Diary Ng Beki

Diary ng Beki

Si Czech Jake Corpuz ay isang batang bading na sobrang mahal ng pamilya nya at ng mga tao sa paligid nya dahil sa pagiging bibo at masiyahin nya. Mas malapit sa kanya si Breizel David na kanyang kinakapatid,halos 10years ang age gap nila itinuring nilang magkapatid ang bawat isa. Sa kabilang banda ay hilig na ni Czech ang magsulat sa kanyang diary,dun nya inilalagay ang lahat ng mga bagay na hindi nya sinasabi sa ibang tao. Ngunit habang nadedevelope din ang kanyang pagkatao at pagkaisip ay nadedevelope din ang damdamin nya para sa kanyang kuya Breizel na doon lang din nya sinusulat dahil akm nyang hindi pwede,bukid sa pareho silang lalaki ay malayo ang agwat ng edad nila. Paano kung hindi sinasadyang nabasa ni Breizel ang diary nya? Nagulat na lamang sya na isang araw ay lumuwas ito pa-maynila at hindi na muling bumalik pa? Susunod ba sya o hahayaan na lamang nya ito? Lalo na at hindi nya alam ang nangyari kay Breizel. Muli kaya silang pagtagpuin ng tadhana?

Maikling Panimula!

Dear Diary,

Ngayon ay grade six na ako,sa simula ng klase ay nalaman ko sa classmate kong si Berry na may diary sya,kaya ito gumawa din ako. Dito ko isusulat lahat ng gusto ko.

================ **

“Czech! Dalhan mo nga ng pagkain sa ilog sina Tatay mo at Ninong Carlo mo!” sigaw ni Nanay sa may kusina ng kubo namin. Nandito ako sa kwarto at gumagawa ng mga assignments namin. Grabe lang talaga,ganado akong magsulat ng magsulat.

“Opo Nay! Ligpitin ko lang ang mga gamit ko.” sagot ko din at niligpit na ang mga quaderno at ballpen. Maingat ko itong inilagay sa bag ko na anim na taon ko ng gamit. Ang tibay nga eh.

Lumabas na ako at pumunta sa kusina. Pawis na pawis na si Nanay sa pagluluto kaya iniabot ko sa kanya ang labakara ko.

“Salamat anak! Hay naku! Mabuti na lang at lumaki kang mabait at maganda.” ani Nanay at tumawa habang nagpupunas ng pawis. Agad akong namula dahil sa sinabi nya,hindi talaga ako sanay sa mga papuri. “Gusto ko talaga babaeng anak,lagi kong tinitingnan ang picture ni Donita Rose noon ang ganda kasi nya. Kaso lalaki ang lumabas,ayos lang mukha at pusong babae ka naman.”

“Nay naman eh!” ang nahihiya kong sabi. Bata pa lang ako ay alam ko na sa sarili kong hindi ako normal na lalaki. Manika kasi ang gusto ko. Pero kahit ganito ako ay buong puso naman nila akong tinanggap.

“Sus! Totoo naman. Naku anak huwag kang gagaya sa mga ibang bading ha? Pag aaral muna ang unahin.” nakangising sabi ni Nanay habang hinahanda ang pagkaing dadalhin ko sa ilog.

“Nay! Hindi ko pa naiisip yan!” sabi ko at tumawa lang si Nanay.

Matapos nun ay lumabas na ako,maliit na baryo lamang ang lugar namin at iilan lang ang pamilya at mga bahay,kaya lahat ay magkakakilala.

Isang metro pa ang lalakarin ko para makarating lamang sa ilog,kaya lahat ng bahay ay madadaanan ko.

“Magandang tanghali!” ang masaya kong bati sa lahat ng makakasalubong at madadaanan ko. Natutuwa daw sila sa akin dahil mabait at bibo daw ako,at ako lang daw ang nag iisang bading sa lugar namin.

“Czech! Dampa tayo!”

“Czech! Madami ng bunga yung alatiris sa burol! Sama ka? Mangunguha kami!”

“Czech san ka pupunta?”

Yan ang mga sinasabi at tanong ng mga kalaro ko. Na sinasagot ko naman ng:

“Pupunta pa ako kay Tatay at Ninong!”

“Ang bait mo talagang bata!” sabi ni Nanay Caring ng makasalubong ko sa labas ng baryo,galing ata sya sa bayan.

“Sakto lang po! Tulungan ko na po kayo!”

“Naku huwag na. Eto ang payong,magpayong ka! Masyadong mainit.” at iniabot nito ang payong sa akin. Agad akong namangha sa payong dahil sa kulay pink ito.

“Sigurado po kayo? Salamat po! Isauli ko na lang mamaya pag uwi.” ang masaya kong sabi.

“Sige na,baka tirik na mata ng Tatay at Ninong mo sa sobrang gutom.”

Kaya ayon,masaya akong nagpatuloy sa paglalakad. Hindi na nga ako naiinitan pero naiinitan naman ang mga paa ko dahil sa sobrang nipis na ng aking tsinelas.

Pero syempre hindi ko na ito binigyang pansin. Mas importante pa din sa akin na madalhan ng pagkain sina Tatay at Ninong na nasa ilog. Siguro ang dami na nilang nakuhang hipon at alamang. May pang ulam na kami mamayang hapunan.

Nang makarating ako sa ilog ay nakaupo na sa malalaking bato sina Ninong at Tatay.

“Anak! Buti at dumating ka na! Pinaplano na namin ni Ninong mo na umuwi na lang.” masayang sabi ni Tatay ng makita ako. Agad akong lumapit at nagmano sa kanilang dalawa.

“Pwede po ba yon? Alam nyo namang hindi papayag si Nanay at si Ninang na hindi makakain ang isa sa atin.” ang sagot ko at inihanda na ang pagkain.

“Maganda na matalino pa!” ani Ninong at ginulo ang buhok ko. “Oh? Pudpod na ang tsinelas mo! Sakto bumili si Ninang mo kanina sa bayan,para sayo daw talaga yon.”

“Talaga po?! Pwede ko bang makita?” ang hindi makapaniwala kong sabi. Sa wakas,magkakaroon na din ako ng bagong tsinelas.

“Edi uuwi ka ulit anak?” ani Tatay.

“Ayos lang po sa akin yon!” masaya kong sabi. Sa tulad kong excited ay wala ng makakapigil pa sa akin.

“Oh edi puntahan mo sa bahay,pag wala ang Ninang mo,kunin mo lang sa aparador.” sabi ni Ninong. Kaya ayun,agad na akong kumaripas ng takbo.

Hindi ko na ininda ang alikabok at init ng lupa,may payong naman ako eh.

Hingal na hingal ako ng makabalik sa baryo namin. Una kong pinuntahan ang bahay ni Nanay Caring,isinauli ko ang payong at nagpasalamat.

Sunod ay tinungo ko ang bahay nina Ninong at Ninang. Tahimik,mukhang wala ngang tao. Ang bahay nila ay tulad lang din sa amin,kahoy.

Pagpasok ko sa loob ay napansin ko agad yung sapatos sa tapat ng pintuan ng kwarto nila. Agad akong napangiti at muling na excite.

Agad ko itong binuksan para magulat lamang sa maaabutan.

“Shit!!” nahuli ko sya na naka upo sa papag habang hawak ang ari nya.

“Kuya Breizel anong ginagawa mo?”

Sya si kuya Breizel,ang kinakapatid ko.

==

Dear Diary,

Hindi ko alam kung anong ginagawa ni kuya Breizel pero parang gulat na gulat sya.

PS: Ganon pala itsura nun.

~

AN / What can you say? Maganda ba? Panget ba? Its your choice haha! Vote and comment na lang po kung nagustuhan :)

Entry # 1

Dear Diary,

Mula ng makita ko si kuya Breizel na ganon ang itsura ay may kakaiba na akong naramdaman.

======================

“May diary na din ako.” sabi ko dun sa kaklase kong nakitaan ko dati ng diary kaya ginaya ko.

“Gagraduate na tayo ng grade six saka ka nagsimula mag diary?” anito na ikinanguso ko.

“Hindi lang naman habang nag aaral pwedeng mag diary ah?” ang depensa ko naman.

“Wow! Usapang Diary! Ano pangalan ng Diary mo,Czech? Diary ng beki?” biglang sulpot ni Kairul at dinugtungan pa ng tawa. Nagtawanan tuloy yung mga kaklase namen,parang gusto ko ng maiyak.

“Ang sama ng ugali mong ulupong ka! Isusumbong kita sa kuya Breizel nya!” ani Mine,yung kausap ko kanina. Kapitbahay ko din sya at kalaro.

“Wow! Takot naman ako! Hay nako,pati bata ngayon bakla na. Kawawa naman ang mga lalaki,nauubos na!” nang aasar pa nitong sabi.

Sa sobrang inis ko ay tumayo ako at sinipa sya sa banda dun. Napapatalon sya sa sakit na sinapit nya sa akin.

“Tae! Ang sakit nun ah?!” ani Kairul na halos hindi na makahinga. Binelatan ko lang sya,dinampot ko ang bag ko at nanakbo palabas ng room.

Takot akong gantihan ni Kairul kaya wala akong ibang naisip kundi ang umuwi na lamang.

Ala una palang ng hapon kaya tirik pa ang araw at sobrang init. Ngunit sa tulad naming dito sa probinsya lumaki ay balewala ito,sanay na kaming mabilad sa init.

Hapong hapo akong nakarating sa bahay. Wala pa sina Nanay at Tatay,siguro nasa bukid pa. Wala pa din akong makalaro dahil nasa eskwelahan pa ang lahat.

Patay ako nito pag nalaman nilang umuwi ako ng wala pa sa oras. Kailangan kong magtago muna hanggang dumating ang oras ng uwian.

Pwedeng kina Ninong Carlo muna ako magtago,pagtatakpan naman nila ako pag sinabi ko ang rason. Kaso anong gagawin ko dun? Wala pa din siguro si kuya Breizel,baka nasa school pa.

5th year na si kuya Breizel bilang kolehiyo,Engineering ang kurso nya sa isang maliit na University sa bayan. Mula ng magkaisip ako si kuya Breizel na ang lagi kong kasama,lagi nya akong iniinis at pinapaiyak pero sa kanya pa din ako nagsusumiksik.

Bitbit ko pa din ang bag ko ng lumabas ako sa likod bahay. Sa likod bahay din nina Ninong Carlo ako dadaan para walang ibang makakita sa akin.

Sa bintana ni kuya Breizel ako dumaan kaya sa kwarto nya ang bagsak ko. Ang lambot ng higaan ni kuya,sana ganito din ang higaan namin nina Nanay at Tatay.

Inilapag ko ang bag ko sa tabi ng higaan at nagmasid sa kwarto ni kuya Breizel. Naiwan dito ang amoy nya. Ganun ba talaga ang mga tao? Ganon din ba ako pag lumaki na?

Nasan kaya yung hawak nya nung nahuli ko sya sa ganung akto? Tanda ko pa aalis na sana ako nun pero hinila nya ako at sinabing huwag ko daw sasabihin kahit kanino,normal daw na sikretong ginagawa iyon ng mga lalaki.

Nagulat ako ng humampas ang bintana. Pagtingin ko ay ang lakas ng hangin. Uuwi na lang ako,tutal oras na din ata ng uwian.

Lumabas na ako sa bintana,saktong pagbaba ko ay bumuhos ang napakalakas na ulan. Tumakbo ako palabas,nakasalubong ko ang mga estudyanteng nagtatakbuhan na pauwi.

“Czech! Umuwi ka na at magtago! Patay ka kay Kairul!” sigaw ni Mine. At sakto nakita kong nasa malapit na sa amin si Kairul,tumatakbo. Nanlaki ang mga mata ko sa takot.

Kahit umuulan ay gagantihan parin nya ako? Grabe naman sya!

“Humanda ka sa akin!” at dahil dun ay tumakbo na ako. Nag iba ako ng daan,napunta ako sa papunta sa gubat. Habang tumatakbo ay nilingon ko sya,hinahabol pa din nya ako. Sigurado akong patay ako pag naabutan nya.

“Sorry na!!” sigaw ko habang tumatakbo.

“Hindi ako tumatanggap ng sorry!” sigaw din nya. Nagpalinga linga ako,hindi ko kabisado ang gubat na ito dahil pinagbabawalan kaming pumunta dito. Pero kailangang mailigaw ko si Kairul.

Bawat malalaking halaman ay sinusuong ko. Hanggang sa hindi ko napansin ang tatakbuhan ko,nadulas ako at nagpagulong gulong paibaba.

“Aray!” ani ko at tumihaya. Sigurado akong sobrang dumi na ng uniform ko,mapapagalitan ako nito ni Nanay.

“Czech?!” nakita ko si Kairul na nasa itaas ng pinaghulugan ko. Mas lumakas ang ulan,masakit sa mata kaya pumikit ako. “Czech?! Hoy! Saglit lang. Tutulungan kita!”

“Huwag na. Hindi mo din ako kakayanin.” nakapikit kong sagot. Sobrang sakit ng katawan ko.

“Tatawag ako ng tulong,saglit lang!” dinig kong sigaw nya. Lumakas ang hangin,dinig kong humahampas ito sa mga puno.

Pinilit kong bumangon. Hindi pwedeng dito lang ako. Pagkatayo ko ay biglang kumidlat ng napakalakas kaya napatakbo ako.

“Nanay!” hindi ko na alam ang gagawin ko. Nanginginig na ako,takot ako sa kulog at kidlat dahil sa mga naririnig kong kwento tungkol dito.

Sobrang nilalamig na ako,madilim na din ang paligid,kailangan ko ng masisilungan. Nang kumidlat ulit at lumiwanag ay natanaw ko ang isang napakalaki at napakataas na puno na may butas sa ilalim na pwede kong silungan.

Kumidlat ulit,kaya kahit natatakot ako at hirap akong maglakad ay tinakbo ko iyon. Pagdating doon ay nagpasalamat ako na kasya ako.

Pumasok ako sa loob nito,naupo at niyakap ko ang mga paa ko,ipinatong ko ang ulo ko sa aking mga tuhod. Hindi ko na din mapigilan ang panginginig. Pinipigilan ko sa pamamagitan ng pagkagat sa labi pero nakakagat ko lang ng tuluyan ang labi ko.

Sumilip ako sa labas,sobrang dilim na. Mas tumindi ang takot ko dahil baka may mga multo o engkanto dito na kukuhanin ako. Muli kong sinubsob ang ulo ko sa aking mga tuhod. Pinagdasal na sana ay tumigil na ang ulan para makauwi na ako. Paniguradong nag aalala na sila sa akin.

=====================

KAIRUL’s Point of view

Takte! Paano ba lumabas sa gubat na to? Kailangan kong makahanap ng tulong para kay Czech! Kasalanan ko ito eh! Ako ang dapat sisihin sa lahat ng nangyari.

Biglang kumidlat kaya nagdirediretso ako ng takbo. Sakto nakalabas na pala ako sa kakahuyan. Natanaw ko sa di kalayuan na may tatlong lalaki. Nang makalapit ako ay agad akong sumigaw.

“Tulungan nyo po ako! Yung kaibigan ko nahulog sa bangin sa may gubat!”

“Nakita mo ba kinakapatid ko? Si Czech? Diba kaklase ka nya?” sabi nung isang lalaki. Yung kuya Breizel nya pala.

“Nahulog sya sa bangin!”

“Dyos ko! Ang anak ko!” sabi nung tatay ni Czech,mas kinabahan tuloy ako.

“Umuwi ka na. Kami na bahala!” sabi nung kuya Breizel. Nainis ako,dapat hindi na ako humingi ng tulong. Ililigtas ko na lang mag isa si Czech.

Tumakbo ako pabalik ng gubat. Medyo nasanay na ang mga mata ko sa dilim,sa tulong din ng panaka nakang pagkidlat ay nakikita ko ang aking dadaanan.

Sobra na akong nag aalala at kinakabahan. Sana okay lang sya. Kasalanan ko kasi,ako naman kasi ang nag umpisa eh.

Alam kong sobrang dumi ko na,kumakapit na din ang polo ko sa katawan ko dahil sa sobrang pagkabasa. Nilalamig na din ako at nanginginig.

Narating ko ang bangin. Wala na si Czech! Mas lalo akong nataranta. Agad akong nagpadulas pababa ngunit nagkamali ako kaya gumulong ako pababa.

Napapikit ako. Ang sakit sa katawan! Ganito din siguro ang naramdaman ni Czech kanina.

Pinilit kong tumayo. Ako ang may kasalanan kaya ako ang dapat na magligtas sa kanya.

“Czech! Nasan ka?! Ayos ka lang ba?!” ang sigaw ko. Shit ang dilim! Nakakahilam na din sa mga mata ang ulan.

Biglang kumidlat at kumulog ng napakalakas.

“Nanay!!!” dinig kong sigaw. Si Czech iyon!

“Czech?!” ang muli kong pagtawag.

“Kairul! Tulong! Nandito ako sa butas ng puno!” ang sigaw din nya. San? Takte ang dilim!

Kumidlat ulit at nakita ko sya. Agad akong tumakbo papunta sa kanya. Umiiyak sya at hindi mapigilan ang panginginig.

“Im sorry,Czech! Hindi na mauulit. Mula ngayon ako na ang magiging tagapagtanggol mo.” ani ko at niyakap sya ng mahigpit.

Hindi ko alam kung gaano katagal,basta nakaramdam na ako ng pagod at antok kaya pumikit na ako.

AN/ MUSTASA? Ayan,inupdate ko na,tas balik muna ulit ako sa mga priority kong stories. Mag comment po kayo ah? Maraming salamat! =)

Entry # 2

Dear Diary,

Hindi pala lahat ng kaaway mo ay kaaway mo na habang buhay. Kasi dahil sa nangyari,para na kaming bestfriend ni Khairul.

PS: wala ng nang aaway sa akin.

==================

Sabado noon,syempre walang pasok. Kaya kami ng mga ka edad ko ay naglaro ng patentero kahit na tirik na tirik pa ang araw.

“Waaahh! Ang daya mo Khairul ah?!” sigaw ni Mine,paglingon ko nasa tabi ko na si Khairul at nakangisi.

“Walang madaya don! Nakalusot ako oh?” sagot ni Khairul. Nakaharang na sa bawat guhit ang mga kalaban namin at ang hirap ng maka goal.

“Wala kasing dayaan!”

“Hindi ako nandadaya!” sagot ni Khairul. Hindi ko tuloy ma gets kung anong pinagtatalunan nila.

“Nahawakan kita eh! Dapat patay ka na!” ani Mine na nagmamaktol.

“Ano ba ginawa mo?” tanong ko kay Khairul.

“Tumawid sa guhit. Gusto kitang samahan dito eh.”

Pakiramdam ko namula ako sa sinabi nya at hindi agad ako nakapag salita.

“Czech! Pupunta akong ilog. Sama ka?!” biglang tawag sa akin ni Kuya Breizel. Na excite tuloy ako.

“Mamaya na lang tayo maglaro!” sabi ko sa kanilang lahat at tumakbo papunta kay kuya Breizel.

“Ano ba yan? Pawis na pawis ka.” ang agad na sita ni kuya Breizel at hinubad ang sando nya. “Talikod! Pupunasan ko likod mo. Bawal kang mapawisan dahil may bali ka pa.”

Agad ko syang sinunod. Tumalikod ako at ipinunas nya sa likod ko ang sando nya.

“Anong gagawin mo sa ilog kuya?” ang tanong ko naman.

“Maliligo,tara na.” at hinawakan nya ang kamay ko. Naglakad na kami papuntang ilog. Ewan ko ba,masaya ako pag kasama ko si kuya Breizel,bwisit naman ako sa kanya pag iniinis nya ako. Pag naglambing sya nawawala na agad ang galit ko.

Pagdating sa ilog ay naghubad agad ng short si kuya Breizel. Nakatalikod sya sa akin kaya ang makinis lang nyang puwit ang kita ko. Lumusong na sya sa tubig at nilingon na ako.

“Tara na! Ang sarap sa pakiramdam ng tubig.” ani kuya at lumangoy na.

Medyo nahiya ako,sa edad kong dose ay alam na alam na naming lahat ang kasarian ko. Dahil feeling babae ako ay hindi na ako naghubad. Lumusong na lang ako sa tubig at naglangoy na din.

Naghabulan at sabuyan kami ng tubig ni kuya Breizel. Ilang beses na naming ginawa ito pero hindi nakakasawa.

Biglang nawala si kuya Breizel kaya nataranta ako. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko.

“Kuya?! Kuya Breizel? Nasan ka?” ang paulit ulit kong sigaw. Pero hindi ko pa din sya nakita.

Malapit na akong umiyak ng bigla syang sumulpot sa likod ko at niyakap ako. Naiyak tuloy ako lalo.

“Kinabahan ka? Oy,huwag kang umiyak. Biro lang yon.” aniya. Pero nainis na ako,pinakaba nya kasi ako eh,hindi biro yung naramdaman kong takot ng bigla syang nawala.

“Hindi magandang biro yon kuya.” ani ko at kumalas sa kanya saka lumangoy palayo.

“Czech! Huwag dyan! Malalim dyan!” sigaw nya pero hindi ko sya pinansin,malakas ang agos dito sa nilanguyan ko,kaya ng hindi ko na makapa ang lupa ay kinabahan na ako.

“Kuya!!” ang sigaw ko. Bigla akong dinala ng malakas na current ng tubig pailalim. Kumawag kawag pa ako,hindi ko napaghandaan kaya kinapos agad ako ng tubig.

Malapit na akong maubusan ng hangin ng may humablot sa akin. Alam kong si kuya Breizel iyon. Nang maiahon nya ako ay naisipan ko syang gantihan.

Pumikit pa din ako at nagkunwaring hindi humihinga. Naramdaman kong dinala nya ako sa pampang at inihiga sa lupa.

“Czech? Uy! Huwag kang magbiro ng ganyan!” aniya at tinapik ang mukha ko. Bahala ka dyan,ganti ganti lang yan.

Naramdaman kong inilapit nya ang mukha nya sa akin para malaman siguro kung humihinga pa ako. Mabilis kong pinigil ang paghinga.

“Langya naman oh!” aniya at nipump ang dibdib ko saka niya ibinuka ang bibig ko.

Nang lumapat ang labi nya sa labi ko ay para akong nilipad sa alapaap. Bumuga sya ng hangin pero ginalaw ko ang dila ko kaya natigilan sya.

Ang sarap ng labi ni kuya Breizel,ang lambot.

“Dumilat ka na. Hindi ako natuwa sa trip mo!” aniya kaya dumilat na ako,bumangon at pinakawalan ang kanina ko pang pinipigilang tawa.

“Sorry kuya,ginantihan lang kita.” natatawa kong sabi. Tumayo sya,nakita ko tuloy ang alaga nya. Malaki padin pala kahit hindi matigas.

“Ginawa mo ba yon para mahalikan lang ako? Ang libog mo.” aniya at tumalikod sa akin.

“Hindi no! Mas malibog ka nga,naabutan kita dating nag aano.” ang panunukso ko sa kanya.

“Normal yon. Gawain yon ng mga binatang walang nobya. Diba sabi ko kalimutan mo na yon?” aniya at humarap sa akin. Nakaupo pa din ako sa lupa.

“Masarap ba mag ganon kuya? Wala pa akong nadidinig sa mga kaklase ko na nag ganun sila. Saka kung normal na gawain yon ng lalaki,bakit hindi ko naman ginagawa?” seryoso ko ng sabi. Nagulat ako ng unti-unting tumayo ang kanya. Namangha ako,tirik na tirik ito. “Kuya,tinigasan ka na.”

“Kasalanan mo eh. Kung anu-anong sinasabi mo. Palambutin mo yan.” aniya. Syempre,kahit bakla ako,probinsyano pa din kaya wala akong alam.

“Huh? Hindi ko alam kung paano kuya.” ang agad kong sabi.

“Tara dun sa likod ng malaking bato. Palambutin mo ’to.” hinila nya ako patayo at nagpunta nga kami sa likod ng malaking bato.

“P-paano kuya?” ang kinakabahan kong tanong. Ito ang unang pagkakataon na ganito kami ni kuya Breizel.

“Hawakan mo. Kung ano yung nakita mong ginagawa ko nung naabutan mo ako,ganon din ang gawin mo.” aniya,kinuha ang kamay ko at pinahawak doon.

Napalunok ako. Hinawakan ko ito. Ang laki,ang taba at mainit. Ngayon lang ako nakahawak ng ganito. Nakaka nerbyos,nanginginig ako na hindi ko maintindihan.

Tiningnan ko si kuya Breizel. Ang gwapo gwapo nya,sya pinaka gwapo dito sa amin. May kasintahan kaya sya sa state university sa bayan?

Tumango sya sa akin kaya itinaas baba ko na ang palad ko sa ari nya. Nakakamangha talaga sa laki. Tapos habang ginagawa ko yon umuungol si kuya Breizel,ibig sabihin nun ay masarap,kaya para akong ginanahan kaya mas ginalingan ko pa.

“Ang sarap nyan Czech. Bilisan mo. At pag may lumabas saluhin mo ng bibig,gatas yon.” aniya na nakapikit.

Huh? May lumalabas na gatas dito? Para akong tangang na excite,kaya kahit hindi nya sinabi ay itinapat ko ang bibig ko sa ulo ng ano nya,hanggang sa nanigas sya at umungol ng malakas. Sinubo ko yung ulo tas naramdaman ko na lang na may sumirit sa bibig ko,ang dami! Gusto kong maduwal.

“Lunukin mo. Protein yan.” aniya. Kaya kahit naduduwal ako ay nilunok ko na lang.

“Bakit ganun? Hindi naman yon gatas eh!” inis kong sabi na ikinatawa nya.

“Gatas yon. Tara nang umuwi.” aniya.

Dahil sa bagong karanasang iyon,ay may gusto akong malaman kaya tinanong ko si kuya Breizel.

“Magagalit ba sila sa ginawa ko sayo kuya?” tanong ko habang sinusuot nya ang short nya.

“Hindi. Basta walang makaka alam dahil sikreto lang natin iyon. Kung gusto mong maulit,ilihim natin,okay ba?”

“Okay po,kuya.” ang tanging sagot ko lang. Kaya ng makauwi na kami ay agad na akong nagsipilyo dahil nalalasahan ko pa yung lumabas kay kuya.

Niyaya ako nina Nanay at Tatay na magmeryenda pagkatapos kong magbihis pero tumanggi ako at nanatili sa kwarto.

Iniisip ko yung nangyari sa amin ni kuya Breizel kanina sa ilog. Sabi nya ay pwede pa daw itong maulit basta walang makaka alam.

Bakit ngayon nya lang kaya iyon pinagawa sa akin? Masarap naman pala iyon. Kaya kung papagawa nya ulit yon ay agad kong susundin.

Kinabukasan,linggo ay nagising ako na nasa bahay sina Ninong at Ninang pati si kuya Breizel,hindi muna ako lumapit at napagpasyahan ko na lamang na makinig sa usapan nila.

“Malapit na ang graduation nyo ni Czech,Breizel.” sabi ni Tatay.

“Oo nga ninong,kaya sabi ko kina Nanay at Tatay,dapat ipagsabay na lamang ang selebrasyon.” sagot ni kuya Breizel. Oo nga pala,sa sunod na linggo ay graduation na.

“Pumayag kami,kaya magpapakatay na lamang tayo kahit na apat na baboy.” ang dinig kong sagot naman ni Ninong.

“Ano bang balak mo pagka graduate?” tanong ni Nanay.

“Luluwas po ako ng Maynila at dun maghahanap ng trabaho.” sagot ni kuya Breizel na ikinagulat ko.

Pupunta syang maynila? Paano ako? Iiwan nya ako? Hindi na kami magkakasama? Pwede naman syang sa bayan magtrabaho ah?

Nakaramdam ako ng matinding tampo. Lumabas ako,napatingin sila sa akin. Lalapit sana si kuya Breizel pero nanakbo na ako palabas ng bahay.

• AYAN! PARA PARAAN PARA LANG MAKAPAG UPDATE. SANA MAGKAROON NA AKO NG BAGONG CHARGER,PAG NA LOWBATT NA AKO,WALA NA,FOREVER NKO WALA. WALA PA NAMAN AKONG PERA PAMBILI :( BTW,COMMENT PO KUNG NAGUSTUHAN NINYO.

Entry # 3

Dear diary,

Pasensya ka na at ilang araw akong hindi nagsulat. Masama pa din kasi ang loob ko kay kuya Breizel.

PS: Pag nag high school na ako,hindi ko na sya iisipin.

===========================================================================================

Sumapit ang araw ng graduation naming mga grade six sa pook namin,kasabay ng kay Kuya Breizel. Parang may pista sa aming pook dahil pinag isa lamang ang handaan.

Napaka saya at napaka ingay ng lahat. Pero ako,ewan ko ba hindi ko madama,iniisip ko pa din kasi ang pag alis ni kuya Breizel. Wala naman akong magagawa,hindi ako pwedeng kumontra dahil para sa kinabukasan nya yon at nina Ninong at Ninang.

“Sa kabisera ako mag highschool. Kayo?” ang tanong ni Mine habang nakaumpok kaming mga bagong graduate.

“Doon din ako,ikaw Czech?” sabi naman ni Khairul.

“Hindi ko pa alam,pero baka doon din.” ang sagot ko at tiningnan si Kuya Breizel sa pwesto nila,kainuman nya ang mga ka edad namin. At sa buong purok namin ay sya lang ang nakatapos ng kolehiyo,I mean may ibang nakatapos pero hindi nagtangkang lumuwas ng maynila.

Nagtatawanan sila ng mga kainuman nya. Napatingin sya sa akin,nahuli nya akong nakatingin sa kanya,agad syang kumindat pero nag iwas ako ng tingin. Inis pa din ako sa kanya at hindi ko sya pinapansin.

Nakaramdam na ako ng antok kaya nagpaalam na ako na matutulog. Pag pasok ko palang sa bahay ay nalungkot na ako. Paano na kaya ang buhay pag wala si kuya Breizel? Nasanay na akong kasama sya,nasanay na ako sa kulitan at pag aaway namin na nauuwi sa lambingan.

Selfish nga siguro ako,pero sa edad kong ito ay normal lang naman siguro ang dumaan sa ganitong phase. Sooner or later ay magiging matured din ang pag iisip ko.

Kinabukasan ay nagising ako na parang may tumutusok ng pisngi ko. Pagdilat ko ng mga mata ay bumungad sa akin ang nakangiting si kuya Breizel,hindi nga ako nagkamali,tinutusok nya nga ng daliri ang pisngi ko.

“Ano ba?! Natutulog yung tao eh!” singhal ko sa kanya at nagtakip ng unan.

“Uy galit pa din sya. Pansinin mo na ako. Bukas na ang alis ko oh? At sinadya ko pang puntahan ka dito kasi alam kong nagtatampo ka pa.” aniya at niyakap ako. “Sorry na,babawi ako. Intindihin mo naman ang kalagayan ko Czech.”

Napaisip ako. Bakit pa nga ba ako magmamatigas? Bukas aalis na sya at hindi ko alam kung kailan ang balik nya.

“Sige na! Basta sabi mo ah? Babawi ka?!” ani ko,bumangon at ngumiti kaya bumangon na din sya.

“Salamat! Alam ko namang hindi mo ako matitiis eh! Tara,punta tayo sa ilog,maligo at mag picnic tayo,naipag paalam na kita.” aniya,tumayo at hinila ako.

“Maghilamos muna ako at magsipilyo.” ani ko at sinuklay ko ng kamay ko ang aking buhok. Ewan,para akong kinikilig na hindi ko maintindihan.

“Sige,hintayin kita sa labas. Nasa kabisera nga pala sina Ninong at Ninang para i-enroll ka.” aniya at lumabas na.

Napabuntong hininga ako. Sana hindi na lang kami grumaduate ni kuya Breizel para hindi na sya aalis.

Pagkatapos maghilamos at sipilyo ay lumabas na ako. Nakatayo si kuya Breizel at may dalang basket at galon ng tubig.

“Tayo na kuya! Ako na lang ang magbitbit sa basket.”

“O sige. Ingatan mo yan,mga pagkain natin yan.” nakangiti nyang sabi at iniabot sa akin ang basket.

Naglakad na kami papunta sa ilog,pero hindi ko matiis na hindi magtanong kaya nagtanong ako.

“Babalik ka pa ba dito,kuya?” nakatingala kong tanong sa kanya habang naglalakad kami.

“Oo naman. Pero hindi ko alam kung kailan. Magpapadala naman ako ng pera at sulat. Pwede tayong magsulatan.”

“Talaga kuya?”

“Oo,kaya huwag ka ng malungkot. Isa pa,papadalhan kita ng kahit anong gusto mong laruan,basta ituloy mo lang ang pagiging mabait,at responsableng tao. At galingan mo sa pag aaral.” aniya at ngumiti kaya napangiti na din ako. Pakiramdam ko ay tuluyan ng nawala ang tampo ko sa kanya.

Pagdating sa ilog ay inihanda muna namin ang aming mga pagkain bago kami nagtampisaw. Naglaro at habulan kami,sobrang sarap lang sa pakiramdam at parang ayaw ko ng matapos pa ang oras.

Nahabol ako ni kuya Breizel at niyakap mula sa likuran,damang dama ko yung buhay na bagay sa gitna nya na dumidikit sa aking likuran. Bumilis ang tibok ng puso ko dahil doon.

“Kuya. Lagi mo bang ginagawa yung ginagawa mo nung nahuli kita?” ang kinakabahan kong tanong.

“Minsan lang,pag naisipan. Bakit mo natanong? Nag gaganun ka na din ba?”

“Huh?! Hindi no? Bakit ko gagawin yon?”

“Oo nga pala. Isa kang dalaginding nakalimutan ko.” aniya at hinila na ako sa pampang.

“G-gusto kong makita kang mag ganon kuya.” sabi ko. Sobrang kinakabahan at nahihiya ako,pero hindi ko na mababawi dahil nasabi ko na.

Matagal nya akong tinitigan,napalunok ako at napa yuko. Nakakahiya,dapat hindi ko na sinabi iyon.

“Sige,pero tutulungan mo ako. Okay ba?” pagkuwa’y sabi ni kuya Breizel kaya napa angat ako ng tingin. “Tara dun,walang makaka kita.”

Tinungo namin yung matalahib na parte ng kakahuyan. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko lalo na ng ibaba ni kuya Breizel ang short nya.

Napatitig ako. Sadyang malaki ito kahit hindi matigas. Mabuhok din ngunit malinis.

“A-anong gagawin ko kuya?”

“Ganito. Ikaw ang gumawa.” kinuha nya ang kamay ko at pinahawak ang kanya. Ngayon lang ako nakahawak ng ari ng lalaki at talagang nag iinit na ang pakiramdam ko.

Nilaro ko ang kay kuya Breizel hanggang sa umungol sya,tumingkayad at may sumirit na puting likido galing sa kanya na sadyang ikinagulat ko.

“T-tapos na kuya. Ayos lang ba ang ginawa ko?”

“Oo,the best! Sekreto lang ito ah? Tara na,kain na tayo.” nakangiti ngunit hinihingal nyang sagot kaya napangiti ako.

Bumalik kami sa ilog at lumangoy ulit saglit bago kumain. Bandang mga alas quatro na ng umuwi kami.

“Nong,Nang. Pwedeng dito ako matulog? Tas hatid nyo ako bukas nina Czech,Nanay at Tatay sa terminal?” sabi ni kuya Breizel kina Nanay at Tatay.

“Oo ba!” ang sagot ni Tatay.

“Hay! Tuloy na tuloy ka na talaga anak.” sabi naman ni Nanay at ngumiti.

“Oo nga po eh. Uuwi muna ako at babalik mamayang gabi.” sabi nya at bumaling sa akin. “Babalik ako Czech,ihanda mo na ang mga unan.”

Nang umalis na sa bahay si kuya Breizel ay kinausap ako nina Nanay at Tatay tungkol sa pag enroll nila sa akin sa kabisera,nakahanap na din daw sila ng kwartong tutuluyan ko pag nandun ako,at tuwing biyernes daw ng hapon ay uuwi ako dito sa purok. Ayos lang naman sa akin ang set up na iyon. Pero ang pag alis talaga ni kuya Breizel bukas ang nasa isip ko.

Pumasok ako sa tulugan,kinuha ko ang papel at ballpen. Gagawa ako ng sulat para kay kuya Breizel. Gusto kong sa pamamagitan ng sulat ay malaman nya kung gaano sya kahalaga sa akin at kung gaano sya kaimportante. Gusto kong ilagay sa sulat na ito ang lahat ng gusto ko sabihin sa kanya na hindi ko masabi sa kanya sa personal.

Hindi ko maiwasang mapaiyak habang nagsusulat. Naaalala ko kasi yung mga kasiyahan namin,ang mga tawanan,at hindi ko alam kung makakatawa pa akong muli pag naka alis na sya.

Nang matapos ako magsulat ay tinupi ko na ang papel at nilagay sa ilalim ng unan.

Kinagabihan ay dumating si kuya Breizel. Tulad ng sinabi nya ay tabi nga kaming matulog,pinagkekwentuhan namin yung mga nangyari dati. Nahiling ko tuloy na sana ay huwag ng dumating ang bukas. Ngunit sa mura kong edad ay mabilis akong dinalaw ng antok,nakatulugan ko na sya.

Kinabukasan ay nagising ako sa ingay ng mga boses. Bumangon ako at sumilip. Nakahanda na sina Nanay at Tatay pati Ninong at Ninang,pero hindi ko makita si kuya Breizel.

Nasaan kaya sya? Sana hindi na sya tumuloy.

“Oh anak? Gising ka na pala. Maligo ka na at gagayak na tayo. Ihahatid na natin ang kuya Breizel mo.” ang sabi ni Tatay ng makita ako.

“Opo.” walang gana kong sabi at kinuha ang tuwalya,lumabas at tumungo sa palikuran para maligo.

“Ayos lang ba sya?” boses iyon ni Ninang na narinig ko bago ako pumasok sa palikuran.

“Magiging ayos din sya. Masasanay din syang wala si kuya Breizel nya.” dinig kong sagot ni Tatay.

Sa puntong iyon ay parang may nagbara sa lalamunan ko. Gusto kong umiyak pero pinigilan ko. Bakla na nga ako iyakin pa.

Matapos maligo at magsipilyo ay nag bihis na ako. Sakto dumating si kuya Breizel na sakay ng isang owner type jeep.

“Kinausap ko ang kaibigan ko. Buti pumayag. Ito po ang sasakyan natin hanggang sa terminal.” sabi ni kuya Breizel. “Ito po ang driver nila.”

“Naku! Salamat naman. Tara na.” ani Ninang. Isinakay nila ang dalawang malaking bag ni kuya Breizel sa likod at sumakay na din sila.

“Dito po kami ni Czech sa harapan.” ani kuya Breizel at sumakay na din kaming dalawa.

Tahimik lang ako sa byahe at tinitingnan ang mga nadadaanan namin. Iniisip ko na pagbalik namin mamaya,dadaan kami dito na hindi na kasama si kuya Breizel.

Pagdating sa terminal ng bus ay nagpaalam at pasalamat na sila sa driver matapos magbayad ni kuya Breizel dito.

“Hindi pa kumakain yan.” dinig kong sabi ni Ninang.

“Ganon po ba? Babalik kami dito pagkatapos ng kalahating oras.” sagot ni Kuya Breizel at lumapit sa akin. “Tara kain muna tayo.”

“Sige po kuya.” hirap kong sagot dahil nandun pa din yung kung anong nakabara sa lalamunan ko.

Dinala ako ni kuya Breizel sa isang karendirya na may videoke dito sa kabisera,habang kumakain ako ay kinakantahan nya ako sa videoke ng Beautiful in my eyes. Kaya naman parang ayoko ng kumain at gusto ko na lamang umiyak pero nagpipigil pa din ako.

Pagkatapos ay nagpunta kami sa isang photo boot. Nagpakuha kami ng litrato.

“Oh,tig da-dalawa tayo ng kopya. Itatago ko ang akin at itatago mo din ang sayo. Sa tuwing naiisip mo ako at nalulungkot ka,tingnan mo lang ang mga yan at ganun din ang gagawin ko.” aniya paglabas namin ng photo boot.

“Mami-miss kita kuya.” nabasag na ang boses ko at tuluyan ng tumulo ang mga luha ko. Bigla syang yumuko at niyakap ako ng mahigpit.

“Mamimiss din kita,Czech. Mag iingat at magpaka bait ka ah? Babalik ako dito,pangako yan.” bulong nya at hinalikan ako sa noo. Iyak lang ako ng iyak kahit na mukha na akong tanga.

Pagbalik namin sa terminal ay medyo tanggap ko na aalis na talaga sya. Palihim pa nya akong inabutan ng pera,pang gastos ko daw.

Nang sumigaw na ang kundoktor na aalis na ang bus ay nagpaalam na sila kay kuya Breizel,umiiyak si Ninang at Nanay,panay naman ang paalala nina Tatay at Ninong.

“Paalam po kuya.” ani ko. Yumuko sya at niyakap ulit ako. Sa pagkakataong ito ay siniksik ko sa bulsa nya ang sulat na ginawa ko.

“Paalam din. Yung mga sinabi ko ah? Tandaan mo.” aniya at saka umakyat sa bus.

“Umuwi na tayo.” pag aya ni Tatay.

“Mukhang gusto pa ni Czech dito. Mauna na tayo,uuwi din yan,nakita kong binigyan sya ng pera ni Breizel.” sabi ni Nanay,hindi ko sila pinansin o nilingon.

Nasa bus ang atensyon ko. Nagdirederetso na ulit ang pagpatak ng mga luha ko ng umandar na ang bus palayo. Hindi ko na pinigilan ang paghikbi ko,wala na akong pakialam kung magmukha akong tanga kakaiyak.

Tumalikod na ako. Maglalakad na sana ako ng may madinig akong sigaw.

“Czech!!”

Nilingon ko ito. Tumatakbo palapit si kuya Breizel,pinatigil nya pala ang bus. Paglapit nya ay napansin ko agad ang hawak nyang papel,yun yung sulat ko.

“K-kuya?” bigla nya akong niyakap kaya gumanti din ako ng yakap.

“Mahal kita. Pangako,babalikan kita. Hintayin mo lang ako.” ang bulong nya sa akin.

“Opo. Maghihintay ako.” ang umiiyak kong sagot. Hinalikan nya ako sa pisngi. Tumalikod at naglakad pabalik sa bus.

Sumakay sya at umandar na ang bus. Kumaway lang ako ng kumaway hanggang sa hindi ko na matanaw ang bus.

Maghihintay ako kuya Breizel,pangako yan. Kahit gaano katagal ay hihintayin kita.

• MAY NAGBABASA PA BA NITO? Comment and vote kung meron pa. Salamat :)