Chapter 1: Small Things Matters

Cypress POV

It’s been weeks since I won the fight between James and his company over multiple traumatic experience I’ve had with them. 

Kapag sa tuwing naaalala ko yung mga panahon na iyon, hindi ko maiwasang hindi maiyak dahil sa wakas ay natapos na din ang takot at pangamba na kailanman ay hindi ko na gugustuhin pang maranasan ulit. 

Nandito kami ngayon sa mall ni Paul. Namimili ng grocery for stocks sa bagong apartment na nilipatan ko. Malayo na iyon sa lugar kung saan naging impyerno ang buhay ko. 

Panatag na din ang loob ko nang masabi ko sa pamilya ko ang totoong nangyayari sakin sa kabuuang pananaliti ko dito sa Maynila malayo sa kanila. 

Nuong nakaraang linggo lang din umuwi ang pamilya ko. 

“ Babe, “ Pagtawag sakin ni Paul.

Nilingon ko naman sya at isinantabi na muna ang pagtingin sa shelf ng mga gatas. 

“ Bakit? “

“ Walking around here,   I’ve been thinking what could be our future look like. “

“K atulad naman ng ano? “

“ Like we are having our own family, a baby of our own. “ 

“ Gusto ko din but we are too young for that. Alam mo naman na nag-aaral pa tayo and for sure, hindi pa natin kayang bumuo ng pamilya. Lalo na’t kung mag-aampon tayo. “

“ Who says that we can’t? and who says we’re going to adopt? We will going to make our own baby. From our own blood, sweat, tears, and moan, I guess.“

“ Ha? “ Naguguluhan kong turan sa kanya. 

“ I’m gonna impregnate you. “ He flirty said then wink at me. 

Sumulyap naman ako sa paligid at sinuri kung may nakarinig ba sa sinabi nya. 

I slowly turned my back before I could feel that my cheeks are going to burn. 

“ Sira. Imposible naman yang gusto mong mangyare. “ Natatawang turan ko sa kanya saka ibinalik ang atensyon sa shelf. 

Napangiti na lang ako habang tumitingin ng gatas na pwedeng mabili at madagdag sa cart namin. 

Hindi ko maiwasang hindi kiligin sa sinabing iyon ni Paul. Sandaling napahinto ako at napatingin sa gawi ng lalaking tulak tulak ang cart. Marahan na napahimas ako sa tiyan ko at hindi maiwasang hindi mangiti. 

Ang sarap siguro sa pakiramdam na dalhin sa sinapupunan ko ang anak ng taong mahal ko. 

Napapitlag ako nang may kamay na lumapat sa ibabaw ng kamay kong nakahawak sa tiyan ko. 

“ Hey! Are you really thinking carrying my babies? “ Hindi nya makapaniwalang sabi habang bakas sa mukha nya ang pagkagulat at pagkamangha. 

“ Gustuhin ko mang punlaan mo ng sandamakmak itong tyan ko ng mga sperm mo pero anong magagawa ko wala naman akong matres. “ Pabiro kong sabi saka sinabayan na syang itulak ang cart papuntang cashier. 

After paying for the grocery, Paul loaded it at the back of the car. 

“ Saan mo gusto kumain, Babe? “ Pagtatanong sakin ni Paul nang makasakay na kami sa loob ng sasakyan. 

“ Hmm matagal na akong nagke-crave ng… ’“

“ Sakin. “

“ Baliw. Hindi. “

Pagkasabib ko nuon, hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maaawa sa hitsura ni Paul. He pouted his lips like he was about to cry. 

“ Oo na. Nagke-crave na ako sayo. Happy? “

Bigla naman sumilay ang ngiti sa mga labi niya at kapag kuwan ay hinalikan ang kamay ko. 

“ Hinding hindi ako magsasawa sayo, Babe. Kahit araw araw pa kitang kainin. “ He said then bite a bit of his lips. 

“ Babe, tumigil ka nga. “ May pakuwari kong ayaw ko pa pero sa loob ko, bolta boltaheng kiliti ang naging epekto nun dahil sa ginawa nya.  

“ Kidding aside. I don’t want to spoil the cravings of my favorite person. Tell me, what is it? “

“ I feel like I wanted to eat Korean food today. “

“ Let’s go get it. “ He said then turned the engine on and drove away. 

Habang nasa byahe kami papunta sa korean restaurant, wala namang mintis sa paghalik sa kamay kong isang ito. Hawak nya kase yung kaliwa kong kamay habang yung isa naman nyang kamay ay nasa manibela. 

Hinayaan ko na lang sya tutal nagugustuhan ko din naman yung ginagawa nya. 

“ Babe, mag-focus ka nga sa daan. “ Suway ko sa kanya baka kase ay mapaano pa kami sa sobrang sweet nya. 

He just chuckled about what I just said. 

“ Pasaway talaga ’tong isang ’to. “ Wika ko sa sariling isip.

“ Alam ko naman na sweet ka and gusto ko din naman every time na you’re being like that pero safety first, okay? “ Mahinahon kong sabi. 

“ Babe, your heart. Calm down. Relax. “ Sabi nya habang may silay ng nngiti sa labi.

Walang humpay sya sa paghalik sa kamay ko. Halo bawat minuto ata eh. Kung minsan kapag red light, he won’t let go of my hand. 

Hinayaan ko na lang sya sa gusto nya and dun din naman sya mas sasaya. Hindi ko di naman maitatangi na nagugustuhan ko yung ginagawa nya. 

We arrived to our usual go-to korean resto. 

Pagkaparada niya ng sasakyan sa harap ng resto, agad niya akong nilingon, ngumiti, tapos hinalikan ulit ang kamay ko bago kami bumaba. Kahit ilang beses na niyang ginagawa, hindi pa rin ako nasasanay. Lagi pa rin akong kinikilig. 

Pagpasok namin, bumungad kaaagad sakin yung pamilyar na amoy ng samgyupsal na sini-sizzling sa grill. May mga pamilyar na staff din na ngumiti sa amin, para bang automatic na alam na nila kung saan kami uupo. Ddoon sa sulok na spot na palagi naming inaangkin.

Habang nag-oorder siya ng mga usual naming kinakain, pasimple niya akong tinititigan. Nahuli ko siya kaya napa-kunot ako ng noo.

“ Bakit? “ tanong ko, medyo naiilang.

“ Wala, “ sabay ngiti niya, “ Gusto ko lang maalala na ako yung kasama mo dito. Every time. “

Napayuko ako at napangiti. Ang totoo niyan, totoo yung sinabi niya. Ang dami ko nang beses kumain sa ganitong resto pero iba kapag siya yung kasama ko. Iba yung lasa, iba yung saya.

Dumating na yung mga side dishes at meat, at habang nag-aasikaso siya sa pagluto, hindi ko mapigilan isipin na ang swerte ko. He treats me not just like someone he loves, but like someone he never wants to lose.

Habang nag-iihaw siya ng meat, halos hindi niya ako pinapahawak ng kahit na ano. Ako na nakatunganga lang at nakikipagkulitan sa kanya.

“ Akin na, babe, ako na magluto. “ Seryoso kong sinabi, pero inirapan niya ako ng pilyo.

“ Nope. Alam ko na ending niyan, sunog lahat tapos ako pa rin kakain ng hilaw. “

Naatawa naman ako kase kilalang kilala na nya talaga ako . 

“ Grabe ka naman. Marunong kaya ako. “

“ Oo, marunong kang kumain. “ Sabay subo niya ng lettuce wrap sa bibig ko bago pa ako makapagreklamo.

Napasimangot ako kunwari pero sa totoo lang natatawa ako. Habang ngumunguya ako, nakatitig lang siya sakin, proud na proud na para bang greatest achievement niya yung pagpapakain sa’kin.

Napatigil ako sandali, napangiti na lang. Kahit ilang beses pa na niya akong pakainin sa ganitong paraan, hindi pa rin ako nasasanay. Ang sarap lang sa pakiramdan ng ganito, walang grand gestures, pero ramdam mo na mahal ka niya sa bawat simpleng kilos.

“ Babe, “ tawag ko habang naglalagay siya ng kimchi sa plato.

“ Hmm? “

“ Wala… ang weird lang kasi. “

“ Anong weird? “

“ Yung simpleng bagay lang na ganito—kumakain tayo, nagbibiruan. Pero parang… ang gaan. Ang sarap sa pakiramdam. “

Napatigil siya, sandaling hindi kumilos. Saka niya ako tiningnan ng seryoso, yung tipong wala nang kulitan sa mata niya kundi pure honesty.

“ Babe, gusto ko talaga na lagi nating ginagawa ’to. Yung simple lang. Hindi kailangan ng engrandeng lugar, hindi kailangan ng mamahaling date. Basta kasama kita, okay na ako. “

Kinagat ko labi ko, hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak. Ang corny niya pero totoo at ramdam ko. Kaya naman bumawi ako ng biro.

“ Edi wow, kung ganun ang swerte ko pala. Libre na ako sa mga mamahaling regalo? “

Napahalakhak siya at umiling. 

“ Nice try. Kahit wala, bibigyan pa rin kita. Deal with it. “

Nagpatuloy lang kami sa pagkain namin, puno ng halakhak at kwento. Minsan susubuan nya ako at minsan ganun din ako sa kanya. Hindi na nya talaga ako hinayaang magluto. What a princess I am. 

Natawa na lang ako sa sariling isipan. 

Habang nagkakuwentuhan kami at nagbibiruan, napansin kong palagi niyang hinuhuli  yung mga mata ko. Hindi ko naman maiwasang kiligin sa bawat minutong gagawin nya iyon. 

“ Babe, panigurado busog na naman ako nito sa tteokboki. “ Sabi ko sabay subo ng isa pang piraso.

“ Hala, ikaw na bahala sa sarili mo.“  Biro niya sabay tawa at sabay hawak ulit ng kamay ko.

Ang simple lang pero ramdam mo yung warmth sa pagitan namin. Yung tipo ng kasiyahan na kahit walang salita, ramdam mo na nasa tamang lugar ka, sa tabi ng taong gusto mo at gustong makasama.

Pagkatapos naming magbayad at lumabas ng resto, agad niya akong hinawakan ulit sa kamay na para bang ayaw niya talagang bitiwan kahit isang segundo man lang habang naglalakad kami patungo sa kotse nya,  yung tipong simpleng hawak lang pero ramdam mo ang init ng presensya niya.

As we reached the car, Paul opened the passenger door for me with a soft smile, helping me inside the car. Our eyes met and held before he gently closed the door and circled around to the driver’s side. Kahit sa mga simpleng kilos lang nya na iyon, ramdam ko yung effort na hindi nawawala kay Paul. “ Thank you, Babe. “ I said as a signed of gestures towards his treatment to me. 

He just smiled at me when I say that. 

The restaurant’s romantic ambiance lingered in the car as Paul drove us home, the memory of our grilled dinner still warm in my mind. I kept stealing glances at his striking aura, remembering how his eyes sparkled like the stars outside when he made me laugh over our shared meal. The way Paul threw his head back when he laughed at my jokes in between crunches. Pakiramdam ko tuloy may sarili ng isip itong mga labi ko sa kusa nitong pagngiti ng dahil sa isiping iyon. 

Paul’s hand rested on my thigh as he navigated the empty streets, his thumb stroking idle patterns, as though he couldn’t get enough, sending tingles zipping along my skin. Even after all this time, his tender touch never failed to make my heart beat faster, my body yearning to be closer to him.

Napansin kong bigla siyang bumagal. Akala ko may traffic o obstacle sa daan. As if sensing my heated stare, Paul suddenly pulled the car over on a shadowy side street, shifting the gear stick to park and turning to face me with a mischievous glint in his eyes.  Napalingon naman ako sa gawi.

“ Paul, “  I blinked curiously. “ Bakit tayo huminto? “ May pagtatakang tanong ko. 

“ Cy, you know I can’t resist you when you look at me like that… “

Before I could respond, he reached for me as he slid his hand next to my jaw, eyes piercing into right my soul, he leaned in, shortening the gap between us. His fingers threading into my hair as he captured my lips in a searing kiss that stole my breath. I closed my eyes savouring the taste of his lips. I moaned into the passionate onslaught, fisting my hand in his shirt to drag him closer. He kissed me spilling his emotions in that single gesture. Our lips interlocked, sending my heart fluttering and an unprecedented jolt of electricity surged throughout my existence.

“ Hinding hindi ko kaya mawalay sa ’yo kahit ilang saglit lang… “ Paul panted against my lips when we broke apart, his forehead resting on mine, our rapid breaths mingling.

“ Cy, you ignite something fierce within me. “ He whispered, gulping down the excess saliva accumulating in his mouth.

I gazed back at him with tender eyes, tracing the angles of Paul’s  face with my fingertips.

“ Nandito lang ako palagi. “ I replied just as breathlessly, my pulse thundering with the same desire coursing through his veins. My palm cradled his cheek and he turned into the touch with a contented sigh.

“ Babe… road trip ba ’to o kissing trip? “ I teased, giggling softly.

Paul laughed, pressing a swift  smooch on my lips again. “ Both. Wala kang choice. “

With another one more quick peck, Paul chuckled and reluctantly pulled away to focus back on the road, but not before I caught him mouthing “ I love you so much “ in my direction. Beaming with adoration, I linked our hands together, resting them on his thigh. Resting my head on his shoulder, I smiled all the way home, basking in the love and warmth that never failed to unfold between us.

He drove off and steered the wheel, following the path illuminated by the promise of our newfound connection, and into the sunset of the love that was yet to come.