CHAPTER ONE

Napagdesisyunan namin ng magulang ko na sa Maynila na lang ipagpatuloy ang pag-aaral ko bilang kakatapos ko lang din ng High School. Nag-apply ako ng scholarship sa iba’t ibang university doon at hindi naman ako nabigo na makahanap. Labag man sa kalooban ko na umalis ng probinsya at iwan ang pamilya ko pero sinusuportahan nila ang pag-aaral ko kaya mas lalong lumakas ang loob ko na pagbutihan ang magiging buhay ko dito sa Maynila.

Papunta na ako nuon sa dorm na tutuluyan ko habang nag-aaral ako dito. Hindi naman ako naligaw dahil sa madali lang namang hanapin ang building na iyon para sa baguhang saltang katulad ko dito.

Magpapakilala muna pala ako bago ko makalimutan. Ako nga pala si Cypress Sevillano, 17 years old. May salamin sa mata dahil malabo ang mga mata ko. Simula pagkabata alam kong may kakaiba na sakin hanggang sa tumuntong na ako ng highschool. Alam ko sa sarili ko na bakla ako dahil sa pagi-idolo ko sa mga modelo na napapanuod ko sa telebisyon.

Mahilig din akong manuod ng mga beauty pageant kapag tuwing pista dito sa baryo namin kaya na-engganyo din ako na gawing pambabae ang katawan ko. Nagtanong tanong ako sa mga bakla samin kung papaano ko babaguhin ang sariling pangangatawan. Tinuruan naman nila ako at simula nun ay hindi ko na tinigilan ang pag-inom ng pills.

Napansin iyon ng mga magulang ko dahil sa pagbabagong nagaganap sa katawan ko. Lalong lalo na kay papa na tinututulan ang ginagawa ko sa sarili. Hindi ko alam kung bakit ko nagawa ’yon hanggang sa naging hobby ko na. Tutol si papa at gusto nyang patigilin ako sa paginom niyon pero hindi ko sya sinunod. Wala na silang nagawa ng aminin ko sa kanila na bakla ako pero kahit ganun pa man ay bumabawi naman ako sa pag-aaral ko bagkus nga’y salutatorian pa ako.

Ayaw kong biguin ang pamilya ko at alam kong ako na lang ang pag-asa nila sa buhay dahil may mga asawa at pamilya na ang dalawa kong kuya.

“ Nak, magiingat ka palagi dyan ah. Wag mong pababayaan ang sarili mo. “ Usal ni mama sa kabilang linya ng gamit kong keypad na cellphone.

“ Ma, wag kayong masyadong mag-alala sakin. Kilala nyo naman ako, Ma. Matapang yata na bata ito. Hindi po ako magpapabaya. “

“ Kapag di mo na kaya dyan umuwi ka lang dito satin ah! “ Mangiyak ngiyak na sabi ni Mama.

“ Ma, ano ka ba? Maguumpisa pa lang po ako ng buhay ko dito pinapauwi nyo na agad ako. “ Pagmamaktol ko.

“ Nag-aalala lang naman ako sayo gayong mawawalay ka samin. “ Natuwa naman ako sa pagiging makulit ng aking ina.

“ Mama, ayos lang po ako at saka matalino naman po ako. Aalamin ko po lahat ng dito, Ma. Baka balang araw madala ko na din po kayo dito nila papa. “

“ Hello! Nak. “ Si Papa.

“ Oh! Pa, bakit po? “

“ Wag kang magbo-boyfriend dyan ah! “ Natawa naman ako sa sinabi ni Papa. Parang gusto ko na tuloy umuwi na lang agad.

Alam ko mamimiss ko sila. Saglit na may gumuhit na luha sa mata ko. Luha na dulot ng saya.

“ Opo, Pa. Kayo lang po muna ni mama ang mamahalin ko hanggang di pa ako nakakabawi sa inyo. “

“ Maraming salamat anak dahil hindi ka suwail at pasaway samin ng mama mo. “

“ Sige na po. Hahanapin ko pa po ’yong dorm ko. “

“ Sige, nak. Palaging mag-iingat. Wag mo pababayan ang sarili. Tandaan mo malaki ang Maynila. “ Pagpapaalala ni papa sakin.

Nagpaalam na ako sa kanila at kay mama na halos ayaw pa yatang ibaba ang tawag. Nabuhay naman ang sigla at pagpupursigi sa dibdib ko. Ginanahan ako sa paghahanap sa araw na iyon. Hindi naman ako nagsusuot ng damit pambabae dahil mas kumportable parin ako sa damit panlalake kahit na may iba na sa pangangatawan ko.

“ Hijo ba o hija? “ Naguguluhang sabi ng matandang babae na may-ari ng dorm na tutuluyan ko. Nakangiti syang nakatingin sakin.

“ Ah! Cy na lang po. “ Sabi ko.

“Ah! Cy, sigurado ka ba na sa dorm ng lalaki ka sasama?” May halong pagaalala nyang sabi.

“ Opo, Nay. Kahit pagbalik-baliktarin man po ang mundo, I’m still a man biologically. “

“ Hindi ka ba natatakot na baka kung anong gawin nila sayo. “

“ Nay, wala hong mangyayareng ganyan. Pag-aaral po ang pinunta ko dito. “

“ Oh! Sya sige. Ikaw ang bahala. Basta pinagsabihan kita. “ Tugon nya na lang.

Sinundan ko naman sya habang sinasamahan ako sa dorm na tutuluyan ko.

Libre lang yung dorm para sakin dahil nakapasa ako ng scholarship at bigay iyon ng school na papasukan ko. Hindi naman malayo sa school ang dorm na iyon bagkus magkatapat lang.

“ Nandito na tayo sa dorm mo. “

“ Salamat po, Nay. “

“ Maiwan na kita, Cy. “ Sabi nya saka iniwan na ako.

Kinakabahan ako sa mga oras na iyon dahil bagong tao ang mga makakasalamuha ko. Hindi nga pala ako sa dorm ng mga babae sumama dahil alam ko sa sarili ko na lalake parin naman ako kahit papaano. Gusto ko parin silang respetuhin at bigyan ng privacy although mukha naman na akong babae pero kailangan kong magpakalalaki.

Kumatok ako sa pintuan ng dorm pagkahatid sakin ni Nanay Nely. Bumukas naman iyon at niluwa nun ang isang naka-topless na lalake. Napaiwas naman kaagad ako ng tingin sa parteng iyon at tumingin ng diretso sa kanyang mukha.

“ May kailangan ka? “ Malamig na tinig nitong pagtatanong sa akin.

Napalunok na lang ako ng sariling laway sa sobrang kaba. Matangkad ang lalaking nasa harap ko at kailangan kong tumingala ng bahagya para makausap sya dahil nga ayaw kong madako ang paningin sa katawan nya.

“Sino daw yan, pre?” Sabi din ng isang lalake na lumbas ding naka-topless.

Napaisip naman akong bigla kung palagi ba silang ganito. Kakayanin ko ba na pakisamahan sila kapag ganyan yung kalagayan ng mga katawan nila?

“Sino ka? At anong kailangan mo?” Matulis na pagkakasabi ng lalaking unang lumabas. Dumaloy naman ang kaba sa dibdib ko.

“A-Ah! Dito pala ako magdo-dorm.”

“Sigurado ka ba? Mga lalake kami dito,”

“Walang kaso. Lalaki din naman ako.” Matikas kong wika.

“Lalaki ka? Hindi halata,” Hindi makapaniwalang wika ng sumunod na lumabas.

“Kung ganun, tuloy ka.” Sabi nya saka pinapasok ako.

Napahinto naman ako ng makapasok ako dahil sa tatlo pang lalakeng nanduon na nakatopless din. Ang buong akala ko silang dalawa lang ang tumutuloy dito. Pilit akong ngumiti saka iniwasang madako ang paningin  sa mga katawan nila.

“Ah! Pasensya ka na kung medyo makalat ang kwarto”. Pagpapatuloy nya.

“Hi,” Sabi nung tatlo in chorus. Tinugon ko na lang sila ng isang ngiti.

“Bumangon ka na dyan, Jared. May bago ng hihiga dyan”. Pagtutukoy nya sakin.

Agad naman syang bumangon. Medyo naninibago at medyo nahihiya kong tinungo ang magiging higaan ko saka nilapag ang bitbit kong bag at isang maleta.

“Ano palang pangalan mo?”

“Ah! Cypress”. Sagot ko.

“Ako nga pala si James. Si Joshua, si Jared, si Jonathan, at si Joven. Puro j ’no pero hindi kami manloloko.” Isa isa naman silang nakipagkamay habang pinapakilala sila ni James sakin sabay nagtawanan.

Paimpit na napangiti ako dahil sa pagtawa nila or dahil sa thought na ayaw kong ma-out of place. Hindi naman sila nangulit at nangahas pa na magtanong. Hindi naman maliit yung dorm at kung tutuusin para na itong condo dahil sa tig-iisa kaming kama, may banyo, may kusina at may sala. Nakakatuwa kase ngayon ko lang mararansanan ito sa tanang buhay ko.

Sinilid ko na ang mga gamit ko sa isang cabinet dun na walang laman. Siguro para iyon sa mga bagong titira sa dorm na ito.

“Taga-saan ka nga pala?” Tanong sakin ni James habang inaayos ko ang mga gamit ko.

“Taga cebu ako.” Matipid kong sagot.

“Ah! Bakit mas pinili mong dito mag-aral? May university naman sa cebu ah,”

“Magulang ko ang nagpursigi sakin na dito ako mag-aral.”

Napatango na lang sya saka iniwan na ako baka dahil siguro wala na syang ibang sasabihin.

Nangangapa pa ako sa ngayon dahil di ko pa sila lubusang kilala.

“Cypress, aalis kami. Gusto mo sumama?” Pang-aaya sakin ni James.

“Hindi na. Magpapahinga na lang muna ako.”

“Sige,”

Umalis naman sila at hindi na ako pinilit. Nagpahinga lang ako saglit saka naligo na lang. Alas singko na ng hapon ng mga oras na iyon. Inilibot ko na lang ang paningin sa kabuuan ng silid na iyon matapos kong maligo at makapagbihis.

Muntikan ko ng makalimutan dapat pala akong mag-ingat sa mga gamit ko dahil baka may makita sila na hindi dapat tulad na lang ng mga bagay na iniinom ko. Mabuti na lang at hindi nila nahahalata ang pagiging malambot ko dahil hindi ko rin naman pinapahalata. Kung magtanong man sila, hindi naman ako magaatubiling sabihin sa kanila para ng sa ganuon ay aware sila at para hindi din sila mailang sa akin.

Nagsuot na lang ako ng loose shirt para di bumakat ang dibdib ko baka makita nila at baka sakaling tanungin pa ako, mahirap na.

Dumating na ang hapunan. Mas pinili kong sa labas na lang kumain. Sinasara ko na nun ang pinto ng may biglang nagsalita mula sa likuran ko.

“Saan ka pupunta?” Narinig kong boses ni James.

Nakangiting humarap naman ako sa kanya pagka-lock ko ng pinto. Nandun din ang mga kasama namin dito sa dorm.

“Ah! Kakain lang sana dyan sa labas.” Maikling sagot ko.

“Wag na. Sumabay ka na lang samin. Magluluto si Jonathan.”

“Hindi ba nakakahiya yun?”

“Wag kang mahiya samin. Lika na pasok na sa loob.” Sabi nya saka ko naman binuksan ulit ang pagkaka-lock ng pinto.

Wala naman akong nagawa kaya bumalik na lang sa loob.

“Wag kang lalabas ng mag-isa dahil maraming loko loko dyan sa daan.” May pag-aalala nyang sabi.

“Oo nga. Kung nagugutom ka may pagkain naman dito sa ref. Pwede ka namang kumuha pero kapag maggo-grocery ambagan na lang.” Sambit naman ni Joshua.

Napatango tango na lang ako saka naupo sa kama ko habang pinagmamasdan lang sila. Nakakahiya pero okay na din yun. Hindi din naman kalakihan ang pera na dala ko dahil hindi naman ganuon kapayak ang buhay namin.

Isinilid ko na lang ulit iyon sa pitaka ko at sabay inilagay sa ilalim ng unan ko. Hindi naman sya nagtagal magluto.

“Cy, kain na tayo.” Tawag sakin ni Joven.

Hindi naman nila pinaparamdam sakin ang pagiging baguhan ko bagkus mas minamabuti nilang maayos ang pakikitungo sakin.

Sumabay na lang ako sa kanilang kumain ngunit tahimik lang ako habang sila kung ano ano ang pinaguusapan. Hindi ko naman pinakinggan dahil labas na ako duon.

Ako na nag-asik na maghugas ng mga pinggan na pinagkainan para makabawi sa panlilibre nila ng hapunan sakin. Paano pa kaya sa susunod na araw? Hindi ko naman alam ang gagawin ko para di ako maging pabigat dito.

Pinabayaan naman nila ako sa nais kong maghugas ng pinggan. Hindi naman gaanong madumi ang silid namin at sakto lang. Nang matapos na akong maghugas nagbanyo muna ako para maghilamos at magsipilyo.

Pagkatapos ay nagpunas ng mukha saka nagtungo ng kama ko at chineck ang cellphone kung nag-text ba sila mama. Hindi naman ako nagkamali at mayroon nga. Nireplyan ko naman ang mga bawat text nila sakin.

Kasalukuyang nanunuod sila ng palabas sa flatscreen na tv na nanduon. Masasabi kong swerte na ako dahil nasa maganda at mamahalin akong dorm.

“Ah! Cy, ilang taon ka na pala?” Tanong ni Joshua.

“17,” Sagot ko naman.

“So, first year college ka palang?” Sambit naman ni Jared.

Tumango na lang ako bilang pagsangayon sa tanong nyang parang hindi makapaniwala.

“Kayo ba?” Pabalik na tanong ko sa kanila.

“Halos magkakasingedad lang kami. 21 na kami at third year college.” Sagot naman ni James.

“Ah!” Tanging nasambit na lang ng bibig ko at mula nuon hindi na sila nagtanong at nanuod na lang ulit ng tv.

Hindi naman ako nabahala sa mga tanong nila kaya hindi ako nag-alala. Nakinuod na lang ako sa pinapanuod nilang teleserye. Hindi ko alam kung interesado ba sila sa pinapanuod nila kase nakatutok sila sa cellphone na hawak nila.

Nanuod na lang ako hanggang sa inaya na ako ng antok ko na matulog. Hindi naman ako nagatubili pang mag-goodnight sa kanila dahil hindi pa naman kami lubusang magkakakilala.

CHAPTER TWO

Nagising ako ng maaga para sa unang araw ko sa university na papasukan. Alam ko na naman ang schedule ko. Nagaasikaso na rin nun sila James at si Jonathan naman ay nagluluto na ng agahan.

“Sige ikaw muna”. Sabi ni Joven ng magkasabay kami sanang papasok ng banyo.

“Hindi. Sige ikaw na muna”. Sabi ko naman.

“Okay. Bibilisan ko na lang.”

Natawa naman ako ng bahagya sa sinabi nya.

“Take your time.” Sambit ko na lang na tinawanan nya lang din.

Inaya na nila akong kumain ng agahan habang naghihintay pa ako kay Joven na naliligo. Kumain na lang ako ng tahimik at habang nakaupo sa hapagkainan ay sya namang pagtapos ni Joven maligo. Nakatapis lang sya ng tuwalya kaya iniwas ko kaagad ang paningin ko. Naupo sya sa tabi ko saka nagsandok din ng pagkain.

“Maligo ka na. Ako ng bahala dyan sa pinagkainan mo.” Sabi ni joven na kumakain na.

Nagpaalam na naman ako sa kanila saka naligo na lang. Pumasok na ako ng banyo saka inumpisahan ng maligo. Nasa gitna ako ng pagligo ko ng mapansin kong wala akong dalang damit maliban sa underwear at tuwalya na dala ko. Bigla naman akong kinabahan. Paano ako lalabas nito wala akong dalang damit. Nalimutan ko ng mataranta ako kanina. Ayaw ko namang lumabas dun ng nakatapis lang sa katawan ko ang tuwalya ko.

Ayaw ko namang magutos sa isa sa kanila baka may makita sila sa kahon ko. Napakamot naman ako sa sariling anit. Baka malaman nila na bakla ako at ipagtabuyan na lang. Sumilip ko sa pinto ng kaunti at nakita ko sila na nagaasikaso na at nagbibihis. Isinara ko na lang ulit iyon.

Hindi tuloy ako makaligo ng maayos. Naligo na lang ako at sinadya kong tagalan para paglabas ko wala na sila at umalis na.

“Cy, hindi ka pa ba tapos?” Narinig kong boses ni James sa labas ng pinto.

“Matatapos na,”

“Sige, una na kami sayo”.

“Sige,” Tugon ko na lang.

Nakahinga naman ako ng maluwag dahil mauuna na sila sakin. Hindi naman ako nagtagal sa banyo. Sumilip muna ako sa pinto para siguruhing wala na sila. Nang matama ko na wala na sila ay saka na ako lumabas at agad na nilock ang pinto.

Napahawak na lang ako sa dibdib ko dahil sa sobrang kaba na nananalaytay sa loob nun. Agad naman akong nagbihis para makapasok na.

Lumabas na ako ng matapos ko ng asikasuhin ang sarili at siniguradong presentable ako sa araw na ito dahil ito ang unang araw ko sa university na papasukan ko. Medyo kabado na may halong pagkaatat.

Tumawid na ako saka pumasok na sa gate ng school na iyon. Malawak at maganda ang paaralang iyon. Hindi mo aakalain na ang isang tulad ko ay makakapagaral sa ganitong katayog na universidad.

Hinanap ko na lang ang aking silid at saka ng mahanap ko ay pumasok na lang at naupo.

Hindi naman ako naburyo habang nagtuturo ang bawat prof na papasok. Nag-take down notes ng mga mahahalagang panimula sa magiging takbo ng aming aralin.

Dumating ang oras ng recess at papunta na ako nun sa cafeteria para bumili ng makakain na sakto lang sa pera na dala ko. Panigurado mahal ang paninda dito. Nang makarating tiningnan ko muna kung anong mga naroon at nagulat naman ako dahil ang mahal ng presyo nun. Although may libreng allowance naman ako galing sa school pero nakakapanghinayang naman gastusin.

Napagkasunduan namin ng councilor na pagbutihin ko lang ang pag-aaral ko at hindi mawawala sa akin ang scholarship na natanggap ko.

Bandang huli tubig na lang ang binili ko. Pagkabili ko nun ay lumabas na lang ako dahil pakiramdam ko magugutom lang ako lalo.

Dinukot ko ang cellphone sa bulsa para tingnan kung may message sila mama sakin. Agad naman akong nagreply pagkabasa ko ng text.

“Cy,” Narinig kong tawag sa pangalan ko ng kung sino man.

Nagpalinga linga ako para hanapin kung kanino galing ang tinig na iyon at nadako naman iyon sa papalapit na si James pati na din ng mga kasama namin sa dorm. Lumapit sila sa pwesto kung nasaan ako.

“Kumain ka na?” Tanong ni james.

Tumango na lang ako bilang sagot kahit na ang totoo ay hindi. Ayaw kong mag-abala pa sila.

“Are you sure?”

“Oo. Sige, balik na ako sa room.”

“Wag muna. Samahan mo muna kami.” Sabi nya sabay akbay sakin.

Napalunok naman akong bigla ng malalaking butil ng laway ko at kumabog ng sobrang bilis ang dibdib ko sa ginawa nyang iyon.

“Wag kang mahiya samin. Itong mga kulukoy na ’to, makukulit talaga yan kaya kung kinukulit ka nitong mga ’to masanay ka na lang.”

Paimpit na natawa na lang ako. Sumama na lang ako sa kanila. Inaya na din nila akong kumain na libre ni James sakin. Nakakahiya pero mas nakakahiya kung tatanggihan ko sya.

Marahan ko na lang kinain ang pagkain na nasa harapan ko. Habang sila naguusap ng hindi ko naman alam dahil wala naman akong alam kung anong pinaguusapan nila. Nauna silang natapos saking kumain at pwedeng pwede na silang umalis.

“Cy, hindi ka pa pala tapos?” Gulat na sabi ni Jared.

Napatiim bagang naman ako at minadaling kinain ang pagkain ko.

“Wag ka magmadali. Okay lang hintayin ka namin.” Nakangiting sabi ni Jonathan.

Bigla namang naginit yung dalawa kong pisngi sa pagngiti nyang iyon. Itinago ko na lang ang sariling mukha baka makita nila na namumula ako. Anong nangyayare sakin?  Bakit ako nakaramdam ng ganuon? Tinapos ko na lang ang pagkain saka sumabay na lang sa kanila palabas ng cafeteria.

“Uhm! James salamat pala sa paglibre mo sakin.” Nahihiyang sambit ko.

“Wala ’yon. Kung gusto mo bumawi. Why not. Hindi naman ako madamot na tao unlike sa mga kasama ko.” Sabi nya sabay natawa.

Natawa na lang ako habang pinagsusunggaban sya ng mga kaibigan nya. Nagpaalam na ako sa kanila na babalik na ako sa klase. Nabuhay tuloy sa dibdib ko ang makabawi sa kanya at hindi lang sa kanya pati na din sa kanila.

Hindi ko napansin ang oras na matatapos na pala ang isang araw na ito. Inaayos ko na nuon ang gamit ko ng may biglang huminto sa tabi ko. Nag-angat naman ako ng tingin sa kanya. Kaklase ko. Nagtataka man pero binigyan ko sya ng tipid na ngiti.

“Cypress, right?” Ang malalim na boses na sabi ng lalaking nasa harap ko.

“I’m Paul. Paul Montero.” Sabi nya habang nakalahad ang kamay.

Hindi ko alam ang gagawin ko sa mga oras na iyon. Hindi ako ganuon kadali makipaghalubilo sa mga tao. Nakipagkamay na lang ako sa kanya saka ngumiti.

“Wala ka bang kasabay? Gusto sabay na tayo.” Asik nya.

Nakakapagtaka bakit nya ako ganuon kausapin. Hindi naman sa ayaw ko pero nakakabigla lang dahil sa isiping bago pa lang naman kaming magkaklase.

“Dyan lang ako sa tapat naka-dorm.” Sabi ko saka isinukbit na sa balikat ang bag ko.

Duon ko lang napansin na kami na lang palang dalawa ang tao sa silid. Hindi ko naman alam na aabutin ako ng pagkatagal tagal sa pagaayos ng gamit ko.

“Okay lang. Gusto lang kitang samahan.”

Lalo akong nabigla dahil sa sinabi nya. Bakit naman nya ako gustong samahan? Hindi ko alam pero nagugulat ako sa inaakto nya na para bang matagal na kaming magkakilala.

“Okay,” Tanging sagot ko na lang.

Gabi na din nuon at sinabayan nya nga ako hanggang sa makatawid. Hindi naman sya naubusan ng kwento habang ako nakikiayon na lang sa kanya.

“Sige, Paul, salamat sa paghatid. Uwi ka na.”

“May cellphone ka ba?” Tanong nya.

Nahiya naman akong sabihin na meron dahil nga sa keypad lang ang cellphone ko.

“B-Bakit?”

“Can I borrow for a while?”

“Keypad lang cellphone ko.” Pag-amin ko.

“It doesn’t matter.” Nakangiti nyang sabi.

Hindi naman na ako nagdalawang isip pa at saka inabot na lang sa kanya kahit may halong hiya. Nakita kong may tinipa sya duon. Hindi naman sya nagtagal at sinauli din sakin.

“Number ko. Text-text na lang. Pakilala ka kapag tinext mo ko ah.”

Nagtaka naman ako sa ginagawa nya. Bakit ko naman gagawin ’yon. Nabigla na lang talaga ako sa inaasta nya. Parang ang bilis naman nya.

“See you tomorrow, Cy.” Sabi nya habang sinesenyasan ako na tawagan ko sya.

“Ingat.” Sabi ko na lang saka nagtungo na sa loob ng building kung saan ako nakadorm.

“Classmate mo?” Bungad na tanong sakin ni James pagkapasok ko.

Nauna pala sila sakin.

“Ah! Oo.”

“Bakit daw?” Napatingin naman ako sa gawi nya at nagtataka kung bakit ganun yung tanong nya.

“Gusto lang makipagkaibigan.” Sabi ko na lang saka naupo sa kama ko at hinubad ang sapatos.

“Ayusin nya lang.” May pagkairitang sabi nya dahil sa tono ng boses nya.

“Kain na tayo.” Yaya ni Jonathan.

Lumapit na naman kami sa hapag. Nanduon pa din sakin ang hiya dahil pakiramdam ko saling pusa lang ako dito. Binura ko na lang sa isip ko iyon at ang dapat kong iniisip ay ang mag-aral ako ng mabuti.

“Nasaan pala parents mo, Cy?” Tanong ni Joshua sakin.

“Nasa probinsya,” Malumanay ko namang sagot.

“So, ikaw lang nandito?” Medyo gulat na tanong ni Joven.

Tumango na lang ako bilang sagot ko. May mga tanong naman sila sakin na sinasagot ko pero kapag wala tahimik lang ako. Nang matapos na silang kumain ako na ulit nag-presenta na maghugas.

Naghuhugas na ako nun ng mapansin ko ang cabinet sa taas ko. Tinapos ko muna ang hugasin. Sisilipin ko sana kaso hindi ko abot kaya kinuha ko ang isang upuan at tumuntong duon.

---

James POV

“Mga tol, may napapansin ba kayong kakaiba dyan sa bago nating kasama?” Pabulong na sabi ni Jared.

Napatingin naman ako sa gawi ni Cy na kasalukuyang tumutuntong sa upuan at parang may balak tignan sa cabinet na nanduon. Tumayo naman ako para lapitan sya.

Palapit pa lang ako nun sa kanya ng mapukaw ang mga mata ko sa mapuputi nyang binti at walang balahibo. Pinagmasdan ko lang sya habang nakatalikod.

“Baka mahulog ka.” Sabi ko habang sa hita at binti pa din nya ako nakatingin.

“Ah! Sorry tiningnan ko lang kung anong nandun.” Sabi nya sabag marahang bumaba ng upuan at sinauli sa tabi ng lamesa.

Hindi ko maialis ang paningin ko sa mga binti nya. Nasisilayan ko yun dahil sa ikli ng short na suot nya. Mabilis na nag-iwas ako ng tingin ng papatingin na sya sa gawi ko.

“James, nga pala, hindi ko alam kung paano sasabihin ’to”. Sabi nya pero napatitig akong bigla sa mapupula nyang labi na nanunukso.

May biglang kung anong init na dumaloy sa kabuuan ng katawan ko.

“Ano ba yun?” Sabi ko habang nakatitig pa din sa labi nya

Ramdam ko may kakaiba sa kanya at kailangan kong malaman ’yon. Magsasalita na sana sya ng biglang tumunog ang cellphone nya.

“Sandali lang. Sagutin ko lang.” Pagpapaalam nya sakin.

Habang naglalakad sya patungong pinto at saka lumabas. Hindi ko na naman maalis ang paningin ko sa mga binti nya.

“May hindi ka sinasabi samin at aalamin ko ’yon”. Sabi ng isip ko.

---

Cypress POV

“Oh! Ma, napatawag po kayo.” Bungad ko sa tawag ni mama.

“Wala. Miss ko lang yung bunso namin.”

Napangiti naman ako sa sinabi ni mama.

“Gabi na ma, bakit hindi ka pa natutulog? Bawal sayo ang magpuyat.” Pagpapaalala ko sa kanya.

“Hayaan mo muna ako. Gusto ko lang makausap yung maganda kong anak.”

“Ma, kung nagaalala ka sakin, ayos lang po ako dito. Mababait naman yung mga kasama ko dito sa dorm.”

“Alam mo talaga ugali ko ’no, nak.”

“Syempre nanay kita eh. Ma, wag mo ko masyadong iniisip. Sige ka malolosyang ka nyan agad.” Sabi ko na sabay naming tinawanan.

Hindi naman nagtagal ang tawag at nagpaalam na din sya dahil pinapagalitan na daw sya ni papa. Nagpaalam na lang din ako. Nakakawala ng pagod ang tinig ng aking mga magulang.

Nadako naman ako sa contacts at nakita ko dun ang number na binigay sakin ni Paul kanina pero hindi ko na binalak pang bigyan sya ng mensahe. Pumasok na lang ulit ako sa loob.

Kasalukuyang nanunuod sila ng tv at ako tinungo na lang ang banyo para makapaghilamos at makapagsipilyo. Nahiga na lang agad ako pagkatapos saka natulog na lang.

CHAPTER THREE

Lumipas ang dalawang buwan habang nagaaral ako dito sa maynila. Hindi naman ako nagsasawang kamustahin kung anong kalagayan nila mama sa probinsya. Unti unti na naman akong nasasanay sa pakikisama ko kila James at mabait naman sila sakin.

Naging matalik na magkaibigan din kami ni Paul. Palagi syang dumadaan sa dorm bago pumasok para sabay na daw kami pagpasok. Kahit pa sa pagbibigay ng mensahe sa akin ay hindi din sya pumapalya. Palaging may natatanggap na text ang cellphone ko galing sa kanya. Natutuwa naman ako dahil kahit papaano hindi sya nagtatanong at nakakahalata kung may kakaiba ba sakin na hindi ko din naman hinahayaan na mahalata nya at saka isa pa di din naman ako yung tipo ng tao na kayang iladlad ang lahat bawat balaw sa katawan ko.

“Lika na,” Sabi ko pagkalabas ko ng dorm kay Paul na kanina pa naghihintay sakin.

“Sabi ko naman kase sayo na wag mo na akong hintayin. Ang tagal mo tuloy naghintay.” Pagpapagalit ko sa kanya.

“Okay lang ’yon. Hindi pa naman tayo late. Gusto mo kain muna tayo. Treat ko. Maaga pa naman eh.”

“Ikaw? Manlilibre? Himala.” Natatawa kong sabi.

“Oo. Ayaw mo ba?”

“Syempre gusto ko. Libre eh.” Pagbawi kong sabi.

Nagtungo na lang kami sa bakery na malimit na naming puntahan. Bumili kami ng paborito nyang tinapay. Macarons. Nahahawa na tuloy ako sa kanya.

Dalawang buwan na din pala ako sa pinapasukan kong part time job sa isang fast food. Panggabi ako at nababalanse ko naman ang oras ko dahil sa school ko na tinatapos ang assignments ko para pag-uwi ko, kaunting pahinga pagkatapos maghahanda na para pumasok ng trabaho.

Hindi kase sapat yung allowance ko gayong hindi din naman palagi nakakapagpadala sila mama kaya naisipan kong magtrabaho habang nag-aaral para kahit papaano makatulong ako sa pangangailangan nila lalong lalo na kay mama na kailangan ng maintenance ng gamot para sa sakit nya.

“Hindi ka ba binubully ng mga katrabaho natin?” Tanong ni Paul sakin habang naglalakad na papasok ng gate.

“Hindi naman. Loko ka nandun ka naman eh. Makikita mo naman kung may mambubully sakin dun.” Natatawa kong sabi kase parang hindi ko sya kasama sa trabaho.

“Hindi ko naman mapapansin kase busy.”

“Atsaka ano naman kung bullyhin nila ako. Alam ko namang biro lang din nila yun.”

Pumasok na kami ng school at nagtungo na sa room. Hindi pa naman kami late dahil kakaunti pa lang ang mga estudyanteng nandun sa silid.

“Dito muna ako upo.” Nakangiting sabi ni Paul pagkaupo nya sa tabi ko.

“Hindi ka dyan nakaupo.”

“Alam ko.”

“Ikaw bahala. Aalis ka din dyan kapag dumating na si Vanessa.”

“Edi dun muna sya sa upuan ko.”

Natawa na lang ako sa sinabi nya. Hindi ko na naman sya pinilit pa.

“Gusto lang naman kita makatabi eh.” Sabi nya na ikinalingon ko.

“Bakit mo naman ako gustong makatabi?” Tanong ko sa kabila ng pagtataka.

“May ipapakiusap lang sana ako.” Seryosong sabi nya.

“Ano naman yun?”

“Pwede bang sa dorm nyo ako tumuloy mamayang uwian?”

“Hindi ko alam. Bakit naman?”

“Wala naman. Gusto ko lang sabay tayo pumasok mamaya.”

Ano kayang nangyayare dito sa taong ’to. Gusto akong katabi tapos gustong sabay pa kami pumasok mamaya.

“Sige. Ipapaalam ko kila James.” Sabi ko na lang.

Dumating na si Vanessa at sinabihan naman nya ito na dun muna maupo sa upuan nya.

Natapos ang buong klase ng umagang iyon na si Paul lang ang katabi ko. Dumating na din ang oras ng lunch at inaya na naman nya akong kumain. Libre nya daw.

“Ikaw, libre ka ng libre baka mamaya nyan may kapalit na yan.” Sabi ko.

“Wala. Gusto lang naman kitang ilibre. Masama ba yun?” Sabi nya sabay pa-cute.

Nabigla naman ako ng akbayan nya ako. Hindi ko inaasahan na gagawin nya iyon. Pinakalma ko ang sarili at inisip na walang malisya iyon. Naninibago lang ako sa kanya ngayong araw.

Naglalakad na kami nuon papuntang cafeteria ng makita ko sila James sa student center at nakatingin sila sa gawi namin ni Paul.

“Uhm! Cy?” Tawag sakin ni Paul.

Napatigil lang ako kase kanina pa pala nya ako kinakausap.

“Oh?” Sabi ko saka nagangat ng tingin dahil nga mas matangkad sya sakin.

“Akala ko nakikinig ka.” May pagtatampo nyang sabi.

“Ano ba yun?”

“Wala. Tara kain na tayo.” Sabi nya saka tumingin sa malayo.

Hindi ko na lang pinansin at sumunod na lang sa kanya. Kumain na lang kami pagkabili namin ng pagkain na libre nya. Kung tutuusin hindi nya dapat ginagawa yun kase may pera naman ako at saka parehas naman kaming nagtatrabaho.

“Ano pala yung sinasabi mo kanina?”

“Wala. Kalimutan mo na lang.” Sabi nya ng hindi ako tinatapunan ng tingin.

“Ano nga yun?”

“Sabi ko kung gusto mo sumama sa bahay one time kaso parang hindi ka naman interesado.”

“Ah! Yun ba”.

“Okay lang kung ayaw mo.”

Tiningnan ko naman yung mukha nya at bakas dun ang pagtatampo. Natawa naman ako dahil simpleng bagay tinatampuhan nya.

“Hindi pa nga ako sumasagot. Ayaw ko na agad. Syempre gusto ko.”

“Wag na nagbago na isip ko.”

“Ikaw bahala. Nagbago na din isip ko na isasama kita mamaya sa dorm.” Pagbibiro ko baka sakaling maalis yung tampo nya.

“Sige na isasama na kita. Basta sasama ako sayo mamaya.”

“Kailangan pa ba kitang takutin para maalis yang tampo mo?”

“Nakakainis lang kase. Saan ka ba kase nakatingin nun kaya di mo narinig yung sinabi ko?”

“Wag ka na kaseng magtampo.”

Natatawa tuloy ako kase yung bestfriend ko nagtatampo sakin. Sabagay masakit din naman sa pakiramdam na may kausap ka pero hindi ka pinapansin. Hindi ko naman kase alam na may sinasabi pala sya gayong kila James ako nakatingin nung mga oras na yun.

Pagkatapos naming kumain ay bumalik na kami ng room. Hindi naman nagtagal ang klase sa hapon at dumating na din ang uwian.

“Halika na.” Pang-aaya sakin ni Paul na akala mo sya yung naka-dorm sa pupuntahan namin.

Bakas sa labi nya ang ngiti. Napapaisip tuloy ako, siguro mababaw lang kaligayahan nya.

Isinilid ko na lang ang mga gamit ko at saka isinukbit na lang sa balikat ko. Lumabas na kami ng room saka dumiretso na lang ng dorm.

Nagulat naman ako kase wala pa sila James dun. Nagkibit balikat na lang ako baka may klase pa sila. Hindi naman kase kami parehas ng schedule.

“Saan kama mo?” Tanong nya.

Tinuro ko naman sa kanya at nagpaalam na magpapahinga lang saglit. Hinanda ko na lang muna ang susuotin kong uniform pagpasok mamaya.

“Dala mo ba uniform mo?” Tanong ko sa kanya.

“Oo,”

“Akin na. Plantsahin ko na din.”

“Dyan sa bag. Kunin mo na lang.”

Hindi naman ako ngreklamo at kinuha na lang. Pagkatapos ay nahiga na lang din ako sa kama ko at nagcellphone.

Napatingin naman ako sa gawi ni Paul na natutulog. Mamaya pa naman pasok namin kaya okay lang na magpahinga muna kami.

Nag-set ako ng alarm para hindi kami ma-late kung sakaling makatulog kami. Natulog na lang din ako dahil medyo nakakapagod din ang buong maghapon.

Agad naman na nagising ako ng tumunog na ang alarm ng cellphone ko. Iminulat ko ang mata ko at nakita kong wala pa din sila James. Gigisingin ko na sana si Paul nang mapansin kong nakayakap na sya sakin. Nagulat naman ako kase hindi ko inaasahan yun.

“Paul, gising na.”

“5 minutes.” Sabi nya saka mas lalo pang yumakap sakin.

“Anong 5 minutes? Bangon na dyan.”

“Inaantok pa ako eh.”

“Bahala ka. Maliligo na ako.” Sabi ko saka inalis ang kamay nyang nakayakap sa tyan ko at tumayo na.

Nagtungo na ako ng banyo at naligo. Hindi naman ako nagtagal dun at agad na nagbihis. Nainis naman ako bigla paglabas ko kase hindi pa din sya bumabangon para magasikaso.

“Paul, ano ba? Bangon na dyan.”

Bahagya nyang iminulat ang mata’t tumingin sa akin akin namang sinalo iyon. Binigyan ko sya ng nakakainis na tingin. Bigla nyang dinutdot ang kanang pisngi gamit ang hintuturo. Napakunot noo naman ako.

“Bumangon ka na dyan.” Sabi ko pero patuloy pa din sya sa pagdutdot ng pisngi nya.

“Bahala ka na nga dyan kung ayaw mong pumasok.” Inis na sabi ko saka tinungo na lang ang bag ko.

Nabigla naman ako ng yakapin nya ako mula sa likuran ko. Nagtataka na ako sa kanya. Masyado na syang madikit at malapit. Hindi na ito maganda.

“Umayos ka nga. Hindi na nakakatuwa.”

“Wag ka ng magalit.”

“Hindi naman ako nagagalit. Baka ma-late kase tayo.”

“Pa-kiss muna ako”. Komportable nyang sabi.

“Hindi magandang biro, Paul.” Sabi ko saka inalis na ang pagkakayakap nya.

Bumitiw na naman sya at nagtungo na lang din ng banyo.

“Cy, pwede pahiram ako ng tuwalya mo”. Sabi nya ng bahagya syang sumilip sa pintuan ng banyo.

Inabot ko naman sa kanya iyon ng walang malisya. Tapos na akong magasikaso sa sarili ko nun at handa ng umalis at tanging sya na lang talaga ang hinihintay ko. Tinawagan ko na lang muna sila mama.

“Ma, musta na po kayo dyan?”

“Okay lang naman kami, bunso. Ikaw?”

“Ayos lang po. Mabuti naman ho kung ganun.”

“Miss ka na nga ng nga pamangkin mo eh. Ito oh.”

“Miss ko na din po kayong lahat dyan.”

Hindi naman nagtagal ang usapan namin at nagpaalam na din ako. Natapos na naman si Paul maligo at kasalukuyang nagbibihis na. Hindi naman sa nagmamadali ako baka kase abutan kami ng trapik sa daan although palagi namang traffic sa bawat kalsada ng pilipinas.

Lumabas na kami ng dorm pagkatapos saka sinara iyon. Nagtungo na lang kami ng sakayan ng jeep. Hindi naman nagtagal ang byahe at nakadating na din kami sa trabaho namin.

CHAPTER FOUR

Ala una na ng madaling araw nang mag-out kami ni Paul at halos parehas na pagod. Naghiwalay na ang direksyon namin nang sumakay na kami. Pinara ko na lang ang jeep na patungo sa direksyon ko.

Habang naghihintay sa gitna ng daan lulan ng jeep na sinasakyan ko, hindi ko naman mapigilan ang sariling mata na hindi makatulog. Hindi naman ako nagtagal sa byahe at nakarating na din sa dorm na tinutuluyan ko.

Nagulat ako pagpasok ko dahil nagkalat sa sala ang mga bote ng beer. Nakita kong mga nakahilata na yung lima. Napakunot noo naman ako kase paano nila naipuslit ang mga alak gayong bawal iyon dito. Ngayon ko lang din sila nakitang nalasing.

Nagkibit balikat na lang ako saka nagtungo ng banyo para makapagpalit ng damit. Nang mabihisan ang sarili ay nagtungo na ako ng sala para ligpitin ang mga kinalat nila. Nilinis ko na lang iyon dahil alam kong hindi na nila magagawa iyon.

Nang matapos nagtungo na lang ako ng kusina para kumain dahil medyo nagugutom din ako. Nagluto na lang ako ng instant noodles para malipasan lang ang gutom ko.

Umupo na lang ako sa upuan ng lamesa sa kusina. Binabantayan ang pagkulo ng tubig. Napahikab na lang ako sa paghihintay ko na kumulo. Tumayo ako para isalin na ang noodles na pakukuluan ko.

“Ang bango mo talaga, Cy.” Nagulat ako ng biglang may yumakap mula sa likuran ko at nagsalita. Si James.

Bigla naman akong nairita sa pagyakap nyang iyon dahil hindi lang basta yakap ang ginagawa nya hinihimas nya pati ang tiyan ko na nagpaalarma sakin. Inilapag ko na ang kaldero nang maisalin ko ang laman niyon.

“J-James”. Bigkas ko sa pangalan nya pagkakalas ko sa pagkakayakap nya sakin.

“Bakit gising ka pa?” Tanong nya sa kabila ng pagkalasing.

“Kakauwi ko lang galing trabaho. Gusto mo ipagtimpla kita ng kape?” Natataranta kong sabi kase di ako sanay na may lasing akong kasama.

“Wag ka ng mag-abala. Matutulog na din naman ako pagkatapos kong magbanyo.”

“Okay,” Sagot ko na lang saka dinala na ang mangkok patungong lamesa.

Naupo na lang ako sa upuan sa lamesa. Lumabas naman ng banyo si James at bakas sa kilos nya ang pagkahilo na dulot ng alak.

“Gusto mo?” Pang-aalok ko sa kanya.

“No, thanks.” Sabi nya saka bumalik na lang sa pagkakahiga.

Itinuon ko na lang ang sarili sa pagubos ng noodles na hinain ko para sa sarili. Nang maubos hinugasan ko na lang saka naghilamos at nagsipilyo.

Tinungo ko na ang kama ko at saka nahiga. Nagmuni muni muna ako dahil hindi pa naman ako dinadapuan ng antok.

“Cy?” Narinig kong tawag sakin ni James sa kanan ko.

“Hmm?” Malibis na tugon ko.

“Wala lang,”

Hindi ko na lang pinansin baka nanaginip lang. Itinuon ko na lang ang paningin sa kisame at nilibang ang sarili.

“Cy, gising ka pa?” Nagulat naman ako kase akala ko tulog na sya.

“Oo, bakit?” Sabi ko nang lingunin ko ito.

“Pwede ba favor?”

“Ano ’yon?”

“Pwede ba pahilot ako ng likod ko? Ang sakit kase.” Inaantok nyang sabi.

“Okay lang,” Sabi ko na lang dahil di rin naman ako makatulog.

Bumangon ako saka lumapit sa kama nya. Inabot naman nya sakin ang lotion para gawing pamahid.

“Wala kang ointment?”

“Ayaw ko nun. Mabaho ’yon.”

Hindi na ako nagtanong pa kung bakit ayaw nya at saka nagsalin na lang ng lotion sa kamay ko at marahang ipinahid iyon sa kanyang likod.

“Ugh! ’Yan. Ang sarap.” Sabi nya habang hinihilot ng kamay ko ang likod nya.

“Uhm! James, diba bawal magdala ng alak dito?”

“Hindi naman nakikita eh,”

“Nag-aalala lang kase ako baka mahuli kayo.”

“Hindi ’yan unless kung magsusumbong ka.” Natatawa nyang sabi.

“Hindi ah!” Sabi ko na lang saka pinagpatuloy na lang ang paghilot.

“Ang sarap mong maghilot,”

“Natuto lang kay papa,”

“Marunong ka din ba magmasahe ng uten?”

Nabigla naman ako sa sinabi nyang iyon at saglit na napatigil.

“H-huh?” Gulat kong sambit sa sinabi nya.

“Biro lang. Sige, tulog ka na. Salamat.” Sabi nya.

Hindi ko na lang pinansin at saka bumalik na lang sa kama ko at natulog na lang din.

CHAPTER FIVE

Nagising ako ng maaga dahil wala naman akong pasok sa araw na ito. Hindi na ako mabibigla kung bakit nakahilata pa din sila. Tulog pa din sila. Bumangon na lang ako saka nagtungo ng banyo.

Lumabas na ako ng banyo matapos kong maghilamos at magsipilyo. Naisipan kong magluto na lang ng agahan para samin. Nagtungo ako ng kusina at naghanap sa ref kung anong pwedeng lutuin kaso wala na pala kaming stock.

Naisipan kong mamalengke na lang para ng sa gayon makabawi naman ako sa pakikihati ko sa kanila. Nagbihis muna ako saka dinala ang wallet at cellphone.

Hindi na ako nagpaalam sa kanila na mamimili ako. Sumakay na lang ako ng jeep at nagtungo sa grocery store. Hindi naman kalayuan iyon dito kaya madali lang akong nakapunta. Nang makarating ay pumasok na lang ako saka nagtingin tingin ng pwedeng ipang-stock ng isang buwan para samin.

Medyo marami kaya sa plastick ko na lang pinalagay kase di kakayanin ng paper bag. Nagtungo na din ako ng remittance center para magpadala kila mama. Pumara na lang ako ng taxi para mabilis dala dala ang limang malalaking supot. Inilagay naman iyon ng driver sa compartment. Sa likod ako naupo.

Minaneho na nya iyon ng banayad at wala naman akong magawa kaya pinagmasdan ko na lang kung paano sya magmaneho.

Hindi naman nagtagal ang byahe at nakarating na din ang sinasakyan kong taxi sa dorm. Tinulungan nya pa nga akong ihatid ang lahat ng iyon hanggang sa pinto ng dorm ko.

“Salamat po,” Sabi ko saka binayaran na lang ito.

“Sobra ito,”

“Okay lang po. Sinobrahan ko po talaga para sa magandang serbisyo nyo sakin.” May ngiti sa labi kong sabi.

“Salamat din,” Nahihiyang sabi nito. “Dito na ako”. Paalam na nya.

Napangiti naman ako kase may mga tao paring mapagkumbaba sa panahon ngayon. Binuksan ko na lang ang pinto saka pumasok sa loob.

“Saan ka galing?” Bungad na tanong sakin ni James na nakatapis lang ng tuwalya. Tulog pa yung apat.

“Namili lang ako,” Maikling sagot ko saka tinungo ang kusina at nilapag sa mesa ang pinamili.

“Bakit?” Sabi nya habang nakasunod sakin.

“Wala na kase tayong stock,”

“Hindi mo naman kailangan gawin ’yan eh!”

“Okay lang,”

“Sa susunod magsasabi ka,” Inis na sabi nya saka nagtungo na lang ng banyo.

Napaismid naman ako at napaisip kung anong problema sa ginawa ko. Hindi ko na lang pinansin baka may hangover pa.

Inayos ko na lang ang mga pinamili sa cabinet na nandun at yung iba sa ref. Nakita kong bumangon si Jared at nakahawak sa sentido.

“Gising ka na pala,” Nakangiti kong sabi pero dinaanan lang ako.

Napakunot noo na lang ako. Baka ganun talaga kapag may hangover. Pinagpatuloy ko na lang ang paglalagay ng pinamili ko sa lagayan nun. Inihanda ko na din ang lulutuin ko para sa agahan namin.

“Ako na dyan”. Sabi ni James na kakatapos lang maligo at tanging boxer shorts lang ang suot.

Sanay na naman ako sa kanila na ganun kapag nandito lang sa dorm. Hindi naman sila yung makalat. Pasalamat pa nga ako kase masisipag silang maglinis at pinapanatili nilang maayos ang dorm.

“Ayos lang. Gusto ko din namang magluto.” Kumpiyansa kong sabi.

“Sige na. Ako na.”

Wala na naman akong nagawa at sinunod ko na lang ang sinabi nya dahil na nga din na mas matanda sya, sila sakin. Nakakatawa kase sa pangalan ko sila tinatawag imbes na kuya.

“Tulungan na lang kita,” Sabi ko kase wala talaga akong magawa.

Ayaw ko pa naman na wala akong ginagawa dahil pakiramdam ko nagiging pabigat ako.

“Pakihiwa mo na lang ’yang sibuyas at bawang.” Sabi nya na sinunod ko naman.

Kasalukuyang niluluto na nya ang bacon at itlog. Natapos naman ako sa paghihiwa at pinagmasdan na lang sya.

“Baby Cy?” Narinig kong tawag sakin ni Joshua kaya nilingon ko ito.

“Anong sabi mo?”

“Sabi ko baby kase ikaw bunso namin dito eh!” May ngiti sa labi nyang sabi.

Gising na pala sila. Nakahiga pa si Joven habang nagse-cellphone samantalang si Jonathan naman ay nakaharap sa laptop.

“Ah!” Pagsangayon ko na lang.

“Gusto mo timpla kita kape?” Pag-aalok ko.

“Sure, why not. Not to sweet nor strong. Just mild, baby.”

Naintindihan ko naman kahit english iyon. Hindi naman ako ignorante pagdating sa english language hindi bale na lang kung mabilis. Ipinagtimpla ko na lang sya base sa sinabi nya.

“Hmm! Bango. Nagugutom na ako.” Narinig kong sambit ni Joven na naupo na sa lamesa.

“Ito na pala yung kape mo.” Sabi ko pagkaabot ko kay Joshua.

“Aww! Sya lang,” Kunwaring pagtatampo ni Joven.

“Tara na, Jonathan. Kain na.” Tawag dito ni James. Tumayo na naman ito at lumapit na sa lamesa.

“Baby Cy ako din timpla mo.” Sabi ni Jared.

Pinagtimpla ko na lang si Joven at Jared ng kape. Nagulat naman ako nang biglang pisilin ni Jonathan yung pisngi ng pwet ko. Napatingin naman ako sa gawi nya na kumukuha din ng baso para magtimpla ng kape. Kinindatan nya ako kaya umiwas na lang ako saka binitbit ang tinimpla kong kape sa mesa.

“Salamat, Baby Cy.” Sabi ni Joven.

“Wag mo nga syang tawaging ganyan,” Suway sa kanya ni James.

“Okay, sorry dude.”

“Ang sakit ng ulo ko.” Asik ni Jared saka humigop sa kape na timpla ko.

“Saan Jared? Sa baba? Hindi ka ba naka-score kagabi?” Natatawang asar na sabi ni Joshua.

“Gago. Hindi.” Depensa nya sa sarili.

Naupo na lang din ako sa tabi ni Jonathan. Saka hinainan ang sarili ng pagkain. Tahimik naman kaming kumakain at walang may balak sirain iyon. Tanging ingay lang ng pinggan at kubyertos ang maririnig.

“Wala ba kayong pasok, Cy?” Tanong sakin ni Jared.

“W-Wala. Rest day ko din ngayon sa work. Bakit?”

“Wala naman natanong ko lang,”

“Kayo hindi kayo pumasok kase mga lasing. May okasyon ba kagabi?” Tanong ko na lang.

“Wala naman. Nagkayayaan lang.” Sabat naman ni Joven.

“Pasensya ka na pala sa kalat namin kagabi.” Sabi ni Joshua.

“Wala ’yon at saka isa pa hindi na naman ako bago dito kaya dapat lang na gawin ko ’yon.”

“What about sama ka sakin sa gym?” Pang-aaya sakin ni Jonathan.

“Hindi ako naggi-gym,”

“Pansin ko nga. Ang payat mo nga eh tapos ang lambot pa ng muscles mo.” Nabato naman ako baka kase mapansin nila na may iba sa katawan ko. Mabilis naman akong nakapag-isip ng idadahilan.

“Ah! Darating tayo dyan.” May galak kong sabi pero sa loob loob ko kinakabahan ako at sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

Natapos na sila James kumain at kami na lang ni Jonathan ang natitira sa mesa. Hindi ko alam kung mabagal ba akong kumain o sadyang mabilis lang silang kumain. Sinulyapan ko naman si Jonathan na busy lang sa cellphone na hawak kahit tapos na syang kumain.

Nagsalin na lang ulit ako ng sinangag sa pinggan ko dahil masarap din talaga magluto si James. Napaparami ako ng kain kapag silang dalawa ni Jonathan ang nagluluto. Syempre ganun din kapag si mama ang nagluluto. Nami-miss ko na nga sila eh.

Nagulat naman ako nang maramdaman ko ang kamay ni Jonathan sa hita ko at pinisil pisil iyon. Napatingin naman ako sa kamay nya pagkatapos sa kanya.

“Ang lambot talaga. Samahan mo ko mag-gym patigasin natin ’yan.” Napalunok na lang ako ng malalaking butil ng laway ko dahil sa pagkabigla.

Akala ko kung anong gagawin nya. Hindi pa din nya inaalis ang kamay nya dun at patuloy pa din sa pagpisil dun. Hindi naman ako mapakalali dahil medyo madiin ang pagkakapisil nya. Hindi ko tuloy makain ng maayos ang pagkain ko.

“Ayos ka lang?” Napatingin naman ako sa gawi ni Jonathan nang magtanong sya.

“O-Oo,” Sabi ko na lang pero sa loob loob ko natataranta na ako sa ginagawa nyang pagpisil.

Hindi ko naman sya pinagisipan ng masama kaya hinayaan ko na lang. Tinapos ko na lang ang pagkain ko’t tumayo niligpit na din ang pinagkainan nila saka dinala sa lababo. Hindi ako mapakali para kaseng may iba sa pagpisil ni Jonathan. Ipinilig ko na lang ang sariling ulo para burahin kung ano mang gustong tumakbo sa isip ko.

Tahimik na hinugasan ko na lang ang mga pinggan. Nilingon ko naman si Jonathan at busy pa din ito sa hawak na cellphone. Nakakapanibago kase yung kinikilos nya tapos hindi ko din maisip kung bakit nya ako kinindatan kanina. Nagkibit balikat na lang ako baka trip nya lang o di kaya gawain nya lang.

Natapos na naman akong maghugas at saka nagpunas na lang sa hand towel na nandun. Nabigla naman ako pagkalingon ko nang bumungad sa harap ko si Jonathan at nakatingin sakin.

“Oh! Bakit? May kailangan ka?”. Tanong ko na lang saka umurong ng kaunti dahil masyado kaming malapit sa isa’t isa at para di rin sya makahalata.

“Wala naman,” Sabi nya saka tinalikuran na lang ako at bumalik sa kama nya.

Nakita kong nakahiga na silang lahat sa kanya kanyang kama at busy sa kakakalikot sa cellphone.

Narinig kong nag-ring ang cellphone ko kaya agad na lumapit ako sa kama ko at kinuha iyon sa ilalim ng unan ko. Nakita ko naman ang pangalan ni Paul duon.

“Sino ’yan?” Tanong ni James.

“Si Paul. Classmate ko. Sagutin ko lang,”

Nagtataka naman ako bakit kailangan nya pang alamin kung sino ang tumatawag sakin. Hindi ko na lang pinansin saka lumabas na lang ng dorm. Nakakahiya kase baka maingayan sila sakin.

“Oh! Paul, napatawag ka.”

“Tara, gala tayo.”

“Anong gala? May pasok ka diba?”

“Oo, hindi ako pumasok,”

“Ano? Hindi ka pumasok. Bakit?”

“Para makagala tayo,”

“Hindi ka pumasok kase gusto mong gumala. Hala! Hindi pwede ’yan.”

“Minsan lang naman eh. Nakakapagod din kaya,”

“Eh mamaya sa trabaho? Hindi ka din papasok?”

“Hindi, kase nga lalabas ako,” Sabi nya sabay tawa.

“Bahala ka,”

“Sunduin kita mamaya dyan”.

“Pumayag na ba ako?”

“Sige na. Minsan lang naman eh,”

“Oh! Sya. Sige maliligo pa ako. Hintayin mo na lang ako kapag dumating ka.”

“Ang totoo nga nyan nandito na ako eh.”

“Huh?” Sabi ko saka nagpalinga linga at nakita ko naman sya may hagdan paakyat sa dorm namin.

“Hindi ka talaga pumasok ah” Sabi ko saka binaba na ang tawag at hinintay syang makalapit sa gawi ko.

Lumapit naman sya sa kinatatayuan ko na may bakas ng ngiti sa labi.

“Loko ka, maa-awol ka nyan.” Sabi ko pagkalapit nya.

“Paano kung sabihin ko sayong parehas na tayo ng rest day?”

“Ano?”

“Nakiusap lang naman ako kay Sir Regie na gawing parehas ang rest day natin.”

“At pumayag naman sya?”

“Oo”

“Bakit?”

“Hala! Parang ayaw mo yata na nandito ako ah. Hindi ka ba natutuwa na makakagala tayo.” May halong tampo na sabi nya.

“Kalimutan mo na lang. Hintayin mo na lang ako dito.”

“Hindi mo man lang ba ako papapasukin?”

“Hindi ako sigurado eh. Baka magalit sakin yung mga dormmates ko.”

“Ah! Sige. Hintayin na lang kita. Bilisan mo ah.” Sabi nya saka pumasok na ako sa loob.

“Kailangan ba talagang sa labas mo pa kakausapin iyang tumatawag sayo?” Inis na bungad sakin ni James.

Hindi naman ako nakasagot dahil wala naman akong nakikitang mali sa ginawa ko. Napakunot noo na lang ako sa inaaakto nya. Nakayukong nilagpasan ko na lang sya saka tinungo ang cabinet ko para kumuha ng masusuot.

“Saan ka pupunta?” Sabi ni James na nakasunod pala sakin.

“Gagala lang.”

“Hindi pwede!” Sabi nya na nagpatigil sakin sa pagkuha ng damit ko.

“Huh?”

“A-Ah! Wala. Kalimutan mo na lang.” Sabi nya saka nilayasan na ako.

Nagtatanong ang isip na tinungo ko na lang ang banyo saka mabilis na pinaliguan ang sarili dahil baka mainip si Paul sa labas.

Nang matapos ay nagbihis na lang ako at inayos ang sarili. Kinuha ko na lang ang cellphone at nagdala na din ako ng wallet para incase.

“Wag ka magpapagabi.” Bilin sakin ni James.

Tumango na lang ako bilang pagsagot.

“Ingat ka, Baby Cy.” Pahabol na sabi ni Joven.

Nagtataka na talaga ako sa inaakto nilang lahat ngayon. Ang weird. Parang may mali. Hindi ko na lang pinansin at lumabas na ng dorm. Sinalubong naman ako ng nakangiting si Paul.

“Basang basa pa buhok mo.”

“Hayaan mo ’yan. Matutuyo din ’yan mamaya. Tara na.” Sabi ko saka nauna ng maglakad.

“Teka lang” Pigil nya saka humarap sakin.

Nakita kong dinukot nya ang sariling towel sa bulsa. Nabahala naman ako sa gagawin nya. Nabigla ako ng ipunas nya iyon sa basa kong buhok. Nakakapagtaka naman ang araw na ito.

“A-Ako na.”

“Tapos na.” Kukuhanin ko pa lang sa kanya pero napunasan na nya.

“B-Bakit mo ginawa ’yon?” May halong inis na sabi ko.

“Wala lang. Bestfriend mo ko kaya kung may hindi maayos o hindi magandang tingnan sayo aayusin ko.”

“Kahit na,” Naiilang kong sabi.

“Ewan ko sayo. Kung umakto ka para kang babae. Lika na nga.” Sabi nya saka inakbayan ako.

Sanay na naman ako sa pagakbay nya sa akin. Minsan nga kapag ako ang aakbay sa kanya ay tatawanan lang nya ako kase hindi ko abot ang balikat nya dahil mas matangkad sya sakin. Hindi ko naman minasama iyon.

Sumakay na lang kami ng jeep at hinayaan ko na lang sya kung saan nya balak pumunta. Hindi naman ako handa sa lakad naming ito. Biglaan lang.

“Saan mo gustong pumunta?”.

“Ikaw bahala,”

“Wala ka ng binigay na matinong sagot.” Natatawa nyang sabi.

“Malay ko ba kung saan mo gusto pumunta. Kung saan ka dun na din ako”.

“Seryoso ka? Paano kung gusto ko pumunta sa biyaheng langit? Sasama ka pa din ba?”

“Syempre hindi. Magisa ka.” Mariing tanggi ko na tinawanan nya lang.

“What if mag-ek na lang tayo?”

“Sabi ko nga ikaw bahala.”

Bumaba na lang kami sa sakayan ng bus papuntang Laguna. Hindi naman kami bigo dahil nakasakay agad kami. Naupo kami sa bandang gitna. Nauna syang umupo malapit sa bintana.

“Palit tayo,” Sabi ko.

“Ayaw ko nga,”

“Okay,” Sabi ko.

Napatingin naman ako sa kalinya naming upuan at bakante pa iyon kaya agad naman akong lumipat.

“Bumalik ka nga dito,” Pabulong na sabi ni Paul pero hindi ko na lang pinansin.

Wala naman syang nagawa at lumipat sya sa kinauupuan ko na muntik ng maunahan.

“Gara mo,” Sabi nya na tinawanan ko lang ng mahina at inasar asar sya.

Hindi naman kami nagtagal sa byahe at nakarating din ng Enchanted Kingdom. First time kong makakapunta sa lugar na iyon na ngayon ko lang din makikita at mararanasan sa tanang buhay ko.

“Wag ka ng gumastos. Ako ng bahala sayo.”

“Ano?” Singhal ko sa kanya.

Bago pa ako makaangal nakapagbayad na sya para saming dalawa. Mula pa pala kanina nya ako nililibre at wala pa ako ni mismong kusing na nilalabas.

“Baka maubos na ’yang pera mo. Sisihin mo pa ako.”

“Wag ka ng umangal. Alam kong gusto mo din ng libre.”

“Loko loko” Sabi ko sabay kutos sa kanya. Nagulat naman ako sa nagawa ko.

“Hala! Sorry!” Natatarantang sabi ko.

“Hindi na uso sorry ngayon.” Seryosong nyang sabi.

“Seryoso ka?”

“Biro lang,”

Sinubukan naman namin ang lahat ng rides na nandun at halos masuka suka ako sa ibang rides dahil na nga rin sa bago pa nga ako dito sa maynila.

“Wait lang,” Pigil ko sa kanya pagkahinto ko dahil pakiramdam ko nasusuka pa din ako kahit pa sumuka na ako pagkatapos naming sumakay ng vikings.

Tinawanan lang nya ako habang nasa ganun akong sitwasyon. Hindi pa ako sanay sa mga ganitong pasyalan. Laking probinsya kase ako. Pasensya na.

“Ayos ka na?” Natatawang sabi nya.

“O ——.” Hindi ko na nasagot ang tanong nya nang maramdaman kong masususka ulit ako at kahit walang nalabas sa bibig ko pero ang sakit nun sa sikmura.

Hinimas himas naman nya ang likod ko. Pakiramdam ko nahihilo pa din ako. Hindi ko maiayos ang sariling paningin.

“Upo muna tayo,” Suhestyon nya saka naupo sa malapit na bench samin.

“Sorry, hindi ko alam na may fear of heights ka pala.”

“Hindi, okay lang.” Sabi ko habang pinapakalma ang sarili at binabalik sa tamang wisyo ang utak.

“Ano isa pa?” Napatingin naman ako sa gawi nya.

“Biro lang hehe,”

“Gusto ko pa sana kaso baka masuka lang ulit ako. Sorry.”

“Sige. Wag na tayo mag-rides. Tara sa haunted house.”

Hindi naman ako tumanggi kaya sumama na lang ako sa sinasabi nyang haunted house. Pumasok kami sa loob kasama ng mga iilang tao na nanduon din.

“Tara,” Sabi nya sabay higit sa kamay ko papasok sa loob.

Napatingin naman ako sa kamay ko na nakahawak din sa kamay nya. Napakunot noo naman ako kase hindi naman nya kailangan hawakan iyon. Hinigit ko na lang yung kamay ko na nagpatigil sa kanya sa paglalakad saka nilingon ako.

“Bakit? Wala pa nga, natatakot ka na agad. Wag ka magalala nandito naman ako eh,” Sabay pilyong ngumiti at hinawakan ulit ang kamay ko.

“Hindi mo naman kailangan hawakan yung kamay ko, diba?”

“Kailangan,”

“Huh? Bakit naman? Required ba?”

“Kailangan kase baka mawala ka. Di na kita mahanap. Mahirap na.”

“Anong pinagsasabi mo?”

“Sorry nga din pala,”

Bigla naman akong naguluhan sa mga sinasabi nya. Hindi ma-proseso ng utak ko.

“Sorry para saan naman?”

“Sorry kase mas matangkad ako sayo kaya I lead the way.” Napasimangot naman ako sa sinabi nya.

“Tsss!! Matangkad ka lang pero hindi ako duwag.” Sabi ko saka hinigit ang kamay ko at nauna ng maglakad papasok.

Hindi naman pala nakakatakot yung mga estatuwang de makina na nakadisplay dito sa loob. Hindi ko alam kung bakit nagsisisigaw yung mga kasama namin. Naglakad na lang ako na parang wala lang sakin dahil nga hindi naman nakakatakot. Siguro makakalabas na lang ako dito ng walang bakas ng takot sa aking mukha.

Napatigil na lang ako sa paglalakad nang mapansin kong wala si Paul sa tabi ko kaya nilingon ko ang dinaanan namin. Napakunot noo naman ako dahil hindi sya nakikita ng mga mata ko.

“Paul?” Sambit ko habang binabaybay pabalik ang dinaanan namin.

“Paul?” Tawag ko ulit pero walang nagpapakitang Paul sa akin.

“Paul, hindi magandang biro.” Sabi ko habang naguumpisa ng mamuo ang takot sa dibdib ko dahil ako na lang ang nandito sa loob.

Hindi ko na din naririnig ang mga sigawan ng mga nakasabay namin. Nabahala naman ako kase wala talaga si Paul. Madilim pati kaya di ko maaninag ang ibang parte ng haunted house na iyon.

“Bahala ka. Lalabas na ako.” Sabi ko na lang saka naglakad na lang patungong labasan kaso hindi ko naman makita ang exit sign.

Napatigil na lang ako sa paglalakad nang mamatay ang sindi ng mga dim lights na nanduon. Nabahala naman ako dahil wala akong makita o ni maaninag. Nagumpisa na namang tumubo ang kaba sa dibdib ko.

“Hala!” Mahinang usal ko sa sarili.

Humigit ako ng isang malalim na hininga at inisip na baka nag-brown out lang. Nangapa na lang ako sa dilim kahit na wala akong makita. Hindi ko din makita kung nasaan ang liwanag ng exit.

Napatigil ako sa paglalakad nang makarinig ako ng mga yabag ng paa sa di kalayuan. Napalunok naman ako ng malalaking butil ng laway ko. Narinig kong tumakbo iyon kaya tumakbo na din ako. Hindi ko man alam kung sino iyon pero kailangan kong makalabas agad dito.

Nagpupumiglas naman ako nang mahigit nya ang braso ko kaya agad na kinurot ko iyon ng madiin para mabitawan nya ako. Nakatakbo naman ulit ako at nagtago sa sulok na hinahabol ang hininga at pinipigilang hindi magawa ng ingay ang bawat paghinga ko.

Naaninag ko sya na huminto sa tapat ng tinataguan ko. Bigla naman akong nakaramdam ng inis kaya sinunggaban ko agad ito saka inundayan ng suntok sa mukha.

“Hindi mo ko matatakot.” Matapang na sabi ko.

Bigla namang nagliwanag ulit kaya pagkakataon ko na para makita kung sino itong nilalang na nakalupasay sa sahig.

“P-Paul?” Gulantang kong sabi.

“Ang sakit nun ah.” Nakangiti nyang sabi habang nakatingin sakin.

“Ano bang pumasok sa isip mo at ginawa mo ’yon?”

“Trip ko lang,”

Tumayo na lang ako saka inalok ang kamay para alalayan sya makatayo.

“Sorry. Hindi ko sinasadya.”

“Alam ko. Kasalanan ko din naman. Sarap mo kaseng asarin eh”

Lumabas na kami ng haunted house na iyon at duon ko lang napansin ang dugo sa gilid ng labi nya. Nakonsensya naman ako kase ako ang may dahilan kung bakit sya nagkaganun. Malay ko ba na sya pala yun.

Naupo na lang kami ulit sa bench na nandun at halos maggagabi na din. Napatingin naman ako sa gawi nya at sa labi nyang pumutok.

“Masakit ba pagkakasuntok ko sayo?”

“Angas nga eh”

“Umayos ka nga. Tinatanong ka eh”

“Honestly, medyo masakit.” Asik nya.

“Hindi kita masasapak kung hindi mo ginawa ’yon. Nakokonsensya tuloy ako sa nagawa ko. Saan ka ba kase nagpunta?”

“Igo-good time sana kita kaso parang ako pa yata ang na-good time mo.”

“May dugo ka sa labi mo,”

“Sino ba kase may gawa nyan? Pakisabi nga halikan nya kamo.”

Naningkit naman ang mga mata ko sa pagkakasabi nya niyon.

“Biro lang. Tara kain na tayo. Nagugutom na ako eh.”

“Wag mong sabihin libre mo na naman.”

“Oo.” Panatag nyang sabi.

“Hindi na. Ako na magbabayad sa kakainin ko.”

“Wag na. Sinasabi ko sayo na hindi mo kakayanin,”

“Huh?”

“Mahal yung pagkain na kakainin mo,”

“Tingin mo hindi ko kayang bilhin,”

“Oo,”

“Talaga?”

“Kaya mo ba akong bayaran ng malaki para makain mo?”

“Loko!” Sabi ko sabay binatukan sya.

Napakamot naman sya sa parteng binatukan ko. Akala ko pa naman kung anong pagkain ang tinutukoy nya, iyon pala ay ang sarili nya.

Nagtungo na lang kami sa kakainan namin. Nung nandun na kami kumain na lang kami. Nagutom din ako dahil sa pagod na dinanas namin. Nang matapos kumain nagpahinga muna saglit at saka nagikot ikot baka may pwedeng bilhin na souvenir.

Bumili na lang kami at saka sumakay na ng bus pauwing maynila. Naupo ulit ako malapit sa bintana. Hindi ko namamalayan na nakakatulog na pala ako sa byahe.

Nagising na lang ako nang may sunod sunod na kumalabit sakin. Bumungad naman sa paningin ko ang mukha ni Paul. Napahikab na lang ako saka tumayo na at sumunod na sa kanya pababa.

“Umuwi ka na din.” Sabi ko.

“Hindi. Hatid muna kita.”

“Wag na.”

CHAPTER SIX

Sumakay na lang ulit kami ng bus pauwing maynila dahil gabi na din at may pasok pa kami bukas. Medyo inaantok at pagod na din ako sa buong araw naming paglilibot. Napahikab na lang ako nang makasakay na kami ng bus. Hinayaan ang sarili na hilahin ng antok.

Hindi naman nagtagal ang byahe at nakabalik na din kami ng Maynila. Bumaba na kami at saka nagabang ng jeep para tuluyan ng makauwi.

“Oh! Bat nandito ka?” Puna ko kay Paul na sumakay din sa sinakyan kong jeep.

“Ihahatid ka”.

“Tingin mo ba hindi ko kayang umuwi ng mag-isa?” Medyo may halong inis na sabi ko.

“Hindi ka naman galit nyan bestfriend?”

“Hindi naman. Dapat umuwi ka na lang din.”

“Gusto pa kase kita makasama eh. Kung pwede lang habang buhay pa.”

“Umayos ka nga, Paul.”

Nagbayad na lang ako ng pamasahe para sa aming dalawa.

Nakarating na din naman ako ng dorm at halos pasado alas dos na din ng madaling araw ng mga oras na iyon.

“Uwi ka na. Salamat sa paghatid,”

“Saka na kapag nakapasok ka na.”

Napaisip naman ako kung anong nangyayare sa kaibigan kong ito. Nakakapagtaka talaga yung mga kinikilos nya. Nakakapanibago. Napabuntong hininga na lang ako at hinayaan na lang sya dahil mas lalo pang tatagal ang usapan.

Umakyat na kami ng hagdan at tinungo ang pinto ng dorm ko.

“Baka gusto mo na umuwi,”

“Ayaw ko pa nga eh,”

“Ano bang nangyayare sayo? Ayos ka lang ba, Paul?” Sabi ko dahil nagtataka na talaga ako sa kinikilos nya.

“Ayos lang naman ako. Pwede ba makitulog?”

“Loko, hindi pwede.”

“Sayang,”

“Anong sayang dun?”

“Wala.Wala.”

“Sige na umuwi ka na. Ingat ka.” Sabi ko na lang.

“Sige. Pasok ka muna para makauwi na ako.”

Pumasok na lang ako sa loob pagkabukas ko ng pinto. Hindi ko na nagawa pang silipin sya. Napasandal na lang ako sa likod ng pinto dahil sa pagod.

“Nandito ka na pala?” Narinig kong asik ni James kaya hinanap naman sya ng mata ko.

Nakita ko syang nakaupo sa sahig at napansin ko namang wala yung apat.

“Nasaan sila?”

“Bumili sa labas,”

“Ahh! Ng alin?” Sabi ko habang hinuhubad na ang suot na sapatos.

“Alak,”

“Ano? Diba sinabihan na kita na wag na kayong mag-iinom dito.”

“Pakialam mo ba. Bakit? Pinakialaman ba namin yung pagalis mo kasama yung Paul na ’yon.” Sarkastiko nyang sabi na nagpatikhim sakin.

Hindi na lang ako sumagot at nagtungo na lang ng cabinet ko para kumuha ng pamalit. Kumuha na lang ako ng damit saka dumiretso ng banyo. Hinilamusan na lang ang sarili at saka nagbihis na.

Matapos ay lumabas na ako ng banyo at nakita kong nandun na yung apat dala ang binili nilang dalawang case ng beer. Napabuntong hininga na lang ako saka nagtungo ng kama ko. Sinilip ang cellphone kung may text ba sila mama at tadtad nga iyon.

Binasa ko na lang at nireplayan kahit anong oras na. Nahiga na lang ako at ipinikit ang mga mata.

“Cy, tara. Inom tayo”. Narinig kong aya sakin ni Jonathan.

Iminulat ko naman ang mga mata ko at tumingin sa gawi nila.

“Pasensya na hindi ako nainom. Salamat na lang”. Sabi ko na lang.

“Okay”.

Hindi na naman nila ako kinulit at natulog na lang.

---

Naalimpungatan ako sa kung ano mang bagay na lumalakbay sa katawan ko. Naramdaman ko ang mahigpit na kamay na yumayakap sakin habang may humahalik sa batok ko.

Tumaas lahat ng balahibo ko sa isipin kong iyon. Una pinakiramdaman ko lang ngunit masyadong mahigpit ang pagkakayakap nya sakin at nakaramdam ako ng bukol banda sa pagitan ng pisngi ng puwit ko at kinikiskis iyon. Tuluyan na akong nagising at napabalikwas. Lumayo ako ng kaunti.

Nakita ko si james na nakahiga sa tabi ko at nalalanghap ko ang simoy ng alak sa kanya.

“A-Anong ginagawa mo?”. Nabahala naman ako kase mga lasing na yung kasama ko.

“Cy”. Tawag nya sa pangalan ko.

“James, dun ka na matulog sa kama mo”. Asik ko baka akala nya kama nya yung napuntahan nya.

“Cy”. Sabi nya sabay marahas na hinila akong muli pahiga palapit sa kanya.

Bigla naman akong nakaramdam ng pagkailang dahil sobrang lapit nya sakin at ramdam ng balat ko ang maskulado nyang katawan.

“Hmm! Ang bango mo talaga, cy”. Sabi nya na parang nananabik pagkatapos nyang amuyin ang leeg ko.

Nabahala naman ako sa ginawa nya. Nagiging marahas na ang pagyakap nya sakin at nagiging malikot na ang mga kamay nya na nagbibigay sakin ng hindi kumportableng pakiramdam.

“J-James”. Sabi ko habang pilit na inilalayo ang sarili sa kanya at ang mga kamay nyang malikot.

Naiirita ako sa ginagawa nya at hindi ko nagugustuhan iyon.

“Cy. Hmmm. Ugh”. Sambit nya sa pangalan ko habang nakangudngod sa leeg ko.

Naramdaman ko ang labi nya na gumagala sa leeg ko. Dun na ako tuluyang kinabahan at nagpumiglas dahil napagtanto ko kung anong balak nyang gawin.

“Ano ba james?”. Tulak ko sa kanya na nagawa ko namang makakakalas.

“A-Anong ginagawa mo?”. Sabi ko ng makabangon ako.

Napagawi naman ang tingin ko kila jared na nagiinom pa din at halos mga lasing na din. Hindi na maganda ito. Hindi dapat sila nagiinom. Kinabahan naman ako sa mga naiisip ko.

“Cy, tara na dito. Tabihan mo ko”. Lasing na sabi ni james.

Napailing iling ako at napaatras sa kinatatayuan ko. Nakita kong bumangon sya na nagpaatras sakin. Nakatitig lang ako sa kanya para kung sakaling tumakbo sya palapit sakin makalayo kaagad ako.

Narinig kong impit syang tumawa at nakakakilabot iyon. Lalong tumindi ang kaba na nararamdaman ko at pakiramdam ko sasabog na iyon.

“J-James”. Naguguluhan kong tawag sa kanya.

Nakita kong naglalakad sya palapit sakin na nagpaatras sakin. Hindi pa din sya tumitigil sa pagtawa ng mahina na parang may binabalak sya. Napapalunok na lang ako ng sariling laway dahil sa kaba.

Napatingin naman ang paningin ko sa pinto. Agad na tumakbo ako dahil palapit na sya ng palapit sakin. Hindi ko pa naaabot ang pinto ng mahuli nya ako.

“James, ano ba? Bitiwan mo ko”. Sabi ko habang nagpupumiglas.

“Alam mo yung ayaw ko sa lahat, yung tinatanggihan ako”. Sabi nya mula sa likuran ng tainga ko.

Lalong tumindi ng kabog ng dibdib ko dahil nagiging agresibo na sya at hindi na maganda iyon.

“A-Anong ibig mong sabihin?”. Takot na sabi ko.

“Huwag kang matakot. Magugustuhan mo din yung gagawin natin”.

Nanlaki naman yung mata ko sa sinabi nya. Hindi pwedeng mangyare kung ano mang tumatakbo sa isip nya.

“James”. Kalmado kong tawag sa kanya.

“Makinig ka sakin, lasing ka at kailangan mo lang itulog yan”.

“Hindi ako makikinig sayo, cy. Lust is calling me now”.

Napabalikwas naman ako ng dilaan nya ang batok ko. Nagtindigan lahat ng balahibo ko sa ginawa nya na nagsasabing tutol ako sa balak nyang gawin sakin. Pilit kong kinakalas ang malikot nyang kamay sa katawan ko. Malakas sya kahit lango sya ng alak at hindi ko malabanan iyon.

Naguumpisa ng magtubig ang mga mata ko dahil sa takot. Natatakot na ako sa kanya at sa ginagawa nya.

Binuhat nya ako at pahagis na ibinato sa kama ko. Nang maramdaman nyan babangon ako ay mabilis nya akong dinaganan.

“James”. Umiiyak ko ng sabi habang nagpupumiglas.

“Wag ka magalala. Magugustuhan mo to”. Malibog nyang sabi.

“Ayaw ko, James”. Sabi ko habang pumapatak na ang luha sa mga pisngi ko.

“James, sabihin mo lang kung matatapos ka na. Kami naman”. Sabi ni Joven.

Nagulat naman ako sa narinig ko na lalong nagpakabog ng dibdib ko at nagpalakas ng pagdaloy ng luha ko.

“James, parang awa mo na”.

Patuloy pa din ako sa pagpupumiglas dahil pilit nyang pinaghihiwalay ang mga binti ko na nilalabanan ko. Hindi na ako makapagisip ng maayos dahil sinasakop na ng takot at kaba ang buo kong katawan. Natataranta na din ako dahil hindi si james ang nakikita ko o baka hindi ko lang siguro sila lubusan pang kilala.

“Shh! Don’t cry. I will be quick. Saglit lang tayo”. Sabi nya sabay siniil ako ng halik sa labi ko.

Hindi ko sya mapigilan dahil mas malakas sya sakin. Pilit nyang pinapasok ang loob ng bibig ko na hindi ko naman hinahayaan na mangyare. Nandidiri ako sa ginagawa nya. Patuloy pa din ang pagdaloy ng luha sa mga mata ko.

Nakahanap sya ng pagkakataon na makapasok sa loob ng bibig ko dahil pakiramdam ko malalagutan na ako ng hininga sa ginagawa nya. Nakaramdam ako ng inis sa ginagawa nya sakin ngayon kaya mariin na kinagat ko ang dila nya.

“Ugh”. Napaigtad ako ng suntukin nya ako sa tyan ko.

Nanghina naman ako at pakiramdam ko masusuka ako sa ginawa nya.

“Ipaubaya mo na lang kase ng hindi ka masaktan”. Sabi nya habang hawak hawak ang panga ko ng malaki nyang kamay.

Napaiyak na lang ako lalo habang nakatingin sa mukha nyang galit at sa mga mata nyang punong puno ng makamundong pagnanasa.

“Akala mo ba hindi ko alam na bakla ka”.

Napatigil naman ako sa sinabi nya.

“Oo, alam kong bakla unang araw mo pa lang dito. Kaya hindi mo maaalis sakin ang pagnasahan ka”.

Pinanghinaan naman ako ng loob sa narinig ko.

“Kung gusto mong maging lihim ang mga nalalaman ko tungkol sayo, susunod ka sa lahat ng iuutos ko”.

Napailing iling naman ako at sa isiping hindi ako pumapayag sa gusto nya.

“Ayoko”.

“Ayaw mo o gusto mong saktan ko si Paul”. Napatigil naman ako sa sinabi nya.

Napapikit na lang ako at pakiramdam ko nawawalan na ako ng pagasa. Nawalan na din ako ng ganang magpumiglas dahil sa mga sinabi nya. Nagawa na nyang paghiwalayin ang mga binti ko.

“Yan, ganyan nga. Sumunod ka lang sakin. Mananatiling sikreto ang totoo mong pagkatao”.

Napaiyak na lang ako habang pinagsasawaan nya ang leeg ko.

“Hubarin mo yang suot mo”. Utos nya sakin.

“Lahat”. Habol nya pa.

Bumangon naman ako sa pagkakahiga ko at nagdadalawang isip kung huhubarin ko ba ang suot kong damit.

Nagawi naman ang paningin ko sa pinto. Kahit nanginginig ang buong katawan ko at may luha ang mga mata hindi ko pwedeng hayaan kung ano man ang gusto nya. Kahit nanginginig ang mga tuhod ko malaya akong nakatayo at saka mabilis na tumakbo patungong pinto ngunit hindi pa ako nakakaabot ng pinto ng habulin nila ako para pigilan sa balak kong pagtakas.

“Bitiwan nyo ko”. Pagpupumiglas ko habang umiiyak pa din.

“Balak mo pa talaga kaming takasan ha! Ayaw mo ba sa katawan namin. Masarap kami, cy”. Mayabang na may pagkamalibog na sabi ni jared.

“Ayoko. Bitiwan nyo ko”. Pilit ko paring pagpupumiglas.

Bumangon si james at naglakad palapit sakin. Hindi ko magawang itakas ang sarili sa apat na lalaking humahawak sakin ngayon.

“Kung ayaw mong masaktan at masaktan ang kaibigan mo. Matuto kang sumunod sakin. Hindi mo alam kung anong pinasok mo”. Sabi ni James na hindi mababakas ang pagkalasing o baka hindi talaga sya lasing.

“James”. Sambit ko sa pangalan nya na may pagsusumamo at pagmamakaawa.

Hindi ko na alam kung saan ko pa isisilid ang hikbi at mga luhang iniluluwa ng nanginginig at natatakot kong sistema. Nasa sitwasyon ako ngayon na hindi ko kayang takasan at sa sitwasyong magbibigay sakin ng hindi magandang alaala.

“Bantayan nyo yung pinto”.

Iginiya naman nila ako pabalik sa kama ko. Samantalang sya humiga ulit sa kama ko. Naupo lang ako sa gilid ng kama habang umiiyak pero hindi ko sya sinusunod.

“Maghubad ka na”. Sabi nya ngunit nanatiling bingi ang aking pandinig.

“Bilisan mo”.

“Ayaw ko”. May pagmanakaawa kong sabi.

Bumangon sya sa kama ko at tumayo sa harapan ko.

“Hubaran mo ko”.

Hindi ko sya sinunod bagkus iniyuko ko lang ang sarili dahil kung sakali man ito ang magiging unang kasalanan na pagsisisihan ko balang araw ay ayaw ko nang maalala. Napaismid naman ako ng sampalin nya ako.

“Talagang gusto mo masaktan”.

“Pare, kalmahan mo lang. Wag mong takutin”. Sabi ni Jared kasabay nun ang malakas na tawanan nila.

“Maghuhubad ka o ako maghuhubad sayo”.

Tanging hikbi lang ang sinasagot ko sa kanya. Hindi ko kayang gawin kung ano mang gusto nyang gawin ko.

“Wag mo kong paghintayin”. Sabi nya na hindi ko pa din sinusunod ang utos nya at nanatiling nakayuko.

Nanginginig na ang buong katawan ko dahil sa takot at kaba na nananalaytay sa mga ugat ko. Patuloy pa din sa pagdaloy ang mga luha sa pisngi ko.

Napaigtad naman ako ng marahas nya sinabunutan ang buhok ko at iniharap sa mukha nya.

“Kung gusto mo makatagal dito at manatiling buhay. Sundin mo ko”. Mahinang galit na sabi nya sabay marahas na binitawan ang buhok ko.

Wala na akong nagawa kundi sumunod sa kanya at sa kung ano mang iuutos nya sakin na hindi ko magugustuhan.

Dahan dahan kong ibinababa ang suot nyang boxer short ng hindi nakatingin duon. Nanginginig ang mga kamay ko habang ginagawa ko iyon. Iniisip ko palang naiiyak na ako. Hindi naman nagtagal at bumagsak sa sahig ang boxer na suot nya.

“Look at him”.

Umiling lang ako dahil ayaw kong makita ang bagay na iyon.

“Okay. Tumayo ka”. Maawtoridad na sabi nya at dahan dahan naman akong tumayo.

“Stay still”. Sabi nya saka hinawakan ang laylayan ng suot kong tshirt.

Hindi na ako nakapalag dahil sa takot. Ibinuhos ko na lang ang sarili sa pagiyak. Wagi naman sya sa paghubad sa damit ko.

“Ngayon lang ulit ako makakasuso”. Sabi nya sabay nginudngod ang sarili sa maliit at maumbok kong dibdib.

Napapikit na lang ako at pilit na hindi ininda ang ginagawa nya sa magkabila kong utong. Lalong tumindi ang pagtulo ng luha sa mata ko at pakiramdam ko kahit anong oras mawawalan na ako ng malay dahil sa panginginig ng buong katawan ko.

“Hmmm”. Ungol nya habang pinagsasawaan ang dibdib ko.

Hindi na ako nagulat ng itulak nya ako sa kama ko.

“Dapa”. Sabi nya.

Nagaalangan man ako na gawin pero natatakot din ako na hindi sumunod. Wala naman akong pakialam kung malaman ng iba kung ano ang pagkatao ko pero ang masaktan ang kaibigan ko ng dahil sakin ay hindi ko matatanggap.

Idinapa ko na lang ang sarili at hinayaan na lang sya kung ano mang balak nyang gawin. Naramdaman kong hinuhubad nya ang pangibaba kong suot. Isinubsob ko na lang ang sarili sa unan at duon umiyak.

“Ang kinis mo talaga, cy”. Narinig kong sabi nya.

Nabigla ako ng bigla nyang ingudngod ang sarili sa pagitan ng pisngi ng puwit ko at naramdaman ko ang mainit at mamasamasa nyang dila sa butas ko.

Lalong nanginig ang buong sistema ko sa ginawa nya. Aaminin ko na may sensasyon akong nararamdaman sa ginagawa nya sa parteng iyon at nakikiliti ako ngunti sa kabilang banda ayaw kong damhin iyon dahil alam kong lalakas lang ang loob nya at iisipin na nagugustuhan ko din ang ginagawa nya.

Ibinabad nya ang sarili nya dun sa hindi ko mabilang na segundo at hinayaan na lang sya sa kung saan man sya sasaya. Hindi naman sya nagtagal duon at naramdaman ko ang paggapang ng dila nya mula sa puwit ko padaloy sa likod ko hanggang sa batok ko. Duon mas tumindi ang nginig ng katawan ko.

“Ang sarap mo, cy. Hmmm”. Sabi nya habang hinahalikan ang likod ng tainga ko at habang ikinikiskis ang ari sa butas ko.

Itinihaya nya ako at mabilis na siniil ng halik sa labi. Hindi ko na sinuklian iyon. Ipinikit ko na lang ang sarili at magpapaubaya na lang.

Bumaba ulit ang mga halik nya sa leeg ko patungo sa dibdib ko. Nakakapanginig ng kalamanan ang bawat paggapang ng kamay nya sa balat ko.

“Its your turn”. Asik nya.

Pinabangon nya ako at sya naman ang nahiga. Wala akong imik imik at reklamo dahil na din sa takot. Wala akong ibang nararamdaman kundi takot at pangamba. Panatag na nahiga sya habang ako nakaupo at nakayuko sa pagitan nya.

“Tititigan mo na lang ba yan”.

“Ayaw ko na, James”. Sabi ko sabay patak na naman ng luha ko.

“Wag mo kong bitinin. Bilisan mo”.

Napatingin naman ako sa ari nya na tuwid na tuwid na nakatayo at malaki’t mataba iyon. Nanginginig na hinawakan ko na lang iyon.

“Ugh!”. Ungol nya sa paghawak kong iyon.

Hindi naman ako inosente sa mga ganitong bagay pero hindi ko naman hinahayaan ang sarili na maging mangmang. Alam ko kung ano ang ginagawa sa bagay na hawak hawak ko ngayon. Labag man sa kalooban ko dahil sa kadahilanang sasaktan nya si Paul na hindi ko hahayaan.

“Isubo mo na, Please”.

Sinunod ko na lang kung anong gusto nya.

“Ugh! Thank you”. Sabi nya.

Masyado iyong malaki at hindi kasya sa maliit kong bibig. Nagusot naman ang mukha ko dahil pait na nalasahan ko dun. Iluluwa ko sana ng pigilan nya ako. Ito ang magiging unang pagkakataon na mapupunan ang bibig ko ng ganuong klaseng bagay.

“Subukan mong iluwa yan”.

Hindi ko talaga matiis ang lasa nun kaya mabilis na iniluwa iyon. Pakiramdam ko masusuka ako.

“Anong sabi ko?”. Inis na sabi nya.

“J-James, hindi ko kaya”. Sabi ko habang humihikbi.

“Wag mo kong iyakan”.

“Suyuin mo kase tol. Hindi yung sinisigawan mo. Paano susunod yan sayo”.

“Papilit. Kunwari ayaw pero gusto din naman”. Galit na sabi nya.

Napatingin naman ako sa galit nyang mukha at tinitigan ako ng masama saka inutusan ako gamit lang ang mga mata nya.

Dahan dahan ko na lang ibinaba ang sarili at hinawakan ang naghuhumindig nya pa ding ari. Isinubo ko na lang iyon kung hanggang saan ang makakaya ko at saka itinaas baba ang sariling bibig sa ari nya.

“Ugh! Ahh! Ganyan nga. Fuck”. Sabi nya habang hinihimas ang buhok ko.

“Ang sarap mong sumubo, cy”. Asik nya.

Hinawakan nya ang ulo ko at saka mabilis na itinaas baba habang kinakanyod na din nya ang sariling balakang. Napaismid naman ako dahil sa umabot na iyon sa lalamunan ko kaya agad na napabitiw ako dahil pakiramdam ko masusuka ako.

“Tol, ang sarap nyong panoorin”. Malibog na sabi ni Joshua.

“Maiinggit kayo”.

Iginiya nya ulit ako sa bagay na lumulunod sakin ngayon. Gagawin ko na lang para matapos na. Wag nyo sanang isipin na gusto ko kung ano mang nangyayare sakin ngayon.

Hindi naman ako nagtagal sa pagsubo sa ari nya at saka mabilis na pinagpalit ang pwesto namin.

“Be ready. I’ll take you to heaven”. Sabi nya.

Pinaghiwalay na nya ang dalawa kong binti at tinutok sa butas ko ang ari nya. Wala namang humpay sa pagtulo ang mga luha ko sa pisngi ko. Itinakip ko na lang ang dalawang kamay sa mukha ko para hindi makita ang bagay na sisira sakin ngayon.

Naramdaman kong unti unti na nyang ipinapasok ang ulo ng ari nya. Napangiwi naman ako dahil sa kirot na nananalaytay duon. Dahan dahan nyang ipinapasok iyon ngunit bigla ko syang itinulak dahil nga masakit.

“What the fuck are you doing?”. Sigaw nya.

“Masakit. Hindi ko kaya”.

“Wala akong pakialam. Gusto ko ng magparaos kaya tiisin mo”.

Wala na akong nagawa ng pasukin na nya unti unti ang butas ko. Napangiwi na lang talaga ako sa hapdi at kirot na ginagawa ng ari nya sa butas ko.

Hinawakan nya ang dalawang kamay ko para makasiguradong hindi ako makakapalag ngunit naglikot ang mga binti ko at gusto kong tanggalin iyon dahil ang sakit.

Napaawang na lang ang bibig ko ng biglain nyang ipasok ang kabuuan nya sa loob ko. Pakiramdam ko malalagutan ako ng hininga. Napakuyom ako ng kamao ko sa sakit. Napapikit na lang ako at pilit na hinahabol ang hininga ko.

“Ugh! Fuck”. Ulos nya ng makapasok.

Dahan dahan na naman syang kumikilos na nagpapangiwi sakin.

“Ang sikip mo, cy. Ahhh! Fuck! Shit!”.

“Tol, ang tagal mo naman”. Narinig kong sabi ni Jared.

“Mukhang ako ata ang nakauna sayo, cy”. Masayang sambit nya habang nakangiti. Hindi alintana ang sakit na dinaranas ko na dulot ng malaki nyang ari na nasa loob ko.

Naglabas pasok na sya sa loob ko at bakas sa mukha nya ang matinding pagnanasa sa tawag ng laman. Pansin ko ring nahihirapan syng igalaw ang sarili dahil na din sa masikip at sariwa pa ang butas ko.

Ibinigay nya sa sarili kung anong magpapaligaya sa kanya kahit na ang kapalit nun ay ang masaktan ako. Kung ano anong posisyon ang pinagawa nya sakin para lang makuntento.

“Lalabasan na ako. Ah! Ah! Ah”. Sunod sunod na ungol nya habang pabilis ng pabilis ang pagbayo sakin.

Aaminin ko sa pagkakataon iyon may sarap akong naramdaman at hindi ko maloloko ang sarili ko. Mabilis na hinugot nya iyon at hinila ako paupo saka sinalsal ang sariling ari sa harapan ko.

“Open your mouth”.

Wala sa sariling ibinuka ko na lang ang sariling bibig. Mabilis ang pagkilos ng kamay nya at saka ipinasok sa bibig ko ang ari nya sagad sa lalamunan ko ramdam ko ang mainit na inilabas nya sa loob ng bibig ko. Maraming putok iyon at pakiramdam ko punong puno ang bibig ko. Nalasahan ko ang lasa nun at pakiramdam ko masusuka ako.

“Ugh! Ang sarap”. Ungol nya.

Hinugot nya ang ari nya at isusuka ko na sana ang tamod na inilabas nya sa bibig ko ng bantaan nya ako.

“Subukan mong isuka yan. Lunukin mo. Wag mong sayangin yung katas ko. Dalawang linggo ko pinagipunan yan”. Banta nya.

Kahit labag sa kalooban ko na lunukin iyon dahil nga sa pait ng lasa niyon. Pilit na nilunok ko na lang iyon kahit pakiramdam ko masusuka ako ng wala sa oras.

“Good. Ganyan nga. Wag ka magalala marami ka pa nyan”. Sabi nya sabay bumaba na sa kama ko.

Natupad naman ang hangarin nilang lahat na pagsawaan ang katawan ko. Pagod at naiiyak na lang akong nahiga matapos si Jonathan na huling nagparaos sakin. Niyakap ko na lang ang sariling katawan sa tinamo ko. Hindi ko aakalain na mangyayare sakin ang ganitong bagay.

Hindi ko lubos maisip na sila pa ang makakagawa ng ganuong klase ng bagay sakin. Sabi ko nga hindi ko pa sila lubusang kilala. Masyadong mabilis akong nagbigay ng tiwala.

“Next time will be soonest, cy”. Bulong sakin ni James.

Nagdilat naman ako ng mga mata at tinapunan sya ng tingin habang patungo sa kama nya na kakatapos lang maligo.

Hindi ko na nagawa pang patulan ang sinabi nya dahil sa inaantok na din ako at pagod sa pananamantala nila sa inosente kong pagiisip at sa kawalang muwang kong katawan na di ko aakalain ay mababastos at mapagsasamantalahan ng mga taong inakala kong mapagkakatiwalaan ko dito ngunit isang pagkakamali pala ang naging tingin ko sa kanila. Nakatulog na lang akong may luha sa mga mata nung gabing iyon.

CHAPTER SEVEN

Narinig ko na ang alarm ng cellphone ko pero hindi ko magawang patayin iyon habang tulalang nakatitig lang sa kisame, iniisip ang nangyare na kanina lang lumipas. Naguumpisa na namang pumatak ang mga luha sa mata ko at niyakap ang sarili.

Naalimpungatan lang ako nang maramdaman ko ang presensya ni James sa gilid ng kama ko at pinatay ang umaalingangaw sa ingay kong cellphone.

“Gising ka na pala. Bat ayaw mo pang bumangon?” Mahinahon nyang sabi na para bang wala lang sa kanya yung nangyare.

Hindi ko sya sinagot bagkus tinalikuran ko na lang sya at ibinaling ang paningin sa ibang bahagi ng silid. Masakit ang buong katawan ko dahil sa dinanas ko sa pananamantala nila sa kahinaan ko. Naiyak na naman ako nang maalala ko na naman ang ginawa nila sakin.

Hindi ko pinakita sa kanya na umiiyak ako dahil ayaw kong magmukhang mahina pagkatapos ng nangyare.

“Hindi ka ba papasok?” Tanong nya.

“Wag mo kong kausapin,” Walang gana kong sabi.

“Kung iniisip mo yung nangyare satin kagabi, normal na lang ’yon sa panahon ngayon.”

Naramdaman ko ang pagupo nya sa gilid ng kama ko na nagpabahala sakin kaya mabilis na lumayo ako sa kanya.

Ngumisi lang sya at binigyan ako ng nakakatakot na tingin. Hindi ko inalis ang paningin ko sa kanya baka may kung ano na naman syang binabalak sakin.

“I know you like what happen earlier. So, why bothered so much?” Mayabang nyang sabi.

“Wala sa kagustuhan ko ang nangyare. Mga hayop kayo”.

“Oh! Come on, stop blaming yourself and don’t deny the fact that you tasted each one of us for free.”

“Umalis ka na,” Sabi ko habang pinipigilan ang sariling umiyak at sa nagbabadyang galit dito sa loob ko.

Nilisan naman nya ako at hindi na kinulit pa pero bago sya umalis ay may sinabi pa sya.

“Maghanda ka mamayang gabi, Cy.” Sabi nya habang malademonyong nakatingin sakin.

Duon na bumagsak ang mga luha ko pagkaalis nya. Bumangon na ako kahit na sobrang sakit ng buong katawan ko lalo na ang pang-upo ko.

Nabigla naman ako sa natuyong dugo sa bedsheet ko na nagmula sakin. Hindi ko lubos maisip na made-devirginize ako sa unang pagkakataon at sa marahas na paraan ko pa naranasan.

Naiiyak akong bumangon upang ibihis sakin ang mga damit kong inihagis lang sa sahig ni James bago nya, nila ako halayin. Halos hindi ako makapaglakad ng maayos dahil sa sakit na nararanasan ngayon ng lagusan ko.

Nang makapagbihis ay binitbit ko na ang bedsheet na may bahid ng dugo saka dinala patungong banyo. Hindi ko na pinansin ang mga pagbati nila sakin nang umagang iyon. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad at minabuting labhan na ang parteng naduguan ko. Pakiramdam ko magkakasakit pa ako sa lagay ng pangangatawan ko. Nagtagal muna ako sandali sa banyo upang paglabas ko sana ay wala na sila.

Lumabas na ako ng banyo at sa ikinabigla ko nang makita ko si Paul na nandito sa loob ng dorm. Bigla ko namang naalala ang sinabi ni James sakin tungkol sa gagawin nya kay Paul. Nabahala naman ako ngunit hindi ko pinahalata iyon.

“A-Anong ginagawa mo dito?” May halong takot kong sabi.

“Pinapasok ko na lang muna. Sabi ko kase kagigising mo lang baka mainip sya sa labas.” Sabi ni James.

Pinukulan ko sya ng masamag tingin na hindi naman nya iniwasan bagkus binigyan pa ako ng isang malaswang kindat.

Mabilis naman akong lumapit kay Paul at inilayo sya sa gawi nila James.

“Ano bang ginagawa mo dito, Paul?” Mariin at may inis na pabulong kong sabi sa kanya.

“Ikaw? Anong ginagawa mo? Hindi ka pa nakabihis. Anong oras na?” Pagalit ding sabi nya sakin.

“Sa susunod magsasabi ka kung pupunta ka.”

“Bakit ba? Ano bang problema? Hindi ka ba masaya na makita ako?”

“Hindi sa lahat ng oras masaya ako,” Inis na sabi ko saka tinalukaran na sya at bumalik sa kama ko.

Gusto ko syang ilayo kila James ngayong alam ko kung anong kaya nyang gawin at kung ano ang binabalak nya tapos ngayon makikita ko sya na nandito malapit sa taong gustong manakit sa kanya. Wala man syang alam pero hindi ko hahayaan na malapatan ng kamay ni James ang balat ni paul.

“Pumasok ka na,”!

“Hindi ka papasok?” Mahina nyang sabi dahil ayaw rin siguro nya marinig nila na nagtatalo kami.

“Umalis ka na,” Inis na sabi ko dahil hindi ko alam kung saan ko ba ilulugar ang inis na nadarama ko.

Ayaw kong mainis sa kanya dahil di naman nya kasalanan kung pumunta sya dito pero sa isiping mapapahamak sya dahil sa mga binitiwang salita ni James ay hindi na ako makakampante kaya ngayon palang kailangan na nyang umalis.

“Aalis ako kung maliligo ka na at magbibihis para makapasok na tayo.”

Hindi ko alam kung bakit kami nagtatalo gayong magkaibigan lang naman kami pero wala akong ibang nararamdaman ngayon kundi galit at takot.

“Aalis na kami, Cy. Kumain ka na lang. Isabay mo na lang din yang kaklase mo.” Sabi ni James.

Umalis naman sila at napanatag naman ang kalooban ko. Agad ko namang niyakap ng ubod ng higpit si Paul dahil akala ko may mangyayare ng masama sa kanya gayong nandito sya. Hindi ko alam pero bigla na lang akong naiyak sa isiping hindi sya sinaktan nila James.

“Sa susunod sa school na lang tayo maghintayan. Wag mo na akong sunduin.” Sabi ko sa pagitan ng mga hikbi ko.

“Teka, umiiyak ka ba?” Sabi nya at ikinalas ang pagkakayakap ko sa kanya.

Hindi ko naman maikakaila sa kanya ang mga luha sa mata ko kaya hindi na ako nagsinungaling. Napatango na lang ako.

“Oh! Bakit ka naman umiiyak?” May halong pagkayamot na sabi nya.

“Wala. Nangungulila lang siguro ako sa mga magulang ko.” Pagsisinungaling ko.

Nakita kong lumambot naman ang anyo nya sa dahilan ko.

Pinahid ko na lang ang mga luhang lumandas sa pisngi ko saka binigyan sya ng ngiti.

“Kalalaking tao umiiyak,”

“Bakit ikaw hindi ka umiiyak?”

“Hindi,”

“Sinungaling!”

“Oo na. Maligo ka na at anong oras na.” Pagpapaalala nya na may pasok pa kami ngayon.

Ngunit wala akong gana dahil sa pagod at masakit ang katawan ko.

“Hindi muna ako papasok. Ipaalam mo na lang muna ako sa mga prof natin.”

“Bakit hindi ka papasok? Anong idadahilan ko?”.

“Sabihin mo na hindi maganda ang pakiramdam ko na may sakit ako”. Pagbibigay ko ng dahilan kahit na totoo naman.

“Wala kang sakit. Hindi mo ko maloloko kaya bumangon ka na dyan.”

“Mayroon kung alam mo lang,” Bulong ko sa isip ko.

“Sige na pumasok ka na baka malate ka pa.” Pagpupursigi ko sa kanya.

“Hindi ka talaga papasok? Mamaya sa trabaho, hindi ka din papasok?” Napaisip naman ako sa sinabi nya.

Hindi ko rin magagawang pumasok sa trabaho dahil sa masama talaga ang lagay ng pangangatawan ko ngayon.

“Tatawag lang ako sa store para ipaalam na hindi ako papasok.” Kukunin ko na sana ang cellphone ko na nakapatong sa drawer malapit sa kama ko ay agad naman nya iyong inagaw sakin.

“Wala kang dapat itawag dahil sabay tayong papasok mamaya.” 

“Akin na ’yang cellphone ko.”

“Papasok tayo mamaya. Huwag kang makulit, Cy.” May paguutos nyang sabi.

“Ikaw bahala pero ako, hindi ako papasok.”

“Ikaw, kung pumapasok ka na lang hindi yung nandito ka pa.” Pagalit nya sakin.

“Bakit ba ang kulit mo? Sinabi ko ngang hindi ako papasok diba?” Inis ko ng sabi dahil ayaw nyang makinig sakin at pinipilit pa ang kagustuhan nya na pumasok din ako.

Napabuntong hininga sya at marahan na tumingin sa ibang direksyon.

“Mukhang hindi na din kita mapipilit pa kaya hindi na lang din ako papasok.” Sabi nya sabay binigyan ako ng nakakalokong ngiti.

“Ano?”

“Kailangan ko pa bang ulitin?”

“Wag mong hintaying magalit ako sayo. Masama ang pakiramdam ko ngayon at wag mo ng dagdagan pa.”

“Ganun na ba ako kabigat para hindi ko isama sa mga iniisip mo? Besides hindi naman ako kailangang idagdag sa sama ng nararamdaman mo.” Nakangiti nyang sabi na hindi man lang nabahidan ng pagaalinlangan sa inis kong hitsura.

“Bahala ka sa buhay mo. Magpapahinga na ako. Kapag lumabas ka paki-lock na lang ng pinto.” Sabi ko saka nahiga na lang at hindi na sya nilingon pa.

Naramdaman ko naman ang pagalis nya at narinig ang pagpihit ng pinto at pagsara nun. Hindi na ako nagabala pang lingunin iyon dahil alam kong gagawin naman nya ang nais ko.

Nakapikit na ako nun nang biglang may lumundag at mabilis na yumakap sakin. Napamulat naman ako at tiningnan kung sino iyon.

“Paul?” Gulat kong sabi dahil akala ko umalis na sya.

“I told you na hindi na din ako papasok.” Nakangisi nyang sabi habang nakatitig sa mga mata kong nakatingin sa kanya.

“Alam ko. Bakit nandito ka pa?” Inis na sabi ko saka kinalas ang kamay nyang nakayakap sakin ngunit mabilis nyang ipinulupot ulit iyon sa katawan ko. Napakunot noo naman ako sa inaakto nya ngayon.

“Wala din naman akong gagawin sa bahay at malamang papagalitan lang ako ng parents ko kapag nakita nila akong umuwi. Kaya dito na lang ako sasamahan ka habang nagpapagaling ka.”

“Ewan ko sayo. Ang kulit mo.” Pagsuko ko na lang dahil hindi ko na kaya pang makipagtalo pa sa kanya gayong pagod at kulang pa ako sa tulog.

Napansin ko naman na masyado na syang madikit sakin at hindi ko na gusto dahil hindi magandang tignan iyon.

“Kung pwede lang, wag mo nga akong yakapin.” Mariin kong sabi habang marahan kong inaalis ang kamay nyang kanina pa nakapulupot sakin.

“Pati ba naman pagyakap sayo, pinagdadamot mo na.”

“Hindi ako madamot. Hindi lang ako komportable at hindi bagay satin ’yang ginagawa mong pagyakap.”

“Wala namang malisya yung pagyakap ko unless na lang kung may ibang tumatakbo dyan sa isip mo.” Nakakaloko nyang sabi.

Agad na dumapo ang kamay ko sa ulo nya para batukan sya.

“Aray!” Daing nya.

“Ang dumi ng isip mo,”

“Bakit ba ang sungit mo?”

“Hindi kase ako natutuwa na nandito ka,”

“Ang sakit naman nun,” pag-arte nya na nasasaktan sa binitawan kong salita.

“Nagka-cutting class ka kase sa ginagawa mo,”

“Ano naman? Hindi naman ikaw yung nag-cutting ah, ako.”

Napahinto naman ako sa sinabi nya. Oo nga naman sya naman nga kase itong nag-skip ng class pero bakit ako yung galit na galit. Natahimik naman ako at hindi na muli pang nagsalita.

“Pwede bang ako naman yung magalit?” May halong inis na sabi nya.

Nilingon ko naman sya at mababakas sa mukha nya ang pagkadisgusto at pagkainis.

“Bakit ka naman magagalit?”

“Hindi ko kase gusto na nagsusuot ka ng maikling short katulad na lang ng suot mong short ngayon.”

Nagusot naman ang noo ko sa sinabi nya. Ano naman sa kanya kung maikli yung suot kong short na sa tingin ko ay hindi naman maikli.

“Ano namang problema sa suot ko at saka nasa loob lang naman ako ng dorm kaya walang problema kung magsuot ako ng ganito.”

“Kahit na. Mga lalake kaya yung kasama mo.”

“Bakit? Hindi ba ako lalake.”

“Hindi ka mukhang lalake kaya nga nainis ako kanina nang makita kitang lumabas ng banyo na ganyan ang suot mo.”

Hindi naman agad ako nakapagsalita sa sinabi nyang iyon na hindi ako mukhang lalake.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Wala. Kalimutan mo na lang. Magpahinga ka na. May gamot ba kayo dito?”

“Wala. Gulo mo.” Sabi ko na lang saka hindi na sya pinansin pa.

Lumipas ang ilang oras na hindi namin napapansin na magtatanghali na pala. Bumangon naman ako at napatingin sa gawi ni Paul na kasalukuyang natutulog. Napahinto naman ako at pinagmasdan muna sya.

Natawa naman ako dahil ngayon ko lang sya natitigan ng matagal sa tagal na ng pagkakaibigan namin dahil hindi ko sya magawang titigan ng matagal baka kung anong isipin nya.

Ngayon ko lang napansin na may angking kakisigan pala sya at hindi iyon maitatanggi ng matangos nyang ilong, manipis ngunit maitim na kilay. Nadako naman ang paningin ko sa mga labi nya. Mapula iyon at hindi iyon ganuon kalapad. Sakto lang at talagang bumabagay iyon sa gwapo nyang mukha.

Sa tagal ko na ngang nakakasama ang kaibigan kong ito ay ngayon ko lang nalaman at nasaksihan ng sarili kong mga mata ang gwapo nyang mukha. Napailing na lang akong bigla nang mapansin kong napapatagal na ang ginagawa kong pagtitig sa kanya at sa isiping nagugwapuhan ako sa kanya. Hindi maaari ito.

Tuluyan na akong bumangon ng higaan at nagtungo ng kusina para magluto ng tanghalian kahit na late lunch na. Hindi ko naman alam ang lulutuin dahil hindi ko naman alam kung anong klaseng pagkain ang kinakain nya sa bahay nila at baka kapag nagluto ako ay hindi nya kainin.

“Bahala na,” Sambit ko na lang saka nagluto na lang ng pwedeng kainin.

Napansin ko naman sa mesa ang nilutong agahan ni James. Napangiwi naman ako dahil ayaw kong kainin iyon. Alam kong masasayang pero labag sa kalooban ko na kainin iyon lalo na’t galing iyon sa mararahas nyang kamay.

“Hmm! Bango naman ng niluluto mo.” Narinig kong tinig ni Paul.

Napalingon naman ako sa gawi nya. Binigyan naman nya ako ng masiglang ngiti bago sya tuluyang lumapit sakin.

“Nakain ka ba nito?” Pagtatanong ko.

“Bacon? Of course,” Nakangiti nyang tugon.

“Pasensya ka na. Hindi ko kase alam kung anong kinakain mo sa inyo kaya ito na lang niluto ko.”

“Hey, it’s fine. Kahit ano pang lutuin mo kakainin ko. Pati nga ikaw pwede kong kainin.”

“Bibig mo,” Puna ko sa kanya na wala na namang preno.

“Nagbibiro lang. Gutom na ako.”

“Saglit lang ’to. Maupo ka na.”

“Sa susunod ako naman magluluto para sayo kapag nakapunta ka na sa bahay. Mas masarap pa sa niluluto mo at sayo.”

“Tss!” Usal ko na lang sa sinabi nya na para bang natikman na nya ako.

Kahit papaano gumagaan naman ang pakiramdam ko dahil nandito si Paul. Siguro kung wala sya kanina pa ako umiiyak at walang balak na kumain. Nakakahiya naman kase sa kanya kung hindi ko sya papakainin.

Kung hindi lang sya nagpumilit na manatili dito at samahan ako wala sana akong balak kumain. Ibababad ko lang siguro ang sarili ko sa pagiyak pero pasalamat na din ako dahil kahit papaano nalilimutan ko sandali ang problema ko. Problemang dinulot sakin nila James.

Napapikit na lang ako nang maalala ko na naman ang nangyare kanina para pigilan ang nagbabadyang luha na gustong kumawala sa mga mata ko.

Umupo na lang din ako pagkasalin ko ng niluluto sa plato.

“Kain na,” Aya ko.

“Higa ka na,”

“Huh?”

“Sabi mo kakainin na,”

“Hindi ako pagkain,”

Pinagsilbihan na lang namin ang mga sarili namin nang tahimik at walang kumikibo.

Bigla ko namang naalala si Sir Regie na tatawagan ko pala ito at ipaalam na hindi ako makakapasok dahil masama pa rin ang pakiramdam ko.

“Saan ka pupunta?” Puna ni Paul sakin ngunit mabilis na kinuha ko ang cellphone ko saka bumalik sa mesa.

“Anong ginagawa mo?” Puna ulit nya sakin habang hawak hawak ko ang cellphone.

“Tatawagan ko si sir,”

“Anong tatawagan? Hindi ba’t sinabi ko na sabay tayong papasok.”

Naiinis na ako sa ginagawa nyang pagdodomina sakin.

“Pinal na ang desisyon ko na hindi ako papasok,”

“Sige nga, anong gagawin mo dito maghapon?”

Hindi ko agad nasagot ang tanong nya na iyon dahil napaisip din ako sa sinabi nya. Ano nga bang gagawin ko dito? Iiyak.

“Sabay tayong papasok mamaya.” Mariin  nyang tinig.

Hindi na lang ako nagsalita dahil alam kong hindi ako mananalo sa kanya kaya inilapag ko na lang sa mesa ang cellphone at kumain na lang ulit.

CHAPTER EIGHT

Natapos naman kaming mananghalian habang sya ay bumalik na sa higaan ko at ako naman hinugasan ang mga pinagkainan namin.

Napatingin naman ako sa pagkaing niluto ni James na hindi ko kinain dahil simula ngayon hindi na ako tatanggap pa ng kung ano sa kanila.

Inabot ko iyon at binitbit. Nagtungo ako ng pinto para ipakain na lang sa mga galang pusa sa labas.

“Saan ka pupunta?” Pigil sakin ni Paul.

“Ano sa tingin mo? Sa labas malamang.” Pilosopo kong sambit.

“Bakit? Anong gagawin mo sa labas?”

“Wag ka na ngang maraming tanong.” Naiirita kong sabi sa mga tanong nya kaya mabilis na pinihit ko ang doorknob saka lumabas.

Humuni naman ako para tawagin ang mga pusa at nagsilapitan naman ang mga iyon. Hinimay himay ko muna ang dalang pagkain at saka hinalo sa sinangag para hindi lang ulam ang kainin nila. Ibinuhos ko na lang sa sahig iyon at pinagmasdan sila.

Halatang gutom na gutom ang mga ito. Napabuntong hininga na lang ako dahil sa naisip ko na walang nagaalaga sa kanila dito sa napakalaking syudad. Kailangang mamuhay ng mag-isa. Pinagmasdan ko lang silang kumain habang pasimpleng hinihimas ang mga balahibo nila. May dumating naman na isang kuting at huli na sya ng dating dahil ubos na.

Bigla naman akong naawa ng maghanap sya at napalapit sakin. Ang cute pa naman kaya hindi ako nakatiis. Bumalik ako sa loob para kumuha ng natirang pagkain namin ni Paul.

“Ang tagal mo naman,”

“Pinakain ko pa kase yung mga pusa sa labas. Kawawa naman.” Sabi ko saka nagsalin ulit ng kaunting kanin saka ulam at hinalo iyon para sa kuting na nahuli.

“Ano na naman iyang ginagawa mo?”

“Paul, pwede ba? Manahimik ka na lang dyan. Hayaan mo na lang ako dito, okay?” Naiinis kong sabi sa mga paninita at panenermon nya sakin.

Lumabas naman ulit ako at napangiti na lang ako nang makita kong nanduon pa din ang kuting na naghihintay sa labas ng pinto.

“Hinintay mo talaga ako ah. Wag ka magalala sayo lang ’to”. Kausap ko sa kuting at saka naupo’t pinakain na sya.

Hindi naman sya agresibo bagkus napakalambing nya pa. Parang gusto ko tuloy syang ampunin. Tinitigan ko lang sya habang kumakain ng mahinahon. Hinimas ko ang balahibo nya at hindi naman sya pumalag.

“Perky,” Narinig kong tinig ng babae na parang may hinahanap. Napalingon naman ako sa gawi nito na mabilis ko din namang inalis.

“Perky!” Nagaalalang tawag nya ulit. Nagtaka naman ako kung sino ang hinahanap nya.

“Uhm! Excuse me, may nakita ka…..Perky! what are you eating over there?” Sabi ng babae saka mabilis na hinablot yung pusang pinapakain ko.

So, Perky pala ang pangalan ng pusa. Hindi ko alam na may nagmamay-ari pala sa pusang iyon.

“Anong pinakain mo sa kanya?” Masungit na turan nya sakin. Tumayo muna ako para sagutin sya.

“Pinakain ko lang kase naawa ako,”

“Hindi mo kailangang maawa sa kanya. May sarili syang pagkain.”

“Nagugutom kase kaya pinakain ko,”

“Oh! Gosh, perky baka mamatay ka dahil sa kinain mo. Are you trying to poison my cat?” Sabi nya sa malakas na tinig.

Napatikhim naman ako dahil sa akusasyon nya na nilalason ko ang pusa nya.

“Hindi ko kayang gawin ’yon. At saka walang lason yung pinapakain ko sa kanya.”

“You don’t have the right to do that. I can feed her by my own.”

Nainsulto naman ako sa sinabi nya.

“Ako na nga itong nagmagandang loob na pakainin yung nagugutom mong pusa, ako pa itong masama.”

“Edi sana hindi mo hinahayaang makalabas ’yan ng bahay nyo para hindi malason.” Galit kong sabil saka pumasok na sa loob at padabog na sinarahan sya ng pinto.

Nagtungo na lang ako ng kusina para hugasahan ang platong hawak ko at mabanlawan na ang mamantika kong kamay.

“Are you okay?” Tanong sakin ni Paul marahil napapansin nya na hindi maganda ang mood ko.

Hindi ko na lang sya pinansin at nagtungo na lang ng banyo. Nabigla naman ako ng tumambad sya sa harapan ko pagkabukas ko ng pinto.

“Bakit?” Tanong ko sa kanya. “Magbabanyo ka din ba?”

“Hindi. Gusto ko lang makasiguro kung okay ka lang,”

“Okay nga lang ako. Akala ko naman kung anong kailangan mo.” Sabi ko saka nilampasan na lang sya at nagtungo ng higaan para makapagpahinga.

“Sigurado ka?”

“Paul, pinayagan na kitang manatili dito kaya kung pwede lang wag mo na akong kulitin sa mga tanong mo.”

Natahimik naman sya sa sinabi ko at tumabi na lang sakin na dismayado at hindi maipinta ang nakaguhit na ekspresyon sa mukha. Gusto ko lang din talaga magpahinga dahil sa dinanas ng katawan ko sa nagdaang gabi.

Lumipas ang ilang oras at halos alas tres pa lang ng hapon ng mga oras na iyon. Naburyo naman ako dahil wala akong mapagtuunan ng atesyon. Nabaling naman ang paningin ko sa kasama na naglalaro ng kung ano sa cellphone nya. Nanuod na lang ako para di ako mainip.

“Gusto mong subukan?” Tanong sakin ni Paul nang mapansin nyang nakatitig ako sa cellphone nya.

“Hindi. Nood lang ako.”

“Okay,” Pagsuko nya sa pangungulit sakin.

Pinanood ko lang sya habang naglalaro ng kung ano mang laro na iyon sa cellphone nya. Hindi din naman ako nagtagal sa panunuod at mas lalo lang tumindi ang inip na nadarama ko. Napatinuod naman ako nang maalala ko ang oras. Hindi pwedeng abutan kami ni Jame na nandito. Baka lalong tumindi ang galit nun dito kay Paul.

“Paul, tara labas tayo.” Pang-aaya ko sa kanya kahit busy sya sa paglalaro.

“Anong gagawin natin sa labas?” Sambit nya ng hindi ako nililingon.

“Basta. Halika na.” Pagpupumilit ko.

“Wag ka nga. Tirik na tirik ang araw, lalabas ka.”

“Ano naman?”

“Nakikita mo ba yan?” Pagtutukoy nya sa init ng tanghaling tapat sa bintana na nandun na makikita ang labas.

Hindi naman sya nagkamali sa puntong iyon at talaga namang tirik na tirik ang araw. Ang sa akin lang naman ay mailayo ko sya dito sa lugar kung saan may taong galit sa kanya. Alam kong hindi totoo ang pakikitungo ni James kanina kay Paul at ramdam ko iyon sa mga tingin palang nya.

Napakamot naman ako sa anit ko dahil hindi ko alam kung ano pang pwede kong gawin para lang makaalis na sya dito. Hindi naman sa ayaw ko na nandito sya pero iba na kase ang pakiramdam ko ngayong alam ko ang balak ni James.

“Ang init init sa labas. Gagala ka.”

“Nabuburyo lang kase ako dito.”

“Pinapapasok ka kase kanina ayaw mo tapos pinapahiram kita ng cellphone ko ayaw mo din. Paanong hindi ka mabuburyo dito?” Panunumbat nyang sabi.

Natahimik naman ako sa sinabi nya. Napabuntong hininga na lang ako at piniling ilapat na lang muli ang sarili sa kama ko. Ipinikit ko na lang ang mga mata ko para ayain ang sarili na matulog dahil wala naman akong magawa.

“Sorry, Cy.” Narinig kong tinig ni Paul.

Nagmulat naman ako ng mata at tumama naman iyon diretso sa mata nya.

“Para saan naman?” Kalmado kong sabi.

“Pakiramdam ko kase masyado na akong lumalampas sa limitasyon ko. Masyado kitang sinisita at pinagbabawalan.”

“Anong sinasabi mo?” Wika ko dahil hindi ko maintindihan kung anong isinasatinig nya.

“Pasensya ka na talaga,”

“Hindi kita maintindihan,” Naguguluhan kong sabi.

“Tulog ka na lang ulit.” Sabi nya habang nakasilay ang isang ngiti sa labi.

“Okay lang ba sayo na hubadin ko yung uniform ko?”. Pagpapaalam nya.

Tumango naman ako bilang pagsangayon ko.

Hindi ko naman binigyan ng malisya iyon. Inilapag nya ang cellphone nya at inumpisahan ng tanggalin ang pagkakabutones ng polo nya. Inabot ko muna ang cellphone nya para subukang laruin iyon dahil naku-curios din ako. Hindi pa naman kase ako nakakahawak ng ganitong klase ng cellphone.

“Hindi ganyan. Itong sa kaliwang pindutan para ’yan gumalaw ka tapos itong nasa kana naman yung tatlong skills ng hero na gamit mo pati na din ang basic attack nya.” Sabi nya habang inaalalayan ang dalawa kong kamay. Nakaakbay ang kaliwang kamay nya sakin habang nakahawak sa mga kamay ko.

Napatingin naman ako sa gawi nya at nanlaki naman ang mata ko nang makita kong wala syang pangitaas. Agad na inilayo ko ang paningin duon.

“Bakit ka naghubad ng damit mo?” Naiilang kong sabi habang nakatingin sa cp nya na hindi ko na nilalaro habang patuloy pa din sya sa pagalalay sa kamay ko.

“Akala ko ba okay lang sayo? Nagpaalam ako ah.”

“Oo, nagpaalam ka pero hindi ko naman sinabi na maghubad ka,”

“Hindi ka ba komportable na nakahubad ako?”

Binitawan ko na ang cellphone nya at tumingin sa mukha nya.

“Akala ko kase polo lang yung huhubarin mo,”

“Wala namang malisya diba? Tutal pareho naman tayong lalaki.” Sabi nya na nagpabalik sa wisyo ko.

Wala nga namang malisya iyon. Baka kapag nagpatuloy akong mag-inarte baka maghinala na sya at tanungin ako kung bakit.

“Wala naman,” Sabi ko na lang saka inalis na ang pagkakaakbay nya sakin saka isinauli na sa kanya ang cellphone.

Nahiga na lang ako at naguguluhang ipinikit ko na lang ang mga mata. Pinakalma ang sariling pag-iisip dahil pagod na din ako kakaisip mula pa kanina. Hindi ko namamalayan na nakakatulog na pala ako.

---

Cypress POV

Naalimpungatan naman ako sa malakas at maingay na ringtone ng cellphone ko sa tabi ko. Kinapa ko iyon at pinatay kahit nakapikit pa. Nakaramdam naman ako ng mabigat na bagay na nakayakap sakin habang nakatalikod ako duon. Hindi ko na lang inisip at natulog na lang ulit.

Wala pang limang minuto ng mag-ring na naman ang cellphone ko. Hindi ko naman maintindihan kung bakit ang ingay ingay niyon. Iminulat ko ang mga mata at nagulat na lang ako sa oras na nakikita ko duon.

Babangon na sana ako nang may mabigat na nakadagan sakin. Nakita ko naman ang kamay ni Paul na nakayakap sakin habang ang mga binti ay nakayakap na din sa mga hita ko.

“Paul, gising na.” Pangigising ko kay rito ngunit hindi sya gumising.

Kinalas ko na lang ang mga bisig nyang nakayakap sakin para makabangon na ngunit hindi pa ako nakakabangon nang higitin nya ulit ako pahiga sa kama at sabah niyakap ng mahigpit.

“Ano ba paul? Anong oras na?” Inis kong sabi marahil dahil sa oras na nakita ko kanina.

Napatigil na lang ako nang makaramdam ako ng presensya ng tao na nakatayo sa gilid ng kama ko. Nilingon ko naman iyon at nakita ko si James duon. Napatingin ako sa mukha nya at bakas duon ang sobrang galit.

“Enjoying?” Iritado nyang sabi dahil na din siguro sa nakikita nyang posisyon namin.

Napabalikwas naman ako sa pagkakahiga at tuluyan ng bumangon. Bigla namang dumagundong sa kaba ang dibdib ko. Nakita ko na nandun na din yung apat at napatingin sila sakin sa biglang pagbangon ko.

Nagawi naman ang tingin ko kay Paul na tulog na tulog pa din at walang pangitaas. Nabahala naman ako baka kung anong isipin nila at baka lalong tumindi ang galit ni James kay Paul.

Natataranta naman akong ginising si paul na ayaw magpagising.

“Paul!” Mahinang singhal ko sa kanya habang tinatapik sya.

“Inaantok pa ako, babe.” Sabi nya na lalong nagbigay sakin ng matinding kaba.

Nilingon ko naman si James na nakatayo pa din sa gilid ng kama ko at bakas din sa mukha nya ang pagkabigla at pagkainis sa ibang tinawag sakin ni Paul.

“Mukhang pagod na pagod ’yan ah. Anong ginawa nyo?” Inis nyang sabi na hindi ko na lang sinagot.

“Paul, nandito na sila James. Bumangon ka na dyan.” Pabulong kong sabi. Nagmulat naman sya ng mata at nang mapagtanto nya na totoo ang sinabi ko ay agad din syang bumangon.

“Paul, right?” Pagtatama ni James habang nakatingin kay Paul.

Pinagmasdan ko lang si James dahil baka kung anong gawin nya kay Paul ngayong nakita nyang hindi ito pumasok at ganun din ako.

“Opo,”

“Bakit hindi kayo pumasok?”

Nagkatinginan naman kaming dalawa. Nasampal ko na lang ang sariling utak sa katangahan na ginagaw ko na lalong magbibigay ng daan kay James para saktan si Paul.

“Magbihis ka na, Paul. Ako ng bahalang magpaliwanag kay James.” Utos ko kay Paul na sinunod naman nya.

Tumayo na ito at nilapitan ang bag saka kumuha ng isang puting shirt. Nagtungo ng banyo na sinundan naman ng tingin ni James.

“At talagang hindi ka pa nakuntento saming lima, Cy!”

“Wala kaming ginagawa ni Paul na katulad dyan sa iniisip mo.”

“Hindi ako tanga para hindi isiping walang nangyare sa inyo buong araw na magkasama lang kayo dito at nakahubad pa sya.”

“Bahala ka kung anong gusto mong isipin.” Sabi ko saka tumayo at nagtungo ng cabinet para makapaghanda na din.

Nabigla naman ako nang higitin nya ako at mahigpit na hinawakan sa braso. Sa sobrang diin nun ay hindi ko maiwasang hindi masaktan. Napangiwi ako sa higpit ng pagkakahawak nya na dulot ng galit nya.

“Nasasaktan ako, James.” Asik ko.

“Tandaan mo ito, Cy. Simula ngayon sa akin ka lang. Walang ibang pwedeng gumamit sayo maliban lang saming lima.” Napatigil naman ako at napatingin sa kanya.

“Palalampasin ko ito at sa susunod ayaw ko ng makita pa ’yang Paul na sinusundo ka dito dahil hindi ko na pipigilan ang sarili ko na saktan ’yang kupal mong kaibigan.”

Niluwa naman si Paul ng banyo at tapos ng magbihis. Agad na binitiwan ako ni James. Pinigilan ko naman ang mga luhang nagbabadyang tumulo. Kumuha na lang ako ng damit saka nagaalangang tinungo ang banyo dahil baka kung ano ang gawin nila kay Paul.

Binilisan ko na lang ang pagligo para kung sakaling may gawin sila kay Paul ay masasalo ko at mapipigilan ko sila. Hindi naman ako nagtagal sa loob ng banyo at lumabas na lang din. Hinanap agad ng paningin ko si Paul na kasalukuyang nakaupo sa hapag para sabayan sila James.

Sinaluhan ko na din sila at tumabi na lang kay Paul. Nagsalin na lang ako ng pagkain sa plato ko. Hindi ko na masyadong dinamihan dahil hindi naman ako gutom at ang tanging gusto ko lang ay mabantayan ko siya habang nandito pa kami.

“Ang konti mo naman kumain.” Pabulong na sabi sakin ni Paul.

“Huh?” Wala sa wisyong nasambit ko.

“Ito. Damihan mo yung kain mo para di ka mapagod agad sa trabaho mamaya.” Sabi nya habang sinasalinan ako ng pagkain sa pinggan ko.

Napatingin naman ako sa gawi ni James at pati na din sa apat na nagulat sa ginawa ni Paul. Nakita kong nagtangis ang panga ni James kaya agad na inagaw ko kay Paul yung bowl na may lamang kanin.

“Ako na,” Matipid kong sabi na hinayaan naman nya.

“Nag-aalala na ako sayo, Cy. Sa trabaho hindi ka din kumakain. Tingnan mo katawan mo, ang payat payat mo.”

“Wag mo na akong intindihin. Kumain ka na lang dyan.” Pagpapatigil ko sa kanya.

Tumingin ako saglit sa gawi ni James at bakas na sa mukha nya ang matinding galit dulot sa ginagawa at sinasabi ni Paul sakin. Agad na nagiwas ako ng tingin. Hindi naman nagtagal ang pagkain at natapos din. Hindi na ako nagpaalam pa sa kanila na aalis ngunit si Paul na ang gumawa at nagpaalam sa mga ito.

“Gusto ko pa sana silang makausap kaso wala ng oras.” Nakangiting sabi ni Paul.

Hindi na lang ako umimik at nanahimik na lang dahil gusto ko munang iwaglit sa isip ko ang hitsura ni James kanina pati na din ang ginawa nila sakin kagabi.

“Ayos ka lang?” Tanong sakin ni Paul habang nasa jeep kami. Napansin nya siguro dahil sa sobrang pananahimik ko.

“Ah! Oo”.

“Sure ka? Kanina ka pa kase tahimik mula nung umalis tayo ng dorm nyo.”

Tumango na lang ako para hindi na sya mangulit pa tungkol sa pananahimik ko. Nakarating din naman kami sa pinapasukan namin.

CHAPTER NINE

Naglalakad na kami ngayon sa gilid ng kalsada dahil nakiusap sya na wag muna kaming umuwi kahit na pasado ala una na ng madaling araw. Gusto ko din naman dahil ayaw ko pa din namang umuwi.

“Paul, tungkol pala sa pinagusapan natin kanina sa dorm,”

“Alin dun?”

“Na sa school mo na lang ako hintayin.”

“Ano ka ba? Kung iniisip mo na naghihintay ako ng matagal sayo. Ayos lang sakin ’yon. Gusto ko din naman ’yon kase alam mo ba true love waits.” Sabay pilyong ngumiti.

“Seryoso ako. Wag mo kong binibiro.”

“Seryoso na ka na nyan sa tingin mo?” Natatawa nyang sabi.

“Hindi nakakatuwa.”

“Wag ka masyadong seryoso sa buhay. Bahala ka tatanda ka na lang malungkot ng hindi mo namamalayan.”

“May oras kase sa pagsisiya at pagseseryoso.”

“Tama ka naman dyan. Siguro oras na din para makipagseryosohan ako sayo.” Sabi nya habang nginingitian ako ng nakakaloko.

“Oh! Sya, sige umuwi na lang tayo.”

“Uy! Teka, wag muna.”

“Anong wag muna? Anong oras na? May pasok pa tayo bukas.” Sermon ko sa kanya.

“Alam ko naman ’yon pero kase hindi pa ako inaantok at saka wala pa akong ganang umuwi ng bahay.”

“Kung ikaw hindi, paano naman ako?”

Magsasalita na sana sya ng biglang nag-ring ang cellphone nya. Hinugot naman nya iyon sa loob ng kanyang bulsa. Hindi ko na lang pinansin at naglakad na lang habang kasabay nya.

“Hello, mom.”

“I’m on my way home, mom.”

“Nandito ako ngayon sa bahay ng kaklase ko. Kakatapos lang namin gumawa ng presentation para bukas.” Napatigil naman ako sa paglalakd nang marinig ko iyon mula sa kanya.

Nagtataka kung bakit nasabi nya iyon sa mama nya at talagang nagsinungaling pa sya. Napatingin naman ako sa gawi nya nang mapagtanto ko na hindi alam ng magulang nya na nagtatrabaho sya.

Binaba naman nya iyon nang matapos ang tawag saka pilyong nginitian ako.

“Hindi alam ng mga magulang mo na nagtatrabaho ka?” Tanong ko agad sa kanya.

“Hindi na nila kailangan malaman.”

“Pero bakit kailangan mong magsinungaling sa kanila? Sa tingin ko naga-aalala na ’yon sayo kung bakit hindi ka pa umuuwi kase hindi naman ito yung tamang oras na uwi ng isang estudyante.”

“Uuwi din naman ako. Hindi naman ako babae para hindi makauwi mag-isa.”

“Okay, sabi mo eh.” Nasabi ko na lang dahil pagod na din ako.

Napagpasyihan namin na umuwi na lang kaya naghintay na lang kami ng jeep na pwede naming sakyan pauwi.

“Sige na, mauna ka na.” Sabi ni Paul.

Sumakay na lang ako ng jeep dahil magkaiba naman ang landas namin pauwi. Hindi pa man ako nakakarating sa dorm ngunit naguumpisa ng dumagundong ang dibdib ko dahil sa isiping baka mangyare na naman ang nangyare kagabi.

Hindi naman nagtagal ang byahe at nakarating din naman ako. Nagaalinlangan tuloy ako kung papasok pa ba ako gayong ayaw ko ng bumalik sa loob nun dahil sa masamang alaalang naranasan ko dun.

“Kanina pa kita hinihintay,” Narinig kong tinig ni James kaya agad na napatingin ako sa gawi nito na nakatayo sa baba ng hagdan.

Nabato naman ako sa aking kinatatayuan. Iniisip kung tutuloy pa ako o hindi na. Naglilikot ang mga mata ko kung tatakbo na lang ba ako para makatakas.

“Wag mo ng balaking takasan ako. Hindi mangyayare iyang iniisip mo pero yung iniisip ko hindi mo pwedeng takasan.”

“J-James,” May halong takot kong sabi.

“Alam mo, let’s make a deal here. The choices is only between yes or yes.” Sabi nya habang lumalapit sa kinatatayuan ko.

Hindi ko magawang ihakbang ang mga paa ko sa mga oras na iyon na para bang dinadaganan ako ng isang malaking bato sa nararamdaman ko.

“Hindi ko sasaktan yung kaibigan mo kung magiging sex slave kita pero kung ayaw mo, ibig sabihin nun wala kang pakialam kay Paul.” Sabi nya pagkatapos ay idinampi saglit ang labi nya sa labi ko.

Hindi ko namamalayan na tumutulo na pala ang mga luha sa mata ko. It leaves me no choice.

“So, would it be a yes or yes?”

“James, parang awa mo na wag mo gawin sakin ’to.” Humihikbi kong sabi dahil hindi ako makapaniwala sa mga narinig ko at sa mga sinasabi nya.

“Tara na sa taas. Naghihintay na sila sayo.” Sabi nya saka iginiya na ako paakyat.

Wala akong magawa kahit gusto kong tumutol kaya hindi ko na napigilan ang sarili sa pag-iyak dahil sa gingawa nya sakin ngayon. Hindi ko lubos maisip na hahantong ako sa ganito. Ganito ba talaga buhay sa maynila. Kung alam ko lang, sana hindi na ako tumuloy.

“And one thing I want to make sure, walang ibang makakaalam nito miski si Paul. Wag mo na din pagaksayahan ng oras kung sakaling magsumbong ka.” Pagbabanta nya.

CHAPTER TEN

Maaga akong pumasok kinabukasan. Hindi na hinintay pa si Paul sa napagusapan naming hintayan dahil pakiramdam ko gumagala ang isip ko. Iniisip ang mga nangyare kagabi. Kagabing pinagsamantalahan na naman ako nila James.

Naupo na lang agad ako pagkarating ko ng room. Nakatulalang nakatingin sa kawalan. Hindi iniinda ang ingay ng paligid dahil sa mga oras na iyon sinasakop ang isip ko ng mga nangyare kagabi. Unti unti ng lumalabo ang paningin ko dahil sa mga luhang humaharang sa daanan ng paningin ko.

“Cy,” Narinig kong tinig ni Paul na papalapit sakin.

Agad ko namang pinunasan ang mga luhang dumaloy sa pisngi ko at saka masiglang binigyan sya ng ngiti.

“Nandito ka na pala,” Sabi nya pagkaupo sa tabi ko.

“Oo, pasensya ka na kung hindi na ko naghintay,”

“Okay lang. Hindi ko naman masyadong dinamdam,”

“Bakit kase kailangan pa nating maghintayan kung pwede namang dumiretso na lang dito sa room?”

“Eh? Ayaw mo ba?”

“Hindi naman pero ayaw ko lang kase na may naghihintay sakin. Pakiramdam ko masyado naman akong importante na sa tingin ko hindi naman.”

“Ano? Bakit mo naman naisip ’yan? Tingin mo ba sa sarili mo hindi ka importante.”

Napabuntong hininga naman ako sa sinabi nya. Napaisip kung importante ba ako gayong may tinatago ako sa kanyang lihim na ayaw kong malaman nya.

“Cy, hindi mo kailangang mag-alala. Hindi naman ako nagrereklamo kung matagal akong naghihintay. Stop making that kind of face expression. Hindi bagay sa maganda mong mukha.” He was saying that in a sincere voice while staring straight into my face.

Naluha naman ako bigla sa sinabi nya. Umiiyak ako kase hindi na dapat ako lumalapit sa kanya dahil may isang bagay na ako mismo maglalagay sa kanya sa kapahamakan. Hindi nya deserve ang masaktan gayong sya lang yung kaisa isang taong nagbibigay sakin ng lakas ng loob na tumagal dito sa maynila at kahit na dala ko pa ang pangako ko sa mga magulang ko, hindi ko pa din maiwasang hindi panghinaan ng loob sa kadahilanang nangyayare sakin ngayon.

“Kakasabi ko lang tapos ngayon umiiyak ka na. May nasabi ba akong masama?” May pag-aalala nyang sabi.

Walang ano pa man ay mabilis ko syang binigyan ng mahigpit na yakap. Yung yakap na gusto kong ibigay sa kanya na sana ay magpo-protekta sa kanya. Kahit anong mangyare hindi ko lalayuan si Paul ng dahil lang sa pagbabanta nila. Kung gawin ko man, ibig lang sabihin nun ay duwag ako. Lalo kong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya para ilayo ang sarili ko sa mga negatibong naiisip ko.

“Wala kang nasabing masama. Masaya lang ako kase kahit ganito akong kaibigan sayo nagtyatyaga ka pa din.”

“Ah! Yon ba. Wala ’yon. Hindi naman ako madamot sa pagiging kaibigan ko sayo.” Masayang sabi nya habang hinihimas ang likod ko.

“Wag ka ng umiyak,”

“Magsyota ba kayo?” Sarkastikong tanong ng isa naming kaklase.

Agad na napabitaw ako sa pagkakayakap ko sa kanya. Nawala sa isip ko na nasa silid na pala ako. I was just carried away.

“A-Ah! H-Hindi,” Mariing sabi ko na lang habang palihim na pinupunasan ang luha ko.

“Bakit magkayakap kayo? Tapos umiiyak ka pa? May pinag-awayan ba kayo?” Intriga naman ng isa ko pang kaklase.

“Hindi naman masama kung yakapin nya ako at umiyak sa harapan ko. Magkaibigan naman kami. We’re just hearing ourselves out.”

“Ganun na ba dapat talaga ’yon? Kailangan ba umabot sa point na ang dalawang lalake nagyayakapan sa harap ng maraming tao.”

Napayuko na lang ako. Lagi na lang akong nagdadala ng problema kay Paul. Hindi na lang ako nagsalita.

“Hindi ko kailangan magpaliwanag sa mga sarado ang utak pagdating mga ganitong bagay.” Napapitlag naman ako sa narinig ko mula sa kanya.

Napaisip naman ako sa sinabi nya. Maari syang pag-isipan ng masama ng mga kaklase ko at isiping kabilang sya sa mga katulad ko. Dapat pa ba akong lumapit kay Paul ganitong napupuna na ng ibang tao ang ginagawa nyang pagtrato sakin. Para siguro sakin walang kahulugan iyon pero sa ibang tao nag-iiba na ang tingin nila samin.

Ako siguro ang dapat na dumistansya sa mga bagay na maglalagay samin sa sitwasyon na mapapansin kami ng ibang tao gayong magkaibigan lang naman kami.

“Bakla ka ba, Cy?”

“TAMA NA!” Pasigaw na sabi nya sa mga kaklase naming ito na umagaw ng atensyon sa mga taong nanduon din.

Pagtapos umalingawngaw ang bulungan sa loob ng silid na iyon. Napayuko na lang ako sa nangyayare samin ngayon.

“Ayos ka lang ba, Cy?”

Humigit ako ng hangin at humarap sa kanya.

“Ayos lang ako. Pasensya ka na. Hindi ko dapat ginawa ’yon. Napasama ka pa tuloy”.

“Bakit ka nagsosorry?”

“Kase gumawa ako ng bagay na hindi ko naman dapat ginagawa.”

“Hindi mo kailangan humingi ng sorry. They deserve to feel sorry more than you. I did not see anything wrong about it.”

Hindi ko na alam kung anong mararamdaman ko dahil binabalot ng pag-aalala ang puso ko para sa kanya at kasabay nun ang kasiyahan dahil nandyan sya para isalba ako.

Patuloy parin ang bulungan at hindi ko alam kung kami parin ba ang pinaguusapan. Gayunpaman hindi ko maiwasang hindi makaramdam ng sorry para sa sarili ko at sa ginawa ko.

“What is happening? Why the murmur is all around?” Narinig kong sabi ng prof na kararating lang.

Napalitan naman kaagad ng katahimikan ang maingay na bulungan ng mga kaklase ko.

“Wag mo na lang silang pansinin,”

At sa oras ding iyon, dapat parehas kaming umakto ng tama. Hindi kami dapat masyadong malapit sa isa’t isa para ng sa ganun hindi kami pag-isipan ng masama ng ibang tao.

Dumating ang oras ng uwian nang hindi ko napapansin na kung kanina kumain lang kami ng lunch tapos ngayon uwian na.

“Tara, hatid na kita.”

“Hindi talaga ako naniniwalang walang namamagitan sa inyong dalawa.” Narinig kong sabi na naman ng kaklase kong sya din nagpaumpisa kanina sa usaping ito.

“Hindi na namin problema iyon. Kung maniwala ka man o hindi labas na kami dun. Tara na, Cy.” Sabi ni Paul saka iginiya na lang ako palabas ng silid na iyon.

Napasunod na lang ako sa kanya habang hawak hawak ang kamay ko. Hindi ko dapat hinahayaang hawakan nya ang kamay ko katulad na lang nito. Masyado kaming pansinin sa hitsura namin ngayon. Nagmamadaling maglakad habang magkahawak ang mga kamay. Hindi ko alam kung pinagtitinginan na ba kami dahil sa inaakto namin. Napatigil naman ako sa pag-iisip at huminto. Napahinto din si Paul at tumingin sa gawi ko.

“Bakit? May problema ba?”

“Wala naman. Hindi mo naman siguro kailangang hawakan yung kamay ko, Paul.”

“Why? Is it because of what they are going to say?”

“Hindi. Mukhang tama naman sila.”

“Tama saan? Hindi ko mahanap ang salitang tama sa mga pinagsasabi nila tungkol sayo.”

“Hindi naman siguro natin kailangan maging malapit sa isa’t isa.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Ibig kong sabihin, pwede naman siguro tayong umakto na parang normal na magkaibigan lang. Siguro kaya napagiisipan tayo ng hindi maganda ay dahil sa pagiging malapit natin sa isa’t isa katulad na lang nito.”

“So, you are agreeing with them?”

“Oo,”

“Pagkatapos kitang ipagtanggol sa kanila tapos ayan pa maririnig ko sayo.”

“Hindi ko naman sinabi na ipagtanggol mo ko.”

“That’s true. You didn’t say it. I just happen to have care for you because I feel of being lonely like what you felt and I’m not that stupid to not notice it.”

Nabigla naman ako sa mga sinabi nya. Kaya nya ba ginagawa iyon dahil ang tingin nya sakin mag-isa lang ako? Mag-isa nga lang ba ako? Oo, mag-isa lang ako dito sa maynila. Walang kamag-anak o kakilala man lang. Siguro ipagpasalamat ko na lang na nadyan sya para iparamdam sakin na hindi ako nagiisa.

“P-Paul,” Tanging nasambit na lang ng bibig ko.

Gusto kong pigilan ang sarili ko sa nagbabadyang pagyakap ko sa kanya pero hindi ko nagawang pigilan. Naiiyak na napayakap ako sa kanya. Ito ang kailangan ko ngayon dahil hindi ko na nakikilala ang sarili ko nitong mga nakaraang araw. Hindi ko magawang ilabas lahat ng hinanakit ko ngayon dahil natatakot akong malaman ng iba at natatakot ako para kay Paul.

Hindi ko na din napigilan ang sarili sa pag-iyak para ng sa ganuong paraan ay mabawasan ang mga dinaramdam ko. Ayaw ko ding magsabi sa pamilya ko dahil ayaw kong mag-alala sila. Nasaan na ba yung Cypress na kilala kong matapang? Hindi ko na alam kung nasaan. Nawala na sya simula nung araw na mangyare ang pananamantala sakin nila James at hanggang ngayon hindi pa din sya bumabalik sakin.

“Were you really both in a matter stage of dating?” Napasinghap naman ako sa narinig ko.

Agad na bumitaw ako sa pagkakayakap ko kay Paul at hinahanap ang tinig na iyon. Napansin ko ang pagpipigil ni Paul para sa kaklase namin na talagang sinundan pa kami para tanungin lang ng ganung bagay.

“What if kung sabihin ko sayong nagde-date nga kami? Does it bother you? Is it part of your business? I think it is out of your concern. Isn’t it?”

Agad na hinila naman ako ni Paul paalis sa lugar na iyon at hindi na hinayaan na mapakinggan pa ang pagsasalita ng kaklase namin. Bigla ko namang naalala yung sinagot nya sa tanong ng kaklase namin.

“Paul,”

“Kung nag-aalala ka tungkol sa sinabi ko. You should better not. Sinabi ko lang ’yon para tigilan na nya tayo.”

“Pero mas lalo lang lalaki yung issue sa ginawa.”

“If it bothers you then let’s show it to them. Nasabi ko na din bakit hindi ko na lang totohanin para mawala na iyang pag-aalala mo sakin.”

Nagulat naman ako sa sinabi nya. Napabuntong hininga na lang ako. Nasabi lang naman nya iyon dahil gusto nya lang akong ilayo sa mga taong makakasakit sakin kahit na sa totoo ay pwede din syang masaktan.

“Okay na ako. Pasensya ka na kung masyado akong mahina para protektahan ang sarili ko.”

“What are you talking about?”

“Wag ka na magalit. Simula ngayon hindi ko na pakikinggan ang mga sasabihin nila katulad na lang ng gusto mong gawin ko. Salamat sa pag-aalala mo sakin.” Masayang sambit ko sa kabila na pwedeng maging dalawa ang kahulugan ng sinabi ko.

“Wag mo sanang isipin na minasama ko yung sinabi mo. It’s just makes me realize that I have a good friend like you at ang mga katulad mo ay hindi dapat binabalewala.”

“Ikaw din. Isa kang mabuting kaibigan. Salamat din kase nagkakilala tayo.”

Masaya na lang kaming naglakad patungo sa dorm ko kahit na may mabigat na sitwasyon ang dumagan samin ngunit nagawa pa din naming lampasan iyon ng may ngiti sa labi. Salamat kay Paul dahil nagiging positibo ang pag-iisp ko sa mga oras na nawawala ako sa sarili. Salamat na din sa pamilya ko kahit na wala sila dito pinapadama pa din nila sakin ang pagmamahal nila at pagpapadama na nandyan lang sila parati para sakin.

CHAPTER ELEVEN

Pauwi na ako ng dorm ng mga oras na iyon. Hindi ko na hinintay pa si Paul na ihatid ako dahil may group session sila ngayon na gagawin kaya hindi ko na inabala pa sya pati na din ang sarili ko.

Hindi din naman ako yung may gusto na ihatid nya ako kaya mas mabuti na din iyon pero bakit parang bigla akong nakaramdam ng kaunting pagkadismaya sa isiping hindi nya ako maihahatid ngayon. Naipilig ko na lang ang sariling ulo dahil sa naisip.

“Hindi ba ako makakauwi mag-isa ng wala sya at saka isa pa malapit lang naman yung dorm ko.” Pagpapaliwanag ko sa sarili.

Kaysa isipin ko pa minabuti kong dumiretso na lang sa dorm. Pagkarating ko ay kaagad ko naman binuksan ang pinto saka pumasok na sa loob. Huminto ako at wala sa sariling isinandal ang sariling noo sa kasasara ko pa lang na pinto.

Napabuntong hininga na lang ako sa bigat na nararamdaman ko. Tinatanong pa din ang sarili kung bakit hindi ko nakasabay si Paul sa pag-uwi ko ngayon. Nakunot naman ang noo ko sa patuloy na pag-iisip sa bagay na iyon. Bakit ba masyado kong ginagawang big deal ang hindi nya paghatid sa akin.

“Kanina pa kita hinihintay,” Narinig kong tinig ni James.

Nataranta naman ako nang marinig ko ang boses nya. Mabilis na naitindig ko ang sarili habang nananatiling nakaharap sa likod ng pinto. Napalunok na lang ako ng sariling laway. Pakiramdam ko may trauma na ako sa bawat oras na nandyan sila at nakakasama ko.

Naramdaman ko ang mga braso nya na pumulupot sa baywang ko pati na din ang pagdiin ng harapan nya sa pagitan ng dalawang pisngi ng puwit ko. Hindi ko magawang igalaw ang sarili dahil na din sa pagkataranta ko sa isiping nandito sya.

“Wala ka man lang bang sasabihin,” Sabi nya sabay hinalikan ang batok ko na nagpanginig na naman ng buo kong katawan at nagpatindig ng mga balahibo ko.

“James, wag ngayon.”

“Bakit?” Sabi nya habang nakangudngod at inaamoy ang halimuyak ng batok ko.

“You are the fragrance I do not want to lose to, Cy.”

Hindi ko na magawang magsalita pa nang magsimula na namang pumatak ang mga luha sa aking pisngi.

“Before I forgot, I have something for you,” Sabi nya sabay bumitaw sa pagkakayakap sakin.

Agad na pinunasan ko ang mga luha dahil ayaw kong ipakita sa kanila na mahina ako pero gustuhin ko man maging matapang dumadating din talaga ako sa punto na panghihinaan na lang ako sa tuwing mababanggit ni James ang tungkol sa binabalak nyang gawin kay Paul.

“Here,” Sabi nya habang inaabot sakin ang isang maliit na paper bag.

Hindi ko kinuha iyon at tinitigan lang iyon.

“Come on, don’t be a shy type. Take it.” Sabi nya at sya na mismo ang naglagay sa kamay ko.

“Take a once look at it, so that I can go.”

Napatingin naman kaagad ako sa gawi nya.

“Yes, you’re right. I am not staying. Hinintay lang talaga kita. Tignan mo na.”

Dahan dahan ko namang tinignan ang laman ng paper bag na hawak ko. Kinuha ko sa loob nun ang isang maliit na garapon na parihaba. Sumulyap ako sandali sa mukha ni James na nakangiti habang pinagmamasdan ako.

Kinuha ko sa loob ng garapon ang isang bote ng pabango. Nakunot naman ang noo ko sa bagay na hawak ko ngayon.

“Para saan ’to?” Walang emosyon kong sabi.

“Binili ko ’yan nung isang araw. Gusto ko palagi kang mabango. Ginaganahan kase ako palagi kapag naamoy kitang mabango, Cy.” Malibog na tono nyang sabi sabay binigyan ako ng mabilis na halik sa labi.

Hindi na ako nagulat sa ginawa nyang paghalik dahil pakiramdam ko naging manhid na ako at pakiramdam ko nawala na lahat ng senses sa katawan ko simula nung araw na hindi ko na makakalimutan.

Umalis na sya pagkabigay nya sakin ng bagay na iyon at nang makita nyang nakita ko na iyon. Naiwan akong blanko ang utak, hindi na alam ang gagawin sa mga sandaling iyon. Hindi ko namamalayan na umiiyak na naman ako dala ng isiping wala na naman akong nagawa pero bakit ako nagdudusa ng ganito. Umiiyak ako dahil sa isiping hindi ko maipagtanggol ang sarili ko mula sa kanila. Bakit ba masyado akong natatakot? Mga tanong na gumugulo ngayon sa isipan ko.

Tinungo ko na lang ang sariling kama at duon inginudngod at nilunod ang sarili sa pagiyak. Unti unti ko ng nakakalimutan kung sino na ba talaga ako nitong mga lumilipas na araw hanggang ngayon. Nalilimutan ko na din na kamustahin sila mama kahit na may mga pinapadala silang mensahe sakin.

CHAPTER TWELVE

Naalimpungatan ako sa mabigat at malikot na bagay na gumugulo sa himbing ng pagtulog ko. Iminulat ko ang mga mata at nakita ko si James na nasa tabi ko habang inilalakbay ang kamay sa kahit saang bahagi ng katawan ko.

“I need you now, Cy.” Asik ni James habang pinagdidikdikan ang sariling katawan sakin.

Nagsisimula na namang magtubig ang mga mata ko sa tuwing mapupunta kami sa ganitong sitwayson na hihingi sya ng pabor sakin kahit na labag pa sa kalooban ko gagawin ko parin dahil may kasunduan kami.

Hindi ko na ginawa pang pumalag at sumunod na lang sa nais nya. Iisipin na lang na isang masamang panaginip ang nagaganap sa amin ngayon.

“Ang sarap mo talaga, Cy. Hinding hindi ako magsasawang kantutin ka gabi gabi. Napakasarap sa loob mo.” Hinihingal nyang sabi matapos nya mailabas ang puting likido sa loob ng condom na suot.

Nakiusap din ako sa kanya na magsuot sila ng condom kung sakaling kakailanganin nilang magparaos dahil natatakot din akong magkasakit. Minsan nakakalimutan nyang magsuot kaya kahit nasa gitna na sya ng sariling kamunduhan ay pinagsusuot ko pa din sya ng condom dahil kung ayaw nya hindi ko hahayaang matapos ang makasalanang pagniniig namin at ganun din sa mga kaibigan nya sa tuwing humihiling ito sa akin.

Alam kong isang napakatangang bagay na gawin ang ganitong uri ng aktibidad para lang tulungan sila makaraos pero paano naman ang sarili ko na nirerespeto ko na hinahayaan ko lang na sirain ng ibang tao na hindi ko pa din kilala ng lubusan hanggang ngayon. Malay ko bang gawain na nila yung ganito. Malay ko ba na ginawa din nila ito sa nahuling tumira dito bago ako.

Sa huli, wala na lang din akong nagawa kundi ang umiyak. Alas tres pa lang ng umaga ng mga oras na iyon ng gambalain ako ni James sa gitna ng pagkakatulog ko.

Niyakap ko na lang ang sarili at nagtalukbong ng kumot pagkaalis ni James sa kama ko. Duon ko na ibinuhos ang kanina pang nagbabadyang hikbi na gustong kumawala sa mga labi ko at mga luhang kanina pa din gustong lumabas sa mga mata ko.

Hindi ko na nagawa pang matulog ng mga sandaling iyon hanggang sa dumating na lang ang oras ng pagtunog ng alarm ko. Hudyat para magasikaso na ako para sa pagpasok. Bumangon ako at pinatigil ang umaalingawngaw kong cellphone.

Inilibot ko ang paningin sa buong silid at nakita kong tulog pa din sila. Hindi na ako magtataka kung mag-iiwan ng marka si James sa leeg ko dahil gawain na din nyang iwan ng bakas ang leeg ko na nagpapatunay na pagmamayari nya ako.

Nagtungo na lang ako ng banyo at pinaliguan ang madumi kong sarili. Hindi alintana ang lamig ng tubig ng mga sandaling iyon na tumatapik sa balat ko. Naitakip ko na lang ang dalawang palad sa sariling mukha para pigilan ang mga hikbing lalabas sa bibig ko.

“Patawarin nyo ko, ma, pa.” Sambit ng bibig ko nang maalala ko ang mga magulang ko.

Naaawa na ako sa sarili ko pati na din sa isiping nagsisinungaling ako sa pamilya ko na ayos lang ako dito ngunit ang katotohanan sa likod ng pagsisinungaling ko ay isang malaking kahihiyan na ayaw ko ng ipaalam pa sa kanila.

---

Paul’s POV

As usual, maaga na akong nagigising sa araw araw simula ng makilala ko si Cy. Hindi ko alam pero ginaganahan akong pumasok kapag naiisip ko sya. Papunta na ako sa hintayan namin.

Nakakapagtaka nga lang kung bakit biglang ayaw na nyang duon na lang ako maghintay sa tapat ng dorm nila pero hindi ko naman minasama iyon baka may dahilan sya kung bakit ayaw nyang duon ko na lang sya hintayin.

Napabuntong hininga naman ako. Alam ko namang ayaw nyang sinusundo o hinahatid ko sya pero heto parin ako naghihintay sa kanya. Napatingin naman ako sa wrist watch ko. Halos sampung minuto na ako ditong nakatayo pero hindi pa din sya dumadating.

Nagtataka din ako kung bakit ang tagal nya kahit na ang lapit lapit lang naman ng dorm nya dito sa school. Kahit ganun naghintay pa din ako. Kahit palagi syang ganyan katagal hindi pa din ako magsasawang maghintay sa kanya. Minsan naiinis pa nga ako dahil sobrang tagal nya.

Lumipas pa ang sampung minuto at halos magsisimula na ang klase wala paring dumadating na Cy. Bigla naman akong nakaramdam ng inis sa isiping ano bang ginagawa nya at ang tagal nya. Dinukot ko ang cellphone sa bulsa ko at dinial ang number nya para tawagan.

---

Cypress POV

“James, papasok na ako.” Pigil ko sa balak gawin ni James.

“Sandali lang,”

“Mahuhuli na ako sa unang klase ko. Anong oras na.” May pag-aalala kong sabi dahil panigurado sa mga oras na ito naghihintay na sa akin si Paul.

Sa huli, nagpaubaya na lamang ako dahil mas lalo lang tatagal at lalong hindi nya ako pakakawalan kapag di ko sya pinagbigyan. Hindi ko na napigilan pa ang nais nya, nang siilin na nya ng halik ang labi ko at umpisahan ng tanggalin ang pagkakabutones ng suot kong polo.

Napatigil naman ako ng biglang nag-ring ang cellphone ko. Aabutin ko na sana iyon ng kunin iyon ni James at pinatay ang sindi ng cellphone ko. Alam kong si Paul na ang tumatawag na iyon.

“Bilisan mo na, James.”

“Hayaan mo syang maghintay. Magsasawa din ’yon.”

Halos pasado alas siete na ng makaraos sya at nagmamadaling isinuot ko na lang ang sandong panloob at tinungo ang plantsa para tanggalin ang gusot sa uniporme ko.

“Don’t iron it,”

“Bakit naman hindi? Gusto mo bang pumasok akong gusot ang uniform ko?”

“Yup! Gusto kong makita mo kung anong magiging reaksyon ni Paul kapag nakita nyang gusot ang suot mong uniform.” Sabi nya sabay tinanggal sa pagkakasaksak ang plantsa.

“Hindi ako pwedeng pumasok ng gusot ang uniform ko, James.” Nababahala kong sabi.

“It’s useless. Hickeys are already been mark.” Sabi nya sabay bumalik ulit sa pagkakahiga.

Pinasadahan ko na lang sandali ang uniform ko para hindi masyadong halata. Nagmadali na lang akong lumabas ng dorm at tinungo na ang gate ng school.

---

Paul’s POV

Napakunot noo naman ako nang hindi nya sagutin ang tawag ko kaya tinawagan ko ulit sya pero unavailable na.

“Hindi nya sinagot ang tawag ko tapos pinatay nya pa yung cellphone nya.” Kausap ko sa sarili.

Napahilamos na lang ako ng sariling mukha sa inasta nya ngayong umaga. Naguumpisa na ang klase pero wala pa din sya. Ganunpaman, naghintay pa din ako sa kanya tutal late na din naman ako, samahan ko na lang sya sa pagiging late nya.

Lumipas pa ang bente minuto at wala pa ring dumadating na Cy. Natataranta na ako. Napapaisip kung ano na bang nangyayare sa kanya. Kung papasok ba sya o hindi. Hindi ko na din mapigilan ang hindi mainis dahil palagi na lang syang ganyan.

Naglakad ako patungong gate baka sakaling nandyan na sya pero wala pa din. Maya’t maya ako tingin sa relo ko at sa bawat pagtakbo nuon ay walang Cy na dumadating.

“Bakit hindi ka pa pumapasok? Naguumpisa na ang klase ah.” Puna sakin ng guard.

“Ah! Eh! May hinihintay pa po kase ako.” Pagpapaliwanag ko.

“Hinihintay? Anong oras na? Hindi na papasok ’yon. Kung ako sayo pumasok ka na lang sa klase mo baka mapagalitan ka pa.”

Napaisip naman ako sa sinabing iyon ng guwardya. Baka nga hindi papasok si Cy. Its no use kung maghihintay pa ako dito pero kase wala naman syang text kung hindi sya papasok. Hindi din naman nya gagawing i-text ako dahil hindi naman nya dapat ipaalam sakin kung papasok ba sya o hindi pero kase alam naman nyang naghihintay ako sa kanya araw araw.

Lumayo na lang ako sa gate at bumalik sa pwesto ko. Nagbabakasakaling dumating na si Cy.

“Paul,” Narinig kong tinig ni Cy kaya napabalikwas kaagad ako para harapin sya.

“Alam mo bang anong oras na ha? Alam mo bang late ka na?” Inis na sabi ko habang nakatingin sa kanya at naghihintay ng isasagot nya.

“Tinatawagan kita pinatay mo lang,”

“Sorry,”

Bigla namang nanlambot ang puso ko sa sinabi nya.

“Alam mo bang kanina pa ako naghihintay sayo,” Mahinahon at may pagtatampo kong sabi.

“Sorry, Paul. Kung pinaghintay kita ng matagal ngayon. Wag ka na magalit. Lika na pasok na tayo.”

Gustuhin ko mang mainis sa kanya ngunit hindi ko magawa. Ang totoo nga nyan nawala na ang inis na nararamdaman ko nang marinig ko pa lang ang boses nya. Nagpanggap lang akong naiinis dahil nakakalimutan nyang naghihintay ako sa kanya. Kahit kailan hindi ko mgagawang mainis sa taong ito.

“Okay lang ’yon. Wag ka na mag-sorry.” Masayang sabi ko saka inakbayan na lang sya.

Bakas sa mukha nya ang pagkabigla sa biglang pagpalit ko ng emosyon.

“Bakit ang tagal mo?” Napatingin naman ako sa kanya na diretso lang ang tingin. Napansin ko din ang gusot nyang uniform.

“Pinalantsa mo ba ’yang uniform mo?”

“H-Huh! B-Bakit?” Nauutal nyang sabi na nagpakunot ng noo ko.

“Ayos ka lang ba, Cy?”

“O-Oo, maaga kase akong nagising kaya umidlip muna ako pagkabihis ko kaya siguro nagusot ang uniform ko. Hindi naman halatang gusot diba?” May pag-aalala nyang sabi.

Humigit muna ako ng hangin saka nagsalita.

“Hindi naman,” Sabi ko na lang.

Nagtungo na lang kami ng classroom at sandamakmak na sermon namab ang inabot naming dalawa sa prof na naabutan naming nagtuturo na sa silid namin. Pigil tawang naupo na lang kami sa kanya kanya naming upuan.

---

Cypress POV

Bago ako umalis ng dorm kanina pinahidan ko muna ng concealer ang markang iniwan ni James sa leeg ko.

“Why need to hide it? Don’t you want to show it?” Usal ni James habang pinagmamasdan ako.

Sino bang tanga ang may kayang ipakita ang ganuong bagay sa harap ng maraming tao? Pagtatanong ko sa isip.

“Cy,” Narinig kong bulalas ni Paul.

“Oh! Nandyan ka pala,” Nasambit ko na lang.

“Ano?” May pagtataka nyang sabi sa nasabi ko.

“Tara! Kain na tayo. Mukhang hindi ka pa kumakain mula kanina.” Masiglang pang-aaya nya sakin.

Napaisip naman akong bigla. Nagpapasalamat din ako dahil nandyan siya. Nababawasan ang pangamba ko at ang lungkot na nararamdaman ko. Pinapawi nya lahat ng mga negatibong tumatakbo sa isipan ko.

Gusto kong magsabi sa kanya ng mga nararamdaman ko pero naisip ko na mas mabuting wag na lang. Mas makakabuting wag ko na lang sabihin sa kanya gayong masaya naman sya at ayaw kong sirain iyon. Ayaw kong idagdag ang sarili ko sa mga iniisip nya. Sapat na yung isang bagay na binibigay nya sakin at ’yon ay ang paghihintay nya sakin at paghahatid nya sakin. Masaya na ako dun.

Pinagmamasdan ko lang ang masayang ekpresyong nakapinta sa kanyang mukha. Nakakahawa iyon kahit ngumiti lang sya. Salamat sa kanya dahil pansamantala kong nalilimutan ang problema ko at ang bigat na dumadagan dito sa dibdib ko.

CHAPTER THIRTEEN

Nandito na ako ngayon sa hintayan namin ni Paul. Hinintay ko na lang sya dahil nagsabi sya sakin na may bibilhin lang daw sya. Hindi naman ako nag-alala dahil maaga pa naman.

“Sino hinihintay mo dito, Cy?” Napatingin naman ako sa nagsalita.

“Ikaw lang pala, Lexus.” Sabi ko nang lingunin ko ang kaklase kasama ang mga kaibigan.

“Mamaya pala yung group session natin. Wag mo kakalimutan.” Pagpapaalala sakin ni Lexus.

Kagrupo ko pala sila sa group session namin sa isang subject. Hindi na ako nakaangal pa nang isama nila ako sa grupo nila. Hindi naman sa ayaw ko, nabigla lang ako kase ang buong akala ko hindi ako belong sa section namin dahil sa sobrang tahimik ko. Idagdag pa ang salamin na nasa mata ko. Napangiti naman ako dahil mali ang nakatatak sa isipan kong hindi ako kabilang sa section namin.

“Oo, hindi ko kakalimutan”. Nakangiting sambit ko na lang bago sila tuluyang umalis.

“Cy,” Narinig ko namang tawag ni Paul sa pangalan ko.

Hinagilap naman sya agad ng apat kong mata. Napangiti naman ako sa tumatakbong Paul palapit sa kinatatayuan ko.

“Oh! Para sayo.” Pagaabot nya sakin ng binili nya na kung ano.

“Ano ’to?” Sabi ko habang sinisipat ang hawak kong bote.

“Soya. Maganda ’yang agahan sa umaga para hindi ka sikmurain.”

“Salamat,” Sabi ko na lang.

“Tara na,” Pang-aaya nya sakin na magtungo na ng silid.

“Bakit mo pala kausap sila Lexus?” Biglang tanong ni Paul na nagpalingon sakin.

“Don’t get me wrong. Tinatanong ko lang naman pero kung ayaw mong sagutin okay lang.” Sabi nya na para bang may nasabi syang mali.

“Ayos ka lang? Parang iba naman ako sayo nyan. Sinabihan lang nila ako tungkol sa group session namin mamayang uwian.”

“Tutuloy ka?”

“Oo,” Diretso kong sagot.

“Sigurado ka na ba sa grupo nila?”

“Ang totoo nga nyan hindi ko din alam,”

“Bakit sumama ka sa kanila?”

“Hindi ko din alam pero siguro maganda na din ’yon para makilala ko din sila. Simula kase ng mag-aral ako dito hindi ako nagkaroon ng pagkakataon na makausap ni isa man lang sa mga kaklase natin. Tanging ikaw lang ang namumukod tangi.”

“Well, I think I am special. That is why.”

“Loko! Sadyang makapal lang talaga mukha mo at feeling close nung araw na yun.”

“Eh?” May pagkadismaya nyang sabi.

“Biro lang,” Masayang sambit ko saka ginulo ang buhok nya.

Binuksan ko na lang ang hawak na boteng hawak at ininom iyon. Nakarating din naman kami sa silid namin at naupo na lang sa kanya kanya naming upuan.

“Cy,” Masayang sambit ni Vanessa sa pangalan ko pagkaupo ko sa tabi nya.

“Bakit?” Masaya ko ring tugon.

“Pansin ko lang na araw araw na kayong sabay pumasok at umuwi ni Paul. May something ba talaga sa inyong dalawa?”

“Samin? Wala ah. Magkaibigan lang kami. At saka kaya kami sabay umuuwi kase sabay din kaming papasok sa part time namin.” Pagpapaliwang ko.

“Ah! Buti ka pa. So, walang kayo?”

“Wala,” Naiilang na sagot ko sa kanya.

“Paanong magkakaroon ng kami? Parehas kaming lalaki.” Mariin kong pagtanggi.

“We all know that there is something on you kaya hindi mo maiaalis sa akin ang hindi ka pagdudahan.”

Hindi ko naman aakalain na ayun ang itatanong nya sa akin. Nakakabigla din para saming dalawa na hindi naman masyadong close o sadyang ayaw ko lang makihalubilo dahil natatakot din akong ma-reject pero habang nakatingin ako sa kanya, wala namang masama kung makikipagkaibigan ako sa kanya at saka matagal na din naman kaming seatmate kaya walang problema.

“Kung ganun, may chance pala na maging kami. Pwede mo ba akong ilakad sa kanya?” Kinikilig nyang sabi.

“Ah! Eh! Hindi ko alam eh. Itatanong ko muna kung ayos lang sa kanya.” Natataranta kong sabi.

“Wag mo ng itanong. Diretsuhin mo na lang sya para hindi na sya magalinlangan pa. Tingin ko bagay talaga kaming dalawa.” Sabi nya na tila ba nangangarap.

“Hindi ko din alam kung matutulungan kita. Wala din kase akong alam sa mga ganyang bagay at saka isa pa hindi maganda sa isang babae ang unang magpakita ng motibo sa isang lalake.”

“What are you talking about?” Iritado nyang sabi.

“Ang ibig kong sabihin, hayaan mong ang isang lalake ang magbigay sayo ng atensyon at motibo at umamin na may gusto sya sa iyo.”

“You are so mean. Ang dami mo agad sinabi. You think, we girls can’t say out loud are feelings and what we feel to someone we like. Ano? Maghihintay na lang kami na magsabi sila ng nararamdaman nila para samin. Besides, wala din namang masama na umamin kami sa crush namin ah. Ang sabihin mo ayaw mo lang akong tulungan kase ayaw mong maunahan ka ng iba kay Paul at ang tanging gusto mo lang ay sayo lang mapunta ang oras at atensyon nya.” Pasigaw na sabi nya na umagaw ng atensyon ng buong klase.

“H-Hindi yan ang ibig kong sabihin. Ang sa——,”

“Wag ka ng magsalita. Ramdam kong labag sa kalooban mo ang tulungan ako.” Galit na sabi nya.

“Anong nangyayare dito?” May pag-aalalang sabi ni Paul pagkalapit nito samin.

“Si Cy kase sinabihan akong malandi. Humihingi lang naman ako ng advice sa kanya kung paano ko sasabihin sa crush ko yung nararamdaman ko”. Pagsisinungaling nya at umakto na para bang nasasaktan sa pamimintang nya sakin na wala namang katotohanan.

Pekeng umiyak din sya sa harap ni Paul para gawing kapani-paniwala ang sinabi nya. Nabigla naman ako sa inakto nyang iyon.

Hindi ko na nagawa pang magsalita kaya itinikom ko na lang ang sariling bibig. Umalingawngaw naman ang bulungan sa loob ng silid na iyon. Hindi ko na nagawa pang magsalita at ipagtanggol ang sarili ko. Iniyuko ko na lang ang sariling ulo. Nakita ko naman sa maliit na bahagi ng paningin ko ang pagpapatahan ni Paul kay Vanessa.

Bigla naman akong nakaramdam ng inis na para bang mas pinapaniwalaan pa nya yung sinabi ni Vanessa kaysa konsultahin ako para alamin kung may katotohanan ba ang mga sinabi ni Vanessa. Napabuntong hininga na lang ako.

“Cy?” Pagtawag sakin ni Paul.

“Bakit?”

“Ayos ka lang ba?” Sabi nya habang bakas sa mukha ang pag-aalala.

“Oo naman. Hindi mo kailangan mag-alala.”

Dumating na ang prof namin at bumalik na si Paul sa kanyang upuan samantalang si Vanessa naman ay inilayo pa ng kaunti ang upuan sakin.

Napalingon naman ako sa kabilang banda ko at ganun din ang ginawa nito, inilayo nya din ng kaunti sa akin ang kanyang upuan. Pakiramdam ko tuloy ang sama ng tingin sakin ng mga kaklase ko. Hindi ko lang alam kay Paul kung ganun din ang nararamdaman nya.

Humigit na lang ako ng malalim na hininga saka itinuon na lang ang atensyon sa harap. Hindi ko lubos akalain na may ganuon palang paguugali si Vanessa. Tama nga ang sabi nila looks can be decieving unless you don’t look inside of it.

Natapos naman ang buong klase para sa araw na iyon. Inaayos ko na ang gamit ko nun nang biglang maramdaman ko ang presensya ni Paul sa tabi ko.

“Sabay na tayo,”

“Hindi ako makakasabay sayo. May group session pa kami nila Lexus.” Pagtanggi ko sa pang-aaya nya.

“Wag mong sabihing tutuloy ka?” May halong pagpigil na sabi nya.

“Oo. Obligado din ako na sumama sa kanila dahil para din sa grupo namin iyon.”

“Wag ka ng sumama sa kanila. Hindi maganda ang nararamdaman ko sa kanila.”

“Bakit naman hindi? Uunahin ko pa ba yang nararamdaman mo kaysa sa group session namin.” May inis kong sabi dahil hindi ko pa din nakakalimutan ang ginawa nya kanina.

“Pakiramdam ko kase may binabalak sila sayong hindi maganda. Please, wag ka na tumuloy.”

“Ano ba Paul? Naririnig mo ba ’yang sinasabi mo. Kaklase natin sila. Wag mo nga silang siraan sakin. Wag mo nga akong bigyan ng dahilan para hindi sila kaibiganin.” Sabi ko saka marahas na isinukbit ang bag sa balikat ko.

Hindi ko na hinayaan pa na pigilan nya ako. Yung una hindi nya ako tinanong tungkol sa sinabi ni Vanessa kung pinagsalitaan ko ba ito ng hindi maganda tapos sisiraan pa nya sila Lexus sakin. Para saan? Kaysa isipin ko pa ay hinanap ko na lang ang mga kagrupo na kanina pa pala naghihintay sakin sa student center.

“Mukhang hindi yata maganda mood mo ngayon, Cy.” Bungad ni Lexus.

“Malamang. Sino ba gaganda ang mood kapag sinigawan ka ng babae sa harap ng maraming tao? Nakakahiya kaya ’yon.” Sabat naman ni Ezekiel.

Napabuntong hininga na lang ako dahil marahil tama din sila sa sinabi nila.

“Ano? Tara na?” Pang-aaya na ni Lucas samin na tumuloy na.

Napansin kong nagkatinginan silang apat pero hindi ko na lang binigyan ng pansin iyon at saka nagumpisa na lang maglakad kasunod nila.

---

Paul’s POV

Pinagmasdan ko na lang ang mabilis na paglalakad ni Cy habang palabas ng silid. May hindi talaga maganda sa grupo na kinabibilangan ngayon ni Cy. Hindi ako kampante na hayaan na lang syang sumama sa apat na iyon. Hindi din ako mapakali sa isiping sumama sya sa mga iyon ng hindi man lang nya lubusang kilala ang mga ito.

Hindi naman sa sinisiraan ko sila kay Cy, hindi lang talaga maganda ang pakiramdam ko sa kanila. Hindi ako komportable at panatag na makasama nya ang apat na iyon gayong marami namang pwedeng isali sa grupo nila at bakit si Cy pa, na malayo ang agwat ng kinauupauan nila.

Duon pa lang napaisip na kaagad ako ng hindi maganda. Kaya mabilis na sinundan ko sila. Hindi muna ako uuwi ngayon dahil babantayan ko si Cy mula sa apat na lalaking iyon. Kahit isiping lalaki din si Cy at kaya nyang ipagtanggol ang sarili kung sakaling may hindi man mangyareng maganda sa pagitan nila at kung sakaling may gawin man ang mga ito sa kanya.

Nag-aalala lang ako dahil sa sitwasyon nya ngayon, mukhang hindi sya makakalaban dahil mas malaki at mas matangkad ang apat na iyon kaysa sa kanya.

“Bakit ba ako nakakaisip ng ganito? Bakit ko ba sila pinagiisipan ng masama?” Panenermon ko sa sarili.

Hindi na ako nagdalawang isip pa na hindi sila sundan at ituon lang ang mga mata ko sa kanya. Nakasunod lang ako sa kanila nang mapansin kong iba na ang pinupuntahan nila. Masyado ng malayo iyon sa dorm nya.

Hindi na maganda itong nararamdaman ko. Gusto ko na lang hilahin si Cy at ilayo na sa kanila pero may pumipigil sakin na baka mali lang itong iniisip ko at ayaw ko ding magalit sa akin si Cy. Titingnan ko lang kung saan sila pupunta at kung makumpirma ko mang wala silang gagawing masama kay Cy ay duon na ako titigil at aalis.

Napatigil naman ako sa paglalakad nang huminto sila na para bang may pinaguusapan. Napansin kong nagbulungan yung dalawa sa kanila at saka nagpatuloy na ulit sa paglalakad.

“Saan ba tayo pupunta?” Narinig kong pagtatanong ni Cy.

“Basta sumunod ka lang.” Narinig ko namang sabi ni Lexus.

Lalo namang tumindi ang paghihinala ko sa nakikita kong kakaibang kinikilos nila sa paligid ni Cy. Bigla naman akong nakaramdam ng takot at pangamba sa maaring gawin nila.

Napahinto ulit sila sa paglalakad kaya napahinto din ako sa paglalakad at nagtago sa malapit na poste.

“May sumusunod ba satin?” Narinig kong tanong ni Lexus sa mga kasama.

“Wala naman. Wag mo na lang pansinin.” Sambit naman ni Jacob.

Sumilip akong muli at nakita kong nagpatuloy ulit sila sa paglalakad at nagpatuloy na lang din ako sa pagsunod sa kanila kahit na muntik na nila akong mahuli na sumusunod sa kanila.

---

Cypress POV

Nakasunod lang ako sa kanila habang naglalakad patungo sa kung saan. Nagtataka lang ako kase parang kanina pa kami naglalakad at pansin ko rin na panay ang bulungan nila Lucas at Ezekiel. Samantalang si Jacob at Lexus busy sa mga cellphone nila. Hindi ko na lang pinansin baka malayo lang ang bahay ng kung kanino man kaming bahay patungo.

Habang tumatagal kami sa paglalakad hindi ko naman maiwasang hindi makaramdam na ako ng kakaiba dito sa mga kasama ko. Napapatanong na rin ako sa isip ko kung bakit parang ang layo na namin ngunit wala pa din kaming napupuntahang bahay ng isa sa kanila.

“Saan ba talaga tayo pupunta?” Tanong ko ng bigla dahil nagtataka na talaga ako.

Napahinto naman sila sa paglalakad sa bigla kong pagtatanong. Nagulat naman ako ng biglang tumawa si Lexus.

“Wala ka ba talagang idea kung saan tayo pupunta?”

“Sabi nyo gagawin natin ’yung group session natin.” Sagot ko naman sa sinabi nya.

“Tama ka naman dyan pero alam mo ba kung ano talaga ang tunay na kahulugan ng group session, Cy?” Sabi ni Lexus na parang may iba syang pinapahiwatig.

“Sumama ka samin at malalaman mo mamaya kapag nanduon na tayo.” Sabi nya saka naglakad na lang ulit.

Sumunod lang ako sa kanila hanggang sa huminto kami sa tapat ng isang abandonadong bahay na may nakalagay na no tresspassing.

“Nandito na tayo,”

“P-Papasok tayo dyan?” May pagtataka kong tanong.

“Oo,”

“Hindi ba bawal? Baka mahuli tayo.” May paaalinlangan kong sabi.

“Hindi naman tayo mahuhuli kung di tayo magiingay, diba? Hindi bale na lang kung malakas kang umungol. Tara na. Wag ng maraming tanong.” May paguutos na sabi ni Lexus.

Hindi ko na lamang pinansin ang kanyang sinabi kaya nang huli napilitan na lang akong pumasok sa loob ng bahay na iyon.

Bakante na iyon at wala na ni isang gamit. Nagkalat din ang mga vandal sa dingding. Madilim at madumi ang buong paligid. Nagtaka naman ako kung bakit dito pa namin gagawin yung group session.

“Dun tayo sa taas.” Pang-aaya naman ni Jacob na bakas sa mukha ang excitement.

Pinauna nila akong maglakad paakyat ng hagdan habang nagdadalawang isip kung tutuloy pa ba ako o hindi. Tumambad naman sakin ang malinis na ikalawang palapag. Maliwanag duon dala na din ng mga malalaking bintanang nakabukas.

Maganda ang paligid. May kama sa gitna na parang hindi na ginagamit. May sofa din sa gilid nun.

“Welcome to our hide out.” Masayang pangiimbita sakin ni Lexus.

“Madalas ba kayo dito?” Pagtatanong ko.

Napawi naman kaagad ang masamang bagay na tumatakbo sa isip ko. Baka nagkakamali lang ako sa mga iniisip ko kanina. Hindi naman siguro sila gagawa ng masama sakin bagkus pinatuloy pa nga nila ako sa hide out nila. Naupo na lang ako sa sofa na nanduon.

Napatingin naman ako sa gawi ng bintana nang biglang magdilim. Hinawi ni Jacob ang kurtina na nanduon pati na din sa ibang bintana na lalong nagpadilim sa paligid. Wala akong maaninag kahit sila hindi ko maaninag. Hindi ko din sila marinig.

“Lexus, anong nangyayare?” May pagtataka kong sabi.

Nabigla naman ako nang bigla nilang tanggalin ang suot kong salamin dahilan para mas lalong hindi ko makita at maaninag ang paligid.

“Akin na yung salamin ko. Wala akong makita.”

Bigla naman akong kinabahan sa kakaibang kinikilos nila.

“Hindi mo ba talaga alam ang meaning ng group session, Cy?” Malamig na tinig ni Lexus.

Narinig ko ang mga yabag nya na palapit sa akin. Naaninag ko naman sya kahit na malabo pa ang paningin ko. Kinapa ko sya para alalayan ang sariling tumayo ngunit hindi pa ako nakakatayo nang padabog nya akong ibalik sa pagkakaupo.

Kinabahan naman ako sa inakto nyang iyon. Bigla namang bumalik sa isip ko ang mga naisip ko kanina. Tama ba ang mga hinala ko?

“Suotin mo,” Pag-aabot sakin ni Lexus ng salamin ko.

Tumambad naman saking paningin ang mga hubad nilang pangitaas at bahagyang nakabukas pa ang butones ng mga pantalon nila.

“A-Anong ibig sabihin nito?” Kinakabahan kong sabi.

“I know you know the meaning of this.” Asik nya pa.

“Lexus, ang dami mo pang sinasabi. Pwede bang umpisahan na natin?”

“Tanungin muna natin si Cy kung handa na ba sya.” Sabi nya sabay binigyan ako ng nakakalokong ngiti.

“Lexus, uuwi na ako.” Sabi ko saka aktong tatayo na ngunit ibinagsak nya ulit ako.

“Hindi pa nga tayo tapos sa gagawin natin uuwi ka na agad.”

Nakaramdam na ako ng takot nang mga sandalig iyon dahil hindi ito ang inaasahan kong group session na gagawin namin. Lumuhod sya sa harapan ko at hinawakan ang dalawa kong hita saka hinimas iyon. Nanginig naman ang buo kong katawan sa ginagawa nya.

“Cy, sandali lang tayo pagkatapos nun tapos na.”

Napayuko na lang ako habang hindi maigalaw ang sarili dahil sa sobrang kaba at takot ko. Hindi ko alam kung maiiyak na naman ba ako.

“Wag ka ng umiyak. Alam naman namin na ganito talaga ang mga gawain ng katulad mo. Pinapangako namin na magugustuhan mo din ito.” Sabi nya sabay hinawakan ang butones ng suot kong uniform.

Agad ko namang hinawakan ang dalawa nyang kamay upang pigilan sya sa nais nyang gawin.

“Lexus, wag mong gawin sakin ’to, please?” Pagmamakaawa ko sa balak nilang gawin sakin ngunit tinawanan lang nila ako.

“Nandito ka na at hindi ka na pwedeng umatras. Ang mga sumasama samin ng walang pagaalinlangan ay kagustuhan nila iyon at isa ka na dun, Cy.” Sabi nya saka biglang dinilaan ang kaliwang tainga ko.

Napapahigpit na ang pagkakahawak ko sa kamay nya nang isa isa na nyang tanggalin ang pagkakabutones ng suot kong polo. Bigla kong naalala si Paul at yung sinabi nya kanina. Patawarin mo ako Paul kung hindi ako nakinig sayo.

Lalo akong naiyak nang maalala ko ang mga sinabi nya at ang pag-aalalang nakarehistro sa mukha nya kanina habang pinipigilan ako. Hindi ako nakinig sa kanya at sa instincts ko.

Napaiyak na lang ako sa kinalalagyan ko ngayon na kasalanan ko din naman. Hindi ko muna sinisigurado kung kanino ako sumasama.

“Lexus!” Narinig kong galit na tinig ni Paul.

“Oh! Paul, sasali ka din ba samin?” Sabi ni Ezikiel.

“Bitawan mo si Cy,” May pag-uutos nyang sabi.

“At bakit ko naman gagawin ’yon?”

“Wag ka ng mangialam dito, bro.” Asik naman ni Jacob.

“Kagustuhan din ito ni Cy na sumama samin at alam din nya kung anong gagawin namin kaya wala ka ng pakialam dun.” Sabi naman ni Ezikiel.

“Sinasabi ko na nga ba na may binabalak kayong masama kay Cy eh!”

“Labas ka na dun kung ano mang gagawin namin ni Cy.” Dugtong pa ni Lexus.

Napaisip naman ako. Sinundan ba kami ni Paul? Kung ganun binabantayan nya pala ako mula pa kanina. Lalo akong naluha sa isiping hindi ako nakinig sa kanya tapos ngayon nandito pa sya para tulungan ako sa mga kaklase naming pagsasamantalahan ako.

“Bakla si Cy, Paul? Kaya kung ano mang gagawin namin gugustuhin nya iyon.” Inis na sabi ni Lexus dahil sa naudlot nyang balak.

Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi ni Lexus. Baka sa sinabi nyang iyon ay pabayaan na lang ako dito si Paul. Nawalan na ako ng pag-asa pang makaalis dito. Nanlumo na lang ako dahil sa sinabi ni Lexus.

“Sige na, Paul. Umalis ka na.” Pagpapaalis ko na sa kanya dahil ayaw ko nang madamay pa sya.

“See? Gusto nya din ’to, Paul.”

“Hindi ako aalis dito ng hindi ka kasama.”

“Kung gusto mo ding sumali, sabihin mo na lang. Tumatagal lang eh!” Pagrereklamo ni Lucas.

“Hindi ako kagaya nyo. Kaya pwede bang pakawalan nyo na lang si Cy.”

“Tingin mo ba ganun na lang kami kadaling pigilan, Paul.” Sabi ni Lexus saka tumayo.

Natakot naman akong bigla sa maaaring mangyayare. Baka madamay pa siya sa katangahang ako ang gumawa.

“Dyan ka lang,” May pagbabantang sabi sakin ni Lexus.

“Anong gagawin mo?” Kinakabahang sabi ko kay Lexus.

“Tuturuan ko lang naman ng leksyon ang isang ito na matuto sanang wag mangialam ng labas naman sa pakialam nya.”

Nangyare nga ang hindi ko inaasahan. Pinagtulungan nila si Paul habang pinipigilan naman ako ni Jacob na umawat. Nakikita ng apat kong mata kung paano nila pagtulungang bugbugin si Paul habang pilit din nyang ginagantihan ang mga ito para sakin. Nararamdaman ko kung gaano kasakit ang bawat pagsuntok nila kay Paul.

“Tama na, Lexus. Umalis ka na lang, Paul.” Pagmamakaawa ko sa kanila dahil hindi na sya makalaban.

Nakarinig naman ako ng pito mula sa labas at dun mabilis na nagsitakbuhan yung apat. Natatarantang nilapitan ko naman si Paul para konsultahin.

“Paul, ayos ka lang ba?” Natataranta kong sabi.

“Anong klaseng tanong yan, Cy? Tingin mo ba ayos lang ako sa lagay na ’to”. May ngiti sa labi nyang sabi.

“Siraulo ka. Nagagawa mo pa talagang ngumiti.”

“Hindi naman kase masakit yung mga suntok nila,” Pagbibiro nya.

“Sorry, Paul.” Sabi ko habang inalalayan syang makasandal sa dingding at saka mabilis syang niyakap.

Bigla ko namang naalala yung sinabi ni James. Naiyak na lang ako lalo dahil hindi lang ito ang sasapitin nya kung magpapatuloy pa din ako sa paglapit sa kanya.

“Patawarin mo ko, Paul.” Sabi ko pagkakalas ko sa pagkakayakap ko sa kanya.

“Ayos lang ’yon. Wala kang kasalanan.”

“Hindi. Hayaan mo kong humingi ng sorry. Hindi ka masasaktan kung hindi dahil sakin. Dapat naking na lang ako sayo.”

“Wala ka din namang alam kaya hindi din kita masisisi kung bakit sumama ka sa kanila.” Sabi nya habang hinihimas ang aking baba.

“Kung hindi ako dumating baka kung ano ng nangyare sayo. Sinasabi ko na nga bang tama ang hinala ko sa apat na ’yon eh!”

“Bakit kase sumunod ka pa dito eh?” Paninisi ko sa kanya na may halong pag-aalala.

“Anong nangyare dito?” Pagtatanong ng mga tanod na kakaayat lang.

“Kaya mo bang tumayo?” Pangongonsulta ko kay Paul.

“Oo, hindi naman ako napuruhan.” May pagmamalaki nyang sabi.

“Manong, pakitulungan nyo nga po akong alalayan ang kaibigan ko.” Pakikisuyo ko sa tanod.

Isinakay nila kami sa motor nila saka dinala sa malapit na center para gamutin ang mga galos at sugat na natamo ni Paul.

“Mabuti na lang at hindi malala ang natamo mong galos, Hijo.”

Naghintay na lang ako habang ginagamot ng medic ang mga sugat at galos nya. Napatingin naman ako sa kanya nang may tila ba sinesenyas sya sa akin. Hindi ko naman makuha iyon kaya napakunot noo na lang ako.

“Wag kang malikot, Hijo.” Suway sa kanya ng medic.

“Sorry po,”

Natawa na lang ako nang mapagalitan sya.

Hindi naman nagtagal ang paggamot sa mga sugat nya at natapos din iyon. Pinaalalahan na lang kami ng baranggay na umiwas sa gulo. Nagpasalamat na lang din kami sa naglinis ng sugat nya at ganun na din sa mga tanod dahil kung hindi sila dumating mas malala pa ang aabutin ni Paul at kung magkataon matutuloy pa ang balak nila sakin.

“Saglit lang,” Pagpapatigil nya sakin sa paglalakad.

Nagulat ako nang pagkabitin nya ang mga butones na tinanggal kanina ni Lexus.

“A-Ako na,” Pagili ko sa kamay nyang nakahawak na sa butones ng uniform ko.

“Kanina pa kita sinesenyasan pero hindi mo ko nage-gets.”

“Ah! Sorry. Hayaan mong ako na magkabit.”

“Tapos na.”

“Salamat.” Sabi ko saka nagpatuloy na sa paglalakad.

“Musta na pakiramdam mo? May masakit pa ba sayo? Sabihin mo lang habang nandito pa tayo.”

“Wala ng masakit sakin. Masaya na ako dahil walang nangyareng masama sayo.”

Napabuntong hininga naman ako sa sinabi nya dahil kahit sya na yung nasaktan mas inisip nya pa ako.

“Pasensya ka na kung nadamay ka pa. Ako pa ang nagdala sayo sa gulo. Hayaan mong bumawi ako sayo pero hindi ibig sabihin nun pinapatawad na kita.” Sabi ko nang maalala ko yung ginawa nya kanina.

“Ipinagtanggol na nga kita may kasalanan pa din pala ako. Tungkol ba saan?”.

“Ang bilis mo naman makalimot”.

“Tungkol ba ’yan kanina kay Vanessa?”

“Oo. Akala ko hindi mo mahuhulaan eh!”

“Hindi naman ako naniniwala sa sinabi nya. Alam ko namang hindi mo masasabi ’yon kaya inintindi ko na lang sya para hindi na lumaki yung gulo kase kapag nakialam pa ako mas lalong magwawala yung babaeng ’yon.”

Napahinto naman ako sa paglalakad at napabuntong hininga. Bakit hindi ko naisip ’yon? Mas inuna ko pa yung pride ko kaysa kausapin sya kung bakit nya nagawa ’yon pero heto sya ngayon nagpapaliwanag sa akin na sa tingin ko hindi naman nararapat para sa katulad kong mabagal ang paggana ng utak sa mga sitwasyong nariyan na.

“Ayos lang ’yon. Naiintindihan ko yung nararamdaman mo. Hindi naman sa lahat ng oras kailangan mong mamalimos ng atensyon sa iba. Hindi ka nabuhay para magustuhan ng lahat. Kung ayaw nila sayo, hayaan mo sila. Hindi mo deserve ang humiling ng isang bagay na ayaw ibigay sayo.”

Agad na napalingon ako sa kanya. Bakit ang lawak ng pang-unawa nya sa mga ganitong bagay samantalang ako hindi umaabot sa ganuong klaseng lebel ang pagintindi at pagkaunawa ko.

Pinagmasdan ko na lang ang maaliwalas nyang mukha kahit pa na may galos iyon na sinapit nya mula sa kamay nila Lexus. Bigla naman akong nakaramdam ng hiya para sa sarili.

“Sabi mo nga gusto mong makabawi sakin. Kung ganun gusto ko samahan mo kong mag-movie marathon ngayong hapon sa bahay.” May ngiti nyang sabi.

“Okay,” Tugon ko na lang kase kahit nasaktan sya mas inintindi nya parin ako.

Masama na ba akong kaibigan? Kaya sa sobrang inis ko sa sarili ko ay mabilis na napayakap na lang ako sa kanya. Hindi ko na pinansin kung may makakita man samin. Gusto ko lang magpasalamat sa kanya sa pamamagitan ng mga yakap ko.

“Salamat, Paul.”

“Okay na ako. Tara na sa bahay”. Masayang sambit ng bibig nya.

Bumitiw na lang ako sa pagkakayakap ko sa kanya saka pinahid ang mga luhang saglit na namutawi sa mga mata ko.

CHAPTER FOURTEEN

Nasa byahe na kami ni Paul. Hindi muna ako dumiretso ng dorm nung hapong iyon. Papunta kami ngayon sa bahay nila para pagbigyan sya sa kahilingan nya na mag-movie marathon sa kanila para makabawi sa kanya.

Ito ang unang pagkakataon na makakapunta ako sa bahay nila. Medyo kinakabahan dahil hindi ko alam kung magiging welcome ba ako sa bahay nila. Hindi ko malalaman ang sagot hangga’t hindi ako nakakarating ng bahay nila.

Hindi naman nagtagal ang byahe at nakarating din naman kami sa isang subdivision na binabaan namin kung saan nakatirik ang bahay nila. Pinapasok naman kami ng guard ng walang tanong tanong. Nagulat pa nga ako nang batiin sya ng guard.

Namangha naman ako sa lugar dahil halos lahat ng bahay na nakatayo duon ay puros magaganda at malalaki. Ibig bang sabihin nito na maganda at konkreto din ang bahay nila Paul. Napaisip naman ako sa isiping iyon. Hindi kaya mayaman sila dahil dito nya ako dinala.

“Nandito na pala tayo,” Sabi nya saka pinindot ang door bell ng bahay na hinintuan namin.

Nanlaki naman ang mga mata ko sa pagkamangha dahil sa nakikita ko.

“B-Bahay nyo to?”

“Mukha ba akong nagsisinungaling?” Masaya nyang tugon.

Hindi ko na nagawa pang tugunan ang sinabi nya dahil sa pagkamangha ko. Isang three storey building at may dalawang kotse. Namamata ko din na may garden sila sa loob at isang malaking swimming pool. Hindi na din ako magtataka kung bakit sa pribadong paaralan sya nag-aaral.

“Tara, pasok ka.” Pang-aaya nya sakin.

Kahit kinakabahan, may halong excitement din akong naramdaman. Mayaman pala sila Paul. Hindi halata iyon sa kanya marahil ay hindi ko nakikita sa ugali nya ang mapagmataas at pangmamaliit sa ibang tao. Kaya pala binati sya ng guwardya kanina dahil isa sya sa mga mayayamang nakatira dito.

“Where’s mom and dad?” Tanong nya sa maid na nagbukas ng gate.

“Umalis po sila kasama ang Grand Parents nyo.” Sagot naman ng matadang katulong.

“Ah! Si Cy pala, kaklase ko. Manang pwede ba ako mag-request ng snack para saming dalawa, please?” Mabait na pakikitungo nya sa matanda.

Napangiti naman ako dahil hindi nya tinatratong parang ibang tao ang katulong nila.

“Hello po,” Bati ko na lamang sa katulong.

Hindi ko alam kung welcome ba ako dito dahil pakiramdam ko masyado akong mababa para makapasok sa ganitong uri ng tahanan.

“Bakit may mga sugat kayo, sir?” Puna ng maid sa mga sugat ni Paul.

“Wag nyo na po akong alalahanin. Ayos lang po ako. Ako na lang po magpapaliwanag kila mom and dad kapag nagtanong sila.”

Nagtungo na kami ng main door ng bahay para pumasok. Napatingin naman ako sa tiles sa sahig. Masyado iyong malinis para ipasok ang sapatos ko. Kung sya ay ayos lang na ipasok ang sapatos pero hindi ibig sabihin nun na ayos lang din ang sakin. Kaya marahang hinubad ko na lang ang suot na sapatos saka inilagay iyon sa gilid, yung hindi matatapakan.

“Oh! Bakit hinubad mo pa yung sapatos mo?” Pagtatanong ng maid sakin.

“Nakakahiya po kase. Baka madumihan ko pa po yung tiles.”

“Mabait na bata. Ano ka ba? Ayos lang iyon. Ano pang silbi naming mga katulong kung hindi namin lilinisin kung sakaling madumihan man yung tiles.”

Hindi na ako nakapagsalita dahil nahihiya talaga ako pero mas pinili kong hindi na lang magsapatos at hayaang nakamedyas na lang ang mga paa ko.

“Feel at home, Cy.” Sabi ni Paul saka umakyat na sa taas samantalang ako naman ay naiwan sa sala.

Pinagmasdan ko ang kabuuan ng bahay. Napakalaki nuon at ubod ng ganda. Parang mamahalin pa ang mga muwebles at ang mga marmol na nakadisplay sa bawat paligid ng bahay. Natatakot tuloy ako na baka makabasag ako o humawak man lang.

“Kataka taka dahil ngayon lang ulit nagdala ng kaibigan dito si Sir Paul sa bahay nila at ikaw pa lang ’yon. You must be special.” Saad ng matanda nang makalapit ito sa akin.

“Hindi naman po siguro ganun ’yon. Wala naman pong espesyal sa akin. Isa lang naman po akong simpleng estudyante.” Pagdedepensa ko sa sarili upang hindi ako matawag na espesyal.

“Malay natin pero siya lang ang nakakaalam. Sige na. Sundan mo na sya sa taas at ipaghahanda ko pa kayo ng snack na nais ng mabait kong amo.” Sabi nya saka nagtungo na ng kusina.

Dahan dahan naman akong naglakad dahil baka may masira ako, mahirap na. Wala akong pambayad kung sakali. Tinungo ko na ang hagdan at inihakbang duon ang mga paa ko. Kahit hagdan nagingintab sa sobrang linis nuon. Natatakot tuloy akong tapakan. Nakarating naman ako sa ikalawang palapag.

Namangha ulit ako dahil may malaking terrace duon at makikita mo ang kabuuan ng paligid na nakapalibot sa subdivision. Inilibot ko pa ang paningin sa labas ng terrace at ubod ng ganda ang aking natatanaw.

Nakapikit na sinalubong ko na lang ang hangin na sumasampal sa balat ko ngayon. Ito ang isang lugar na makapagbibigay sa isang tao ng kakuntentuhan sa oras na gusto nyang magpahinga at maglipas ng oras.

“Sino ka?” Narinig kong tinig ng isang malalim na boses ng lalaki.

Napatindig naman ako sa terrace na kinatatayuan ko ngayon. Napalunok na lang ako ng malalaking butil ng sariling kong laway.

“Who are you?” Pagtatanong nito ulit ngunit nanatiling tikom ang bibig ko. Hindi ko kase alam ang isasagot ko gayong wala pa si Paul dito.

“Do you hear me? I am talking to you.” Malumanay na sabi nya na magpapatikom talaga sa iyo sa pagsasalita.

Kinabahan naman akong bigla at hindi malaman ang gagawin sa mga sandaling iyon. Naramdaman ko naman ang presensya nya nang biglang sumulpot ito sa gilid ko upang sipatin kung sino ba ako.

“Hindi mo man lang ba ako sasagutin?”

Humarap naman ako sa lalaking kanina pa ako tinatanong. Napaiwas naman kaagad ako ng tingin nang makita kong wala siyang suot na pangitaas at tanging manipis na boxer shorts lang ang natatanging saplot.

“Oh! You must be?”

“Kaklase po ako ni Paul. Sorry po kung napahinto ako dito. Nagandahan lang po kase ako kaya tumigil lang po ako saglit.” Tuloy tuloy na sabi ko dahil sa sobrang kaba na nadarama ko.

“Hey! Calm down. I am not going to bite you. By the way, I am Ford. Paul’s eldest brother.” Sabi nya sabay lahad sakin ng kanyang kamay.

Hindi ko naman alam ang gagawin ko ng sandaling iyon kaya nakipagkamay na lang ako. Akala ko kase magagalit sya sakin pero nagkamali pala ako sa akala ko.

“And you are?”

“Cypress po. Tawagin nyo na lang po akong Cy.” Nahihiya kong sabi.

“Ah! Cy. You have a weird name huh.” Medyo natatawa nyang sabi.

“Oo nga po eh!” Natatawa ko ding turan sa kanya.

“Madalas din ako dito sa terrace,”

Nawala na ang kaba na nararamdaman ko mula pa kanina nang makawala na ako sa maling akala ko.

“Kumain ka na ba? Ipaghahanda ko si manang. Hindi ka man lang inasikaso ni Paul.”

“Hindi po. Ang totoo nga po nyan papunta na po ako sa kwarto nya kaso lang napahinto lang po talaga ako dito.” Sabi ko saka nagtungo na sa pintong nakabukas duon.

“That’s my room,” Nakangiting sabi ni Kuya Ford.

“Ah! Sorry po.” Nahihiya kong sabi.

Nagtungo naman ako sa kabilang pinto baka ito na ’yon pero pinigilan na ako ni Kuya Ford.

“Seems you have trouble in finding my brothers room.” Napahiya naman ako ng kaunti sa sinabi nyang iyon.

“Sorry po ulit. Hindi nya po kase ako sinabihan kung saan yung kwarto nya.”

“That’s our parents room. Yung kwarto ni Paul nasa taas pa. Sa third floor. Anyway, you don’t have to say sorry. Mukhang first time mo pa lang pumunta dito kaya siguro hindi mo alam.”

“Oo nga po,” Sabi ko habang hindi makatingin sa kanya dahil sa kahihiyang ginawa ko tapos muntik pa akong makapasok sa kwarto nya.

“Sa tingin ko naghihintay na ’yon sayo ngayon. Puntahan mo na sya.”

“Salamat po.” Sabi ko na lang saka nilisan na ang ikalawang palapag at umakyat na sa ikatlong palapag.

Isang pinto lang ang nakita ko sa palapag na iyon at isang malawak na hallway na patungo sa panibagong terrace na naman. Napangiti na lang ako sa ganda ng bahay nila at sa lawak nun.

Ibig sabihin sya lang ang nagiisang nakasilid dito sa ikatlong palapag. Kung susukatin malawak ang kwarto ni Paul. Maswerte sila dahil nagtiyaga ang mga magulang nila para mabigyan sila ng ganitong klaseng buhay.

Hindi naman sa minamaliit ko ang buhay namin sa probinsya. Masaya din naman ako kahit hindi kami nakakangat sa buhay, basta ang mahalaga magkakasama kami. Hindi ko din kailanman ikakahiya ang buhay na meron kami. Kaya nga ako nandito para magpursiging makatapos upang maiangat ko sa kahirapan ang pamilya ko.

Napabuntong hininga na lang ako sa mga naisip saka tinungo na lang ang pinto. Kumatok muna ako bago nya sabihing pumasok ako.

“Bukas yan,” Narinig kong bigkas niya mula sa loob.

Pagkasabi nya nun ay pinihit ko na ang siradura saka binuksan ang pinto. Tumambad naman sa paningin ko ang hubad na pangitaas ni Paul. Tanging pants lang ang natitirang suot nya.

“Bakit ang tagal mo naman?”

“Sorry, lalabas muna ako kung nagbibihis ka pa.”

“Hindi mo kailangang mailang. Ganito talaga ako sa bahay kapag umuuwi ako o kapag walang pasok.” Sabi nya habang naghahanap ng kung ano sa estanteng nanduon.

Nasapo ko naman ang sariling noo. Hindi ako dapat umaakto ng ganito baka maghinala na sya sa pagkatao ko. Oo, bakla ako pero hindi ko ugali ang makakita ng mga hubad na katawan ng lalaki at saka isa pa hindi ako yung tipong sabik na sabik sa kapirasong laman ng isang lalaki. Kahit bakla ako na hindi pa alam ni Paul, hindi ko naman itatago iyon sa kanya. Sasabihin ko din naman sa kanya pero hindi pa ito ang tamang oras para dun.

Kaysa mag-isip pa ako, ang araw na ito ay nakalaan para sa kanya dahil na din sa kahilingan nya at sa kagustuhan kong makabawi sa kanya.

“Anong gusto mong panoorin, Cy?” Sabi nya saka itinapon ang mga cd disk sa kama.

“Anong ginagawa mo dyan, Cy?” Puna nya sakin na nakatayo pa din sa likod ng pinto.

“Ayos ka lang ba, Cy?” Sabi nya habang papalapit sa kinatatayuan ko.

Kitang kita tuloy ng mga mata ko ang kabuuan ng katawan nya. Napalunok na lang ako ng sariling laway. Ipinikit ko ng bahagya ang mga mata para pakalmahin ang sarili ko.

“May problema ba?”

“W-Wala naman. Wag mo na lang akong pansinin. Siguro hindi lang ako sanay na magpunta sa ibang bahay.” Pagpapaliwanag ko na lamang.

“Ano ka ba? Hindi ka na naman iba sakin. Tutal nandito ka na naman ipapakilala na din kita sa family ko.”

Anong ibig nyang sabihin na ipapakilala nya ako sa family nya? Bura. Bura. Pagbubura ko sa mga naiisip ko. Nandito ako para samahan sya mag-movie marathon at wala ng iba pang kahulugan iyon. Wag ka masyadong mag-isip ng kung ano ano. Pagbibilin ko sa sarili.

“Tara dito, Cy. Tulungan mo kong maghanap ng panunuodin natin.”

Binura ko na lang sa isipan ko ang mga bagay na pumipigil sakin ngayon at mas mabuting magsaya na lang akong araw na ito dahil kahit pansamantala makakaiwas ako kila James.

Inilapag ko muna ang bag ko saka marahan na sumampa sa ibabaw ng kanyang kama para maghanap ng magandang palabas na panunuorin namin. Hindi pa naman ako pamilyar sa mga bagong palabas ngayon dahil simula ng magpunta ako ng maynila, nakalimutan ko ng manuod ng TV.

“Ano bang kalimitang pinapanood mo, Cy?” Pagtatanong nya sakin habang iniisa isa ang mga mamahaling bala na nanduon.

“Hindi naman kase ako masyadong nanunuod pero mahilig ako sa mga horror movies.”

“Kung ganun. Sa horror movie na lang tayo mamili. Itabi na lang natin ’tong mga action films na bala.” Sabi nya na ginawa ko naman.

Nang maihiwalay namin ang mga horror movie ay pinagsama sama namin iyon.

“Ang dami nito ah. Mahilig ka sigurong manuod ng mga bala no.”

“Hindi lang ako mahilig. Hobby ko na din siguro.” Sabi nya na lang na sabay naming tinawanan.

Habang namimili ako ng magandang panunuorin hindi ko namalayan na kamay na pala nya ang nahawakan ko na hawak ang isang bala na sana ay kukunin ko din. Napatingin naman ako sa kanya at ganun din sya sakin. Napagtanto ko naman kaagad kaya mabilis na napabitaw ako.

“I’ll leave the decision to you. Ano bang gusto mo?”

“Hindi ko din alam. Mas maganda sigurong ikaw na lang magdesisyon. Promise, hindi ako aangal.”

“Sa totoo lang, nakakasawa na din itong panoorin. What if, sa netflix na lang tayo manood.”

Hindi naman ako pamilyar sa sinasabi nyang netflix pero siguro may maganda din duong palabas.

Tinulungan ko syang ibalik ng maayos ang mga balang itinapon nya sa kama sa lagayan nito.

Hindi ko maiwasang hindi makaramdam ng pagkailang sa tuwing tumatama ang balat nya sa balat ko. Kaya ako na lang ang pasimpleng lumalayo para hindi nya mahalatang naiilang ako.

“Ano bang magandang palabas ngayon sa netflix?” Sabi nya habang nakatapat sa malaking flat screen na tv habang binibrowse iyon.

Hindi ko naman maiwasang mapatingin sa nakatalikod na Paul sakin. Kahit wala pa kami sa hustong gulang pansin ko na ang hubog ng kanyang katawan. Ang papausbong na dibdib at pati na din ang apat na abs na meron na sya pati na din ang maninipis at mukhang bagong sibol na buhok nya sa kilikili. Naipilig ko na lang ang sariling ulo dahil sa mga naiisip ko.

“Um! Paul, okay lang naman sakin kahit ano panoorin natin. Hindi naman ako mapili. Kung ano lang yung meron ’yon na lang.”

“Nanunuod ka ba ng romance?”

“Medyo,”

“Wala din akong mapili eh. What about anime?”

“Yun na lang,” Nasabi ko na lang para hindi na sya magabala pa.

Naupo na lang ako sa paanan ng kama na nakatapat sa tv. Nagumpisa na naman ang palabas. May english subtitle naman kaya naiintindihan ko naman.

“Bababa lang ako para kunin yung snacks natin.” Pagpapaalam nya.

“Sige,”

Hindi naman ako na-bored sa pinapanood ko. Ngayon lang din naman ako nakapanuod ng anime kaya hindi na rin masama na sumubok ng bago.

Hindi naman sya nagtagal at nakabalik din dala dala ang mga snack nang pagbuksan ko sya ng pinto. Tutulungan ko pa sana sya kaso hindi na nya ako hinayaan pa kaya ako na lang din ang nagsara ng pinto.

“Kain muna tayo. Pinaghanda pala tayo ni kuya ng tanghalian.”

“Ah! Pansin ko nga.”

“Nagkakilala na kayo ni kuya?” May pagtataka nyang sabi.

“Oo, kanina lang. Naligaw kase ako kanina para hanapin sana itong kwarto mo. Nagkataon naman na napahinto ako sa terrace sa second floor kaya ayun nakita nya ako at tinuro kung saan yung kwarto mo.”

“Pasensya ka na, hindi ko nasabi agad.”

“Itigil na nga natin yung paghingi ng sorry sa isa’t isa. Magkaibigan naman tayo kaya walang problema.”

“Okay. Let’s eat.” Aya nya saka inabot sakin ang kutsara at tinidor.

“Dapat sa baba na lang tayo kumain. Nakakahiya naman.”

“Wag ka ng mahiya. Masanay ka na kase ganito talaga ako kapag nasa bahay.”

Mabilis lang naman natapos ang pagkain namin at nagpresenta na din akong tumulong na ibaba ang mga hugasin dahil hindi kasya sa tray. Ako na nagbitbit ng pitsel at ng dalawang babasaging baso. Inalalayan ko talaga baka mabasag. Iyon na nga lang ang bitbit ko pababayaan ko pa.

Nagtungo kami ng kusina at napahinto naman ako nang makita ko ang sa tingin ko ay grandparents at parents ni Paul. Bigla naman akong sinakluban ng kakaibang hiya at kaba.

“Mom! Dad!” Gulat din na sabi ni Paul.

Kinuha naman sa akin ng maid ang dala kong pitsel at dalawang baso. Aksidenteng dumulas sa kamay ko ang isang baso dahilan para mahulog iyon sa sahig at mabasag. Nataranta naman ako kaya dali dali akong naupo para pulutin ang mga piraso nun. Lumapit naman sakin si Paul.

Natatarantang pinulot ko na lang ang mga bubog. Nakakahiya ang ginawa ko.

“Aray!” Biglang asik ko nang hindi ko napansin ang isang malaking bubog kaya nahiwa ang palad ko.

Nagulat naman ako nang makita ko ang dugong dumadaloy duon. Lalo akong nakaramdam ng hiya.

“Ayos ka lang ba?” Pagtatanong ni Paul. “You’re hands is bleeding.”

“Ayos lang ako. Pupulutin ko lang ito,” Wika ko saka aktong pupulutin pa ang ibang bubog ngunit pinigilan na nya ako.

“Hayaan mo na ’yan sa mga maid. Excuse us.”

“Pero?” Hindi na ako nakaangal nang dalhin nya ako sa banyo malapit sa kusina at hinugasan ang kamay ko.

“Aray!” Asik ko nang mabasa iyon ng malamig ng tubig.

“Hindi mo naman kailangan gawin ’yon. Nasugatan ka pa tuloy.”

“Kailangan kase ako yung nakabasag.”

“Hindi mo naman sinasadya iyon.” Sabi nya habang pinapadugo ang palad ko. Sinisigurong walang bubog na maiiwan dun.

“A-Ayos na ako. Maliit lang naman ito.” Sabi ko na lang sa kanya.

Iginiya nya ako papuntang kusina. Napayuko na lang ako nang mapansin kong nakatingin sila sakin. Labis akong nahihiya sa ginawa ko.

“Manang, pakuha nga po ng first aid kit.” Utos niya sa maid at agad naman nitong iniabot sa kanya.

“Ako na, Paul.” Pigil ko sa kanya kase pakiramdam ko nakatingin na samin ang mga magulang at grandparents nya.

“Let me do this. Hindi mo din naman magagamot ’yan eh.”

Hinayaan ko na lang sya na gawin iyon. Nilinis nya iyon sa pamamagitan ng betadine pagkatapos ay nilagyan ng bulak at binalot ng gauge ang palad kong nasugatan.

“Salamat,” Tanging nasambit ko na lamang.

“Are you done?” Narinig kong tinig ng isang lalaki na sa tingin ko ay daddy ni Paul

“Yes, mom, dad, sorry kung hindi ko po agad kayo nabati. Pati na din po kayo lolo at lola.”

“Ayos lang ’yon. Paupuin mo yang kasama mo at ikaw umakyat ka sa taas at magbihis.” Paguutos ng dad nya sa kanya.

“H-Hello po,” Nahihiyang bati ko sa kanila saka nagmano sa dalawang matanda na hinayaan naman nila.

“Maupo ka na,” Sabi naman ng mommy ni Paul.

Naupo na lang ako sa bakanteng upuna na nanduon. Dumating din naman si Paul na nakabihis na at saka tumabi na sakin.

“Hindi na ba masakit?” May pag-aalalang sabi ni Paul.

Nailang naman ako dahil hindi sya dapat umakto ng ganyan sa harap ng pamilya nya.

“Would you mind to let us know who you were with, Paul?”

“Sorry, dad. Si Cy pala. Classmate ko po.”

Nanatili lang akong nakayuko dahil hindi ko kayang iharap ang sarili ko sa kanila gayong nandito naman ako.

“Tungkol pala sa nabasag mo,”

“Aaminin ko po. Kasalanan ko po. Pasensya na po kayo. Papalitan ko na lang po.” Tuloy tuloy kong sabi dahil sa sobrang kaba.

“Relax! Its okay. You don’t have to do that. We know, you didn’t mean it.” Masayang sambit ng mommy ni Paul.

“So, you must be the classmate of our apo?”

Nakangiti ko namang tinugon ang grandparents ni Paul.

“I am so glad that you finally brought a friend here. Its been a long time. Paul.” Masayang asik ng mommy nya.

“Mom!” Asik naman ni Paul.

“He never bring any of his friends ever since. Masaya akong makilala ka, Cy.”

“Ako din po,”

“Then what brings you here anyway? I never thought that Paul would bring someone like you who treated like special.”

“I see it too, honey.”

“What do you mean special?” Asik naman ni Paul.

“We saw how really concern you are to your friend while you disinfect his hand.” Sabat naman ng lola nya.

“Ginawa ko lang naman po ’yon kase pumayag sya na sumama dito. Bisita ko po sya at dapat ko lang po syang asikasuhin.”

“Pumayag ba talaga sya o ikaw ang nang-aya sa kanya dito?” Mapangasar naman na sabi ng mommy nya.

“Ang totoo nga po nyan sumama po talaga ako dito sa kanya kase hiniling nya po.”

“See. I knew it.” Sabi ng mommy nya na para bang nagwagi sa tinayaan nyang bet.

“Anyways, how did you get that wounds on your face?” Tanong naman ng dad nya.

Nagkatinginan naman kaming bigla sa tanong na iyon ng daddy nya.

“Oh! My gosh! Let mee see it, my dear.” Nag-aalalang sabi ng lola nya saka lumapit sa kanya.

“Ayos lang po ako, La. Nagkagulo lang po kase sa labas ng school habang pauwi na kami. Nadamay lang kami sa pagkakagulo ng mga tao.”

“Kamusta ka na anak? May masakit pa ba sayo?”

“Wala na po. Wag na po kayong mag-alala. Ayos lang naman po ako.”

“What about Cy? Ayos ka lang din ba? Wala bang masakit sayo?”

“Wala naman po. Ang totoo nga po nyan sinubukan po akong ilayo ni Paul sa gulo kaya siguro sya lang po yung nagtamo ng mga sugat.” Pagsisinungaling ko na may katotohanan din naman.

“I am just worried sick.” Sabi naman ni Paul.

“Mabuti naman at ayan lang ang natamo ninyo. Ano palang gagawin nyo ngayon?” Tanong naman ng dad nya.

“Magmo-movie marathon po, dad.”

“Sige. Sabihan ko na lang si manang na hatidan kayo ng snack mamaya.”

“I already told manang. No need to worry.”

“If that’s the case, would you mind some pizza? I’ll call for order.”

“If you insist, dad. It must be grateful to have some pizza.”

“Ikaw, Cy. Anong gusto mo?”

“Ayun na lang din po.”

“Okay,”

“May we excuse us, everyone?” Pagpapaalam ni Paul.

“Sure,” Pagpayag naman ng dad nya.

“Pagpasensyahan mo na yung parents ko kung maraming tinanong sayo.”

“Okay lang ’yon.” Sabi ko na lang nang may biglang sumagi sa isip ko habang naglalakad kami paakyat ng hagdan.

“Matanong ko lang, tungkol pala sa sinabi ng mommy mo,”

“What about it?”

“Totoo bang ako pa lang yung kaibigan na unang dinala mo dito sa bahay nyo?”

“Yes, you heard them right.”

“Pwede ko bang malaman kung bakit pero kung ayaw mong pagusapan okay lang sakin.” Pagdidistansya ko sa usapan.

“Small things are not allowed to this house.” Natatawa nyang sabi.

Pumasok na lang kami ng kwarto nya nang marating na namin ang ikatlong palapag. Nakita kong hinubad nya ulit ang suot na damit kaya agad naman akong umiwas ng tingin.

“Tapos na pala yung pinapanood natin.”

“Actually, hindi pa nga natin napapanood tapos na.” Saad naman nya.

“May nagustuhan pala ako sa mga bala mo. Pwede ko bang hanapin ulit?”

“Sure. I’m just gonna lay down myself.”

“Wag mo nga ako englishin, Paul. Hindi ako sanay.”

“Hindi ko din kase maiwasan lalo na’t kakatapos lang tayo kausapin ng mga parents ko.”

“Pansin ko nga. Hindi siguro ako makakatagal dito sa inyo kahit isang oras lang. Panigurado nagdudugo na ang ilong ko nun.”

“That’s not true. Sana kanina palang nagdugo na yang ilong mo.”

“Oo nga naman. Isa lang ibig sabihin nun, nakakaintindi ako ng english.” Natatawa kong sabi.

Nahanap ko na naman ang bala na gusto kong panuodin kaya nagpatulong na lang ako sa kanya na isalpak iyon sa dvd player. Naupo na lang ako sa paanan ng kama habang hinihintay ang palabas.

“Dito ka, Cy. Tabihan mo ko.”

Nilingon ko naman ang kinaruruonan. Hindi ako magiging komportable kung tatabi ako sa kanya ng ganyan.

“Dito na lang ako. Masyado ng malayo sa tv kung dyan pa ako pupuwesto.” Pagdadahilan ko na lang kahit na ang totoo kita naman kahit duon pa ako maupo sa tabi nya.

“Okay. Ako na lang tatabi sayo.” Sabi nya saka tinabihan na lang ako.

Hindi ko na lang pinansin at itinuon na lang ang pansin sa pinapanood kong kasisimula pa lang.

Napatingin naman ako sa gawi ni Paul na idinapa ang sarili habang nakatukod ang mga siko sa kama para iangat ng bahagya ang sarili. Inayos ko ang pagkakasuot ng salamin ko saka ibinalik ang paningin sa pinapanuod.

Nakarinig naman ako ng mahihinang katok sa pinto at napatingin naman kaming dalawa duon.

“Ako na,” Suhestyon ko.

Tumayo ako saka lumapit sa pinto para pagbuksan ang kumakatok. Nakita ko si manang na may dala dalang isang box ng pizza.

“Pinapaabot po ni sir,”

“Salamat po,”

“Ito pa po,” Sabi nya sabay abot sakin ng dalawang malalaking milk tea.

“Salamat po ulit sa paghatid nito.”

“Sige. Sa baba lang ako kung may kailangan po kayo.”

“Manang,” Tawag ko sa kanya bago sya tuluyang makababa.

“Bakit po?”

“May papakiusap lang po sana ako,”

“Ano po ’yon?”

“Kung maaari lang po sana wag nyo na pong lagyan ng po kapag kinakausap nyo po ako. Nakakahiya naman po sa inyo. Mas nakakatanda po kayo sakin.”

“Ayos lang sakin ’yon. Isang paraan na din po ng paggalang sa mga bisita ng mga amo ko.” May ngiti sa labi nyang paliwanag.

“Sige po. Salamat po ulit sa paghahatid nito.” Sabi ko na lang saka hinayaan na syang umalis.

Pumasok na ako sa loob saka marahan na sinara ang pinto. Napahinto naman akong bigla sa nakita kong postura ni Paul.

Nakahiga habang ang ulo ay nakapataong sa isang kamay na para bang naghihintay sa asawa nya na samahan sya nito sa kama. Ipinilig ko naman ang ulo sa mga naisip.

“Bakit? May problema ba?”

“Wala naman,” Sabi ko na lang saka dinala na sa higaan ang mga bitbit kong inabot ni manang.

Aaminin kong bumilis ang tibok ng puso ko sa nakita kong posisyon nyang iyon. Pakiramdam ko nag-iinit ang dalawa kong pisngi sa nakita kong iyon. Ang hot nya sa posisyong iyon. Ginising ko naman ang sarili ko sa mga bagay na tumatakbo ngayon sa isip ko.

“Dad, always know what’s my favorite.” Sabi nya saka masayang binuksan ang box ng pizza.

Inabot ko na din sa kanya ang isang large milk tea.

Inilapag ko muna sa sahig yung milk tea ko saka naupo na sa tabi niya na kumakain na ng pizza. Kumuha na din ako ng isang slice ng pizza.

Nakadalawa lang akong slice sumuko na ako kaya hinayaan kong sya na lang ang umubos ng natitirang anim na slice. Mukhang kaya naman nyang ubusin. Sabi nga nya, favorite nya kaya imposibleng hindi.

Iniupo ko na lang ang sarili sa ibabaw ng kama na naka-indian seat habang hinihigop ang milk tea na hawak ko.

“Argh! Busog na ako. Hindi ko na kaya.” Asik nya.

Natatawang napatingin naman ako sa kanya saka sa natitirang dalawang slice.

“Hindi mo na kaya pero nakaapat ka na.”

“Wala naman ng ibang uubos nito kundi ako na lang. Ayaw mo na kase eh.”

“Wala namang may sabi na ubusin mo agad. Pwede mo namang kainin mamaya. Wag mong pilitin kung hindi mo kaya at saka bumangon ka nga dyan. Masama ang kumain ng nakahiga.” Sabi ko na lang sa kanya na parang hindi pa makapaniwala.

“Hindi mo sinabi agad.” Sabi nya saka mabilis na bumangon at naupo ng kagaya sakin.

“Akala ko naman kase alam mo. Sabagay rich kid ka kaya hindi na ako magtataka kung paano mo malalaman.” Pang-aasar ko sa kanya.

“Wag mo ngang sabihin yan.”

“Totoo naman ah.” Natatawa kong sabi.

“Oo nga pero hindi kase ako sanay. Ayaw kong sinasabihan ako ng ganyang bagay.” Malungkot na sabi nya.

“Okay,” Sabi ko sabay humigop na lang sa milk tea na hawak ko.

Itinuon ko na lang ulit ang sarili sa palabas. Maganda naman yung napili kong bala pero hindi man lang ako makaramdam ng kahit anong kilabot.

“Pwede pahigop?” Nagulat naman ako sa sinabi nyang iyon kaya nagawi naman ang paningin ko sa kanya.

“Meron ka ah”

“Ubos na eh”

“Asan? Ang bilis naman.”

“Oo nga. Ubos na.” Sabi nya saka pinakita sakin ang wala ng laman na plastick cup.

“Ahhhh!” Nakanganga nyang usal habang hinihintay na pahigupin ko sya ng milk tea ko.

Bigla na namang nag-init ang dalawa kong pisngi. Hindi ko maipaliwanag kung bakit. Bakit ako nakakaramdam ng kakaiba. Napalunok na lang ako ng sarili kong laway.

“Gamitin mo yung straw mo,” Sabi ko at aktong huhugutin na ang straw sa cup ko.

“Okay na yang straw mo,”

“Sayo na lang. Ikaw na umubos.” Sabi ko na lang para makaiwas na ako sa pagpapacute nya.

Hindi dapat sya umaakto ng ganun, ako tuloy itong nahihirapang pigilan ang temptasyong namumuo sa loob ko. Alam naman nyang parehas kaming lalake. Hindi din sya dapat umaakto ng ganun na para bang kasintahan nya ang kasama nya.

Masaya naman nyang kinuha sakin ang kalahati ko pang milk tea saka ininom iyon. Itinuon ko na lang ang sarili sa pinapanuod.

Lumipas ang oras na hindi ko napapansin na matatapos na pala yung pinapanood namin na hindi naman pinanuod ni Paul. Sabagay napanuod na naman nya kaya siguro hindi na sya nanuod at tumutok na lang sa nilalaro nya sa cellphone. Ako na lang nagpatay ng sindi ng tv pati na din ng dvd player.

“Tapos na?” Nagtatakang tanong ni Paul.

“Oo. Hindi naman nakakatakot.” Sabi ko na lang.

“Hindi ko napansin yun ah.”

“Hindi mo naman talaga mapapansin kase busy ka sa cellphone mo.”

“Hindi mo naman ako pinapagalitan nyan?”

Tumayo na lang ako saka lumapit sa bag ko para kunin ang cellphone ko kung may text ba sila mama sakin. Napatingin na din ako sa oras at alas kuwatro na pala ng hapon. Pakiramdam ko napagod ako sa nangyare ngayong araw.

“Uuwi ka na?” Sabi ni Paul.

Napalingon naman ako sa kanya.

“Hindi mo naman ako papayagang umuwi kase maaga pa.”

“Buti alam mo.”

“Talagang hindi mo ako papauwiin ah.” Natatawang sambit ko.

“Hindi naman sa ayaw ko. Maaga pa naman at saka wala ka din namang gagawin sa dorm nyo pagkauwi mo.”

“Meron kaya.”

“Ano naman ’yon?”

“Matutulog. Gusto ko na kayang matulog.”

“Kung gusto mong matulog pwede ka naman matulog dito sa kama ko. Hindi naman kita pinagbabawalan.”

Hindi na ako umangal saka isinandal na lang ang sarili sa headboard at ipinikit ang mga mata. Napadilat naman ako nang ipaamoy sakin ni Paul ang paa nya. Napatingin naman ako sa kanya na tinatawanan ako. Opposite kami ng posisyon. Nakaulo sya sa paanan.

“Tingin mo ba makakatulog ako kapag ginagawa mo ’yon.” Wala sa mood kong sabi kase pakiramdam ko inaantok na talaga ako.

“Hindi,” Sabi nya saka bumangon sa pagkakahiga at humarap sakin habang ang kanang kamay ay nakatukod sa kaliwag gilid ko.

Bigla namang bumilis yung tibok ng puso ko habang nakatingin sa mga mata nya. Masyado syang malapit sakin at wala na akong maatrasan kung sakali. Walang nagsasalita samin habang seryosong nakatingin sa isa’t isang mata. Hindi ko alam pero may biglang kakaiba akong nararamdaman sa mga oras na iyon.

Nabalik lang kami sa wisyo nang biglang mag-ring ang cellphone ko. Tiningnan ko naman kung sino yung tumatawag. Nakita kong nakarehistro duon ang pangalan ni James.

“Hindi mo ba sasagutin?”

“Hindi naman mahalagang tawag.” Sabi ko saka pinatay na lang ang pagkakasindi ng cellphone ko.

Umalis naman sya sa harapan ko at bumalik sa pagkakahiga.

“Kung gusto mo matulog. Matulog ka na, hindi na kita iistorbohin.”

Nahiga na lang ako at tumitig sa kisame. Bakit kapag masaya ka ang bilis ng oras pero kapag malungkot at nagiisa ka pakiramdam mo ang bagal bagal ng oras. Kaya mas mabuting sulitin ko na lang yung mga ganitong pagkakataon para ng sa ganun hindi ko pagsisihan sa huli.

“Paul,” Tawag ko sa kanya.

“Hmm?” Tugon naman nya.

Bumangon ako sa pagkakahiga ko at isinandal ulit ang sarili sa head board.

“Bakit ka pa nagpa-part time kung mayaman naman kayo?”

“Yon ba. Wala lang. Gusto ko lang. Hindi porket mayaman kami aasa na lang ako sa yaman namin at uupo na lang.”

“Napansin ko din na may kotse naman kayo. Bakit nagko-commute ka pa? Hindi ba hassle ’yon?”

“May kotse kami pero ayaw kong magpahatid sundo. By next year naman kukuha na ako ng student license para pwede na akong magmaneho.”

“Ginagawa mo ba ’yon dahil sakin kase sinusundo at hinahatid mo ko?” Pagtatanong ko sa kanya. Bumangon sya at humarap ulit sakin.

“Aaminin ko sayo, gusto kong ginagawa ko iyon at yung sa part time job ko para talaga sayo ’yon. Sumama lang ako para mabantayan kita kase sa room pansin kong hindi mo masabi kung ano yung nararamdaman mo sa tuwing may nambubully sayo at baka ganun din sa pinapasukan nating part time. Lahat ng iyon gusto kong gawin kaya hinihiling ko na wag mo sana akong pagbawalan.” Bakas sa mga mata nya ang labis na sinseridad habang sinasabi nya ang mga salitang iyon sa harap ko.

“Hindi mo naman kailangan gawin ’yon. Hindi mo ko kailangan bantayan sa lahat ng oras. Hindi naman ako importanteng tao para gawin mo ’yon. Kuntento na ako sa kung anong pagkakaibigan ang binibigay mo sakin.”

“Naiintindihan ko pero hindi naman kailangan maging importante ang isang tao para tratuhin ng maganda.” Tanging nasambit na lang nya saka nahiga ulit.

“Salamat,”

“Wala ’yon.”

Hindi naman sa ayaw ko pero may mga bagay talaga minsan na hanggang dun lang. Mga bagay na binibigyan ng limitasyon. Katulad na lang ng ginagawa nya para sakin alam kong hindi dapat pero hinahayaan ko dahil wala namang masama, wag lang lalampas sa limitasyon ng pagkakaibigan namin.

Hindi ko naman minamasama iyon bagkus natutuwa pa ako na may kaibigan akong katulad niya. Natulog na lang ako ng hapon na iyon. Gigising na lang ako bago ang oras para sa pagpasok namin mamaya dahil uuwi pa ako ng dorm para maligo at magbihis.

CHAPTER FIFTEEN

Napagpasyahan kong umuwi na ng dorm bago pa dumating yung oras ng pasok ko sa part time ko. Nakarating naman agad ako ng dorm dahil wala namang masyadong traffic nung oras na iyon at may oras pa ako para magasikaso. Binuksan ko na ang pinto ng dorm at saka pumasok na. Nadatnan ko naman silang lima na nanduon na.

“Kanina pa kita tinatawagan pero hindi mo sinasagot yung tawag ko at talagang pinatay mo pa yung cellphone mo para hindi ka maistorbo ha.” Malamig na tinig na sabi ni James.

Hindi ko na lang pinansin at nagtungo na lang ng cabinet ko para kumuha na ng damit na pamalit ko.

“Saan ka galing?”

“Tinapos lang namin yung group session namin.” Walang gana kong tugon sa tanong nya kahit na ang totoo galing ako kila Paul.

“Sinungaling! Alam ko hindi ka nagsasabi ng totoo.”

Napahinto naman ako sa paglalakad ko patungo sanang banyo pero nainis naman ako sa mga tanong nya. Pakiramdam ko sinasakal na nya ako sa mga bagay na gusto kong gawin.

“Kahit magsabi ako ng totoo o hindi magagalit ka pa din at mas lalo lang titindi ’yang galit mo kay Paul kapag sinabi kong galing ako sa bahay nila.” Inis na sabi ko.

“Nagpunta ka sa bahay nila?” Sabi nya na parang hindi makapaniwala sa sinabi ko.

Napatigil naman akong bigla sa nasabi ko. Hindi ko naman aakalain na masasabi ko iyon. Wala nga akong balak banggitin iyon sa kanya marahil ay dala na lang din ng inis na nararamdan ko sa kanya. Nasuntok ko naman ang sariling isip sa hindi ko pagiisip ng sasabihin ko.

“Kaya pala hindi mo nasasagot yung tawag ko kase busy ka kay Paul. Anong ginawa nyo? Kinakantot ka din ba nung Paul na yun? Ha?”

“Mali ka sa iniisip mo. Hindi kayo magkatulad ni Paul at sana itatak mo sa kukote mo na wala kaming ginagawa ng katulad dyan na nasa isip mo.” Pagdedepensa ko kay Paul.

“At talagang pinagtatanggol mo pa yung Paul na ’yon ha. Tingin mo maniniwala ako sa mga sinasabi mo sakin ngayon?”

“Maniwala ka man o hindi, hindi ko na problema ’yon.” Matapang kong sabi saka nagtungo na ng banyo.

Nagulat naman ako nang padabog nyang itulak ang pintuan ng banyo dahilan para mapaatras ako. Hindi ko naman naisip na susundan nya ako dito sa banyo.

“Iniinis mo ba ako, Cy?” Sabi nya na mababakas talaga sa mukha ang pagkainis.

“Aray! James, nasasaktan ako.” Asik ko sa kamay nyang madiin na nakahawak sa braso ko.

“Talagang masasaktan ka. Ipakita mo sakin kung anong ginagawa mo kay Paul.”

“Wala nga kaming ginagawa ni Paul.” Naiiyak kong sabi dahil sa higpit ng pagkakahawak nya sa braso ko.

Hinila nya ako palabas ng banyo saka pahagis na binato sa kama ko sabay mabilis na hinubad ang suot nyang pangitaas.

“Kung sumusunod ka na lang sa napagkasunduan. Hindi sana kayo aabot sa ganito.” Asik naman ni Jared na busy sa harap ng laptop nya.

“Ano ba! James! Alam ko may kasunduan tayo pero wag muna ngayon papasok pa ako sa trabaho.” Pagsuko ko na lang nang maalala ko ang kasunduan namin.

“Ipakita mo muna sakin kung anong ginawa mo sa Paul na ’yon.”

“Nababaliw ka na.” Mariin kong sabi saka bumangon na at hindi na naman nya ako pinigilan pa.

Nagtungo na lang ako ng banyo at mabilis na isinara iyon. Duon na bumagsak ang kanina pa nagbabadyang luha na gustong lumabas sa mata ko. Napasandal na lang ako sa pintuan at napaupo na lang sa sobrang bigat na ng nararamdaman ko.

Hindi naman ako nagtagal at napagpasyahan ko na lang na maligo para linisin ang sarili ko sa duming hindi na maaalis sa katawan ko. Hindi ko alam kung bakit masyado kong dindidibdib ang ginagawa nila sakin. Hindi ba dapat maging masaya na lang ako kase nakakalibre ako ng mga katawan ng lalaki pero hindi kase ako katulad ng ibang bakla na adik sa katawan ng lalaki at hindi iyon nakikita ni James.

Wala namang pumigil sakin o nagbilin sakin bago ako umalis ng dorm. Walang gana kong sinara ang pinto pagkalabas ko. Humigit muna ako ng hangin para punuin ang baga ko at para pakawalan ang tensyon na namayani sa sistema ko.

“Hindi naman siguro masama kung sabay tayong papasok diba?” Narinig kong boses ni paul kaya agad ko syang hinanap.

“A-Anong ginagawa mo dito?” Natataranta kong sabi saka inilayo sya sa pinto ng dorm namin baka bigla na lang silang lumabas at makita si Paul.

“Sinusundo ka para sabay na tayong pumasok.” Masaya nyang sabi.

Nabahala naman ako kaya mabilis ko syang hinila palabas ng building para lisanin ang lugar na iyon. Nakonsensya naman ako kase ayaw kong mawala ang mga ngiti na iyon sa labi nya sa tuwing sinusundo at hinahatid nya ako.

“Sa susunod magsasabi ka kung pupunta ka.” May takot kong sabi habang nagpalinga linga.

“Kung magsasabi pa ako, alam kong hindi mo ko hahayaan.”

“Hindi ’yan yung ibig kong sabihin. Basta kung pupunta ka mgsabi ka.” Nahihirapan kong paliwanag sa kanya dahil hindi ko alam kung anong dahilan ang sasabihin ko sa kanya.

“May problema ba?” Pagtataka nya.

“W-Wala naman.” Sabi ko na lang saka pinara na ang Jeep para makasakay na kami. Sumakay naman kami nang huminto ang jeep.

Bigla namang nag-vibrate yung cellphone ko kaya dinukot ko iyon sa bulsa ko at tiningnan kung sino ang nag-text. Nakita kong galing iyon kay James. Binuksan ko naman iyon at binasa.

“I saw you with him. You’ll pay me later.”

Nagulat naman ako sa nabasa ko kaya agad na napasilip ako sa bintana ng jeep at tumingin sa building ng dorm namin. Nakita ko si James na nakatayo sa terrace at nakatingin sa gawi ko. Napahilamos na lang ako sa sariling mukha.

“Ayos ka lang ba? Galit ka ba kase nagpunta pa ako?”

“Hindi. Hindi ako galit. Masakit lang yung ulo.” Sabi ko na lang.

“Kaya mo bang pumasok?”

“Oo,” Sabi ko saka nanahimik na lang para di na sya magtanong.

Nakarating din naman kami sa pinapasukan namin at nagpahinga saglit saka nag-time in.

[AU] No need to detailed about work. In-extra ko lang naman ’yan kase nga may purpose at nasabi na nga iyon ni Paul sa chapter fourteen.

---

Pauwi na kami ngayon ni Paul. Hindi naman magawang pag-ibahin ng manager namin ang oras namin dahil parehas pa lang kaming nag-aaral.

Wala kaming imikan habang naglalakad patungo sa sakayan marahil dahil pagod na din. May naguudyok din sakin na wag munang umuwi.

“Daan muna tayo ng tindahan may bibilhin lang ako.” Asik ko saka naghanap kami ng bukas pa na tindahan.

Pakiramdam ko gusto kong maglasing ngayon para mabawasan man lang ang problema ko. Yung problema ko sa sarili ko. Yung problema ko sa pamilya ko sa hindi ko pagsasabi sa kanila, kung ano na bang nangyayare sakin at problema ko sa mga dormmates ko.

Sinamahan naman nya ako maghanap ng bukas na tindahan ng walang tanong tanong. Nakasunod lang sya sakin habang naglalakad kami.

“Manang, isa nga pong mucho.”

“Magiinom ka?” Gulat na sabi ni Paul.

“Oo. Sikreto lang.”

“Bawal tayo maginom. Baka may makakita satin.”

“Anong tayo? Satin? Ako lang mag-iinom. Umuwi ka na.”

“Ano? Nahihibang ka na ba? Paano ka makakauwi kapag nalasing ka dito? Paano kung may mangyare sayong masama dyan sa daan?”

“Kaysa magisip ka na hindi ako makauwi kapag nalasing ako. Isipin mo na lang na sana makauwi ako ng maayos kapag nalasing man ako.”

“Ilang taon na ba kayo, mga bata?” Pagtatanong ng tindera samin.

“Manang, hindi po kami bibili. Nagbibiro lang po itong kasama ko.”

“Anong hindi? Manang, akin na po.” Reklamo ko.

“Teka lang, sagutin nyo muna yung tanong ko.”

“Wala pa po kami sa legal age.”

“Mga bata kayo oh. Hindi ko kayo pwedeng pagbilhan ng alak. Mas mabuting umuwi na lang kayo at anong oras na. Mga bata nga naman talaga sa panahon ngayon.”

Nainis naman akong bigla sa pagbabawal nya sakin uminom kaya padabog na naglakad na lang ako paalis sa tindahang iyon pati na din sa kanya.

“Cy, teka lang. Saan ka pupunta?”

“Umuwi ka na.” Mahinahon kong sabi dahil ayaw kong magalit sa kanya.

Ayaw ko syang idamay sa inis na nararamdaman ko kaya hangga’t makakaya ko gagawin kong hindi magalit sa kanya.

“Hindi ako makakauwi kung ganyan ka. Kung binabalak mo mag-inom.”

“Alam mo, Paul, hindi ka nakakatulong eh. Kaya mas mabuting umuwi ka na lang at hayaan mo na lang ako. Hindi mo ko responsibilidad. Wala ka na din kung ano mang gusto kong gawin, okay? Hayaan mo na lang akong mag-inom.” Sabi ko at kaunting kaunti na lang maiiyak na ako.

“Sagutin mo muna ako kung bakit gusto mo maginom then I’ll go home.”

Napatingin naman ako sa gawi nya. Bakas sa mukha nya ang hindi pagsangayon sa sinabi nya pero hindi ko na problema iyon. Gusto ko lang makalimot kahit sandali.

“Hindi kailangan ng dahilan para maglasing.”

“Then bakit gusto mo na lang maglasing ng biglaan at wala sa oras? Alam mo namang gabi na.”

“May oras ba dapat sa paglalasing?”

Natahimik naman kaming dalawa ng sandaling iyon.

“Alam mo, Paul, wag na tayong magtalo. Hayaan mo na lang akong mag-inom. Hindi naman kita sisisihin kung may mangyare man sakin dito eh. Gusto ko lang makalimot.”

“Hindi mo nga ako sisisihin pero konsensya ko din ’yon kapag iniwan kita dito at pabayaan na malasing.”

“Bahala na. Kung gusto mo ding maglasing sumama ka na lang. Ayaw ko ng magalit pa.” Pagsuko ko na lang kase hahaba lang ang usapan kung makikipagtalo pa ako sa kanya.

Sabi ko saka naghanap na lang ng panibagong tindahan at bumili ng mucho. Hindi na naman nya ako napigilan nang tunggain ko na iyon. Kahit mapait tiniis ko. Gusto ko lang malasing ngayon kahit ngayon lang din ako uminom ng alak.

“Tama na yan. Lasing ka na oh.” Pagpipigil sakin ni Paul.

“Bakit ka ba nag-aalala sakin? Wag mo kong intindihin. Hindi ako babae para pigilan mo ko. Kaya ko ang sarili ko.” Sabi ko kahit medyo umiikot na ang paningin ko.

“Hindi ’yan ang punto ko. May pasok pa tayo bukas. Hindi ito yung oras para maglasing ka. Paniguradong sasakit ’yang ulo mo bukas.”

“Hindi naman kabawasan kung um-absent ako kahit isang araw lang diba?” Sabi ko saka tinungga ang natitirang laman ng bote.

---

Paul’s POV

“Tama na ’yan.” Pagpapatigil ko sa kanya.

“Boy, iuwi mo na ’yang kaibigan mo. Anong oras na? Nakailang bote na yan oh.” Sita samin ng tindera.

“Ale, isa pang bote.” Sabi nya habang kinakampay ang kamay para bigyan pa sya ng isa pang bote ng alak.

“Magkano po lahat?” Tanong ko na lang sa ale.

“Five hundred thirty,” Dinukot ko naman ang wallet ko sa bulsa ko saka inabutan sya ng buong limang daan at isang daan.

Hindi ko na hinintay pa ang sukli at binalikan na lang si Cy na nakalupasay na sa lamesa.

“Ale, pakilinis na lang po. Salamat.”

Isinukbit ko na lang ang bag namin sa harapan ko saka dahan dahan syang ipinasan sa likod ko. Hindi ko alam kung anong dahilan nya bakit sya nag-inom. Isa lang natitiyak ko, walang tao ang hindi mag-iinom ng walang problema. Most cases.

Alam ko labas na ako sa usaping iyon pero kaibigan nya ako at hindi ko maiwasang hindi mag-alala sa kanya. Nabahala naman ako sa biglaan nyang paglalasing. Hindi ko na sya sinabayan sa paglalasing nya dahil kung sasabayan ko pa sya, parehas lang kaming hindi makakauwi. Hinayaan ko na lang sya sa gusto nya kahit pa na ayaw ko.

Wala din naman syang nabanggit sakin na dahilan kung bakit gusto na lang nyang mag-inom. Hindi ko alam kung bakit ko sya tinatrato ng ganito kahit na sa isiping pareho kaming lalaki at maaari kaming husgahan sa paraang ginagawa kong pagtrato sa kanya.

Hindi ko na nga pinapansin ang mga iyon. Ang nasa isip ko lang ay walang iba kundi si Cy. Hindi ko alam pero parang may naguudyok sakin na gusto ko syang alagaan. Kung pwede ko lang gawin iyon, gagawin ko.

Nagtungo na lang ako sa waiting shed habang pasan pasan ang isang ito para makasakay na at maihatid na din ang lulan ngayon ng aking likod. Napangiti naman ako kase hindi ko sya napigilan sa gusto nya pero sino ngayon yung bagsak, sya.

Pinara ko na lang ang mga taxi na willing huminto at pasalamat naman ako dahil merong isa ang huminto. Isinakay ko na lang sa back seat si Cy at sinara na ang pinto saka nagtungo na lang sa unahan para maupo.

Sinabi ko naman sa driver kung saan ang direksyon namin. Napalingon naman ako sa likod para tignan ang natutulog na si Cy na dulot ng paglalasing nya.

Sinong may sabing kaya mong umuwi ng lasing? Sambit na lang ng isip ko saka itinuon na lang ang paningin sa labas ng bintana. Napatingin na lang din ako sa relo ko at pasado alas tres na ng madaling araw.

Bigla namang nag-ring ang cellphone ko kaya agad na dinukot ko iyon sa bulsa ko at sinagot ang tawag ni mom.

“Pauwi na ako, mom. I’ll be home in an hour.” Sabi ko na lang para hindi na sya mag-alala.

Binaba ko na lang ang tawag saka sinilip ulit si Cy na mahimbing na natutulog. Hindi naman kami nagtagal sa byahe at nakarating din naman ang sinasakyan naming taxi sa dorm nya. Bumaba muna ako saka binuksan ang pinto ng back seat para buhatin na si Cy.

Maingat na inilabas ko sya sa loob ng taxi at saka hinayaan na lang na si manong driver na lang ang magsara. Binuhat ko na lang sya sa mga bisig ko. Hindi naman sya ganuon kabigat para hindi ko kayanin. Tinungo ko na lang ang hagdan saka umakyat.

Napatingin naman ako sa mukha nya habang buhat buhat ko sya. Hindi ko alam pero napapangiti ako ng sandaling iyon.

Nang makarating na ako sa pinto ng dorm nila ay kumatok na lang ako at pinagbuksan naman ako ng isa sa roommate nya.

“Anong nangyare?” Matikas na sabi ng roommate nya.

“Hindi ko kase napigilang mag-inom kaya ayan nalasing. Pakiasikaso na lang sya.” Sabi ko habang ipinapasa ang pagkakabuhat ko kay Cy sa roommate nya.

“Hindi mo na kailangang sabihin. Sige na, umuwi ka na.” Hindi ko na lang pinansin ang sinabi nya dahil masaya ako na naihatid ko sya sa dorm nya at hindi na ako mag-aalala pa.

Napagdesisyunan ko na lang ding umuwi ng sandaling iyon dahil may naghihintay pa sakin sa bahay. Malamang sa oras na ito nag-aalala na ang mga magulang ko.

---

James POV

“What a lucky time for us, boys?” Malademonyo kong sabi habang pinapakita sa kanila ang buhat kong si Cy na natutulog.

“What happen?” Pagtatanong ni Jonathan.

“Paul, told me that Cy is drunk.”

“Don’t tell me,” Nakangising sabi ni Joshua na para bang tumutugma ang iniisip nya sa naiisip ko.

Marahan kong inihiga si Cy sa kama nya at hinintay kung magigising ba sya ngunit wala akong reaksyong nakuha mula rito.

“Why you let your guard down this time, Cy?” Nakangisi kong sabi sabay hinalikan sya sa leeg at nanatili pa din syang tulog.

“Cy must be drunk really hard.” Puna ni Joven.

Hindi naman ako makapaghintay na papakain ang putaheng nakahapag ulit sa harapan namin ngayon. Isang putaheng pinaghahatian namin dahil isa si Cy sa mga sariwang karne na masarap kainin.

I can’t stop the adrenaline running through my veins while seeing Cypress in this state of matter. I can freely do whatever I want to do in his body right now. Only Cy can give me the satisfaction I want, that is why I am going crazy whenever I see him with Paul. I don’t want anybody steal him away from me even Paul. Cy is mine. Only mine.

Hindi na ako nagaksaya pa ng oras and I start undressing him. Napatingin naman ako sa mga kasama kong masaya ring nakatingin sa ginagawa ko ngayon. We’re all now in a state of horny and we are not bothered of what we are going to share with each other.

---

Cypress POV

Naalimpungatan ako sa matigas na bagay na tumutusok sa may bandang lagusan ko. Iminulat ko ang mga mata ngunit wala akong maaninag maliban sa maulap na paningin. Kinapa ko ang mga mata ko at hindi ko nakapa ang salamin ko duon.

“I’m sorry If I woke you up.” Narinig kong boses ni Joshua.

Kinapa ko naman ang kanyang mukha na sya naman nyang hinawakan at hinalikan. Napangiti naman ako sa ginawa nyang iyon. Hindi ko alam kung bakit.

“I want to see the pain in your face while I am taking my manhood inside of you.”

Natunaw naman ang mga ngiting iniukit ko sa mga labi ko nang marinig ko ang mga salitang ibinigkas niya.

“Ngayong gising ka na, gusto kong maramdaman mo kung gaano kasarap ang bagay na ipapasok ko sa loob mo. Its my pleasure if you make moan.”

“Joshua,” Sambit ko habang nanginginig ang mga kamay na napahawak sa balikat nya para itulak sya ngunit wala akong maibigay na puwersa sa mga kamay ko.

“It’s useless now, Cy. I’m about to take my landing.” Sabi nya saka mabilis na ipinasok sa lagusan ko ang mahaba nyang tarugo.

“Ugh! Fuck! Cy! Ang sarap talaga sa loob mo. Nakakapanghina.”

Hindi ko na nagawa pang makapalag dahil na din sa umiikot ang paningin ko at pakiramdam ko nag-iinit din ako sa ginagawa nya sakin ngayon.

Napahawak ako ng mahigpit sa braso nya nang simulan na nyang ilabas masok ang sarili sa kailaliman ko. Masarap na sensasyon ang namumutawi ngayon sa kabuuan ng sistema ko sa ginagawang paghagod ng bagay na iyon sa lagusan ko.

“Ahhh!” Ungol na lumabas sa bibig ko.

Hindi ko man gustuhin pero hinihila ako ng makamundong bagay na ito na syang nag-aalis sa aking katinuan.

“Do you hear that, guys?”

“Anong ginawa mo at napaungol mo ’yan?” Narinig kong tinig ni James.

“I’m a manwhore, remember? No doubt.” Sabi naman ng lalaking nasa harapn ko ngayon.

“Ang yabang mo,”

“Keep moaning, Cy. I’ll drive.”

Napakapit na lang ako sa mga braso nya nang umulos na naman sya. Hindi ko alam kung bakit ako nakakaramdam ng sensasyon at init ng katawan. Hindi ko sya magawang pigilan dahil sa mga oras na iyon mas lalong tumitindi ang init na nararamdaman ko.

“Ohhhh! Hmmmm!” Ungol ko nang sandaling halikan nya ako sa leeg.

“I’m glad you’re responsing.” Sabi nya saka siniil ako ng halik sa mga labi ko.

Hindi ko maintinidihan ang sarili kung bakit nagagawa kong suklian ang mga halik nyang iyon at hindi ko magawang tanggihan. Naisampay ko na lang ang mga braso ko sa batok nya para bigyang alalay ang sarili.

Unti unti na akong nawala sa sarili dahil sa sarap na nararamdaman ko sa pagitan ng mga hita ko. Hindi ko na din alam kung saan ko ipapaling ang ulo ko sa sarap na dulot ng bagay na nasa loob ko ngayon.

“I’ll make you more crazy.” Mapangasar na sabi ni Joshua.

Hindi ko naman maikakaila na may magaganda silang hubog ng katawan at nakikita ko iyon sa tuwing humihiling sila sakin ng isang bagay na napagkasunduan namin. Isang kasunduan na sila lang ang may gusto. Hindi ko rin maitatanggi na may mga ari din silang malalaki na nagpapaiyak sakin sa sakit sa tuwing papasukin nila ako ngunit bakit parang wala akong nararamdamang sakit gayong nasa loob ko na ang ari ni Joshua.

“Joshua,” Naiiyak kong sabi dahil sa hindi ko maipaliwanag na sarap na nananalaytay ngayon sa katawan ko.

“Bayaran nyo ko mamaya”.

“Sinuwerte ka lang kase nagising si Cy.” Narinig kong tinig ni James.

“Thank you so much, baby. I won the bet.” Sabi nya saka hinalikan ulit ako sa labi.

Nakagat ko na lang ang ibabang labi ko dahil hindi ko mapigilan ang sariling hindi umungol sa sarap.

“Don’t bite your lips, honey. Spit it out.” Sabi ni Joshua na sinunod ko naman.

“Masyado ka ng matagal, Joshua.”

“Pakialam mo ba, Jared. Hindi pa ako nilalabasan.” Narinig kong pagtatalo nila.

Hindi ko na din mabilang kung ilang ungol na ang iniluwa ng maingay kong bibig mula pa kanina. Napapakalmot na lang ako sa kahit saang parte ng katawan ni Joshua dahil sa kakaibang sarap na binibigay nya sakin ngayon.

“Malapit na ako. Malapit na ako, babe. Ayan naaaaaaa. Ahhhhhhh! Ugh.” Ungol nya habang pabilis ng pabilis ang pagbayo nya sakin.

Sinagad naman nya pagkakapasok ng tarugo nya sa loob ko nang mailabas na nya lahat ng kanyang mainit na likido na hindi ko naramdaman na pumulandit sa loob ko.

Hinihingal na ibinagsak nya ang sariling katawan sakin habang magkakabit pa din kami. Hiningal din ako sa pangyayareng iyon at sasabihin kong ngayon lang ako nakaramdam ng satispaksyon.

“Thank you, Cy.” Habol hininga nyang sabi dahil sa pagod na dinanas matapos maabot ang rurok ng kaligayahan.

Sa sobrang pagod hindi ko na hinayaan pa ang sariling hindi matulog. Ipinikit ko na lang ang mga mata ko at unti unti na naman akong nilamon ng dilim. Hindi na alam pa ang mga sumunod na nangyare.

CHAPTER SIXTEEN

Nagising ako sa ingay ng alarm ng cellphone ko. Kinapa ko iyon at hinanap para patigilin iyon sa pagtunog. Hinanap ko na din ang salamin ko at isinuot iyon para makita ang oras sa hawak kong cellphone.

Bumangon na ako at naupo. Napangiwi naman ako sa sobrang sakit ng ulo kaya agad napahawak na lang ako sa sentido ko.

“Aray!” Usal ko sa sakit ng ulo ko.

Napapikit na lang ako sa sobrang sakit ng ulo ko at sa pagikot ng paningin ko. Hinayaan ko muna ang sariling nakaupo sa kama kahit sandali. Inisip ko naman kung bakit ako nahihilo at kung bakit sumasakit yung ulo. Pilit kong inalala ang mga nangyare kagabi.

Napasabunot naman ako sa sariling anit nang maalala kong naglasing pala ako kagabi kaya sumasakit ang ulo ko ngayon at kaya ako nahihilo ngayon. Napabalikwas naman ako nang mapansin kong nasa kama ko na ako. Inilibot ko naman ang paningin at nandito na ako sa dorm.

Napahilamos na lang ako sa aking mukha dahil sa katangahang ginawa ko. Hindi dapat ako naglasing gayong alam ko namang magkakaroon sila ng pagkakataong samantalahin ang pagkalango ko sa alak dahil wala akong laban at hindi makakalaban.

Sa naisip kong iyon napasulyap kaagad ako sa katawan ko na underwear na lang ang natatanging saplot na suot ko. Nanlumo naman ako sa pagkakita ko sa katawan kong hubo’t hubad na. Pakiramdam ko nag-iinit na ang mga mata ko sa nagbabadyang luha.

Bigla ko namang naalala si Paul ng mga sandaling iyon. Ibig sabihin hinatid nya ako dito nang sandaling malasing ako. Hindi ako maaaring magkamali na hindi sila nagkatagpo ni James. Nasapo ko na lang ang sariling noo sa katangahang nagawa ko at dinulot ko.

Hindi man lang nila naisipan na bihisan ako pagkatapos nila akong parausan. Hindi pa ako sanay sa ganitong bagay kaya hindi ko pa matanggap sa sarili ko na pumayag ako sa kasunduang ginawa ni James.

Aligaga naman akong nagtungo ng banyo nang maramdaman kong masusuka ako at hindi naman ako nagkamali. Ngayon ko lang naranasan ang sakit na dulot ng alak sa katawan ng isang tao. Halos masubsob ko na ang sarili sa lababo na nanduon.

Hindi ko tuloy alam kung makakapasok ba ako ngayon gayong wala sa ayos ang sarili ko pero kailangan kong pumasok ayaw kong manatili dito sa dorm kasama sila. Susubukan kong pumasok kahit masakit ang ulo ko.

Napagdesisyunan ko na lang na paliguan ang sarili upang buhusan ang bahid ng permanenteng dumi na mananatili na sa katawan ko. Hindi ko din maintindihan kung bakit hindi ko na lang tanggapin na sex slave nila ako at ano mang sabihin nila hindi na ako makakatanggi.

Nang matapos akong maligo ay lumabas na ako ng banyo na nakatapis lang. Agad na nangtungo ako ng damitan ko para makapagbihis na. Nagsuot muna ako ng underwear.

Nabigla naman ako sa mga malalamig na kamay na biglang humaplos balat ko. Inilayo ko naman kaagad ang sarili ko sa mga kamay na iyon na pagmamayari ni james.

“Cy, paisa muna bago ako maligo.” Sabi nya habang ipinupulupot ang mga kamay sa katawan ko. Naramdaman ko naman ang makasalanan nyang labi na humahalik na ngayon sa balikat ko.

“Wala ako sa mood. Masakit ang ulo ko.” Pagtanggi ko nang hindi pumapalag sa mga halik nya dahil parte ’yon ng usapan namin pero hindi ba sila nauubusan ng stamina.

Hindi ba sila napapagod makipagtalik. Hindi ba sila nagsasawa kahit isang araw lang.

“I don’t care, Cy. Please do my favor.” May pagmamakaawa nyang sabi.

“My shaft wants to drill your hole again.” Sabi nya sabay marahan na kinagat ang tainga ko.

Napapikit na lang ako sa ginawa nyang iyon na nagpatindig ng balahibo ko.

“Don’t worry. I’ll be quick. I won’t ask for a blow job now just a quick slide.” Pagpapaalam nya.

Wala na akong nagawa nang simulan na nya akong halikan sa batok ko at hanggang dumating sa punto na dumapo ang mga labing iyon sa labi ko. Gustohin ko mang hindi humalik pabalik ngunit kasama iyon sa kasunduan namin.

Nagiging marahas na ang paghalik nya sakin at hindi ko na iyon nagugustuhan kaya bumitaw ako sa paghahalikan namin. Pilit naman nyang hinabol ang labi ko ngunit iniiwas ko iyon.

Kunot noo syang napatingin sa mga mata ko. Nagtataka siguro sa inasta ko.

“Tinatanggihan mo na ako?”

“H-Hindi naman sa ganun. Masakit na kase yung ginagawa mong paghalik sakin.”

“Masaket? Akala mo ba nakalimutan ko na yung ginawa mo kagabi.”

“G-Ginawa ko?” Gulat kong sabi dahil hindi ko matandaan na may nagawa akong mali maliban sa pagpunta ni Paul sa dorm para sabayan akong pumasok.

“Yes. Nakalimutan mo na ba kung anong ginagawa mo habang kinakantot ka ni Joshua?”

Nakunot noo naman ako sa bagay na sinasabi nya. Oo, alam ko na may nangyare ulit samin kagabi pero hindi ko maalala lahat ng ginawa ko dahil sa kalasingan ko. Naguusap naman kami pero hindi yung tipong nagsisigawan. Sapat na kaming dalawa lang ang nakakarinig dahil tulog pa ang mga kasama namin.

“Halos umiyak ka na sa sarap habang kinakantot ka nya tapos isang marahas na halik lang umaangal ka na. Alam mo bang nagselos ako sa mga oras na ’yon, ha! Cy.” May halong gigil nyang sabi.

“Kaya paparusahan kita ngayon,” Pursigido nyang sabi.

“J-James,”

“Wag mo na akong pigilan,” Bakas pa din ang inis sa mukha nya.

Nabigla naman ako nang buhatin nya ako at iniupo sa ibabaw ng lababo saka marahas na hinalikan ako sa leeg. Hindi naman ako nakapalag sa sobrang bilis ng pangyayare sa ginawa nyang iyon.

“James, wag mo kong lalagyan ng kiss mark.”

“I do whatever I want to do.”

Ayaw ko na sa tuwing gigising ako ay may kiss mark na lang akong palaging makikita sa leeg ko dahil napapagod na akong mag-isip kung paano ko ba itatago iyon para lang hindi makita ng ibang tao lalong lalo na sa school dahil malaking kahihiyan iyon para sakin.

Mahirap itago ang iniiwan nilang marka sa leeg ko at kung saan man nila gustuhin mag-iwan. Hindi lang iyon basta mapula kundi sobrang pula kaya nababahala ako sa tuwing naglalapit kami ni Paul at kung sino man sa mga kaklase ko baka kase makita nila.

“Ano bang gusto mong gawin ko?”

“Make me cum.” Sabi nya sabay siniil ako ng mga halik sa labi ko.

“One thing I want to make sure, I won’t use condom this time.” Sabi nya pagkabitiw nya sa labi ko.

Hindi ko na nagawa pang pigilan ang mga kamay nya nang tanggalin na nya ang pagkakatapis sakin ng tuwalya ko.

“Bilisan mo na, James. Baka mahuli na ako sa klase ko.”

“It’s my time. Kaya wag mo kong minamadali. As what I have told you, parurusahan kita.” Sabi nya saka siniil ulit ako ng halik sa labi.

Kung minsan ipapasok nya ang dila nya sa loob ng bibig ko para galugadin iyon at makipagespadahan sa dila ko na dapat ko ding gawin.

Wala na akong nagawa sa puntong iyon. Habang magkalapat ang aming mga labi ay marahan nyang ibinuka ang dalawa kong binti at saka iniharang ang sarili upang hindi ko maisara ang lagusang balak nyang pasukin ngayon. Sa sobrang bilis ng kamay nya’y hindi ko na din napansin na nahubad na pala nya ang suot kong underwear.

Kinabahan naman ako dahil si James ang may pinakamalaking ari sa kanilang lima at sa tuwing gagawin namin ang bagay na ito ay hindi ko maiwasang hindi masaktan.

“James,” Naiiyak kong sambit sa pangalan nya dahil natatakot talaga ako.

“Aren’t you happy? No need to be afraid.” Mayabang nyang sabi na para bang naintinidihan nya ang mga kinikilos ko.

Itinaas na nya ang mga binti ko habang inaalalayan ko naman ang sarili kong ihiga ng bahagya sa ibabaw ng lababong inuupuan ko ngayon. Naramdaman ko naman ang pagtutok nun sa labas ng butas ko. Dahan dahan naman nya iyong ipinasok na nagpangiwi kaagad sakin.

“Teka lang,” Pigil ko sa kanya dahil masakit talaga kahit hindi pa nya iyon napapasok ng buo.

“Wag kang maarte,” Bulyaw nya sakin.

Tiniis ko na lang ang hapding dulot nun nang unti unti ng pumapasok sa loob ko. Napapikit na lang ako at napakapit ng mahigpit sa mga braso ni James.

“Mukhang hindi pa sanay ang butas mo sa ari ko ah. Masyado bang malaki. Pasensya ka na, iilan na lang kase ako sa mga natitirang malaki ang tite dito sa mundo.” Pagmamayabang nyang sabi sakin pagkatapos nang mahabang pagdausdos ng ari nya sa loob ko.

“Ohh! Fuck! This is really a heaven, Cy. I can’t imagine my dick being choked inside.” Hiyaw nya sa sensasyong nadarama.

Sinimulan na nyang gumalaw na nagpapatigas sa mga binti ko. Hindi ko naman mapigilan ang sariling kamay na hindi pisilin ang mga braso nya para bigyan ng lakas at alalay ang sarili.

“James, saglit lang. Hindi ko kaya. Masakit.” Atungal ko sa sakit na nadarama ko.

“Don’t command me to stop. Whatever you’re going to say its no help. You better moan.” Sarkastiko nyang pagkakasabi.

Napaiyak naman ako dahil hindi nya pinapakinggan ang daing ko dahil sa iniinda kong sakit na dulot ng ari nya na nasa loob ko. Napakapit na lang ako ng mahigpit sa balikat nya.

“Ohhh! Ahhhh! Hmmm!.” Ungol ni James sa kabila ng sinasapit ko sa dala ng malaki nyang ari.

Nakagat ko na lamang ang sariling labi dahil sa hapdi. Hindi ko na din mapigilan ang hindi umiyak. Napamulat naman ako nang biglang tumigil si James. Diretsong nakatingin naman sya sakin habang ang dalawang palad ay nakalapat sa deck ng lababong kinahihigaan ko samantalang ang dalawa kong binti ay nakasampay lang sa mga braso nya.

“Why are you crying? Parang pinapalabas mo sakin na hindi mo nagugustuhan ang ginagawa ko sayo ngayon. Ano bang pinagkaiba ng tite ko sa tite ni Joshua para umiyak ka ng ganyan? Nakakainis ka na, Cy.” Galit na sabi nya dahil sa nakikita nyang postura ko.

“Hindi ko kailangan magpanggap na nasasarapan ako, James. Hindi mo kase nararamdaman kung gaano kasakit para sakin habang nasa loob kita. Alam kong alam mo na sayo lang ako umiiyak sa tuwing pinapasok mo ko.” Sabi ko habang dumadaloy ang luha sa mga pisngi ko dahil hindi nya naiintindihan ang sakit na nararamdaman ko. Sakit sa bagay na nagpapahirap sakin ngayon at sa sakit ng isipang mahaba pa ang gugugulin ko para magtiis.

“Now I know your weakness and that was my dick. I’ll get going. Don’t worry, I’ll make it quick.” Nakangiti nyang sabi.

Masakit din iyon dahil pinasok nya akong wala man lang kahit na anong pampadulas kaya mas lalong masakit para sakin.

“Once a philosopher Jonathan said, sex in the morning is the best excercise.” Narinig kong tinig ni Jonathan kaya agad na napalingon ako sa gawi nya at ganun din si James.

Pinagmasdan ko naman ang lalaking naka-cross arms na palapit sa gawi namin.

“Back off, dude.” Singhal ni James.

“It’s not bad to watch over here. Just keep going. I’ll put my hands on.”

Hindi ko na mabilang kung ilang minuto o oras na ba ang ginugugol namin ni James dito. Hindi ko din magawang mag-isip dahil inaagaw ng sakit ang atensyon ko. Pawis na pawis na din ako sa sobrang init na namamagitan saming dalawa lalong lalo na si James.

“I’m gonna cum. I’m gonna cum.” Nagdedeliryo nyang sabi sa sarap saka isinagad iyon habang sumisirit ang mainit nyang tamod sa loob ko.

Hinihingal na ipinatong nya ang ulo sa balikat ko. Hindi ko naman maiwasang hindi mainis sa sarili dahil sa malagkit na pawis na namumutawi sa buong katawan ko. Maliligo na lang ulit ako nito.

“Hayaan mo muna akong magpahinga kahit sandali.” Pakiusap ni James na hinahabol pa din ang hininga sa pagod na dinanas.

“Maliligo na ako,”

“Let me rest. Hindi ko maitatanggi, Cy, na sayo lang ako napapagod ng ganito. Sayo lang din ako matagal labasan. Nagtataka na nga ako kung anong meron yang butas mo at nagkakaganito ako.”

Ramdam ko pa din ang kahabaan ng ari nya sa loob ko kahit hindi na matigas iyon. Hindi naman nagtagal at hinugot na nya iyon. Bumaba na ako sa ibabawa ng lababo at duon ko lang naramdaman ang pagod at ang sakit ng pang-upo ko sa tagal ng pagkakaupo ko duon.

Naramdaman ko din ang likidong inilabas nya sa loob ko na dumaloy sa hita ko. Nagtungo na lang ako ng banyo para paliguan ulit ang sarili at para hugasan ang loob ng butas ko. Hindi na ako nagulat kung may dugo na namang lumabas mula sa butas ko. Dulot iyon ng malaking ari ni James na naipon na lang sa loob dahil sa pagkiskis nito at dahil na din sa punong puno ako.

Humahalo ang pula sa likido ni James na niluluwa ngayon ng butas ko sa bowl. Hindi naman ako nagtagal sa loob ng banyo at nagmadali na lang nang maisip ko ang oras. Dali dali kong pinunasan ang sarili at binihisan.

Wala na akong inaksayang oras pa at kahit basang basa pa ang buhok ko ay isinukbit ko na lang ang bag sa balikat ko saka tumatakbong lumabas ng dorm. Napahinto na lang ako sa pagtakbo nang maramdaman ko ang pagsakit ng butas ko.

“Aisssh” Usal ko habang iika ikang naglakad pababa ng hagdan.

“Makakapasok ba ako ng ganito?” Pagtatanong ko sa sarili.

Kahit ganun mas pinili ko na lang na pumasok. Pilit kong inayos ang paglalakad nang makalabas na ako ng dorm. Sinilip ko naman ang oras sa cellphone ko at hindi ko na nagawa pang magmadali dahil sa mga oras na ito nagsisimula na ang klase namin. Hindi maari ito. Hindi tama ito. Ako ang malalagay sa alanganin kapag hinayaan ko pa sya sa susunod.

Tumawid na ako saka pumasok na lang ng gate at hindi na ako pinigilan pa ng guwardya na magpatuloy. Nabahala naman ako nang makita ko si Paul duon sa hinatayan namin. Iika ikang tumakbo na lang ako palapit sa kanya.

Napatingin naman sya sakin nang maramdaman ang presensya ko.

“Hindi mo man lang nagawang mag-text para sabihan ako.” Nakasimangot na sabi ni Paul saka nauna ng maglakad.

“Sorry, Paul. Na-late kase ako ng gising.” Pagsisinungaling ko.

“Halata naman sa basang basa mo pang buhok.” Sabi nya ng hindi ako nililingon at patuloy lang sa paglalakad.

Hindi ko naman alam na mapapansin nya iyon kaya agad na kinuha ko ang towel sa bag ko para punasan ng madalian ang buhok ko.

“Kapag natatagalan na ako. Pwede ka naman ng dumiretso ng room. Wag mo na akong hintayin. Pasensya ka na. Hindi na mauulit.” Nahihiya kong sabi dahil kahit late na ako hinintay nya pa din ako.

“Pwede ba ’yon.” Walang buhay nyang tugon.

Napayuko na lang ako habang naglalakad kasunod nya. Nakonsensya naman akong bigla dahil sa nangyare. Hindi naman nya kase ako kailangang hinatayin. Kapag sinasabihan ko naman sya na wag na, ayaw naman nyang pumayag kaya sa huli wala din akong nagagawa. Natahimik na lang ako kase hindi ko alam ang sasabihin ko. Napangiwi na naman ako nang maramdaman ko na naman ang pagkirot ng butas ko.

Napatigil naman ako sa paglalakad ng mauntog ako sa likod nya na nakahinto din sa paglalakad. Umayos kaagad ako sa pagtayo at paglalakad ko.

“Masakit ba ulo mo?” Tanong nya sakin ng hindi pa din ako nililingon.

“Hindi naman na masyado. Ininuman ko na naman ng kape kanina.” Pagsisinungaling ko ulit kahit hindi iyon ang naging agahan ko.

“Mabuti naman kung ganun. Halika na pumasok na tayo.” Sabi nya saka nagpatuloy na sa paglalakad. Sumunod na lang ako sa kanya.

Hindi ko naman maiwasang hindi kainin ng konsensya ko dahil kahit papaano may kasalanan din ako. Alam kong may naghihintay sakin pero hindi ko man lang nagawang sabihan sya.

“Pasensya ka na talaga, Paul.”

“It is fine. No need to feel down.”

Nakarating na din naman kami ng silid at katulad ng nangyare kahapon napagalitan na naman kami. Walang kaming imikan ni Paul nang maupo na kami sa kanya kanya naming upuan. Ramdam kong ayaw din nyang napapagalitan sya ng mga prof namin pero ng dahil sakin napapagalitan sya.

Napabuntong hininga na lang ako sa nangyare ngayong umaga.

“Seems that both of you are not in good shape. I bet something’s happen and no wonder why you both late.” Usal ni Vanessa pagkaupo ko.

“Naamoy kita kahit hindi mo sabihin, Cy. Hindi ko lang alam kung bakit hindi iyon napansin ni Paul. Wag na wag mo lang syang idadamay dyan sa kalandian mo.” Pagtutukoy nya sa bagay na tinatago ko sa pagkatao ko.

Natatakot din naman akong umamin dahil may mga taong katulad ni Vanessa na huhusgahan ka lang kaya mas minabuti ko na itago na lang ito pero hindi ko naman kayang maglihim kay Paul. Handa naman akong sabihin sa kanya pero hindi ko pa kase mahanap yung lakas ng loob ko para sabihin ang tungkol sa bagay na iyon sa kanya. Hindi ko na lang pinansin ang sinabi ni Vanessa at nagtuon na lang sa tinuturo ng prof namin.

Hanggang sa di ko na namalayan ang oras na tapos na lahat ng klase sa umaga at break time na.

Natulala naman ako nang maalala ko na naman ang nangyare kanina. Nagtindigan lahat ng balahibo ko sa mga oras na iyon. Hindi ko na din napansin na nakalabas na pala ang mga kaklase ko. Hindi ko mapigilang hindi mandiri sa sarili dahil sa bagay na nagawa ko. Bigla namang nag-init ang mga mata ko. Hindi ko na din nagawa pang ayusin ang mga gamit ko.

“Ayos ka lang, Cy? Tulala ka.” Narinig kong tinig ni Paul na nagpabalik sa ulirat ko.

Bigla namang umatras ang mga nagbabadyang luha.

“Paul,” Walang emosyon na nasabi ko. Naupo naman sya sa tabi ko.

“Kung iniisip mong galit ako, nagkakamali ka sa iniisip mo dahil naiinis ako,” Napatingin naman ako sa gawi nya.

“Pasensya ka na talaga. Hindi ko din naman gugustuhing ma-late.”

“Just owe me one.” Nakangiti nyang sabi.

Magagawa ko pa bang ngumiti sa kabila ng mga nangyayare sakin katulad na lang ng mga ngiting pinapakita nya sakin ngayon.

“Ano bang gusto mo? Libre na lang kita ng lunch.” Masuyong sabi ko.

“Nope. Gusto ko sama ka ulit sa bahay.” Masiglang sabi nya.

“Okay.” Pagpayag ko na lang ng walang pagaalinlangan.

“Okay? Hindi ka man lang magtatanong o magbibigay ng ibang suggestion?”

“Hindi na. Ikaw na nagsabi bakit pa ako magrereklamo.” Sabi ko saka inayos na lang ang mga gamit at isinilid na sa loob ng bag ko.

CHAPTER SEVENTEEN

Alas dos na ng madaling araw nang makarating ako ng dorm pagkagaling ko sa part time job ko. May bigla namang plano ang tumakbo sa isip ko. Naisip ko na sa mga oras na ito ay mahimbing na silang natutulog at pwedeng pwede kong isagawa ang plano ko.

Ang plano kong pagtakas dahil hindi ko na matiis at makayanan pa ang ginagawa nila at pinapagawa nila sakin. Pakiramdam ko masyado na nilang niyayapakan ang pagkatao ko.

Hindi porket alam nila ang tunay kong pagkatao ay maari na nilang gawin sakin ang lahat ng ito. Hindi pwedeng hahayaan ko na lang sila na ipagpatuloy ang pambababoy nila sa katawan ko ngunit sa isang bahagi ng utak ko ay ayaw ko din talagang umalis dahil hindi ko alam kung saan ako pupunta pero desperado na talaga ako. Gustong gusto ko ng umalis at magpunta sa isang lugar kung saan hindi na nila ako mahahanap.

Dahan dahan naman ako sa pagkilos ko nang makapasok na ako dorm. Marahan kong isinara ang pinto upang hindi makagawa ng ingay. Nakapatay na ang sindi ng ilaw at nakikita ng mga mata ko na tulog na silang lahat.

Hindi ko na nagawa pang magbihis at dali daling lumapit sa cabinet saka isa isang isinilid sa maleta ang mga gamit ko ng hindi gumagawa ng kahit na anong ingay.

Maingat kong isinara ang zipper ng maleta at isinukbit na lang ang bag sa balikat saka dahan dahang hinila ang maleta patungong pinto.

Pinihit ko na ang doorkno para buksan ang pinto. Mabilis na inilabas ko ang maleta saka sumunod. Hindi na ako nagatubili pang magmadali nang tuluyan na akong makalabas ng dorm.

Kahit may pagaalinlanga dahil hindi ko alam kung saan ba ako pupunta pero nandito na ako at kailangan ko na itong panindigan. Halos sumabog na ang puso ko sa sobrang kaba sa mga oras na iyon.

Napabuntong hininga na lang ako para bawasan ang kabang nananalaytay dito sa dibdib ko. Malapit na ako sa hagdan nang makarinig ako ng yabag na paparating. Sinilip ko naman iyon mula sa taas at nanlaki ang mata ko nang makita ko si Joven na paakyat.

Ang buong akala ko ay nandun na silang lima. Sa sobrang kaba ko na baka mahuli ako. Dali dali kong itinago sa sulok ang dala kong maleta at nagpanggap na kakauwi ko lang. Inayos ko ang sarili at hindi hinayaang magmukhang tensyonado.

“Cy, hindi ka pa napasok?” Tanong sakin ni Joven.

“Papasok na din naman ako. Kakauwi ko lang kase galing trabaho. Sabay na tayo.” Sabi ko habang pinipilit ang sariling itago ang kaba sa mukha ko.

“Mauna ka na. May tatawagan pa ako”.

“O-Oh! Sige.” Saka naglakad na lang pabalik ng dorm.

Napahilamos naman ako sa mukha ko dahil muntikan na akong mahuli. Umakto na lang ako na kakauwi ko lang galing trabaho. Pumasok na lang ulit ako sa dorm. Nakapatay pa din ang sindi ng ilaw at tulog pa din sila. Hindi ko napansin na wala pala ang isa sa kanila at ’yon ay si Joven.

Nagtungo na lang ako sa kama ko at agad na nahiga. Inilapag ko na lang ang bag ko sa gilid ng kama ko at nagtalukbong ng kumot para ipakitang tulog na ako. Hihintayin ko na lang si Joven na makapasok at makatulog saka na ako aalis.

Hindi naman sya nagtagal sa labas at pumasok na din. Naghintay ako ng sampung minuto at siniguro ko munang tulog na si Joven. Nang makumpirma kong tulog na si Joven ay saka dahan dahan akong bumangon habang bitbit ang bag ko.

Tinungo ko na lang ang pinto para makaalis na. Pinihit ko na ang door knob at nag-unlock naman iyon ngunit hindi bumukas. Napatingin naman ako sa taas ng pinto at nakakandado na iyon. Bigla naman akong nanlumo. Nawala sa isip ko na kinakandado na pala nila iyon. Hindi ako makakalabas dahil wala akong susi nun kundi sila lang dahil para siguruhing hindi ako makakatakas.

Bigla namang nagluha ang mga mata ko. Hindi pwedeng hindi ako makalabas at hindi maisakatuparan ang plano ko.

“Sa tingin mo ba ganun na lang ako katanga para hindi mapansin ang binabalak mo.” Narinig kong boses ni Joven kasabay ng pagbukas ng ilaw.

Nanigas naman ako sa kinatatayuan ko. Hindi magawang igalaw ang sarili dahil nahuli ako ni Joven.

“Diba sa iyo ’to?” Pagtatanong nya na ikinalingon ko.

Nanlaki naman ang mata ko nang makita ko ang maleta kong tangan tangan nya.

“Ano ba’t nakasindi pa ang ilaw?” Atungal naman ni James na nagising sa pagkabuhay ng mga ilaw. Lalo naman akong nanigas sa kinatatayuan ko.

“James, kailangan mong makita ’to.” Usal ni Joven.

“Ano ba ’yon?” Asik ni James saka bumangon.

Hindi ko na nagawa pang tumingin sa gawi nya.

“Anong ibig sabihin nito?” Galit na asik ni James.

“I just thought na balak tumakas ni Cy.”

“Tumakas?” May pagtatakang sigaw ni James.

Nagising naman sila Jonathan, Joshua at Jared sa pagsigaw ni James.

“At saan mo naman balak pumunta? ha? Cy!”

“Ano bang nangyayare at sumisigaw ka, James.”

“James, parang awa mo na. Ayaw ko na. Pagod na pagod na ako sa pinapagawa nyo sakin. Pakawalan nyo na ako. Pinapangako ko sa inyo na hindi ako magsusumbong.” Umiiyak kong pakiusap.

“At sino ka sa tingin mo para lokohin ako.”

“Oh! You’re leaving in the middle of the night?” Usal naman ni Jared.

“Bakit? Ayaw mo na ba samin kaya aalis ka na?” Sabi naman ni Joshua.

“Hindi ko na kaya. Nagmamakaawa ako sayo, James. Itigil mo na ’to. Gusto ko ng umuwi samin.”

“Umuwi sa inyo o baka ang ibig mong sabihin kay Paul ka lang pupunta.”

“Wag mo ng idamay si Paul dito. Hayaan mo na lang akong umuwi samin. Hindi na ako lalapit pa sa kanya. Parang awa mo na James.” Pagmamakaawa ko sa kanya habang lumuluha.

“Hindi iyon ang punto ko. Nandyan man si Paul o wala, wala na akong pakialam dun. Ang tanging gusto ko lang ay ikaw. Yung katawan mo.”

Nanghihinang bumagsak ako sa sahig habang umiiyak. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Kahit magmakaawa pa ako sa kanya ay hindi nya ako hahayaang umalis.

“Hindi ako tanga, Cy. Hindi ba dapat ipagpasalamat mo na lang na ibinibigay namin ang sarili namin sayo ng walang bayad. Kulang pa ba? Nabibitin ka ba? Kung ’yon ang problema mo, ibibigay namin ’yon.” Singhal sakin ni James.

“Kung gusto mo magpadilig magsabi ka lang samin. Hindi naman kami nagpapabayad.” Natatawang sabi ni Joshua.

“Paano gagawin natin sa isang ’yan, James? Nahuli natin na balak tayong takasan.” Komento naman ni Jonathan.

“Kung si Paul lang naman ang pupuntahan mo para magpadilig dahil pakiramdam mo natutuyuan ka na. Pwes, ibibigay namin ngayon sayo.” Gigil na sabi ni James saka kinaladkad ako patungo sa kama ko.

Hindi ko na napigilan pa ang sariling umiyak sa ginagawa nilang pagtrato sakin. Hindi ko na ito nakakayanan at nandidiri na ako sa sarili ko.

“Pinili mo maging ganyan, Cy. Kaya panindigan mo dahil ang mga katulad mo hindi binibigyan ng halaga sa lipunang ito. Alam mo ba kung anong tawag sayo, isa kang salot.” Nainsulto naman ako sa sinabi nyang iyon.

“Kung isa akong salot bakit hindi nyo na lang ako hayaang umalis. Bakit hinahayaan nyo parin ako na manatili ako dito? Dapat simula pa lang ng nalaman nyo na bakla ako pinaalis nyo na ako.” Bulyaw ko sa pagmumukha nya.

Nakatanggap naman ako ng isang malakas na sampal mula sa kanya. Naiyak na lang ako lalo dahil hindi ko man lang magawang ipagtanggol ang sarili ko. Napahawak na lang ako sa pisnging dinapuan ng palad nya.

“Mangyayare lang ’yan kung handa ka ng mamatay.”

Wala na akong nagawa kundi ang umiyak na lang dahil sa mga naririnig ko mula sa kanya at sa isiping sinasaktan na nya ako na hindi kailanman ginawa ng mga magulang ko sa akin.

“Want my seeds again then I’ll feed you.”

Wala man lang ginawa yung apat kundi ang tignan at pagmasdan na lang kung paano ako saktan ni James. Hindi na ako nakapalag pa nang marahas na nya akong hubaran na halos mapunit na ang suot kong uniform.

Nanginginig na niyakap ko na lamang ang sarili habang umiiyak nang matapos silang magparaos sa pamamagitan ko.

“Sa susunod wag mo ng balaking tumakas dahil hindi lang ’yan ang mapapala mo.” Pagbabanta ni James saka iniwan na ako.

Nalusaw naman ang pag-asang kinikimkim ko mula kanina. Kinakain na din ako ng konsensya ko sa tuwing tatawag sila mama para kamustahin ako pero hindi ko man lang magawang magsabi sa kanila ng problema ko dahil ayaw ko na mag-alala pa sila sakin. Mas pinipili ko na lang na ipakitang masaya ako kahit na ang kabaligtaran nun ay ang sitwasyong kinalalagyan ko ngayon.

Hindi ko na lang din namamalayan na unti unti na pala akong nakakatulog dahil sa sobrang pagod ko sa pagiyak at sa pagod na dinanas ko mula sa kanila.

CHAPTER EIGHTEEN

Walang gana akong pumasok kinabukasan. Kahit ganito na ang sinasapit ng buhay ko ayaw ko paring maapektuhan ang pag-aaral ko. Maaga akong nagising ng umagang iyon. Hindi ko na din nagawang sumabay pa sa agahan na inihanda ni James dahil ayaw ko ng makasama pa sila kahit pa sa hapagkainan.

Nasa kalagitnaan na ako pagtawid ko nang hindi ko mapansin ang hudyat ng pag-andar ng mga sasakyan at mabunggo ng isang sasakyan dahilan para matumba ako ngunit hindi naman iyon malakas. Nabigla lang ako kaya nawalan ako ng balanse kaya ako natumba.

Wala sa sariling tumayo na lang ako na para bang walang nangyare.

“Ayos ka lang?” Pag-aalala ng babaeng bumaba mula sa loob ng sasakyan. Nagtatakang napatingin naman ako rito.

“A-Ayos lang po ako.”

“Wala bang masakit sayo? Dadalhin kita sa ospital.”

“Hindi na po. Ayos lang po talaga ako”. Napansin ko naman ang mga taong nakatingin na sa gawi namin dahil nga sa nangyare.

Bigla naman akong nakaramdam ng pagkailang at pagkapahiya ng mga sandaling iyon.

“Sigurado ka? Sandali lang, itatabi ko lang ang sasakyan ko para magkausap tayo ng maayos.” Sabi nya saka binalikan ang sasakyan para itabi sa gilid ng kalsada at ako naman nagtungo na lang sa kabilang bahagi ng kalsada.

“Nagmamadali kase ako. Kung gusto mo bigyan na lang kita ng pera para makapagpacheck up ka sa ospital.” Pang-aalok nya.

Nabahala naman ako sa sinabi nya. Hindi ako tumatanggap ng pera mula sa ibang tao. Ayaw kong makaramdam sila ng guilt sa sarili dahil sa nagawa nila sakin.

“Hindi na po. Mas mabuti po sigurong umalis na lang po kayo baka ma-late pa po kayo sa pupuntahan nyo. Wag nyo na po akong alalahanin, ayos lang po talaga ako.” Pagpapakita ko ng simpatya para hindi sya masayadong mag-alala.

Gusto pa sanang ipilit na iabot sakin ng baabe ang pera ngunit hindi ko talaga ito tinanggap kaya minabuti ko na lang na hindi iparamdam sa kanya na kailangan nyang makonsensya. Umalis din naman sya at ako naman naglakad na lang patungong gate.

Hindi ko na lang pinansin ang mga matang nakatingin sakin marahil nagulat sa ginawa kong hindi pagtanggap sa inaalok ng babae para ipakonsulta ako sa doctor. Pumasok na lang ako sa gate ng school namin.

“We saw the incident.” Bungad sakin ng cctv operator ng school namin. “Sumama ka sakin sa clinic.”

“Hindi na po. Ayos lang po ako.”

“It doesn’t matter. Okay ka man o hindi, kailangan mo pa ding matingnan.”

Napatingin naman ako sa hintayan namin ni Paul at nakita kong nandun na sya. Nagdadalawang isip naman ako kung sasama ba ako sa clinic o hindi.

“Susunod na lang po ako. Magbabanyo lang po ako.”

“Sige, dumiretso ka na lang sa clinic. Maghihintay ako duon.” Sabi nya saka iniwan na ako.

Nagmamadali ko namang nilapitan si Paul na naghihintay sakin.

“Paul,”

“Cy,”

“Tara na,” Aya ko.

“Mauna ka na. Hinihintay ko pa si Nury. May dadaanan muna kami bago pumasok.” Natahimik naman ako sa sinabi nya pero hindi ko naman minasama iyon.

“Ah! Sige, mauna na ako.” Sabi ko na lang saka hindi na nagtanong pa.

Hindi ko alam pero biglang napawi ang ngiti sa labi ko nang sabihin nya iyon. Pakiramdam ko nagsasawa na syang maghintay sakin dahil palagi na lang akong nala-late at pati sya nadadamay na din ng dahil sakin.

Napabuntong hininga na lamang ako saka nagtungo na lang ng silid at naupo. Maaga pa naman iyon nang makarating ako ng school.

“Sevilliano,” Narinig ko namang tawag sakin ng kung sino kaya napatingin ako sa pinto at nabigla naman ako nang makita ko ang lalaking nagpapapunta sakin sa clinic na nagsabing maghihintay sya.

Nagtaka naman ako kung paano nya nalaman ang apelyido ko. Nabahala din ako dahil nawala sa isip ko ang magpunta sa clinic.

“Sevilliano,” Tawag ulit nito sakin na nagpatahimik sa mga kaklase ko at napatingin sa gawi ko.

“Tinatawag ka. Hindi mo ba naririnig.” Sabi ng isa sa mga kaklase ko.

“A-Ah! Yes, Sir. Nandyan na po.” Sabi ko saka nagmamadaling nagtungo ng pinto.

“How long are you going to keep me waiting? Sabi mo susunod ka. Kanina pa ako naghihintay pero hindi ka dumadating.”

“Pasensya na po kayo”.

“Marami pa akong trabaho na gagawin. Kung hindi lang talaga mahalaga ito para tingnan ka kaso wala akong pagpipilian dahil kailangan kong gawin ang trabaho ko. Kaya sa susunod umayos ka at palaging gamitin ang utak sa lahat ng bagay.” May halong inis na sabi nya.

Napayuko na lang ako sa sinabi nya saka sumunod na lang sa kanya patungong clinic. Habang naglalakad kami nakasalubong ko naman sila Paul at Nury ngunit hindi man lang nya ako binigyan ng tingin kaya nawala na naman ang sayang namumutawi sa dibdib ko dahil sya lang yung alam kong nandyan. Nakita ko naman ang mga ngiti nilang dalawa sa labi habang naguusap.

Nalampasan ko na lang sila ng hindi man lang ako binigyan ng tingin ni Paul. Hindi ko na din siguro alam gagawin ko kung sakaling hindi na din ako kausapin at pansinin ni Paul. Pakiramdam ko mababaliw na ako at masisiraan ng bait. Bigla namang nagtubig ang mga mata ko ng mga sandaling iyon.

“Pumasok ka na sa loob.” Paguutos sakin ng lalaki.

Mabilis na pinunasan ko ang mga luha ko upang makaiwas sa mga itatanong ng mga makakakita sakin kung bakit ako umiiyak. Hindi ko alam pero hindi naman ako dating iyakin baka siguro naninibago lang ako sa lipunan na kinalalagyan ko ngayon.

Malaki ang kaibahan ng maynila sa cebu. Lahat ng kalakasan ko nanduon sa cebu samantalang dito sa maynila, mag-isa lang ako. Malakas ako pero pinanghihinaan din ako. Hindi ko din naman inaasahan na ganito na ang kahihinatnan ng buhay ko.

“What happen?” Tanong naman sakin ng doctor pagkapasok ko ng clinic.

“H-Hindi naman po ako nasagasaan. Nawalan lang po ako ng balanse kanina kaya natumba po ako.” Pagpapaliwanag ko.

“That’s not my point,”

“Ang ibig nyang sabihin anong ginagawa mo sa mga oras na iyon at bakit ka tumawid kahit na naka-go na yung light,”

“Is there something bothering you? Maga ’yang mata mo.” Usal naman ng doctor.

Natahimik naman ako nang mapansin nila iyon.

“I was just concern. We don’t want to see our students commiting suicide. What you have done is already a suicide attempt.”

“N-Nagkakamali po kayo sa iniisip nyo. Wala po akong balak na mag-suicide. Hindi ko po kayang gawin iyon. Pagpasensyahan nyo na po ako.” Natataranta kong sabi dahil sa pagaakusa nila sakin ng maling bagay.

“Babalik na po ako sa room.” Natataranta kong sabi saka tumayo ngunit pinigilan ako ng lalaking nagsama sakin dito na makalabas ng pinto.

“You are showing the signs of suicidal behavior.”

“H-Hind—,” Hindi ko na naituloy pa ang sasabihin ko nang unti unti akong nanghina at napapikit.

“Everything is going to be fine.” Huling narinig kong sabi ng doctor.

---

Cypress POV

Nagising ako sa tinig ng isang pamilyar na boses na bumubulong sa kung saan.

“Cy, gumising ka na. Please?” Rinig kong tinig ni Paul.

Iminulat ko naman ang mga mata ko at pakiramdam ko umiikot ang paningin ko kaya agad na napahawak ako sa sentido ko.

“Cy, gising ka na. Doc, gising na po si Cy.”

“Kamusta na ang pakiramdam mo?”

“Medyo nahihilo lang po ako,”

“Tinurukan kase kita ng pampatulog kanina. Pagpasensyahan mo na kase kailangan ko lang gawin. Tomorrow you will undergo a psychological test para masiguro namin na ayos ka lang.” Nakunot naman ang noo ko sa sinabi nya. Nababaliw na ba ako sa tingin nila.

“Maniwala po kayo sakin hindi ko po talaga balak mag-suicide.” Sabi ko kasabay ng pagbangon ko.

“S-Suicide?” Gulat na sambit ni Paul.

“Calm down. Naniniwala ako sayo. We just want to make sure na okay ka lang. Hindi naman ibig sabihin na kapag sumailalim ka sa psycho test ay baliw ka na agad. It is the kind of test na babasahin lang yung kinikilos mo at yung isip mo then kapag hindi ka naman nakitaan ng kahit anong problema, its fine. No need to worry, okay?”

Napatango na lang ako sa sinabi nya at pinakalma ang sarili.

“And also I want to discuss to you some private matter.”

“Tungkol po saan?.” Tanong ko.

“Would you mind If I talk to him alone?” Pakiusap nya kay Paul na sinunod naman nito.

“Habang chinecheck kita kanina, may nakita akong malalaking pulang marka sa leeg mo at sa balikat mo. Hindi naman sa nanghihimasok ako, iniisip ko lang kung paano mo nakuha ’yan. As far as I know hindi normal sa isang tao ang magkaroon ng maraming kiss mark kaya may thoughts na pumasok sa isip ko kung bakit ka nagkakaganyan. Is someone forcing you to have sex?”

“W-Wala po ito, Doc. Nakakakain lang po ako ng bawal sakin kagabi kaya po inatake na naman po ako ng allergy ko.” Pagsisinungaling ko.

“You are already lying. What If tomorrow you would act something like this in front of psychologists. I don’t think you’ll pass the test.”

“Sorry po pero hindi ko po kayang sabihin sa inyo.”

“It’s okay. I understand. You can go back to your class. I have already check you and there is no signs of bone cracked.”

“S-Salamat po.” Saka bumaba na ng kinahihigaan ko.

Lumabas na lang ako ng pinto at hindi ko naman inaasahan na nandun pa din si Paul.

“Paul,”

“Cy, musta na pakiramdam mo? Pagpasensyahan mo na hindi ko alam na muntikan ka na palang masagasaan kanina.”

“Wag mo ng intindihin ’yon. Ayos na naman daw ako sabi ng doctor. Tara balik na tayo sa klase.” Pang-aaya ko na bumalik na sa silid.

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras ba ako nakatulog sa loob ng clinic na iyon pero sa nakikita ko parang halos magbe-break time na sa mga oras na ito.

Bumalik naman kami ng silid at hindi naman kami pinigilan ng prof bagkus pinapasok pa kami at hindi na nagtanong pa.

Naupo na lang kami sa kanya kanya naming upuan. Hindi ko mapigilang isipin ang nangyare kanina. Masasabi kong kasalanan ko iyon dahil dulot iyon ng nangyare kagabi at sa patuloy na mangyayare kapag hindi pa ako gumawa ng paraan pero paano. Wala akong mapagsabihan ng problema ko na dapat ako lang ang nakakaalam.

Nakatingin ako sa pisara kung saan nagtuturo ang ginang ngunit lumilipad ang aking isip sa dami ng mga bagay na tumatakbo ngayon sa isipan ko. Pakiramdam ko maiiyak na naman ako dahil hindi ko alam kung paano ko aayusin iyon at kung saan ako maguumpisa.

Dumating ang oras ng break time nang hindi ko napapansin. Patuloy pa din ako sa pag-iisip kung paano ba ang gagawin ko. Natutulala na lang ako sa mga pangyayareng nagaganap ngayon sa buhay ko. Mas gugustuhin kong bumalik na lang din samin.

“Tulala ka, Cy.” Rinig kong tinig ni Paul na nagbalik sakin sa katinuan ko.

“A-Ah! Hindi. Tara na. Sasabay ka ba sakin kumain?” Aligaga kong sabi para iiwas ang sarili sa nahuli nyang akto ko.

“Alam ko may problema ka. Pwede kang magsabi sakin. Makikinig ako.”

“Wag mo kong alalahanin. May naisip lang ako na gusto kong gawin kaya napansin mong tulala ako.” Sabi ko saka nginitian sya at tinapik sa balikat.

Naglakad na ako palabas ng pinto nang matigilan ako nang bigla akong yakapin ni Paul mula sa likuran ko. Sa pagkakabigla ko hindi kaagad ako nakapagisip ng maayos dahil hindi naman nya gawain iyon bagkus alam ko sa sarili ko na ako ang unang nanghihingi ng yakap ng walang permiso.

“Magsabi ka lang sakin kung hindi mo na kaya. Nandito lang ako palagi.”

“Magsasabi naman ako kung may problema ako pero ayaw ko din na mag-alala ka sakin. Hindi mo problema ang problema ko.” Mahinahon kong sabi.

“Nag-aalala lang kase ako sa narinig kong usapan nyo nung doctor kanina at sa balitang nalaman ko.”

“Yon ba! Hindi ko naman maiisip na tapusin agad ang buhay ko. Paano ko tatapusin pinipigilan mo ko.” Pagbibiro ko.

“Wag ka ngang magsasalita ng ganyan.”

“Oo na. Sige na. Bitawan mo na ako. May makakita pa satin baka kung ano pa isipin nila.”

“Mangako ka muna na hindi mo gagawin yon.”

“Hindi ko naman talaga gagawin ’yon kase pinipigilan mo ko.” Natatawa kong sabi.

“Kung hindi mo talaga gagawin. Gusto ko sumama ka sa bahay mamayang uwian. May gagawin tayo para mawala yang mga iniisip mo.”

“Kakain ka ba o hindi?” Pagtatanong ko kase parang wala syang balak.

“W-What’s going on here? My gosh, you faggots.” Nagulat naman kami sa pagtititili ni Vanessa.

Nabahala naman ako kaya agad na tinanggal ko ang pagkakayakap sakin ni Paul.

“Kaya pala ayaw mo kong tulungan kay Paul kase ikaw pala ang may balak na angkinin sya.” Sabi nya na sya namang pagsulpot ng mga kaklase namin.

“Nagkakamali ka sa iniisip mo, Vanessa.” Pagpapaliwanag ni Paul.

“Umamin na kayo. Sinong niloloko nyo? Hindi kami mga tanga para hindi isiping walang namamagitan sa inyo.”

“Wala naman talaga.” Asik ko.

“Anong wala? Kitang kita ng mga mata ko ang pagkakayakap sayo ni Paul.”

“Tara na,” Sabi ni Paul saka iginiya na lang ako paalis sa harapan ng mga kaklase namin.

Lumayo na lang kami sa mga kaklase namin.

“Pasensya ka na. Hindi ko naman sinasadya na yakapin ka. Nag-alala lang talaga ako.”

“Ayos lang ’yon. Wala namang ibig sabihin ’yon sakin. Wag mo na lang gagawin ulit iyon sa susunod baka magalit na naman si Vanessa.”

“Ano naman kung magalit sya? Alam ko naman na may gusto sya sakin pero wala namang kami.”

“Bawasan na lang siguro natin yung pagiging malapit sa isa’t isa.” Suhestyon ko.

“Okay,”

“At saka isa pa wag mo ko masyadong bigyan ng atensyon. Mag-focus ka sa ibang bagay katulad na lang ng mga kaibigan mo.”

“Hindi ko kayang gawin ’yon. Ikaw lang naman yung kaibigan kong nakakasundo ko sa lahat ng bagay.”

“Ikaw bahala,”

Nagtungo na lang kami ng cafeteria para kumain. Wala naman talaga akong balak kumain kase hindi pa din mawala sa isip ko kung paano ba ako makakatakas. Bigla ko namang naalala yung sinabi ni Paul na pupunta kami sa bahay nila mamaya.

“Kapag sumama ba ako sa bahay nyo mamaya maniniwala ka na sakin?”

“Only If you want,”

“Sige,”

Natapos naman kaming kumain nang hindi nagtatagal sa cafeteria. Hindi naman masyadong puno dahil late na din kami kumain. Bumalik na lang kami sa silid kapagkuwan.

CHAPTER NINETEEN

Lumabas na kami ng silid ni Paul nang sandaling dumating na ang oras ng uwian. Hindi naman ako magkamayaw sa pagmamadali dahil may isang bagay na tumatakbo ngayon sa isipan ko.

“Dadaan muna ako ng dorm ah. Dadalhin ko na din yung uniform ko para diretso na tayo mamaya pagpasok.”

“Are you sure?” Nag-aalangan nyang sabi.

“Oo, bakit?” Tugon ko naman.

“Wala naman. So, sa bahay ka hanggang gabi?”

“Oo para hindi na ako babalik sa dorm kung sakali.” Sabi ko pero ang totoong dahilan ko ay maitakas ko isa isa ang mga gamit ko pero kung desperado na talaga ako pwede naman akong tumakas kahit di na dala ang mga gamit ko.

“Okay,”

Dumaan muna kami ng dorm para kunin ang uniform ko at pasalamat naman ako dahil wala pa dun sila James kaya malaya akong makakapagempake ng gamit ko na hindi nila nahahalata. Hindi ko na talaga kaya ang ginagawa nila sakin kaya bahala na kung saan ako makarating. Ang mahalaga ngayon makatakas ako.

Nagmamadaling lumabas na ako ng dorm at saka sinara na ang pinto niyon. Nagpalinga linga muna ako para siguruhing hindi ako makikita kung dumating man sila James.

“Ang dami mo namang dala. Sa bahay ka lang naman pupunta ah.” Nakangiting salubong sakin ni Paul.

“Halika na. Bilisan na natin.” Aligaga kong sabi.

“Bakit ang daming laman ng bag mo? Wag mong sabihing sa bahay ka na namin titira nyan.” Nakangiti pa din nyang sabi kahit nagtataka.

“Hindi ko na kase inayos pagkakalagay. Halika na.” Sabay hila ko na lang sa kanya dahil hindi pa talaga sya maglalakad.

Napasunod naman sya sakin patungo ng hagdan. Hindi pa kami nakakababa ng tuluyan nang makasalubong namin sila James na iniiwasan ko. Napahinto naman ako sa pagbaba ko at napatingin sa gawi nila James.

Bigla akong kinabahan sa puntong iyon dahil hindi ko alam ang gagawin ko pero hindi ko na hahayaan na mabulilyaso pa ang plano kong pagtakas.

“J-James,” Kinakabahang sambit ko sa pangalan nya.

“Saan ka pupunta?” Tanong nya sakin saka tumingin kay Paul kapag kuwan sa kamay kong nakahawak sa kamay ni Paul. Agad naman akong bumitaw sa pagkakahawak ko sa kamay ni Paul.

Nabahala naman ako kase nakita nyang magkasama kami ni Paul. Nagkatinginan naman kami ni Paul samantalang ako naman hindi malaman kung ano ang sasabihin. Pinilit kong hindi magmukhang tensyonado para ng sa ganun hindi sila maghinala sakin.

“Inaya ko kase si Cy sa bahay.” Sabi ni Paul.

Napasuntok naman ako sa isip ko dahil naunahan ako ni Paul sa gusto kong sabihin. Hindi pa naman iyon ang idadahilan ko pero bakit ba ako nagaalangan. Mas lalo akong mahahalata kung hindi ako magsasalita.

“Magpagabi ka. Alam mo na mangyayare sayo.” May pagbabantang sabi ni James saka nilampasan na kami kasama ang mga dorm mates namin.

“Ano daw sabi nya? Mangyayare sayo?” Naguguluhang tanong ni Paul.

“W-Wala ’yon. Wag mo na lang syang intindihin. Nagbibiro lang ’yon.”

“Nagbibiro ba ’yon sa tingin mo. Parang hindi nga mapaliwanag yung hitsura nya nang makita ka nyang aalis.”

“Tara na,” Pang-aaya ko na sa kanya para makaalis na.

Sumakay na lang kami ng pinara naming Jeep para magtungo na sa bahay nila. Nakahinga naman ako ng maluwag sa kabilang banda dahil naisakaturapan ko ang unang hakbang ng plano ko.

“Tamang tama din yung pagpunta mo kase walang tao sa bahay maliban na lang sa mga maids namin.” Masayang sambit niya at kulang na lang ipagsigawan nya sa lakas ng pagkakasabi nya dahilan para mapatingin sa kanya ang mga nakasakay din duon sa jeep na iyon.

“Ano naman kung wala yung kuya at parents mo?” Pabalik na tanong ko sa kanya.

“Masaya lang ako kase walang pipigil sa pwede kong gawin mamaya sa bahay.” Mababakas ang galak sa kanyang mukha habang sinasabi iyon.

“Edi mabuti,”

“Magagawa natin lahat ng gusto natin Cy.”

“Hindi naman ako sumama sayo para gawin lang yung gusto mong gawin.”

“Hijo, pwede bang hinaan mo lang yung boses mo?” Pagpuna ng isang ginang na nasa harapan namin sa kanya. Napatingin naman kami sa ginang.

“Pasensya na po,” Magalang na tugon ni Paul.

“Kung ano mang balak nyong gawin na dalawa. Pagusapan nyo na kayong dalawa lang ang nakakarinig pati pampribadong usapin pinaguusapan nyo sa mataong lugar.” Panenermon ng ginang saming dalawa.

Natahimik na lang kaming dalawa ngunit nagtaka naman ako sa mga sinabi ng ginang. Bigla namang gumuhit sa isipan ko ang mga sinabi nito at sa palagay ko ay nagkakamali sya ng intindi sa pinaguusapan namin ni Paul.

“Pasensya na po kayo pero parang nagkakamali po yata kayo sa iniisip nyo. Hindi po yung bagay na iniisip nyo ang gagawin namin.” Pagpapaliwanag ko.

“Hindi na mahalaga kung anong gagawin nyo. Ang sakin lang mag-ingat kayo sa mga sinasabi nyo kapag nasa pampublikong lugar kayo dahil maaring maging iba pagkakaintindi ng ibang tao.”

Bigla naman akong nakaramdam ng hiya dahil nakatingin na lahat ng pasahero saming dalawa. Napayuko na lang ako at natahimik na lang sa pgsesermon samin ng ginang at ganun din si Paul.

“Mga kabataan talaga ngayon. Yung panahon naman namin hindi ganyan. Wag nyong mamasain ang mga sinasabi ko. Nababahala lang ako sa mga kinikilos ng mga kabataang tulad nyo ngayon.” Malumanay na sabi ng ginang.

“Pasensya na po kayo ulit.” Paghingi ng paumanhin ni Paul.

“Pinapangaralan ko lang kayo. Sana ay maintindihan ninyo ako.”

“Opo,” Sagot na muli ni Paul.

Hindi ko na nagawang magsalita pa dahil binalot na ako ng hiya. Hindi ko na din magawang iangat ang tingin sa ginang at sa kahit sinomang nanduon.

“At ikaw naman neng, mag-ingat ka sa paghahanap mo ng kasintahan. Wag mong piliin yung lalaking mas madaldal pa sayo.”

Nagulat naman ako sa sinabi ng ginang kaya nagangat kaagad ako ng tingin sa kanya. Napalunok naman ako kaagad ako ng sarili laway. Tingin ko kanina pa sya nagkakamali pati kasarian ko nagkamali na din sya.

“Nay, hindi po kami magkasintahan. Lalake po ako.” Pagpapaliwanag ko.

“Lalake ka? Akala ko pa naman babae ka. Masyado ka kaseng malambot kaysa dito sa kasama mo.” Pagtutukoy nya kay Paul.

Nahihiyang itinuon ko na lang ang paningin sa labas ng bintana dahil hindi ko na kaya ang atensyong dinudulot ng ginang samin. Hindi naman sa minamasama ko ang sinasabi nya. Ang ikinababahala ko lang ay ang mga matang nakatingin na sa gawi namin.

“Sa babaan lang po,” Rinig kong usal ni Paul.

Napatingin naman ako sa labas at nagtaka naman ako dahil wala pa naman kami sa kanila. Agad na napatingin ako kay Paul. Kinindatan naman nya ako at naintindihan ko naman ang ibig nyang iparating. Huminto naman ang jeep sa babaan ng mga pasahero.

“Dito na po kami.” Pagpapaalam ni Paul sa ginang.

Hindi ko naman magawang tumingin sa ginang dahil nahihiya talaga ako kaya sumunod na lang ako sa pagbaba ni Paul.

“Bakit bumaba na tayo? Wala pa naman tayo sa inyo ah.”

“Hindi ko na kase matiis yung panenermon nung babae.”

“Anong babae? Bakit babae lang tawag mo kay nanay?”

“She is not my mom.”

“Kahit na. Sign ba ng pagrespeto.”

“Hayaan mo na lang ’yon. Sumakay na lang ulit tayo.” Inis na usal nya.

“Bakit ka naiinis?”

“Hindi lang kase ako sanay na pagsabihan ng ibang tao tapos sa harap pa ng maraming tao maliban na lang kung si mom o di kaya si dad.”

“Ingay mo kase. ’Yan tuloy nasermonan ka.” Pangaasar ko sa kanya.

“Tayo. Hindi lang ako pati ikaw. Biruin mo ’yon napagkamalan pa kitang kasintahan.” Natatawa nyang sabi. Natawa na lang din ako ng maalala ko iyon.

Nabahala naman akong bigla. Ibig bang sabihin hindi ako mukhang lalake kahit pa na panlalake naman ang suot ko.

“Mukha ba akong babae sa lagay kong ito.” Pagsakay ko na lang sa sitwasyon namin ngayon.

Napatingin naman sya sakin at pinagmasdan akong maiigi. Sinipat bawat bahagi ng katawan ko na para bang sinusuri kung may sign ba nag pagkababae. Kinabahan naman ako, sana hindi nya mapansin.

Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan. Kung malaman man nya handa naman ako sa lahat ng mga salitang masasabi nya sakin. Pinakawalan ko muna ang inhibisyon at pagkabahala sa isipan ko. Ayaw ko munang magisip ng kung anong bagay na pwedeng sumira ng araw ko.

“Sort of,”

“Anong sort of? Nagbibiro ka ba?” Pagakto kong naiinis kunwari sa sinabi nya.

“Baka nasabi nga lang iyon ng babae.”

“Nanay!” Pagtatama ko sa dapat itawag sa ginang.

“Baka nasabi lang iyon ni nanay. Oh! Yan na ah. Masaya ka na?” Natatawa nyang usal.

“Nasabi nya lang siguro iyon dahil sa sobrang payat mo. Hindi naman sobrang payat sakto lang kaya siguro napagkamalan ka nyang babae na masasabi kong tama naman sya.” Sabi nya habang patuloy na inoobserbahan ako.

“Tama na nga ’yan. Sumakay na lang tayo.” Pagputol ko sa mga sinasabi nya baka may kung ano pa syang mapansin sakin.

Natatawa naman syang umakbay sakin saka sabay na naghintay ng jeep. Pinara na lang namin iyon ulit at saka sumakay na. Masasabi kong masaya na ako dahil nagawa kong maitakas ang ibang gamit ko. Makikiusap na lang ako kay Paul na itabi muna ang ibang gamit ko o di kaya sa locker ko na lang ilalagay ang ibang gamit ko na pwede ko namang gamitin kahit nasa school lang ako.

“Nagtataka lang talaga ako, may mali ba sinabi ko kanina?” Paghahanap nya ng sagot sa sariling tanong.

“Yan ka na naman. Hinaan mo nga yang boses mo. Kaya ka napansin ni nanay. Ingay mo kase.” Pang-aasar ko sa kanya.

“Nagulat lang din ako ng sabihin nyang kasintahan kita. Ganun na ba ako kagwapo para ibagay sayo?” Pang-aasar nya rin sakin.

Nabahala na naman ako baka kase may makapuna na naman sa ingay nya. Hindi naman sya maingay sadyang tahimik lang talaga sa loob ng jeep kaya kapag nagusap kayo ng kasama mo madidinig talaga ng mga katabi mo.

“Wag mo ng isipin ’yon dahil hindi naman tayo magkasintahan. Pinapaalala ko lang sayo na kaibigan mo ko at parehas tayong lalake. Hindi tayo talo.” Sabi ko na lang sa kanya.

“Hindi ba pwedeng maging magkasintahan ang dalawang lalake?” Nakangisi nyang sabi.

Palihim na napalinga ako sa mga katabi namin at napatingin naman ang mga ito sa gawi namin. Mabuti sigurong patahimikin ko na lang ang isang ito. Hindi pa nadala sa sermon ni nanay kanina.

“Iniisip ko pa lang nasusuka na ako.” Natatawang sabi ko pero labag sa kalooban kong sabihin iyon kase parang pinaparating ko sa punto na iyon na tutol ako sa ganuong klase ng pagmamahalan na kinabibilangan ko.

Nasabi ko lang naman iyon para manahimik na itong kasama ko dahil baka kung saan na naman mapunta ang usapan na ito at masermonan na naman kami kung sakali.

Tumahimik din naman siya at ganun din ako para sa ikabubuti ng sitwasyon. Iniiwas ko na nga ang sarili ko sa mga bagay na mapapansin ako pero hindi pa din natitigil ang mga matang maraming napupuna. Hindi naman sa natatakot akong malaman ni Paul ang totoong pagkatao ko, natatakot ako sa maaaring mawala at sa magiging tingin nya sakin. Hindi ko na din naman kayang bitawan pa ang pagkakaibigan na meron kami pero kung sakaling dumating man sa puntong kailangan ko ng bitiwan ay hindi ako magdadalawang isip na gawin iyon marahil para na rin sa katahimikan.

Kung kamuhian man nya ako tatanggapin ko kase kung tunay kang kaibigan handa mong isakripisyo ang pagkakaibigan nyo para sa ikapapanatag ng kalooban nyo. Alam ko mananatili sila sa puso natin at kailanman ay hindi natin sila malilimutan.

Nakarating na din naman kami sa destinasyon namin at bumaba na lang pagkahinto ng jeep. Halos alas tres pa lang ng hapon ng mga oras na iyon at tirik na tirik pa ang araw kaya inilabas ko ang payong ko mula sa bag ko at binuksan iyon. Naglakad na kami papasok ng subdivision na tinitirahan nila.

Iniangat ko ng bahagya ang kamay ko para hindi matamaan si Paul dahil nga mas matangkad sya ng kaunti sakin. Natatawang napatingin naman sakin si Paul.

“Bakit?” Walang emosyon kong sabi.

“Ako na lang maghahawak. Baka mangalay ka lang.”

“Okay lang,”

“Sanay na naman ako kahit walang payong tuwing umuuwi ako”.

“Edi wag kang magpayong.” Sabi ko saka inilayo ang payong sa kanya.

“Syempre gusto ko. Mainit kaya.” Sabi nya saka sumilong ulit sa payong ko kaya bahagya ko ulit iniangat ang kamay ko.

“Sabi mo sanay kana.”

“Mainit, masakit sa balat.” Natatawa nyang bawi sa sinabi.

Hindi naman kami nagtagal sa paglalakad at narating na din namin ang bahay nila na hinahangaan ko sa ganda. Hindi ko tuloy lubos maisip na nakakapasok ako sa ganitong klase ng bahay at sa isang tao pa na hindi mo makikitaan ng kahit na anong nakakadismayang ugali na tingin ko sa lahat ng mayayaman.

Humahanga din ako sa pagiging mabait niya sakin. Hindi ko nga din maisip na hindi sya mapili sa kaibigan. Pinaramdam nya sakin na hindi ako nag-iisa sa kabila ng pagiging mapag-isa ko dito sa maynila.

SPECIAL ANNOUNCEMENT

Mga mahal kong mga mambabasa,

Please take time to read this cause its all for you mga MAMBABASA ko.

      Unang una muna sa lahat nagpapasalamat ako sa inyo dahil nakaabot kayo dito sa yugtong ito ng aking kauna unahang gawa. I feel so grateful because my journey of being a writer has already started. And I am so happy that you have come this far.

     I want to say sorry on behalf of my grammatical errors, wrong spelling and even wrong formation of some words but still its my mistake and I am in a state of shock that you don’t complain anything about the run of the story until now. I swear that you were going to enjoy this but as an author I am not a hundred percent sure that everyone would love or like this story and I still barely appreciate it.

     For all those enjoying. Keep nyo lang yan. I’ll make more story for you guys. Salamat sa suporta at sana magtuloy tuloy na guys. Samahan nyo ako sa patuloy na paggawa ko ng mga future story ko.

     Wag nyo ding kakalimutang magbigay ng suggestion and recommendation sa comment box para ma-improve ko ang writing skills ko at ganun na din ang aking imahinsyon upang makabuo ng panibagong kwento para sa inyo.         Don’t forget to SHARE, VOTE AND LEAVE A COMMENTS on every chapter you read. Malaking bagay na po iyon para sakin. Masayang masaya po ako at sana ma-inspire ko kayo.

Mahal ko kayo, mga MAMBABASA ko.

Salamat ulit, mga MAMBABASA ko.

Your MANGAGAWA author,

~

Miss SD Card

CHAPTER TWENTY

Pinagbuksan naman kami ng gate ng isa sa mga maid nila nang dumating kami. Binati sya nito at ganuon din sa akin. Tanging ngiti na lang ang ipinukol ko rito. Nabahala naman ako dahil pakiramdam ko sa bawat oras na tatapak ako sa sahig ng bahay nila ay madudumihan.

Huhubarin ko na sana ang sapatos ko nang pigilan ako ni Paul.

“Wag mo ng hubarin yang sapatos mo. Hindi naman kami maselan.” Nakangiting sambit ni Paul habang ako nagdadalawang isip pa kung susundin ko ba ang sinabi nya.

Nang huli napagdesisyunan ko na  na hubadin na lang at iwan iyon sa labas saka itinayo sa gilid. Hinayaan na lamang nya ako at hindi na pinilit pa. Pumasok na lang din ako saka inilibot ng muli ang paningin sa loob ng bahay na kinatatayuan ko ngayon.

Nawala na sa paningin ko ang maid pati na din si Paul na umakyat na sa kanyang silid. Inilibot ko na lang ng mabuti ang sarili sa karangyaan ng bahay na iyon. Namamangha talaga ako sa ganda ng bahay nila. Hindi na din bago sa katulad niya na nakaaangat sa buhay.

“Are you done canvassing?” Narinig kong alingawngaw ng boses ni Paul sa kabuuan ng bahay.

Hinanap naman sya ng mga mata ko at nahinto ang paningin ko sa lalaking nakatayo sa hagdan habang walang pang-itaas. Napatingin naman ako sa hubad nyang katawan. Bakit hindi ko magawang iiwas kaagad ang tingin ko duon? Nakita ko na iyon pero hindi ko naman natitigan ng husto katulad na lang ng ginagawa ko ngayon.

Hindi ko din alam ngunit may nag-uudyok sakin na sipatin ang katawan nyang tinititigan ng mga mata ko ngayon. Tumama naman ang paningin ko sa tiyan nyang may apat na maumbok na abs. Napalunok na lang ako ng malalaking butil ng laway ko.

“I know what you’re thinking. Come to my room and I’ll show you.” Napitlag naman ako sa bigla nyang pagsasalita.

Muntikan ko ng makalimutan na hindi dapat ako maaaring umakto ng hindi naaayon sa mga kinikilos ko. Bigla naman akong nakaramdam ng hiya ngunit hindi ko iyon ipahalata.

“H-Huh?” Nauutal kong sabi sa kabila ng pagkabigla.

“Wag mo kase akong titigan. Sunggaban mo na ako agad. Muntikan na akong matunaw eh.” Nakangisi nyang sabi.

Bigla namang nag-init ang dalawa kong pisngi. Hindi maaari ito. Hindi ako pwedeng makaramdam ng ganito. Lihim na humigit ako ng hangin at pinuno ang baga ko.

“Hindi ah. Nagagandahan lang ako sa bahay nyo.”

“Sa bahay namin o sa katawan ko?” May pang-aasar na sabi nya saka kinagat ang ibabang labi.

Nabato naman ako sa ginawa nyang iyon. Napalunok akong bigla ng sariling laway ko. Bago pa ako mawala ulit sa katinuan ay ibinalik ko na lang sa wisyo ang sariling pag-iisip.

“S-Sa bahay nyo ako nagagandahan,”

“Sa bahay ka ba talaga namin nagagandahan? Bakit sa katawan ko ikaw nakatingin?”

“M-May ganyan din ako ’no.” Tanging nasabi ko na lang kahit na ang totoo ay wala akong ganuong klase ng katawan.

“I’m just kidding. Sumunod ka na sa kwarto at gusto kong makita ang sinasabi mong meron ka din nito.” Sabi nya saka umakyat na.

Bigla naman akong nagalinlangan sa sinabi nyang iyon. Nagtungo na lang ako ng hagdan at hindi na inisip pa ang sinabi nya. Paakyat na sana ako nuon nang matigilan ako nang marinig ko ang tinig ng maid kanina. Napahinto naman ako sa tangkang pagakyat ko.

“Ngayon ko lang ulit nakita ang batang ’yan na sobrang saya.” Masayang sambit ng matanda kahit na hindi naman ako nagtatanong.

“Ano pong ibig nyong sabihin?” Sabi ko sa kabila ng pagtataka.

“Sa tagal ko ng nagsisilbi sa kanila bilang katulong, ngayon ko lang muli nakita ang masisiglang ngiti sa mukha ng batang iyan. Kung dati halos hindi maipinta ang emosyon sa mukha ni Paul pero sasabihin ko sayo, simula ng dalhin ka nya rito sa bahay nila, walang oras na hindi ko makikitang masaya ang batang iyan.”

Hindi naman ako nakapagsalita at hinayaan na lang ang matanda sa pagkukuwento nito. Binalot na din naman ako ng kuryosidad ko dahil hindi ko din lubos akalain na may magkukuwento sakin tungkol kay Paul.

“I think he found something precious on you,”

“Cy,” Rinig kong tawag sakin ni Paul mula sa taas.

“Sige po,” Paalam ko sa matanda.

Habang umaakyat ako, hindi ko naman maiwasang hindi isipin ang sinabi ng matanda. Nakarating din naman ako ng silid ni Paul ngunit inagaw ng atensyon ko ang terrace na nanduon na hindi ko narating nung nakaraan na nandito ako kaya duon muna ako nagtungo.

Napabuntong hininga na lang ako at nilasap ang hangin na sumalubong sakin. Napangiti ng saglit dahil nakakalimutan ko ang problema ko sa pagkakataong ito. Pakiramdam ko malaya ako sa lahat ng iniisip ko ngayon. Malaya kila James.

“Nandito ka lang pala,” Sambit ni Paul.

Napatingin naman ako sa gawi nya. Pinagmasdan ko lang sandali ang masayang imahe na nakapinta sa kanyang mukha. Hindi nya alam sya ang nagbibigay sakin ng lakas ng loob para maging matatag lalo na’t wala akong makapitan sa panahon na ito. Nahahawa tuloy ako sa tuwing masaya siya at nawawaglit din iyon sa tuwing bumabalik ako ng dorm.

Nagmasid na lang ako sa natatanaw ko mula sa terrace na iyon. Ang laki ng mundo pero bakit masyado tayong nagpapakahirap sa isang problema? Kailan ko ba mahahanap sa sarili ko ang hindi pagaalinlangan sa lahat ng bagay?

“Napansin ko lang na kanina ka pang balisa, Cy? Alam ko may problema ka. Hindi ka lang nagsasabi sa akin at gusto ko sana magsabi ka sakin. Mapagkakatiwalaan mo ko. Kahit gaano kabigat ’yan, makikinig ako. I am really worried about you.”

Napatingin naman ako sa kanya. Bakas sa mukha nya ang pag-aalala at ang isang ngiti na binibigyan ako ng motibasyon para maging matapang. Naiinggit tuloy ako dahil hindi ko magawang ngumiti ng katulad sa kanya sa mga araw na ito. Gusto kong ngumiti pero ang hirap magpanggap na masaya. Bigla namang may gumuhit na luha sa mga mata ko. Hindi ko deserve ang pag-aalala nya pero bakit ko ba hinahayaan ang sarili kong hilahin ng negatibong isipan.

“Paul, salamat sa pag-aalala mo ah. Lilipas din siguro ito. Hindi ko pa kayang magsabi sa ngayon. Pasensya ka na.” Sabi ko saka tumingin na lang sa malayo.

“Okay lang. Naiintindihan ko naman. Sabi ko nga nandito ka para magsaya at kalimutan kung ano man problema mo. Bakit hindi kaya tayo mag-swimming? Tara!”

Sumangayon naman ako sa sinabi nya kaya pumasok muna ako sa silid nya upang ilapag ang bag ko. Saka ko na ipapaalam ang mga gamit ko. Hinubad ko na lang ang suot na uniform at pants. Bigla ko namang nakalimutan na nandito pala ako sa bahay nila at baka may mapansin sya sakin pero bahala na. Ayaw ko munang mag-isip.

Iniwan ko na lang ang puting shirt at short na suot.

“Sunod ka na lang sa baba, Cy.”

“Sige,”

Hindi ko alam ang gagawin ko sa mga sandaling iyon baka mapansin nya ang umbok sa dibdib ko. Sinilip ko muna ang sarili ko sa salamin na nanduon at pinagmasdang maigi ang sarili. Hindi naman halata dahil may kaluwagan naman ang suot kong shirt. Napabuntong hininga na lang ako. Iniisip ko din na itigil na lang ang pag-inom ng bagay na iyon.

Lumabas na ako ng silid at saka binaybay na ang hagdan pababa. Nagtungo na ako sa pool area at nakita ko sya duon na lumalangoy. Inilibot ko ang paningin sa malawak na bakuran nila. Tirik ang araw ngunit hindi na masyadong masakit sa balat.

“Oy! Cy, halika na dito.” Pang-aaya na nya sakin nang makita nya akong nakatayo sa gilid ng pool.

“Nakalimutan ko palang sabihin sayo na malalim ’tong swimming pool namin.” May pag-aalala nyang sabi.

“Laking probinsya ako kaya di mo kailangan mag-alala. Marunong akong lumangoy.” Taas noo kong sabi.

“You got that confidence, huh?”

“Wag mo nga akong ini-english dyan. Hindi ka naman ganyan sa school kapag kausap mo ko o kahit sino sa mga kaklase natin.”

“There’s a difference between school and home.”

“Dami mong sinasabi.” Sabi ko saka marahan na bumaba sa pool.

“So, there is no place for worries?”

“Paul, ito sasabihin ko sayo ah, hindi mo ko responsibilidad para masyado mo kong alalahanin. Hindi mo kailangang gawin ’yon, okay?” Seryoso kong sabi.

“So serious huh!” Nakangiti nyang sabi sabay sinabuyan ako ng tubig.

Gumanti naman ako at natigil lang kami sa pagpapasahan ng saboy ng tubig nang may maramdaman kaming presensya ng isang tao na nakatingin samin. Napatingin naman kami sa gawi ni Kuya Ford.

“Oh! Kuya, kakarating mo lang ba?”

“Hindi nyo nga ako napansin na dumating eh. Kanina pa ako dito. Hindi ko na kayo inistorbo kase mukha seryoso yung pinaguusapan nyo.” Nakangiti nitong sabi.

“Want to join us?”

“Nah! I’m about to sleep. Wake me up when mom and dad’s home.”

“Bakit kuya?” Tanong naman ni Paul.

Pinagmasdan ko lang silang magkaptid habang naguusap. Hindi maitatanggi na parehas silang may kaaya ayang panlabas na anyo. Parehas na may hitsura at parehas na matangkad. Nanliit tuloy ako sa sarili ko. Hindi ko alam kung may kaaya aya din ba akong hitsura pero hindi na mahalaga iyon.

“I have to discuss something to them.”

“Tungkol saan?” Pakikiusyoso naman ni Paul.

“Kung gusto mo malaman pwede ka naman makinig sa magiging usapan namin. Hindi kita pipigilan.” Sabi nya saka nagpaalam na samin.

“Anong oras ba umuuwi yung parents mo?” Pagtatanong ko.

“Around nine pm.”

“Nine? Sa mga oras na ’yon nasa trabaho na tayo. Hindi ba sila nagtataka kung bakit palagi kang wala ng ganung oras tapos idadahilan mo lang nasa bahay ka ng kaklase mo.”

“Hindi naman sila nagtatanong,”

“Kahit na pero nagtataka lang ako, bakit ka pa nagtatrabaho kung hindi pa naman kailangan?” Pagtatanong ko.

“Hindi naman dahil sa mayaman kami. Gusto ko lang maranasan para hindi ako magmukhang walang alam kung sakaling tumuntong man ako sa ganuong punto ng buhay ko.”

“May point ka naman. Hindi naman kita pwedeng pigilan.”

“Let’s stop talking about it. All I want is to relax.”

Masayang nagtampisaw at nagpalangay langoy na lang kami ng mga sandaling iyon. Hindi sya nagkakamali na malalim nga ang swimming pool nila pero hindi naman ako nag-alala.

Paahon na ako nuon nang bigla nya akong pigilan. Nagtatanong ang mga mata na napatingin ako sa kanya na palapit sakin.

“Bakit?” Usal ko.

“May napansin lang kase ako,” Sabi nya na nagpakabog ng sobrang bilis ng puso ko. Pinanatili kong kalmado ang sarili.

“Ano naman ’yon?” Inosente kong sabi.

Lumapit sya sakin at seryoso ang hitsura nya sa pagkakataong iyon.

“May nakita kase akong malalaking pula sa leeg mo pati sa batok mo. Pwede ko bang tignan?” Sabi nya.

Nanigas naman ako sa kinatatayuan ko sa mga narinig ko.

Bago pa ako makatanggi nailapat na nya ang kanyang daliri sa bagay na tinutukoy nya. Marahan nya iyong hinaplos at sinuri.

“Is this kiss marks?” Pagtatanong nya.

Nataranta naman ako dahil hindi ko alam ang isasagot ko. Hindi ako makaisip ng pwede kong gawing dahilan lalo na’t halata naman talagang ginawa iyon ng isang tao. Hindi ko naman lubos akalain na mapapansin nya iyon o sadyang nawala lang sa isipan ko.

“Meron ka din dito sa collar bone mo.” Patuloy nya pang paghahanap sa mga hinihinala nyang marka.

“Meron ka din dito sa balikat,”

“Wala ’yan. Allergies lang ’yan.” Sabi ko na lang saka inilayo ng bahagya ang sarili.

Pinigilan ko na din sya baka may iba pa syang mapansin bukod sa mga markang pinaghihinalaan nya.

“Don’t blame me. ’Yan ba ang dahilan kung bakit muntik ka ng masagasaan kanina?”

“H-Hindi. Hindi ito kiss marks. Nakakain lang talaga ako ng bawal sa akin kagabi.” Paggsisinungaling ko.

“No lies are allowed here in my house. May ginagawa ba sayo yung mga roommates mo kaya ganun ka na lang nila tignan kanina?” Pagususpetsa nyang sabi na may kasamang paghihinala.

“Wag mo na intindihin ’to. Hindi naman ako nagsisinungaling.” Sabi ko sa patuloy nyang pagpipilit sa bagay na iyon.

Umahon na lang ako ng pool at ganun din sya. Inayos ko na lang ang sariling damit para takpan ang mga markang nanatili sa balat ko ng nakaraang gabi.

“Sure ka ba na allergies lang ’yan? Punta tayo ng ospital para matignan ka.”

“H-Hindi na. A-Ayos lang talaga ako.” Nababahala ko namang sabi.

“Cy, hindi ako tanga para hindi malaman na kiss marks ’yang nasa balat mo.”

“Paano mo naman nasabi? Nagawa mo na ba ’yon?” Wala sa sariling sabi ko dahil hindi na ako makapagisip ng idadahilan ko.

“Yes, I did to myself.”

“Maaaring nagkataon lang na magkaparehas kaya inisip mo na ganun nga.”

“Hindi kita pipilitin pero nandito lang ako kapag kailangan mo ng masasandalan.” May pag-aalala nyang sabi at hindi na ako pinilit pa.

“Mas mabuti pa sigurong, magbihis na tayo. Anong oras na din. Halos maggagabi na.” Sambit ko na lang saka tinaklob sa sarili ang tuwalyang pinahiram nya sakin.

Pabalik na kami sa loob ng bahay nila nang madatnan namin ang parents nya sa kusina. Napatingin naman sila sa gawi namin.

“Mom! Dad!” Masayang tawag nya sa mga ito.

Ngumiti na lang ako at nagmano sa kanila na hinayaan naman nila. Hindi naman sila nagdalawang isip na pagbigyan ako kahit pa na basa ako. Nakangiti naman ang mga ito habang nakatingin samin.

“Akala ko ba nasa trabaho po kayo?” May pagtatakang sabi ni Paul sa mga ito.

“Your dad wants to go home early.” Paliwanag naman ng mama nya.

“Magbihis na kayo at ipapahanda ko na ang hapunan.” Utos ng daddy nya samin.

Nagpaalam na kami at nagtungo na ng kwarto nya para makapagbihis. Hinanap ko naman kaagad ang bag ko saka naghalungkat ng pwede kong suotin. Nabigla naman ako nang makitang wala akong dalang damit maliban sa mga pangibaba ko at uniform ko sa trabaho.

“Sabay na tayo magbihis.” Agad naman akong napatingin sa gawi ni Paul.

“Mauna ka na. Naghahanap pa ako ng damit ko.”

“Okay,”

Nataranta naman ako nang wala akong makitang kahit anong shirt na pwede kong ipamalit. Hindi ko na din siguro nagawa dahil nga sa nagmamadali ako kanina. Napahilamos naman ako sa mukha ko. Napaupo na lang ako sa sahig at napayuko. Nasampay ko na lamang ang dalawang braso sa magkabila kong tuhod.

“May problema ba, Cy?” Napaangat naman ako ng tingin sa kanya at wala na naman syang pangitaas kaya inilayo ko agad ang tingin sa kanya.

“A-Ano kase? Nakalimutan kong magdala ng damit. Kung ayos lang sayo, pwede ba akong manghiram ng damit?” Nahihiya kong sabi.

“Sure. Hindi mo kailangan mahiya. Saglit lang maghahanap ako. Medyo malaki ang damit ko sayo, okay lang ba?”

“Aangal pa ba ako ngayong wala akong susuotin.”

“Pwede ka namang topless na lang. Ipapaalam ko na lang kila, dad.”

Kahit kailan hindi ko ninais na mag-top less pero hindi ako pwedeng magpahalata na ayaw ko. Hindi din pwede dahil may bahagi ng katawan ko ang itinatago ko.

“Hindi ako sanay. Pasensya na.”

“Hey, why need to say sorry? I am not forcing you. Hindi ko naman sinasabi na required ang maghubad dito.” Natatawa nyang sabi.

“Come here,” Tawag nya sakin.

Sumunod naman ako patungo sa walk-in closet nya. Napatingin naman ako sa mga damit nyang maayos na nakatupi at ang iba naman ay nakasampay.

“Marami akong damit pero hindi ko naman nagagamit lahat. Hindi ko alam kung magugustuhan mo.” Nag-aalangan nyang sab.

“Kahit ano naman susuotin ko. Hindi naman ako manghihiram kung hindi ko lang nakalimutan. Mas nakakahiya pa nga sayo eh.”

“Ikaw ng bahala pumili.”

“Hindi mo kailangan mag-alala. Saglit ko lang naman gagamitin. Hindi din naman ako maarte. Papahiramin mo na nga ako, mamimili pa ba ako.”

Natawa na lang sya sa sinabi ko. Hindi na ako namili at kumuha na lang ng isang damit na nasa ibabaw lang. Pangitaas lang naman ang nakalimutan ko. Nagtungo na ako ng banyo para makapagbihis. Binanlawan ko muna ang sarili saka nagpunas at nagbihis. Nagsipilyo na din ako. Hindi ko naman nakakalimutan ang toothbrush kit ko sa tuwing umaalis ako. Piniga ko na lang ang mga damit ko at isinantabi. Dadalhin ko na lang mamaya.

Lumabas na ako matapos kong magbihis. Hindi naman ako nabahala kahit na medyo malaki at maluwag sakin ang suot na damit. Matangkad sya at mas may laman kumpara sa katawan kong patpatin. Napatingin naman ako sa kanya nang marinig kong tumatawa ito ng mahina habang pinipigilan iyon.

“Bakit ka tumatawa?”

“Nothing,” Sabi nya habang patuloy pa din sa pagpipigil ng tawa.

“Ano nga?”

“The shirt of mine suits you, my little smurf.” Sabi nya saka pinakawalan na ang tawang kanina pa nya pinipigilan.

“S-Smurf?” Naguguluhan kong usal.

“Don’t be mad If I tell you that you look like a dwarf over my shirt wearing on.” Nainis naman akong bigla kaya hindi ko na lang pinansin.

“Nagkataon lang na matangkad ka sakin pero hindi naman ako pandak.”

“I get it.” Sabi nya saka tumigil na sa pagtawa.

Nakarinig naman kami ng pagkatoks sa pinto at siya na ang nagbukas niyon.

“Sir, handa na po ang hapunan.”

“Too early. It’s only 6 pm”.

“Yes but your dad command me to call you downstairs.” Namangha naman ako dahil pati maid nagi-english.

“Okay,” Tugon na lamang ni Paul.

“Hindi kaya pagalitan ka na naman ng magulang mo?”

“For what?”

“Magbihis ka bago ka bumaba.”

“Naalala mo pa yun ah.”

“Hindi naman kase ako makakalimutin.”

Hindi naman sya nagdalawang isip na magbihis at kumuha ng damit sa closet nya.

“Lets go, my smurf.”

“Smurf ka dyan.” Naguguluhan kong sabi.

“Don’t mind me. I just want to call you like that while you are wearing my shirt, bestfriend.”

“Dugo ilong ko, pre.” Natatawang sabi ko na lang.

Inakbayan nya ako habang pababa kami ng hagdan.

“Seems that you two are very really close.” Narinig kong tinig ni Kuya Ford.

Napahinto naman kami at napatingin sa kanya na kasunuran namin.

“Does it concern you, my brother?” Nakangiting turan naman nya dito.

“Not really. I’m just kind of confused about your changes you’re showing this last few days.” Nakangiti nyang sabi.

“What are you talking about?”

“It’s okay. I know you don’t want to talk about yourself. Go ahead downstairs. I’ll just follow.”

Hindi ko naman maiwasang hindi malutang dahil sa paguusap nila. Ganuon ba talaga sila mag-usap ng kuya nya. Hindi ko maisip na nakakayanan nilang mag-usap sa english na paraan.

“Dinner’s ready. Let’s eat.” Masayang sambit ng mama ni Paul.

Napatingin naman sila sa gawi namin nang dumating kami sa kusina.

“Did Paul lent you a shirt?” Nakangiting tanong sakin ng dad nya.

“It’s really obvious, dad. He forget to bring his clothes.”

“Why being defensive? I’m just asking.” Natatawang sabi ng papa nya.

“Maupo na kayong tatlo at kumain na.” Utos naman ng mama nila.

Naupo na lang ako sa tabi ni Kuya Ford at si Paul naman sa tabi ng mama nya kaharap sakin.

“Cy, kumain ka ng marami. Wag ka mahihiya.” Sabi ni Kuya Ford.

Napatango na lang ako. Nabigla naman ako nang lagyan nya ng ulam ang plato ko. Nagulat naman ako sa ginawa ni Kuya Ford.

“Ako na po.” Hinayaan naman na nya akong pagsilbihan ang sarili.

Napasulyap naman ako sa mga kasama namin sa hapag. Hindi naman nagpapakita ng pagkabigla ang parents nila pero nang magawi ang paningin ko kay Paul nakita ko ang inis na gumuhit sa mukha nya pero hindi ko na lang iyon pinansin.

“You better try this one, too.” Sabi ni Kuya Ford saka nilagyan uli ang plato ko ng panibagong ulam.

Hindi ko naman sya pinigilan at hinayaan na lang. Nakakahiya naman kung tatanggihan ko. Napatingin ulit ako sa gawi ni Paul at hindi ko na mabasa ang ekspresyong nakaguhit sa mukha nya. Hindi ko na lang ulit pinansin.

Nasiyahan naman ako sa pagkaing nilagay niya sa plato ko. Kahit hindi ko naman hinihingi binibigay nya.

“So, mom’s recipe is always be the best. What can you say?” Pagtatanong ni Kuya Ford.

“Opo. Masarap.” Masayang sagot ko.

“Gusto mo pa?”

Napatango na lang ako kahit medyo naiilang at nahihiya na ako sa pakikitungo nya sakin at sa isiping nakikita iyon ng parents nila. Nilagyan naman ulit ni Kuya Ford ng panibagong ulam ang plato.

“Ano ba kuya? Hayaan mo na nga lang si Cy. Hindi mo naman kailangang lagyan ng pagkain yung plato nya.” Pasigaw na sabi ni Paul na nagpatikhim samin.

“What?” Gulat na sabi ni Kuya Ford.

“Is there something wrong, Paul?” Pagtatanong ng mama nya.

Nabigla kaming lahat sa pagsigaw nya at lalo na ako dahil ngayon ko lang sya nakitang ganuon.

“I see. You don’t have to worry, Paul. I’m just treating your friend to feel comfortable.”

“You don’t need to do that. I can do that.”

“Okay. I’m sorry.” Pagsuko ni Kuya Ford.

“Don’t mind them, Cy. Just eat.” Kalmadong sabi ng mama nila sakin.

Napatingin naman akong muli kay Paul na nakabusangot ang mukha habang nagmamadaling kumain. Bigla naman akong nakaramdam ng inis sa sarili. Hindi ko naman alam na maaapektuhan sya sa ginagawa ng kuya nya sakin. Isa pa wala naman akong nakikitang mali duon.

“I’m done.” Sabi ni Paul saka padabog na iniwan ang hapag at ang pinagkainan.

“What’s wrong with him?” Pagtataka ng kuya nya.

“You won’t get it unless you put yourself on his shoes.” May pang-aasar na sabi ng mama nya sa kanya.

“Mali na ba sa panahon ngayon ang asikasuhin ang bisita?”

“Wala ka namang mali duon, son pero nakalimutan mo yatang hindi mo naman bisita si Cy. Bisita sya ng kapatid mo.” Pagpapaliwang ng mama nya rito.

“I don’t get him sometime”.

“You don’t have to get him. Just understand him. I know you know the reason.” Usal naman ng papa nya.

“Don’t feel bothered, Cy. Kahit kami ay nagulat din sa inakto ng bunso namin. Even though na ngayon lang namin sya nakitang nagkaganuon.” Malumanay na sabi ng mama nila sakin.

“Pagkatapos mong kumain puntahan mo na lang sya sa silid nya.”

“Opo,” Tanging sagot ko na lang.

Nagpaalam na lang ako sa kanila nang matapos akong kumain. Hindi na nila ako hinayaan pa na tumulong sa kusina at hayaan ko na lang daw iyon sa mga katulong nila.

Umakyat na lang ako at agad na nagtungo sa silid ni Paul. Kumatok muna ako at hinintay na pagbuksan nya pero walang akong natanggap na tugon mula sa kanya kaya ako na ang kusang pumasok.

Nadatnan ko naman siya duon na nakahiga sa kama habang nakatutok sa cellphone. Napabuntong hininga naman ako. Dahan dahan akong naglakad palapit sa higaan nya.

“Ayos ka lang?” Malumanay kong tanong.

Tumingin lang sya sakin at ibinalik ulit ang tingin sa hawak na cellphone. Bakas pa rin ang inis sa mukha nya.

“Wag mo ng isipin ’yon. Ayos lang naman sakin yung ginagawa ni Kuya Ford.”

“Edi dun ka na sa kanya. Hindi naman kita pinipigilan.” Walang buhay nyang sabi.

“Wag ka ngang ganyan. Kahit anong mangyare kuya mo parin sya.”

“I know and you don’t have to tell me about that.”

“Kung naiinis ka, wag mo silang idamay. Pasensya ka na hindi ako naging sensitive. Alam ko bisita mo ko pero hindi ko naman kailangan ng special treatment. Hindi na lang ako tumanggi kanina kase nakikisama ako.”

“Whatever.”

Nainis naman ako sa sinabi nya. Humihingi na nga ako ng pasensya sa kanya kahit wala naman akong ginawa at wala namang mali sa ginawa ng kuya nya. Wala samin ang problema nasa kanya.

“Maya maya magbibihis na ako. May pasok pa tayo.” Sabi ko saka hinanap ang bag para i-text at tawagan sila mama.

Dinukot ko sa bulsa ng bag ko ang keypad kong cellphone na bigay pa sakin ng kuya ko para daw hindi kami mawalan ng komunikasyon.

“Sa labas lang ako,” Paalam ko.

Lumabas naman ako at nagtungo ng terrace. Dinial ko ang number ni mama para tawagan. Ilang sandali pa ay sinagot naman nya iyon.

“Hello, Ma, kamusta na po kayo?”

“Ayos lang naman kami, Nak. Ikaw, musta ka na dyan? Ayos ka lang ba dyan? Hindi ka naman nahihirapan dyan?” Mababakas sa tono ng boses ni mama ang labis na pag-aalala.

“Ma, ayos lang po ako. Hindi ko naman nakakalimutan na magsabi sa inyo.”

“Musta naman yung part time job mo? Hindi ka ba nahihirapan sa schedule mo?”

“Okay naman po, ma. Nababalanse ko naman po at hindi ko naman po napapabayaan yung pag-aaral ko.”

“Wag ka na magtrabaho, nak. Kaya naman namin ng papa mo ang suportahan ka. Baka kung mapano ka pa dyan sa trabaho mo eh.” Naiiyak na sabi ni mama.

Hindi ko naman maiwasang hindi maiyak dahil nangungulila na din ako sa kanila. Gusto kong magsabi sa kanila ng problema ko pero ayaw ko na pati sila ay alalahanin ang problema ko.

“Ma, hindi pwede. Hindi sapat yung kinikita ni papa para sa maintenance mo. Gusto ko pong makatulong kahit papaano para hindi kayo mahirapan ni papa. Kaya ko naman po, ma.” Sabi ko habang pinipigilan ang sarili sa pagiyak dahil ayaw kong marinig niya ang paghikbi ko.

“Nandito naman ang mga kuya mo.”

“Ma, hayaan mo na po ako. May pamilya na din po sila kuya at hindi sa lahat ng oras makakapagbigay sila.”

“Nag-aalala lang naman ako sayo, Nak.” Humihikbing sabi ni mama sa kabilang linya.

“Ma, malakas kaya ako. Tignan mo ang tagal ko na po dito sa maynila.” Pagbibiro ko.

Hindi ko din tuloy mapigilang hindi umiyak. Hindi din pala madaling mabuhay sa maynila. Mas mabuting sa probinsya na lang ako kahit hindi kami mayaman. Nararamdaman ko yung saya at yung pagiging kumpleto.

Patuloy naman sa pagdaloy ang mga luha sa pisngi ko. Sana mapatawad nyo ako, ma, pa. Sambit ng isipan ko dahil sa pagisisnungaling kong ayos lang ang kalagayan ko dito.

“Pwede po pakiusap kay papa.” Sabi ko.

“Pa, hinahanap ka ni bunso.” Narinig kong tawag ni mama kay papa.

“Oh! Nak, musta ka na dyan? Masaya ka ba dyan?” Masiglang sabi ni papa sa kabilang linya.

Naiyak na lang ako lalo nang marinig ko na parehas ang mga tinig nilang muli. Naiyak na lang din ako sa panganagmusta ni papa kung masaya ba ako dito.

“Opo, Pa, masaya po ako dito. Alagaan mo po si mama, papa. Miss ko na po kayo.” Sabi ko kasabay nun ang pagpatak na naman ng mga luha ko.

“Miss ka na din namin. Palagi kang mag-iingat dyan, nak. Mahal na mahal ka namin ng mama mo pati ng mga kuya mo.”

Hindi ko na napigilan pa ang sariling umiyak. Inilayo ko saglit ang cellphone para hindi nila marinig ang mga hikbi ko.

“Hello! Cy, nandyan ka pa ba?” Rinig ko sa boses ni papa kaya inilapit ko ulit iyon sa tainga ko saka pinatahan ang sarili.

“Opo, pa.” Sabi ko para ipaalam na nakikinig ako.

“Wag mong kakalimutan na mag-ingat. Wala kami dyan para umalalay sayo.”

“Salamat, pa. Mahal ko din po kayo.” Sabi ko at hindi na napigilan ang sarili sa pag-iyak.

“Wag ka ng umiyak. Kahit kami nag-alala na din sayo pero sa tuwing nalalaman namin na ayos ka lang, gumiginhawa ang pakiramdam namin kase alam naming kaya mo. Sabi mo nga matapang ka kaya may tiwala kami sayo, nak.” Tuluyan ng sumuko ang mga mata ko sa puntong iyon at nakagat ko na lang ang ibabang labi ko para pigilan ang mga hikbing gustong kumawala sa bibig ko.

Naramdaman ko naman ang kamay na dumantay sa balikat ko kaya agad na napatingin ako sa nagmamayari nun. Nakita ko si Paul na nasa tabi ko at nakatingin sakin na punong puno ng pag-aalala.

Agad ko namang pinunasan ang mga luha ko saka isang matipid na ngiti ang binigay ko sa kanya.

“Basta wag mo lang kakalimutan na alagaan ang sarili mo. Miss ka na din pala ng mga pamangkin mo. Nagtatanong nga sila kung kailan ka daw dadalaw dito satin.”

“Wag kayo mag-alala, pa. Susubukan ko magpaalam sa manager ko para makadalaw ako dyan minsan. Miss ko na din yung mga makukulit kong pamangkin.” Nakangiti kong sabi kahit na hindi iyon nakikita ng kausap ko.

“Ibabalik ko na sa mama mo,”

“Sige po,”

“Nak, mahal na mahal ka namin. Wala naman akong magagawa at hindi na kita mapipilit pang tumigil sa pagtatrabaho. Ang sakin lang mag-iingat ka palagi. Kumain ng maraming gulay. Wag munang magbo-boyfriend.” Napatingin naman ako sa gawi ni Paul.

Hindi naman si Paul ang tipo ko. Sa kalagayan ko ngayon hindi ko pa naman maiisip ang mga ganuong bagay. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang pamilya ko.

“Opo, ma. Ikaw din po. Wag mong kakalimutang inumin yung maintenance mo. Wag mo pong sayangin. Gusto ko pong gumaling na kayo.”

“Oo, nak. Sige na. Magpapahinga na ako. Baka mapagalitan pa ako ng bunso ko.” Natatawang sabi ni mama sa kabilang linya.

Kung alam nyo lang kung gaano din pala kahirap ang malayo sa inyo. Hindi ko naman pinangarap na magpunta ng maynila pero isa din ito sa mga pangarap ko ngunit sa kabila ng nangyayare sakin mas pipiliin ko na lang din sigurong manatili sa lugar kung saan ako malaya at walang nararamdamang kahit anong pag-aalinlangan.

“Talagang mapapagalitan po kita. Magpahinga na po kayo. Mahal ko din po kayo nila papa at kuya.”

Masayang natapos ang usapan namin ng magulang ko. Nagawa ko ng ngumiti kahit na hindi ko pa nasasabi sa kanila ang tunay kong problema. Nabawasan din kahit papaano ang bigat na nararamdaman ko. Sila lang naman ang nag-iisang gamot ko sa tuwing nalulungkot ako at ganuon na din kay paul na parating nandyan para damayan ako.

“Seems that you really loved your family,”

“Salamat,”

“Your the one who should be thankful cause you have your family even if your too far to them. Trying to live here in city alone is not that easy.”

“Mahirap pero kakayanin at saka isa pa nagpapasalamat din ako sayo kase nandyan ka. Pinapatuloy mo pa ako sa bahay nyo kahit na hindi pa tayo lubusang magkakilala.”

“Its not about how long you know each other. Its about how real friendship you can offer to someone and I found you deserving.”

“Hindi ba parang ang taas naman kaagad para sabihin mong deserving ako na maging kaibigan mo?”

“Hey, yes, you are.”

“Kahit ganun gusto ko parin magpasalamat.”

“Your great appreciation is my gratitude to welcome you.”

“Tama na nga ’yang pagi-english mo. Magdugo pa ilong ko nyan.” Natatawa kong sabi.

Nagkatinginan naman kami at wala sa sariling nagtawanan. Hindi ko naman nakakalimutang limitahan ang sarili sa mga bagay na hindi pwede sakin. Kaya palagi kong binabantayan ang bawat galaw na gagawin ko at ganuon na din sa tuwing nasa harap ako ni Paul. Natigil naman kami sa pagtatawan habang sya naman ay umakbay sakin.

“I hope you are always fine, Cy.” Sabi nya.

Nagangat naman ako ng tingin sa kanya.

“I am always fine.” Mariin kong sabi.

“Yeah but not until you get rid of the word smurf.” Natawa naman ako sa sinabi nya. Talagang pinapamukha nya sakin na matangkad sya.

“Oo na. Tanggap ko na, na mas matangkad sakin yung bestfriend ko.”

“Who is that guy? Can you tell me his name?” Pagtatanong nya kahit alam naman nya kung sino ang tinutukoy ko.

“Luh!”

“What? I can’t hear you.”

“Okay,” Pagsuko ko.

“Wala namang iba kundi si Paul Montero.”

“And?”

“Anong and?” Nasabi ko na lang saka napatingin sa gawi nya na para bang naghihintay pa ng gusto nyang idagdag ko sa sinabi ko.

“At ako lang naman yung tinatawag nyang smurf.” Dugtong ko na lamang. Natawa na lang ako sa nasabi.

“That helps, right? You have now that smile on your face. I want to see your smile all the time.”

Tinanggal na nya ang pagkakaakbay ng braso nya sakin saka tumalikod sa terrace at isinandal ang sarili ruon.

“Salamat sa pagbibigay ng lakas ng loob sakin, Paul.”

“You’re welcome.”

Tumanaw na lang ako sa nakikita ko sa baba mula sa terrace na iyon. Malaking bagay rin ang mga ganitong parte ng bahay dahil kahit papaano nabibigyan nito ng kapayapaan ang isipan ng isang tao.

Napabuntong hininga na lang ako. Tama si Paul. Dapat magpasalamat ako dahil nandyan ang pamilya ko na sumusuporta sakin kahit pa malayo ako sa kanila. Salamat na rin sa taong nasa tabi ko ngayon na dinadamayan ako ngayon.

CHAPTER TWENTY ONE

Halos isang buwan na din ang nagdaan na hindi ko man lang napapansin. Ang bilis talaga ng panahon. Hindi mo din talaga mapapansin na dumadaan ang mga araw.

Halos masyado na din kaming busy nitong mga nagdaang araw dahil sa paparating naming exam. Hindi naman ako nahihirapan sa sobrang dami naming inaasikaso ngayon. Ugali ko na din na ilista ang bawat gawain na gagawin ko sa araw araw.

“Cy, yung drafts natin sa thesis ikaw na muna magtabi. Ang dami ko na kaseng bitbit. Pupunta pa ako ng department mamaya.” Pakiusap sakin ni Kiara.

“Sige,” Sabi ko saka namang pag-alis nya nang matapos namin ang unang chapter ng thesis na ginagawa namin.

Inayos ko na lang din ang mga gamit ko at inilagay sa bag ang iba. Tumayo na ako sa pagkakaupo ko at di ko namalayang nahulog na pala ang panyo ko. Dadamputin ko na sana iyon nang may kamay na naunang dumampot dun. Napatingin naman ako sa gawi ng nagmamayari ng kamay na iyon.

“Here,” Pag-aabot sakin ng lalaking nakasalamin din.

“Salamat,” Sabi ko na lang saka nagpatuloy na sa paglalakad.

“Uhm! Wait,” Narinig kong tinig nito kaya napatigil naman ako sa paglalakad ko at sya namang pagsulpot nya sa harapan ko.

“Hi,” Bati nya.

“H-Hi din,” Balik kong tugon sa kanya saka matipid na ngumiti.

“I’m Tobi,” Sabi nya habang nakalahad ang kamay. Kahit nagtataka inabot ko na lang ang kamay nya.

“Cypress,”

“Oh! Hi, Cypress. What a nice name.”

“Salamat,” Nahihiya kong sabi.

Narinig ko naman ang pag-ring ng bell. Hudyat na tapos na ang oras ng break time. Nagtataka naman ako kase nahulog ko lang naman ang panyo ko at pinulot nya tapos nagpakilala na sya agad. Hindi ko na lang pinansin.

“Sige. Mauna na ako sayo. Salamat pala ulit.” Paalam ko saka umalis na.

Nagtungo na lang ako ng silid at saka naupo.

“Cy, sabay na tayo.” Rinig kong tinig ni Lhore.

Napatingin naman ako sa gawi nya at nagtataka ang hitsurang ibinigay ko rito.

“Sabay saan?”

“Nakalimutan mo na agad? Swimming lesson natin ngayon.” Pagpapaalala nya sakin.

“Muntikan ko ng makalimutan. Salamat pinaalala mo. Masyadong marami lang kase akong inaasikaso.”

“Mabuti na lang inaya kita kung hindi, hindi mo pa maaalala.”

Lumabas na kami ng room kasabay ng iba naming kaklase na required din sa schedule nila ang mag-take ng swimming lesson. Nagtungo muna kami ng wash area para makapagpalit. Nagsuot na lang ako ng uniform na binigay samin para sa swimming lesson namin.

Hindi naman sa ayaw ko ng swimming lesson. Masyado lang kaseng masikip yung uniform na talagang babakat ang mga bagay na hindi naman dapat bumabakat. Lalo na’t may itinatago ako sa parteng itaas. Hindi naman ako nahihiyang makita na bakat ang bagay sa pagitan ko, ang kinababahala ko lang ay ang umbok sa dibdib ko.

“Mag-cycling ka na lang.” Sambit naman ni Lhore.

“Hindi ako sanay.” Sabi ko na lang.

“Okay. Tara na.”

Lumabas na kami ng wash area saka nagtungo na ng pool area. Malawak iyon at para talaga sa swimming lesson. Kaunti lang naman kaming mga estudyante ang nanduon para mag-take ng swimming lesson dala na din ang goggles at hair stucker pati na din ang tuwalya.

May mangilan ngilan na din ang lumalangoy pagkarating namin. Lumapit na lang kami sa gurong nakaatas para turuan kami.

“Sa totoo lang hindi ko na naman kailangan mag-take ng swimming lesson. Marunong naman akong lumangoy. Nagkataon nga lang na kasama sa course na kinuha ko.” Mahinang sambit ni Lhore.

“Hayaan mo na. Kahit ako din naman.” Tugon ko naman.

May bigla namang umagaw ng atensyon ko sa pool area na iyon. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko sila James na nanduon din na para bang kagaya ko na nagte-take din ng swimming lesson. Mabilis ko namang itinago ang sarili. Ayaw kong makita nila ako.

Nag-warm up muna kami bago tuluyang gawin ang mga itinuro samin ng gurong narito ngayon upang bigyan ng grado ang magiging resulta ng performance namin.

“Sevilliano, are you listening?” Sabi ng guro na pumukaw ng atensyon ko.

Hindi ko naman akalain na nandito din sila James at nagkataong ngayon din ang araw ng swimming namin. Hindi naman sa iniiwasan ko sila, ayaw ko lang mapalapit sa kanila.

“Yes, sir.”

“Pay attention, Sevilliano.” Bumalik naman ang tingin ng iba naming kasama sa gurong nagsasalita sa harap.

Hindi naman nagtagal at nagumpisa na ang swimming lesson namin.

“Bakit pala ang umbok ng dibdib mo? Naggi-gym ka ba, Cy?” Pagtatanong ni Lhore marahil nakikita nya ang bakat ruon dahil sa suot kong sando na ubod ng hapit.

“Taba lang ito.” Sambit ko na lang.

“Taba sa payat mong ’yan.”

“Wag mo na lang pansinin. Kahit nga ako naiilang kaya nga di ko magawang maghubad.” Dahilan ko na lang para hindi na sya magtanong pa ukol sa bagay na nasa harapan ko.

Dalawa ang malalaking pool na nanduon sa gymansuim. Isang mababaw at katamtaman lang na para sa mga junior na katulad namin at yung malalim naman ay para sa mga senior.

Nababahala naman ako dahil sa isiping nandito din sila James. Malamang sa oras na ito nakita na nila ako pagkalabas ko pa lang dito sa pool area.

“Perfect. Good job, Alejo.” Puri ng coach na nagtuturo samin sa isang kasama namin.

Napahanga naman ako sa paglangoy ng kasamahan namin na iyon na galing sa ibang section. Nakatingin lang ako sa lalaking pinuri ng guro habang umaahon ito.

Hindi naman sa nabigla ako nang tanggalin nya ang suot na goggles dahil kung hindi ako nagkakamali sya yung lalaking dumampot kanina ng panyo ko. Ibig sabihin magiging kaklase ko sya sa subject na ito.

“Sevilliano, be ready. You’re next.” Narinig ko namang sabi ng guro.

Bigla naman akong kinabahan ng sandaling iyon. Alam ko marunong akong lumangoy pero hindi ko naman alam na may iba’t iba palang klase ng paglangoy. Kinakabahan ako kase hindi ko alam kung magiging maganda ba ang paglangoy ko lalo na’t sunod pa ako sa lalaking napuri ni coach kanina.

“Ikaw din, Moniare.” Nagkatinginan naman kaming dalawa ni Lhore.

Tumayo na kaming dalawa at lumapit sa edge ng pool. Napalingon naman ako sa mga kasama namin at unang napansin ng mata ko ay si Alejo na nakatingin din pala sakin. Nginitian naman nya ako ngunit umiwas kaagad ako ng tingin.

Pinusisyon na namin ang sarili ni Lhore at naghihintay na lang sa hudyat ng coach namin.

“You are going to do the dolphin style. The both of you.” Sabi ng coach samin.

Hindi na naman kami nakaangal. Duon pa naman ako nahihirapan sa style na iyon. Hindi ko makuha kuha kaya bahala na kung anong kalalabasan ng performance ko pero hindi din naman siguro ako magkakamali sa gagawin ko.

Tumalon na kami ng pool nang pumito na ang coach namin. Hudyat para gawin na namin ang magbibigay ng grado samin, ang dolphin style.

Narinig ko naman ang biglang pagpito ng coach namin dahilan para matigil kami ni Lhore sa paglangoy.

“You are not doing the dolphin style, Sevilliano.” Puna sakin ng coach namin.

Pinabalik naman nya kami kaya mabilis na lumangoy kami pabalik.

“What’s the problem? Hindi mo pa rin nakukuha, Sevilliano. Ilang beses na nating pinagaaralan ito.” Malumanay na sermon sakin ng guro.

“Sorry po, sir. Dun po kase ako nahihirapan.”

“I know kaya nga ayun yung pinapagawa ko sayo kase dun ka nahihirapan. You are good in other styles. All I need is your dolphin style.”

“Sorry po,”

“Don’t say sorry. Mag-practice ka. Hindi kita mabibigyan ng grado nyan. Alejo, turuan mo sya.”

“Yes, sir.” Tugon naman nito.

Bigla naman akong nakaramdam ng hiya dahil ang magtuturo sakin ay yung pumulot ng panyo ko tapos yung naka-perfect pa kanina. Paano na lang kung hindi ko talaga makuha? Nakakahiya naman iyon para sa kanya at para na rin sakin pero hindi ito oras dapat sumuko. Makukuha ko rin iyon.

“Lets go,” Pang-aaya ni Tobi sakin.

Nahihiyang sumunod na lang ako sa kanya sa kabilang side ng pool na iyon. Hindi naman nagagamit ng buo ang pool.

“I’m gonna show you first and you need to do is to watch me really close but don’t worry I’ll do it slowly, okay?” Nakangiti nyang sabi sakin.

Pumusisyon naman sya at binilangan ang sarili saka tumalon sa pool. Marahan nya iyong ginawa at pinagmasdan ko naman syang maigi kung paano nya gawin iyon hanggang sa gitna ng pool at pabalik din.

“You get it?” Masaya nyang sabi.

“Mahirap pero kailangan kong subukan. Pwede bang isa pa pagkatapos nun gagawin ko na. Pasensya ka na.”

“You don’t have to say sorry. I’ll do it again.” Maaliwalas at nakangiti pa rin nyang sabi.

Pinagmasdan ko naman sya ng maigi habang ginagawa iyon. Napakunot noo na lang ako dahil hindi ko iyon makuha kahit tignan ko lang. Hindi maaari ito.

“Bakit ang dali lang kapag ikaw na yung gumagawa?”

“How will you know unless you don’t give it a try. I’ll guide you.”

Bumaba naman ako ng pool at dahan dahan naman nya akong tinuturuan. Sinasabayan ko naman bawat pagkilos nya. Alam ko naman kung paano gawin iyon ang tanging problema lang ay hindi ko magawa ng tama.

“Don’t take too long. Time is limited for this lesson.” Narinig kong sabi ng guro saka nilingon ko ito na nakatingin sa gawi namin.

“Yes, sir.” Sagot na lang ng kasama kong nagtuturo sakin.

“Last. Magagawa ko na ’to.” Asik ko.

“Okay. Let’s do this.” Pursigidong sabi ni Tobi.

Ilang beses kong paulit ulit na sinubukan para lang makuha iyon.

“You need to lift yourself up for you to breathe within 3 seconds.” Sabi nya nang mapansin nyang  hindi ako umaahon para huminga.

“You might drown.” Medyo natatawa nyang sabi.

Agad na nakaramdam ako ng hiya sa mga oras na iyon.

“Oh! I’m sorry. I didn’t want to offend you.”

“Okay lang,”

Ilang subok pa ang ginawa ko para lang makuha sa maikling oras at hindi naman ako nagtagal dahil nakuha ko din naman iyon.

“Nakita mo ’yon.” Masayang sambit ko kay Tobi.

“Yeah! And I think you should show it to our coach. You might be the last I think.”

Umahon na kami at nagsabi na ako sa coach na handa na ako. Pumusisyon kaagad ako dahil ako na lang ang nahuhuli. Agad na tumalon ako at ginawa ang dolphin style nang sandaling pumito sya hudyat para magumpisa na ako.

“Good,” Narinig kong sigaw ng coach namin.

Huminto ako sa gitna para bumalik na sana kaso pinigilan ako ng coach namin.

“Tuloy mo lang hanggang sa dulo then balik.” Utos naman ng guro namin.

Marahil ako ang nahuli kaya siguro ganuon. Pinagpatuloy ko naman ang paglangoy ko in dolphin style hanggang dulo. Nang maabot ko ang dulo ay huminto lang ako saglit dahil medyo kinakabahan ako. Nag-aalala ako sa ginagawa ko ngayon. Hindi ko alam kung tama ba o hindi itong ginagawa ko. Malalim na din sa parteng iyon ng pool.

Nakamasid lang sakin ang mga kasama kong iyon. Pinagmamasdan kung tama ba ang ginagawa ko pero hindi kase pwedeng bahala na. Kailangan gawin ko ng tama. Hindi na ako nagdalawang isip pa na bumalik para matapos na.

Wala pa ako sa gitna nang bigla akong pulikatin dahilan para mapahinto ako.

“Arrgh!” Asik ko habang inaabot ang paa ko.

Wala akong makapitan sa sobrang sakit nun. Hindi ko alam na nakikipagbuno na pala ako sa tubig na iyon. Lingid sa isip ko ang maari kong pagkalunod.

“What’s happening, Sevilliano?”

“Sir, pinulikat ako.” Sigaw ko sa kabila ng pakikipagtalo ko sa tubig at sa paghahanap ng makakapitan dahil nalulunod na ako.

Nakakainom na rin ako ng tubig ng mga oras na iyon. Nahihirapan na din akong makahigit ng hangin dahil pilit kong inaabot ang paa ko. Kinabahan naman ako ng husto sa puntong iyon ngunit ayaw ko namang manghingi ng tulong dahil nahihiya ako.

“Someone helped him.” Sabi ng isa naming kasama.

Natataranta na sila dahil sa nangyayare sakin.

“Okay lang ako.” Sabi ko upang hindi sila mag-alala.

“Aray!” Atungal ko nang hindi pa din mawala ang pulikat sa paa ko.

Nakita ko naman ang pagtalon ng isa sa kanila para tulungan ako. Pilit kong iniaangat ang sarili ngunit unti unti akong lumulubog pailalim. Naiiyak na ako sa mga sandaling iyon. Hindi pa ako handa. Ayaw ko pang iwan at mawala sa piling ng mga magulang ko. Masyado pang maaga.

Tuluyan na akong lumubog habang pilit ko pa ding inaabot ang paa ko para alisin ang pagkapulikat nuon. Hindi na ako makahinga sa ilalim at kaunti na lang hindi ko na makakayanan pang tumagal.

Hindi ko naman inaasahan ang isang tao na magaahon sakin mula sa ilalim.

“I got you,” Rinig kong tinig ni Alejo.

Napaubo naman ako at halos mangiyak ngiyak dahil akala ko katapusan ko na. Napayakap na lang ako sa taong nagligtas sakin.

“Salamat,” Sabi ko habang umiiyak.

“It’s alright. You’re safe now.”

Tinulungan naman nya akong makaahon sa pool at halos nanginginig pa ang buo kong katawan sa nangyare.

“Pinupulikat ka pa rin ba?” Pagtatanong ni Tobi.

“Cy, ayos ka lang ba?” Nagaalalang tanong ni Lhore.

“Ayos na ako.”

“Okay, class dismiss.” Sabi ng coach namin.

“Akin na,” Sabi ni Tobi sabay inabot naman ang paa ko.

“Aray,” Asik ko nang unti unti nyang paghiwalayin ang dalawang daliri kong nagkadikit.

“Masakit pa ba?”

Pinakiramdaman ko naman iyon at nawala na ang sakit nuon.

“Sevilliano, I’m sorry for what I did. I just want to challenge you. I know its my fault.”

“No, sir. Okay lang po. Nagkataon lang po na pinulikat ako.”

“Are you alright?”

“Yes, sir.”

Tumayo na ako para kunin na ang gamit ko at makapagbihis na.

“Lhore, mauna ka.”

“Sigurado kang ayos ka lang ah.”  Paniniguro ni Lhore sa kundisyon ko.

“Salamat pala ulit, Tobi.”

“Okay lang ’yon.”

“Nakakahiya sayo tinulungan mo pa ako.”

“If I haven’t dive to rescue you, I swear you’ll be drowned.”

Napabuntong hininga na lang ako.

“Hey! It’s fine. Hindi mo kailangang mahiya. Ginawa ko lang kung ano yung dapat  gawin.” May ngiti nyang sabi.

Yumakap muna sya sakin bago tuluyang umalis. Ako na lang ang naiwan sa buong klase namin na iyon. Naupo muna ako at hinaplos ang buhok.

Napahigit na lang ako ng hangin. Kung hindi talaga ako tinulungan ni Tobi, nag-aagaw buhay na siguro ako ngayon. Kailangan kong magpasalamat at makabawi sa kanya.

“Cy,” Narinig kong tinig ni James.

Napatingin naman ako sa gawi nya. Natatarantang tumayo ako saka pinulot na ang tuwalya ko para makaalis na.

“Aalis ka na?” May pagka-sadista nyang sabi.

“Babalik na ako ng room.”

“I just want to try something,” Sabi nya na animo’y malalim ang iniisip.

“A-Ano naman ’yon?”

“I want you now, Cy.”

“Alam ko naman ’yon. Hindi ko naman nakakalimutang ibigay ang sarili ko sayo. Uuwi ako ng maaga mamaya.” Sabi ko na lang kahit na labag sa kalooban kong sabihin ang mga iyon.

Tumalikod na ako sa kanya at paalis na sana nang matigilan ako.

“Gusto kong gawin ngayon,”

“Nahihibang ka na ba? Nandito pa tayo sa school.”

“Then what’s the matter? Wala naman tao dito sa pool area.”

“Hindi ako sang-ayon dyan sa gusto mo.” Sabi ko saka tinalikuran na sya at naglakad na pabalik ng wash area.

Ngunit hindi pa ako nakakalimang hakbang nang hilahin nya ako dahilan para mapasunod ako sa kanya. Dinala nya ako sa comfort room na nanduon.

“I want to do it now. Naiinitindihan mo ba ako? Now.”

“P-pero?” Nagaalangan kong sabi sa gusto nyang gawin.

“Dun natin gagawin sa pool,”

“Nababaliw ka na. Paano kung may makakita satin? Naiisip mo ba ’yon.”

“Naisip ko na ’yon at wala akong pakialam dun.”

“Dito na lang.” Suhestyon ko.

“No!” Mariin nyang sabi saka hinila na ako palabas ng comfort room at dinala sa pool area.

“So, I bet I win the prize”. Sabi ni James sa mga roommates namin na nanduon din.

“Anong prize?” Naguguluhan kong sabi.

“It’s none of your business.”

Bumaba na sya ng pool at saka sinenyasan na akong sumunod. Napatingin naman ako sa paligid. Marami rami din ang mga estudyanteng nagsu-swimming ng mga sandaling iyon.

“James, hindi ko kayang gawin. Sa dorm na lang mamaya.”

“I already won and I won’t let you ruin my winnings.”

“Maraming tao hindi mo ba nakikita?”

“Of course I saw them. Kung bumababa ka na lang dito at ng matapos na tayo.” Galit na tono na sabi nya.

“Baliw ka na, James.” Sabi ko saka naglakad na lang para umalis.

“Oh! Seems you’re not worrying about Paul.”

Napahinto naman ako sa sinabi nya saka binalikan sya.

“Bakit mo ba ginagawa sakin ’to? May nagawa ba ako sa inyo?” Mangiyak ngiyak kong sabi.

“It’s fine. You can go now but I’m telling you this, Paul is not safe anymore.”

Halos mangatog ako sa kinatatayuan ko habang sinusubukang pigilan ang sarili sa pagtangis. Hindi ko naman gugustuhin na may gawin silang masama kay Paul. Kahit labag sa kalooban ko na gawin ito dito pero nakatali na ako ngayon at hindi ko pwedeng putulin iyon dahil may isang tao na malalagay sa kasamaan ni James.

“Bakit nandito ka pa din? I thought you’re leaving.”

“Pumapayag na ako.”

“Is that for real?” Sabi nya habang umaakto na para bang hindi makapaniwala.

“Wag kang umasta na parang ayaw mo na.”

“Gusto mo din pala. Papilit ka pa.”

“Well, Seems that there is no turning back.”

Bumaba na lang ako ng pool kahit pa nagdadalawang isip ako dahil baka may makakita at makakilala sakin.

“I am really hard now.” Sabi nya sabay mabilis na sinunggaban ang labi saka isinandal sa gilid ng pool habang sinisiil ng halik. Iniangat nya ang dalawa kong binti at ipinulupot iyon sa balakang nya.

“Do you feel that?” Sabi nya habang kinikiskis sa lagusan ko ang matigas nyang ari.

“Tapusin na natin ’to, James.” Tanging nasambit ko na lang.

“I am wondering. Mahal mo ba yung Paul na ’yon kaya hindi mo magawang umalis kanina?”

“Wala ka na dun.”

“What did you say?”

“Hindi ko sya mahal, okay? Nagkataon lang na pati sya dinadamay mo. Iniiwas ko lang sya sa gulo.”

“Good but once na malaman ko na nagkakagusto ka na sa kanya. Hindi ako magdadalawang isip.”

“Alam ko naman ’yon. Wag ka mag-alala hindi ko hahayaan na magkagusto ako sa kanya.”

Hindi na naman sya nagsalita pa at hinalikan na lang ulit ako. Kunot noong gumanti na lang ako sa mga halik nya na iyon para ng sa ganuon ay matapos na.

“You’re being good huh!” Sabi ni James pagkabitaw nya sa labi ko.

“Fuck! I’m badly need you now, Cy. Your so hot when I saw you there.”

Hindi naman na sya nagdalawang isip pa na ihubad ng bahagya ang cycling na suot ko at walang pasabi na pinasok agad ang butas ko.

Napasinghap naman ako at napahawak ng mahigpit sa balikat nya. Napangiwi na lang din ako dahil iyon ang bagay na palaging nananakit sa akin.

“Sandali lang,” Pagpapahinto ko sa kanya para pakalmahin ang sariling lagusan sa hapding natamo nuon.

“It’s fine. I’ll be gentle but not all the time”.

“Kahit kailan hindi ka naging gentle sakin, James.”

“It’s better to see you pleasuring in pain.”

“Ang sama mo,”

“I know. Let’s finish this.”

Pinagpalit nya kami ng pwesto. Sya naman ang sumandal sa gilid ng pool at pinaharap naman nya ako sa pool.

“Just act like I’m teaching you,”

“Tingin mo ba magagawa ko ’yon kung nakasalpak yang alaga mo sa butas ko.” Singhal ko sa kanya.

“Okay”. Sabi nya saka binayo ako.

Napangiwi naman ako sa sandaling iyon. Napamasid na lang din ako sa paligid para kung sakalaing may taong papalapit sa direksyon namin ay patitigilan ko sya.

Wala namang nagsasalita saming dalawa habang patuloy pa din sya sa pagbayo sakin sa ilalim ng tubig. Hindi gaanong masakit iyon marahil dahil nasa tubig kami ngunit ang inaalala ko lang talaga ay ang mga taong maaaring makakakita sa ginagawa namin.

Nagpanggap na lang ako na lumalangoy upang walang makahalata ngunit hindi ko maiwasang hindi mapangiwi sa tensyon ng bagay na nagdudugtong samin.

“Humarap ka sakin ng hindi ka humihiwalay.” Utos sakin ni James.

Ginawa ko naman iyon ng dahan dahan. Kahit papaano masakit pa din iyon dahil hindi naman pangkaraniwan ang laki ng ari ni James. Kung ako umiiyak na paano pa ang mga babaeng nakakatalik nya kung mayroon man.

“Ugh! Fuck! Shit! Ang sarap.” Usal nya.

Nabahala naman ako kaya agad na tinakpan ko ang bibig nya baka may makarinig sa kanya. Mabilis naman nyang tinabig ang mga kamay ko at galit na hinawakan ako sa baywang ko.

“Sinabi ko bang gawin mo ’yon.”

“Hindi, baka lang kase may makarinig sayo.”

“You’re really wonderful, Cy.” Napatingin naman ako sa nagsasalitang si Jared. Nakatingin din sya sa gawi namin at gaun din yung tatlo habang pinapanood kami.

“Shut up, dude!”

“We’re enjoying the view.” Asik ulit ni Jared.

Nabahala naman ako dahil hindi sila nahihiya sa mga pinagsasabi nila. Hindi sila nag-alala kung may makarinig. Sabagay wala naman silang pakialam dun kundi ako lang. Hindi naman kase sila yung malalagay sa kahihiyan kundi ako.

Napayuko na lang ako at hindi ko namamalayan na umiiyak na pala ako.

“You must be hurt.” Pagtutukoy nya sa bagay na pag-aari nya, ang ari nya.

“Hindi ka pa ba nilalabasan?”

“Minamadali mo ba ako?”

“Hindi. Baka kase malate na ako sa next subject namin.”

“I don’t care,”

Natahimik na lang ako sa sinabi nya. Napahawak na lang din ako sa balikat nya. Hindi ko naman mapigilan na hindi pisilin ang balikat nya dahil hindi ko maiwasang hindi masaktan kaya duon ko na lang binubuhos ang sakit.

“Masakit na, Cy.” Angal ni James sa pagpisil ko sa kanyang balikat.

“Hindi mo kase nararamdaman yung sakit na nararamdaman ko.”

“Humawak ka lang at wag mong pisilin.” Pagalit nya sakin.

“Sorry,” Sabi ko na lang saka nagpaubaya na lang.

Hindi ko na naman sya mapipigilan at nandito na din naman ako. Bahala na kung may makakita samin ngunit iniisip ko pa lang ay nasasaktan na ako at nahihiya para sa sarili. Umiyak na lang ako sa mga sandaling iyon.

“What are you doing? Bakit ka umiiyak?”.

“Wala,”

“Then stop crying. Ang arte mo,” Singhal sakin ni James.

“Bilisan mo na lang, James.” Walang emosyon kong sabi.

Wala ng nagsalita pa saming dalawa at tanging ungol na lang ni James ang naririnig ko at mga hampas ng tubig ng mga estudyanteng lumalangoy din duon sa pool na iyon.

“Nice,” Napatingin naman ako sa nagsalita.

Hindi ko kilala ang lalaking iyon pero sa tingin ko alam na nya kung anong nangyayare samin ngayon. Agad ko namang iniyuko ang sarili.

“Go away,” Singhal ni James rito saka dali dali naman itong umalis.

Naiyak na lamang ako lalo dahil may nakakita na samin at baka makilala nya pa ako at baka sabihin pa nya sa mga kaibigan nya kung sakali.

“Lalabasan na ako,” Nagdedeliryong sabi ni James habang bumibilis ang pagbayo nya dahilan para gumalaw ng husto ang tubig.

Bahala na gusto ko na ding matapos ito. Mahigpit na napakapit na lang ako sa balikat nya dahil pakiramdam ko may lalabas din sa lagusan ko. Nakakakiliti iyon.

“Arrgh! Ahh!”. Nasambit ng bibig ko na nagpatigil sa pagbayo ni James.

“Did you moan?”

Kahit ako nabigla sa sarili ko. Hindi ko dapat ginawa iyon, ang umungol pero bakit ko nasambit iyon. Ibig bang sabihin nasasarapan din ako. Ibig bang sabihin nagugustuhan ko iyon pero nakakaputangina hindi.

“Can I hear that once again?” Nakangiting sambit ni James.

Hindi naman sya nabigo ng umungol akong muli dahil hindi ko din mapigilan ang sarili gayong ang bilis ng pagbayo nya sakin.

“James, bilisan mo hindi ko na kaya.” Sabi ko dahil hindi ko na din kayang pigilan ang sarili sa pag-ungol.

“Spit it out,”

“Ayaw ko,”

“Why?”

“Maraming tao,”

“Kung hindi ka uungol. Uungol ako ng malakas dito at ipaparinig ko sa lahat ng nandito.”

Nabahala naman ako sa sinabi nya kaya ginawa ko na lang ng hindi pinipilit dahil gusto ko ding pakawalan iyon.

“Ahh! Ahhh! Ahh!”. Mahihinang ungol ko.

“I’m going to have you my seedlings, Cy.” Sabi nya saka binilisan na ang pagbayo habang ako naman ay walang humpay sa pagsambit ng impit na mga ungol.

Isinandal ko na lang ang noo ko sa noo nya at hindi ko na din mapigilan ang hindi mapasabunot sa buhok nya.

“I’m really glad that I see you on this way, Cy.” Hinihingal nyang sabi.

“Palabasin mo na, James.” Naiiyak ko ng sabi.

“Okay! Okay!”

Hindi naman nagtagal at naramdaman ko na ang pagsirit nuon sa loob ko.

“Uggghhh! Fuck!” Nakatingalang ungol ni James habang nilalabasan.

Parehas kaming hinihingal ng sandaling iyon at nararamdaman ko ang init na sumisingaw sa mga katawan namin. Hindi ko rin mabilang kung ilang minuto kami nagtagal.

Bigla naman akong hinalikan ni James ng hindi ko namalayan.

“Thank you,” Sabi nya nang matapos nyang halikan ang labi ko.

“Hugutin mo na. Babalik na ako sa room.”

Hindi naman sya nagdalawang isip at hinugot na din iyon. Agad ko namang sinuot ang cycling na suot para makaalis na dahil malamang sa mga oras na ito naguumpisa na ang klase namin.

“Cy, tonight.” Pahabol na sabi ni Jonathan.

Hindi na ako sumagot pa at nagmamadaling pumunta na ng wash area para makapagbihis. Binanlawan ko muna ang sarili at napahinto na lang ako nang biglang sumakit ang balakang ko marahil sa tagal ng ginawa namin ni James sa pool.

Kaysa isipin ko pa ay nagmadali na lang ako. Pinunasan ko na ang sarili at isinuot ng muli ang school uniform. Dinala ko na lang sa locker ang tuwalya at googles at sinilid duon.

Nagmamadaling nagtungo na lang ako ng silid at hindi na ako magtataka kung bakit nanduon na ang prof namin.

“Ma’am, sorry I’m late.” Paghingi ko ng dispensa sa pagiging late ko sa klase nya. Napatingin naman sakin ang mga kaklase ko.

“Enjoy swimming?”

“No, ma’am.” Sagot ko naman.

“Then why you are late? Give me some valid explanation.” Natakot naman akong bigla sa gurong ito.

“Nagpatulong po kase sakin yung student council na kunin sa storage room yung mga materials na gagamitin.” Pagdadahilan ko na lang.

“Really? Your hair are still wet. Kung kanina ka pa wala dapat kanina pa din ’yan tuyo. You are almost late for not an hour. Fifteen minutes na lang ang natitira sa klase ko para sayo.”

“Sorry po ma’am.”

“Maupo ka na.”

Narinig ko naman ang mahihinang tawanan ng kaklase ko. Napatingin naman ako sa gawi ni Paul na parang hindi nya naramdaman ang pagdating ko dahil kausap nya ang seatmate. Hindi ko na lang pinansin at naupo na lang.

Inilabas ko na lang ang notebook para makapag-take down notes.

“Malapit na ang exam ninyo at hindi dapat kayo umupo dyan na para bang madali lang para sa inyo ang magiging exam.” Pagpapaalala samin ng guro na nasa harap marahil nag-aalala lang din sya para samin.

Hindi ko naman magawang ituon ang sarili sa harap dahil hindi pa din mawaglit sa isip ko ang nangyare kanina. Nanginginig pa din ako dahil nandidiri ako sa sarili ko.

“Goodbye, class.” Paalam samin ng guro.

Hindi ko naman napansin ang pagalis ng guro dahil okupado pa din ang isip ko sa nangyare kanina at sa taong nakakita ng ginagawa ni James sakin.

Napatingin naman ako sa pinto at nanlaki ang mata ko nang makita ko ang lalaking nakakita sa ginawa namin ni James kanina. Tumawa lang ito at saka umalis na. Sinundan nya ba ako para malaman kung saan ang silid ko. Natulala na lang ako dahil sa isiping may nakakita at baka ipagkalat. Baka kinunan nya kami.

“Hindi pwede!” Wala sa sariling napasigaw ako.

Napatingin naman sakin ang mga kaklase ko. Natauhan naman akong bigla sa pagkakataong iyon.

“Pasensya na.” Sabi ko na lang sa pagkabigla nila. Hindi na ako nagulat ng magbulungan sila.

“Bakit pala ang tagal mong nakabalik?” Pagtatanong sakin ni Lhore.

“May inasikaso lang,”

“May problema ka ba? Sumigaw ka kase eh.”

“Wala. Wag mo na lang akong pansinin.”

“Oo nga pala. Hinihingi pala nung nagturo sayo kanina yung number mo sakin sabi ko wala naman akong number mo.”

“Si alejo?”

“Oo pero sabi nya magkita na lang daw kayo mamayang uwian sa student center para magpalitan ng number. Maghihintay daw sya.”

“Bakit naman nya hinihingi ang number ko?”

“Hindi ko din alam eh. Pumunta ka na lang para malaman mo. Wag mong paasahin yung tao baka isipin nun hindi ko sinabi sayo.”

“Oo pupunta ako. Salamat.”

Hindi na naman sya nagsalita pa at ibinalik na lang ang tuon sa ginagawa. Napatigil naman ako nang mapansin ko ang presensya ni Paul sa tabi ko.

“Sino yung humihingi ng number mo?” Tanong ni Paul.

“Si Tobi,”

“Ah! Lalaki pala sya.”

“Oo, bakit naman?”

“Akala ko babae. Bakit daw?”

“Hindi ko din alam kahit si Lhore hindi din alam. Pupunta na lang ako mamaya para ibigay yung number ko at para matanong ko na din sya.”

“Ibibigay mo talaga yung number mo?”

“Oo. Wala namang masama dun. Mabait naman si Tobi.”

“Paano mo naman nasabi na mabait ’yon?” Tanong nya at bigla ko namang naalala ang ginawa ni Tobi kanina.

“Muntik na kase akong malunod kanina sa swimming lesson namin pero sya yung tumulong sakin.”

“Malunod?”

“Pinulikat kase ako habang nasa pool. Hindi ko din naman inaasahan.”

“Sasamahan kita mamaya papuntang student center.”

“Hindi na. Mauna ka ng umuwi.”

“Hayaan mo na akong sumama. Oo, mabait sya pero wala akong tiwala sa kanya.”

“Anong tiwala? Anong ibig mong sabihin?” Naguguluhan kong tanong.

“Basta sasama ako mamaya.” Sabi nya saka iniwan na ako at bumalik na ng upuan nya nang hindi man lang ako nakakapagbigay ng sagot ko.

Hindi ko na lang pinansin saka tumahimik na lang. Bumalik na naman sa ayos ang lahat ng dumating na ang prof namin. Naging matiwasay naman ang klase sa hapong iyon at hanggang sa dumating na ang uwian.

“Tara. Sabay na tayo.” Aya sakin ni Paul.

“Mauna ka na. Wag mo na akong samahan.” Sabi ko habang inaayos ang gamit ko.

“Sasama ako.”

“Bakit ba gusto mong sumama?”

“Hindi ba pwedeng sumama?”

“Hindi naman pero inaalala lang naman kita.”

“Hindi naman siguro matagal yung pagpapalitan ng number, diba?”

“Wag ka ng sumama.” Sabi ko pagkasara ko ng zipper ng bag ko.

“Okay,”

“Sige. Mauna ka ng umuwi. Pupuntahan ko na si Tobi.” Sabi ko na lang.

Isusukbit ko na sana sa balikat ko ang bag ko nang biglang hablutin iyon ni Paul sakin saka mabilis na kumaripas ng tumakbo palabas ng silid.

“Ano bang problema nun?” Tanging nasambit ko na lang saka hinabol na lang siya.

Nakita ko naman sya na patungong student center. Napabuntong hininga na lang ako at hinayaan na lang sya. Wala nga namang problema kung sasama sya pero hindi ko lang maintindihan kung bakit kailangan nya pang sumama.

Namataan ko na naman si Tobi duon habang si Paul papalapit na sa kinatatayuan nito. Naglakad na lang ako patungong student center.

“Hi,” Nakangiting bungad sakin ni Tobi.

“So, ikaw pala si tobi?” Panunuri ni Paul sa kaharap.

“Yes and you are?”

“Paul, his bestfriend.”

“I can see that. Well, Cy, would you mind If I get your number?” Nakangiti nitong sabi.

“Sige,” Nakangiti ko ding sabi saka nagpalitan na lang kami ng number na dalawa.

“Thanks,” Sabi ni Tobi.

“Why all of a sudden you ask for his number?” Pagtatanong ni Paul.

“Any problem with that?” Tugon naman ni Tobi.

“Nothing. I am just wondering.”

“Then there is no problem. Beside, Cy is my accompany here not you. So, why bothered?”

“I am not bothered.”

“Really? Why you came here too?”

Bigla naman akong nakaramdam ng tensyon sa pagitan nila kaya pumagitna na ako bago pa mangyare iyon.

“Sige. Tobi, mauna na kami sayo. Text text na lang.” Nakangiti kong sabi.

“Okay. See you around, Cy. I’ll call you later.” Sabi ni Tobi saka umalis.

“Tsss!” Usal ni Paul.

“Para saan naman ’yon Paul?” Pagtataka ko.

“Talagang binigay mo pa yung number mo ah,”

“May problema ba? Gusto lang naman makipagkaibigan ni Tobi.”

“Oh! Yeah! Then go be friend with him.”

“Akin na yung bag ko. Uuwi na ako.”

“No!”

“Huh?”

“Burahin mo muna yung number nya.”

“Ano? Bakit naman?” Naguguluhan kong sabi.

“Nagseselos ako,”

“Bakit ka naman nagseselos?”

“Manhid ka ba. Hindi mo ba napapansin. May gusto sayo yung Tobi na ’yon.”

“Ano naman kung may gusto yung tao sakin? At ano naman kinalaman nun sayo.”

“Nagseselos ako dahil baka palitan mo na ako bilang kaibigan mo.” Malungkot na nyang sabi.

“Loko loko”. Sabi ko sabay binatukan sya.

“Aray!” Atungal nya habang kinakamot ang parteng binutakan ko.

“Hindi parte ang selos sa pakikipagkaibigan.”

“It’s part of it. Wouldn’t you get jealous if you see or found your bestfriend talking with his new friend?”

“So, nagseselos ka talaga?”

“Yup and I am afraid that I’ll going to be replaced.”

“Hindi naman kita ipagpapalit. Magkaibigan parin naman tayo kahit magkaroon pa ako ng bagong kaibigan.”

“It must be hard to accept that.”

“Kung magkaroon ka din ng bagong kaibigan next year hindi naman ako magseselos. Magiging masaya pa nga ako kase hindi lang ako yung magiging kaibigan mo.”

“But you are the only one I want to call my bestfriend. No one can ever replace you.”

“Umuwi na lang tayo bago pa magdugo ang ilong ko sayo. Kanina ka pa puro english.” Natatawa kong sabi.

“Akin na yung bag ko.”

“Let me carry it.”

“Okay,” Hindi ko na naman sya pinigilan pa.

Sa tuwing nandyan siya nakakalimutan ko lahat ng problema ko kahit na sandaling panahon palang kami nagkakakilala. Masuwerte na din ako dahil may katulad nya na nandyan para masandalan ko pero hindi lahat ng problema ko kaya kong sabihin sa kanya lalo na isa sya sa pinoprotektakan ko mula kila James. Maiintindihan mo din Paul balang araw kung sakaling iiwan kita bilang kaibigan mo.

“Sumakay ka na para makauwi na ako.”

“May bago ka ng kaibigan kaya pinapaalis mo na ako.”

“Sasabihin ko sayo walang masama kung magkaroon man tayo ng mga bagong kaibigan.”

“But I prefer you. I only prefer you.”

“Hindi habang buhay magkaibigan tayo. Maghihiwalay din tayo.” Pagpapaliwanag ko sa kanya.

“Yes. Hindi tayo magiging magkaibigan habang buhay dahil gagawin kitang asawa ko para hindi na tayo maghiwalay.”

Bigla namang kumabog ng sobrang bilis ang puso ko. Sa sobrang bilis nuon kulang na lang ay lumabas na din iyon para sumabog. Bakit nya sinabi iyon? Hindi iyon masasabi ng isang lalaking katulad nya sa kapwa nya lalaki pero bakit parang ayos lang sa kanya na sabihin iyon? Pinakalma ko na lang ang pusong nagwawala sa kalooban ko.

“Nagbibiro ka ba?” Pag-arte kong natatawa.

“You might see me joking but unless you dig deeper you can find the treasure.”

“Ano?” Natatawa at naguguluhan kong sabi dahil hindi ko maintindihn yung logic nya.

“You don’t need to push yourself to understand me. Time will come.” Sabi nya saka yumakap sakin.

Naguguluhan man ay yumakap na lang din ako sa kanya. Hindi ko na nagawa pang magtanong dahil alam ko naman ang isasagot nya.

“Honestly, I get jealous to that guy named Tobi.”

“At sinasabi ko sayo hindi ka dapat magselos. Magkaibigan parin tayo kahit anong mangyare.”

“Anong meron sa inyong dalawa?” Narinig kong tinig ni Lhorez

“Nothing”. Sagot naman ni Paul.

“Bakit kayo nagyayakapan sa harapan ng maraming tao? Hindi nyo alam sa ginagawa nyo pinagkakamalan na kayong mag-jowa. Tingnan nyo pinagtitinginan na kayo ng ibang estudyante.”

Agad na napabitaw naman ako sa pagyayakapan namin. Tama si Lhore hindi dapat kami nagyayakapan. Hindi dapat ako nagpapadala sa emosyon ko. Baka mapasama na naman kami sa isipan ng mga tao. Baka isipin nila na may namamagitan talaga saming dalawa.

“Sorry. Hindi ko naman alam.” Sabi ko na lang.

“You must be aware, Cy. Tatapatin na kita, maraming naiinis sayo sa room natin.”

“Bakit naman?”

“Hindi ba obvious. Masyado kayong malapit sa isa’t isa ni Paul. Remember what Vanessa did to you. Iniisip ng mga kaklase natin na may relasyon kayo. No wonder kung bakit marami ding naiinis sayo.” Pagpapaalala nya sa ginawa sakin ni Vanessa.

“Teka lang, meron nga ba? Kaya ba ganyan na lang kadali sa inyo ang magyakapan sa public?”

“Wala. Wala kaming relasyon ni Paul. Paul, sumakay ka na”. Natataranta kong sabi saka pinara na ang Jeep na papunta sa direksyon nya.

Kinuha ko na ang bag ko na kanina pa nya bitbit saka inutusan sya na sumakay na. Sinunod naman nya ako.

“Sandali lang po manong,” Narinig kong sabi ni Paul.

Nagkatinginan naman kami ni Lhore at sabay na napatingin kay Paul na hindi pa tuluyang nakakasakay.

“May sasabihin lang ako,”

“Ano naman ’yon?”

“Mahal kita, Cy.”

“Ano?”. Gulat kong sabi at ganun din ang histura ni Lhore na nasa tabi ko.

“Sabi ko mahal kita, Cypress.” Pasigaw nyang sabi dahilan para mapatingin sa kanya ang mga estudyanteng malapit samin.

“Please say that you love me too.”

“Ano?” Nahihiya naman ako sa sinasabi nya.

Bakit ko naman sasabihin ’yon. Pagtatanong ko sa sarili. Nababaliw na ba sya?

“You must admit it to yourself. I am not against with the both of you.”

“Hindi, nagkakamali ka sa iniisip mo, Lhore. Nagbibiro lang ’yan si Paul.” Natataranta kong sabi.

“Go ahead. Naghihintay si Paul.”

Bigla naman akong nakaramdam ng inis kaya naglakad ako palapit sa driver.

“Manong, paandarin nyo na po para makaalis na kayo.”

“Manong, wag. Hindi pa nya nasasabi sakin na mahal din nya ako.”

“Sige na po, manong.” Pagpipilit ko.

“Okay lang sakin. Okay lang din ba sa inyo?” Pagtatanong ni manong sa mga pasahero nya na tila ba kinikilig pa.

Wala naman akong nagawa para kumbinsihin ang driver. Nakadungaw na din ang mga pasahero sa bintana na naghihintay sa sasabihin ko. Napamasid na din ako sa paligid dahil nanunuod na din ang ibang estudyante. Nagtataka kung bakit ang tagal umalis ng jeep. Lumapit na lang ako kay Paul para matapos na.

“Mahal din naman kita kaya sumakay ka na.” Bulong ko sa kanya dahil nahihiya na ako sa nagaganap samin.

“I can’t hear you. Please stand right over there then say it out loud.”

“Ano ba itong ginagawa mo, Paul?”

“Cy, come here,” Tawag naman sakin ni Lhore.

Lumapit naman ako sa kanya.

“Good. Now say it para makaalis na ’yang boyfriend mo.”

“Oo na pero hindi ko sya boyfriend.”

Bumuwelo muna ako dahil hindi ko talaga kaya.

“Mahal din kita, Paul.” Sabi ko sabay naman ang tilian at hiyawan ng mga taong nakakakita samin pati na din sa loob ng sasakyan.

“Did you hear that?” Pagtatanong ni Paul sa mga pasahero ng jeep.

“Hindi,”

“Ano ba ito?” Bulong ko sa sarili.

“How sad. One more. Mahal kita, Cy.” Sigaw ni Paul.

“Mahal din kita, Paul.” Sagot ko namang muli.

“What?”

“Mahal na mahal din kita, Paul.” Sabi ko sabay tilian at hiyawan na naman ng mga tao.

“I love you more, Cy. Now I know that you can’t replace me anymore.” Sabi nya saka tuluyan ng sumakay.

Umandar na ang jeep at naiwan akong puno ng kahihiyan. Nahihiya ako sa mga pinaggagawa ni Paul. Ano bang trip nya?

“Sana all,” Naririnig kong sambit ng mga tao.

“You must be proud having a men like him.”

“Alam mo Lhore, nagkakamali ka talaga sa pagkakaintindi. Hindi nga kami mag-jowa.”

“Stop denying it. I see it in my own eyes. I heard it. Congrats.” Sabi nya saka tinapik ang balikat ko.

Pinara na din nya ang jeep para makauwi na. Naiwan na lang akong lutang. Hindi alam ang gagawin gayong may mga matang nakatingin sakin ngayon at pinaguusapan ako. Babawian ko mamaya si Paul. Hindi ko sya papansin.

Hindi ko na lang pinansin ang mga nakakita ng eksenang iyon at mas piniling umuwi na lang ng dorm ngunit hindi ko talaga maiwasang hindi isipin ang nangyare. Alam ko mapagbiro siya pero hindi naman kase magandang gawing biro iyong ginawa nya kanina.

“Being in a relationship with Paul? Are you out of your mind, Cy?” Sigaw ni James pagkapasok ko ng dorm.

“Wala kaming relasyon ni Paul.”

“Anong tingin mo sakin tanga? Nakita ko at rinig na rinig ko.”

“Hayaan mo ko magpaliwanag. Nagbibiro lang ’yon si Paul. Wala kaming relasyon. Maniwala ka sakin.”

“Do you expect me to believe that?”

“Hindi pero inaamin ko na wala talaga kaming relasyon.” Pagpapaliwanag ko pero hindi na sya nakinig pa at padabog na lumabas ng dorm.

“Lalo mo lang pinalala ang sitwasyon, Cy.” Asik naman ni Joshua.

Naiiyak na naupo na lang ako sa ibabaw ng kama ko. Bakit ko ba kailangan magpaliwanag sa kanila? Bakit ko ba ginagawa ito? Wala naman akong maalala na ginawa kong mali. Bakit kailangan kong maranasan ito? Mga tanong na palaging gumugulo sa isipan ko. Napasabunot na lang ako sa buhok ko at hindi na hinayaan pang pigilan ang sarili sa pagluha. Kailangan kong umiyak para mabawasan itong dinaramdam ko.

“Bakit nyo ba ginagawa sakin ito? Ano bang nagawa ko sa inyo?” Naiiyak kong tanong sa kanila.

“You don’t have to question what we are doing.”!Sagot na muli ni Joshua.

“Talaga ba? Hindi nyo kase alam kung ano na yung nararamdaman ko. Hindi nyo alam na puno na ng takot ang buhay ko dahil sa mga pagbabanta nyo sakin.”

“In the first place, you are the one who came here.” Sambit naman ni Joven.

“Pinaparating nyo na parang ako pa may kasalanan na pumunta ako dito? Malay ko ba na mga sex addicts kayo. Malay ko ba na mga manwhore kayo pati ako dinadamay nyo pa sa kahayupan nyo.”

“Wag mong sabihin ’yan. You already accept the condition.” Dugtong naman ni Jared.

“Tinanggap ko ’yon kase binabantaan nyo ko at wala akong ibang mapagpipilian. Hindi nyo ko hinahayaang mamili.” Singhal ko sa kanila.

Natahimik naman sila sa sinabi kong iyon marahil ay totoo.

“Hayaan nyo na lang akong umalis. Nagmamakaawa ako sa inyo. Ayoko na. Pagod na pagod na ako.”

“Kapag ginawa namin ’yon para na rin naming ipinakulong ang mga sarili namin.” Sabi naman ni Jonathan na nakaharap sa laptop nya.

“Pakawalan nyo na ako. Pinapangako ko sa inyo na hindi ako magsusumbong sa mga pulis.”

“We can’t let you go. Only James can decide whether we let you go or let you stay and be our sex slave.” Asik ng muli ni Jonathan.

“Hindi namin pwedeng gawin ’yon hangga’t hindi kami nakakasiguro sa assurance na hindi ka talaga magsusumbong sa mga pulis.” Paniniguro ni Joshua.

“Sana hindi nyo ’to ginawa para hindi kayo nag-iisip ng ganyan. Hindi ako magsusumbong. Palayain nyo lang ako. Gusto ko ng makita ang pamilya ko.” Pagmamakaawa ko sa kanila.

“Kausapin mo si James tungkol sa bagay na ’yan pero ang pagkakaalam ko bawat hihilingin mo sa kanya may kundisyon.” Dagdag naman ni Joven.

Wala na akong nagawa pa kundi umiyak na lang dahil sa sakit na sinasapit ng buhay ko ngayon dito sa maynila. Mahirap para sakin ang mamuhay ng mag-isa at walang tagapagtanggol dahil walang ibang magtatanggol sa sarili ko kundi ako lang pero yung sarili ko minsan ay napapagod din kapag alam nyang hindi nya kayang lumaban kagaya na lang ng sitwasyong kinalalagyan ko ngayon.

CHAPTER TWENTY TWO

Wala sa sariling tumawid na lang din ako ng kalsada kasabay ng ibang tao na patawid din. Tinungo ko na lamang ang gate ng school namin. Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko gayong may nangyare na naman kagabi at kaninang umaga lang samin ng lima kong roommates. Naaawa na ako sa sarili ko.

“Cy, aga mo yata ngayon. Mukhang hindi na yata ako maghihintay ah,” Nakangiting bungad sakin ni Paul.

Nginitian ko na lang sya. Pakiramdam ko nag-iinit na naman ang mga mata ko kaya agad na iniwas ko ang paningin ko sa kanya.

“Tara na.” Tanging nasambit ko na lang saka naglakad na.

“Ayos ka lang?” Pagtatanong ni Paul habang nakasunod sakin.

“Bakit mo naman natanong? Hindi ba ako mukhang maayos? Kung hindi pakiayos na lang.” Wala sa wisyo kong sabi.

“What do you mean?”

“Wala. Wag mo na lang akong intindihin. Ayos lang ako. Kaya ko naman solusyunan kung may problema man ako. Hindi mo kailangan mag-alala.” Sabi ko saka binigyan sya ng ngiti.

“You’re acting weird today.” Naguguluhan nyang sabi.

“Weird naman talaga ako hindi mo lang napapansin.”

“That’s not what I see into you. Just today. You’re being weird.”

“Nasasaktan na ako sa kaka-weird mo dyan.” Pagbibiro ko.

“Okay! I just want to make sure that you’re okay.”

“Ilang beses ko bang sasabihin sayo na okay lang ako.” Malumanay kong sabi habang may ngiti sa labi kahit na sa likod nun ay ang isang malungkot na ekspresyon na nagtatago.

Hindi mo kailangan magalala sakin. Mas mabuti na sigurong ipakita ko na lang sayo na ayos lang ako parati para ng sa ganun hindi mo ko masyadong iniisip at para mapunta ang atensyon mo sa ibang bagay kase sa ganuong paraan hindi mo maiisip na mag-alala sakin dahil alam mong ayos lang ako. Mga salitang hindi ko kayang sabihin sa kanya.

Nakarating din naman kami ng silid ng umagang iyon. Mabuti na lang nauna kami sa kakapasok pa lang na guro namin. Muntikan na naman kaming mahuli sa klase.

“What’s with the both of you? Bakit parati na lang kayong magkasama? Bakit parati na lang kayong sabay pumasok at umuwi?” Maarteng salubong sakin ni Vanessa.

“Vanessa,” Marahan kong sambit sa pangalan nya para matigilan na sya sa pagiilusyon nya.

“Makinig ka sa sasabihin ko, pigilan mo na ang sarili mo sa kakaisip saming dalawa ng kung ano anong bagay tungkol sa pagiging malapit namin.”

“Tingin mo ba magagawa ko ’yon kahit alam ko na ikaw na naman yung kasama nya.”

“Lilinawin ko lang sayo at para na din maintindihan mo. Wala kaming relasyon ni Paul at wala akong balak at panahon na pumasok sa isang relasyon. Gusto ko lang ng katahimikan habang nag-aaral ako. Pwede ba ’yon, Vanessa?” Pakikiusap ko sa kanya.

Hindi naman na sya nakapagsalita at inirapan na lang ako marahil wala na din syang maibabato pang salita.

“Kung gusto mo ng katahimikan, ibibigay ko ’yon sayo kung gagawin mo ang isang kundisyon ko.”

Napatigil naman ako sa pagsusulat at napatingin sa gawi nya.

“Ilakad mo ko kay Paul at kapag nagawa mo ’yon titigilan na kita.”

“Paano naman kung hindi?”

“Alam kong hindi mo na ako matatanggihan dahil ibibigay ko ang katahimikan na gusto mo.”

Pumayag na lang ako sa kundisyon nya at tinigilan naman na nya ako. Ibinalik ko na lang ang atensyon sa gurong nagtuturo sa harap. Natahimik naman ang mundo ko ng sandaling iyon. Hindi nga sya nagkakamaling ibigay sakin iyon. Wala din namang masama kung tutulungan ko sya. Susubukan ko na lang na kausapin si Paul.

Dumating naman na ang oras ng break time at hindi pumapasok sa isip ko ngayon ang kumain. Itinuon ko na lang ang atensyon ko sa ginagawa. Mas mabuting tapusin ko na lang ang gawain na ito kaysa kumain. Wala din naman akong gana.

“Papalapit na si Paul. Wag mong kakalimutan yung kasunduan natin.” Pagpapaalala ni Vanessa sakin bago ako iwanan at saka namang paglapit ni Paul at naupo sa tabi ko.

“Hindi ka lalabas para kumain?”

“Hindi pa naman ako nagugutom.” Sabi ko na lang.

“Mamaya na ’yan. Kain muna tayo.”

“Mauna ka na. Susunod na lang ako.”

“Mamaya na ’yan. Hindi ka makakapagpokus kung gutom ka.” Sabi nya saka hinawakan ang kamay kong nagsusulat para patigilin.

Napatingin naman ako sa kanya ng diretso.

“Paul,” Mahinahon kong tawag sa kanya dahil ayaw kong magalit sa kanya gayong ang dami dami ko ng iniisip. Idagdag pa yung kundisyon ni Vanessa.

“Yup?”

Napabuntong hininga na lang ako nang makita ko ang ngiti sa mga labi niya.

“Hayaan mo muna ako. Gusto ko lang tapusin ito. Gusto ko din munang mapag-isa. Kung nagugutom ka na, kumain ka na. Wag mo na akong hintayin kase kahit anong pilit mo hindi ako kakain.” Pagpapaliwanag ko sa kanya.

Gusto ko muna ng katahimikan kahit na sandaling oras lang.

“Okay,” Gulantang nyang sabi saka binitawan na ang kamay kong hawak hawak nya.

“Salamat,” Sabi ko na lang.

Umalis na din naman sya at hindi na ako kinulit pa. Itinuon ko na lang ang pansin sa ginagawa. Ako na lang din ang naiwang magisa sa silid na iyon. Bigla ko namang naalala sila mama kaya dinukot ko sa loob ng bulsa ko ang cellphone.

Binasa ko na lang ang mga nakaraang text nila sakin. Habang binabasa ko iyon hindi ko naman mapigilang hindi umiyak at humingi ng tawad sa sarili.

“Cy,” Narinig kong tinig ni Paul kaya agad na pinunasan ko ang mga mata ko para pawiin ang mga luhang nagdaan duon at itinuon na lang ulit pabalik ang sarili sa ginagawa.

Naupo naman sya sa tabi ko at napatingin naman ako sa kanya at sa dala dala nyang pagkain. Nagtatanong ang mga matang napatingin na lang ulit ako sa maaliwalas nyang mukha na may nakaukit na ngiti.

“Hindi ako masasabayan ng best friend ko kumain sa cafeteria kaya bumili na lang ako ng para sating dalawa at para sabay na din tayong kumain.”

“Hindi ka na dapat nag-abala pa.” Pag-aalala kong sabi.

“Nah! Tama na muna ’yan. I bought this for us both. Magtatampo ako kung hindi mo kakainin ’tong binili ko para sayo.”

“Oo na. Kakainin ko na para ka namang bata eh.” Natatawa kong sabi.

“Tingin mo sa sarili mo matanda na?”

“Akin na nga ’yan.” Masaya naman nyang inabot sakin ang binili nyang pagkain para sakin.

“Magkano ba ito?”

“You don’t have to. Binili ko talaga ’yan para sayo.”

“Salamat”. Sabi ko na lang saka inumpisahan na lang din kainin ang binili nya.

Habang nasa ganuong kaming punto naalala ko naman ang sinabi ni Vanessa kanina. Baka ito na yung pagkakataon na pwede kong samantalahin para makausap siya tungkol sa isang babae at relasyon.

“Paul?” Tawag ko sa kanya.

“Hmm?”

“Tanong ko lang?”

“About what?”

“Nagka-girlfriend ka na ba?” May pagaalinlangan kong tanong dahil kahit papaano ayaw ko pa din manghimasok sa buhay ng ibang tao kahit pa na bestfriend pa ako ng isang tao.

“Bakit mo naman natanong?”

“Basta sagutin mo na lang,”

“Hindi pa at hindi naman ganuon kadali magka-girlfriend.”

“Pero may nagugustuhan ka na?”

“Let me think,”

“Hindi mo naman kailangan mag-isip. Kapag may gusto kang isang tao masasabi mo naman agad kung sino ’yon kapag may nagtanong sayo.”

“You were right pero sa ngayon wala pa akong nagugustuhan. What about you?”

“Hindi ko pa naman naiisip,”

“Well, you better think about it.”

“Tungkol nga pala dyan tutal napagusapan na din naman natin. Napapansin mo bang may pagkakataon na magustuhan si Vanessa?”

“Woah! You mean may gusto ka kay Vanessa?” Masigla nyang sabi.

“Wala. Wala akong gusto sa kanya. Ang ibig kong sabihin ikaw. Do you find her attractive for you?”

“Ako? Bakit naman ako?” Nakunot naman ang noo nya sa tanong kong iyon.

“Wag mo sanang masamain. Gusto ka kase ni Vanessa. Hindi naman siguro masama kung bibigyan mo sya ng chance na makilala ka.”

“What? Why are you doing this? Nakalimutan mo na ba yung ginawa nya sayo? O baka naman may ginawa sya sayo para sabihin sakin ang tungkol sa bagay na ’yan.” May inis na nyang sabi.

Tama sya sa paghihinala nya pero hindi nya dapat mahalata na may napagkasunduan kami ni Vanessa.

“Hindi naman sa ganun. Maganda naman siya at saka matalino. Wala namang problema kung magkagusto ka sa kanya o di kaya kahit na sinong lalake dito sa room natin.”

“Are you trying to push me into her? Cause if you are and if I were you I’d better stop. Kung sinabihan ka man nya o binantaan ka man nya, wag kang makikinig sa kanya. Hinding hindi ako magkakagusto sa babaeng katulad nya.”!

“Nagawa lang naman nya ’yon kase gusto ka talaga nya.”

“Tumigil ka na, Cy. Kung ayaw mong magalit ako sayo. Kahit anong pilit mo, I would never fall for a woman like her. Nobody but a trash. She even dare trying to hurt my bestfriend.” Inis na sabi nya saka iniwan ako.

Naiwan naman akong lutang at ngayon galit pa sakin ang kaibigan ko. Bigla naman akong nanlumo sa nangyare. Napangiwi na lang ako nang maisip kong kasalanan ko pa kung bakit galit siya sakin ngayon. Napasabunot na lang ako sa sariling anit ko.

“So, what did he say?”

“V-Vanessa?”. Natatarantang sabi ko saka napatingin sa gawi nya habang naka-crossed arms at nakatingin saking taas ang kaliwang kilay.

“Pasensya ka na. Hindi ko sya nakumbinsi.”

“Hindi nakumbinsi o talagang ayaw mo lang?”

“Pinilit ko talaga sya na bigyan ka ng pagkakataon pero ayaw nyang makinig.”

“What did he exactly say?”

“Tatapatin kita at sana wag kang masasaktan. Ang sabi nya kase hinding hindi daw sya magkakagusto sa katulad mozl

“Really? He said that? How could you? Sinasabi mo lang ’yan kahit na hindi naman ’yan ang totoong sinabi nya. Sinungaling. I shouldn’t ask for your help even if I know that you keep him away from me, bakla.” Sabi nya saka nilisan na lang din ako.

Naiwan na naman akong tulala at hindi man lang nakapagsalita. Nabigla ako sa mga sinabi nya. Hindi ko namamalayan na tumutulo na pala ang mga luha ko dahil sa salitang huli nyang sinabi. Alam ko naman sa sarili ko na bakla ako pero kapag ibang tao na yung nagsasabi, nasasaktan ako. Paano pa kaya kung kay Paul iyon mismo manggaling? Paano kapag nalaman nya? Kailangan ko ng sabihin sa kanya bago pa nya malaman sa iba.

Unti unti na namang nagsisibalik ang mga kaklase ko at ganun din si Paul. Napatingin naman ako sa gawi niya at bakas parin sa kanya ang pagkainis at pagkadismaya dahil sarili nyang best friend pinagtatabuyan at pinagtutulakan sya sa isang tao na hindi naman nya gusto.

Napabuntong hininga na lang ako at napatingin sa pagkain na binili nya para sakin kanina na hindi ko pa din nauubos. Nabahala naman ako, paano kung makita ni Paul na hindi ko kinain itong pagkain na binili nya para sakin baka mas lalo syang magalit.

Agad ko namang isinilid na lang iyon sa loob ng bag ko dahil hindi na ako pwedeng kumain.

“Get a far space between me, faggot.” Pagtutulakan sakin ni Vanessa kaya minabuti kong iusog na ang upuan malayo ng kaunti sa kanya. Napatingin naman sa kanya ang mga kaklase naming malapit sa kinauupuan namin.

“I said far,”

“Hindi na pwede,” Nababahala ko namang sabi dahil may katabi pa ako sa kaliwa ko.

“Okay, that’s enough. Never dare to come closer to me. Understand? None of which you understand.” May pang-iinsulto nyang sabi saka impit na tumawa.

Napatango na lang ako sa sinabi nya. Hindi ko alam pero bigla akong natakot sa kanya. Pinakalma ko na lang ang sarili at itinuon na lang ang atensyon sa pag-aaral.

Natapos namn ang klase sa buong maghapon na iyon. Inaayos ko na nuon ang gamit ko nang makita ko si Paul na nagmamadaling lumabas. Napabuntong hininga na lang ako dahil sa isipang galit sya. Nagmadali naman akong lumabas para habulin siya at humingi ng tawad sa bagay na nagawa ko.

“Paul,” Tawag ko sa kanya habang tumatakbo palapit sa kanya.

Huminto naman sya at walang ekspresyon ang mukhang nakatingin sa malayo. Hinihingal na napahinto ako sa harap nya.

“What? May kailangan ka?” Sarkastiko nyang sabi.

May karapatan naman syang magalit pero kasalanan ko ba na gwapo sya at may nagkakagusto sa kanya. Nainis naman akong bigla sa kanya kaya hinila ko na lang sya patungo sa hindi mataong lugar.

“Bakit mo ko dinala dito? Uwian na kaya umuwi ka na.” Walang emosyon nyang sabi.

“Pakinggan mo muna ako,” Sabi ko habang pinipigilan ang nararamdamang inis.

“Kung tungkol lang naman kanina yung paguusapan natin. Sinasabi ko na sayo na itigil mo na.”

“Hindi ko na ipipilit pa yung tungkol sa bagay na iyon. Alam ko naman na wala ka talagang gusto kay Vanessa.”

“You come to your senses now. Kung wala ka ng sasabihin aalis na ako.”

“Tanggapin mo muna yung sorry ko bago ka umalis.”

“Bakit ka humihingi ng sorry may nagawa ka ba?” Ang gulo din nitong isang ito eh.

“Oo, pasensya ka na. Pwede ka ng umalis.” Nakayuko kong sabi dahil hindi ko na kayang tumingin pa sa mga mata nya.

“Ngayon pinapaalis mo na ako without knowing kung pinapatawad na ba kita.”

“Pasensya ka na talaga.”

“Sabihin mo muna sakin kung ano bang nagawa mo kaya ka humihingi ng sorry.” Sabi nya na may halong paninisi.

“Pinagtutulakan kase kita kay Vanessa kaya ka nagalit at alam ko na wala ka namang gusto sa kanya.” Sabi ko ngunit wala akong narinig na tugon mula sa kanya.

“You are forgiven.” Basag nya sa nakakabinging katahimikan na sandaling bumalot sa amin.

Napaangat naman ako ng tingin sa kanya at nakikita ko na ang ngiti sa mga labi nya.

“Come here,” Sabi nya saka inakbayan ako.

Bigla naman akong nahiya sa puntong iyon at syempre may halong pagkabigla at gulat. Iginiya na nya ako para maglakad na.

“H-Hindi ka na galit?” Paninigurado ko.

“Hindi ko naman magagawang magalit sayo ng matagal.”

“Pasensya na.” Mga katagang paulit ulit na sinasabi ko.

“Kalimutan na natin ’yon. Basta wag mo na lang uulitin. Alam ko naman na ginagamit ka lang ni Vanessa para mapalapit sakin.”

Natahimik na lang ako at hindi na nagawa pang magsalita dahil totoo naman iyon.

“Kung gusto talaga ako ng isang tao, siya dapat yung lumalapit sakin at umamin ng nararamdaman nya sa harapan ko. Hindi yung gumagamit pa sya ng ibang tao para lang ipaalam sakin yung nararamdaman nya.”

“Hindi mo naman kase maitatanggi na may hitsura ka kaya kahit sinong babae mahuhulog talaga sayo.” May paninisi kong sabi sa kanya.

“You notice it then why you are not falling?” Pagbibiro nya.

Pinakalma ko naman ang sarili ko mula sa mga narinig ko sa kanya. Hindi dapat ako mahulog sa mga ganuong salita dahil alam ko namang biro lang nya iyon kahit na may bahagi ng isipan ko na sana may isang tao na ganuon na magmamahal sakin pero hindi ko pa iniisip ang tungkol sa bagay na iyon ngayon. Pamilya ko muna bago ang sarili ko. Darating din naman iyon.

“Hindi naman kase ako babae.” Sabi ko na lang.

Naramdaman ko naman ang pag-vibrate ng cellphone ko kaya agad na dinukot ko iyon sa bulsa ko.

Nakarehistro duon ang pangalan ni James kaya agad na binuksan at binasa ko mensaheng nilalaman niyon.

“Uhm! Paul, mauna ka na. May dadaan muna ako.”

“Samahan na kita.” Pang-aalok nya.

“Hindi na. Malapit lang naman yung pupuntahan ko. Sige, ingat.” Sabi ko na lang saka nagmamadaling naglakad na lang palabas ng gate.

Nagtungo na lang ako sa isang pharmacy na sinabi ni James sa text. Kinakabahan naman ako dahil wala pa ako sa hustong gulang para kunin o bumili niyon. Nagaalangan man ako na pumunta pero galing kay James ang mensahe.

“Dumaan ka muna ng pharmacy bago ka umuwi. Kunin mo yung mga binili kong condom.” Basa ko sa text ni James na kanina nya lang sinend.

“Ate, kunin ko na po yung pinatabi ni James.”

“Bakit hindi sya yung kumuha? Ilang taon ka na ba?”

Nataranta naman ako sa tanong nya. Alam nya ang tungkol sa bagay na kukunin ko. Bigla naman akong nakaramdam ng hiya sa mga oras na iyon.

“W-Wala po kase sya sa dorm. Inutusan nya lang po ako.”

“Magkasama kayo sa dorm? Kaano ano mo ba sya?”

“Ah! K-Kuya ko po sya.” Pagdadahilan ko.

“Kapatid mo sya. Pwede ba makuha ko yung number ng kuya mo?” Kinikilig nyang sabi.

“H-Hindi po pwede baka magalit po sakin ’yon.”

“Teka, hindi mo pa sinasagot ang tanong ko kung ilang taon ka na?”

“Seventeen po,”

“Nako, hindi ko pwedeng ibigay sayo ang mga binili nya. Sabihin mo na lang sa kanya na sya na lang yung kumuha dito.”

“H-Hindi po pwede kailangan ko na pong makuha ’yon. Papagalitan po ako nun.” Natataranta kong sabi.

“Hindi talaga pwede. Maiintindihan ka naman nya kase kapatid ka nya.”

“Sige na po.” Pagpupumilit ko dahil ako yung malilintikan kapag hindi ko iyon nakuha.

“Cy,” Narinig kong tinig ni Paul.

Lalo naman akong kinabahan sa puntong iyon.

“A-Anong ginagawa mo dito?”

“Sinundan ka ayaw mo kaseng magpasama eh. Ikaw, anong binibili mo dito?”

“Hi, sir,” Bati naman sa kanya ng mga nagbabatay sa botikang iyon.

“Hi,” Tugon naman nya habang nginingitian ang mga ito.

Halos hindi naman magkamayaw ang mga nagbabantay sa botikang iyon.

“Ano bang binibili mo? Parang hindi ka naman nila pinagbibilhan.” Pagtataka nya.

“Hindi naman, sir. Hindi lang talaga namin pwedeng iabot sa kanya yung kinukuha nya.”

“Ano ba ’yon?” Pagtatanong nya.

“Ah! Wala ’yon. Umuwi ka na, Paul.” Kinakabahan ko namang sabi dahil baka malaman nya.

“Miss, ano ba yung binibili dito ng kaibigan ko?”

Nagkatinginan naman kami ng nagbabantay kaya binigyan ko agad sya ng tingin na nagsasabing wag nyang sabihin kay Paul.

“Bumibili kase sya ng condom. Hindi naman kami nagbebenta ng condom sa mga minor.”

Napatingin naman sa gawi ko si Paul. Agad na napayuko na lang ako dahil ayaw kong makita ang reaksyon sa mukha nya. Inilayo naman nya ako ng kaunti sa botika.

“Ano namang gagawin mo sa condom? Wag mong sabihing ikaw gagamit nun.” May pagtataka nyang sabi.

“Hindi. Hindi ko gagamitin ’yon.“Agad ko namang sagot.

“Para saan naman at bakit ka bibili ng condom?”

“Hindi naman ako bumibili. Kinukuha ko lang yung pinatabi ni James na condom.” Pagpapaliwanag ko.

“That bastard. Hindi ba nya alam na minor ka palang. Hayaan mong sya na lang kumuha. Halika na.”

“Hindi pwede.”

“Huh? Anong hindi pwede? Bakit?”

“Kailangan na daw kase nya mamaya kaya sakin na lang nya pinakuha. Nagmamadali na din kase si James.” Pagsisinungaling ko.

“Tutulungan kita pero ito na ang huling beses na makikita kita dito na kumukuha ng condom para sa kanya.” Napatango na lang ako.

Lumapit naman kami ulit duon at pinaunlakan naman kami ng babaeng nagbabantay. Napabuntong hininga na lang ako ng mga sandaling iyon.

“Baka pwede naman nyang makuha. Nagsabi naman sya sakin na hindi sya yung gagamit. Mapapagalitan daw kase sya”. Pagpapaliwanag nya.

“Sabihin mo sakin na hindi kayo ang gagamit nito?”

“Of course not,”

“Pasalamat ka cute ka.”

Inabot naman kaagad iyon ng babae sa kanya. Bigla naman akong nakaramdam ng inis sa babaeng ito. Kapag gwapo ba sa panahon ngayon hindi na pinapahirapan sa lahat ng bagay.

“Salamat,” Sabi ko na lang sa kanya dahil sa pagtulong nya sakin.

“Mangako ka na hindi ka na kukuha ng condom para sa James na ’yon.”

“Oo, nagkataon lang naman na nagmamadali sya.”

“Tara na,”

Naglakad na naman kami pero nababahala pa din ako dahil sa bitbit ko. Hindi ko alam kung nakikita ba ng ibang tao ang laman ng bitbit ko. Nababahala kase ako ngayong may bitbit akong isang bagay na hindi dapat makita ng ibang tao.

“Calm down. Relax.” Kalmado nyang sabi.

“Kinakabahan kase ako. Ang dami kase nito eh.”

“Ako na lang magdadala.” Pag-aalok nya.

Inabot ko naman sa kanya iyon ngunit sa kasamaang palad ay bigla akong natisod dahilan para mawalan ako ng balanse at matumba kasama ng paper bag na naglalaman ng maraming condom.

Bumagsak naman ako sa sahig pati na din ang mga nagkalat na condom. Nataranta naman ako sa puntong iyon. Napatingin ako sa paligid at nakatingin sakin ang mga taong nakakita sa pagkatumba ko pati na din sa mga condom na nagkalat sa gilid ng kalsada. Nagtataka kung bakit may dala ako ng bagay na iyon.

“Cy! Ayos ka lang?” Pag-aalala nyang sabi.

“Yung mga condom,” Natataranta kong sabi saka nagmamadaling pinulot ang mga iyon.

Narinig ko naman ang mga bulungan ng mga taong napapadaan. Tinulungan na lang ako ni Paul na pulutin ang mga iyon.

“Hey! Stop it.” Sigaw ni Paul.

Napatingin naman ako sa gawi ng taong sinisigawan nya. Napayuko na lang ulit ako nang makita kong kinukunan nya kami. Nagmamadaling tumayo na lang ako pagkapulot ko sa lahat ng condom na iyon.

Bigla naman akong naiyak dahil sa kahihiyan na dinulot ko at pati si Paul nadamay pa. Natatarantang isinilid ko na lang sa loob ng bag ko iyon nang makaalis na kami sa lugar na iyon kung saan ako nadapa.

“Calm down,”

“Sorry, Paul.”

“Wag kang mag-sorry sakin. Feel sorry to yourself. Tingnan mo may sugat ka.”

“Pasensya ka na, Paul.” Nababahala kong turan sa kanya.

“Aksidente lang ang nangyare. You don’t need to blame yourself.”

“Hindi, katangahan ko ’yon. Kung hindi ako natisod hindi sana matatapun yung mga condom. Hindi ko din naisip na ilagay na lang sa loob ng bag ko. Nadamay ka pa tuloy.”

“Shh! Stop crying. Its not your fault, okay? Just calm down.”

Hindi ko alam pero hindi ko magawang pakalmahin ang sarili ko. Nanginginig ang buo kong katawan. Minabuti ko na lamang na iyuko ang sariling ulo upang walang makakilala sakin.

“Kung may dapat mang sisihin dito, walang iba kundi yung James na ’yon. Wag mong sisihin ang sarili mo, Cy.”

Naglakad na lang ulit ako na para bang hindi narinig ang lahat ng mga sinabi ni Paul. Hindi ba pwedeng mamuhay na lang ako ng normal.

“Cy,” Pagtawag sakin ni Paul.

“Mas mabuti sigurong umuwi ka na lang, Paul.” Sabi ko pagkahinto ko nang tumingin ako sa gawi nya.

“Cy, are you alright? You look pale.” May pag-aalala naman nyang sabi.

Hindi ko alam pero bigla na lang umikot ang paningin ko. Napakapit kaagad ako sa braso niya dahil pakiramdam ko matutumba ako.

“Ayos lang ako.” Sabi ko pero bigla na lang nagdilim ang paningin ko at hindi na alam ang sunod pang nangyare.

CHAPTER TWENTY THREE

Paul’s POV

I got alarmed when I saw Cy unconscious in my arms. I may think that he face a lot of troubles right now. Hindi ko lang alam kung ano ang dahilan nya. I also notice na palagi na lang syang balisa. Napansin ko din na umiiyak sya kanina sa room nang hilingin nyang mapag-isa.

Alam ko wala akong karapatan na manghimasok pero pagdating sa kanya labis akong nag-aalala. Hindi na ako nakampante simula nung araw na nasa bahay namin sya dahil sa nakita kong mga pulang marka sa balat nya. I suspected that his roommates must be the one who is responsible kaya nagkakaganito si Cy.

Even at this moment na pinapakuha nila si Cy ng condom sa botika kahit na wala pa sya sa hustong gulang is damn not a right thing for a minor like him. Hindi ko pa nakitang natakot si Cy ng ganito pero kanina nabahala ako nang makita ko ang sobrang takot mga mata nya.

Agad namang may lumapit samin para tulungan ako kay Cy na walang malay. Agad na pinara ko ang taxi na nagdaan saka isinakay sya duon.

Nagpahatid na lang ako sa bahay dahil kahit papaano nagiging kampante ako kapag ako ang kasama nya.

“What happen?” Bungad sakin ni mom nang makita nyang bitbit ko ang walang malay na si Cy.

“I don’t know. Make way.” Natataranta kong sabi saka pumasok na ng bahay. Agad na inihiga ko na lang sya sa sofa.

“Tatawag lang ako ng doctor,”

“Yes, mom. Please. Thank you.” Sabi ko na lamang habang pinagmamasdan si Cy na nakahiga sa kahabaan ng sofa namin.

Hindi naman ako mapakali sa puntong iyon. Halos mag-iisang oras na pero wala pa din syang malay.

“The doctor is here.” Narinig kong sambit ni mom.

Napatingin naman kami sa doctor habang pinapasok ng maid namin.

“What happen?” He asked the same way what my mom did earlier.

“He faint earlier while we are on the road. Please have a check on him.”

“Hey, Son, calm down. He is going to be fine. Everything will be fine.” Pagpapaamo sakin ni mom sa kabila ng pagkataranta ko.

“You think he’ll going to be alright,” Mangiyak ngiyak kong sabi.

“He will,”

Hinintay na lang namin na matapos ang doctor sa pagche-check kay Cy.

“He is fine. No need to get worry.”

“Ano pong dahilan bakit po sya nawalan ng malay?” Pagtatanong ko.

“Honestly, I recommend na dalhin nyo na lang sya sa ospital para makasiguro tayong ayos lang sya.”

“But you said he is fine?” Protesta ko.

“That was initial for my findings. He might be suffering from fatigue and stress, that is why he faint. He even look paled.”

“Son, I think the doctor is right.”

“No, he will stay. I am the one who will gonna take care of him. Just tell me what to do.” Suhestyon ko.

“Well, a patient like with his situation is more likely sensitive for the time being. Hintayin mo na lang sya na magising at tanungin mo agad kung ano ang kailangan nya.”

“Salamat po.” Tanging nasambit ko na lang.

Nakahinga naman ako ng maluwag nang malaman kong ayos lang si Cy. Nagpaalam na lamang ang doctor samin after ma-settled ni mom ang payments for the service na ginawa ng doctor.

“You really scared me to death, Cy.” Kausap ko sa natutulog na si Cy.

“Son?” My mom called me then I looked at her.

“Yes, mom.”

“May I ask you something?”

“What is it, mom?”

“I saw the fear on your face while you were carrying him inside. I want to know what he really is to you?”

“Mom, he is my bestfriend. A special friend to me kaya normal lang para sakin ang matakot. Ayaw ko na ulit mawalan ng kaibigan, mom. Ayaw ko ng maulit kung ano yung nangyare nuon.” I said in a mournful way when I remember the day I lost an old special friend.

“He’ll survive. You’re not going to lose him. Tutulungan kitang alagaan sya hanggang sa magkamalay sya.” Nakangiting sambit ni mom.

“Thank you, mom.” I said with a smile while giving her a hug.

Dinala ko na lang si Cy sa kwarto ko at duon ko marahan na inihiga sa kahabaan ng kama ko.

---

Cypress POV

Nagising na lang ako ng maramdaman kong may pumipisil sa kamay ko. Napatingin naman kaagad ako sa nilalang na iyon. Nakita ko naman si Paul na nakaupo sa tabi ko habang pinipisil ang kanan kong kamay.

Inilibot ko na lamang ang paningin ko nang mapansin kong nasa bahay nila ako.

“You’re awake. How’s your feeling?” May pag-alala at halong saya nyang sabi.

“Anong nangyare? Bakit nandito ako sa inyo?”

“It doesn’t matter. What matters here is you’re awake. May kailangan ka ba? Kukunin ko para sayo.”

Napangiti naman ako nang maalala kong sya pala ang kasama ko kanina bago ako mawalan ng malay. Iniahon ko naman ang sarili ko mula sa pagkakahiga sa kamang iyon ni Paul.

“Be careful,”

“Ayos na ako. Salamat, Paul.” Sabi ko na lang nang hindi ko namamalayan na lumuluha na pala ang mga mata ko.

“Wag ka na umiyak. Kalimutan mo na yung nangyare kanina. Bukas hahanapin ko yung kumuha ng video. Makikiusap ako na burahin nya yung video.”

Lalo naman akong naiyak. Kung di dahil sa kanya wala ako ngayon sa kinalalagyan ko. Agad na sinunggaban ko sya ng mahigpit na yakap dahil gusto kong ipagpasalamat ang mga oras na nandyan sya palagi sa tabi ko at kahit sa mga hindi inaasahang pagkakataon ay nariyan sya. Yumakap din naman sya sakin pabalik.

“I guess you are totally fine. You even dare hugging me now.” Pangaasar nya.

“Hayaan mo muna akong yakapin ka. Hindi ko alam gagawin ko kung wala ka siguro ng mga oras na ’yon.” Humihikbi kong sabi.

“But I was there.”

“Hindi ko alam kung paano kita pasasalamatan. Ang dami mo ng ginawa para sakin pero ako ni minsan wala kundi idamay ka sa gulo.”

“Don’t say that. Ginawa ko lang kung ano yung nararapat. Lagi mong tatandaan kaibigan mo ko.” Sabi nya saka kumalas na ako sa pagkakayakap namin at agad ko namang pinunasan ang mga luhang dumaloy sa pisngi ko.

“I must tell mom that you’re okay.”

“Alam ng mom mo?”

“Yes, she also help me to approach the doctor for you.”

“Nakakahiya pero nagpapasalamat pa din ako kase may mga katulad nyo na nag-alaga sakin habang wala akong malay.”

“She is downstairs if you want to thank her.”

Nahihiya man pero kailangan kong magpasalamat sa mommy niya. Kaya hindi na ako nagdalawang isip pa na sumama sa kanya pababa para personal na pasalamatan ang mommy nya.

“Don’t cry. We just did what we need to do cause if we haven’t, we are the one to blame.” Nakangiting sabi ng mommmy nya habang pinapatahan ako sa pag-iyak.

Hinigpitan ko na lang ang pagyakap sa mommy nya dahil kahit papaano nangungulila na din ako sa presenya ng isang ina. Lalo lang akong naiyak nang maalala ko na naman sila mama.

“Pasensya na po kayo kung umiiyak po ako sa harap nyo. Kalalaki kong tao umiiyak.” Sabi ko nang makakalas ako sa pagkakayakap ko sa kanya.

“It happens. Boys don’t cry but real men do.”

“Salamat po ulit.”

“Kung kailangan mo lang ng tulong nandito lang kami para sayo. Nakuwento na din sakin ni Paul na mag-isa ka lang dito sa maynila. Kapag iniisip ko ang tungkol sa bagay na iyon hindi ko din maiwasang hindi mag-alala para sayo.”

“Mom, can I have a one glass of milk?” Narinig kong pakiusap ni Paul sa mommy nya.

“Why don’t you get it for yourself?”.

“I just want to. Tumatagal na kase yung usapan nyo eh. So, I tried to interrupt.” Pagbibiro ni Paul.

“Ikuha mo na din si Cy. Maya maya ihahanda ko na ang hapunan. Anong gusto nyong kainin?”

“Here,” Pagaabot nya sakin ng isang baso ng malamig na gatas galing sa ref nila.

“Cy, anong gusto mong ulam?” Pagtatanong nito sakin.

“Kahit ano na lang po,”

“Hindi pwede ’yan. Give me specific one.”

“Nakakahiya pero gusto ko po sana ng tuyong dangit.”

“Oh! Dangit. Isa din ’yan sa mga paborito ko. Hindi ka nagkamali sa sinabihan mo. Marami ako nyan.” Masiglang sabi ng mommy ni Paul o pwede kong sabihing tita dahil kaibigan naman ako ng anak nya at habang ipinapakita sakin ang mga nakatabi nyang dangit.

“Salamat po,”

“I will prepared this one ng sa ganuon makakain na tayo pagkadating ng asawa ko.”

“Mom, I prefer grilled steak tonight. Please?”

“Okay,”

Inaya na lang ako ni Paul na magtungo sa sala nila at naupo na lang sa sofa na nanduon.

“Let’s make a deal here”. Paguumpisa niya.

Nilapag muna nya ang baso sa ibabaw ng mesita na nanduon at ganuon din ako.

“Anong klaseng deal naman?”

“From now on, magsasabi ka na sakin ng problema mo and kung sino man ang sumuway may consequences.”

“Consequences?”

“Yes. Cy, gusto lang kitang tulungan. Ginagawa ko ito kase ayaw kong mawala ka sakin. Ikaw lang ang itinuturing kong best friend ngayon kaya kung may problema ka magsabi ka lang sakin. I am always here to reach out.”

“Wala din naman akong nakikitang mali sa mga sinasabi mo. Pumapayag na ako pero minsan hindi din puro tungkol sa problema. Ayaw kong mapuno ng problema ang pagkakaibigan natin.” Natatawa kong sabi.

“Good,”

“Salamat, Paul.”

Nandito na din naman ako baka ito na din ang tamang pagkakataon upang malaman nya ang tungkol sa tunay na pagkatao ko para ng sa ganuon ay mabawasan na ang mga bagay na bumabagabag sakin.

Napasilip naman ako sa labas ng bahay nila mula sa bintana na natatanaw ko lang mula sa kinauupuan ko. Nanlaki naman ang mga mata ko nang makita kong gabi na at may pasok pa kami sa part time job namin mamaya.

“Kailangan na nating magasikaso. May pasok pa tayo mamaya.” Pabulong kong sabi.

“Nakausap ko na si Sir Regie tungkol sa bagay na ’yan. Nagpaalam ako sa kanya na hindi ka muna makakapasok ngayon at ganun na din ko.”

“P-Pati ikaw?” Gulantang kong sabi.

“Oo, sabi ko kase may sakit ka at walang ibang magbabantay sayo kundi ako lang.”

“Ayos na ako. Kaya ko namang pumasok.” Sabi ko saka tumayo na.

“So, you’re refusing what my mom preparing for dinner?” Sabi nya habang may silay ng ngiti na may halong pangongonsensya.

“Wala na din naman akong magagawa kase nasabi mo na.”

“Dito ka na mag-stay ngayong gabi.”

“H-huh?” Gulat kong sambit saka napatingin sa gawi nya.

“What’s with that shocked face?”

“W-Wala naman. Hindi pa kase ako sanay matulog sa ibang bahay.”

“I understand,”

“S-Saan naman ako matutulog?”

“Sa kama ko,” Nagulat naman ako sa sinabi nya.

“M-Magkatabi tayo?”

“Ayaw mo?”

“H-Hindi naman sa ayaw ko. Parang hindi lang magandang ideya.”

“Don’t overthink about it. Wala naman akong gagawin sayo. Beside, parehas naman tayong lalake kaya walang masama kung magtatabi tayo sa higaan.” Nakangiti nyang sabi na parang may iba pang nais iparating.

Hindi ko na lang pinansin at binura kaagad sa isipan ang mga bagay na tumatakbo at gumugulo sa diretsong pag-iisip ko.

“Duon na tayo sa kwarto. May ipapakita ako sayo.” Nakangiti nyang sabi.

Bigla namang dumumi ang isipan ko sa sinabi nya ngunit agad ko din naman iyong pinawi. Sumunod na lang ako patungo sa silid nya.

“Ano pala yung papakita mo?” Tanong ko dahil nabalot din ako ng kuryosidad ko.

“Do you play online games?” Pagtatanong nya sakin na para bang hindi nya narinig ang sinabi ko habang may hinahalungkat sa kahon malapit sa tv na nasa kwarto nya.

“Hindi ko pa nasusubukan. Bakit?”

“Really? How come?” Natatawa nyang sabi.

“Wala akong panahon saka wala naman akong cellphone para makapaglaro.” Sagot ko.

“It doesn’t matter. Well, you better try this one.” Sabi nya habang pinapakita sakin ang isang bagay na hindi ko pa nakikita at nahahawakan sa tanang buhay ko.

“Ano naman ’yan?”

“Nintendo,”

“Para saan naman ’yan?”

“Hold this,” Sabi nya saka pinahawak sakin yung parang isang controller ng nintendo na sinasabi nya.

Kinalikot ko naman iyon at sinipat kung paano ginagamit iyon.

“Let’s play,” Sabi nya sabay kinuha na din yung isa pang controller.

“H-Hindi ko alam ’to,”

“Easy lang ’yan. Just use the controller in your hands and try to beat me up.” Sabi nya habang binibigyan ako ng tingin na hindi sya magpapatalo.

“Tingin mo matatalo kita? Hindi ko nga alam kung paano gamitin ’to.” Protesta ko.

“How I miss this. Sawa na kase akong maglaro ng solo at computer lang palagi ang kalaban ko.”

“H-huh?”

“Dati kase si kuya yung palagi kong kalaro hanggang sa gumraduate na si kuya at nagkatrabaho hindi ko na sya nakalaro ulit. This one is our favorite bonding.”

Hindi ko na naman nagawa pang magtanong sa mga sinabi nya. Hindi din maikakaila ang katotohan na habang tumatanda ang isang tao ay sya namang unti unting paglungkot at pagkupas ng kulay ng buhay dahil sa problema at dahil na din sa kailangan na maging matured.

Hindi naman ibig sabihin na kahit tumatanda na tayo ay hindi na tayo pwedeng sumaya o magpakasaya. Parte ng buhay ang maging masaya at maging malungkot dahil kung wala ang dalawang iyan, walang kabuluhan ang buhay.

“Let’s do this,” Masigla nyang sabi.

“Uy! Teka lang. Turuan mo muna ako.” Sabi ko pero tinawanan lang ako saka pinindut na ang start kaya wala na akong nagawa kundi gamitin na lang ang controller na hawak ko.

Pilit ko namang nilaro iyon kahit wala pa akong kaalam alam sa bagay na iyon. Kapag ginagalaw ko yung controller pati katawan ko sumasabay kase pakiramdam ko ako talaga ang nanduon sa loob ng screen kaya tinatawanan lang ako ni Paul.

Nakakainis hindi na nga ako tinuruan, tinawanan pa. Masasabi kong masaya din itong ginagawa namin dahil kahit papaano nalilimutan ko ang mga iniisip ko.

“Paano ba ’yan. Panalo ako.” Mayabang nyang sabi habang tumatawa.

“Mananalo ka naman talaga kase walang alam yung kalaban mo.”

“One more?”

“Sige,” Sabi ko na lang ng walang reklamo.

Nagumpisa na naman ang ikalawang round ng laro at natutuwa naman ako dahil naiintindihan ko na kung paano laruin iyon.

“Woah!” Mangha nyang sabi pero binigyan ko lang sya ng mayabang na postura habang natatawa.

Tahimik lang kaming naglalaro hanggang sa matapos ang ikalawang round at ako ang nanalo.

“You defeated a legend huh” Pagtutukoy nya sa sarili.

“Hindi mo ko maloloko sa legend mo,”

“Don’t underestimate this legend for having a five medals and three thropies for achieving a first place on this game.”

“Totoo?”

“Come here,” Sabi nya saka hinawakan ako sa kamay at iginiya patayo. Hinila nya ako patungo sa standee ng mga thropies at medal na nakasabit sa kwarto nya.

“Now, you see it. How come I cannot be a legend?”

Natawa na lang ako kase kahit papaano napahiya din ako.

“Masyado ka pa kaseng bata para tawaging legend.”

“Okay, I get it.” Natatawa na din nyang sabi marahil totoo din naman.

Masayang naghapunan na lang kami ng gabing iyon kasabay ang parents niya pati na din ang kuya nya. Hindi ko alam kung nagkaayos na ba sila ng kuya nya pero sa tingin ko hindi na problema iyon kase naguusap naman sila at nagtatawanan habang nasa hapag kami kanina lamang.

“Cy, ipapaayos ko na lang yung guest room para dun ka na magpalipas ng gabi. Sandali lang iyon.” Suhestyon ni Tita.

“Sige po,” Pagsangayon ko na lamang.

“No need, mom. He will going to sleep in my room.” Biglang sabat naman ni Paul.

“Okay lang sakin,” Sabi ko naman.

“Huh? Akala ko ba napagusapan na natin na dun ka matutulog sa kwarto ko?” Nakakunot ang noo nyang sabi na para bang hindi sya sumasangayon sa gusto ng mommy nya.

“Hindi naman masama kung dun ako matutulog ngayong gabi.” Sabi ko.

“Bahala ka,” Inis na sabi nya saka padabog na nilisan kami ng mom nya. Pinagmasdan na lang namin siya habang umaakyat ng hagdan hanggang sa tuluyan na syang mawala sa paningin namin.

“Don’t mind him. Sometimes, he acts in a childish way even if he’s a big man now.” Natatawang sabi ni Tita. Natatawa siguro sa inakto ng anak.

“Yaya Isabel,”

“Yes, ma’am?”

“Pakiayos mo na yung guest room para makapagpahinga na si Cy mamaya.”

“Nako, wag na po. Ako na lang po mag-aayos.”

“Bisita ka ng anak ko. Hayaan mong ang yaya namin ang gumawa nun.”

“Nakakahiya pero salamat po.”

“Sige, kapag may kailangan ka. Magsabi ka lang sa mga maids namin. Magpapahinga na din ako.”

Naiwan naman akong mag-isa sa baba kasama ng mga katulong nila na naglilinis sa kusina. Nagmuni-muni kahit sandali. Napanatag naman ang loob ko dahil walang James na manggugulo sakin ngayong gabi.

“Sir, ayos na po ang kwarto na tutulugan ninyo.” Nakayukong sabi ng babaeng katulong na sa tingin ko mas matanda sakin ng tatlong taon.

“Salamat. Pasensya ka na kung pinagayos mo pa ako ng kwarto.”

“Okay lang po ’yon. Trabaho naman po namin iyon.”

Napabuntong hininga na lang ako. Hindi ako sanay na pinagsisilbihan ako ng ibang tao. Siguro dahil na din sa buhay na mayroon kami sa probinsya.

“May kailangan pa po ba kayo, sir?” Tanong sakin ng maid na hindi pa din pala umaalis sa harap ko kaya nabahala naman ako.

“W-Wala na. Salamat.” Agad ko namang sabi.

“Sige po,” Sabi ng maid at nagpaalam na sakin.

Nagtungo na lang ako sa ikalawang palapag kung saan naruon ang guest room na tutuluyan ko ngayong gabi. Pinihit ko na ang doorknob ng pinto saka sinindihan ang mga ilaw na naruon.

Napangiti naman ako sa nakikita ko mula sa loob na inayos ng katulong nila para sakin. Napakabuting pamilya ang mayroon si Paul. Natutuwa naman ako dahil kahit nakakaangat sila sa buhay hindi nila pinaparamdam sakin na hindi ako iba sa kanila bagkus maluwag pa nila akong pinapatuloy. Binigyan pa nga ako ng isang malaking kwarto na pansamantala ko munang tutulugan.

Isinara ko na lang muli ang pinto nang makapasok na ako sa loob. Inilibot ko naman ang sarili sa kwartong iyon at wala naman masyadong gamit maliban sa kama at isang kahon na nanduon ngunit malinis. Aircon din ang gamit para sa kwartong iyon.

Inihiga ko na lang ang sarili sa malambot na kamang naruon saka sinipat iyon. Ipinikit ko na lang ang mga mata at sa mga sandaling iyon naalala ko naman ang pamilya ko.

“Tawagan ko kaya sila,” Sambit ko sa sarili ngunit nagdadalawang isip din ako baka tulog na ang mga iyon.

Sa huli, napagdesisyunan kong tawagan na lang sila kaya agad ko namang kinapa sa bulsa ko ang cellphone ko ngunit wala iyon duon. Naalala ko naman na nagising na lang ako sa kwarto ni Paul at baka nasa kwarto nya ang mga gamit ko.

Dali-dali naman akong bumangon at lumabas ng silid na iyon saka nagtungo sa ikatlong palapag. Kinatok ko naman ang pinto ng kwarto niya. Naghintay lang ako pero tumagal iyon ng ilang segundo kaya kumatok ulit ako pero hindi pa din nya ako pinagbubuksan.

Pinihit ko naman ang doorknob at pasalamat naman ako dahil hindi naka-lock iyon pero nagtataka lang ako bakit hindi man lang naririnig ni Paul ang pagkatok ko. Dahan dahan kong binuksan ang pinto saka pumasok.

Nakarinig naman ako ng lagaslas ng tubig sa banyo na nanduon sa kwarto niya. Baka naliligo kaya hindi ako naririnig. Hindi ko na lang pinansin at lumapit na lang sa bag ko saka hinalungkat ang cellphone ko.

Nabasa ko agad ang pangalan ni James duon ngunit hindi ko binuksan para basahin kaya naghanap ako kung may text sila mama.

“Duon ko na lang sila tatawagan sa baba.” Isinukbit ko na lang sa balikat ko ang bag ko saka nagtungo ng pinto.

“Kailangan ba pati bag mo duon matutulog sa guest room?” Malamig na tono ng boses ni Paul ang biglang pumigil sakin sa pagbubukas ko ng pinto. Humarap naman ako sa kanya.

“H—,” Naputol kaagad ang sasabihin ko nang makita ng mga mata ko ang walang saplot sa katawan na kahit na ano si Paul. Nanlaki ang dalawa kong mata nang dumako iyon sa pagitan nya. Napalunok na lang ako ng sariling laway ng mga sandaling iyon.

Hindi ko alam kung ilang segundo ko natitigan ang bagay na iyon bago ako tumingin ulit sa mukha nya na punong puno parin sa pagkabigla ang hitsura ko. Hindi ko na din nagawa pang makapagsalita.

“Cy,” Tawag nya sa pangalan ko na aktong lalapit pa sana sya kaso agad na pinihit ko ang doorknob saka mabilis na lumabas.

Hindi naman ako magkamayaw sa paghabol sa hininga ko pagkasandal ko sa pinto ng kwarto ni Paul. Ipinikit ko na lang ang mga mata ngunit bumabalik sa isipan ko ang bagay na nakita ng mga mata ko sa pagitan nya kaya agad na iminulat ko ang mga mata para hindi na makita pa iyon. Gulantang pa din ako hanggang sa makabalik ako ng guest room.

Hindi ko inaasahan ang pagkakataon na iyon. Hindi din ako makapaniwala na nagawa ko pa talagang titigan ang bagay na iyon. Hindi ko tuloy maiwasang hindi mahiya baka napansin nyang nakatingin ako sa bagay na pag-aari nya.

Isinubsob ko na lang ang mukha sa unan na nanduon para burahin sa isipan ko ang nakita ko. Pinakalma ko na lang din ang sarili at hindi dapat ako umakto na big deal sakin iyon dahil baka maghinala na sya. Kahit na aamin na ako sa kanya ayaw ko lang na sya ang unang makaalam. Gusto ko ako mismo magsasabi sa kanya.

Bumangon na lang ako para hubarin ang suot na pants pati na din ang polo na suot ko pa din saka pinatay na ang sindi ng ilaw. Iniwan ko na lang na bukas ang lampshade na nanduon. Itinihaya ko na lang ang sarili sa ibabaw ng kama at tumitig sa kisame pero patuloy pa ding bumabalik sa isip ko ang mga nakita ko.

Kinuha ko na lang ang cellphone ko para tawagan sila mama at para hindi ko na din maisip. Napatingin naman ako sa oras pasado alas onse y media na kaya sa huli hindi na lang ako tumawag at nag-text na lang.

Ipinikit ko na ang mga mata ko at humigit ng napakalalim na paghinga. Napakunot noo naman ako at muling napadilat nang maisip ko na naman iyon.

“Bakit ba kase wala syang suot? Malay ko ba.” Kausap ko sa sarili ko.

“Talking to yourself?” Nagulantang naman ako sa pagkakahiga ko nang marinig ko ang boses ni Paul.

Kaya agad na napatingin ako sa pinto at nakita ko sya duon. Napatingin naman ako sa dala nyang unan.

“A-Anong ginagawa mo dito?P-Paano mo nabuksan yung pinto?” Nauutal kong sabi dahil na din kinakabahan ako baka konprontahin nya ako tungkol sa nakita ko.

“Ain’t it obvious? Matutulog ako dito. Hindi naman naka-lock yung pinto kaya pumasok na ako.”

“H-Huh?” Sabi ko na nagpabangon sakin.

“Ayaw mo matulog sa kwarto ko kaya ako na lang nag-adjust.”

“D-Dito ka matutulog?”

“Don’t act like you’re surprised.” Sabi nya saka isinara na ang pinto.

Hinagis naman nya sa mukha ko ang dala nyang unan na sinalo ko naman. Nabigla naman ako sa mga nangyayare.

“Ako nga dapat yung umakto na na-surprised kase kahit alam mo naman na duon ka matutulog sa kwarto ko pero you ended up choosing to sleep here.”

“Hindi naman sa ganun,”

“You don’t need to explain yourself. Less talk and make more action is interesting thing at night.” Sabi nya saka hinubad ang suot na tshirt.

Agad na iniwas ko naman ang paningin duon. Anong ibig nyang sabihin? Bigla namang bumilis ang tibok ng puso ko. Sana mali yung iniisip ko. Umupo na sya sa kama katabi ko. Napatingin naman ako sa gawi nya at ganun din sya.

Nagkatitigan lang kami hanggang sa unti unti na syang lumalapit sakin. Hindi ko alam pero hindi ako makagalaw sa mga oras na iyon. Pakiramdam ko nababato na ako sa sobrang tigas ng pagkakaupo ko sa ibabaw ng kamang iyon habang pinagmamasdan ang papalapit na si Paul.

Natatarantang napapikit na lang ako nang makita kong kaunti na lang at maaari ng maglapat ang mga bagay na di dapat magdikit.

“Give me back my pillow. I’m going to sleep.” Sabi nya saka kinuha sakin ang unan.

Napamulat naman ako ng mga mata ko at nakita ko naman si Paul na humiga na at niyakap ang unan. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil kahit papaano mali din yung iniisip ko.

“Ano pang ginagawa mo? Hindi mo pa ba ako tatabihan dito? Ayaw mong matulog sa kwarto ko kaya ako na lang pumunta dito para makatabi ka. Pasalamat ka bestfriend mo ko.”

Nanlisik naman ang mga mata ko. Kailangan ko palang ipagpasalamat ang pagiging bestfriend nya sakin. Oo, pinagpapasalamat ko naman iyon pero parang iba ngayon, parang sinusumbat nya sakin at pinaparating na sya lang yung natatangi kong kaibigan at wala ng iba pa.

“Hindi porket magkaibigan tayo pwede na tayong magtabi sa higaan. Ano na lang iisipin ng mga magulang mo at kuya mo. Kaya nga mas pinili kong matulog dito sa guest room kase ayaw kong pagisipan ka nila.”

“Bakit? May dapat bang ikabahala? May gagawin ba tayo? Like I was told you earlier, walang mali kung magtatabi tayo sa higaan maliban na lang kung bibigyan mo ng malisya.”

“H-Hindi ah,” Agad ko namang depensa.

“Kung meron magsabi ka lang. Hindi naman ako madamot para di ka pagbigyan.” Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi nya.

“Loko loko,” Sabi ko saka binatukan sya. “Nang-aasar ka ba?”

“Aray! Ang sakit nun ah. Sumosobra ka na.” Atungal nya habang kinakamot ang parteng binatukan ko.

“Hala! Sorry.” Sabi ko ng mapagtanto kong napalakas pala yung pagbatok ko sa kanya.

“Hindi ka na nga matutulog sa kwarto ko binatukan mo pa ako. Nagiging mapanakit ka na.”

“Pasensya ka na. Nabigla lang ako kase naman yung mga pinagsasabi mo.”

“Bakit anong meron sa mga sinabi ko?” Tumigil sya sa pagkamot sa ulo nya saka tumingin sakin.

“Ah! W-Wala. Kalimutan mo na lang.” Sabi ko saka nahiga na lang at ipinikit na ang mga mata.

“Ang cute mo palang matulog.” Napakunot noo naman ako kahit na nakapikit na ako.

Narinig ko naman ang mahina nyang pagtawa kaya namulat ko agad ang mga mata ko. Nagulat naman ako nang makita ko ang mukha nya sa harap ko habang ang mga kamay ay nakapagitan sakin.

“A-Anong ginagawa mo?” Natataranta kong sabi.

“Don’t act like a girl,”

“H-Huh?”

“You were acting like a girl who caught her guard off.” Nakangiti nyang sabi na para pang natatawa sa inaakto ko.

“H-Hindi ah. Ano bang pinagsasabi mo dyan? Matulog ka na nga lang.” Sabi ko pero hindi pa din sya umalis sa harapan ko.

“Tingin ka muna sa mga mata ko?”

“B-Bakit?”

“Kapag di mo ginawa isa lang ibig sabihin nun,”

“Ano naman?”

“Na binibigyan mo ng malisya itong ginagawa ko sayo ngayon,”

“Hindi ko naman binibigyan ng malisya ah,” Sabi ko ng hindi nakatingin sa mga mata nya.

“You are not looking into my eyes. It means,”

Hindi ko na sya pinatapos pa magsalita at tumingin na lang sa mga mata nya kahit medyo naiilang at hindi pa ako sanay makipagtitigan sa mata. Agad din naman akong umiwas ng tingin.

“That was just a little stare. I want you to look at me until I say so.”

“Matutulog na ako.”

“Mamaya ka na matulog.” Pagmamaktol nya.

“Tumigil ka muna sa ginagawa mo,”

“Okay. Now, look at me for not the last time,” Ginawa ko na lang para matapos na ang kalokohan na ginagawa nya.

“My lips is dry. Can you soften it using your lips?”

“H-Huh?”. Gulantang ko namang reaksyon.

“I mean can you check if my lips is dry?”

“Bakit di mo gawin mag-isa? Matulog na tayo.”

“Not until you do it. Promise, malambot lips ko, kiss mo pa ng malaman mo.”

“Hindi tamang maghalikan ang mga lalake.”

“Finally, you are giving it a malice.” Sabi nya saka umalis sa ibabaw ko habang tumatawa na para bang nanalo sya.

“Hindi ko ’yon binibigyan ng malisya.” Depensa ko.

“If you want me to believe you then kiss me.”

“Paul naman eh,” Sabi ko saka napahilamos na lang sa mukha ko kase binibigyan nya ako ng sitwasyon na di ko kayang bigyan ng desisyon.

“I surrender. Tomorrow, don’t expect me that I won’t tease you about this. You even stare at my body earlier.” Nabahala naman ako baka asarin nya ako ng asarin hanggang sa school kapag hindi ko pa din ginawa. Nabigla din ako nang mapansin nyang tinitigan ko sya kanina.

“Tell me, anong nakita mo kanina?” Pang-aasar nya sakin.

Bakit dun ba malalaman ang inaakto ng isang tao na hindi nya binibigyan ng malisya yung isang bagay na ginawa sa kanya ng isang tao. Hindi naman diba. Sadyang may sayad lang itong isang ito o baka sadyang magaling lang sya sa mga tricks. Bahala na nga.

Bago pa sya makahiga, bumangon naman agad ako saka agad na hinalikan sya sa labi ngunit smack lang iyon. Aktong hihiga na ako nang mapigilan iyon ng kamay niya at ikinulong ako sa kaliwang bisig nya saka inilapat muli ang labi sa akin.

Nanlaki naman ang mga mata ko at nabato sa posisyon ko habang nasa bisig nya ako pati pagtibok ng puso ko bumilis na din sa mga oras na iyon. Hindi ko magawang ilayo ang sarili dahil sa pagkabigla ko.

Napatingin naman ako sa mukha niya na nakapikit ang mga mata habang ang mga labi namin ay magkalapat. Naramdaman kong gumalaw ang mga labi nya na lalong nagpabilis sa tibok ng puso ko. Bigla namang nag-init ang dalawa kong pisngi.

Hindi ko namamalayan na hinihila na pala ang ulirat ko ng mapanghalinang labing iyon na pagmamay-ari nya. Napapikit na lang din ako at sa hindi ko inaasahan ay nagawa ko na ding suklian ang mga halik na binibigay nya sakin.

Bakit hindi ko mapigilan ang sarili? Bakit kakaiba ang halik na ito sa mga halik na sapilitang ginagawa ko kila james? Bakit parang may kakaibang bagay na umaakit sakin para halikan ang mga labing pagmamay-ari ni Paul.

Hindi ko na din napigilan ang sariling mapahawak sa mukha nya para bigyang alalay ang sarili. Naramdaman ko na din ang paggapang ng kanyang kamay sa loob ng suot kong damit.

Agad naman akong natauhan sa pangyayaring iyon kaya mabilis na bumitaw ako sa pagkakalapat ng mga labi namin.

“You never told me that you’re a good kisser, Cy.”

“S-Sorry,” Sabi ko.

Napayuko na lang ako at hindi na nagawa pang tumingin sa kanya.

“You don’t have to. You must be proud. You even made this legend turned on. I know you just want to proved yourself,”

“Matulog na tayo. Night.” Sabi ko na lang saka nahiga na dahil hindi ako makapaniwala sa nagawa ko.

Napasampal na lang ako sa sariling isipan sa hindi ko pag-iisip. Hindi ko din naman kasalanan. Mabuti na lang napigilan ko pa ang sarili ko bago pa kami mapunta sa sitwasyong ikasisira ng pagkakaibigan namin.

Naramdaman ko na lang din ang paghiga niya sa tabi ko. Napansin kong ang bilis pa din ng tibok ng puso ko.

“That’s fine. I won’t tell anyone that you’re a good kisser.” Pang-aasar nya pa sakin.

Hindi ko na lang sya pinansin at nanatiling nakapikit ang mga mata. Ayaw ko ng patulan pa ang pang-aasar nya dahil ako lang ang nahuhulog sa huli. Tinalikuran ko na lang sya ngunit naramdaman ko naman ang pagyakap ng braso nya sakin.

“Sarap mong humalik. Saan mo natutunan ’yon?”

“Paul!”. Sambit ko sa pangalan nya upang suwayin na sya.

“What?” Tugon naman nya.

“Kung di ka titigil, bumalik ka na lang sa kuwarto mo. Inaantok na ako.”

“Inaantok na din ako at saka tinatamad na din akong bumalik sa kwarto ko.”

“Ikaw bahala. Wag ka ng magiingay.”

Nakinig naman sya sa sinabi ko dahil hindi nya alam kung saan nya ako dinala. Dinala nya ako sa pinakababa ng konsensya ko ng dahil sa ginawa nya. Hindi ko na lang din pinigilan ang pagyakap nya sakin. Mahimbing naman kaming nakatulog ng gabing iyon.

CHAPTER TWENTY FOUR

Paul’s POV

I wake up myself to clearly see how cypress decently looks innocent while sleeping beside me, in my arms. I smiled while looking at him. I can’t even forget what was happened last night. He kissed me like there was no turning back but I felt something different while our lips is intertwined. I can’t stop myself that moment to not moving my lips against him and I am really glad that he responded with my kisses.

Ngumiti ako ng palihim ng mga sandaling iyon. Hindi ko din maintindihan kung bakit hindi ako nakaramdam ng kahit na anong pagkailang ng mga oras ding iyon. The only thing I felt is feel his lips with mine. I can’t deny the fact that I am still smiling right now like a crazy man thinking for what was just really happened.

I lift myself up off of the bed and take a little stare at Cypress face before I leave and go back to my room. It’s already six in the morning anyway. Sinara ko na lang ang pinto pagkalabas ko.

Nakasabay ko si kuya na kalalabas lang din ng kwarto nya na kagaya kong naka-topless din. Hindi ko naman mapigilan ang sarili na hindi mapangiti dahil sa patuloy na pag-iisip sa nangyre kagabi.

“What’s with the smile on your lips?” Natatawang puna sakin ni kuya.

“It’s nothing,” Sagot ko naman sa tanong nya.

“Did something happen last night?” Pagsususpetsa ni kuya marahil ay napansin nya na lumabas ako ng kwarto kung saan natutulog si Cy.

“There’s nothing to tell about what was happened last night.”

“So, then there is something to tell?”

“Wala namang nangyare maliban na lang sa pagtulog namin. That’s it. We just only sleep.”

“Don’t tell me na walang nangyare. You are even barely half naked, bro and come out to the room where he sleeps.” Puna nya sa hubad kong katawan.

“Kung may mangyare man samin o wala, it’s the two of us who’ll only knows and talk about it. Hope you don’t mind private matters, brother.” Sabi ko saka hindi na sya hinintay pa na magsalita pa at nagtungo na lang sa silid ko.

Bigla naman akong natawa sa reaksyon ni kuya bago ko sya iwan ng sabihin ko iyon.

---

Cypress POV

Nagising akong wala na si Paul sa tabi ko. Hinayaan ko muna ang sariling nakatitig sa kisame. Hindi pinansin kung anong oras na ba. Wala pa ako sa wisyo para bumangon. Hindi nga din sumasagi sa isip ko kung uuwi pa ba ako sa dorm o hindi na.

Sa tuwing maiisip ko kase ang pag-uwi sa dorm pakiramdam ko nasa impyerno na naman ang buhay ko. Hindi ko na magawang maging masaya kapag nasa dorm ako. Hindi na tulad ng dati na wala pang nangyayareng kakaiba sa pagitan namin ng mga dorm mates ko at sakin.

Napabuntong hininga na lang ako. Malayang ikinampay ko ang sarili sa ibabaw ng kama na iyon. Napansin ko naman na nanduon pa din ang unan ni Paul at nahagip din ng mga mata ko ang t-shirt na hinubad niya kagabi. Dinampot ko naman iyon sa sahig at inilapag sa tabi ko saka nahigang muli.

Napapitlag naman ako nang biglang sumagi sa isip ko ang nangyare kagabi. Agad na napahawak ako sa labi ko at hindi mapakaling pinagulong gulong ang sarili sa ibabaw ng kama.

“Putragis,” Napamura na lang ako nang wala sa oras dahil sa katangahang ginawa ko.

Pinakalma ko muna ang sarili para sabihing ayos lang iyon. Nagawa mo lang iyon dahil sa pangaasar nya sa akin. Pagpapaalala ko sa sarili ngunit iba talaga ang sinasabi ng isip ko na para bang kinokonsensya ako nito.

Hindi naman mawaglit sa isipan ko ang bagay na iyon kaya iisipin ko lang saglit pero makokonsensya na naman at magpapagulong gulong na naman ako.

Ipinikit ko na lang ang mga mata habang kunot ang noo dahil ayaw ko pa naman yung ganitong pakiramdam. Dinampot ko na lang ang damit ni Paul saka itinakip sa mukha ko para ng sa ganun ay malimutan ko ang nangyare.

“Matutulog na lang ulit ako baka makalimutan ko kahit sandali.”

Wala pang limang minuto akong nakapikit nang agawin naman ng damit na ito ang atensyon ko. Naaamoy ko duon ang natural na bango ng katawan ni Paul na nakakapit sa damit na iyon. Hindi ko naman pinigilan ang sarili na langhapin ang nakapanghahalinang amoy niyon.

Napatigil naman ako sa ginagawa ko nang mapagtanto ko kung ano na ang ginagawa ko ngunit hindi ko man lang magawang alisin ang damit na iyon sa pagkakatakip sa mukha ko.

“Can’t get rid of me?“Nabato naman ako nang marinig ko ang boses ni Paul.

Agad na tinanggal ko naman ang pagkakataklob ng damit na iyon sa mukha ko at tumingin sa kanya na parang kagagaling lang ng banyo dahil sa mamasa masa nya pang buhok.

“How’s my shirt? Does it make you feel good?” Nakangiting puna nya sakin.

Agad ko namang inilayo iyon sa mukha ko at mabilis na bumangon.

“H-Hindi. Nagkakamali ka sa iniisip mo. Hindi ko inaamoy yung damit mo. T-Tinaklob ko lang sa mukha ko.” Pagpapaliwanag ko habang hindi ko maitago ang pagkataranta dahil nahuli nya akong inaamoy ang t-shirt nya.

“If you can’t get rid the smell of me, you can have it. I am just only here to get my pillows and not the shirt anymore.”

“Kunin mo na. Hindi ko nga inaamoy ’yan.” Sabi ko saka parehas na inabot sa kanya ang unan at t-shirt nya.

“Aw! My bestfriend is refusing a free smelled t-shirt of mine as a gift.”

Napangiwi na lang ako dahil umaarangkada na naman ang pang-aasar nya. Hinagis ko na lang sa kanya ang t-shirt at unan nya saka nahigang muli. Tatawa tawa naman nya iyong sinalo.

“By the way, I’ll go for a ride. Want to come?”

“Hindi na. Uuwi na din naman ako maya maya.” Walang buhay kong sabi.

“You are really refusing me today huh!“Natatawa nyang sabi.

“Kahit kailan hindi kita tinanggihan. Sadyang mapangasar ka lang kaya ayaw kong sumama.”

“I am true to my saying. I see that teasing you is really effectively done.”

“Labas,” Bulyaw ko sa kanya bago pa ako tuluyang mainis sa kanya.

Hindi porket naghalikan kami kagabi, pwede na nyang gawin lahat ng gusto nyang pang-aasar. Hindi naman ako pikon pero kapag ang mga tungkol sa bagay na ganun ay hindi ko mapigilan ang sariling hindi mainis. Hindi dapat sya umaakto ng ganuon patungo sakin dahil kahit papaano lalaki parin kaming pareho at kung ano mang gawin nya at kapag napansin iyon ng ibang tao, maaari siyang mahusgahan at hindi na malaking kaso sakin iyon. Iniintindi ko lamang sya.

“Cypress is gone mad at me. I better sneak out.” Sabi nya sabay mabilis na lumabas ng pinto at sinara iyon.

Hindi ko alam kung saan nya nakukuha yung ganuong klase ng confidence. Hindi man lang sya madapuan ng kahit na anong pagkailang sa mga ginagawa nya. Kung tratuhin nya ako tila bang may relasyon kami. Iwinaglit ko na lang sa isip at ipinikit na lang muli ang mga mata.

Narinig ko namang muli ang biglang pagbukas ng pinto kaya napatingin kaagad ako duon at sa kung sino iyon.

“Ano na naman?” Pagtatanong ko sa kanya na nginingitian lang ako.

“Isuot mo ito bago ka lumabas. Mom is calling for breakfast.”

Tumayo naman ako para kunin sa kanya ang  inaabot nya sakin na suotin ko daw. Kinuha ko naman iyon mula sa kamay nya. Binulatlat ko naman ang telang hawak ko.

“Short?” Nagtataka kong sabi.

“Yes. Suotin mo ’yan bago ka lumabas. Masyadong maikli ’yang suot mong short. Masyadong maraming balat ang lumilitaw. Kalalaking tao ang igsi igsi ng short.” Pagpaprinig nya sakin.

Hindi kaagad ako nakapagsalita. Hindi ko naman inaasahan na mapapansin nya iyon. Tiningnan ko naman ang suot kong short.

“Hindi naman maigsi ah. Baka sa tingin nya lang kase matangkad sya. Hindi ko nga pinapansin kung naka-topless sya tapos ito lang.” Sabi ko na lamang sa sarili.

Sa inis ko hindi ko na lang sinuot iyon at hinagis na lang sa kama. Isinuot ko na lang ang salamin sa mata at saka lumabas na lang ng guest room na iyon. Bumaba na lang ako at hinanap si Paul ngunit hindi ko sya nadatnan duon.

“Good morning po,” Bati ko sa parents at kuya ni Paul.

“Good morning din sayo, Nak. Musta? Nakatulog ka naman ba ng maayos kagabi?” Pagtatanong sakin ni tita at natuwa din dahil tinawag nya akong anak.

Napaisip naman ako sa tanong nya kung nakatulog ba ako ng maayos.

“Opo,” Sagot ko naman kay tita na naghahanda ng agahan.

“Mabuti naman kung ganun. Maupo ka na at pabalik na din ’yon si Paul.” Sabi naman ni tito kaya naupo na lang ako.

“Saan po ba sya nagpunta?” Pagtatakang tanong ko.

“Inutusan ko lang bumili dyan sa tindahan. Naubusan na kase ako ng stock dito.” Sabi naman ni tita.

“Here. Take this. Hinahanda pa naman ni mom yung breakfast.” Sabi ni Kuya Ford habang iniaabot sakin ang isang baso ng gatas.

“Salamat po,”

“Pupunta kami ng tagaytay mamaya. Baka gusto mong sumama samin?” Masayang wika sakin ni Kuya Ford.

“Cy,” Rinig kong tawag sakin ni Paul kaya napatingin naman ako sa gawi nya na kapapasok lang ng pinto.

“Maupo ka na din at kakain na tayo,” Pag-uutos ni Tita.

“Just a little time. Kakausapin ko lang si Cy.” Pagpapaalam naman ni Paul.

Hinawakan nya ako sa kamay at iginiya para tumayo. Inilapag ko muna ang hawak na baso sa lamesa. Sumunod na lang ako sa kanya patungo sa hagdan. Hindi na ako nagtanong pa kung bakit. 

Dinala nya ako sa ikalawang palapag at daling hinigit papasok ng guest room. Naguguluhan naman ako sa inaakto nya.

“What are you doing?” Sabi nya na mababakasan ng pagkainis sa mukha.

“Huh? Ano?” Gulat ko namang tugon dahil sa tanong nya.

“I said what are you doing? Why you are not wearing the short I lend to you?”

“Bakit ko naman susuotin ’yon? Hindi naman maigsi itong short ko. May problema ba?” Naguguluhan kong sabi.

“Meron. Masyadong maigsi and I want you to wear this now.” May pag-uutos nyang sabi saka inabot sakin ang short na hinagis ko sa kama.

“Okay. Kumalma ka.” Sabi ko na lamang.

Kahit naguguluhan ay wala na lang din akong nagawa kundi ang suotin iyon. Hindi ko naman mahanap ang sagot sa tanong ko kung bakit ko kailangan suotin iyon at kung bakit sya umaakto ng ganuon.

“Better. Tara na.” Pang-aaya nya sakin.

Lumabas na ulit kami ng guest room at nagtungo na sa kusina upang daluhan na sa hapag ang pamilya nya. Agad naman akong napatingin kay Kuya Ford na nakangiti at napatingin pa sa suot kong short.

“What?” Puna naman ni Paul kay Kuya Ford ng tumingin ito sa gawi ko marahil ay napansin nya kung anong ginawa ni Paul.

“Being over protective huh!” Nakangiting wika ni Kuya Ford kay Paul.

“Shut up,” Usal naman ni Paul.

Hindi ko naman maintindihan ang nais nyang iparating pero sa tingin ko ay mukhang silang dalawa lang ang nagkakaintindihan. Naupo na lang din kami sa hapag kasama ang magulang at kuya nya. Hinainan ko na lang ang sarili ng pagkain na niluto ni tita ngayong agahan.

“Tungkol nga pala kanina, Cy. Gusto mo bang sumama samin?”

“Nakausap ko na sya tungkol dyan at hindi sya sasama.” Sagot ni Paul sa tanong ng kuya nya na dapat ako ang sasagot.

“Okay pero kung magbabago pa yung isip mo, just tell me.”

“Sige po.” Nakangiti ko namang tugon.

“Hindi nga sya sasama.”

Bigla naman akong nakaramdam ng tensyon sa pagitan nilang dalawa. Baka magkaroon na naman sila ng hindi pagkakaintindihan na dalawa ng dahil sakin at ayaw ko ng maulit pa iyon.

“Sasama na lang po ako. Wala din naman akong gagawin mamaya.”

“Then it’s good,”

Sa ginawa kong iyon, hindi ko alam kung tama ba ang ginawa kong pagpayag. Hindi ko na din muli pang narinig ang pagsasalita ni Paul. Masaya naman kaming kumakain ng umagang iyon maliban na lang sa katabi kong si Paul na kanina pa tahimik at walang emosyon ang mukha habang kumakain. Napansin ko iyon dahil palihim na tumitingin ako sa kanya.

Nabahala naman ako dahil sa isipin kung may nagawa na naman ba akong mali. Hindi ko tuloy maiwasang hindi mag-isip.

“I’m done. Ihahanda ko lang yung gamit ko.” Pagpapaalam nya samin saka nilisan na ang hapag.

Nakiayon na lang ako sa takbo ng usapan ng mga kasama kong naiwan sa mesa. Hindi naman ako mapakali sa upuan ko dahil pakiramdam ko, may nagawa na naman akong kasalanan.

“Tapos na po ako,”

“Iwan mo na lang ’yan dyan.” Masayang sabi ni tita saka hindi na ako pinigilan pa na lisanin na din ang mesa.

“Cy,” Tawag naman sakin ni Kuya Ford kaya napatigil ako sa tangkang pag-akyat ko sa hagdan.

“Bakit po?”

“May ibibigay lang ako sayo,”

“Ano po ’yon?”

“Nasa kwarto. Halika.” Sabi nya saka naunang umakyat kaya sumunod na lang ako.

Pumasok sya sa kwarto nya at sumunod na lang din ako papasok sa loob. Nagtataka man pero nabalot din naman ako ng kuryosidad kung anong hitsura ng kwarto ni Kuya Ford.

Simple lang naman iyon at sadyang inayos para sa lalaki talaga. Hindi magulo kumpara sa kwarto ni Paul na mas maraming gamit.

“Ang gwapo po ng kwarto nyo kuya,”

“Gwapo?”

“Opo kase lalake yung may-ari,”

“Sino ba yung tinutukoy mo? Ako o yung kwarto ko?” Pagbibiro nya.

Natawa na lang ako sa sinabi nya. Palabiro din pala itong si Kuya Ford. Ngayon lang din naman ako nakapasok ng kwarto nya at pasalamat nga ako kase pinahintulutan nya ako. Hindi kase lahat ng tao kayang magpapasok ng ibang tao sa kwarto nila.

“Oh! Wait! Yung ibibigay ko pala sayo hanapin ko lang.” Sabi nya saka hinanap ang bagay na ibibigay nya sakin.

“Sige lang po,”

Naupo na lang ako sa mini sofa na nanduon. Kinakausap naman nya ako habang hinahanap ang ibibigay nya sakin.

“Okay lang po sakin. Hindi naman ako nagmamadali.”

“Ikaw, hindi nagmamadali pero yung kapatid ko magtataka na ’yon kung bakit ang tagal mong umakyat sa kwarto nya.”

“Makakapaghintay naman siguro ’yon,”

“He is not good at waiting. I’m telling you.” Natatawa nyang sabi.

“I found it. Come here, Cy.” Tawag nya sakin.

Tumayo naman ako at lumapit sa kanya.

“Alam ko matangkad ako pero minsan may mga na hindi rin ako abot.” Nahihiya nyang sabi.

“Tingin mo ba kuya abot ko din ’yon?” Natatawa kong sabi kase parang nanghihingi sya ng tulong sa bagay na hindi nya abot at talagang sakin pa na walang binatbat sa tangkad nya.

“Ikaw na lang kumuha. Tumapak ka na lang dito sa kamay ko. Hindi ka naman siguro mabigat, diba?”

Natawa na lang ako kaya hindi na naman ako nagdalawang isip pa na itapak ang paa ko sa kamay nyang magkasakilop para maging tuntungan ko.

“Saan po ba dito?” Pursigido kong paghahanap sa ibabaw ng sinasabi nyang mataas na parehas naming hindi abot. Hindi ko naman maisip kung bakit may ganitong parte ng kwarto nya gayong hindi naman pala nya abot.

“There’s a box there. Kunin mo ’yon.”

Hinanap naman ito ng mata ko at nasa bandang dulo iyon kaya tumingkayad pa ako ng kaunti para maabot iyon.

“Nakuha ko na po.” Sabi ko nang maabot ko na ang bagay na iyon.

“Good. Just throw it in the bed. Ibaba na kita.”

“Sige po,”

Hindi ko pa naihahagis ang box na iyon nang sandaling mawalan ako ng balanse at parehas na natumba. Napapikit na lang ako dahil maaaring masakit ang babagsakan namin. Sa bilis ng pangyayare ay hindi ko rin inaasahan na sa kama kami babagsak. Pasalamat naman ako dahil hindi sa sahig kundi madadaganan ko si Kuya Ford.

Napamulat na lang ako ng mga mata ko at agad na bumungad sakin ang mukha ni Kuya Ford na nagulat din sa pangyayare. Hindi ko din napansin na bumagsak ako sa ibabaw niya. Napatingin naman kaming dalawa nang biglang bumukas ang pinto at nakita duon si Paul.

“Paul, anong ginagawa mo dito?” Katagang unang lumabas sa bibig ko. Hindi ko alam pero ’yon na lang ang nasabi ko.

Bigla namang nagdilim ang ekspresyon ng mukha nito habang lumalapit samin at habang pinagmamasdan ang posisyon namin.

“I should be the one who is asking that to the both of you. What are you two doing?”

Napasulyap naman akong muli sa mukha ni Kuya Ford na nagulat din sa tanong na iyon ni Paul at nang mapagtanto ko ang kinalalagyan ko ay agad na umalis naman ako sa ibabaw ni Kuya Ford baka ng dahil sa nakita nya kaya nya natanong iyon.

“Don’t get it wrong. Wala kaming ginagawa. We just fell off.”

“Really? You should lock your door para hindi kayo nakikita at naiistorbo ng ibang tao.” Sabi nya sabay tinalikuran kami. Bago pa sya tuluyang makaalis ay agad ko naman syang nahigit sa kamay.

“Tama yung kuya mo. Nahulog lang kami kase nawalan ako ng balanse kaya parehas kaming natumba.”

“How come? Parehas kayong dalawa na nasa kama tapos sasabihin mo nahulog lang kayo.” Sarkastiko nyang sabi saka padabog na lumabas ng kwartong iyon.

Hindi ko naman na sya sinundan pa at nag-alala naman ako nang maalala kong nadaganan ko pala si Kuya Ford baka nasaktan ko sya dahil hindi naman ako masyadong malaman.

“Kuya Ford, ayos ka lang po ba?” Pagtatanong ko sa kanya.

“I’m fine. Kunin mo na yung box at sundan mo na si Paul. Mamatay pa sa selos ’yon.” Natatawa nyang sabi.

“Pasensya na po kayo,”

“It’s okay. We didn’t expect it anyway.”

Hindi na naman ako nakapagsalita pa saka dinampot na lang ang box na binigay nya sakin. Nilingon ko muna siya bago lumabas ng kwarto.

“Salamat po pala dito, kuya.”

Dumaan muna ako ng guest room para ilagay dun ang box.

Lumabas na lang ulit ako para puntahan na si Paul sa kwarto nya. Kumatok ako duon at pinagbuksan naman nya ako. Wala namang pasabing hinila nya ako papasok sa loob saka isinara ang pinto. Hindi naman ako nakapag-react agad dahil sa paghila nyang iyon sakin. Naupo na lamang ako sa kama.

“Tell me, bakit ka nasa kwarto ni kuya?” May inis na tonong sabi nya.

“Sumama ako sa kwarto nya kase may ibibigay sya sakin.” Pagpapaliwanag ko sa kanya dahil baka nagkakamali sya sa iniisip nya. Marahil dahil na rin sa nakita nyang postura namin ng kuya nya kanina.

“Oh! Where is it? I don’t even see the thing he gave to you.” Paghahanap nya sa bagay na ibinigay sakin ng kuya nya.

“Tingin mo ba dadalhin ko pa ’yon dito?”

“Wow! You are even lying to me right now.”

“Hindi ako nagsisinungaling. Teka nga, bakit ka ba nagagalit? Hindi ko maintindihan. May mali ba kung sumama ako sa kwarto ng kuya mo?” Naguguluhan kong sabi.

“Honestly, I am really mad at you. Inaya kita kaninang umaga kung sasama ka pero tinanggihan mo ko, pero nung inaya ka ni kuya kanina ang bilis mong tanggapin tapos makikita kita sa kwarto ng kuya ko habang nakapaibabaw ka pa sa kanya.”

“Nagkakamali ka sa iniisip mo sa nakita mo kanina. Walang ibig sabihin iyon at saka tinanggap ko na din kase kuya mo na yung nang-aaya sa akin. Nahihiya naman akong tanggihan sya.”

“What about me? Consider my feelings too. Hindi mo alam kung gaano ako nasaktan nung marinig ko na sasama ka na sa pag-aaya lang ni kuya sayo.”

“Pasensya ka na. Hindi ko naman alam.”

“I’m your bestfriend but I am the first who got refused.” Malungkot na nyang sabi.

“Kase alam ko maiintindihan mo ko kapag hindi ako sumama kaya hindi ko tinanggap yung pang-aaya mo.”

“Bakit? Tingin mo ba hindi din maiintindihan ni kuya kung sakaling hindi ka makakasama? Sabihin mo kung napipilitan ka lang sa tuwing inaaya kita para sana alam ko.”

Natahimik na lang ako sa puntong iyon dahil may punto din naman sya. Napabuntong hininga na lang ako. Hindi ko naman alam na aabot na pala ako sa punto na kailangan ko ng magpaliwanag sa kanya kahit pa sa mga simpleng bagay katulad na lang ngayon.

Hindi na lang ako nagsalita. Binalot naman kami ng ilang minutong katahimikan. Hindi ko din naman alam pa ang sasabihin ko kaya mas pinili kong itikom na lang ang bibig.

“Look, I’m sorry, okay? I was just out of myself right now. It just only happen because you refused me since this morning.” Malumanay na nyang sabi.

“Lilinawin ko lang sayo hindi natin kailangan magpaliwanag sa isa’t isa hindi dahil magkaibigan tayo. Ayaw ko na nag-aaway tayo ng dahil lang sa simpleng bagay. Kaibigan kita kaya dapat ikaw ang unang mas nakakaintindi sakin at ganuon na din ako sayo.” Pagpapaliwanag ko sa kanya.

“I am really sorry,”

“At saka isa pang bagay ang gusto ko ding linawin sayo, wag mo kong tratuhin na para akong isang babae o na para bang magkasintahan tayo. Tingin ko kase hindi na tama yung nagiging pakikitungo mo sakin. Pakiramdam ko hindi na pagiging kaibigan ang turing mo sakin dahil sa mga ginagawa mo. Pasensya ka na kung ito yung napapansin ko kaya sinasabi ko lang sayo.”

“I’m sorry. Hindi ko na din naman napapansin na lumalagpas na pala ako sa limitasyon ko bilang kaibigan mo. I was just fonded everything about you”.

“G-Gusto mo ko?” Gulantang ko namang sabi.

“Yes, I do like you but not in a way how lovers see. Gusto kita kase ang cool mo. Gusto kita bilang kaibigan ko. Basta gusto kita and I am really sorry for making you feel that way.”

Tahimik lang ako ng mga sandaling iyon habang nagpapaliwanag sya. Hindi ko naman maiwasang hindi kainin ng konsensya ko dahil napapaisip ako kung bakit kailangan namin magpaliwanag sa isa’t isa. Hindi naman ito ang gusto kong mangyare sa pagkakaibigan namin. Sapat na yung nandyan sya at nandito ako kung kailangan. Hindi yung aabot pa sa punto na mag-aaway kami tapos magkakaroon ng mahabang paliwanagan tapos kapag di nagkaayos hindi magpapansinan tapos hanggang sa dumating na hindi na talaga naayos. Ayaw kong dumating sa puntong iyon.

“Hope you won’t get mad at me but if you are, I’ll understand.”

Naalala ko namang bigla ang gagawin kong pag-amin sa kanya na napagdesisyunan ko lang kahapon. Siguro ito na din yung panahon para malaman nya at para ng sa ganuon aware na sya sa ikikilos nya kapag magkasama kami. Ayaw ko syang mahusgahan ng dahil sakin.

Saglit na katahimikan ulit ang bumalot sa pagitan namin. Kinakabahan din ako kahit papaano dahil kailangan kong ilabas ang lahat ng lakas ng loob na inipon ko kahit na alam kong hindi pa iyon sapat pero ayaw ko ng maglihim pa sa kanya.

“Paul?

“Yes?” Agad naman nyang tugon na para bang hinihintay talaga nya akong magsalita.

Tumingin muna ako sa gawi nya at namamata ko sa mukha nya ang labis na lungkot dahil sa nangyare lang ngayon.

“May sasabihin sana ako sayo,”

“Okay?”

“Sasabihin ko sayo ito dahil wala naman akong nakikitang mali para hindi sabihin sayo. Hahayaan kita kung anong mararamdaman mo o gusto mong sabihin basta pakinggan mo lang ako.”

“What is it?”

“Matagal na din naman tayong mag-kaklase. Aaminin ko na naging masaya ako nang maging kaibigan kita. Kaya may aaminin sana ako sayo na dapat mong malaman dahil hindi ko na din kaya pang itago ito sayo.” Sabi ko na sya namang pagtulo ng mga luha ko dahil alam ko masasaktan ako kapag sinabi ko.

“What are you crying for? You won’t say what you’re going to tell me if you’re crying.”

“Hindi ko pa kase kaya pero kailangan.”

“Don’t force yourself. Waiting is still on the line. I can wait. Stop crying like a baby, Cy.”

“Hindi. Paul, makinig kang mabuti sa sasabihin ko. Kailangan mo ding malaman ’to.” Sabi ko ngunit parang may pumipigil sakin na sabihin iyon sa kanya.

“Tell me, what is it? You’re making me worry.” Pag-aalala ko.

“B-Bakla ako, Paul.” Sabi ko at kasabay nun ay ang malakas na pagdaloy ng mga luha sa mata ko.

“Patawarin mo ko kung hindi ko agad sinabi sayo. Natatakot kase ako na baka wala akong maging kaibigan dahil ganito ako. Natatakot din ako na baka kamuhian mo ako.” Pagkasabi ko ng mga iyon sa kanya ay wala ng humpay pa sa pagtulo ang mga luha ko.

“Tatanggapin ko kung magagalit ka sakin dahil sa paglilihim ko sayo nito. Maiintindihan ko kung iiwasan mo ko. Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin. Kahit anong sasabihin mo, tatanggapin ko. Kahit kamuhian mo pa ko, tatanggapin ko.” Sabi ko habang wala akong humpay sa pagpunas ng luha ko.

Hindi ko na nagawa pang mag-angat ng tingin sa kanya dahil alam ko naman na ang mangyayare. Wala akong natanggap na kahit na anong salita mula sa kanya kundi katahimikan at mga hikbi ko lang ang tanging nangingibabaw sa mga oras na iyon.

“Why are you crying?” Tanong nya na nagpabato sakin at bumasag sa katahimikan na namamagitan saming dalawa.

“Gusto ko magalit ka sakin, Paul.” May pagmamakaawa kong sabi.

“Talagang galit ako sayo.” Ramdam ko sa tono ng boses nya ang galit na nanunuot duon. Hindi ko na napigilan pa ang mga luha ko sa patuloy na pagdaloy nito sa pisngi ko.

“Nagagalit ako kase umiiyak ka. Oo, alam ko na nung una palang na makilala kita may kakaiba na sayo pero hindi ko pinansin iyon.”

“A-Alam mo?” Naluluhang tanong ko sa kanya.

“Kahit sino naman malalaman. Hindi ko lang sinabi sayo na alam ko umpisa pa lang dahil ayaw kong maramdaman mo na iba ka samin. Isasama ba kita dito sa bahay kahit na alam kong bakla ka.”

“Pasensya ka na kung hindi ko agad sinabi sayo.”

“Will you stop crying? Please? I hate seeing you like that.” Inis nyang sabi.

“Sorry, Paul. Sorry.”

“Umiiyak ka ba dahil sa ganyan ka? Umiiyak ka kase tingin mo may mali sayo. I am telling you na wala akong nakikitang mali kung bakit pinili mo maging ganyan. If you don’t stop crying, expect me that I’ll be mad at you all day long.”

“Hindi ko kase mapigilan tapos ganyan pa yung mga sinasabi mo kaya lalo lang akong naiiyak.” Kahit pigilan ko pa ang mga luha ko’y hindi ko magawa dahil na din sa galak at tuwa na nararamdaman ko.

Hindi ko din inaasahan na sa una palang alam na pala nya ngunit hindi ko man lang iyon napansin marahil hindi nya nga pinaparamdam sakin ang hindi mapabilang sa lipunan.

“Listen to me, Cy.” Sabi nya saka hinawakan ang dalawa kong kamay.

Napatingin naman ako sa mga kamay nyang hawak ang mga kamay ko at kapag kuwan ay sa kanyang mukha.

“You don’t need to degrade yourself para lang tanggapin ka ng ibang tao. I salute you for having a courage to tell me. Hinihintay lang talaga kitang umamin sakin and one thing na gusto kong sabihin sayo, hindi mo kailangan mamalimos sa ibang tao para lang tanggapin ka dahil ganyan ka. Whatever you are, whoever you are, I’m still your bestfriend. No matter what happens, I’ll accept you. Walang magbabago sa pakikitungo ko sayo. Tandaan mo ’yan.” Sabi nya at duon naman na parang naging gripo ang mga mata ko dahil sa mga malalaking butil ng luha ang niluluwa niyon.

Aktong yayakapin ko na sana siya pero pinigilan ko agad ang sarili dahil hindi ko na maaaring gawin iyon. Kailangan na naming bawasan ang masyadong madikit sa isa’t isa kahit na alam kong may magbabago kahit papaano sa pagkakaibigan namin.

“It’s fine. You can still hug me. Sabi ko nga walang magbabago sa pakikitungo ko sayo.” Sabi nya saka inilahad ang sarili para yakapin ko sya.

Hindi naman na ako nagdalawang isip pa na hindi sya yakapin. Mahigpit na yumakap na lang ako sa kanya bilang tanda ng pasasalamat ko sa pagtanggap nya sakin.

“Salamat, Paul.” Naiiyak ko pa ding sabi.

“Mabasa yung damit ko ah.” Pagbibiro nya.

Hinimas naman nya ang likod ko para patahanin na ako sa pag-iyak.

“Ang totoo nga nyan, may sasabihin din ako sayo,” Sabi niya sa pagitan ng mga yakap namin.

Kumalas naman ako sa pagkakayakap namin sa isa’t isa saka pinunasan ang basang basa kong mata.

“Magsabi ka lang,” Sabi ko naman.

Hindi pa man nya nasasabi ang sasabihin nya nang may biglang kumatok sa pinto ng kwarto nya. Tumayo naman sya para pagbuksan kung sino iyon.

“May naghahanap po kay Cy sa labas.” Rinig kong sabi ng maid.

Napakunot noo naman ako dahil may naghahanap sakin. Hindi ko naman maisip kung sino iyon.

“Sige po,” Paalam na ng maid.

“Someone is seeking for you.” Sabi ni Paul sakin.

Pinatahan ko muna ang sarili para harapin ang taong naghahanap sakin. Tumayo na din ako at nauna ng lumabas ng silid habang nakasunod naman si Paul.

Nasa ikalawang palapag pa lang kami ng bahay nang marinig ko na ang boses na tumatawag sakin. Bigla naman akong kinabahan ng marinig ko ang boses ni James.

“Paano nya nalaman?” Usal ko sa sarili.

“What?” Pansin ni Paul.

“Sila James ’yon. Ano namang ginagawa nila dito?”

Natatarantang nagmadali na lang akong bumaba ng hagdan at nagtungo sa pinto ng bahay nila para silipin si James. Nanlaki naman ang mga mata ko nang makita ko si James at Jonathan.

“Cy, there you are. Umuwi ka na sa dorm.” Narinig kong sabi ni James.

“J-James, anong ginagawa mo dito?”

“I’m here to fetch you,”

“H-Hindi mo naman ako kailangan sunduin. Uuwi din naman ako sa dorm.” Iritable kong sabi.

“Sasayangin mo ba yung effort ko para pumunta lang dito. Kung tutuusin wala talaga akong balak pumunta dito kung hindi lang din dahil sayo.”

“Umalis na kayo,”

“Hindi kami aalis dito ng hindi ka kasama.” Pagmamatigas ni James.

Nabahala naman ako dahil alam na nya kung saan nakatira si Paul.

“Paul, pakisabi na lang sa kuya mo na hindi na ako makakasama sa inyo sa tagaytay.”

“Bakit ka uuwi? May responsibilidad ka ba sa kanila?”

“W-Wala pero hindi sila aalis dito hanggang di ako sumasama.”

“Kung hindi mo masabi sa kanila, ako na lang magsasabi.” Agad ko naman syang pinigilan sa gusto nyang gawin dahil sa gagawin nyang iyon lalo lang magagalit sa kanya si James.

“Hindi na. May susunod pa naman.” Sabi ko na lang saka pumanhik na sa taas para kunin ang gamit ko.

Nagtungo na ako ng guest room at kinuha ang gamit ko pati na din ang binigay sakin ni Kuya Ford. Bumaba na agad ako nang makuha ko na iyon at para maialis ko na sila James dito. Nasampal ko na naman ang sariling isip dahil sa hindi ko pag-iisip. Hindi ko naisip na pwede nila akong hanapin at gagawin nila iyon kahit anong mangyare.

“Uuwi ka na talaga?” May lungkot sa mukhang sabi ni Paul.

Bigla namang nagtalo ang isipan ko kung mananatil ba ako para kay Paul o aalis na lang para hindi na lumala ang sitwasyon na si James at ako lang ang nakakaalam.

Patawarin mo ako, paul pero hindi kita hahayaang idamay ni James sa mga binabalak nya. Bulalas ng aking isipan.

“Oo,” Sabi ko na lang dahil hindi ko na din alam ang sasabihin ko sa kabila ng nakikita kong ekspresyon sa mukha nya.

Nagtungo na lang ako ng pinto at kinuha ang sapatos ko para suotin iyon ngunit wala na iyon duon.

“Ang tagal mo,” Atungal na sabi ni James saka lumapit sakin at atubiling hinila ako.

Mahigpit na hinawakan nya ako sa wrist ko kaya hindi ko na din nagawang umangal pa nang hilahin nya ako. Nakita ko namang hawak hawak nya ang sapatos ko.

“Thank you for letting him stay. Wag ka mag-alala hindi na mauulit ito.” Ramdam ko naman ang biglang paghigpit ng pagkakahawak nya sa kamay ko. Hindi ko na lang pinahalata na nasasaktan na ako.

Pagkasabi nya nun ay hinila na nya ako palabas ng gate. Napasunod na lang ako sa kaniya ng wala man lang sapin na kahit ano sa paa. Hindi ko na din nagawang magpaalam pa kay Paul dahil hindi na ako hinayaan pa ni James na gawin iyon. Nakalabas na lang kami ng gate nang hindi ko man lang nalingon si Paul.

“Get inside,” Pag-uutos ni James pagkabukas nya ng pinto ng sasakyan na ngayon ko lang nakita.

Wala na akong nagawa kundi sundin sya kaya pumasok na lang ako sa loob ng sasakyan.

“You need to explain yourself later,” Inis na sabi nya saka padabog na isinara ang pinto ng back seat.

Sumakay na din sya sa unahan katabi ni Jonathan na syang magmamaneho ng sasakyan. Napangiwi naman ako nang maramdaman ko ang sakit na iniwan ng higpit ng pagkakahawak ni James sa kamay ko. Hinimas ko na lang iyon. Sumilip muna ako sa labas ng bintana bago tuluyang umalis ang sasakyan.

Nakita ko namang nandun pa din si Paul kung saan ko sya iniwan. Masaya din ako kahit papaano dahil nakapagtapat na ako sa kanya tungkol sa pagkatao ko.

Umayos na lang ako sa pagkakaupo ko nang tuluyan ng mawala sa paningin ko ang bahay nila Paul at pati na din sya. Kahit papaano nabawasan din ang mga iniisip ko. Hindi ko naman maiwasang hindi mapangiti dahil sa isiping may isang taong katulad ni Paul ang tanggap ako.

“The heck you are smiling huh!” Narinig kong alingawngaw ng boses ni James sa loob ng sasakyan na ito kaya agad na nalusaw ang mga ngiting nakaukit sa labi ko.

Hindi ko na lang sya pinansin at itinuon na lang ang paningin sa labas ng bintana.

CHAPTER TWENTY FIVE

Marahas ang pagkakahila sakin ni James palabas ng sasakyang iyon nang makarating na kami ng dorm. Hindi naman na bago sa akin kung magalit sya dahil sanay na ako. Nasanay na lang din ako sa tuwing sasaktan nya ako. Hindi na nga ako nagrereklamo pa dahil alam kong ako lang din naman ang matatalo sa huli ngunit isang bagay lang ang iniisip ko at ’yon ay ang makaalis na ako dito pero hindi ko naman magawa dahil hindi nila ako hinahayaang makaalis.

“You flirt. Hindi ka pa nakuntento saming lima. Aren’t you get enough with our dicks?” Paninigaw ni James sa pagmumukha ko nang makapasok na kami ng dorm.

Hindi ko na lang sya pinatulan at piniling manahimik na lang.

“Where have you been, Cy? We’ve missed you.” Sabi ni Joshua na akala mo talaga nami-miss nila ako.

“Now, explain youself.”

“Wala akong dapat ipaliwanag.” Walang emosyon kong sabi.

“May nangyare sa inyo at wag mong sabihing wala dahil dyan sa suot mong boxer.”

“Hindi ako kasing dumi ng iniisip mo. Hindi ako pumapatol sa kaibigan.”

“Oh! Come on. How’s his performance? Is he good in bed?”

“Hindi ako pinalaking bastos ng mga magulang ko para lang makipag-sex sa ibang bahay. Tigilan mo na si Paul. Wag mo na syang idamay dito.”

“Kung hindi ka nakikipaglandian, hindi ko idadamay yang kalandian mo.”

Nakaramdam naman ako ng inis sa mga salitang sinasabi nya. Hindi na nga ako umaangal sa oras na paparausan nila at sa tuwing sasaktan nila ako pero ang sabihan ako ng mga salitang hindi ko naman talaga pag-uugali at gawain ay masakit din para sakin.

“Natural lang na lumandi ako kase nga diba bakla ako. Saka ikaw na din may sabi na malandi ako at ano naman sayo kung lumandi ako.” Inis na sabi ko na lang.

“Anong sinabi mo?” May pagkadisgusto nyang sabi habang mariin na hinahawakan ang panga ko ngunit hindi ko na ininda iyon.

“Hindi pa ba malinaw sayo. Gusto mo ulitin ko pa.” Sarkastiko kong sabi.

“Tandaan mo ito, Cy. You are mine. You are only mine and I’ll never repeat myself. Kapag may nagtangka pang umagaw sayo sakin hindi ko na palalampasin kahit pa si Paul.” Sabi nya habang dinuduro ng isa nya pang kamay ang mukha ko.

Nagtangis naman ang panga ko dahil hindi ko na nakayanang pang magsalita dahil sa nagbabadyang mga luha na gustong kumawala sa mata ko.

“Come here,” Sabi nya sabay marahas na hinila ako patungong banyo.

Ipinasok nya ako duon at padabog na sinara ang pinto. Pagkasara nya ng pinto ay saka naman nya hinubad ang suot nyang damit.

“Sabi mo malandi ka diba? Ngayon landiin mo ko. Patunayan mo yang kalandian mo sakin. Ipakita mo din sakin kung anong ginagawa mo kay Paul.”

“Wag kang umasta na parang sobrang laki ng ginawa kong kasalanan sayo para gawin mo sakin ’to.”

“Hindi ko gagawin ito kung hindi mo ko sinusuway.”

“Hindi ka ba dinadapuan ng kahit na anong konsensya? Tao din ako, James. May nararamdaman din ako.” Matapang kong sabi sa kabila ng mga luhang namumutawi na sa pisngi ko.

“Wag mo kong iyakan. Hindi ka pa nagpapaliwanag sakin.”

“Ano bang dapat kong ipaliwanag? Wala naman talagang nangyare samin ni Paul.” Pagdepense ko sa sarili pati na din kay Paul.

“You can’t fool me”.

“Hindi kita niloloko.” Pagtatanggol ko pa sa sarili dahil sa mga akusasyon nya samin.

“Let me undress you and If I found any evidence that he drills you. You know what will happen.” Sabi nya sabay marahas na hinubad sakin ang suot kong damit.

Hindi ko na sya nagawang pigilan pa habang sinusuri ang buo kong katawan kung may makikita ba syang kahit na anong bakas na magsasabing may nangyare nga samin ni Paul.

“You are really good at hiding huh. Siguro sinabihan mo yung kumag na ’yon ’no bago may mangyare sa inyo.”

“Wala kang nakita, ibig sabihin walang nangyare samin at wag mo ng ipagpilitan pa yang paghihinala mo.”

“Mahuli ko lang. This will be the last time na malalaman kong pumupunta ka sa bahay nila at kapag sinuway mo pa ko alam mo na mangyayare.”

Binuksan nya ang shower at dumampi naman iyon sa mga katawan naming wala ng mga saplot. Hindi na ako pumalag nang dumampi na ang makasalanan nyang labi sa balikat ko.

“Pinaghintay mo kami kagabi. Nanduon ka lang pala sa Paul na iyon.”

Hindi na lang ako nagsalita at hinayaan na lang sya sa ginagawa. Hindi ko na lang din binanggit sa kanya ang buong nangyare dahil alam ko na hindi naman nya paniniwalaan ang kahit na anong sasabihin ko.

“I miss fucking your hole, Cy. Holy shit.” Usal nya habang ipinapadausdos sa kaloob looban ko ang mahaba nyang ari.

“Please work for me. I’m getting tired.” Pagod na usal nya at saka iginiya paupo ang sarili sa bowl.

Sumunod na lang ako sa nais nya para ng sa ganuon matapos na. Hinayaan ko na lang ang sariling magtaas baba sa ibabaw ni James. Wala namang humpay sa pag-ungol ang kanyang bibig.

“Ohh! Fuck! Ahhh!” Malalakas na ungol na nagmumula sa bibig nya.

Hindi ininda kung may makakarinig ba sa kanya maliban na lang sa mga kasama namin sa dorm na ito na nasa labas lang ng banyong ito.

“Ang sarap,”

Pinatigil nya ako saka iginiya sa tub na nanduon na walang tubig. Nahiga naman sya duon at pumaibabaw na lang ulit ako sa kanya. Nakikiayon naman ang katawan ko sa nararamdaman ng katawan nya. Kaya sa tuwing mararamdaman ko iyon hindi ko maiwasang hindi mainis sa sarili.

“Pull it off,” Pag-uutos nya sakin. Hudyat na lalabasan na sya.

Mabilis na umalis ako sa pagkakaupo ko sa ibabaw nya at sya namang pagtayo nya sa harap ko na nakaluhod.

“Ahhh! Ohh! Fuck! I’m cumming.” Nagdedelihiryo nyang ungol.

Nilunok ko na lang ang lahat ng likidong iniluwa ng ari nya sa loob ng bibig ko. Hinihingal na halos mangiyak ngiyak ang hitsura nya nang matapos na syang labasan.

Tumayo na ako para paliguan na sana ang sarili nang pigilan nya ako.

“Let’s take a bath together,” Sabi nya saka siniil ako ng halik sa labi. Hindi ininda kung may natitira pa ba syang tamod na naiwan sa bibig ko.

“Thank you. You know how much you mean to me while we are having sex. You are really that heaven, Cy.” Sabi nya pagkakalas nya sa labi ko.

Pinuno nya ng tubig ang tub at saka pinabula iyon. Ibinabad naman namin duon ang mga sarili namin. Wala ng kahit na anong salita pa ang lumabas sa bibig ko mula nung magumpisa syang pasukin ako. Hindi ko na din nagawa dahil hindi din naman nakakatulong gayong kaharap ko ang taong hindi marunong makinig.

Hinayaan ko na lang sya sa ginagawang paghilod ng kamay nya sa likod ko habang sinasabon iyon. Ngunit sa isang banda hindi ko rin maiwasang hindi maiyak lalo na’t pakiramdam ko naiipit at nasasakal na ako. Pakiramdam ko nakatali na ako sa taling hindi ko matanggal sa mga kamay ko. Pakiramdam ko isa na akong preso habang nakakasama ko sila.

Nakakaranas lang ako ng kalayaan kapag nasa school at trabaho ako. Ganuon na din kapag nanduon ako kila Paul.

“Stop thinking about him. Start thinking about me.”

“Hindi ako mag-aaksaya ng oras para isipin ka.”

“Nasasabi mo lang ’yan ngayon. Maghintay ka lang hanggang sa dumating yung araw na hindi ka na talaga makakawala sakin. Hinuhuli ko lang si Allison. Kapag nangyare ’yon hindi ako magdadalawang isip na makipaghiwalay sa kanya.”

“Bakit mo sinasabi sakin ’yan?” May pagkadisgusto kong sabi.

“Kase gusto kong malaman mo. Magiging akin ka din, Cy at hindi ko hahayaan na maunahan ako ni Paul.”

“Hindi mo ko pag-aari at hinding hindi nakikipagunahan sayo si Paul.”

“I know. Sinisigurado ko lang na wala akong magiging kaagaw and when the time comes that you’re finally mine, they are not allowed to fuck you anymore. Only me. There’s no other man than me will do the fuckings every time and every night.” Sabi nya saka mariin na sinipsip ang maliit na parte ng batok ko tanda para iwanan ng bakas.

Hindi ko na nagawa pang magsalita at magprotesta sa mga sinasabi nya. Itinaas ko na lang ang paningin para pigilan ang mga luhang gusto na namang tumulo.

“Magbibihis na ako.” Sabi ko na lang nang mapansin kong tumatagal na kami sa pagbabad sa bathtub.

Umahon na ako at pinaliguan na lang ang sarili. Saglit lang iyon at pagkatapos ay lumabas na ako ng banyo nang hindi na inayos pa ang pagkakatapis ng tuwalya sa katawan ko.

Nagtungo na ako sa damitan ko saka nagbihis na lang.

“That was two hours and thirty six minutes inside the bathroom.” Napatingin naman ako sa nagsasalitang si Joven na talagang inorasan pa kung gaano kami katagal sa loob.

“Like I was told you guys, matagal na akong labasan ngayon and I’d really enjoy it.” Usal naman ni James na kalalabas lang din ng banyo.

Hindi ko na lamang sila pinansin at tinapos na lang ang pagbibihis.

Linggo naman ngayon at wala kaming pasok sa school. Hinanda ko na lang ang uniform ko para mamaya sa trabaho.

“Why not work for me? I’ll pay you much higher rather than with your work.”

“Hindi ko kailangan ng pera mo.” Sabi ko na lamang.

Hindi ko na sya narinig pang nagsalita bagkus isang mahigpit na yakap at malalanding labi na lang ang naramdaman kong gumagala ngayon sa batok ko.

“Pagod na ako,” Usal ko saka inalis ang pagkakayakap nya sakin saka lumayo ng kaunti at ipinagpatuloy ang ginagawang pag-aasikaso.

“I’ll cum thrice a day. Isang beses pa lang naman kita pinapasok. You are not that tired, Cy.”

“Kung gusto mo pang magparaos, gamitin mo yang kamay mo. Nawawalan na ’yan ng silbi.” Singhal ko sa kanya sabay nagtungo na lang ng higaan ko saka kinuha ang cellphone para tawagan sila mama.

“Cy,” Maamong tawag sakin ni James habang papalapit sakin.

Tiningnan ko naman sya ng masama dahil hindi din ako makapaniwala sa pinapakita nyang paiba-ibang ugali. Kaya minsan natatakot na din ako sa kanya.

“Just let me touch you. I just can’t help it.”

“Hindi ko na problema ’yon.”

“Yeah, it’s not but you’re the only one who can solve it.”

Hindi ko na nagawa pang pigilan sya nang ipulupot na nya ang mga braso sa katawan ko. Iginiya naman nya ako paupo sa kama ko habang nakapagitan ako sa kanya. Isinandal naman nya ang sariling baba sa balikat ko.

“I can’t get rid the smell of you, baby.” Sabi ni James habang inaamoy ang batok ko.

Hindi ko na lang sya pinansin sa ginagawa nya at tiningnan na lang ang hawak kong cellphone kung may text ba sila mama sakin. Binuksan ko naman iyon at binasa.

Naramdaman ko naman ang pagdampi ng labi niya sa batok ko na hinahalikan iyon.

“Sabi mo hawak lang. Bakit hinahalikan mo na yung batok ko?” Inis kong sabi.

“It’s part of it.” Usal nya habang patuloy pa din sa paghalik sa batok ko na nagbibigay sakin ng hindi magandang pakiramdam.

Bigla namang rumihistro ang tawag nila mama sa cellphone ko. Nagdadalawang isip ako kung sasagutin ko ba o hindi dahil nandito si James.

“Sasagutin ko lang,” Pagpapaalam ko.

“Sasagutin mo lang yung tawag kailangan mo pang lumabas. Stay here.”

Wala na akong nagawa pa dahil hindi na nya ako pinakawalan kaya sinagot ko na lang ang tawag at baka mag-alala na sila kung bakit hindi ko pa sinasagot.

“Ma, napatawag ka.”

“Gusto lang kitang kamustahin. Kamusta ka na dyan?”

Napaisip naman ako sa tanong na iyon ni mama ngayon sakin. Hindi ko masasabing ayos lang ako gayong nandito sa tabi ko si James at pinagsasawaan ang batok ko ng labi nya.

“A-Ayos lang po ako. Kayo po?” Sabi ko na lang at narinig ko naman ang mahinang pagtawa ni James sa likod ng tainga ko marahil sa sinabi ko.

“Ayos lang kami dito. Hindi ka pa din ba dadalaw dito satin?”

“Don’t you dare.” Mahina na may pagbabantang sabi ni James.

Hindi na nahiya pati ba naman sa tawag ng ibang tao nakikinig sya. Hindi ko na lang sya pinansin. Kahit pagbawalan man nila akong umalis, dadalaw at dadalaw pa din ako sa mga magulang ko. Hindi ko na kaya ang buhay na mayroon ako dito sa maynila.

Oo, mayroon ako ng mga bagay na dati ay wala ako simula ng tumuntong ako dito sa maynila pero hindi naman ako masaya lalo na’t pinagkakait iyon sakin nila James. May pagsisisi din akong nararamdaman dahil nagpunta pa ako dito pero hindi ko din naman alam na ito ang dadanasin ko dito.

“Hindi na din nakakapagtaka kung bastos din yang pag-uugali mo.” Singhal ko kay James.

“Ano iyon, nak? May sinasabi ka ba?”

“Ah! Wala po. Ikamusta mo na lang po ako kila papa at kuya.”

“Oh! Sige.”

“Hmmmm!” Nabahala naman ako sa malakas na pag-ungol ni James habang pinagsasawaan ang balikat ko. Napatingin naman ako ng masama sa kanya.

“Ano ’yon, nak? May narinig akong parang umungol?”

“Wag nyo na lang pong intindihin. Medyo nagmamadali na din po kase ako. Bye.” Natataranta kong sabi.

“Nananadya ka ba?” Galit na usal ko kay James.

Hindi nya ako sinagot bagkus tinawanan lang ako saka ibinalik na lang nya ulit ang sarili sa ginagawang paglantak sa balikat ko.

Hindi ko na lang ginawang tawagan sila mama at nag-text na lang. Naramdaman ko naman ang mga kamay niya na pumasok na sa loob ng suot kong damit at ginalugad ang bawat balat na mahahawakan nya duon.

“James, magpapahinga na ako.”

“Says who?”

Hindi nya ulit ako pinakinggan at patuloy pa din sya sa paghalik sa balikat ko at sa paghimas ng tyan ko.

Ni-reply-an ko na lang ang bawat text na dumadating mula kila mama. Naramdaman ko naman ang biglang pagdapo ng kamay ni James sa dibdib ko na nagbigay sakin ng hindi kumportableng pakiramdam.

“James, hindi ako makapag-type ng maayos.” Umaatungal kong sabi dahil sa ginagawa nyang paglamas sa dibdib ko.

“Just concentrate,”

Napatanong naman akong bigla sa isipan ko sa sinabi nya. Sino bang tao ang makakapag-concentrate kung may isang taong humahawak sa maselang parte ng katawan mo.

Napangiwi na lang ako sa ginagawa nya at hindi na nagawa pang makapagtipa para replyan ang text ni mama. Napahawak naman ako sa kamay nya na nasa loob ng suot kong damit.

“Bibigay ka din pala eh,”

“James, parang awa mo na itigil mo na ’to.” Pagmamakaawa ko dahil baka hindi ko na din kayanin pa sa kabila ng ginagawa nyang paglamas.

“Just beg for my dick and I won’t hesitate to fill your asshole again, babe.” Sabi nya sabay mariin na dinilaan ang tainga ko.

Pilit ko naman na tinatanggal ang mga kamay nyang nakahawak sa dibdib ko ngunit mas lalo lang dumidiin ang ginagawa nyang paglamas duon. Hanggang sa manghina na ako at hindi na nagawang labanan pa iyon.

Pilit ko ding hindi pinapakawalan ang ulirat sa sarili ngunit hindi ko iyon matagalan dahil na din sa patuloy na ginagawa ni James.

“I think I’ve got enough,” Sabi ni James saka tinigilan na ang paglamas sa dibdib ko.

Nakahinga naman ako ng maluwag nang tumigil na sya at natatawang iniwan na lang ako. Napayuko na lang ako ng mga sandaling iyon at pakiramdam ko nanduon pa din ang mga kamay ni James sa dibdib ko. Nakakapanghina at nakakapanginig ng kalamnan.

Pinulot ko na lang ang cellphone kong nabitawan ko sa sahig.

“Surrendering is the most interesting part of sex, Cy.” Natatawang bulalas ni Jonathan.

“Nakuhanan mo ba?” Pagtatanong naman ni Joven kay Jonathan na hawak hawak ang cellphone.

“A-Anong kinuhanan nyo?” Natataranta ko namang sabi.

“Relax! We’re not going show it to the public.”

“Burahin nyo ’yan.”

“It’s a memory and a memories should be kept.” Matalinhagang sabi pa ni Jonathan habang nakatingin sa cellphone at ganun na din sila Joshua, Jared at Joven.

Wala na akong nagawa kundi sumuko na lang. Nahiga na lang ako sa kama ko at tumalikod sa kanila para hindi nila makita ang lumuluha kong mga mata.

Habang tumatagal ako sa pag-iyak ay hindi ko na lang din napansin na nakakatulog na pala ako dulot na din ng pagod na dinanas ko sa kamay ni James. Hindi naman nabigo ang antok ko na hilahin ako sa pagkakatulog.

---

Naghiwalay na lang ang landas namin ni Paul nang matapos na ang trabaho namin. Pinara ko na lang ang jeepney na patungo sa destinasyon ko. Napapaisip din ako sa nangyayare sakin ngayon sa kabila ng mga problemang nararanasan ko dahil nagagawa ko pa ding pumasok sa school at trabaho.

Magaling din siguro akong magpanggap at magtago kaya siguro hindi din ako magtataka kung bakit nagagawa ko pa din ang mga mahahalagang bagay. Hindi ko naman pinababayaan ang sarili ko pati na din ang pag-aaral ko. Hindi din ako nakakaligta sa pagpapadala ko kila mama ng pera at kung minsan lahat pa ng sahod ko pinapadala ko na lang at kung minsan kapag may sobra itinatabi ko na lang.

Marahan kong binuksan ang pinto ng dorm at pumasok. Sinara ko na lang iyong muli. Nagawi naman ang paningin ko sa higaan ni James. Nagulat naman ako dahil wala silang lima. Nagtataka man pero saan naman sila pupunta ng ganitong oras.

Napagtanto ko namang bigla kung bakit iniisip ko sila. Bigla naman akong napaisip. Baka pagkakataon ko na ito para makatakas. Hindi naman na ako nagdalawang isip pa na hindi isilid sa maleta ang mga damit ko. Minadali ko na lang ang pagsilid ng mga gamit ko saka isinara na lang iyon.

Tumatakbong tinungo ko na lang ang pinto bitbit bitbit ang bag at habang hila hila ang maleta ko. Hindi ko na inisip pa kung may maiwan akong gamit. Ang mahalaga ay makaalis na ako dito sa lalong madaling panahon.

Nagmamadaling tinungo ko na lang ang hagdan ngunit hindi pa ako nakakalapit duon nang marinig ko ang boses ni James habang kausap ang mga kasama. Natatarantang naghanap kaagad ako ng matataguan. Nagtago ako sa madilim na sulok na parte ng hallway na iyon.

“Cy must be shocked and I want to see the reaction on his face while I’m putting this inside of his fucking ass.” Rinig kong pag-uusap nila nang madaanan nila ang parteng pinagtataguan ko.

Naghintay lang ako na makalampas sila. Hinintay ko na din silang makapasok para ng sa ganun ay hindi nila ako makitang tumatakas.

Nakahinga naman ako ng maluwag nang mawala na sila sa paningin ko at sa puntong iyon ay wala na akong inaksayang oras pa. Naiiyak naman ako sa mga sandaling iyon dahil makakalaya na ako sa impyernong iyon.

Tumatakbong tinungo ko na lang ang hagdan saka bumaba. Bigla naman akong nakarinig ng mga takbuhan mula sa taas kaya tumakbo na lang ako dahil alam ko sila na ang mga iyon.

Binaybay ko na lang ang kalsadang iyon habang tumatakbo.

“CY!” Rinig kong sigaw ni James.

Lumingon ako sandali para tignan sila na hinahabol ako. Malayo na ako sa kanila at hindi ko naman maiwasang hindi mapangiti sa galak dahil makakaalis na din ako.

Natatarantang pinara ko na lang ang taxi ngunit hindi ako pinagbigyan kaya tumakbo ulit ako. Pumara na lang ulit ako at pasalamat naman ako dahil pinagbigyan ako nito. Inilagay naman ng driver ang gamit ko sa compartment.

“Manong sa airport po tayo,”

Pinaandar na naman nya iyon at tuluyan nang lumuwag ang pakiramdam ko. Pakiramdam ko nabunutan na ako ng tinik sa lalamunan.

Napaiyak naman ako ng mga sandaling iyon.

“Ayos ka lang ba, boy?” Pagtatanong sakin ni manong driver.

“O-Opo,” Tanging sagot ko na lang.

Nabahala naman ako nang makita kong sumakay din sila James ng taxi ng lingunin ko sila.

“Manong, pwede nyo po bang bilisan yung pagmamaneho nyo? Nakikiusap po ako sa inyo.” Mangiyak ngiyak kong sabi.

“Anong nangyayare?”

“Basta po,”

“Naglayas ka ba sa inyo?”

“H-Hindi po,” Sagot ko habang nakatingin pa din si likod dahil sa sumusunod na saming taxi.

“Hindi pwede,” Naiiyak kong bulong sa sarili.

“Sigurado ka?”

“Opo, pakidala na lang po ako sa airport.”

Pinakalma ko na lang ang sarili para bigyan ng lakas ng loob. Wala naman akong palya sa paglingon sa taxing sumusunod samin.

“Sinusundan ba tayo ng taxing ’yan?”

“H-Hindi ko po alam,” Tanging sambit ko na lang.

“Ihihinto ko lang at kakausapin ko. Napansin ko ding kanina pa tayo sinusundan eh,”

Nataranta naman ako sa sinabing iyon ni manong driver. Hindi sya pwedeng huminto dahil kapag ginawa nya iyon mahuhuli ako nila James.

“Manong, wag nyo na lang pong pansinin. Nagmamadali na din po ako kase late na po ako sa flight ko.” Pagdadahilan ko na lang.

“Ganun ba. Sige.”

Hindi na naman sya huminto dahil sa pakiusap ko. Sinabihan ko na lang sya na paandarin na lang ng mabilis at kung maaari umiwas sya sa traffic.

Nagbayad na lang ako saka mabilis na bumaba agad ng sinasakyan kong taxi. Nang maibaba na ni manong ang gamit ko ay dali dali naman akong tumakbo.

“CY!” Tawag sakin ng na nagmamay-ari ng boses na tinatakasan ko.

Napalingon naman ako sa gawi nila James na kabababa lang ng taxi. Nagpatuloy lang ako sa pagtakbo habang papasok sa loob ng terminal ng mga eroplano. Hindi ko din inaasahan na hahabulin nila ako at napansin iyon ng guwardya.

“Anong nangyayare? Bakit ka tumatakbo?” Tanong sakin ng guard ngunit hindi ko na iyon sinagot at tumakbo na lang ulit.

Hindi ako makapag-isip ng maayos dahil natataranta ako. Patuloy lang ako sa pagtakbo ko. Bigla namang may lumapit sakin na isang guard at hinawakan ako sa kamay.

“Nakita ko na sya,” Pagraradyo nya.

“Sumama ka sakin,”

“Saan nyo po ako dadalhin?”

Alam ko kung saan nya ako dadalhin kaya mariin kong kinurot ang kamay nya saka mabilis na kumaripas ng takbo. Hindi ko sasayangin ang pagkakataon na ito.

Nang mapansin ako ng isa pang guard ay hinabol din ako nito. Tumakbo lang ako ng tumakbo. Hindi na inisip ang eskandalong ginagawa ko sa loob ng terminal na iyon.

Hinihingal na huminto ako sandali saka nagtago. Napaupo na lang ako dahil sa ginagawa ko ngayon.

Napapitlag na lang ako nang maramdaman ko ang mga kamay na biglang humawak sa akin. Napatingin naman ako rito.

“Nahuli na namin sya,” Pagraradyo ng isang guwardya na humahawak sa akin ngayon.

“Sumama ka samin,”

Hindi na ako nakapagsalita pa nang sandaling igiya na nila ako para maglakad. Napayuko na lamang ako para itago ang mukha sa mga taong nanduon na nakamasid sakin na tila ba parang may nagawa akong krimen. Nagtataka kung bakit kasama ako ng mga security guards na ito.

Nakita ko namang iginigiya nila ako palabas ng terminal at natakot naman ako dahil nanduon sila James.

“Uuwi po ako samin. Maiiwan na po ako ng eroplano.” Sabi ko ngunit hindi ako pinakinggan ng guwardyang humahawak sa kamay ko ngayon.

Nagpumiglas naman ako nang mapansin kong ilalabas na nila ako sa terminal na ito.

Tuluyan na naman nila akong nailabas ng terminal at naiyak na lang ako sa puntong iyon. Hindi ko na din magawang gumalaw pa sa kinatatayuan ko.

“Ano bang nangyare?” Pagtatanong ng guwardya.

“Balak nya po kaseng maglayas kaya sinundan lang namin sya para pigilan.” Pagsisinungaling na dahilan ni James sa tanong ng guwardya.

Wala na akong nagawa nang hindi na ako payagang makapasok ng guwardya dahil mas pinaniwalaan nila ang mga sinabi ni James.

“Where do you think you’re going? Huh! Akala mo ba ganun mo lang ako kadali matatakasan.”

Umiyak na lang ako sa pagkakataong iyon.

“Simula ngayon babantayan ko na ang oras ng trabaho mo at kapag lumagpas ka sa oras na dapat nasa dorm ka na, umasa ka na pupuntahan kita sa trabaho mo.”

Marahas na hinila nya ako habang mahigpit ang pagkakahawak sa braso ko. Napasunod na lang ako sa ginagawa nyang pagkaladkad sakin.

“Sakay.”

Sumakay na lang ako sa taxi na pinara nya para saming dalawa at pinahiwalay na lang nya ang apat samin.

Nang makarating na ang taxi na sinasakyan namin sa tapat ng dorm namin ay walang habas naman sya sa pagkaladkad sakin paakyat ng hagdan.

Padabog na hinagis nya ako sa sahig nang sandaling makapasok na kami ng dorm. Pinanghinaan na ako ng loob na lumaban pa dahil kapag lumaban pa ako, ako lang din ang masasaktan at maaaring ikasawi ko pa.

“Gusto mo talagang lagi kang napaparusahan. Bumangon ka dyan at paparusahan kita.” Sabi nya sabay marahas na hinila ako patungo sa kama ko.

Ang gabing iyon ang dumagdag sa mga ala-alang hindi ko gugustuhing kailanman maalala. Masakit ang buong katawan at pagod ang dinanas ko sa kamay nilang lima. Ipinikit ko na lang ang aking mga mata at inisip na isang bangunot na lang ang nangyayare sa aking ito.

CHAPTER TWENTY SIX

Dalawang buwan pa ang lumipas at halos wala pa ding pagbabagong nagaganap sa dorm kung saan palagi ng impyerno ang buhay ko. Palagi na lang din akong umiiyak at napapaisip kung paano ba ako makakaalis dahil palagi na lang nila akong nahuhuli.

Hindi ko na lang din iniinda ang ginagawang pananakit sakin ni James sa oras na sinusuway ko sya. Naaawa na ako sa sarili ko kaya kung minsan hindi na ako nagrereklamo para ng sa ganun ay hindi na ako masaktan ngunit kagabi lang ay hindi ko nagawang makapagpigil kaya nasaktan na naman ako.

“Cy,” Tawag sa pangalan ko ni Kiara.

“Bakit Kiara? May kailangan ka?” Paunlak kong tanong.

“Wala naman. May nagpapaabot lang kase sakin sayo nito. Heto, kunin mo.” Sabi nya habang iniaabot sakin ang isang paper bag.

Inabot ko naman iyon mula sa kanya at nagpasalamat bago sya umalis. Sinilip ko naman kung anong laman ng paper bag na iyon.

“Ano naman ’to?” Nagtatakang tanong ko sa sarili.

Kinuha ko ang isang maliit na papel na nanduon. Binuklat ko naman iyon at may nakasulat duon. Sulat na galing kay Tobi.

“Ginawa ko ’yan para sayo. Sana magustuhan mo.” Basa ko sa nakasulat sa papel at sa pangalang nakaburda sa baba niyon saka sinilip muli ang nasa loob ng paper bag.

Natuwa naman ako dahil hindi ko inaasahan ang ganitong bagay at pagkakataon. Bigla tuloy akong nakaramdam ng hiya sa kanya. Matagal na din kase simula nung iniligtas nya ako sa muntikan ko ng pagkalunod tapos ngayon binigyan nya pa ako ng isang pagkain.

Nagalak naman ako sa isiping hanapin sya at makapagpasalamat ng personal para dito sa binigay nya ngunit sa isang banda kahit kailan hindi ko pa natanong kung saan ang silid nya kaya paano ko sya hahanapin. Bigla ko namang naalala si Kiara kaya dali dali naman akong nagtungo ng silid ng umagang iyon.

Hinanap naman ng mga mata ko si Kiara sa loob ng silid namin. Nakita ko sya at kausap si Vanessa. Nag-aalangan man pero kailangan kong malaman mula sa kanya kung saan ang silid ni Tobi.

“Kiara,” Sambit ko sa pangalan nya na ikinalingon nito.

Napatigil naman sila sa pag-uusap at napatingin sa gawi ko.

“Don’t you see na nag-uusap kami. Bastos ka ba?” Mataray na sabi ni Vanessa sakin.

“May tatanong lang sana ako,”

“Ano ba ’yon?”

“Alam mo ba kung saan naka-room si Tobi?”

“Oh! Gosh! You mean Tobi Alejo?” Gulat na sabi ni Vanessa.

“Don’t tell me na pati si Tobi aangkinin mo.” Dugtong pa ni Vanessa.

“Wala akong inaangkin at wala akong balak makipagtalo sayo, Vanessa. Tinatanong ko lang dahil gusto ko magpasalamat sa kanya sa personal para dito sa binigay nya sakin.”

“You don’t have to. Nasabi ko na naman sa kanya yung appreciation mo sa binigay nya sayo.” Agad na sabi naman ni Kiara.

“Pero kase?”

“Kung gusto mong hanapin yung room nya, subukan mo maghanap. Hindi yung palaging iaasa mo na lang sa ibang tao.” Sarkastikong sabi ni Kiara na ikinabigla ko kaya hindi ko na lang pinilit pa na alamin.

Kapag nagkasalubong na lang kami saka ko sya pasasalamatan. Nagtungo na lang ako sa upuan ko at naupo. Bigla namang nag-vibrate yung cellphone ko kaya dinukot ko iyon sa bulsa ko.

Nakita ko naman ang pangalan ni Paul na nakarehistro duon. Agad ko namang sinagot iyon.

“Saan ka na?” Kaagad na tanong ko sa kanya dahil anong oras na.

“Where are you? Kanina pa ako naghihintay dito sayo.”

“Nandito na ako sa room,”

“What? Hindi mo man lang ako hinintay. Nandyan ka na pala. Dapat sana tinawagan mo ko.”

Nabahala naman ako ng ibaba nya agad yung tawag. Nawala sa isip ko na may naghihintay pala sa akin dahil na din sa isiping gusto kong makita si Tobi.

Nagmamadaling lumabas naman ako ng room at bumaba ng hagdan para puntahan si Paul. Nag-alala naman ako kase baka galit na naman sya. Nakasalubong ko naman si Tobi na paakyat.

“Tobi,” Nakangiti kong tawag sa kanya.

“Hi,” Bati naman nya sakin.

“Uhm! Nabigay na pala sakin ni Kiara yung pinabibigay mo. Salamat nga pala duon.” May galak kong sabi.

“You’re welcome,”

“Hindi ko inaasahan ’yon pero salamat pa din. Hayaan mo babawi din ako sayo minsan.”

“Well, I’m glad that you accept it.”

Pagkasabi nya nun ay sya namang pagdating ni Paul na paakyat na ng hagdan. Nabahala na naman ako kase hindi ko sya napuntahan para sana sunduin. Nagkasalubong naman ang mga tingin namin ngunit umiwas sya agad.

“Paul,” Nagaalangan kong tawag sa kanya ngunit hindi nya ako pinansin at nilagpasan lang.

“See you around, Cy.” Pagpapaalam na sakin ni Tobi.

Hindi ko naman alam ang gagawin ko ng sandaling iyon. Hindi ko magawang ihakbang ang mga paa ko dahil sa kakaisip. Nagiging makakalimutin na ako ngayon kahit na ang bata bata ko pa.

“Naguumpisa na ang klase. Ano pang ginagawa mo dito?” Narinig kong tinig ng isang guro.

Napatingin naman ako sa gawi nito na papaakyat ng hagdan.

“Good morning, ma’am.” Bati ko na lamang sa guro.

“Pumasok ka na.” Pag-uutos nya.

Sumunod na lang ako at marahan na naglakad pabalik ng silid.

Panay naman ang lingon ko sa gawi ni Paul ng mga oras na naguumpisa na ang klase. Kinakain parin kase ako ng konsensya ko dahil kahit alam na nya yung totoong kasarian ko nandyan pa din sya at sinasamahan ako.

“Stop it. Hindi mawawala si Paul.” Puna sakin ni Vanessa.

“Sorry,” Sabi ko na lang.

Natapos na lang ang klase na si Paul lang ang tanging laman ng isip ko. Hindi ako mapakali sa kinauupuan ko kaya tumayo ako at lumapit sa kinauupuan nya.

“What?’ Usal nya nang mapansin nya ang pagdating ko habang nakatutok ang mga mata sa hawak na cellphone.

“Alam ko galit ka,” May pag-iingat kong sabi.

“Glad that you know,” Sabi nya ng hindi pa din ako tinatapunan ng tingin.

“Sorry,” Tanging nasambit ko na lang.

Ngunit wala na akong natanggap na salita mula sa kanya.

“B-Bibili lang ako sa cafeteria,” Paalam ko na lang sa kanya kase hindi ko na din alam ang sasabihin ko.

Tumayo na lang ako kahit hindi ako sigurado kung tinatanggap na ba nya yung paghingi ko ng tawad sa ginawa kong paglimot sa kanya.

Hindi pa ako nakakaalis nang matigilan ako dahil sa paghawak nya sa kamay ko. Napatingin naman ako sa gawi nya na nakatingin na sa akin habang hindi maipinta ang ekspresyon na nakaguhit sa mukha nya.

“B-Bakit? May ipapasabay ka ba?” Kaagad kong tanong ngunit hindi sya nagsalita at inutusan lang ako ng mga mata nya na maupo kaya ginawa ko na lang.

Hindi pa din sya nagsasalita at nanatiling nakatutok sa hawak na cellphone at ang isang kamay naman ay nakahawak sa isa kong kamay.

Wala naman akong maisip na sasabihin kaya nanatiling tahimik na lang ako at iniyuko na lang ang sarili. Marami na din kaseng nagbago simula nung umamin ako sa kanya na bakla ako.

“Bakit magkausap kayo nung Tobi na ’yon kanina?” Basag nya sa namumutawing katahimikan sa pagitan namin.

“Ah! Nagpasalamat lang ako sa kanya.”

“You thank him for what?”

“Nagpasalamat ako sa kanya kase binigyan nya ako ng ginawa nyang pagkain.”

“Oh! How sweet,” Walang buhay nyang sabi.

“Hindi ko din naman inaasahan kaya hinanap ko si Tobi para makapagpasalamat sa personal.” Nabahala naman ako sa emosyong namumutawi sa kanya ngayon.

“I see. Kaya nga nakalimutan mo na may naghihintay pa sayo.” Madiin na pagkakasabi nya.

“Kaya nga ako nandito para humingi ng sorry. Nawala kase sa isip ko.”

“Binigyan ka lang ng kung ano ng tobi na ’yon nakalimutan mo na agad ako.” Sabi nya sabay itinigil ang sarili sa pagkalikot sa cellphone at saka tumingin ng malayo sa mata ko.

“Hindi naman masama ’yon, diba? Nagpakita lang naman ako ng appreciation sun sa tao.” Malumanay kong sabi.

Hindi na sya nagsalita pa ulit at itinutok na lang muli ang sarili sa cellphone. Napansin ko ding kanina nya pa hawak ang kamay ko. Nabahala naman ako kase baka may makakita at baka kung anong isipin pa nil.

Marahan na tinanggal ko ang pagkakahawak nya duon. Naikalas ko naman iyon at sya namang pagtingin nya sakin.

“Hindi mo naman kailangan hawakan yung kamay ko, diba? Baka kase kung ano na naman isipin ng mga kaklase natin.”

“Isipin na nila kung anong gusto nilang isipin.” Sabi nya saka hinawakan ulit ang kamay ko.

“Paul,” Nababahalang sambit ko sa pangalan nya.

Nakuha naman nya ang nais ko kaya mabilis naman nyang binitawan ang kamay ko. Hindi naman sa ayaw ko hindi lang magandang tignan para sa makakakita lalong lalo na kung mga katulad ni Vanessa.

“Nag-iingat lang kase ako at saka isa pa ayaw kong mahusgahan ka ng dahil sakin.”

“You have change a lot, Cy.”

“Alam ko at hindi naman mawawala sakin iyon.”

“I told you na walang magbabago sa pakikitungo ko sayo pero ikaw ang laki na ng pinagbago mo.”

“Pasensya ka na,”

“Palagi mo na lang akong iniiwasan. Palagi mo na lang din akong tinatanggihan kapag inaaya kita at kahit sa hintayan natin nakakalimot ka na din. Gaano ba kahirap para sayo na manatili kung ano ka at tayo dati? Wala namang pinagkaiba kung umamin ka man o hindi ah. Mas gugustuhin ko pa yung mga panahon na hindi ka pa umaamin sakin kaysa ngayon na parang balewala na lang ako para sayo.”

Natahimik naman ako sa mga sinabi nyang iyon na punong puno ng emosyon. Bakas sa mukha nya ang labis na lungkot at pagkadismaya sa pagbabagong nagaganap sakin. Hindi ko din naman masisisi ang sarili kung nararamdaman ko ito. Kung tutuusin dapat magpasalamat pa din ako sa kanya kase nandyan pa din sya at hindi ako iniiwan.

“Kung ’yan ang gusto mo, hindi na kita pipigilan. Hindi na din kita pipilitin pa na hindi magbago pero kung mapagod ka sa pagbabago mo, nandito pa rin ako para sayo dahil hindi ko kayang mang-iwan ng kaibigan na sobrang mahalaga sakin.” Sabi nya saka itinuong muli ang sarili sa cellphone.

Hindi ko alam pero ang sakit ng nararamdaman ko matapos nyang sabihin iyon. Pakiramdam ko sinaksak ng maraming kutsilyo ang dibdib ko. Pakiramdam ko kinakapos ako ng hininga ng mga sandaling iyon.

Naramdaman ko naman ang biglang pag-init ng mga mata ko kaya bago pa nya makita ang papaluha kong mata ay marahan na akong tumayo at bumalik sa upuan ko. Palihim at tahimik na ibinuhos ko na lang ang sakit na tinamo ko mula sa mga salitang narinig ko mula sa kanya

Ano ba kaseng pinoproblema ko? Hindi naman malaking bagay ang hinihiling sakin ni Paul. Sino ba ang may problema? Ako o yung pagbabagong sinasabi nya. Masasabi ko ding nasa akin ang problema. Hindi ba dapat pa akong matuwa kase may isang tao parin na nandyan para sakin at kung tutuusuin masuwerte pa nga ako dahil kung hindi si Paul iyon marahil siguro ngayon kinamumuhian na ako ng taong iyon.

Pinawi ko ang mga luha ko at humigit ng napakalalim na hangin para patahanin ng sarili.

“Cy,” Rinig kong tinig ni Kiara.

“B-Bakit?”

“Pwede ba sabihan mo yang si Tobi na hindi ako utusan para iabot lang sayo itong pinabibigay nya sayo. Oh!“Sabi nya sabay padabog na inabot sakin yung bottled juice.

“Pasensya ka na. Wag ka mag-alala kakausapin ko sya mamayang uwian para sayo.”

“Anong para sakin? Kausapin mo sya para samin. Alam mo marami na namang naiinis sayo. Tama nga si Vanessa, ano bang meron sayo? Siguro ginagayuma mo sila ’no.”

“Alam mo namang hindi ko magagawa ’yon, Kiara.” Pagdepensa ko sa sarili.

“Who knows? Being raise in a province is not an exception here. Sabagay hindi na din ako magtataka.”

“Well, I’m expecting what you have been said. Don’t break it, girl.” Sabi nya saka umalis na lang.

Napatingin naman ako sa hawak kong bottled juice. Napagdesisyunan kong kausapin na lang si Tobi mamayang uwian.

---

Dumating ang oras ng uwian at inaayos ko na ang gamit ko ng mga oras na iyon. Hindi ko na sinundan pa si Paul na papalabas na ng silid. Marahil ay totoo sya sa sinabi nya kanina. Napabuntong hininga na lang ako.

Isinukbit ko na lang ang bag sa balikat ko at lumabas na lang din ng silid kasabay ng mga kaklase kong pauwi na din. Tinahak ko na lang ang kahabaan ng hallway na iyon.

Biglang sumagi sa isip ko ang desisyon kong pakikipagusap kay Tobi kaya hinanap ko naman ito ngunit hindi ko naman alam kung saan ang silid nya.

Bumalik na lang ulit ako ng silid at napatigil ako nang bumangga ako sa isang tao na pababa ng hagdan na hindi ko napansin.

“Sorry,” Sabi ko ng hindi sya tinitingnan at saka nilampasan na lang sya.

“Bakit ka bumalik?” Napatigil naman ako nang marinig ko ang boses ni Paul.

Napalingon naman ako sa kanya at hindi ko mabasa ang emosyong nakapinta ngayon sa mukha nya.

“Paul, akala ko umuwi ka na.” May pagkailang na sabi ko dahil hindi ako sigurado kung ayos pa ba kami.

“Bumalik ako kase nakalimutan ko ’tong journal. Ikaw? Bakit hindi ka pa umuuwi?”

“Kakausapin ko lang si Tobi. May sasabihin lang ako.”

“I’ll go. It seems na hindi mo naman kailangan ng kasama.”

“S-Sige,” Tanging nasambit ko na lang at pinagmasdan na lang siya habang bumababa na ng hagdan.

Sinilip ko na lang ang mga silid na nasa palapag na iyon kung may tao pa ba pero nagdadalawang isip din ako kase baka umuwi na din si Tobi.

Hindi naman ako nabigo sa isang silid na napuntahan ko. May isang estudyante na lang ang nasa silid na iyon kaya kumatok muna ako para agawin ang atensyon nito sa ginagawa.

“Pwede magtanong?”

“Go ahead,”

“Dito ba naka-room si Tobi Alejo?”

“May kailangan ka? Bakit mo ko hinahanap, Cy?” Sabi nito sabay huminto sa ginagawa at tumingin sa gawi ko.

Bago ko mapagtanto, si tobi na pala itong kausap ko na naiwang mag-isa dito sa silid na ito. Pumasok na lang ako. Nagalak naman ako kase hindi na ako mahihirapang maghanap pa.

“Pwede ba kitang makausap?”

“Sure. Come here.”

Lumapit naman ako sa kinauupuan nya.

“Hindi naman ako magtatagal. May gusto lang sana akong ipakiusap.”

“Upo ka muna. Tungkol ba saan?” Nakangiti nyang sabi saka inayos ang salamin. Naupo naman ako.

“Wag mo sanang mamasamain. Kung may ipapabigay o ipapaabot ka, sakin mo na lang iabot. Hindi naman ako mahirap lapitan.”

“Why? May nangyare ba?”

“Ayaw ko sanang sabihin sayo kaso baka pati pagpapaabot mo sa kaklase ko mapasama. Iniisip lang kita. Ayaw ko lang may magalit sayo ng dahil sakin. Kung gusto mo ng kasabay kumain sa cafeteria, sasabayan na lang kita para hindi ka na mag-abala pa.”

“Naiintindihan ko,”

“Hindi naman sa ayaw ko o tinatanggihan ko yung binibigay mo. Ayaw ko lang talaga na may magalit sayo. ’Yon lang.”

“It’s fine. You are not the one who have problem here. Kasalanan ko din naman. Hindi ko iniisip na may maaabala pala akong tao dahil sa ginagawa ko.”

“Pasensya ka na sa kaklase ko.”

“It’s not your fault. Hindi mo kailangan humingi ng sorry para sa kanila. Then by tomorrow as what you say, sabay na tayong kakain sa cafeteria. Susunduin kita sa room nyo.”

“Hindi na. Ako na lang pupunta dito. Nakakahiya naman sayo.”

“Okay,” Nakangiti nyang sabi.

“Hindi ka pa ba uuwi?”

“Pauwi na din ako. Ayusin ko lang ito.”

“Sige. Mauna na ako.” Sabi ko saka tumayo na.

“Ah! Cy, pwede bang sabay na tayong umuwi? Saglit na lang ako.”

“Walang kaso. Hintayin na kita.”

Nang matapos na nya iyon ay lumabas na lang kami ng silid na iyon. Binaybay ang kahabaan ng corridor pababa ng building na iyon.

“Sakay ka na,”

“Hindi ka sasabay?”

“Hindi na. Dyan lang naman yung dorm ko sa tapat.”

“Malapit lang pala,”

Sumakay na naman sya sa pinara nyang jeep at ako naman ay tumawid na lang para makauwi na.

CHAPTER TWENTY SEVEN

Nagkasundo naman kami ni James na uuwi muna ako samin kahit na dalawang araw lang. Kahit sapilitan at pahirapan nakumbinsi ko naman sila ngunit may kundisyon sila na dapat kong sundin at kung hindi, maaaring saktan nila si Paul. Kaya hindi ko na inisip pa na gumawa na lang ng isang bagay na ako ang magiging dahilan para masaktan si Paul.

Gustuhin ko mang hindi na lang bumalik ngunit nag-aalala din ako sa maaaring mangyare kay Paul. Napabuntong hininga na lang ako habang iniisip ang mga bagay na iyon.

“Dalawang araw lang, Cy. Tandaan mo ang pwedeng mangyare kay Paul kapag sinuway mo ko sa pagkakataong ito”. Pagpapaalala sakin ni James.

“Hindi ko makakalimutan”. Pag-sangayon ko na lang dahil labis na din akong nangungulila sa mga magulang ko.

Mangiyak ngiyak naman ako ng sandaling iyon. Hindi na ako pinagdala ng maraming gamit ni James maliban na lang sa personal kong gamit tulad na lang ng hygiene kit dahil nga sa dalawang araw lang naman ang gugugulin ko sa amin.

Nagpahatid na lang ako sa taxi na sinasakyan ko patungo ng airport. Hindi naman matagal ang byahe dahil walang masyadong traffic nung araw ding iyon.

“Okay na rin yung dalawang araw atleast hindi ko makakasama yung mga yawang iyon”.

Hindi naman ako nagtagal sa lobby ng airport at nakasakay na din ng tawagin na ang flight number ko na boarding na.

---

Nasisilip ko na sa labas ng bintana ng eroplanong sinasakyan ko ang mactan cebu airport. Hindi naman mawaglit ang ngiti na namumutawi ngayon saking mga labi. Naluluha naman ako ng mga sandaling iyon habang pinagmamasdan mula sa itaas ang probinsya kung saan ako lumaki at ngayon makakabalik na din ako.

Masaya ako na makikita ko ng muli ang mga magulang ko at hindi na lang palaging tinig ang naririnig ko. Kahit ilang buwan pa lang ako sa maynila pakiramdam ko napakatagal ko ng nananatili duon kaya ganito na lang din ang pagkasabik na nararamdaman ko.

Bitbit ang nakasukbit na bag sa balikat ko ay nagtungo na lang ako sa exit ng airport para makauwi na. Lumabas na lang ako ng airport para hintayin ang binook kong sasakyan.

Nagulat naman ako ng may biglang umagaw ng salamin ko at sa kamay na tumakip sa mga mata ko mula sa likuran ko kaya agad na napahawak ako sa nagmamayari ng kamay na iyon na nakatakip sa mga mata ko ngayon. Kinapa ko naman iyon at inisip kung kaninong kamay iyon. Tinanggal ko na lang iyon at agad na nilingon ang nilalang na iyon. Nagulat naman ako sa nakikita ng mga mata ko ngayon.

“Suotin mo muna to. Alam ko hindi mo ko makikita”. Sabi ng pamilyar na boses na nasa harapan ko ngayon.

“P-Paul!”. Gulat na sambit ko sa pangalan nya ng makita ko na sya.

“Yes?”. Nakangiti nyang saad.

“A-Anong ginagawa mo dito? Papaanong nandito ka din?”. Pagtataka ko.

“I’ve really missed you, Cy”. Sabi nya sabay mabilis na yumakap sakin.

Nabigla naman ako sa isiping nandito sya.

“It’s been a week na hindi mo na ako pinapansin at kinakausap. How ridiculous side of you. Leaving your bestfriend behind”. Sabi nya sa pagitan ng mga yakap nya sakin.

“Hindi kita tinalikuran. Ginawa ko lang yung nararapat”.

“Ano ba kase yung nararapat para iwasan at hindi mo na lang ako pansinin ng ganuon na lang?”. Sabi nya kasabay nun ang paghigpit ng yakap nya.

Hindi ko naman magawang yumakap pabalik dahil hindi pa din ako makapaniwala na nandito sya.

“S-Sinundan mo ba ako dito?”.

“Hindi ba obvious”.

“Teka nga, pwede bang bumitaw ka muna sa pagkakayakap mo sakin?”.

“No! Just let me hug you. Hindi mo alam kung anong ginawa mo sakin nitong mga nakaraang araw”.

“Naguguluhan ako, paano mo nalaman na uuwi ako dito samin?”.

“Hindi naman masama kung mangingialam ako kahit minsan. I feel so desperate dahil sa hindi mo na pagpansin sakin kaya hindi ko na napigilan yung sarili ko na hindi makinig sa usapan nyo ng parents mo kahapon at narinig ko na balak mong umuwi”.

“Siraulo ka. Hindi naman kita pinagbawalan na kausapin ako ah”.

Iniangat naman nya ang sarili at saka tumingin sakin habang nakapulupot pa din ang dalawang braso nya sa katawan ko.

“I know but I want you to know na sobra akong natakot”.

“Natakot ka naman saan?”. Naguguluhan ko namang tanong.

“Natakot ako kase akala ko aalis ka na at hindi na babalik pa. Akala ko iiwan mo na ako”.

“Kaya ba sinundan mo ako dito kase akala mo iiwan kita?”. Pagtatanong ko na tinanguan naman nya.

“Iiwan mo na ba ako?”.

“Kahit sabihin mo man o hindi talaga namang iiwan kita kase hindi naman tayo habang buhay magkasama. May sarili kang buhay at ganun din ako. Hindi tayo pareho ng tadhana. Iba yung gusto mo at iba din yung gusto ko”. Pagpapaliwanag ko sa kanya.

“Sino namang may sabi na iba yung gusto ko? Alam ba nya kung ano yung gusto ko?”.

“Bakit? Ano bang gusto mo? May iba ka bang gusto na ayaw mong mangyare?”.

“Wala naman akong ibang gusto. Ang tanging gusto ko lang naman ay ikaw. Gusto ko na mag-stay ka at ang ayaw kong mangyare ay yung iiwan mo ko”.

“A-Anong ibig mong sabihin?”.

“Malalaman mo din soon kung anong ibig kong sabihin. This time we better go home and introduce me to your parents”. Sabi nya saka bumitaw na sa pagkakayakap sakin.

“At bakit naman kita ipapakilala sa mga magulang ko?”.

“Just do the same in return. Pinakilala kita sa family ko and siguro its time na makilala ko na din sila. May mali ba duon?”. May ngiti sa labi nyang sabi.

“W-Wala naman. Nabibigla lang ako sa mga sinasabi mo”.

“Then let’s go”. Sabi nya saka pinagbuksan ako ng pinto ng sasakayang kararating lang na huminto sa harapan namin.

Sumakay na lang ako saka naupo at ganuon din sya. Pinaandar na naman ng driver ang sasakyan.

“Hindi ka ba hahanapin sa inyo?”.

“I can explain though”.

“Alam ba nila na nandito ka? Baka hindi, mag-alala pa sila sayo kung bakit wala ka”.

“Wala namang mangyayare saking masama unless kung patutuluyin mo ko sa inyo”.

“Bakit? Magtatagal ka ba dito sa cebu?”.

“Kung ilang araw ka dito ganuon na din ako”.

“Dalawang araw ako dito tapos pagiisipin mo yung mga magulang mo ng dalawang araw. Baka magalit pa sila sakin. Baka isipin nila na sinama pa kita dito”.

“They’ll not be mad kapag sinabi ko sa kanila na ikaw yung kasama ko. You know how much they trust you and mean to you”.

“Kapag pinagalitan ka wag mo kong sisisihin”.

“Of course. I’m the one who came here at desisyon ko yun. Kung mapagalitan edi mapagalitan. Hindi naman nila magagawang magalit sakin ng matagal”

“Ang taas ng tingin sa sarili ah”.

Tinawanan na lang nya ang sinabi ko.

“Are we okay?”. Seryoso nyang pagtatanong sakin ng lingunin ko sya.

“Wala naman tayong problema ah”.

“Yung hindi mo pagpansin at pakikipagusap sakin, tingin mo ba hindi problema yun?”.

Napabuntong hininga na lang ako. Alam ko na may kasalanan din ako sa puntong iyon pero hindi ko naman alam na masyado nyang kikimkimin iyon.

“Pasensya ka na kung hindi na kita pinapansin at kinakausap. Hindi ko lang kase kaya at alam ko na alam mo namang may magbabago talaga kaya hindi mo din maiaalis sakin ang hindi makaramdam ng pagkailang”.

“Hindi mo naman kailangan mailang. Ako pa rin naman to. Yung paul na nakilala mo”.

Hindi na ako nakapagsalita pa dahil hindi ko na din naman alam yung sasabihin ko sa mga sinasabi nya.

Nakarating din naman kami ng bahay ng gabing iyon.

“Kung sa hotel ka na lang magpalipas ng gabi”.

“Hindi mo man lang ba muna ako ipapakilala sa mga magulang mo?”.

“Gagawin ko naman iyon. Hindi naman kase kagandahan yung bahay namin”.

“I want to meet them. Tara na. Saan ba bahay nyo?”. Sabi nya at hinawakan ako sa kamay saka iginiya na para maglakad.

“Nakakahiya sayo, Paul”.

“Ganyan ka bang anak sa mga magulang mo. Kinakahiya mo kung anong buhay na meron kayo. Ano naman? Hindi naman ako naghahangad ng malaki. Hindi din naman ako maselan na tao at saka isa pa kaibigan mo ko. Hindi mo kailangan mahiya sakin”.

Kahit nagaalinlangan dinala ko na lang sya sa iskinita kung saan nakatirik ang bahay namin na hindi naman ganuong malaki ngunit hindi din naman baro baro. Sadyang makaluma lang yung istilo ng bahay namin.

Napapansin ko naman ang mga taong napapatingin dito sa kasama ko. Marahil sa likas na din na kakisigang taglay ni Paul kaya talagang mapupukaw ang atensyon ng kung sino mang makakakita sa kanya.

“Nandito na tayo”. Sabi ko saka bumitaw na sa pagkakahawak nya sa kamay ko at binuksan na ang gate.

Nakasunod naman sya sakin. Kumatok na lang ako sa pinto ng bahay namin. Agad na bumungad sakin ang mukha ng aking ina na kay tagal ko ng hindi nakikita.

“Anak!”. Masiglang gulat na sambit ni mama saka yumakap sakin at ganuon din ako.

Hindi ko naman maipaliwanag ang sayang nararamdaman ko ngayon kaya hindi ko na din napigilan ang mga nagbabadyang luha sa mga mata ko.

“Na-miss ko po kayo, ma”. Naiiyak kong sabi.

“Miss na miss din kita anak. Kami ng papa at mga kuya mo”.

Kumalas na ako sa pagkakayakap ko saka pinahid ang mga luha ko.

“Sino naman itong napakagwapong bata na ito? Kasama mo ba ito, anak?”. Pagtutukoy nya kay Paul.

“Si Paul, Ma. Ang totoo nyan hindi ko sya kasamang pumunta dito. Nagulat na lang din ako na nandito sya at saka isa pa hindi naman gwapo yan”.

Binati naman sya ni Paul at pinaunlakan naman sya ni mama ng isang yakap.

“Pumasok na kayo sa loob. Tamang tama ang dating nyo hinahanda ko na ang hapunan”.

Pumasok na lang ako at sumunod naman sakin si paul.

“Anong sabi mo? Hindi ako gwapo”.

“Narinig mo naman”.

“Gwapo kaya ako sabi ng mama mo”.

Tinawanan ko na lang sya.

“Pasensya ka na sa bahay namin ah”.

“It’s fine. Hindi naman ako nagrereklamo. Kung may irereklamo man ako, ikaw yun”.

“Bakit naman ako?”.

“Masyado mong kinakahiya yung bahay nyo”.

“Hindi ko lang maiwasan kase isang mayaman yung kasama ko”.

“Stop it”.

“Oh! Nak, mabuti naman napadalaw ka”. Bungad ni papa ng makita ako.

“Pa”.

“Oh! Sino naman itong binatilyo na kasama mo? Boyfriend mo ba ito, anak?”.

“Pa, hindi po. Si Paul yan. Kaibigan ko”.

“Hello po”. Saka nakipagkamay kay papa.

“Alam mo ba na—-”. 

Hindi na naituloy ni papa ang balak nyang sabihin dahil pinigilan ko na sya. Ayaw ko na kaseng buksan pa ang tungkol sa bagay na iyon.

“Alam na nya. Sinabi ko na po sa kanya”.

“Mabuti naman kung ganun. Kaano-ano ka ba ng anak ko? Manliligaw ka ba ng anak ko?”.

“Pa, magkaibigan nga lang kami ni Paul”.

“Pwede naman pong pag-usapan”. Sagot naman ni Paul.

Napatingin naman ako sa gawi ni Paul na nginitian lang ako at sumunod na lang kay papa ng ayain na sya nito sa hapag. Naguluhan naman ako sa sinagot nya sa tanong ni Papa. Kaya sumunod na lang din ako sa hapag.

“Nasaan po pala sila kuya?”. Pagtatanong ko pagkalapit ko kay mama na nagluluto.

“Hindi na naman nauwi ang mga kuya mo dito. Duon na sila umuuwi sa bahay ng mga asawa nila”.

“Paano po kayo? Sino po kasama nyo dito?”.

“Nandyan naman ang papa mo. Minsan dumadalaw naman dito ang mga pamangkin mo”.

“Kung dito na lang kaya ako mag-aral para masamahan ko kayo ni papa?”. Suhestyon ko dahil kahit papaano naaawa din ako sa kanila.

“Ayos lang kami dito ng papa mo. Mas magandang duon ka magtapos ng pag-aaral mo. Magiging masaya naman kami ng papa mo kung dadalasan nyo lang yung pagdalaw nyo dito satin”. Nakangiting sabi ni mama.

“Tulungan ko na po kayo”. Suhestyon ko.

“Matanong kita anak, kaibigan mo lang ba talaga yung kasama mo?”.

“Ma, kung ano man yang iniisip mo nagkakamali ka”.

“Ang gwapong bata. Pasado sya sakin”. Sabi nya habang nakatingin sa gawi ni Paul.

“Tumigil ka nga dyan, ma. Masunog pa yang niluluto mo eh”. Suway ko kay mama.

Napatingin na lang din ako sa gawi ni Paul at ni Papa na nag-uusap. Hindi ko naman alam kung anong pinaguusapan nila pero masasabi kong bilib talaga si Paul sa sarili nya. Hindi man lang dinapuan na kahit na anong hiya. Napangiti na lang ako dahil sa isiping hindi sya nahihiya sa mga magulang ko.

“Para saan naman yang mga ngiti mo, nak? May gusto ka sa kanya no?”. Pang-aasar sakin ni mama.

“Ma, hindi porket nagsama ako dito ng lalake boyfriend o gusto ko na agad. Sinabi ko nga sa inyo na hindi ko nga sya sinama dito”.

“Anong gusto mong sabihin ko na sinundan ka nya dito kase binusted mo sya?”.

“Wala kaming relasyon ni Paul, ma. Sadyang makulit lang yan. Hindi ko nga din inaasahan na susundan nya ako dito”.

“Aminin mo na, nak. Tayong dalawa lang naman eh. Kahit wag na ang papa mo”. Pang-aasar pa ni mama.

“Tama na nga yan, ma. Yung maintenance mo po kamusta na?”.

“Makakalimutan ko ba kung palaging pinapaalala sakin ng anak ko kada tatawag ako sa kanya”.

“Mabuti naman ho kung ganuon”.

“Maupo ka na at luto na ito”.

Naupo na lang ako sa upuan ko kung saan ako madalas maupo. Hinimas ko naman ang upuang iyon dahil kahit pati iyon na-miss ko. Napabuntong hininga naman ako dahil sa wakas nakatuntong ulit ako ng bahay namin.

“Ano ba ang pinaguusapan nyo at parang seryoso kayo na dalawa riyan?”. Natatawang puna sa kanila ni mama.

“Wala naman, mahal”. Malambing naman na sagot ni papa.

“Kumain na tayo”. Pang-aaya na ni mama.

Hinainan ko na lang ang sariling pinggan ng pagkaing niluto ni mama. Kumain na lang ako ng tahimik habang si mama at papa naman walang sawa sa katatanong kay paul.

“Ma, Pa, hayaan nyo po munang kumain si Paul. Hindi sya makakain kung puro kayo tanong”. Suway ko naman sa kanila.

“Okay lang naman sakin. Ang saya nga kausap ng parents mo”. Nakangiti nyang sabi.

“Dito ka na din pala magpalipas ng gabi”. Narinig kong suhestyon naman ni mama.

“Hindi na, ma. Sa hotel na sya magpapalipas ng gabi. Diba, paul?”.

“Gusto ko po yan”.

Naguguluhan naman akong napatingin sa gawi ni Paul. Nagtatanong ang hitsura ang ibinigay ko na lamang sa kanya.

Hindi ko na lang sya pinansin at nanahimik na lang habang kumakain. Hindi ko na lang din sinuway sila mama at papa habang kinakausap si Paul.

Natapos naman ang hapunan na iyon na hindi ko na sila inimik pa dahil natuon ang atensyon nila kay Paul. Niligpit ko na lang ang pinagkainan namin at saka nilagay sa lababo. Binanlawan ko na lang muna ang mga iyon bago ko hugasan.

“I’d really enjoy talking with your parents”.

“Halata naman sa tono ng boses mo pati na din dyan sa ngiti na nasa labi mo”.

“Let me help you”.

“Hindi na. Kaya ko na ito”. Pagtutol ko sa gusto nya.

“Hayaan mo na akong tulungan ka”.

“Wag na nga”.

“Sinabi na kaseng wag na eh. Ang kulit mo din eh”. Inis na sambit ko sa kanya dahil nabasa sya sa kakulitan nya.

“Anong ipapalit mo? Alam mo namang wala kang dala na kahit na ano”.

“I’m sorry”.

“Paul, halika dito. Hayaan mo na si cy dyan”. Narinig ko namang tawag sa kanya ni papa.

Nilisan din naman nya ako at ako naman tinapos na lang ang paghuhugas ng pinagkainan namin.

“Pagkatapos mo dyan ayusin mo na lang yung tutulugan ni Paul”.

Nagtungo na lang ako ng kwarto ko sa taas para ayusin iyon at duon na lang patuluyin si Paul.

“Hey”. Nilingon ko naman si paul na nasa pinto ng kwarto ko na naka-topless lang.

“Magsuot ka nga ng damit. Pagalitan ka pa ni papa kapag nakita ka nyang ganyan”.

“Ikaw na nga din may sabi, wala akong dala na kahit na ano. Nagpaalam na din naman ako kay tito kung pwedeng matulog akong walang pang-itaas”. Naningkit naman ang mga mata ko sa tinawag nya kay papa.

Parang ang bilis naman nila magkapalagayan ng loob kaya pala ganuon na lang kataas ang tingin nya sa sarili nya kase pinapaburan sya nila mama at papa.

“Anong ginawa mo at bakit tito na agad ang tawag mo kay papa?”.

“No offend pero usapang lalaki lang. I hope you understand”.

“At talagang sakin mo pa sinabi yung usapang lalake na yan ah. Iniinsulto mo ba ako, Paul?”.

“No, I just want to be transparent. I know na hindi ka naman interesado kung anong pinaguusapan ng mga lalaki kaya hindi ko na lang sinabi sayo”.

“Bahala ka. Matulog ka na”. Sabi ko saka hindi na inayos pa ang higaan nya.

“This room is nice. Hindi mo ba ako sasamahan dito?”. Sabi nya na nagpatigil sakin sa paglabas ko sa kwarto ko.

“Gusto mo bang magalit sayo si papa”. Sabi ko na tinawanan lang nya. 

“Inayos ko lang naman yung hihigaan mo kase gusto ko kumportable ka habang nandito ka sa bahay namin pero sa tingin ko hindi mo na kailangan yun”. Sabi ko saka tuluyan na akong lumabas ng kwarto ko saka nagtungo na lang sa kwarto ni kuya.

“Kailan pa sya naging ganun?”. Pagtatanong ko na lang sa sarili.

Nahiga na lang ako sa kama ng kuya ko na nanduon at sinayang ang sandali sa pagtitig sa kisame. Nakarinig naman ako ng mga katok sa pinto kaya bumangon ako para pagbuksan ang kumakatok.

“May kailangan ka?”. Bungad ko ng masilayan ko si Paul.

“Please stop being mad”.

“Ano munang kailangan mo?”.

“Nakalimutan ko kaseng magdala ng toothbrush. Pwede ko bang gamitin yung sayo?”.

“Hindi. Sumama-sama ka dito eh. Mag-isip muna kase bago magpadalos dalos sa gagawin mong desisyon ah”. May panunumbat kong sabi.

“I admit it. Hindi ko na din naman naisip kase ikaw lang naman yung iniisip ko”.

Hindi ko na lang sya sinagot saka lumabas na lang ng kwartong iyon at nagtungo ng kwarto ko. Nagtungo ako ng damitan ko para hanapan sya ng kakasya sa kanya na damit ko.

“Suotin mo”.

“B-Bakit?”. Pagtatakang abot nya sa damit na inaabot ko sa kanya.

“Bibili tayo ng toothbrush mo. Ayaw ko naman na lumabas ka na ganyan. Pagtinginan ka pa sa labas”.

Napatingin naman ako ng masama sa kanya ng bigla syang tumawa.

“Anong nakakatawa?”.

“Nothing”.

“Wala naman pala eh. Hindi ka naman baliw para tumawa ng walang dahilan”.

“Yes! I am crazy. Baliw sayo”.

“HAHAHAHAHA! Nakakatawa. Bilisan mo maghihintay ako sa baba”.

“Ayaw mo lang makita ng iba yung maskulado kong katawan eh kase gusto mo ikaw lang”. Pahabol na sabi nya saka sumunod na sakin habang sinusuot ang pinahiram kong damit.

“Hindi ako interesado sa katawan mo. Kung gusto mo, hubadin mo na yan”.

“Ayaw ko. Magagalit ka sakin eh”.

“Ewan ko sayo. Umayos ka nga”. Sabi ko saka nauna ng lumabas ng bahay.

Natatawang sumunod na lang sya sakin.

“Kung aasarin mo lang ako habang nandito ka, hindi na kita hahayaang mag-stay bukas sa bahay namin”.

“Seeing you mad is my happiness. Sarap kaya mang-inis tapos tatanungin mo sya kung bakit sya naiinis. Bakit ka pala naiinis?”.

Mas pinili ko na lang manahimik dahil ayaw kong mapikon sa kakulitan ni Paul.

“Pansinin mo naman ako. Kanina pa ako dito nagsasalita”.

“Wag ka magsalita para hindi ka nanghihingi ng atensyon”. Usal ko sa pagmumukha nya saka binilisan na lang yung paglalakad.

“Hintayin mo naman ako”.

“Ganyan ba epekto ng hindi ko pagpansin sayo ng matagal?”.

“Hindi mo naman maaalis sakin na kulitin ka kase kahit papaano matagal din yung isang linggo. Hindi mo alam kung gaano ako ka-bored nung mga araw na yun tapos makikita pa kitang kasama si tobi”. May pagkadisgusto nyang sabi. 

Nagtungo na lang kami ng pharmacy para bumili ng toothbrush nya. Hindi na naman sya nagsalita pa at parang kaawa awa naman yung hitsura nya habang tahimik. Hindi ko tuloy alam kung anong mas pipiliin ko yung maingay sya o yung tahimik sya.

“Hawakan mo. Umuwi na tayo”. Sabi ko na lang.

Hindi ko na naman sya pinigilan pa ng akbayan nya ako dahil sanay na naman din ako.

“Kaya ba hindi mo na ako naiisip kase may Tobi na nandyan para sayo?”.

“Kalimutan mo na nga lang si Tobi. Sinasabayan ko lang sya kumain sa cafeteria para hindi na sya bigyan ng issue ng mga kaklase natin”.

“Kailangan ba pati pagkakaibigan natin kalimutan mo na din para lang sa tobi na yan. Paano naman ako?”.

Tumingin naman ako sa gawi nya at sa malayo lang sya nakatingin.

“May problema ka ba kay Tobi? Wala namang masama kung kaibiganin ko sya ah. Mabait din naman yung tao”. Malumanay kong pagpapaliwanag.

“Sabagay sino nga ba naman ako para pigilan ka na magkaroon ng bagong kaibigan at sino naman ako para pigilan ka kung kakalimutan at papalitan mo na ako”.

“Wag mo ngang sabihin yan”. Sabi ko saka huminto sa paglalakad at ganun din sya.

Iniharap ko sya sakin saka hinawakan sya sa magkabilang balikat.

“Makinig ka sakin hindi mo kailangan malungkot kung magkakaroon ako ng bagong kaibigan. Magkaibigan pa rin naman tayo”.

“Tingin mo ba ganun ganun lang sakin yun. Umamin ka lang tapos ayun na yun. Ganun ganun na lang din yung pagkakaibigan natin. Paano kung umamin ka din kay Tobi?. Uulitin mo ulit kung ano yung ginawa mo sakin”.

“Okay! Okay! Kumalma ka. Hindi na kita iiwan at hindi na din kita kakalimutan para matigil ka na dyan sa kakaisip mo”. Pagsuko ko na lang dahil hindi talaga sya titigil.

Nabuhay naman ang ngiti sa mga labi nya saka mabilis na niyakap ako ng mahigpit.

“Sinabi mo yan. Wala ng bawian”.

Niyakap ko na lang din sya. Napangiti na lang ako dahil kahit papaano may mga bagay pa ding naaayos sa magandang usapan at kung minsan mas makakabuti kung yung isa magpapaubaya na lang para sa ikabubuti ng lahat.

“Cy, ikaw ba yan?”. Narinig kong boses ni Jarah. Kaibigan kong bakla.

Napabitaw naman ako sa pagkakayakap ko kay Paul saka hinarap ang kaibigan ko pati na din ang mga kasama nya na kaibigan ko din dito samin.

“Ikaw nga, Cy. Miss ka na namin”. Sabi nya saka mabilis na yumakap sakin.

“Miss ko na din naman kayo”. Sabi ko saka yumakap pabalik.

“Sino naman yung kasama mo? Jowa mo? Pakilala mo naman kami”.

“Hinaan mo nga yung boses mo. Hindi ko yan jowa. Kaibigan ko yan sa maynila”. Bulong ko naman sa kanya.

“Ang gwapo ah. Ano namang ginagawa nya dito sa cebu kung taga maynila sya?”.

“Paul, mauna ka na. Sasamahan ko lang itong mga kaibigan ko”.

“Hi!”. Bati naman ni Jarah kay Paul at nginitian naman sya ni Paul.

“Wag kang uuwi ng late. Duon ka na din matulog sa kwarto mo. Gusto kong katabi kita matulog”.

“Sige na. Pag-uwi ko na lang”. Pagpapauwi ko na lang sa kanya dahil kung ano ano pa sinasabi nya na naririnig pa ng mga kaibigan ko.

“Bongga ka girl. Ang gwapo ng jowabels mo ah. Ang protective. Sana all tapos gusto ka pa nyang makatabi matulog”. Kinikilig naman na sabi ni Debborah. Kaibigan kong babae na kalog.

“Naniwala naman kayo dun. Hindi naman kami papayagan ni papa na magtabi sa kama no”.

“Pero kung wala yung papa mo magtatabi talaga kayo?”. Pagtatanong naman ni Kaigan. Kaibigan ko ding bakla na ubod ng hinhin. Mas mahinhin pa kay maria clara.

Hindi ko naman sila mapigilan sa pagtitilian nila.

“Ikaw na talaga girl. Hindi mo man lang kami pinakilala pero nakapunta ka na ng bahay nila?”. Pagtatanong ni Debborah.

“Oo”. Sagot ko sabay tilian na naman nila.

“Ibig sabihin nagtabi na kayo sa higaan?”.

“Oo”. Sagot ko ulit at sabay na naman nilang tilian.

“Maghunos dili nga kayong tatlo. Hindi porket magkatabi sa higaan magkasintahan na o may nangyayare na. Ang dudumi ng isip nyo, mga yawa kayo”. Sabi ko saka isa isang pinagtutulak ang mga noo nila gamit ang hintuturo ko.

Nag-bonding na lang kami at nagpunta ng convenience store malapit sa lugar namin. Ako na nanlibre sa kanila dahil ako lang naman yung nakakaluwag saming apat. Masaya din ako na nakita ko sila na masaya dahil kahit papaano sila din yung kasama ko na bumuo ng kabataan ko at hinding hindi ko malilimutan yun.

“Sayang wala akong cellphone para sana kuhaan itong moment na to. Alam ko matatagalan ulit ako bago ako makabalik ulit dito”.

“Marami pa namang next time, bessy. Mamimiss ka namin. Mamimiss din namin tong libre mo”. Pagbibiro ni Debborah.

“Nag-matured ka na girl. Hindi tulad ni Jarah na mukha pa ding jeje at gusgusin”.

“Woy! Grabe ka naman sakin, Kaigan. Paano ba naman sya hindi magiging matured? Eh! May jowa”. Pagpupumilit ni Jarah.

“Baliw. Hindi ko nga boyfriend si Paul”. Natatawa kong sabi sa kanila.

“Hindi kami naniniwala. Iba yung yakapan nyo kanina eh. Masyadong mahigpit at punong puno ng pagmamahal”. Sabi ni Debborah na umaarte pa.

“Wait, alam nya ba na ganyan ka?”. Pagtatanong naman ni Kaigan.

“Oo, sinabi ko sa kanya”.

“Alam nya pero hindi man lang sya nahihiya na yakapin ka”. Gulat na sabi ni Debborah.

“Kung alam na nya dapat diba iniiwasan ka na nya pero bakit ganun nandito sya sa at kasama mo”. Pagtataka na usal ni Kaigan.

“Tinanong mo ba sya kung bakit”. Pagtatakang tanong ni Jarah.

“Correction lang ah. Hindi ko sya sinama dito. Kinausap ko na sya tungkol sa bagay na yan. Ang sabi nya lang kung totoo kang kaibigan dapat tanggap mo lahat kung ano mang meron yung isang tao”.

“Awww!”. Sabay sabay nilang usal.

“Mapapasana all ka na lang talaga. Sana all may ganun din akong kaibigan na sobrang gwapo tapos tanggap din ako”. Sabi ni Jarah na para bang humihiling.

“Baka may gusto pa kayo kase uuwi na din ako”.

“Uy! Hindi na sya makapaghintay na makatabi si Paul nya”. Pang-aasar ni Jarah.

“Tingin mo naman talaga tatabihan ko yun”.

“Bakit hindi ba?”. Pagpupumilit pa ni Debborah.

“Mga baliw pero namiss ko talaga kayo”. Tanging nasambit ko na lang.

Sinamahan naman nila akong maglakad pauwi ng bahay. Isa isa ko na lang silang niyakap bago tuluyang pumasok na ng bahay. Masaya naman akong pumasok na ng bahay.

“Seems that you have a good time with them. You’d really enjoy your time with your old friends”. Nakangiting bungad sakin ni Paul.

“Sino ba namang hindi magiging masaya kapag nakita mo ulit yung mga dati mong kaibigan”.

“Tapos na akong mag-toothbrush. Pwede mo na akong halikan?”. Sabi nya na ikinalingon ko naman kaagad sa kanya.

“Anong sabi mo?”.

“Alam mo ayaw ko na ngang sabihin eh. Pwede bang gawin ko na lang?”.

“Matulog ka na lang. Matutulog na lang din ako”. Sabi ko saka tinungo na ang hagdan para makaakyat na sa kwarto ni kuya.

“Dito ka na lang matulog”.

“Hindi pwede”.

“Kung hindi mo ko pwedeng tabihan. Baka pwedeng ako na lang tumabi sayo”.

“Parehas lang din yun. Good night”. Sabi ko saka pumasok na ng kwarto at sinara na ang pinto.

Narinig ko na lang din ang pagbukas at pagsara ng pinto ng kwarto ko. Nagtungo na lang ako ng kama at nahiga. Dinukot ko naman sa bulsa ko ang cellphone ko ng tumunog iyon.

“Bakit?”. Sabi ko pagkasagot ko sa tawag ni Paul.

“Hindi kase ako makatulog. Gusto ko lang marinig yung boses mo para makatulog ako”.

“Hindi mo ko kasintahan. Wag kang umasta na parang jowa kita”.

“Kung pagiging boyfriend lang naman yung pinoproblema mo, pwedeng pwede mo naman akong jowain eh. Hindi kita pagbabawalan para hindi mo na nasasabi yan”. Natatawa nyang sabi sa kabilang linya.

Bago ko pa malimutan kung sino itong kausap ko pinigilan ko na kaagad ang sariling labi sa gagawing pag-ngiti nito.

“Hindi kita kailangan maging kasintahan para maging masaya ako. Kaya kong maging masaya kahit wala ka sa buhay ko”.

“That hurts”. Natatawa nyang sabi.

“Matutulog na ako. Maaga pa akong gigising bukas”.

“Bakit naman?”.

“Nalaman kase nila kuya na umuwi ako kaya pupunta sila dito bukas kasama yung mga pamangkin ko”.

“Then another approach will happen again tomorrow”.

“Approach?”. May pagtataka kong sabi.

“Usapang lalake. Sorry”.

“Tigilan mo ko sa usapang lalake dyan ah. Baka gusto mong umuwi ka sa inyo ng may pasa sa mata”.

“I am not afraid”.

“Matutulog na ako. Ibaba ko na”.

“Mamaya na. May itatanong pa ako”.

“Ano ba yun?”.

“Mabait ba yung mga kuya mo?”.

Natawa naman akong bigla.

“Bakit ka tumatawa?”.

“Parang kanina lang ang lakas ng loob mo ah tapos ngayon tatanungin mo ko kung mabait ba yung mga kuya ko”. Sabi ko sabay tawa ko na naman.

“Wag kang masyadong kampante. Pustahan pa tayo na kaya kong kausapin yung mga kuya mo”.

“Paano mo naman nasabi na mga kuya ko? Alam mo ba kung ilan yung kuya ko?”.

“Yup! Sinabi sakin ni tito kanina”.

“Ah! Edi maganda na alam mo”.

“Last question na para makatulog ka na”.

“Kahit hindi mo ko tanungin, makakatulog pa din ako”. Pilosopong natatawa kong sabi.

“Saan ka mas kampante? Sa I love you o sa mahal kita?”.

“Anong klaseng tanong yan? Malay ko”.

“Sagutin mo na lang”.

“Bakit mo naman natanong?”. Sabi ko habang natatawa pa din.

“Pumili ka na lang ng isa”.

“Kung ako papipiliin at kung saan ako mas kampante siguro sa mahal kita”.

“Ano ulit yung pinipili mo? Hindi ko narinig”.

“Ang sabi ko mahal kita. Yun yung pinipili ko”.

“Then I should reply the same”.

“Eh! Ikaw, saan ka ba mas kampante?”.

“Mas kampante ako sa taong nagsabing mahal nya ako at pinipili ko yung taong nagsabi na mahal nya ako”.

“Ano? Ang gulo mo”. Naguguluhan kong sabi.

“Ano nga ulit yung pinili mo?”.

“Mahal kita”. Sagot ko na lang.

“Mahal din kita, Cy”. Pagkasabi nya nun ay binaba na nya yung tawag.

Bigla naman akong napaisip sa sinabi nya. Nanlaki naman yung mata ko ng makuha ko na yung nais nyang iparating. Nanlisik naman yung mata ko kaya ako naman yung tumawag sa kanya.

“What? Sasabihin mo ba ulit na mahal mo ko?”.

“Wag mo kong pinagtitripan ah”. Natatawa kong usal.

“Hindi kita pinagtitripan. Mahal talaga kita”.

“Uuwi ka talagang may black eye sa inyo”.

“Kahit masakit tatanggapin ko kase mahal kita”.

“Matulog ka na”. Sabi ko saka binaba na lang yung tawag.

Hindi ko alam pero sobrang bilis ng tibok ng puso ko ng mga sandaling iyon. Natigilan naman ako ng mapansin ko ang pagwawala ng puso ko sa loob ng dibdib ko. Pinakalma ko ang sarili at inisip na wala lang ang mga iyon. Hindi ko na lang binigyan ng kahulugan ang mga salitang sinabi nya. Kapag kuwan ay natulog na lang ako.

CHAPTER TWENTY EIGHT

Nagising ako ng maaga ng umagang iyon para tulungan si mama na maghanda ng agahan. Napatingin naman ako sa pinto ng kwarto ko na syang tinutulugan ni Paul ng makalabas na ako ng kwarto ni kuya na pansamantala kong tinulugan.

Hindi ko na nagawang katukin pa iyon dahil alam ko na tulog pa si Paul sa mga oras na ito. Napaisip naman akong bigla kung nagpaalam ba sya sa manager namin sa store na hindi sya papasok.

Hindi ko na lang inisip at bumaba na lang. Tatanungin ko na lang sya mamaya paggising nya.

“Aga mo atang nagising, nak.” Bungad sakin ni mama na nagtitimpla ng kape.

“Gusto ko lang po sanang tumulong sa paghahanda ng agahan.” Masayang sabi ko saka lumapit kay mama at yumakap.

“Yan ba talaga yung dahilan o baka kaya ka nagising ng maaga para ipaghanda ng agahan ang boyfriend mo.” Nakangisi nyang sabi.

“Tumigil ka nga dyan, ma. Hindi po pwedeng magkaroon ng kami. Lalaki si Paul at posibleng babae yung gusto nya.”

“Kung ganun, may gusto ka sa kanya?”

“Wala nga po. Si mama ang kulit.” Pagmamaktol ko.

“Pinaparating mo kase na hindi sya magkakagusto sayo kase babae yung maaaring gusto nya pero malay mo diba wala namang makapagsasabi kung ano talaga yung gusto nya.”

“Kahit ano pa pong sabihin nyo dyan, ma. Hindi mangyayare ’yan dahil kaibigan lang ang turing namin sa isa’t isa.” Patuloy kong pagpapaliwanag kay mama.

“Oh! Sya! Halina’t tulungan mo na lang akong maghanda ng agahan.” Natatawang usal ni mama sakin.

Tinulungan ko na lang si mama na maghanda ng agahan para sa umagang iyon. Tulog pa si papa at ganun din si Paul. Sila kuya at ang mga pamangkin ko mamaya pa namang tanghali darating.

“Maghihilamos lang po ako.” Paalam ko kay mama.

“Tingan mo na din kung gising na yung boyfriend mo para sabay sabay na tayong mag-almusal.” Bulyaw sakin ni mama na tatawa tawa pa.

Nagtungo na lang muna ako ng banyo para maghilamos ng mukha. Hindi naman ako nagtagal duon at umakyat na lang din para gisingin na si papa at si paul.

“Paul,” Tawag ko sa kanya habang marahang kinakatok ang pinto.

Ngunit hindi ako nakatanggap ng kahit na anong salita mula sa kanya. Hindi na ako kumatok pang muli baka mahimbing pang natutulog si Paul. Ayaw ko namang istorbohin ang pagtulog nya dahil hindi ko naman alam kung anong oras sya gumigising kapag ganitong walang pasok o kapag hindi sya napasok.

“What is it, my love?” Rinig kong tinig ni Paul na nagpahinto sakin sa pagbaba ng hagdan.

Nilingon ko naman sya para tapunan ng tingin. Nadapo ang paningin ko kay Paul na nakasandal sa nakabukas na pinto ng kwarto ko at gusot ang buhok na halatang kagigising lang. Nilapitan ko naman sya, sya na may ngiti sa labi.

“Nagising ba kita?” Pag-aalala ko.

“Hindi naman, love. Gising na naman ako nung kumatok ka.”

“Anong love? Sapakin kaya kita dyan. Gising ka na pala. Hindi ka man lang nagsasalita.”

“Hinihintay kase kitang pumasok eh! Hindi ka naman pumasok kaya bumangon na lang ako para makita kita, love.”

“Ikaw, hindi porket alam mo na bakla ako. Pwede mo na akong asar-asarin. Kung gising ka na talaga, nandito lang naman ako para sabihin sayo na handa na ang agahan.” Sabi ko saka pinagpatuloy na lang ang pagbaba ko ng hagdan.

Hindi pa man ako tuluyang nakakababa ng hagdan ng bigla naman akong hilahin ni Paul kaya napaakyat na lang ulit ako at kamuntikan ko pang ikatisod.

Ipinasok nya ako sa kwarto ko at saka sinara ang pinto. Nagtaka naman ako kung bakit. Napatingin na lang ako kay Paul na hindi pa din nawawaglit ang mga ngiti sa labi.

“Anong nangyayare sayo?” Sabi ko habang nakatutok ang mga mata ko sa kanya na palapit sa gawi ko.

“Sabihin mo sakin nandyan na ba yung mga kuya mo?”

“Wala pa. Bakit mo naman natanong?”

“Nothing”

“Wag mong sabihing natatakot ka sa mga kuya ko.” Pagsususpetsa ko.

“Hindi ako natatakot sa mga kuya mo. Natanong ko lang naman.”

“Talaga lang ah! Saka umayos ka nga hindi ka naman manliligaw daig mo pa yung manliligaw na kabado.” Natatawa kong sabi.

“Bakit? Sino ba yung liligawan ko kung sakali?”

“Malay ko ba kung sino yung nagugustuhan mo pero hindi ko naman sinasabi na ako.”

“Paano kung sabihin ko sayo na ikaw yung nagugustuhan ko?” Sabi nya.

“Hindi magandang biro. Mamaya darating na din sila kuya. Bumaba na tayo. Naghihintay na sila mama sa baba.” Sabi ko na lang saka lumabas na ulit ng silid na iyon.

Sumunod naman sya at patuloy pa din sya sa pang-aasar sakin na hindi ko na lang pinatulan.

“Mabuti naman at gising ka na. Halina kayo at ng makakain na tayo.” Pang-aaya ni mama.

Naupo na lang kami ni Paul at saka hinainan ng pagkain ang sariling pinggan.

“Sya nga pala, Paul. Alam ba ng mga magulang mo na nandito ka sa cebu?” Pagtatanong ni Papa.

“Honestly, hindi po nila alam na nagpunta ako dito pero no need to worry nakausap ko na po sila kagabi.”

“Mabuti naman kung ganun. Ayaw ko lang naman na masira yung image ng anak ko sa mga magulang mo. Alam mo na kapag namanhikan na kami sa inyo.” Natatawang sabi ni Papa na ikinabigla ko.

“Pa!” Suway ko kay papa.

“Hindi po mangyayare yun.” Natatawang sabi ni Paul.

Napaisip naman ako sa sinabi ni papa. Ako ba talaga yung mamamanhikan kung sakali. Diba yung manliligaw sa akin ’yong mamamanhikan at hindi ako. Hindi ko na lang inisip dahil alam kong biro lang din iyon ni papa.

“Wag mong seryosohin ’yang mga sinasabi ni Papa sayo ah. Ganyan lang talaga ’yan si Papa”. Sabi ko na lang kay Paul baka kase kung ano na lang isipin nya at baka mailang na din sya sa pagkakataong ito.

“Bakit? Ayaw mo ba sakin?” Pagpatol ni Paul sa biro ni Papa.

“Oo nga, nak. Kung manliligaw ba sayo si Paul?  Papayagan mo?” Pang-aasar naman na sabi ni mama.

“Ang tanong kung papayag po kayo”. Sabi ko na lang.

“Aba! Syempre naman, anak. Mabait na bata at napakagwapo pa.” Kinikilig na sabi ni mama.

“Ma, uulitin ko sa inyo na kaibigan ko lang si paul tsaka kayo na din nagsabi na wag muna ako magbo-boyfriend. Saka isa pa babae yung gusto ni Paul. Ayaw ko naman na masira yung pagkakaibigan namin dahil lang dyan sa relasyon na sinasabi nyo.” Seryoso kong usal.

“Ito naman masyadong seryoso. Gusto lang naman namin na maging masaya ka. Kung hindi man itong si Paul, kung makilala mo man yung lalaking magpapasaya sayo. Susuportahan ka namin ng papa mo.”

“Wag na po nating pag-usapan ’yan. Alam naman natin na hindi na darating yun.”

“Anak, wag bitter.” Pangangantyaw pa sakin ni mama.

“Nagsasabi lang po ako ng totoo. Wala din po akong panahon dyan.”

“Anak, wala namang masama kung gusto mong maging masaya. Hindi ka naman namin pagbabawalan sa mga nanaisin mo. Wag mo kami masyadong intindihin ng Papa mo. Wag mo masydong isubsob yung sarili mo sa pag-aaral at pagtatrabaho para samin.”

“Hindi ko naman po ginagawa dahil kailangan. Ginagawa ko po yun dahil gusto ko. Ayaw ko po kayong mahirapan ni Papa.”

“Tama na ’yan. Kumain na lang tayo. Lumalamig na ’tong pagkain natin.”

“Pasensya ka na, Paul. Makulit din talaga ’yan sila mama.”

“Okay lang.”

Hindi ko alam pero napapansin ko din yung sarili ko na masyado na akong nag-aalala sa bawat kilos at sasabihin ko. Napapansin ko din na hindi na ako yung dating masaya. Palagi ko na lang iniisip yung ibang tao at napapansin ko din na nakakalimutan ko na yung sarili ko. Nakakalimutan ko ng pasayahin ang sarili ko.

“Tito,” Masayang bungad sakin ng mga pamangkin ko.

“Kuya,” Sabi ko sabay yakap sa dalawa kong kuya.

“Tito, aalis ka po ba ulit?” Pagtatanong sakin ni Sophie. Bunsong anak ni Kuya Billy. Panganay saming tatlo.

Ibinaba ko naman ang sarili kapantay nya para masulyapan ko ang cute niyang mukha.

“Oo pero dadalaw naman ako minsan.” Sabi ko saka kinurot ang pisngi nya.

“Hindi mo sinabi samin na may boyfriend ka na pala.” Narinig kong sabi ni Kuya Joseph. Pangalawa saming tatlo at may dalawa na ding anak.

“Wala pa akong boyfriend ’no.” Sabi ko pagkatayo ko.

“Sino itong lalaking ito na nasa bahay natin? Manliligaw mo ba ’to?” Pagtutukoy nya kay Paul.

Lumapit naman ako kay Paul at saka ipinakilala sya sa mga kuya ko.

“Paul, Si Kuya Billy at Kuya Joseph. Mga kuya kong pasaway, si Paul.” Pagpapakilala ko sa kanila sa isa’t isa.

Nginitian naman sila ni Paul at nakipagkamay pa.

“Hindi mo ba pinopormahan itong kapatid namin?” Asik ni Kuya Billy.

“Hindi naman po siguro masama kung magpapaalam po muna ako sa inyo.”

Napatingin naman ako kay Paul saka marahan at palihim na siniko sya.

“Nagbibiro lang sya kuya.”

“Pwede ba naming makausap sandali si Paul?” Pagpapaalam nila sakin.

“Hindi nyo naman kailangan magpaalam. Pwede nyo naman pag-usapan dito. Tungkol ba saan yung pag-uusapan nyo?”

“Usapang lalake lang bunso.” Sabi sakin ni Kuya Joseph saka ginulo pa ang buhok ko.

Napasimangot na lang ako dahil kahapon ko pa naririnig ang salitang iyon kay paul at ngayon sa mga kuya ko naman. Inis na tinalikuran ko na lang sila saka nilapitan na lang ang apat kong pamangkin.

“Tito, sino po sya? Boyfriend mo po?” Pagtatanong ni Jabbie. Panganay na anak ni Kuya billy.

“Saan mo natutunan yang ganyan mga bagay? Hindi mo dapat tinatanong ’yan. Masyado ka pang bata para malaman ang tungkol sa bagay na ’yan. Tinuruan ka ba ng papa mo?” Malumanay na pagpapagalit ko sa kanya.

“Si lola po nagturo sakin. Tanungin daw po kita kung boyfriend mo daw po yung kasama mo.” May pagtatampo nyang sabi dahil sa muntikan ko na syang mapagalitan.

“Si mama talaga.” Napahilamos na lang ako sa sariling mukha.

“Kung ano man sinabi sayo ni lola, wag kang maniniwala, okay?”

“Opo”

“Tito, wala ka bang pasalubong samin? Maganda ba sa maynila?” Pagtatanong naman sakin ni Harry. Panganay ni Kuya Joseph.

“Nakalimutang bumili ni tito eh. Gala na lang tayo mamaya, gusto nyo?” Pagkasabi ko nun saka naman naghiyawan ang mga pamangkin ko sa tuwa.

“Kasama mo po si Kuya Paul?” Pagtatanong naman ni Mollice. Bunso ni Kuya Joseph.

“Paano mo nalaman pangalan nya, Harry?” Natutuwa turan ko sa kanya.

“Sinabi po sakin ni lola.”

Napangiti na lang ako dahil sa kakulitan ni mama. Hindi ko na lang pinansin at sinagot na lang ang tanong ni Harry.

“Mga hapon na tayo umalis. Medyo mainit pa.” Turan ko sa mga pamangkin ko.

Napatingin na lang ako sa hapag kung saan nanduon ang mga magulang ko pati na din ang dalawang kuya ko habang kinakausap si Paul. Napakunot noo naman ako dahil sa isiping ano naman kaya ang pinaguusapa nila. Tumayo naman ako at saka nagtungo ng kusina. Nagpanggap na kukuha lang ng maiinom sa ref pero bigla silang natahimik ng dumating ako.

“Mukhang seryoso ng pinaguusapan nyo ah! Baka pwede kong malaman kung anong pinaguusapan nyo.” Masayang tinig na sabi ko.

“Duon ka na lang sa mga pamangkin mo. Samahan mo na lang silang maglaro.” Pagtatabuyan sakin ni mama.

“Ayaw nyo talaga ipaalam sakin kung ano pinaguusapan nyo ah!” Sabi ko saka nilisan na lang ang kusina.

Baka may tinatanong lang sila kay Paul. Sabagay magtataka din naman sila kung bakit may kaibigan akong lalake sa kabila ng pagiging ganito ko. Kahit naman sino magtataka kaya siguro kinakausap nila si Paul para alamin kung bakit nga ba nya ako kinaibigan. Napangiti na lang ako sa naisip ko.

“Gusto mo bang sumama samin mamaya?” Pang-aaya ko kay Paul na kakapasok lang ng kwarto ko.

“Saan?”

“Ipapasyal ko lang yung mga pamangkin ko. Na-miss ko din kase yung mga yun eh!”

“I’ll go. Ano palang ginagawa mo dito? I mean bakit ka pala nandito?”

“Naghahanap lang ako ng pwede mong suotin mamaya. Bawal na ba akong pumasok ng kwarto ko?”

Napatingin na lang ako sa kanya at nakunot ang noo dahil sa pagngiti nya.

“Ano namang nginingiti-ngiti mo dyan?” Puna ko sa kanya.

“Natutuwa lang ako kase kahit hindi ako magsabi, inaasikaso mo ako, kahit yung susuotin ko pa mamaya hinahanda mo.”

“Wag mong bigyan ng kahulugan yung ginagawa ko. Ginagawa ko lang ’to kase ayaw ko naman na hindi ka maligo kapag umalis na tayo.”

“Pero inaasikaso mo parin ako.”

“Nagtataka lang ako ah! Ano ba talaga yung pinaguusapan nyo kanina? Pwede ko bang malaman?”

“It’s too soon para malaman mo. Wag ka mag-alala sasabihin ko din naman sayo.”

“Kailan pa? Ang sabihin mo ayaw mo lang talaga ipaalam.”

“Hindi pa kase pwede. Kapag pwede na naman hindi naman ako magdadalawang isip na hindi sabihin sayo.”

Lumapit sya sakin at sumandal sa cabinet kung saan ako naghahalungkat ng damit na kakasya sa kanya.

“Tumigil ka nga sa kakangiti mo dyan.” Suway ko sa kanya.

“Masaya lang naman ako kase nakilala ko na din yung family mo.”

“Salamat naman at wala kang side comments sa family ko.”

“Why would I be If magiging part na ako ng family nyo.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi pwedeng malaman.”

“Usapang lalake pero nandun si mama. Ano tingin nyo kay mama lalake tapos sakin babae?”

Tinawanan lang nya yung sinabi ko kaya hindi ko na lang din pinilit na alamin. Malalaman ko din naman daw pagdating ng araw.

“Samahan mo na lang akong mamili ng damit mo. Walang kakasya sayong damit ko.”

“Ngayon na tayo aalis?”.

“Oo. Nasa maynila na kase karamihan sa mga damit ko.”

“Pansin ko lang, bakit ang hilig mo sa oversize shirts? Nagmumukha ka tuloy pandak lalo.”

“Hindi ako pandak. Sadyang di lang ako biniyayaan ng katangkaran at saka isa pa kumportable kase ako sa medyo malalaki saking damit.”

“Ma, labas lang kami ni Paul. May bibilhin lang kami.” Paalam ko sa kanila.

Nagdala na lang ako ng payong dahil tanghaling tapat ng mga oras na iyon. Binuksan ko na lang ang payong at hindi ko na sya pinigilan na sya na yung humawak ng payong.

“Paul, nagpaalam ka ba kay sir regie?” Pag-aalala kong tanong habang naglalakad na palabas ng gate kasabay sya.

“Bakit? Nag-aalala ka?”

“Magsisinungaling naman ako kapag sinabi kong hindi.”

“It’s good to know that you’re concern about me. Actually, nahirapan ako magpaalam pero dahil maraming customer nung araw na ’yon kaya pinayagan na lang nya ako.”

“Hindi ka din nag-iisip. Baka matanggal ka sa trabaho. Sabagay hindi na naman malaking kaso sayo ’yon.” Bigla kong bawi.

“If ever na matanggal man ako. I still have a job to do.”

“Ano naman yun?”.

“I told you it’s to soon for you to know.”

“Hindi naman yung tungkol sa pinagusapan nyo kanina. I mean yung bagong trabaho na sinasabi mo.”

“Hindi ko pa alam. Baka mag-focus na lang ako sa school.”

“Payong kaibigan lang, sa susunod wag ka na magpadalos dalos sa desisyon mo dahil maraming bagay ang naaapektuhan katulad ko.”

“How come na pati ikaw naapektuhan?” Nakangiti nyang sabi.

“Sakin na ’yon.”

“You keeping secrets now huh!” Natatawa nyang sabi.

“Hindi secret ’yon. Ang gusto ko sanang sabihin sayo na istorbo ka.” Sabi ko saka mabilis na tumakbo baka kase batukan nya ako.

“Woi! Sandali!” Paghahabol nya sakin.

Hindi naman kami nagtagal na mamili ng damit nya sa mall dahil hindi ko sya pinayagan na mamili ng damit sa palengke dahil walang kakasya at sa tingin ko walang babagay sa kanya. Gusto nya pang ipilit na sa palengke na lang. Ang hindi nya alam ang taas ng standards ng appearance nya baka pagkaguluhan pa sya ng mga babae duon.

“You’re keeping me away from girls huh!”

“Hindi ah! Ayaw ko lang na pagkaguluhan ka.”

“Hindi naman siguro not unless na gusto mo sayo lang ako.”

“Tumigil ka nga sa kakornihan mo. Pumasok na tayo at mainit.” Sabi ko ng mabuksan ko na ang gate ng bahay namin.

Natatawang sumunod naman sya sakin.

“Tito, aalis na po ba tayo? Nakaligo na po kami.” Bungad sakin ni Sophie.

Ayaw ko naman paghintayin pa sila dahil mukhang handang handa na talaga silang umalis.

“Maliligo lang muna ako tapos aalis na tayo.” Nakangiti kong sabi saka pinisil ulit ang pisngi nya.

“Paul, ayos lang ba sayo kung ngayon na tayo aalis?”

“Okay lang naman. No problem. Maliligo na ba tayo?”

“Mauna ka na”.

“Hindi tayo sabay?”

“Umayos ka nga. Marinig ka ng mga pamangkin ko. Kung ano ano na nga pinagiisip nila sayo eh!”

“Ano ba iniisip nila sakin? Na boyfriend mo ko. Well, I can say na hindi naman sila nagkakamali.”

“Maligo ka na. Dami pang sinasabi.” Pagpapalayas ko na lang sa kanya.

“Sobrang na-miss ka nyan ng mga pamangkin mo.” Narinig kong usal ni Kuya Billy.

Lumapit naman ako sa gawi nilang apat na nakaupo sa sofa sa sala. Naupo na lang ako sa pagitan nila mama at papa saka parehas silang inakbayan.

“Miss ko na din naman ’yang mga pamangkin ko. Kahit medyo malungkot sa maynila pero sa tuwing naiisip ko sila pati na din po kayo nawawala yung lungkot na nararamdaman ko.”

“Anak, pwede ka namang bumalik na lang dito sa susunod na semester kung pakiramdam mo nalulungkot ka na.” May pag-aalalang sabi ni mama.

“Kunwari lang ’yan na nalulungkot ’yan duon. Nandyan si Paul paanong malulungkot ’yan dun.” Pang-aasar sakin ni Kuya Joseph.

“Tumigil ka nga dyan kuya. Nandyan yung mga pamangkin ko.”

“Kung may nagugustuhan ka na sa maynila? Ipakilala mo agad samin.” Sulsol pa ni Kuya Billy.

“Wala!”

“Nakita mo na wala kase nga may paul na.” Dugtong pa ni Kuya Billy.

“Kayong dalawa tigilan nyo na nga itong bunso natin.” Masayang suway ni Papa sa kanila.

Napamasid na lang ako sa mga ngiti ng mga kasama kong nandito. Hindi ko tuloy alam kung maluluha ako sa pagkakataong iyon dahil sa tuwa ngunit iniisip ko pa lang nararamdaman kong nag-iinit na yung dalawa kong mata ko.

“Tingnan nyo, pinaiyak nyo na yung bunso natin.” Paninisi ni mama kila kuya.

“Tito, bakit ka po umiiyak?” Pagtatanong sakin ng lumapit na si Jabbie.

Lalo naman akong naiyak.

“Hindi ako naiyak.” Sabi ko saka agad na niyakap ang pamangkin kong si Jabbie.

“Yung papa mo kase pinaiyak itong bunso nilang kapatid.”

“Bad ka papa.” Palo ni Sophie sa papa nya.

Natawa na lang ako kase na-miss ko yung ganitong eksena sa bahay na ito.

“Bakit ka ba kase umiiyak bunso? Pinapalo na ako ng bunso ko?” Natatawang usal ni Kuya Billy. Natawa na lang din kaming lahat ngunit ang mga pamangkin ko nagtataka at iniisip na inaaway ako ng mga papa nila na sya namang nagpapangiti samin.

“Sophie, tama na yan.” Pagsusuway ko sa kanya.

“Pinaiyak ka po kase ni papa eh!”

“Umiiyak lang ako sa tuwa kase na-miss ko kayong lahat. Lalong lalo na itong mga pamangkin ko. Umiiyak din si tito kase hindi ko din alam kung kailan ako makakadalaw ulit.”

“Bakit? May pumipigil sayo?” May pagtatakang tanong ni Kuya Joseph.

Bigla naman akong napahinto sa tanong ni Kuya na iyon. Bigla ko namang naalala yung mga taong pumipigil sakin sa maynila. Hindi ko na lang inisip ang mahalaga nandito ako ngayon at kasama ko silang lahat kahit na sandali lang.

“W-Wala naman. Sadyang marami lang talaga kaming ginagawa sa school.”

“Nasabi din samin ni mama na nagtatrabaho ka daw sa maynila. Totoo ba yun?” May pagka-awtoridad na sabi ni Kuya Billy.

“Opo”

“Sinabihan din ako ni mama na ’wag na kitang pigilan. Ang sakin lang kapag hindi mo na kaya umalis ka na agad at magpokus ka na lang sa pag-aaral mo.”

“Kuya, hindi naman ako napapagod. Masaya naman ako sa ginagawa ko. Masaya din ako na nakakatulong ako sa pamilya natin lalong lalo na kay mama.” Pagpapaliwanag ko.

“Oh! Tapos ng maligo yung soon-to-be boyfriend mo.” Sabi ni Kuya Joseph habang nakatingin sa gawi ni Paul. Nilingon ko na lng din si Paul na kalalabas lang ng banyo suot suot ang pinamili naming damit nya sa mall.

“Kahit kailan hindi magkakaroon ng kami.” Sabi ko na lang.

“Maliligo na din po ako.” Sabi ko saka humalik sa pisngi ng mama at papa ko.

“Ang cute, cute, cute mo.” Sabi ko habang pinanggigigilan yung pisngi ni Sophie.

Tumayo na lang ako sa pagkakaupo at nagtungo na ng hagdan ng makasalubong ko si Paul.

“Paul, halika dito.” Tawag sa kanya ni Kuya Joseph.

“Akin na ’yang tuwalya mo. Ako na magsasampay sa taas.”

“Salamat. Anyways, bilisan mo maligo. I can’t wait to play my role.” May ngiti sa labi nyang sabi.

“Paul,” Tawag ulit sa kanya ni Kuya Joseph.

“Coming”

Hindi na ako nakatugon pa sa sinabi nya dahil sa pagtawag sa kanya ng mga kuya ko kaya umakyat na lang at isinampay ang tuwalyang ginamit nya na kinuha ko sa drawer ko.

Kumuha na lang ako ng damit pati na din ng panibagong tuwalya saka bumaba na at nagtungo ng banyo. Napatingin naman ako saglit sa gawi ng pamilya ko na nasa sala pati na din kay paul.

“Nakakapagtaka lang talaga ah! Napakaseryoso ng usapan nila kapag si Paul kausap nila. Matanong nga sya mamaya.” Sabi ko sa sarili na para bang may madilim na binabalak saka tuluyan ng pumasok ng banyo.

Hindi naman ako nagtagal sa loob ng banyo. Siguro mag-iisang oras na din ako sa banyo. Wala namang pumapansin sa tagal kong maligo kaya ayos lang sakin. Binababad ko kase ang sarili sa liquid foam na ginagamit ko sa tuwing naliligo ako. Sinusulit ko kase bawat ginagamit kong product. Share ko lang.

Lumabas na ako ng banyo ng matapos na akong maligo at ganuon pa din ang postura nilang lahat. Hindi man lang nila napansin ang paglabas ko ng banyo. Napakunot noo naman ako.

“May hindi sila sinasabi sakin.” Sabi ko habang natatawang nanlilisik ang mga mata.

Umakyat na lang ako para isamapay na lang din ang ginamit na tuwalya at para makaalis na. Dumaan muna ako sa kwarto ko para tignan ang sarili sa salamin. Pinatuyo ko na lang muna ang buhok sa harap ng electric fan.

“Tulog na si sophie sa sobrang tagal mo. Aalis pa ba kayo?” Pagtatanong ni Kuya Billy na kakapasok lang ng kwarto ko.

“Bababa na ako.”

“Sige.”

CHAPTER TWENTY NINE

Bumaba na lang ako para silipin ang cute kong pamangkin na natutulog na sa sofa. Napangiti na lang ako dahil hindi talaga maalis ang ka-cute-an ng pamangkin kong ito.

“Sophie, gising na. Aalis na tayo.” Sabi ko pero ayaw magising.

“Wag mo na lang isama.” Sabi naman ni Kuya Billy.

“Hindi pwede baka magtampo sakin ’to.”

“Sophie, bye bye na aalis na kami.” Pagkasabi ko nun biglang bumangon si sophie saka umiyak.

“Sama ako.” Ngawa ni sophie na umalingawngaw sa kabuuan ng bahay namin. Bigla naman kaming natawang lahat.

Bigla naman akong naawa kase pinaiyak ko sya. Hindi ko din naman alam. Kailangan pala takutin para magising.

“Sama ako.” Patuloy pa din sya sa pag-iyak.

Nabahala naman ako kaya agad na kinarga ko sya.

“Tahan na. Sasama na yan. Hindi na iiwan ’yan ni tito.” Sabi ko habang pinapahid ang mga luha nya pero umiiyak pa din sya.

“Yan kase.” Pangangantyaw naman sakin ni Kuya Billy na tumatawa pa.

“Gusto mo ba talagang sumama?” Pagtatanong ko na tinanguan naman nya habang humihikbi hikbi pa.

“Kaya tigil ka na sa pag-iyak. Aalis na tayo. Gusto mo ba iwan ka ni tito?” Sabi ko na nagpaiyak na naman sa kanya.

“Hindi na. Sasama na ’yan. Alis na po kami.”

“Kayo ng bahala sa mga baby namin. Mommy at daddy.” Natatawang sabi ni Kuya Joseph.

“Alis na po kami.” Paalam din ni Paul.

“Sige, ingat kayo.” Bilin naman ni Mama.

“Tito, gusto ko po ng tom’s world.” Masayang sabi ni Jabbie. Natawa kaming pareho ni Paul sa gusto ni Jabbie.

“Sige, pupunta tayo dun. Ikaw, baby sophie, ano namang gusto mo?”

Alas kwatro na ng hapon ng mga oras na iyon. Karga ko si sophie sa kanang braso ko at hawak ko naman sa kaliwang kamay ko si Jabbie.

“I love you, mommy.” Bigla naman akong napatingin sa gawi ni Paul na nakangiti habang nakatingin sakin.

Bigla ko namang narinig ang hagikgik ni Harry pati ni mollice na nakahawak sa mga kamay ni Paul.

“Paul, umayos ka. Naririnig ka ng mga pamangkin ko.”

“They are not your nephew and niece for now. You are the mommy and I’m the daddy and this is our babies.”

“Sumakay ka naman sa biro ni kuya sayo.”

“I told you that this is the role I wanted to play, being a daddy.”

“Kung gusto mo ng maging daddy. Maghanap ka na ng girlfriend at asawahin mo na agad.”

Sumakay na lang kami ng Jeep patungo sa mall na pinuntahan namin kanina ni Paul at duon ko na lang din sila ipapasyal.

“Tito, may gusto ka po ba kay kuya paul?” Napatingin naman akong bigla sa tanong ni sophie na kalong kalong ko.

Napatingin naman ako sa mga pasaherong nakasakay din duon na biglang napatingin samin dahil sa tanong ni sophie. Napatingin din ako kay paul na para bang natutuwa pa sa tinanong ni sophie dahil sa mga ngiting nakaukit sa labi nya.

“Anong sabi ko sa inyo? Wag kayong magtatanong ng mga bagay na hindi nyo pa alam. Wala akong gusto kay Kuya Paul. Ayaw ko ng maririnig na nagtatanong pa kayo ng tungkol sa bagay na ’yan, okay?”

“Sorry po.”

Napatingin naman ako sa gawi ni Paul na nakasilip na sa labas ng bintana.

Hindi naman nagtagal ang byahe at nakarating din naman kami ng mall at tuwang tuwa naman silang pumasok habang nakasunod lang kami ni Paul. Hindi ko naman maiwasang hindi mapangiti. Medyo marami din ang tao sa mall ng araw ding iyon.

Kaya hinawakan ko na lang ang dalawa at ang dalawa naman kay Paul.

“Mommy, sa tom’s world na po tayo.” Nagtatakang napatingin naman ako kay Jabbie at kapag kuwan sa gawi ni Paul.

“Wala akong alam dyan.” Nakangiting sabi ni Paul.

Agad na nagtungo na lang kami ng toms world. Medyo nakaramdam din ako ng pagkailang dahil pakiramdam ko bawat tao na nakakasalubong namin napapatingin samin. Marahil dahil na din sa kasama kong agaw pansin.

“Yehey!” Nagtitinakbong pumasok sila sa loob ng toms world.

Hinabol naman namin sila dahil nag-iingat din kami sa dami ng tao.

“Pakibantayan mo muna sila. Bibili lang ako ng token.”

“Ako na.”

“Oh! Sige. Ito oh!” Pag-aabot ko ng pera sa kanya.

“I’ll take this one, babe. Just watch over our kids.” Bigla naman akong natanga sa sinabi nya. Hindi naman agad ako nakapagsalita dahil nabigla din ako at sa reaksyon na din ng mga nakarinig ng sinabi nya.

Bigla tuloy akong nakaramdam ng hiya. Talagang pinatulan nya yung biro ni kuya.

“Harry, dito lang. Hintayin nyo muna si Kuya Paul.”

“Daddy,” Sigaw ni Harry ng makita si Paul.

Nabahala naman ako baka kase isipin ng mga tao na mag-asawa kami ni Paul at isipin nila na anak talaga namin itong apat kong pamangkin.

“Here, babe. Take this. I’ll go with Harry and Mollice”. Pag-aabot nya sakin ng token.

“Ang dami naman nito. Magkano ginastos mo dito?” Pagtataka ko.

“You don’t have to worry, hon. I want our kids to enjoy this day.” Kanina babe ngayon naman hon.

“Let’s go” Pang-aaya na nya kay Harry at Mollice saka iniwan akong lutang.

“Tito, halika na po. Gusto ko na pong maglaro.”

Nabalik naman ako sa ulirat ng marinig ko na ang boses ni Sophie at Jabbie.

Sinamahan ko na lang sila kung saan nila gusto.

“Tito, gusto ko po nun.” Pagtuturo ni Sophie sa claw machine na may hello kitty sa loob.

“Ako din po.”

“Tabi muna kayo mga pamangkin ko. Si tito ang bahala sa inyo.” Sabi ko na para bang sasabak sa matinding labanan.

Naghulog ako ng token sa machine na iyon para kunin na ang gusto ng mga pamangkin kong ito.

“Ang daya naman oh!” Pagmamaktol ko dahil palagi na lang nahuhulog kung kailan malapit ko ng makuha. Nakakailang token na din kase ako.

“Sophie,” Masayang tinig ni Mollice kaya napatingin ako dito na tumatakbo palapit samin na may bitbit na malaking manika habang nakasunod si Paul at Harry na may bitbit ding stuffed toy.

“Paano mo nakuha ’yan?” Pagtatanong ni sophie.

“Kinuha ni daddy duon.”

“Mollice, hindi mo sya daddy. Yung daddy mo nasa bahay. Kuya ang itawag mo sa kanya.” Suway ko sa kanya.

“Babe, hayaan mo na lang yung anak natin.”

“Kapag hindi ka pa tumigil iiwan ko talaga kayo dito.”

“Babe, wag mo naman kaming iwan. Malulungkot kami ng mga anak mo.” Pagpupursigi nya sa pag-arte.

Napatingin naman akong bigla sa mga taong napatingin sa gawi namin dahil sa sinabi nya.

“Babe,”

“Oo na. Hindi na ako aalis.” Pagsuko ko na lang  para di na sya magsalita pa ng kung ano ano.

“Yes” Pagakto nya pa na para bang nanalo.

“Ano bang gusto ng baby sophie ko?” Masayang kausap ni Paul kay Sophie.

“Yan yung gusto nya. Kanina ko pa nga kinukuha hindi ko naman makuha.”

“Just watch your daddy.”

Napatingin naman ako sa mga pamangkin ko na nakasilip sa loob ng claw machine at naghihintay sa makukuha ni Paul. Napangiti na lang ako dahil kahit papaano nandyan si Paul at napapasaya nya yung mga pamangkin ko.

“Last one, makukuha na ni daddy ’to. Wag na kayong malungkot.” Pagpapatahan nya sa papaiyak ng si Sophie at Jabbie.

Lalo naman akong napangiti dahil sa pagpupursigi nya sa pag-arteng daddy nila. Nakatingin lang ako sa mukha ni Paul na seryoso para makuha na ang gusto ng dalawa kong pamangkin.

“Woah! See, I did it. Your daddy did it.” Masayang bulyaw ni Paul saka dinukot sa ilalim ang dalawang hello kitty stuff toy at iniabot iyon kay sophie at kay Jabbie.

Hindi ko naman napansin ang ibang tao na nanunuod na pala kay Paul kanina pa. Bigla naman ako nainis sa claw machine.

“Ang daya nento ah! Nakailang token na ako di ko man lang nakuha tapos sayo ilang token lang nakuha mo na.”

“Take it easy, babe. Walang laban ’yan sayo.” Pagbibiro nya.

“Ayyyyiiee,” Narinig ko namang hiyawan sa mga nakarinig ng sinabi nya na sya namang nagpatikhim sakin.

“Daddy, gusto ko pa pong maglaro.”

“Saan mo gusto, harry?”

“Duon po sa basketball.”

“Gusto din ni daddy yan. Tara, babe.”

“Hindi mo naman ako kailangan tawaging babe.” Pagmamaktol ko pero wala naman akong magagawa dahil kahit pati pamangkin ko pinapaburan na din sya.

Nagtungo naman silang dalawa sa basketball at sumunod na lang kaming tatlo.

“Gusto nyo din ba magbasketball?” Pagtatanong ko sa tatlong babae kong pamangkin.

“Tito, gusto ko po dun sa mga isda.” Asik naman ni Jabbie.

“Sige, duon na lang tayo.”

Nagtungo na lang kami duon at naghintay ng matatapos at aalis. Binigyan ko na lang sila ng token at hinayaan silang maglaro na tatlo habang ako nakikinuod lang.

“Why so serious in watching our kids?”

“Paul, pwede ba itigil mo na ’yang pag-arte mong daddy nila at saka wag mo na din akong tawaging babe.” Mahinang sabi ko sa kanya.

“Marami ka na bang nahuli?” Sabi nya pagkalapit kay Sophie at hindi man lang pinansin ang sinabi ko bagkus tinawanan lang.

Nakipaglaro na lang din ako sa kanila. Natutuwa naman ako dahil kada mahuhuli naming malaking isda, may kapalit na token din.

“Tito, nagugutom na po ako.” Pakiusap naman sakin ni Harry.

“Sige. Halika na. Bumaba ka na dyan sa upuan.”

“Paul,”

“Yes, babe?” Tugon nya na nakatuon parin ang pansin sa tinuturuang si Sophie sa paghuli.

“Nagugutom na kase si Harry. Gusto ng kumain.”

“Okay. Sophie, gusto mo na din bang kumain?”

“Opo” Masaya namang sabi nito.

“Tara na”

Lumabas na lang kami ng arcade na iyon dala dala ang mga napalanunan naming token at stuffed toys. Kinarga ni Paul si Sophie.

“Saan tayo, babe?”

“Isa lang naman gusto nilang kainan kapag nandito kami sa mall. Walang iba kundi sa Jollibee.” Masayang sambit ko.

“Ikaw, ano bang gusto mong kainin? Yung pagkain sa jollibee o ako?”

“Yung bibig mo.” Puna ko sa kanya dahil hindi din maganda yung sinasabi nya.

“I’m sorry, babe.” Nakangiti nyang sabi.

Naglakad na lang kami para pumunta na lang ng Jollibe at para makakain na din itong mga pamangkin ko.

“Excuse me, pwede po magtanong?” Napahinto naman ako sa paglalakad ng hintuan ako ng isang babae na nakangiti sakin.

Napatingin naman ako sa gawi ni paul na nauuna ng maglakad kasama ang tatlo kong pamangkin habang nasa tabi ko naman si Harry.

“Tungkol po saan?”

“Totoo ba na mag-asawa kayo nung guy na iyon? Narinig ko kase yung tawagan nyo kanina sa toms world.”

“Ah! Hindi. Nagbibiruan lang kami. Makukulit din kase itong pamangkin ko.” Agad ko namang tanggi.

“Pamangkin mo silang apat? So, hindi mo sila anak?”

“Hindi po. Bata pa po ako at saka nag-aaral pa po ako. Pinasyal ko lang yung mga pamangkin ko.”

“Kahit ganun masaya parin ako para sa inyo at sana magtagal kayo. Pasensya ka na kung naistorbo pa kita. Hindi ko lang kase mapigilang hindi kiligin. I love bl couple din kase eh!”

“Ah! Sige. Hehe.” Tanging nasambit ko na lang dahil hindi ko din alam ang ire-react ko.

Naglakad na lang ulit ako at sumunod na kila Paul. Nang makarating na kami ng Jollibee ay hindi ko naman mapigilan ang tuwang nananalaytay sa mga pamangkin kong sabik na sabik.

“Magkano pala yung nagastos mo sa token kanina?”

“Sabi ko wag mo ng intindihin yun. Libre ko na ’yon sa mga anak natin.”

Nababahala naman ako kase naririnig sya ng mga malapit samin kaya napapalingon kung sino mang makakarinig sa kanya.

“Oo na. Ano bang gusto mong kainin? Ako na lang ang o-order.”

“Family meal na lang tutal pamilya naman tayo.”

“Hindi naman nila gusto ’yon.”

“They’ll like it. Dapat alam mo na kung anong gusto nila, babe. Hanap lang ako ng mauupuan natin.” Pagpapaalam ni Paul.

“Tara! Mga anak samahan nyo si daddy.” Pang-aaya niya sa apat naming anak este apat kong pamangkin.

Natawa na lang ako habang pinagmamasdan ko silang lima. Masasabi kong masaya din silang kasama si Paul.

“Ang swerte mo naman.”

Bigla naman akong napatingin sa taong nasa harap ko na kinakausap ako.

“Bakit mo naman nasabi?” Nahihiyang sagot ko.

“Swerte ka sa asawa mo.”

“Hindi kami mag-asawa.” Nahihiya kong tugon sa babaeng kausap ko.

Nag-usap na lang kami habang nakapila. Ayaw ko man tanggapin ang akusasyon nya sakin pero pinipilit nya pa din kaya hindi na lang ako nakipagtalo bagkus tinanggap na lang.

“Babe,” Napatingin naman kaming dalawa sa tinig ni Paul. Sinenyasan naman nya ako kung saan kami uupo.

Dahil sa lakas ng pagkakasabi nya ng endearments na iyon napalingon tuloy sa kanya yung ibang mga nakapila at mga kumakain dun.

“Okay” Sabi ko na lang.

Hindi naman ako nagtagal sa pila at naka-order din. In-assist na lang ako ng isang crew hanggang sa mahanap ko ang kinauupuan nila.

“Anong nangyayare? Bakit umiiyak si sophie?” Pagtatanong ko ng makalapit na ako sa kinauupuan nila.

“I’m sorry, babe. Hindi ko sila napigilang hindi mag-away.”

“Okay lang. Sophie, tahan na. Kakain na tayo. Ayaw ko ng umiiyak habang kumakain.”

“Pasensya ka na sa mga pamangkin ko. Minsan ganyan talaga sila.”

“Don’t say sorry, babe. Mga anak natin sila kaya naiintindihan ko.”

“Kapag di ka pa tumigil sa ginagawa mo. Hindi ka talaga makakauwi sa bahay.”

“Papalayasin mo na ako, babe? Paano na yung pamilya natin?”

Natawa na lang ako sa kakulitan ni Paul.

“Kung gusto mo na talagang maging daddy, ako na mismo ang maghahanap ng mapapangasawa mo.”

“I’m contented with this. I don’t need somebody else.”

“Ano ba gusto mo sa mapapangasawa mo para alam ko kapag naghanap ako?”

“Hindi mo kilala sarili mo?”

“Hindi naman yung sarili ko yung tinutukoy ko na hahanapin ko para maging asawa mo.”

“Ayaw mo na nga ako maging boyfriend mo, ayaw mo pa ako maging asawa mo. Kung kabit na lang para kahit papaano may pagkakataon na magkasama tayo.”

“Harry, wag mong tutularan si Kuya Paul ah! Ang lalake dapat hindi nambababae”.

“Wala naman akong ibang babae, babe. Ikaw lang naman ang gusto ko.”

“Kumain na nga lang tayo.” Sabi ko na lang at saka inasikaso na lang ang pagkain ng mga pamangkin ko.

“Babe,”

“Bakit?”

“Nagugustuhan mo ng tinatawag kitang babe ah!”

“Hindi ah! Nasanay lang ako kase kanina mo pa sinasabi saka wala ka namang ibang tatawaging babe dito kundi ako lang.” Pagsakay ko na lang sa family act namin.

“Then from now on tatawagin na kitang babe hanggang sa makabalik tayo ng manila.”

“Ayusin mo lang talaga. Subukan mo lang akong tawaging babe sa school hindi talaga kita papansinin.”

“Naghahanap ka lang ng dahilan para makasama mo si Tobi.”

“Walang kinalaman si Tobi sa gagawin ko kapag tinawag mo talaga akong babe sa school.”

“Tito, sino po si Tobi?”

“Sya yung ipapalit sakin ng mommy nyo. Sino mas gusto nyo maging daddy ako o yung Tobi na ipapalit sakin ng mommy nyo?”

“Wag mo nga silang sabihan ng ganyan. Kung ano pa isipin nila.”

“Ikaw po gusto namin maging asawa ni tito.” Masiglang sambit ni Mollice.

“Mollice, gusto mo bang hindi na dumalaw si tito dito?”

“Hindi mo naman po magagawa yun eh!”

“At kailan ka pa natutong sumagot?”

“Nasabi ko lang po kase hindi mo naman po talaga kami kayang kalimutan.”

Napatingin na lang ako kay Paul na tatawa tawa sa tabi ko habang nakatingin sakin pati na din kay Mollice.

“Ayusin mo lang talaga yung pagiging daddy mo. Nahahawa na tuloy sa kapilyuhan mo yung mga pamangkin ko.”

“Kain ka na lang ng fries, babe.” Sabi nya saka kumuha ng fries para isubo sakin.

“Come on, nakatingin yung mga anak natin. Ayaw ko namang mapahiya sa kanila na tinatanggihan ako ng mommy nila.”

Kinain ko na lang yung fries na sinubo nya sakin saka naman humiyaw yung mga pamangkin ko na parang kinikilig.

“Ang babata nyo pa para kiligin. Wag nyo na lang pansinin itong daddy nyo.”

Nang matapos na kaming kumain ay nagpahinga lang kami saglit. Nag-take na din ng picture si Paul kasama ako pati na din ang mga pamangkin ko.

“Maggagabi na pala. Umuwi na tayo.” Pang-aaya ko.

“Bilihan muna natin sila tita ng pasalubong.”

Nagtungo muna kami ng Yellow Cab para bumili ng pizza na iuuwi naming pasalubong para kila mama, papa at sa mga kuya ko.

“Tito, masakit na po yung paa ko.” Asik ni Harry.

“Come here. Let me carry you.” Sabi ni Paul at agad naman syang nilapitan ni Harry.

“Tito,” Tawag sakin ni Sophie.

“Bakit sophie?”

“Inaantok na po ako.”

Kinarga ko na lang sya at pinahawak kay Jabbie ang stuff toy ni Sophie.

“Ako na lang ang bibili.” Suhestyon ko.

“Ako na” Asik naman ni Paul na karga karga si Harry.

Hindi ko na naman sya pinigilan. Naiwan na lang kami nila Jabbie, Mollice at Sophie sa labas ng store. Sinilip ko naman si Sophie na natutulog na.

Napatingin naman ako sa dalawa kong pamangkin na nilalaro ang stuff toy na napalanun ni Paul para sa kanila.

“Humawak ka sa kamay ko Jabbie. Dito ka na lang sa kabila Mollice. Wag kang bibitaw sa damit ko.”

Hindi na din kase mahahawakan ni Paul si Mollice dahil karga nga nya si Harry dala nya pa yung dalawang box ng pizza na binili nya.

“Mag-taxi na lang tayo.” Suhestyon ko dahil mukhang mga pagod na itong mga pamangkin ko.

Sumakay na lang kami ng taxi. Sa likod na lang kami naupong lima ng pamangkin ko at si Paul ay sa tabi naman ng driver. Napangiti na lang ako dahil napasaya ko ang mga pamangkin ko kasama si Paul.

Nakarating naman kami ng bahay at tulog na ang apat kong pamangkin. Nagpatulong na lang ako kila kuya na kargahin na lang yung mga anak nila.

“Mukhang pagod na pagod ang mga anak ko ah!” Nakangiting sambit ni Kuya Billy habang karga karga ang dalawa nyang anak.

Ako na lang nagbayad kay manong driver at binigyan ko na din sya ng tip dahil sa magandang serbisyo nya samin.

“Nasaan na yung taxi?” Paghahanap ni Paul.

“Umalis na. Binayaran ko na yung bill ng pamasahe natin.”

“Bakit mo ginawa yun?”

“Alangan naman hindi ako magbayad.”

“Dapat hinayaan mo na ako na lang yung magbayad.”

“Okay lang”

Sumunod na lang kaming dalawa sa loob ng bahay.

“Si Paul nakakuha lahat ng stuff toys na yan kase hindi ko makuha. Ayaw ko namang umuwing walang dala yung mga pamangkin ko.”

“Salamat nga din pala sa pa-pizza nyo.” Sabi ni Kuya Joseph na kumakain ng pizza.

“Sya nga pala anak, kailan ka pala babalik ng maynila?” Pagtatanong ni mama.

“Bukas po ng umaga.”

“Ikaw, Paul?”

“Bukas din po.”

“Ma, uuwi na kami. Hinahanap na ng misis ko yung mga anak namin.” Natutuwang sambit ni Kuya Billy.

“Kami din, ma.” Pagpapaalam din ni Kuya Joseph.

“Oh! Sige, mag-iingat kayo sa pag-uwi.”

“Kamusta nyo na lang ako kila ate.” Pahabol ko.

“Paul, wag mong kakalimutan yung pinagusapan natin kanina ah!” Pagpapaalala naman ni Kuya Billy kay Paul.

“Hindi ko po malilimutan.” Sagot naman ni Paul.

“Dito na kami.” Paalam nila samin.

“Ma, Pa, sa susunod tayo naman po yung gagala. Na-miss ko lang po kase talaga yung mga pamangkin ko.”

“Musta naman yung mga pamangkin mo? Hindi ba sila naging pasaway dito kay Paul?”

“Nako, Ma, kung alam nyo lang. Pabor na pabor sila kay Paul. Tinawag pa nga nilang daddy si Paul.”

“And they call Cy as their mommy.”

“Makulit. Sobrang kulit kaya sinakyan ko na lang.”

“Uhm! Tita, Tito, pwede ko po bang mahiram si Cy kahit sandali lang. Gusto ko lang po sanang maglakad lakad dyan sa labas kasama sya.”

“Walang problema. Basta ’wag magpapagabi. Umiwas din kayo sa gulo”. Pagbibilin ni Papa.

Hindi naman na ako nagtanong pa kung bakit gusto nya pang lumabas dahil sa isang banda gusto ko din naman.

Lumabas na lang kami ng bahay at sabay na naglakad.

“Paul, salamat nga pala kanina kase naging masaya yung mga pamangkin ko.”

“Gawain lang naman ng isang daddy iyon. Ang pasayahin ang mga anak nya pati na din ang asawa nya.”

“Hindi na ngayon dahil tapos na ang pagiging daddy mo.” Natatawa kong sabi.

Naglakad lakad lang kami habang naguusap tungkol sa nangyare ngayong araw lang.

“Tungkol nga pala sa sinabi ni kuya bago sya umalis—”. Sabi ko na hindi ko naituloy.

“Ah! Wala yun.”

“Ayaw nyo talagang ipaalam sakin ah! May dapat ba akong hindi malaman?”

“It’s not like that. Hindi naman nagmamadali ang panahon. Hindi mo mamamalayan na bukas malalaman mo na o di kaya sa susunod na araw.” Makahulugan nyang sabi.

“Hindi bale na lang. Nagtataka lang naman ako sa pinaguusapan nyo kanina pero kung ayaw nyo talagang ipaalam sakin hindi ko na kayo pipilitin. Wag kayo umasa na papansin ko kayo, ’yan lang ang masasabi ko.”

“Wala namang ganyanan. Baka kase mabigla ka kapag sinabi ko agad sayo ngayon.”

“Pwede mo naman sabihin sakin ngayon tutal hiniram mo naman yung oras ko sa mga magulang ko.”

“Hindi ko pa kase kayang sabihin eh! Subukan kong sabihin sayo bukas.”

“Sige”

Nagtungo na lang kami sa parkeng malapit sa lugar namin.

“May sasabihin ka ba?”

“Bakit? Nagmamadali ka ba?” Pag-aalala nya.

“Hindi naman. Wala din naman akong gagawin sa bahay.”

“Gusto mo ng palamig. Bibili ako.”

“Ikaw bahala.”

“Anong gusto mo?”

“Wala akong maisip eh!”

“Nasa harap mo na. Gustuhin mo na kase.”

“Hindi ka naman kase palamig.” Natatawa kong sabi.

“Kahit ano na lang. Kung ano sayo ganun na lang din sakin.” Sabi ko na lang.

Natatawang nilisan na lang nya ako saka nagtungo sa bilihan ng palamig. Medyo madami din ang tao sa parke. Napatingin naman ako sa tumatakbong si Paul patungong bilihan ng palamig. Napansin ko din ang ibang kababaihan na lumapit sa kanya. Napangiti na lang ako kase wala talaga syang alam kung gaano kalakas ang tinataglay nyang kagwapuhan.

“He looks so innocent about his physical appearance.” Napatigil naman ako sa nasambit ng bibig.

Bigla na lang akong natawa dahil sa english na nabigkas ng bibig ko. Napaisip naman ako sa sinabi ko. Wag mong sabihin na nagagwapuhan ka kay Paul. Aaminin ko na gwapo naman talaga sya at hindi naman maikakaila iyon sa mga taong napapalingon sa kanya.

“Here” Rinig kong tinig ni Paul na nagpabalik ng ulirat ko.

“Salamat” Tanging sambit ko na lang.

“Napansin mo ba yung mga babaeng lumapit sayo? Ano daw kailangan nila?”

“Don’t tell me na nagseselos ka sa kanila.”

“Hindi ah! Natutuwa pa nga ako kase may babaeng lumalapit sayo.”

“Tinanong lang naman nila yung pangalan ko at hinihingi yung number ko.”

“Binigay mo naman?”

“Yung pangalan ko sinabi ko pero yung number ko hindi ko binigay kase sabi ko may magagalit tapos ayun tinuro kita.”

“Bakit mo naman ako tinuro? Hindi naman ako magagalit.”

“Ayaw ko lang na magselos ka kaya hindi ko binigay.”

“Hindi ako nagseselos.” Sabi ko saka humigop na lang ng palamig na binili nya para sakin.

“Talaga ba? Bakit naiinis ka dyan?”

“Hindi ako naiinis.”

“Don’t worry hindi naman kita ipagpapalit sa kanila and besides nangako na din ako sa mga kuya mo pati na din sa magulang mo.”

“Nangako? Ng alin?”

“Malalaman mo din soon.”

“Ewan ko sayo”

“Wala ka bang nagugustuhan dito sa Cebu?”

“What do you mean?”

“Wala ka pa bang balak na maghanap ng girlfriend?”

“I told you hindi madaling maghanap ng girlfriend.”

“Maghanap ka na nga para hindi na lang ako palagi yung kasama mo at para may pagtuunan ka na ng pansin hindi yung sa akin na lang nakatuon yung atensyon mo.”

“Ikaw nga kase yung gusto ko kaso ayaw mo naman sakin.”

“Hindi ako naniniwala. Sabihan mo lang ako kapag may nagugustuhan ka na para matulungan kita.”

“Edi tulungan mo ko sa sarili mo. Kumbinsihin mo yung sarili mo na magkagusto na din sakin para maniwala ka na ikaw talaga yung gusto ko.”

“Hindi ako kasali sa mga pwede mong magustuhan.”

“Then tell me kung sino lang pwede kong magustuhan?”

“Kung natotorpe ka kay vanessa, sinasabi ko sayo na hindi ka dapat matorpe dahil kapag nalaman nya na may gusto ka din sa kanya lalambot yun at hindi na magiging mataray.”

“Hindi ko sya magugustuhan kahit kailan. Wag mo na lang syang pansinin.”

Napabuntong hininga na lang ako at saka tumingin na lang sa kalangitan.

“Paano ako makakahanap ng ibang magugustuhan ko, kung yung taong nagugustuhan ko ay nasa harapan ko lang?” Sabi ni Paul na nagpalingon sakin sa gawi nya. Bakas sa mukha nya ang labis na kaseryosohan.

“Hindi mo ko madadala dyan sa kalokohan mo. Sinasabi ko sayo na hindi ako magkakagusto sayo.”

“Then give me a reason kung bakit hindi kita pwedeng magustuhan.”

“Hindi kailangan ng dahilan dahil alam naman natin na hindi pwedeng magkagusto ang isang lalake sa kapwa nya lalake.” Natatawa ko namang sabi para mabali ang seryosong namumutawi sa pagitan namin.

“Then why you choose to be like that way?”

“Hindi porket pinili ko maging ganito. Pwede na din akong umibig sa lalake? Ayaw kong agawin yung kaligayahan na gustong maranasan ng isang lalake sa piling ng isang babae na gusto nyang mahalin.”

“I’ll understand and I don’t have the right to question it.”

“Naging masaya talaga ako ngayon kase napasaya mo yung mga pamangkin ko kaya deserve mo ng treat ko.” Sabi ko saka tumayo sa pagkakaupo sa bench na inuupuan namin.

“Tara” Sabi ko habang nakalahad ang kamay. Inabot naman nya iyon saka tumayo na din.

“Nakakain ka na ba sa tusok tusok?”

“I have never try.”

“Hindi naman sa pinipilit kita. Gusto ko lang na ma-try mo. Gusto mo ba?”

“Libre na tatanggihan ko pa.”

Nagtungo na lang kami sa tusok tusok na nasa parkeng iyon.

“Pwede pong pakiinit?” Sabi ko sa tindero.

“So, this is tusok tusok.”

“Yup and sana maging pamilyar ka na sa mga ganito. Dito ako nagpupunta kapag gusto kong kumain ng masasarap.”

“Masarap din ako. Baka gusto mong subukan.”

“Hehe! Pasensya na nagbibiro lang po sya.” Paghingi ko ng pasensya sa mga nakarinig sa kanya.

“Hindi ka masarap, okay? Atsaka hindi ka pagkain para kainin ko.” Mahinang sambit ko sa kanya na tinawanan lang nya.

Hinipan ko na lang ang kwek kwek na pinainit ko para saming dalawa at saka binayaran ko na lang din.

“Mainit pa yan.” Turan ko sa kanya.

“Sana hindi mo na lang pinainit kung palalamigin mo din.”

“Hindi kase masarap kainin kapag hindi mainit.”

“Bakit hindi mo pa kinakain? Lalamig yan.”

“Gusto mo bang mapaso ako.”

“Ako na lang kase kainin mo hindi ka pa mapapaso. Hindi mo na din ako kailangang hipan.”

“Hindi na magandang biro.” Sabi ko na lang.

“Hindi naman kase biro ’yon.”

“Halika nga dito.” Sabi ko saka nilayo sya sa mga tao na nanduon.

“Saan mo ko dadalhin? Kakainin mo na ba ako?” Natatawa nyang usal.

“Hindi kita kakainin. Nilalayo lang kita sa mga nakakarinig sa sinasabi mo.”

“Akala ko pa naman. Umaasa pa naman na ako.”

“Umuwi na lang tayo.”

“Mamaya na.”

“Mauuna na ako. Kumatok ka na lang.”

“Saan ako kakatok? Sa kwarto mo?”

“Ang dumi ng isip mo.” Sabi ko saka nagumpisa ng maglakad.

“Hey, I’m sorry. I just want to see you pissed that’s why I’m teasing you.”

“Asarin mo na lang ako sa ibang bagay wag lang sa ganuong paraan. Masyadong bulgar baka isipin pa nila na may nangyayare satin.”

“Bakit ba masyado mong iniisip yung iisipin ng ibang tao? Wala naman silang magagawa kung ano man gawin natin.”

“Basta ako uuwi na.”

Nagpatuloy na lang ako sa paglalakad at hindi na nagpapigil pa kay Paul. Gabi na din kaya oras na din siguro para umuwi na.

“Cy, watch out.”

Hindi ko naman napansin ang bisikletang makakasalubong ko kaya bumunggo iyon sa akin at nadaganan ng gulong ang isa kong paa. Hindi naman agad ako nakapag-react sa nangyare. Agad na lumapit ako sa natumbang estudyante na may-ari ng bisikleta.

“Ayos ka lang ba?” Pagtatanong ko habang tinutulungan syang tumayo.

“Ayos lang po ako.”

“Nasugatan ka ba?”

“Maliit na galos lang po ’to.” Ako na lang din ang nagtayo ng bisikleta nya.

“Sigurado ka bang ayos ka lang?”

“Gagamutin ko na lang po sa bahay.”

“Samahan mo muna akong bumili ng panlinis ng sugat mo.” Sugestyon ko.

“Hindi na po.”

“Hayaan mo na akong tumulong.” Sabi ko saka naglakad na para igiya sya sa botika.

Napahinto naman ako ng maramdaman ko ang sakit sa paa ko. Nakalimutan kong nadaanan pala iyon ng gulong ng bisikleta.

“Ayos ka lang, Cy?”

“Oo, samahan mo nga sya bumili ng panlinis ng sugat nya.”

“Sige, babalik ako agad.” Paalam nya saka sinamahan na yung bata.

“Hindi ko napansin ’yon ah!” Sabi ko ng maupo ako sa gilid ng kalsada sa tabi ng poste.

Hinawakan ko naman ang paa ko at hindi ko maigalaw iyon dahil sa sakit.

“Aray!” Usal ko.

“Ayos ka lang ba? Patingin nga ako.” Pagtatanong ni Paul na kababalik lang.

“Wag na. Mawawala din ito bukas. Tara na.” Sabi ko saka humawak sa poste para alalayang tumayo ang sarili.

“Pasan na lang kita.” May pag-aalala nyang turan sakin.

“Kaya ko pa naman maglakad.”

“Wag ng makulit. Pumasan ka na lang sakin.” Paglalahad nya sa sarili.

“Hindi ako papasan sayo.” Sabi ko saka iika ikang naglakad.

Hindi naman na ako nakapagreklamo ng sya na mismo ang magpasan sakin sa likod nya. Agad na napakapit ako sa balikat nya dahil muntikan na akong mawalan ng balanse.

“Sinabi na kaseng pumasan na lang eh! Gusto mo bang pahirapan pa yung sarili mo.” Pagsesermon nya sakin habang nakapasan na ako sa kanya.

“Hindi naman sa ganuon.”

“Its better to say thank you than to hear you complaining about my offer. I just want to make it easy for you.”

“S-Salamat”. Tanging nasambit ko na lang dahil sa pagpapagalit nya sakin.

“Good. Just stay still.”

Inayos nya muna ang pagkakapasan ko sa kanya saka nagumpisa ng maglakad. Nung una nakaramdam ako ng pagkailang pero nawala din naman iyon kaya hinayaan ko na lang ang sarili na maging komportable.

“Pasensya ka na.”

“Stop it”

“Galit ka pa ba?”

“Bakit naman ako magagalit?”

“Hindi ka galit?”

“Ano sa tingin mo?”

“Galit”

“Now you know the feeling of always being refused.”

Natahimik na lang ako at hindi na nagsalita. Wala na din namang nangahas pa sa aming dalawa na basagin ang katahimikan habang binabaybay ang daan pauwi.

Sinilip ko naman ang mukha ni Paul na seryoso kahit na sideview lang iyon. Nanlaki naman ang mata ko ng may bigla akong naramdamang kakaiba. Bumilis ang tibok ng puso ko ng oras na iyon na parang may nais iparating. Sumulyap ulit ako sa mukha ni Paul at mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Ano itong nararamdaman ko?”. Pagtatanong ng isip ko .

Hindi ko namamalayan na napapangiti na pala ako habang nakatitig ako sa mukha nya.

“Anong ibig sabihin ng nararamdaman ko? Bakit parang may kakaiba dito sa nararamdaman ko? Bakit parang nahuhulog yung puso ko sa sobrang tuwa?” Pagtatanong ko sa sarili.

“Nagkakagusto na ba ako kay Paul? Hindi maaari ito. Hindi ako pwedeng magkagusto sa kanya.”

Pinakalma ko ang sarili at pinatahimik ko ang pusong kanina pa nagwawala. Pinaalala ko sa  sarili na wala ito. Humigit na lang ako ng hangin.

Hindi ko alam pero natutuwa ako sa ganitong posisyon namin. Hindi ko din namamalayan na napapayakap na pala ako sa kanya.

“You can hug me but not that tight.”

“Sorry.” Sabi ko na lang saka agad na niluwagan ko naman yung pagkakayakap ko sa kanya.

Bigla naman akong nakaramdam ng pagkainis sa sarili. Pinaalalahanan ko na lang muli ang sarili na umayos.

Nakarating din naman kami ng bahay na pasan pasan parin nya ako.

“Ang ganda nyong pagmasdan na dalawa habang ganyan.” Masayang salubong samin ni mama sa pintuan.

“Napilayan po kase si Cy kaya pinasan ko na lang po. Humihingi po ako ng pasensya.”

“Wag ka ngang humingi ng sorry. Hindi mo naman kasalanan.” Usal ko.

“Bakit ka naman napilayan?”

“Hindi ko po kase napansin yung bisikleta na paparating kaya nagkabungguan kami.”

“Hindi ka talaga nag-iingat na bata ka. Pumasok na kayo sa loob at ng mahilot ko yang pilay mo.” Sabi ni Papa.

Ipinasok na lang ako ni Paul saka iniupo sa sofa. Naupo na lang ako duon habang si Papa naman agad na sinuri ang paa kong nadaganan ng gulong ng bike kanina.

“Dahan dahan lang po, Pa. Masakit.”

“Ano ba talaga kase nangyare?”

“Nag-walk out po kase sya ng makita nyang may kausap akong babae kanina sa park.” Pagbibiro ni Paul na tinawanan naman nila Papa.

“Woi! Hindi totoo yan.” Depensa ko naman.

“Totoo ba yun, anak?”

“Asus, nakakaramdam na ng selos ang anak ko.” Pangungutya pa sakin ni Mama.

“Wag po kayong maniwala dyan kay Paul. Hindi po iyon ang totoong nangyare.”

Hindi naman nagtagal ang paghihilot ni Papa sa paa ko at pinuluputan na lang iyon ng bandana.

“Salamat po, Pa.”

“Magpahinga na kayo at maaga pa kayong aalis na dalawa bukas.” Sabi naman ni Mama.

“Sige po.” Paalam ko sa kanila.

“Matulog ka na din, Paul. Salamat nga pala ulit.” Sabi ko sa kanya.

Sabay sabay na lang kaming umakyat ng pagkakataong iyon.

“Good night, babe. Hope you’ll be fine.” Nakangiting sabi ni Paul.

“Goodnight na din. S-Sige.” Sabi ko na para bang naiilang.

Agad na pumasok ako sa kabilang kwarto para pakalmahin ang sariling puso na kanina pa nagwawala.

“Ano ba ito? Ayokong makaramdam ng ganito? Hindi pwede. Ayoko.” Pigil ko sa sarili kung sakaling mahulog man ako kay Paul.

Nagulat naman ako ng biglang mag-ring yung cellphone ko. Natatarantang sinagot ko agad iyon.

“Oh! B-Bakit?”

“May nakalimutan pala akong itanong.”

“A-Ano ba yun?”

“Ano bang dapat kong sabihin sa taong nagugustuhan ko? Tulungan mo naman ako.”

“Kung ano yung totoong nararamdaman mo. Bukas ipakilala mo na sakin para matulungan kita.”

“Ibig kong sabihin, ano ba dapat kong sabihin, I like you or I love you?” Bigla naman akong natahimik sa puntong iyon.

“Hindi para sakin iyon, okay?” Bulong ko sa sarili.

“Hindi mo naman pwedeng sabihin na mahal mo kaagad. Siguro I like you muna yung sabihin mo sa kanya para hindi sya agad makaramdam ng pagkailang sayo.”

“Then I must say that I like you too.”

“Huh?” Naguguluhan kong turan sa kausap ko sa cellphone.

“Sabi mo kase I like you kaya sinabi ko lang kung ano ba dapat kong sabihin kapag sinabihan ako ng isang tao na gusto nya ako.”

“Palusot ka na naman. Hindi kita gusto.” Sabi ko habang hindi ko naman napigilan ang sarili sa pagngiti.

“Really? Then I bet you’re smiling right now.” Napatigil naman ako sa pagngiti dahil tama ang hinala nya.

“Hindi ako nakangiti. Nakita mo bang ngumiti ako.”

“Kahit hindi ko makita na nakangiti ka. Nararamdaman ko na masaya ka ng sabihin kong gusto din kita.”

“Matulog ka na nga. Inaantok na ako.” Rinig ko naman na tatawa tawa sya sa kabilang linya kahit na dingding lang ang pagitan namin.

“Goodnight, babe. I love you.”

Hindi na ako nakapagsalita pa ng ibaba na nya ang tawag. Pakiramdam ko tuloy para akong tumakbo sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko din alam pero kusang ngumingiti yung mga labi ko. Nabahala naman ako sa nangyayare sakin. Sana nagkakamali ako sa nararamdaman ko. Pupusta ako bukas na mawawala din itong kakaibang nararamdaman ko.

CHAPTER THIRTY

Nagtungo muna ako ng computer shop para sana kumpirmahin itong nararamdaman ko. Itong nararamdaman ko para kay Paul nung nanduon kami sa Cebu tatlong araw na ang nakalipas pero hindi parin napapawi itong nararamdaman ko. Kaya kailangan ko ng kasagutan para matapos na itong pagwawala ng puso ko.

“Signs na nagkakagusto ka na sa isang tao.” Basa ko sa tab search na naglalaman ng tinype ko.

Kinakabahan ako sa mga malalaman ko. Halos hati ang paniniwala ko na sana mali ngunit sa isang banda na sana ay totoo. Hindi naman masama kung magkagusto ako sa kanya pero ang iniisip ko lang ay ayaw kong mawala yung pagkakaibigan namin.

Siguro mas mabuting sarilinin ko na lang ito kung sakaling totoo man na nagkakagusto na ako sa kanya.

Binasa ko naman isa isa ang mga sagot na lumalabas. Halos ilapit ko na sa screen yung mukha ko dahil sa mga signs na nababasa ko.

“Hijo, ilayo mo yung mukha mo sa screen. Masisira ’yang mata mo.” Suway sakin ng nagbabantay ngunit hindi ako natinag dahil hindi ako makapaniwala sa mga sagot na nababasa ko.

Hindi ko alam pero bigla na lang akong napangiti sa nakikita ko. Ibig bang sabihin in love ako. Oh! Kay sarap naman sa pakiramdam. Pakiramdam ko may kung anong lumilipad sa loob ng tiyan ko.

Ito na ba yung sinasabi nilang pag-ibig.

“Cy,” Nagulat naman akong bigla ng may pamilyar na boses ang tumawag sa pangalan ko mula sa likuran ko.

“Nagulat ba kita?” Pagtatanong ni Paul.

“H-Hindi naman. Anong ginagawa mo dito? Paano mo nalaman na nandito ako?” Natataranta kong sabi.

“Ang dami mo naman agad tanong. Pwede bang isa isa lang.” Sabi nya saka naupo sa bakanteng upuan sa tabi ko.

“By the way, tungkol naman saan yang sine-search mo?”

Agad naman akong nabahala ng itanong nya iyon. Kaya napalingon kaagad ako sa screen at kitang kita duon kung anong kalandian ang ginagawa ko. Napatingin ulit ako sa gawi ni Paul na sinisilip na ang screen.

Napatayo akong bigla saka iniharang ang sarili sa kabuuan ng screen.

“W-Wala. Hindi naman mahalaga.” Nababahala ko namang sabi.

“Bakit ayaw mo ipakita sakin kung hindi naman pala mahalaga? Patingin ako.”

“Wag na. Mag-rent ka na lang ng sayo.” Kinakabahan kong sabi. Pakiramdam ko pinagpapawisan na din ako ng malamig.

Ayaw kong malaman nya kung ano yung sine-search ko. Palihim na pinindut ko ang esc tab para kahit papaano wala syang makita dahil nate-tense na din ako gayong nasa harapan ko ngayon ang taong nagugustuhan ng puso ko.

“Gara ba. In-ex na.”

“Wag mo na kaseng alamin. Tapos na naman akong mag-search kaya uuwi na din ako. Ikaw, dito ka lang ba muna?”

“Tapos ka na agad? Parang hindi ka pa nga umaabot ng isang oras mula ng sundan kita dito.”

“Sabi ko nga na di rin naman mahalaga yung sinearch ko.” Natataranta kong paliwanag.

Hindi naman ako makaalis sa kinatatayuan ko dahil hindi ko pa naman tuluyan naaalis yung tab bar na naglalaman ng search ko. Hindi ko naman magawang i-close na lang iyon dahil nandito pa si Paul.

“Okay, aalis na din ako. Maghihintay na lang ako sa labas.”

Nginitian ko na lang sya at hinintay na makalabas ng computer shop na iyon. Nakahinga naman ako ng maluwag. Halos pigilan ko na ang paghinga ko sa puntong iyon dahil sa muntikan na akong mahuli. Nagtungo na lang ako ng cashier para bayaran na lang ang maikling oras na sana gagawin kong isang oras kaso bigla na lang sumulpot si Paul.

Dinukot ko ang wallet ko sa bulsa ko para magbayad na. Natigilan naman ako ng makita kong muling pumasok si Paul at nginitian lang ako nito ngunit hindi sya huminto sa kahera. Pinagmasdan ko lang sya kung anong gagawin nya.

Bigla naman akong kinabahan sa gagawin nya. Nakalimutan ko pa atang i-close iyon. Napatingin naman ako sa kaherang naghihintay ng bayad ko. Hindi ko tuloy alam ang gagawin ko kung magbabayad ba ako o pipigilan ko si Paul sa maaari nyang makita.

Sa huli napagdesisyunan kong pigilan na lang si Paul kaya kahit alanganin na sa oras hinabol ko pa din sya para pigilan kaso huli na ang lahat ng makalapit na ako sa kanya.

Napatingin na lang ako sa nababasa ko sa screen na kasalukuyan ng binabasa ni Paul. Bigla naman akong nanlambot sa puntong iyon. Napalunok na lang ako ng malalaking butil ng sarili kong laway.

“You think that this is not important then why hiding it to me?” Sabi nya habang may mapangasar na ngiti na nakaukit sa labi nya.

“Masaya ka na?” Turan ko naman sa kanya.

“May nagugustuhan na ang bestfriend ko and I am wondering who is that lucky guy.”

“Ikaw yun tanga.” Bulong ng isip ko.

“M-Magbabayad lang ako pagkatapos uuwi na din ako.” Sabi ko na lang habang hindi naman ako makatingin sa mga mata nya.

Nagtungo na lang ako sa kahera at palihim na pinakawalan ang kabang tinamo ko. Napapikit na lang ako habang humihigit ng hangin.

“Magkano po?”

“Seven pesos”

Hindi naman ako mapanatag dahil alam kong nagbabasa pa din sya. Inabot ko na lang ang bayad ko.

“Pakipatay na lang po.” Sabi ko na lang para matigil na si Paul sa pagbabasa.

Nakakasiguro ako na tatadtarin ako ng tanong ni Paul at walang sawa akong aasarin kapag nakalabas na kami ng computer shop na ito.

“H-Hindi ka pa ba uuwi?” Pagtatanong ko sa kasabay kong si Paul.

“Hindi ka ba muna magkukuwento tungkol sa nakita at nabasa ko kanina. It seems that your hiding something. Mind If I want to know it.”

“W-Wala namang ibig sabihin yung pagse-search ko tungkol duon. Wala din naman akong tinatago kaya wala din akong ikukuwento. Sige, mauna na ako.” Sabi ko saka nagmamadaling naglakad pero natigilan ako ng hilahin nya yung bag ko dahilan para mapahinto ako.

Malalaking lunok ang ginawa ko. Kinakabahan at patuloy pa ding pinagpapawisan ng malamig. Ito ang unang pagkakataon na may nakahuli sakin tungkol sa kalandian ko at ang taong nakahuli pa sakin ay ang taong may kasalanan kung bakit ako nagkakaganito.

“Hep! Hindi ka muna makakauwi hangga’t hindi ka nagkukuwento sakin.”

Pinakalma ko na lang ang sarili dahil hindi pa naman nya alam ang lahat kaya hindi dapat ako mabahala. Posibleng isipin nya din na sa iba ako nagkakagusto at hindi sa kanya. Masyado akong mapaghahalataan kung hindi ako mag-aayos sa ikikilos ko. Pagbibigay ko ng courage sa sarili para harapin ang makasalanan kong pag-ibig.

“Sasabihin ko sayo na wala nga lang iyon. Magse-search lang sana ako ng mga kung ano anong bagay kaya nagpunta ako ng computer shop.”

“Come on, tell me. Wag ka ng mahiya sakin. Kung sino man yang nagugustuhan mo, nakakasiguro ako na ako iyon.”

“Bilib din talaga ako sa taas ng tingin sa sarili ng isang ito eh! Kung isampal ko kaya itong kanina ko pa nagwawalang puso hanggang ngayon sa kanya.” Kausap ko sa sariling isip.

“Paano kung sabihin kong nagkakamali ka?” Paglilihis ko kahit tama ang sinabi nya.

“Sino ba namang hindi magkakagusto sa isang katulad ko?”

“Hindi ikaw yung nagugustuhan ko.” Ang sakit naman para sabihin ko iyon na galing pa mismo sakin.

“Wala namang masama kung malalaman ko kung sino, diba?”

Napatingin na lang ako sa kanya at pakiramdam ko nasiraan ako ng isang pader dahil sa pagkakahuli nya sakin.

“Suko na ako tutal nahuli mo na rin naman ako. Ayaw ko na rin namang sarilinin pa ito.” Pagsuko ko. Wala namang masama kung sasabihin ko sa kanya.

Kinakabahan na may halong takot dahil hindi ako nakakasigurado sa magiging kalalabasan ng gagawin kong ito. Hindi ko din naman ito pagsisisihan dahil kahit saang banda ko tignan magiging masaya ako kung sakaling sabihin ko man sa kanya.

“Didiretsuhin na kita, Paul.” Sabi ko sa kabila ng kabang nararamdaman ko.

Nakagat ko na lang ang ibabang bahagi ng labi ko at pati mga tuhod ko nanginginig na din dahil kahit papaano mahirap din para sakin ang gagawin kong pag-amin ng nararamdaman ko para sa kanya. Napatingin na lang ako sa gawi ni Paul na may ngiti sa labi at naghihintay sa sasabihin ko.

“Tama ka sa sinabi mong may gusto ako sayo. Totoong may gusto ako sayo. Hindi ko alam kung paano nangyare pero habang nasa cebu kase tayo may naramdaman akong kakaiba kaya nagpunta ako ng computer shop para kumpirmahin kung tama ba itong nararamdaman ko na nagkakagusto na ako sayo. Gusto kita, Paul.” Sabi ko at pakiramdam ko maiiyak na lang ako dahil walang kasiguraduhan itong ginawa ko.

Naghintay lang ako ng ilang segundo kung anong magiging reaksyon at sasabihin nya ngunit tahimik lang syang nakatingin sakin. Seryoso na ang ekspresyon ng mukha nya ngayon.

“Hindi naman ako umaasa na magugustuhan mo din ako. Patawarin mo ako kung nagkagusto ako sayo. Hindi ko din naman sinasadya na mahulog ang katulad ko sa isang katulad mo.” Sabi ko at hindi ko na napigilan pa ang  sarili sa pag-iyak.

“Bakit ka umiiyak?” Napakunot noo naman ako sa tanong nya.

“Hindi ba obvious. Hindi madali para sakin ang sabihin sayo ito. Natatakot din ako na baka sa pagkakataong ito hindi mo na ako ituring bilang kaibigan mo.”

“Why are you saying that?. Hindi mo pa nga alam yung sasabihin ko, pinangungunahan mo na kaagad ako.”

Hindi na ako nakapagsalita pa at napaupo na lang sa gilid ng kalsada. Hinubad ko na lang ang salamin para mapunasan ang lumuluha kong mata.

“Gusto ko nga sanang ilihim na lang ito kaso makulit ka din kaya hindi ko na din napigilang hindi sabihin sayo.”

Napansin ko na lang din ang pag-upo nya sa tabi ko.

“Wala palang gusto ah!” pang-aasar nya sabay sundot sa tagiliran ko.

“Tumigil ka nga.” Suway ko sa kanya.

“Gusto mo bang malaman kung anong gusto ko sayo?”

Napalingon naman ako sa gawi nya. Pinunasan ko muna ang mga mata ko saka sinuot ng muli ang salamin.

“A-Anong ibig mong sabihin?”

“I like your bravery. You showed me courage. Pinakita mo sakin kung paano maging matapang at ’yon ang dahilan kung bakit gusto kita bilang kaibigan ko. Friendship is not only about gender.”

“You showed me courage while I’m not. Naiinggit nga ako sayo kase hindi ko magawang maging matapang. Hindi ko nga masabi sa taong gusto ko yung nararamdaman ko.” Dugtong pa nya.

“Hindi ka galit?” Pagkukumpirma ko.

“Bakit naman ako magagalit sa kaibigan ko? Kahit anong mangyare magkaibigan pa din tayo kahit pa na alam kong may gusto ka na sakin.” Sabi nya na sinabayan pa ng kindat.

“S-Salamat. Wag ka mag-aalala susubukan kong pigilan para hindi ka mailang.”

“Don’t change yourself just because you confess again something to me. Gusto ko ikaw pa din yung kaibigang nakilala ko. Wag ka magbabago.”

“Gagawin ko. Ikaw kase kung umayos ka lang sana nung nanduon pa tayo sa cebu hindi ko sana mararamdaman ito.”

“Hindi ko naman mapipigilan kung anong mararamdaman ng isang tao sa akin. Anyways, pwede ko bang malaman kung anong nagustuhan mo sakin? Alam ko naman na maraming nagkakagusto sakin pero sa paanong paraan. Gusto ko lang malaman.”

“Kung sa iba kaya ka nila nagugustuhan kase may hitsura ka pero ako na nakakakilala sayo, nagustuhan kita kase napapasaya mo ko kahit sa mga simpleng bagay. Kahit pa hindi ko hingin. Hind ko nga lubos akalain na isang araw mabibigyan ko na pala ng kahulugan yung ginagawa mo sakin.” Sabi ko kahit na medyo naiilang ako.

“Hindi ka ba nagagwapuhan sakin?”

“Syempre kasama na din ’yon dun. Hindi ko naman pwedeng itanggi kase nasa harapan ko na yung crush ko.”

“Kailan mo napagtanto na gusto mo na talaga ako?”

“Ngayon”.

“Kaya pala hindi ka mapakali ng dumating ako kanina sa computer shop.”

“Epal ka kase eh! Imbes na hindi ko sasabihin sayo, napaamin pa tuloy ako ng wala sa oras.”

“It would become unfair for me kung hindi ko malalaman. Hindi ko alam na may gusto na pala sakin yung kaibigan ko tapos yung kinikilos ko may kahulugan na pala para sa kanya.”

“Isa ka din namang unfair.” Pagbabalik ko sa kanya.

“Paano mo naman nasabi?”

“Nasabi ko lang dahil hanggang ngayon hindi ko pa din nalalaman kung ano yung pinagusapan nyo ng mga magulang ko pati na din ng mga kuya ko.”

“Wag mo na lang isipin ’yon. Nakalimutan ko na nga din kung ano yung pinagusapan namin.”

“Makakalimutan mo ba yun. Eh! Binilinan ka ni Kuya na wag mong kakalimutan dahil kapag kinalimutan mo malamang mananagot ka sa kanya.”

“Hindi naman sa ayaw kong sabihin sayo. May panahon kase para dun. Tara, libre mo na lang ako.” Pang-aaya nya sakin na ilibre ko sya.

“Ikaw nang-aya tapos ako manlilibre.”

“Dapat lang na ilibre mo ko dahil sabi nga nila dapat ang crush inaalagaan kaya dapat ilibre mo ko.”

“Kahit hindi pa yan yung dahilan. Kung gusto kitang ilibre, ililibre talaga kita.” Tumayo na lang ako saka naglakad na lang kasabay nya.

“Ililibre mo ko kase crush mo ko, yun iyon.”

“Oo na lang.”

“Kapag crush ba sinasabihan din ng I love you?”

“Hindi ko alam. Ngayon lang naman ako nagkaroon ng crush sa seventeen years ko ng nabubuhay dito sa mundo at tanging sa bestfriend ko pa.”

“Deserving naman akong maging crush ah!”

“Oo nga pero sana wag lang lalaki yung ulo mo.”

“Well, I have two heads. Which one do you prefer?”

“Bastos mo, crush. Ganyan ka na ba kapag nalaman mong may gusto sayo yung isang tao.”

“It depends but I admit that I could only do it with you.”

“Dahilan”

“No, I’m telling you the truth. Nakita mo bang nagawa kong biruin si Vanessa, diba hindi, kase nga ikaw lang yung may kayang makasabay sa kalokohan ko minsan.”

“Nasasabi mo lang yan kase hindi mo na piniling magkaroon pa ng maraming kaibigan.”

“Bakit pa ako maghahanap ng maraming kaibigan kung sayo palang sobrang saya ko na.”

“Ano bang gusto mong ilibre ko sayo ng matahimik ka na?” Natatawa kong usal.

“Isa lang naman yung gusto ko ay yung wag kang magbabago.”

“Gagawin ko nga diba kase sabi mo.”

“Isipin mong hindi ko na lang sinabi para hindi mo palaging iisipin na ako yung dahilan para hindi ka magbago.”

Napabuntong hininga na lamang ako.

“Hindi po ako magbabago, crush.” Sabi ko sabay inakbayan sya. Tiningkayad ko naman ang sarili para maabot ko ang balikat nya habang naglalakad.

“Let me do it.” Natatawa nyang sabi saka sya na ang umakbay sakin.

“Sana aware ka na kahit sa ganitong ginagawa mo may kahulugan na sakin simula ngayon.”

“It’s fine. Ikaw lang naman yung makakaramdam hindi naman ako.”

“Ako nga yung makakaramdam pero ako din yung mahihirapan na pigilan ’tong nararamdaman ko.”

“Kaya nga sabi ko sayo na wag kang magbabago.”

“Hindi din naman kase madali yun, crush.”

Dinala ko na lang sya sa convinience store malapit kung saan kami naruruon.

“This is your first date with you crush and it must be special for you. So, what are you going to do to impress your crush?”

“Test ba yan, crush?”

“Maybe”

“Dali lang. Hindi naman ako yung nag-request ng libre kaya ikaw na lang pumili ng gusto mo at ako na lang magbabayad.”

“So, this is the way you treated your crush.”

Napabuntong hininga na lang ako. Ano bang gusto nyang mangyare? Hindi ko naman alam kung anong gusto nya.

“Hindi ko naman alam yung gusto mong kainin ng libre kaya ikaw na lang mamili.”

“An admirer should do something to make their crush happy.”

“Bahala na. Wag kang magrereklamo kung anong ibibigay ko sayo ah!” Sabi ko saka iniwan na lang sya at nagtungo na sa shelves ng mga pagkain.

Napahilamos naman ako sa mukha ko dahil kahit papaano mahirap din ito para sakin. Hindi na din kase ito tulad ng dating panlilibre ko sa kanya. May thoughts din kase ako na dapat magustuhan nya.

“Bahala na. Wala naman akong alam sa ganito. Kahit papaano mahirap din palang magka-crush.” Kausap ko sa sarili.

Kumuha na lang ako ng isang malaking mogu mogu lychee para sa kanya. Kumuha na lang din ako ng chocolates kase wala din naman akong maisip na bilhin dahil ’yon naman yung kalimitang binibigay ng mga admirer sa crush nila. Nagtungo na lang ako ng counter para bayaran na ang mga pinamili ko.

Lumapit na lang ako sa kinauupuan ni Paul dala dala ang pinamili ko na nginingitian lang ako.

“Oh! Sana magustuhan mo.” Pagaabot ko sa kanya at inabot naman nya iyon.

“I saw you struggling over there.”

“Akala mo naman kase madali. Kahit papaano mahirap din pala.”

“Where is my I Love You? Ang pagkakaalam ko kase sinasabihan din ng mga admirer yung crush nila ng I love you.”

“Hindi lahat. Crush lang naman kita.”

“Crush mo nga ako pero hindi pwedeng crush mo lang ako at hanggang dun lang yun. Crush mo ko kase may nararamdaman ka para sakin and that feeling is called love.” Pagdidiin nya sa huling salita.

“Kaunti na lang masasapak ko na ang isang ito. Wag nyo kong aawatin.” Kausap kong muli sa sariling isipan.

“Edi! I love you. Masaya ka na?”

“Kaunti lang. Can you say it again with feelings?”.

“Paul, hindi porket may gusto ako sayo gagawin mo na lahat ng gusto mo.”

“I am just giving you the way on how you’ll get your crush.”

“Loko ka pala eh! Kahit naman gawin ko ’yang pinapagawa mo sakin. Hindi parin naman kita makukuha.”

“Sigurado ka ba dyan sa sinasabi mo?”

“Totoo iyon at hindi ko na kailangang siguraduhin pa.”

“Okay. Then where is my I love you?”

Napangiti na lang ako dahil kahit papaano hindi nya pinaparamdam sakin ang pagkailang. Nakakatuwa pa nga kase sinusuportahan nya ako. Hindi ko naman masasabi na talo ako hindi dahil ako yung unang nahulog at hindi ko din naman masasabing pagkatalo ang magustuhan si Paul pero ang tanong mahal ko na ba sya agad.

Kahit ayaw ko mang gawin pero naghihintay yung crush ko sa inaasahan nyang I love you na manggagaling sakin.

“I love you”. Dahan dahan kong sabi at syempre with feelings.

“Masaya ka na ba?” Sabi ko na lang na para ba akong nanliligaw.

Nakakatawa man pero kahit papaano nagiging proud din ako sa sarili ko sa nagagawa ko na hindi ko inaasahan.

“Sobra” Seryoso nyang sabi habang nakatingin sakin.

“Mabuti naman kung ganuon. Grabe, nahirapan ako dun ah!”

“Let’s take a capture of this moment. I want to keep this memory.” Sabi nya saka kinalikot ang cellphone at pinindot ang camera.

Tumingin na lang ako sa camera at saka ngumiti.

“Salamat, Paul. Hindi mo pinaparamdam sakin na talagang iba na ako para sayo.”

“Hindi ko naman kayang gawin iyon at hinding hindi ko magagawa iyon sa kaibigan kong may gusto pa sakin.”

“Oo na. Hindi mo naman kailangang ulit-ulitin pa yung gusto kita. Nakakahiya.”

“Don’t feel ashamed. Be happy.”

“Kakainin mo ba ’yang mga chocolates mo dito o iuuwi mo na lang?”

“I want to eat this here and of course together with my bestfriend or should I say my admirer.”

Natawa na lang ako sa sinabi nya. Kinain ko na lang yung binigay nya saking chocolate kahit na ako naman ang bumili.

Hindi naman kami nagtagal sa loob ng conveniece store na iyon at lumabas na lang din.

“Ingat ka sa byahe, crush.” Paalam ko kay Paul na sumakay na ng Jeep na pinara nya.

“Sandali lang po, Manong.” Rinig kong pagpapalam nya sa driver ng jeep na iyon.

“Bakit?” Pagtatanong ko kaagad.

“I love you ko muna para makaalis na kami ni manong driver.” Sabi nya habang nakadungaw sa bintana ng Jeep. Malakas ang pagkakasabi nya nun. Hindi ko alam pero bigla akong kinilig ngunit palihim lang iyon.

Narinig ko naman ang hiyawan ng mga tao sa loob ng jeep na iyon pati na din ang mga taong malapit sa kinatatayuan ko na naghihintay ng jeep.

Ayaw ko man gawin pero dinamay nya pa pati si manong driver at nakasalalay sakin ang pagbyahe ni manong. Magaling.

“I love you.” Sabi ko na lang para makaalis na sya na hinihintay din naman ng mga tao na sabihin ko.

Hindi ko naman napigilan ang hiyawan at palakpakan ng mga taong kasama ko dito sa waiting shed ng sabihin ko iyon.

“I love you, too.” Tugon naman nya na nagpatigil sakin at lalong nagpahiyaw sa mga tao sa paligid ko.

Hindi ko naman alam kung saan ko isisilid ang naguumapaw na kilig kong puso sa kabuuan ng sistema ko. Pakiramdam ko unti unti akong natutunaw sa sobrang saya.

“Sana all” Tanging salitang naririnig ko mula sa kanila.

Umandar na naman ang jeep na sinasakyan ni paul at ako naman pinagmasdan na lang ang papaalis ng jeep. Hindi ko naman maiwasang hindi kiligin sa puntong iyon. Nginitian ko na lang ang mga tao sa paligid ko na nakakita ng eksena.

Nilisan ko na lang iyon at nagumpisa ng maglakad pauwi ng dorm. Hindi ko naman mapigilan ang sarili sa pag-ngiti dahil inaamin ko na isa na din ang araw na ito sa pinakamasayang araw sa buhay ko.

CHAPTER THIRTY ONE

Alam ko naman na hindi sa lahat ng oras masaya ako. Minsan ang tadhana mapaglaro din. Pasisiyahin ka sandali pero palulungkutin ka din. Ang mas masaklap ay mas mahaba pa ang panahon na malungkot ka kaysa sa masaya ka o baka nasasabi ko lang dahil kapag masaya ka hindi mo napapansin ang pagtakbo ng oras at panahon pero kapag malungkot ka pakiramdam mo na ubod ng bagal sa pag-usad ang araw at panahon.

Nagising na lang ako ng umagang iyon na tanging kumot na lang ang tumataklob sa hubad kong katawan katabi ang natutulog na si James.

Maaga akong nagising bago pa man ang oras ng pagtunog ng alarm ng cellphone ko. Napaupo na lang ako sa dulo ng kama at isinandal ang sarili sa headboard. Hindi ko naman napigilan ang mga luhang gustong dumaloy mula sa mga mata ko.

Hindi ko hinahayaan na makagawa ang sarili ng kahit na anong ingay miski pa ang mga hikbi ko. Pakiramdam ko ang dumi dumi ko na. Napapaisip tuloy ako kung nararapat pa ba akong humarap kay Paul gayong may isang nakakahiyang lihim akong tinatago.

“Crying?” Agad na pinunasan ko ang pisngi ng marinig ko ang tinig ni James.

“Anong oras na ba at gising ka pa?” Sabi nya habang sinisilip ang cellphone na nasa tabi nya.

“H-Hindi na kase ako makatulog.” Walang gana kong sabi.

“Ano bang nangyayare sayo? Bakit ba hindi ka na lang matuwa na natitikman mo kami?”

“Wala akong panahon para sagutin ’yang tanong mo. Matulog ka na lang ulit.” May pagkainis kong sabi.

“Make me cum”

“Masakit pa yung butas ko.”

Hindi ko na sya narinig pa na magsalita bagkus napansin ko na lang ang pag-upo din nya sa tabi ko at biglang paghalik sa pisngi ko. Naramdaman ko ang mga kamay nya na dumapo sa tyan ko sa ilalim ng kumot na tumatakip sa katawan ko.

Pakiramdam ko manhid na ang buo kong katawan sa mga oras na iyon. Hindi ko na nagawang pigilan pa at hinayaan na lang sya. Ipinikit ko na lang ang mga mata para pigilan  ang nagbabadya na namang luha na gustong kumawala sa mga mata ko.

“James, pagod na ako. Hindi ko na kayang tiisin itong ginagawa nyo sakin. Kung may awa ka pa, nagmamakaawa ako na hayaan mo na lang akong umalis at bumalik samin.” Pagsusumamo ko.

“Don’t give me a reason to hurt Paul dahil Kapag umalis ka wag kang umasa na hindi ko sasaktan si Paul.”

Hindi na ako nakapagsalita pa at sumuko na lang dahil hindi ko magawang makumbinsi ang lalaking nasa tabi ko ngayon na laging nagpapahirap sa akin.

“May gusto ka kay Paul. Nahihibang ka na ba?” Nagtaka naman ako kung paano nya nalaman. Agad naman akong napalingon sa gawi nya.

“P-Paano mo nalaman?” Isang pagkakamaling tanong na unang lumabas mula sa bibig ko ng oras na iyon.

“Hindi ko na kailangang sabihin kung paano ko nalaman. So, totoo na nagkakagusto ka nga sa Paul na yun?” May galit nyang sabi sabay mahigpit at madiin na hinawakan ang braso kong isinandal nya sa headboard.

“Nasasaktan ako, James.” Atungal ko habang nangingiwi dahil sa higpit ng pagkakahawak nya sa braso ko.

“Alam ba nya? Huh!” Gigil nyang sabi.

“H-Hindi ko pa sinasabi sa kanya.” Pagsisinungaling ko.

“Kung ganun, may balak kang sabihin sa kanya?”

“W-Wala”

“Oh! Really?”

“Hindi ko sasabihin sa kanya dahil ayaw kong masira yung pagkakaibigan namin at ayaw kong mawala sya sakin.”

“Anong sabi mo? Ayaw mong mawala sya sayo?”

Hindi ko naman maiwasang hindi masaktan sa ginagawa nya sakin ngayon.

“Wala din naman akong balak sabihin sa kanya kaya wala kang dapat ipag-alala.” Naghuhumikahos kong sabi dahil nasasaktan na ako sa sobrang higpit ng pagkakahawak nya sa braso ko.

Hindi ko naman lubos maisip kung paano nya nalaman o kung sino man nagsabi sa kanya. Kung ganuon may iba pang taong galit din kay Paul maliban pa kila James.

Napayakap na lang ako sa sariling katawan ng matapos ng magparaos si James. Napatingin na lang ako kay James na bumalik na ulit sa pagkakatulog.

Ibinangon ko na lamang ang sarili at hindi na hinintay pa ang pagtunog ng alarm ng cellphone ko. Pinaliguan ko na lang ang sarili para buhusan ang duming kailanman ay hindi na mawawala pa sa katawan ko.

Napaisip naman akong bigla. Bakit ba masyado kong ginagawang big deal itong ginagawa nila sakin? Bakit hindi ko na lang tanggapin na ito ang kapalaran ko? Kung rapist man sila, siguro marami na akong naligtas na babae mula sa kanila. Pasalamat na lang din ako dahil hindi sila ganuong klase ng tao.

Hindi naman ako nagtagal sa loob ng banyo at lumabas na lang din.

Nagbihis na lamang ako para makaalis na. Sinulyapan ko muna silang lima na tulog pa din saka tuluyan ng lumabas ng dorm.

Aalis ako ng masaya sa umaga at uuwi namang malungkot kapag gabi. Iyan na ang palaging nangyayare sa buong isang araw na magdadaan para sakin.

Tumawid na lang ako at hindi pa naman ganuon kadami ang nagsisidatingang mga estudyante. Pumasok na lang ako ng gate at natanaw ko naman kaagad ang hintayan namin ni Paul ngunit wala pa sya duon dahil siguro na mas napaaga lang ako.

Nagtungo na lang ako duon at naupo. Tulala at hindi alam ang gagawin. Kaysa isipin ko pa mas minabuti kong maghintay na lang at pansamantalang kalimutan muna ang kung ano mang nangyayare sa dorm.

“Coffee?” Rinig ko sa masayang tinig ni Paul.

Nag-angat naman ako ng tingin sa kanya pati na din sa dala nyang dalawang cup ng kape. Masayang iniabot nya iyon sakin na kinuha ko naman. Naupo na lang din sya sa kinauupuan ko.

“Salamat pala dito.”

“Sakto pala yung pagbili ko ng kape kase nandito ka na. Hindi na maghihintay yung kape para lumamig.”

Nakiayon na lang ako sa kanya at pinilit ang sariling ngumiti saka humigop na lang din ng kapeng binili nya para sakin.

“Maaga pa naman mamaya na tayo umakyat ng room.”

Hindi ko naman magawang tugunan ang mga sinasabi nya dahil hindi pa gumagana ang isip ko siguro dahil na din sa nangyare kanina at sa patuloy ko pa ding pag-iisip kung paano nalaman ni James ang tungkol sa pagkakagusto ko kay Paul.

“Magsalita ka naman, admirer. Kanina pa kita kinakausap.”

“H-Huh? May sinasabi ka ba?” Wala sa sarili kong sambit.

“Ayos ka lang ba?”

“Bakit mo naman natanong?”

“Napansin ko lang na parang hindi ka masaya ngayong umaga kahit na nandito na naman ako.”

“Ah! Yun ba. Medyo inaantok pa kase ako kaya siguro hindi pa gumagana yung utak ko.” Pagdadahilan ko na lang.

“Nagpuyat ka ba kagabi?” Sabi nya habang iniharap nya ako sa kanya.

Natawa naman akong bigla.

“Hindi ba dapat ako yung magtatanong nyan sayo kase ako yung admirer mo? Nagpuyat ka ba kagabi, crush ko?” May ngiti sa labi kong sabi.

“Ang totoo nga nyan late na ako nakatulog.”

“Bakit naman?”

“Hindi pa din kase ako makapaniwala na may gusto sakin yung bestfriend ko.”

“Maniniwala ka o babawiin ko yung sinabi kong gusto kita at sasabihin ko na lang sa iba.”

“Don’t you ever do that”.

“Tingnan mo takot ka din pala mawalan ng admirer.” Natatawa kong sabi.

Humigop na lang ulit ako sa kapeng hawak hawak ko.

“Anong nangyare sa kamay mo?”

“Huh?” Sabi ko saka tumingin sa gawi nya.

Nilapag nya ang kape nya at nakatingin sa kamay ko kaya napatingin na din ako sa kamay ko. Nabahala naman ako sa nakita ko.

“Pasa ba yan?” Sabi nya habang inaabot ang kaliwa kong kamay.

“H-Hindi ko alam.”

“Masakit ba?” Pagtatanong nya kasabay ng mahinang pagpisil nya duon na biglang nagpangiwi sakin.

“Pasa nga”

Bigla ko namang naalala kung saan ko nakuha iyon at gawa iyon ng mahigpit na pagkakahawak ni James sakin kanina.

“Paano mo naman nakuha yung pasa na yan?”

“H-Hindi ito pasa. Wag mo na lang pansinin.” Sabi ko saka hinigit na ang kamay ko ngunit hindi iyon binitawan ni Paul.

“Tinitignan ko pa.” Ma-awtoridad nyang sabi.

“Hindi nga kase pasa ’yan.” Pagpupumilit ko.

“Don’t lie to me. Alam kong pasa ’yan. Magsabi ka nga sakin, sinasaktan ka ba ng mga dormmates mo?”

“H-Hindi nila ako sinasaktan. Hindi ko lang matandaan kung saan ako nabunggo kaya nagkapasa ako.” Pagtatakpan ko kila James.

“Hindi ’yan dahilan ng pagkakabunggo. Someone did it and I suspect that one of your dormmates ang gumawa nito sayo.”

“Bakit ba pinagpipilitan mo na dormmates ko yung may gawa nito sakin? Sinabi ko naman sayo na hindi sila yung may gawa sakin nito. Nabunggo lang talaga ako sa kung saan sa dorm.” Patuloy kong pagtatakip sa kanila kahit pa na gustong gusto ko ng sabihin kay paul ngunit kailangan kong pigilan ang sarili ko.

“Naniniwala na ako. Wag ka ng magalit. Pumunta muna tayo ng clinic.”

Tumayo na lang ako sa pagkakaupo ko at naglakad na lang kasabay nya patungong clinic. Hindi naman maalis sakin ang hindi magalinlangan.

“Pwede po bang makahingi ng cold patch para sa pasa ng kasama ko?”

“Patingin ako.” Sabi ng school nurse saka ko naman inilahad ang kaliwa kong kamay para matingnan nya.

“Sigurado ka bang bumunggo ka lang?” Pagtatanong ng doktor na parang hindi din naniniwala.

“O-Opo.” Mabilis kong sagot.

“Sa nakikita ko kase parang isang mahigpit na kamay ang humawak sa wrist mo. Halos bakat pa nga yung mga daliri nya rito.”

Napatingin naman ako sa gawi ni Paul na nakakunot ang noo at gusot ang ekspresyon ng mukha. Agad naman akong umiwas ng tingin at tumingin na lang muli sa nagsasalitang nurse.

Hindi ko naman alam ang sasabihin ko kaya hindi na lang ako nagsalita at hinayaan na lang ang doktor na lagyan ng cold patch ang kamay ko.

“Salamat po.” Sabi ko saka nagpaalam na lang.

“Nag-uumpisa na ang klase. Mas mabuting dumiretso na tayo ng classroom.” Sabi ni Paul saka nauna ng maglakad.

Naiintindihan ko naman kung bakit may inis syang nararamdaman gayong nalaman nyang nagsisinungaling ako tungkol dito sa pasang nasa braso ko. Hinayaan ko na lang sya at sumunod na lang.

Nakarating naman kami agad ng silid bago pa man magsimula ang klase at hindi na nya ako pinansin pa. Nagtungo na lang din ako sa upuan ko.

“You were getting really close to Paul. How happy you are? Let me rate your freaking happiness.” Usal ni Vanessa.

Hindi ko na lang sya pinansin at nilabas na lang ang notes para sa unang subject.

“You even dare trying to ignore me huh!”

“Wala kase akong panahon para makipagtalo.”

“So, kailan ka pa magkakapanahon? Hindi kase ako marunong maghintay.”

“Wag muna ngayon, Vanessa. Marami akong iniisip.” Sabi ko habang pinapanatiling kalmado ang sarili.

“Listen, everyone. I’m gonna tell you all something.” Agaw nya sa atensyon ng mga kaklase namin na hindi naman imposibleng mangyare.

“I know a secret from someone and that someone is nobody else than Cypress. He was all fooling us especially Paul who seems have no idea at all. Right, Paul?”

“Vanessa, pwede bang itigil mo na to?” Pakikiusap ko sa kanya.

“Shut up, bitch. Don’t you see I’m talking to our beloved classmates.”

“Ano ba kase ’yang secret na ’yan? Parating na si ma’am.” Reklamo ng isa naming kaklase sa tagal ni Vanessa para sabihin kung ano mang gusto nyang sabihin.

Hindi ko na hinayaan pa syang magsalita at magsabi sa kanila. Walang pasabing tumayo na lang din ako at pinagmasdan ang mga kaklase kong sabik na sabik sa bagong balitang malalaman nila.

“Bakla ako. Ngayong alam nyo na, masaya na kayo? Masaya ka na, Vanessa? Masaya ka ng siraan ako sa mga kaklase natin dahil lang dyan sa inggit mo?” Pagkasabi ko nuon ay sumunod naman ang bulungan ng mga kaklase ko.

“I’m telling you, I don’t stop until I can’t get enough.”

Nagawi naman ang paningin ko kay Paul na walang pakialam sa nangyayare. Mas mabuti na din ito para manahimik na si Vanessa.

“Sabihin nyo na lahat ng gusto nyong sabihin sakin, tatanggapin ko lahat ’yon at hindi ako magagalit sa inyo.” Malumanay kong sabi sa kabila ng pagpipigil kong umiyak.

Hinarap ko naman si Vanessa na mataray na nakatingin sakin.

“What?”

“Ito lang sasabihin ko sayo, Vanessa. Wag mong ubusin ang pasensya ko dahil kaunting kaunti na lang at hindi na ako makakapagpigil pa sayo. Tumigil ka na habang nakakayanan ko pang pigilan ’to.”

“Then that’s good. Ayun nga yung hinihintay ko eh! Yung maubos ang pasensya mo para makita ni Paul kung gaano ka kasama kapag sinaktan mo ko.”

“Tumigil ka na, Vanessa.” Narinig kong tinig ni Paul na nasa likod na ni Vanessa.

“What? Wag mong sabihin sakin na ipagtatanggol mo ’yang baklang ’yan.”

Napayuko na lang ako dahil kahit papaano bigla akong nakaramdam ng hiya sa ginawa kong eskandalo.

“Alam kong bakla si Cy bago nyo pa malaman at wala akong nakikitang mali duon. Alam nyo ba kung sino yung mali? Yung mga iniisip nyo tungkol kay Cy lalong lalo ka na Vanessa. Hindi nyo kase binibigyan ng pagkakataon na kaibiganin si Cy kaya hindi nyo alam pero kung makapanghusga kayo ganuon na lang kadali para sa inyo.” Natigil ang bulungan ng mga kaklase ko habang sinasabi nya iyon

“Alam mo naman pala then why you’re not leaving him alone. Baka kung ano pang gawin nya sayo.”

“Hindi sya katulad ng iniisip nyo.”

Hindi ko alam pero bigla na lang akong nanlambot at napaluha dahil pinagtatanggol ako ni Paul.

“Wala naman kaming pakialam kung bakla sya. Ayaw lang talaga namin sa kanya. He was just like an introvert. May sariling mundo.” Sabi ng isa naming kaklase sabay tawanan nilang lahat.

Bigla naman akong nanlumo dahil sa isiping walang gustong makinig sa kung ano mang gustong ipaliwanag ni Paul bagkus tinawanan pa sya ng mga kaklase namin.

“Wag mo na lang silang pansinin.” Sabi ni Paul pagkalapit nya sakin.

“Sorry, Paul.”

“It’s okay. Wag ka na lang magpapadala sa kung ano mang sasabihin nila sayo pati na din ni Vanessa. Kung hindi ka nila tanggap, tanggap kita.”

“Awww!”

“Jowa goals. Nakakadiri kayo.”

“Bumalik ka na sa upuan mo.” Pagpapabalik ko na kay Paul sa upuan nya.

Masakit din para sakin na pati sya mahusgahan ng dahil sakin. Kasalanan ko din naman kung bakit mas lalo pang lumaki yung gulo. Kung di ko na lang sana pinatulan at pinangunahan ang balak na sabihin ni Vanessa ay hindi sana aabot sa ganito. Nasasaktan din ako dahil nalaman ko na kinamumuhian pala ako ng mga kaklase ko at kung magkataon pati si Paul kamuhian na din nila.

“What’s happening here?” Ma-awtoridad na sabi ng kararating lang na guro.

“Hayaan mo na ako. Bumalik ka na sa upuan mo.” Sabi ko na lang kay Paul.

Umayos na ang lahat ng dumating na ang aming guro na nasa harapan na namin ngayon.

Hindi na lang ako umasa na lahat maiintindihan at matatanggap ako. Hindi din naman lahat pabor sa kasarian na meron ako kaya normal lang na may mga tao talagang tutol at hindi tumatanggap sa mga katulad ko. Masakit lang dahil kahit ipagtanggol namin yung sarili namin ay walang makikinig. Kung meron man, yun yung mga taong katulad ko din at ipinagpapasalamat ko na lang din dahil may katulad ni Paul na tanggap ako.

Pinatahan ko na lang ang sarili at dapat simula ngayon maging matapang na ako at wag ng magpaapekto pa sa sasabihin ng iba at para na din kay Paul dahil sakin nadadamay na din sya.

Natapos naman ang klase sa umagang iyon at parang wala lang nangyare. Siguro nga ay dahil wala talaga silang pakialam sakin. Hindi ko naman maiwasang hindi malungkot. Kaysa isipin ko pa isinilid ko na lang sa loob ng bag ko ang mga gamit ko.

Napatayo na lang ako ng higitin ako ni Paul kaya napasunod na lang ako sa kanya palabas ng silid. Ramdam ko pa din ang inis na nararamdaman nya.

“Pasensya ka na talaga, Paul. Pati ikaw nadadamay pa sa gulo namin ni Vanessa.” Sabi ko ng mahinto kami sa paglalakad.

“Pinagtanggol lang kita dahil wala naman akong nakikitang mali sa pagiging ganyan mo.”

“Tama din siguro na ako yung mag-baba ng pride sa lahat ng pagkakataon dahil ako yung nanghihingi ng atensyon at pagtanggap kase kapag hindi ko ginawa iyon mas lalo lang nila akong lalayuan.”

“Yan ka na naman. Masyado mo na namang binababa ’yang sarili mo. Kung hindi ka nila tanggap hindi mo na problema yun.”

“Problema ko din iyon. Gusto ko matanggap nila ako para malaya kong gawin yung mga gusto ko.”

“There’s no one stopping you from what you really want to do. The only thing that stopping you is the thought you are always thinking. When will you look at yourself the way I look at you?”

“Nakikiusap ako na sana sa susunod wag mo na akong ipagtatanggol. Ayaw kong madamay ka pa. Pabayaan mo lang ako.”

“Hindi ko magagawa ’yan. Kung kailangan kong gawin, gagawin ko.”

“Hindi mo ko naiintindihan eh! Ang iniisip ko lang naman ay ikaw.”

“Then promise me that you won’t bend yourself over those kind of people ever again kahit saan ka man magpunta.”

“Hindi ko maipapangako pero gagawin ko.”

“Nandito lang ako palagi para sayo.”

Bakas sa ekspresyon nya ang pag-aalala at hindi iyon maitatago sa hitsura nya ngayon. Kahit din naman ako nag-aalala para sa kanya. Iniisip nyang matapang ako pero ang katulad ko ay may kahinaan din.

Bumalik na lang kami ng silid ng matapos na ang break time. Napatigil naman sa ginagawa ang mga kaklase namin ng dumating kami. Hindi ko na lamang pinansin iyon.

CHAPTER THIRTY TWO

Lumipas ang isang linggo at napagdesisyunan kong layuan na lang si Paul para ng sa ganuon hindi na sya madamay sa gulo na kasasangkutan ko. Mahirap para sakin na kaibigan at bilang taga-hanga nya ang makitang pati sya nasasaktan.

Ito lang ang nakikita kong tamang paraan para maiiwas ko sya sa panghuhusga ng iba. Minsan natatanong ko na lang din ang sarili ko kung bakit parang ang dami namang ganap sa buhay ko? Hindi ba pwedeng normal na lang. Yung tipong papasok ka na lang ng eskuwelahan tapos mapapansin mo uwian na pala. Yung pakiramdam na wala kang iniisip.

“This is our final chapter. Ikaw na lang mag-encode at mag-print para tomorrow mapasa na natin and if ever na ma-approve-bahan ni ma’am, pwede na tayo mag-prepare for defense.” Kausap sakin ni Heidi.

Napatango na lang ako sa task na binigay sakin ni Heidi bilang pagtugon ko. Kahit medyo naninibago pero wala naman akong magagawa dahil ayaw ng makisama sakin ni Kiara. Hindi ko na lang kinuwetsyon ang biglaan nyang paglipat ng grupo. Hindi din naman ako nagreklamo sa bago kong ka-grupo.

“Kaya mo na yan? Iiwan ko na ’yan sayo. Wag kang a-absent bukas ah! Aasahan kita.” Pagbibilin nya.

“Ako ng bahala. Maasahan mo ko. Para din naman sating dalawa ito. Hindi ko sasayangin yung pinaghirapan natin!” Sabi ko na lang saka nginitian sya.

Naghiwalay na naman ang landas namin ng makalabas na kami ng library. Maingat kong binitbit ang mga drafts na dala ko pati na din ang mga references na pinagkuhanan namin.

“Cy,” Malamig na boses na tawag ng kung sinoman sa pangalan ko kaya hinanap naman iyon ng mga mata ko at nahagip niyon si Paul.

“Paul,” Balik na sambit ko sa pangalan nya.

“May problema ba tayo?”

“Bakit mo naman natanong? Wala naman tayo problema ah!”

“Halos isang linggo mo na akong iniiwasan at hindi pinansin. Hindi ba problema yun para sayo!”

“Hindi naman kita iniiwasan. Masyado lang tayong maraming ginagawa.”

“Sa sobrang dami ba ng ginagawa mo, kailangan mo na akong kalimutan?”

“Hindi naman sa ganuon. Gusto ko man na isingit yung oras para pansinin ka o kausapin ka pero hectic lang talaga yung schedule. Marami tayong deadlines ngayon na ipapasa.”

“You were just trying to stay away from me again.”

“Uuwi na ako. May kailangan pa akong tapusin.” Sabi ko saka naglakad na.

“Uulitin mo na naman ba?” Rinig kong sabi nya na nagpahinto sakin.

“Wag mo na akong pigilang umuwi. Umuwi ka na lang din.”

“Kaya mo ba ako iniiwasan dahil umamin ka sakin ng nararamdaman mo?”

Hindi ko na naituloy pa ang paglalakad ko dahil sa mga tanong nyang hindi ko alam ang dapat isagot.

“Can I talk to you? Please?” Pakiusap nya.

Wala namang problema kung mag-uusap kami.  Hindi na lang ako tumanggi sa gusto nyang pag-uusap namin.

“Duon na lang tayo sa student center mag-usap.” Malamig nyang sabi saka nilagpasan ako at nagumpisa ng maglakad.

Napabuntong hininga na lang ako. Ayaw ko man gawin ito pero kailangan ko ng panindigan dahil alam kong ito ang makakabuti para saming dalawa at para na din sa lahat.

“Tungkol ba saan yung paguusapan natin.”

“Gusto ko lang ng kasagutan kung bakit mo ginagawa sakin ’to.”

“Anong kasagutan? Naguguluhan ako.”

“Don’t act like you don’t know what you’re doing.” Galit nyang sabi.

“Bakit ka nagagalit?”

“Nagagalit ako dahil hindi ko maisip kung ano bang nagawa kong mali para iwasan mo na lang ako at hindi na lang pansinin ng ganun na lang.”

Natahimik na lang ako sa sinabi nya at hindi ko mahanap sa isip ko kung ano bang dapat kong sabihin. Naupo na lang din ako bench na nanduon.

“See? Tama ako. Tama ako na iniiwasan mo ko.”

“Hindi ba dapat maging masaya ka na lang dahil ginagawa ko to para sayo?”

“Maging masaya? Sabihin mo nga sakin kung sa paanong paraan ako magiging masaya sa ginagawa mo sakin ha!”

“Ipinapaalala ko lang sayo na kaibigan mo lang ako at wag kang umakto na parang malaking kabawasan sayo ang iwasan kita.”

“Tingin mo ba umaarte lang ako dito? Tingin mo ba nagugustuhan ko to? Putangina hindi.”

Nabigla naman ako ng marinig ko syang magmura. Ito ang unang pagkakataon na marinig ko syang sabihin ang salitang iyon. Bigla naman akong kinabahan sa nakikita kong awra nya ngayon. Nabahala na din ako ng marinig kong umiiyak sya.

“Hindi ko naman ito ginagawa dahil gusto ko lang. Ginagawa ko lang ’to kase ayaw ko lang mahusgahan ka pa ulit ng dahil sakin. Hindi ko lang kase kayang makita na pati ikaw kamuhian nila.” Sabi ko habang hindi ko na din napigilan ang sarili sa pag-iyak.

“Kung may aaminin ka pa sakin, sabihin mo na ngayon dahil hindi ko na kakayanin pa kung sakaling magkaayos man tayo ngayon ay uulitin mo na naman ’to.”

“Hindi mo ko naiintindihan eh!” Pagsuko ko saka tumayo na at nagumpisa na lang maglakad para umalis.

Napatigil naman ako sa paglalakad ng maramdaman ko ang biglang pagyakap sakin ni Paul mula sa likuran ko.

“Please, don’t do this to me. Hindi ko kaya.” Sinasabi nya iyon habang nakasubsob ang noo sa balikat ko at bakas ang pagkabiyak sa boses nya.

Nakikita ko ngayon kung gaano sya nasasaktan sa ginawa kong desisyon. Hindi ko na naman pwedeng bawiin pa ang desisyong ginawa ko dahil ayaw ko ng dumating pa sa punto na baka hindi ko na din kayanin.

“Kailangan kong gawin ’to, Paul. Ayaw ko lang masaktan ka.”

“Tingin mo ba hindi ako nasasaktan ngayon?”

Kahit ako nasasaktan na din sa nakikita kong postura nya ngunit kailangan kong maging matatag dahil ito ang pinakamahirap na desisyon na gagawin ko sa buong buhay ko.

“May hihilingin ako at bilang crush ko sana gawin mo yung hihilingin ko sayo.”

“Kahit ano pa ’yan gagawin ko.”

“Gusto ko maging masaya ka simula ngayon. Gusto kong iwasan mo na ako at wag na wag ng lalapitan pa dahil magmula ngayon pinuputol ko na ang pagiging magkaibigan natin.” Matapang kong sabi kahit pa na tutol ang puso ko na sabihin iyon sa kanya.

Binaklas ko na lang ang pagkakakabit ng kamay nya sakin. Pakiramdam ko naninikip ang dibdib ko sa sobrang sakit ng mga salitang binitawan ko. Sinimulan ko ng ihakbang ang mga paa ko palayo kay Paul.

Hindi ko na ginawa pang lingunin sya dahil lalo lang akong masasaktan sa makikita ko. Pakiramdam ko habang lalo akong lumalayo kung saan ko sya iniwan ay lalo namang bumibigat ang sakit na dumaragan sa dibdib ko ngayon.

Hindi ko na din napigilan pa ang mga luhang malayang dumadaloy na ngayon sa pisngi ko. Mga luhang nagdudulot ng sakit sa akin ngayon. Aaminin ko na sobrang sakit rin para sakin ang iwanan ang isang kaibigang naging malapit na sa puso ko kahit na hindi ko naman talaga gusto.

Minsan may mga bagay talaga na kahit gusto mong ipagpatuloy hindi mo magagawa dahil may mga bagay din na sumasalungat sa mga bagay na gusto natin. Katulad na lang ng pagiging masaya, gusto mo maging masaya pero minsan may mga bagay talaga na gustong pumigil sayo para maging masaya.

Tumakbo na lang ako patungong gate ng school para makalabas na. Tumakbo lang ako ng tumakbo kahit pa na nasa tapat lang dorm ko. Hindi ko alam pero parang gusto ko lang munang mapag-isa at isigaw itong sakit na nararamdaman ko.

Napahinto na lang ako ng makaramdam ng pagod sa ginawa kong pagtakbo. Hindi ko naman maikubli ang sakit at lungkot na nadarama ko ngayon. Napaiyak na lang ako sa gilid ng kalsadang hinituan ko, walang pakialam sa mga makakita. Hindi ko na din iniisip dahil labis akong nasasaktan ngayon.

Napaupo na lang ako sa sahig kung saan ako huminto. Hinang hina ako sa puntong iyon ng buhay ko. Ang sakit sakit. Yung sakit na walang tutumbas pa sa lahat ng sakit. Nasasaktan din ako dahil kahit papaano naging masaya din ako na naging kaibigan ko sya.

Halos isang oras akong namalagi sa pag-upo at walang ginawa kundi ang umiyak lang. Iniisip kung tama ba ang desisyon kong alam ko namang tama pero hindi ko pa din maiwasang isipin. Habang binabalikan ko ang nangyare kanina at sa nakita kong hitsura ni Paul, hindi ko mapigilan ang sariling hindi umiyak.

Tulalang naglakad na lang ako pabalik para makauwi na at makapagasikaso na dahil papasok pa ako sa part time job ko. Matamlay at walang gana akong pumasok ng dorm at wala sa wisyong nagtungo na lang agad ng banyo at sa puntong iyon hindi ko na naman napigilan ang sarili sa pag-iyak.

---

“Mugto ’yang mata mo. Umiyak ka ba?” Pagpuna ni Sir Regie sa mga mata ko.

“Opo. May interpretative play po kase kanina sa school. Medyo nadala lang po sa kwento.” Paliwanag ko naman.

“Ah! Hindi mo kasabay si Paul?” Pagtatanong pa sa akin ni Sir Regie.

“Wala pa po ba sya?” Pagbabalik kong tanong dahil nabigla din ako.

“Wala pa. Ang pagkakaalam ko nga palagi kayong sabay pumasok. Hindi ba sya papasok?”

“Hindi ko din po alam eh!”

“Hindi bale. Kakausapin ko na lang sya. Ngayon ko lang sya nakitang um-absent. Ano kaya nangyare sa batang yun?”

Hindi ko na lang ginawang sagutin ang tanong ng manager namin dahil marahil alam ko na din ang sagot kung bakit hindi sya pumasok. Hindi ko na lang inisip at nagumpisa na lang magtrabaho.

Habang lumilipas ang oras hindi ko napapansin na out ko na pala. Kaya nag-caigo muna ako para pagkatapos nun ay makauwi na ako.

Hindi naman ako nagtagal sa paglilinis at umuwi na lang din pagkatapos ng shift ko. Sumakay na lang ako ng pinara kong Jeep.

Pagod na pagod naman akong nakarating ng dorm at agad na nagtungo ng banyo para makapaghilamos at magsipilyo at para na din makapagbihis. Nilabhan ko na lang din ang uniform ko.

Nang matapos ay lumabas na lang ako ng banyo. Hanggang ngayon apektado pa rin ako sa nangyare ilang oras lang ang nakalilipas.

Nataranta naman ako ng bigla kong maalala ang thesis namin kaya dali dali kong hinanap iyon.

“May bukas pa kayang computer shop?” Pagtatanong ko sa sarili.

Napakamot na lang ako sa sariling anit dahil muntikan ko ng makalimutan. Napagdesisyunan ko na lang na maghanap na lang ng bukas pang computer shop para sana makapag-rent kahit sandali.

“Saan ka pupunta?” Pigil sa akin ni James na hindi ko napansin na gising pa.

“Kung tatakas ka ulit wag mo ng balakin.”

“Hindi ako tatakas. Hindi mo na din kailangan ipaalala sakin. Maghahanap lang sana ako ng bukas pa na computer shop.”

“Bilisan mo.”

Hindi na naman ako sumagot pa at lumabas na lang ng pinto. Nagmamadaling bumaba ako ng hagdan at nagbabakasakaling may bukas pang computer shop.

“Baka pwede pa po kahit isang oras lang po.” Pakiusap ko sa nagsasara ng computer shop.

“Hindi na pwede at saka sa tingin ko hindi lang isang oras ang kakailanganin mo para matapos ’yan.”

“Nakikiusap po ako sa inyo. Bukas na po ang pasahan nito eh!”

“Hindi ko na problema iyon. Pasensya na talaga at hindi na kami tumatanggap ng customer kapag ganitong oras na. Maghanap ka na lang ng iba.”

Hindi ko na naman pinilit pa na paupahin ako kahit isang oras lang kaya walang pasabing naglakad na lang ako ulit para maghanap pa ng bukas na computer shop.

Bumalik ako ng dorm ng wala na akong makitang computer shop. Kung meron man pasara na at hindi ko na mapakiusapan. Naupo na lang ako sa upuan sa lamesa at nilapag ang thesis sa ibabaw. Napahawak na lang ako sa sentido ko dahil hindi ko alam ang gagawin sa mga oras ding iyon.

Bigla ko namang naalala na may laptop si Jonathan. Kaya tumayo ako sa pagkakaupo ko at nagbabakasakaling gising pa sya at makahiram ng laptop.

“Uhm! Jonathan,” Nahihiya kong turan sa kanya na gising pa din habang busy sa cellphone.

“What?”

“Makikihiram lang sana ako ng laptop mo kung okay lang sayo?”

“Anong gagawin mo?”

“Mage-encode lang sana ako ng thesis ko. Wala na kaseng bukas na computer shop.”

“Kunin mo na lang.”

“Uhm! Pwedeng usb na din?”

“Sige. Ingatan mo ’yang laptop ko at wag mong iwawala ’yang usb ko.”

“Oo, iingatan ko.” Nabuhayan naman ako dahil pinahiram nya ako.

Dali dali ko namang kinuha iyon at saka nagtungo agad ng lamesa para maumpisahan ko na dahil ilang minuto na ang nasayang mula pa kanina sa paghahanap ko. Napasulyap naman ako sa orasan ng cellphone ko.

“Kaya pa ’to.” Pagpapalakas ko ng loob sa sarili.

Napapitlag naman ako ng may biglang kamay ang dumapo sa dibdib ko at sa biglang pagdapo ng labi sa leeg ko.

“Tingin mo ba pahihiramin na lang kita kaagad ng wala kang ginagawa?” Narinig kong tinig ni Jonathan.

“Jonathan, akala ko ba okay lang sayo na gamitin ko?”

“Work for me so you can use it”.

“M-Mamaya na lang pagkatapos ko.”

“Wag mo kong paghintayin. Sumunod ka na sa kama ko.” Sabi nya saka iniwan na ako.

Hindi ko naman alam kung susundin ko ba sya o hindi. Nagdadalawang isip din ako dahil hindi ko alam kung ilang minuto ang gugugulin ko para gawin yung nais nya. Sa huli wala na lang akong nagawa kundi ang sumunod sa kanya dahil kapag hindi ko ginawa babawiin nya yung laptop at hindi ako pagagamitin.

“Tsup” Paghalik nya sa labi ko.

“Thank you, Cy. You can use it now.” Nakangiting turan sakin ni Jonathan ng matapos na syang makapagpalabas sa suot na condom.

Kahit hinihingal at hubad ang katawan bumangon na ako at nilisan ang kama ni Jonathan para umpisahan na ang encoding ngunit napatigil ako ng higitin ni James ang kamay ko.

“Come here”

“B-Bakit?”. Tanong ko dahil nililihis ko ang isip ko sa naiisip ko.

“Let me fuck you.”

Nataranta naman ako at napalingon na lang sa lamesa na kanina pa naghihintay sakin. Nababahala na din ako dahil anong oras na.

“Makakapaghintay naman siguro ’yan.”

“J-James?”

“Wag mong sabihing tinatanggihan mo ko.”

“Hindi naman sa ganun. Baka pwedeng mamaya na lang pagkatapos ko. Anong oras na din kase?”

“No, I want you here. Now!”

Halos maluha luha naman ako dahil hindi ako makatanggi. Hindi naman sa ayaw kong sundin yung pinapagawa nya. Nag-aalala lang ako sa thesis namin. Lumapit na lang ako sa kanya at inumpisahan na lang halikan sya para matapos na.

“Wag mong madaliin.” Pagalit sakin ni James.

Kahit ayaw ko mang sundin pero wala akong magawa kaya hindi na ako umangal pa.

Binilisan ko na lang ang pag-salsal sa ari ni James para makaraos na sya.

“Stop” Pigil sakin ni James.

“Pero?”

“I know what you’re doing and I hate it.”

Pinatuwad na lang nya ako at sya na lang ang nagtrabaho kaya sa puntong iyon akala ko matatapos na pero hindi ngunit mas lalo pang tumagal. Unti-unti na akong nawalan ng pag-asa kung matatapos ko pa ba yung thesis. Naghintay pa ako ng ilang minuto at sa puntong ito na halos oras na ang tumatakbo pero hindi pa din sya nilalabasan.

“James”

“Yes, baby. I’m cumming for you. I’m cumming for you.” Hinihingal nyang usal habang pabilis ng pabilis ang pagbayo nya sa lagusan ko.

Nakahinga na naman ako ng maluwag ng makaraos na sya. Naramdaman ko naman ang pagdikit ng pawisan nyang balat sa pawisan ko ding balat.

Naramdaman ko naman ang biglang pagsipsip ni James sa batok ko.

“Wag dyan, James”. Pigil ko sa kanya dahil pakiramdam ko sa parteng makikita sya naglagay ng marka.

“Red marks is not telling lies all the time.” Sabi nya ng matapos nyang iwanan ng marka ang batok ko.

Hindi na lang ako umangal pa at hinintay na lang na hugutin nya iyon para makapagumpisa na akong mag-encode.

“Drink it” Paguutos sakin ni James habang hawak hawak ang condom na hinubad.

Sinunod ko na lang ang inuutos nya. Wala na akong inaksayang segundo ng makawala na ako sa kamay ni James.

Kahit hinihingal pa tinakbo ko na lang ang lamesa kung saan naruon ang kanina pang naghihintay na thesis. Napasulyap naman kaagad ako sa orasan at halos maga-alas kwatro na ng madaling araw. Bigla naman akong nanlumo at napaluha na lang dahil gulong gulo na ako sa kakaisip kung matatapos ko pa ba ito.

Kaysa ibuhos ko ang sarili sa pag-iyak ay nagumpisa na lang ako mag-type at hindi na lang tiningnan kung gaano kadami ang ie-encode ko.

Nagtimpla na lang din ako ng kape para mabuhayan at magising kapag pakiramdam ko inaantok na ako. Wala na din akong pakialam kung hubo’t hubad pa ako. Maya’t maya naman ako silip sa oras pati na din sa drafts na sa tingin ko hindi nababawasan.

Humigit na lang ako ng hangin at pinakalma ang sarili para palakasin ang loob at isinaisip na matatapos ko ito. Naniniwala ako na matatapos ko ito.

CHAPTER THIRTY THREE

Nagising ako sa ingay ng tunog ng alarm ng cellphone ko. Pakiramdam ko wala pang isang oras akong natutulog dahil ilang minuto na lang din ng makatulog ako. Napapikit na lang ako sa sobrang sakit ng ulo na naramdaman ko. Pinatahimik ko na lang ang maingay kong cellphone.

Hindi ko napansin na nakatulog na pala ako dito sa lamesa habang ginagawa ang encoding. Nabahala naman ako sa isiping natapos ko ba iyon gayong nakatulog ako kaya dali dali ko namang tiningnan iyon sa laptop na nasa harap ko.

Napanatag naman ang kalooban ko ng makumpira kong natapos ko iyon at na-save sa usb na hiniram ko kay Jonathan. Tumayo na lang ako at agad na napahawak sa upuan ng biglang umikot yung paningin ko. Naghintay lang ako sandali hanggang sa mawala ang pagkahilo.

Isa isa kong niligpit ang mga iyon para makapagasikaso na para pumasok. Nilagay ko na lang sa lababo ang basong pinagkapehan ko. Pinunasan ko na lang ng wipes ang inupuan ko para i-disinfect kahit na wala naman akong naiwang rumi duon o likido na galing sa loob ng lagusan ko.

Nagmamadaling naligo na lang ako saka nagbihis na lang ng matapos. Pinalantsa ko na lang muna ang uniform kong gusot pa dahil kalalaba ko lang niyon ng nakaraang gabi.

“Paki-plantsa na rin yung akin.” Rinig kong usal ni James na nagluluto ng agahan.

“Isabay mo na lang din yung sa aming apat.” Sabi ni Joven saka pumasok na ng banyo.

Hindi na lang ako nag-reklamo at ginawa ko na lang. isinampay ko na lang ang mga polo nila ng matapos kong plantsahin iyon para di na magusot.

“Jonathan, salamat pala sa pagpapagamit mo sakin ng Laptop mo. Mamaya ko na lang isasauli itong usb pagkauwi ko.”

“No problem, baby”. Sabi nya sabay halik sa labi ko. Hindi ko na lang pinansin iyon.

Hindi na ako sumabay sa agahan nila na nakasanayan ko na at nagmamadaling lumabas na lang ng dorm dala dala ang mga drafts at reference ng thesis namin. Tinakbo ko na lang ang hagdan dahil sa ganitong oras marami ng tao sa printing shop karamihan ay mga estudyante.

Halos hindi naman ako magkandaugaga sa dami ng estudyanteng madatnan ko. Yung iba hindi naman nagpapa-print at naghihintay lang sa kasama nila kaya lalo lang nagpapadami ng tao.

“Makikiraan” Pakiusap ko.

“Sino pa naka-usb dyan? Ipaabot nyo na lang.” Pagtatanong ng may-ari ng shop.

“Ah! Ako po. Ito po.” Pagaabot ko. Inabot naman iyon ng nagpi-print.

“Saan dito?”

“Makikiraan lang po.” Sabi ko para makalapit sa counter at maturo yung file.

“Daming porn ah!” Natatawang sabi ni kuya na operator ng printing shop na ito.

Hindi ko naman alam na may ganuon pala si Jonathan sa usb nya. Bigla naman akong nahiya dahil sa nakita nya sa usb na hindi ko naman pagmamay-ari. Napansin ko naman ang biglang paglayo ng ibang estudyante sakin na nanduon at nakakita din ng mga porn video na naka-save duon.

“Teka, ikaw ba itong isa na nasa video?” Pagkalikot nya pa sa laman ng usb na iyon.

Nanigas naman akong bigla sa kinatatayuan ko dahil sa sinabi nya. Hindi na ako nakapagsalita simula ng makita nya ang mga porn video na iyon.

Kaya sa kuryosidad ko sa sinabi nya napatingin na lang din ako sa screen ng monitor nya pati na din ang ibang estudyanteng nakatingin na din sa screen. Nanlaki naman yung mata ko ng i-play nya iyon at kitang kita ang mukha ko duon. Napayuko na lang ako at hindi magawang makatingin sa kanila.

“Kuya, pakibunot na lang po ng usb.”

“Bakit? Hindi ka ba proud?”

“Kuya, parang awa nyo na po. Pakibunot na lang po.”

“Wait, save ko lang muna. Mukhang magandang panuorin.”

Bigla namang nagdilim ang paningin ko sa sinabi nya kaya wala sa sariling dinakma ko sya sa loob ng counter at kinuwelyuhan. Tinitigan ko sya ng masama kahit na maiiyak na naman ako sa oras na iyon.

“Anong ginagawa mo?” Sarkastiko nyang sabi.

“Kung gusto mong manatiling bukas ’tong shop mo. Wag mong hayaang magreklamo ako sa panghihimasok mo.”

“Bitiwan mo nga ako.” Galit na usal nya saka inilayo ang sarili.

“Wala kang alam sa pinagdadaanan ko.” Mangiyak ngiyak kong turan sa kanya saka matapang na lumabas ng shop na iyon ng maiabot na nya sakin ang usb.

Ngunit ng makalabas na ako ng shop na iyon at makalayo ay saka naman ako nanlambot at nakaramdam ng panghihina habang naiiyak dahil hindi ko kayang gawin iyon sa kahit na sino. Nagawa ko na lang din dahil sa takot at kahihiyan.

Naghanap na lang ako ng ibang printing shop at computer shop na nagbibigay ng printing services. Nakahanap naman ako at pasalamat naman ako dahil wala akong kasabay. Itinuro ko na lang kaagad kung saan naka-save yung file para hindi na sya magpunta pa kung saan saan at kung ano ano pa ang pindutin dahil baka makita na naman.

“Salamat po” Sabi ko ng maabot ko na ang bayad ko at ng makuha ko na ang usb.

Naglakad na lang ako pabalik para makapasok na ng school. Nang makapasok na ako ng gate hindi na ako umaasa pa na makikita ko si Paul sa hintayan namin. Dumiretso na lamang ako ng silid para maipakita na kay Heidi yung hard copy ng thesis namin.

“Hoy! Bakit wala pa si Paul? Diba palagi kayong sabay pumasok?” Paghahanap ni Vanessa kay Paul sa akin.

“Nakita mo bang kasabay ko. Hindi diba.”

“Acting like you don’t care huh!”

“Kung gusto mong makuha yung gusto mo, paghirapan mo. Kung kinakailangan ligawan mo si Paul, gawin mo. Hindi sa lahat ng oras pabor sayo.”

Dumating na lamang ang guro namin ngunit walang Paul ang pumasok ngayon. Nakakalungkot marahil ay dahil na din sa nangyare kagabi. Hindi ko na lang pinansin at itinuon na lang ang sarili sa pag-aaral.

“Anong ginawa mo kay Paul at hindi sya pumasok?” Pang-iistorbo sakin ni Vanessa sa gitna ng pagtuturo ng guro na nasa harapan.

“Wala akong ginagawa. Hindi ko din alam kung bakit hindi sya pumasok. Hindi naman sya tumawag sakin pero kung meron man wag ka mag-alala sasabihin ko kaagad sayo.” May pagkairita kong sabi dahil wala na syang bukang bibig kundi si Paul.

Natapos na lamang ang buong klase para sa araw na iyon. Isang nakakapagod na araw dahil sa dami ng assessments at projects isama pa ang mga deadlines ng iba naming project.

“Cy,” May pag-aalala sa mukha na tawag sakin ni Nori.

Napahinto naman ako sa paglabas ko ng pinto ng silid namin at tumingin sa kanya na papalapit sakin.

“Bakit?”

“May number ka ba ni Paul?”

“Meron”

“Pwede ko bang mahingi?”

“S-Sige” Sabi ko sabay dinukot ang cellphone sa loob ng bulsa para ibigay na sa kanya ang number ni Paul.

“Bakit mo pala hiningi yung number ni Paul? Hindi naman sa ayaw ko gusto ko lang malaman.”

“Magkagrupo kase kami sa thesis. Hindi ko naman magagawa yung thesis ng wala sya.”

“Ah! Ganun ba. Tawagan mo na lang sya sa number na ’yan. Active ’yan.” Tanging nasabi ko na lang sa kanya saka nagpaalam na.

Napatingin naman ako sa cellphone ko. Nagdadalawang isip din ako kung pati ba number ni Paul buburahin ko na din. Nang huli napagdesisyunan ko na wag na lang.

Mabigat. Sobrang bigat sa pakiramdam pero hindi na ako dapat magpaapekto sa nangyare dahil sa nakikita ko sapat na ang ilang pag-iyak ko para sa desisyon na ginawa ko. Hindi na ako iiyak pa mula ngayon.

Naglalakad na ako sa school ground nuon ng pakiramdam kong may nakatingin sakin. Ugali ko na din kase makaramdam ng presensya ng isang kahinahinalang tao sa paligid ko. Nahagip naman iyon ng mga mata ko malayo sa kung saan ako naruon at nahuli ko syang nakatingin sakin ngunit agad na umiwas ito ng tingin at mabilis na naglakad.

Hindi ko na lang pinansin at nagpatuloy na lang sa paglalakad hanggang sa makalabas na ako ng gate. Tumawid na lang ako ng huminto na ang mga sasakyan. Hindi na ako nagalinlangan pang dumiretso na kaagad ng dorm kahit na maaga pa.

Nagtungo na lang ako ng dorm para makapagasikaso na lang din. Nakakapanibago itong araw na ito siguro ay dahil wala ng mangungulit at magpapasuway kong bestfriend na palaging nagbibigay buhay sa tuwing magkasama kami pero iba na ngayon, ibang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. Ang tahimik at ang lungkot dyan ko siguro maihahalintulad ang nangyare ngayong araw na ito. Napaisip naman ako paano pa sa darating na mga araw. Hindi ko batid ang maaaring mangyare pero simula ngayon kailangan ko ng masanay.

Agad na pinutol ko ang iniisip saka humigit na lang ng hangin para pakawalan ang negatibong bumabalot ngayon sa sistema ko.

CHAPTER THIRTY FOUR

Nagiging madalas na ang pagliban ni Paul sa klase nitong mga nakaraang araw pati na din sa part time job nya. Hindi naman maiwasan ng manager namin na tanungin ako kung papasok pa ba sya o hindi na. Nag-aalala na tuloy ako kung kamusta na ba sya o kung ayos lang ba sya.

Sa nakikita ko parang may bahagi din na kasalanan ko kung bakit sya nagkakaganuon pero hindi din naman ako nakakasiguro at hindi ko din naman alam yung dahilan nya. Baka may ibang rason kung bakit hindi sya pumapasok.

“What is happening to Paul? Napapansin ko din lately na hindi na kayo magkasama which is good but the thought of seeing him like that is kinda making me worry.” Asik ni Vanessa.

“Kahit din naman ako nag-aalala. Hindi lang ikaw.” Mahinahon kong sabi.

“Nag-aalala ka pa talaga sa lagay na ’yan ha! Matapos ka nyang ipagtanggol tapos ayan lang gagawin mo sa kanya.”

“Baka nakakalimutan mo din kung kanino nya ako pinagtanggol. Hindi ba sayo! Ang bilis mo naman makalimot.”

“Gawan mo ng paraan ’to. Hindi ko alam ang ginawa mo sa kanya at nakakasiguro ako na ikaw lang ang may kasalanan kung bakit hindi sya pumapasok.”

Natahimik na lang ako at hindi na lang sya pinatulan saka hinayaan na lang syang lumabas ng silid kasama ang mga kaibigan. Sa pagkakataong iyon hindi ko naman maiwasang hindi mag-isip at mag-alala para kay Paul. Nababahala na din ako dahil kahit papaano naging kaibigan ko din naman sya.

Pakiramdam ko may bahaging kasalanan ko din kung ano man ang nagyayare sa kanya at inuusig ako ng konsensya ko ngayon.

Hindi ko mapigilan ang sarili sa pag-iisip kay Paul habang naglalakad na palabas ng campus ngunit sa isang banda ayaw ko na lang din mangialam baka may pinagdadaanan lang sya at sabi ko nga sa sarili ko na hindi na ako makikipagusap pa sa kanya dahil na din sa desisyon kong putulin na ang pagkakaibigan namin.

Dumiretso na lang ako ng dorm at masasabi kong ang laki na ng pinagbago ng buhay ko. Hindi na tulad ng dati ay masaya pero ngayon nababalot na ng nakakapanlumong kalungkutan. Wala akong makausap sa school maliban na lang kapag may group activity. Nagpapasalamat din ako na kahit minsan nagkakasabay kami ni Tobi na pinagiisipan ko na itigil na din dahil na din sa mga pagpuna ng mga kaklase ko pati na din ng ibang estudyante sa nakakakita samin.

Napabuntong hininga na lang ako sa sobrang dami ng iniisip ko. Pinihit ko na lamang ang doorknob ng dorm saka pumasok na. Naabutan ko naman na nandun na silang lahat.

“Cy,” Narinig kong tawag sakin ni Joshua.

“Mmm?” Tugon ko habang hinuhubad ang sapatos ko sabay tumingin sa kanya.

“Before you leave for work, can you do work for me? I’m badly want to spill this out.” Pakiusap nya na naintindihan ko naman. Tumango na lang ako bilang pagtugon ko.

“Dude, It’s time.” Narinig kong sabi ni Joshua ng makalabas na ako ng banyo.

Hindi na naman ako nagtaka sa sinabi nya dahil alam ko na kung anong ibig sabihin nuon.

“Come here” Tawag sakin ni James na nakaupo sa kama ko.

Lumapit na lang ako sa kanila na naghihintay sakin.

“Take it easy. Masyado ka namang atat makasuso.” Pang-aasar ni James ng aktong hahalikan ko na sya dahil duon din naman papunta kaya ako na lang mismo ang unang kumikilos.

Hindi naman ako nagsalita pakiramdam ko kase parang pinapakita ko na nagugustuhan ko na ang palagiang gawi nilang ito sa akin. Ayaw ko isipin nila na pumapabor na ako sa lahat ng gusto nila dahil hanggang ngayon labag pa din ito sa kalooban ko. Nasasanay na lang din ako dahil pakiramdam ko wala na akong nararamdaman. Pakiramdam ko manhid na ko sa isiping ang dumi dumi ko ng tao.

“Maghubad ka na tapos humiga ka dito”. Paguutos ni James.

Alinsunod sa kagustuhan nya ay ginawa ko na lamang.

“Kunin mo na.” Turan ni James kay Joshua.

Nagtaka naman ako dahil hindi man lang sila kumikilos at parang pinagmamasdan lang ako. Hindi din nila magawang maghubad. Napatingin naman ako kay Joshua na may dala dalang kahon pagbalik.

“Jonathan, ready na ba yung camera?”

“A-Anong ibig sabihin nito? B-Bakit may camera?” Sabi ko saka aktong tatayo na sana ng ibalik ako sa pagkakahiga ni James. Kinabahan naman akong bigla.

“We just want to try this one.” Napatingin naman akong bigla sa bagay na inilabas ni James sa kahong inabot sa kanya ni Joshua.

Nanlaki naman ang mga mata ko sa bagay na hawak hawak ni James.

“A-Anong gagawin nyo sakin? Bakit may ganyan? James!“May takot kong sabi.

“Don’t move. Just relax. Mababaliw ka dito.” Sabi nya na para pang natutuwa sa balak nilang gawin.

Nagpupumiglas naman ako dahil sa bagay na gusto nilang subukan sakin.

“James, wag mong gawin ’to.”

“Wag kang malikot.” Suway nya dahil nga sa pagpupumiglas ko.

Hindi na naman ako nakapalag pa ng hawakan na nila ang dalawa kong paa at kamay para patigilin sa pagpupumiglas. Nakatingin lang ako sa kung anong gagawin ni James.

“Do you see this? I know na alam mo kung ano ito base dyan sa nakikita kong reaksyon sa mukha mo.”

Naramdaman ko naman ang pagpasok ng bagay na iyon sa lagusan ko. Naghihihiyaw naman silang lahat sa pagkaatat. Pinakalma ko na lang ang tensyonado kong katawan dahil sa bagay na nakasalpak ngayon sa lagusan ko.

“Ready?” Malademonyong nakangiting sabi ni James habang nakatingin sakin.

“James” Pagsusumamo ko dahil sa gagawin nya.

Pinindot na nya ang button ng bagay na iyon at saka naman ang pag-vibrate ng bagay na nakasalpak ngayon sa lagusan ko.

Napasinghap naman ako at hindi agad ako makagalaw dahil sa sobrang bilis ng paggalaw ng vibrator na nasa loob ng lagusan ko.

Unti unti naman akong nanghina dahil sa bagay na iyon.

“Ahhhhhhh!”. Ungol ko dahil sa kiliting nararamdaman ko.

Hindi ko na lang pinansin ang pagtatawanan nilang lahat dahil inaagaw ng bagay na iyon ang atensyon ko. Hindi ko mapigilan ang sarili sa pag-ungol dahil sa sobrang sarap na binibigay ng bagay na iyon.

“Ahhhh! Hmmmmm!” Mga impit na ungol na binibigkas ng bibig ko.

“Enjoying?”

“James” Mangiyak ngiyak kong turan kay James.

Hindi ko naman alam kung saan ko ipapaling ang ulo ko dahil sa sensasyong namumutawi ngayon sa kaibuturan ng katawan ko.

“Ahhhh!” Ungol ko habang hindi na alam kung saan ikakapit ang mga kamay.

Lalo pang bumilis ang pag-vibrate niyon na lalong nagpabaliw sakin. Napapapadyak na lang ako.

“How’s it? Do you like it?” Pagtatanong ni James.

Hindi ko na din nagawang punahin pa ang pagvi-video ni Jonathan sa kung ano mang nangyayare sakin.

“Itigil mo yan, jonathan. Please?” Nanghihina kong pakiusap ngunit sa puntong iyon mas lalo pang bumilis ang pag-vibrate ng bagay na nasa loob ko.

Napaliyad na lang ako at hindi alam kung saan na ba patutungo ang nagwawala kong katawan dahil sa sarap na dulot ng bagay na iyon. Gustuhin ko man na hindi damhin yun ngunit hinihila ako ng bagay na iyon sa isang makamundong ako lang ang nakakaramdam ngayon.

“Ahhhh! Ahhhh! Ahhhh!” Malalakas at sunod sunod ko ng ungol kumpara kanina na impit at mahina lang.

Nanginginig na ang buong katawan ko sa sarap. Hindi na ako makapagisip ng matino at pakiramdam ko umiiyak na din ako sa sobrang sarap na nadarama ko.

Naramdaman ko naman ang biglang pagtigil nun na nagpamulat sakin.

“James, tama na ayoko na.” Naiiyak kong pakiusap at habol hininga kong turan.

“Umiiyak ka ba kase tinigil ko. Wag ka mag-alala. This time I’ll play it to maximum range. This thing will lead you to heaven.”

Napalunok na lang ako habang umiiyak. Naramdaman ko na ulit ang pag-vibrate nun at tinupad nga nya ang sinabi nyang ilalagay nya ito sa maximum range.

Duon na ako tuluyang nilayasan ng katinuan ko dahil hindi ko na napigilan pa ang sarili sa sunod sunod na malalakas na ungol na ginagawa ng bibig ko.

“James, Ahhhh! Ahhh! Tama na. Ahhh!”

“Tama na daw, mga pre pero umuungol.” Sabi ni James sabay tawanan naman nila.

Hinihingal na din ako at pakiramdam ko mapapaos na ako dahil sa walang tigil kong pag-ungol. Lumulunok na lang ako ng sarili kong laway kapag pakiramdam ko kinakapos na ako ng hininga.

Kahit nanghihinga dahil sa sobrang bilis ng bagay na iyon. Inabot ko ang kamay ni James at hinawakan iyon ng mahigpit saka hinalikan baka sa ganuong paraan makumbinsi kong itigil na nya dahil hindi ko na talaga kaya. Naluluha ang mga matang tumingin ako sa kanya.

Nagugusot ang mukha ko at napapaawang ang bibig kahit pa pilit kong pigilan ang sarili.

“Dude, tama na. Baka mapatay pa natin ’yan. Tingan mo mukhang mamamatay na sa sarap ’yan.”

“James,” Pagmamakaawa ko dahil sa puntong iyon hinang hina na ako.

“I think that’s enough. Kailangan pa kita at hindi ko hahayaang mawala ka kaagad.” May pang-aasar na sabi ni James saka naman ang pagpapatigil nya sa vibrator.

Hinugot na nya iyon sa loob ko. Hinang hina ako sa pagkakataong iyon. Halos hindi ko maigalaw ang katawan ko. Pakiramdam ko nauubusan ako ng lakas.

“It’s good to see how wet you are”. Sabi ni James saka ipinasok ang tatlong daliri sa loob ng lagusan ko.

Napangiwi na naman ako sa ginawa nyang iyon ngunit hinugot din naman nya iyon.

“You see this?” Sabi nya saka lumapit sakin at ipinakita iyon.

Kitang kita ko naman kung gaano kabasa at nababalot ang mga daliri nya ng naglaway kong lagusan dahil sa bagay na iyon.

“Lick it” Pag-uutos ni James habang nakatutok sa bibig ko ang mga daliri.

“A-Ayoko” May pagsusumamo kong sabi.

Hindi na naman nya ako pinilit pa at napapikit na lang ako ng bigla nyang isubo ang mga daliri at ginawa iyon na para bang lollipop.

“It’s really sweet, honey.” Sabi nya saka dinilaan pa ang palibot ng labi.

“Fuck! I’m badly need you now.” Malibog na usal ni James saka hinubad ang boxer short na suot suot.

“Hindi na nakapagpigil si James, mga pare. Tignan nyo.” Natatawang sabi ni Joven ng mapansin nya ang gagawin ni James.

“Shut up. Asikasuhin nyo na lang ’yang video.”

“James, kailangan ko pang pumasok sa trabaho ko.”

“I want to fuck you now.” Sabi nya saka mariin na hinalikan ako sa labi.

Bumitiw din naman sya sa pagkakalapat ng labi nya sa labi ko saka iniangat ang dalawa kong binti. Hindi ko naman inaasahan ang ginawa nya. Napaliyad na lang ako ng maramdaman ko ang mainit nyang dila na dumadampi ngayon sa butas ko.

“Slurp” Naririnig kong tunog dahil sa pagsipsip nya duon.

Napatingin naman ako sa kanya na parang bata habang nakangudngod duon. Hindi din nya pinalagpas ang mga dumampi sa paligid ng labi nya.

“Fuck! This is really sweet.” Naririnig kong usal nya.

Inihanda ko na lang ang sarili sa pagpaplanong pagpasok ng ari ni James sa lagusan ko.

“Ugh! Fuck! Whew! Shit!” Halos mapasigaw sya ng makapasok na sa loob ko.

“James, bilisan mo na lang.” Nababahala ko ng sabi dahil hindi ko na alam kung ilang oras na ba akong nakahiga dito.

Hindi nya ako pinansin at inumpisahan na lang paligayahin ang sarili. Hindi ko na din naman napigilan ang sariling mapaliyad at umungol.

“Ahhhh! Ahhh! Ahhhh! James, sige pa. Ang sarap. Isagad mo pa”. Mga katagang lumabas sa bibig ko na hindi ko inaasahan o mga salitang matagal ko ng ayaw banggitin pero dahil na din sa tumatakbong adrenaline sa katawan ko ay hindi ko na din napigilan.

“Yes, baby! I’ll grant your wish.” Tugon naman nya kahit hinihingal.

“Iba ka talaga, James. Ang lakas mo.” Pang-aasar ni Joshua.

Napatingin naman ako sa kanila na pinapanuod na lang kami.

“Grabe! Ang sarap nyong panoorin. Hayok na hayok ka, pare.”

“Manahimik nga kayo. Hindi ako makapag-concentrate.” Galit na usal nya sa mga ito.

“Tuwad!” Pag-uutos ni James na agad ko namang sinunod.

“Hmmm!” Usal ko ng maipadausdos muli ni James ang kahabaan nya sa namamasa kong lagusan.

Isinubsob ko na lang ang sarili sa unan na nanduon. Napakapit na lang ako sa bedsheet dahil sa sobrang bilis na din ng ginagawa nyang pagbayo.

“Arrrrrgh! Ahhh!” Usal ko ng ibangon ko ang sarili sa pagkakasubsob.

Napahawak na lang ako sa baywang ni James habang nakatingin sa kanya na punong puno na pagnanasa.

“AAAAAAAAHHHHHHHHHHH!” Mahabang ungol ko ng bagalan nya ang pagdausdos.

Dahil sa kawalan ng kakapitan isinandal ko na lang ang dalawang palad sa pader sa ulunan ng kama.

“Fuck! Bakit ngayon mo lang ginagawa ’to? Huh? Hmmm!” Sabi ni James saka nakipaghalikan sakin na tinugon ko naman habang patuloy pa din sya sa pagbayo.

“AAAHH! OHHHH! James,” Pagdedeliryo ko sa sarap.

“I’m gonna cum.” Usal nya saka binunot ang ari nya na nagpatigil sakin sa nakakaiyak na ungol.

Iginiya naman nya ang ulo ko palapit sa ari nya na ako na din mismo ang gumawa. Mahusay ko na lang na sinubo iyon dahil pakiramdam ko sobrang init ko na din.

“Ohhh! Fuck yah. Hmmm!” Ungol nya habang nakatingala at habang kinakanyod ang bibig ko.

Nagtataka din ako sa sarili ko sa puntong iyon dahil hindi ako nabibilaukan kahit pa na isinasagad nya iyon hanggang lalamunan ko.

“Ayan na ko. Ahhhh! Ohhh! Fuck!” Ungol nya saka naman naramdaman ko ang pagsirit ng tamod nya sa loob ng bibig ko at yung iba dumiretso na ng lalamunan ko habang yung iba tumagas sa labas ng bibig ko dahil sa sobrang dami.

Ginamit nya ang sariling ari para ipasok ang ibang tamod na tumagas sa labi ko. Hindi ko alam pero hinabol ko ang ari nya at sinubo iyong muli.

“Ahhhh! Fuck! Tama na. Masakit na.” Sabi nya pero hindi man lang nya ako pinipigilan.

Pinatigil din nya ako at hinigit palapit sa kanya saka hinalikan ako sa labi na malaya ko namang sinuklian.

“I love your performance, baby.” Sabi nya ng maghiwalay na ang mga labi namin.

Napatingin na lang ako sa kinahinatnan ng kama kong iyon. Huli na ng mapansin kong sa kama ko pala ako nakipagtalik. Halos hindi ko na malaman kung saan na papatungo ang magulo kong higaan.

Nagtungo na lang ako ng banyo ng bigla kong maalala ang oras. Nagmamadaling pinaliguan na lang ang sarili dahil male-late na ako. Habang naliligo ako duon naman bumalik ang katinuan ko. Binalikan ko naman ang nangyare kanina lang at nakakapanghina din dahil bumigay ako. Nasapo ko na lamang ang sariling noo.

Imbes na isipin ay tinapos ko na lang ang paglilinis sa sarili. Mabilis ang ginawa kong pagbibihis ng matapos na akong maligo saka lumabas na lang ng banyo para makapagasikaso na.

“I’ll wait you later on my bed.” Salubong sakin ni Joshua pagkalabas ko ng banyo.

Hindi na nya ako hinintay na magsalita at nilisan na lang. Hindi ko na nagawang pansinin pa ang sinabi nya saka nagasikaso na lang.

Pinihit ko na ang doorknob saka lumabas na. Nanliliit ako sa sarili ko. Hindi ko kase mapigilang hindi isipin ang pagsuko ko sa tawag ng laman na magbibigay lang lalo ng lakas ng loob sa kanila na ipagpatuloy ang ginagawa sakin.

Pumara na lang ako ng jeep saka sumakay na lang. Naupo na lang ako sa bakanteng upuan.

“Bayad po,” May pagkapaos kong sabi. Inabot naman iyon ng katabi ko.

Napahawak naman agad ako sa lalamunan ko dahil sa pagkapaos ko.

Habang tumatagal ako sa byahe natulala na lang ako at hindi ko naman napigilan ang pag-shake ng dalawa kong binti dahil pakiramdam ko nasa loob ko pa din ang bagay na iyon pati na din ang ari ni James.

Nakarating din naman ako sa pinagtatrabahuhan ko ng oras ding iyon. Limang minuto bago mag-umpisa ang shift ko.

“Hindi mo pa din kasama si Paul? Ano? Papasok pa ba kamo sya?” May pagkadismayang sabi ni Sir Regie dahil isang linggo ng hindi pumapasok si Paul.

“Hayaan nyo pong kausapin ko po muna sya.” Paos na sambit ng bibig ko.

“Bakit ka naman napaos?”

“Hindi ko din po alam.” Sabi ko habang pilit na binibigyang tunog ang bawat sasabihin ko dahil paos nga ako.

“May sakit ka ba?”

“W-Wala po”

“Sumunod ka sakin. Kakausapin lang kita sandali.” Sabi ni Sir Regie kaya sinundan ko na lang sya patungong manager’s office.

“May boyfriend ka na ba?” Pagtatanong sakin ni sir na ikinabigla ko.

Hindi naman agad ako nakapagsalita.

“Wag mong isipin na may balak ako. Kaya ko lang natanong dahil palagi ko na lang napapansin yang pula na nasa leeg mo. Kung minsan sa batok mo meron ka.”

Natigilan naman ako sa sinabing iyon ni sir.

“Kayo naman, sir. Wala po akong jowa.” Pag-akto kong natatawa kahit sa kabila nun ay tensyonado na ako.

“Natanong ko lang naman. Itago mo na lang baka kase kung anong isipin ng mga kasamahan mo pati na din ng mga customer. Ikaw na din bahala kay Paul.”

“S-Sige po, Sir.”

“Kase kung hindi na sya papasok. Mas mabuting magpasa na lang sya ng resignation letter.”

“Sige po”

“Sige na. Magtrabaho ka na.”

Agad naman akong natungo ng banyo para tingnan ang mga pulang sinasabi ni Sir. Hindi nga sya nagkakamali dahil may maliit na pula sa leeg ko. Hindi ko siguro napansin ng lagyan ako ni James.

Tinago ko na lang iyon sa pamamagitan ng concealer. Bumili na ako nun dahil nakakabahala na din ang basta basta nilang pag-iiwan ng marka sa kung saan man nila gustuhin.

Nag-time in na lang ako para makapagumpisa na sa trabaho ko. Maraming customer nung gabing iyon. Marahil ay oras na ng hapunan.

“Si Paul. Wag mong kakalimutan.” Pagpapaalala sakin ni Sir pagkatapos ng shift ko.

“Opo” Magalang kong tugon.

Hindi naman ako malungkot sa trabaho dahil kahit papaano kasundo ko na naman ang mga katrabaho ko at pansamantala kong nakakalimutan ang problema ko.

---

Nag-aabang na ako ng masasakyan ng oras na iyon. Nagdadalawang isip ako kung kakausapin ko ba si Paul pero nahihiya na akong harapin sya. Iniisip ko kung pupuntahan ko ba sya ngayon o bukas ko na lang sya kausapin ngunit nag-aalala din ako dahil hindi ako sigurado kung papasok ba sya bukas.

Nag-aalangan naman akong pumunta ngayon dahil baka magalit na naman si James at malaman nya kung saan na naman ako nagpunta na siguradong ikaiinit ng ulo nya.

Nasapo ko na lang ang noo dahil sa hindi alam kung ano bang gagawin kong desisyon pero may umaasa kase sakin para kausapin si Paul.

Nang huli napagdesisyunan ko na lang na sumakay patungong bahay nila Paul. Bahala na. Hindi na din naman ako makapagdesisyon dahil anong oras na din. Magpapaliwanag na lang ako kay James.

“Diyos ko po. Tulungan nyo po ako.” Pakiusap ko sa itaas dahil natatakot na ako sa nangyayare sa buhay ko.

Nakarating din naman ako sa subdivision kung saan nakatira sila Paul. Nag-aalangan dahil hindi ako sigurado kung gising pa ba sya ng ganitong oras.

Habang inihahakbang ko ang paa ko papalapit sa taong gusto kong makausap ay hindi ko naman maiwasang hindi kabahan dahil baka hindi nya ako pansinin at paalisin na lang.

Nang makarating na ako sa tapat ng bahay nila bigla naman akong nagdalawang isip kung itutuloy ko pa ba pero nandito na ako at ayaw ko ng sayangin pa yung pagkakataon. Kahit papaano nakaramdam din ako ng lungkot dahil nasa loob ng bahay na nasa harap ko ngayon ang kaibigan kong hindi na pumapasok.

“Kaya mo yan.” Sambit ko.

Lumapit ako sa gate nila para sana mag-doorbell pero napaatras ako dahil baka tulog na sila sa mga oras na ito at ayaw ko naman silang maistorbo.

Dinukot ko na lang ang cellphone ko para bigyan na lang ng text si Paul at nagbabakasakaling gising pa sya.

“Kamusta ka na Paul? Gising ka pa ba?” Basa ko sa text ko. Humigit muna ako ng hangin saka pinindut ang send.

Naghintay lang ako. Narinig ko naman ang pagtunog ng text ringtone ng cellphone ko kaya agad na tiningnan at binasa ko iyon.

“Buti naman naalala mo pa ako. Try to put yourself in my situation and ask that same question.” Basa ko sa text nya. Hindi ko naman inaasahan na gising pa sya at magre-reply sa text ko.

“Pasensya ka na. Gusto ko lang naman malaman kung ayos ka lang. Nag-aalala na din kase ako sayo.” Reply ko.

“After all you’ve done to me, mag-aalala ka.” Ramdam ko ang galit sa text ni Paul.

“Hindi naman kita masisisi kung galit ka sakin. Inaalam ko lang kung ayos ka. Sabihin mo lang sakin na ayos ka para makaalis na ako.” Muli kong reply.

“Bakit? Nasaan ka ba?” Matipid nyang reply.

“Wag ka na mag-abala pa. Sasabihin ko lang naman na pumasok ka na. Hinahanap ka na ng mga teacher natin pati na din si sir regie. Tinatanong kung papasok ka pa ba.” Send ko.

“As what I’ve expected. You are not that concern. Don’t worry I’ll be fine.”

“Sigurado ka bang ayos ka lang?”

Ngunit hindi na ako nakatanggap ng reply pero naghintay pa rin ako. Nataranta naman ako ng  bigla syang tumawag. Pinakalma ko muna ang sarili saka ko sinagot na lang iyon.

“Mag-usap tayo bukas.” Tinig na kay tagal ko na ding hinahanap At hinihintay. Aaminin ko na nami-miss ko na din ang isang ito.

“Sabihin mo munang ayos ka para pumayag akong kausapin ka bukas.” Sabi ko sa kabila ng pagkapaos ko.

“Paos ka ba?”

“Oo eh!”

“Ibababa ko na.”

“San——.” Hindi ko na naman sya napigilan.

Nakatanggap naman ulit ako ng text galing sa kanya.

“Ayos lang ako.”

“Nagsasabi ka ba ng totoo?” Reply ko.

“Ayos nga lang ako.”

Napangiti naman ako dahil pakiramdam ko nanunuyo ako sa lagay kong ito. Sinusuyo ang galit at nagtatampo kong kasintahan.

“Sabihin mo sakin yung totoo. Ngayon na.” May pag-uutos kong reply dahil alam kong hindi sya okay.

“I miss you, okay? Miss lang naman kita. ’Yan yung totoo.” Basa ko sa reply nya.

Hindi ko alam pero sa tingin nanunuyo talaga ako ng isang nagtatampong kasintahan. Nakagat ko na lang ang ibabang bahagi ng labi ko dahil natatawa talaga ako sa ginagawa ko ngayon. Napaisip naman ako na talagang nagpunta pa ako dito para manuyo.

Narinig kong tumunog ulit ang text ringtone ng cellphone ko kaya binuksan ko kaagad ang text nya.

“Uso mag-reply.” Lalo naman akong napangiti sa reply nya dahil kamuntikan ko ng makalimutan na may ka-text pala ako.

“Nasa labas ako ngayon ng bahay nyo. Labas ka na. Yakapin mo ko kung miss mo na talaga ako.” Basa ko sa text ko na sinend ko din naman.

Hindi na ako nakatanggap pa ng reply bagkus nakarinig ako ng pagbukas ng pinto sa ikatlong palapag ng bahay nila kung saan naruon ang silid nya. Nakita ko naman ang pagdungaw ni Paul sa terrace kaya kinawayan ko na lang sya ngunit tinalikuran na nya ako.

Alam ko na kasalukuyan na syang bumababa ng hagdan ngayon at nasisiguro ko iyon.

Napagawi naman ang tingin ko ng bumukas ang main door nila at niluwa nun si Paul na nagmamadaling binubuksan ang gate. Kahit medyo kinakabahan ay ngumiti na lang ako.

Nakita ko ang mabilis na pagtakbo ni Paul palapit sakin at sa hindi ko inaasahan ay ang bigla nya akong yakapin. Mahigpit ang ginawa nyang pagkakayakap sakin. Isang yakap na para bang kay tagal naming hindi nagkita.

“Anong ginagawa mo dito?”

“Hindi ba halata? Para kamustahin ka.”

“I mean bakit ka pa nagpunta dito? Anong oras na!” May inis na sabi nya.

“Mukhang maayos ka naman.” Natatawang sabi ko.

Nanatili lang syang nakayakap sakin at hindi ko naman sya pinigilan kaya yumakap na lang din ako sa kanya. Naramdaman ko ang lalo pang paghigpit ng yakap nya.

“I’ve really missed you, Cy.”

“Wait, U-Umiiyak ka ba?” Nababahala kong sabi dahil naririnig ko ang pagsinghot at paghikbi nya.

“Hindi mo alam kung gaano ako nasaktan nung gabing iyon.”

Bigla namang nanlambot ang puso ko sa puntong iyon dahil nakumpirma kong ako nga ang may kasalanan kung bakit hindi sya pumapasok at nagkakaganito.

Hinimas ko na lang ang kanyang likod para patahanin sa pag-iyak.

“Hindi ko naman gagawin yun ng walang dahilan. Kinailangan ko lang talagang gawin dahil ayun lang yung alam kong paraan.”

“Sana inisip mo din kung ano yung mararamdaman ko.” May panunumbat nyang sabi.

Iniharap ko naman sya sakin at kitang kita ngayon ng dalawa kong mata ang lumuluha nyang mata pati na din ang namumula nyang ilong at tainga.

“Alam ko kasalanan ko. Patawarin mo ko kung hindi ko inisip yung mararamdaman mo. Gulong gulo lang talaga ako nung mga oras na yun.”

“You even made this legend cry again. How could you?”

Natawa na lang ako sa sinabi nya dahil nagawa nya pang magbiro.

“Pumasok ka na para makauwi na ako. Pumasok ka bukas ah!”

“Uuwi ka na? Hindi mo man lang ba ako patatahanin?”

“Loko, sige na, pumasok ka na at babyahe pa ako. Kinamusta ko lang naman yung crush kong iyakin.” Sabi ko sabay tapik sa balikat nya.

“That’s it?”

“Alangan naman mag-stay pa ako hanggang sa tumahan ka. Hindi ka na baby para patahanin ’no.” Natatawa kong sabi.

“Tcchh”

“Pumasok ka na at matulog dahil anong oras na.” Sabi ko sabay tinalikod na sya sakin saka marahan na tinulak palakad patungong gate nila.

“Isara mo na itong gate. Aalis na ako.” Paalam ko.

Inilakad ko paatras ang sarili habang nakatingin pa din sa kanya na may ngiti sa labi saka tumalikod na lang at umayos sa paglalakad. Napanatag naman ako dahil kahit papaano nalaman kong ayos lang siya.

Hindi pa man ako nakakalayo ng may biglang humigit sa kamay ko na nagpahinto sakin sa paglalakad kaya naman napatingin agad ako sa nagmamay-ari nuon.

“Paul,” Gulat kong sambit sa pangalan nya ngunit hindi nya ako pinansin at hinigit lang pabalik.

“Sinabi ko bang umuwi ka na.” Turan nya ng hindi ako nililingon habang patuloy pa din sya sa paghigit sakin kaya napapasunod na lang ako.

“H-Hindi pero may aasikasuhin pa kase ako eh!” Nauutal kong turan.

Nakarating naman kami ng bahay nila at agad nya akong ipinasok duon. Isinara nya muna ang gate saka iginiya na ako papasok sa loob ng bahay.

“A-Ano bang ginagawa mo?” Pagtatanong ko sa kabila ng pagtataka ko.

“Sumunod ka na lang.”

Hindi na ako nagtanong pa at sumunod na lang. Dinala naman nya ako sa silid nya at saka agad na sinara ang pinto. Napatingin naman ako sa kanya ng bigla syang maghubad ng pangitaas at saka marahan na lumapit sakin. Napaatras naman ako at napasandal na lang sa pinto.

Ikinulong nya ako sa pagitan ng dalawa nyang braso. Hindi ko naman magawang tumingin sa kanya dahil hindi ako sanay na ganyan sya at saka isa pang bagay ay ayaw kong mag-isip ng kung ano.

“Hindi mo pa ako boyfriend pero sinasaktan mo na agad ako. ’Yan ba yung tamang gawain ng isang admirer?” Pagpapamukha nya sakin ng pagiging admirer ko.

“Wala din naman sa isip ko na maging tayo. Sapat na sakin yung hanggang paghanga lang yung nararamdaman ko para sayo.”

“Wag ka muna umuwi.”

“H-Huh?” Sabi ko.

“May gagawin tayo.”

“G-Gagawin?”

Nabigla naman ako ng patayin nya ang pagkakasindi ng ilaw na sa tabi lang ng pinto ang switch. Napalunok naman akong bigla. Hindi naman ako nag-isip ng kung ano ano at hindi na lang binigyan ng malisya ang ginagawa nya.

“Samahan mo muna akong mag-movie marathon.” Sabi nya saka umalis na sa harap ko at binuhay na lang ang sindi ng tv.

Nakahinga naman ako ng maluwag ng mapagtanto kong mali yung iniisip ko. Inilapag ko na lang sa sofa ang kanina ko pang bitbit na bag saka naupo na lang din duon.

“Anong gusto mong snack? Kukuha ako sa baba.” Pagtatanong nya.

“Kahit ano na lang.” Sabi ko na lang dahil wala din naman sa isip ko ang pagkain.

Nakita ko namang palapit sya sakin kaya umayos ako sa pagkakaupo. Naninibago din ako dahil hindi ko alam kung napatawad na ba nya ako sa ginawa ko sa kanya.

“Tumayo ka dyan.” Sabi nya.

“B-Bakit?” Pagtataka ko habang nakatingalang nakatingin sa kanya.

“Basta”

Kahit nagtataka tumayo na lang ako. Hinawakan nya ako sa braso at iginiya palapit sa kama nya.

“Dyan ka na umupo. Gusto ko katabi kita.”

“S-Sige.” Tanging nasambit ko na lang.

Lumabas na sya ng kwarto at ako naman halos hindi makahinga dahil parang may kakaiba sa kilos nya o baka nasasabi ko lang dahil matagal tagal din kaming hindi nagkausap. Nilibot ko naman ang paningin ko sa silid na iyon.

Yung dating maayos, ngayon makikita mo na lang kung saan saan nakakalat ang mga damit nya. Napatingin naman ako sa mga balang nakakalat sa ibabaw ng higaan nya. Puro horror english movie ang mga iyon. Siguro iyon ang panunoorin namin sa sinasabi nyang movie marathon. Baka balak din nyang manuod siguro, naunsyami lang dahil tinext ko sya kanina at ng malaman nyang nandito din ako.

“Ano kaya magandang panoorin dito?” Kunot noo kong usal habang namimili ng balang panunuorin namin.

Napatingin naman ako sa pinto ng marinig kong bumukas iyon at pinasok naman niyon si Paul na may dala dalang snacks.

“Ang dami naman ata nyan.” Puna ko.

“Hindi naman kita pipilitin na ubusin ’to.”

Tama nga naman sya kaya hindi ko na lang pinansin at namili na lang sa mga balang nanduon.

“Nakapili na ako ng panonoorin natin.” Usal naman ni Paul at binuksan na ang dvd para mai-play na lang ang balang napili na nya.

Itinigil ko na lang ang pagpili at itinuon na lang ang sarili sa screen.

“The Last Shift.” Basa ko sa nakaimprenta sa screen.

“Usod” Pagpapausog sakin ni Paul.

“Sumampa ka na. Dito na lang ako sa gilid.”

“Anong sinabi ko?”

“Sabi mo usod kaya ito na uusod na.” Sabi ko na lang saka hinubad ang suot na sapatos at sumampa na lang sa ibabaw ng kama bago pa sya magalit.

“Here” Sabi nya saka nilapag sa harapan namin ang mga snack na kinuha nya sa baba.

Nagumpisa na naman ang palabas at wala naman samin ang nagbalak na agawin ang atensyon ng isa’t isa. Wala din naman akong sasabihin dahil kahit papaano nakakaramdam parin ako ng pagkailang ganitong nandito ako.

“Kukuha lang ako ng gatas.” Pagpapaalam nya.

Umalis na naman sya samantalang ako nakatutok lang ang paningin sa pinapanuod. Nagbukas na lang ako ng isang chips para may mangata habang nanunuod. Bumalik din naman siya.

“Cy,” Pag-aabot nya sakin ng isang baso ng malamig na gatas.

“Salamat”

Naalala ko na lang na paos pala ako ng makita kong wala ng laman ang baso ng malamig na gatas. Hindi ko na lang pinansin.

Wala na ulit ang nagsalita pa samin dalawa at tanging ingay lang ng mahinang tv at chips ang maririnig.

“Tawa ka?” Puna ko kay Paul ng bigla itong tumawa ng mapatakip ako ng mukha ko.

“Akala ko ba matapang ka? Bakit ka nagtatakip ng mukha dyan?” Pang-aasar nya.

“Gabi na kase. Hindi naman ako nanunuod ng nakakatakot kapag gabi na.”

“Actually, madaling araw na at hindi naman magandang panuorin sa umaga ang nakakatakot na palabas. Magandang manuod ng nakakatakot sa gabi.”

“Magkaiba tayo.”

Hindi na namin pinansin ang isa’t isa ng mahulog na kami sa pinapanuod namin.

“Magbukas ka ng iyo!” Sita ko sa kanya ng makita kong dumudukot sya sa chips ko ngunit dinilaan lang nya ako.

Ibinalik ko na lang ang tingin sa palabas saka kumuha na lang ulit ng chips at sinubo iyon.

“Naano ka?” Puna ko kay Paul. “Hindi ka mapakali dyan.”

“I was just happy kase nandito ka ngayon tapos kasama ko pa mag-movie marathon. Alam mo bang isa ito sa mga pangarap ko.” May ngiti sa labi nyang sabi.

“Pangarap?”

“It is also a dream come true na makasama mong manood ng nakakatakot sa madaling araw ang bestfriend mo.”

Tinawanan ko na lang sya at nanuod na lang. Medyo nakakaramdam na din ako ng antok kaya isinandal ko na lang ang sarili sa headboard ng kama ni Paul. Tinanggal ko muna ang unan duon saka inilagay na lang sa ibabaw ng tyan ko.

Nakigaya na din si Paul na tumabi na lang sakin ngunit sa balikat ko sya sumandal. Ipinatong nya ang ulo nya sa balikat ko.

“Cy,” Mahinang boses na tawag nya sakin.

“Hmm!” Tugon ko habang nakatutok ang mga mata sa pinapanuod.

“Kaya ka ba nagpunta dito para sabihin lang sakin na pumasok na ako?”

“Oo” Diretso kong tugon.

“Akala ko nagpunta ka dito kase nami-miss mo na ako.”

“Para kang bata, crush.” Sabi ko ng bigyan ko sya ng tingin.

Natigilan naman ako ng bigla nyang kunin yung salamin ko. Hindi ko naman makita ang pinapanuod ko dahil sa labo ng paningin ko.

“Akin na yan, Paul.”

“Kunin mo.” Natatawa nyang sabi.

Hindi ko naman maagaw sa kanya iyon dahil tanging aninag lang ang nakikita ko kaya imposibleng makuha ko iyon sa kanya.

“Wala akong makita.” Atungal ko.

“Kunin mo nga.”

“Hindi ako nakikipagbiruan.”

Naaaninag ko naman ang bigla nyang pag-alis sa ibabaw ng kama at nagtungo sa madilim na parte ng silid na hindi ko na kayang aninagin. Isa sa kahinaan ko ang mawalan ng salamin sa mata.

“Paul, saan ka pupunta? Wag mo kong iwan dito.” Pag-aalala ko dahil kanina pa ako nakakaramdam ng takot simula ng mauod ako.

“Hanapin mo muna ako.”

“Hindi kita makita.” Reklamo.

Nangapa naman ako para bumaba ng kama.

“Woi! Paul, ibigay mo na kase sakin yung salamin ko.”

Ginawa ko namang kapitan ang bawat mahawakan at maaninag ko. Pakiramdam ko para na tuloy akong multo dahil sa nakalahad kong dalawang kamay.

“Paul, nandyan ka pa ba? Itigil mo na ’to. Hindi na ako natutuwa. Akin na yung salamin ko.”

“Come and get it.” Sabi nya at naaninag ko naman ang pagtakbo nya pabalik ng kama kaya nangapa na naman ako para makabalik ng higaan nya.

Nabigla naman ako ng bigla akong higitin ni Paul kaya itinukod ko na lang agad ang dalawang kamay sa higaan para hindi mawalan ng balanse. Naramdaman ko naman na isinuot na nya iyon sakin at nakita ko ang mukha nyang ubod ng lapit.

Nanigas naman ako ng bigla nya akong halikan sa pisngi.

“Makikita mo din yung para sayo kapag nagkita tayo.” Seryoso nyang pakakasabi.

Nagkatitigan kami ng mga sandaling iyon at may kakaiba akong naramdaman. Isang pakiramdam na parang nagkokonekta saming dalawa. Ang lakas nuon na animoy parang isang kuryente sa sobrang lakas.

Inayos ko na lang kaagad ang sarili bago pa nya makita ang nag-iinit kong mga pisngi.

“Cr lang ako.” Paalam ko saka dali daling nagtungo na lang ng banyo na nasa silid ni Paul.

“Whew!” Pagpapakawala ko sa tensyon na naipon ko sa sandaling segundong iyon ng buhay ko.

Wala naman talaga akong balak na magpunta ng banyo. Ginawa ko lang dahilan para palayain ang sarili sa kakaiba ko na namang naramdaman.

Hindi naman ako nagtagal duon at lumabas na saka lumapit na lang ng higaan nya.

“Ano ng nangyare?” Pagtatanong ko tungkol sa palabas para mailihis ko ang pagkailang na nararamdaman ko.

Hindi nya ako sinagot kundi tinapik na lang ang espasyo sa tabi nya. Umupo na lang ako sa tabi nya at umakto na parang walang naganap na sermonan sa sarili habang nasa banyo ako.

Hindi na lang ako nagpadala sa nadarama at mas piniling manuod na lang. Hindi ko na lang din binigyan ng pansin ang pagsandal muli ng ulo ni paul sa balikat ko.

“Abot mo nga ako isang chichirya.” Pakikisuyo ko sa kanya dahil mas malapit iyon sa kanya at hindi ko din maabot dahil nakapatong ang ulo nya sakin.

Wala naman syang angal at ibinangon ang sarili para abutin ang mga chips. Inabot naman nya iyon sakin saka sumundal muli sa balikat ko.

Nagbukas na lang ako ng isang chichirya.

“Ahhhh!” Napatingin naman akong bigla sa kanya at nakita kong iniawang naman nya ang bibig.

“May kamay ka. Gamitin mo.”

“Damot” Sabi nya saka sya na mismo dumukot ng chichirya sa hawak hawak kong chips.

Lumipas naman ang mga minuto at hindi ko napansin na napapapikit na pala ako na hindi ko naman pinigilan dahil ramdam ko na din ang pagod ng nagdaang araw.

Naalimpungatan na lang ako ng marinig ko ang pagtunog ng text ringtone ng cellphone ko. Napatingin na lang ako sa screen ng tv at tapos na ang palabas. Nagawi na lang din ang paningin ko sa natutulog ng si Paul sa balikat ko.

Ipinikit pikit ko ang mga mata para mawala ang antok. Iniayos ko na lang sa pagkakahiga si Paul saka kinumutan. Tumayo na ako para patayin na ang sindi ng tv pati na din ang dvd player. Binuksan ko na lang ang night light para magsilbing liwanag sa silid ni Paul.

Kinuha ko na lang ang baso na ginamit namin at pinulot na din ang mga balat ng sitsiryang wala ng laman.

“Saan ka pupunta?” Napatigil naman ako sa paglalakad ko ng mahawakan ni Paul ang laylayan ng uniform ko.

Napatingin naman ako sa kanya na pilit iminumulat ang mga mata.

“Dyan lang ako sa baba. Matulog ka na lang.”

“Bumalik ka ah!” Inaantok nyang turan saka bumitaw na sa pagkakahawak sa uniform ko.

Bumaba na lang ako para ilagay na lang ang mga basong ito sa lababo. Hindi naman ako nakaramdam ng takot kahit pa na nakapatay ang mga sindi ng ilaw sa ibaba pati na din sa hallway ng second floor.

Tinapon ko na lang din sa basurahan ang mga balat ng sitsirya saka pumanhik na lang ulit. Pagkapasok ko ng silid ni Paul na mahimbing ng natutulog. Napalapit naman ako sa cellphone ko ng makatanggap iyon ng mensahe.

Binasa ko na lang ang mensaheng kararating lang na galing kay James.

“Nasaan ka na? Anong oras na’t hindi ka pa umuuwi?”

Napapitlag naman ako ng mabasa ko iyon. Agad na tumingin ako ng oras at halos alas kwatro na. Hindi na ako nagdalawang isip pa na bitbitin na ang bag ko at magsuot ng sapatos. Sinilip ko na lang muna si Paul at lumabas na lang ng silid saka nagmamadaling bumaba.

Bigla naman akong kinabahan at nabahala dahil sa mga natanggap kong message kay James.

“Oh! Cy, Nandito ka pala? Anong ginagawa mo dito?” Napahinto naman ako ng marinig ko ang boses ni Tita kaya dahan dahan at nahihiyang nilingon ko na lang ito na nakaupo sa upuan sa mesa.

“Wag po kayong magagalit kung hindi po ako nagpaalam, Tita. Nagpunta lang po ako dito para kamustahin sana si Paul.”

“Hindi naman ako galit. Maupo ka muna dito.” Masiglang turan sakin ni Tita.

Lumapit na lang ako sa mesa saka naghila ng isang upuan para maupo.

“Ang tagal mo ng hindi pumupunta dito samin.” May ngiting sabi ni Tita.

“Oo nga po eh! Marami lang pong ginagawa sa school kaya hindi po ako makabisita minsan.” Nahihiyang sabi ko.

“Ano ka ba? Ayos lang yun. Pauwi ka na ba?”

“Opo pero hindi naman po ako nagmamadali.”

“Anong oras ka pala pumunta? Hindi kase kita napansin.”

“Mga alas dos po ako pumunta.”

“Tulog na ako nun. Sino nagbukas ng gate?”

“Si paul po. Nagtext po kase ako sa kanya.”

“Nagtatrabaho ka?” May pagtatakang tanong nya sakin.

“Opo, part time lang po sa isang fast food.”

“Buti napagsasabay mo. Musta naman pag-aaral mo?” May pag-aalala nyang sabi.

“Ayos lang naman po. Wala pong dapat ikabahala.”

“Tungkol nga pala kay paul, bakit mo sya kinakamusta? May nangyare ba kanina sa school?”

Nagtaka naman akong bigla sa sinabi ni Tita. Kung magkagayon, hindi nila alam na hindi pumapasok si Paul sa school. Bigla naman akong natahimik dahil sa isiping wala silang alam.

“W-Wala naman po. Akala ko po kase hindi sya okay kaya nagpunta po ako dito.” Pagdadahilan ko na lang.

“Talagang pumunta ka pa dito ah! Ikaw ng bahala sa anak ko. Isumbong mo kaagad sakin kapag may ginawa syang hindi maganda sa school.”

“Mabait at matalino po si Paul sa school pero kapag nagpasuway magsasabi po agad ako sa inyo.”

Napatingin naman ako sa cellphone ko ng may dumating ulit na mensahe.

“Baka hinahanap ka na sa inyo. Tingin ko mukhang hindi ka pa umuuwi dahil naka-uniform ka pa.”

“Sige po. Mauna na po ako.”

“Ipapahatid na lang kita sa driver namin. Gusto mo?” Pagaalok ni Tita.

“H-Hindi na po. Wag na po kayong mag-abala.” May pag-aalala kong sabi.

“Anong oras pa lang kase baka kung mapaano ka dyan sa daan.”

“Hindi na po. Pakisabi na lang po kay Paul na umuwi na ako kapag nagtanong po sya.”

“Sigurado kang ayos lang sayo na umuwi ng ganitong oras.”

“Opo” Sabi ko habang nakangiti para mapawi na ang pag-aalala nya.

“Mag-iingat ka sa pag-uwi mo.”

Kumaway na lang ako bilang paalam ko na aalis na para umuwi na. Naglakad na lang ako para makauwi na. Hindi na naman ako sinita ng gwardya na nagbabantay sa entrance ng subdivision.

Nag-abang na lang ako ng masasakyan. May mga sasakyan na din naman ng mga oras na iyon. Pinara ko na lang ang dumaan na jeep at saka sumakay na.

Tinanaw ko na lang mula sa bintana ang gate ng subdivision habang papalayo na ang jeep na sinasakyan ko. Inabot ko na lang ang bayad ko sa manong driver. Duon na lang ako naupo malapit sa driver dahil nahihiya naman akong ipaabot sa iilan ding pasahero na nakasakay duon.

Sumilip na lang ako sa bintana para aliwin ang sarili upang pigilan sandali ang antok na humihila sakin. Hindi naman matagal ang byahe at nakarating din ako ng dorm. Nagmamadaling umakyat na lang ako dahil alam kong galit na si James base sa mga nababasa kong text galing sa kanya.

CHAPTER THIRTY FIVE

Halos ayaw ko pang bumangon ng mapatahimik ko na ang alarm ng cellphone ko dahil pakiramdam ko ang sakit ng buo kong katawan mula sa dinanas ko kahapon kila James at ganun na din sa byahe kagabi ng manggaling ako kila Paul. Idagdag pa yung pananakit sakin ni James pagkauwi ko.

Ibinalik ko na lang ang sarili sa pagkakatulog dahil sa sama ng pakiramdam ko at sa sakit ng ulo ko. Kahit pati lalamunan ko masakit na din. Kinapa ko ang sarili at hindi ko naman malaman kung mainit ba ako o may lagnat.

Bumangon na lang ako kahit pa na masakit ang katawan. Kinapa ko ang salamin sa ibabaw ng kahon saka isinuot. Bigla ko din kaseng naalala na hindi ako pwedeng lumiban ngayon dahil marami kaming gawain at deadlines na kailangang tapusin.

“Cy,” May pagtatampong tawag sakin ni Joshua.

“Naghintay ako kagabi. Saan ka ba galing?”

Ayaw ko namang sagutin ang tanong nya dahil ayaw kong malaman nila kung saan ako nanggaling. Mabuti nga nakumbinsi ko si James na nakiusap sakin ’yong manager ko na mag-over time ako na ginawa kong dahilan.

“Pasensya ka na pero hindi muna ako magpapagamit ngayon. Pagod pa yung katawan ko.”

“Ganun ba. Kung mamayang pag-uwi mo na lang baka pwede na.”

Tumango na lang ako bilang pag-sangayon. Natuwa naman ako dahil kahit papaano napakiusapan ko sya at naintindihan nya yung sitwasyon ko pero kung si James ’yon malamang hindi ako makakatanggi. Bumalik na lang sya sa kama nya at ako naman nagasikaso na.

Nagpakulo muna ako ng tubig para gawing pampaligo dahil wala namang mainit na shower dito sa unit namin. Pakiramdam ko kase hindi ko kakayanin yung lamig ng tubig.

Naligo na lang ako ng mabuhos ko na ang pinakulong tubig sa timbang may lamang tubig. Binilisan ko na lang dahil hindi ko rin kayang magtagal sa loob ng banyo.

“Leave me a message kapag mago-overtime ka or better na wag ka na lang mag-overtime.” Singhal sa akin ni James.

“Nagkataon lang na maraming tao kagabi.”

“Hindi nagkataon ’yon. Talagang maraming tao ang nakain sa fast food chain.”

“Bahala na”

Umalis na lang ako ng matapos na akong makipagusap kay James. Agad na nagtungo na lang ako ng school ng umagang iyon para makapasok na.

Dumiretso naman kaagad ako ng silid saka inasikaso na ang mga pending na outputs for its nearly deadline.

“I thought we’re already okay.”

Napatingin naman agad ako sa nagsasalita na huminto sa harapan ko. Nakita ko naman ang malungkot na ekspresyon ng mukha ni Paul.

“Bakit hindi mo man lang ako hinintay sa hintayan natin?”

“Yon ba, wag mo na lang isipin ’yon. Wala na din naman sa isip ko ang maghintay pa. Mas mabuti sigurong itigil na lang din natin ’yon.”

“Akala ko ba okay na tayo? Bakit parang pinaparating mo sakin ngayon na para bang wala lang sayo yung ginawa mong pagpunta sa bahay kagabi?”

“Hindi naman sa ayaw kong makipagayos sayo. Ginagawa ko lang kung ano yung tama. Magkaibigan na ulit tayo pero sa pagkakataong ’to limitado na lang yung pag-uusap at paglapit natin sa isa’t isa.”

“It makes no sense kung magiging magkaibigan ulit tayo. There’s no point of turning back this friendship.”

“Kung ayaw mo sa ganung set up, hindi naman kita pipilitin. Ang sakin lang mag-usap na lang tayo na parang wala lang. Yung tipong kakausapin mo lang ako kase may itatanong ka, parang ganun.”

“Hindi ako pumapayag sa gusto mong mangyare and this time, gusto ko mag-sorry ka dahil sa ginawa mong pananakit sakin.”

“Oo na. Mamaya na lang tayo mag-usap kapag break time.” Pagsuko ko na lamang.

Agad naman nya akong nilisan ng dumating na ang aming guro. Hindi naman ako magkandaugaga sa dami ng ipapasa naming projects and outputs. Kaya wala muna akong inisip ng araw na iyon kundi ang walang katapusan kong gawain.

Inilabas ko kaagad ang mga material na gagamitin para sa ipapasa kong output for particular subject. Break time naman kaya may oras ako para tapusin lahat ng ito.

“Want help?” Pang-aalok ni Paul ng makalapit sakin.

“Hindi na. Kaya ko pa naman.”

“Come on, I can see how hard you’re trying right now.”

“Gusto kong tanggapin yung tulong mo pero ayaw ko lang na ma-issue pa ulit tayo.” Pagtanggi ko.

“Kain muna tayo. Kung gusto mo ililibre kita. Kahit ano.”

“Wag ka na mag-abala. Marami akong ginagawa. Kaya kung ako sayo tapusin mo na lang din yung mga gagawin mo.”

Hindi na ako nakarinig pa ng sagot mula sa kanya kaya hindi ko na lang din pinansin. Mabuti na iyon para makapag-focus ako sa ginagawa.

“Crush mo parin ba ako?” Pagtatanong nya na agad na nagpatigil sakin sa ginagawa.

Itinigil ko sandali ang ginagawa at humigit ng hangin saka tumingin sa gawi nya.

“Kung nag-aalala ka na mawawala na yung nararamdaman ko para sayo, sasabihin ko sayo na hindi ko pa pinapakawalan ’yon. Nandito pa din ’yon sa puso ko.”

“I am not worrying. I am just wondering kung kailan mo ulit ako kakailanganin sa lahat ng bagay ngayong pinagtatabuyan mo na ako?”

“Hindi kita kinaibigan ulit para pakinabangan lang. Nilalayo lang kita sa mga bagay na mananakit sayo. Alam mo namang ayaw kitang nasasaktan kase nga crush kita at saka ikaw na din may sabi sakin na dapat ang crush inaalagaan.”

“I admit that I said those but base on what you’re doing now, you are not keeping me. You are keeping me away from you. Paano mo ko maaalagaan kung nilalayo mo ko sayo? Nakakasiguro ka ba na hindi ako masasaktan kapag nalayo ako sayo?”

Nakakapanghina makipag-argumento sa kanya. Bawat ibabato kong salita, may ibabato rin sya. Alam ko naman na yung sasabihin ko magpapatahimik talaga sa kung sino mang kausap ko pero sya, ang bilis gumana ng utak. Nabablanko ako.

“Okay, crush, ginugulo mo lang yung concentration ko at lalo lang akong hindi makakapag-concentrate kapag ganyan ka.”

“Do you still want me? I want to feel my purpose on you again.”

“Hindi na kita kailangan dahil ako ang kailangan mo ngayon. Halika na nga, crush, kumain na lang tayo ng matigil na ’yang kadramahan mo.”

“It’s not a drama. Nagtatampo lang ako kase ito lang ba ’yong mapapala ko kapalit ng ilang araw mong hindi pagpansin sakin.”

“Crush, kalimutan mo na ’yon. Magsimula na lang ulit tayo. Sabi nga nila lahat ng bagay nagyayare ng may dahilan.”

Tumayo na ako at isinukbit ang bag sa balikat saka naglakad na. Napahinto naman ako ng higitin nya ang kamay ko.

“Hindi tayo lalabas ng classroom na ’to hangga’t hindi ka nakikipag-deal sakin,”

“Ng alin naman?”

“It’s a deal and a deal that shouldn’t be broke. If you ever want to break it then there’s consequences and consecutive punishments.”

“Okay tapos?”

“Here is the deal, I want you to deal with me that you will never ever treated your crush like this way again and I want you to deal with me that If you want to uncrush me, you will take the consequences and punishments.”

“OA naman nyan, Paul.”

“So, it’s a deal?”

“Parang ang pinaparating mo sakin ngayon na bawal na akong magkaroon ng ibang crush.”

“I didn’t said that.”

“Bakit may consequence at punishment ako kung sakaling i-uncrush man kita?”

“Para bayaran mo muna yung maiiwan mong sakit kapag ginawa mo ’yon.”

“Ano pala yung consequences kung sakali?”

“Makipag-deal ka muna sakin bago ko sabihin.”

“Deal” Mabilis kong sagot.

“Kumain muna tayo. Nagugutom na din ako, admirer ko.”

“Tcch!” Tanging nasambit ko na lang saka sumunod na sa kanya palabas ng silid.

“The consequences that you’ll possibly take are these, you will going to treat me as far as you can, you will sleep in my room with me for three nights, you will do whatever I wanted you to do, and lastly, you will be my partner.”

“Wala rin. Kung ia-uncrush kita, hindi din ako makakapag-uncrush kase gagawin mo kong kasintahan mo. Useless din.”

“It’s a twist challenge of the deal anyway. Gugustuhin mo pa ba akong i-uncrush?” Sabi nya habang binibigyan ako ng mapang-asar na ngiti.

“Ang hirap palang magkagusto sayo. Hindi makakapag-uncrushed agad. Kailangan dumaan muna sa consequences at punishments.”

“Pwede mo na naman akong i-uncrush para maging tayo na. Ayaw mo nun hindi ka na mahihirapan.”

“Hindi ganun kadali ’yon ’no. Sabi ko nga na hanggang paghanga lang yung pagtingin ko sayo. Nagbabago din naman kase ang feelings. Hindi mo alam bukas wala na pala akong gusto sayo.”

“Ang daya naman ng feelings mo. Ganun ba kadali mawala ’yon kahit pa na close naman kayo ng crush mo?”

“Minsan may mga bagay talaga na hindi para satin katulad mo hindi ka bagay sakin, ibig sabihin hindi ka para sakin.”

“Hanggang paghanga lang ba talaga yung pagtingin mo sakin, admirer?”

“Oo,” Mariin kong sagot.

“Whatever, from now on, there’s no turning back. You already have a deal with me and If you ever broke it, you know what will happen to you, Cypress.” Pananakot nya sakin.

“Tinatakot mo ba ako, crush?”

“Are you scared?”

“Hindi. Ang dali dali lang maghanap ng bagong crush dyan eh! Sa panahon ngayon madali na lang din magpalit ng crush. Kung tutuusin pwede naman ako magkaroon ng maraming crush kahit ilan pa gustuhin ko.”

“Hindi ka na naman magkakaroon ng maraming crush dahil pagbabawalan na kita kase bago ka pa magkaroon ng bagong crush, tayo na nun, remember?”

“Ah! Basta kahit ilan pa maging crush ko gagawin ko, anong oras ko man gustuhin.”

“You’re breaking the deal now,”

“Hindi kaya. Wala naman sa deal ang pagbawalan ako na magkagusto sa iba ah!”

“Wala nga pero kung ganun nga, sino naman yung magiging bagong crush mo at ipapalit sakin kung sakali?”

Napaisip naman ako kaagad sa sinabi nya. Nag-isip naman ako kung sino naman pwede kong maging bagong crush o pwede kong ipalit sa kanya.

“Si Tobi,”

“Really? Ipagpapalit mo ko sa lalaking ’yon. Maghahanap ka na lang ng bagong crush sa isang nerd pa.” May pagkadisgusto sa tono nyang sabi.

“Sakit mo naman magsalita. Hindi naman nerd si Tobi baka malabo lang din talaga yung mata nya. Isa pa cute din naman sya saka mabait tapos gentleman pa.”

“Kayang kaya kong tapatan ’yang Tobi na ’yan.”

“Hindi kayo magkapareho ng standards. Kung ikaw maraming nagkakagusto sayo, dun na lang ako kay Tobi at least wala akong kaagaw.”

“Stop it. I don’t want to hear it.”

“Are you threatened?”

“No! Of course not.”

Natawa na lang ako sa isip ko sa ginawa nyang reaksyon.

“What about JEALOUSY?” Pagdidiin ko sa huling salita.

“Hindi ako yung may crush dito. Bakit naman ako magseselos? Meron ba dapat?”

“Wala naman pero sa inaakto mo kase,”

“Why? What’s with my act?”

“Wala. Sabi ko kain na tayo.” Agad kong lihis sa usapan. Mukhang nagagalit na.

Hindi ko naman maiwasang hindi matawa sa nakapinta ngayon sa mukha nya. Isang ekspresyon na hindi maipaliwanag dahil sa pinaghalo halo ’yon na para bang hindi mo talaga mababasa.

“Napansin ko lang sa mga punishment na sinabi mo,” Sabi ko habang kasabay nya na naglalakad pabalik ng silid.

“What about it?”

“Napansin ko lang na parang puros lahat pang-personal. I mean the punisher will only the one who’ll get the benefit at all.”

“Kase gusto kong ako lang ang makinabang.”

“So, purpose mo talaga na gumawa ng deal?”

“Don’t think that I’ll take you for granted. Ginawa ko lang yung deal para hindi mo na ako iwan.”

“Aminin mo na kase na natatakot ka talagang mabawasan ng admirer or should I say mawala ako bilang admirer mo. Ako lang naman ’to.”

“I surrender. Ikaw pa lang yung admirer na naging close ko.”

“Bola. Shoot mo nga.”

“Actually, hindi nga admirer eh, kase naging bestfriend muna kita bago kita naging admirer. Ganun na ba talaga ako kagwapo para mahulog na lang kayo ng ganun kadali?”

“Ang taas naman ng tingin sa sarili, crush. Sabagay kung wala naman ako sa mataas na bangin hindi din naman ako mahuhulog pero nagkataon kase na ikaw yung bangin kaya nahulog ako.”

Nahagip naman ng mata ko ang bigla nyang pagiwas ng tingin sakin dahil sa sinabi ko. Iba din kapag ako ang bumabanat.

“Are you blushing?”

“No,”

Tinawanan ko na lang ang naging reaksyon nya pati na din ang biglang pamumula ng pisngi nya o baka halusinasyon ko lang ang nakita kong pamumula nya.

“Am I ready from falling too? Cause you are now good at flowery lines ha.”

“Depende sa sasalo kung sasaluhin ka ba nya o pababayaan na lang na mahulog ng tuluyan.”

“It might be painful if someone refuses the love you are offering.”

“Kung ayaw tanggapin, eh di ayaw. Hindi mo naman kailangan ipagpilitan yung pagmamahal mo sa isang tao na ayaw naman sa pagmamahal na binibigay mo.”

“You are really good, admirer. Siguro baka isang araw mahulog na din ako sayo.”

“Anyways, what if ikaw yung sumira sa deal?”

“I’ll take the consequence and the punishment. It’s up to you na lang kung ano ipapataw mo sakin.”

“So, it’s a vice versa.”

“Parang ganun na nga.”

Pumasok na kaagad kami ng makarating na ng silid. Naupo sa kanya kanyang upuan. Tanaw na tanaw kung paano ako panlisikan ni Vanessa habang papalapit ako sa upuan ko.

“You are really that one of a kind annoying here.”

“Alam mo hindi ka magugustuhan ng isang tao kung ganyan ugali mo. Hindi mo dapat masyadong iniisip ang love kase darating din naman sayo ’yan. Not to the point na ipipilit mo pa yung sarili mo sa isang tao na ayaw naman sayo.” Malumanay kong paliwanag sa kanya dahil ayaw ko na din ng gulo.

“So, you are telling me na sumuko na lang ako kase wala na akong pag-asa kay Paul? Kase sayo na sya nangako ng pag-ibig nya? Ganun ba?”

“Hindi namin naiisip ang tungkol sa bagay na ’yan. Magkaibigan lang talaga kami at wala sa plano ko ang ipagdamot sya sayo.”

“You were once betrayed me,”

“Hindi kita tinraydor, Vanessa. Kinausap ko talaga si Paul na kausapin ka para masabi mo ’yang nararamdaman mo sa kanya pero sya lang yung may ayaw.”

“Liar!” Umiiyak ng turan sakin ni Vanessa.

“Hindi ako nagsisinungaling. Sinasabi ko sayo na ayaw ko din naman makitang nasasaktan ka. Kaya hinihiling ko sayo na sana bigyan mo ng halaga ang sarili mo. If love can wait, so we does human too.”

“Gusto ko lang naman mapansin din nya ako. Maganda naman ako at may hitsura pero bakit hindi nya ako magawang pansinin.”

“Don’t base your love with looks. Baka kase hindi talaga sya yung para sayo.”

“How could you say that? Nalaman mo na ba kung sino talaga para sakin.”

“Tumahan ka na baka makita ka pa ng prof natin. Kakausapin ko si Paul na kausapin ka para ng sa ganun masabi mo na sa kanya ng personal ’yang nararamdaman mo.”

“I didn’t know that you are a good person, Cypress.”

“Mabait naman talaga ako, judgemental ka lang.” Bad side of my brain.

“Sorry din kase ayaw ko lang naman na mag-away tayo and besides babae ka pa din at dapat hindi kita gawing kontrabida sa buhay ko.”

“What if he rejected me? Hindi ko alam kung anong gagawin ko kapag nangyare ’yon.”

“If love can make us happy and so does the love could also bring us sadness. Hindi sa lahat ng pagkatataon nabibigyan tayo ng kasiyahan na gusto natin. Kung i-reject ka nya at least nasabi mo na yung nararamdaman mo at sasabihin ko sayo na hindi pagkatalo ’yon kundi pagiging matapang.”

“Hindi ko kaya.” May pag-aalinlangan sa boses nyang sabi.

“Kung kaya mong maging matapang para ipaglaban yung nararamdaman mo, dapat ganun ka din katapang kapag natalo ka.”

“How to be you? You even giving me advices now. Gusto ko maging katulad mo, Cypress.”

“Hindi mo kailangan baguhin ang sarili mo, Vanessa. Show and be yourself. I know kaya ka lang naman nagiging ganyan because you are desperate for love and wala naman akong nakikitang mali duon. Lahat naman tayo nagiging desperado pagdating sa love.”

“Thank you, Cypress. Hindi ko alam kung mahihiya ba ako o ano because you are really showing me the word respect. You even dare talk to this bitch in front of you. Isang bitch na wala ng ibang alam kundi love.”

“Hindi ka bitch, Vanessa. Babae ka. You are a girl who deserved to be loved. Kung hindi man kayo ni Paul, I’ll pray for your happiness to find its way towards you.”

“I am really grateful kase kinakausap mo ko despite of all I have done to you.”

“Walang kaso sakin ’yon. Gusto ko maging masaya ka na ngayon. You have your friends and your family and hopefully makita mo na yung happiness mo.”

“Thank you so much, Cypress.” Lumuluha nyang sabi saka agad na yumakap sakin.

Hindi naman sa nagulat ako sa ginawa nya kaya sinuklian ko na lang din sya ng yakap. Hinimas himas ko na lang ang likod nya para patahanin.

Ayaw ko lang din naman na maging dahilan para pigilan nya ang sarili nya sa mga posibilidad na ikakasaya nya. I shouldn’t put myself above the level of a girl or a woman cause still, I am just only imposing myself as a girl and I will never be a woman.

“Naiinggit lang naman kase ako sayo kaya ko nagagawa ’yon.”

“Naiintindihan ko at saka wala kang dapat ikainggit sakin dahil isa lang akong bakla.”

“You are a special gay and I can see it through his eyes. You know who I’m pertaining to.”

“Pero ito lang sasabihin ko sayo, wag ka talaga mainggit sakin.”

“Okay, friends?”

Napatingin naman ako sa nakalahad nyang kamay. I feel overwhelmed that time. Wala na akong pinasinayaang oras o segundo kaya’t agad na nakaipagkamay ako sa kanya ng walang paga-alinlangan.

“Friends” Masayang sambit ko.

“Help me to Paul and if ever na hindi mag-work at least I have learn something from you. You are not that quiet bad at all.”

Natapos ang klase ng prof namin na iyon na masaya lang. Masaya kase nagkaayos na kami ni Vanessa although kahit hindi pa ako masyadong nakakasiguro pero hindi na problema ’yon. Ang mahalaga maayos na kami at sana hindi na sya magbago.

“Ang seryoso ng usapan nyo kanina ah!”

“Chismoso ka din pala, crush.” Sabi ko habang hindi sya nililingon at nakatuon lang ang atensyon sa ginagawang output.

“Don’t be too easy to give your trust to others who you didn’t know so well.”

“Hindi naman mahirap magbigay ng tiwala sa ibang tao. Hindi din naman ako yung sisira ng tiwala na ibibigay ko kung sakali. At least kahit papaano nagtiwala pa rin ako, diba?”

“I didn’t trust her.”

“There’s no way for you to not to trust her. Wala namang mawawala kung magtitiwala ka sa isang taong kakakilala mo pa lang. Mas maganda na rin yung may pagsisisihan ka sa buhay balang araw.”

“You’re weird. Ang lalalim ng mga sinasabi mo.”

“Nasabi mong malalim pero natanong mo na ba kung gaano na ako kalalim sa pagkakahulog ko sayo ha!” Sabi ko kapag kuwan ay tumingin na sa gawi nya.

“Wag ka ngang ganyan.” Umiiwas nyang tingin.

“Bakit? Kinikilig ka? Sus, hindi bagay.” Sabi ko sabay balik ulit ng tingin sa ginagawa.

“Aba! Pinipili na ba ngayon kung sino lang pwedeng kiligin.”

“So, kinikilig ka nga, crush?”

“Ano naman sayo kung kinikilig ako? May kaso ba ’yon sayo? Ha!”

“Easy, masyado ka namang defensive, crush.” Natatawa kong turan sa kanya.

“Ano palang pinagusapan nyo?”

“Wag chismoso ha, crush.”

“Ano nga?”

“Dahil mapilit ka kaya no choice ako kundi sabihin sayo,”

“Hindi naman kita pinipilit. Kung ayaw mo, wag.”

“Tampo ka naman agad. Sasabihin ko na nga eh!”.

“Tungkol ba kase saan yung pinagusapan nyo.”

Napabuntong hininga naman ako dahil kahit papaano naawa din ako kay Vanessa. Si Vanessa na may pagtingin kay Paul na hindi man lang masuklian. Kung sakaling ma-reject, masasaktan. I salute those girls na kahit gaano kasakit yung mga dinaranas nila mas pinipili pa rin nilang maging matapang and also same for the boys who are also having that kind of behavior and attitude.

“Nag-usap kami tungkol sa issue sa pagitan namin. Sinabi ko sa kanya na ayaw ko na ng gulo. Inayos ko na din yung relasyon na ipapakitungo namin sa isa’t isa.”

“Pumayag naman sya?”

“Oo”

“At naniwala ka naman?”

“Ano bang sabi ko? Diba ang sabi ko wala namang kaso sakin kung magtiwala man ako sa iba at na-open din namin ulit yung feelings nya para sayo.”

“What’s with her feelings?”

“Bakit? Interesado ka?”

“No!”

“Gusto ko nga sana na mag-usap kayo.”

“What?!” Gulat nyang sabi.

“Alam ko hindi ako yung magde-desisyon dito pero wala naman akong nakikitang mali kung pakikinggan mo lang yung sasabihin nya sayo and wala din namang mali kung pagbibigyan mo sya.”

“Pagbibigyan saan? Sa nararamdaman nya para sakin.”

“Oo pero kung wala naman talaga gusto ko pa rin na sana magkausap kayo. Kausapin mo sya para sakin o kahit hindi na para sakin kundi para sayo.”

“Ayoko!” Mariin nyang tanggi.

“Kung kakausapin mo sya, wag mo sana syang sasaktan sa mga sasabihin mo. Dahan dahanin mo lang. Kapag nag-confess sya sayo then it’s time na sabihin mo na din sa kanya yung totoo. In a way na hindi sya masasaktan.”

“Pwede bang hindi ko sya masaktan sa sasabihin ko?”

“Binilinan ko din naman sya sa kung anong mangyayare.”

“Nirereto mo ko kung kani kanino without knowing na ikaw yung gusto ko.”

“Tahimik. Pumapayag ka na ba na kausapin sya?”

“Hindi madali ’tong pinapagawa mo sakin, Cy. May masasaktan akong babae.”

“Kaya kung ayaw mo syang masaktan, eh di pasayahin mo na lang sya.”

“Paano naman?”

“Make her as your girlfriend.”

“Ayaw kong sumira ng pangako at hindi ko ugali ang magbigay ng pabor sa iba para lang maging masaya sila.”

“Anong balak mo na lang gawin?”

“Gagawin ko na lang ’yang gusto mong gawin ko. Wala na akong pakialam kung masaktan ko sya. Hindi din naman ako yung committed sa nararamdaman nya.”

“Okay. Kailan?”

“Kahit pa mamaya.”

“Yan ka na naman. Nagpapadalos dalos ka na naman sa desisyon mo. Tandaan mo, babae pa din yung kakausapin mo. Mahina ang mga babae pagdating sa emosyon kaya mag-iingat ka sa mga sasabihin mo.” Pagbibigay ko ng babala sa kanya.

“What If I’m being careless for what I’m going to say.”

“I swear to you that you’ll regret it.” May pananakot kong banta sa kanya.

“Okay, fine, I’ll talk to her but, of course with you.”

“Bakit kailangan nandun pa ako?”

“Gusto ko marinig mo lahat ng paguusapan namin.”

“Hindi na kailangan. Tatanungin ko muna sya kung anong araw at oras nya gusto kang kausapin.”

“Why not now?”

“Basta ako ng bahala sa magiging pag-uusap nyo.”

Hindi na naman sya nakaangal pa ng dumating na ang sumunod naming prof ng hapong iyon.

“Ano sabi nya?” May galak na sabi ni Vanessa.

“Makikipagusap na sya sayo. Anong araw mo ba gusto at anong oras? Ikaw na daw bahala kung kailan at saan.”

“I am so happy. What about tomorrow at the library. Siguro mga break time. Bring him there.”

“Gagawin ko. Ready ka na ba?”

“Yeah! A little bit nervous pero hindi ko na sasayangin yung pagkakataon.” Bakas sa ekspresyon nya ang labis na tuwa at galak.

“Thank you, Cy.”

“You are welcome. Ako na bahala magsabi sa kanya.”

Nabuhayan naman ako ng mga sandaling iyon. Kung ako lang talaga si kupido pinana ko na matagal na ang puso ni Paul para kay Vanessa. Wala naman akong nakikitang mali kung magkagustuhan sila at wala akong pagtutol duon.

“Ikaw ah! Crush mo pala ako. Crush din kita.”

Napatingin naman ako sa mapangasar na si Paul at sa bitbit nyang chocolate drink saka bumalik ulit ng tingin sa mukha nya at ng huli ibinalik na lang ang atensyon sa ginagawa.

“Hindi ako pinapansin ng admirer ko.” Patuloy nyang pang-aasar.

“Ikaw, hindi porket alam mo na may pagtingin ako sayo, pwede mo na akong asar-asarin. Don’t mock my feelings for you kung ayaw mong ibigay ko na lang sa iba ’tong nararamdaman ko para sayo.”

“Okay,”

“Aba, Hindi ka natatakot ah!”

“You will never get rid of me, Cy.” Sabi nya sabay flinch ng thumb nya sa ilong nya.

“Crush nga kita nung nandun tayo sa cebu pero ngayon hindi na. Diba mas maganda para wala ng ilangan.” Pananakot ko sa kanya.

“Go ahead. Mas gugustuhin ko pa nga na magkagusto ka sa iba.”

“Gusto mo kase para maging tayo na. Babanat ka na lang, ang baba pa. Pwede bang taasan mo naman? Yung mahuhulog ulit ako.”

“You are the one who have crush on me, hindi ako.”

“Kaya nga wag ka masyadong kampante dyan, hindi mo alam nahuhulog na pala ako sa iba at hindi ko pipigilan ’yon.”

“That’s enough.”

“Sabi ni Vanessa sa library na lang daw kayo magkita bukas. Mga break time.” Paglilihis ko na sa usapan.

“Hindi ka sasama?”

“Hindi,”

“Ayaw mo talagang malaman yung sasabihin ko?”

“Labas na ako kung ano mang paguusapan nyo. Mas matutuwa pa nga ako kung magkakagusto ka din sa kanya.”

“Ikaw nga gusto ko. Ilang beses ko ba dapat ipaintindi at sabihin sayo para lang matigil ka na dyan sa panunulak mo sakin sa iba.”

“Mas kikiligin ako kung kay Vanessa mo ’yan sasabihin.”

“Paano ka kikiligin, wala ka naman dun bukas,”

“Hindi ko na kailangan pumunta o sumama pa sayo dun. Sapat na yung isipin ko na lang habang sinasabi mo ’yon sa kanya.”

“Kahit anong isip mo, hindi ko sasabihin sa kanya ’yon.”

“Okay, para sakin ba ’to?” Sabi ko sabay hablot sa kanya ng isang chocolate drink.

Hindi na ko na sya hinayaan pa na bawiin iyon sakin.

“Thank you dito ah!”

“Hindi ko naman binigay sayo ’yan. Kinuha mo lang.”

Dumating ang uwian at hindi ko na pinagbawalan pa si Vanessa na sumabay samin palabas ng silid.

Kung tutuusin tama naman sya sa sinasabi nyang maganda sya at hindi iyon maitatago ng makinis nyang mukha. Tingin ko nga bagay din sila ni Paul.

CHAPTER THIRTY SIX

Habang lumilipas ang araw na sya namang walang humpay na paggamit sakin ni James at ng iba pa naming kasama sa dorm.

Napapaisip na tuloy ako sa kalusugan ko. Tinatamaan na din ako ng anxiety sa isiping baka may aids na ako even though na maingat naman ang ginagawa nilang pakikipagtalik sakin.

Naisipan ko munang dumaan sa malapit na ospital na nagbibigay ng libreng HIV test. May pangamba rin ako dahil matagal na din nila ginagamit ang katawan ko.

“Good morning, doc.” Nahihiyang bati ko pagkapasok ko ng isang silid.

“Bravery brings you here, right?” Nakangiting tugon naman sakin ng doktor na nanduon.

Hindi ko magawang tugunan ang sinabi nyang iyon marahil ay dala na din ng kaba at hiya.

“So, let’s start the test,”

Hindi ko naman maitago ang kabang nararamdaman ko ng mga sandaling iyon dahil may posibilidad na magbago ang buhay ko kung ano mang resulta ang lumabas.

“May sexual intercourse contact ka ba kaya ka nagpunta dito para magpa-test?”

Natahimik naman ako sa tanong ng doktor dahil kahit papaano ay nahihiya din ako. Lakasan lang talaga ng loob kase hindi mo talaga maiiwasang hindi ka mahusgahan kapag nalaman ng ibang tao na nag-undergo ka ng test for HIV.

“I didn’t meant to hurt you. It is just part of the process. I believe that you prefer to make it private.”

Nang huli tanging ngiti lang ang binigay ko sa doktor. Hindi ko kayang magsabi sa iba tungkol sa bagay na iyon.

“There is no need to be afraid, if you are practicing safe sex then you don’t have to get worried but to make sure, we take test.”

Kinuhaan nya ako ng blood sample saka inilagay iyon sa isang tube then nilagay sa isang machine for confirmation and also for the result.

Naghintay lang ako sa magiging result ng test sakin. Hindi pa din nawawala ang kabang nadarama ko. Nakangiting binalikan ako ng doktor na may dalang isang papel na sya namang inabot sakin.

“This paper will tell you the result of your test.”

Halos maiyak naman ako sa puntong iyon dahil sa nababasa ngayon ng mata ko. I was negative and I feel relieve that moment.

“Congratulations,” Nakangiti bati sakin ng doktor habang iniaabot ang kanyang kamay.

Nakipagkamay na lamang ako sa kanya. Pinayuhan ako ng doktor kung paano ko mapapanatiling ligtas ang sarili from HIV at malugod ko namang tinanggap iyon.

Masayang nilisan ko ang ospital na iyon saka sumakay na lang din ng sasakyan para makapasok na ng school.

“Saan ka nagpunta? Late ka na.” Bungad na tanong sakin ni Paul pagkapasok ko ng silid.

“May pinuntahan lang. Nagkausap na ba kayo ni Vanessa?” Pagtatanong ko ng makaupo.

“Oo, nag-picture pa nga kami as proof na nag-usap talaga kami.”

“Proof para kanino?”

“Sometimes use your common sense. I might use you as a reason all of the time and I want you to be aware about that.”

“Hindi naman ako nanghihingi ng proof ah!”

“Hindi bale na. Buburahin ko na lang yung picture.”

“Wag,” Mabilis kong pigil sa kanya.

“Bakit naman?”

“Memories din ’yan. Wag na wag mong buburahin ’yan.”

“Are you commanding me? Cause if you are. I would gladly follow whatever you say.”

“Gusto ko lang na itabi mo para balang araw may mabalikan at maalala ka.”

“Kung may gusto man ako balikan ten years from now, ikaw ’yon.”

“Hindi mo ko pwedeng balikan,”

“Bakit naman?”

“Kase kapag binalikan mo ko, hindi ka na makakaalis.”

“Are you guarding me?”

“Hindi ako body guard pero kapag gusto kong maging akin, binabantayan ko.”

“So, are you guarding me para hindi ako maagaw ng iba sayo?”

“Bago ka pa nila maagaw sakin, crush, syempre naipamigay na kita.” Sabi ko sabay tawa.

“Akala ko pa naman seryoso ka.” Dismayado nyang sabi.

“Crush nga lang kase kita at hanggang dun lang ’yon.”

“Tayo na lang kase hindi yung kung kani-kanino mo pa ako shini-ship.”

“Tigilan mo ko, crush pero kung gusto mong maging tayo, bigyan mo ko ng reason para lumalim pa ’yong pagtingin ko sayo.”

“Hindi pa ba sapat ’tong kagwapuhan ko?”

“Hindi ka gwapo, crush kase,”

“Kase ano?”

Napangiti naman ako kase hinihintay nya yung sasabihin ko.

“Kase sobrang gwapo mo,” Tumigil ako sandali at pinagmasdan sya. “ kaso sa sobrang gwapo mo, na-realize ko na nakakasawa din pala.“ Dagdag ko.

“Ayos na eh! Dinugtungan pa.” He then give me a grimace look.

“Ano pala ’yang hawak mong papel?” Pagtatanong ni Paul.

Napatingin naman ako sa hawak na papel. Agad na itinago ko iyon sa aking likuran.

“W-Wala ’to. Hindi naman ’to mahalaga. Scratch ko lang ’to kanina.”

“Ah!” Tugon nya.

Lumipas ang oras at maingat na isinilid ko ang papel na iyon sa loob ng bag at iniipit iyon sa isang clear book.

“Kamusta pala yung pag-uusap nyo?” Pagtatanong ko sa nakasalumbabang si Vanessa.

“Masakit pero wala naman akong magagawa dahil hindi naman ako yung gusto nya.”

“Okay lang ’yan. Huling beses mo na ’tong gagawin ah. Hayaan mo na lalaki ang magtapat ng pag-ibig nya sayo. Hindi naman sa sinasabi kong hindi bagay or appropriate sa isang babae ang umamin, I can say na may possibility na maging isang way ’yon para iwasan kayo ng crush nyo.”

“I know but sometimes hindi naman masama na magbakasakali. Alam mo naman na naiinip din kaming mga babae sa pagiging torpe ng mga lalaking nagugustuhan namin. Hindi naman kami mahirap lapitan.”

“Nature na kase ng mga lalaki ’yon.”

“Well, there’s no one to blame naman kase lahat naman tayo nato-torpe sa taong hinahangaan natin, anyone whether babae ka man o lalaki.”

“Let me give you a salute for being brave.” Natutuwa kong turan sa kanya.

“Kayong mga gays, paano kayo nagkakagusto sa isang tao? I mean paano nyo ine-express yung feelings nyo.”

“Pwede kong sabihin na wala din namang pinagkaiba sa nararamdaman ng straight na babae at lalaki. Kung ako yung tatanungin, well, in fact ako naman talaga yung tinatanong, kung ako kase kakausapin ko muna yung sarili ko kung tama ba na makaramdam ako nito o baka tama na wag ko na lang ituloy. Alam mo yung feeling na mahabang debate muna ang mangyayare bago ako makahanap ng sagot.”

“I don’t know pero I feel relieved na nasabi ko na sa kanya yung nararamdaman ko.”

“Dahil ’yan sa pagiging matapang mo. Ngayon alam mo na yung pakiramdam kung gaano nakakatakot ang sumabak sa gyera ng pag-ibig. Umpisa pa lang ’yan pero hindi ka dapat matakot. You should always possess braveness most of the time.”

“Thank you, Cy. Sobrang saya ko talaga ngayon. We even take pictures too. I also smell his perfume when he got close to me early that time.”

This is the soft side of Vanessa. Isang babae na nakakaramdam ng pag-ibig at isang babae na kinikilig din. Napangiti na lang ako sa nakikita kong saya sa mukha nya.

Pinagmasdan ko lang si Vanessa habang palapit sa mga kaibigan nya at labis na mababakas sa kanya ang kasiyahan habang nagku-kuwento sa mga ito.

It’s also a dream come true na malapitan mo ang crush mo at isa din sa mga pangarap natin ang makausap sila. Pakapalan na lang talaga ng mukha.

“Wala ka namang ginagawa. Baka pwede na tayong kumain.” Basag ni Paul sa kabila ng paglu-lutang isip ko.

“Hindi ka naman siguro gutom.” Bitaw ko.

“Mang-aaya ba ako kumain kung hindi ako gutom.”

“Okay,”

May bigla naman akong naisip sa mga oras na iyon kaya hindi na ako tumanggi pa.

“Hindi ka na ba talaga papasok sa part time job mo?” Pagtatanong ko kay Paul na kumakain.

“Hindi na siguro. Nakakahiya na ding bumalik.”

“Kung ganun hindi ka na papasok. Mag-submit ka na lang ng resignation letter mo. Hinihintay ’yon ni Sir Regie.”

“Ayaw ko na magpunta dun. Ayaw ko na din magpakita pa sa kanila.”

“Bakit naman? Wag mong sabihin na nahihiya ka.”

“Sort of. Ikaw na lang bahala magpaliwanag sa kanila.”

“Okay,”

Hindi naman kami nagtagal sa pagkain at may natitira pang oras sa break time namin kaya tumambay muna kami sa student center.

Agad na dinukot ko ang cellphone ko sa bulsa ko para mabigyan sila mama ng message.

“Bakit ayaw mo pa palitan ’yang cellphone mo? Nagtatrabaho ka naman.”

“Hindi na. Nagana pa naman ’to saka isa pa hindi naman ganun kalaki yung sinasahod natin sa part time job.”

“Maiintindihan naman siguro ng parents mo kung gusto mo bigyan ng reward yung sarili mo.”

“Hindi ko na kailangan pa bigyan ng reward ang sarili ko. Sapat na sakin ang matulungan ko ang pamilya ko. Isa na ding reward ’yon para sakin.”

“I’m not going to questioned your perception.”

“May mga bagay kase dito sa mundo na dapat mong isuko kung hindi naman kailangan parang feelings kapag alam mong wala ka ng laban, isuko mo na dahil pulis na din ang may sabi na sumuko ka na lang para hindi ka na masakatan.”

“What happened to you? Tinanong lang naman kita about your phone kung ano ano ng sinabi mo.”

“Hindi lang kung ano ano yung sinabi ko. Realization ko ’yon, crush.”

“Nagiging out of place ako kapag ganyan ka. Pakiramdam ko nababalewala yung purpose ko.”

“Not in my vocabulary ang pakinabangan ka lang. Magkaibigan tayo dapat pareho tayong makikinabang sa pagkakaibigan natin. Kung kailangan mo ako, nandyan agad ako para sayo.”

“Kahit ano pang gawin mo, gagawin mo ’yon dahil crush mo na ako ngayon.”

“Ipinapaalala ko lang sayo, hindi lahat matibay dahil lahat nasisira.”

“What do you mean? You mean na masisira ulit yung pagkakaibigan natin?”

“Hindi imposibleng mangyare.”

“Promise me na kahit anong mangyare wag natin hahayaang masira ulit ang pagkakaibigan natin.”

“Huwag ka ngang matakot. Hindi na ulit masisira ’to.”

“Gala naman tayo minsan, Cy.”

“Ano naman pumasok sa isip mo at gusto mong gumala?”

“Nababagot na kase ako. Palagi na lang school at bahay yung nakikita ko.”

“Buti pa ako hindi nababagot,”

“Hindi ka ba nagsasawa mag-aral kahit minsan. Mag-enjoy ka naman kahit minsan. Masayado mong sinusubsob yung sarili mo sa pag-aaral.”

“Mababagot ba ako kung nandyan ka naman. Makita lang kita, buo na agad yung araw ko.” Sabi ko habang hinahabol ang mata nyang umiiwas.

Napangiti ulit ako dahil nakita ko na naman ang ekspresyon nyang iyon.

“Tingnan mo nga ako sa mata, crush.”

“B-Bakit ko naman gagawin ’yon?”

“Gusto ko lang makita yung gwapo mong mata.”

“Bumalik na tayo ng classroom padating na si sir.” Sabi nya sabay iniwan ako at nauna ng maglakad.

“Hoy, crush, sandali. Hintayin mo ko.” Habol ko sa kanya.

CHAPTER THIRTY SEVEN

Naatasan ako na magsuot ng mascot ngayong araw para sa gaganaping birthday party dito sa store namin. Wala naman sa isip ko ang tanggihan ang trabahong binigay sakin.

Medyo malaki sakin ’yon pero hindi naman magiging problema ’yon sakin. Ang purpose ko ngayon ay magpasaya ng mga bata sa birthday party mamaya.

Hiyawan naman ang binigay sakin ng mga katrabaho ko. Yung iba natatawa at yung iba naman supportive. Natuwa na lang din ako kase kahit papaano nagiging masaya ako dito sa trabaho ko.

Dumating ang oras ng pagdiriwang ng kaarawan ng birthday girl at lumabas na agad ako para pasayahin na ang mga bata. Nae-excite din ako kase first time ko din ito. First time ko din itong gagawin.

Nakikita ko ngayon sa loob ng suot kong costume ang mga batang animo’y tuwang tuwa sa pagdating at pagpapakita ko.

Napapangiti ako dahil sa saya na nabibigay sa kanila ng character na suot ko. Nakipaglaro, nakipagsayaw at nakipagharutan, ’yan lang ang ilan sa mga ginagawa ko para pasayahin ang mga bata.

Masasabi kong masuwerte ang mga batang ito dahil nakakaranas sila ng ganitong buhay. Hindi naman sa nalulungkot ako sa naranasan kong buhay nuon, hindi ko lang maiwasang hindi maikumpara sa kanila ang buhay ko nung bata pa ako. Wala naman akong pinagsisisihan, kahit papaano naging masaya din naman ang kabataan ko.

“Say goodbye to our lovely mascot, baby.” Sabi ng ginang sa kausap nyang bata na kanyang karga karga.

Nag-wave na lang ako as sign of goodbye. Hindi ko naman sila mabigyan ng ngiti pero sapat na makita nilang masaya ang character na suot ko bilang pagtugon.

Lumabas na lang ako ng venue at tinahak na lang ang lobby. Kinawayan ko na lang ang mga taong kumakain at nakakakita sakin.

Pawis man pero masaya. Naglalakad na ako nun papunta ng crew room para sana magpahinga muna saglit dahil nakain pa naman ang mga bisita ng birthday girl at babalik na lang ako mamaya. Nahagip ng dalawa kong mata ang presensya ng isang pamilyar na lalake sa dining.

“Paul?” Sambit ko sa sarili.

Napaisip naman ako kung anong ginagawa nya dito.

“Cy,”. Tawag sakin ni Sir Regie pero sinenyasan ko lang sya na sandali kahit pa na bawal iyon.

Nginitian naman ako ni Paul ng makalapit ako sa kinauupuan nya.

“Hi, babe.” Masayang bati sakin ni Paul.

“Anong ginagawa mo dito?” Gulat kong sabi.

“What? I can’t hear you, babe.”

Agad na hinubad ko ang head ng character na suot ko para marinig nya yung sinasabi ko.

“Sabi ko anong ginagawa mo dito?”

“Am I not allowed to go here?”

“Hindi naman. Nagulat lang ako kase sabi mo hindi ka na pupunta dito.”

“Some things are suddenly changing.”

“Ah! Ganun ba. Sige, pahinga na ako.”

“Wait, hindi mo din ba ako pasasayahin katulad ng ginagawa mo sa mga bata kanina?”

“Hindi ka na naman bata. Kaya mo na maging masaya sa sarili mo.”

Tinawanan lang nya ang sinabi kong iyon.“

“May dala akong tubig. Gusto mo bang uminom?”

“Gusto ko sana kaso bawal.”

“Walang bawal. Nagtrabaho din naman ako dito.”

Sinilip ko naman ang dala nyang bottled water.

“Hindi naman ako makakainom.”

“Ano bang ginagawa ko dito, babe? It’s not a problem, nandito naman ako.”

Tumayo sya at binuksan ang bottled water saka marahan na ipinainom sakin.

“Salamat.”

“Pawis na pawis ka, babe. Punasan ko muna ’yang pawis mo.”

“Yan ka na naman crush ah. Hindi na. Dun na lang ako sa crew room magpupunas ng pawis ko.”

“Sige na, babe. Hayaan mo na ako.”

Hinayaan ko na lang naman sya na punasan ang pawis ko. Hindi ko na lang din pinuna ang endearments na tinatawag nya sakin. Nang mapansin kong tumatagal na ako ay agad na akong nagpaalam sa kanya para makabalik na sa trabaho.

“Ang sweet nyong dalawa ah!” May ngiting bungad sakin ni Glenn, katrabaho ko.

“Wala namang ibig sabihin ’yon.”

“Wala daw. Kung titigan ka ni Paul parang kulang na lang kainin ka na nya tapos pinainom ka pa nya ng tubig tapos pinunasan nya pa yung pawis mo, anong tawag mo dun?”

“Eksena ka, girl ah. Halos pagtinginan na kayo ng mga customer. Kayo ba?” Sabat naman ng katrabaho kong bakla na si Bernard na naka-break.

“Walang kami,” Natatawa kong sagot.

“Kaya siguro sya nag-resign kase ayaw nyang maapektuhan yung trabaho mo.”

“Kaya din siguro sya nag-resign kase kayo naman talaga.” Gatong pa ng katrabaho kong bakla.

“Pinagtitinginan na sila ng mga customer pero wala lang silang pakialam. Kahit nga sila ma’am at sir hinayaan na lang kayo eh.”

“Ano ba kayo? Kumain na nga lang kayo. Babalik na ako duon baka hinahanap na ako ng mga bata.”

“Echos, ganda ka girl?” Pagtataray sakin ng kalahi ko.

“Hindi ako maganda, cute ako.” Sabi ko sabay dinilaan na lang sila at umalis na.

Sa trabaho ko lang nailalabas ang makulit kong ugali. Hindi ko din naman nagagawang maging makulit sa dorm o sa school kaya sa mga katrabaho ko na lang binubuhos yung pagiging makulit ko. Sometimes kapag kasama ko si Paul.

“Cy, pagkatapos mo magpalit magpunta ka daw ng office ni sir.” Bilin sakin ni Bernard.

“Oo. Salamat.”

“Lagut ka, girl.” Pananakot pa nya.

Agad na nagtungo na lang ako ng office ng makapagpalit. Bigla naman akong kinabahan dahil nakita nila yung ginawa ko kanina.

“Sir?”

“Job well done. You’re performance is quiet good since we hired you.”

“Salamat po.” Sabi ko at nakahinga naman ako ng maluwag.

“Anyways, napansin ko yung ginawa mo kanina sa lobby.”

“Tungkol po pala dun, pasensya na po kayo. Hindi ko po kase matanggihan si Paul.”

“Okay lang. Boyfriend mo ba sya?”

“Naku, sir, hindi po. Magkaibigan lang po kami.”

“Tingin mo maniniwala ako after ng nakita ko. Ngayon lang ulit ako kinilig.” Masayang sambit ni Sir.

“Pasensya na po ulit.”

“Don’t be sorry. As long na hindi nakakaapekto sa trabaho, ayos lang pero hindi ibig sabihin na pwede mo ng gawin ulit. Tungkol nga pala kay paul, papasok pa daw ba sya?”

“Hindi na daw po.”

“Kung ganun, gumawa na ba sya ng resignation letter?”

“Nasabihan ko na po sya na gumawa. Kakausapin ko na lang po sya at dadalhin ko na lang po bukas.”

“Sige, aasahan ko yan.”

“Paano, sir, uuwi na po ako.”

“Sige. Nag-caigo ka na ba?”

“Opo, tapos na po.”

“Sige, ingat sa byahe. Dapat magpasundo ka na lang sa boyfriend mo.” Pang-aasar ni sir.

Natatawang nagtungo na lang ako ng crew room para kunin na ang gamit ko ng maabutan ko ang mga kasama kong naka-break.

“Anong meron sa inyo ni Paul, Cy?” Pang-uusisa ni Ferrer.

“Kung iniisip nyo na mag-jowa kami, sinasabi ko sa inyo na walang kami.”

“Sabagay uso naman sa panahon ngayon yung ganun kahit walang label.”

“Hindi uso sakin ’yon.”

“Pero ito lang sasabihin ko sayo, Cy, mag-iingat ka kay Paul kase iiwan ka din nyan.” Pagbibiro nya.

“Wala namang iiwanan kung walang nagsasawa at saka hindi ko naman kailangan mag-ingat kase alam ko na iiwan naman nya talaga ako.”

“Kung wala kayong label, kapag iniwan ka nya, masakit pa din.”

“Hindi kailangan ng label para masabi mong masaya ka sa isang tao ’no.”

“Wala ng label, wala pang kayo. Saklap.”

“Tama na nga ’yan, Ferrer. Kumain ka na lang at ako uuwi na.”

“Naghihintay pala yung sundo mo sa labas.”

“Sino?”

“Boyfriend mo,”

“Gagsti ka, ferrer. Hindi ko nga jowa si Paul.”

“Oo na, sige na, alis na. Mainip pa iyon.”

Labis naman ang pagtataka na nararamdaman ko ngayon dahil sa sinabi ni Ferrer na naghihintay si Paul sakin. Nagmamadaling lumabas na lang ako ng store at hinanap si Paul.

“Babe,”

Napalingon naman ako ng marinig ko ang boses ni Paul.

“Babe na lang kase tawagan natin. Tingnan mo, nilingon mo ko.”

“Lumingon ako dahil narinig ko boses mo.”

“Tara, uwi na tayo.”

“Hinintay mo ko?”

“Bakit naman kita hihintayin?”

“Eh! Anong ginagawa mo dito?”

“Hinihintay ka,”

“Loko loko,”

Naglakad na lang kami saka nagtungo sa gilid ng kalsada para makasakay.

“Wala ka na bang ibang gagawin?” Pagtatanong nya ngunit sa malayo sya nakatingin ng akin syang lingunin.

Bigla ko namang naalala yung sinabi ni James sakin kanina bago ako umalis patungong trabaho.

“Uuwi na lang.”

“Gala muna tayo.”

“Ikaw na lang, may gagawin pa ako.”

“Malungkot ako ngayon, pasayahin mo ko, admirer.”

“Bakit ka naman malungkot, crush?”

“Ayaw mo kase ako samahan.”

“Wag ka maggala para di ka malungkot.”

“Kaya nga ako gagala para maging masaya pero mas magiging masaya kung sasama ka.”

“Hindi ako clown para pasiyahin ka,”

“Hindi nga pero ikaw lang kase yung tipo ng admirer na napapasaya ako.”

“Oo na. Sasama na ako basta saglit lang.”

“Wag na nga lang.” Bigla nyang bawi.

“Sasama na nga ako, ayaw mo pa.”

“Nakalimutan mo na ba yung kasabihan na dapat pinapasaya yung crush.”

Pumayag na lang ako dahil hindi sya matitigil sa pagmamaktol nya. Natatawa na lang din ako sa nagiging reaksyon nya. He was cute in so many ways. He was right with his saying that he is deserving to have an admirer.

Nakatitig lang ako kay Paul na katabi ko dito sa loob ng jeep. I can’t imagine na sa kabila ng pag-amin ko, heto parin sya kasama ko. I must be thankful kase hindi sya yung tipong umiiwas sa taong may gusto sa kanya pero sya pa mismo yung lumalapit sa taong iyon.

Nang makarating na kami ng mall na gusto nyang puntahan dahil may bibilhin daw sya para sa kuya nya kaya sumunod na lang ako sa kanya.

Nagpalinga linga na lang ako sa paligid habang nakasunod sa likuran ni paul. Wala din naman kase sa plano ko ang magpunta ng mall at saka iniisip ko din yung sinabi ni James sakin.

Napahinto lang ako ng bumunggo ako sa likod ni Paul. Umayos naman ako sa pagkakatayo at tumingin sa gawi nya ngunit nakatalikod pa din sya sakin kaya dali dali akong pumunta sa harap nya.

“Ayos ka lang?” Puna ko ng makita ko ang reaksyon sa mukha nya.

“Oo,”

“Sigurado ka? Hindi naman ganyan yung hitsura mo kapag maayos ka. May problema ka ba?”

“Wala. Iniisip ko lang kung ano yung ibibigay ko sa kuya ko.”

“Wag mo kaseng sarilinin. Ano pang ginagawa ko dito kung di ka hihingi sakin ng tulong. Ano ba kaseng meron?”

“Wala namang okasyon. Na-miss ko lang siguro si kuya.”

“Ganito, tutal nandito na naman tayo, isipin mo kung ano ba yung gusto nya, yung bagay na nagpapasaya sa kanya para hindi na tayo matagalan pa dito sa mall.”

“Nagmamadali ka na bang umuwi?”

“H-Hindi naman sa ganun. Iniisip ko lang na baka pagod ka na kase hinintay mo pa matapos yung trabaho ko.”

“Sino ba may sabe sayo na hinintay kita? Nagkataon lang na nabagot ako. Assuming ka naman.”

Napakurap na lang ako sa sinabi nya at tumahimik na lang. Napaisip naman ako sa sinabi nya. Hindi naman ako special para hintayin.

“S-sige, kung kailangan mo ng suggestion ko. Tanungin mo lang ako.” Nahihiya kong turan sa kanya.

Sumunod na lang ulit ako ng maglakad sya. Bigla akong nakaramdam ng pagkailang. Iba yung awra na pinapakita nya sakin ngayon o baka naninibago lang ako kase hindi ito yung ugaling nakikita ko sa kanya marahil nasanay lang ako sa isang ugali nya na alam ko.

Napapitlag naman ako ng maramdaman ko ang pagpatong ng mabigat na braso sa balikat ko.

“Hindi ka naman mabiro.”

Agad na napaangat ako ng tingin sa kanya. Bakas duon ang isang masayang ngiti. Nabigla ako at hindi alam kung ano ang gagawing reaksyon.

“Ang totoo nga nyan, hindi ko din alam kung anong gusto kong bilhin para sa kuya ko.”

“Pwede ba ako mag-suggest?” Buwelo ko.

“Oo naman,”

“Kung ako ikaw, hindi naman kailangan ng materyal na bagay para mapasaya mo yung isang tao, sapat na siguro yung maiparamdam mo sa taong yun yung pagpapahalaga mo at pagmamahal mo sa kanya.”

“Pero hindi ikaw ako”

“Siguro yung magpapasaya na lang sa kanya. Ano ba nagpapasaya sa kuya mo?”

“Tinatanong mo yung kuya ko sa bagay na magpapasaya sa kanya pero ako itong kasama mo hindi mo magawang tanungin.”

“Huh?” Turan ko ng bigla akong maguluhan.

“Hindi mo man lang ba ako tatanungin, kung ano yung isang bagay na nagpapasaya sakin ngayon?”

“Bakit naman kita tatanungin? Yung kuya mo yung pinag-uusapan natin,”

“Basta tanungin mo ko,”

Huminto muna ako sa paglalakad saka tumingin sa kanya.

“Tatanungin kita, ayusin mo yung sagot mo,”

“Of course,”

“Ano ba yung isang bagay na nagpapasaya sayo ngayon?”

Hindi nya sinagot ang tanong ko bagkus binigyan nya lang ako ng isang titig sa mata. Isang titig na ngayon ko lang nakita sa kanya. Pakiramdam ko bumabagal ang oras ng mga sandaling iyon.

“Gusto kong malaman mo na yung bagay na nagpapasaya sakin ngayon ay yung taong nasa harapan ko ngayon,”

Natigil ang pag-ikot ng aking mundo at sa sobrang bagal nadidinig ko na ang pagdagundong ng tibok ng puso ko. May kakaiba sa mga titig nya. Isang enerhiya na nagkokonekta samin kung hindi ako nagkakamali. Hindi ko na din napansin ang mga taong napapatingin sa gawi namin marahil nagtataka kung bakit kami nagtititigan o baka sadyang kaming dalawa lang ang nakakaramdam sa ibang mundo na aming nararamdaman ngayon.

“Umaasa ako na ganun din ako sayo, admirer.” Sinsero nyang sabi saka nauna ng maglakad.

Samantala ako lutang pa din. Ayaw ko bigyan ng kahulugan dahil baka nagbibiro lang din sya. Ayaw ko din umasa. Nandito kami para bilhan ng kung anoman ang kuya nya.

Sumunod na lang ako sa kanya ng matauhan na ako at nagtungo sya sa bilihan ng mga mamahaling cellphone. Nakasunod lang ako sa kanya at tumingin tingin na lang din ng mga magagandang cellphone duon.

“Sira na ba cellphone ng kuya mo?”

“Hindi pa naman. Bakit mo naman natanong?”

“Tingin ko kase balak mo syang bilhan ng cellphone. Tanong ko lang, kung ibebenta nya yung luma nyang phone kapag binilhan mo sya.”

“Bakit?”

“Bibilhin ko na lang.”

“Kung bibili ka rin lang, mas mabuti yung bago na lang, hindi yung pinaglumaan na ng iba.”

“Hindi na. Baka kase mapakiusapan ko sa presyo yung kuya mo. Hindi ko kayang bumili ng bago.”

“Hindi mo kilala si kuya. Tingin tingin ka muna dyan baka may makita kang mas mura.”

“Sige pero mamaya na. Unahin muna natin yung bibilhin mo para sa kuya mo.”

“Matatagalan pa tayo. Sige na, mag-canvas ka muna. Ako ng bahala para sa kuya ko.”

Sinangayunan ko na lang din yung desisyun nya. Tama nga rin naman sya na baka matagalan din kami.

“Duon lang ako,” Paalam ko sa kanya.

Huminto na lang ako sa isang store duon kung saan may nagustuhan akong isang cellphone. Habang tumitingin hindi ko naman maiwasang hindi mangiwi sa mahal.

Dinukot ko ang cellphone ko sa aking bulsa. Marahang hinimas ko iyon at saka napatingin sa cellphone na naka-display.

“Hello, sir, baka gusto nyo subukan. Pasok po kayo sa loob.”

Malugod naman akong pumasok sa store nila at sinubukan ang cellphone na natipuhan ko.

“Buo pa naman to. Hindi ko din naman siguro magagamit kung bumili ako ng bago.” Kausap ko sa sarili.

“Yan po pinaka-latest namin,”

“Ano po yung latest?”

“Pinakabagong labas po na unit ng brand namin,”

“Bagong labas kaya pala mahal,” Mahinang sambit ko sa sarili.

“Ah! Sige, tingin muna ako sa iba. Kapag wala akong nagustuhan babalik ako dito,”

Sinulyapan ko muna ulit yung phone bago ako tuluyang lumabas ng store na iyon. Nasabi ko lang iyon pero hindi talaga ako bibili. Hindi ko kaya. Hindi naman sa pinapaasa ko sya na babalik ako pero wala naman akong ibang alam na sasabihin na hindi makaka-offend.

“Wag ka ng umiyak. Hindi na kita ipagpapalit.” Kausap ko sa cellphone na hawak ko. Natawa naman akong bigla sa ginawa ko.

“Nakakasigurado din naman akong wala akong alam sa paggamit nun,” Dugtong ko pa.

Napagdesisyunan kong hanapin na lang si Paul.

---

Paul’s POV

Pinagmasdan ko lang si Cy habang palayo sakin patungo sa isang store. Napangiti na lang ako ng bigla dahil sa pagiging simple nya. Hindi sya yung tipo ng bakla na cross dresser or yung tipong showy. Hindi mo nga makikita sa kanya yung pagiging ganun. Ayaw ko ng banggitin pa yung salitang yun, pakiramdam ko ang sakit nun.

Hindi ko na nagawa pang tumingin ng cellphone at palihim na sinundan na lang si Cy. May lumalapit saking sales lady pero tinatanggihan ko agad dahil may pinagkakaabalahan ako.

“Uy, Si sir may ini-stalk,” kantyaw sakin ng mga staff ng hinintuan kong store.

“Wag kayo maingay,” Natatawa kong turan.

“Bakit lalaki yung ini-stalk mo, sir?”

Napatigil naman ako sa sinabi ng isang staff.

“Sir, ayos ka lang? Na-offend ba kita?”

“Hindi, ayos lang ako.” Sabi ko saka naglakad na lang ulit dahil nawala na si Cy sa paningin ko.

Tumawid ako sa kabilang side para di nya ako makita. Hindi ko winawaglit sa aking paningin ang presensya ni Cy.

Huminto sya sa tapat ng isang store at parang may tiningnan sya sa isa sa mga display dun. He even placed his palm on the glass wall thinking he could touch the phone that I think he got a like.

Alerto ako sa bawat gagawin nya kaya agad na napatingin ako ng may dukutin sya sa bulsa nya. Napangiti naman ako dahil baka nagbago yung isip nya na bumili na lang ng bago pero iba yung nakita ko. Dinukot nya yung cellphone nya sa bulsa at hinimas iyon.

Hindi ko makita ang reaksyon ng mukha nya kaya lumapit ako ng kaunti. Kinantyawan na naman ako ng ibang staff pero sinenyasan ko sila na wag maingay.

Itinuon ko ulit ang pansin ko kay Cy. Kitang kita ko na ang mukha nya. Tumuwid ang ngiti sa aking labi ng makita ko ang lungkot sa mukha nya habang hinihimas ang hawak na cellphone. Hindi ko naman alam kung bakit ganun yung reaksyon nya pero baka may ibang dahilan.

May lumapit sa kanyang staff at nabuhay naman ang ngiti sa kanyang mukha. Inaya sya nito na pumasok sa loob kaya ako palihim na sumilip sa loob. Kinakausap sya ng staff. Pinagmasdan ko lang sya at talagang interesado sya sa sinasabi sa kanya nito. Hindi ko alam kung bakit ginagawa ko ito.

Sa totoo lang, wala naman talaga akong balak pumunta dito at bilhan ng kung ano si kuya, ginawa ko lang dahilan iyon para makasama sya. Hind ko alam pero hindi na ako sanay na hindi sya nakikita sa isang araw. Alam ko may mali pero ayaw ko ng pigilan ang sarili ko.

Mabilis na lumayo ako sa store na iyon ng mapansin kong palabas na sya. Nakita kong sumulyap syang muli sa loob ng makalabas ngunit nakangiti pa din.

Nakita kong nagpalinga linga na sya. Alam ko hinahanap na nya ako. Nahihinuha ko na ang cellphone na nasa loob ay ang bagay na gusto nya. Agad na pumasok ako sa loob ng store ng makalayo na si Cy para silipin yung phone.

“Hello, sir, good afternoon,” Bati sakin ng isang babaeng staff.

“Ano ba pinaka-latest nyong unit dito?”

“Dito po tayo, sir.”

“May pumasok ba dito na nakasalamin?”

“Ah! Opo, sir, yan din po yung nagustuhan nya. Kaaalis nga lang din pero sabi nya babalik daw sya mamaya.”

“Bibili ako ng isa nito,”

“Totoo, sir?”

“Oo,”

“Sigurado po kayo?”

“Kung iniisip mo na wala akong pambili dahil mukha pa akong bata. Nagkakamali ka.”

“Okay po, sir. Sabi nyo nga po.”

Inasikaso naman nya ako at dinala sa counter.

“Installment po ba?”

“No, bibilhin ko na.”

Marahil ay hindi pa din sila makapaniwala. Hindi naman ako nagmamalaki or napapasikat dito. Ayaw ko lang ibaba yung sarili ko dahil lang sa hindi sila naniniwala.

“Cash or card, sir?”

“Wala akong malaking cash na dala,”

“Naglolokohan po ba tayo dito, sir?”

“Bakit naman ako makikipaglokohan? Bibilhin ko talaga yan,”

“Arnold,” Tawag ng kahera sa isang staff at lumapit naman ito.

“Sir, sa labas na lang po tayo.”

“Don’t touch me. Miss, relax. Calm down. Wala akong cash kase nasa credit card ko yung pera ko. Actually, iaabot ko na nga kaso bigla kang nagtawag para palabasin ako.”

“Pasensya na po,” Nahihiyang turan naman nito sa akin.

“Let me slide my card and put my pin,”

Iniabot naman nya iyon sa akin at tiningnan ko muna sila kung nakatingin saka ko pinindut ang pin ng card ko.

“Here’s your phone and your freebies, sir.” Pagaabot nila sakin ng paper bag na naglalaman ng binili ko.

“Thank you.”

“Welcome po, sir. Balik po kayo.”

“By the way, I have something to say, next time, don’t judge other people kung ano lang yung nakikita ng mga mata nyo baka kase mapahamak kayo.”

I saw in their faces kung ano ang kahihiyan na ginawa nila para sa sarili nila. Nilisan ko na ang store na iyon at hindi ko aakalain na mangyayare sa akin iyon. Kahit papano nakaramdam din ako ng pagkainis at mabuting napigilan ko agad ang sarili ko.

Hinanap ko na lang si Cy dahil malamang sa mga oras na ito nagtataka na yun kung bakit di nya ako mahanap.

Nahagip naman sya ng mga mata ko na parang may hinahanap.

“Hinahanap mo ba ako?” Pagtatanong ko pagkalapit ko kay Cy.

“Babe?” Narinig kong sabi nya.

“What did you say?”

“Ah! Wala. Sabi ko tara na.”

“Did you just called me Babe?” Panghuhuli ko sa kanya.

“H-Hindi ah!”

“Isa pa nga,” Panghihingi ko.

---

Cypress POV

“Nasaan na ba yung lalaking yun? Kanina pa ako paikot ikot dito sa cyberzone.”

Napahinto naman ako sa paglalakad at dinial ang number ni Paul pero nagdalawang isip ako kung tatawagan ko ba sya o hindi baka kase busy pa sya sa pagtingin ng mga cellphone kaya sya natatagalan.

“Babe, dito,” Napatingin naman ako sa babaeng malapit sakin at sa tinawag nyang babe.

“Yun din yung minsan itawag sakin ni Paul pero hindi ko naman binibigyan ng kahulugan. Kung tawagin ko din kaya syang babe.”

Iginuhit ko naman sa isipan ko ang sarili habang tinatawag si Paul na babe. Bigla naman akong natawa sa naisip. Hindi naman sa ayaw ko. Ang awkward lang kapag ako yung nag-sabi.

Nag-ikot na lang ulit ako para hanapin na si Paul na hanggang ngayon hindi ko pa din nakikita.

“Hinahanap mo ba ako?” Narinig ko naman ang tinig ng taong kanina ko pa hinahanap.

“Babe?” Usal ko at agad naman akong napahinto sa binigkas ng aking bibig.

“What did you say?” Sabi ni Paul na akala mo’y nagulat sa sinabi ko.

“Ah! Wala. Sabi ko tara na.”

“Did you just called me babe?”

“H-Hindi ah!” Patuloy ko paring pagtutol kahit na malinaw na malinaw naman ang pagkakasambit ko.

“Isa pa nga?”

Nang huli, sumuko na lang din ako tutal nahuli nya din naman ako. Hindi ko naman talaga balak sabihin yun, baka na-program lang ng bibig ko dahil sa naisip ko kanina lamang.

“Babe, oh! Masaya ka na ba, crush?”

“Sino ba hindi sasaya kapag tinawag kang babe?”

“Tinatawag mo akong babe pero hindi naman ako nagiging masaya ah!” Panira ko.

“Hindi ka masaya sakin, babe?”

Tinawanan ko na lang ang sinabi nya. Napatingin naman ako sa dala dala nyang paper bag na sa tingin ko naglalaman ng cellphone na napili nyang bilhin para sa kuya nya.

“Nakabili ka na pala,”

“Oo, tingin mo magugustuhan ba ni kuya ’to?”

“Sa tingin ko magugustuhan nya yan. Panigurado mahal bili mo dyan ’no?” Pangangantyaw ko sa kanya.

“It’s expensive at first pero hindi mo naman maiisip iyon kung para naman sa isang tao na mahalaga sayo.”

“Kapag binigay mo na yan sa kuya mo, sabihin mo bilhin ko na lang yung cellphone nya.”

“Wala ka bang nagustuhan dito?”

“Meron naman kaso hindi ko kayang bilhin agad.”

“Ako? Hindi mo ba nagustuhan? Ang dami mo pang hinanap nandito naman ako.”

“Wag mo nga igaya yung sarili mo sa lahat ng bagay na nandito. Hindi nila matutumbasan kung ano man yung nararamdaman ko para sayo.”

“Pinapakilig mo naman ako, admirer.”

“Oo para hindi ka na magtampo. Sabihan mo kuya mo ah!”

“Sige pero may installment naman. Bakit ayaw mong subukan.”

“Oo nga pero ayaw ko na magdagdag pa ng iisipin at saka ayaw kong magselos tong cellphone ko. Mahal ko kaya ’to”

“Eh! Ako?”

“Ano?” Sabi ko sabay tingin ulit sa gawi nya.

“Mahal mo din ba ako?”

“Straight forward ka ah, crush.”

“Hindi nga. Mahal mo din ba ako?”

“Magkaiba ang gusto sa mahal, crush.”

“Nagugutom ka na ba?”

“Oo. Nagutom ako kakahanap sayo.”

“Saglit lang ako nawala. Hindi ka na agad mapakali dyan.”

“Huwag kang assuming, crush. Hindi sa lahat ng oras hahanapin kita.” Sabi ko ngunit tinawanan lang nya iyon.

Nagtungo na lang kami sa isang resto para dun kumain. Agad na napatingin ako sa paper bag ng ilapag nya iyon sa table.

“Yan pala yung binili mo.”

“Oo, bakit?”

“Wala naman. Maganda naman.”

Bigla naman akong nakaramdam ng kaunting kaunting lang naman na inggit sa kanya kase sa isang saglit lang nabibili na nya agad yung gusto nya. Iba talaga kapag mayaman, kapag mahirap, kailangan mo munang mag-ipon para mabili mo yung gusto mo o di kaya maghintay hanggang sa magmura yung gusto mong bilhin para ng sa ganun makatipid ka.

Nasa loob ng paper bag na ’yan yung cellphone na nagustuhan ko kanina. Hindi ko na lang sinabi kase ayaw ko maramdaman nya na out of place ako.

“Bakit ganyan naging reaksyon ng mukha mo?”

“Aaminin ko, walang halong biro na nakakainggit din pala minsan yung mga mayayamang katulad mo, nabibili nyo agad kung ano yung gusto nyo. Nakakahiya din minsan maging mahirap.” Pagpapakatotoo ko.

“Hey, don’t say that.”

“Alam ko naman na di ko dapat to sinasabi pero hindi naman din maiiwasan yung ganitong pagkakataon.”

“Hindi porket mayaman o nakakaangat kami sa buhay, hindi ibig sabihin nun na naging madali lang lahat para samin. My mom once told me that na mahirap lang silang pareho ni dad ng magkakilala. Hindi naman sa pinagmamalaki ko ang mga parents ko pero proud ako na nagsikap talaga sila bago nila kami buuing dalawa ni kuya.”

“Hindi ko lang maiwasang hindi kuwestyunin. Minsan mahirap din maging mahirap. Saglit lang yung saya pero mas mahaba pa yung paghihirap.”

“Don’t feel down. Hindi naman nababase sa yaman o hirap ng isang tao kung paano ka magiging masaya. Yung iba nga dyan, mayaman pero broken family. Hindi lahat ng tao magkakaparehas ang buhay. Tulad mo, kahit mahirap kayo, masaya naman kayo.”

“Salamat, Paul. Tara, kain na lang tayo.” Paglilihis ko na lang ng usapan.

Hindi naman ako naiingit ng sobra. Saglit lang naman ’to pagkatapos wala na. Ayaw ko naman maging immatured ng dahil lang sa pagiging mahirap ng pamilya ko. Kaya nga ako nagsisikap mag-aral at magtrabaho para maiahon ko sa kahirapan ang pamilya ko although hindi naman kami yung poorest of the poor na matatawag.

“One thing na gusto kong sabihin, hindi ko hiningi ang pambili nyan kila mom. Binili ko yan dahil sa mga sahod natin na inipon ko kase wala naman akong ibang paglalaanan.”

“Gusto ko ding mag-ipon kaya lang hindi pwede kase may maintenance si mama. Imbes na yung iipunin ko, ibibigay ko na lang kay mama. May ipon naman ako pero sapat lang para sakin.”

Napansin ko na din ang pananahimik ni Paul kaya napatingin ako sa gawi nya. Nakatingin sya sakin na parang puno ng awa at ayaw kong maramdaman nya iyon.

“Uy! Crush, okay lang ako ah. Wag mong isipin na masyado ko ng dina-down yung sarili ko hehe,” Pag-iiwas ko na sa usapan.

Hindi naman kami nagtagal sa pagkain at lumabas na lang din kami ng matapos magpahinga.

“Nagagawa ko pa ngang kumain dito sa mamahaling restaurant. Saan ka pa?” Pagbo-boost ko sa sarili para maiba yung awra na hindi pa din nawawala kay Paul kase ang sabi nya gusto nya magsaya ngayon.

Ngunit di pa din naalis sa ekspresyon nya ang awrang iyon.

“Sorry kung nasaktan kita. Hindi ko na dapat sinabi ’yon,”

“Wag mo ko isipin. Ano ka ba? Wala sakin ’to. Hindi ko naman kailangan ng mamahaling bagay para lang maging masaya ako at saka isa pa nandyan ka naman. Masaya na ako dun.”

“I didn’t meant to hurt you. Hindi lang ako naging aware sa mararamdaman mo.”

“Ayos lang sakin ’yon. Ako naman ang magdadala sa nararamdaman ko kung sakali at hindi mo na kargo ’yon.” Sabi ko sabay binigyan sya ng isang malawak na ngiti.

Hindi pa din nawawala yung awra. Hindi ko na alam kung ano yung gagawin ko. Tumigil ako sa paglalakad at nagtungo sa harapan nya.

“Ngiti ka na, crush?” Sabi ko habang pinoporma ng dalawa kong hintuturo ang magkabilang dulo ng labi nya para gawing ngiti.

“Kung hindi ka ngingiti dyan, crush. Ia-uncrush na kita. Sige ka.” Pananakot ko na sa kanya kase wala na talaga akong maisip na paraan para ma-boost ko ulit sya.

“Wala namang ganyanan, admirer. Ito na ngingiti na.”

“Tamo, takot ka din pala mawalan ng admirer. Gusto mo takutin pa kita para lang gawin mo.” Natatawa kong sabi.

Inakbayan ko na lang sya ng mapangiti ko na sya saka nagtungo na palabas ng mall.

Nagtungo kami ng waiting shed para dun na lang maghintay ng masasakyan. Naramdaman ko naman ang pag-vibrate ng phone ko kaya dali kong dinukot iyon sa bulsa ko.

Nakikita ng apat kong mata ang pangalan ng tumatawag na nakarehistro duon, si James. Nawala sa isip ko ang takbo ng oras. Marahil hindi ko na din naisip dahil kasama ko yung taong nakapagpapasaya sakin.

“Sagutin ko lang,” Paalam ko kay Paul saka lumayo ng kaunti sa kanya.

“Nasaan ka na? Anong oras na? Dapat kanina ka pa nandito. Kasama mo ba sya?”

Napatingin naman ako sa gawi ni Paul.

“Mamaya na lang tayo mag-usap. Magpapaliwanag ako.”

“So, magkasama nga kayo? Pagpatuloy mo yan, Cy. Ganda yan,”

Nakita ko naman na may biglang humablot sa hawak na paper bag ni Paul at hindi nya agad ito nahuli. Kumaripas ng takbo ang kumuha. Nataranta naman akong bigla kaya hinabol ko yung nanghablot.

Ang kapal naman ng mukha ng lalaking iyon. Pinaghirapan ni Paul at pinagipunan nya iyon. Hinubad ko ang bag ko habang natakbo para habulin ang lalaki.

“Magnanakaw ’yan,” Sigaw ko para alam ng mga makakasalubong nya.

May tumulong na din saking habulin yung magnanakaw. Hindi pwedeng mapunta sa wala lahat ng pinaghirapan ni Paul at para din iyon sa kuya nya kaya mas binilisan ko pa ang pagtakbo hanggang sa malapit na ako kaya agad na sinunggaban ko ang magnanakaw.

Nagpagulong gulong kami sa gilid ng kalsada ng matalunan ko sya.

“Ang kapal naman ng mukha mong magnakaw. Hindi mo ba alam pinaghihirapan itong bilhin ng tao,” Hinihingal kong turan sa kanya.

“Pasensya na.”

“Anong pasensya na? Kung gusto mo makuha yung gusto mo, paghirapan mo.”

Nagkumpulan ang mga tao sa paligid namin at pasalamat na lang din ako na may mga pulis na nagpa-patrol na nakakita ng pangyayare. Agad na dinampot ang magnanakaw at ako naman inagaw sa kanya yung paper bag. Sinilip ko iyon kung nasira pero maayos pa naman.

“Cy?” Narinig kong tinig ni Paul.

“Oh! Buti na lang nakita ko.”

“Hindi mo na dapat ginawa yun. Baka kung napano ka pa,”

“Kung hindi ko ginawa yun, mawawala sayo ’to. Alam kong pinaghirapan mo ’yan kaya hindi ako papayag na manakaw lang ng iba.” Hinihingal kong turan sa kanya.

Bigla naman akong napahawak sa balikat nya ng makaramdam ako ng pagkahilo.

“Cy, ayos ka lang?”

“Oo, medyo hiningal lang ako. Kailangan ko lang magpahinga saglit.”

“Ako na magdadala dito sa bag mo. Nahulog mo din tong cellphone mo,”

Agad na napahablot ako sa cellphone ko ng makita kong basag na iyon. Nataranta naman akong bigla.

“Hindi pwede ’to.” Natataranta kong usal habang inaayos ang cellphone.

Biglang nagiba ang pakiramdam ko. Hindi ako makahinga at labis na umiikot yung paningin ko.

“Sa kanya po ba ’to?” Narinig kong pagtatanong ng isang babae.

“Ah! Oo, salamat.”

“Tingnan mo, basag na din ’tong salamin mo. Kung hinayaan mo na lang sana ’yon.”

“Sabi ko nga di ako papayag na———,” Hindi ko naituloy ng bigla na lang magdilim ang paningin ko.

“Cy! Cy! Cy!” Huling tinig na narinig ko.

CHAPTER THIRTY EIGHT

Paul’s POV

“Doc, ano pong nangyare sa kanya?” Nag-aalalang tanong ko ng makalabas na ang doctor.

“Nawalan sya ng malay dahil tumigil sa pagtibok ang puso nya. Mabuti na lang at naisugod mo agad sya dito sa ospital dahil kung hindi marahil ay wala na sya ngayon. Main reason is dahil sa pagtakbo nya kase sabi mo hinabol nya yung magnanakaw. Baka dala na din ng kanyang adrenaline kaya nya nagawa iyon.”

“Magiging okay po ba sya?”

“For now, stable na naman ang kalagayan nya. We will make further observation sa mga magiging changes at respond ng katawan nya. Hindi ko din alam kung kailan sya gigising. Maswerte ka dahil may kaibigan kang katulad nya. Excuse us.” Sabi ng doktor saka nilisan na ako.

Hindi ko naman maiwasang hindi maluha sa dinanas ng matalik kong kaibigan para lang mabawi ang binili kong cellphone sa magnanakaw. Sandaling napangiti ako sa ginawa nyang iyon para sakin ngunit napawi din iyon ng maalala kong muli ang kalagayan nya.

“Son,” Narinig kong tinig ni Mom.

Agad na napayakap ako sa aking ina dahil labis akong natakot para kay Cy. Hindi ko alam ang gagawin ko sa mga oras na iyon.

Nagtungo kami sa silid kung nasaan si Cy.

“Alam na ba ng mga magulang nya?”

“Hindi ko pa sinasabi dahil panigurado mag-aalala sila para kay Cy.”

“Baka magtaka naman ang mga magulang nya kung bakit hindi tumatawag o nagtetext si Cy sa kanila,”

“Hindi ko pa po muna iniisip ’yan. Baka bukas magising din si Cy. Gusto ko munang makasigurado bago ko sabihin sa kanila. Gusto ko okay si Cy na ibabalita ko sa kanila,”

“I understand, son. He will be okay.”

“Do you think na may kasalanan din ako kung bakit sya nandito?”

“Walang may kasalanan sa nangyare. Nagawa lang iyon ni Cy dahil kaibigan ka nya. Hindi mo din naman ginusto ang nangyare.”

“Mom, natatakot ako.”

“Normal lang na makaramdam ka ng takot dahil nakikita ko sa mga mata mo na espesyal si Cy sayo at ganun na din sakin.” Pilit na pagpapanatag ng aking ina sa aking kalooban.

Nagpaalam muna sakin si Mom na uuwi at babalik na lang bukas. Hindi ko na sya hinayaan pa na magbantay kay Cy dahil ako na ang nagdesisyon na magbabantay sa kaibigan ko.

Lumapit ako sa kama ni Cy hila hila ang isang upuan. Nasusulyapan ngayon ng mga mata ko ang walang malay na si Cy habang naka-oxgen mask.

Nagsisimula na namang tumulo ang mga luha ko dahil hindi ko inaasahan na gagawin nya iyon. Isang bagay na minsan lang mangyare sa isang hindi inaasahang pagkakataon. Niligtas nya ang isang bagay na pansamantala lang magbibigay ng kaligayahan sa tao ng walang pagaalinlangan kahit na ang kapalit nun ay ang buhay nya.

I am staring at his face right now and I can feel the pain. Ramdam na ramdam ko kung gaano kasakit indahin ang mga sugat at galos na nasa balat nya. Nagkataon lang na wala syang malay kaya hindi nya dama ang sakit pero ang makabalik sya ay wala pang kasiguraduhan.

I pick his hands and hold it tight. He never knew kung gaano sya kaimportante sa akin. Pinisil pisl ko ang kamay nya baka sakaling magising sya.

“Hindi mo naman kase kailangang gawin yun eh. Tingnan mo pinapaiyak mo na naman ako.” Kausap ko sa taong hindi ko alam kung naririnig ba ako.

---

Kinabukasan maagang binisita ng doctor si Cy para konsultahin at ako naman ay hinayaan lang at naghintay sa sasabihin ng doctor.

Habang naghihintay ay sya namang pagdating ni Mom.

“Kamusta na si Cy?”

“Hindi pa din po sya gumigising.”

“Ikaw, kamusta ka ba? Papasok ka ba ngayon? Kung papasok ka, hayaan mo munang ako ang magbantay kay Cy,”

“Hindi po muna ako papasok. Hindi ko magagawang pumasok kung ganyan kalagayan ni Cy. Tingin ko kase ay responsable din ako kung bakit sya nandito ngayon.”

“Okay, kapag kailangan mo ng tulong. Magsabi ka kaagad samin ng dad mo.”

Natigil lang ang aming mahinang paguusap ng matapos ng konsultahin ng doktor si Cy. Humarap ito sa amin.

“The findings is good but to be honest, the possibility na magising sya ay hindi pa namin natitiyak kung kailan. Don’t be afraid this rare cases is most likely recoverable. He’ll survive. He is a good person.” May ngiti sa labi habang binibigkas iyon ng doktor sa amin.

“Salamat po doc sa pagbibigay ng hope at courage,”

“Well, we better go. Excuse us.” Pagpapaalam ng doktor sa amin.

“Wag ka ng malungkot, Paul. Malakas si Cy. Kakayanin nya yan.”

“Sana nga, mom.”

“Trust in prayers. Ayun lang ang maaari nating gawin sa mga oras na ito.”

Naglakad ako palapit sa higaan ni Cy at saka naupo sa upuan na nasa tabi nito. Hindi ko na pinigilan pa ang sariling lumuha. It really hurts me. Hindi ko alam kung bakit ako nasasaktan ng ganito. Baka dahil ay napamahal na din sa akin si Cy. He is now the person that I do not want to lose to more than anyone else except to my family.

Naramdaman ko naman ang biglang paglapat ng palad ni mama sa aking balikat.

“Wag mo ding pababayaan ang sarili mo dahil lang sa nangyare. Kapag nalaman ni Cy na pinababayaan mo ang sarili mo, malamang magagalit sya sayo.”

“I just can’t stop blaming myself kahit na alam ko naman na unexpected yung nangyare.”

“Tapatin mo nga ako, nak,” Malumanay pero may halong paninindigan na sabi ni Mom.

Pinahid ko ang luha saka tumingin dito.

“Ano ba talaga si Cy sayo? Hindi lang isang beses kita nakitang nagkaganyan. Alam ko na magkaibigan lang kayo pero hindi ko alam kung anong relasyon ang meron kayo.”

“Mom, natatandaan mo ba yung dati kong kalaro nung bata pa ako. Ganitong ganito din yung nararamdaman ko sa tuwing nasasaktan sya. Alam ko ang weird dahil lalaki kaming pareho.” Tumigil ako sandali saka tumingin kay Cy.

“Masaya ako nung nakilala ko si Cy, Mom. Hindi lilipas ang isang araw na walang ngiti na guguhit sa aking mga labi kapag hindi ko sya nakakasama.”

“Hindi ako magagalit kung magtatapat ka man sakin, anak.”

“If you think na may gusto ako kay Cy. Hindi po kayo nagkakamali. Hindi pa nga lang ako sigurado sa nararamdaman ko pero sa tuwing nandyan kase si Cy, sobrang saya ko. Pakiramdam ko bumabalik ako sa panahon na kasama ko yung dati kong kaibigan.”

“Susuportahan kita, anak.”

Isang mahigpit na yakap ang binigay namin sa isa’t isa. May nararamdaman na ako para kay Cy pero ayaw ko munang buhayin iyon hangga’t hindi ako nakakasiguro sa lahat ng bagay at desisyon na gagawin ko pero sa ginagawa kong pagpapatagal sa sarili, ay sya namang muntikan nawawala sakin si Cy. Ayaw ko ng maulit pa ang nangyare sa nakaraan ko.

“Hindi ba tumatawag ang magulang ni Cy?” Pagtatanong ni Mom.

Napaisip naman ako sa tanong na iyon ni Mom. Hindi nila matatawagan si Cy dahil sira na ang cellphone nya. Tumayo ako at saka kinuha sa loob ng bag ko ang sirang cellphone ni Cy.

“Kaninong cellphone naman yan?”

“Kay Cy. Nahulog nya nung habulin nya yung magnanakaw na humablot sa binili kong cellphone.”

“Bakit ka naman bumili ng cellphone?”

“Hindi ko nga din po alam kung bakit ako bumili,”

“Sira na pala ’yang cellphone ni Cy. Hindi bale bibilhan ko na lang sya ng bago.” Usal ng aking ina.

Binuksan ko ang likod ng cellphone para kunin ang sim card at pansamantalang isalpak muna sa cellphone ko.

Nang maisalpak ko sa aking cellphone ay duon tumambad sa screen ang madaming text na galing sa parents nya at yung iba naman kay James. Napakunot noo naman ako kung anong pinaguusapan nila ni James gayong hindi naman sila masyadong nagkakausap sa personal.

“Sinasabi ko na nga bang nag-aalala na ang mga magulang nya,”

“Anong gagawin ko mom?”

Natigil ang aking mundo ng biglang may tumawag at number lang iyon. Nag-aalangan naman akong sagutin baka parents yon ni Cy. Napalunok ako ng isang malagkit na laway dahil sa tensyon na naramdaman ko.

Nang huli ay sinagot ko na lang at pasalamat naman ako na hindi parents ni Cy kundi si James.

“Bakit nasayo cellphone ni Cy? Nasaan na ba sya?” May angas nitong sabi sa kabilang linya.

Napangiwi naman ako sa tono ng pananalita nya.

“Ano naman sayo kung nasaan man si Cy?” Ganting sagot ko.

“Ibigay mo kay Cy ang cellphone at gusto ko syang makausap.”

“Hindi mo sya pwedeng kausapin.”

“At bakit? Sino ka ba para pagbawalan akong kausapin si Cy.”

“Hindi kita pinagbabawalan. Gusto ko lang na malaman mo na hindi mo makakausap si Cy dahil nandito sya ngayon sa ospital.”

“Ospital? Ano namang ginagawa nya dyan? Wag mo kong pinagloloko. Hindi ako nakikipagbiruan sayo, Paul.”

“Hindi kita niloloko. Kung gusto mo, pumunta ka ng malaman mo.” Sabi ko saka mabilis na binabaan sya ng tawag.

“Ayos ka lang ba, nak?”

“Opo,”

“Bibili muna ako ng almusal mo dyan sa malapit. Kumain ka at mamaya umuwi ka muna para makaligo at makapagpalit ka.”

“Thanks, mom.”

Nilisan naman ako ng aking ina. Ayaw ko man gawin pero kailangan kaya binasa ko na lang ang text ng magulang nya.

Kagabi pa ang mensaheng iyon at may bago lang na kanina lang dumating. Alam ko nag-aalala na ang mga magulang nya base sa mga text nito. Wala naman akong nagawa kundi replayan na lang iyon.

“Patawad kung magsisinungaling ako sa magulang mo, Cy.” Sambit ko habang pinagmamasdan si Cy.

Humingi ako ng sorry sa text kung bakit hindi nakapagiwan ng message si Cy sa kanila. Umakto muna na ako si Cy sa text habang nagpapalitan kami ng mensahe.

Nabahala naman ako ng sabihin ni tita na tawagan daw sya ni Cy. Agad naman akong nakaisip ng idadahilan.

“Ma, pasensya na. Nandito na po ako sa school. Marami kaming ginagawa ngayon. Sorry po ulit kung di ko kayo natawagan kagabi.” Mensahe ko sabay send.

“Sige, nak, mag-iingat ka palagi dyan. Mahal na mahal ka namin ng papa mo.” Basa ko sa text. Biglang kumirot yung puso ko sa nabasa.

Walang kamalay malay sila tito at tita sa kinalalagyan ni Cy ngayon. Hindi naman sa pinagdadamot ko yung nangyare kay Cy sa mga magulang nya. Alam kong ayaw din ni Cy na mag-alala ang magulang nya.

Dumating din naman si Mom na may dalang pagkain. Sabay na kaming kumain at mamaya uuwi muna ako para makapagbihis dahil si mom muna ang magbabantay kay Cy.

List Of Characters

Main Character/s:

• Cypress Sevillano, The Transfer Student • Paul Montero, The Loyal Bestbuddy and more likely to change (Good changes by the way)

Supporting Character/s:

•Vanessa Cadir, The Bad to Good Person (Planning to change again, not sure) •Tobi Alejo, The Nerd but Cutie •Kiara, The Envious Girl • Heidi, The Extra

• James, The Sex Slayer • Jonathan, The Wild Cook • Joven, The Hot and Cold Guy • Jared, The Supportive Boy • Joshua, The Childish Maniac

Those are the current List of Characters of this story “Dorm Of Mistakes”. However, expect some changes or twist of the story in the future. Also, the new characters would appear in the next chapters, maybe.

Keep on reading and don’t forget to leave a like and a comment. Pleade help me grow and be discovered by the million of readers around the world. Please do the share and I would gladly appreciate your time and effort for doing so much things.

Motto of the day;

• Least of readers and supporters? Don’t worry, your work and talent doesn’t base on how many readers you have. Keep on writing even when you see a little amount of reads. Of course, be thankful to whatever you have right now.

Keep safe, everyone. Love you all.

~ ℳ𝒾𝓈𝓈 𝒮𝒟 𝒞𝒶𝓇𝒹

CHAPTER THIRTY NINE

It’s been a week and still no sign of miracle if Cy would ever woke up but we keep holding onto the faith we were holding. Nagtataka na din ang mga magulang ni Cy kung bakit hindi ito tumatawag dito na halos laging gawi ni Cy.

Wala ding palya sa pagdalaw sila James na syang kasama nya sa dorm.

“Panahon na siguro para malaman ng mga magulang ni Cy ang nangyare sa kanya.”

“I’m scared, mom.”

“There is no other way. Karapatan din nilang malaman ang totoo. It’s time to stop the pretending, son.”

Pinag-isipan kong mabuti ang sinabing iyon ni mom. Hindi ko na din alam ang gagawin sa puntong iyon dahil kahit ako naguguluhan na din. Sinisisi ko din ang sarili ko kung bakit hindi pa din sya gumigising. Kung hindi ko sya inayang gumala nung gabing ’yun hindi sana mangyayare ito sa kanya.

“Patawarin mo ko, Cy.” I said in a low mournful tone while I was standing right beside him and holding his hands tightly.

Naramdaman ko naman ang biglang paggalaw ng kanyang kamay na aking hawak hawak. Kaya dali dali akong tumingin sa kanya. Nakikita ngayon ng mga mata ko ang gising ng si Cy.

Nabuhay naman ang galak sa aking puso na sa wakas ay nagkamalay na sya. Halos maluha na din ako sa pagkakataong iyon kaya dali dali akong tumawag ng doktor para suriin si Cy.

“Kamusta na po sya?”

“He is going better. Pwede na din syang makalabas bukas after everything was settled.”

“Maraming salamat, doc.”

“Paanong hindi sya makakarecover kung may mga taong nagmamahal sa kanya? Your prayers is also really a good help.”

The doctor left me with full of hope. Nilapitan ko agad si Cy.

“Cy, kamusta na pakiramdam mo?”

Aktong babangon sya kaya marahan ko naman syang inalalayan.

“Anong nangyare? Nasaan ako, Paul?” Pagtataka nyang tanong.

“Nandito ka ospital,”

“Bakit naman ako nandito sa ospital?”

“Patawarin mo ko, Cy.”

“B-Bakit ka humihingi ng tawad sa akin?”

“Ayaw kong mag-alala ka kaya saka ko na sasabihin sayo ang nangyare kapag magaling ka na. Gusto ko bago ko sabihin sayo, ayos na ang kalagayan mo.”

Parehas kaming napatingin ni Cy ng bumukas ang pinto at nakita namin si Mom. Lumapit ito sa amin.

“Mabuti naman at gising ka na. Kamusta na ang pakiramdam mo?” Kagaya ng tanong ko na hindi pa sinasagot ni Cy.

“Mabigat po ang pakiramdam ko at medyo nanghihina.”

“Nasaan pala yung salamin ko? Hindi ko kayo makita. Sobrang labo ng paningin ko.”

Agad naman akong tumayo at kinuha sa bag ang bagong salamin na binili ko para sa kanya dahil nabasag iyon ng habulin nya yung magnanakaw. At some other point, natutuwa din ako dahil pinapahalagahan nya yung bagay na pagmamay-ari ko.

Bumalik ako sa tabi ni Cy na kinakausap ni Mom.

“Isusuot ko lang sayo tong salamin.”

“Bakit hindi mo pa sinasabi kay Cy? Ako na lang tuloy nagsabi.”

“Mom?” Nag-aalala kong turan kay mom.

“Ayos lang sakin, Paul. Sinabi na sakin ni tita ang nangyare.”

“Wag ka na mag-alala, son. He deserved to know.”

“Talaga bang ayos ka lang?”

“Ayos na ako. Gusto ko na ngang umuwi ng malaman kong isang linggo na pala ako dito.” Masayang sabi ni Cy.

Nawala na naman ang pangamba at lungkot na nararamdaman ko ng masilayan ko ang ngiti sa labi ni Cy. He was really strong.

---

Cypress POV

“Tungkol nga po pala sa pag-aalaga at pagbabantay nyo sakin, nagpapasalamat po ako sa inyo.”

“Ang sabi ng doctor pwede ka na daw makalabas bukas.” Kausap sakin ng nasa tabi kong si Paul.

Nasiyahan naman ako dahil inalagaan at binantayan ako ng crush ko. Nabahala naman ako dahil nandito ako sa ospital at malamang malaki na ang nagastos nila para sa pagkaka-admit ko.

“Tungkol po sa babayaran dito sa ospital,”

“Wag mo ng intindihin iyon. Inasikaso ko na iyon kanina at wala ka ng ibang pwedeng isipin kundi ang magpagaling.” Sabi ni tita.

“Pero?”

“Tulong na namin iyon sayo dahil kaibigan ka ng anak ko.”

Napabuntong hininga na lamang ako.

“Nagugutom ka ba, Cy? Mahigit isang linggo ka ding walang malay. Panigurado gutom ka na.”

“Hindi ko din po napansin. Pwede po bang mag-request?”

“Oo naman. Ano ba gusto mo?”

“Inihaw na dangit po sana pero kung wala kahit ano na lang po.”

“Maghahanap ako. Ikaw, Paul, may gusto ka ba?”

“Nandito yung gusto ko, mom.”

“Asus, kinikilig ako. Aalis na ako.”

“Mom, ako na lang bibili.”

“No, stay here. I know how much you miss your favorite person.”

Napangiti naman ako sa closeness nilang dalawang mag-ina. They were like ordinary people na hind mo iisipin na mayaman pala. Simple lang silang tao at yun ang nagustuhan ko sa kanila.

Hindi na nagpaawat pa si tita kaya dali dali na itong lumabas. Nabahala naman ako dahil imposible namang mayroon ng gusto ko sa mga oras na ito.

“Paul, makikisuyo lang, habulin mo sana si tita,”

“Bakit?”

“Nababahala kase ako baka maghanap talaga sya ng inihaw ng dangit eh. Sabihin mo kahit ano na lang,”

“Sige, ayos lang ba na iwan muna kita sandali?”

“Mmm-mmm,”

Dali dali naman syang lumabas para sundan si tita. Nakakahiya man pero ayaw ko lang na makaabala ng dahil lang sa gusto ko.

Napatingin kaagad ako sa pinto ng magbalik na si Paul.

“Napagod ka ba, crush?”

“Hindi naman basta para sayo.”

“Salamat. Pasensya na, nakakahiya.”

“Kamusta ka na ba talaga? Wala ka na bang nararamdaman?”

“Wala na pero sayo may nararamdaman pa din ako.” Turan ko.

“Seryoso ako,”

“Seryoso din naman ako, crush.”

“Wag ka agad mag-saya dahil marami kang trabahong naiwan.”

“Si crush, ang hard sakin. Alam mo ba na sobrang saya ko na nandito ka.”

“Wala namang iba para sayo habang nandito ka kundi ako lang,”

“Masaya ako dahil inalagaan at binantayan ako ng crush ko.”

“Ikaw, hindi porket nagising ka na, pwede mo na akong asarin,”

“Hindi ba pwede? Sabihin na nating na-miss lang kita at saka alam ko naman na hindi mo hahayaan na matambakan ako ng trabaho,”

“Bilib ka din sa sarili mo ’no, admirer.”

“Tungkol pala sa sinabi ni tita kanina bago sya umalis,”

“Wag mo na intindihin si mom. Nagbibiro lang ’yun.”

“Ito nga palang salamin, binili mo ba ’to?”

“Oo, pinasuri ko na lang yung nabasag mong salamin para malaman nila yung grado ng mata mo. Hindi ko kase alam eh.”

“Hindi mo na sana ako binilhan. Nadagdgan pa tuloy yung utang ko sa inyo.”

“Who said na utang mo ’yun? Stop thinking about it. Kusa namin ’yung ginawa.”

“Hindi ko lang kase maiwasang isipin,”

“Kung sisingilin ka pa namin, alam kong mahihirapan ka lang.”

“Hindi mo dapat to ginagawa. Isa lang naman akong ordinaryong tao. Isa lang din akong kaibigan ng mayaman na katulad mo.”

“Kaibigan kita kaya tutulungan kita kapag kailangan mo ng tulong. Lalo pa ngayon na hindi lang naman pagkakaibigan yung namamagitan satin.”

“Anong ibig mong sabihin?” Gulat kong sabi.

“Saka ko na sasabihin. Magpahinga ka na muna.”

Sinunod ko naman ang utos nya kaya marahang inilapat ko ang sarili sa nakaangat na bahagi ng hospital bed. (Gets nyo? Si Author)

Habang nakahiga bigla ko namang naalala yung mga magulang ko. Napabangon naman akong bigla.

“Oh! Bakit? May masakit ba?”

“W-Wala. Naalala ko lang sila mama. Alam na ba nila yung nangyare sakin?”

“I’m sorry, Cy. Hindi ko sinabi sa kanila. Natatakot kase ako at saka ayaw ko lang mag-alala sila para sayo.”

“Paanong hindi sila nag-aalala gayong wala naman ako para kausapin sila?”

“Nagpanggap muna ako na ikaw habang kinakausap ko sila sa text. Alam kong mali yung ginawa ko. Tatanggapin ko kung magagalit ka sakin.”

Napanatag naman ang kalooban ko dahil hindi nila alam.

“Hindi ako magagalit sayo. Nagpapasalamat pa nga ako dahil hindi mo sinabi sa kanila. Tama lang na hindi nila malaman.”

“Bakit ayaw mong malaman nila?”

“Tulad ng sabi mo, ayaw kong mag-alala sila sakin. Salamat at ginawa mo yun.” Sabi ko habang pinagmamasdan si Paul na nabigla pa din sa sinabi ko.

“Ang galing ng crush ko. Buti naisip mo ’yun.”

Dumating din naman si tita at hindi nya dala ang gusto kong pagkain. Hindi ko naman minasama iyon dahil alam ko din naman na mahirap maghanap nun dito. Bilang lang ata ang nagtitinda nun dito sa maynila.

CHAPTER FORTY

Kinabukasan maaga akong binisita ng doctor dahil ngayong araw na ako makakalabas ng ospital. Tinanggalan na din ako ng dextrose at oxygen.

“Gusto mo bang duon ka muna sa bahay mag-stay?” Suhestyon ni Tita.

“Hindi n——” Ngunit naudlot ang balak kong sabihin.

“He said yes. Tara na, mom.” Pangunguna ni Paul.

“Well, then lets go home,”

Nagtatakang napatingin naman ako sa gawi ni Paul. Hindi na din ako nakaangal dahil pumayag na din si tita.

Nagtungo na lang kami sa parking lot ng ospital na iyon. Nang makarating ay agad na kaming sumakay sa sasakyan nila na si tita ang magmamaneho.

“Bakit mo sinabi ’yun?” Mahinang sabi ko sa katabi kong si Paul dito sa backseat.

“Maybe trying to help you to be paid off.”

“Eh! Bakit dito ka pa umupo? Pwede ka namang umupo duon sa front seat sa tabi ng mom mo.”

“Ayaw mo ba akong katabi, admirer?”

Hindi na lang ako nagsalita pa at pinagmasdan na lang sya na nginingitian lang ako na para bang nang-aasar pa. Napangiti na lang din ako ng bahagya ngunit palihim lamang iyon.

Hindi naman kami nagtagal sa byahe at nakarating na din ng bahay nila.

“Paul, pahiramin mo muna si Cy ng damit para makapagbihis sya.”

“That I was supposed to do. No need to tell me. I know what to do, mom.”

“Are you mad?”

“Nope. Just saying.”

“Opportunistic,” Wika ng mommy nya.

“Tsss!” Tanging narinig ko na lang kay Paul saka nagtungo na ng hagdan.

Sumunod na lang ako sa kanya patungo ng silid nya. Habang umaakyat naalala ko yung sinabi ni tita tungkol sa damit kaya agad na napasilip ako sa sarili. Hindi ko damit itong suot ko. Kung ganun, sino ang nagbibihis sakin habang nasa ospital at walang malay.

“Cy,” Tawag sakin ni Paul na nagpabalik sakin sa ulirat at umakyat na lang din.

Nang makapasok ng silid nya ay agad na sinara ko ang pinto para kausapin si Paul.

“Uhmm, Paul?”

“Oo, alam ko. Ikukuha lang kita ng masusuot mo,”

“Yun na nga eh, may itatanong sana ako,”

“Ano ba yun?” Sabi nya pagkaharap sakin.

Hindi ko alam pero binabalot ako ng hiya magtanong.

“S-Sino pala nagpapalit sakin ng damit?”

“Ako,” Diretso nyang sabi saka tinalikuran ako.

Nanlaki naman ang aking dalawang mata at nanigas sa aking kinatatayuan at hindi alam ang gagawin. Marahil nung mga oras na iyon marami syang nakita.

“M-May nakita ka?”

“LAHAT!” Mariin at mabagal nyang sabi ng humarap syang muli sakin sabay kindat.

Lalo pa akong nanigas sa kinatatayuan ko ngayon. Wala na akong maitatago pa sa kanya. Napansin ko naman ang unti unti nyang paglapit sakin.

“Ask me, what did I saw?” (See? Di ko alam haha)

“S-Sabi mo lahat,”

Patuloy pa din sya sa paglapit at huminto lang sya nang kaunting na lamang ang espasyong namamagitan sa aming dalawa. Hindi ko naman magawang tumingin sa kanya.

“You were so fair even though a little stinky,”

Inamoy ko naman ang sarili at hindi naman gaano kasama ang amoy ko.

“S-Salamat sa pag-aalaga mo sakin,”

“Binibiro lang kita. Hinayaan kong nurse na lang ang magpalit ng damit mo. Nirerespeto pa din naman kita kahit papaano.” Sabi nya sabay gulo sa buhok ko.

“Ikukuha lang kita ng masusuot mo. Magtungo ka na ng banyo at iaabot ko na lang sayo.”

His acts was so manly and looks so matured even though we are both not in the legal age. Maturity comes when it is needed, not by the age of a person.

Napangiti tuloy ako dahil pinapahanga na naman nya ako. Nagtungo na lang ako ng banyo bago pa nya makita na ngumingiti ako at baka batuhin pa ako ng sunod sunod na asar.

Hinubad ko na ang suot na damit saka pinaliguan ang sarili. Narinig ko naman ang pagbukas ng pinto ng cr.

“Iiwan ko na lang dito yung susuotin mo sa ibabaw ng washstand.”

“Sige, salamat, Paul.”

May sliding door naman para sa shower area na naghahati sa wash area. Kaya wag kayong green. Wala syang nakita, okay?

Hindi naman ako nagtagal sa pagpapaligo sa katawan kong hindi nakaranas ng ligo mahigit isang linggo, yun ang sabi nila.

Lumabas na ako at naabutan kong wala si Paul sa silid nya kaya hinanap ko sya. Bumaba ako para hanapin sya. Ngunit si tita lang ang naabutan ko sa sala pati na ang ibang maid na nag-aasikaso sa kusina na matatanaw mo lang.

“Tita,”

“Oh! Cy, may kailangan ka?”

“Wala naman po. Wala kase si Paul sa kwarto nya,”

“Lumabas lang sandali. May bibilhin daw sya.”

“Ah!” Tanging sagot ko na lang.

Napatingin naman ako sa ginagawa ni tita habang nasa harap ng laptop.

“Ano pong ginagawa nyo?”

“It’s some of my work na hindi ko pa natatapos kase tinutulungan ko si Paul na bantayan ka sa ospital.”

Bigla naman akong nakonsensya sa dinulot ko. Napahigit ako ng malalim na hininga.

“Hey, Cy, come here. Have a sit with me.” Turan nya sakin.

Marahan ko namang sinunod ang sinabi nya.

“Kung iniisip mo na nakakaabala ka samin, sinasabi ko sayo na hindi. As what I’ve told you, kusa naming ginawa iyon. Stop thinking about it or else magagalit talaga ako sayo.” She said like she was parenting me.

“Pasensya na po talaga kayo. Pati trabaho nyo po naapektuhan ng dahil sakin.”

Dumating naman si Paul at naabutan nya kaming nag-uusap ng mommy nya.

“Mabuti tapos ka ng maligo. Tara, movie marathon tayo.”

“Susunod na ako. Mag-uusap lang kami ni tita.”

“Okay,” Sabi nya saka nilisan na kami.

“Gusto ko lang po sanang kausapin kayo kung paano po ako makakabawi sa inyo, kahit sa anong paraan po,”

“Don’t be, Cy.”

“Hayaan nyo na po akong makabawi sa tulong na binigay nyo sakin. Aaminin ko na wala po akong ganuong kalaking halaga pero hayaan nyo po akong bumawi sa ibang paraan. Gusto ko pong suklian lahat ng kabutihan na ginawa nyo sakin.”

“Cy, don’t be bothered about how much cost we spend for your hospitalization. Kusa namin iyong ginawa without any hesitation,”

“Sige na po tita, nahihiya na po kase ako sa inyo,” Pagpipilit ko.

“Okay, mukhang hindi talaga kita mapipigilan, kung gusto mo talagang makabawi, hindi na kita pipigilan. Hahayaan kong si paul na lang ang kumausap sayo tungkol dyan.”

“Maraming salamat po talaga, tita.”

“May isang bagay lang sana akong ipapakiusap sayo, Cy.” Biglang nag-iba ang tono ng boses nito na kanina lang masigla at ngayo’y malungkot.

“Ano po yun?”

“Alam ko may kahirapan itong hihilingin ko, kung maaari lang sana wag mo sanang bigyan ng sobrang kasiyahan si Paul. Hindi naman sa ayaw kong maging masaya ang anak ko. Natatakot lang ako na baka kapag dumating yung araw na maghiwalay na kayo ay hindi na muli manumbalik sa saya ang anak ko. Ayaw ko ng makitang malungkot ang anak ko.”

Napahinto naman ako sa sinabing iyon ni tita sakin. Hindi ko man alam ang dahilan pero si tita ang nakikiusap sakin.

“Gagawin ko po,” Walang paga-alinlangan kong sagot ngunit sa loob loob ko labis ang aking pagtataka.

“Salamat,” Sabay binigyan ako ng isang mahigpit na yakap.

“Sa susunod mag-iingat ka. Kayong dalawa ni Paul kapag magkasama kayo habang nasa kalsada pero bilib din ako sa ginawa mong iyon, Cy.” Sabi nya pagkakalas ng aming mga yakap.

“Salamat po.”

“Wag ka mag-alala napagalitan ko na si Paul nung mga oras ding iyon ng malaman kong nasa ospital ka.”

Masakit man para sakin ang hinihiling ni tita pero wala naman akong ibang magagawa. Nagdadalawang isip din tuloy ako, kung makakabawi ba ako gayong may isang bagay naman na pumupigil sakin.

Nagtungo na ako sa silid ni Paul para kausapin sya sa magiging kabayaran ko sa kabutihang ginagawa ng pamilya nya sa akin.

“Hindi ka naman namin pinipilit na magbayad pero kung gusto mo talaga hindi kita pipigilan.”

Nanatili akong pipe dahil naghihintay ako sa sasabihin nya.

“Remember when you told me that we should’ve benefit from each other. Sabi mo dapat pareho tayong makikinabang sa pagkakaibigan natin, hindi naman siguro masama kung hihingi ako ng pabor sayo at bilang kabayaran na din sa tulong na binigay namin sayo which is I do not mind at all,” Huminto sya sandali at tiningnan ako sa mga mata.

“What if I ask you to kiss me? Would you do it for the sake of your debt?”

“Hindi naman yan yung gusto kong gawin ko bilang kabayaran.”

“Okay. Then why not have sex with me?”

Napatiimbagang naman ako sa sinabi nyang iyon at hindi agad nakapagsalita. Umiwas kaagad ako ng tingin.

“Just kidding. Sa totoo lang, wala din akong maisip kung paano ka makakabawi samin but I really want this one,”

“Sige, ano ba yun? Sabihin mo lang sakin, gagawin ko.”

“Sigurado ka ba dyan sa sinasabi mo?”

“Oo,” Desperado kong sagot.

“Stay with me for at least three nights. I just want to be with you cause you know what, I’ve been afraid for the whole week. Akala ko hindi ka na babalik. I missed you, Cy.” Seryoso nyang sabi at saka ko na lamang naramdaman ang pagyakap ng dalawa nyang bisig sa akin.

Walang nagsalita saming dalawa ng mga sandaling iyon. Kumalas din naman sya agad ngunit nanatiling nakayakap sa akin ang mga bisig nya, samantalang ako, shocked pa din at hindi pa din makatingin sa kanya.

“What can you say?”

“Alam ko hindi pa sapat yun dahil sobra sobrang tulong na yung binigay nyo sakin. Basta kung may ipapagawa ka o iuutos sabihin mo lang sakin.”

“Hey, stop being like that. Do you think na gagawin ko yun? Kaibigan kita at hindi mo kailangan mag-alala sa kung ano mang halaga ang naitulong namin sayo. Kung wala ako, sino bang alam mo na gagawa nun?”

“Pasensya na. Hindi ko lang talaga maiwasan.”

“It’s fine. So, it’s a yes or no?”

Pumayag na lang ako sa gusto nyang mangyare. Hindi naman ako nag-isip ng kung ano. Nagpa-alam na din ako kila tita na dito ako uuwi ng tatlong gabi ayon sa kagustuhan ni Paul. Ayaw ko kase na mag-isip sila ng kung ano tungkol sa aming dalawa. Wala din naman ibang tumatakbo sa isip ko kundi ang makabawi lang talaga sa kanila.

“Uuwi muna ako ng dorm mamaya.”

“Why?”

“May pasok pa tayo bukas. Maghahanda lang ako ng uniform.”

“Papasok ka na agad?”

“Oo, sabi mo marami ng natambak saking gawain sa school. Hindi naman pwede na ikaw gumawa nun.”

“Dito mo na lang gawin. Tutulungan kita. May notes naman ako eh,”

“Salamat,”

“Okay, so hindi ka na uuwi?”

“Uuwi pa din,”

“Tutulungan na nga kitang gawin tapos uuwi ka pa din,”

“Syempre magpapaalam muna ako kila James,”

“Bakit ka naman magpapaalam sa kanya? Wala na naman sa kanya kung dito ka muna samin,” May inis na sabi nya.

“Basta. Kailangan ko din mag-asikaso ng susuotin ko pati na din mga uniform ko sa school at sa part time,”

“Bahala ka kung anong gusto mong gawin. Umuwi ka kung gusto mo. Gusto mo hatid pa kita.” May galit na sabi nya saka padabog na sumampa ng kama nya.

Nabigla naman ako dahil hindi ko inaasahan iyon. Marahan naman akong lumapit sa kanya at nakikita ng apat kong mata ang magkasalubong nyang kilay.

“What are you still doing here?”

“Teka nga kase, bakit ka ba nagagalit dyan?”

“Sinabi ko na kay mom na dito ka magi-stay ngayon tapos sasabihin mo sakin na uuwi ka,” Sabi nya saka tinalikuran ako.

Napangiti naman ako sa inaasta nya dahil para syang bata na nagtatampo.

“Nagtatampo ka ba sakin, crush?” Sabi ko habang kinakalabit sya.

“Just go home,”

“Sagutin mo muna ako,” Kalabit kong muli sa kanya.

“Stop it,” Sabi nya pero hindi ko pa din sya tinigilan sa pagkalabit sa kanya.

Nainis na ako dahil di nya talaga ako pinapansin kaya malakas na hinawakan ko sya sa balikat saka inihiga. Ipinagitna ko sya sa mga bisig kong nakalapat sa ibabaw ng kama nya.

“Wag ka mag-alala dito naman ako uuwi simula bukas. Pagbigyan mo na ako ngayong gabi na makauwi sa dorm,”

Hindi sya nagsalita at balak pa akong talikuran ulit ngunit pinigilan ko sya at iniharap muli sakin. Diretsong tiningnan nya ako at sa ikinabigla ko mabilis nyang pinagpalit ang posisyon namin. Sya naman ngayon ang nasa ibabaw ko at ako naman ang nakahiga sa kama habang nasa pagitan ng mga bisig nya.

“What do you think you’re doing?”

“H-Huh?” Naguguluhan kong turan sa kanya.

“You think you can do whatever you want even if you know that you’re in my pad,”

“I’m sorry. Wala kase akong maisip na paraan kung paano ka susuyuin eh. Hindi ko naman alam na hindi mo magugustuhan yung ginawa ko,” Sabi ko sabay iwas ng tingin.

Ngunit nanatili lang syang tahimik at alam kong nakatingin sakin kaya hindi ko na binalak pa na bigyan sya ng tingin.

“Kung wala ka ng sasabihin, uuwi na lang muna ako,” Sabi ko saka aktong lulusot na sa ilalim ng bisig nya ng pigilan nya ako at inihiga ulit.

Nagulat ako ng bigla nya akong halikan sa labi. Hindi agad ako nakagalaw sa ginawa nyang iyon. Magkalapat ngayon ang mga labi namin at nakikita ko ngayon ang nakapikit na si Paul habang hinahalikan ako.

Marahan ko syang tinulak ng kaunti para magbitiw ang mga labi namin dahil pakiramdam ko malalagutan ako ng hininga habang nakapagitan parin ako sa mga bisig nya.

“Na-miss kita ng sobra, Cy.” May lungkot na sabi nya.

Hindi ko naman alam ang gagawin ko dahil ang awkward ng sitwasyon namin. Hindi ko naman alam kung bakit nya ginawa yun.

“Dito ka na muna mag-dinner bago ka umuwi. Ihahatid kita.”

“H-Hindi na. Ako na lang.”

“Cy!” Maawtoridad nyang sambit sa pangalan ko.

“Wag ka mag-alala. Kaya ko na naman ang sarili ko. Magaling na ako.”

“Here you are again,”

“Hayaan mo na ako. Ayaw ko ng makaabala pa. Sana naiintindihan mo ko.”

“I just want to make sure na makakauwi ka.”

“Wag ka kase mag-isip ng hindi maganda. Yan, nag-aalala ka tuloy. Isipin mo na makakauwi ako ng maayos mamaya.”

“Bahala ka na nga. Basta bukas sakin ka.”

“Hind mo ko pagmamay-ari, crush.”

“I know,”

Nanuod na lang kami ng movie nang hapong iyon kasama ng pinamili nyang mga snacks kanina.

Ipinatawag na lang kami ng mama nya sa maid ng maghahapunan na.

“I heard what happened. Mabuti naman at maayos ka na,” Turan sa akin ni Tito.

“Salamat po, tito.”

“Next time, be careful, kapag alam mong ikapapahamak mo, wag mo ng tangkain pang gawin dahil tandaan mo walang ibang tutulong sayo kundi ang sarili mo lang.” Pagbibilin sakin ni tito.

Tanging tango na lang ang nagawa ko dahil labis na akong nahihiya sa pamilya ni Paul. Masyado na akong nakakaabala sa pamilya nila.

“Let me walk you home. It is really made me worried to think that you’re going home alone all by yourself,”

“Crush, kukutusan na kita para mawala lang yang pag-aalala mo.”

“Ikaw lang naman inaalala ko,”

Nandito na ako ngayon sa main door ng bahay nila bitbit bitbit ang bag ko na naglalaman ng uniform ko pati na mga gamit ko.

“Uuwi na ako. Wag mo na akong pigilan, crush.”

Nakita ko naman ang pagkamot nya sa sariling batok na para bang wala na syang magagawa pa sa desisyon ko. Ayaw ko din naman syang umuwi mag-isa baka kung mapano pa sya.

“Ang kulit mo, admirer. Ingatan mo sarili mo.” Pagalit pero may halong pag-aalala nyang sabi.

Natawa naman ako sa inaakto nya.

“Mag-iingat ako.” Sabi ko at animo’y ayaw pang pakawalan ang kamay ko.

Hindi na naman ako nagpapigil pa kaya tumuloy na ako at tinanaw na lang sya habang papalayo saka nang makalayo ay sumakay na lang ng jeep papauwi ng dorm.

CHAPTER FORTY ONE

“Ginabi ka na ata ng uwi, Cy?” May inis na bungad sakin ni James na para bang hinihintay talaga ako habang nakaupo sa mesa.

Tumigil ito sa ginagawa sa harap ng laptop at saka tumayo’t lumapit sa akin na kapapasok lang ng pinto.

“Talagang sa bahay ka pa nila Paul, dumiretso pagka-discharge sayo. Hindi ka ba nakatiis?”

“Mali ka sa iniisip mo. Mama nya ang nakiusap sakin na duon dumiretso.”

“Hindi ka ba pwedeng tumanggi?”

“Nahihiya naman akong tumanggi dahil sila yung gumastos sa hospital bills ko,”

“Kung hinayaan lang sana ako ng paul na yun na akuin na lang yung bills mo hindi ka na sana dumiretso pa dun.”

Tahimik lang ako habang nakayuko dahil kahit sya naabala ko.

“Pasensya ka na. Nandito na naman ako kase alam ko magagalit ka.”

“Buti naman alam mo.”

Nagtungo na lang ako sa kama ko para ilapag na dala kong bag. Inilabas ko na lang ang uniform ng part time ko mula sa loob ng bag ko para isampay dahil malinis na naman iyon.

“Maligo ka. Linisin mo ’yang katawan mo. Malay ko ba na nagpagamit ka dun sa Paul na yun.”

Alam ko na naman ang nais nyang mangyare kaya sinunod ko na lang ang ipinaguutos nya.

Nagtungo na ako ng banyo para maligo ayon sa kagustuhan ni James. Hindi ko na magawang maging masaya sa tuwing uuwi ako sa dorm na ito. Hindi naman ako makaalis dahil lagi nyang binabantaan ang buhay ni Paul at ganun na din sakin.

Nakarinig naman ako ng sunod sunod na katok sa pinto ng banyo.

“Ang tagal mo naman. Bilisan mo. Wag ka na magbihis.” Galit na usal ni James sa labas ng banyo.

Minadali ko na lang ang pagligo kahit na kaliligo ko lang kanina. Nang matapos ay lumabas na lang din ako ng walang kahit na anong saplot sa katawan.

Nakita ko naman si James na nakahiga na sa kama nya habang wala ng pangitaas at tanging boxer na lang ang suot.

Napatanong din ako sa sarili dahil wala yung apat. Hinanap naman sila ng mga mata ko.

“Hinahanap mo sila? Ako itong nandito pero iba yung hinahanap mo. Wag ka mag-alala, matitikman mo din ulit sila.”

Ganun na ba talaga ako kasama para pag-isipan nya ng ganuon porket ganito lang yung kasarian ko.

“Lumapit ka na dito. Paligayahin mo na ako.”

Sumampa na ako sa kama nya.

“Wag ka na ngang maarte. Pinaghintay mo ko ng isang linggo. Matagal tagal din yun.”

Inumpisahan ko na lang ang nais nya. Nagsimula ako sa mga labi nya na hayok nyang tinugunan. Nilunod nya ang sarili sa mga labi ko bago pakawalan iyon. Ibinaba ko ang mga labi sa parteng leeg nya para romansahin na natutunan ko na lang din ng dahil sa kanila.

Hindi ko na din pinalampas ang collarbone at balikat nya para ng sa ganun ma-satisfy sya sa ginagawa ko dahil balak ko din gamitin itong pagkakataon para makapagpaalam sa kanya.

Sinunod ko ang dalawa nyang mamula mula utong. Pinagmasdan ko naman kung gaano sya nasasarapan sa ginagawa ko. Ibinabad ko ang bibig sa pagsipsip sa dalawa nyang utong.

“Ang sarap,” Usal nya habang umuungol.

Pinagapang ko na lang din ang sariling dila sa mga malapandesal na umbok na nasa tyan nya. Isa isa ko yung dinilaan. Hindi naman ako pumapalya sa ginagawa ko.

Hinimas himas ko na muna ang ari nya sa labas ng suot nyang boxer para ng sa ganun ay di ako mahirapan at matagalan na patigasin iyon.

Nasasanay na lang din ako. Masasabi kong parte na din ng daily routine ko yung ganitong gawain na para bang wala na lang sakin.

Si James na ang naghubad ng natitira nyang saplot marahil ay hindi na din kinakaya ang ginagawa kong pagpapahirap sa ari nya.

Agad na sinubo na lang iyon at ibinigay ang lahat ng ikakasaya nya. Hinayaan ang dila na gumapang sa kabuuan ng malaki nyang ari pati na din sa malulusog nyang bola.

Nabigla naman ako ng higitin ako ni James at mariing hinalikan sa labi.

“Your doing great. Now, it’s my turn. Ready yourself, baby. You know how much I missed your body.”

Ginawa na lang din nya kung ano ang ginawa ko maliban na lang sa pagsubo din sa maselang bahagi ng katawan ko. Ngunit hindi pinalampas ng dila nya ang lagusan ko.

Hinanda ko na lang ang sarili ko ng makita kong nagsusuot na ng condom si James at nilagyan iyon ng pampadulas. Nakakainis dahil yung lagusan ko lang ang hindi pa din nasasanay.

Inumpisahan ng ipasok ni James ang ari nya sa lagusan ko. Naabutan kami ng iba naming kasama dito sa dorm habang nasa ganuong posisyon.

“Nandito ka na pala, Cy?” Usal ni Jonathan.

“Hindi ka muna talaga pinagpahinga ni James,” Kantyaw naman ni Joven na tinawanan nilang lahat.

“Bilisan mo dyan, Pareng James, ng makaranas naman ulit ng masikip at mainit na lagusan.” Si Joshua.

“Tinitigasan na tuloy agad ako, makita ko palang kayo,” Malibog na sabi naman ni Jared.

Tinawanan lang naman sila ni James saka ibinalik sakin ang tingin.

“Nakikita mo ba kung gaano ka kaswerte, Cy? Dapat nagpapasalamat ka pa nga dahil may mga katulad namin na libreng nagpapagamit sayo,”

“Ako ang ginagamit nyo at hindi ako ang gumagamit sa inyo,”

“Pre, narinig nyo ba yun? Ginagamit daw natin sya,” Pang-iinsulto ni James sakin habang kinakausap ang mga kaibigan nyang sinabayan pa ng tawanan.

Hindi ko na hinayaan pa ang sarili na masaktan sa pang-iinsulto nila sakin.

Nang gabing iyon ay nangyare naman ang nais nila na isang linggo nilang tiniis. Hindi na ako magtataka kung may natitira pa bang respeto sa pagkatao nila.

Ramdam ko ang pagod na dinanas ng katawan ko mula sa kanila. Nakakapagod kapag sunod sunod silang lima hindi katulad ng isa isa lang at may pagitan sa oras pero iba ngayon para akong magkakasakit na ayaw ko ng mangyare dahil ayaw ko ng makaperwisyo kaya mas minabuti kong uminom ng tubig saka magpahinga na lang.

Naabutan kong gising pa si James habang nakatutok sa laptop. Patay na ang sindi ng ilaw at tulog na yung apat.

“Bakit hindi ka pa natutulog?” Pagtatanong ni James marahil napansin nyang gising pa ako.

“Magpapaalam lang sana ako sayo, James,”

“Tungkol naman saan?” Sabi nya habang hindi ako tinatapunan ng tingin.

Lumuhod ako sa gilid ng kama nya para magkapantay kami.

“Magpapaalam sana ako na duon muna ako uuwi ng tatlong araw sa bahay nila Paul,” Dahan dahan kong sabi.

“Ano?” Mariin at gulat nitong sabi. Natigil ito sa ginagawa at sabay masamang tingin ang ipinukol sakin.

“Pagbigyan mo na ako. Tatlong araw lang.”

“Tatlong araw? Akala mo ba ganun lang kaikli yung tatlong araw. Matagal din ’yon.”

“Gusto ko lang kase makabawi sa kanila dahil sa tulong na ginawa nila para sakin.”

“Kung pinagbabayad ka nila sa utang mo, ako na lang ang magbabayad.”

“Hindi na kailangan. Sa ibang paraan na lang nila ako gustong magbayad.”

“Ang matulog duon ng tatlong araw. Sinong niloloko mo, Cy?”

“Hindi naman ako gagawa ng kung ano na ikagagalit mo habang nanduon ako,”

“Malay ko ba kung anong gagawin mo duon habang nanduon ka. Wag mong sasabihin sakin na walang mangyayare sa inyong dalawa ni Paul at wag kang umasang papayag ako sa gusto mo.”

“Nakikiusap ako, James. Tatlong araw lang pagkatapos nun wala ng susunod pa. Kahit ngayon lang.” Desperado ko ng sabi.

“Kung ginigipit ka nila, gamitin mo itong credit card ko para ipambayad dyan sa utang mo sa kanila.” Sabi nya habang inaabot sakin iyon.

“Hindi ko matatanggap yan. Ayaw ko ng magdagdag pa ng iisipin.”

“Sino ba may sabing libre to? Gamitin mo ang pera ko para ipambayad sa kanila at sakin ka na lang magbayad para hindi mo na kailangang duon pa matulog. You can’t blame me, Cypress.” Sabi nya saka ibinalik ang atensyon sa ginagawa.

Ngunit hindi ako aalis dito hangga’t hindi sya pumapayag. Nanatili lang akong nakaluhod sa harapan nya. Inilapag ko sa night stand yung credit card nya.

“Tinatanggihan mo ko?”

“Hindi ko kayang tanggapin ang pera mo. Hindi naman nila ako sinisingil, ako lang ang may gustong makabawi.”

“Pasalamat ka dahil marami kaming ginagawa ngayon. Distraction ka din kapag nandito ka. Pumapayag na ako pero tandaan mo tatlong araw lang, Cy.” Pagdidiin nya sa huling sinabi.

“Salamat, James.” May galak kong sabi.

“Wag ka lang magpapahuli sakin, Cy.”

Halos maiyak na ako habang nagpapasalamat sa kanya dahil ngayon ko lang sya napakiusapan. Tumayo na ako sa pagkakaluhod at nagtungo na lang din sa aking kama para makapagpahinga na din.

CHAPTER FORTY TWO

Maaga akong nagising dahil na din sa maya’t maya ako gising para tignan ang oras sa wall clock. Hindi na din kase gumagana ang cellphone ko. Kahit medyo inaantok at masakit pa ang katawan ay pinilit kong bumangon.

Alas sais na iyon ng umaga at hindi ko na nadatnan pa sila James marahil ay maagang umalis at sabi din nya sa akin na marami silang ginagawa ngayon. Inasikaso ko na lamang ang sarili.

Napatingin naman ako sa mesa at may nakahain duong pagkain. May maliit ding papel duon na may sulat. Pinulot ko iyon at binasa.

“To Cy, Kumain ka muna bago ka umalis. From James.”

Kinain ko na lang nakahaing pagkain para sakin kahit na ipinangako ko na sa sarili ko na hindi na ako tatanggap ng kahit na ano mula sa kanila kundi bilang pasasalamat na din.

Nang matapos kumain ay hinugasan ko na iyon at saka naligo na lang. Pagkatapos ay inasikaso na lang ang mga damit na dadalhin ko kila Paul para mamayang uwian ay dadaanan ko na lang.

Pagkalabas ko ng dorm ay nakasalubong ko si  James.

“Pasok,” Pag-uutos nya.

“B-Bakit?”

“Sumunod ka na lang,”

“Male-late na ako,” Nababahala ko namang tugon sa kanya.

Hindi na sya nagsalita pa at hinigit na ako papasok ng dorm ng mabuksan nya ang pinto. Isinara nya iyon at nabigla naman ako ng bigla nyang isubsob ang sarili sa leeg ko.

Naramdaman ko naman ang ginagawa nyang pagsipsip duon. Alam kong nilalagyan nya iyon ng marka kaya nabahala agad ako.

“James, wag dyan.” Sabi ko ngunit hindi nya ako pinakinggan.

Hinayaan ko na lamang sya. Tatakpan ko na lang mamaya ng concealer. Hindi naman sya nagtagal duon at pinalaya din ang aking leeg. Ikinulong nya ako sa pagitan ng mga bisig nyang nakalapat sa dingding na aking sinasandalan.

“Para malaman ni Paul na akin ka lang, Cy.” Sabi nya sabay may dinukot sa bulsa nya.

Napalunok naman ako habang iwinawagayway nya sa harap ko ang hawak na concealer na pagmamay-ari ko saka mabilis na lumabas.

Nabahala naman ako kaya agad na sinilip ko ang sarili sa harapan ng salamin. Sobrang pula nun at walang paraan para maitago iyon. Nasampal ko na lang ang sariling noo. No choice ako kundi pabayaan na lang dahil anong oras na. Hindi na lang ako lalapit sa mataong lugar.

Nang huli napagdesisyunan ko na lang na dumiretso ng school. Naabutan ko si Paul na naghihintay duon sa hintayan namin. Bigla naman akong nataranta.

“Paul,”

“Nandyan ka na pala? Nag-almusal ka na ba?”

“Oo, kanina sa dorm.”

“Para nga pala sayo,” Sabi nya habang inaabot sa akin ang cup ng kape na akin namang kinuha.

“Nagabala ka pa pero salamat.”

Sinadya kong magpahuli at bagalan ang paglalakad dahil ayaw kong makita nya.

“Hey, admirer, what’s with that walk? Want me to carry you?” Pagbibiro nya.

“Maglakad ka lang nakasunod naman ako eh.”

Iniiwasan kong hindi nya makita.

“Hinintay ka ng crush mo tapos hindi mo sasabayan. Ganun ba ang tamang gawain ng admirer? Alam mo bang pinag-alala mo ako kagabi.” May ngiti sa labi nyang sabi habang lumalapit sa akin.

Nakatingin lang ako sa kanya pero lumihis yung tingin nya at kumunot ang noo. Bigla naman akong kinabahan dahil parang nakatingin sya sa may parteng leeg ko.

“T-Tara na. Mahuhuli pa tayo sa klase.”

“Ano to?”

“H-Huh? Ang alin?”

Tumingin naman ako kung saan sya nakatingin.

“Ah! Ito, dumi lang ’to. Hindi ko pa kase nalalabhan ’tong bag kaya may dumi.”

“Hindi yan ang tinutukoy ko,” Seryoso na nyang sabi.

“Itong pula na nasa leeg mo, sino may gawa sayo nyan?”

Napayuko na lang ako dahil hindi ko na alam kung anong gagawin kong dahilan.

“Wag kang magsisinungaling sakin, Cy. Alam ko kung ano yan,”

“Wag ka sana mag-isip ng kung ano. Nagkatuwaan lang kase kami nila James kagabi.”

“Kagabi? Mukhang kalalagay pa lang. Magtapat ka nga sakin, Cy. Ano ba talagang ginagawa sayo ng mga dorm mates mo?”

“Duon na lang tayo mag-usap.” Marahang hila ko sa kanya sa hindi matao.

“Wala namang ginagawa sakin yung mga dorm mates ko. Ang totoo nyan, nagkatuwaan lang talaga kami kaninang madaling araw. Naglaro kase kami ng truth or dare dahil na-miss daw nila ako.” Pagsisinungaling ko.

“Are they dumb? Lalagyan ka nila ng kissmark kahit na alam nilang pumapasok ka. Hindi ba sila nag-iisip. Paano kung ano na lang isipin ng ibang tao dyan sa bagay na nasa leeg mo ngayon.”

“Hayaan mo na. Pumasok na tayo.” Sabi ko ng aktong maglalakad na pero hinigit nya ang kamay ko.

“S-Saan tayo pupunta?”

“Maghahanap ng ipantatakip dyan,”

“W-Wag na,”

“Sabihin mo sakin, ano bang dapat pinapantakip dyan?”

“C-Concealer,”

“Ano yun?”

“Basta nilalagay yun sa mukha. Bakit ba kase?”

“Maghahanap ako kung sino meron kaya dito ka lang,”

Naiwan naman akong blanko ng magsimula syang lumapit sa mga babaeng estudyante. Nabahala naman ako dahil baka kung anong isipin nila.

Pinagmasdan ko lang si Paul habang sunod sunod na walang nagbibigay sa kanya. Kaya naglakad na ako palapit sa kinaruruonan nya upang pigilan sya. May kausap syang babaeng estudyante.

“Paul,”

“Anong ginagawa mo? Sinabi kong duon ka lang,” May pag-sermon nyang sabi.

“Oh! Gosh, I get it.” Gulat na usal ng babae.

Nagkatinginan naman kami ni Paul at ako napayuko na lang.

“My bad. I am being careless. So, lend me your concealer, please?”

“Okay, here.”

“Thank you,” Sabi ni James saka iniwan na kami ng babae na gulat ng makita ang pula sa leeg ko.

“B-Bakit mo ginawa yun?”

“Yung alin? Yung sinabi kong ako gumawa nyan,”

“O-Oo,”

“Tingin mo ba maniniwala yun kapag sinabi kong ibang tao ang gumawa sayo nyan at saka isa pa ayaw kitang ipahiya kaya dinamay ko na din yung sarili ko,”

Bigla naman akong naantig sa ginawa nyang iyon at pakiramdam ko maiiyak ako sa ginawa nya.

“Oh! B-Bakit ka ba umiiyak? Baka kung ano pa isipin ng ibang estudyante.”

“Masaya lang ako kase ginagawa mo ’to kahit na hindi mo naman dapat ginagawa. Pagkakamali ko ’to pero lagi mo kong dinadamayan. Salamat, Paul.”

Hindi ko na pinigilan ang sariling yakapin ang taong nasa harap ko ngayon. Hindi alintana ang dami ng estudyanteng makakakita sa amin dahil nasa open ground kami.

“You were caughting attention, Cy. Please stop crying. You’ll giving me a bad image rn,” May pagbibiro nyang sabi.

Nabahala din naman ako kaya kumalas na agad ako at pinunasan ang mga luha. Mabilis na nilisan na namin ang lugar para maiwasan ang mga gulat na tingin ng mga estudyante.

Iginiya nya ako patungong banyo para takpan ang pulang marka na iniwan ni James sakin kanina.

“Paano ba nilalagay ’to? Kailangan ba marami?”

“Ako na lang maglalagay,”

“Hayaan mong ako na ang maglagay para soon alam ko na kung paano takpan if ever na malagyan kita at makalimutan ko.”

“Hindi naman mangyayare ’yang iniisip mo.”

“Why not?”

“Kase hindi naman kita hahayaang lagyan ng pulang marka ang leeg ko,”

“Pero si James hinayaan mo. Buti pa sya.” Sabi nya saka pinahidan na ng concealer ang markang nasa leeg ko.

“Hindi ko din naman gustong magpalagay. Nagkataon lang na nagkatuwaan kaya nakisabay na lang ako. Ayaw ko naman na mag-isip sila ng kung ano.”

CHAPTER FORTY THREE

Isinisilid ko na ang mga gamit ko sa loob ng bag ko ng bigla namang sumulpot sa tabi ko ang presensya ni Paul. Napatingin ako sa gawi nya at mababakas sa mga labi nya ang isang matamis na ngiti.

Napakunot noo naman ako kung bakit parang may kakaiba sa ngiti nya. Hindi ko na lamang iyon pinansin.

“Ako na magdadala dito sa bag mo,” Sabi nya sabay kuha sa bag ko at isinukbit sa balikat nya saka naunang lumabas ng silid.

“Hindi ko pa nga nasasara yung zipper ng bag ko. May gamit pa nga akong ilalagay.” Kausap ko sa sarili saka mabilis na sinundan sya.

“Teka lang, bukas pa yung bag ko,”

Isinilid ko na ang natitirang gamit na bitbit ko saka sinara na ang zipper.

“Akin na yung bag ko.”

“Ako na,”

“Ano? Yung bag ko. Ako na magbibitbit,”

“Tara na, babe. Uwi na tayo.” Sabay inakbayan ako at iginiya maglakad.

Hindi man lang nya pinansin yung sinabi ko. Hinayaan ko na lamang sya sa gusto nya.

“Paul, dadaan muna pala ako ng dorm,”

“Samahan na kita,”

“H-Hindi na. Dumiretso ka na sa inyo.”

“Napansin ko lang na parang ayaw mo na akong pumupunta sa dorm mo,”

Nataranta naman ako sa sinabi nyang iyon. Inilihis ko na lang ang tingin at saktong nagtama naman ang tingin namin ni James na makakasalubong namin sa paglalakad.

Nakatingin ito sakin ng masama kaya mabilis na tinanggal ko ang pagkakaakbay ng kamay ni Paul sa akin.

Huminto si James ng makalapit sya sa amin kasama si Joshua na nagpahinto sa akin sa paglalakad. Napahinto na din si Paul sa ginawa ni James. Hindi ko naman alam ang gagawin ko dahil ang lapit ni James kay Paul.

“Three nights, Cy.” Pagpapaalala na may pagbabanta na turan sa akin ni James saka nilampasan na ako.

Nakahinga naman ako ng tuluyan ng makalayo si James. Nilingon ko ito at hindi pa din nya ako nilalayasan ng tingin.

“Tara na, Paul.”

“Anong ibig nyang sabihin?” Nagtatakang tanong ni Paul.

“Wag mo na lang pansinin,”

“Nagpaalam ka sa kanya?”

Hindi ko naman nasagot agad ang tanong nyang iyon.

“Bakit ba kailangan mong magpaalam sa kanya? Kaano ano mo ba yung lalaking yun? Kung umasta akala mo pag-aari ka nya.” May inis na sabi nya.

“Umuwi na lang tayo,” Sabi ko na lamang saka nauna ng maglakad palabas ng gate.

“Inaalila ka ba nung James na ’yun?”

“Bakit mo naman naisip ’yan? Hindi naman nya magagawa sakin ’yun.” Patuloy kong pagtatakpan kay James saka binuksan na lang ang pinto ng dorm.

“Pasok ka muna.” Sabi ko.

Agad na nagtungo ako ng kama ko para kunin na ang bag at para makaalis na din. Tiniyak ko muna na kumpleto ang dala ko para hindi na ako babalik pa.

Nagtungo na lang muna ako ng cabinet ko para magdagdag pa ng isang damit.

Napansin ko naman ang pagiging tahimik ni Paul kaya tinapunan ko ito ng tingin. Nakita kong nililibot nya ang kabuuan ng dorm.

“May gusto ka ba, Paul?”

“Why keep on asking that question? Alam mo naman kung sino yung gusto ko. Hindi mo ba kilala sarili ko.”

“Mukhang wala ka namang kailangan. Aayusin ko lang ito saglit tapos aalis na din tayo.”

Minadali ko na lang ang pagsisilid ng ibang damit sa loob ng bag para ng sa ganun hindi na kami magtagal pa dito.

Nagulat naman ako ng may biglang yumakap sa akin mula sa aking likuran.

“Bitiw,” Pag-uutos ko sa kanya.

“Ayaw ko,” Sabi nya at lalo pang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

“Tapos na ako. Tara na.”

“Want to know something new about me?”

“Huh? Ano namang bago sayo? May hindi pa ba ako alam tungkol sayo?” Natatawa kong sabi habang binibigyan sya ng tingin.

“I’m a tatoo artist,”

“Totoo? Parang hindi naman,”

“Yup, you wanna try a red one on your neck?”

“Crush, tara na baka nagugutom ka lang,” Sabi ko saka aktong kakalasin sa pagkakakapit ang kamay nya ng pigilan nya iyon.

“Want me to tatooed some red on your neck?”

“Hindi porket may kissmark ako, pwede ka na din maglagay. Nagkatuwaan lang naman talaga kami,”

“Hindi ko naman tinatanong ah. Isipin mo na katuwaan lang din kapag naglagay ako,”

“Wag mong gagawin yan, Paul.” Natatawa kong turan.

“I’m landing now,”

Tinupad nga nya ang nais nyang gawin pero bago pa nya magawa iyon ay balak ko na syang pigilan. Nabigla na lang ako ng makita ko si James at ang iba naming kasama dito sa dorm.

Nanlilisik ang mata nito at handang handa ng manakit. Natakot naman akong bigla dahil hindi ako sigurado kung nakita nya ba kung ano yung ginagawa namin which is biruan lang naman namin.

“J-James,” Nauutal kong sambit sa pangalan nya.

“At talagang dito pa kayo gumagawa ng kababuyan nyo,”

“Aalis na kami. Paul, tara na.”

“Baka gusto mo munang ipaliwanag kung ano yung nakita namin.”

Hinila ko na si Paul pero huminto ito.

“Hindi kailangan magpaliwanag ni Cy sa inyo.”

“At sino ka naman sa tingin mo para sabihin sa akin ’yan?”

“At ano naman sayo kung ano yung ginagawa namin? May kaso ba yun sayo?”

Nataranta naman ako dahil sinasagot sya ni Paul.

“Tara na, Paul.” Patuloy kong paghila sa kanya pero ayaw nyang sumunod.

Natatakot na ako sa nangyayare baka kase kung anong gawin ni James kay Paul gayong nandito pa kami.

Napatingin naman ako kay James ng bigla itong tumawa na para bang nangaasar.

“Baka nakakalimutan mo kung nasaan ka ngayon,”

Nakita ko ang pagkuyom ng kamao ni James at hindi ko maisip kung susuntukin nya ba si Paul kaya bago pa nya magawa iyon ay iniharang ko ang sarili kay Paul at sinalo ang kamao ni James na tumama sa pisngi ko.

Natumba ako sa sahig dahil sa lakas ng pagkakatama ng suntok ni James. Napapikit ako ng biglang umikot ang paningin ko.

“Cy,” Gulat na tawag sakin ni Paul saka inalalayan akong tumayo.

“Ayos ka lang?”

“Oo, ayos lang ako. Tara na kase. Umalis na tayo.” Pakiusap ko sa kanya.

“Bakit ka ba nangingialam, Cy?” Inis at pasigaw na turan sakin ni James.

“Sinabi ko naman sayo na hinding hindi mo pwedeng saktan si Paul. Kaya kahit anong mangyare poprotektahan ko sya.” Inis na turan ko sa kanilang lahat sabay buong lakas na hinila si Paul palabas ng dorm.

“Ako na magdadala dyan sa bag.” Suhestyon ni Paul.

“Wag na. Ako na dito. Bitbit mo na yung bag ko eh.”

“Saglit nga muna, pwede bang huminto muna tayo,”

Nainis naman ako dahil para syang tren ang dami nyang istasyon na hinihintuan kaya tinapunan ko na lang sya ng hindi magandang tingin.

“Gusto ko na munang umuwi at magpahinga. Pwede ba yun?” Sabi ko saka naglakad na lang ulit.

Nag-abang na lang ako ng Jeep para ng sa ganun ay makasakay na kami. Sumakay kaagad kami ng may magdaan na Jeep na hindi pa masyadong puno.

“Umusog ka. May uupo pa.” Pag-uutos ko kay Paul.

Ipinakisuyo ko na lang ang bayad naming dalawa.

“Patingin nga ako,” Sabi nya habang sinusuri ang aking pisngi.

“Wag na. Mawawala din yan maya maya.”

“Hindi mo na dapat ginawa yun eh.”

“Kung hindi ko ginawa, ikaw yung masusuntok.”

“Kaya ko namang saluhin. Hindi yung ihaharang mo pa yung sarili mo sakin. Alam mo naman na kagagaling mo lang ng ospital.”

“Mabuting ako na yung nasuntok kaysa ikaw. Hindi ko makakayanan makitang masaktan ka at baka magpambuno pa kayo.”

“Kaya gagawin mo yung ganung bagay para lang hindi ako masaktan,”

Muntikan ko ng makalimutan na nandito pala kami sa loob ng Jeep at may kasamang ibang pasahero. Hindi ko na din kase napigilan ang sariling magsalita ganitong hindi ko na alam kung saan ko isisilid ang nararamdaman.

“Alam mo naman kung bakit diba?”

“You think, gusto ko din makitang nasasaktan ka?”

“Sa bahay nyo na lang tayo mag-usap,”

“Mas mabuti pa dahil may itatanong din ako sayo,”

Pasalamat naman ako dahil walang pumuna sa pagtatalo namin ni Paul. Hindi naman sa gusto ko ng atensyon, gusto ko lang ilabas yung nararamdaman ko. Hindi ko na din naman kayang pigilan. Mabuti na lang at wala ding nagreklamo.

Hindi naman kami totally nagsisigawan sa loob ng Jeep, yung normal na lakas lang ng boses kapag magkausap kami pero dahil nga tahimik sa loob ng Jeep kaya maririnig mo talaga yung usapan ng ibang tao.

Hindi naman kami nagtagal sa byahe at nakarating din ng bahay nila.

“Mom and dad?” Pagtatanong nya sa Maid.

“Wala pa po, Sir Paul.”

“Si kuya?”

“Wala pa din po,” Magalang na sagot nito.

Sandaling natahimik si Paul at tumingin sakin.

“May ipaguutos po ba kayo, Sir?”

“Wala. Tatawagin ko na lang kayo.” Sabi nya sa maid saka pumasok na sa loob.

Napasunod naman ako dahil hawak nya ang aking kamay.

“Sandali lang, Paul.” Saka nagmamadaling hinubad ang suot na sapatos.

“Wag mo na hubarin,”

Huli na ng pigilan nya ako dahil nahubad ko na. Inilagay ko na lang sa gilid iyon saka sumunod na papasok ng bahay.

Nakasunod lang ako sa kanya habang inaakyat ang hagdan. Tinungo na namin ang silid nya at pumasok duon.

Agad naman akong naupo sa sofa dahil sa pagod na nadarama. Inilapat ko na lang din ang sariling ulo sa sandalan at ipinikit ang mga mata.

“Duon ka na sa kama matulog,” Sabi ni Paul na nagpamulat sakin.

Hindi naman na ako nagpapilit pa at nagtungo na lang ng kama nya saka nahiga.

“Kukuha lang ako ng yelo para dyan sa pasa mo.”

Ngayon ko lang naramdaman ang pagod ng nagdaang gabi. Hindi man lang nila ako pinagpahinga muna bago nila ako gamitin. Mga walang puso.

Hinayaan ko na lang na hilahin ako ng antok ngunit napabangon ako dahil suot ko pa ang polo ko kaya tinanggal ko sa pagkakabutones iyon at hinubad. May panloob naman ako kaya hindi na ako nag-alala.

Nagising na lang ako ng maramdaman kong may malamig na bagay na dumadampi sa pisngi ko. Nasilayan ko naman si Paul na nakaupo sa tabi ko.

“Masakit ba?” Nag-aalalang sabi ni Paul.

“Hindi naman. Kanina ka pa ba nakabalik?”

“Oo. Sorry kung nagising kita.”

“Okay lang. Akin na, ako na lang maghahawak.”  Sabi ko saka ibinangon ang sarili.

“Let me do it,” Hindi ko na sya pinigilan at hinayaan na lang.

“Tell me if it hurts, so that I know.”

“Inaalagaan na naman ako ng crush ko.”

“Tinutulungan lang kita dahil para naman talaga kase sakin yung suntok na yun kung hindi ka lang nangialam.”

“Ipagpasalamat mo na lang na sinagip ko yang gwapo mong mukha sa kamao ni James.”

“Wala akong pake sa hitsura ko kung masasaktan ka naman.”

“Sasabihin ko sayo na masakit yung suntok ni James at ayaw kong danasin mo iyon.”

“Wag mo ng gagawin ’yon sa susunod.”

Pinagmasdan ko lang si Paul habang dinadampian ng cold compress ang pisngi ko. Napangiti naman ako dahil sa saya na nandyan sya para sa akin sa mga panahong walang nandyan para sakin.

“Why are you smiling?”

“Hindi lang ako makapaniwala na nakikita ko ngayon kung paano ako inaalagaan ng crush ko. Masasabi kong ako na yata ang pinakaswerteng tao ngayon.”

“May pasa ka kaya kita inaalagaan,”

“Salamat, Crush.”

“Wag ka munang magpasalamat. Hindi ka pa nga nakakabayad sa utang mo,”

“Kaya nga ako nandito para gawin na yung magiging kabayaran ko,”

“Gusto mo na bang kumain?”

“Hindi pa naman ako nagugutom,”

“Ano na lang gusto mong kainin?”

“Ikaw?” Balik kong tanong sa kanya.

“Sandali, ihahanda ko lang yung sarili ko,”

“Para naman saan?”

“Sabi mo kase ako yung gusto mong kainin eh,”

“Bakit naman kita kakainin? Hindi ka naman masarap.”

“Nasubukan mo na ba? Come on, taste me at ng malaman mo.”

“Hindi na kita kailangan tikman dahil umay na ako sa katawan mo at saka hindi naman ako interesadong kainin ka kung sakali.”

“Pero kapag dumating ka sa point na wala ka ng makain, nandito lang ako.”

Nakita ko naman ang bigla nyang paghuhubad ng kanyang pang-itaas.

“Anong ginagawa mo?”

“Naghuhubad pero mukhang mas maganda yata ’yang iniisip mo.”

“Wala naman akong iniisip na kung ano,”

“Sabihin mo nga sakin kung anong iniisip mo ngayon.” Sabi nya sabay kinindatan ako.

Hindi ko alam pero pakiramdam ko biglang na-init yung dalawa kong pisngi dahil sa ginawa nyang pagkindat. Kaya bago pa nya makita ay umiwas na agad ako ng tingin.

“You’re so cute when your cheeks are burning,”

Bigla naman ako nakaramdam ng pagkahiya. Inaya na lang nya akong bumaba ng tanghaling  iyon.

“Manang, iwan nyo muna sa amin ni Cy ang kusina.”

“Kailangan ba nakahubad ka kapag magluluto?”

“Ayos lang naman sayo. Hindi bale na lang kung bibigyan mo ng malisya.”

“Sa payat mong yan, bibigyan ko pa ng malisya.” Pang-aasar ko sa kanya kahit na hindi naman.

“I’m not thin nor skinny. Nakikita mo ba ’to, Cy?” Sabi nya habang ipinapakita sakin ang katawan nya.

“Ayan ba yung sinasabi mong payat,”

“Oo. Suggest ko lang na kumain ka din ng marami.”

“Porket payat di na agad kumakain? Baka kapag kinain kita mataranta ka.”

Hindi ko naman alam ang sasabihin dahil pakiramdam ko natututunan na nya kung paano bumanat at patikhimin ako sa simpleng paraan. Ginawa ko na lang busy ang sarili para hindi na mapansin ang pang-aasar ni Paul.

“Ano palang gagawin natin dito sa kusina?”

“I want to try something new, may napanuod kase akong recipe sa youtube. Gusto kong tulungan mo ako,”

“Sige, ano ba yun?”

“Here,” Sabi nya sabay pinakita sakin ang recipe na gusto nyang gawin namin.

“Chocolate truffles and crepe cake,” Basa ko sa title ng video.

“So, matutulungan mo ba akong gumawa?”

“Hindi naman kita kayang tanggihan, Crush.”

Pinanuod ko na lang muna ang video at pinakuha muna kay Paul ang mga simpleng ingredients na kailangan dahil mukhang madali lang naman gawin.

Pinahanda ko na lang din sa kanya yung mga gagamitin namin.

“Magsuot ka muna ng hairnet, crush.” Sabi ko habang isinusuot ko iyon sa kanya.

“And you should too,” Sabi nya saka sinuot na lang din sa akin yung hairnet.

Naghugas muna kami ng kamay bago umpisahan iyon. Ako na ang naghanda at kay paul ko na lang pinapahalo.

Napatingin ako bigla kay Paul ng may ipahid syang malagkit sa kanang pisngi ko.

“You look so serious, admirer.” Natatawa nyang sabi saka pinahidan ulit ako ngunit sa ilong ko naman.

“Wag mo nga paglaruan yung cream.”

“Why not put some cream on the other side of your cheeks?” Sabi nya saka nilagyan naman ang kabila kong pisngi.

“Tama na nga yan. Nasasayang yung cream at saka ang lagkit.”

“Just a pinch. I think hindi naman masasayang. Lagyan din nating ’yang noo mo.”

Hindi ko naman malinis dahil may ginagawa ang mga kamay ko.

“Perfect,” Sabi nya matapos nyang lagyan ng cream ang noo ko.

“Something’s missing?” Sabi nya na para bang nag-iisip saka sinawsaw ang hintuturo sa bowl ng cream.

“Hindi mo talaga ititigil yan?”

“Why? What will you do? Well, I’m not scared.”

Naghanap naman ako ng pwedeng iganti ko sa kanya.

“I am here,” Sabi nya habang pinapaikot ang hintuturo.

Nadako naman ang tingin ko sa harina. Dumampot ako ng kaunti.

“Not bad,” Sabi nya sabay mabilis na pinahid sa baba ko ang cream.

Kaya bilang ganti sinabuyan ko sya sa buhok ng harina.

“Tama na. Tapusin na lang natin ’to.” Natatawa kong sabi.

“Isa pa nga,” Sabi nya saka pahid ulit sa pisngi ko sabay tinawanan ako.

Hindi naman ako nainis sa pagtawa nyang iyon. Isa yung tawa ng masayang Paul. Napangiti na lang ako habang pinagmamasdan sya.

“Let’s take a picture, Cy.”

Lumapit na lang ako sa kanya at sya namang pagkuha nya ng litrato naming dalawa sa cellphone nya. Pareho naming sinilip ang mga sarili matapos kunan.

Hindi ko tuloy magawang kuwestyunin ang sarili sa pagkakagusto ko kay Paul dahil hindi ako nagkamali sa taong nagustuhan ko. Halos araw araw nya ako binibigyan ng dahilan para lalo pang mahulog sa kanya.

Kaya bago pa nya ako hindi makita ay nilapitan ko sya saka hinawakan sya sa dalawa nyang balikat na nagpatigil sa kanya sa pagtawa.

Naging seryoso ito ng makita nyang seryoso akong nakatingin sa kanya. Marahan ko na lang pinagpagpag ang harinang sinaboy ko sa buhok nya.

Nakita ko naman ang pag-angat ng kamay nya patungo sa kaliwang pisngi ko. Naramdaman kong pinahid nya ang cream na nilagay nya duon.

Nabahala naman ako ng aktong isusubo nya ang dariling may cream, kaya bago pa nya magawa ’yon ay agad ko syang pinigilan saka pinunasan ng tissue ang daliri nyang may cream.

Masyadong atmospheric at makapigil hininga ang nararamdaman ko sa mga oras na iyon. Ramdam na ramdam ko ang salitang pag-ibig na hindi ko alam kung nararamdaman din ba nya.

“Tama na ang biruan, Crush.”

Hindi ko alam kung may ibig bang sabihin ang sinabi kong iyon. Maaaring dalawa ang pwedeng maging kahulugan ngunit hindi ko na lang din pinansin saka ibinalik na lang ang sarili sa ginagawa bago pa ako tuluyang mahulog.

“I love this, Cy.” Seryoso nyang sabi.

Pinagpatuloy na lang namin ang ginagawa at ng matapos ay inilagay sa refrigerator.

“It looks so tasty. I can’t wait to have a taste on it.” Sabi nya habang nakapamaywang sa harap ng pintuan ng ref.

“Let me ask you something,”

“Tungkol saan?”

“Am I look yummy and tasty for you?”

“Kailangan ko bang sagutin?”

“Up to you,”

“Umakyat ka na lang. Susunod na ako. Duon mo malalaman yung sagot ko sa tanong mo.”

“You’re turning me on, Admirer.”

“Kapag gusto mong kumain ng masarap, nasa kwarto lang ako. Katok ka lang. Pagbubuksan kita.” Dugtong nya pa.

“Want me to uncrush you?”

“I’ll make sure that you’ll never have the chance to do that.”

“You’re so full of yourself, Crush.”

“It’s me. No one can be me except to myself.”

Tinawanan ko na lang ang sinabi nya. Niligpit ko na muna ang mga ginamit naming bowl saka nilagay iyon sa lababo.

“Ako na po dyan.” Asik sakin ng isang katulong.

“Salamat po,”

Nagtungo na lang ako sa silid ni Paul. Naabutan ko naman syang naglalaro sa cellphone nya.

“Maghihilamos lang ako.” Sabi ko ngunit wala akong natanggap na tugon mula sa kanya kaya hinayaan ko na lang.

Nagtungo na lang ako ng banyo saka hinilamusan ang mukha. Lumabas na lang ng matapos. Hinanap ko naman ang bag ko para kumuha ng towel pamunas.

Nakita ko naman ang basag kong cellphone. Binuksan iyon para kunin yung sim. Nagtaka naman ako dahil wala duon ang sim card ko.

Hindi pwede iyon dahil mawawalan kami ng komunikasyon ng pamilya ko. Bigla ko namang naalala yung sinabi ni Paul nung nasa ospital pa ako.

“Nasa iyo ba yung sim ng phone ko?”

“Yup, why babe? Tatawagan mo yung affair mo.”

“Wala pa nga akong boyfriend. Affair na agad. Loko ka din, crush. Eh ’no.”

“What do you think of me? You can call me your boyfriend habang wala ka pang nahahanap. You could own me until you find someone.”

“Don’t mock my feelings for you again, crush.”

“Sinalpak ko muna dito sa phone ko. Gamitin mo muna ’tong cellphone ko kung tatawagan mo sila tita.”

“Baka nag-aalala na yun kung bakit hindi ako tumatawag.”

Inabot naman iyon sa akin ni Paul saka nagpaalam na sa terrace lang ako.

“Ma,” Sabi ko ng sagutin ni Mama yung tawag ko.

“Bakit ngayon ka lang tumawag? Masyado bang marami kayong ginagawa?”

“Opo, pasensya na po kung ngayon lang ako nakatawag.”

“Okay lang. Naiintindihan naman namin yung sitwasyon mo dyan. Mag-text ka lang samin para kahit di ka tumawag alam namin kung ayos ka lang.”

Nagbabadya naman ang mga luha sa mata ko ngunit maagap kong pinigilan iyon. Ayaw ko ng umiyak. Ang dami ko ng kasinungalingang hindi sinasabi sa kanila sa kadahilanang ayaw ko silang mag-alala.

Matagal din ang ginawa naming pag-uusap ni Mama. Kapag matatapos na, tatawagan ko sya ulit. Nagpaalam si Mama sa akin na magpapahinga dahil tanghaling tapat.

“Paul,” Tawag ko sa kanya ngunit wala akong narinig dito.

Hinanap ito ng aking paningin at nakita ng mga mata ko ang natutulog na si Paul. Hindi ko na sya ginising at inilagay na lang ang cellphone sa ibabaw ng kahong nasa tabi ng kama.

Naupo ako sa tabi nya at sinamantala na ang pagkakataon para matitigan ang gwapo at makinis nyang mukha.

“Don’t stare at me for too long. Why don’t you grab the opportunity? Do whatever you want to do to me.”

Napaatras naman ako ng bahagya ng magsalita sya. Kung gayon nagpapanggap lang syang tulog.

“Akala ko pa naman tulog ka na,”

“Kapag tulog ba ako, pagsasamantalahan mo talaga ako?” Sabi nya sabay tinakip ang dalawang braso sa katawan.

“Tingin mo naman magagawa ko yun sayo,”

“I’m waiting for your answer,” Pagtutukoy nya tungkol sa tanong nya kanina sakin nung nasa baba pa kami.

“Lots of delicious foods but above all that, you’re the only one I wanna eat,” Sabi ko na lamang sa hinihintay nyang sagot ko sa tanong nya.

“Are you trying to seduce me, admirer?”

“Hindi,” Diretso kong sagot baka kung saan pa mapunta ang usapan.

“Nakausap mo na ba sila tita.”

“Oo. Yan na pala yung cellphone mo.” Sabi ko saka tinuro sa kanya ang cellphone.

“Kailangan ko palang bumili ng bagong cellphone.”

“Gusto mo hiramin mo muna ’tong akin. Hindi ko naman masyadong ginagamit.”

“Salamat pero hindi na. Bibili na lang ako bukas kahit keypad lang. ’Yun lang naman ang mahalaga.”

“Tungkol nga pala kanina habang nag-uusap kayo ni James, what do you mean na poprotektahan mo ko sa kanila?”

Nawala naman sa isip ko ang mga sinabi kong iyon kanina marahil natatakot lang din ako para kay sa kanya.

“Yun ba. Wala lang ’yon. Nasabi ko lang kase muntikan ka na nyang suntukin.”

Hindi nya tinugunan ang sinabi ko marahil hindi sya kumbinsido sa sinabi ko.

“Pero kapag may ginawang hindi maganda sayo ’yang mga dorm mates mo, magsabi ka lang sakin. Akong bahala sayo.”

“Tingin mo hahayaan kitang masaktan, ipagtanggol lang ako. Saka isa pa hindi naman mangyayare ’yang sinasabi mo.”

“Baka lang naman. Hindi lang kase ako kumportable sa isiping nakakasama mo sila. Baka kase pagsamantalahan nila ’yang kahinaan mo.”

“Parang wala ka namang tiwala sakin nyan, crush.”

“It’s not like that. Nabahala na kase ako nung araw na makita kong may pulang marka ka sa batok mo nung nag-swimming tayo. Natatandaan mo ba na ang dami nun.”

Hindi na lang ako nagsalita dahil baka hindi na ako makapagpigil at masabi ko pa ang mga di dapat sinasabi.

CHAPTER FORTY FOUR

“Tulungan ko na po kayo,”

“Wag na, Hijo,”

“Sige na po. Wala din po kase akong magawa.” Sabi ko habang kumakamot sa batok.

“Mapapagalitan ako sa ginagawa mo pero ikaw ng bahala kung anong gusto mong gawin.”

“Salamat po, Manang.”

“May sasabihin ako sayo at makinig ka sa sasabihin ko,”

“Sige po. Ano po yun?”

“Alam mo ba halos lahat kami na mga katulong dito ay naging masaya ng dumating ka,”

“Bakit naman po? Wala naman pong espesyal sa akin,”

“Nung wala ka pa kase dito halos walang araw na hindi masungit si Sir Paul. Hindi din namin sya nakikitang ngumiti ni isang beses simula nung mamasukan ako dito.”

Itinabi ko muna ang walis saka naupo sa upuan sa kitchen counter. Hindi pa naman bumababa si Paul kaya makakapag-kwentuhan muna kami ni manang. Binalot na din kase ako ng kuryosidad ko. Hindi kase kami nagkakaroon ng pagkakataon na magkausap.

“Alam nyo po ba yung dahilan kung bakit?”

“Interesado ka ding malaman ang buhay ni Sir Paul dati. Oh! Sya kukuwentuhan kita. Basta ipangako mo sa akin na hindi mo sasabihin sa kanya na ako ang nagkuwento sayo.” Masayang turan nito sa akin.

Mabilis naman akong tumango bilang pag-sang-ayon.

“Dumating ako nuon dito, sa naalala pa ng memorya ko, grade four na sya nuon. May kaibigan sya nuon na palagi nya ding dinadala dito. Hindi mababakas sa kanya ang saya habang kalaro ang batang iyon.”

“Ano pong pangalan ng bata?”

“Hindi ko na din maalala basta sasabihin ko sayo na walang araw na lilipas na hindi nya madadala ang batang iyon dito para maglaro.”

Tuluyan na akong binalot ng aking kuryosidad kaya tuluyan na din akong nagpalamon sa pagkukuwento sa akin ni manang na hindi na din natuloy ang paghihiwa.

“Hanggang sa dumating ’yong araw na umuwing umiiyak si Paul. Lahat kami nataranta pati na din ang mga magulang nya. Hindi namin alam ang gagawin namin nung mga oras na iyon dahil labis talaga ang pagtangis nya. Lahat kami nag-aalala kaya,”

Tumigil ito sa pagkukuwento at nangingiting tumingin sa akin.

“Bakit po kayo tumigil?” Asik kong bigla.

“Talagang nais mong malaman ang kabataan ni Sir Paul. Pwes, hindi na kita bibitinin. Saksi ako ng mga panahong hindi na sya ngumingiti,”

“Bakit po? May nangyare po ba?”

“Nalaman namin na lumipat na ’yong batang kalaro nya palagi sa probinsya. Wala naman kaming magawa dahil desisyon iyon ng pamilya ng kaibigan nya. Simula nuon hindi na sya nagsama pa ng kaibigan dito hanggang sa tumuntong na lang sya ng highschool. Duon mas lalong lumala, hindi na namin sya makausap at palaging masungit. Pasalamat na lang talaga kami na hindi napariwara ang buhay nya.”

“Ang hinuha naming lahat pati na din ng mga magulang nya ay baka dahil sa kaibigan nya nuong bata pa sya ang dahilan kung bakit hindi na nagawang maghanap pa ng bagong kaibigan si Sir Paul.”

“Mukhang mahalaga talaga sa kanya yung batang iyon. Ang weird pero hindi na po ba talaga sya naghanap ng kaibigan simula nung umalis ’yong bata na kaibigan nya?”

“Hindi na. Nagsimulang manamlay ang bahay. Palagi na lang nuon nakatambay si Paul sa tapat ng bahay ng dati nyang kaibigan. Nagbabakasakaling bumalik ang kaibigan nya pero hindi na talaga. Kaya napagdesisyunan ng mga magulang nya na ipahanap ang batang iyon.”

“Nahanap naman po nila?”

“Lumipas ang mga taon at hanggang sa makapagtapos na lang si Paul ng highschool ng wala na silang makuhang balita tungkol sa batang tingin ko’y labis na nagpasaya kay Sir Paul.”

“Ano kayang meron sa batang iyon? Mukhang napaka-espesyal nya kay Paul. Babae po ba yung batang kalaro nya?”

“Hindi, hijo. Batang lalaki din iyon. Napakaliksing bata at napakaamo ng mukha. Palaging masaya ang bahay tuwing nandito iyon ngunit ng umalis ang batang iyon nagbago ang lahat. Hindi na napawi ang pag-aalala sa aming lahat.”

“Pero bakit po kayo nagpapasalamat na dumating ako?”

“Simula kase ng dumating ka at dalhin ka nya dito, halos lahat kami nagtaka at nabigla pati na din ang mga magulang nya ng makita namin ang saya sa mukha ni Sir Paul. Halos ilang taon naming hindi nakita iyon. Alam mo yung pakiramdam na para bang nabunutan kami ng tinik sa dibdib ng makitang masaya na ulit si Sir Paul.”

“Baka nagkataon lang po na wala na talaga syang choice kundi ang maghanap na ng kaibigan.”

“Labis ang pasasalamat namin ng dumating ka baka ikaw na ang sagot kase nanumbalik na ang saya ni Sir Paul,”

“Wag nyo po akong bigyan ng espesyal na pagtrato dahil lang sa naging masaya ulit si Paul dahil sa akin. Baka may iba pa syang dahilan kung bakit.”

“Kahit magkaganuon o kahit ano pa man ang dahilan niya, ang mahalaga nakikita namin na muli na syang masaya.”

“Magkuwento pa po kayo,”

“Gusto ko man pero anong oras na din. Kailangan ko pang maghanda ng hapunan. Pauwi na din yung mga amo ko.”

“May susunod pa naman po. Gusto nyo tulungan ko na po kayo?”

“Kailangan ko din ng katulong. Pakihiwa mo nga itong mga gulay.”

“Bakit kayo lang po mag-isa nagluluto?”

“Mula nuon ako na ang taga-luto ng pamilyang ito. Yung ibang katulong naman may ginagawa kaya hindi din ako matulungan.”

“Hindi bale nandito naman po ako. Ako na lang po ang tutulong sa inyo. Gawain ko din naman po ito sa amin kasama ng mama ko.”

“Siguro close kayo ng mama mo?”

“Sobra po. Kaming dalawa ni mama ang magkasundo sa lahat ng bagay at yung dalawa ko namang kuya ay sa papa ko.”

“Mukhang masaya ang pamilya nyo,”

“Opo pero minsan hindi po talaga maiwasang makaroon ng hindi pagkakaunawanan, pero hindi naman po lilipas ang isang araw na hindi namin iyon naaayos,”

“Mabuti kang bata at anak,”

“Kayo po nasaan po ang mga anak nyo?”

“Hindi na ako nakapag-asawa simula nung manilbihan ako dito. Hindi ko na din nagawa dahil napamahal na din ako sa pamilyang ito.” May pagkalungkot na sabi ni manang.

“Pasensya na po kung natanong ko pa po kayo,”

“Ayos lang iyon. Hindi ko din naman pinagsisisihan ang mga naging desisyon ko sa buhay.”

“Pwede nyo po muna akong tawaging anak kung gusto nyo,”

“Diyos miyo kang bata ka. Maghiwa ka na lang dyan.” Natatawa nyang sambit.

“Alam nyo po masaya din po ako na nagkausap tayo.”

Masaya kaming nagluto ni Manang nung hapong iyon. Pinatikim din nya sa akin ang specialty nya. Nagpaturo na din ako kung paano sya magluto para ng sa ganun madagdagan ang kaalaman ko sa pagluluto. Nagbatuhan na lang kami ni manang ng mga sariling biro nung oras ding iyon.

“Pauwi na ang mga iyon. Kailangan malinis na itong kusina.”

“Tutulong na po ako,”

Itinapon ko sa basurahan ang pinagbalatan ng mga gulay at ang ibang naiwan. Kinuha ko na lang din ang walis. Wala naman kaming ginawa ni manang kundi ang magtawanan habang naglilinis.

“Palabiro ka din palang bata ka. Jusko sasakit ang tyan ko sayo nyan.”

“Galing nyo nga din pong bumitaw ng mga biro.”

Kapag kuwan ay pinagpatuloy ko na lang ang pagwawalis dahil anomang oras ay darating na din sila tito. Napahinto naman ako ng may biglang humawak sa kamay ko.

“Gising ka na pala, Paul.”

“What are you doing?” Gusot ang noo habang diretsong nakatingin sa akin.

“Tinutulungan ko lang si Manang,”

“Let go of that thing. Hayaan mo sa mga katulong ’yan.” May inis na sabi ni Paul.

“Ayos lang naman sakin.”

“Nandito ka dahil bisita kita at hindi ka nandito para tumulong sa gawain ng mga katulong namin.” Sabi nya sabay inagaw sakin ang walis.

“Manang,” Pasigaw na tawag nya rito.

“Don’t let Cy do your work, Manang.” Malumanay ngunit may galit na turan nya rito.

“Pasensya na po kayo, Sir Paul.” Magalang na tugon naman ni Manang.

Bigla naman akong nakaramdam ng awa kay Manang.

“Paul, wag mo ng pagalitan si manang. Ako ang nag-presenta na tulungan sya dito sa kusina.” Pagtatanggol ko sa matanda.

“Hindi yun ang punto ko. Hindi ka dapat kumikilos dito. Nasaan ba ang ibang katulong?”

“Tatawagin ko lang po,” Sabi ni Manang saka pinuntahan ang ibang katulong sa ibang bahagi ng bahay.

“Wag mo naman pagalitan si Manang. Kahit papaano mas matanda pa din naman sya sa atin. Sa akin ka magalit. Wala din kase akong magawa.”

“Wala kang magawa kaya ka bumaba para tumulong dito?”

“Wala namang masama dun, diba?” Malumanay kong sabi.

“Imbes na binibigay mo yung oras mo sakin dahil unang araw mo ngayon hindi ’yong kung ano ano pa iniintindi mo.”

“Oo na. Wag ka na magalit. May kailangan ka ba? Ikukuha kita.”

“Bumaba ako dahil wala ka.”

Dumating din naman ang mga katulong nila kasama na dun si Manang.

“Gusto ko lang sabihin sa inyo na ayaw ko ng mauulit pa ’to. Bumalik na kayo sa trabaho nyo.” Sabi ni Paul saka mabilis na nilisan kami.

Hindi ko naman alam kung saan ako huhugot ng lakas para harapin si Manang. Kasalanan ko kung bakit nandito sila at pinapagalitan.

Ako na lang ang naiwang mag-isa sa kusina at bumalik na sa ginagawa ang ibang katulong. Nakita ko si manang sa pool area na nagwawalis ng mga nahulog na tuyong dahon.

“Manang, pasensya na po kayo. Nang dahil sakin napagalitan pa kayo.”

“Ayos lang sa akin yun. Hindi ko na naman dinidibdib kapag pinapagalitan ako minsan ni Paul. Nakikita ko kung gaano ka nya pinapahalagahan.” Masaya nitong sabi na para bang wala lang sa kanya ang sinabi ni Paul.

“Pasensya na po talaga kayo.”

“Wag ka ng humingi ng pasensya. Alam ko naman na nagawa lang nya iyon dahil nag-aalala sya sayo. Ayaw ka lang nyang mapagod.”

“Tapatin mo nga ako, may namamagitan ba sa inyong dalawa?”

Napabuntong hinga na lang ako sa tanong na iyon ni Manang sa akin at saka naupo na lang sa bench na nanduon. Tinabihan naman ako ni manang.

“Ang totoo po nyan, bakla po ako at may pagtingin po ako sa kanya. Hindi ko lang alam kung may pagtingin din ba sya sakin. Minsan napapaisip na nga din po ako kung may pagtingin din ba sya sakin dahil sa mga ginagawa at pinapakita nya.”

“Bakit hindi mo sya tanungin?”

“Ayaw ko naman bigyan ng kahulugan pero sa kabilang banda may parte din ng puso ko na umaasa na sana may nararamdaman din sya para sakin.”

“Hindi naman matuturuan ang puso kung sino ang gusto nitong mahalin.”

“Hindi naman po sa ayaw kong maghangad. Hindi ko lang maiwasang bigyan ng kahulugan yung mga kinikilos nya.”

“Malay mo may pagtingin din sya sayo. Subukan mo syang kausapin at tanungin tungkol dyan.”

“Hindi na din po siguro. Mas mabuting ganito na lang kami. Masaya naman ako sa pagkakaibigang binibigay nya sakin at saka isa pang dahilan kung bakit hindi ako umaasa ay baka babae ang gusto nya. Ano naman pong laban ko dun, diba?”

“Kung ako ang tatanungin, nakikita ko sa mga mata ni Paul kung paano ka nya tignan. Hindi mo malalaman ang sagot kapag pinili mong sarilinin ang lahat ng iyan.”

“Salamat, Manang. Kahit papaano may napagsabihan ako.”

“Paano ka? Paano naman yung nararamdaman mo? Alam na ba nya?”

“Nagtapat na po ako sa kanya pero matagal na po iyon at hanggang ngayon wala pa din naman syang sinasabi sakin tungkol sa nararamdaman nya. Baka wala din po talaga syang pagtingin sakin. Natatakot din po kase akong magtanong.”

“Naiintindihan kita, Hijo. Hindi man ako nakaranas ng pag-ibig pero masasabi kong nakakatakot talagang magmahal lalo na kapag alam mong hindi ka sigurado kung pareho ba kayo ng nararamdaman at kung masusuklian ba ang pag-ibig mo kung sakaling sumugal ka.”

Iniwan na ako ni Manang ng magpaalam ito na babalik na sa kanyang trabaho. Samantalang ako iniisip pa din ang naging usapan namin ni manang.

Nang mabagot ay nagtungo na lang ako papasok sa loob ng bahay. Napaatras naman akong bigla ng makita ko si Paul sa gilid.

“Oh! Paul, anong ginagawa mo dyan?”

“Kukuha lang ng maiinom,”

“Bakit nandyan ka? Nandun yung ref,”

“Papunta na nga ako kaso bigla ka namang pumasok,”

“Gusto mo ako na lang ang kumuha para sayo.”

“Hindi na. Umakyat ka na. May ibibigay din ako sayo.” Saka iniwan na ako’t nagtungo ng kusina.

Inisip ko naman kung ano ang bagay na ibibigay nya sa akin. Kapag kuwan ay umakyat na lamang ako.

Inihanda ko na lang ang susuoting uniform para mamaya sa part time job ko.

“Anong ginagawa mo?”

Napatingin naman ako sa gawi nya ng marinig ko ang tinig nya na kakapasok lamang ng silid habang may bitbit na inumin.

“Bakit magtatanong ka pa kahit nakikita mo naman?”

“Papasok ka ng may pasa dyan sa pisngi mo?”

“Oo. Hindi naman makakaapekto sa trabaho ko ang maliit na pasang ’to.”

“Nakalimutan ko palang sabihin sayo na sinabi ko sa manager mo na hindi ka muna makakapasok ngayon at bukas.”

“Totoo?” Hindi makapaniwalang turan ko sa kanya.

“Check our conversation,” Sabi nya saka nilampasan ako’t binuksan ang TV.

Agad na dinampot ko naman ang cellphone nyang nakapatong sa ibabaw ng kahon.

“Bakit mo naman ginawa ’yon?” Asik ko ng matapos kong basahin ang usapan nila ni Sir Regie.

“Simple lang, syempre para ma-solo kita,”

“Paul naman eh.”

“Wag ka mag-alala. Sinabi ko din naman sa kanila na bigyan ka na ng schedule after two days. Wag mo munang pagurin ang sarili mo, Admirer.”

“Kainis ka naman,” Reklamo ko.

“Galit ka ba sakin dahil pinangunahan kita o galit ka sakin dahil gusto lang naman kitang makasama? Mamili ka sa dalawa.”

“Hindi ako galit sayo. Naiinis lang ako sa ginawa mo.” Sabi ko na lang saka marahang inilapag ang cellphone nya.

Hindi na ako nagsalita pa at inayos na lang ang gamit.

“Saan ka pupunta?”

“Wag ka mag-alala hindi ako aalis. Inaayos ko lang.”

Naramdaman ko naman ang mga kamay nyang pumupulupot sa tiyan ko.

“I’m sorry. I know you’re mad at me. Hindi naman siguro masama kung aabsent ka ng dalawang araw, diba?”

“Oo. Wala namang problema dun kaso lang isang linggo na akong absent.”

“Hindi ka naman um-absent ng walang dahilan. Alam naman nila yung nangyare kaya alam kong maiintindihan ka nila kung hindi ka pa makakapasok.”

Pinilit ko namang inintindi ang paliwanag nya. Ayaw kong umakto na para bang bata na mahirap paliwanagan. Pinakalma ko na lang ang tensyonado kong katawan.

“Galit ka pa din ba?”

“Hindi na. Nabigla lang ako sa ginawa mo. Pasensya ka na kung nagalit ako.”

“Kasalanan ko din naman.”

Tinapik ko na lang ang kamay nya na nagsasabing pakawalan na nya ako. Sinunod naman nya iyon.

“May ibibigay pala ako sayo,” Sabi nya saka nagtungo sa kanyang walk in closet.

Naupo na lang ako sa kama dahil wala din naman akong paghahandaan na papasukang trabaho mamaya.

“Close your eyes, Cy.”

Napatingin naman ako sa kanya na animo’y may tinatago sa kanyang likuran.

“Kailangan ko ba talagang ipikit ang mga mata ko?”

“Just do it,”

Ginawa ko na lang ang sinabi nya. Akin namang ipinikit ang dalawa kong mata.

“Don’t open it until I say so,”

“Ano ba kase ’yang ibibigay mo sakin?”

“I’m sure you’ll like it,”

“Hindi mo naman siguro ako pinagtitripan?”

“Nope,”

Naramdaman ko naman ang presenya nya sa harapan ko kahit pa nakapikit ako.

“Open your eyes,”

Pagbukas ng aking mga mata ay unang tumama ang aking paningin sa isang kahon na hawak nya. Nagtatakang tingin ang ibinigay ko sa kanya.

“For you,”

“Ano naman ’yan?” Natatawa kong sabi.

“Kunin mo na,”

Kinuha ko naman ang kahong hawak nya saka binuksan iyon. Nabigla naman ako ng makita duon ang cellphone na binili nya para sa kuya nya.

“Para sa kuya mo ’to, diba?”

“Nope, it’s for you.”

“Magkasama natin ’tong binili sa mall para sa kuya mo,”

“Ang totoo nyan wala talaga akong balak bumili ng cellphone nung araw na iyon. Hindi ko din’yan binili para sa kuya ko. Binili ko talaga ’yan para sayo.”

“H-Hindi ko matatanggap ’to, Paul.”

“Are you refusing my gift?”

“Hindi naman sa ayaw kong tanggapin. Pinagipunan mo ’to. Hindi ko talaga matatanggap ’to.”

“Cy,”

“Marami na akong utang sa inyo. Ayaw ko ng madagdagan pa ’yon.”

“Magkaiba ang utang sa bigay. Kaya tanggapin mo na ’yan para hindi ka na bumili pa ng cellphone.”

“Paul,”

“Isalpak na natin sim card mo para magamit mo na.”

Lalo naman akong nag-alala dahil binibigyan na naman nya ako.

“Oh! Bakit ka naman umiiyak? Hindi ka ba masaya? Hindi mo ba nagustuhan yung binigay ko sayo?”

I shake my head to say no as my response.

“May iba ka pa bang gusto bukod sakin?” Pagbibiro nya.

Kahit minsan pala aaminin ko na nakakatakot din yung mababait na tao. Natatakot ako dahil ginagawa nila yung mga bagay na hindi ko naman hinihingi sa kanila. Natatakot ako dahil hindi ko alam kung paano ako makakabawi sa kanila.

“Ayaw kong tanggapin ’yan,”

“Magtatampo talaga ako sayo kapag hindi mo ’to tinanggap. Hindi na kita papansin kapag tinanggihan mo na naman ako.”

“Loko loko ka talaga. Iniiwan mo kong walang pagpipilian.” Natatawa ko ng turan.

“So, tinatanggap mo na ba ako bilang boyfriend mo?” Akin na lang tinawanan iyon.

“Nakakahiya pero pwede mo ba akong turuan kung paano gumamit nito.” Nahihiya kong sabi.

“Why not,”

Pinanuod ko naman kung paano ang ginagawa nya sa cellphone na hawak.

“Kapag gusto mo manuod, click mo lang yung youtube app. Kapag gusto mo naman mag-search like mga references, pumunta ka lang sa google. It’s like computer, ang pinagkaiba nga lang ay maliit ’to.” Sabi nya habang ipinapaliwanag sa akin kung paano gamitin iyon.

“Sa totoo lang, wala talaga akong alam sa paggamit ng ganyang cellphone. Ngayon lang naman ako nakahawak ng ganito.”

Hinayaan naman na ako ni Paul na matutuhan gamitin ang cellphone na ’yun.

Nakarinig naman kami ng mahihinang katok sa labas ng pinto. Tumayo naman si Paul para pagbuksan iyon.

“Nakahanda na po ang hapunan, Sir.”

“Nandyan na ba si mom at dad?”

“Tumawag po sila kanina, ang sabi po nila baka gabihin na daw sila ng uwi. Huwag nyo na daw po silang hintayin.”

“Susunod na kami. Salamat, Manang.”

Inaya na akong bumaba ni Paul para kumain ng hapunan. Nakahanda na sa lamesa ang pagkain ng makababa kami.

Napatingin naman ako sa gawi ni Manang at nakatingin din ito sa akin. May ngiti ito sa labi habang nakatingin sa akin marahil natutuwa lang sa kanyang nakikita.

“Kaunti lang. Hindi ko mauubos ’yan.” Sabi ko ng salinan ni Paul ng mainit na kanin ang pinggan ko.

“Ako uubos para sayo kapag may natira.”

Nakarinig naman ako ng mahinang hagikgikan kaya napatingin ako sa mga katulong na animo’y kinikilig sa sinabi ni Paul. Agad naman silang sinuway ni Manang.

“Anong gusto mong ulam?”

“Paul, wag na. Ako na lang mag-aasikaso sa sarili ko. Hindi mo naman kailangan gawin ’yan eh.”

Hinayaan na naman nya ako at kumain na lang.

“Kailan kaya ako ulit makakadalaw kila mama?”

“Sinong mama?” Pagtatanong ko.

“Mama mo,”

“Sino naman may sabi sayo na pwede mong tawaging mama ang mama ko?” Gulat kong tanong.

“I just like it.”

Hindi naman kami nagtagal sa pagkain. Nagpaiwan na muna ako ng mauna ng umakyat si Paul.

“Kumain na din po kayo.”

“Ganito ang mga katulong ng mayayaman. Hinihintay talaga namin silang matapos kumain. Ang siste hindi naman makakapaghintay ang sikmura namin hanggang mamaya.”

“Saka sinabihan din naman ako ni ma’am na kumain na lang din kami kapag hindi pa din sila nakakauwi.”

Nagpaalam din naman ako na aakyat na. Nae-excite din kase akong gamitin yung cellphone na binigay sakin ni Paul. Kinuha ko muna ang bag ko saka hinanap ang toothbrush ko duon. Nagtungo agad ako ng banyo para makapagsipilyo at makapaghilamos na din. Hindi naman ako nagtagal duon.

“Ano ba ita-type ko kapag manunuod ako ng nakakatawang palabas?” Pagtatanong ko kay Paul na nakatutok sa harap ng Laptop.

“Natapos mo na ba yung mga trabaho mo?”

Naalala ko naman yung mga naiwang gawain sakin.

“Bukas na lang. Ano ba ise-search ko?” Pagtatanong kong muli.

“Funny Videos,”

“Ah! Okay, Salamat.”

Iniwan ko na sya at naupo sa sofa duon. Napapangiti naman ako dahil kahit papaano nakakapa ko na ’yung cellphone na bigay nya sakin. Nakaka-proud. Natawa naman ako sa pagbating natanggap ko mula sa sarili.

Nanuod na lang ako ng nakakatawang videos. Isa din kase ’yun sa nagustuhan ko tuwing nasa computer shop ako.

“Sorry,” Sabi ko ng mapansin kong napalakas yung pagtawa ko dahil napatingin sya sa gawi ko.

Narinig ko naman ang mahinang pagtawa nito saka ibinalik ulit ang atensyon sa screen ng laptop.

Hindi ko na naman napigilan ang sarili ng matawa ng malakas dahil sa pinapanuod. Hindi naman yung tipong sobrang lakas, yung tipong nakakabulahaw. Yung sakto lang pero kahit ganun nakakahiya pa din.

“Sorry ulit, Paul. Hindi ko kase mapigilan eh.”

“It’s fine.” Nakangiti nyang sabi. Samantalang ako parang mamatay na sa kakatawa.

“Sabihin mo lang kung naiingayan ka na sakin,”

“Just continue what your doing. Hindi ko din naman pinapansin.”

Nang matapos ang video ay naghanap ulit ako ng bago. Hindi ko naman mapigilan ang sariling hindi tumawa.

“Bakit mo pinipigilan?” Natatawang sabi ni Paul.

“H-Huh?”

“Yung pagtawa mo,”

“Baka kase naiingayan ka, hindi ka lang nagsasabi.”

“Wag mo kong intindihin. Ayos nga lang sa akin.”

Ngunit sa loob ko ay ayaw ko ding makaistorbo kaya bumangon ako sa pagkakahiga sa sofa saka nagtungo ng pinto.

“Oh! Saan ka pupunta?”

“Dyan lang sa baba,”

“Ano naman gagawin mo sa baba?”

“Duon na lang ako manunuod,”

“Wag na. Dito ka na lang. Hindi naman ako naiingayan eh.” Pigil nya sa akin.

Hindi ako nakinig sa kanya kaya pinihit ko na ang siradura ng pinto.

“Cy,” Sambit nya habang aktong pababa na ng higaan.

“Bye,” Sabi ko saka mabilis na lumabas ng pinto.

Mabilis din akong bumaba ng hagdan. Narinig ko naman ang kanyang mga yabag kaya agad ko naman syang tiningala.

“Bumalik ka,”

“Dito lang ako, Crush. Hindi ako mawawala.” Natatawa kong sabi saka tuluyan ng bumaba ng hagdan at nagtungo na sa sala.

Naabutan ko sila manang na naglilinis.

“Hindi ka pa ba matutulog, hijo?”

“Hindi pa naman po ako inaantok. Kaya po ako bumaba para manuod ng video.”

Nilisan din naman ako ni manang at hinayaan na lang sa sala. Naupo na ako sa sofa para umpisahan ng patawanin ang sarili.

Wala namang sumisita sa akin sa mga oras na iyon kaya sinulit ko na ang pagkakataon. Inilapat ko na lang ang sarili sa kahabaan ng sofa.

Bigla naman akong nakaramdam ng presenya ng isang tao kaya tinapunan ko iyon ng tingin at nakita ko naman duon si Paul na parang katatapos lang maligo dahil sa basa pa nitong buhok.

“Hindi ka ba giniginaw?” Singhal ko sa kanya dahil wala na naman syang pang-itaas.

“Papainitin mo naman ako mamaya kaya bakit pa ako magdadamit.”

“Umayos ka nga sa mga sinasabi mo. Hindi nakakatuwa.”

“Pero dyan sa pinapanuod mo tuwang tuwa ka,”

“Hindi naman kase ’to katulad ng sinabi mo.”

“Anong oras na ba?”

“Alas diyes,” Sagot ko naman.

“Wala pa sila mom,”

“Anong oras daw ba sila uuwi?” Pagtatanong ko dahil ayaw kong maabutan nila ako dito.

“Hindi ko alam. May sasabihin pala ako sayo, admirer.”

“Ano ’yun?”

“Alam mo ba kung anong ginagawa ng dalawang tao kapag sila lang magkasama sa isang bahay at walang ibang tao kundi kayo lang.”

“Kung ano man tumatakbo dyan ngayon sa isip mo, ngayon palang sinasabihan na kita.”

“Bakit? Ano ba tumatakbo ngayon sa isip ko? Alam mo ba?” Sabi nya sabay kinagat ang ibabang bahagi ng labi nya.

Napalunok naman ako sa ginawa nyang iyon.

“Kung gawin kaya natin ’yang tumatakbo sa isip mo ngayon, admirer. Payag ka ba?”

“Ano ba kaseng ginagawa mo at nandito ka?”

“Chine-check ka, baka kase tinatawagan mo na yung kabit mo.”

“Wala akong kabit maliban sayo, crush.”

“Titingnan ko lang sa ref yung ginawa natin,”

“Dalhan mo na din ako dito,” Sabi ko saka ibinalik ang atensyon sa pinapanuod na kanina pa pala nagpe-play.

“Who says na para ’yun sayo?”

“Ah! Hindi ba. Sige, wag na lang.”

Hindi ko na sya pinansin at nanuod na lang ulit.

“Hindi ka ba pa aakyat?” Pagtatanong ni Paul ng makabalik galing kusina.

Tinapunan ko naman ito ng tingin at may hawak itong isang baso ng gatas.

“Mamaya na ako aakyat.” Sabi ko saka nanuod na lang.

“Nuod nuod ka pa ng funny video, eh, pwede ka namang sumaya sakin,”

“Ano?” Asik ko dahil mahina ang pagkakasabi nya nun pero naintindihan ko naman.

“Wala,”

“Bago ka umakyat, ikuha mo din ako ng ganyan,”

“Aba, inuutusan mo na ako ngayon?”

“Sige na, crush, ngayon lang naman eh.”

Wala din naman syang nagawa kaya agad syang nagtungo ng kusina para ikuha din ako ng gatas.

“Pagkatapos mo dyan, umakyat ka na.” Sabi nya pagkalapag nya ng isang basong gatas sa mesita.

“Oo,”

Hindi ko na muling narinig pa ang tinig ni Paul ng umakyat na ito.

Wala naman akong humpay sa pagtawa ng sandaling iyon ngunit mahina lang iyon. Halos maluha na din ako sa kakatawa. Pinagbigyan ko na ang sarili dahil wala namang tao dito sa baba maliban na lang sa mga katulong na nasa kanilang kwarto.

“Makikisuyo lang, nak.” Narinig kong tinig ni Manang kaya agad kong nilingon ito.

“Ano po iyon, nay?”

“Kapag dumating sila sir, pagbuksan mo ng gate o di kaya tawagin mo ko para pagbuksan ko sila,”

“Hindi po ako magdadalawang isip na pagbuksan sila kapag dumating. Wag po kayo mag-alala, okay lang po sa akin.”

“Salamat, anak. Hindi ka pa ba matutulog?”

“Hindi pa po. Mauna na po kayo. Ako na pong bahala.”

“Oh! Sya, sige. Kapag may kailangan ka magsabi ka lang sakin.”

“Sige po, nay.”

Iniwan din naman ako ni Manang at ako naman pinagpatuloy lang ang panunuod ng nakakatuwang video.

CHAPTER FORTY FIVE

Paul’s POV

Napatingin ako sa orasan ng cellphone ko ng mapansin kong hindi pa din umaakyat si Cy mula pa kanina.

Halos magdadalawang oras na din simula nung umakyat ako at ngayon hindi pa din sya umaakyat. Nagkibit balikat na lang ako.

Natawa ng bahagya dahil masyado akong nag-aalala kahit alam ko namang nandyan lang sya sa baba at aakyat din naman iyon once na inantok.

“You’re crazy, Man.” Sita ko sa sarili ng mapansing kusang ngumingiti ang mga labi.

Ibinalik ko na lang ang atensyon sa ginagawang power point presentation.

Habang lumilipas ang oras at halos ala una na pero hindi pa din umaakyat si Cy. Labis na naman akong nagtaka kaya mabilis na bumaba ko ng higaan saka lumabas ng kwarto.

Nagmamadaling bumaba na lang ako para tignan si Cy kung ano ng ginagawa nun. Hindi pa man ako tuluyang nakakababa ng hagdan ng madatnan ko si Cy na natutulog na sa sofa.

Napahinto naman ako sa pagbaba at bahagyang napatawa. Hinakbang ko na lang pababa ng hagdan ang mga paa.

Naupo ako sa sahig ng makalapit ako kay Cy na natutulog.

“You are really a stubborn admirer.” Mahinang sambit ko habang nangingiti.

Pinagmasdan ko lang ang mukha ng taong may gusto sa akin. Hindi ko naman hiniling na magkagusto sa akin pero hindi ko din naman kasalanan kung bakit ka nahulog sa akin.

Napatingin naman ako sa labas ng pinto ng makarinig ng pamilyar na busina sa labas ng bahay.

“Manang,” Pagtawag ko.

“Bakit po, Sir Paul?”

“Mom is here.”

Naintindihan naman nya ang nais kong sabihin kaya mabilis na lumabas sya ng pinto.

Dinampot ko ang cellphone ni Cy at inilagay iyon sa bulsa ng suot kong jogger.

I started to carry Cy in my arms cause I don’t want to disturb him in his sleep.

Pinagmasdan ko muna ang natutulog na si Cy habang karga ng mga bisig ko. Hindi ko naman maiwasang hindi mapangiti. Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko may nagtutulak sa aking ngumiti.

“What happen?” Narinig kong tinig ni Mom.

“Nothing,” Tugon ko pero kay Cy parin nakatuon ang aking paningin.

“He just fell asleep, mom.” Tugon kong muli ngunit pakiramdam ko nasa alapaap ako ng mga sandaling iyon.

“Kung ganun, ihatid mo na sya sa guest room at duon mahiga.”

“He will sleep with me, mom.” Sabi ko sabay tinapunan ng tingin ang mga magulang ko at pati na din ang kuya kong kapapasok lang.

“Manang, pakiligpit na lang ng baso.” Pag-uutos ko.

“Good night, mom. Good night, dad.” Sabi ko saka tinalikuran na sila.

“What about your brother?” Narinig ko namang sabi ni dad.

“Good night, bro.”

Nagtungo na lang ang ako ng hagdan. Maingat kong inihakbang ang paa ko dahil nasa kamay ko ngayon ang nag-iisang taong nagpapasaya sa aking ngayon.

I felt so much happiness to think that Cy would be mine for at least three nights. Hindi ko na din maintindihan ang sarili kung bakit parang may kakaiba sa nararamdaman ko. Ayaw ko namang husgahan kaagad ang nararamdaman ko pero sa kabilang banda ayaw ko din namang pakawalan.

I just can’t stop myself to stare at the face of this someone in my hands. Naramdaman ko na lang ang sarili na huminto sa kalagitnaan ng pagakyat ko na para bang may naguudyok sa akin na halikan si Cy.

Nang huli, napansin ko na lang na hinalikan ko na pala sya sa noo. Bumitiw din naman ako at pinagmasdan syang muli.

Tinuloy ko na lang ang pagakyat at agad na nagtungo ng silid para maihiga na si Cy.

Marahan kong hinubad sa kanya ang suot na salamin saka inilapag iyon sa katabing kahon.

Matatawag ko ng baliw ang sarili dahil sa ginagawa kong pagtitig sa natutulog na si Cy.

Nakarinig naman ako ng mahihinang katok sa pinto kaya pinagbuksan ko iyon at nakita ko si Manang.

“Pinapatawag po kayo ni Sir,”

“Pakisabi na pababa na ako.”

Umalis din naman ito habang ako ay bumalik naman sa aking ginagawa.

“Sweet dreams, babe.” Sabi ko sabay hinalikan ulit sya sa noo.

Bumaba na lang ako ng makalabas ng silid.

“Why, dad? I’m about to sleep when you call me,”

“I just want to talk to you,”

Napatingin ako sa kuya ko ng maupo ito.

“Your mom told me everything,”

Napatingin naman ako sa gawi ni mom na nasa tabi ko lang. Hindi ko naman alam ang sinabi nya kay dad pero kung ano man iyon handa naman ako.

“Sinabi sakin ng mom mo na dito uuwi si Cy ng tatlong gabi at sa kwarto mo balak patuluyin. What do you mean by that?”

“Dad, don’t overthink about it. Wala po kaming balak gawin ni Cy na hindi nyo magugustuhan.”

“That’s not my point. My point is what you did earlier,”

“Dad, I’m going to sleep.” Sabi ko saka tumayo na sa pagkakaupo.

“Sit down,” Paguutos ni Dad.

Naupo naman ako ulit at tumingin ng diretso kay dad.

“I want to make things clear, son.”

“Go, straight to the point, dad.”

“I just want to ask you this, are you gay?”

Natikhim naman ako sa tanong na iyon ni dad sa akin.

“No, of course not,” Mariin ko namang tanggi.

“Mabuti naman kung ganun dahil ayaw ko ng baklang anak,”

“Manang, pakihain na lang dito.” Si Mom.

“Sabayan mo muna kaming kumain pagkatapos pwede ka ng umakyat,” Asik naman ni Dad.

“I’m not hungry,”

“Hindi ka lang makapaghintay na tabihan si Cy. Eh,” Pagpaparinig sa akin ni Kuya Ford.

“May chocolate truffles at crepe cake sa ref. Sino ang bumili nun?” Pagtatanong ni Mom.

“Ginawa namin ni Cy kaninang tanghali.”

“Patikim ako,”

“Sure, Mom.”

Hinainan ko na lang ulit ang sariling pinggan ngunit kaunti lang dahil anong oras na din.

“Bakit po pala ngayon lang kayo nakauwi?”

“May biglaang out of town business meeting kanina. Pinuntahan namin ng dad mo pati na din ng kuya mo,”

Hindi naman ako nagtagal sa pagkain at saka umakyat na lang din para ng sa ganun ay makatulog na at syempre matabihan na si Cy.

Pumasok na lang ako ng silid at nasulyapan namang muli ng mata ko ang natutulog na si Cy. I lean my right shoulder at the close door while staring at Cy. My lips are really interesting right now. This lips really know what to do.

Marahan na sumampa na lang din ako sa ibabaw ng kama para tabihan si Cy pagkapatay ko ng sindi ng ilaw. Idinapa ko ang sarili at bahagyang iniangat ang sarili gamit ang dalawang siko para masulyapan ang mukha ni Cy.

Pinagmasdan ko ang kabuuan ng kanyang mukha hanggang sa dumapo ang aking paningin sa labi nya.

Ilang beses ko na din iyong nahalikan pero wala man lang akong natanggap na reklamo mula sa kanya. Paano kaya kung halikan ko ulit sya?

Hindi pa man ako nakakapag-desisyon ng kusa ng kumikilos ang katawan ko palapit kay Cy. Hindi ko alam pero biglang nag-init ang aking katawan.

Dahan dahang inilapit ko ang labi palapit sa labi nya ngunit napatigil din ako ng mapansin ang aking kinikilos.

I slowly pushed myself back at marahan ng inihiga ang sarili saka tumitig sa kisame.

“What are you doing, man?” Mahinang bulyaw ko sa sarili.

Napalingon naman ako kay Cy ng gumalaw ito. Nakita kong kinukumutan nya ang sarili.

“Paul, gisingin mo ko kapag nagising ka,” Inaantok nyang bilin sa akin.

“I will, babe.” Sagot ko kahit na alam kong hindi na naman nya iyon matutugunan.

Natulog na lang din ako ng gabing iyon. Natulog na puno ng saya.

CHAPTER FORTY SIX

Naalimpungatan ako sa kalagitnaan ng madaling araw nang maramdamam ko ang lamig na dumadampi sa balat ko kaya mariing hinigit ko ang kumot para kumutan ang sarili.

“I’m cold, Babe.” Narinig kong tinig ni Paul kaya agad ko din syang kinumutan.

“Magdamit ka kase. Hindi porket nandito ka sa bahay nyo, ipagmamalaki mo na sakin ’yang katawan mo.”

“I just want to show you cause no one appreciate how I worked out my body,” Natatawa nyang sabi.

“Matulog ka na,” Tanging nasabi ko na lang.

Hinanap ko ang salamin sa mata saka bumangon ng masuot iyon.

“Where are you going, babe?”

“Magbabanyo lang ako,”

Hindi ko na hinintay pa na magsalita sya at saka nagtungo na lamang ng banyo. Nang matapos ay bumalik na lang ng higaan para makatulog ulit.

---

SUMAPIT ang isang panibagong umaga. Tuluyan na akong nagising nang maalala ko ang oras. Bumungad naman sa akin ang makinis na likod ni Paul habang ang kaliwang kamay ko’y nakayakap sa kanya.

Napabalikwas naman ako sa kung anong posisyon ang kinaruruonan ko pati na din ang kamay kong nakayakap sa kanya.

Sinubukan ko namang higitin iyon ngunit naramdaman kong hawak iyon ni Paul. Ibinangon ko naman ang sarili at kinusot ang mata saka isinuot ang salamin.

Nakikita ko ngayon ang mahimbing pang natutulog na si Paul habang hawak hawak ang kamay ko. Sinilip ko naman ang oras sa cellphone. Nangingiting ibinalik ko ang tingin sa katabi kong humahawak ngayon sa kamay ko.

“Paul, gising na.” Wika ko bago ko pa malimutan ang pagtakbo ng oras.

“Inaantok pa ako. Give me five more minutes.” Sabi nya sabay hinigpitan pa ang pagkakahawak sa kamay kong nakasakilop sa kamay nya.

“Alas singko na. Mauuna na akong maligo sayo.” Pagpapaaalam ko sa kanya.

“Wag na muna tayong pumasok ngayon.”

“Anong sabi mo?”

“Let’s just skip classes for today.”

“Hindi pwede. Bumangon ka na dyan.”

“Early wake ups are really annoying.”

“Kung ayaw mong pumasok, hindi kita pipigilan. Basta ako, papasok ako.”

Hindi naman ako makaalis dahil hawak nya ang kaliwa kong kamay.

“Paul, maliligo na ako. Bitiwan mo na yung kamay ko.”

“Sabihin mo muna na mahal mo ko,” Agad na sambit nya saka tinapunan ako ng tingin.

Hindi agad na-proseso ng utak ko ang kanyang sinabi. Kailangan ko pa bang lokohin ang sarili ko na hindi ko sya mahal gayong may pagtingin ako sa kanya at yung pagtingin na iyon ay lalong lumalalim habang nakakasama ko sya.

“Gusto kita,” Tanging nasagot ko bago matapos ang pagtatalo ng aking isipan at puso.

“What?” Sabi nya na umakto pang parang hindi nya narinig ang sinagot ko.

“Oo na. Mahal na kita.” Pagsuko ko na lamang dahil sa kakulitan nya.

“Pakiulit nga, hindi ko masyadong narinig.”

“Masyado pang maaga para mahalin kita.”

Natawa kaming pareho sa nangyayare sa pagitan naming dalawa. Napaismid naman ako ng bigla nya akong higitin. Agad ko namang inagapan ang sarili sa posibilad na madaganan sya, kaya naman mabilis na naitukod ko ang dalawang palad sa magkabilang gilid ng kanyang ulo.

“Kailangan ba patagalin pa muna bago mo mahalin? Paano kung habang tumatagal hindi mo namamalayan na nawawala na pala yung nararamdaman ng isang tao para sayo?” Sabi nya habang direktang nakatingin sa mga mata ko.

“Kahit gaano pa katagal kung mahal mo ang isang tao, kakayanin mong maghintay. Kaya hanggang nandyan ka’t nakikita ng mga mata ko, maghihintay ako hanggang sa dumating yung araw na pwede na at sasabihin ko sayo na hinding hindi mawawala ang pagtingin ko sa sayo.”

Isang normal na araw lang din naman ito para samin pero para sa isang katulad ko na may pagtingin sa kanya, walang araw ang hindi ko na mabibigyan ng kahulugan dahil simula ng makilala at magustuhan sya ng puso ko ay hindi lilipas ang isang araw na hindi ako magiging masaya.

Nang makauwi kami ng bahay nila ay agad na inasikaso ko ang mga natambak na gawain na naiwan ko at kailangan ko ng maipasa ang lahat ng iyon bago pa abutin ng deadline. Mabuti na lang ay may notes si Paul at makakagawa ako.

Inilatag ko na lang sa sahig ang lahat ng mga gagamitin kong materials at piniling duon na lang din pumuwesto dahil malawak ang espasyo kaysa sa study table nya.

Nagpaalam na lang ako sa mga kasabay naming kumain ng matapos na akong kumain at ganun na din si Paul. Hinayaan naman kami ng mga ito na pumanhik.

Inasikaso ko na agad ang lahat ng iyon nang maipuwesto ko ang sarili sa sahig. Hindi ko naman nilagay ang sarili sa daraanan ni Paul kahit pa na malawak naman ang kanyang silid.

“Cy, can I disturb you for a minute?” Rinig kong tinig nya sa kalagitnaan ng aking ginagawa.

“Bakit? May ipapagawa ka ba?” Pagtatanong ko naman saka akin syang nilingon.

“Yeah! Would you mind?” Pagpapaalam nya.

“Hindi naman. Ano ba yun?”

“Pwede bang isuot mo sakin itong singsing? Hindi ko masuot kase ang dulas ng kamay ko.” Pakikisuyo nya.

“Akin na,” Wika ko.

Itinigil ko naman pansamantala ang aking ginagawa saka kinuha na lang sa kanya ang hawak na singsing.

“Ang ganda nito ah. Saan mo nabili?” Puna ko sa hawak na singsing.

“Somewhere,”

“Parang ngayon ko lang ’to nakita. Nagsususot ka ba talaga ng singsing?” Sambit ko dahil sa labis na pagkagulat.

“Oo, baka hindi mo lang napapansin.”

“Baka nga,” Sang-ayon ko naman saka bumalik na lang sa ginagawa ng maisuot ko iyon sa kanya.

Bahagyang iniunat ko ang sariling katawan nang makaramdam ng pagkangalay sa aking ginagawa. Inayos ko sa pagkakasuot ang salamin saka isinandal ang sarili sa sofa. Kinuha ko naman ang cellphone at binuksan iyon.

“Tapos ka na ba sa ginagawa mo?” Puna sa akin ni Paul ng mapansin nyang tumigil ako.

“Sandali lang. Break lang muna.”

Nagbukas na lang ako ng messenger kahit pa alam kong wala namang magaaksaya ng oras para lang kausapin ako o iwan man lang ako ng mensahe.

Napatingin naman ako sa myday ni Paul kaya dali ko naman iyong pinindot. Tumingin muna ako sa gawi nya bago tumingin muli sa hawak na cellphone.

Napakunot noo naman ako sa nakita ko. Kaya inilapit ko pa ng husto ang sariling paningin sa screen para makita iyon ng lubusan. Nakikita ngayon ng mata ko sa litrato ang sariling nakaluhod habang sinusuotan sya ng singsing. Nabahala naman ako baka magkamali ng tingin ang mga makakakita nuon.

“Yung myday mo sa messenger?” Pagpukaw ko sa atensyon nya na busy sa ginagawa sa laptop.

“What’s with it?”

“Burahin mo. Baka makita ng mga kaklase natin. Baka kung ano pang isipin nila.” Malumanay kong suhestyon.

“Bakit ko pa buburahin kung marami ng nakakita and they also keep on messaging me right now,”

“Ano naman sinabi nila?”

“It’s me who is the one who’ll only knows it.”

Napakurap na lang ako sa sinabi nyang iyon. Ipinagsawalang bahala ko na lang baka nagbibiro lang sya. Minabuti kong tapusin na lang ang gawain at hindi na inabala pa ang sarili para isipin ang litratong iyon.

CHAPTER FORTY SEVEN

Kinabukasan maaga kaming pumasok ni Paul, hindi katulad kahapon na talagang pinilit ko pa syang bumangon para lang pumasok.

“Admirer, mauna ka na, may dadaanan muna pala ako.”

“Gusto mo samahan na kita? Maaga pa naman eh.”

“Hindi naman ako magtatagal.”

Hindi ko na lang pinilit ang sarili pang sumama sa kanya kaya mas minabuti kong magtungo na lang ng silid.

“Come here, I’m going to ask you a lot of things.” Bungad sa akin ni Vanessa na para bang may nagawa akong kasalanan.

“You’re now keeping secrets to me huh!”

“Ano namang ililihim ko sayo?” Naguguluhan kong turan sa kanya.

Inaya nya muna akong maupo at kapag kuwan ay mariin akong tinitigan at pinanlisikan ng mata.

“So, baka naman gusto mo magkuwento sakin,”

“Ano namang ikukuwento ko sayo? Alam mo diretsuhin mo na lang kaya ako. Hindi talaga kita makuha.”

“Why you didn’t tell me that you both have something?”

“Kami ba ni Paul ang tinutukoy mo?”

“Yup,”

“Wala namang kami.”

“Nagtatampo ako sayo,”

“Bakit naman?”

“Hindi ko alam kung anong meron ka kung bakit ganyan ka na lang pakitunguhan ni Paul,” Malungkot na tono ng boses nyang sabi.

“Kung iniisip mo na may namamagitan samin ni Paul, para sabihin ko sayo wala.”

“But anyways, congratulations,”

“For what? Wala naman akong matandaan na sinalihan ko ah. Alam mo naguguluhan na talaga ako sayo, Vanessa.”

“It’s not about it,”

“Eh! Tungkol naman saan?”

“Because you’re engage,”

“Anong engage? Anong pinagsasabi mo? Hindi pa ako engage, ano ka ba?” Mariin ko namang tanggi.

“Nakita ko MyDay ni Paul kahapon kaya wag mo ng itanggi. Look at your hands, what do you think is the meaning of that?”

Nagtatakang tiningnan ko naman ang aking kamay at laking gulat ko ng makitang may suot akong singsing sa kaliwang kamay.

“Hindi ko alam kung paano ko nasuot ’yan,”

“Stop denying it. I’m happy for the both of you.”

“Nagkakamali ka sa iniisip mo, Vanessa.”

“Gusto mo bang masaktan si Paul kapag nalaman nyang itinatanggi mo sa lahat ng tao ang engagement ninyo.”

“Ano?” Gulong gulo ko ng sabi.

“Congrats,” Bati sa akin ng kararating lang na si Kiara.

“Wala namang ibig sabihin yun at ito, hindi ko alam kung paano napunta sa akin ’to.” Pagtutukoy ko sa singsing na suot.

Tinangka kong hubarin ang singsing ngunit pinigilan ako ni Kiara at Vanessa.

“What do you think you’re doing?” Singhal sa akin ni Kiara.

“Cy, stop it. A lot of eyes has seen what has been posted. I know what you feel right now and it’s normal.” Kalmadong wika ni Vanessa.

“Vanessa and I, See how scared you are right now but who cares, right? The right thing you should do for him is to show him happiness of being together.” Kausap sa akin ni Kiara.

Hindi ko na pinilit pa silang maniwala sa gusto kong ipaliwanag. Alam kong walang maniniwala kapag sinabi kong hindi naman totoo yung pinost ni Paul na picture kahapon na hindi ko din naman pinagtuunan ng pansin.

“Kaya pala sobrang close nyo kase may something naman talaga. Hindi na ako manghihimasok pa dun pero masaya talaga ako para sa inyong dalawa.” Kinikilig na usal ni Vanessa.

“I wish you both have a strong, long and happy relationship.” Wika ni Kiara saka nilisan na kaming dalawa ni Vanessa.

“Don’t be bothered. You should be happy because you have him that are not scared to show the world how much he loves you. He even dare himself to post that picture.”

“Vanessa,”

“I know. You’re lucky to have him. Alam mo kung gaano kadami ang nagkakagusto kay Paul at isa na ako dun.”

Isa isa naman akong binigyan ng bati ng mga kaklase ko nung araw na iyon. Hindi ko naman alam ang gagawin kaya bandang huli at bilang ganti ay nagpapasalamat na lamang ako sa kanila.

Nadako naman ang paningin ko sa gawi ni Paul na binigyan lang ako ng isang ngiti ngunit inirapan ko lang sya at hindi na tinapunan pa ng tingin. Dumating naman ang oras ng break time.

“Tara, kain na tayo.”

“Wag mo kong kausapin.” Inis kong turan sa kanya habang inaayos ang gamit.

“Galit ka?”

“Kaka-engage nyo palang kahapon, nag-aaway na agad kayong dalawa,” Natatawang puna samin ni Ezekiel.

“Wag mo kong susundan,” Pagbabanta ko sa kanya saka nagmamadaling lumabas ng silid.

“Hintayin mo naman ako,” Usal ni Paul na sumusunod sa akin.

“Anong sabi ko? Diba ang sabi ko wag mo kong susundan.”

“Paanong hindi kita susundan? Galit ka.”

“Tanungin mo ’yang sarili mo at alamin mo kung bakit ako nagagalit,”

Natigil lang ako sa mabilis na paglalakad ng hawakan nya ako sa kamay. Pinukulan ko naman sya ng masamang tingin.

“Let’s talk,” Malamig nyang tinig.

“Bitiwan mo ako,” Pag-uutos ko ngunit hindi nya iyon sinunod bagkus iginiya pa ako palakad sa direksyon na gusto nya.

“Wag ka ngang maarte,” Narinig kong sabi nya na nagpainit ng ulo ko.

“Anong sinabi mo?”

“Stop pretending it,”

“Bawiin mo yung sinabi mo,”

“Why?”

“Babawiin mo o huhubarin ko ’tong singsing?”

“Oo na. Hindi ka na maarte.”

“Ngayon, pakawalan mo na ako.”

“Mag-usap muna tayo.”

Nagpaanod na lang ako ng dalhin nya ako sa student center at saka naupo sa isa sa mga bench duon.

“Don’t you like the compliments?”

“Ilagay mo yung sarili mo sa sitwasyon ko ngayon,”

“Hindi ka ba masaya?”

“Masaya ako pero hindi ko naman alam kung ano yung nararamdaman mo para sakin.”

“Gusto mo bang malaman yung nararamdaman ko para sayo?”

“Hindi ko kailangang magtanong.”

“Tatapatin kita, I mean it when I posted that picture.”

“Ilang beses na kitang sinabihan na wag mong paglalaruan ang nararamdaman ko para sayo. Alam kong alam mo na mahina na ako pagdating sayo pero wag mo sanang hayaang magsawa ako para pagsabihan ka ng paulit ulit.”

“I’m sorry,”

“Ayaw kong nagagalit ako sayo kase di hamak na admirer mo lang ako. Hindi pa sigurado kung masusuklian ba talaga yung nararamdaman ko.”

“Sabihan mo lang ako kung ayaw mo na sa admirer na katulad ko. Hindi naman ako magdadalawang isip na layuan ka.”

Sandaling katahimikan ang pumagitan sa aming dalawa.

“I know what I did was wrong. You’ve warned me but I didn’t listen.”

“Ayaw kong umakto na parang bata sa mga oras na ito pero hinihiling ko sayo na sana isipin mo muna yung mararamdaman ko pero kung hindi naman talaga mahalaga sayo yung nararamdaman ko, maiitindihan ko naman.”

“You think na pinaglalaruan lang kita? Iniisip mo ba na trip ko lang ang lahat ng ’to?”

“Ayaw kong dumating sa punto na ’yan. Kaya hangga’t maaga pinipigilan ko ang sarili ko na mag-isip ng hindi maganda tungkol sayo.”

“I’m sorry. Hindi ko na uulitin.” Sabi nya saka tumayo na’t iniwan ako.

Siya pa talaga may ganang mag-walk out ah. Pinagmasdan ko lang si Paul na naglalakad na pabalik ng classroom. Hindi naman ako nagdalawang isip na sundan sya.

Hinawakan ko sya sa braso nya na ikinalingon at ikinahinto nya. Binigyan ko naman sya ng maamong tingin dahil kahit papaano naging masaya din naman sya habang ginagawa ang bagay na iyon.

Hindi ko alam kung bakit ba masyado kong pinapalaki yung sitwasyon na dapat tinatanggap.

Tumingin ako sa kamay nya at dahan dahan ko namang ipinagsakilop ang mga daliri ko sa pagitan ng mga daliri nya.

“Maghihintay ako,” Sinsero kong sabi nang tumingin ulit ako sa kanya.

“You don’t have to, Cy.”

“Pasensya ka na din. Nabigla lang kase ako sa ginawa mo.”

Nawala naman sa isip ko na nasa open ground na naman kami ng mga sandaling iyon na parang hindi din narinig ang pagtunog ng bell.

“Salamat nga pala dito sa singsing. Panigurado mahal bili mo dito?” Sabi ko habang sinisipat ang singsing na suot at inisip na baka regalo nya lang din sa akin iyon.

“Binili ko talaga ’yan para sayo.”

“Paano mo pala nasuot sa akin ’to? Wala naman akong matandaan na hiniram mo yung kamay ko.”

“Sinuot ko ’yan sayo habang natutulog ka,”

“Wala naman sigurong ibig sabihin ’to diba?”

“Hindi ka naman siguro manhid para hindi mo malaman ang ibig sabihin,”

Bumalik na lang kami ng silid ng mga oras ding iyon. Napahinto na lang kami sa tapat ng pinto nang makitang nanduon na ang prof namin.

“The both of you,” Wika ni Ma’am Gorida.

Mariin nya kaming pinakatitigan na dalawa. Nadako din ang paningin nya sa magkahawak naming kamay. Balak ko sanang higitin iyon ng higpitan ni Paul ang pagkakahawak sa kamay ko.

“You think they’re going to fit in to our booth?”

“The timing is right, ma’am. They’re just got engage yesterday. I think they are suit to our marriage booth.”

“Wow, congratulations.” Masayang bati sa amin ng guro.

“Thank you, Ma’am.” He said in a comfortable manner.

“Pumasok na kayo at may pag-uusapan tayo.” Wika ng guro.

Napagkasunduan ng buong klase na kaming dalawa ni Paul ang mamamahala sa booth na balak namin gawin. Hindi naman mahirap ang task kaya hindi na ako nagbigay pa ng kahit anong reaksyon.

---

“Crush?” Kausap ko sa kanya sa hawak na cellphone.

“Yup, Admirer? Are you on your way to come to me?”

“Kakatapos lang ng trabaho ko. Pauwi na din ako. Kaya tatanungin sana kita kung may gusto ka bang ipabili para madaanan ko muna?”

“Ikaw lang ang gusto ko,”

“Ano nga?”

“Why don’t you offer yourself to me instead of wasting your money with some treats which isn’t delicious unlike me.”

“Stop being so full of yourself, crush.” Natatawa kong turan.

“Ano na lang ’yung paborito mo?” Dagdag ko pa.

“You’ll always be my favorite,”

“Wag mo kong paasahin,”

“Try to sell yourself to me and I think that would be a delicious treat I’ll received if ever.”

Wala naman syang gustong ipabili pero bumili na pa din ako para sa aming dalawa. Kung ayaw man nya, ako na lang ang uubos ng binili ko kung sakali.

Naabutan ko si Paul na nakaupo sa labas ng bahay nila habang nakatutok sa cellphone.

“Crush, bakit nasa labas ka pa? Anong oras na.”

“I’m waiting on you,”

“Nandito na ako. Pumasok na tayo sa loob,”

Tumayo naman sya sa pagkakaupo at pinagpag ang pang-upo.

“Para sayo,”

“What’s this?”

“Snacks,”

Nangingiting tinapunan naman nya ako ng tingin. Nagtungo na lang sya sa gate ng bahay at binuksan iyon.

“Akin na yang bag mo,”

“Bakit?”

Hindi na sya nagsalita pa at hinubad na lang sa akin ang nakasukbit na bag saka nauna ng pumasok ng bahay.

Tahimik na ang bahay nila at tanging kaming dalawa na lang ang gising marahil ay gabi na din. Nagtungo na lang kami sa kanyang silid.

“Magbihis ka na. Lalabhan ko yang uniform mo,”

Nabigla naman ako sa sinabi nyang iyon. Napangiti na lang ako at hindi na lang pinansin saka hinubad na lang ang suot na uniform. Kinuha naman nya iyon sa akin nang aking mahubad.

Nakakapanibago lang dahil hindi ko pa naman sya nakikitang maglaba. Kaya dali ko naman syang sinundan sa banyo. Nakita ko din duon ang school uniform ko na nakasampay.

Isinandal ko na lang ang sarili sa nakabukas na pinto habang naka-cross arms na pinagmamasdan sya.

“Nagpapasikat ka ba sakin, crush?” Pagtatanong ko.

“I know you’re tired and I’m here to help you. So, don’t overthink about this.”

“Paano ako mapapagod kung ikaw yung kahulugan ng salitang buhay ko?”

Nakikita ko naman kung gaano sya kaseryoso sa ginagawa.

“Wag mo ng labhan maigi. Hindi naman masyadong madumi ’yan.”

Lumapit ako sa kanya at nagulat naman ako ng pahidan nya ako ng bula sa ilong. Kaya bilang ganti pinahidan ko din sya ng bula.

Kahit papaano sa loob ng tatlong araw hindi ako nakaramdam ng pagkabugnot dahil nandyan sya at nalilimutan ko pansamantala ang problema ko.

---

Bumangon ako sa pagkakahiga ko sa kama ni Paul ng gabing iyon. Hindi kase ako makatulog kaya pinili kong lumabas na lang muna ng kwarto nya. Tulog na si Paul. Dinala ko na lang ang sarili sa terrace na nanduon at saka nag-cellphone.

Nang maburyo ay pinili ko na lang na bumaba para libangin ang sarili. Nagbabakasakaling baka duon sa paraan na yun ako dalawin ng antok. Marahan naman akong bumaba ng hagdan at iniwasang hindi makagawa ng miski anong ingay.

Alas dos pa lang ng madaling araw at hindi pa din umuuwi yung antok ko. Naupo na lang ako sa sofa saka nanuod na lang ng funny videos.

Bigla naman akong nakaramdam ng gutom kaya dali dali akong pumunta ng kusina at binuksan ang ref para maghanap ng makakain. Nakita ko naman duon yung hindi pa nauubos na chocolate truffles na ginawa namin nung nakaraang araw ng crush kong tulog na.

Madaming pagkain at halos hindi ako makapili dahil lahat naman masarap. Napangiti na lang akong bigla ng maalala ko yung salitang masarap kase pilit na pinapamukha nya sakin na masarap sya.

Aaminin ko na hindi din naman masama yung sinabi nya dahil tama din naman sya sa sinabi nya pero para sa akin kaunti lang at wala naman akong balak na kainin o tikman sya.

Naipilig ko na lang ang sariling ulo dahil sa mga naiisip ko. Kaya ng huli malamig na tubig na lang ang aking kinuha. Kumuha ako ng baso at sinalinan iyon ng malamig na tubig.

“Oh! Cy, Bakit gising ka pa?”

Napatingin naman ako sa nagsasalitang iyon. Tinapos ko muna ang pag-inom saka sinagot ang tanong nya. May bitbit itong bote ng alak.

“Ah! Hindi po kase ako makatulog. Kayo po? Mag-iinom po ba kayo?”

“Actually, kanina pa kami nag-iinom ng mga katrabaho ko.”

Sinilip ko naman ang mga ito sa may pool area.

“Alam mo para antukin ka, samahan mo na lang kaming uminom. Sinisigurado ko sayo na makakatulog ka na.”

“Pasensya na po kuya ford pero kase hindi po ako nainom.”

“Not a problem. Tara.” Sabi nya sabay inakbayan ako’t iginiya patungo sa pool area kung saan nag-iinom ang dalawa pa nyang kasama.

Hindi ko naman magawang tanggihan dahil hindi na ako nakapagsalita pa mula ng higitin na nya ako patungo dito.

“Bro, this is Cy. My brother’s best friend.”

“And Cy, this is Matt and Felix. Mga kaibigan ko.”

Binati naman namin ang isa’t isa.

“Oo nga pala. Musta na pala yung kapatid mo?” Pagtatanong ni Matt.

“He is fine and all thanks to Cy.”

“What do you mean all thanks to Cy?” Pagtatanong naman ni Felix.

“Hindi ko alam kung maniniwala kayo pero si Cy lang ulit nakapagpangiti kay Paul.”

“Ilang taon ka na ba, Cy?”

“17 po,” Nahihiya kong sagot.

“Bata pa, Ford. Wag mo munang painumin.”

“Okay lang ’yan. Ayos lang naman sayo, diba, Cy?”

Tumango na lang ako bilang pagtugon na hindi ako tumututol na daluhan sila sa pag-inom.

Inabutan naman ako ni Kuya Ford ng apat na beer in a can.

Napatingin naman ako sa gawi nito dahil sa pagtatakang apat na beer agad ang uubusin ko.

“Tulog na ba si Paul?”

“Opo,”

“Sayang. Ayain din sana natin mag-inom.” Wika ni Matt.

“Hindi papayagan ’yon ni mom. Kilala nyo naman si mom na strikto ’yan pagdating kay Paul.” Pagtutol naman ni Kuya Ford.

Samantalang ako hindi man lang nya kinunsulta kung ayos lang ba sakin mag-inom o kung kaya ko bang mag-inom. Hindi ko na din naman inisip dahil hindi din naman ito ang unang pagkakataon na uminom ako ng alak.

“Kaya mo ’yan. Ubusin mo ’yan.” Pangangatyaw nila sa akin.

---

Paul POV

Nagising na lamang ako ng maramdaman kong wala si Cy sa tabi ko. Agad naman akong napabangon sa isiping wala sya. Kaya dali dali akong tumayo saka nagtungo ng banyo dahil baka nagbanyo lang sya ngunit wala akong nadatnan duon.

Lumabas ako ng kwarto ko at nagbabakasakaling nasa terrace lang sya ngunit hindi ko din sya nadatnan duon. Nagmamadaling binaybay ko ang hagdan dahil baka nasa sala lang sya at nanunuod ng funny video.

Walang Cy akong naabutan sa sala ngunit isang pamilyar na tinig naman ang aking naririnig mula sa labas ng bahay. Hinanap ko naman iyon at hindi ako nasisiyahan sa nakikita ngayon ng dalawa kong mga mata.

Nakikita ngayon ng mga mata ko ang masayang hitsura ni Cy habang nakikipag-inuman kay kuya at sa mga kasama nito. Nakikita din ng mga mata ko kung paano nya tuloy tuloy inumin ang laman ng hawak na alak. Inis na nilapitan ko sila at inagaw kay Cy ang alak.

“Not to be rude but what do you think you’re doing, kuya?”

“We’re just having fun. Join us,” Lasing na turan sa akin ni Kuya habang inaabot sa akin ang isang bote ng vodka.

“Dito ka na lang maupo sa tabi ko, Paul.” Narinig kong turan sakin ni Cy.

“Nakailan na si Cy?” May inis na pagtatanong ko dahil inaya pa nila si Cy na mag-inom.

“I don’t know pero lahat ng ’yan, sa kanya ’yan,” Sabi ni kuya habang tinuturo ang mga latang wala ng laman.

Lalo naman akong nainis dahil ang dami na nun. Hindi ko din naman alam kung anong oras sya bumaba.

“Bakit?”

“Paul, ayos lang sakin. Wala din naman tayong pasok bukas,”

Pinagmasdan ko lang si Cy habang nakikipag-cheers sa mga kasama at saka sabay ininom ang hawak na beer.

Muli kong inagaw iyon sa kanya saka walang pasabing hinigit sya papasok ng bahay dahilan para mapatayo sya.

“Ano bang ginagawa mo?”

“I should be the one who’d asking you that. Anong ginagawa mo?”

“Nag-iinom,”

“You’re not just drinking. You’re drinking with my brother and with his friends.”

“Ano naman?”

“I don’t like the idea of you drinking with them,”

“Uy, Si crush nagseselos. Wag ka mag-alala hindi kita ipagpapalit sa kanila.” Lasing na turan sa akin ni Cy. Nasuya naman ako nang maamoy ko ang simoy ng alak sa kanya.

Hindi ko naman maiwasang hindi mainis at magalit.

“Hindi ako nagseselos. Hindi ko lang gustong makita yung admirer ko na umiinom ng alak at may kasamang ibang lalake,”

“Aminin mo na kase na nagseselos ka? Halata naman dyan sa reaksyon mo,” Pang-aasar nya sa akin.

“Inaya kase ako ng kuya mo. Hindi naman ako makatanggi kase nahihiya ako at saka wala namang masama. Minsan lang naman ’to kaya hindi na din ako tumanggi.”

“Paano kung inaya ka ni kuya sa kwarto nya hindi mo din tatanggihan?”

“Syempre tatanggihan ko. Ibang usapan na naman ’yun at saka hindi naman nya ako inaaya sa kwarto nya.”

“Hindi pa pero kung hindi ako dumating tapos parehas pa kayong lasing na lasing, tingin mo ba makakatanggi ka pa ba kapag nalasing ka na?”

“Wag mo ngang pag-isipan ng ganyan si Kuya Ford. Hindi naman kami aabot sa ganun. Ikaw lang nag-iisip ng ganyan,” Sabi nya sabay aktong tatalikuran na ako ngunit mabilis na hinigit ko sya pabalik.

“Saan ka pupunta?”

“Babalik na dun. Madami pang alak dun. Tara.”

“Hindi ka na mag-iinom. Bumalik na tayo sa kwarto.”

“Mamaya na. Hindi pa ako inaantok. Kung ayaw mo mag-inom, mauna ka ng bumalik kase ako mag-iinom pa ako.”

Hindi ko naman makilala ngayon ang kaibigan dahil sa pagkalasing nito. Marahil nag-iiba ang kilos nya dahil lango na sa alak pero hindi ko din maiwasan na hayaan na lang si Cy.

“Guarding Cy, my dear brother?” Natatawang pagpaparinig sakin ni Kuya ng makitang lumapit ako’t naupo sa tabi ni Cy.

“Wala na pala tayong alak,”

“Ako na lang ang kukuha,” Suhestyon ng katabi kong kanina pa lasing.

“Ako na ang kukuha,” Pag-aalok ko naman.

Tumayo naman na ako at nagtungo sa loob ng bahay. Binuksan ko ang cooler ng ref which is dun nakalagay ang mga alak. Hindi ko naman namalayan ang pagsunod sa akin ni Cy.

Huli na ng malaman ko nang maramdaman ko ang mga bisig nyang yumayapos na ngayon mula sa aking likuran. Tinapunan ko naman sya ng tingin at talagang mababakas sa mukha nya ang labis na pagkalasing. Nginitian naman nya ako.

“What do you want?”

“May sasabihin ako sayo,”

“What is it?” Kunot noo kong turan dahil hindi pa din nawawala ang inis na nararamdaman ko sa ginawa nya.

“Ibubulong ko sayo,”

Ibinaba ko naman ng kaunti ang sarili at inilapit sa kanya ang kaliwang tainga. Wala naman akong narinig na binulong nya ngunit isang paghalik sa pisngi ang tanging iginawad nya sa akin.

Bigla naman akong natulala at hindi agad makagalaw sa ginawa nya dahil nabigla din ako. Nagulat din ako dahil ngayon lang nya ginawa ang ganuong bagay.

“Alam ko galit ka samin ni Kuya Ford,”

“May magagawa pa ba ako?”

“Wala na at saka isa pa itigil mo nga ’yang kakahinala mo dyan saming dalawa ni Kuya Ford, sinasaktan mo lang ’yang sarili mo,”

“Hindi mo pa nga ako boyfriend pero paano na lang kapag tayo na,” Dugtong nya pa na tuluyan ng nagpatikhim sa akin.

Hindi ko inaasahan ang lahat ng iyon na manggagaling sa kanya. Baka nasasabi nya lang dahil sa kalasingan. Hindi ko na lamang binigyan ng kahulugan ang sinabi nya at ibinalik na lang ang sarili sa pagkuha ng mga alak.

“Tulungan na kita,” Alok nya sabay kumalas sa pagkakayakap sa akin.

Pinagmasdan ko lang ang masayang mukha ni Cy habang kumukuha ng alak. Kahit papaano masaya na din ako dahil nakikita ko ang mga ngiti sa labi nya. Iyon lang naman ang mahalaga para sa akin.

Bumalik na kami bitbit ang mga bagong dalang alak.

“Ang lakas mo din pala mag-inom, Cy. Next time, I challenge you na mas marami pa maiinom mo kaysa dito.”

“May okasyon po ba, Kuya Ford?” Pagtatanong ni Cy habang binubuksan ang hawak na beer sabay lagok.

“Wala naman pero ayos lang ba sayo na mag-inom pa tayo sa susunod na mag-punta ka ulit dito?”

“Basta may alak, Kuya Ford. Hindi ko tatanggihan ’yan.”

Napasulyap naman ako kay Cy na para bang tubig na lang sa kanya ang iniinom tapos sa isiping pumayag na naman sya sa alok ni kuya. Hindi ko naman maiwasang hindi mag-alala sa ginagawa nya ngayon.

“There will be no more next time. This would be the last na makikita kitang mag-inom, Cy.”

Nag-alala naman ako dahil nakakailan na syang lata ng beer at hindi naman tama para samin na uminom ng marami gayong wala pa naman kami sa hustong gulang.

Habang tumatagal lalong napapadami sa pag-inom si Cy. Hindi ko naman magawang tanggihan ang inaabot sakin ni Cy na beer kaya ramdam ko na din kahit papaano ang pagkalasing.

Bagsak na ang dalawang kaibigan ni kuya at tanging silang dalawa na lang ang naiiwang matatag. Hindi ko alam kung aayaw na din ba ako kaso ayaw ko naman iwan si Cy.

“Mga ’tol dun na kayo matulog sa guest room.” Sabi ni Kuya sa mga kaibigan.

“Paul, kaya mo pa ba?” Narinig kong pagtatanong ni Cy ngunit tanging tango lang ang nagawa ko.

“Lasing ka na. Matulog ka na din.”

“Samahan ko lang ’tong mga ’to, Cy.” Sabi ni kuya saka iginiya ang mga kaibigan papasok ng bahay.

Nairita naman akong bigla dahil kay Cy lang sya nagsabi kahit na nandito din ako.

“Hayaan mong kaming dalawa na lang ni Kuya Ford ang umubos nito. Umakyat ka na.”

Hindi ko naman nagustuhan ang sinabi nyang iyon kaya mariin iyong tinanggihan ng isipan ko.

“Kaya ko pa,”

“Crush, tama na. Nakarami ka na. Sige na, umakyat ka na din.”

“Are you trying to make time to have some private small talk with my brother?” Inis kong turan sa kanya.

“Yan ka na naman. Ang sakin lang naman baka kase lasing ka na,”

“Well, I can handle myself and If ever I get drunk, I can take care of myself.” Diretso kong sabi sabay lumagok sa hawak na beer.

“Okay,” Tanging sagot na narinig ko mula sa kanya.

Hindi ko na naman sya pinigilan pa na mag-inom dahil nagugustuhan ko na din ang ginagawang pag-inom.

Nilapag ko ang hawak na beer sa lamesa. Hindi ko na din mapigilan ang sunod sunod na pagbagsak ng aking mga talukap. Naisandal ko na lang ang sariling noo sa kaliwang palad na nakatukod sa ibabaw ng lamesa.

“Kung inaantok ka na, umakyat ka na din. Aalalayan kita,” Narinig kong tinig ni kuya na kababalik lang.

Pinukulan ko naman sya ng mariin na tingin.

“No, I’m not yet sleepy.”

Hindi ko na din pansin ang mga ginagawa ko.

“Cheers,” Pangunguna ni Kuya na amin namang tinugunan.

“Cy, Pwede ba kitang tanungin?” Pagpapaalam ni Kuya.

“Opo, tungkol po ba saan?”

“Wag kang magagalit sa itatanong ko sayo, pansin ko lang kase na parang may pagkamalambot ka kumpara dito sa kapatid ko, bakla ka ba, Cy?”

Napakunot noo naman ako sa ginawang pagtatanong na iyon ni Kuya.

“Kailangan nya bang sagutin ang tanong mo?”

“It’s up to him. Gusto ko lang malinawan.”

Napatingin naman ako sa gawi ni Cy na hindi alam kung anong sasabihin o isasagot sa tanong ni Kuya.

“It doesn’t matter. Mag-inom na lang tayo.” Bawi agad ni kuya.

---

Cypress POV

“Let’s just leave this mess to our maids. Magpahinga na kayong dalawa.” Rinig kong suhestyon ni Kuya Ford.

Kahit nahihilo ay pinilit ko pa ding tumayo. Nakikita ngayon ng mga mata ko ang bagsak ng si Paul dahil sa dami din ng nainom.

“Paul, dun ka na magpahinga sa kwarto mo.” Sabi ko habang inaalalayan syang tumayo.

Iniakbay ko na lang ang isa nyang kamay sa akin para ng sa ganun ay hindi sya mawalan ng balanse. Halos pagewang gewang kami habang naglalakad papasok ng bahay.

“Wag ka munang matulog. Hindi kita kayang buhatin.”

Halos abutin kami ng syam syam marating lang ang ikatlong palapag. Halos kamuntikan na din kaming mahulog sa hagdan na maagap ko namang inaksyunan.

Yakap yakap ko na ngayon si Paul dahil pakiramdam ko tulog na din. Inabot ko na lang ang siradura ng pinto saka pinihit iyon. Marahan ko namang inihakbang papasok ang mga paa habang akay akay ko ang isang ito.

Nabahala naman ako ng matumba kaming pareho sa sahig kaya maagap kong hinawakan ang ulo nya para ng sa gayon ay hindi sya mabagok.

Bigla namang nag-init ang pakiramdam ko ng mapansin kong sobrang lapit na ng mukha namin sa isa’t isa. Napalunok na lang ako habang pinagmamasdan ang gwapo nyang mukha. Lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko ng dumako ang paningin ko sa labi nya.

I suddenly close my eyes and slowly land my lips into his lips. Hindi ko na nagawa pang pigilan ang sarili nang lumapat na ang aking labi sa kanyang labi. Nabuhayan naman ako ng maramdaman ko ang pagtugon nya sa ginagawa kong paghalik.

“Cy,” Sambit nya sa pangalan ko sa pagitan ng mga labi namin.

Naramdaman ko naman ang pagdapo ng kamay nya sa aking likod at marahang hinagod iyon. Lalo pa akong ginanahan sa ginagawa nyang iyon. Nabalik naman ako sa ulirat ko ng maramdaman ko ang pagdapo ng kanyang kamay sa harapan ko.

“Putangina,” Kinakabahang nasambit ko kaya agad na pinigilan ko ang sarili.

Agad na tinanggal ko ang pagkakahawak duon ni Paul. Isang malakas na buga ang ginawa ng aking baga. Inalalayan ko na lang si Paul na bumangon sa pagkakahiga sa sahig saka inihiga na lang sya sa kama nya.

“Dito ka na matulog,”

Napaisip naman ako sa sinabi nyang iyon. Hindi pwedeng dito ako matulog gayong pareho kaming lasing at maaaring hindi ko mapigilan ang sarili sa isiping ipagpatuloy ang bagay na ginawa ko.

“H-Hindi na. Matulog ka na.” Napatitig na naman akong muli sa labi nya at para bang hinihigop ako nuon.

Pinigilan ko na lang agad ang sarili saka lumabas na lang din ng kanyang silid. Kinakabahang napahawak na lang ako sa aking labi.

Bago pa magbago ang isip ko ay bumaba na lamang ako saka nagtungo ng guest room para duon na lang matulog ngunit pagbukas ko ay natutulog na duon ang mga kaibigan ni kuya ford.

Napagdesisyunan kong sa sofa na lang sa sala matulog. Hindi ko na pinigilan pa ang sariling matulog. Nagpapasalamat din ako sa alak dahil kahit papaano ay nakatulog na din ako.

CHAPTER FORTY EIGHT

Hindi ko magawang ibangon ang sarili sa pagkakahiga ko sa kahabaan ng sofa ng umagang iyon dahil sa sobrang sakit ng ulo ko. Hindi naman ako magtataka kung bakit dahil napadami din talaga ako ng inom kagabi. Nahihilong naupo ako sa sofa habang sapo sapo ang sentido ko.

Nagtatakang napatingin ako sa kumot na sumama sa pagbangon ko. Inisip ko naman kung sino ang nagkumot sa akin. Napangiti na lang ako na pangalan agad ni Paul ang unang sumagi sa isipan ko.

“Bilisan nyo. Bumaba kayong dalawa rito.” Narinig kong sigaw ni tita kaya mabilis akong napatuwid sa pagkakaupo ko.

“Mabuti naman at gising ka na.” Turan sa akin ni Tita.

Hindi ko naman mawari ang pagbungad nyang iyon sa akin kung galit ba sya o hindi. Agad ko namang pinagmasdan ang hitsura nya at mababakas duon ang labis na pagkainis. Bigla naman akong kinabahan.

“How long would you make me wait?”

Nakita ko naman ang maamong hitsura pagbaba ng dalawang makapatid sa hagdan. Hindi ko naman maisip kung bakit nagagalit si Tita ngayon dahil hindi pa gumagana ang utak ko at dahil na din sa iniinda ko pang hilo.

“Come here, the both of you.”

Nakikita ng dalawa kong mata kung paano sila matakot sa sariling ina. Marahan silang tumabi sa pagkakaupo ko sa mahabang sofa.

Nakatungo ang dalawa ng tignan ko ito kaya ng dumapo ang paningin sa akin ni Tita ay napatungo na lang din ako.

“How many times I should tell you this, Ford? Ha? You’re the eldest. You should know what to do and what to show.”

“Mom, Paul is not a kid anymore.”

“Oh! Yeah! Then teaching him to drink and also his friend.”

“Why you keep on blaming me on this matter? He is turning eighteen this coming days. Don’t treat him like baby, Mom. He even know now how to pleasure himself and he can even give you a grandchild whenever he wanted to.”

“Kailan ka pa natutong mag-inom, Paul? Ha?”

“It’s all kuya’s fault. Hindi naman talaga ako mag-iinom kung hindi lang nya ako inaya.”

“I didn’t let you to join us. It’s only Cy who I offered for a drink.”

Nataranta naman ako ng marinig ko ang pangalan ko. Hindi ko naman alam kung saan ko pa iuupo ang naglilikot kong puwit.

“Okay, mom, I’m sorry. I know what I did was wrong but mom, I’m not a kid anymore and you shouldn’t treat me like this way. I’m a big man now. Kuya is right. Kaya na kitang bigyan ng apo kailan ko man gustuhin. Nakakahiya tuloy kay Cy na pinapagalitan mo ako sa harapan nya.”

“I don’t care kung may makakita man sa inyo na pinapagalitan ko kayo.”

Nataranta na naman ako ng madinig ko na naman ang pangalan ko. Mariing napapikit na lang ako sa namumuong tensyong pakiramdam ko ay madadamay din ako.

“I’m your mom and I’m just doing what is right for the both of you. I just don’t want you unprepared for your future.”

Napaisip naman ako sa sinabing iyon ni tita. May kinalaman ba ang alak sa magiging future ng mga anak nya? Kung tutuusin wala namang masama kung gusto mo mang mag-inom. Sino ba ako para husgahan ang nagiging pangaral nya sa sariling anak pati na din sa pagpapalaki sa mga ito. Nag-aalala lang naman siguro sya para rito.

“Fix yourself upstairs. We’re going to have a breakfast with your uncles.” Pag-uutos ni Tita.

Tumayo din naman ang mga ito at yumakap sa ina para humingi ng tawad. Napangiti na lang din ako habang pinagmamasdan silang mag-iina.

Tumayo na lang din ako para sundin ang inuutos ni Tita at para makaiwas na din.

“Cy,” Napahinto naman ako sa balak kong pag-alis ng tawagin ako ni Tita.

Sinasabi ko na nga ba. Bulyaw ng isipan ko.

“B-Bakit po?” Nauutal kong sabi dahil sa kaba.

Baka magalit din sya sa akin dahil sa ginawa ko.

“Maupo ka,”

Sinunod ko naman ang sinabing iyon ni Tita.

“Pasensya na po kayo, Tita. Ayaw ko lang po maging bastos sa harapan ni Kuya Ford kaya pumayag po ako ng yayain nya po akong mag-inom.” Pangunguna ko para ng sa ganuon ay mabawasan ko ang galit na maaaring ipukol nya sa akin.

“I wasn’t expecting that you will say those words.”

“Kagustuhan ko din po ’yon kaya pagalitan nyo din po ako. Hindi po ako exceptional dito.”

“I’m not going to give my word to you. I was just shocked. Hindi mo pa nga alam ang sasabihin ko humihingi ka na agad sakin ng  pasensya.” Natutuwa nitong sabi.

Bigla naman akong nahiya dahil sa ginawa kong pangunguna sa kanya. Hindi ko naman alam kung ano ba talaga ang gusto nyang sabihin kaya inunahan ko na agad sya marahil dala na din ng labis na kaba na aking nadarama.

“I was about to check on you kase dito ka natulog sa sala. Hindi ka ba gininaw?”

Nabasag naman ang kabang dumadaloy sa kaibuturan ng kalooban ko ng marinig ko iyon.

“Hindi naman po. Medyo masakit lang po ang ulo ko.”

“I see. Hindi ka man lang inasikaso ng magagaling kong anak. Kaya ako na lang ang nag-abala para kumutan ka kaninang madaling araw ng magising ako.”

Napahinto naman ako sa sinabi nyang iyon. Kung gayon hindi si Paul ang nagkumot sa akin kundi si Tita. Sabagay magagawa pa ba nya ’yon, ako pa nga mismo naghatid sa kanya sa silid nya. Landi ko.

“P-Pasensya na po kayo.”

“Iniisip mo rin ba napapagalitan din kita. Siguro pagsasabihan na din kita dahil kaibigan ka din ng anak ko. Kung maaari lang sana, wag muna kayong mag-inom.”

“S-Sige po. Gagawin ko po.”

“Ayaw ko ng mauulit pa ito,” Dagdag pa nya.

Tumango na lang ako bilang pagsangayon na susundin ko ang kanyang bilin.

Hindi ko naman alam ang dahilan kung bakit against sya sa ginagawang pag-iinom ng alak ng mga anak gayong may mga alak naman na nakalagay sa cooler ng ref nila. Minsan talaga magugulo din ang mayayaman, kay hirap ding intindihin.

Nirespeto ko na lang ang mga tinuran sa akin ni Tita at wala naman akong pagtutol duon.

Nagpaalam na lang ako kay Tita ng payagan na din nya akong umakyat para magbihis at ayusin din ang sarili. Nagtungo na agad ako ng hagdan ngunit napahinto ako ng marinig ko ang pagtatalo ng magkapatid.

“Pinagtatanggol kita kay mom tapos iyon pa ang maririnig ko sayo,” Narinig kong sabi ni Kuya Ford habang kausap si Paul.

“Bakit ba kase inaaya mo pa si Cy na mag-inom?”

“What’s wrong about it? Aminin mo nga sakin, may gusto ka ba kay Cy kaya ka umaakto ng ganyan?”

Hindi ko na muna tinuloy ang pag-akyat at hinayaan muna silang dalawa na mag-usap at isa pa ayaw ko ding makinig sa pagtatalo nila. Napabuntong hininga naman ako dahil iniisip ko na malaking bahagi din na kasalanan ko.

Hindi naman mag-iinom si Paul kung hindi dahil sakin pero hindi ko na din naman kasalanan kung alam naman nilang pinagbabawalan silang mag-inom. Ang sakin lang naman ay pakisamahan at pakitunguhan sila ng maayos.

Hinintay ko munang humupa ang tensyon sa pagitan ng magkapatid saka na ako tuluyang umakyat at nagtungo ng silid ni Paul.

“Pinagalitan ka ba ni mom?” Bungad na tanong nya sa akin.

“Hindi naman pero pinagsabihan na din nya ako.”

“Pasensya ka na kung napagalitan ka pa,”

“Ayos lang sakin ’yon. Totoo nga nyan, bigla kong na-miss si mama kase minsan pinapagalitan din ako nun.”

“Gusto ko ding mapagalitan ni mama,”

“Bakit mo naman gusto?”

“Ibig sabihin lang nun, parte na talaga ako ng pamilya nyo.”

“Asus! Hindi mo gugustuhing mapagalitan ni mama. Iba magalit ’yon.”

“Malay natin. Malakas kaya ako sa pamilya mo.”

“May pagkamahangin ka din pala minsan, crush.” Pang-aasar ko sa kanya.

Sabay na lang kaming bumaba ng ipatawag na kami ni tita para sa agahan kasama ang mga kamag-anak nila na kadarating lang.

“How long it’s been since I last saw my nephews. Mas lalo pa kayong tumangkad na dalawa. Siguro may mga pinopormahan na kayo ’no.” Masiglang sabi ng isang lalaki na sa tingin ko ay tiyuhin nila.

Nandito kami ngayon sa may pool area kasama ang mga tito at tita nila galing probinsya which is mayayaman din talaga pero hindi mo mapapansin iyon sa kanila.

“Hindi nyo sinabi sa amin na sinundan nyo pa pala si Paul, Jen.” Wika ng isang ginang.

“Kung tinutukoy nyo ang katabi ni Paul. Hindi naman sy anak. Ipakilala mo sila sa mga tito mo.”

“Uhm! This is Cy, my classmate and also my best friend. Cy, I want you to meet my uncles and my aunties.”

Napalunok naman ako ng sunod sunod ng matuon ang atensyon nilang lahat sa akin.

“Oh! My bad. I’m sorry. I thought she is your daughter, Jen.”

“Tell me, nililigawan ka na ba nitong pamangkin namin?” Pagtatanong naman ng isa pa nyang tito.

Hindi ko alam ang mga pangalan nila basta marami kaming nakain ngayon dito sa hapag. Tatlo nyang tita at dalawa nyang uncle na mga kapatid ni tita.

“H-Hindi po. P-Pareho po kaming lalaki. Hindi po kami bagay sa isa’t isa.” Napatingin naman ako sa gawi ni Paul na para bang hindi nagustuhan ang naging kasagutan ko sa tanong ng kanyang tito sa akin.

“I’m sorry again. Nung unang kita ko pa lang kase sayo babae na agad ang tingin ko sayo. Kaya nga ang akala ko boyfriend ka na nitong si Paul.”

“Hindi nga, hijo? Lalaki ka ba talaga?” Pagtatanong naman ng isa pa nyang tita.

Hindi ko alam kung bakit sa gawi ng papa ni paul ako napatingin. Diretso naman itong nakatingin sa akin na pakiwari ko’y masinsinan din akong sinisipat.

“Marami nga din pong nasasabi kaso hindi ko na lang po pinapansin. Naiilang din po kase ako. Hindi ko nga din po alam kung bakit ganito ’yong naging anyo ko.” Pakikisabay ko na lang sa agos ng usapan.

Hindi naman ako makakain ng maayos dahil sa ginagawa nilang pagtatanong sa akin ng kung ano ano pero hindi ko naman minasama iyon.

Natapos na lang kaming kumain na sa akin pa din nakatutok ang atensyon ng mga tito at tita nya na akin din namang nakapalagayan ng loob dahil mababait at mapagkumbaba naman ang mga ito. Nakakatuwa lang na may ganitong klaseng pamilya si Paul.

“How’s being in a hot seat today?” Pang-aasar ni Paul sa akin habang pumapanhik.

“Mababait naman silang lahat. Akala ko nga hindi ako mapapansin.”

“You’re beautiful and no one will never recognize it,”

“Anong magandang pinagsasabi mo dyan?”

“Totoo ’yon.”

“Ang sarap din nilang kausap. Nakakagaa ng loob.” Paglilihis ko na lang sa papuri nya.

“Ako? Masarap din ba ako?”

Binatukan ko na lang sya saka mabilis na tumakbo paakyat patungo sa silid nya. Hinabol naman nya ako sa ginawa kong iyon.

Nag-cellphone lang kaming dalawa buong maghapon. Hindi ko naman alam ang gagawin dahil labis akong natutuwa sa mga nagagawa ko sa cellphone na ito.

Napabalikwas naman ako ng biglang mamatay yung cellphone ko.

“Paul, ayaw bumukas ng cellphone ko.”

“Paanong ayaw?”

Lumapit naman ako sa kanya at pinakita iyon.

“Hala! Baka nasira ko na. Sorry, Paul.” Nababahala kong wika.

“Lowbat lang. Charge mo lang. Hindi pa ’yan sira.” Sabi nya habang tinatawanan ang naging reaksyon ko.

Bigla naman ako nakaramdaman ng kaunting hiya.

Napanatag naman ako sa sinabi nyang iyon. Akala ko nasira ko na. Natawa naman ako sa sarili dahil wala talaga akong alam sa ganitong klase ng cellphone.

Isinalpak ko na lang sa malapit na saksakan ang plug ng charger. Kinuha ko na lang ulit yung box ng cellphone para basahin ang manual duon. Bumalik ako at umupo sa sahig kung saan nakalapag ang aking cellphone.

“What are you doing?”

“Ano?” Sagot ko sabay nilingon ang taong kumakausap sa akin habang nakapamaywang.

Nasisilayan tuloy ng aking mga mata ang maninipis na sibol ng buhok sa kanyang kilikili.

Napakurap kurap naman ako ng makitang nakatapis lang sya ng tuwalya na kulang na lang ay matanggal na iyon dahil sa sobrang baba nun. Halos lumitaw na din ang ilang maninipis na buhok duon. Agad naman akong umiwas ng tingin sa kanya na kakatapos lang maligo.

“Kung inaantok ka, dun ka na sa kama mahiga. Malamig ang sahig.”

“Hindi naman ako inaantok.”

“Anong ginagawa mo at nakahiga ka dyan?”

“Hinihintay ko kaseng mapuno yung battery ng phone ko,”

Natawa naman syang bigla sa sinabi kong iyon habang kinakamot ang sariling anit.

“Bakit ka tumatawa? May nakakatawa ba?” Naguguluhan kong tanong.

“Sigurado ka bang hihintayin mong mapuno yang cellphone mo?”

“Oo,”

“Maghintay ka ng dalawang oras dyan,”

“Ayos lang,”

“Gamitin mo muna yung akin. Wag mo ng hintayin ’yan.” Natatawa pa rin nyang turan sa akin sabay iniwan na ako at nagtungo sa kanyang damitan.

Hindi ko na lang iyon pinansin at tiningnan ulit ang cellphone ko kung puno na ba pero hindi pa din.

“Hey, Cy,”

Nagising naman ako ng marinig ko ang tinig ni Paul. Inayos ko muna ang salamin saka tumingin sa gawi nya.

“Duon ka na sa kama,”

“Nakatulog na pala ako.”

“Sinabi ko naman kase sayo na yung akin na lang muna yung gamitin mo.”

“Hindi na,” Wika ko sabay sinilip ulit ang cellphone.

“Pwede ko na bang gamitin kahit hindi puno?”

“Ano bang nabasa mo sa manual?”

“Ang tagal naman mapuno nyan.”

“Bumangon ka na dyan. Ipapahiram ko na lang sayo yung cellphone ko.”

Sinunod ko na lang ang sinabi nya. Tumayo na ako saka iniunat ang sariling katawan. Napansin ko naman na sinasara nya ang blinds ng bintana pati na din ang ilaw kaya bigla namang nagdilim ang buong silid.

“Anong meron?”

“Ayaw ko kase ng maliwanag.”

Naupo na lang ako sa paanan ng kama sabay napahikab.

“Here,”

Napatingin naman ako sa gawi nya habang inaabot sa akin ang kanyang cellphone.

“Anong gagamitin mo?”

“I’m going to use my laptop. May kailangan din kase akong tapusin.”

Hindi na naman ako umangal at nagtungo agad ng youtube para manuod. Yun lang naman ang gusto ko, ang manuod ng funny video.

Binigay ko na lang sa sarili kung anong nais nito. Maya’t maya naman ako sulyap sa gawi ni Paul na nakaharap sa laptop.

Ang seryoso ng kanyang hitsura habang ginagawa kung ano man iyon. Dumako na din ang paningin ko sa kanyang katawan na tanging boxer short lang ang suot.

Ibinalik ko na lang ang paningin sa video na pinapanuod pero hinihigip talaga ako ng presensya ni Paul kaya napatingin ulit ako sa kanya. Napalunok na lang akong bigla ng dumapo na ang paningin ko sa kanyang harapan. Bumabakat ang kung ano mang bagay ang nasa loob niyon. Pinagalitan ko agad ang sarili ng biglang mag-init ang aking pakiramdam.

“Oo na. Oo na. Masarap na ako.” Rinig kong sabi nya na nagpabalik sa akin sa wisyo sabay mabilis na itinuon ang paningin sa palabas na pinapanuod.

“Yung mata mo kung saan saan na nakakarating. Libre lang naman ako.”

Sinimangutan ko naman sya sa sinabi nyang iyon.

“H-Hindi naman kita tinitignan ah!”

“Itatanggi mo pa. Huling huli ka na.” Pang-aasar nya pa lalo sa akin.

Nahiya naman ako sa ginawa kong iyon.

“A-Ang bango mo kase crush. Umaabot hanggang dito sakin.”

“Are you trying to seduce me?”

“Wag ka ngang malisyoso dyan. Nababanguhan lang talaga ako sayo. Ano palang gamit mong sabon?” Pag-iiba ko na lang sa usapan.

“Bakit mo namang tinatanong?”

“Pwede ko bang malaman?”

“Gusto mo malaman sabon ko, sumama ka sakin maligo.”

Sumuko na lang ako sa kahanginan ng isang ito. Minabuti kong isauli na lang sa kanya ang cellphone saka nagtungo na lang ng banyo.

“Saan ka pupunta?”

“Dito lang,” Sabi ko saka lumabas ng kwarto nya.

“Bakit parang ang lalim yata ng iniisip mo, admirer?” Tanong nya ng makalapit sa aking gawi dito habang nakadungaw sa balkonahe.

“Dis I offend you?” Dugtong nya pa.

“Hindi. Bigla ko lang naalala yung buhay sa probinsya. Nakakasawa din palang mamuhay dito sa maynila.” Sabi ko sabay pinakawalan ang inipong hangin.

“Ibig bang sabihin nagsasawa ka na din sa akin, admirer.”

“Sa lugar magsasawa ako pero sa pagkagusto ko sayo hindi ko alam kung magsasawa ba ako.”

“Well, tingin ko hindi talaga ako madaling i-let go.”

“Paano ba ako magsasawa kung palagi mo kong binibigyan ng rasom para mahulog pa lalo sayo?”

“Be matured enough. Kung sawa ka na sa buhay mo, dito ka naman sa buhay ko.”

Hindi naman ako nasusuya sa pag-uugaling pinapakita nya sa akin ngayon. Marahil ay komportable lang talaga kami sa isa’t isa. Ang totoo nyan mas lalo ko pa syang minamahal ngayon. Mahal ko na nga ba sya?

“Matanong ko lang, wala ka pa bang crush? Kase ako kilala mo na kung sino yung crush ko. Baka pwede mo naman sabihin sakin kung sino yung taong nagugustuhan mo? Kung hindi si Vanessa, sino?”

“Magtatanong ka pa, alam mo naman din kung sino yung gusto ko.”

“Hindi ko naman pinaniniwalaan na ako yung gusto mo. Alam ko namang binibito mo lang ako, crush.” 

“May crush din naman ako pero di ko tinatawag na crush, diba baby?”

“Ang lamig dito. Giniginaw ako.”

“Bakit nasaan ka ba? Nandito ka lang naman sa bahay.”

“Nasa ere ako ngayon. Ang taas kase ng lipad ng pagkahangin mo, crush.” Pang-aasar ko sa kanya.

Nang mabagot at bumaba na lang kami para mag-swimming kasama ng mga tito at tita nya. Masaya naman ako habang pinagmamasdan silang lahat. Miss ko na talaga ang pamilya ko.

“Wag mo na kase akong isipin. Sayo lang naman ako.”

“Hindi ikaw yung iniisip ko ’no.” Sira ko agad sa hangin na binubuo nya sa sarili.

“Tara, bibis na tayo.” Pang-aaya ni Paul nang magtagal na kami sa pagligo.

“Hoy, Crush, holdap ’to akin na apelyido mo?” Sabi ko habang kunwaring may hawak na baril.

Natawa naman sya sa sinabi ko. Hindi ko alam nagiging makulit din ako kapag sya yung kasama ko.

“You can have it. Hindi mo ko kailangang pilitin. Basta ba willing ka na gamitin ang apelyido ko.”

Bandang huli ako din yung natalo sa asaran namin.

“Crush, papasa nga ng app?” Wika ko ng makasampa na sa ibabaw ng kama.

“What app? You can download on your own,”

Natawa na naman ako sa kalokohang tumatakbo sa isipan ko.

“Hindi kase pwedeng i-download without your permission,” Sabi ko habang pinipigilan ang sariling matawa.

“Anong klaseng app naman yan? Patingin nga.” Sabi nya saka nagtatakang lumapit sa akin para silipin ang hawak kong cellphone.

“Apelyido mo kase ’yon.”

“Kanina mo pa trip apelyido ko ah! Baka kapag binigay ko talaga sayo, wag kang aangal dyan.”

“Hindi ko naman tatanggihan eh.”

“Ang galing mo talaga, admirer.” Sabi nya habang kumakamot sa batok nya sabay bumalik na sa pagkakahiga.

Natatawang pinagmasdan ko na lang sya saka ibinalik na kang din ang atensyon sa pinapanuod.

“Excuse me, do you mind if I stare at you for a minute? I want to remember your face for my dreams,”

“Paano kung ayaw ko?”

“Hindi ako titigil na kulitin ka.”

“Ilang minuto ba?”

“Pwede bang habambuhay? Ayaw ko na kaseng mawaglit ka pa sa isipan ko.”

Natameme naman ako sa sinabi nyang iyon.

“Gumaganti ka ba, Crush?”

“Sort of. Nakailan nga ngayon eh.”

Masayang nagkuwentuhan na lang kami ng gabing iyon hanggang sa abutin na kami ng madaling araw. Hindi ko inaasahan na magiging masaya ang huling araw kong pananatili dito sa bahay nila. Nang dalawin ng antok ay hindi naman kami nagdalawang isip na sumama rito.

CHAPTER FORTY NINE

Naglalakad na ako nuon sa campus ground ng marinig ko ang tinig ng isang lalaking labis ng pamilyar sa aking pandinig at ang isang tinig na palaging ninanais kong marinig sa araw araw na ng aking buhay. Alam ko na kilala nyo na sya? Sa totoo lang nitong mga nakaraang huling araw pakiramdam ko hindi ko pa din sya lubusang kilala dahil may mga bagay na ginagawa at pinapakita sya sa akin na ngayon ko lang nakikita at nalalaman.

Sa lalim na nga ng pagkakahulog ko sa kanya, may mga bagay pa din pala ako na hindi alam tungkol sa kanya. Napapaisip tuloy ako kung sinasadya nya ba na hindi ko agad malaman para ng sa ganun magulat ako, yung tipong magugulat na lang ako at mapapasabing may bago na naman akong mamahalin sa kanya.

Huminto ako sa paglalakad at pinagmasdan ang tumatakbong lalaki palapit sa aking gawi. Pakiramdam ko bumabagal ang pag-ikot ng aking mundo sa kung ano mang nasusulyapan ng mga mata ko ngayon.

Hindi ko alam pero pasaway din ang mga labi ko dahil kusa na lang itong kumilos habang gumuguhit ng isang matamis na ngiti na para bang nasisisyahan din sa nakikita ng aking mga mata.

“Sya na ba? Kay kisig naman ng nilalang na binibigay nyo sakin. Mabuti na lang hinayaan nyo akong makilala sya,” Usal ko habang nakatingala sa langit.

“Cy,” Sambit nyang muli sa pangalan ko ng makalapit.

Itinuon ko naman kaagad ang paningin ko sa kanya.

“Bakit, crush?”

“What are you looking at the sky?” Pagtatanong nya’t kapag kuwa’y tumingin din sa maaliwalas na langit.

“Ang aliwalas kase ng panahon ngayon. Kitang kita mo yung ganda ng mga ulap.”

“It’s always beautiful except when its rainy or cloudy.” Inosente nyang tugon.

Natawa na lang ako sa pagiging slow din ng isang ’to minsan. Minsan hinuhuli ko lang naman sya kung makukuha nya ba agad ang mga sinasabi ko pero ang siste mahabang paliwanagan ang nangyare.

Hindi ko na pinigilan ang sariling pakatitigan ang mukha ng lalaking ito. Kung nakakatunaw lang siguro ang pagtitig ng isang tao, kanina ko pa nagawang tunawin ang isang ’to. Hindi nakakasawang pagmasdan ang magandang tanawin na aking natatanaw ngayon.

Alam ko may bahagi na parang ang cheesy ko na pero wala naman sa atin ang hindi makakagawa ng ganung bagay kung alam mo sa sarili mo na nagmamahal ka lang at sa kadahilanang gusto mo lang mapasaya yung tao ’yon.

“I like this kind of view,” I honestly said.

“You’re quite right. It can give peace and calmness to the person whoever wants it.”

“Hindi naman yung ulap ang tinitukoy ko,” Mabagal at malumanay kong wika habang nakatingin sa kanyang gawi na nakatingala pa din sa mga kalangitan na napapalibutan ng magagandang hugis ng ulap.

“Then where are you pointing at?” Naguguluhan nyang sabi sabay daling tumingin sa gawi ko.

Agad namang nagtagpo ang mga mata namin ng sandaling tumingin sya sa akin.

“Ngayong nahuli mong sayo ako nakatingin, sana alam mo na kung anong ibig kong sabihin,”

“W-What do you mean?”

Natawa na lang ako ng mabilis syang umiwas ng tingin.

“I am pertaining to you because above all, you’re the best scene I want to look at and you’re the figure that my eye wants to stare with. You’re my best view, crush.”

Lalo naman akong natawa dahil sa nagiging epekto ng mga sinasabi ko sa kanya.

“Wag mo naman akong iwasan ng tingin kapag tinititigan kita, crush.”

“Umiiwas ba ako ng tingin?”

“Bakit hindi ba?”

“Oo,”

“Kung ganun, tignan mo nga ako sa mga mata ko ngayon at titigan ako. Kapag hindi mo ginawa, ibig sabihin nun kinikilig ka.”

“Kahit gawin ko o hindi, sasabihin ko sayo na hindi ako kinikilig. Kulang na kulang pa ’yang banat mo para pakiligin ako.”

“Talaga ba? Bakit hindi mo ko titigan ng malaman natin?”

Natawa na lang ako ng umiwas na naman sya ng tingin.

“Hayaan mo na. Mukhang hindi ka pa sanay sa titigan. Hindi bale tuturan kita minsan.”

“Bakit mo nga pala ako tinatawag? Pauwi na ako. Sabay na tayo.”

“I just want to give this to you,” Sabi nya sabay abot sa akin ng isang maliit na envelope.

“Ano ’to?” Sabi ko ng kunin ko sa kanya iyon.

“You’re invited,”

“Invited saan?” Sabi ko habang patuloy ko pa ding hinuhuli ang kanyang paningin na hindi makatingin sa akin.

“Open it,”

Binuksan ko naman ang envelope na iyon saka inilabas ang kapirasong papel na nakapaloob duon at binasa ang nakasulat.

“Birthday mo?” Hindi ko makapaniwalang sabi.

“Yup! I am expecting you to come.”

“Pupunta ako,”

Iginiya na naman nya ako para maglakad na patungong gate kasabay ng ibang estudyanteng pauwi na din.

“How’s it?” Pagtutukoy nya sa card na hawak ko nang mapansin nya sigurong kanina ko pa sinsisipat.

“You mean this? Pansin ko lang na parang ginawa at kagagawa lang.”

“Actually, I made it with my own creative side. I’m hoping you would say something nice about it.”

“Pwede mo naman sabihin na lang sakin ng direkta hindi yung gumawa ka pa ng do it yourself invitation card para sa akin.”

“Honestly, you are the only one who’d  recieve a special card. Know why?”

Hindi naman ako nagsalita dahil hinihintay ko ang susunod nyang sasabihin.

“All of the cards were printed but with the card you’re holding, I made it by my own because I want to give you something you can keep and I want you to know that you are important to me. You are really becoming important to me everyday, admirer.”

Bago maghiwalay ang landas namin nang makalabas kami ng gate ay pinaalalahanan muna nya akong muli na pumunta sa kaarawan nya. Dumiretso na ako ng dorm ng magpaalam na sya sa akin at ganuon din ako sa kanya.

---

“Ano kayang gusto ng crush kong iyon?” Pagtatanong ko sa sarili habang nag-iikot dito sa loob ng mall.

Lahat ng naiisip ko nire-reject din ng isip ko. Hindi ko kase alam kung magugustuhan ba nya kung sakali yung ireregalo ko sa kanya. Kahit saan ako tumingin lahat ng nakikita ko maaaring mayroon na sya.

“Kuya, sandali, magkano po dito?” Habol ko sa tindero ng maglakad lakad din ako sa labas ng mall.

“Sampung piso lang,”

“Gawan nyo nga po ako ng dalawa.”

“Pumili ka muna tapos iabot mo sakin.”

Namili naman ako kung anong kulay ang babagay sa kamay ni Paul. Kumuha na lang ako ng kulay itim na pinaresan ng kulay asul na guhit sa gitna para kay Paul. Kumuha na lang din ako para sa sarili ng kapareho na kulay pero pula naman yung guhit sa gitna.

“Ito na po, kuya.”

“Anong ilalagay na pangalan?”

“Sa kulay blue po, Paul tapos yung sa kulay red Cypress po.”

Naghintay na lang ako na makurbahan iyon ni kuya ng pangalan na nais ko. Habang naghihintay ay naglabas na ako ng ipambabayad ko sa aking binili.

“Ito po bayad ko. Salamat po.” Pagaabot ko sa bayad ko ng maiabot na nya sa akin ang binili ko.

“Salamat din. Sana magtagal kayo kung sino man ’yan.”

Nagulat naman ako sa sinabing iyon ni kuya. Nakangiting nilisan na lamang nya ako samantalang ako sinasariwa pa din ang sinabi nya. Ipinagkibit balikat ko na lamang iyon.

Nangingiti naman ako habang pinagmamasdan ang bagay na hawak ko.

Napabuntong hininga naman ako at napahinto dahil sa isiping ganito lang ang ireregalo ko sa kanya. Samantalang sya ang dami na nyang nabigay sa akin at halos lahat ng iyon ay mumurahin. Labis tuloy akong naguguluhan kung pupunga pa ba ako o hindi na. Umuwi na lang ako at hinayaan na muna dahil may ilang araw pa naman bago sumapit ang kaarawan nya.

“Bumili ka lang ng regalo, inabot ka na ng gabi. Siguro nakipagkantutan ka pa sa mga lalaki dyan sa labas ’no.”

“Tingin mo ba magagawa ko ’yon kung sa inyo pa nga lang sawang sawa na ako at saka para sabihin ko sayo hindi ako yung tipong sabik na sabik sa kakarampot na laman.”

Dali naman akong nagtungo sa aking higaan para ilapag ang mga bagay na dala ko pati na din ang binili kong regalo kay Paul.

“May respeto pa din naman ako sa sarili ko. Hindi ko lang alam kung ganun din kayo sa mga sarili ninyo.”

“Kung ganun, nasaan na yung binili mo?”

“Hindi pa ako nakakabili.”

“Halos abutin ka na ng gabi sa labas tapos wala ka pa palang nabibili.”

“Wag kang mag-alala. Sa inyo lang naman ako nagpapagamit.”

“Siguraduhin mo lang.”

Hindi na ako nakipagtalo pa sa kanya at minabuting asikasuhin na lang ang gagamiting uniporme mamaya.

CHAPTER FIFTY

Hindi ako mapakali at kanina pa ako paikot ikot dito sa loob ng dorm. Hindi alam kung tutuloy ba ako o hindi na pumunta sa kaarawan ni Paul pero umaasa din syang pupunta ako.

“Saan lakad mo at nakabihis ka?” Bungad na tanong sakin ng kapapasok lang na si James.

“Magpapaalam sana ako sayo na pupunta ako sa birthday ni Paul.”

“Bakit nandito ka pa? Anong oras na?”

Nang huli napag-desisyunan ko na lamang na tumuloy na din ng payagan ako ni James dahil wala din naman akong ibang gagawin sa araw na ito. Pinara ko na lang ang unang jeep na nagdaan.

Maya’t maya din ako sipat sa suot kong damit dahil hindi ko alam kung casual ba o formal yung tema ng birthday ni Paul. Hindi ko din alam kung sasapat ba ang histura ko para mapantay ang mga sakaling dadalo sa kaarawan nya lalo pa’t alam kong mayaman sila.

Hindi naman nya debut pero nagdiwang na din daw sya bilang pagtungtong nya sa legal na edad. Dumating din naman ang sinasakyan kong Jeepney sa destinasyon ko. Bumaba na lang ako ng makapagpara.

Dumungaw ako sa gate ng bahay nila. Mula ruon ay natatanaw ko na ang nagiging kaganapan sa loob ng bahay. Pinapasok naman ako ni Manang ng kanya akong makita. Karamihan sa bisita ay mga kaklase namin at yung iba ay hindi ko kilala na sa tingin ko ay kamag-anak nila. Sa bahay lang idinaos ang kaarawan ni Paul, sa pool area dahil malaki naman ang espasyo duon.

Hinanap naman ng mga mata ko si Paul. Naagaw naman ang paningin ko sa gwapong nyang postura, disente ang pananamit, at habang may kausap.

Hindi naman ako nakaramdam ng kung ano ng makita kong babae ang kanyang kausap.

Nagtama naman ang aming paningin ngunit mabilis akong umiwas ng tingin. Ayaw kong isipin nya na tinititigan ko sya. Nakita kong sinenyasan nya ang babae saka nagtungo palapit sa kinatatayuan ko.

“Paul,” Mahinang sambit ko sa pangalan niya.

“Cy,” Sambit din nya sa pangalan ko. “Akala ko hindi ka pupunta,” Dugtong nya.

“Pwedeng bang hindi ako pumunta sa kaarawan ng crush ko,”

“Mas lalo ka pang gumwapo sa suot mo ngayon, Crush.” Puri ko sa kanya.

“Thank you, Admirer,”

Bigla ko namang naalala yung regalo ko sa kanya kaya agad na dinukot ko iyon sa aking bulsa.

“Para nga pala sayo. Sana magustuhan mo.” Sabi ko na kinuha naman nya.

“Hindi ko alam kung magugustuhan mo. Wala na kase akong ibang alam, halos lahat na yata ng bagay na maisip ko meron ka. Wala na din akong maisip na bagay na pwede kong iregalo sayo. Lahat talaga ng naiisip ko alam kong meron ka na. Kaya bandang huli ’yan na lang yung naisip kong iregalo. Pasensya ka na kung mumurahin lang kumpara sa mga binibigay mo sakin.”

Pinagmasdan ko lang sya habang sinisipat nya ang bracelet na binigay ko sa kanya.

“Alam ko hindi ka sanay magsuot ng ganyan pero kung hindi mo naman trip suotin, itabi mo na lang. Basta tanggapin mo lang.” Wika ko.

“It’s cheap but I’ll treasure this.”

“Uhm! Kung ganun, balikan mo na sya. Baka naghihintay na sya sayo.”

“Sino?”

“Yung babaeng kausap mo kanina,”

“Wag ka mag-isip ng kung ano dyan. Pinsan ko lang ’yon.”

Bigla naman akong nakaramdam ng hiya sa kanya. Hindi naman ako nagisip ng kung ano pero parang ganun na din.

“Don’t tell me na nagseselos ka sa pinsan ko? Akala mo siguro girlfriend ko.”

“Hindi ah,” Mariin ko namang tanggi.

“Anyways, I like it,”

“Talaga? Hindi nga?”

“I really like it and I loved it too.”

“Happy Birthday, Paul.”

“Paano kung sabihin ko sayo na meron pang isang bagay sa buhay ko na wala ako. Maibibigay mo ba kung sakaling hihilingin ko?”

“Oo naman pero wag lang yung mamahalin. Alam mo naman na mahirap lang ako, diba?” Nahihiya kong turan.

“Hindi naman ito mamahalin pero mamahalin ko.”

“Sige, ano ba yun?”

“IKAW,”

“AKO?”

“Oo, ikaw kase yung isang bagay na wala pa sa buhay ko. Pwede ko bang hilingin na mapasakin ka kahit sa sandaling oras lang?”

“Ayos ’yang banat mo, crush. Pagbibigyan kita dahil kaarawan mo ngayon. To be honest, kinilig ako dun.”

“Suot mo nga itong regalo mo sakin, Admirer. Pagkatapos ipapakilala kita sa mga pinsan ko.”

“Hindi ka na teenager, Crush.”

“Magagawa ko na yung mga bagay na gusto kong gawin,”

“Pero may mga bagay ka na din na hindi pwedeng gawin,”

Nang maisuot ko sa kanya iyon at mariin naman nya iyong tinitigan.

“It’s suits in my hand, right?”

“Wag mo nga akong bolahin.”

“I’m telling the truth. Bagay naman talaga sakin.”

“Bumili din ako ng ganyan para sa akin.”

“Nasaan?”

“Sandali, isusuot ko lang.” Sabi ko habang dinudukot sa isa kong bulsa ang kaparehas ng bracelet nya.

“Give me,”

Hindi ko pa nga naiaabot sa kanya nang agad nya iyon kunin sa akin. Hinayaan ko na lang sya. Inilahad ko na lang ang kaliwang kamay para masuot na nya iyon sa akin.

“What was written here?”

“Hindi mo pa ba nababasa?”

“I didn’t notice na may nakasulat pala.” Sabi nya sabay agad sinilip ang suot na bracelet.

“Oh?” Gulat nyang turan.

“The carving of every letter of my name looks really cool. I love it.” Sabi nya habang may silay na ngiti sa kanyang labi.

“Salamat at nagustuhan mo.”

“Of course, I will. Halika, ipapakilala na kita sa mga pinsan ko. I’m sure gugustuhin mo silang makilala.”

Isa isa naman nya akong ipinakilala ng personal sa mga pinsan nya na halos kasing edad lang din namin. The fact that he has a rich family is really that obvious and there is no denial to be forsaken.

“Nagugutom ka na ba, Admirer?”

“Medyo. Hindi din kase ako kumain ng tanghalian kanina bago umalis.”

“Kung sakaling naging handa ba ako, kakainin mo kaya ako?”

“Kapag nagkataong wala na talaga akong makain, siguro hindi na din masama kung kainin man kita.”

“Kung ganun, pwede ba kitang hilingin ngayon at yayain sa aking silid? Kanina pa kase walang pumapansin sa napakasarap na pagkain na katulad ko.”

“Sino bang may sabi sayo na masarap ka?”

“Subukan mo kase ako para malaman mo. Sinisiguro ko sayong babalik balikan mo ko kung magkataon.” Sabi nya na para bang inaakit ako.

“Tama na nga ’yan. Hindi na magandang usapan. Kumain na lang tayo. Yung pagkain mismo.” Pagdidiin ko sa huling sinabi habang natatawa sa nagiging takbo ng usapan namin.

Malugod na pagbati naman ang iginawad sa kanya ng mga bisita nila. Hindi ko tuloy mapigilang hindi mahulog pa lalo sa kanya gayong napakaraming bagay tungkol sa kanya na hindi ko alam kung mahahanap ko pa ba sa iba kung sakaling palitan ko man ang napiling tao na aking magustuhan.

“Hindi na siguro ako maghahanap pa ng iba. Dito na lang siguro ako. Masaya naman ako habang nakakasama ko sya.” Kausap ko sa sarili habang pinagmamasdan ang taong palaging pinipili ng puso ko habang may silay na ngiti sa mga labi.

Natawa naman ako sa sarili dahil pati ako nagulat na lang sa naging pagbabago sa ugali ko. Maybe he is the good drug that I’ve been accidentally taken and the side effects is no other than my feelings I felt for him.

CHAPTER FIFTY ONE

Foundation Day

Maaga akong gumising ngayong araw dahil foundation day ngayon at para makatulong na din sa pagsasaayos ng booth namin which is a marrige booth.

Tinanggap ko na lang dahil kaming dalawa ni Paul ang kunwaring magkakasal sa dalawang estudyante na may pagtingin o paghanga sa mga crush nila. Inaasahan ko nga din na sana kung sino mang estudyante ang magpunta sa booth namin ay crush din sya ng crush nya.

Masasabi kong magiging masaya ang araw na ito. Marami akong masasaksihan na nakakakilig na eksena mamaya which I can relate pero hindi lang naman para sa mga taong may crush ang booth namin. Pwede din naman sa mga estudyanteng in a relationship o sa mga mag-jowa na gustong magkaayos.

Nadatnan ko ang isang tent na nilalagyan na ng kurtina ng mga kaklase ko.

“Heidi, kayo palang dalawa?” Pagtatanong ko sa dalawa kong kaklase na inaasikaso na ang booth para mamaya.

“It doesn’t matter kung ilan yung kumikilos. Mabuti nandito ka na, tumulong ka na din.”

“Iaakyat ko lang ’tong gamit ko tapos tutulong na din ako,” Masayang wika ko.

“Dalhin mo na din dito yung ibang materials pagkababa mo,” Pahabol na sabi ni Heidi.

Agad na nagtungo ako ng aming silid para ilapag na ang mga gamit ko. Bumaba na din naman ako dala dala ang ibang materyales na gagamitin namin.

“Paul,” Sambit ko sa pangalan nya ng makasalubong ko sya sa baba ng hagdan.

“Tumatawag ako sayo. Ba’t di mo sinasagot?”

Agad na kinapa ko naman ang cellphone sa bulsa ngunit wala iyon duon. Naalala ko naman na isinilid ko iyon sa bag ko.

“Nasa bag ko pala yung cellphone kaya hindi ko narinig na tumatawag ka,”

“Binigay ko sayo yung cellphone para gamitin mo. Hindi yung iiwan mo lang sa loob ng bag mo,”

“Hindi ko din naman naisip na tatawag ka kaya hindi ko na dinala at saka isa pa ayaw ko din ng may bitbit ako,”

“So, you’re saying that I’m a disturbance to you?”

“Hindi ka naman nakakaistorbo. Baka kase mahulog habang tumutulong ako sa booth. Iniingatan ko lang naman yung bagay na binigay mo sakin,”

“Paano kung mawala ’yon sa bag mo? Malalaman mo ba kung sino kumuha?”

“Galit ka ba?”

“Nevermind. Let me help you,” Alok nya sabay kinuha sakin ang mga dala ko.

Naglakad na lang kami patungo ng booth.

“Cy,” Sambit nya sa pangalan ko saka huminto.

“Bakit?”

“Can you get my bag?”

Inalis ko naman iyon sa pagkakasukbit sa balikat nya.

“Nag-breakfast ka na ba?”

“Mamaya na lang pagkatapos natin gawin yung booth.”

“If you don’t mind, pakidala na lang sa classroom yang bag ko,”

“Sige, dalhin mo na ’yan dun at tumulong ka na din sa kanila,”

Naglakad naman na ako pabalik nang tawagin nya ulit ako. Huminto naman ako at tumingin sa kanya.

“May pagkain dyan sa loob ng bag ko. Dalhin mo na lang kapag bumaba ka,”

Tumango na lang ako bilang pagtugon saka nagtungo na lang muli ng silid para ilapag ang bag ni Paul. Lumapit ako sa upuan nya at nilapag iyon dun saka kinuha na lang ang pagkain sa loob ng bag nya.

Nakita ko naman ang isang plastic container duon kaya inilabas ko na lang din. Naabutan ko naman si Paul na nilalatag na ang mini carpet na dadaanan ng magiging bride mamaya.

Napatingin naman sa gawi ko si Paul nang maramdaman nya ang pagdating ko. Itinigil nito ang paglalatag ng carpet saka tumuwid sa pagkakatayo.

“I can imagine you walking down this isle while holding a bunch of flowers,” Nakangiting turan nito sa akin.

“Kanino naman ako ikakasal?”

“Hindi ko alam pero iiyak ka ba kapag kinasal yung crush mo?”

Dahan dahan naman akong lumapit sa gawi nya saka iniabot sa kanya ang dalang container.

“Syempre iiyak ako kase,” Sabi ko saka tiningnan sya sa mga gwapo nyang mata na sa akin din nakapukol.

“Kase?” Pag-uulit nya marahil ay huminto ako at tumigil sandali sa gusto kong sabihin.

“Bakit? Ano bang gusto mong marinig?” Sabi ko saka lumapit pa ng kaunti sa kanya habang aking tinitingala ang mga mata nya.

“Your answer, of course.”

“Akala ko pa naman may iba kang gustong marinig. Iiyak ako kase,” Huminto ulit ako saka pinagmasdan ang magiging reaksyon nya.

“Aren’t you going to tell me?”

Napangiti naman ako sa reakyon at ekspresyon ng kanyang mukha na para bang hinihintay talaga nya kung ano yung mararamdaman ko.

“Kase kasal natin ’yon,”

Hinabol ko naman ng tingin ang mga mata nya ng maramdaman kong iiwas sya ng tingin.

“Hindi mo din pala kayang makipagtitigan sa akin kapag ikaw yung pinupunto ko,” Pang-aasar ko sa kanya.

“Hindi porket engage na kayo pwede na kayo magtitigan sa harapan ng maraming tao,” Narinig kong tinig ni Heidi.

Tinapunan ko naman ito ng ngiti pati na din ang isa pa naming kasama na nakatingin din sa amin.

“Kahit kaunting hustisya lang naman para sa mga single na katulad namin.” Reklamo naman ni Jerren.

“Oo nga, hindi yung iniinggit nyo kaming dalawa dito,” Pagtataray ni Heidi na ngayon ko lang nakita sa kanya.

Natawa naman ako sa mga tinuran nila kaya imbes na ubusin namin ang oras sa pagtititigan ay tumulong na lang din kaming tapusin ang booth.

“Cy, pwede ba kitang makausap?” Asik ni Heidi na tinutulungan akong ikurba ang kurtina.

“Oo naman. Tungkol ba saan?”

“Alam mo naman na hindi tayo close pero I’m just wondering kung paano yung naging proposal sayo ni Paul? Sinurpresa ka ba nya?” May ngiti sa labi nyang pagtatanong.

“Kahit naman sabihin ko sayo na wala namang ibig sabihin yung nakita nyong picture hindi ka pa din maniniwala,”

“It’s great that you know than knows nothing about someone having anger on you.”

“So?” Paghihintay nya sa sasabihin ko.

“Ang totoo nyan, gumagawa talaga ako nun ng mga naiwan kong trabaho sa school kase nga diba excuse ako dahil sa insidente. So, ’yon nakisuyo sya sa akin na isuot ko sa kanya ang singsing nya kase hindi nya masuot. Wala naman talagang kahulugan sa akin yun. Hindi ko din naman alam na kukunan nya ng litrato kaya nagulat na lang din ako sa mga pagbati nyo sa amin,”

“You better keep him cause I just want to tell you that there’s a lot of girls having affection on him. Mabuti na nga lang hindi ako kabilang sa mga nagkakagusto sa kanya.”

“Paano mo naman nalaman na maraming nagkakagusto sa kanya?”

“Look at him now,” Pag-uutos nya sa akin.

Tumingin naman ako sa gawi ni Paul habang tinutulungan si Jenner. Nag-uusap din sila ngunit hindi ko naman inintindi kung ano iyon.

“Anong nakikita mo?”

“Syempre si Paul,”

“Si Paul naman talaga makikita mo. What I mean is ano yung nakikita mo sa kanya na ikaw lang ang nakakakita at nakakaramdam,”

Pinakatitigan ko naman si Paul. Naintindihan ko naman kung ano ang pinupunto nya. Nakikita ngayon ng mga mata ko ang taong gusto ko. Ang taong nagbibigay dahilan ngayon sa buhay ko.

“There’s a lot of reason why girls falling in love with him and I bet that you already knew it because you see it.”

“Hindi ko din naman maitatanggi na talagang maraming nagkakagusto kay Paul,”

“He is the kind of guy that ladies want. Know why? He’s handsome, he’s cute, he’s everything, Cy and If you lose him, I don’t know how much pain he would cost to you,”

Napabuntong hininga na lang ako. Napaisip din ako sa sinabing iyon ni Heidi kaso wala naman akong karapatan para sabihin na akin sya dahil unang una walang kami tapos hindi ko pa alam kung ano ba talagang status namin kaya kahit pagsabayin ko yung puso at isipan ko naguguluhan pa din ako.

Naupo ako sa katabing bench ng booth namin para magpahinga nang matapos na naman namin gawin ang booth. Hinihintay na lang namin na mag-umpisa ang foundation day mamayang alas otso ng umaga dahil lahat ng estudyante ay nandito na nun sa loob ng school.

“Cy,” Rinig kong tinig ni Paul.

Lumapit naman ito sa akin dala ang container na inabot ko sa kanya kanina.

“Kain na tayo,” May galak nitong sabi habang binubuksan ang takip ng container.

“Ano pala ’yang dala mo?”

“I have pancake with nutella, bacon sandwich and egg sandwich. What do you prefer to eat this breakfast? This foods or me?”

“Kapag pinili ba kita, masisiguro mo bang mabubusog mo ako?”

“Try me,”

Tinawan ko na lang ang sinabi nya at ang isiping pang-aalok nya sa sarili bilang agahan ko.

“Ikaw ang naghanda nito?”

“I ask manang to make this for me but I remember you, kaya gumawa na din ako ng sandwich para sayo,”

“Salamat, Crush. Ako ng bahala sa iinumin natin.”

“Talking about drinks, inaaya ka pala ulit ni kuya na mag-inom sa bahay,”

“Sige, pupunta na lang ako sa inyo,”

“Pero sinabihan ko si kuya na hindi ka na mag-iinom,”

“Bakit mo naman sinabi yun? Nakakahiya naman sa kuya mo,”

“It’s me who don’t wan’t you to have a drink with him again.”

“Hala! Bakit naman?”

“Kase ayoko,”

Kinuha ko na lang ang egg sandwich at kumain.

“Bibili lang ako ng maiinom natin,” Paalam ko kay Paul na nakatutok sa cellphone.

“Bilisan mo. Bumalik ka kaagad,”

Umalis naman ako at hindi na pinansin ang sinabi nya. Nagtungo kaagad ako ng cafeteria para bumili ng maiinom. Nabahala naman ako dahil hindi ko alam kung anong gusto nyang inumin. Kung tubig ba o flavored drinks.

Nang huli hot coffee na lang ang binili ko dahil iyon din naman ang binibili nya kapag umaga. Binitbit ko na lang ang mainit na kape saka dinala papunta sa kinauupuan namin. Naabutan ko syang ganuon pa din ang posisyon mula ng iwan ko sya kanina.

“Thanks, Admirer.” Sabi nya pagkaabot ko ng mainit na kape sa kanya.

Kinuha ko na lang ulit ang hindi ko pa nauubos na sandwich sa container. Kumagat naman ako ng piraso saka nginuya iyon. Napatingin naman kaagad ako sa kanya ng tumingin sya sa gawi ko.

“Bakit?”

Nakita ko naman na iniawang nya ang kanyang bibig. Tinuro ko ang hawak na sandwich ngunit ipinilig nya lang ang ulo. Nginusuan naman nya ako kaya tinuro ko ang sarili ko. Tumango naman sya at binigyan ako ng makahulugang ngiti with matching taas baba ng kilay nya.

Nakuha ko naman kung ano ang gusto nya at ako ang gusto nyang kainin. Hindi na naman bago sa akin yung ganuong biro nya. Mataas din naman sense of humor ko kaya hindi ko din binibigyan ng malisya.

“Just kidding,”

“Gust mo ba?” Pang-aalok ko sa sandwich na hawak.

“Kung sarili mo yung inaalok mo sakin, bakit hindi?”

“Gusto mo nga?”

Iniawang naman nya ang bibig kaya dali kong inilapit sa kanya ang hawak na sandwich at sya naman ay kumagat duon.

“Ano palang ginagawa mo?” Pagtatanong ko sa kanya.

“Some plans for the next day,”

“May pupuntahan ka ba?”

“Why do you ask? Sasama ka ba kapag sinabi ko?”

“Cy, kayo ng bahala sa booth natin ah,” Napatingin naman ako sa nagsasalitang si Heidi.

“Sige,”

“Nakita ko yun,” May pang-aasar na sabi ni Heidi.

“Ang alin?” Pagtatanong ko.

“Roar,” Tanging sagot na lamang nya saka nilisan na kami.

“Ano pala yung sinasabi mo?” Baling kong muli sa kausap kong si Paul sabay kumagat muli sa hawak na sandwich.

Hindi pa man nakakapagsalita si Paul ng may bigla na namang tumawag sa pangalan ko kaya dali ko namang nilingon ito.

“Oh! Tobi,” Masayang bungad ko sa kanya saka tumayo.

“Is this your booth?”

“Oo, gusto mo ba subukan?”

“Nope, maybe later. I just came here to talk to you,”

“Tungkol saan?”

“Would you mind If I talk to you alone?”

Nilingon ko naman si Paul na nakatingin pala sa gawi namin.

“Hindi mo kailangang magpaalam sakin,”

“Saglit lang ako,” Paalam ko pa rin.

Sumunod naman ako kay Tobi at dinala nya ako malayo sa booth namin. Hindi ko naman alam kung anong pag-uusapan namin dahil matagal na din yung huling pag-uusap namin.

“I just want to ask you out this coming week,”

“Bakit? May okasyon ba?”

“There’s no occasion. I just want to have dinner with you. I hope you wouldn’t mind if I ask you this time,”

“Ayos lang sakin. Anong araw ba?”

“I’ll message you the details. So?”

“Message mo lang ako kahit anong oras, sasamahan kita.”

“Don’t think that I’m asking you for a date but I can say it’s kind of, maybe a friendly date.”

“Hindi ko naman iniisip na ganun,” Natatawa kong sabi.

“Well, would you like to visit and try our booth?”

“Sige ba,”

Dinala naman nya ako sa booth nila which is something like a magic booth. Makikita mo duon ang iba’t ibang simpleng tricks at mga fake wands na pwede mong subukan. May costume din na parang wizard at pwede ka ding kumuha ng litrato.

“Have fun,” Huling sabi ni Tobi bago ko lisanin ang booth nila hawak hawak ang mga litratong kuha sa akin.

Naabutan ko naman si Paul na abala sa pag-aasikaso sa mga nagpupunta sa booth.

“I’m still hoping that you’re thinking about time,” Bungad sa akin ni Paul.

“Excuse me?” Nilingon ko naman ang nagsasalita at masiglang kinausap ito.

“I need help,”

“Ano yun?”

“May crush kase ako sa katabing room namin. Gusto ko sana gamitin itong opportunity para makausap sya,”

Nagkatinginan naman kaming dalawa ni Paul na para bang nagtutugma ang mga nasa isip namin.

Alam ko naman kung ano ang nais nya kaya agad na hiningi ko sa kanya ang mga detalye para ng sa ganun malaman ko at mahanap ang lalaking nagugustuhan ng babaeng nandito ngayon sa booth namin.

Pinuntahan ko naman ang silid ng crush nya at hinanap ito.

“What do you need from me?” Malamig na sabi nito sa akin.

“May hindi ka pa kase nasusuklian at yung humihingi ng sukli ay inireklamo ka sa akin kaya kailangan mong sumama sakin,”

“What are you talking about? Do I even know you?” Naguguluhan nitong wika.

“Hindi ’to oras para magpaliwanag ako sayo kaya mas mabuting sumama ka na lang sa akin. Wag ka mag-alala hindi naman malala yung kasong isinampa nya sayo. Trust me?” Sabi ko habang binibigyan sya ng ngiti.

Sumama din naman sya sa akin dahil sa naguguluhan din sya sa mga pinagsasabi ko. Ayaw ko kaseng sabihin ng diretso kung ano yung kailangan ko. Gusto ko surpresa. Yung hindi nila malalaman na sa marriage booth ko pala sila dadalhin.

Huminto muna ako saglit at pinahinto ko na din ang kasama ko. Tinanaw ko naman ang booth namin at nakikita ko na duon ang babae na nakasuot na ng mini gown at may hawak na fake flowers.

“Okay lang ba sayo kung pipiringan kita sa mata?”

“What is really happening? Why do you need to blindfold me?”

“You’ll see,”

Hindi na naman sya nagreklamo pa ng piringan ko na ang mga mata nya. Inalalayan ko naman sya sa paglalakad dahil malapit na naman kami nuon sa booth ng piringan ko sya. Ipinuwesto ko sya sa isle ng mini carpet.

Agad namang sinuotan sya ng black suit at easy wear necktie ng iba naming kaklase.

“What is really happening?”

Para hindi na sya maguluhan, marahan ko na lang tinanggal ang pagkakapiring nya. Bakas sa mukha nito ang labis na pagkagulat. May ilang estudyante din ang nanunuod malapit sa booth.

Napangiti naman ako dahil sa sayang nakikita ko sa mukha ng babae. Mababakas din sa mukha nito ang labis na kaba. Nagpatugtog ang booth namin ng wedding march.

Kahit naguguluhan nagsimula ng maglakad ang lalake palapit sa naghihintay na babae. May umaktong pari din na nasa loob ng tent na kaklase ko lang din.

Nasasaksihan ko kung anong kaaya ayang kaganapan ang nangyayare ngayon. Napangiti na lang din ang lalake ng tumingin ito sa akin marahil ay hindi nya inaasahan na dito ko sya dadalhin.

Halos lahat ng nakakakita ay kinikilig kahit ako.

“How’s the feeling?” Pagtatanong sa akin ni Paul.

“Masaya ako para sa kanya,”

“You were once like her. I remember the day you confess your feelings to me.”

“Thank you,” Masayang turan sa akin ng lalaking iyon at di inaasahan ng babae na crush din pala sya nito.

Nagpapasalamat sya siguro dahil naging daan ang booth namin para masabi nila sa isa’t isa ang nararamdaman.

Sumunod naman ang grupo ng kabataan ang nagpatulong sa amin. Tinuro nila sa amin ang dalawa nilang kaklase na umiikot din sa mga booth.

“I’ll approach the girl and you go to the guy,” Wika ni Paul.

Agad na pinuntahan ko naman ang kaklase nila at kinausap ito.

“Sumama ka sakin,”

“Huh?” Naguguluhan nitong turan sa akin.

“Kailangan mong sumama sa akin,”

“Bakit naman ako sasama sa’yo?”

“Because you haven’t finish something yet and it is needed to be done right now,”

“Anong pinagsasabi mo?” Sabi nito saka iniwan ako.

Agad ko naman itong sinundan. Hindi naging epektibo sa kanya yung paraan ko.

“Sumama ka sakin sa marriage booth. Wag mong paghintayin yung naghihintay sayo.”

Napahinto naman ito sa paglalakad sabay kunot noong lumingon sa akin.

“Marriage booth? Saan ’yan?” May ngiti sa labi nitong sabi na para bang nagagalak din sa narinig.

“Kailangan kong piringan ang mata mo, ayos lang ba sayo?”

“Sure, why not? I can’t believe that I’m going to be married right now.” Natutuwa nyang sabi.

Piniringan ko na lang sya sa mata at iginiya ng maglakad patungo sa booth.

“Pwede ko bang malaman kung sino nang-aaya sakin magpakasal?”

“Wala ka bang kilala na may gusto sayo?”

“What do you mean? You mean kilala ko sya?”

“We’ll see.”

Nang makalapit na kami ng booth ay mabilis na sinuotan sila ng suit at gown. Tilian at hiyawan naman ang tanging naniig sa mga kaklase nito. Ipinuwesto namin ang lalaki sa dulo ng isle habang ang babae ay sa unahan ng isle papasok ng booth.

Sabay naming tinanggal ang pagkakapiring ng dalawa at kapwa hinanap kung sino ang taong pakakasalan nila. Umukit naman ang ngiti sa mga labi nito nang magtama ang mga tingin nila.

Inumpisahan na namin ang kasalang walang tumututol. Hindi naman totoong kasal ito kumbaga ipaparanas lang namin sa kanila.

Marami pang sumunod matapos nila. May magkasintahan na sumubok ng booth namin. Syempre may pa-picture din kami at makukuha din nila ’yon pagkatapos ng kasal.

May lakas loob din ang lumapit sa booth namin para alukin si Paul ng kasal. Napangiti na lamang ako.

Hindi naman alam ni Paul ang gagawin dahil hindi din nya inaasahan na may mang-aaya sa kanya. Magtataka pa ba ako kung marami namang nagkakagusto sa kanya.

“May bago kang admirer ulit. Dalawa na kami. Ay! Hindi lang pala kaming dalawa ang nagkakagusto sayo. Marami pala kami.”

“But I’ll choose you over them no matter what happens.”

“Bigyan mo din ng chance yung ibang admirer mo na makilala ka. Malay mo isa na sa kanila yung para sayo. Ayaw mo nun may bago ka ulit makikilalang admirer.”

“You’re the only one for me. PERIOD.”

May sumunod pa na nag-aya kay Paul at pinagbigyan naman nya ito. Kaming mga kaklase nya ay napapangiti na lang din dahil sa dami ng pinapakasalan niya.

“Musta pakiramdam ng madaming pinapakasalang admirer?”

“It’s tiring but at the same time I’m happy because I’m now having a plenty of wives, would you like to be one of them?” Natatawa nyang sabi sa akin.

“Cy,” Napalingon naman ako sa tumawag sa akin.

“Tobi,”

“Let’s get married,”

Napatingin naman ako sa gawi ni Paul. Hindi ko naman mabasa ang reaksyon sa mukha nya ng sabihin iyon ni Tobi.

“It’s just a friendly marriage. I just want to try your booth,”

Hindi ko naman alam kung anong gagawin dahil hindi ko naman alam kung anong tingin nya sa akin o alam nya ba kung ano yung totoong kasarian ko. Marahil alam nya dahil hindi din naman nya ako yayayain kung hindi.

Sinuot ko na lang ang mini gown na hanggang tuhod ko lang at saka hinawakan na lang ang bulaklak. Nakakahiya man pero ayaw ko naman maging kill joy kaya nakisama na lang ako.

Naupo na lang kami ng wala pang estudyanteng pumupunta ng booth namin. Napatingin naman ako sa kamay ni Paul ng makita ko duon ang niregalo ko sa kanya.

“Suot mo parin pala ’yang regalo ko sayo,”

“It suits in my hand,”

“Anyways, ano palang pingusapan nyo ni Tobi?”

“Inaaya nya lang akong lumabas sa susunod na linggo.”

“Take care,” Malamig na tinig na sabi nya.

Nagtungo na ang lahat ng estudyante sa covered court ng mag-umpisa na ang laban ng mga mananayaw at ng mga kumakanta. Nakinuod na lang din kami ng oras ding iyon.

Halos pahapon na din at hindi pa din natatapos ang program at sunod sunod na din ang pumapasok sa booth namin. Gustuhin ko mang manuod pero inuna ko na lang muna ang booth namin.

“Nasaan yung singsing mo? Bakit hindi mo suot?” Rinig kong sabi ni Paul kaya agad na sinilip ko ang kamay ko.

“Naiwan ko yata sa banyo nung naligo ako,” Pagdadahilan ko.

“Are you sure?”

“Hindi ko din alam. Hindi ko matandaan kung saan ko nailapag,”

“Sa susunod wag mo ng huhubarin. Hindi talaga kita papansinin.”

“Oo, hindi naman mawawala ’yon.”

Napatingin naman ako ng may dukutin sya sa bulsa nya at nakita ko duon ang singsing. Napakamot na lang ako sa sariling anit dahil sa hiya.

“Mabuti na lang at nakita ko. Give me your hand.”

Nataranta naman kaming pareho ng mabitiwan nya iyon . Agad naman nya iyong hinabol at pinulot. Nanatili lang akong nakatayo habang pinagmamasdan lang sya na nakaupo sa harap ko habang pinapunasan ang singsing.

“Hayaan mo na. Isuot mo na sakin.”

Inilahad ko naman ang kaliwang kamay. Tumingin naman sya sa akin at binigyan pa ako ng nakakalokong ngiti kapag kuwa’y hinalikan ang aking kamay.

Nabahala naman ako dahil baka may makakita kaya agad ko syang pinatigil sa ginagawa nyang iyon.

“Isuot mo na,”

Tinawanan lang nya ako saka isinuot na lang ang singsing sa akin.

“Kahit anong mangyare, wag na wag mo ng huhubarin ’yan.”

Napalingon naman ako sa covered court ng makarinig kami ng palakpakan. Akala ko dahil sa mga nagpe-perform iyon ngunit sa amin sila nakatingin. Agad ko namang pinatayo si Paul. Nabahala naman ako dahil hindi ko alam ang gagawin ko.

Wala naman kaming intesyon na gawin ang bagay na yun sa harap ng maraming tao. Hindi nga din sumasagi sa isip ko na bigyan ng kahulugan ito ngayon pero hindi ko din naman sila masisisi kung mag-iisip sila ng kung ano sa amin.

“Double proposal? And this time in front of many people. You two are really surprising us,” Wika ni Heidi na nakakita din sa pangyayare na nakikipalakpak din.

Hindi ko na nagawa pang magsalita kaya pumasok na lang ako sa loob ng tent para magtago. Natakot naman akong bigla dahil baka nakita iyon ni James.

“Ano namang klaseng reaksyon ’yan, Cy?” Pagtatanong ni Heidi na pumasok din sa loob ng tent.

“Wala namang ibig sabihin yun.”

“Tinatanggi mo na naman. Sa dami ng nakakita, hindi ka pa ba masaya?”

“Hayaan mo na,” Pagsuko ko na lamang.

Habang lumilipas ang oras, naghintay lang kami ng mga papasok ng booth namin.

“Cy, pinapapunta ka ni ma’am sa classroom,” Sabi ni Heidi kaya dali naman akong nagtungo duon.

“Pinatawag nyo daw po ako,”

Naabutan ko naman ang ilan kong kaklase duon pati na din ang gurong nagpatawag sa akin.

“Maupo ka,” Sinunod ko naman ang sinabi nito.

“Let’s do this,” Wika ng guro.

Bigla naman akong naguluhan. Napatingin ako sa mga kaklase ko na pinapalibutan na ako.

“Anong nangyayare?”

“You’re getting married, Cy. And tonight is going to be your special and memorable night,” Asik ni Vanessa.

“H-Huh?” Gulantang kong sambit.

Hindi na nila ako pinansin at nagulat na lang ng ipahubad nila sa akin ang suot na polo pati na din ang panloob.

“Ano ba talagang nangyayare? Bakit ko kailangan suotin ’yang gown?” Turan ko sa malaking gown na nasa gilid.

“You will see,”

Nagpaagos na lamang ako sa kanila habang inaayusan ang mukha ko at habang nilalagyan ako ng peluka.

“Sino ba nag-request sa inyo nito? May gusto ba na magpakasal sa akin?”

“It’s a surprise,”

Sinuot ko na lang din ang three inch heel na pinapasuot nila sa akin. Sinilip ko ang sarili sa salamin at  hindi ko naman makilala ang sarili dahil ibang iba ang hitsura ko ngayon.

“Ang ganda mo pala kapag naging babae ka, Cy.” Manghang turan sa akin ni Laura.

Isinuot na din nila sa akin ang huling piraso, ang tiara.

“Tumayo ka,” Pag-uutos ni Ma’am Gorida.

Tumayo naman ako at halos hindi ko maibalanse ang sarili dahil sa suot na sapatos.

“Be Careful,”

“The groom is waiting,” Sabi ni Kiara ng pumasok ng silid.

Napaisip naman ako kung sino iyon. Pinahawak na din nila sa akin ang bulaklak.

“Wag ka ng mag-isip. Makikilala mo din sya mamaya,” Pagpapakalma sa akin ni Vanessa.

“Hindi mo lang sya makikilala dahil kilalang kilala mo na sya,” Makahulugang sabi ni Laura.

Kaya para matapos na ang kalokohang ito este ang kasalang ito ay iginiya na nila ako palabas ng silid ng nakapiring. Hindi ko naman makita ang daan kaya minabuti nilang alalayan ako pababa ng hagdan. Iniangat ko ng kaunti ang suot na gown para hindi ko ito matapakan.

“Everyone is watching and waiting for the bride,”

“Anong ibig mong sabihin, Vanessa?”

“I’m sure you’ll gonna love this. Kung gusto mong umiyak, pigilan mo muna dahil baka masira ang make-up mo pero ngayon pa lang naluluha na ako,”

Huminto naman kami sa paglalakad at kung hindi ako nagkakamali ay ’yon na ang isle. Narinig ko naman ang tilian at hiyawan ng paligid.

“Are you ready?”

Kinabahan naman ako ng sobra ng mga oras na iyon dahil hindi ako handa. Wala naman akong alam na may ganito palang mangyayare pero ang iniisip ko ay kung sino ang naghihintay na groom.

“Kinakabahan ako,” Mahinang sambit ko.

“Tatanggalan na kita ng piring. Ihanda mo na ang sarili mo,”

Isinuot muna sa akin ni Vanessa ang salaming hinubad ko ng piringan nila ako.

Kahit kabado ay mas pinili kong maging presentable. Hinanap kaagad ng mga mata ko kung sino ang taong naghihintay sa akin. Nagtagpo ang mga paningin namin. Nagulat naman ako ng makitang si Paul iyon.

Nakabihis din sya na parang katulad kong inayusan din. Halos hindi ako makapaniwala sa nakikita ko ngayon. Ibang iba ang histura nya ngayon habang suot suot ang itim na suit. Mas lalo syang gumwapo.

Napatingin ako sa paligid at tama nga si Vanessa sa sinabi nyang maraming nanunuod at naghihintay sa amin. Halos nagiba din ang histura ng booth namin. Pinapalibutan na ito ng maliwanag na ilaw na para bang pinaghandaan talaga para sa amin. Plano ba nila ito? Bakit hindi ko alam?

I started walking slowly at the isle towards him. Hindi ko alam ngunit pakiramdam ko maluluha ako sa kinalalagyan ko ngayon dahil ikakasal ako ngayon sa taong nagugustuhan ko at ang taong iyon ang naghihintay sa akin na parang wala ding pagtutol sa nangyayare sa amin.

Masasabi kong minsan lang din ang pagkakataong ito kaya siguro mas mabuting wag ko na din pakawalan. Napalingon naman ako kay Vanessa na sinesenyasan akong wag umiyak.

Pinikit pikit ko ang mata para pigilan ang pagtulo ng luha. Nadako namang muli ang paningin ko kay Paul.

“Umiiyak ba sya?” Pagtatanong ko sa sarili nang mapansin kong pinunasan nya ang mga mata.

Inilahad naman nya ang kamay nya at akin namang iyong tinanggap. He kissed my hands like telling he loves me.

“I didn’t notice that it was you until you reach me here, where I stand waiting for my bride to come,” Seryoso nyang sabi habang nakatitig sa mga mata ko.

“I never thought that you are really beautiful.”

“Salamat kahit ako nga din nagulat sa naging histura ko. Lalo kang gumwapo sa suot mo, crush.”

“Palagi naman akong gwapo.”

Tinawanan ko na lang ang sinabi nyang iyon.

“Mabubay ang bagong kasal,” Pagsisigawan ni Heidi at kasabay nun ang palakpakan ng mga nanunuod.

Hindi ko aakalain na sa simpleng booth lang na iyon ko mararanasan ang maikasal sa taong nagugustuhan ko. Hiyawan at tilian naman ang pinukol nila sa amin.

“So, saan ang honeymoon?” Pagtatanong ni Vanessa.

“Secret,” Sabi naman ni Paul.

“We gotta go,” Sabi ni Paul saka iginiya ako palabas ng gate ng school.

“Ingat kayo,” Sigaw ng guard.

“Saan mo ko dadalhin?” Masayang pagtatanong ko sa kanya.

Ngunit kinindatan lang nya ako. Nahirapan naman akong maglakad dahil sa lampas sakong ang suot kong gown tapos isama mo pa ang suot kong heels.

Nahiya naman ako sa mga taong nakakakita sa amin. Nagtataka siguro kung bakit kami nakasuot ng ganito at baka isipin pa nila na sa honeymoon din ang punta namin na hindi naman mangyayare.

Kung kanina lakad lang ngayon ay tumatakbo na kami hindi ko alam pero masaya ako sa nangyayare sa amin ngayon. Nawala na nga din sa isip ko ang mga tingin ng tao. Mas mabuting sulitin ko na lang din siguro ang pagkakataong ito at kalimutan muna ang lahat ng inhibasyon at pagaalinlangan habang kasama sya.

CHAPTER FIFTY TWO

Tumatakbo ako ngayon habang nakasunod sa taong humahawak ngayon sa aking kamay at walang iba kundi si Paul. Hindi alintana ang mga taong makakakita samin o makakasalubong namin marahil aaminin ko sa mga oras na ito ay agaw atensyon kami dahil sa mga kasuotan namin.

I was wearing a bubbly long white gown and while he was wearing a tuxedo. Hindi ko naman alam kung saan kami pupunta sa mga oras na iyon. Napaisip naman ako na pinagkagastusan talaga ng mga kaklase ko ito.

“Sandali lang, Paul,” Asik ko ng maramdamang sumasakit na ang paa ko dahil sa suot na heels.

“We’re getting late, babe.”

“Pwede bang huminto muna tayo sandali? Ang sakit na kase ng paa ko.” Masuyo kong turan sa kasama.

Tinulungan naman nya akong maupo sa gilid ng kalsada. Marahan kong hinubad ang suot na sapatos at itinabi iyon sa gilid.

“AAIIIIISSSHH!!” Usal ko ng makitang namaltos na pala ang paa ko.

“Kaya mo maglakad?”

“Tingin mo. Sobrang sakit kaya.” Asik ko sa hapdi ng paltos.

“Bibili lang ako ng band aid. Dito ka lang.”

Iniwanan naman nya ako saka nagtungo sa malapit na tindahan. Hindi ko naman maiwasang hindi mahiya sa bawat dumadaan na taong napapatingin sa gawi ko. Marahil ay nagtataka kung bakit ganito ang aking suot.

“Here,” Usal ni Paul ng makabalik.

Inilahad ko naman ang paa kong may paltos para malagyan na nya iyon ng band aid. Pwedeng ako naman ang maglagay niyon? Bakit ko pa hinayaan iyong tao na maglagay nuon sa paa ko? Special ka, Cy? Hindi pero malay natin.

Nagiging espesyal naman ang isang tao kapag may isang taong nagmamahal dito. Kung ako ang tatanungin, espesyal naman sya para sakin ngunit ang hindi ko lang alam kung ganun din ba ako sa kanya pero ang tanging pinanghahawakan ko na lang ay ang sinasabi nya sa akin na importante ako para sa kanya which is sounds the same.

“Hindi ko naisip na pwede pala akong mapaltusan sa ginawa nating pagtakbo,” Natatawa kong sabi habang inaalalayan ang kamay nya na lagyna ng band aid ang parteng namaltos.

“Hindi mo na naisip kase sobrang saya mo na kinasal ka sa akin,”

“Ayaw ko namang itanggi na naging masaya talaga ako,”

Inalalayan na nya akong tumayo. Binitbit ko na lang ang sandals na aking hinubad. Nagumpisa na kaming maglakad ngunit dahan dahan lang ang ginawa kong paglalakad habang walang sapin sa paa.

“Pumasan ka na lang kaya sakin,” Suhestyon nya.

“Kaya ko pa naman maglakad. Saan ba tayo pupunta?”

Nauna na akong maglakad sa kanya at nabigla na lang ako ng buhatin nya ako.

“Ibaba mo ako, Paul.” Nababahala kong sabi dahil labis na atensyon na ang nagagawa namin sa mga postura namin ngayon.

“Matatagalan lang tayo kapag naglakad ka pa,”

“Makakapaghintay naman siguro ’yang pupuntahan natin,”

“We’re already married and you should listen to your husband,”

“Stop giving me false hope.” Turan ko sa kanya na kasalukuyan akong nilululan sa kanyang bisig.

Tama si Vanessa na masuwerte ako kung sakaling maging kami man ni Paul pero hanggang ngayon hindi ko pa din alam kung may nararamdaman din ba sya para sa akin.

Hindi na ako umangal pa habang buhat buhat ako ng dalawa nyang bisig. Itinago ko na lang ang mukha sa suot na tiara para hindi ako makilala ng mga tao.

“Hindi ba ako mabigat?” Pagtatanong ko sa kanya.

“Mas mabigat pa nga sayo yung dumbbell ko sa kwarto,”

“Ulol,” Natatawa kong turan sa kanya.

“Bakit dito mo ko dinala?” Pagtataka ko ng makita kong nasa tapat na kami ng simbahan.

“Wag ka mag-alala. Marami pang oras para sa honeymoon natin mamaya.”

Natatawang napatingin naman ako sa gawi ng sabihin nya iyon.

Papasok na sana kami sa loob ng mapatingin ako sa mga taong nanduon.

“Ibaba mo na ako,”

“Are you sure?”

“Oo,” Sagot ko sabay marahan naman nya akong ibinaba.

Lumapat naman sa malamig na sahig ang aking mga paa. Nabahala naman ako dahil alam kong hindi gusto ni Lord na makitang bihis babae ang isang lalaki na dapat ay para lamang sa babae.

Masisisi ko ba ang sarili ko kung ito ang gusto ng puso ko? Natawa na lamang ako sa aking naisip.

Tahimik na naglakad na lang kami papasok sa loob ng simabahan. Humingi muna ako kay lord ng paumanhin at permiso para papasukin nya ako kahit ganito ang suot ko.

“Dito na lang tayo umupo,” Wika ko sa kasama na maupo na lang dito sa dulo.

“Duon tayo sa pinakaunahan. Malapit kay lord.”

Nag-alangan naman akong bigla dahil maraming makakakita sa postura namin kung sakali.

“Wag na. Dito na lang.” Pagpupumilit ko.

“Babe?” Turan nya sakin para aluin na ako papunta sa unahan.

“Sundin mo na lang ang asawa mo, neng.”

Natigil naman ako sa aktong pag-upo ko ng sitahin kami ng isang matandang babae malapit sa amin. Napatingin na din sa amin ang ibang nakaupo duon.

“Nagkakamali po kayo. Hindi po kami——.” Napahinto naman agad ako ng mapagtanto ko kung ano ang sasabihin.

“S-Sorry po,” Magalang ko na lang na tugon dito saka nag-iwas na lang ng tingin.

“Let me hold this,” Asik nya sabay kuha sa dala kong sandals.

“I don’t really understand girls why they’re wearing this kind of shoes even if they got pain from walking in heels.”

Itinaklob ko na lang ang tiara sa kabuuan ng aking mukha para hindi ako makilala ng mga taong nakatingin na sa gawi namin ngayon.

We are walking in the isle looking like a real married couple. Gustuhin ko mang madaliin na lang ang paglalakad para makarating na sa unahan ay hindi ko magawa dahil sa natatapakan ko ang suot na gown.

Nahirapan naman ako maglakad kaya napahinto ako sa kalagitnaan ng paglalakad ko dahil sa lampas sakong itong suot kong gown at kailangan ko pang inangat para lang makapaglakad ako ng maayos. Napahinto na lang din ang kasama ko ng huminto ako.

“Tulungan na kita.” Sabi ni Paul.

“Sige nga. Please.”

Iniangat na lang nya ng bahagya ang sobra sobrang telang nakalapat na sa sahig mula sa aking likuran at ako naman ay sa unahan.

Napatingin naman ako sa kanya ng marinig kong bahagya syang tumawa.

“Ano namang nakakatawa?” Mahinang sambit ko.

“Nothing. I just can’t help seeing my wife like this who’s struggling about her wearings.”

Hindi ko na lang pinansin iyon at minabuting magtungo na lang sa unahan na nais ng kasama kong ito. Kung hindi lang talaga ganito ang suot ko ay gugustuhin ko ding sa unahan maupo pero napagalitan pa ako kanina ng matanda dahil sa pagtutol ko sa gusto nya.

Hindi ko na din kase makayanan ang mga matang nakatingin sa akin at sa amin habang naglalakad kami marahil ay nagtataka.

“Hi, pwede ba kaming makiupo sa tabi ninyo?” Pagpapaalam ni Paul sa mga nakaupo sa unahan.

Hindi naman nya kailangan gawin iyon dahil libre lang naman ang maupo sa loob ng simbahan.

“Congrats,” Tugon naman nito.

Inalalayan muna akong makaupo ni Paul bago sya naupo sa tabi ko. Nakahinga naman ako ng maluwag nang sa wakas ay nakaupo din.

“You’ve been asking for my surname lately and there you have it now. How does it feel?”

“Although hindi naman totoong kasalan ’to pero sasabihin ko sayo na naging masaya talaga ako. Kahit pa hindi ako ikasal sayo masaya pa rin ako.”

“Let him hear our prayers,”

Ipinikit ko na lang ang mga mata at saka lumuhod.

“Anong ipinagdasal mo, admirer?” Pagtatanong nya ng matapos kong idaing sa itaas ang panalangin ko.

“Ipinagdasal ko yung nangyare ngayong araw pati na din yung pagkakaibigan natin. Humingi na din ako ng sorry kay lord dahil ganito yung suot ko.” Natawa naman kaming pareho sa sinabi kong iyon.

“Ipinagdasal ko na din na kung dumating man yung araw na matagpuan mo na yung para sayo, sana maging masaya ako ng higit pa dito.” Dugtong ko pa.

“Ikinasal na nga tayo pinagtutulakan mo pa rin ako sa iba. May pagdududa ka pa din ba sa pagmamahal ko?”

“Sana hindi mo ko makalimutang imbitahan kapag ikakasal ka na ha.”

“Kulit mo,”

“Ikaw, anong pinagdasal mo?”

“I mind telling you.”

“Okay lang.”

Sandaling katahimikan ang bumalot sa pagitan namin at hindi ko naman ininda iyon. Mahina lang naman ang ginagawa naming pag-uusap dahil kahit papaano ay ginagalang pa din namin kung nasaan man kami ngayon. May bigla namang sumagi sa isip ko ng sandaling iyon.

“Kasabwat ka ba sa plano ng mga kaklase natin para ikasal tayo?” Pangunguna ko sa magiging usapan namin.

“Alam ko namang ayos lang sayo kung sabihin ko mang kasabwat nga ako.”

“Bilib na bilib ka din sa sarili mo, crush. Ano nga? Yung totoo, kasabwat ka ba?”

“Hindi ka ba masaya na ikinasal ka na sakin? Kung hindi, gusto mo tumawag pa ako ng pari ngayon para tuluyan na tayong ikasal.”

“Hindi naman totoong kasalan ’yon.”

“If you still have doubts, I can make it real now. Just tell me.”

“Hindi pa tayo pwedeng ikasal ’no.”

“Bakit naman hindi?”

“Masyado pa tayong mga bata at saka isa pa hindi pa naman legal dito sa pilipinas ang same sex marriage.”

“Kung ganun, magpapakasal ka talaga sakin?”

“Lahat naman siguro ng babae at baklang may gusto sayo ay gugustuhing magpakasal sa isang katulad mo.”

“Wag mo ng isama yung iba kong admirer. Ikaw yung tinutukoy ko. Selos selos ka pa, Eh! ikaw lang naman ang gusto ko kaysa sa kanila.”

“Nababaliw ka na naman. Sakin. “

“Ayos lang mabaliw basta sayo,”

“Don’t tease me. Baka hindi na ako makapagpigil pa sayo.” Pagbabanta ko sa kanya.

“Go on. Sa honeymoon naman ang bagsak natin.” Nang-asar pa nga ang mokong.

Ayos lang naman sakin kahit ganito minsan ang nagiging usapan naming dalawa. At least nasasabayan namin ang pagiging mahangin ng isa’t isa at isa din iyon sa palagi kong nagugustuhan sa kanya. Hinahayaan lang nya ako na magbitiw ng mga salita na pwedeng hindi magustuhan at ikadismaya ng ibang lalaki pero pagdating sa kanya ay ayos lang.

I can say na pareho lang siguro kaming mataas ang sense of humor at bukas ang isip sa lahat ng bagay. Nakikisabay pa nga ang mokong, saan ka pa.

“I want 5 babies, babe.”

“Tingin mo naman mangyayare ’yang gusto mo.” Natatawa ko namang pagtutol.

“Let’s make babies.”

“Sira ka. Alam mo naman yung dahilan kung bakit.”

“So, handa ka na ba para sa maraming round mamaya?”

“Tumigil ka nga, Paul. May makarinig pa sa mga pinagsasabi mo. Baka kung ano pang isipin nila at baka nakakalimutan mo na nandito tayo sa loob ng simbahan.”

“Ano pang iisipin nila? Sa honeymoon naman talaga ang punta pagkatapos ng kasal.”

Inaya ko na lang sya na lumabas na lang din ng simbahan. Hindi na kami sa gitna dumaan.

“Let’s take a picture,” Wika nya ng makalabas na kami ng simbahan.

Humarap na lang kami sa camera ng phone nya at kung ano anong post na lang ang ginawa habang sunod sunod sa pagkuha ng litrato.

“It’s really wonderful.” Wika ng kasama ko habang sinisilip ang mga larawan.

“Umuwi na tayo.”

“Anong uuwi? We’re going to our honeymoon.”

“Sira ka talaga.” May halong kilig kong sabi.

Naglakad na lang kami pabalik ng school at habang nakapaa pa din ako. Hindi ko naman ikinahiya iyon. Habang naglalakad bigla naman akong gininaw ng dumampi ang malamig na simoy ng hangin sa aking balat.

“Here,” Rinig kong sabi nya saka naramdaman ko na lang ang paglapat ng coat na suot nya sa balikat ko.

“Salamat.”

“Babe, hindi ba talaga tayo tutuloy sa honeymoon natin? Hindi mo man lang ba ako pagbibigyan kahit isang round?”

“Wag mo na ngang isipin ’yan dahil kahit anong pilit mo hindi mangyayare ’yang gusto mo.” Natatawa kong sabi.

“I’m your husband. Hindi mo na kailangang mailang sa akin.”

“Umuwi na lang tayo, crush. Gusto ko na ding magpahinga.”

Bumalik na lang kami ng school para kunin ang naiwan naming gamit at para makapagbihis na din. Kailangan din naming tumulong sa pagliligpit ng mga ginamit namin sa booth.

Nakapasok na kami nuon ng gate nang makita naming nililigpit na ng mga kaklase namin ang booth.

“Kamusta honeymoon?” Nakangiting bungad ni Heidi.

“Nabuo na ba ang magiging inaanak ko?” Asik naman ni Jenner.

“Hindi nga eh. Ayaw kase nya.” Pagpatol naman nya sa mga ito.

“Anong ayaw ko? Hindi naman talaga pwede.”

“Saan kayo galing?”

“Sa simbahan,” Sagot ko sa tanong ni Seinna.

“Ayos din talaga kayong dalawa ah. Kinasal na kayo dito, nagpakasal pa din talaga kayo sa simbahan.” Bilib na sambit ni Laura.

“Magbibihis na ako.” Sabi ko at nagpaalam sa kanila para magtungo ng banyo.

“Sama na ako. Magbibihis na din ako.”

“Ayiiieeee!! Galingan mo, Paul.” Pananantyaw nila sa amin.

“Paano ba ’yan? Umaasa sila satin.”

“Pagbibigyan mo naman? Halika na nga. Magbihis na lang tayo.”

Nagtungo na lang kami ng banyo. Papasok na ako nuon sa isang cubicle ng bigla nya akong higitin.

Wala syang sinasabi pero naiintindihan ko kung anong nais ipahiwatig ng mga kilos nya. He lift my face and stares into my eyes. Trying to dig deeper through his handsome eyes.

Napapikit na lang ako ng maramdaman ko ang paglapat ng kanyang malambot na labi sa aking labi.

Lalo naman akong nahihirapan dahil sa isiping wala pa din akong alam ukol sa nararamdaman nya para sakin gayong may mga bagay syang ginagawa na hindi naman nya dapat ginagawa katulad na lang nitong ginagawa nyang paghalik sa akin.

Bago pa ako mawala sa sariling katinuan ay ako na agad ang bumitaw sa pagkakadikit ng mga labi namin.

“M-Magbibihis na ako.”

Lumabas na lang kami at nagtungo na lang din sa mga kaklase namin.

“Pupunta ako sa laundry shop bukas. Isasabay ko na din ’yang mga sinuot ninyo.” Asik ni Heidi.

“Hayaan mong mag-ambag ako sa ipambabayad sa laundry.” Suhestyon ko sabay dinukot ang wallet sa loob ng bag.

“Hindi na. Umuwi na kayo at ipagpatuloy nyo na lang ang naudlot nyong honeymoon.”

“Pagbigyan mo na si Paul. Tutal mag-asawa na naman kayo eh.” Pangungumbinsi sakin ni Jenner.

“Oo nga. Tignan mo, mukhang busted tuloy.” Sulsol pa ni Laura.

“Maghunos dili nga kayong tatlo. Naririnig nyo ba ’yang mga sinasabi nyo? Mahaharot kaya kayo chinacharot.”

“Ganyan na ba ugali kapag kinasal sa gwapo?” Usal ni Jenner.

“Mga baliw. Umuwi na lang tayo.”

“Tara na, Paul.” Pang-aaya ko na sa kanya na hindi na umimik magmula ng makabalik kami dito sa mga kaklase namin.

“I’m sorry,” Wika ni Paul ng iwan na kami nila Heide at Jenner pati na din ni Laura pagkalabas ng school.

“Bakit ka naman nagso-sorry?” Pagtataka ko.

“Because I kissed you.”

“Yon ba? Ayos lang ’yon sakin”

“Ayos lang pala sayo. Kung ganun, ayos lang din siguro sayo na mag-honeymoon tayo.”

“Sira ka. Umuwi ka na nga lang, Crush. Hintayin muna kita makasakay.”

Nagpaalam na lang kami sa isa’t isa nang makasakay na sya ng Jeep at ako naman ay nagtungo na lang din ng dorm.

Isang napakagandang araw na punong puno ng alaala. Nagpasalamat akong muli sa itaas para sa araw na ito na hindi nya hinadlangan at hinayaan nya pa akong bumuo ng isang alala na dadalhin ko sa habambuhay.

CHAPTER FIFTY THREE

Cypress POV

Litong lito na ako sa mga tanong na nagkakabuhol buhol na lang sa utak ko. Hindi ko maiwasang hindi bigyan ng kahulugan ang mga ginagawa ni Paul sa akin nitong mga nakaraang araw. Naiinis din ako sa sarili dahil hindi man lang ako madapuan ng kahit kaunting tapang para sana tanungin na sya tungkol sa tunay nyang nararamdaman kaso nang huli ay natatakot pa din akong magtanong.

Pansamantalang iwinaglit ko na lang muna sya sa aking isipan dahil kung magkagayo’y hindi ko matatapos itong aking ginagawa. Halos sya lang ang nagpapagulo ng ganito sa isip ko bawat minuto at bawat oras.

Ako tuloy yung nahihirapan sa inaakto nya. Minsan iniisip ko na baka biro lang nya siguro ’yon pero bilang admirer nya, umaasa din ako kahit papaano. Piste lang kase itong kaba ko, ayaw makisama.

“Montero?” Rinig kong tawag ng guro namin sa apelyido ng crush ko.

Hindi ko naman pinansin iyon at itinuon na lang ang atensyon sa pagsusulat ng aralin.

“Ma’am, sino po ba samin yung tinatawag nyo? Dalawa na po kase Montero dito sa room. Ako po ba o yung asawa ko?”

Napahinto naman ako sa sinabi nyang iyon. Halos lumundag sa tuwa ang puso ko sa narinig. Hindi man lang sya dinapuan ng kahit katiting na hiya habang sinasabi iyon sa harap ng maraming tao pati na din sa guro na nasa harapan. Iniisip ko tuloy kung pinaglalaruan lang ba nya ako pero kase lintek na pusong ’to nahihiya. Wala naman syang mapapala sa hiya.

Naghiyawan naman ang mga kaklase ko sa sinabing iyon ni Paul. Hindi ko naman maiwasang hindi mahiya and at the same time ay yung kiligin.

“I’m sorry I didn’t know. So, I mean Paul Montero,”

“Yes, ma’am,”

“Well, congratulations anyway.”

“Your gratitude is well appreciated, ma’am.”

“Now, stand up and tell us what lesson you’ve learn and how it teaches you as a person?”

“I thought the world would always be that hard on me but when I met this someone, my world turns upside down. This person did really change me from what I was before. It’s funny to think but this person is really interesting. I have so many realization when this person came into my life.” Sinasabi nya iyon habang nakatingin sa akin.

“What are you pertaining, Mr. Montero? Does it have any resemblance to our topic?”

“No, ma’am but everything can be connected  whenever it wanted. The way until you find someone that gives meaning to every point of which is connected to different people. People that came into our lives is not just for how the destiny works but to teach us and give us lesson to give importance with everything we’ll be going to held onto our faith.”

“Cypress must be grateful for having someone like you. Thank you for your wonderful answer, Mr. Montero.”

“I’m really grateful. Thank you, Ma’am.”

Nagpalakpakan naman ang mga kaklase ko sa sinagot na iyon ni Paul sa tanong ng aming guro. Halos balutin na ako ng sobrang hiya ngunit hindi ko naman alam kung sino ang tinutukoy nyang tao. Malay ko ba na iba tao pala iyon. Ayaw ko lang paasahin yung sarili kahit pa na masasabi kong may kaugnayan ako sa naging sagot nya.

Inaya na akong kumain ni Paul nang sandaling dumating ang oras ng break. Tumayo na lang ako at isinukbit sa balikat ang bag.

Naupo na lang kami sa student center nang matapos kaming kumain. Hindi pa naman nagsisimula ang oras para sa susunod na klase kaya pinili kong dito na lang din mamahinga.

Nag-scroll na lang muna ako sa newsfeed ko at habang nasa ganuon akong posisyon ay bigla namang nag-appear ang notification icon for messenger. Pinindut ko na lang iyon at tiningnan kung sino ang nag-chat. Napalingon naman ako sa gawi ni Paul na busy din sa hawak na cellphone.

“Ano bang tama?” Pang-aagaw ko sa atensyon ng kasama ko.

Napatingin naman kaagad ito sa akin.

“I understand If you will be mad at me or I understand If you will be mad to me? At me ba o to me?” Pagtatanong ko sa kanya na tinapunan lang ako ng nakakalokong ngiti.

“Why’d you ask? Hindi naman ako galit ah,”

“Basta sagutin mo na lang,” Wika ko dahil naghihintay ang kausap ko.

“I think at me,”

“Hindi! Mali ka” Natatawang turan ko nang may biglang kalokohang sumagi sa isip ko.

“Paano naman ako naging mali? Sino ba kase ’yang kausap mo?” Nagtataka nyang sabi saka lumapit sa akin at sumilip sa hawak kong cellphone.

Nangingiting pinagmasdan ko na lang ang makinis nyang mukha. Napakainosente din minsan nitong lalaking ito. Hindi marunong makiramdam.

“Mali ka sa sagot mo kase ang tamang sagot,”

“How come na nagkamali ako sa sagot ko? Don’t me, Cy.” Gulantang nyang sabi.

Nakagat ko na lang ang ibabang labi para pigilan ito sa gagawing pagngiti.

“Don’t make fun of me, Cy. Naninindigan akong tama ang sagot ko.”

Natawa naman akong bigla sa sinabi nyang iyon.

“Mali naman kase talaga yung sagot mo, Crush. ’Wag mo ng ipagpilitan.”

“Huh? Tell me, paano ba naging mali?” Naguguluhan na nyang sabi.

“Hindi mo pa din makuha?”

“Pinagtitripan mo ba ako, Cy?”

“Gusto mo na bang malaman yung tamang sagot?”

“Mind If you want to tell me?”

“Ang tamang sagot kase ay “You are the right one for me,” Sabi ko habang nangingiti sa kalokohang ginagawa ko.

“Feelings are not for play and you shouldn’t play game with others feelings. I’m telling you how it will hurt when it is return, Cy.”

“Hindi mabiro. Musta banat ko? Ayos ba, crush?” Pang-aasar ko sa kanya.

Siraulo ka din pala, Cy. Paano mo malalaman yung nararamdaman nya kung puro ka biro. Subukan mo din kayang mag-seryoso.

FYI lang ha, tingin mo sa akin hindi seryoso? Para sabihin ko sayo, kahit dinadaan ko sa biro, totoo ang lahat ng ’yon.

“Alam mo din ba, Crush, na minsan dinadaan lang din ng ibang tao sa biro yung nararamdaman nila para sa isang tao para sa ganuong paraan maiparamdam nila ’yung pagmamahal nila sa isang tao.”

“Bakit pa nila pinapahirapan yung sarili nila kung pwede naman nilang direktang sabihin mismo sa taong nagugustuhan nila?”

Coming from him? Sana nasasabi mo ’yansa sarili mo, Crush. Hinihiling ko din sana magsabi na din sya sa akin ng nararamdaman nya, ako tuloy itong nahihirapan. Minsan mahirap din intindihin ang isang ’to. Pigilan nyo ko, mamahalin ko talaga ’to.

“Hindi din naman kase ganuon kadali magsabi ng damdamin sa isang tao kagaya ko.”

“Bumalik na lang tayo ng classroom at mamaya ay magsisimula na ang susunod na klase.”

Nang makabalik ng silid ay agad naman kaming nagtungo sa kanya kanya naming upuan.

“Bakit mo ba pinapahirapan pa yung sarili mo? Ang dali dali lang naman ng sagot at saka survey lang naman ’yan.” Pang-aasar sa akin ni Paul habang sinisita ako sa ginagawa kong pagsagot sa survey na pinapasagutan sa amin.

“It’s not just a survey. Mahalaga din ito para sa mga researchers.”

“Hayaan mong ako na lang ang sumagot,”

“Now, tell me, kung saan ako pwedeng sumaya?” Turan ko sa kanya dahil sa nahihirapan akong mamili ng sagot.

“SAKIN,”

“Ang seryoso ng usapan,”

“Seryoso din naman ako, admirer. Try mo kase ako. Malay natin sakin mo mahanap yung kasiyahan na gusto mo.”

“Here you are again. You’re mocking my feelings for you again.”

“Totoo ang sinasabi ko. Alam kong sinabihan mo na ako pero tingin mo ba magbibiro pa din ako gayong alam ko naman?”

“Kausapin mo na lang ako kapag tapos ka ng magbiro. Sawa na ako sa biruan, crush.” Turan ko sa kanya saka tinapos na lang ang sinasagutang survey.

Dumating naman ang uwian at pinauna ko munang lumabas ng silid si Paul at hintayin na lang ako sa hintayan namin dahil dadaan muna ako ng department para isumite ang natapos kong journal.

“Woi! Crush, parang problemado ka?” Turan ko nang makapunta sa pinaghihintayan nya.

“Oo, dami ko na kaseng pangarap sa buhay.”

“Oh? Ayun naman pala. Eh! Bakit parang hindi ka masaya dyan?”

“Masaya nga ako kase dumagdag ka pa sa mga pangarap ko.” Sabi nya sabay binigyan ako ng maaliwalas na ngiti.

Nag-iwas naman kaagad ako ng tingin nang maramdaman kong umiinit ang dalawa kong pisngi dahil sa sinabi nyang iyon.

Natapos ang isang araw na wala man lang akong nakuhang sagot sa mga katanungan ko. Sobra na akong naguguluhan sa estado naming dalawa. Hindi ko naman sya magawang tanungin dahil kahit papaano aware pa din naman ako sa maaaring maramdaman nya at ayaw kong masaktan ang damdamin nya sa gagawin kong pagtatanong.

Isa ding dahilan kung bakit ayaw ko syang tanungin ay baka hindi sya nagkakagusto sa mga katulad ko at sa isiping wala din akong ideya sa mga gusto nya lalong lalo na pagdating sa isang tao. Baka babae gusto nya kaya di din ako nagtatanong, ayaw kong masaktan ang damdamin ko at kung maaari ayaw kong paasahin ang puso ko.

CHAPTER FIFTY FOUR

Isang linggo na ang lumipas matapos ang karanasang hindi ko malilimutan sa buong buhay ko, iyon ay ang makasal sa taong gusto ko.

Kung pwede nga lang na ipilit ko kay bathala na syang humahawak sa tadhana ng bawat tao ay gagawin ko.

Binasa ko ang mensahe ng marinig kong tumunog ang cellphone ko. Galing iyon kay Tobi.

“Tobi,” Sambit ko sa pangalan nya ng sagutin nya ang tawag ko.

“I’ll fetch you at five in the afternoon. Ready yourself,” Natatawa nyang sabi sa kabilang linya.

“Sige, hihintayin kita.”

Nang maputol ang usapan namin ay agad na inasikaso ko ang sarili pati na din ang aking susuotin para mamaya.

“Aalis ka?” Pagtatanong ni James sa akin na matutunugan mo ng hindi pagsangayon.

“Oo. May pupuntahan lang kami ng kaibigan ko,”

“Kaibigan o kakantutan mo?”

“Ayaw ko ng gulo, James.”

“Ayusin mo lang. Kung kani kanino ka na lang nagpapagamit.”

Bumaba na lang ako ng dumating na si Tobi. Paalis na kami nuon ng biglang dumating si Paul.

“Cy,” Narinig kong tinig ni Paul.

Napatingin naman ako sa kanya ng lumapit ito sa gawi ko.

“Paul, anong ginagawa mo dito?” Pagtataka ko.

“Yayayain sana kita na manuod ng sine. Bumili na ako ng ticket para sating dalawa,” May galak na sabi niya sa akin.

Napatingin naman ako kay Tobi na nandito din para sunduin ako dahil aalis kami ngayon ayon sa napagkasunduan naming araw.

“We’ve already made plan for this day and he is coming with me,” Sabat naman ni Tobi.

“May bagong movie ngayon at gusto ko sanang isama ka manuod,”

Hindi ko naman alam ang sasabihin sa kanilang dalawa na pareho akong inaaya sa mga gusto nilang puntahan ngunit nangako na kase ako kay Tobi nung nakaraang linggo pa.

“Sorry Paul pero kay Tobi ako sasama dahil napag-usapan namin na ngayon kami aalis. Baka pwedeng bukas na lang tayo manuod ng sine,”

“Saan ba kayo pupunta?” May inis na sabi niya marahil ay tinanggihan ko ang pang-aalok nya.

“It’s none of your business,” Mariing wika ni Tobi.

“Pasensya ka na talaga. Wag ka mag-alala aagahan ko na lang bukas,”

“Pwede naman siguro na ako muna yung samahan mo at makakapaghintay naman siguro ’yang pupuntahan nyong dalawa ngayon,”

“Don’t be such a rude, dude. Wag mo ng pilitin si Cy na sumama sa’yo dahil hindi lang kami basta aalis ngayon and just so you know, we are going on a date,”

“Date?” Hindi makapaniwalan nyang sabi.

“If you may, can we go now? Let’s go, Cy.” Sabi ni Tobi saka hinigit na ako upang maglakad.

Tinapunan ko na lamang ng tingin si Paul saka tumalikod na lang din at sumunod na lang kay Tobi.

Napahinto naman ako nang may humawak sa kamay ko at dahilan para matigil ako sa paglalakad. Nilingon ko naman ang nagma-may-ari ng kamay na iyon.

Nakikita naman ng mga mata ko ang dismayadong hitsura ni Paul habang hawak hawak ang aking kamay.

“I know it is rude pero sa akin ka sasama ngayon,” Sabi ni Paul saka hinigit ako patungo sa direksyon nya.

Nakita naman iyon ni Tobi kaya mabilis na sumunod sya sa amin saka walang pasabing inagaw ang kamay ko sa pagkakahawak ni Paul duon. Natataranta naman ako sa ginagawa nila sa akin ngayon.

“How many times should we tell you that this day has already been settled for the two of us. Cy will come with me and not with you. Know your place, dude.”

Hindi ko naman nagugustuhan ang nangyayare dahil parang hindi si Paul ang natutunghayan ko ngayon na para bang hindi nya naiintindihan ang lahat ng sinabi namin.

Tinalikuran nya kami at lumapit sa sasakyang nakaparada sa gilid ng kalsada. Binuksan nya ang back seat door saka tumingin sa gawi namin.

“Get inside the car!” Pag-uutos nya.

“Ano bang nangyayare sayo, Paul?”

“I said get inside the car. Don’t make me wait, Cy,” Sabi nya habang pinipigilan ang sariling magalit.

“Aalis nga kami ni Tobi. Hindi mo ba naiintindihan ’yon.”

“Tell me, what is he for you?”

“Ayaw ko magalit sayo pero kung ganyan ka hindi ko pipigilan ang sarili ko na magalit sayo,” Inis ko ng turan sa kanya.

“Get inside this fucking car. I just want to tell you something.”

Hindi ko na lang sya pinansin at iginiya na lang si Tobi maglakad.

“Please? Just give me five minutes to tell you this and after this talk, hindi na kita kukulitin. Pagbigyan mo lang ako na makausap ka. Hahayaan na kitang sumama sa kanya.”

Napahinto naman ako sa paglalakad saka humigit ng hangin dahil hindi na kami nakaalis ni Tobi na dapat kanina pa ay wala na kami rito.

“Hintayin mo na lang ako sa convenience store, Tobi. Kakausapin ko lang si Paul,”

“Kung hindi lang talaga ako nagpipigil, kanina ko pa nasapak ’yan,”

“Pasensya ka na kung natatagalan tayo,”

“Maghihintay ako pero hindi ko kayang maghintay ng matagal,”

Napahilamos na lang ako sa sariling mukha saka hinarap na lang si Paul na naghihintay sa akin at pilit na pinapasakay sa sasakyan na hindi ko alam kung kanino ba.

Sumakay na lang ako sa sasakyan na iyon saka sumunod na din sya.

“Ano bang ginagawa mo?” Inis kong sabi.

“Please, stop being mad,”

“Tingin mo ba hindi ako magagalit sa ginagawa mo ngayon. Pinaghihintay ko tuloy yung tao,”

“I’m sorry for what attitude I’m showing and for what I did earlier,”

“Ano bang sasabihin mo at bakit dito mo pa gustong mag-usap? Kanino ba ’tong sasakyan?” Inis ko pa ding turan sa kanya.

Hindi nya sinagot ang tanong ko bagkus sa labas lang sya ng bintana nakatanaw. Natatanaw ko din ang hindi maipintang ekspresyon ng kanyang mukha. Nakita ko ding nagtangis ang panga nya.

“Kung wala ka naman talagang sasabihin, pwede na ba akong umalis?”

“This is my car. My dad gifted me this at yayayain sana kitang manuod ng sine dahil gusto ko ding ipakita sayo ang pagmamaneho ko,”

“Marami pa namang araw. Hindi naman ako magdadalawang isip na sumama sayo. Hindi yung pinipilit mo yung gusto mo.”

“Hindi mo din naman ako sinabihan na may date kayo nung Tobi na ’yon?”

“Kailangan ko bang magsabi sayo? Wala namang tayo diba?”

“Oo, dahil kaibigan mo ko.”

“Wala pa ngang tayo pero nakikipag-date ka na sa ibang lalake,” Dugtong nya pa.

“Ano naman sayo kung makipag-date ako kay Tobi? Wala namang masama duon. Hindi ka ba masaya na may gustong makipag-date sa akin?”

Hindi sya nagsalita kaya nagdesisyon akong bumaba na lang.

“Hinihintay na ako ni Tobi,” Malamig na turan ko.

Hindi pa ako nakakababa ng higitin akong muli ni Paul paupo at sa ikinagulat ko nang bigla nya akong halikan sa labi. Marahan ko naman syang itinulak.

“Ano bang nangyayare sayo? Alam mo naguguluhan na ako sayo. Hindi ko alam kung ano ba talaga ako sayo. Hindi ko alam kung ano ba talagang estado natin tapos bigla bigla mo na lang ako hahalikan.”

“Don’t you really know?”

“Ano bang dapat kong malaman? Alam mo para na akong mababaliw kakaisip sayo gabi gabi. Hindi na ako makatulog ng maayos dahil sayo, kung ano na bang nangyayare sayo, kung itrato mo ko para mo na akong kasintahan. Ano ba talaga?”

“Sinubukan mo ba akong tanungin kung may nararamdaman din ba ako para sayo? You don’t even try to ask me,” May panunumbat nyang tinig.

“Kailangan ko bang magtanong? Hindi kita tinatanong dahil baka mali lang yung mga iniisip ko at ayaw kong mapahiya at kung sakali ayaw kong magalit ka sakin,”

“Mahal kita, Cy,”

Natahimik naman ako nang marinig ko iyon mula sa kanya. Napawi ang inis na aking nadarama at napalitan iyon ng kakaibang kaba.

“N-Nagbibiro ka ba? Kase alam mo hindi magandang biro,”

“Alam ko palabiro akong tao minsan pero kahit kailan hindi ko ginawang biro ang salitang mahal kita. Kapag sinabi kong mahal kita, mahal talaga kita,”

“Ilang beses kong binalak na ipagtapat itong nararamdaman ko para sayo pero palagi akong pinangungunahan ng kaba at takot ko. Hindi din naman kita masisisi kung hindi mo ako tinatanong tungkol sa nararamdaman ko.”

“Kailan pa?”

“Matagal na,”

“Ibig kong sabihin, kailan mo pa nararamdaman ’yan?”

“It happens when I first saw you on the first day of school. I am loving you since our first met until now. Kaya hindi mo maiaalis sa akin ang hindi mainis dahil sumasama ka sa ibang lalaki.”

Nabigla naman ako sa pag-amin nyang iyon na minamahal na pala nya ako nung unang araw palang na magkakilala kami. Kaya ba ganun na lang yung pakikitungo nya sa akin? Ibig bang sabihin hindi ako ang unang nahulog sa aming dalawa kung hindi sya? Sinadya ba nya na mahulog ako sa kanya para ng sa ganun hindi sya mahirapan kung sakaling umamin sya sa akin.

“Aaminin ko na nagseselos ako sa isiping mas pinipili mo pa sya kaysa sa akin at sa isiping makikipag-date ka pa sa kanya,”

Hindi ko naman alam ang sasabihin dahil labis pa din akong nabibigla sa lahat ng mga sinasabi nya sa akin ngayon.

“Alam mo ba kung gaano ako kasaya nung araw na umamin ka na may gusto ka sa akin? Kung alam mo lang, sobrang saya ko nun. Halos hindi ko alam kung anong gagawin ko nung mga oras ding iyon,”

“Paul, hindi naman kita pinagbabawalan na mahalin ako pero hindi tayo nararapat para sa isa’t isa.”

“I know it’s weird but my heart had learned how to love someone like you. I never think about judgements anymore when I started loving you.”

“Hindi mo ko pwedeng mahalin. Hindi ka magiging masaya sa akin,”

“Kung hindi mo naitatanong, sayo ko palang naramdaman ’to at tanging sayo pa lang ako naging masaya ng higit pa sa masaya. You make me happy in way that no one else can.”

“Hindi ko ’to inaasahan, Paul. Hindi mo man lang ako binigyan ng warning. Hindi ako handa.”

“Love is sometimes complicated but love is sometimes can be full of surprises, Cy.” He said in every letter of sincerity.

“Puso ko ang nagturo sakin na mahalin ka, Cy. Hindi kita minahal dahil ganyan ka. Mahal kita kahit ano ka pa. Hindi naging hadlang sa akin ang kasarian para mahalin kita. Hindi iyon ang minahal ko sayo, ikaw, ikaw yung mahal ko,”

Hindi ko na nagawa pang magsalita dahil tuluyan ng bumagsak ang mga luhang kanina pa nagbabadya dahil sa mga naririnig ko mula sa kanya. Kung nagkataon na tinanong ko pala sya tungkol sa nararamdaman nya ay hindi ako magkakamali sa makukuha kong tamang sagot mula sa kanya.

“Kung alam mo lang kung gaano na ako nahihirapan para lang pigilan itong sarili kong isipin na wala lang lahat iyong mga ginagawa mo sa akin. Lahat tinitiis ko dahil natatakot din akong magtanong kung ano ba yung nararamdaman mo para sakin,” Wika ko.

“I’m sorry but this guy in front of you is really falling deeply in love with you,”

Pinunasan nya ang mga luhang dumadaloy sa pisngi ko gamit ang kanyang hinlalaki.

“I’m happy to think that you’re going crazy every night thinking about me,” Sinsero at nangingiti nyang sabi habang nakatitig sa mga mata ko.

“Wag ka mag-alala hindi ka lang gabi gabi mababaliw kundi araw araw ka na ring mababaliw ng dahil sa akin,”

Pareho naman kaming natawa sa sinabi nyang iyon.

“Ikaw, mahal mo din ba ako?” Seryoso nyang sabi habang nakatitig sa akin.

“Would you let this handsome guy becoming part of your everyday life? Don’t you dare to refuse this time because just for you to know, I’m still nervous until now.”

Ang kanina ko pang lumuluhang mata ay tila ba naging talon na sa lakas ng pag-agos ng mga luha ko sa aking pisngi. Hindi ko alam kung ano ba ang mararamdaman ko gayong nasa harapan ko ang taong gusto ko habang ipinagtatapat ang nararamdaman nya para sakin.

“I’m waiting for your answer,”

Tumango naman ako bilang sagot sa tanong nya.

“Give me a clear answer. I want to hear you saying it,”

“Mahal din kita, Paul.”

“How about your lips glued to mine, you want?”

“Bakit kailangan mo pang magtanong? Ilang beses mo na nga akong ninakawan ng halik.”

Sinunggaban ko naman ang mga labi nya dahil matagal ko na din iyong pinapangarap na mahalikan na ako mismo ang gumagawa at sa sarili kong kagustuhan. Malugod naman nyang tinanggap ang ginawad kong halik.

Hindi ko alam pero lumulundag sa saya ang puso kong punong puno ng labis na kasiyahan. Ngayon hindi na ako magtatanong pa at mahihirapan dahil nabigyan na ng linaw ang lahat ng bagay na nagpapagulo sa pagitan naming dalawa.

Natawa naman kaming pareho kahit pa na nananatiling magkalapat ang aming mga labi na tila ba ayaw ng maghiwalay.

“You don’t know how much happiness you brought into my life, Cy.”

“Masaya din ako dahil hindi ako nagkamali sa lahat ng mga hinala ko,”

“Want to know what I love the most on you?”

“Pwede ko bang malaman?”

“I love every time you cry in front of me.” Sabi nya na akin namang tinawanan.

“Eh?”

“There’s something about you so addictive had made me needing more,”

“Drugs ba ako?” Natatawa kong sabi sa pagitan ng mga hikbi ko.

“Nope but I am really addicted to you cause you know what, It’s a blessing when someone makes me laugh when it was hard to smile and it is because of you.”

Tahimik lamang ako habang pinagmamasdan ang taong nuon ay gusto ko lang ngayon ay mahal ko na.

“Stop crying,” Pagpuna nya sa mga luha kong wala pa ding humpay sa pagtulo.

“Yung taong gusto ko may gusto din pala sakin. Sino bang hindi maiiyak kapag ganun?”

“So? Paano ’yan? Tayo na?”

Kinilig naman ako sa isiping magiging kami na.

“My baby is blushing right now.” Pang-aasar nya sa akin.

“Mamaya ko na lang sasagutin ’yan. May pupuntahan pa akong date.”

“Tell him that you’re not coming anymore.”

“Alam ko kung anong iniisip mo. It’s just a friendly date.”

Wala na naman syang nagawa kaya sya na mismo ang nagbukas ng pinto ng sasakyan saka naunang bumaba.

“Seems that I can’t stop you any longer. I’ll wait you later so that I can label out our relationship.”

“Susulitin ko na ’to dahil panigurado mamaya hindi na ako single.”

Pinakawalan na naman nya ako saka nagmamadaling nagtungo na lang ng  convenience store para puntahan na si Tobi.

“How long would he want to talk with you? He drastically wasted a lot of time which is only for the two of us,”

“Umalis na tayo. Nakausap ko na naman sya.”

Hindi naman mawaglit sa akin ang labis na kasiyahan dahil sa pangyayareng kanina lang naganap at sa mismong sasakyan nya pa.

Sumakay na lang kami ng taxi saka sinabi sa driver kung saan ang destinasyon namin ngayon.

Nang makarating kami sa lugar na sinabi nya sa driver ay bumaba na lang kami. Hindi naman ako pamilyar sa lugar dahil ngayon ko lang naman iyon napuntahan.

Dinala nya ako palapit sa isang gusali na parang club. Papasok na sya nuon sa pinto ng hilahin ko sya.

“What?”

“Papasok tayo dyan?” Gulat kong pagtatanong.

“Yup,”

“Hindi tayo pwedeng pumasok dyan. Wala pa tayo sa tamang edad,”

“I have my reservation. Don’t worry, I have my influence.” Sabi nya saka dire diretsong pumasok duon samantalang ako nag-aalangan pa kung papasok ba ako o hindi sa loob ngunit ayaw ko din namang maiwang  mag-isa dito.

Nang huli napagdesisyunan kong sumunod na lang papasok sa loob ng club na iyon.

Hinagilap naman sya kaagad ng mga mata ko dahil hindi ako sanay pumunta sa mga ganitong lugar. Maingay sa loob at marami ding tao duon. Hindi naman ako pinigilan ng guwardya na naruon.

Natunghayan naman ng mata ko ang pakikipagusap nya sa mga tao duon.

Nilinga ko na lang ang paligid. Hindi ko naman malaman ang aking gagawin dahil naninibago pa ako sa lugar.

“Come here,” Pang-aaya sa akin ni Tobi papunta sa ikalawang palapag ng club habang nakasunod sa lalaking kausap nya kanina.

Napapangiwi naman ako sa ingay ng tugtog na umaalingawngaw sa kabuuan ng gusali.

“Tobi, umuwi na lang tayo.” Pasigaw kong turan sa kanya upang marinig nya ako.

Iginiya kami ng lalaking iyon sa isang mahabang upuan na sofa at may bilog ding lamesa na para bang ni-reserve talaga sa kanya.

“Bakit dito mo ko dinala?”

“Let’s just enjoy the night, Cy.”

Labis naman ang pagtataka ko sa isipang malakas ang impluwensya nya rito. Ano ba ang ibig nyang sabihin duon?

“Paano mo nagagawang makapasok sa ganitong lugar?”

“Stop asking me about the things running in your head. We’re here to spend our date and I won’t bothered myself to answer all your questions.”

Natahimik naman ako sa sinabi nyang iyon. Bigla naman akong nanibago sa pag-uugaling pinapakita nya. Mas pinili kong manahimik na lang at hindi na muling nagtanong pa.

Napatingin ako sa kanyang gawi ng hubarin nya ang suot na salamin.

“This is fuck. I can’t believe I should wear that eyeglasses all the time.” Sabi nya sabay kusot sa dalawang mata.

Napakunot noo naman ako sa sinabi nya. Hinubad ko ang salamin saka sinuot ang salamin nya. Napaatras naman ako ng mapansing walang grado iyon kaya mabilis na hinubad ko iyon at sinuot muli ang sariling salamin.

“N-Nagpapanggap ka na malabo ang mata mo?”

Hindi nya ako sinagot bagkus tanging kindat lang ang ginawad nya sa akin. Bigla naman akong kinabahan dahil ang buong akala ako ay matino syang tao. Bakit kailangan nyang magpanggap na malabo ang mga mata nya?

“Uuwi na ako,”

“No, stay here.”

“Nagsinungaling ka sakin,”

“Cy, calm down, this is not time for explaining such boring things.”

“Such boring things? Ang buong akala ko matino ka pero nagkamali pala ako sa pagkakakilala ko sayo.”

“Don’t judge me when you don’t really know me yet.”

“Mauuna ako.”

“Sit down,”

“Pero?”

“I SAID SIT DOWN!!”

Hindi naman ako nakapalag ng bigla syang sumigaw. Napatingin naman ang ibang tao malapit sa amin. Isiniksik ko na lang ang sarili sa sulok malayo sa kanya.

“Look, I want to relax at sinama kita dito dahil alam kong maibibigay mo sa akin yung gusto ko.”

“A-Anong ibig mong sabihin?”

“I’ll tell you later. I’ll call for a drink,”

Nataranta naman ako sa kinauupuan ko ng umalis sya. Pinagmasdan ko na lang sya habang lumalapit sa kausap na lalaki. Nagulat ako ng ituro nya ang gawi ko.

Patayo na ako nuon nang pigilan ako ng lalaking kausap ni Tobi na palapit dito sa kinauupuan ako. Hindi na maganda ang pakiramdam ko sa lugar na ito lalong lalo na sa pag-uugaling pinapakita nya sa akin.

“Maupo ka.” Mariing pag-uutos nito sa akin.

“Pakisabi kay Tobi na uuwi na lang ako.”

Hindi pa man ako tuluyang nakakaalis sa kinauupuan ko nang pakitaan nya ako ng baril na nasa gilid ng suot nyang pantalon.

Natakot akong bigla nang makita iyon kaya hindi na ako nagdalawang isip na maupo na lang ulit.

“Thanks, bro.” Usal ni Tobi pagkabalik habang may dalang dalawang baso ng inumin.

“Magsabi ka lang sakin,” Bilin ng lalaki sa kanya.

“Sure,”

“Tinakot ka ba ng lalaking yun,”

Umiling na lang ako bilang pagsagot.

“For you,” Pag-aabot nya sa akin ng isang baso.

Nag-aalinlangan naman ako kung kukunin ko ba iyon para inumin o hindi dahil baka may inilagay sya duon.

“Don’t you trust me?” Sabi nya nang mahinuha nya ang aking paghihinala.

“C-Cheers,” Asik ko na lang para hindi na sya mag-isip.

Ininom ko na lang din iyon dahil dala na din ng takot lalo na’t hindi ako pamilyar sa lugar na ito at sa isiping hindi ko pa pala lubusang kilala si Tobi.

CHAPTER FIFTY FIVE

Habang tumatagal napapadami na ako ng inom dahil sa mga inaabot nya sa aking inumin na hindi ko magawang tanggihan dahil sa takot at kaba na baka kung ano na lang ang gawin nya sa akin.

Napatingin naman ako sa kanya nang biglang dumapo ang kanyang kamay sa parteng hita ko. Bigla naman akong napalunok ng isang malaking butil ng laway ko. Nabato na lang ako sa kinauupuan ko nang maramdaman kong unti unti ng gumagalaw ang kamay nya para himasin iyon.

“Lasing ka na. Umuwi na lang tayo.” Suhestyon ko at sabay tanggal sa pagkakahawak ng kamay nya sa hita ko.

Napatinuod na lang ako nang bigla nya akong dilaan sa tainga.

“Ano bang ginagawa mo?” Singal ko sa kanya sabay marahan syang tinulak palayo.

“I know I will never be your boyfriend but would you rather consider yourself having sex with me?” Sabi nya sabay mariin na idinikit ang sarili sa akin.

“Let’s have sex, Cy.” Sabi nya habang pilit hinuhubad sa akin ang suot kong damit.

Hindi ko na nagugustuhan ang inaakto nya. Hindi ko na din masasangayunan pa ang nangyayari sa amin ngayon at lalo lang hindi gumaganda ang aking pakiramdam hanggang nandito pa kami.

“Kuya,” Pagtawag ko sa kausap nyang lalaki kanina.

Lumapit naman ito sa gawi namin. Nakiusap na lang ako dito na samahan akong mag-check in sa pinakamalapit na hotel para ipagpahinga na itong kasama ko dahil hindi ko din naman alam kung saan ito nakatira at sa isiping gabi na din. Hindi ko din naman kayang pabayaan na lang syang ganito at iwan na lang dito. Kahit papaano ay may konsensya pa rin ako.

Tinulungan naman kami nito hanggang sa reception dahil napapatiuna ko na hindi kami papayagan ng hotel management na mag-check in gayong wala pa kami sa wastong gulang.

Inihiga na lang namin ang lasing ng si Tobi sa kamang nanduon nang makarating kami sa silid na binigay sa amin.

“Ikaw ng bahala sa kanya. Babalik na ako sa bar.”

“Sige po. Salamat po.” Magalang kong tugon  rito kahit pa na pinakitaan nya ako ng hindi kaaya ayang bagay kanina.

Natulog na lang din ako ng dapuan na ako ng antok at dala na din ng pagkalasing. kahit marami ang nainom ko mas pinairal ko pa din ang utak ko dahil binabantayan ko din ang bawat kilos nya sa maaari nyang gawin sakin pero sa pagkakataong ito hindi na naman sya makakalaban pa kung sakaling may gawin man syang masama sa akin.

Ayaw ko naman pag-isipan sya ng masama pero nagbago lang ang lahat ng iyon nang malaman at makita ko ang lahat kanina na pawang kasinungalingan lang lahat.

---

Cypress POV

KINUSOT ko ang sariling mata saka isinuot ang salamin nang sandaling magising ng umagang iyon. Bumangon ako at tumambad naman kaagad sa paningin ko ang katabi kong si Tobi na mahimbing pa ding natutulog.

“Tobi,” Panggigising ko sa kanya.

Nagmulat naman ito ng mata saka hinagilap ang taong gumigising sa kanya. Nagtatanong ang hitsura kung bakit sya nandito.

“May isang bagay lang sa akong gustong malaman bago ako umuwi,”

“What is it?”

“B-Bakit ka nagpapanggap?”

“It’s a long story. Saka ko na ikukuwento sayo ang lahat kapag hindi na masakit ang ulo ko,”

Hindi ko muna sya pinilit na ikuwento sa akin at hinayaan kong ipahinga nya ang sarili.

“Cy, do me a favor.”

“Hindi ko alam kung magagawa ko. Naninibago pa din kase ako sa ginawa mo.”

“Can you take this pill?” Sabi nya habang iniaabot sa akin ang bagay na iyon.

“Hindi ko iinumin ’yan. Kung nahihilo ka pa, mas mabuting sa inyo ka na lang magpahinga. Umuwi na tayo.”

“I’m not going home. I’ll stay here.”

“Mauuna na ako,” Sabi saka tuluyan ng bumangon.

“Wag ka munang umuwi.” Sabi nya sabay higit sa kamay ko.

“Wala ng dahilan para manatili pa ako dito.”

“Please? Stay with me. Kung inaalala mo yung babayaran dito sa hotel, ako ng bahala dun. Just stay.”

“Oo, kilala na kita pero hindi na kita pwedeng pagkatiwalaan.”

“Okay, I’ll tell you everything just for you to stay. I also want to discuss something to you.”

Pinili kong manatili muna saglit dahil sa kabilang banda gusto ko ding malaman ang sagot sa katanungan ko tungkol sa pagkatao nya.

Even though hindi naman nya talaga kailangan sabihin sakin pero kase lumalapit din sya sa akin. Dapat lang may alam din ako tungkol sa pagkatao nya para ng sa ganun ay hindi kami makaramdam ng ilangan.

“I’m bi, Cy. Kaya ako nagpapanggap dahil may pinagtataguan akong tao.”

“Tingin mo ba maitatago ka ng salamin na ’yan?”

“I know it’s not but natatakot kase ako kapag nahanap nya ako?”

“Bakit ka naman natatakot?”

“My ex-boyfriend wants me back to him and I already told him that we’re over but he still pursuing himself towards me.”

“Kaya ka ba nagpapanggap para hindi ka nya makilala? Imposible naman kaseng hindi ka nya makilala at sa hitsura mong ’yan.”

“Kaya nga gusto kong hingin ang tulong mo.”

Nakonsensya naman ako sa pagaakusa ko sa kanya. Kung sabagay hindi naman nya magagawa at masasabi ang lahat ng iyon kung hindi sya lango sa alak.

“Ano ba ’yon?”

“Be my boyfriend,”

Nagulat naman ako sa sinabi nyang iyon.

“Bakit ako pa? Marami namang iba dyan?”

“I don’t want to be just your boyfriend. I want you to be part of my life, Cy.”

Hindi naman agad ako nakapagsalita sa sinabi nyang iyon. Marahil ay nagulat sa naging pag-amin nya.

“Mahal mo ba si Paul?” Pagtatanong ni Tobi na akin namang ikinabigla.

Bigla ko namang naalala yung mga sinabi nya kahapon sa akin.

“Kailangan ko bang sagutin?”

“It depends on you. I just want to know because,”

Napatingin naman ako dito nang huminto sya sa pagsasalita.

“Because I like you, Cy.”

“Gusto ko lang makasigurado na wala akong masasagasaang ibang tao kung sakali,”

Bigla naman akong nabato sa aking kinauupuan. Hindi alam ang sasabihin sa puntong iyon.

“Would you mind If I court you?”

“H-Hindi ko alam, Tobi. Hindi pa kase ako handa para dito.”

“Why? Is it because of Paul? I know there’s something between you and him and I can even notice it.”

“Wala namang namamgitan sa aming dalawa ni Paul. Ayaw ko lang masaktan ka sa magiging desisyon ko, Tobi.”

Inaya ko na lang sya na umuwi na lang kaysa manatili pa dito dahil ayaw ko ding lumaki ang babayaran nya kung sakali.

Umuwi na lang ako ng dorm nang maghiwalay na ang landas naming dalawa.

“What is this, Cy?” Napatingin naman ako sa gawi ni James ng tanungin nya ako.

Lumapit naman ako sa kanya na tinitignan ang laman ng paper bag na dala ko nang makauwi ako dito sa dorm.

“You went in a hotel and with whom?” Iritable nyang sabi habang ipinapakita sa akin ang laman nuon, hotel soap and lotion.

Nawala naman sa isip ko na maaaring maghinala si James ukol sa bagay na iyon na akin kusang iniuwi bilang souvenir ngunit huli na nang mapagtanto ko nung nandito na ako.

“Alam ko kung anong iniisip mo. Hindi naman ako magaatubiling sabihin sayo. Ayaw ko ding magsinungaling sayo.”

“Anong ginawa nyo?”

“Hindi ko naman pwedeng itanggi sayo na nag-check in kami sa hotel kagabi ni Tobi. Hindi ko naman alam kung saan sya nakatira at kung saan ang bahay nila para sana ihatid na lang sya sa kanila kase naparami din sya ng inom ng alak kagabi.”

“Pinayagan kitang umalis pero ito lang pala ’yung gagawin mo. Bakit lumayo ka pa?”

“James, ayaw ko ng gulo. Masakit ang ulo ko.”

“Did you suck his dick?”

“Hindi,” Mariin ko namang tanggi ngunit agad na lumapat ang isang malakas na paglandas ng sampal sa aking pisngi.

Napahawak naman ako duon sa sakit ng pagkakasampal nya.

“Do you expect me to believe that? Hindi ka na nakuntento halos apat na araw ka ng nasa bahay nila Paul tapos nag-check in ka pa sa hotel kasama ng isa pang lalaki.”

“Hindi naman kita pinipilit na maniwala dahil lahat naman ng sasabihin ko sayo hindi mo paniniwalaan kaya para saan pa kung magpapaliwanag pa ako sayo.” Mariin kong ganti kahit pa na nanghihina na ako.

“ANG LANDI MO!!” Bulyaw nya sa akin.

“Pwede ka naman magsabi samin kung gusto mo magpadilig? Hindi ka naman namin tatanggihan. Tandaan mo ’to, wala ng susunod pa dito dahil kapag may sumunod pa hinding hindi ko na palalampasin.”

Nanlulumong lumapit na lang ako sa sariling higaan saka nahiga na lang. Ipinikit ko na lang ang mga mata kong kulang pa sa tulog.

Napamulat naman akong muli nang biglang tumunog ang cellphone ko. Inaantok na inabot ko iyon at agad na sinagot ang tawag  na nangagaling kay Paul.

Bumangon ako saka nagtungo ng pinto para duon na lang sya kausapin sa labas.

“Paul,” Sambit ko sa pangalan nya pagkasara ko ng pinto ng dorm.

“Hindi mo ko tinawagan kagabi. Anong oras na ba kayo nakauwi?”

“Pasensya ka na kung hindi na ako nakatawag. Nakatulog kase ako habang nasa biyahe. Ginabi na din kase kami ng uwi,” Pagdadahilan ko na lamang.

“Ayos lang. Saan ba kayo nagpunta nung Tobi na ’yon?”

Nagaalangan naman ako kung sasabihin ko ba sa kanya o hindi. Nag-isip na lang ako ng iba pang pwedeng idahilan.

“Malapit lang naman,”

“Bakit inabot kayo ng gabi?”

“Nagkatuwaan lang,”

“Yung totoo, saan ka ba dinala ni Tobi?”

“Paul, masakit pa ang ulo ko. Ayaw ko munang guluhin ang isip ko. Magpapahinga muna ako.”

“Bakit naman masakit ang ulo mo? May sakit ka ba? Gusto mo puntahan kita ngayon.”

“Hindi na. Mawawala din ito mamaya.”

“Sige na. Gusto din naman kitang makita.” Pangungulit nya.

Hindi sya pwedeng pumunta dito dahil mainit pa ang ulo ni James at saka hindi na naman isang simpleng pagkakaibigan ang namamagitan sa amin.

Hindi ko na nagawang tanggihan pa ang pangungulit nya kaya bumalik na lang ako sa loob para maligo. Pinagbigyan ko na lang ang hiling nyang gustong makita ako.

CHAPTER FIFTY SIX

Naglalakad na kami nuon ni Paul sa hallway nang makasalubong namin si Tobi. Huminto naman ito sa paglalakad nang makalapit sa gawi namin. Una akong huminto sa paglalakad at tinapunan sya ng tingin.

“Can I talk to you, Cy?” Pangunguna nya.

“Ang lakas din talaga ng loob mong lumapit pa kay Cy pagkatapos ng ginawa mo sa kanya,”

“I just want to talk to him,”

“Hindi na sya makikipagusap pa sayo kahit kailan kaya makakaalis ka na,” Pagtatabuyan ni Paul kay Tobi.

“Sino ka ba sa inaakala mo? Ano ka ba ni Cy? Sinabi nya sa akin na magkaibigan lang kayo kaya ’wag kang umasta na may namamagitan sa inyong dalawa,” May inis na sabi ni Tobi kay Paul, nang makuwento ko sa kanya ang tunay na namamagitan sa amin nuong hindi pa umaamin sa akin si Paul.

Napatingin naman sa aking gawi si Paul nang marinig iyon mula kay Tobi marahil ay nagtataka kung paano nito nalaman ang tungkol sa bagay na iyon kahit pa na umamin na naman sya sa akin. Umiwas na lamang ako ng tingin.

“Wag kang umasang makakausap mo si Cy. Umalis ka na,” Pagtatabuyan nya rito.

“Cy, are you letting this guy made the decision for you? Please talk to me.” Pagsusumamo nya habang pilit na lumalapit sa akin ngunit pilit naman akong inilalayo ni Paul sa kanya para hindi ito makalapit sakin.

I feel like he was guarding me at this moment gayong may pinanghahawakan kaming pareho at ’yon ay ang inamin nyang damdamin sa akin.

“You will never get any chance to have a talk with him. So, move!” May inis na sabi ni Paul habang hawak ang kwelyo ng suot nitong uniporme.

“Cy,” Nagmamakaawang turan sa akin ni Tobi.

“Ang kulit mo din ’no,” Nabigla naman ako nang bigla nyang suntukin si Tobi.

Nabahala naman ako sa ginawa nyang iyon dahil ayaw ko na ako mismo ang panggalingan ng gulo at ang maging dahilan ng hindi pagkakaunawaan ng dalawang tao.

Muntikan na itong mawalan ng balanse dahil sa ginawang pagsuntok ni Paul. Dali dali ko namang nilapitan si Tobi.

“Bakit mo naman ginawa ’yon?” Inis na turan ko kay Paul nang malapitan ko si Tobi na hawak ang bandang sinuntok ni Paul.

“Ayos lang naman sakin na mag-usap kami kahit sandali. Hindi mo naman kailangan manakit ng ibang tao. Hindi ikaw ’yong magde-desisyon para sa akin.”

“Cy, bumalik ka dito.”

“Paul, hayaan mo muna kaming mag-usap, okay?” Kalmado kong sabi dahil ayaw kong hawaan ang sarili ko ng tensyon.

“Pagkatapos ng ginawa nya, hahayaan mo pa din syang lumapit sayo?”

“Hindi naman nya sinasadya iyon. Wala din namang masama kung mag-uusap lang kami sandali.”

“Mamili ka saming dalawa, ako o ’yang gagong lalaking ’yan?”

“Bakit ba kailangan pa tayong umabot sa ganyan? Mag-uusap lang naman kami.”

“Just choose,”

“Wag mo naman gawin sakin ’to, Paul.”

“Kapag pinili mo sya, wag kang umasa na kakausapin pa kita.”

Hindi ako umalis sa tabi ni Tobi na nagsasabing pinipili ko ito at dahil na din sa gusto ko munang ayusin ang nangyare nung nakaraang isang araw sa pagitan namin.

“Mas pinipili mo pa sya kaysa sakin. I’m the one who were always there for you whether you need me or not. Not like him who were just once there for you in just a short time.” Tumigil sya sandali at impit na tumawa.

“So, you’re choosing him over me then we’re over. Kalimutan mo na lang lahat ng sinabi ko sayo,”

Hindi ko na pinigilan pa ang pag-alis niya nang piliin ko si Tobi kaysa sa kanya.

“Masakit pa ba?” Pangongonsulta ko sa kanya.

“I’m fine,”

“Pasensya ka na sa inakto ni Paul. Pasensya ka na din ng dahil sa akin nasaktan ka pa.” Panghihingi ko ng dispensa.

“He acts so weird like he owns you,”

“Wag mo na lang syang pansinin,”

“Anyways, I just want to say sorry for what I did the other day at the bar,” Kausap sa akin ni Tobi.

“Ayos lang ’yon. Nakalimutan ko na din naman,” Pagdadahilan ko kahit pa na hindi na mawawala iyon sa isipan ko.

Umiiwas lang ako sa gulo. Minsan mas mabuting ikubli na lang ang totoong nangyare kaysa isiwalat pa kung hindi naman maganda ang idudulot nito.

“What do you want me to do for me to gain your trust again?”

Magtitiwala pa ba ako sa kanya?

“Wala kang dapat gawin. Hindi mo din kailangan mag-alala. Nagkausap na naman tayo at wala naman akong nakikitang mali para hindi ka pagbigyan.”

“Salamat, Cy.”

“Kalimutan na lang natin ’yon. Lahat naman tayo nagkakamali paminsan minsan.” Turan ko na lang para malihis na ang usapan.

“Want to eat somewhere? My treat.” Pang-aalok nya.

Hind na naman ako nagatubili na tanggapin iyon nang yayain nya ako.

Habang magkasama hindi ko naman mapigilan ang sariling hindi isipin si Paul.

“Stop thinking about him. Start thinking about me.”

“Hindi pa ako nagbibigay ng sagot sa tanong mo kaya sana wag ka munang umasa sakin.”

“It’s fine. At least I know my place,” May ngiti sa labi nyang wika.

Napangiti na lang din ako dahil kahit papaano sinusubukan nyang pagaanin ang pakiramdam ko. Hindi din naman masama kung magkakagusto din ako sa kanya kaso may pag-ibig na akong pinangakuan at hindi para sa kanya iyon.

Hindi ko na din sinabi sa kanya dahil ayaw ko syang masaktan pero sa isang banda marapat lang din na sabihin ko na agad sa kanya para hindi na sya umasa pa at maghintay sa akin.

Kaysa mag-isip ay itinuon ko na lang ang pansin sa kasama kong ito at kumakausap sa akin. Wala naman naging pagbabago sa pakikitungo namin sa isa’t isa na parang kagaya lang din ng una naming pagkikita.

CHAPTER FIFTY SEVEN

Umabot na ng isang linggo ang hindi namin pagpapansinan ni Paul simula nung hinayaan ko ang sariling piliin si Tobi kaysa sa kanya. Marahil ay totoo sya sa mga sinabi nya bago nya ako iwan nung araw na iyon.

Hindi ko tuloy alam kung anong gagawin gayong galit sa akin ang crush ko. Nahihiya naman akong lumapit o kausapin sya dahil kahit papaano naninibago din ako lalo na’t umamin din sya sa akin ng nararamdaman nya. Hindi ko din maiwasan ang makaramdam ng kaunting pagkailang.

Hindi ko alam kung ganito din ba yung iniisip at nararamdaman nya ngayon.

“I just notice, bakit hindi kayo nagpapansinan lately ni Paul? Nag-away ba kayo?” Pagtatanong ni Vanessa sa tabi ko habang nagsusulat ng notes na pansamantala nyang tinigil.

Natigil din ako sa pagsusulat sa pagtatanong nyang iyon. Inayos ko ang pagkakasuot ng salamin sa mata saka humarap sa kanya. Binigyan ko sya ng maaliwalas na ngiti.

“Wala naman kaming pinagawayan ni Paul,” Tanging sagot ko na lamang.

“I saw him like this before but his aura now is kind of something different.”

Sinulyapan ko naman si Paul na busy din sa pagsusulat ng notes.

“Why is he looks so sad or should I say mad? I feel like there’s something wrong going on between you and him. Tell me, are you guys having conflict?”

“Bumalik na lang tayo sa ginagawa natin baka mahuli tayo ni ma’am na nag-uusap,” Pag-iwas ko dahil hindi ko din alam kung anong ibibigay kong sagot sa tanong nya.

“Wag mong ibahin ang usapan. Oh! My God, So, mag-kaaway nga kayo?” Gulantang nyang sabi ng mapagtanto ang nais malaman.

Napabuntong hininga na lang ako sa kakulitan ng babaeng nasa tabi ko habang pinipilit na ipasagot sa akin ang mga tanong nya.

“Hindi nga kami nag-away. May hindi lang kami napagkasunduan.” Pagsuko ko na lamang.

“You guys better fix it immediately before you realize that it’s too late,”

“Hindi naman kami mahuhuli. Hinayaan ko na lang muna sya. Aayusin din namin ’to. Salamat sa pag-aalala mo.”

“Then If it can’t fix anymore, pwede bang sa akin na lang si Paul?”

Napatitig naman ako sa seryoso nyang mukha nang sabihin nya iyon.

“Just kidding,” Sabi nya sabay mahinang tinawanan ang naging reaksyon ko.

Hindi naman ako kinabahan. Hindi ko pa kase nasasabi kay Paul yung desisyon ko sa tanong nya na kung kami na ba nung araw na nasa sasakyan nya kami.

Naputol na lang ang usapan namin ng mapuna kami ng professor namin nung mga oras ding iyon. Tumingin ako sa gawi ni Paul ngunit ganuon pa din ang postura nya ng tignan ko sya kanina.

Is he starting to ignore me? Is he doesn’t care about me anymore? Nanlumo naman ako sa isiping iyon. Marahil ay kasalanan ko din kung bakit naudlot ang pagmamahalan na gusto kong maranasan na kasama sya.

“Everything’s going to be fine. You just need to talk to him.” Pagpupursigi sa akin ni Vanessa sabay binigyan ako ng friendly eye blink.

Gustuhin ko man ngunit kinakabahan naman ako. Nagdadalawang isip din ako dahil hindi ko alam kung anong magiging kalalabasan ng gagawin ko. Ayaw ko din gawin dahil baka magalit o galit pa din sya sakin.

Naguguluhan naman ako pero lahat ng sinabi ko nung oras na nasa sasakyan nya ako ay totoo iyon. Nanghinayang naman akong bigla dahil hindi na siguro matutuloy pa ang pag-ibig na nais ko kapiling sya.

Ipinilig ko ang sariling ulo para burahin muna sandali sa isipan ang kanyang pigura dahil hindi ako makapagtuon ng pansin sa aking ginagawa.

Napatingin ako sa gawi ni Paul nang makita kong palabas na sya ng silid. Blanko ang ekspresyon ng mukha. Marahil ay nadismaya sa ginawa ko at posibleng nagsawa na din sya sa pag-uugali ko na mas pinipili ko pa yung iba kaysa sa kanya. Isama pa yung mga panahong hindi pa sya umaamin sa akin.

Ibinuga ko na lang ang napakabigat na hangin na pumasok sa baga ko. Natataranta ako, halos hindi ko na alam ang gagawin.

“Cy, anong nagyare duon sa asawa mo?” Pagtatanong ni Lexus na mukhang nagtataka sa pag-iwan sakin ni Paul.

“Nagsabi sya sa akin na mauuna na sya dahil may pupuntahan daw sila ng pamilya nya,” Pagdadahilan ko.

“Hay, nako, maniwala ako sayo, Cy. Hindi mo nga sya kinausap buong araw tapos sasabihin mo sinabihan ka nya,” Pamumuking sa akin ni Vanessa.

“Alam mo kung may hindi kayo pagkakaintindihan, ayusin nyo na agad kase kapag pinatagal nyo pa ’yan parehas lang kayong magsasawang maghintay sa isa’t isa like mapapaisip ka na lang kung bakit hindi ka nya kinakausap which is ganun din yung iniisip nya. Dapat isa sa inyo ang mag-approach. Malay ba namin kung sino sa inyo yung mataas ang pride, diba?” Sabat ni Jenner na halatang nag-aalala din sa amin.

“Ano ba ngayon? Biyernes? Oh! Tignan mo, halos mag-iisang linggo na kayong ganyan na dalawa. Paabutin nyo pa ba ng isang buwan bago kayo magpansinan,” Inis na turan sa akin ni Kiara marahil naiinis sa sitwasyon na nagaganap sa amin.

“Salamat sa pag-aalala nyo sa amin. Pasensya na kung pati kayo naabala ng dahil samin,”

“We’re friends now. Susuportahan ka namin. Sususportahan namin kayong dalawa pati na din sa relasyon nyo.” Wika naman ni Heidi.

Kung alam lang talaga nila yung totoong dahilan hindi siguro sila mag-aalala ng ganito pero magkaganun pa man nagpapasalamat pa din ako dahil kahit papaano nandyan sila, dinadamayan at tinutulungan ako kahit hindi ko naman hinihingi.

Nagtaka na nga lang din ako dahil pinansin na lang nila akong bigla nang makita nila yung picture. Ipinagpapasalamat ko na lang din na may kaibigan na din ako.

Hindi ko na nadatnan pa ang sasakyan ni Paul ng madaanan ko ang parking lot ng school. Malungkot at mag-isang binaybay ko na lamang ang campus ground habang patungo ng school gate.

Nakauwi na lang ako ng dorm ng wala man lang akong natatanggap na tawag o text mula sa kanya. Tatanggapin ko na lang din siguro yung naging kapalaran naming dalawa.

Kung tutuusin sya naman yung unang pumutol. Hindi nya ako hinayaan na makapag-desisyun. He don’t even try to understand me that time when Tobi wants to apologize. Hindi naman ako madamot na tao.

Napasalampak na lang ako sa aking higaan ng makauwi.

Ayun na eh. Nandun na eh. Bakit bigla pa kaseng nawala? Inaasar ba ako ng tadhana ko o sadyang may bahagi na kasalanan ko din. Kung nakinig na lang sana ako sa kanya hindi siguro kami ganito na walang pansinan pero may isang tao kaseng gustong kumausap sakin at humihingi ng tawad.

Ipinikit ko na lang ang mga mata dahil ayaw ko ng balikan pa ang mga nakalipas lang nitong nakaraang linggo.

Ngunit sa kabilang banda hindi ko na din kayang tiisin pa sya o patagalin pa ito pero ano pa bang magagawa ko kung nakapagdesisyon na talaga sya, na hayaan na lang ako.

Binuksan ko na lang ang cellphone saka agad na nagtungo ng gallery at tinignan ang bilang na bilang na kuha ng litrato na sya pa mismo ang kumuha at nagpasa sa akin. Isa isa ko iyong pinakatitigan at bakas duon ang napakagwapong ngiti sa labi ni Paul na ngayon ay hindi ko nakikita sa kanya. Para kahit sa ganitong paraan maibsan yung lungkot na nararamdaman ko.

Bigla namang nagtubig ang mga mata ko dahil sa labis na panghihinayang. I even let myself kissed him and that kiss is the love I felt for him.

Aaminin ko at hindi ko lolokohin ang sarili ko na labis na akong nangungulila sa kanya kahit pa sabihin nating isang linggo pa lang ang lumipas. Masakit din para sa akin ang nangyare.

Nagtungo ako ng contacts at pinindut ang pangalan nya. Nag-aalangan naman akong pindutin ang call icon dahil baka babaan lang nya ako ng tawag pero hindi ko naman malalaman ang sagot kung hindi ko susubukan.

Pinindut ko iyon ngunit agad ko ding pinatay nang mapagtanto ko kung ano na ang ginagawa. Bigla naman akong kinabahan dahil panigurado makikita nya na tumawag ako.

---

Paul’s POV

Pinarada ko ang aking sasakyan malayo ng kaunti sa dorm ni Cy. I am waiting for him to go outside the school.

I can’t stop blaming myself for what I have been said and I really regret doing it pero hindi ko din naman masisisi ang sarili kung nakaramdam man ako ng selos at inggit nung mga sandaling pinili nya si Tobi kaysa sa akin.

It’s been a week since we don’t talk to each other. Hindi ko maiwasang mainis nang makita ko si Cy na masaya na para bang wala lang sa kanya yung nangyare. He seems like he doesn’t care about me and about how I feel when he made the decision of choosing that guy. Tapos makikita ko pang masaya sya habang kasama si Tobi nang yayain sya nitong kumain kanina.

Nawala naman kaagad ang inis ko nang makita ko si Cy na kalalabas lang ng gate. Tinanaw ko na lang mula dito sa loob ng sasakyan ko ang taong miss na miss ko na. Naramdaman ko na lang na kusa nang ngumingiti ang mga labi ko.

Masaya akong nakikita ka samantalang ikaw nakikita kong masaya sa piling ng iba. Hindi ko inalis ang pagkakatingin ko sa kanya hanggang sa makaakyat sya sa kanyang dorm.

Sinisisi ko din ang sarili marahil napapagod na din sya o maghintay sa nararamdaman ko para sa kanya kaya siguro nahuhulog na din sya sa iba.

Malungkot at dismayadong umuwi na lang ako nang mawala na sa paningin ko ang presensya nya. Walang ganang nagtungo na lang ako ng aking silid at saka pahagis na nahiga sa ibabaw ng kama.

I check my phone kung may tawag ba sya pero wala pa din.

“Natitiis na nya ako ngayon. Palibhasa may Tobi na sya na nagpapasaya sa kanya.” Bulyaw ko sa sarili.

Kahit pa gustuhin kong magalit sa inaakto nya ngayon ay hindi ko magawa. Hindi ko kayang magalit sa kanya, it is just only about my pride. Nahihiya lang talaga akong kausapin at lapitan sya dahil sa nagawa ko.

While browsing our photos in my gallery, his name appear on the screen of my phone. Sasagutin ko na sana iyon nang bigla naman nyang patayin agad ang tawag.

Nakunot naman ang noo ko sa ginawa nyang iyon. Napaisip naman ako kung bakit nya ako tinawagan tapos bigla naman nyang binaba.

“Siguro nagkamali lang sya ng tinawagan. Imbes na number siguro nung Tobi na ’yon yung pipindutin nya, number ko yung napindot nya.”

Nasampal ko na lang ang sariling noo dahil sa pag-iisip ng kung ano. Nainis naman ako sa sarili dahil hinahayaan ko na lang mawala sya sa akin. Hinahayaan na lang sya na makitang kasama ng ibang lalake.

“Hahayaan ko na lang bang masayang ’tong nararamdaman ko para sa kanya?”

Napahilamos naman ako dahil hindi ko makuha ang mga sagot na gusto ko.

“Kung tawagan ko kaya sya?”

Dali dali naman akong nagtungo ng contacts saka hinanap ang pangalan nya. Pinindut ko iyon ngunit nag-aalangan din ako dahil baka kausap nya yung Tobi, yung bago nyang crush.

Aktong ihahagis ko na ang cellphone ng magbago na naman ang isip ko. Nang huli tinawagan ko na lang sya.

“Pick up,” Asik ko.

Nakailang tawag ako pero lahat ng iyon ay hindi nya sinagot. Hindi ko na sinundan pa ang huling tawag ko. Hindi na din siguro nya balak pa ang makipagusap sa akin.

Inilapat ko na lang ang sarili sa kahabaan ng aking kama saka ipinikit ang mga mata.

Wala pang limang minuto nang biglang mag-ring ang cellphone ko. Napabalikwas ako habang inaabot ang binato kong cellphone sa tabi ko.

Agad ko namang sinagot iyon nang makitang tumatawag ang taong inaasahan ko.

“M-May kailangan ka?” Kinakabahan kong turan and at the same time nahihiya.

“Dami ko kaseng missed call galing sayo. May problema ka ba? Ayos ka lang ba?”

Hindi kaagad ako nakapagsalita dahil sa narinig ko. He still cares about me.

“Paul, nandyan ka pa ba?” Pagtatanong nya nang mapansin nya ang hindi ko pagsasalita.

“Miss na kita,” Diretso kong turan sa tunay kong nararamdaman.

“Can we talk?” I utterly said.

“Tara, kita tayo.”

---

Cypress POV

Nagulat ako pagkabukas ko ng cellphone ko sa dami ng missed call na galing kay Paul. Nagtaka naman akong bigla dahil sa dami niyon. Nabahala ako kaya agad na tinawagan ko sya baka kung ano ng nangyayare sa kanya.

“May kailangan ka?” Bungad nya sa akin.

“Dami ko kaseng missed call galing sayo. May problema ka ba? Ayos ka lang ba?” Nag-aalala kong sabi.

“Paul, nandyan ka pa ba?” Pagtatanong ko nang hindi ko marinig ang tinig nya.

“Miss na kita,”

Natahimik naman ako sa sinabi nyang iyon. Ang buong akala ko wala na syang pakialam sa akin kaya hinayaan ko na lamang sya.

Hindi ko din alam ang sasabihin gayong hindi ko inaasahan na sasabihin nya iyon.

“Can we talk?”

Napatigil ako sandali at kapag kuwan ay nabuhayan ng pag-asa.

“Tara, kita tayo.” Tanging nasambit ko na lamang.

Hinintay ko na lang si Paul sa napagkasunduan naming lugar. Ayaw kong dito kami magkita sa tapat ng dorm dahil maaaring makita kami ni James.

Naghintay na lang ako sa malapit na convenience store.

“I’m here,” Basa ko sa text na natanggap ko mula sa kanya.

Sumilip naman ako sa labas ng convenience store at nakita ko na ang sasakyan nya duon na nakaparada.

Binayaran ko na lang ang biniling inumin nang magtungo ng counter pagkatapos ay lumabas na.

Huminto muna ako sa aking paglalakad at pinagmasdan ang taong naghihintay sa akin habang nakatutok sa hawak na cellphone. Natulala naman ako habang tinititigan ang taong pinagmamasdan ngayon na aking apat na mata. (Dalawang mata ng salamin tapos dalawa kong mata kaya naging apat)

Nabalik ako sa ulirat nang biglang tumunog ang cellphone ko. Dali dali naman akong nagtago sa malapit na poste sakin saka sinagot ang tawag nya.

“Nasaan ka na?”

“Papunta na ako,”

“Akala ko ba maghihintay ka na lang dito sa tapat ng convenience store,”

“May binili lang ako. Hintayin mo na lang ako.”

“Sige,”

Binaba na nya ang tawag samantalang ako palihim pa din syang sinusulyapan. Napangiti naman ako nang silipin nya ang sarili sa harap ng salamin saka inayos ang buhok.

Kahit papaano nangulila din naman ako sa kanya kaya bakit ko pa ba pinapatagal ang paghihintay nya sa akin. Natanga naman ako habang nakatitig pa din sa kinaruruonan nya.

Natawa naman ako nang tumawag sya ulit. Agad ko naman iyong sinagot.

“Matagal ka pa ba? Marami ka bang binibili?”

“Nagmamadali ka ba, crush?”

Hindi ko iwinaglit sa aking paningin ang ekspresyon ng kanyang mukha nang sabihin ko iyon.

“Hindi naman. Gusto mo puntahan na kita.” Sabi nya sabay tingin ulit sa salamin.

“Ang cute mong pagmasdan habang tinitingnan mo ang sarili mo sa salamin.” Sabi ko.

Natawa naman ako nang makita kong nagpalinga linga sya para hanapin ako. Lumabas na lang ako sa pinagtataguan ko sa likod ng poste saka marahang naglakad palapit sa kanya.

“Nagulat ba kita, crush?” Sabi ko sa kausap.

Nangingiting napatingin naman sya sa gawi ko habang nakatutok pa din sa mga tainga namin ang hawak na cellphone.

“Ibababa ko na,” Pagpapaalam nya saka pinatay ang tawag. Ibinaba ko na lang din at sinilid sa bulsa ang hawak na cellphone.

“Para sayo,” Pagaabot ko sa kanya ng inuming binili ko.

“Thanks,”

Hindi ko alam pero bigla akong nakaramdam ng pagkailang. Hindi ko tuloy alam ang sasabihin o kung saan ako maguumpisa.

“Let’s get inside,” Sabi nya marahil pansin rin nya ang awkwardness na namamagitan sa amin ngayon.

Sumakay na lang ako ng pagbuksan nya ako ng pinto sa unahan. Sumunod na din sya nang makasakay ako.

“So, where are we going now?”

“Hahayaan na lang kitang mag-desisyon. Wala din naman akong alam na pwede nating puntahan.”

“I’m sorry, Cy.”

“Kung tungkol ’yan sa bagay na nangyare nung nakaraang linggo, kalimutan na lang natin ’yon. Ayusin na lang natin yung hindi natin pagkakaintindihan.”

“Still, I want to say sorry.”

“Kung tutuusin wala ka namang dapat ihingi ng sorry. Umamin ka sakin nung araw na yun kaya maiintindihan ko kung masasaktan ka. Kasalanan ko din naman.”

“Pwede pa naman tayong maging mag-kaibigan ulit?” Masaya kong sabi para mapawi ang namumuong tensyon sa pagitan namin.

Wala akong natanggap na sagot mula sa kanya ngunit nanatili lang syang tahimik habang nakatitig sa hawak na manibela.

Napatingin naman ako sa kanya nang maramdaman ko ang paglingon nya sa akin. Napatingin naman ako sa kanyang kamay nang higitin nya ang isa kong kamay.

“I don’t want to be your friend anymore. I want to be more than that. I want you to be mine and I want you to call my baby. I want you in my life, Cy, cause you know, I don’t really want to let go this feelings I have for you. Please give me a chance to prove my love to you.”

Mababakas sa mga mata nya ang labis na sinseridad sa lahat ng kanyang sinabi.

“Let’s be together, Cy. You don’t know how much I’ve been longing for you and how much I’ve been missing you. I’ve been afraid thinking the thoughts of you being with another guy.”

Pakiramdam ko umurong ang dila ko dahil sa dami ng gusto kong sabihin.

“Do you want this guy to be one of the reason of your happiness?”

Huli na nang mamalayan kong lumuluha na pala ang mga mata ko.

“Alam mo ba kung gaano ako natakot sa loob ng isang linggo. Halos mabaliw na naman ako kakaisip sayo at sa mga inamin mo sa akin.” Mariing wika ko habang sinusumbatan sya sa mga pinagdaan ko sa loob ng isang linggo.

“I need your answer,”

“Hindi naman kita kayang tanggihan,”

“Is that a yes?”

Tumango na lang ako bilang pagpayag ko sa kagustuhan nyang maging kami.

Kahit naluluha ay nagawa pa din naming yakapin ang isa’t isa.

“Thank you for giving me a chance, Cy.”

Kumalas na kami sa pagkakayakap at binigyan na lang ng maalab na titig ang aming mga mata. Nakuha ko naman ang nais nya kaya marahan na tinanggap ko ang kanyang labi para daluhan ang isang masaganang halik.

“You’re now finally mine.” Sabi nya sabay halik sa kamay kong nakasakilop sa kamay nya.

“And please don’t get around with another guy again. I hate the feeling of jealousy.”

Hindi ko naman alam kung saan pa ilalagay ang nagsusumidhi kong dadamin.

“Let’s mark this date. Anyways, what do you want me to call you? Baby? Babe? Honey? Darling?”

Kinilig naman ako sa sinabi nyang iyon.

“Ayaw ko ng lumayo. Gugustuhin ko kahit ano pang itawag mo sa akin. Kung pwede nga lang crush at admirer na lang.”

“It’s cool. Why not?”

Pinaandar na naman nya ang sasakyan saka nagtungo na lang sa lugar na sya lang ang nakakaalam at sa lugar na alam kong gugustuhin ko din.

Napangiti na lang ako habang pinagmamasdan ang kaibigan ko noon na ngayon ay kasintahan ko na. Hindi ko naman sya mapigilan sa maya’t maya nya paghalik sa kamay ko kahit pa nagmamaneho sya.

“Itigil mo na nga ’yan, crush.”

“Masaya lang ako na tayo na,”

“Kung ayaw mong mawala ’yang saya na nararamdaman mo, ituon mo na lang ang mga mata mo sa kalsada.”

“Wala naman sa kalsada yung kasiyahan ko. Nasa tabi ko yung kasiyahan ko at yung nag-iisang tao na nagpapasaya sa akin ngayon.” Sabi nya sabay halik ulit sa kamay ko.

“Crush, sa kalsada ka tumingin. Tama na yang paghalik mo sa kamay ko. May mamaya pa naman.”

Masaya naman ang naging takbo ng byahe namin, ni hindi nga namin napapansin ang trapiko ng hapong iyon.

“Ngayong tayo na, gusto kong malaman kung ano yung mga ipagbabawal mo sakin?”

“Hindi naman kita pagbabawalan sa lahat ng gusto mo kase alam ko namang alam mo yung mga limitasyon mo.”

“What If I want you? Pagbabawalan mo ba ako?”

“Saka na nga lang natin pag-usapan ’yanx Let’s just enjoy our first day of being together. I want to make this day memorable, Crush.”

CHAPTER FIFTY EIGHT

“Bakit mo ba ako pinapunta?” Aligaga kong turan sa aking kasintahan habang nakatayo sa harapan ng kanyang silid.

“Ayaw mo ba?”

“Hindi. Nataranta kase ako nung tumawag ka.”

“I just want to see you,”

“Nagmadali pa ako. May kailangan ka ba?”

“Nothing,”

“Akala ko naman kung anong meron. Hindi tuloy ako nakaligo sa kamamadali,”

Wala akong narinig mula sa kanya ngunit tanging ngiti lamang ang kanyang ipinukol sa akin.

“Anong nginingiti ngiti mo?”

“Hindi mo naman kailangan maligo kapag pinapapunta kita. Pwede ka naman maligo dito kasabay ko,”

“Mahal pa din naman kita kahit hindi ka maligo ng isang araw.”

“Kaya kong hindi maligo kahit tatlong araw pa.”

“Ang sabihin mo gusto mong maligo para kapag inamoy kita mabango ka,”

“Hindi naman kase ako yung tipo ng tao na kayang umalis ng bahay na wala pang ligo at saka isa pa kahit hindi mo pa ako amuyin maliligo pa rin naman ako.”

Hinigit na nya ako papasok sa loob ng kwarto nya saka mabilis na sinara ang pinto.

Nadako ang aking paningin sa mga mata nyang nangungusap na kanina lamang ay nang-aasar. Naramdaman ko ang pagdapo ng palad nya sa aking pisngi.

Napangiti naman ako ng mapagtanto kong hahalikan nya ako. Hindi ko naman maiwasang kiligin kapag umaabot kami sa ganitong sitwasyon.

Lumapat ang malambot nyang labi sa aking labi na amin namang malugod na pinagsaluhan. Masaya ako at kusang loob kong ibibigay sa kanya ito kailan man nya gustuhin dahil mahal ko naman ang taong aking hinahalikan ngayon.

Nung una akala ko saglit lamang ang gagawin nyang paghalik sakin ngunit napansin kong tumatagal na ang ginagawa ng magkalapat naming mga labi. Wala naman akong inisip na kung ano at kung ano pa man ay wala akong pagtutol sa nangyayari sa amin ngayon. Sa kabilang banda, gusto ko ding pigilan iyon ngunit may pumipigil sa akin, ang pagmamahal.

Naramdaman ko na din ang malayang paglalakbay ng kanyang kamay sa aking katawan. Patuloy lang kami sa ginagawang halikan kahit alam kong may posibilidad na humantong kami sa isang bagay na pribadong ginagawa ng magkasintahan.

Nabahala naman ako sa isiping iyon ngunit hinihila ako ng mga labing nakalapat sa akin ngayon. Nagiging malikot na ang mga kamay nya habang nililibot ang kabuuan ng aking katawan. Naramdaman ko na lamang ang mga kamay nyang lumalandas na ngayon sa aking likuran sa loob ng aking damit.

Damang dama tuloy ng aking balat ang bawat paghagod at paglandas ng palad nya sa aking katawan. Idiniin pa nya ako lalo palapit sa kanya hanggang sa magdikit na ang aming katawan.

Hindi ako makapalag at pakiramdam ko nagpapaubaya ang isipan ko sa gusto ng puso ko at sa kung ano man ang ginagawa namin ngayon.

Dumapo naman ang mga halik na iyon ni Paul sa aking leeg. Napaliyad naman ako sa ginagawa nyang paghalik duon at mas lalo pang idiniin ang pagkakangudngod. Nabibigla naman ako sa ginagawa nya dahil hindi ko inaasahan ito.

“Are we going to have a?” Pagtatanong ng aking isipan sa sarili.

“Mmmm,” Huni ko sa taglay na sensasyon na dala ng kanyang labi sa aking sistema. Hindi tuloy ako makapagisip ng matino. Pakiramdam ko natatanga ako sa ginagawa nya ngayon sa akin.

“Lets take a shower, hon.”

Bigla naman akong nakaramdam ng pagkahiya nang sandaling tumigil sya. Habol hininga at mabilis na pagtibok ng aking puso ang nangingibabaw sakin ng mga sandaling iyon.

Hindi na ako nakapagsalita nang dalhin nya ako patungo sa loob ng banyo. Agad nya akong inundayan ng halik na marupok ko namang sinalo. Halos mawalan na kami ng balanse dahil sa tindi at likot ng aming mga labi.

Tumigil kami sa masidhing paghahalikan ng kapusin kami ng hininga ngunit sandali lamang iyon at muling naglapat ang aming mga labi.

Naramdaman ko ang paghawak nya sa laylayan ng suot kong damit. Hindi ko naman sya pinigilan sa kung anong nais nyang gawin.

Nandito kami ngayon ni Paul sa loob ng banyo at wala na miski anong suot. Hindi ko alam pero kinakabahan ako sa mga oras na ’to. Nababato tuloy ako ngayon. Tatlong buwan na kaming magkasintahan at ngayon ko pa lang masisilayan ang kabuuan ng katawan nya at kung iisipin, ngayon lang din namin gagawin ito.

Nakatingin lang ako sa kanya nang igiya niya ang isa kong kamay patungo sa kanyang dibdib na para bang nagsasabing hawakan ko sya samantalang ang isa ko namang kamay ay kanyang hinahalikan. Napalunok na lang ako habang pinagmamasdan ang sariling kamay na nilalakbay nito ang katawan ng taong nasa aking harapan ngayon.

Napahinto kaagad ako ng mapagtanto kung ano na ba ang nararating at nadadapuan ng aking kamay at kung ano na ba ang ginagawa ko. Hindi naman lingid sa isip ko na magkasintahan kami at kahit saan ko tignan normal lang naman na gawin ng magkasintahan ang ganitong bagay.

“Hindi ko kaya,” Bulong ng isip ko’t kapag kuwa’y napayuko na lamang.

Bigla namang nagtubig ang aking mga mata dahil sa isiping handa syang makipagtalik sa akin gayong may lihim pa akong hindi sinasabi sa kanya. Ayaw kong madungisan ang malinis nyang pagkatao ng dahil sa akin.

“Oh! Shit! I’m sorry, babe.” Natataranta nyang sabi.

Mabilis nyang tinapisan ang sarili at ganun na din ako saka mabilis na yumakap sa akin. Mahigpit ang ginawa nyang pagkakayakap sa akin.

“I mean it, babe. I’m sorry. I’m really sorry. I didn’t ask you if you’re ready for this. Please forgive me,”

Hindi naman ako umiyak dahil sa gusto nyang gawin. Gusto ko din namang ibigay sa kanya ang nais nya dahil magkasintahan naman kami ngunit sa isiping hindi na ako malinis ay ruon ako nalulungkot.

Napayakap na lang din ako dahil sa pagiging aware nya sa ginagawa at sa hindi nya pang-aabuso sa pagkakataon na kahit anong oras ay pwedeng sunggaban ngunit hindi pa din nya ginawa.

“Don’t think that I’m just only here to have a sex with you. I still respect you, babe.” Sabi nya at sa puntong iyon hinahalik halikan pa ang basa kong bunbunan.

Hindi ako makapagsalita dahil labis pa din akong natutuwa sa pag-uugaling pinapakita nya sa akin. Hindi katulad ni James na walang pakialam sa nararamdaman ko. Kailan pa ba?

Kumalas sya sa pagkakayakap sa akin saka iniharap ang aking mukha sa kanya.

“Stop crying. I admit that it’s my intention. It’s late before I realize what I’m about to do.” Pagpapaliwanag nya pa.

Bakas sa ekspresyon ng mukha nya ang sinseridad at pag-aalala dahil sa nagawa. Nanatili akong tahimik at tanging titig lang ang binibigay ko sa kanya.

“Are you mad at me? Say something,” Turan nya marahil ay napansin na nya ang pananahimik ko.

Sadyang makulit ang mga mata ko’t hindi pinigilan ang mga nagmamadaling luhang dumaloy na naman sa aking pisngi.

“Fuck! I’m such an idiot .” Panunumbat nya sa sarili.

“Babe, I mean it and I admit it. Please talk to me. You’re making me worry,”

Punong puno ng pagmamahal ang nakikita ko sa kanya ngayon. Sa labis na tuwa na aking nadarama, dali dali akong lumapit sa gawi nya at binigyan agad sya ng mariin na halik sa labi.

Malugod naman nya iyong tinanggap sa kabila ng pagkabigla.

“Hindi ako galit sayo,” Marahan kong sabi habang tinititigan sya sa mata.

“Pinag-aalala mo ako. Akala ko katapusan na ng mundo ko. I love you, babe.” Sabay lapat ulit ng labi nya sa akin.

“Nabigla lang ako,” Turan ko ng maghiwalay ang aming mga labi.

“I’m sorry. Hindi ko na uulitin.”

“Bakit ayaw mo na ba? Paano kung ako naman yung nag-first move?”

“That would be fine for me but this time, I’m willing to accept your anger. I’m really sorry, babe.”

“Stop saying sorry.”

“Pinapatawad mo na ba ako?”

“Wala kang kasalanan,”

Handa naman ako sa ganitong bagay pero ibang usapan kapag kami ni Paul. Hinding hindi ko makakayanan ang makipagtalik sa kanya dahil mahalaga sya sa akin. Hindi naman sa ayaw ko pero ang hirap lang ipaliwanag ng nararamdaman ko ngayon.

Lumabas ako ng banyo at nanghina naman ako sa nakikita ng mga mata ko. Nakikita ko ngayon ang aking kasintahan na nakaupo sa kama habang sapo sapo ang sariling noo.

Agad na lumapit ako sa gawi nya para silipin at suyuin sya.

“I’m really sorry, babe.”

Napabuntong hininga naman ako dahil hindi pa din nawawala sa isipan nya ang bagay na nagawa.

Umupo ako sa sahig sa harapan nya. Kinuha ko naman ang dalawa nyang kamay saka tig-isa iyong binigyan ng halik. Nag-aalalang tiningnan ko sya sa kanyang mata at mababakas pa din duon ang labis na pagsisisi.

“Babe,” May pag-aalang turan ko.

Iniluhod ko ang sarili para ng sa ganun ay magkapantay kami ng kaunti. Ipinagitan ko ang sarili sa nakabukaka nyang mga hita saka ipinulupot ang dalawang braso sa baywang nya.

“I just can’t stop thinking about what I’ve done to my baby. Hindi ko lang maiwasang hindi makaramdam ng ganitong pakiramdam. Alam ko naman na bago pa lang din tayo sa ganitong klaseng bagay.”

“Don’t be upset. Kasalanan ko din naman. Dapat una palang alam ko na kahit pa hindi ka na magsabi sakin.”

“Sa susunod magpapaalam muna ako,”

“Bakit ka pa magpapaalam? Alam ko na naman kapag ganuon yung ginawa mo katulad kanina,”

“Don’t mention it. What I did earlier was, I did it on purpose without informing you,”

“Sa totoo lang, kinabahan ako sa ginawa mo kanina. Kung ganun, handa ka bang makipagtalik sa isang katulad ko?”

“Bago ako pumasok sa relasyon na ’to, siniguro kong handa ako sa lahat ng bagay and I’m ready to give myself to you without any doubts. Whatever I’m gonna do, I’ll do it by my own will. I will let you touch me, babe.”

I do not know but he keeps on surprising me. Hindi ko din tuloy alam kung maiiyak ba ako o hindi sa mga naririnig kong salita mula sa kanya sa kabila ng pagiging ganito ko.

“Hinding hindi ko sasayangin ang pagmamahal mo sakin, crush.”

“And same way to me,”

Amin namang inayos ang hindi pagkakaintindihan para sa ikapapanatag ng aming kalooban lalong lalo na sya.

Napatingin naman ako sa pinto ng may kumatok duon. Pinagbuksan ko naman kung sinoman iyon.

“Want a drink?” Nakangiting bungad sa akin ni Kuya Ford pagkabukas ko ng pinto.

“Baka magalit na naman po sakin si Tita,”

“You don’t have to be so worried. Wala na namang magagawa si mom kapag nakita ka na nyang nag-iinom at saka isa pa dito lang naman tayo sa bahay,”

“Sige po. Tatawagin ko lang po si Paul,”

“Nasaan ba sya?”

“Naliligo pa po,”

“Hayaan mo na sya. Susunod din yan. Bumaba na tayo. Naghihintay na yung mga loko kong kasama,”

Pinagbabawalan na ako mag-inom ni Paul ngunit hindi ko lang talaga magawang tanggihan ang kuya nya.

Nabahala naman akong bigla baka magalit sya sa akin at sa kabilang banda ayaw ko din namang magalit sa akin ang kuya nya.

Nagtungo na lang ako sa pool area kasunod nya palapit sa mga kasama nya. Hindi ko na nagawang magpaalam pa kay Paul.

“Cy,” Nilingon ko naman ang kasintahan nang marinig ko ang tinig nya.

Napahinto naman ako sa paglapit sa kinauupuan ng mga kaibigan ni Kuya Ford.

“Hindi sya mag-iinom,”

“Bakit mo ba pinagbabawalan si Cy? Wala na naman sayo kung gusto nyang mag-inom.”

“Hindi lang talaga sya makatanggi sayo kaya akala mo gusto din nya mag-inom,”

Napatingin naman sa gawi ko ang kuya nya. Ayaw kong magkaroon kami ng alitan sa pagitan ng kuya nya.

“Is that true?” Pagtatanong naman agad ni Kuya Ford.

Hindi ko naman alam ang isasagot dahil wala naman talaga akong pagtutol sa tuwing inaaya nya ako. Naunahan lang ako ni Paul.

“Hindi naman po sa ayaw ko. Pasensya na po kayo,”

“It doesn’t matter. Let’s just have a toast. I want to enjoy this free time with all of you,”

Pinagbigyan na lang namin ang kagustuhan ng kuya nya kahit pa na may posibilidad na mapagalitan na naman kami.

Sinenyasan ko agad sya na tanggalin ang pagkakaakbay sa akin dahil baka kung anong isipin ng kuya nya. Hindi pa naman alam ng pamilya nya ang namamagitan sa aming dalawa.

Wala naman akong balak sabihin sa kanila dahil ayaw kong pag-isipan nila si Paul.

“Dad also have reminded me to tell you about the two of you sleeping in one room. He also told me to tell you that he doesn’t like the idea of Cy being slept beside you.”

Napahinto naman ako sa paglagok ng hawak kong beer dahil sa sinabing iyon ni kuya ford.

“I have no intention to offend nor hurt you, Cy. I am just telling Paul what our dad told me. Kung maaari lang daw sana kapag dito ka matutulog ay sa guest room ka na lamang tumuloy.”

“Really? In front of my best friend?”

Hindi ko alam pero biglang sumikip ang dibdib ko sa sinabing iyon ni Paul. Naiintindihan ko naman, hindi lang talaga maiwasan ng puso ko ang masaktan.

“I’m sorry. Sinabi ko na din para pareho nyong alam. Kilala mo naman si dad, istrikto ’yan pagdating sa mga bisita.”

“What is he thinking? Wala naman kaming ginagawang masama ni Cy. He should’ve confront straight to me,”

“Hindi naman maitatago na may kakaiba kay Cy. Umaasa lang din sana ako na wala pang nangyayare sa inyo,”

“I’m over it. Let’s go, Cy.” Pang-aaya nya sa akin para umalis.

Hindi ko naman alam ang gagawin dahil sa mga nalaman ko sa kuya nya. Wala din naman akong pagtutol duon. Hindi nga din naman talaga maganda magsama sa isang kwarto at magtabi sa isang kama ang dalawang lalaki.

“Don’t mind him. Ignore what all you have heard from him,”

“Pasensya ka na. Hindi ko din naisip na may mali din pala sa ginawa ko.”

“Wala kang ginawang mali. Ako ang humiling sayo ng lahat ng iyon kaya wag mong sisihin ang sarili mo. Kalimutan na lang natin ang mga sinabi ni kuya.”

Iginiya nya ako patungong main door ng bahay saka lumabas. Dinala nya ako patungo sa sasakyan nya.

“Saan tayo pupunta?” Pagtatanong ko nang mapagtanto ko ang kanyang ginagawa.

“May pupuntahan tayo at magugustuhan mo talaga ’to at para hindi mo na din maisip yung mga sinabi ni kuya. Ako na lang bahala kumausap kay Dad.”

Pinagbuksan na lang kami ng gate ni Manang upang mailabas na ni Paul ang kanyang sasakyan. Iminaneho naman nya iyon palabas ng subdivision hanggang sa main road.

Ipinagsakilop nya ang kanang kamay sa aking kaliwang kamay habang ang isang kamay ay nakahawak sa manibela. Napatingin naman ako sa gawi nya. Nakangiting tumingin din sya sa akin saka hinalikan ang likod ng palad ng aking kamay.

Hindi ko naman alam kung saan kami patutungo ngunit nahihinuha kong magiging masaya kami sa aming pupuntahan.

Dumungaw na lang ako sa labas ng bintana sa lugar na amin ng tinatahak. Maganda ang lugar at nasisiguro kong malayo na iyon sa maynila.

“Saan pala tayo pupunta?”

“I will introduce you to my grandparents in my mother side. I want you to meet them personally.”

“A-Anong ibig mong sabihin?” Kinakabahan kong turan sa kanya.

“I know what you’re thinking. I won’t tell them for now. There’s a right time for that. Don’t be so nervous, hon.”

Nang makarating kami sa bahay ng kanyang grandparents. Namangha din ako dahil sa ganda din ng bahay na iyon. Ganuon na ba talaga sila kayaman para hindi ko mapansin.

Napangiti na lamang ako dahil sa isipang wala syang pag-aalinlangan na ipakilala ako sa pamilya nya kahit na hindi naman kailangan.

“Mano po,” Turan ko sa dalawang matanda.

“Maupo kayo at ipaghahanda ko kayo ng meryenda.”

“La, hindi na po. Sa labas na lang po kami kakain ng kaibigan ko. Maglilibot na din po kami.”

“Ganun ba. Gusto ko pa namang makilala iyang kaibigan mo dahil ang tagal na din simula nung huli kang magdala ng kaibigan dito sa atin,”

“Wag po kayong mag-alala. Ipapakilala ko din po sya sa inyo pagkabalik namin.”

Nahihiyang nagpaalam naman ako, kami sa kanila. Hindi ako nakapagsalita dahil sa sobrang kaba na aking nadarama marahil ay natatakot lamang ako na baka ay may masabi akong hindi kaaya aya.

Naramdaman ko naman ang pagsakilop ng kanyang kamay sa aking kamay. Agad naman akong napatingin sa paligid.

“Bitiw,”

“We’re already together. Hayaan mo na akong gawin ito. I just miss holding your hands, admirer.”

Hinayaan ko na lamang sya. Lumabas na kami sa magarang bahay na iyon nang pagbuksan kami ng isang maid.

“Saan pala tayo pupunta?”

“It’s been years since I came here to this place. Madami na palang pinagbago.” Pagtutukoy nya sa lugar.

Naglakad lakad lang kami sa lugar na iyon. Napatingin naman ako sa grupo ng kababaihan at mga bakla na nakatingin sa gawi namin. Nung una hindi ko pinansin baka kase hindi kami yung tinitignan kaya hinayaan ko na lang.

Napakunot noo naman ako ng mapagtanto kong sa amin sila nakatingin at kay Paul sila nakatingin. Sabagay magtataka pa ba ako.

“Nagugutom ka na ba, admirer?” Huminto sya.

Hindi ko sinagot ang tanong nya dahil inaagaw ng grupong iyon ang atensyon ko. Nabahala naman ako nang makita kong naglabas sila ng cellphone. Hindi ko marinig ang pinaguusapan nila pero alam kong kami iyon.

“Babe?” Pagtawag nya sa akin.

Tinignan ko silang maigi kung saan ba talaga sila nakatingin. Sinuri kong maigi at sinundan ko ang mata nila kung saan ito nakapukol. Nanlaki naman ang mga mata ko sa aking nakita. Sa sobrang inis ay agad kong iniharang ang sarili sa harapan ni Paul at duon na sila napatingin sa akin at tumigil sa ginagawa.

“Mga bastos,” Wika ng isipan ko.

“What are you doing?” Nagtatakang tanong sa akin ni Paul.

“Ah! Yung ano…Yung ano mo,” Sabi ko habang tinuturo sa kanya ang pinupunto ko gamit ang aking mga mata.

“What?” Naguguluhan nyang sagot.

“Yung ano mo kase bumabakat. Napansin ko kase yung mga babaeng iyon na tinititigan ka. Yun pala yung ano mo yung tinitignan nila sayo.”

“Oh! Sorry, I didn’t mean it.” Sabi saka inayos ang pagkakasuot sa suot na trunks.

“Bakit ba kase bakat yan?”

“Don’t think that I’m aroused. It just happen that I have a big…”

“Subukan mong ituloy ’yang sasabihin mo,”

“Hindi ko naman kase kasalanan kung bumabakat. Wag mo ding isipin na gusto ko. Alangan namang ipitin ko. Masakit kaya yun.” Pang-aasar nya sa akin.

Tinitigan kong muli ang grupong iyon saka binigyan sila ng masamang tingin at hindi na hinayaan pa ang mga mata nilang titigan ang bagay na iyon. Umalis naman sila ng makita ang inis kong ekspresyon.

Wala naman akong nakikitang mali kung bumakat man iyon o hindi. Normal lang naman iyon pero napaisip naman ako dahil kung susumahin malaki ang bagay na nasa loob niyon.

Naipilig ko naman kaagad ang sariling ulo sa naisip. Bura.

“Bumalik na lang tayo,” Suhestyon ko na lamang.

“Wag ka mag-alala para sayo lang ’to.”

Naburyo naman ako sa sinabi nyang iyon at hindi na lang pinansin.

---

Nandito na kami sa tapat ng building kung saan ako nakadorm. Naging masaya naman ang araw namin ngayon.

“Tawagan mo ko ah,” I said.

“Hindi pa nga ako nakakaalis. Miss mo na agad ako.” Pang-aasar nya sa akin.

Hindi ko naman pinigilan ang sariling umakto na parang bata. Lahat naman ng bagay magagawa mo para sa taong minamahal mo. Hindi mo na din naman mapapansin kung pati lahat ng katangahang bagay nagagawa mo na. It’s love and not only just love.

Pinagbigyan muna namin ang mga labi bago tuluyang bumaba ng kanyang sasakyan. Hindi ko na sya pinababa pa at bagkus pinabukas ko na lang ang bintana ng kanyang sasakyan.

Tumayo naman ako sa tapat ng nakabukas na bintana. Napansin kong nagpalinga linga sya pagkatapos ay tumingin sa akin. Sinenyasan naman nya akong lumapit gamit ang kanyang hintuturo.

Lumapit naman ako at sa ikinabigla ko ay bigla nya akong hinalikan sa labi.

“I’ll call you when I got home. I love you, babe.” Turan nya ng maghiwalay ang mga labi namin.

Nakagat ko na lang ang ibabang bahagi ng labi ko dahil sa kilig na nananalaytay sa buong katawan ko.

“Don’t bite it. Hindi ka pa ba nakukuntento sa pagkagat ko sa labi mo?” Pang-aasar nya sakin habang tinatanggal sa pagkakagat ko ang aking labi.

Lalo tuloy nag-init ang dalawa kong pisngi sa ginawa nyang iyon.

“Keep on making that kind of look. I love every time I saw you like that.”

“Umuwi ka na. Ingat ka.”

“Where’s my?” Naalam ko naman kung anong ibig nyang sabihin.

Sa pagkakataong iyon ako naman ang humalik sa kanya. Hinawakan ko ang isa nyang pisngi saka tinitigan sya sa kanyang napakagwapo at nakakapanghalinang mga mata.

“I love you, too.” Sinsero kong sabi.

“But I love you more,”

“Bago pa tayo langgamin dito. You better go home. I’ll watch you.”

“Thanks for loving me until now,”

“Babe, uwi na. Hinahanap ka na sa inyo.”

“Okay. I’ll go now.”

“Ingat ka sa pagmamaneho mo. Kung maaari lang sana umiwas ka sa aksidente. Hindi pa kita kayang pakawalan.”

“I will,” Masayang turan nya sa akin sabay pisil sa kanan kong pisngi.

Pinagmasdan ko na lang ang papaalis nyang sasakyan. Hinintay kong mawala iyon sa aking paningin bago tuluyang umakyat sa aking dormitoryo.

CHAPTER FIFTY NINE

Tinupad naman nya ang pangakong tatawag sya sa akin sakaling makauwi na sya.

Agad ko namang sinagot iyon saka nagtungo sa pinto ng dorm. Bubuksan ko sana iyon ngunit naalala kong kinakandado pala nila iyon. Naghanap naman ako kung saan pwede kong makausap ng palihim si Paul. Nadako naman ang paningin ko sa banyo.

“Babe, nandyan ka ba?”

“Wait lang, babe. Punta lang ako ng banyo.” Pagpapaalam ko.

“Miss na agad kita.” Wika ko sa totoong nararamdaman ko ngayon.

“Sinabi ko naman kase sayo na dito ka na lang tumuloy sa bahay. Ayaw mo naman. Yan, miss mo na tuloy agad ako.” Pang-aasar nya sa akin.

Naging mahaba ang usapan namin na para bang hindi napapansin ang pagtakbo ng oras. Hindi ko din naman iniisip dahil kung kailangan, lahat ng oras ko ibibigay ko sa kanya.

“Woi, wag kang titingin sa ibang admirer mo ah. Sakin ka lang,” Kinikilig na turan ko habang kausap ang boyfriend sa kabilang linya.

“Ayaw mo bang maranasan din nila na makilala ako?”

“Madamot na kung madamot. Ayaw ko lang ng may kahati. Kapag akin, sa akin lang. Mahirap ng mawalan kase kung alam mo lang, isa kang biyaya para sakin. Naniniwala din naman ako sa kasabihan na share your blessings but I see you like a blessing. A blessing that are only made for me. I was just like seeing you everyday like a blessing, my only crush.”

Wala naman akong narinig na sagot mula sa kanya kaya pinakinggan ko kung nasa kabilang linya pa ba sya. Sinilip ko naman ang cellphone pero hindi pa naman tapos ang tawag.

“Babe,” Tawag ko sa kanya ngunit mahinang pagsinghot lang ang aking narinig sa kabilang linya. Napabalikwas naman akong bigla.

“Umiiyak ka ba, babe?” Turan ko.

“I’m just happy hearing those words coming from you,”

Hindi ko naman lubos akalain na nakakaiyak na pala yung sinasabi ko.

“Ang sakin lang naman, ayaw ko lang na magsawa ka sa pag-ibig na binibuo nating dalawa para kapag dumating yung araw na maghiwalay tayo, wala tayong pagsisisihan.”

“Hey, don’t say that. You are my world now. The world that I don’t want to lose to.”

“Kaya hayaan mo kong mahalin kita araw araw, crush.”

“I admit that it’s hard to lose someone like you. You are the only one who always made me cry like a baby.”

“Bakit ba kase ang gwapo mo? Ang dami ko tuloy kahati.” Pag-iiba ko sa emosyon na naguumapaw sa pagitan naming dalawa.

“Kasalanan ko ba na biniyayaan ako ng ganitong mukha?”

“Dami mong admirer,”

“Atleast, you’re my favorite.”

“Woi, ikaw, sakin ka lang ha.” May pagbabanta na may halong kilig kong sabi.

“I will always be yours, baby.” Abot tainga naman ang ngiti ang namutawi sa akin nang akin iyong marinig.

Natawa naman ako sa ginagawa ko na hindi ko naman ginagawa dati marahil ay ayaw ko lang mawala sa akin ang taong minamahal ng puso ko.

“Missing something?”

Napasinghap kaagad ako ng marinig ko ang malamig na boses ni James.

“J-James, a-anong ginagawa mo dito?” Natataranta kong sabi.

“Babe,” Rinig kong tawag sa akin ni Paul.

“Mamaya na lang tayo mag-usap,” Pagpapaalam ko sa kausap ko sa kabilang linya.

“Bakit mamaya pa? Go on, talk to your boyfriend. I just came here to spill this urine out,”

Hindi ko naman maiwasang mapalunok at kabahan dahil hindi ako sigurado kung narinig nya ba lahat ng pinag-usapan namin.

“Lalabas muna ako,” Asik ko.

Tumayo na ako sa pagkakaupo ko sa bowl para makalabas na. Hindi pa man ako tuluyang nakakalabas ng banyo nang higitin nya ako pabalik.

“What did I told you?”

“James, magpapaliwanag ako. Wag mong sasaktan si Paul.”

“Oh! I nearly forget about it. Thanks for reminding me of it.”

“James,” Natatakot kong turan.

“Alam mo kung anong kasunduan na meron tayo at wag mong itatanggi sa akin na nakalimutan mo. Pay for the price, Cy. You sell him to death. All thanks to you.”

“Parang awa mo na wag na wag mong sasaktan si Paul.”

“It’s too late, Cy. Ikaw ang sumira sa kasunduan. Wag ka mag-alala hindi naman malala yung gagawin ko sa boyfriend mo.”

“James,”

“Tignan lang natin kung mamahalin ka pa din nya kapag nalaman nya ang katotohanan. Panigurado hindi mo pa sinasabi sa kanya ang tungkol sa atin. Sisiguraduhin kong kamumuhian ka nya. In that case, hindi mo na kailangan problemahin yun dahil ako na mismo ang magsasabi sa kanya.”

“James, wag mong gagawin yan, please? Parusahan mo na lang ako. Ayaw kong mawala sya sakin. Mahal ko na sya. Kaya pabayaan nyo na lang ako.”

Tanging nakakahilakbot na tawa lang ang binigay nya sa akin.

“See you at his last minute. Hope you can make it.”

Nanlulumong napaupo na lang akong muli sa ibabaw ng bowl. Hindi ko naman maiwasang hindi sisihin ang sarili dahil ako ang naging dahilan para tuluyan na nilang saktan si Paul.

Nagmamadaling lumabas ako ng banyo at sinundan si James sa kanyang higaan dahil natatakot ako sa maaaring sapitin ni Paul mula sa kanila.

“James, pabayaan mo na lang si Paul. Sabihin mo sakin kung ano na lang dapat kong gawin?”

“I’ve been warned you so many times. Did you listen? No. So, this time, I won’t listen for what you’re begging for.”

“Gagawin ko lahat ng gusto mo, wag mo lang sasaktan si Paul. Nagmamakaawa ako sayo.” Lumuluha ang matang wika ko.

“Seems that you really love that skinny guy huh!”

“Sabihin mo sakin. Lahat gagawin ko.”

“ENOUGH!!” Pasigaw at galit nyang bulyaw sa akin.

“Tingin mo maniniwala pa ako sa kasinungalingan mo. You brought him to his possible death and no one would ever be blame but you. I’m just true to my saying. Condolence to you, Cy.”

Nanatili syang bingi sa aking pakiusap. Wala na akong nagawa kundi ang ibuhos na lang sa pag-iyak ang kailanman hindi nya pakikinig sa akin.

“Don’t worry. You still have a week to spend time with him. Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin sa kanya. No hesitations would ever stop me, Cy.”

“Sulitin mo na ang bawat araw na kapiling sya. Magpakasaya ka lang, Cy.” Dugtong nya pa na lalong nagpatikhim sa akin.

CHAPTER SIXTY

Hindi ko na magawang iwinaglit pa sa aking paningin ang presensya ng aking kasintahan dahil sa paulit ulit akong binabalaan at binabantaan ni James sa balak nyang gawin kay Paul.

“Magbabanyo lang ako,” Pagpapaalam ko sa kasintahan.

Lumabas na lang ako ng silid nang wala akong marinig na salita mula sa kanya. Nang makarating ng banyo ay hindi naman ako mapakali dahil sa naisip kong plano. Planong gusto ding ipagawa sa akin ni James, ang makipaghiwalay na lang kay Paul para ng sa ganun ay hindi na ituloy ni James ang masamang hangarin nya kay Paul.

“Ano ba?” Asik ko sa sarili dahil sa hindi ko malaman ang dapat gawin.

Nahihirapan na akong mag-desisyon para samin at hindi ko na din alam kung ano bang pipiliin ko, ang magpatuloy o putulin na agad ang namamagitan sa aming dalawa na kay tagal ko ding hinangad.

“Kung nahihirapan kang makipaghiwalay sa kanya, why not leave it that to me?”

Nilingon ko naman ang pinangalingan ng boses at si James iyon na kapapasok lang din ng banyo.

“Hayop ka talaga, James. Napakasama mo.”

“Madali lang naman akong kausap at kung tutuusin madali lang din naman ang pinapagawa ko sayo. Ang makipaghiwalay sa kanya o sumama sa akin.”

“Walang madali sa kung ano mang pinapagawa mo sakin at kahit kailan hinding hindi sumagi sa isip ko ang patulan ang isang katulad mo.”

“You’re brave enough. Hindi ka na talaga natatakot sakin. Dahil ba may boyfriend ka na ngayon? Ewan ko lang kung maipagtanggol ka pa nya kapag tinuloy ko ang plano ko.”

Napabuntong hininga na lang ako at pinakawalan na lang ang tapang na aking nadarama.

“Makakasiguro ba ako na kapag hiniwalayan ko si Paul, hindi mo na sya sasaktan?”

“You know, totoo ako sa lahat ng sinasabi ko. Sundin mo lang ang pinapagawa ko sayo at pinapangako ko sayo na hinding hindi masasaktan si Paul.”

Iniwan naman nya akong walang pagpipilian marahil ay isa din iyon sa kagustuhan nya.

Walang gana akong lumabas ng banyo nang sandaling maiwan akong mag-isa sa loob nuon.

“Paul?” Kinakabahang sambit ko sa pangalan nya.

“What did you call me?”

“Ah! Babe?”

“Yes, what is it, babe?” Sabi nya’t kapag kuwa’y tumigil sa ginagawa saka tumingin sa akin.

“M-May gusto sana akong sabihin sayo,” Sabi ko kasabay nun ay ang lalo pang pagbilis ng tibok ng puso ko.

“Is that you, babe? You can always reach out to me.”

“Maghiwalay na tayo.” Dire-diretso kong sabi.

Napayuko na lang ako ng manggaling mismo iyon sa sarili kong bibig. Alam kong labag sa kalooban at puso ko na gawin ito pero para din ito sa kapakanan nya.

Hindi ko din masisisi ang sarili kung hindi ko man napigilan ang sariling mahalin sya kahit pa na alam kong may kapalit iyon.

“Is that a prank?” Natatawa nyang turan marahil ay hindi makapaniwala sa aking sinabi.

“Hindi. Gusto ko ng makipaghiwalay.”

“Are you really pranking me, babe?”

“Paul, totoo ang sinasabi ko. Gusto ko ng makipaghiwalay sayo.”

“Bakit? Babe, wag mo namang gawin sakin ’to. Sabihin mo saking nagbibiro ka lang.” Sabi nya sabay higit sa dalawa kong kamay at hinawakan iyon ng ubod ng higpit.

“Gustuhin ko mang magtagal pa tayo pero hindi ko na talaga kaya,”

“Anong hindi mo na kaya? Babe? May problema ba tayo? Nagkukulang na ba ako bilang boyfriend mo? Magsabi ka sakin. Babe, wag naman yung ganito. Wag ka namang magpadalos dalos.”

“Ayaw ko na, Paul. Hindi na kita mahal.”

“Hindi totoo ’yan. Bawiin mo ’yang sinabi mo.”

Naiyak na lang ako sa ginagawa ko ngayon. Wala sa isipan ko ang makipaghiwalay sa kanya ng walang sapat na dahilan pero kapag hindi ko ginawa, mapapahamak sya. Natatakot lang ako sa mga maaaring mangyare.

“Pagod na ako. Hindi ko na kaya.”

“Bakit naman biglaan? Nagpaalam ka lang naman sakin na magbabanyo ka. Hindi naman tayo nag-aaway nitong mga nakaraang araw ah. May nagawa ba ako kaya ganyan na lang kadali para sayo ang makipaghiwalay sakin.”

“Alam kong darating din yung araw na maghihiwalay tayo, bakit hindi ko pa gawin ngayon?”

“Babe, please, don’t do this to me.”

“Ayaw ko ng magpaliwanag. Maghiwalay na lang tayo.”

“Sabihin mo sakin yung dahilan mo kung bakit gusto mong makipaghiwalay sakin. Naguguluhan ako. Hindi ako makakapayag na sa ganito lang tayo magtatapos.”

“Iwan mo na ako,”

“Tell me, then If I found that missing piece, I’ll try to make it out to you. Please? Don’t leave me. Don’t break up with me.”

Hindi ko din kaya. Kaya nang huli ay sumuko na lamang ako. Ayaw ko pang bitiwan ang pagmamahalang mayroon kami.

“I’m sorry,” Wika ko sabay yumakap sa kanya ng mahigpit habang lumuluha ang mga mata.

“It’s fine. I love you, babe. I know that you know how much I loved you. You’re really scared me to death.” Sabi nya habang mahigpit ding yumayakap sa akin at habang  sunod sunod na inaambunan ng halik ang bunbunan ko.

“Patawarin mo ko, Paul. Ayaw ko lang masaktan ka.”

“Mas masasaktan ako kapag iniwan mo ko. Wag mo ng uulitin yun ah. Hindi mo alam kung gaano ako natakot sa gusto mo.”

“Hindi ko na uulitin.”

“Bakit umiiyak ’yan?” Narinig kong tinig ni Vanessa.

“Pinapaiyak mo si Cy ah.” Sulsol naman ni Kiara.

“We’re just having a little misunderstanding. Wala sa plano ko ang saktan si Cy.”

“Nako, ayusin nyo ’yan.” May pananakot na wika ni Vanessa.

“Asus, ang sabihin mo may ginawa ka lang talaga kaya umiiyak ’yang si Cy ngayon.” Dagdag pa ni Kiara.

“Tara na nga, Kiara. Hayaan na lang natin silang ayusin ang problema nila.”

“Pinagbibintangan na tuloy ako ng mga kaklase natin na sinasaktan kita kahit ikaw naman talaga ’tong may balak na saktan ako,”

Pinanlisikan ko na lang sya ng mga mata dahil ayaw ko na din pang alalahanin ang bagay na nagawa.

“Wag mo ng uulitin ’yon ah. Hindi mo alam kung gaano ako natakot ng bigla mong sabihin ’yon.”

Kumalas na lang ako sa pagkakayakap saka humarap sa kanya.

“Tahan na. Hindi ko man alam kung anong laman ng isip mo pero gusto ko lang na malaman mo na mahal na mahal na mahal kita at hinding hindi magbabago ang pagtingin ko sayo. Palagi mong itatak ’yan sa isipan mo para kapag gusto mong makipaghiwalay sakin ay maalala mo ’tong sinabi ko sayo.”

Now, I realize that I should be strong and no matter what happens, I should fight for our relationship and also for the both of us. Alam kong kaduwagan ang inakto ko kanina marahil ay dala lang ng labis na pag-aalala at  takot na aking nadarama pero hindi ko na din kayang pakawalan pa ang nararamdaman ko para sa kanya ng dahil lang sa pananakot sa akin ni James.

Kung nakayanan kong maging matapang para ipaglaban ang pag-ibig namin dapat ganun din ako katapang kapag dumating ang mga pagsubok sa amin.

Dumating naman ang oras ng uwian at nagdesisyon si Paul na duon na lang muna ako dumiretso sa kanila dahil baka daw may pagkukulang na sya kaya ko daw naisip ang makipaghiwalay sa kanya.

“Alam kong may hangganan ang lahat ng bagay pero hindi naman ako makakapayag na hiwalayan mo na lang ako ng ganun ganun na lang. Pinaghirapan kaya kita.”

“Wag mo ng ipaalala sakin. Pinagsisihan ko na nga na nasabi ko ’yon eh.”

“Bakit ba kase gusto mong makipaghiwalay sakin? Hindi mo pa ako binibigyan ng sagot.”

Hindi naman ako nakasagot sa tanong nya na iyon.

“Okay. Let’s just forget it. Ayaw ko na ding balikan baka magbago pa ang isip mo at tuluyan mo na talaga akong hiwalayan.”

Sumakay na lang kami sa kanyang sasakyan nang makarating kami ng parking lot.

Hindi naman kami nagtagal sa byahe at nakarating na din ng bahay nila.

“Duon na lang ako matutulog sa guest room,”

“Hindi naman nila malalaman kung duon ka matutulog sa kwarto ko eh,”

“Sumunod na lang tayo sa ipinaguutos ng papa mo. Ayaw kong magalit sya satin lalong lalo na sayo.”

Nagtungo na lang kami sa kanya kanya naming silid matapos naming maghapunan. Tutol man sya sa kagustuhan ng sariling ama  ngunit wala naman kaming ibang magagawa kundi ang sumunod.

“Nandito ka na naman pala.” Pagtatanong ng Papa ni Paul sa akin nang mapansin akong lumabas nito ng guest room na syang kalalabas lang rin ng kanyang silid.

Napatikhim naman ako sa sinabi nyang iyon na para bang ayaw na nya akong nandito.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

“S-Sige po. Tungkol po saan?”

“Sumunod ka sakin,”

Sumunod na lang ako sa kanya pababa ng hagdan hanggang sa kusina kung saan sya nagtungo.

“May relasyon ba kayo ng anak ko?”

Napipe naman akong bigla sa biglaang pagtatanong na iyon ng papa ni Paul.

“Sagutin mo ang tanong ko,”

“W-Wala po. Magkaibigan lang po kaming dalawa.” Mabilis at matigas ang tinig kong pagkakasabi.

“Nagsasabi ka ba sakin ng totoo?” Paniniguro nya.

“Opo.”

“Kung ganun, bakit duon ka natutulog sa kwarto ng anak ko?”

“Wag nyo po sanang pag-isipan ng kung ano si Paul. Kasalanan ko po. Nakakalimutan ko pong magtungo ng guest room dahil inaabutan na po ako ng antok sa kwarto ni Paul.” Pagdadahilan ko.

“Ano bang ginagawa nyo?”

“Marami po kase akong naiwang school works nuon. Nagpatulong lang po ako sa kanya. Alam ko naman po yung limitasyon ko at kung hanggang saan lang po ako. Pasensya na po kayo.”

“It’s fine. Ayaw ko din namang pag-isipan ka ng hindi maganda. Mabuti nalaman ko na aware ka sa lahat ng bagay dito sa bahay ko.”

“Salamat po.”

“Bibilinan lang kita, papayagan kitang pumunta dito sa bahay ko pero wag mo lang kalilimutan ang mga sinabi mo sakin ngayon at hanggang maaari ayaw ko ng malalaman na duon ka natutulog sa kwarto ng anak ko. Nagkakaintindihan ba tayo?”

“O-Opo,”

“May pasok ka ba bukas?”

“Meron po,”

“Magpahinga ka na. Pasensya ka na din. Istrikto lang ako pagdating sa mga anak ko lalong lalo na kay Paul.”

“Sige po,” Pagpapaalam ko.

Nakahinga naman ako ng maluwag ng makalampas na ako ng kusina. Halos kapusin na ako ng hininga habang kausap ang daddy ni Paul.

Nagtungo na lang agad ako ng guest room para makapagpahinga na dahil anong oras na din.

Nagawi naman ang aking paningin nang may kumatok sa pinto. Binuksan ko naman ang sindi ng lampshade sa tabi ko saka agad na tumayo.

Pinihit ko ang pinto at sa ikinagulat ko ay nakita ko duon si Paul.

“Anong ginagawa mo dito? Anong oras na? Dapat natutulog ka na.” Mahinang sambit ko sabay tingin sa paligid.

“Hindi kase ako makatulog, babe.”

“Bumalik ka na sa kwarto mo. Baka makita ka pa ni tito.”

“Dito na lang ako matutulog.”

“Hindi pwede. Sige na, bumalik ka na sa kwarto mo. Bago ka pa makita ng papa mo na nandito.”

Nataranta naman kaming pareho ng marinig naming bumukas ang pinto ng kwarto nila tita. Dali dali ko naman syang hinigit papasok ng guest room.

“Sinasabi ko na sayo eh. Mapapagalitan ka pa sa ginagawa mo. Alam mo naman na hindi pa alam ng pamilya mo ang tungkol satin.” Pagalit ko sa kanya.

“I just can’t sleep. Nandito ka nga pero ang layo mo naman sakin. Gustuhin man kitang makatabi pero nandito ka sa guest room.”

“Wala naman tayong pagpipilian kundi ang sundin ang sinabi ng papa mo tuwing pupunta na ako dito sa inyo.”

“Hayaan mong dito na lang ako matulog. Gusto ko lang iparamdam sayo kung gaano kita kamahal dahil natakot din ako kanina nung balak mong makipaghiwalay sakin.”

“Alam ko may pagkukulang ako, hindi mo lang sinasabi sakin.” Dugtong nya pa.

“Hindi ka pa nagkulang sakin kahit minsan kaya wag mo ng isipin ’yan.”

Sabay naman kaming napatingin ni Paul sa pinto ng may kumatok duon. Agad ko naman syang pinatago sa kung saan mang bahagi ng silid.

“Cy, gising ka pa ba?” Rinig kong tinig ni Kuya Ford habang kinakatok ang aking tinutuluyang silid. Napawi naman ang aking kaba ng malamang hindi iyon si Tito.

Pinagbuksan ko naman sya ng pinto.

“May kailangan po ba kayo?”

“I just want a little help here. Would you mind If I ask your help?”

“Okay lang po. Ano po ba yun?”

“Duon tayo sa kwarto,”

“Nag-inom po ba kayo?” Pagtatanong ko ng maamoy ko ang simoy ng alak sa kanyang hininga.

“Kaunti lang naman. Ano tara?”

“Sige po, susunod na lang po ako.”

“Hintayin kita.”

Sinara ko na lang ulit ang pinto ng umalis na sya. Pinalabas ko na naman si Paul sa kanyang pinagtataguan.

“Ano naman daw kailangan nya?”

“Hindi nya sinabi pero kailangan nya daw ang tulong ko,”

“Dapat sinabi mo na matutulog ka na. Ano bang ginagawa nya at kailangan nya pa ng tulong mo?” May inis nyang sabi.

“Alam kong alam mo na hindi ko naman kayang tanggihan ang kuya mo.”

“Inaaya ka na nya sa kwarto nya tapos hindi mo pa din sya tatanggihan.”

“Wag ka ngang mag-isip ng kung ano. Pupuntahan ko na si Kuya Ford at ikaw, bumalik ka na sa kwarto mo.”

“Ang sabi mo nag-inom sya?”

“Alam ko kung anong iniisip mo.”

Sabay na kaming lumabas ng guest room at ako ay agad namang nagtungo sa silid ni Kuya Ford samantalang sya naman ay pumanhik na sa itaas.

“Kuya,” Tawag ko dito nang mabuksan ko ang hindi naka-lock na pintuan ng kanyang kwarto.

“Nandito ka na pala. Pasok ka.” Pagpapatuloy nya sa akin.

“Ano po bang maitutulong ko?”

“Come here. Maupo ka dito.” Sabi nya habang tinatapik ang kanyang higaan.

Nagtungo na lang ako sa ibabaw ng kama nya at naupo duon.

“Ni-lock mo ba yung pinto?”

Hindi naman kaagad ako nakasagot dahil hindi ko din naman napansin.

“Hindi bale. I’ll check it.” Sabi nya saka nagtungo ng pinto at ni-lock iyon.

Nagtaka naman ako kung bakit kailangan nya pang i-lock iyon. Napaismid na lang din ako ng bigla nyang patayin ang sindi ng ilaw. Hindi naman ako nag-isip ng kung ano.

Umurong na lang ako ng kaunti nang maupo na din sya sa tabi ko. Napatingin na lang ako nang buksan nya ang nakalapag na laptop sa ibabaw ng kanyang higaan. Nagmatyag lang ako sa bawat pagkilos nya.

“Pumayag ka na naman. Can you do a little favor for me?”

“Opo, pero kailangan po ba nakapatay yung ilaw?” Pagpuna ko.

“Hindi ka ba sanay?”

“Ayos lang naman po sakin. Ano po bang ipapagawa nyo sa akin?”

“Would you mind If I ask you to do this thing to me?” Sabi nya habang may pinipindut duon sa laptop.

Nag-play naman duon ang isang malaswang palabas. Agad naman akong nag-iwas ng tingin sa screen ng laptop. Nabato naman  akong bigla nang hawakan nya ako sa balikat.

“Kaya mo bang gawin dito o gusto mo mag-check in na lang tayo?”

“Kuya Ford, lasing na po kayo. Mas mabuti po sigurong magpahinga na lang po kayo.”

Tinodo nya ang volume ng laptop at sa sobrang lakas nuon ay baka marinig iyon sa labas kahit pa sabihin nating gawa naman sa bato ang bahay nila. Nabahala naman ako kaya agad na sinara ko ang laptop. Kinakabahan na din ako sa pag-uugaling pinapakita nya.

“Ayaw mo ba nito, Cy?” Sabi nya sabay higit sa kamay ko at ipinatong iyon sa matigas na umbok sa harapan nya.

Mabilis ko namang binawi ang kamay at bumaba na lang ng higaan.

“Babalik na po ako ng guest room. Matulog na po kayo.” Magalang kong wika.

Nakarinig naman ako ng sunod sunod na mahinang pagkatok sa pinto kaya dali ko naman iyong binuksan bago pa magising ang mga magulang nila sa kabilang silid.

Nakita ko naman si Paul duon. Bigla naman akong nataranta dahil baka kung anong isipin nya.

“Kailangan bang naka-lock ang pinto, Cy?”

“Sige. Kuya Ford, magpahinga na po kayo.” Turan ko na lang dito saka lumabas na lang ng silid at isinara na ang pinto.

Ginamit ko na lang din iyong pagkakataon para lumabas dahil kung hindi pa kumatok si Paul ay baka hindi pa ako hahayaang makabalik ni Kuya Ford sa silid na aking tinutuluyan.

“Anong ginawa nyo?” Pagtatanong ni Paul nang makapasok kami ng silid.

“W-Wala naman kaming ginawa.” Agad ko namang sagot.

“Imposibleng wala kayong ginawa. Naka-lock ang pinto tapos nakapatay pa ang ilaw. Anong ginawa nya sayo? May ginawa ba sya sayo?”

“Wag ka ngang mataranta dyan. Nagpahilot lang sya,” Pagsisinungaling ko at pagtatakip sa tunay na nangyare sa loob ng silid na iyon.

“Are you telling me the truth? Kase kung hindi, hindi ako magdadalawang isip na pasukin sya sa kwarto nya ngayon.”

“Wag ka ngang masyadong magalit sa kuya mo. Nagpahilot lang naman sya sakin.”

“Duon ka na nga lang kase matulog sa kwarto ko. Hindi ako kumportableng dito ka matutulog.” Iritable nyang sabi habang kakamot kamot sa sariling anit.

“Hindi nga———,”

“Isa pang tanggihan mo ko. Magagalit na talaga ako sayo.”

Sumunod na lamang ako sa kanya palabas ng guest room.

“Mapapagalitan ako sa ginagawa mo eh.” Pagrereklamo ko.

Hindi na naman nya ako pinakinggan at iginiya na lang patungo sa kanyang silid habang hawak hawak ang aking kamay. Maingat at marahan ang bawat pagkilos na aming ginagawa. Kaya bago pa kami mag-away ay sinunod ko na lang ang gusto nya.

“Now, I feel better thinking you’re here with me.”

“Anong ipapaliwanag ko sa papa mo kapag nakita nya ako?”

“Hindi ka naman siguro magpapahuli sa kanya, diba?”

Napahilamos na lang ako sa sariling mukha dahil sa nangyayare ngayon at kanina lamang.

“Babe, stop worrying too much. Hindi naman tayo mapapagalitan kung nag-iingat naman tayo. Halika na, matulog na lang tayo.” Pang-aakay nya sakin.

Nang huli wala na din akong nagawa kundi ang tabihan na lang sya sa higaan. Masaya naman sya gayong makakasama na nya ako samantalang ako hindi pa din mawaglit sa isipan ang inastang iyon ni Kuya Ford kanina sa akin.

Pinalampas ko na lang baka dala lang din ng kalasingan nya kaya nya nagawa ang bagay na iyon.

CHAPTER SIXTY ONE

🅆🄰🅁🄽🄸🄽🄶

𝑅𝐴𝑇𝐸𝐷 𝑆𝑃𝐺 ᴛʜɪs ᴘᴀʀᴛ ᴍᴀʏ ɪɴᴄʟᴜᴅᴇ sᴇɴsɪᴛɪᴠᴇ sᴄᴇɴᴇ ᴡʜɪᴄʜ sᴏᴍᴇ ᴏғ ʏᴏᴜ ᴀʀᴇ ɴᴏᴛ ғᴀᴍɪʟɪᴀʀ ᴡɪᴛʜ ᴏʀ ɴᴏᴛ ɪɴᴛᴏ sᴜᴄʜ ᴛʜɪɴɢs ʟɪᴋᴇ ᴛʜɪs. ᴛʜᴀɴᴋ ʏᴏᴜ sᴏ ᴍᴜᴄʜ ғᴏʀ ʏᴏᴜʀ ᴅᴇᴇᴘ sᴜᴘᴘᴏʀᴛ ᴜɴᴛɪʟ ɴᴏᴡ. ʜᴏᴘɪɴɢ ᴛʜᴀᴛ ɪ ᴄᴀɴ ᴋᴇᴇᴘ ʏᴏᴜ ᴛʜʀᴏᴜɢʜ ᴛʜɪs sᴛᴏʀʏ. ᴇɴᴊᴏʏ ᴀɴᴅ ᴋᴇᴇᴘ sᴀғᴇ.

Cypress POV

“Nasa labas na sundo mo,”

Napatingin naman agad ako sa labas ng store nang sabihin iyon ni Ferrer at nakita kong nanduon nga ang sasakyan ni Paul. Hindi naman ako nagsabi sa kanya na sunduin ako.

“Sige, bukas na lang. Pumasok ka ah,” Pagbibilin sa akin ni Ferrer.

“Oo,” Tanging sagot ko na lang saka tuluyan ng lumabas ng pinagtatrabahuhang store.

“Hi, babe.” Bungad na bati sa akin ni Paul.

“Anong ginagawa mo dito?”

“Hindi ba obvious? Sinusundo ka,”

“Hindi naman ako nagpapasundo ah.”

“Kailangan ba sabihin mo muna sakin bago ko gawin? Syempre bilang boyfriend mo, resposibilidad ko na din na gawin ’to.”

“Hindi mo na dapat ako sinundo. Anong oras na kaya? Panigurado magtataka yung mga magulang mo kung bakit ka pa umalis ng ganitong oras.”

“Kahit hindi mo pa sabihin sakin, gagawin ko. Ano pang silbi ng pagiging boyfriend ko kung hindi ko gagawin ang lahat ng ’to.”

“Besides, I’m on my legal age. They don’t need to worry about me anymore.”

“Kahit na. Anak ka pa din nila. Minsan mag-ingat ka din sa ginagawa mo.”

“Okay, I’m sorry. I just want to fulfill my responsibility as your boyfriend. Anyways, ano pala yung pinaguusapan nyo ni Ferrer?”

“Wala. Tungkol lang ’yon sa schedule namin bukas. Gusto nya lang makipagpalit ng oras.”

“Okay, hop in.”

Sumakay na lang ako nang pagbuksan nya ako ng pinto at kasunod nuon ay ang pagsakay na lang din nya.

“Sa dorm mo na lang ako ihatid,” Mungkahi ko.

“I have to tell you something,”

“Ano naman ’yon?” Sabi ko habang sinasapo ang sariling noo.

“I’m ready,”

“Handa saan?” Napatingin naman agad ako sa gawi nya.

“I want you now, Cy. I think it’s time for us to make a baby beside we’re already married.”

May biglang kaba naman ang dumaloy sa kabuuan ng katawan ko nang sabihin nya iyon.

“S-Seryoso ka ba sa sinasabi mo?”

“I’m serious,”

Natatangang umiwas na lang ako ng tingin dahil hindi ko kayang labanan ang seryosong tingin na ipinupukol nya sa akin. Hind ko din alam kung anong isasagot ko.

“Babe, alam ko kinakabahan ka. Kahit ako kinakabahan din. First time ko kaya ’to pero kung hindi mo pa kaya, hindi naman kita pipilitin.”

Ayaw ko namang ipagdamot sa kanya kung ano man ang hinihingi nya sa akin ngayon at ayaw ko ding masaktan sya kung sakaling tumutol man ako.

“H-Handa naman ako. S-Saan ba tayo pupunta?”

“Hey, kung hindi ka pa talaga handa para dito, maiintindihan ko.” Sabi nya sabay hinalikan ang kamay ko.

“H-Hindi naman masama kung susubukan natin.”

“Babe, are you sure?”

“Mmm-mmm,” Huni ko kasabay ng pagtango ko.

“Babe, ayaw kong gawin ’to kung ako lang yung may gusto. Ayaw kong gawin mo ’to para sakin dahil napilitan ka lang.”

“Stop overthinking. Pumapayag na ako.”

Matapang kong sabi kahit pa hindi ako sigurado sa sagot ko dahil hindi ko alam kung kaya ko ba talaga.

“I promise I’ll be gentle to you, babe.” Sabi nya sabay hinalikan muli ang kamay ko.

Binuhay na nya ang makina ng sasakyan saka pinaandar na iyon.

“Babe, pwede bang dumaan muna tayo ng pharmacy?”

“Bakit? Ano namang gagawin mo dun?”

“May nakalimutan kase akong bilhin,”

“A-Ano naman ’yon?”

“You’ll know when we get there.” Sabi nya sabay kinindatan ako.

Napalunok naman ako nang gawin nya iyon kaya minabuti kong ilayo na lang ang paningin sa mapanukso nyang aura.

Habang umaandar ang sasakyan ay hindi ko naman maiwasang hindi isipin ang tagpong mangyayare mamaya sa pagitan namin. Naipilig ko kaagad ang sariling ulo nang lumarawan sa isipan ko ang sariling posisyon.

“Babe, samahan mo ko.” Sabi nya nang maiparada ang sasakyan sa gilid ng kalsada.

Napaisip naman ako kung ano ang bibilhin nya sa pharmacy. Pababa na ako nuon habang iniisip pa din ang bagay na bibilhin nya nang mahinuha ko na agad.

“Ikaw na lang pala.” Pag-atras ko.

“Hindi ko kayang bumili mag-isa. Samahan mo ko.”

“Akala ko ba handa ka. Bakit hindi ka pa nakakabili ng condom?” Reklamo ko.

“Handa nga ako. Nakalimutan ko lang bumili. Naalala ko na lang nung sunduin kita kanina sa store.” Sabi nya habang kakamot kamot.

“Bahala ka dyan,”

“Babe naman.”

“Kase naman eh! Bakit ba kase nakalimutan mo?” Asik ko.

“Inisip ko kaseng mabuti ’to pati yung magiging reaskyon mo kapag sinabi ko sayo kaya hindi ko din naalala na bumili.”

Napasilip naman ako sa loob ng pharmacy na iyon na aming hinintuan. Hindi naman gaano madami ang tao sa loob niyon dahil anong oras na din naman.

“Kung gusto mo wag na lang natin ituloy. Marami pa namang araw.”

“Halika na,” Pagpayag ko saka bumaba na lang din ng sasakyan.

“I’m sorry. Next time aagahan ko na ng bili.”

“Tingin mo naman may susunod pa.” Singhal ko sa kanya dahil naiipit ako sa sitwasyon.

“Oo, sabi mo nga hindi mo ako kayang tanggihan.”

“Talaga?”

“Sorry na. Wag ka na magalit, babe.”

Pumayag na lang ako dahil ayaw ko din naman syang biguin. Kahit papaano pinaghandaan din nya ang gabing ito. Iyon nga lang, may importanteng bagay syang nakalimutan.

Hindi naman sa ayaw kong iiwas ang sarili sa mata ng mga mapanghusgang tao kapag natataon kami sa ganitong sitwasyon, hindi ko lang kaya na mahusgahan kaming pareho.

Malapit na kami nuon sa pinto at handa na kaming pagbuksan ng guwardya nang biglang nagbago ang isip ko. Napahinto ako sa paglalakad dahil sa kabang dumadagundong sa dibdib ko.

“Babe, it’s fine. Kung hindi mo talaga kaya. Ako na lang bibili. Bumalik ka na sa sasakyan.” Nag-aalala nyang wika habang nag-aalalang nakatingin sa akin.

Hindi ko din sya pwedeng sisihin kung nakalimutan naman talaga nya. No choice ako kundi samahan sya. Hindi ko naman makakayanan na pagmasdan lang sya mula sa sasakyan na bumibili mag-isa.

Napabuntong hininga na lang ako. Wala namang mawawala sa akin kung sasamahan ko sya bumili.

“I’ll be quick.”

“Sasama na ako. Pasalamat ka talaga mahal kita.”

Nabuhay naman ang ngiti sa mga labi nya at ganun din sa akin.

“Tara na. Bilisan na lang natin ang pagbili.” Suhestyon ko.

Kahit kabado pa ay sabay na lang din kaming pumasok sa loob habang magkahawak ang kamay. Patungo pa lang kami ng counter bumibigat na agad yung pakiramdam ko. Nakakabaliw yung ganitong pakiramdam.

“Ayos lang ba talaga sayo? Bumalik ka na lang kaya sa sasakyan.”

“Anong pinagsasabi mo? Nandito na nga ako, aatras pa ba ako.”

“Okay,”

Iginiya ko na lang ang sariling nakasunod sa kanya hanggang sa nakarating na nga kami ng counter. Halos magwala na ang puso ko nang makita ang staff duon.

“Yes, sir?” Bungad ng isang cashier sa kanya.

“I don’t know how to say it in a not disgusting way but would you please give us one pack of condom?”

Napatingin naman ako sa babaeng kahera at pati sya nabigla sa sinabi ni Paul.

“Ilang taon na po kayo?”

“Twenty two,”

Napatingin naman ako sa kanya dahil hindi naman iyon ang edad nya. Napatingin din sya sa akin sabay kindat. Bigla na namang nag-init ang dalawa kong pisngi.

“ID po?”

Nakita ko namang may inabot sya duong ID at hindi na nag-complain pa ang kahera. Isinauli din naman nito iyon sa kanya.

“Sino po ba ang gagamit?”

Parehas kaming nagulat sa tanong na iyon ng babae. Nagkatinginan naman kaming pareho. Hindi alam kung ano isasagot dahil hindi naman namin alam na may ganun.

“Ah! A-Ako,” Natawa naman ako sa pagkautal nyang bigla.

“Ano pong brand gusto nyo? May different flavors din po tayo.”

“Babe, what flavor you want?” Pagtatanong sa akin ng kasama ko.

Dumako naman ang paningin ko sa staff na nanduon na naghihintay sa isasagot ko. Agad din naman akong nag-iwas ng tingin.

“W-Wag mo kong tanungin. H-Hindi ko alam. W-Wala akong alam dyan.” Mahinang bigkas ko sa kanya.

“It doesn’t matter. Just give me any one of it, please?”

“Okay, sir.”

Hindi ko na nagawang mag-angat pa ng tingin sa mga ito dahil sa nararamdaman kong hiya. Hindi naman sa pinaparating ko na ikinahihiya ko ito, hindi pa kase ako sanay.

AU: Hindi sanay? Sinong pinagloloko mo, Cy? Sarili mo? Ulol! Wala kang maloloko dito. BWAHAHAHAHA

I mean, hindi ako sanay na ganito, na ako mismo, may kaibahan naman kase yung ginagawa ko ngayon sa ginagawa sa akin nila James. Kung sa kanila ay hindi ko gusto pero ngayon kagustuhan ko ito. Peace tayo, author ha?

Nagmamadaling lumabas na lang kami nang matapos ang transaksyon ng binili namin. Hindi naman sa nahihiya akong bumili ng bagay na iyon, hindi ko lang maiwasang hindi mag-isip. Tutal nag-iingat lang naman kami.

“Sa susunod bumili ka na agad. Damihan mo na para di tayo nahihirapan.” Singhal ko sa kanya nang makasakay na kami ng sasakyan.

“So, I bet we’re going to have a more nights making love and making babies huh.”

“Ready yourself, baby.”

Inirapan ko na lang sya at iwinaglit muna sa isip ang magiging tagpo mamaya.

Habang nasa byahe at habang papalapit kami sa bahay nila ay hindi na humupa pa ang kaba na aking nadarama.

“Manang, I’m on my way home.” Bilin nito sa kausap sa telepono.

Nang makauwi ay agad naman kaming pinagbuksan ng gate ni manang.

Pumanhik na lang kami nang makapasok na kami sa loob ng bahay.

“K-Kinakabahan ako, Paul.” Turan ko sa totoong nararamdaman ko nang huminto kami sa tapat ng kwarto nya.

“You don’t have to worry. I’ll take the lead, babe.” Saka binuksan ang pinto at pinauna akong pumasok.

“Magbabanyo lang ako,” Paalam ko sa kanya nang makapasok na kami ng kanyang silid.

“Susunod na ako,”

I don’t know but I feel anxious. Sinuri ko ang sarili sa harap ng salamin at bakas sa repleksyon ko ang kaba.

Napasimangot naman ako nang maramdaman ko ang panginginig ng aking dalawang kamay. Agad ko namang pinigilan iyon sa panginginig nun.

“Mind If I’ll be the one undresses you tonight?”

Natatarantang nilingon ko ang kasintahan na tanging boxer na lang ang natitirang saplot. Hindi man lang tinablan ng kahit na anong kaba marahil ayaw lang din nya ipakita sa akin.

Talagang handa sya para rito? Bulalas ko sa aking isipan.

Lumapit naman ito sa akin at marahang hinawakan ang aking pisngi.

“I love you, babe.”

Kahit papaano nabawasan ang kabang nararamdaman ko nang sabihin nya iyon.

Marahan nyang hinubad sa akin ang suot na salamin. Malugod kong tinanggap ang ginawad nyang paunang halik.

“I’ll get you ready.” Sabi nya sabay muling inilapat ang kanyang labi sakin.

Hindi na ako nag-isip pa ng kung ano na nagpapagulo lang sa isipan ko. Hinayaan ko na lang sya sa ginagawang pagtanggal sa pagkakabutones ng suot kong polo.

Nagtungo ako ng wash area at binuksan ang shower para basain ang hubad kong katawan. Naramdaman ko naman ang pagdampi ng labi ni Paul sa aking balikat at ang paglandas ng dalawa nyang palad sa aking tiyan.

Mahal ko sya at kung ano man ang ginagawa namin ngayon ay maluwag sa kalooban kong gawin ito. Hindi muna ako nag-isip ng mga bagay na maaaring pumigil pa sa akin. Ayaw ko ng ikulong pa ang sarili sa takot at kaba.

“Ilang rounds gusto mo, babe?” Pagbibiro nya.

Humarap ako sa kanya para masilayan ang kanyang mukha.

“Kung hanggang saan ang makakaya mo,” Sabi ko na nagpakagat sa sariling labi.

Hinimas nya ang mga labi ko para alisin ang pagkakakagat ko duon.

Napasinghap ako nang higitin nya ang katawan ko at idiin sa sarili nyang katawan. Tumama tuloy ang pag-aari nya sa tiyan ko.

“You feel him?” Pagtutukoy nya sa bagay na dumudungol ngayon sa tyan ko.

Hindi ko alam kung mahihiya ba ako o kikiligin. Iniyapos ko na lang ang mga braso sa kanyang leeg saka inabot ang labi nya.

Hindi na nya pinakawalan pa ang mga labi ko ng dumampi ito duon. Naramdaman ko na ang paglalakbay ng kanyang kamay sa aking likod.

I never stopped myself anymore from this overwhelming feelings that brings out all the love I felt for him.

Patuloy lang kami sa maalab na paghahalikan at hindi na pinansin pa ang malamig na tubig na lumalandas din sa aming katawan.

“I think you’re ready enough.” Sabi nya saka muling inilapat ang labi sa akin.

Hindi nya hinayaang maghiwalay ang mga labi namin habang iginigiya ang mga sarili palabas ng banyo.

Hindi alintana ang basa pang katawan. I gracefully close my eyes while kissing his soft lips. Bumitaw kami sandali sa mainit na paghahalikan para humigit ng hangin saka muling naghalikan.

Hindi ko na din alam kung saan ko pa ba ilalakbay ang mga kamay sa katawan nya.

We fell on the sofa while our lips are still intertwine. Walang pakialam kung may mabasa man kaming gamit. Halos tumutulo pa ang tubig sa basa kong buhok.

Hindi naglaon ay lumipat na lang kami sa kama at duon ipinagpatuloy ang pagniniig na aming katawan.

“Babe, it’s fine. You don’t need to push yourself.” May pag-aalala nyang turan sakin nang makitang nahihirapan akong trabahuhin ang pag-aari nya.

Hinigit nya ako palapit sa kanya at saka mariing hinalikan sa labi. Ipinagpalit nya ang puwesto namin at sya naman ang pumaibabaw sa akin.

Napaiyak na lang akong bigla habang pinagmamasdan sya nang tuluyan na nyang maipasok sa kalooban ko ang pag-aari nya na syang nag-isa sa mga katawan namin. Hindi lang ako makapaniwala na handa sya para sa ganitong bagay ng walang halong pagaalinlangan.

“Does it hurt, babe? Nasasakta na ba kita?” Marahil ay nagtataka kung bakit ako umiiyak habang diretsong nakatingin sa kanya.

Umiling ako para sabihing hindi.

“Then why is it?” Pagpapagalit nya sa akin.

“I just can’t help seeing you making love with me.” Naluluhang wika ko.

Ibinangon ko ang sarili saka agad na kinabig ang kanyang labi upang pigilan na sya sa pagsasalita.

“Move, Paul.” Pag-uutos ko.

Napaliyad na lamang ako habang nagtataas baba ang sariling katawan sa kahabaan ng bagay na nasa loob ko ngayon.

Naramdam ko naman ang pagbangon ni Paul nang sakupin nyang muli ang nakalahad kong leeg. Napakagat na lang ako ng labi at mariing napasabunot sa kanyang buhok.

“Ahh!” Ungol ko sa ginagawang pagsipsip nya duon.

Sinasabayan na rin nya ang pagindayog ng aking katawan sa ibabaw nya.

Papalit palit kami ng posisyon at hindi malaman kung ano ba ang nais ng mga katawan namin. Kahit pa na nadadama ko na ang pagod ay hindi ko magawang pahintuin ang sarili dahil sa bagay na nasa loob ko.

“I’m gonna cum. I’m cumming.” Nagdedeliryo nyang sabi habang pabilis ng pabilis ang ginagawad nyang pagkanyod sa aking kailaliman.

“Hindi mo kase binuksan yung aircon eh,” Sabi ko sa pagitan ng aking pagkahingal dahil sa pareho kaming basang basa at parang naligo sa mga pawis namin.

“Hindi ko inaasahan na ganito pala yung pakiramdam ng unang beses. Nakakapagod.” Hinihingal din nyang sabi at mababakas talaga sa kanya ang pagkapagod sa ginawa ng mga katawan namin.

“Magpahinga ka na,” Sabi ko habang hinahaplos ang noo nyang basa sa pawis.

Hinugot nya muna ang pag-aari saka hinubad ang suot na condom. Pinaulanan nya muna ng halik ang balikat at dibdib ko saka tumingin sa akin.

“Thank you for this wonderful night, babe.” Sambit nya saka nanghihinang bumagsak sa akin. Hinimas ko na lang ang basang basa nyang buhok. Iniyakap ko na lang din ang mga bisig sa kanyang basang basa sa pawis na likod.

Nang makabawi ay marahan kong inihiga sa ibabaw ng kama si Paul. Tumayo na din ako saka nagtungo ng banyo. Dumiretso ako ng closet nya para manghiram muna ng damit. Kumuha ako duon at isinuot saka bumalik na lang ng higaan at binihisan din sya ng malinis na boxer shorts.

Humalik muna ako sa kanyang pisngi bago tuluyang ipinikit ang mga mata.

---

KINABUKASAN, nagising ako at bumungad naman sa akin ang kasintahan habang mahimbing pa ding natutulog sa ibabaw ng aking dibdib. He seems like a baby while sleeping on the chest of his mother.

Hindi naman ako nabigatan sa pagkakadagan nya sa akin. Minabuti kong haplusin na lang ang kanyang malambot na buhok.

I finally gave myself up on him and I have no regrets of doing that so. Masaya ako para samin at lalong lalo na para sa sarili ko dahil nakayanan kong lagpasan ang isang bagay na palaging nagpapahirap sa akin, ’yon ay ang labis na takot at kaba.

Napangiti ako at saglit na may gumuhit na luha sa aking mata nang maalala ang mga nangyare kagabi na nagbigay ng labis na tuwa sa akin.

Inabot ko na lang ang cellphone at salamin para libangin muna sandali ang sarili. Tulog pa naman itong isang ’to.

Iniyapos ko na lang ang dalawang binti sa katawan ni Paul. Ginamit ko na lang ang sariling cellphone. Hindi naman ako makapagpalit ng posisyon dahil ayaw kong abalahin sya sa pagtulog at saka isa pa ayos lang din naman sakin kung anong posisyon namin ngayon kaya pinili kong sa likod na lang muna niya idantay ang kamay habang hawak ang cellphone upang hindi ako mangalay.

Nag-browse na lang ako sa newsfeed. I caresses his back while scrolling down my feed but then suddenly messenger registers someone’s name on the screen of my phone knocking it off through calling.

Hindi ko naman alam kung sasagutin ko ba ang tawag na iyon ni Tobi dahil online naman ako. Hininaan ko na lang para hindi magising si Paul. Hindi ko na lang din sinagot at hinintay na patayin na lang nya ang tawag ngunit tumawag sya ulit.

“Sino ’yang tumatawag sayo?” Aligagang tanong ni Paul saka mabilis na inagaw ang cellphone sa akin para silipin kung sino iyon.

Napatingin naman ako sa kanya, iniisip na nagising ba sya dahil sa narinig na tawag.

“Don’t you dare to answer his calls,”

“Bakit mo binabaan? Baka magalit sakin si Tobi.”

“I don’t care. Block him.”

“Ano? Hindi, bakit ko naman gagawin ’yon?”

Hindi naman nya ako tinugunan at itinuon lang ang atensyon sa pagkalikot sa cellphone ko. Tinapunan nya ako ng tingin saka tumingin ulit sa hawak na cellphone. Pinatay na lang nya iyon saka inilapag sa tabi namin.

“Nagseselos pa din ako kahit alam kong akin ka na.”

“Kahit pa sabihin nating hindi lang ikaw yung gwapo at aaminin ko na pwede pa ako magka-crush pero hanggang duon na lang ’yon.”

Ngunit tinaasan lang nya ako ng isang kilay na para bang nagsasabi na hindi nya nagustuhan ang sinabi ko.

“Oo na. Ikaw lang crush ko.”

Bumangon na lang kami ng umagang iyon at lumabas ng kanyang silid upang kumain ng agahan. Hindi ko naman mapigilan ang pangungulit nya sa akin habang bumababa kami ng hagdan.

Napahinto naman kaming pareho nang madatnan namin ang pamilya nya sa hapag kasama ang mga tito at tita niya pati na din ang lolo at lola nya. Napatingin naman silang lahat sa gawi namin kaya mabilis na tinanggal ko sa pagkakaabay ang kamay ni Paul sa aking balikat.

“Cy, nandito ka pala? Anong oras ka pa dumating?” Masiglang bungad sa akin ni Tita.

“Good morning,” Bati ni Paul saka nagmano sa dalawang matanda.

Nagmano na lang din ako dahil wala din akong alam na pwedeng sabihin.

“Maupo na kayong dalawa,” Pag-uutos ng matandang babae.

Nahihiyang naupo na lang ako sa tabi ni Paul.

“Gising na naman kayo. Sabayan nyo na kaming kumain.” Alok ni tito.

Napatingin naman ako dito at napansin ko naman ang panunuri ng mata nya sa akin.

“So, hindi mo pa sinasagot ang tanong. Anong oras ka daw dumating?” Pagtatanong ni tito na kasalukuyan nang ngmunguya ng pagkain.

“Is that my son’s shirt you’re wearing?”

“Dad, let’s just talk about this later.”

Nawala naman sa isip ko na nandito pala ako sa bahay nila Paul. Hindi ko agad nasagot ang tanong ni tito tungkol sa suot kong damit.

Nang matapos kumain ay nagtungo ang mga  ito sa pool area para magpahangin. Nagpaiwan na lang ako ng yayain din ni tito si Paul patungo duon. Nakita ko naman ang pag-uusap ng mag-ama at sa tingin ko ay pinapagalitan sya nito.

“Cy, pwede bang ipaghiwa mo ako ng prutas?” Narinig kong tinig ni Tita Jen.

“O-Okay lang po.”

“Dalhin mo na lang sa labas pagtapos mo.”

“Sige po.”

Napasinghap naman ako sa biglang pagpalo ni Paul sa pisngi ng aking pang-upo.

“This is all mine,”

Sinimangutan ko na lamang sya at saka ipinagpatuloy na lang ang ginagawang paghihiwa ng prutas dito sa kusina.

“ARAY!!” Atungal ko nang bigla kong maramdaman ang pagkagat niya sa kaliwa kong tainga.

“Ano bang ginagawa mo?” Inis na turan ko sa kanya habang himas himas ang sariling tainga.

“Nanggigigil ako sayo, babe.”

“Kailangan ba mangagat ka?”

Nabahala naman ako nang bigla nya akong halikan sa labi gayong nandito kami sa bahay nila. Agad naman akong bumitaw saka sinilip ang paligid.

“Umayos ka nga. Baka may makakita satin.”

“I just can’t help it, babe.” Nagtungo naman sya banda sa aking likuran at sa ikinabigla ko ay nang agad nyang iyapos ang mga bisig sa akin.

“Care for round two, babe?”

“Paul, bitiwan mo ako. Mapapansin tayo sa ginagawa mo eh.” Reklamo ko dahil hindi sya nakikinig sa akin.

“Ayaw mo nun para masabi na natin sa kanila yung tungkol sa atin.”

“Yan ka na naman. Nagpapadalos dalos ka na naman. Isipin mo ako. Isipin mo naman ako. Paano na lang ako kapag nalaman nila?”

“Ayaw mo bang ipakilala kita sa mga magulang ko bilang kasintahan ko?”

“Hindi naman sa ayaw ko. Alam kong alam mo naman na tututol sila sa gusto mong mangyare.” Sabi ko ngunit tanging ngiti lang ang binibigay nya sa akin.

“Aren’t you ready?”

“Handa din naman ako pero hindi pa ito yung tamang oras para sabihin sa kanila.”

“Kailan ba yung tamang oras na ’yan? Cause every time can be a right time. Sabihin man natin o hindi sa kanila, kung tututol man sila at least naging totoo tayo sa kanila.”

Nababahala naman ako sa ginagawa nyang pagyakap sakin na para bang ayaw nyang makinig sa mga sinasabi ko na para lang din naman sa ikabubuti naming dalawa.

“Nagyayakapan na ba talaga ang mga kabataang lalaki ngayon?” Narinig kong tinig ni Tito Ben.

Agad naman naghiwalay ang katawan naming magkadikit na halos kulang na lang ay mag-isa ulit.

Nahihiyang hinarap naman namin ito.

“Kayo po pala, Tito ben.” Wika ni Paul.

“Hindi na kase kayo bumalik. Gusto pa namin kayong makasama ng mga tita mo.”

“Pabalik na din po kami.”

Dinala ko na lang ang hiniwang prutas sa labas at magalang na inilapag iyon sa ibabaw ng lamesang nanduon.

Nadako namang muli ang paningin ko sa daddy ni Paul at labis na panunuri ang nakita ko rito habang nakatingin din sa akin.

“Ayos lang po ba na bumalik na kami sa kwarto ko? May hindi pa po kase natatapos gawin ni Cy.”

“Sure,”

Nagmamadaling hinila nya ako papasok ng bahay at diretsong dinala sa kanyang silid. Wala naman akong pag-angal sa ginawa nyang iyon.

“Kanina pa ako nagtitiis sayo, babe.”

Napatigil naman kami sa ginagawa ng aming katawan nang biglang may kumatok sa pinto. Kinabahan naman akong bigla.

“Naka-lock ba ’yung pinto?” Pagtatanong ko.

Kumatok itong muli na lalong nagpatindi ng kabog ng aking dibdib.

“Paul, Is Cy with you?”

“Y-Yes, h-he’s w-with m-me,” Nauutal na wika nya marahil sa aking paggalaw.

“Your dad want’s to have a talk with him,”

“We’ll be there in a moment.”

“Hugutin mo muna. Bababa muna ako para kausapin si Tito.” Nababahalang pag-uutos ko sa kanya.

“Tsskk!!” Asik nya kaya marahan nyang hinugot ang pagkakakabit ng pagkalalaki nya sa aking kalooban.

“Ituloy na lang natin mamaya,” Wika ko sa kasintahan na hindi maipinta ang ekspresyon ng mukha dahil sa naudlot naming pagniniig.

Inayos ko muna ang sarili pati na din ang pagkakasuot ng salamin. Hindi ko naman maiwasang hindi mapalunok. Lumabas na lang ako ng silid kahit pa hindi sigurado kung ayos lang ba ang hitsura ko.

“P-Pinapatawag nyo daw po ako, Tito.” Magalang kong bati.

“Yes, have a sit.” Pag-aalok nya sa bakanteng upuan sa tabi nya.

Agad naman akong naupo sa tabi nya kasama ang mga Tito ni Paul.

“So, Uhm? About your staying last night? Kinausap ko na si Paul tungkol duon pero gusto din kitang makausap para makasiguro ako kung nagsasabi ba ng totoo ang anak ko tungkol sayo.”

Nanigas naman akong bigla sa kinauupuan ko ngayon at pakiramdam ko masusuka ako.

“Anong namamagitan sa inyo ng anak ko? Nagtataka na ako dahil kung tratuhin ka ng anak ko ay para ka nyang kasintahan. Nalaman ko din na sinundo ka pa nya kagabi sa trabaho mo. Now, answer me.”

“W-Wala pong namamagitan sa aming dalawa. Nabigla din po ako nang makita ko sya kagabi sa store. Hindi naman po ako nagsabi sa kanya na sunduin ako.”

“Kung ganuon bakit dito kayo dumiretso sa bahay?”

Habang masinsinan akong kinakausap nito ay halos hindi pa din humuhupa ang init na dumadaloy sa aking katawan. Hindi ko tuloy maiwasang hindi pagpawisan.

“Dad, I thought we already talk about this.” Biglang pagpasok ng kararating lang na si Paul.

“Oh! Yeah? Is there something wrong If I want talk to him too?”

“No but dad, I already told you everything about last night.”

“I just want to clarify what you’ve said to me by asking Cy.”

“I have no intention to lie about this.”

“May we excuse ourselves?”

Napayakap na lang ako sa kasintahan kong bagsak na at kasalukuyan ng natutulog dahil sa pagod na natamo nang muli kaming magniig pagkabalik namin dito sa silid. Natulog na lang din ako ng sandaling iyon.

Hapon na nang magising ako. Mahimbing pa ding natutulog ang katabi ko habang nakayakap sa akin.

Napabangon naman ako nang may kumatok sa pinto. Mabilis ko namang kinumutan ang katawan ni Paul saka nagtungo ng pinto at pinagbuksan iyon.

“Natutulog po ba kayo? Nakaistorbo po ba ako?”

“Hindi naman po, Manang. Gising na po ako nung kumatok kayo. Bakit po?”

“Pinapasabi ni Ma’am Jen, kung tapos na ba kayo sa ginagawa nyo. Kumain na kayo dahil hapon na din.”

Naging madumi naman ang pag-iisip ko sa sinabing tapos na daw ba kami sa ginagawa namin. Paihim kong ipinilig ang ulo para burahin iyon.

“Sige po, manang. Susunod na lang po kami sa baba.”

Umalis na naman ito at sinara ko na lang muli ang pinto saka binalikan si Paul.

“Paul, gumising ka na dyan.”

Nagmulat naman ito ng mata at tumingin sa akin.

“Why? You want another round?”

Inirapan ko naman sya dahil sa kapilyuhan nya.

“Nagtataka na sila kung bakit hindi pa tayo bumababa para kumain.”

“Tell them na tapos na tayong kumain,” Pagtutukoy nya sa mga sarili namin.

“Tingin mo naman masasabi ko ’yon,”

“Bago ka umuwi sa inyo, pwede bang makaisa pang round?”

Napangiti na lang ako habang tinititigan ang lalaking ito.

“Ayaw kong pumasok mamaya sa trabaho ng pagod. Halika na. Bumaba na tayo.”

Nang makababa ay naabutan namin si Tita na pinaghahandaan kami ng pagkain kasama ni Manang.

“Kumain na kayo. Malamang pagod kayo sa ginawa nyo.”

Hindi ko alam kung anong pinupunto ni Tita kaya bigla akong nahiya sa sinabi nyang iyon. May alam ba sya o sinabi na ba sa kanya ni Paul ang tungkol sa amin.

“Son, pinapapunta ka pala ng pinsan mo sa condo nya ngayon.”

“Bakit daw?”

“I don’t know. Isama mo na lang din si Cy.”

Nang matapos kumain ay pumanhik na kami para magasikaso. Nanghiram na lang ulit ako ng masusuot ko kay Paul. Hindi naman masyadong malaki sakin ang damit nya kaya ayos lang.

CHAPTER SIXTY TWO

Cypress POV

“Babe, nandito na ako.” Wika ko habang kausap ang kasintahan sa kabilang linya.

Nandito ako ngayon sa parking lot ng isang building na pinuntahan namin kung saan nakatira ang pinsan nya. Nagpaalam sya sa akin na magbabanyo lang saglit at pinauna na akong magtungo dito.

“Hintayin mo na ako. Malapit na din ako. May gusto ka ba?”

Napaisip naman ako sa sinabi nyang iyon. Napakagat ako sa ibabang bahagi ng labi ko nang may kalokohan akong naisip.

“Pwede bang ikaw?”

“Ikaw, babe, ah. Maya gawin natin ulit ’yang iniisip mo.”

Kinilig naman ako sa sinabi nyang iyon at para bang may kumikiliti ngayon sa tinggil ko. Agad ko namang sinuway ang sarili dahil sa inaakto nito.

“Alam mo ba kung anong iniisip ko?”

“Yup,” May kumpiyansa nyang sabi.

“Ano?” Panghahamon ko.

“I’ll show you when we get home.”

“Kung ano man ’yang naiisip mo, sasabihin ko sayo na hindi ’yan katulad ng iniisip ko.”

“Bakit? Alam mo din ba kung anong iniisip ko?”

Natawa na lang ako sa bagay na pinaguusapan namin kahit na halata naman kung ano iyon.

“Babe, may iba na pala akong gusto,” Wika ko.

“Eh! Ulol! Sino?”

“Yung gatas mo. Yung gatas mo lang naman yung bago kong gusto. Pwede ba akong makahingi ng kahit kaunti mamaya?”

Napahawak na lang ako sa sariling bibig habang pilit pinipigilan ang sariling matawa dahil sa nabibigkas ng aking bibig.

“Babe, don’t do this to me. Nandito ako sa banyo baka nakakalimutan mo.”

“Hindi naman kita pipigilan kung anomang gagawin mo dyan,”

“Humanda ka sakin,”

“Nakahanda na naman ako kanina pa. Tara na sa kama.”

Hindi ko naman makilala ang sarili dahil sa pagiging malandi nito marahil ay komportable na ako sa lahat ng bagay sa tuwing sya ang kausap at kasama ko. Nasanay na lang din ako dahil sya din mismo ang nagpaparamdam sa akin ng ganito.

Pinutol ko na lang ang pag-uusap namin para makapagbanyo na sya. Habang naghihintay inabala ko na lang muna ang sarili sa kaka-browse sa newsfeed ko.

Isinandal ko na lang ang sarili sa sasakyan nyang malapit sakin.

Napansin ko naman na tumatagal na sya. Nakunot ang noo ko nang maalala ko ang sinabi nya. Tinuloy nya siguro ang balak gawin kaya hindi pa sya nakakabalik.

Hindi ko na lang pinansin at inabala na lang muli ang sarili. Habang tumatagal, hindi ko naman maiwasang mainip at mapaisip kung ano ba talagang ginawaga nya sa banyo.

Dinial ko na lang ang number niya saka inilapat ang cellphone sa tainga. Nag-ring naman iyon kaya hinintay ko lang na sagutin nya.

Nagawi naman ang tingin ko sa isang lalaking naka-hoodie. Wala naman sa isip ko ang tignan sya pero napupukaw nya ang atensyon ko. Hindi ko naman iwinaglit ang tingin sa lalaking tingin ko mapapadaan sa gawi ko.

Napaismid naman ako ng hindi nya sagutin iyon, kaya tinawagan ko sya ulit. Napukaw na naman ulit ang atensyon ko ng lalaking ito na nakalampas na sakin. Kahina hinala ang kilos nya.

Napatingin naman ako sa sahig nang may mahulog sya duon.

“Excuse me?” Turan ko at napahinto naman ito sa pagsasalita ko ngunit nanatili syang nakatalikod sa akin.

“May nahulog ka,” Pagsasabi ko sa bagay na nahulog nya.

“Pulutin mo,” Malamig na tinig naman nyang sagot.

Nainis naman ako sa sinabi nyang iyon. Bakit ko naman pupulutin ’yon pero bilang pagmamalasakit na din, akin din namang pinulot iyon. Isang maliit na piraso ng papel lang iyon. Nang huli ay pinulot ko na lang iyon.

“Now read what it says there,”

“Babasahin ko?” Paniniguro ko dahil sa pagkakabigla ngunit tanging impit na pagtawa lang ang narinig ko sa kanya.

“See you,” Basa ko sa nakasulat duon.

Napakunot noo naman ako sa matalinhagang inaakto nya. Tatanungin ko pa sana sya ngunit nakaalis na ito. Susundan ko pa sana sya ngunit ang layo na nya.

Pilit ko namang inisip kung bakit hinayaan nya akong pulutin at basahin iyon. Hindi ko na lang binigyan ng pansin iyon saka kinumpol at isinilid na lang sa loob ng bulsa.

Kaysa idagdag ko pa sya sa iisipin ko ay minabuti kong tawagan na lang ulit ang kasintahan na hindi pa din nakakabalik. Nagtaka naman ako dahil unavailable na yung line. Hindi ko naman maisip kung anong nangyayare sa kanya.

Nang mapansin kong hindi na talaga sya bumalik ay napagdesisyunan ko na lang na puntahan sya sa banyo ngunit hindi ko pa naihahakbang ang mga paa nang rumihistreo na ang pangalan ni Paul sa screen ng cellphone ko. Dali dali ko namang sinagot iyon.

“Babe, bakit ang tagal mo? Kanina pa ako naghihintay dito.” Bungad ko agad.

“What a sweet endearment, Cy.” Narinig ko namang tinig ni James sa kabilang linya.

Bigla naman akong kinabahan sa isiping nasa kanya ang cellphone ni Paul.

“B-Bakit nasa iyo ang cellphone ni Paul?”

“Ask yourself,”

Natakot naman akong bigla para kay Paul. Nabuo agad sa isipan ko ang mga banta sakin ni James.

“James, nakikiusap ako sayo, wag mong sasaktan si Paul.”

“Too late, Cy. Ready to lose him?”

“JAMES!!”

“I leave the decision to you but it is already been a week. Your happy celebration is over.”

“Hayop ka talaga, James. Bakit mo ba ginagawa sakin ’to?”

“Kung gusto mo pa syang maabutang buhay. Pumunta ka dito at pigilan ako dahil kanina ko pa gustong basagin ang mukha nito.”

“And don’t you even dare to call a cops dahil hindi ako magdadalawang isip na gilitan itong lalaking ’to sa leeg.”

“JAMES!!” Sigaw ko ngunit binabaan na nya ako.

Nakatanggap naman ako ng mensahe galing sa kanya gamit ang cellphone ni Paul. Agad ko namang binuksan at binasa iyon.

Nakalagay duon kung saang lugar nya dinala si Paul. Napasabunot na lang ako sa sariling anit dahil nakaligtaan ko ang mga pagbabanta ni James na binaliwala ko lang nitong mga nakaraang araw.

“Napakatanga ko,” Asik ko.

Wala na akong inaksayang oras pa kaya kumaripas na ako ng takbo para pigilan sila sa balak nilang gawin ngunit hindi ko din maiwasang mag-isip ng hindi maganda gayong hawak na nila si Paul.

---

Paul POV

NAPAPANGITI naman ako nang balikan ko ang naging usapan namin ni Cy kanina. Hindi ko tuloy maiwasang hindi tigasan dahil sa mga sinambit nya. Nahihirapan tuloy akong umihi ngayong matigas ang harapan ko. Pinahupa ko muna iyon sandali pero sa tuwing sumasagi sa isip ko ang mga iyon lalo lang akong tinitigasan.

Kaysa pilitin ay mas pinili kong hindi na lang umihi. Nahirapan din akong isuot ang pantalon dahil sumisikip banda sa harapan ko.

Natawa na lang ako sa ginawang iyon ni Cy at sa naging epekto ng mga iyon sa akin.

“Surprise,” Napahinto naman ako nang biglang tumambad sa aking harapan si James kasama ang mga dormmates ni Cy.

“What a coincidence. What are you doing here anyway?” Masiglang pagtatanong ko sa kanila.

“You need to come with us.”

“Sorry pero naghihintay sa akin si Cy.”

“He ask me to do this and he ask us to be part of his surprise to you.”

“Oh! Really?” Tugon ko habang di pa din makapaniwala.

“So, are you coming?”

“Why not? It’s my babe favor. Let’s go.” Nagagalak ang puso na aya ko sa kanila.

Napangiti naman ako dahil hindi ko inaasahan na susurpresahin ako ni Cy ngayon kaya pala parang abala sya nitong mga nakaraang araw. Kinilig naman akong bigla sa tumatakbo ngayon sa isip ko.

“Tawagan ko lang si Cy,”

Hindi ko pa nagagawang tawagan si Cy nang may biglang humampas na malakas sa batok ko na kung ano. Lilingunin ko sana kung sino ang gumawa nuon sa akin ngunit bigla na lang nagdilim ang paningin ko.

Napahawak kaagad ako sa sentido ko nang magising at makaramdam ako ng pagkahilo.

“Mabuti naman at nagising ka na,”

“What happened?” I asked.

“I remember someone hit me on my nape that is why I lost my consciousness. Is that part of the surprise?” Nahihilong wika ko saka aktong tatayo ngunit napahinto ako.

Napatingin ako sa sariling katawan at nakita kong nakatali ako sa isang upuan habang walang suot na pangitaas. Nagtaka naman ako dahil ayaw na ni Cy na wala akong suot na pangitaas.

Hindi naman ako nag-isip ng kung ano baka parte lang iyon ng gagawin nyang surpresa sa akin. Maybe he wants me again or maybe he want to try something new through surprise. Bigla namang nag-init ang aking pakiramdam sa naisip kong iyon.

“Where’s Cy?” Pagtatanong ko ng mapansin kong wala ito.

“He’ll be here soon.”

“I didn’t expect him to do this. I badly want to see him now.” Turan ko sa mga kasama ko.

“When did you plan to be together?”

Napaismid naman ako sa tanong nyang iyon. Kung ganuon ay hindi pa nila alam ang tungkol sa amin. Siguro ngayon na din ibubunyag ni Cy sa kanila ang tungkol sa relasyon naming dalawa. Lalo namang tumindi ang pagmamahal na nararamdaman ko para sa kanya.

Sana hindi lang sa mga dormmates nya sabihin. Hinihintay ko din na ipakilala na nya ako sa pamilya nya bilang kasintahan nya. Napangiti na lang ako sa isiping iyon kahit pa alam ko na ako na ang unang nagpaalam sa kanila sa gagawin kong panliligaw kay Cy.

“He keeps on surprising me though. Hindi ko tuloy maisip kung makakaya ko bang iwanan sya.”

“You’re giving me a goosebumps, dude.” Naiiritang sabi ni Jonathan.

“It’s love, Nathan.” Natatawang kantyaw naman ni Joven sa kaibigan.

Bigla naman akong nilukuban ng konsensya ko dahil sa pag-iisip ko ng hindi maganda sa kanila nuon pero heto sila ngayon, sinusurpresa ako.

“I need to blindfold you.”

Hindi na ako umangal magmula pa kanina ng sumama ako sa kanila. Hindi na ako makapaghintay na paulanan sya ng sunod sunod na halik dahil sa ginagawa nya ngayon.

Nakiramdam lang ako sa paligid dahil sa wala nga akong makita. Binalot ng katahimikan ang buong paligid.

“Ano bang meron sayo at nagustuhan ka ni Cy?” Malamig na boses na sabi ni James.

“I’ll keep on asking him that same question but You know, Cy is sometimes naughty, that’s why I didn’t get any clear answer.” Sabi ko habang inaalala ang araw na tinanong ko din sa kanya ang bagay na iyon.

“May nangyare na ba sa inyo?” Agad na napaismid ako sa pagtatanong nya ukol sa bagay na iyon.

“It’s private matter. Well, so yeah. We just make our first love last night.” Turan ko sa kabila ng hiya para sabihin sa kanya.

“It seems that he really loves you and even choses you over me,”

Naguluhan naman ako sa sinabi nyang iyon. Inisip kung ano ba ang nais nyang iparating.

“What do you mean?”

“I mean, this shit.”

Namilipit ako sa sakit nang may biglang malakas na hampas ang dumapo sa bayag ko.

“W-What a-are y-you doing?” Nauutal kong sabi dahil sa sakit ng paghampas ng bagay sa pagitan ko.

“Don’t you really know the reason why you’re here?”

Hindi ko na sinagot iyon dahil iniinda ko  ang sakit ng ari ko. Hindi ko alam kung sya ba may gawa nuon pero wala namang ibang gagawa nuon kundi sya, sila lang.

“Pinaglalaruan ka lang ni Cy. Hindi ka nya mahal.”

“What are you talking about?” Matikas kong sabi sa kabila ng sakit na dinaranas ng alaga ko.

“Isa ka lang sa mga pinaparausan nya.”

“Hindi totoo ’yan. Mahal ako ni Cy.”

“Oh! Really? Dapat kanina pa sya nandito pero ilang oras na ang lumipas ngunit wala pa din sya.”

“Babe, bakit ang tagal mo? Kanina pa ako naghihintay dito.” Rinig kong tinig ni Cy habang kausap si James gamit ang cellphone ko.

“What a sweet endearment, Cy.” Narinig ko naman ang tinig ni James sa kabilang linya.

“Bakit nasa iyo ang cellphone ni Paul?”

“Ask yourself,”

“James, nakikiusap ako sayo, wag mong sasaktan si Paul.”

Lalo naman akong naguluhan sa mga naririnig ko mula kay Cy. Ano bang ibig nyang sabihin?

“Too late, Cy. Ready to lose him?”

“James,” Pagtangis ni Cy sa kabilang linya.

“I leave the decision to you but it is already been a week. Your happy celebration is over.”

“Hayop ka talaga, James. Bakit mo ba ginagawa sakin ’to?”

“Kung gusto mo pa syang maabutang buhay. Pumunta ka dito at pigilan ako dahil kanina ko pa gustong basagin ang mukha nito.”

“And don’t you even dare to call a cops dahil hindi ako magdadalawang isip na gilitan itong lalaking ’to sa leeg.”

“James!!”

“What’s happening?” Naguguluhan kong turan dahil parang walang alam si Cy sa nangyayare sa akin.

“I think Cy won’t make it in time.”

“Cy is mine and he will always be mine. Matagal ka na sanang wala kung hindi ka lang nilalayo sakin ni Cy.”

“YOU LIED TO ME!” Singhal ko sa kanya kahit na hindi ko sya nakikita.

Nagpupumiglas at pilit kong tinatanggal ang sarili sa pagkakatali ko sa upuan. Nagsisisi tuloy ako kung bakit hinayaan ko ang sarili na sumama sa kanila kahit pa na sa una pa lang ay may pagaalinlangan na ako sa kanila.

“ARRRRRGGGGHHHHHH!!!” I shouted when I feel someone pulling my nipples then twisted it so hard.

Pakiramdam ko mapupunit na iyon sa ginagawang paghila ng kung sinoman.

“Iwan mo si Cy at pababayaan kita.”

“At bakit ko naman gagag…ARRRGGGGGHHH!!” Asik kong muli sa sakit nang may humila na naman sa mga utong ko.

“Hindi na ako magpapaligoy ligoy pa. Alam ni Cy na mangyayare ito pero mas pinili ka pa rin nya. Kaya bilang kabayaran sa kasunduan na sinira nya ng dahil sayo ay ang pagkawala mo.”

Nabuhay muli ang masiding pagkamuhi ko sa kanila na nuon ko pa nararamdaman sa kanila. Binawa ko ang mga nasambit ng aking isipan kanina tungkol sa mga ito.

“Anong kasunduan?”

“Hindi mo pa pala alam. Kasunduan namin na kapag sumama sya sayo ay isa lang ang ibig sabihin na pinili nyang mapahamak ka. Kung sakin sana sya sumama hindi ka sana narito para pagbayaran ang mga kasinungalingan nya sayo.”

Magsasalita pa lang ako upang depensahan ang kanyang sinabi ngunit isang matigas na bagay ang biglang dumapo sa aking ulo dahilan para mahilo ako.

“Mas pinili ka nya para nang sa ganun ikaw ang magbabayad sa lahat ng kasalanan nya sa akin kaysa ang piliin ako.”

“Ano bang pinagsasabi mo? H-Hindi kita maintindihan.” Asik ko nang makabawi sa hilong aking nadama.

“Your death was enough,”

“Lumaban ka ng patas. Pakawalan mo ko dito. Ipapakita ko sayong mali ang binibintang mo kay Cy at lalong lalo na sa amin. Mahal namin ang isa’t isa.”

“Bago pa mangyare ’yang sinasabi mo. Titiyakin kong nasa kabilang buhay ka na.”

Matapos nya iyong sabihin ay sya namang paglandas ng sunod sunod na paghampas sa akin ng matitigas na bagay. Sa bawat pagdapo at paglapag ng bagay na iyon sa bawat parte ng aking katawan ay may isang bagay akong naintindihan.

“He lied to me again. He always lied to me about them.” Bulyaw ng aking isipan sa sarili.

I already felt the numbness running through my head. I can’t even fight for myself and there’s still no sign of Cy.

I gave up than thinking about fighting. My mind is now filled with too much questions. I also think if he will ever come. I don’t want to die here. I want to spend more days and even years with him even though that I didn’t know If he would ever think the same way as me.

“AAAARRRRRRGGGGGGGHHHHH!!“Napasigaw ako sa labis na sakit dahil sa sobrang lakas ng paghampas sa aking muli ng isang bagay.

Pakiramdam ko unti unti na akong nilalayasan ng kamalayan ko pero may isang bagay ang pumipigil sa akin, hinihintay ko si Cy. Gusto kong malaman ang lahat.

“ARRRRRGGGHHHH!!! Please…stop.” I cried when I suddenly felt the burned cigarette onto my shoulder and even pinch it really deep into my skin.

Namimilit na ako sa sakit pero hanggang ngayon wala pa din si Cy para man lang sana tulungan ako na pigilan sila gayong wala akong kalaban laban sa kinalalagyan ko ngayon.

I already tasted the blood that spits out in my mouth because of too much pressure they gave to my body and even thinking that I’m a punching bag.

“You’re coward,” Natatawa kong sabi sa isiping hindi sya lumaban ng patas sakin.

“What did you say?” Sabi nya sabay mariing hinawakan ang aking panga.

“Lumaban ka ng patas para malaman natin kung kanino nararapat mapunta si Cy.”

“I deserve him better than you,” I said in a insulted tone then again, his fist landed through my stomach.

“James, tama na yan? Baka mapatay na natin ’yan.” Wika ng isa sa kanila.

“Shut up,” Sabi nya sabay padabog na binitawan ang panga ko.

“No, I deserve Cy better than you. Kaya mo ba syang paiyakin sa kama habang walang sawang nagmamakaawa sa akin na ibigay ang gusto nya?”

Natigil ako sa sinabing iyon ni James.

“Shocked? Yes, we fucked him a lot and he likes it every time we do that.”

Tuluyan na akong sumuko dahil sa mga tumatakbo ngayon sa isipan ko. Ang dami niyon at hindi ko mahabol. Sobra akong naguguluhan.

“AAAAARRRRRRGGGGGHHHH!!!” Atungal ko sa sakit ng dumapo na naman ang matigas na bagay sa aking katawan.

---

Cypress POV

Natatarantang pinuntahan ko ang lugar na sinabi ni James sa text pero nang makarating ako duon ay wala naman akong nadatnan kundi isang malawak na bakante ng ginibang bahay.

“Manang dito po ba talaga ang address na ’to?” Pagtatanong ko sa matandang babae na nagdaan.

“Ay! Oo. Bakit? Interesado ka bang bilhin ang lupa?”

“H-Hindi po. May hinahanap lang po akong tao.”

“Matagal ng walang nakatira dyan at ipina-demolish na ng may-ari dahil sa ibang bansa na daw ito maninirahan.”

“Ganun po ba. Sige, salamat po.”

Dali dali ko namang tinawagan ang hayop na lalaking dumakip sa kasintahan ko. Alam kong mangyayare ito pero mas pinili kong maging matapang ngunit sa kabila nuon, may mga bagay pa din pala akong hindi kayang hawakan kagaya na lang ng kinalalagyan ngayon ni Paul.

“Surprise?” Natatawang usal ni James.

“Nasaan kayo? Saan mo dinala si Paul?”

“Sa lugar kung saan ko din ililibing ang katawan nya.”

“Gusto mo ba munang magpaalam sa kanya bago ko sya tuluyang burahin dito sa mundong ’to?”

Naka-recieve naman ako ng mga litrato galing sa kanya. Halos manghina ako sa nakikita ng mata ko. Nakikita ko ang walang kalaban laban na si Paul habang nakatali sa upuan. May video din syang sinend. Nag-aalangan man akong panuorin ’yon pero pinindut ko pa din.

Tuluyan ng gumuho ang mundo ko nang masaksikan ng dalawa kong mata kung paano nila saktan si Paul habang may piring ito sa mata. Hindi ko na tinapos ang video.

“So, how’s the trailer?”

“James, tama na. Itigil mo na ’to. Sasama na ako sa inyo. Parang awa mo na, wag mo ng saktan si Paul.” Nagsusumamo kong tinig.

“Hindi mo na ako mapapaikot.”

“Totoo ako sa sinasabi ko. Sasama na ako sa inyo. Tigilan nyo na si Paul.”

“Bakit hindi mo ’yan naisip nung mga araw na hindi pa tayo umaabot dito? Hindi ko na sana nadungisan pa ang malinis kong kamay.” Pinigilan ko na lamang ang sariling mainis.

Isinuko ko na lang ang sarili upang may pag-asa pang matira para sa taong minamahal ko. Hindi ko kakayaning mawala sya sa piling ng kanyang pamilya ng ganito kaaga. Habambuhay ko pagsisisihan iyon kapag nangyare. Lumuluha ang mga mata dahil hindi ko maiwasang hindi panghinaan ng loob.

“Hayaan mo muna akong makita sya. Pagkatapos nun sayong sayo na ako.” Pakiusap ko sa kanya.

Sinabi nya sakin ang totoong pinagdalhan nila kay Paul. Tumawag na din ako ng mga pulis at titimbrehan ko na lang ang mga ito kapag nakarating ako. Hindi na tama ito. Sobra na ang ginagawa nila.

“AAAAAARRRRRRRGGGGGGHHHH!” Rinig kong tinig ni Paul sa kalayuan.

Kumaripas na ako ng takbo dahil labis akong nasasaktan marinig ang nagtatangis nyang tinig.

“Paul,” Nangangatog ang kalamnang lumapit ako sa gawi nya.

“B-Babe”

Hindi ko na napigilan ang sariling lumuha. Dali dali ko naman syang kinalagan sa pagkakatali. Sinalo ko naman kaagad sya ng mahulog sya sa akin.

“Hindi ako makapaniwala na kaya mong manakit ng tao dahil lang dyan sa putanginang bayag mo.” Bulyaw ko kay James.

“A-Akala k-ko h-hindi k-ka n-na d-dadating, babe.”

“Shh! Nandito na ako. Wag ka ng magsalita.” Usal ko dahil hindi ko makayanan na makita ang panghihina nya.

Wala na akong pakialam kung mamantsahan pa ang suot ko pati na din ang balat ko ng dugong bumabalot ngayon sa katawan ni Paul.

Aking hinimas ang kanyang pisngi para punasan ang mga bahid ng dugo duon. Mahigpit na yakap din ang binigay ko sa kanya.

“Handa naman kitang mahalin kung mabuting motibo lang ang pinakita mo sakin pero hindi, kaya masisisi mo ba ako kung sa kanya ko natagpuan ang pagmamahal na gusto mong ibigay ko sayo.”

“Sa akin ka lang, Cy.”

“Tingin mo ba ganun ako katanga para sumama na lang sayo ng ganun kadali? Kahit kailan hinding hindi ako sasama sayo.”

“Hindi ko alam kung bakit ka nagpapakatanga sa akin. Bakla ako, James. Hindi mo ba nakikita ’yon ha!” Bulyaw ko sa kanya.

“Subukan mong magsumbong sa mga pulis. Hindi lang ito ang gagawin ko kay Paul kapag hindi ka pa din sumama sa akin. Kapag pinili mo sya pati buhay mo idadamay ko na din.”

“Huli ka na, James. Nakapagsumbong na ako sa mga pulis.”

Gigil na tinawagan ko ang mga pulis at tinimbrehan sila.

“Oras na,”

“Pagsisisihan mo ’to, Cy.”

“Ano ng gagawin natin, James?” Natatarantang usal ni Joshua.

“Sumuko na kayo,” 

“Pabayaan na lang natin sila. Umalis na tayo.” Usal na din ni Joven.

Mabilis silang nagsitakbuhan nang marinig ang pagalingangaw ng sirena ng mga pulis. Hindi ko naman sila napigilan dahil lulan ng bisig ko ang wala ng malay na si Paul.

“Paul, gumising ka? Wag mo kong iiwan. Paul.” Umiiyak na sabi ko habang sunod sunod na tinatapik ang kanyang pisngi.

“Paul? Paul? Paul’’ Natataranta na ako sa hindi nya paggising.

“Patawarin mo ko, Paul.”

Ang lupit naman ng tadhana sa akin, nagmahal lang naman ako ngunit bakit kailangang humantong sa ganito. Ano bang espesyal sa akin para danasin ko ang lahat ng ito.

“Saan sila nagtungo?” Pagtatanong ng isang pulis sa akin.

Tinuro ko naman ang direksyon na tinahak ng mga tumakas na may pakana ng lahat ng ito.

“Paul, dadalhin kita sa ospital. Wag kang bibitiw. Paul, wag mo kong iiwan.” Lumuluha ang mga mata habang pilit syang ginigising ngunit bigo ako.

Hinayaan ko na bigyan sya ng first aid ng mga medic na dumating din kasama ng mga pulis saka nagdesisyon na dalhin na namin sya sa ospital.

“Paul?” Pagsusumamo ko habang lulan kami ng ambulansya.

Nang makarating kami ng ospital ay agad syang dinala sa emergency room. Agad naman akong pinigilan ng mga nurse.

Naupo na lang ako habang naghihintay. Tinawagan ko na lang din si Tita at sinabi sa kanya ang nangyare.

“Tita,” Tawag ko dito nang makatayo.

Ngunit isang malakas na sampal ang iginawad nya nang makalapit sya sa akin. Napayuko na lang ako sa tinamo ko.

“Pinagkatiwalaan kita, Cy. Hinayaan kong sumama sayo ang anak ko pero ito lang ang isusukli mo sa akin.”

“Tita, magpapaliwanag po ako.”

“Pinagsabihan kita. Ang buong akala ko nagkaintindihan tayo. Hindi ko aakalain na sisira ka sa pangako mong hindi mo sasaktan ang anak ko.”

“Tita,”

“Kapag may nangyare lang talaga sa anak ko. Tandaan mo ’to, hinding hindi kita mapapatawad.”

Naintindihan ko naman ang nararamdaman ngayon ni Tita kaya mas pinili kong wag muna syang gambalain para sa pagpapaliwanag ko. Parehas kaming naupo habang hinihintay ang doctor na gumagamot ngayon sa kasintahan ko.

“Umalis ka na. Ayaw na kitang makita at wag na wag ka na ding magpapakita pa sa anak ko.”

“Tita?” May takot kong turan sa kanya.

“If you disobeyed me this time, hindi ko pipigilan ang sarili ko na isisi sayo ang lahat ng ito. Kaya kung maari lang at parang awa mo na, umalis ka na.” Nagsusumamo nyang wika.

Punong puno ng hinanakit ang puso ko ngayon sa nakikita kong hitsura nya ngayon na para bang kinamumuhian nya ako. Naiyak na lang ako sa sinasabi ngayon sa akin ni tita. Hindi man lang nya ako hinahayaan na ipaliwanag ang parte ko habang ipinagtatabuyan ako. Labis naman akong nasasaktan sa tinuran nya sa akin.

Lumuluhang tinalikuran ko na lang ito kahit pa na labag sa kalooban ko ang umalis hanggang hindi ko nalalaman ang kalagayan ni Paul. May poot at galit din akong naramdaman para rito dahil sa akin nya agad sinisisi ang lahat.

CHAPTER SIXTY THREE

Ilang araw na ang lumipas at hindi ko na kayang tiisin pa ang pagbabawal sa akin ni tita na dumalaw. Nandito ako ngayon sa tapat ng ospital kung saan naka-admit si Paul. Nag-aalangan man akong pumasok pero gusto ko ding kamustahin ang kalagayan ng aking kasintahan.

Marahan akong pumasok ng kanyang silid kahit na binabalot ako ng kaba dahil sa mga binitawang salita ni Tita bago ko lisanin ang lugar na ito. Nadatnan ko naman duon si Tita na pinapakain si Paul.

Hindi ko maiwasang hindi masaktan sa nakikita kong kalagayan nya. Kung napapasa lang sana yung sakit na natamo nya ay tatanggapin ko lahat iyon. Hindi ko kayang makita syang ganyan.

“What are you doing here?” Sabi ni Tita na para bang hindi nya gusto ang pagdalaw ko.

“G-gusto ko lang pong kamustahin si Paul.”

“He is fine. You can leave.”

“Mom,” Rinig kong pag-aalo nya sa kanyang ina.

“I want to talk to him.” Mahinahong wika ni Paul kay Tita.

Iniwan naman kami nito at hinayaan akong makausap ang kanyang anak. Naupo ako sa upuan sa tabi ng kanyang hinihigaan.

“K-Kamusta ka na? Kamusta na pakiramdam mo?”

“Dapat ko bang sagutin ’yang tanong mo kung nakikita mo naman yung sagot.”

Natahimik naman ako sa sinabi nyang iyon at hindi agad nakapagsalita.

“Why you didn’t tell me everything? Why you keep on hiding to me? Bakit sa ibang tao ko pa nalaman? May dapat pa ba akong malaman, Cy?” Sunod sunod nyang tanong sa akin.

“How come you could hide this all along for such a long time to me?”

“Huminahon ka. Hindi makakabuti ’yan sa kalagayan mo.” Pagpapakalma ko sa kanya.

“You think, makakabuti sakin yung ginawa mong paglilihim sakin nito,”

“Saka na tayo mag-usap kapag maayos na ang kalagayan mo. Ayaw kong lumala ang kalagayan mo.” May pag-aalala kong turan sa kanya.

“Bakit hindi pa ngayon? Paano mo nagawa sakin ’to?”

“Gusto kong malinawan, talaga bang nagpapagamit ka sa kanila?”

Naturilo akong bigla ng itanong nya ang tungkol sa bagay na iyon.

“Bakit kailangan mong magsinungaling sakin? Sagutin mo ko, Cy. Naguguluhan ako.” Pagsusumamo nya.

“N-Nagpapagamit ako sa kanila dahil ayaw kong saktan ka nila. Ginawa ko lang ang lahat ng iyon para hindi ka masaktan. Ayaw lang kitang masaktan.”

“You didn’t trust me all this time. Tingin mo ba hindi ko kayang ipagtanggol ang sarili ko. Tingin mo din ba hindi kita kayang protektahan. Pakiramdam ko tuloy ang hina ko sa paningin mo.”

“I trusted you. Hindi ko sinabi sayo dahil natakot ako na baka pandirihan mo ko kapag nalaman mo.”

“Why you’re so unfair? Alam mo pero hindi mo man lang sinabi sakin.”

“Natakot lang talaga ako.”

“Pero hindi ka natakot para sakin? Wala akong kaalam alam, Cy. Halos hindi ako makalaban dahil wala akong alam. Nagulat na lang ako nang bigla akong suntukin ni James, iniisip kung ano bang nagawa ko sa kanya. Pakiramdam ko tuloy wala akong kwenta nung mga oras na pinagtutulungan ako ng mga gagong ’yon kase nga wala akong alam sa nangyayare na sa simula pa lang alam mo na. Hindi mo man lang ako sinabihan para kahit papaano sana naging handa ako. You’re just proving to me that I’m weak in your eyes.”

“I’m sorry. Patawarin mo ko. Patawarin mo ko kung naduwag ako.”  Turan ko dahil hindi ko talaga alam kung anong sasabihin gayong ako ang puno’t dulo nito.

“Sorry? Tingin mo ba ganun lang kadali lahat ng ’yon? Halos gumuho yung mundo ko nung malaman ko na yung mismong taong mahal ko walang tiwala sakin at yung iisang taong hindi ko lubos akalain na mahina pala ang tingin sa akin,”

“Hindi totoo ’yan, Paul.” Tutol ko habang nagsisimula ng mamuo ang luha sa daluyan ng aking paningin.

“Hindi ako makapaniwala na naitago mo lahat ng ito sakin. May hindi pa ako nalalaman tungkol sayo, Cy?” Sabi nya saby impit na tumawa.

“How fool I am for not noticing that.” Panunumbat nya sa sarili.

“I never thought someone like you could do this to me. I let you to be part of my life. I even welcomed you in my bed without any doubts and thinking I’m the first because I loved you but I did not know na may nakauna na pala sakin sayo. I even let myself to used this genitals to fuck someone like you because again, I loved you. Malay ko ba na may aids ka na.”

Tuluyan ng bumagsak ang mga luhang pilit kong pinipigilan sa pagtulo pero may hangganan din ang lahat ng ginagawa kong pagpipigil.

“Wag mo kong pag-isipan ng ganyan. Kahit nagpapagamit ako sa kanila, nag-iingat pa din ako. Wag ka ding umakto na parang ikaw lang yung nasasaktan. Nasasaktan din ako Paul at lahat ng bagay na nalaman mo, hindi ko ginusto ang lahat ng ’yon.” Pagdedepensa ko sa sarili.

“Binalewala ko lahat ng pagdududa ko sa mga gagong ’yon dahil ayaw kong sirain ng pagdududa ko ang relasyon natin kaya mas pinili kong huwag na lang sila pansinin pero ngayon malalaman ko na hindi pala ako nagkamali sa lahat ng pagdududa ko.”

“Tell me, plano mo ba ang lahat ng ’to? Ginamit mo lang din ba ako?”

“Bakit mo naman natanong ’yan? Kahit kailan hindi kita ginamit. Minahal kita at ’yon ang totoo.”

“How do I let myself touched by you? Siguro nga hindi pa din talaga kita kilala.”

Aktong hihigitin ko ang kamay nya para pahupain sana ang sakit na kanyang nadarama ngunit mabilis nya iyong inilayo sa akin.

“Gusto ko pa sanang ipaglaban kung ano mang meron tayo, Cy, pero binigyan mo ko ng dahilan para bitawan ka na at isuko na lang lahat ng kung ano mang namamagitan satin.”

“Kung tutuusin kaya ko silang isuplong sa mga pulis ngayon pero kahit hanggang ngayon kapakanan mo pa rin yung iniisip ko. Sinabi ko sa mga magulang ko na hindi ko kilala ang gumawa sakin nito pero pakialam ko ba. Wala na naman akong pakialam sayo kaya bakit ko pa iisipin kung anong mangyayare sayo.”

Labis naman akong nasasaktan sa pangungutya nya sa akin at paninisi. Saglit na katahimikan ang bumalot sa pagitan naming dalawa dahil na din sa namumutawing tensyon sa loob ng bawat sulok ng silid na ito.

“Let’s break up,” Basag nya sa katahimikan na sya ding nagpadagundong sa puso ko.

Natigil na lamang sa pagikot ang mundo ko nang marinig ko mismo iyon sa kanya. Pinigilan ko na ang sarili upang hindi na maluha sa pagkakataong iyon.

“K-Kung ’yan yung gusto mo,” Pagsuko ko.

“Ang galing mo magpanggap. Napaikot mo ko. Kung sabagay magtataka pa ba ako kung lahat kayo pare-pareho.”

“Tatanggapin ko kung makikipaghiwalay ka na sakin pero hayaan mo kong magpaliwanag,”

“Umalis ka na. I don’t need your explanation.”

“Pakinggan mo muna ako,”

“Leave,”

“Kahit sandali lang, Paul. Pakinggan mo lang ako.”

“I SAID LEAVE. I DON’T WANT TO SEE YOU ANYMORE,” He yelled straight into my face.

Nanghihinang lumabas na lang ako ng silid na iyon ayon sa kagustuhan nya.

Nagawi naman ang paningin ko sa gawi ni tita nang makasalubong ko ito sa labas ng silid.

“Hayaan mo muna sya, Cy. Umuwi ka na lang din at magpahinga.” Pangunguna na nya sa akin nang mapagtanto nyang balak kong makipagusap sa kanya.

Iniwan naman nya akong hindi man lang din nakakapagpaliwanag sa kanya. Nanlulumong iniyuko ko na lang ang sarili para hindi makita ng iba ang nagtatangis kong mga mata ngayon dahil sa sakit na aking nadarama.

Nagmamadaling nilisan ko ang ospital na iyon at saka iginiya ang sariling paa sa kung saanman naisin nito. Iniisip kung bakit ang pait ng mundo sakin dahil ba ganito ako.

Sinimulan ko ng ihakbang palayo ang mga paa sa lugar kung saan huli ko syang iiwan at huling makikita. Nagpatuloy lang ako sa pagtakbo kahit pa nanlalabo na ang aking paningin dahil sa mga luhang humaharang duon.

Huminto ako nang maramdaman ang pagod na lumulukob ngayon sa kabuuan ng sistema ko saka matamlay na nilakbay ang burol na aking hinintuan.

“AAAAAAAHHHHHHH!!” Buong lakas kong sigaw para ilabas lahat ng sakit na sumasakop sa damdamin ko ngayon.

Napasigaw na lang ako sa hinanakit na dinaranas ng puso ko ngayon. Sobrang sakit na animo’y literal na dinudurog ang puso ko. Hindi ko lubos akalain na darating ang araw na masasaktan ako. Totoo ang kasabihan na labis na nakakasakit ng damdamin ang unang pagkabigo sa pag-ibig.

Alam kong darating din ang araw na ito kaya inihanda ko ang sarili ko kung sakaling dumating ako sa puntong ito pero bakit ganun kahit pa maging handa ako, masasaktan pa din pala ako.

Napahagulgol na lang ako sa tuwing inaalala ko ang pakikipaghiwalay nya sa akin. Kakaibang sakit, sakit na ngayon ko pa lang naranasan. Kung pwede ko lang ibalik ang nakaraan, gagawin ko ang lahat para hindi kami umabot sa ganito at kung makakabalik lang ako hindi ko na din sana pinagbigyan pa ang nararamdaman ko nuon para sa kanya pero sino ba ako? Tao lang naman ako, tao lang naman ako na nagmamahal at kung minsan nagkakamali.

Palaging nasa huli ang pagsisisi at ’yon ang masakit na katotohanan.

Ngayon masama na ang tingin sa akin ni Paul at isa din iyon sa iniiyakan ngayon ng namumugto ko ng mata. Inis na hinubad ko ang suot na salamin saka pinahid ang basang mga mata sa manggas ng suot kong damit.

Labis na pagsisisi at panunumbat ang binato ko sa sarili dahil sa isipang wala akong nagawa para ipagtanggol sya nung mga oras na iyon. Napakalaki kong duwag.

Dito na siguro tuluyang magbabago ang buhay ko, hindi ko alam kung kaya ko pa bang harapin ang bukas gayong wala na sya sa buhay ko. Hindi ko alam kung makakayanan ko pa bang bumangon sa araw araw gayong mawawala na din yung nag-iisang taong nagbibigay ng dahilan sakin para maging masaya at para maging matatag. Wala na ang lahat. Wala na.

CHAPTER SIXTY FOUR

Paul’s POV

Blanko ang utak habang nakaupo ako ngayon sa sofa sa sala. Hindi ko pa din matanggap ang biglaang pangyayare. Labis na galit ang nananaig sa puso ko ngayon dahil sa mga nalaman ko pero hindi ko malaman kung bakit iniisip ko pa din sya.

Nasapo ko na lang ang sariling noo nang maalala ko na naman ang presensya ni Cy. May parte din sa puso ko na nanghihinayang sa lahat ng naging pagsasama at pag-iibigan namin na akin ng tinapos nung nakaraang dumalaw sya sa hospital para bisitahin ako.

Hindi ko na napigilan pa ang mga luha sa nais nitong gawing pagtagas mula sa aking mga mata. Sobrang sakit ng pinadama nya sa akin. Oo, masakit ang katawan ko dahil sa inabot ko pero wala ng mas sasakit pa sa kung ano man ang ginawa nya sa akin.

“Is something wrong?” Pagtatanong sa akin ni Mom nang mapansin nya siguro ang pagtangis ko.

“It’s nothing, Mom.” Pag-iwas ko saka madaling pinunasan ang luha sa mata.

“If you’re thinking that this would happen again, your dad and I planned to give you protection. Don’t worry, the authorities are doing their job now. They should be fine and charge for what they did to you, son.” She calmly said.

Umiiyak ako dahil hindi ko maisip kung ano bang nagawa kong mali para gawin sa akin ito ni Cy. Iniisip na sana hindi na lang totoo ang lahat ng ito.

---

Cypress POV

DALAWANG araw na ang lumipas simula ng magtapos ang relasyon naming dalawa ni Paul at wala na akong nasagap pa na balita galing sa kanya magmula nung araw na iyon. Hindi na din ako umaasa na tatawagan nya pa ako.

Muli namang tumulo ang mga luha sa mata ko nang maalala ko na naman siya at yung araw ng paghihiwalay namin.

Lumuluha ang mga matang inabot ko ang salamin sa mata pati na din ang cellphone na nakapatong sa ibabaw ng kahon sa gilid ng kama ko. Marahan kong isinuot ang salamin saka binuksan ang hawak na cellphone.

Naiyak naman ako nang sandaling makita ko ang masayang larawan naming dalawa na ginawa kong wallpaper sa binigay nyang cellphone sa akin.

Nanginginig ang mga kamay na pinindut ko ang gallery sa kabila ng pag-aalinalangan ko at duon naman bumungad sa akin ang lahat ng mga alaalang hindi ko pa kayang pakawalan. Alaalang puno ng kasiyahan at pagmamahal. Tuluyan ng sinuko ng aking mata ang luhang kanina pa nagbabadya.

I bite my lower lip to prevent myself to make a mournful and sorrowful sound.

Labis akong nanghihinayang sa kung ano mang ala-ala ang nabuo ko kasama sya kahit pa sabihing sandaling panahon lang iyon ngunit hindi ko maikakaila sa sarili ko na labis akong naging masaya sa piling nya.

Isa isa kong pinagmasdan ang mga litratong kasama sya, mga litratong hindi ko magagawang sayangin ngunit sa bawat paglipat ko’y syang lalong pagbigat ng aking nararamdaman at syang lalong nagpapalakas sa pagdaloy ng mga luha sa aking mata.

“Ikaw pa lang ang nag-iisang taong minahal ko ng ganito,” Mapait na sambit ng aking bibig habang patuloy na sinisipat ang kanyang imahe.

Padabog na itinaob ko na lang ang hawak na cellphone nang hindi ko na makayanan ang sakit na dinudulot sa akin ng mga larawang iyon.

Isinubsob ko na lamang ang sariling mukha sa unan na kanina pa ding sumasalo sa lahat ng sakit na aking dinaramdam. Mabuting tanggapin ko na lang din dahil kahit saang banda ko tignan, ako ang may kasalanan ng lahat.

“Get over him. Wala namang pinagkaiba ang bayag nya sa mga bayag namin.”

Nilingon ko ang taong iyon at masamang tingin ang ipinukol ko dito na nagsasalita ng hindi kaaya ayang bagay at ang nag-iisang tao lang naman na naging dahilan ng biglaan naming paghihiwalay ni Paul. Agad na sinugod ko sya at inundayan ng sunod sunod na suntok at tadyak ngunit parang balewala lang ang lahat ng iyon sa kanya.

“Ano? Masaya ka na? Wala na kami ni Paul. Nagawa mo na yung gusto mo? Ha?” Bulyaw ko sa kanya.

“Thank you for the good news.”

“Dapat sa mga katulad mo nabubulok sa kulungan.”

“Ilang araw na ang lumipas, Cy. Dapat nung araw pa lang na ’yon sinuplong mo na kami sa mga pulis pero hindi. Kase ano? Para patuloy mo pa rin kaming matikman. Mautak ka din pala Cy.”

“Ang kapal ng mukha mo para baliktarin ako. Baka nakakalimutan mo na pinagbabantaan mo ang buhay ko kaya hindi ko magawang magsumbong pa sa mga pulis.”

“Bakit ngayon ka pa natakot kung kailan nasaktan ko na si Paul?”

“Wala ng kaugnayan pa si Paul sa kung ano mang nangyayare na sa akin ngayon.”

“Mabuti naman natauhan ka na din. Pasalamat ka hindi ko tinuluyan yung lalaking ’yon.”

Isa din iyon sa pinagmamasalamat ko na kahit papaano sa mga huling sandali ay napakiusapan ko sila na itigil na ang pananakit nila kay Paul. Masaya din ako dahil nakapiling nya pa ang pamilya nya kaya mas mabuting dumistansya na lang ako para sa ikabubuti nya.

“Ibig bang sabihin, handa ka ng sumama samin?”

Nagdilim namang muli ang aking paningin saka muli syang inundayan ng suntok. Hindi ko na kaya ang ginagawa nilang ito sa akin. Ang bigat na sa pakiramdam.

“Tama na. Hindi mo ba nakikita? Pinandidirihan ka na nya ngayon.” Buong inis nyang pigil sa akin saka marahas na tinulak ako palayo.

“Dapat nga magpasalamat ka pa samin dahil nalaman mo kung anong tunay na ugali meron ’yang taong minahal mo.”

“Hindi ko ipinagpapasalamat ang lahat ng ginawa mo sa nag-iisang taong minahal ko at minamahal ko.”

“Wala ka ng magagawa. Iniwan ka na nya.”

“Hindi nya ako iiwan kung hindi dahil sa inyo.”

“Ikaw ang gumawa ng dahilan para iwan ka nya kaya wag mong isisisi sa amin kung bakit ka iniwan.”

Natatawang naiiyak naman ako sa sinabi nyang iyon. Napaupo na lang ako sa sahig habang sinasabunutan ang sarili.

“Talaga ba, James? Naririnig mo ba yung mga sinasabi mo? Nakakatawa ka,” Sambit ko sa pagitan ng mga hikbi at tawa ko.

“Ano bang nagustuhan mo dun sa payatot na ’yon? Hindi hamak na mas may ibubuga pa kami sa lalaking ’yon.”

“Wag mo syang ikumpara sayo dahil hindi sya katulad mo. Mahal ko sya at kahit ano pang sabihin mo hinding hindi kita mamahalin kagaya ng hinihingi mo sakin.”

“What did you just said? Nagawa ko ng saktan si Paul at hindi din magtatagal mapapasaakin ka din, Cy. Maghintay ka lang.”

“I will not going to wait for someone like you to come into my life and I will never going to love you like how much love I have for Paul.” I said while insulting him.

Hindi ko na ininda pa ang pananakit at ang masasakit na salitang binabato nya sa akin. Pinili kong ipahinga na lang ang sarili sa mga bagay na hindi ko alam kung kailan matatapos.

CHAPTER SIXTY FIVE

Nagbago na ang lahat. Nawala na yung dating sigla tuwing umaga na papasok ako ng paaralan. Nawala na yung isang taong palaging nag-aabalang bilhan ako ng kape. Wala na yung saya at kislap na kung dati lang umaapaw pero ngayon ay wala ng laman. Wala na sya. Nandyan man sya ngunit pakiramdam ko napakalayo na nya sa akin na pawang hindi ko na sya maabot at mahawakan man lang.

Isang parte ng pagkatao ko ang nabawasan at hindi ko alam kung saan at paano ko pa iyon maibabalik sa dati. Tatanggapin ko na lang ba na magmula ngayon mag-isa na lang ulit ako? Tatanggapin ko na lang ba na hindi na ako magkakaroon pa ng pagkakataon? Tatanggapin ko na lang ba na wala na ang lahat? Napakasakit, nawa’y mapatawad ako ng puso ko sa ginawa kong pananakit sa kanya.

Napatingin naman ako sa gawi ni Paul na bumababa ngayon ng kanyang sasakyan nang pagbuksan sya ng isang unipormadong lalaki. Natanong ko naman ang isipan kung sino iyon. Napagtanto kong bodyguard pala nya iyon. Marahil labis ding natakot ang pamilya nya para sa kanyang seguridad.

“Paul?” Sambit ko sa pangalan nya nang hindi ko namamalayan ang paglapit ko sa kanya.

Nilingon naman nya ako ngunit hindi sya nagatubiling hintuan ako at nagpatuloy lang sa paglalakad patungo sa aming silid.

Hindi ko na sya hinabol pa at matamlay na nagtungo na lang din ng silid.

“Cy, nakikinig ka ba?”

“Huh? A-Anong sabi mo?” Balik na turan ko sa kausap na kanina pa pala ako kinakausap.

“Ang sabi ko asikasuhin mo na yung documentary natin dahil sabi mo sakin ikaw na ang bahala duon.” Pagpapaalala sa akin ni Laura.

“Oo, ako ng bahala duon. Aasikasuhin ko agad pagkauwi ko.” Wika ko ng manumbalik ang wisyo ko.

“Ayos ka lang ba? Pansin ko lately, nagiging matamlay ka. May sakit ka ba?”

“Wala. Wag mo na lang akong intindihin.” Nababahala ko namang turan rito.

“Paanong hindi kita iintindihin ang putla mo kaya tapos namumugto pa ’yang mga mata mo. Nag-away ba kayo ni Paul?”

Agad na napatingin ako sa gawi nya ng marinig kong sambitin nya ang pangalan ng lalaking minahal ko.

“H-Hindi naman kami nag-away. Medyo hindi lang maganda yung pakiramdam ko ngayon.” Pagtatakpan ko sa totoong nangyare.

Hindi din isinapubliko ng pamilya ni Paul ang kung ano man ang nangyare sa kanya. Hindi ko din magawang magsumbong sa mga pulis dahil natatakot ako gayong naisakatuparan nila James ang plano nilang pananakit kay Paul at ayaw ko ng masundan pa iyon kaya pinili kong manahimik na lang.

“Magpasama ka na kaya kay Paul sa clinic. Nag-aalala na ako sa hitsura mo eh.”

“Hindi na kailangan. Iinuman ko na lang ng gamot mamaya pagkauwi ko. Salamat, Laura.”

Dumating ang oras ng uwian na tanging si Paul lang ang laman ng isipan ko. Hindi ko pa din kase kayang bitawan ang lahat. Hinanap naman sya kaagad ng mga mata ko at natatarantang sinundan sya ng tingin nang makita kong palabas na sya ng silid.

“Paul,” Pagtawag ko sa kanya na pasakay na ng sasakyan.

Nilingon naman nya ako kaya nabuhayan ako ngunit napawi din iyon nang tuluyan na syang sumakay ng sasakyan.

Tumakbo naman ako palapit sa sasakyan nya.

“Paul, bumaba ka dyan, kausapin mo ko.” Lumuluha ang mga mata habang marahang kinakatok ang bintana ng kanyang sasakyan.

Nakita ko namang sinenyasan nya yung bodyguard na driver din nya. Napatakbo na lang ako habang pilit na pinapantayan ang kinauupuan ni Paul para hindi sya mawaglit sa aking paningin.

Huminto na lang ako nang hindi ko na mapantayan ang bilis ng pagtakbo ng sasakyan. Tinanaw ko na lang mula dito sa aking kinatatayuan ang sasakyang iyon habang papalayo na ito sa akin.

Pinili kong umuwi na lang ng dorm para ipagpahinga ang mga mata na hanggang ngayon ay hindi parin napapagod sa kakaiyak. Gustuhin ko man maging matatag pero hindi ko pa magawa ngayon.

Kaysa magmukmok ay mas pinili kong pumasok na lang din sa trabaho nung mga oras ding iyon.

“Hoy! Cy, anong ginagawa mo?” Rinig kong gulantang na tinig ng katrabaho ko.

“Huh?” Wala sa wisyo kong tugon sa katrabaho.

“Akin na nga. Ako na dyan. Mapapagalitan ka pa nyan sa ginagawa mo.”

“Ano na bang ginagawa ko? Kanina pa ba ako dito?”

“Ha? Anong klaseng tanong ’yan? Ayos ka lang ba, Cy?”

Nasapo ko na lang ang sariling noo nang mapansing hindi na tama ang mga kinikilos ko. Sobra na akong naaapektuhan sa paghihiwalay namin ni Paul pati pag-aaral ko naaapektuhan na din.

Gulong gulo ang isipang iniwan na lang ang katrabaho sa gawain na dapat ako ang gagawa pero sa kadahilanang hindi ako makapagtuon dahil sinasakop ng isipan ko ang masalimuot na paghihiwalay namin ni Paul.

“Cy,” Tawag nya sa akin.

Natataranta na ako dahil sa dami ng tumatakbo sa isip ko. Hindi ko magawang maituwid ang sariling pag-iisip ng mga oras ding iyon.

Nagmamadaling nagtungo ako sa managers office saka pumasok duon.

“Cy, anong ginagawa mo dito? Dapat nagta-trabaho ka.” Malumanay na bungad sakin ni Sir Regie.

“Magre-resign na po ako,” Diretso kong turan.

“Teka, sigurado ka ba dyan sa sinasabi mo, Cy?” Mahinahong pagtatanong nya sa akin.

“Uuwi na po ako,”

“Cy!” Sigaw naman ni Sir Regie.

Napatingin naman ang lahat ng katrabaho ko sa ginawa nyang iyon. Napapikit na lang ako saka dali daling nagtungo ng crew room.

“Wag nyong palalabasin si Cy.” Pagbibilin nya sa lahat.

“May problema ka ba, Cy?” Pagtatanong ni Sir nang masundan nya ako. Napasunod na din ang iba kong katrabaho para suriin ako.

Marahil nag-aalala lang sila sa inaakto ko.

“Ayaw ko na pong pag-usapan. Gusto ko na pong umuwi.” Umiiyak na turan ko sa kanya.

“Kanina pa ’yan balisa si Cy, sir. Kausapin nyo nga po.”

“Cy, mag-usap muna tayo. Gusto ko yung maayos na pag-uusap. Kung gusto mo ng mag-resign hindi kita pipigilan. Duon tayo sa office.”

Hindi ko na pinansin pa ang mga matang nakamasid sa akin nang dumaan ako patungong office.

Matamlay na nilisan ko na lang ang pinagtatrabahuhan nang matapos ang naging pag-uusap namin ng manager ko. Nilingon ko muna iyon at pinagmasdan sandali. Naluha naman ako dahil lilisanin ko na din ang lugar na ito. Ayaw ko mang gawin ito pero ayaw ko lang din na masira ang trabaho ko at ayaw kong madagdagan pa ang mga taong nag-aalala sa akin dahil ang sabi ko nga, hindi ako importanteng tao.

Tinahak ko na lang ang landas pauwi. Bigla ko namang naalala yung mga araw na magkasama kaming dalawa habang sabay na naglalakad sa lugar na ito.

Inilihis ko na lang sarili para hindi ko na maalala pa kung anong alaala na meron duon. Naghanap na lang ako ng pwede kong matambayan pansamantala.

Dahil sa labis na pag-iisip hindi ko na napansin na kalsada na pala yung tinatahak ko, mabuti na lang at may mabuting loob na sinabihan ako.

“Ma, hindi ko na po kaya.” Sambit ko agad ng sagutin ni mama ang unang tawag ko kahit pa na kalagitaan na ng gabi.

“Anong hindi mo na kaya, anak?” May pag-aalalang wika ni mama sa kabilang linya.

Agad na nagtubig muli ang mga mata ko ng marinig ko ang tinig na iyon.

“Pagod na po ako, Ma.”

“Alam ko mahirap ang kinalalagyan mo dyan ngayon, nak. Kung gusto mo, umuwi ka na lang dito satin. Dito ka na lang mag-aral. Wag ka na magtrabaho.”

Hindi ko na sinabi sa kanila ang nangyare pati na din yung naging relasyon namin ni Paul. Balak ko namang ipagtapat sa kanila ang relasyon namin ngunit bigla namang dumating ito.

Gustuhin ko mang umuwi pero hindi ko magawa dahil sa patuloy na pagbabanta sakin ni James.

“Wag ka na umiyak, nak. Nag-aalala tuloy ako sayo. Akala ko ba malakas ka? Diba sabi mo samin iyon ng papa mo,”

Lalong tumindi ang sakit na nararamdaman ko nang marinig ko iyon. Hanggang ngayon pinanghahawakan pa din nila ang salitang iniwan ko sa kanila simula nung umalis ako’t nagtungo dito sa maynila para mag-aral.

Pinigilan ko agad ang sarili na makagawa na naman ng miski anong impit na tinig.

“Ipapasundo na lang kita sa kuya mo. Mas maganda na rin na dito ka na para nakikita ka namin ng papa mo. Hindi na din naman ako nakampante nung umalis ka dito satin.”

“Hindi na po, ma. Wag na po kayong mag-abala na pumunta dito para sunduin ako. Wag nyo na po akong alalahanin. Magiging maayos din po ako baka dala lang din po ng pagod.”

“Anak, kilala kita. Alam ko kapag hindi ka nagsasabi sakin ng problema mo. Nararamdaman ko ’yon, nak.”

Nagpaalam na lang ako na uuwi na lang para ng sa ganuon ay mapawi at mabawasan ang pag-aalalang kanyang nararamdaman.

Pumara na lang ako ng Jeep para hintuan ako. Sumakay naman ako duon at nagbayad ngunit hindi pa nakakaandar ang Jeep ng walang pasabing bumaba agad ako. Balak pa akong pigilan ng driver dahil kasasakay ko palang at hindi ko pa nakukuha ang sukli ko pero nagpatuloy lang ako sa pagbaba.

Naisipan kong kila Paul na lang magpunta. Hindi ako makakapayag na ganun na lang kadali ang lahat.

Nang makarating ako ay walang pag-aalinlangan na pinindut ko ang doorbell ng bahay nila. Sunod sunod ang ginawa kong pagpindut duon. Wala na akong pakialam kung magmukha akong desperado. Mahal ko lang naman ang taong iyon kaya ko ito nagagawa.

“Oh! Cy, gabi na. Ano pang ginagawa mo dito?” Nagtataka turan sa akin ni Tita.

“Si Paul po. Gusto ko po syang makausap.”

“Nagpapahinga na sya. Bukas mo na lang sya kausapin.”

“Tita, hayaan nyo po akong makausap si Paul. Gusto ko lang po syang makausap kahit sandali lang po.” Pagmamakaawa ko sa harapan nya.

“Paul, lumabas ka dyan. Kausapin mo ako.” Naiiyak na sigaw ko para marinig nya ang tinig ko.

“Paul,” Napupunit ang tinig na sambit ko sa pangalan nya nang makita kong dumungaw sya sa terrace.

“Cy, kung ayaw mong magalit ulit ako sayo umuwi ka na at bago pa ako tumawag ng mga tanod para paalisin ka.”

“Hindi po ako aalis dito hangga’t hindi ko po nakakausap si Paul. Tita, tulungan nyo po ako.” Pagsusumamo ko na.

Hindi ko na inisip pa kung makaistorbo ako sa mga kapitbahay nila. Basta ang mahalaga makausap ko sya.

“Alam mo ba kung anong ginagawa mo? You’re making scandal here.” Panunutya sa akin ni Tito.

“Tito, please? Payagan nyo po akong makausap ang anak nyo.” Nakaluhod kong turan sa kanila habang nagmamakaawa.

“Tumayo ka na dyan.” Mahinahong wika ni Tito.

Nabuhayan naman ako ng sandaling iyon.

“Pasensya ka na pero kailangan naming gawin ’to, Cy.”

Naguguluhang napatingin ako kay Tita sa sinabi nyang iyon. Napatingin na lang ako nang may biglang humawak sa magkabila kong braso.

“Tita, please?” Pagpupumiglas ko sa balak nilang pagpapaalis sa akin.

“I’m sorry,” Huling wika ni Tita saka pumasok na sa loob ng bahay.

“Bitiwan nyo ko.” Asik ko sa mga tanod na humahawak sa akin ngayon.

“Mas mabuting umuwi ka na lang sa inyo.”

“Hindi ako uuwi.” Sigaw ko sa pagmumukha ng dalawang tanod na humahawak sa akin.

Pinilit kong kumawala sa kamay ng mga ito na nilalayo na ako sa tapat ng bahay nila Paul. Tumakbo agad ako pabalik ng makawala ako.

“Paul, lumabas ka dyan. Kausapin mo ko kahit saglit lang.”

“Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo? Nakakabulahaw ka ng bata ka.” Inis na sabi ng tanod na humihila na sa akin ngayon.

“Paul,” Sigaw kong muli.

“Please lang. Paalisin nyo na yan dito.” Inis ng turan ni Tito ng lumabas sya ulit ng kanilang bahay.

“Tito,” Parang baliw ko ng sambit.

Hindi na ako pinapasok pa ng guwardya sa loob ng subdivision nang tuluyan na akong mapalabas ng mga tanod.

Alam ko nakakahiya ang ginawa ko pero ano bang magagawa ko kung gusto pa ng puso kong lumaban kahit pa na sinukuan na ako ng taong una kong minahal.

Lumuluhang nilisan ko na lang ang lugar na iyon at sawing umuwi na lang ng dorm.

Nagpatong patong naman ang problema na pinapasan ko ngayon. Unang una ay ang paghihiwalay namin ni Paul. Pangalawa ay ang posibilidad na mawalan na ako ng scholarship. Pangatlo ay ang di ko siguradong pag-alis sa trabaho. Idagdag pa duon ang hindi ako makauwi sa amin.

Nababaliw na ako kakaisip kung ano na bang gagawin ko? Paano ko susulusyunan ang patong patong kong problema? Nalilito na ako kung ano ba at saan ba ako dapat magumpisa.

CHAPTER SIXTY SIX

Kailangan ko na sigurong tanggapin ang lahat. Tanggapin na wala ng pag-asa pang maibabalik ang kung ano man ang samin na ako ang dahilan ng pagkasira.

Hindi lang naman siguro sya yung makikilala ko at darating sa buhay ko. Hindi naman siguro dito magtatapos ang kuwento ng buhay ko pero aaminin ko na sya ang unang taong nagparamdam sa akin ng ganito.

Nang dahil sa kanya nagbago ang pananaw ko sa buhay. Sya din ang dahilan kung bakit unti unti kong binabago ang sarili ko pero nang dahil din sa pag-ibig ko para sa kanya ay labis din akong nasaktan. Marahil ganito naman tagala kapag sa umpisa, masasaktan ka pero sa huli tatanggapin mo na lang.

Napagpasyahan kong mas makakabuti sigurong isuko ko na lang ang nararamdaman ko para ng sa ganun ay makapagpatuloy ako. Ito na din siguro yung oras na kausapin ko sya para tuluyan ng tapusin ang namamagitan sa aming dalawa.

“Paul,” May ngiti sa mga labi kong tawag sa kanya nang makalapit ako sa kanyang kinauupuan.

Mariin naman nya akong tinapunan ng tingin na mabilis din nyang binawi. Pakiramdam ko may kung anong kirot ang bumalot sa sumisikip kong kalooban at nahihirapan akong huminga nang dahil sa malamig na nyang pagtrato sa akin. Agad ko namang pinigilan ang sarili sa nagbabadya nitong pagtangis.

“What do you want?”

“P-Pwede ba tayong mag-usap?” May paga-alinlangan kong sabi.

Huminto sya sa ginagawa at nilapag ang panulat sa ibabaw ng lamesa.

“For what? Para makipag-ayos sa isang katulad mo?”

“Alam ko may kaunti ka pang nararamdaman para sakin kaya ka nagagalit ng ganyan.”

“Full of yourself huh! Ano ba sa tingin mo ang dapat kong gawin? Dapat ba akong magsaya dahil sa ginawa mo sa akin. Should I tell to the whole university what was happened to us?”

“Gusto ko lang siguraduhin na wala ka ng nararamdaman para sa akin. Gusto ko ng maayos na paghihiwalay kaya sana pagbigyan mo akong makausap ka.”

“How dare you to judge my feelings? Who are you to intrude into my personal life? Matagal na tayong wala, Cy.”

“Wag ka ng magalit. Hindi ko kayang nakikita kang ganyan. Hayaan mo lang ako na makausap ka pagkatapos nuon lulubayan na kita.”

“I don’t care about your feelings anymore. Kung hindi mo matanggap na wala na tayo, hindi ko na problema ’yon.” Sabi nya saka padabog na nilisan ako.

Napayuko na lang akong bigla para itago ang lumuluha ko ng mga mata. Ang sakit tanggapin na yung taong minahal ko nuon ay pinandidirihan na ako. Siguro dapat lang din sa akin ’to dahil hindi ako naging tapat sa kanya pero pinagsisisihan ko na naman ang lahat ng iyon.

Bago pa ako tuluyang hindi makatakas dito sa nararamdaman ko ay kailangan ko na syang makausap. Kung tutuusin kaya ko namang magpatuloy kahit hindi pa kami mag-usap pero may isang bagay lang akong gustong makuha at hingin sa kanya, iyon ay ang kanyang kapatawaran para ng sa ganun ay makapagpatuloy na ako at kalimutan na ang lahat.

Dali dali ko syang sinundan palabas ng silid. Tumatakbong tinahak ang hagdan pababa.

“Paul,” Nagsusumamong sigaw ko sa pangalan nya.

Wala na akong pakialam kung makita ng ibang estudyante ang lumuluha kong mga mata. Lalo lang akong nanghihina kapag nakikita kong ganyan ang pakikitungo nya sa akin.

Hinigit ko sya sa kanyang braso dahilan para mapahinto sya sa paglalakad. Ayaw ko mang gawin ito pero kailangan dahil sobra na akong nahihirapan.

“Wala na tayong dapat pang pag-usapan, Cy. Ano naman sayo kung may natitira pa akong damdamin para sayo? Kung iniisip mo na pwedeng mong gawin paraan ’yon para balikan kita, nagkakamali ka.”

“Hindi na ako umaasa na babalikan mo pa ako. Gusto ko lang humingi ng tawad sa lahat ng gulong dinulot ko sayo.”

“You better stop what you’re doing right now before I will lose my temper. I don’t want to hurt dirty people with my precious hands that I was once held.”

I don’t mind the eyes of the people around us who were witnessing this sorrowful and shameless scene anymore. I just want to make things right between us.

Lumuluha ang mga mata habang dahan dahang lumuluhod sa harapan nya dahil kung ’yon ang paraan para mapapayag ko syang kausapin ako ay gagawin ko.

“What are you doing?”

“Kahit saglit lang, Paul.” Pagsusumamo ko.

“Tumayo ka dyan,” Bakas sa ekspresyon ng kanyang mukha ang pagkabahala.

“Sandali lang, Paul. Pinapangako ko sayo na pagkatapos nito titigil na ako.”

Aktong hihigitin ko ang kanyang kamay para sana hawakan ngunit mabilis nya itong inilihis palayo sa akin.

“I don’t like what you’re doing now. You’re just making it worse. You’re just only giving me a reason to keep myself away from you.”

Ngunit hindi ako nakinig sa sinabi nya at nanatiling nakaluhod.

“Meet me at the first street,” Malamig nyang wika saka tuluyan na akong nilagpasan.

Pinagmasdan ko na lang ang kanyang pigura na papapalyo na hanggang sa mawala na sya sa paningin ko.

Nakahinga naman ako ng maluwag at kasabay nun ay ang lalong paglakas sa pagtulo ng malalaking butil ng aking luha sa aking pisngi. Naluluha dahil sa pagpayag nya.

“Cy, stand up,” Pag-alo sa akin ni Vanessa na isa sa nakasaksi ng makadurog damdaming kaganapan.

“Hindi mo kailangang lumuhod sa harap ng isang taong hindi kayang makinig sa isang bagay na gusto mong ipaliwanag sa kanya.”

Alam na ni Vanessa at ilan sa mga kaklase ko ang nangyare tungkol sa paghihiwalay namin ngunit hindi ko na sinabi pa sa kanila ang totoong dahilan.

“Nanandya ka ba? You left me with no choice. At talagang sa harap pa ng maraming estudyante. Para ano? Ipakita sa kanila kung gaano ka nasasaktan sa paghihiwalay natin.” Galit na bungad nya sa akin nang makapunta ako sa lugar na sinabi nya.

“Hindi ko naman intensyon na gawin iyon. Nagawa ko na lang iyon dahil wala na akong pagpipilian. Maniwala ka sakin na wala sa isip ko ang ipahiya ka.”

“Wow! Coming from you? Really? Denying it when you’ve really done doing it.” Pang-iinsulto nya.

“Tatanggapin ko lahat ng galit mo kung ’yan ang magbibigay ng kapanatagan sayo. Kung gusto mo, saktan mo na din, tatanggapin ko kahit gaano kasakit.”

“Wag kang umasang maaawa ako sayo sa ginagawa mo ngayon,”

“Alam ko naman ’yon. Gusto ko lang mabawasan ’yong sakit na dinulot ko sayo.”

“Stop acting like you’re the only one who’s miserable here. I am too but I manage myself to not look like what you have done to yourself, who wretched himself so much.”

Ang sakit ng mga binibitawan nyang salita na animo’y para hindi ako naging bahagi ng buhay nya pero nuon yun at hindi na ngayon.

“Tell me, what you want? My dick? Okay, I’ll give it to you just only for you to stop.”

Hindi ko naman sya makilala ngayon dahil hindi ito ang ugaling minahal ko sa kanya marahil ay ako din ang naging dahilan sa pagbabago ng pakikitungo nya sa akin.

Marahas nya akong hinigit ngunit mas pinili kong manatili dito.

“What stopping you now? I’m giving myself to you.”

I awfully let my eyes shed a tears to what I saw and heard from him. He really thinks that I’m just only a trash now.

“Paul, wag mo naman akong tratuhin ng ganito. Kahit papaano minahal din naman kita at kung pagmamahal lang ang paraan para mapatawad mo ko ay gagawin ko.”

“Sinusumbatan mo ba ako? If you are, I won’t hesitate to throw it back to you.”

Hindi ko naman malaman ang gagawin dahil sa halo halong emosyon ang lumulukob sa akin. Emosyon na nagtutulak sa akin na pilitin pa syang mahalin ako at emosyon na nagtuturo sa akin na sumuko na lang.

“Let’s make it done here. If you want my forgiveness then I’ll give it to you. I don’t want any disturbance in my life anymore, mostly by you.”

“Just hear me out,” Huling pakiusap ko na sya namang paghigit nya sa akin

Napasunod na lang ako habang iginigiya ako pabalik ng school.

Nagtungo kami ng parking lot at nauna syang sumakay.

“Wag mong sabihin sa akin na pagbubuksan pa kita.” Turan nya sa akin nang buksan nya ang bintana ng kanyang sasakyan.

Labis akong nasasaktan sa ginagawa nya sa akin ngayon kaya para matapos na ito ay sumakay na lang din ako. Pinaandar na nya iyon palabas ng school hindi alam kung saan ba kami patutungo.

Isang katahimikan ang bumalot sa pagitan naming dalawa nung mga sandaling iyon. Hindi ko magawang basagin iyon kahit pa na labis na akong nabibingi ngunit sino ba ako para pangunahan ang nararamdaman nya.

Tinanaw ko na lang ang mga bagay na nakikita ko sa labas ng bintana. Hindi ko alam pero ’yon ang lugar kung saan ko unang nakilala ang grandparents nya sa side ng mama nya. Wala kaming imikan na dalawa habang nasa byahe na kung dati lang ay hindi kami nauubusan ng usapan.

“Now, for one last time, I want to know what you really want,” Pangunguna nya nang huminto kami sa tapat ng bahay ng lola nya.

“Ganun na ba talaga kadali para sayo na kalimutan na lang ang lahat? Hindi mo man lang ba susubukang lumaban ulit. Pwede namang tayo na lang ulit, diba?”

“Bakit ko pa ipaglalaban yung pag-ibig ko sayo kung ikaw mismo nagbigay sakin ng dahilan para sumuko? Don’t tell me na nakalimutan mo na.”

“Pagbigyan mo kong ayusin natin ’to ulit, Paul. Subukan natin ulit and this time hindi na ako maglilihim sayo. Mahal pa din kita hanggang ngayon.”

“I already committed sin when I started loving you at ayaw ko ng madagdagan pa iyon. Alam kong tao lang ako pero ayaw ko ng gumawa pa ng isang parehong pagkakamali.”

“Tingin mo ba isang pagkakamali ang  nangyare sa atin?”

“Oo at ang isang pagkakamali ko duon ay yung mahalin ka.”

“Please, come back to me.”

“Bakit pa, Cy? If loving someone like you could already took my life away. I would rather find someone who are much better than choosing your love all over again.”

“I love you, Paul.”

“Don’t be such a desperate. Stop loving me.”

“Di ko naman sinasadya na mahalin ka ng sobra, nagkataon lang na sayo ako naging masaya ng ganito,”

“Stop blaming to how our relationship end. I want to continue my life and If you can’t do the same thing just only for the sake of yourself, it’s none of my private concern anymore.”

“Sana lang maintindihan mo na hinding hindi na kita babalikan pa. Gusto kong magpatuloy ka katulad ko dahil hindi lang naman ako ang makikilala mo, Cy.”

“Alam ko naman iyon pero kasalanan ko ba kung ikaw pa rin yung sinisigaw ng puso ko? Kasalanan ko ba na mahal ka pa rin nito?”

“Kalimutan mo na ako. Ikaw na din ang nagsabi na hindi ako magiging masaya sayo.”

“I said those but it’s opposite to what you have shown to me.”

“Let’s end this discussion. Ihahatid na kita sa dorm mo. Wag mo na akong gagambalain pa kahit kailan.”

Hindi ko na nagawang magsalita nang magawa kong patikhimin ng mga salitang binitawan nya.

“You’re giving up everything while I was trying to make it up to you,” Mga salitang hindi na nabigkas ng aking mga labi.

KUSA na akong bumaba nang maihatid na nya ako sa tapat ng dorm ko. Hindi na naman sya nagatubili na lingunin pa ako bagkus nagmamadaling umalis.

Nagsimula na namang magtubig ang mga mata ko habang binabalikan ang daan na kanyang tinahak. Hinihiling na sana akin pa syang matatanaw kahit pa sa huling pagkakataon.

Nanghihinang nagtungo na lamang ako ng dorm. Ano pang saysay ng pananatili ko kung yung pangakong iniwan ko sa pamilya ko ay unti unti na ding nasisira. Pati sarili ko napapabayaan ko na din ng dahil sa labis kong pagmamahal sa kanya.

Hindi ko naman pwedeng sabihin na maling tao ang minahal ko dahil kahit saang bahagi ko tignan walang binibigay na mali ang tadhana. Sadyang tao lang ang nagkakamali kung paano pahahalagan kung anoman ang binibigay nito.

Hindi ko din naman sya masisisi kung sumuko na sya at kahit pa ipilit ko ay malabo ng mangyare ang gusto ko. Sa kabilang banda hindi ko din naman ginusto na mangyare ang lahat ng ito.

   ——————FLASHBACK——————

“Happy first month of love to us, babe.”

“Saan mo gustong pumunta ngayon?”

“Pwede bang sa mundo mo?”

“Biruin mo ’yon, isang buwan na pala tayo. Ang bilis ng araw.”

“Sana kahit gaano mabilis ang panahon, hinihiling ko din sa taas na sana hindi din ganuon kabilis ang lahat para satin kahit pa na isang makasalanan ang pag-iibigan na mayroon tayo.”

“As long as we don’t hurt people around us. There’s no way for us to be afraid.”

Mariin ko syang tinitigan sa kanyang mga mata na mababakasan ng sinseridad. Masuyo naman naming pinagsaluhan ang isang matamis na halik. Hindi ko lubos akalain na darating ako sa punto ng buhay ko na wala na akong hihingin pa kundi ang manatili na lang palagi sa tabi nya.

Love is really that powerful, it will give you the contentment when you are with someone that are  mean so much to you.

“I’ll treasure each day with you and I’ll always choose to be with you everyday and every night, My Darling.”

“Alam ko kahit walang kasiguraduhan ito pero ipaglalaban kita hanggang sa makakaya ko.”

“Wag ka ngang masyadong matakot, babe. Halos ilang beses na nga din tayong naghiwalay nung hindi pa tayo, paano pa kaya ngayon na tayo na,”

Alam ko may hangganan bawat bagay tulad na lamang nito pero masisisi  ko ba si kupido kung sya mismo ang pumana sa puso ko para tumibok ito para sa taong ngayon ay kapiling ko.

Halos hindi ko makilala ang sarili dahil sa mga pagbabagong nagaganap sa aking buhay. He really change me a lot.

“I love you, hon.”

Napapangiti na lang ako dahil sa paiba ibang endearments na tinatawag nya sa akin.

“Asarin mo na ako sa pamumula ko. Wag mo ng pigilan ang sarili mo.” Pangunguna ko dahil sa nabubuhay na nakakalokong ngiti sa mga labi nya.

“Hanggang ako yung dahilan ng pamumula ng mukha mo, hinding hindi ako magsasawang pakiligin ka araw araw.”

“Salamat pala dito sa teddy bear at chocolates. Sorry kung wala akong regalo sayo.”

“No, It’s fine. Maybe your body can be your gift to me tonight.”

Tinawanan ko na lang ang kanyang sinabi.

“Salamat sa pagmamahal mo sakin kahit ganito ako. Napapaisip tuloy ako sa kasarian mo ngayon. Ang buong akala ko kase babae gusto mo.”

“You can be that woman I want in my life,”

“I love you, too.”

   ————END OF FLASHBACK ————

Nagawi ang aking paningin sa bagay na nasa ulunan ng aking higaan. Bagay na binigay sa akin ni Paul nung unang buwan ng aming pagsasama. Inabot ko iyon at dahan dahang niyakap. Nanumbalik naman sa isipan ko ang lahat ng sariwang alaalang nakapunla sa manikang iyon.

I cried that night full of ache. The pain that doubles every time I think about him. I just planned to tell my parents about our relationship this coming month which is our fourth monthsary but suddenly, the wind took it all away until it get buried and faded in the air.

MESSAGE TO MY READERS

𝙃𝙚𝙡𝙡𝙤 😊👋 𝙁𝙡𝙚𝙭 𝙠𝙤 𝙡𝙖𝙣𝙜 9 𝙛𝙤𝙡𝙡𝙤𝙬𝙚𝙧𝙨 𝙖𝙣𝙙 821 𝙧𝙚𝙖𝙙𝙨, 63 𝙫𝙤𝙩𝙚𝙙 𝙖𝙣𝙙 7 𝙘𝙤𝙢𝙢𝙚𝙣𝙩𝙨, 𝙠𝙖𝙝𝙞𝙩 𝙢𝙖𝙡𝙞𝙞𝙩 𝙣𝙖 𝙗𝙖𝙜𝙖𝙮 𝙥𝙚𝙧𝙤 𝙣𝙖𝙥𝙖𝙠𝙖𝙡𝙖𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙝𝙖𝙡𝙖𝙜𝙖 𝙣𝙖 𝙥𝙤 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙨𝙖 𝙖𝙠𝙞𝙣.

𝙎𝙤, 𝙩𝙝𝙚 𝙡𝙤𝙣𝙜 𝙬𝙖𝙞𝙩 𝙞𝙨 𝙤𝙫𝙚𝙧, 𝙘𝙝𝙖𝙧 🤔, 𝙨𝙤𝙧𝙧𝙮 𝙖𝙠𝙞𝙣 𝙠𝙪𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙨𝙮𝙖𝙙𝙤𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙩𝙖𝙜𝙖𝙡 𝙖𝙣𝙜 𝙪𝙥𝙙𝙖𝙩𝙚 𝙛𝙤𝙧 𝙩𝙝𝙞𝙨 𝙨𝙩𝙤𝙧𝙮. 𝙂𝙪𝙨𝙩𝙤 𝙠𝙤 𝙠𝙖𝙨𝙚 𝙢𝙖𝙙𝙖𝙢𝙞 𝙠𝙖𝙥𝙖𝙜 𝙣𝙖𝙜-𝙥𝙪𝙗𝙡𝙞𝙨𝙝 𝙖𝙠𝙤 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙞𝙨𝙖𝙣𝙜 𝙗𝙖𝙜𝙨𝙖𝙠𝙖𝙣 𝙙𝙞𝙗𝙖? 😁.

𝘼𝙡𝙩𝙝𝙤𝙪𝙜𝙝 𝙝𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙥𝙖 𝙘𝙤𝙢𝙥𝙡𝙚𝙩𝙚 𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙩𝙤𝙧𝙮 𝙣𝙖 ’𝙩𝙤, 𝙞𝙣𝙞𝙞𝙨𝙞𝙥 𝙠𝙤 𝙠𝙖𝙨𝙚 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙢𝙖𝙢𝙗𝙖𝙗𝙖𝙨𝙖 𝙠𝙤 𝙠𝙖𝙮𝙖 𝙖𝙮𝙖𝙣 𝙣𝙖 𝙣𝙖𝙜-𝙥𝙪𝙗𝙡𝙞𝙨𝙝 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤 𝙣𝙜 17 𝙘𝙝𝙖𝙥𝙩𝙚𝙧𝙨. 𝙄𝙮𝙤𝙣 𝙣𝙜𝙖 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙬𝙖𝙡𝙖 𝙥𝙖𝙣𝙜 𝙚𝙣𝙙𝙞𝙣𝙜, 𝙨𝙩𝙞𝙡𝙡 𝙤𝙣𝙜𝙤𝙞𝙣𝙜 𝙥𝙖 𝙙𝙞𝙣 𝙗𝙪𝙩 𝙄’𝙢 𝙬𝙤𝙧𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙤𝙣 𝙞𝙩 𝙣𝙖 𝙣𝙖𝙢𝙖𝙣. 𝙈𝙞𝙣𝙨𝙖𝙣 𝙠𝙖𝙨𝙚 𝙣𝙖𝙗𝙖𝙗𝙡𝙖𝙣𝙠𝙤 𝙖𝙠𝙤 𝙣𝙜 𝙥𝙬𝙚𝙙𝙚𝙣𝙜 𝙨𝙘𝙚𝙣𝙖𝙧𝙞𝙤 𝙖𝙩 𝙚𝙫𝙚𝙣𝙩𝙨 𝙥𝙚𝙧𝙤 𝙙𝙤𝙣’𝙩 𝙬𝙤𝙧𝙧𝙮, 𝙄 𝙨𝙬𝙚𝙖𝙧 𝙣𝙖 𝙢𝙖𝙜𝙖𝙣𝙙𝙖 𝙞𝙩𝙤𝙣𝙜 𝙚𝙣𝙙𝙞𝙣𝙜 𝙣𝙖 𝙣𝙖𝙠𝙞𝙠𝙞𝙣𝙞𝙩𝙖 𝙠𝙤.

𝙔𝙪𝙣 𝙣𝙜𝙖 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙮𝙤𝙪 𝙝𝙖𝙫𝙚 𝙩𝙤 𝙬𝙖𝙞𝙩 𝙥𝙖 𝙖𝙣𝙙 𝙖𝙡𝙨𝙤 𝙄 𝙬𝙖𝙣𝙩 𝙩𝙤 𝙩𝙚𝙡𝙡 𝙚𝙫𝙚𝙧𝙮𝙤𝙣𝙚 𝙩𝙝𝙖𝙩 𝙩𝙝𝙞𝙨 𝙨𝙩𝙤𝙧𝙮 𝙞𝙨 𝙥𝙖𝙨𝙤𝙠 𝙨𝙖 𝙬𝙖𝙩𝙩𝙮𝙨 2020 😍. 𝙆𝙞𝙣𝙞𝙠𝙞𝙡𝙞𝙜 𝙖𝙠𝙤 𝙠𝙖𝙨𝙚 𝙚𝙡𝙞𝙜𝙞𝙗𝙡𝙚 𝙮𝙪𝙣𝙜 𝙨𝙩𝙤𝙧𝙮 𝙠𝙤. 𝘼𝙡𝙖𝙢 𝙠𝙤 𝙨𝙞𝙣𝙪𝙨𝙪𝙥𝙤𝙧𝙩𝙖𝙝𝙖𝙣 𝙣𝙮𝙤 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤 𝙖𝙣𝙙 𝙩𝙝𝙞𝙨 𝙩𝙞𝙢𝙚, 𝙄 𝙗𝙖𝙙𝙡𝙮 𝙬𝙖𝙣𝙩 𝙮𝙤𝙪𝙧 𝙛𝙪𝙡𝙡𝙚𝙨𝙩 𝙨𝙪𝙥𝙥𝙤𝙧𝙩.

𝙄’𝙢 𝙨𝙤 𝙜𝙧𝙖𝙩𝙚𝙛𝙪𝙡 𝙠𝙪𝙣𝙜 𝙨𝙞𝙣𝙤 𝙢𝙖𝙣 𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙩𝙪𝙡𝙤𝙮 𝙣𝙖 𝙣𝙖𝙜𝙗𝙖𝙗𝙖𝙨𝙖 𝙣𝙜 𝙨𝙩𝙤𝙧𝙮 𝙠𝙤 𝙣𝙖 ’𝙩𝙤. 𝙆𝙚𝙚𝙥 𝙣𝙮𝙤 ’𝙮𝙖𝙣 𝙝𝙖? 𝙆𝙖𝙨𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙖𝙧𝙚 𝙢𝙮 𝙨𝙩𝙧𝙚𝙣𝙜𝙝𝙩, 𝙢𝙜𝙖 𝙢𝙖𝙢𝙗𝙖𝙗𝙖𝙨𝙖 𝙠𝙤. 𝙎𝙖𝙡𝙖𝙢𝙖𝙩 𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙧𝙖𝙢𝙞 𝙨𝙖 𝙞𝙣𝙮𝙤𝙣𝙜 𝙡𝙖𝙝𝙖𝙩.

𝙋𝙎. 𝙎𝙥𝙤𝙞𝙡𝙚𝙧 𝙖𝙡𝙚𝙧𝙩!!! 𝙈𝙪𝙠𝙝𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙜𝙠𝙖𝙠𝙖𝙧𝙤𝙤𝙣 𝙣𝙜 𝙨𝙚𝙦𝙪𝙚𝙡 𝙖𝙣𝙜 “𝘿𝙤𝙧𝙢 𝙊𝙛 𝙈𝙞𝙨𝙩𝙖𝙠𝙚”. 𝙎𝙩𝙖𝙮 𝙩𝙪𝙣𝙚𝙙 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙮𝙤, 𝙢𝙜𝙖 𝙗𝙚𝙨𝙝. 𝘾𝙖𝙣’𝙩 𝙬𝙖𝙞𝙩. 😂💓

CHAPTER SIXTY SEVEN

Paul’s POV

Naupo na lang ako nang makarating ako ng aming silid. I feel so tired and I don’t even know how did I get it.

“Paul, hindi naman sa nanghihimasok ako pero hindi ka ba nag-aalala kay Cy?” Bungad ni Lexus pagkalapit nito sa akin.

Tinapunan ko naman sya ng tingin at ganuon din ang taong tinutukoy nya saka ibinalik na lang muli ang tingin sa kanya.

“Bakit? May dapat ba akong alalahanin?” Malamig na turan ko sa kausap.

“Alam kong wala na kayo pero hahayaan mo na lang ba sya na makitang ganyan. Hindi naman siguro masama kung kakausapin mo sya at kamustahin.”

“Bakit hindi mo gawin? Tutal ikaw naman yung nakaisip. Tapos na kami at lahat ng tapos na hindi na dapat pang binabalikan.”

“Hindi naman siguro sya magkakaganyan kung hindi kayo naghiwalay,”

“Oo, may parteng may kinalaman din ang paghihiwalay namin sa kung anomang nangyayare sa kanya ngayon pero hindi ko na din kasalanan iyon kung hindi pa din sya nakaka-move on sakin.”

“Magbabakasyon na. Hindi mo na malalaman kung ano pang pwedeng mangyare sa kanya.”

“Wag mo ngang isisi sakin lahat kung bakit kami naghiwalay. Wala kang alam sa nangyare.” Inis na sabi ko.

“Wala nga akong alam pero sana kahit kaunting simpatya at konsiderasyon lang dun sa tao.  Alam naman natin na sayo sya dumepende nung mga panahong kayo pa kaya hindi mo maalis sa kanya na hindi mag-isip.”

“Pwede ba wag na natin syang pag-usapan? Hindi ko na kasalanan kung may mangyare man sa kanya. Kung hindi nya aayusin ang sarili nya, labas na ako dun.  Ayaw ko ng mangialam pa.”

“Wala ’to. Ikaw din magsisisi sa huli, pare.”

“Ano bang gusto mong palabasin, ha?” Nag-aamok kong sabi kasabay ng pagtayo ko dahil sa pang-iinuslto nya sa akin.

Nawala naman sa isip ko na nandito na ako sa silid at lahat sila napalingon sa ginawa kong pagtayo at pagsigaw dito sa kausap.

“Tinutulungan lang kita pero kung hindi mo naman kailangan, bahala ka. Basta ako sinabihan kita.” Mariin nyang sabi sabay nilisan na ako.

Inis na nilingon ko naman ang gawing kinauupuan ni Cy. Nakatingin ito sa akin ngunit mabilis din nyang binawi. Inis na naupo na lang ako habang kuyom kuyom ang sariling kamao.

Mas lalo lang nyang ginulo ang isip ko. Imbes na hindi na ako mangingialam.

Hindi ko na lang isinaisip ang mga sinabing iyon sa akin ni Lexus dahil kapag inisip ko pa ako lang ang mahihirapan. Mas mabuting huwag na lang akong mangialam kaysa bigyan pa ng pansin.

Hindi ko din maiwasang hindi mainis kay Cy kase ng dahil sa kanya at sa ginagawa nya sa sarili nya, ako tuloy ang nasisisi ng mga kaklase namin.

Napasimangot naman ako ng mabasa ko kung ano na ang sinusulat ng aking kamay. Pangalan iyon ni Cy.  Agad ko namang pinunit ang blankong pahina na iyon saka kinumpol.

“Uhm! Paul,”

Natatarantang napatingin naman ako sa tinig na kay tagal ko na ding hindi napapakinggan. Pakiramdam ko nawala ang tensyon na namumutawi sa katawan ko nang sandaling marinig ko ang boses nya. Dali ko naman syang tinapunan ng tingin pagkalingon ko.

Hindi ko alam kung bakit may isang bahagi na nasasabik akong muli sa kanya ngunit ayaw ko na ding buhayin pa iyon dahil gusto kong panindigan ang lahat ng mga sinabi ko.

“A-Anong kailangan mo?” Nauutal kong sabi na hindi ko alam kung bakit.

“Isasauli ko lang sana ’to sayo,” Sabi nya habang inilalapag ang hawak na cellphone pati ang singsing sa ibabaw ng aking lamesa.

Napatingin naman ako sa bagay na gusto nyang isauli sa akin. May kung anong kirot ang kumurot sa puso ko dahil isinasauli na nya sa akin ang mga bagay na binigay ko na sa kanya.

“H-Hindi ko naman kinukuha ah.” Labis na pagtataka kong sabi.

Kinakabahan ako dahil ayaw kong makapagbitaw ng hindi magandang salita.

“Mabuti na ’yon. Hanggang nasa akin kase ito, naaalala lang kita. Kaya naisip ko na isauli na lang sayo para tuluyan na kitang makalimutan.”

Nagulantang naman ako sa sinabi nyang iyon. I don’t even know but there’s a pain that struck right into my chest when hearing those words coming from him.

“Sayo na ’yan. Hindi ko naman magagamit ang mga ’yan.”

“Kunin mo na. Binura ko na lahat ng accounts ko dyan para hindi ka na mahirapan pati mga pictures natin binura ko na din.”

“Cy!” Inis na sambit ko sa pangalan nya.

“Alam kong magagalit ka kapag ginawa ko ’to pero wala na talaga akong pagpipilian kundi alisin na lang ang lahat ng bagay na may kaugnayan sayo sa buhay ko.”

Pakiramdam ko para akong sinaksak ng sunod sunod sa dibdib nang bitiwan nya ang mga salitang iyon. Hindi ko maintindihan pero nasasaktan ako sa ginagawa nya.

“Isinauli ko lang naman ’yan. Balik na ako sa upuan ko.”

Kaagad akong napatayo nang aktong tatalikuran na nya ako at kasabay nun ay ang paghigit ko sa kamay nya. Napahinto naman sya sa ginawa kong iyon at nilingon ako.

Bumitiw kaagad ako sa pagkakahawak ko dun.

“Bakit? May sasabihin ka pa ba?” Walang emosyon nyang sabi.

“N-Nothing,”

“Sige, babalik na ako.” Pagpapaalam nyang muli sakin.

Pinagmasdan ko na lang sya habang tinutungo ang sariling upuan. Walang ganang naupo na lang din ulit ako. Nadako naman ang paningin ko sa bagay na nasa mesa ko.

Padabog na kinuha ko iyon at isinilid sa loob ng bag. Pakiramdam ko tuloy ang sama ko ng tao sa ginagawa nya, idagdag pa dun ang mga sinabi ni Lexus kanina.

---

Cypress POV

Napadako kaagad ang paningin ko sa pintuan ng aming silid nang maramdaman ko ang pagpasok ni Paul. Hindi ko alam pero parang nasanay na ako at para bang alam ko at ramdam ko na kapag sya ’yon kahit hindi ko pa sya lingunin.

Ibinalik ko na lang ang sarili sa paguubos ng oras sa pag-iisip kung ano bang sasabihin ko sa kanya mamaya kapag sinauli ko na ang mga bagay na binigay nya sa akin.

Sinilip ko naman ang cellphone at singsing na nasa bulsa ng aking bag. Napangiti na lang ako at marahan na hinimas iyon.

“Hanggang nasa akin ka, hindi kita magagawang kalimutan. Pasensya ka na kung isasauli na kita sa tunay na nagmamay-ari sayo.” Napangiti na lang ako sa ginagawang pagkausap sa bagay na alam ko namang hindi ako tutugunan.

Napabuntong hininga na lang ako at nadakong muli ang paningin kay Paul na kausap ni Lexus.

Hindi na ako makalapit sa taong minsan ay minahal ko. Hanggang tanaw na lang sa malayo. Kung minsan ay palihim na sinusulyapan na lang sya ng aking mga mata sa tuwing hindi sya nakatingin.

Nag-iwas na lang ako ng tingin at inumpisahan na lang ang journal.

Agad na napalingon ako sa kinaruruonan ni Paul nang marinig kong sumigaw ito. Hindi ko alam ang nangyayare o ang pinaguusapan nila ni Lexus pero sa nakikita ko ay parang may hindi sila pagkakaintindihan. Halos lahat kami na mga kaklase nya ay napalingon sa ginawa nyang pagsigaw.

Lumipas ang mga oras at labis naman akong kinakabahan sa gagawin ko. Ibinuga ko na lang muna ang mabigat na hangin na pumasok sa aking baga.

Tumayo na ako dala ang cellphone at singsing saka matapang na lumapit sa kinauupan nya.

“Uhm! Paul?” Pag-agaw ko sa atensyon nya.

“Anong kailangan mo?” Malamig na tinig nyang sabi nang lingunin nya ako.

“Isasauli ko lang sana ’to sayo,” Sabi ko habang nilalapag sa ibabaw ng lamesa nya ang bagay na hawak ko.

“Hindi ko naman kinukuha ah!”

“Mabuti na ’yon. Hanggang nasa akin kase ito, naaalala lang kita. Kaya naisip ko na isauli na lang sayo para tuluyan na kitang makalimutan.” Turan ko sa tunay kong nararamdaman.

“Sayo na ’yan. Hindi ko naman magagamit ang mga ’yan.”

“Kunin mo na. Binura ko na lahat ng accounts ko dyan para hindi ka na mahirapan pati mga pictures natin binura ko na din.”

“Cy!” Galit na tinig nyang turan sa akin.

“Alam kong magagalit ka kapag ginawa ko ’to pero wala na talaga akong pagpipilian kundi alisin na lang ang lahat ng bagay na may kaugnayan sayo sa buhay ko.”

Alam kong masakit pero wala na naman akong magagawa pa kundi isuko na lang ang pag-ibig na sa tingin ko ay hindi na muling magkakaroon pa ng pag-asa. Napagtanto ko din kase kung hindi ko gagawing magpatuloy, ako lang itong malulugmok sa nakaraan ko at ayaw ko namang mangyare iyon.

Nang mapansin kong hindi na sya tumugon sa sinabi ko ay nagpaalam na lang ako.

“Isinauli ko lang naman ’yan. Balik na ako sa upuan ko.”

Napalingon ako sa kanya nang higitin nya ang kamay ko dahilan para mapahinto ako.

“Bakit? May sasabihin ka pa ba?”

“Nothing,”

“Sige, babalik na ako.” Tuluyan kong pagpapaalam sa kanya.

Nang makabalik ako sa aking upuan may kung anong ginhawa akong naramdaman. Signus na siguro ito na nakakayanan ko na ang sakit na dinulot sa akin ng pag-ibig. Normal lang din siguro ang masaktan ka talaga.

CHAPTER SIXTY EIGHT

Paul’s POV

SUMAPIT NA LANG ANG UMAGA na ang tanging bumabagabag pa din hanggang ngayon sa akin ay ang mga sinabi ni Lexus, idagdag pa duon ang ginawang pagsasauli ni Cy ng mga gamit na binigay ko sa kanya.

Naiinis na ibinangon ko ang sarili sa higaan. Hindi makapaniwalang iniisip ang isang taong pilit ko ng kinakalimutan. Kung tutuusin hindi na dapat ako nag-aalala ng ganito para sa kanya pero kahit papaano kase naging kaibigan ko din naman ’yung tao at naging parte din sya ng buhay ko.

Muli ko na lamang ibinagsak ang sarili sa ibabaw ng kama nang hindi maisaisip ng utak ko kung ano bang dapat kong gawin o dapat kong sabihin.

Idinilat ko na lang muli ang mata nang may biglang kumatok sa pinto. Tinatamad na tumayo ako para pagbuksan kung sino man iyon.

“Yes?” Turan ko sa kasambahay namin.

“Pinapatanong po ni Ma’am Jen kung papasok daw po ba kayo?”

“I’m already preparing for school. Tell mom, I’ll be there in a minute for breakfast.”

Umalis na naman ito at ako naman ay bumalik na lang sa loob at agad na inasikaso ang sarili.

Pinili kong pumasok na lang ng umagang iyon matapos kong mag-almusal.

Nang makapasok ako ng silid ay si Cy kaagad ang hinanap ng mga mata ko dahil hindi na din ako napatanag simula kahapon hanggang sa makauwi ako ng bahay at kahit pa ngayon. Lumapit ako sa gawi nito dahil hindi ko din makayanan na makita syang miserable habang ako makikita nya na para bang hindi na apektado sa paghihiwalay namin. Sabagay hindi din naman sya magkakaganyan kung hindi kami naghiwalay. Hindi ko din tuloy maiwasang hindi mainis sa sarili.

Hinigit ko sya sa kamay at iginiya patayo saka nagtungo palabas ng silid.

“Anong ginagawa mo?” Gulat nyang sabi marahil sa ginagawa kong walang pasabi.

Hindi ko na sinagot ang tanong nya bagkus dinala ko na lang sya sa banyo.

“Wag mo namang pabayaan ang sarili mo ng dahil lang sa paghihiwalay natin, Cy.” Pauna ko nang makapasok kami ng banyo.

“Hindi ko naman pinapabayaan ang sarili ko.”

“Nahihirapan na din akong makita kang ganyan. Alam kong ganyan kita nakilala pero alam ko ring binago mo ’yon,” Nakapamaywang kong sabi habang inis na nakatingin sa kanya.

Napansin ko naman ang pulang marka sa kanyang leeg na lalong nagpainis sa akin.

“Sila pa din ba may gawa nyan sayo?” Pagtutukoy ko sa pulang marka na nasa leeg nya.

Ngunit hindi ako nakarinig ng kahit na anong sagot mula sa kanya. Inis na kinuha ko sa kanya ang bitbit na bag saka hinanap ang bagay na pinantatakip duon.

“Ano bang gingawa mo?”

“Stop asking,” Turan ko.

Nang makuha ko iyon ay agad akong lumapit sa gawi nya at hindi na hinintay pa ang pahintulot nya na payagan ako nang marahan kong hawiin ang kwelyo ng suot nyang uniform.

“A-Ako na,” Pang-aagaw nya sa akin ng hawak na concealer.

“Let me,”

Hindi na naman sya nagsalita pa at hinayaang ako na lang ang maglagay nuon sa leeg nyang may marka.

Marahan kong pinahid duon ang cream habang nakatingala sya. Bigla namang nag-init ang aking pakiramdam nang maalala ko ang bagay na ginawa ko din dito.

“May concealer ka naman kaya sana wag mong kakalimutan na takpan.” Usal ko para mapawi ang init na nararamdaman.

“Salamat,” Wika nya nang matapos ko ng lagyan iyon.

“Bakit ba hanggang ngayon hinahayaan mo pa din sila na babuyin ka?” Inis kong sabi nang matakpan ko na iyon saka isinilid na lang ulit sa loob ng bag nya ang concealer.

“Wala naman akong magawa, Paul. Palagi nilang pinagbabantaan ang buhay ko.”

“At saka ganito na siguro yung kapalaran ko, Paul. Tatanggapin ko na lang din siguro na ganito naman talaga ang mga katulad ko.” Sabi nya na tila ba nawawalan na ng pag-asa.

“Alam na ba nila tita kung anong nangyayare sayo?” Mahinahon kong turan sa kanya.

“Nakikiusap ako sayo na wag mong sasabihin sa kanila.  Ayaw kong mag-alala sila sakin.”

“Tingin mo ba hindi sila mag-alala sa nangyayare sayo ngayon? Aaminin ko at bilang ex boyfriend mo, nag-aalala pa din ako sayo.”

“Basta kahit anong mangyare. Wag mong sasabihin sa kanila. Sana pwede kong ipagkatiwala sayo na ikaw lang sana ang makaalam tungkol dito.”

“Magsumbong ka na kaya sa mga pulis. Sasamahan kita.” Suhestyon ko.

“Natatakot ako, Paul.” Sabi nya at kasabay nuon ay ang pagtulo ng mga luha sa mata nya.

May kung anong sakit ang lumukob sa puso ko habang nakikita ang lumuluha nyang mata na kung dati lang ay ako ang pumapawi. Mababakas din sa mata nya ang labis na takot.

Hindi ko din maisip kung bakit hinayaan ko ang sariling iwan sya ng ganito at hayaan na lang syang pasanin ang lahat.

“Wag kang matakot sa kanila, Cy. Tutulungan kita.” Pagbibigay ko ng lakas ng loob sa kanya.

“Gusto ko ng umuwi samin pero hindi ko magawa dahil sa kanila.”

“Kaya nga hayaan mong tulungan kita. Tutulungan ka namin. Hindi na tama yang ginagawa nila sayo. Dapat nga nuon pa lang ipinakulong mo na sila.”

Pinahid nya ang mga luha at sabay binigyan ako ng ngiti ngunit iba naman ang pinapahiwatig ng mga mata nya. Punong puno ito ng takot at hinanakit.

“Hindi na din siguro, ayaw ko nang makaabala sa inyo at ayaw ko na ding madagdagan pa ang utang ko sa inyo. Saka natutulungan na naman nila ako sa mga pangangailangan ko sa school. Binabayaran na din nila yung ginagawa ko sa kanila. Kahit papaano nakakapagpadala ako ng pera kila mama.”

Napasimangot naman ako sa sinabi nyang iyon.

“Pipiliin mong magpagamit sa kanila kaysa pigilan sila sa ginagawa nila sayo?” May galit kong sabi dahil hindi ako makapaniwala na nasasabi nya ang mga ganuong bagay.

“Naaatim mong magpadala sa magulang mo ng pera na galing sa hindi magandang gawain?” Gulantang at may pagkagalit kong sabi.

“Wala na akong pagpipilian, Paul.” Sabi nya na muling nagpabagsak na naman ng mga luha sa kanyang mata.

Gusto ko mang pawiin iyon ngunit may kung anong pumipigil sa akin para gawin iyon. Hindi ko na din alam ang gagawin kaya minabuti kong aluin na lang sya at himasin ang kanyang likod upang ipadama sa kanya na dinadamayan ko sya at para pagaanin ang bigat na nararamdaman nya ngayon. 

Alam ko na hindi ko na pwedeng kuwestiyunin ang mga desisyon nya ngayon dahil wala na akong karapatan para magalit sa kanya.

“Palaging mayroong pagpipilian, Cy.”

“Wala, Paul. Ang mga katulad ko, hindi dapat namimili. Wala akong dapat pagpiliian dahil ang mga tulad ko hindi pinipili. Wala kaming lugar dito sa lipunan.”

“Cy, please stop doing this. Stop hurting yourself.” Puno ng pag-aalala at pagsusumamo kong sabi.

“Hayaan mo na lang ako, Paul. Hindi ko na din naman na minamasama ang pagpapagamit ko sa kanila. Huwag mo na din akong isipin, hindi ako importanteng tao.”

“Kaya ba nasasabi mo ’yan dahil tingin mo sa sarili mo hindi ka importante?” Sabi ko ngunit wala na akong natanggap na tugon mula sa kanya.

Napabuntong hininga na lang ako dahil pakiramdam ko hindi ko na mababago ang desisyon nya.

“Look, I’m sorry. I just want to help. Alam ko wala na akong karapatan na manghimasok sa buhay mo pero bilang tao at bilang kaibigan mo na din, ’wag mo sanang hayaan na masira ang buhay mo dahil sa desisyon mo na balang araw pagsisisihan mo.”

“Wag ka na ding lumapit sakin. Ayaw ko ng madamay ka pa sa nangyayare sa akin ngayon dahil hindi ko na kakayanin kung may mangyare na naman sayo. Mahal kita pero kailangan na kitang layuan.”

“Kapag kailangan mo ng tulong, nandito lang kami. Magsabi ka lang samin kahit anong oras.” Tanging nasambit ko na lamang.

“Salamat sa pag-aalala mo sakin, Paul. Panahon na din ang nagtulak sa akin na tanggapin na lang, na ito na talaga yung nakatadhana sa akin. Wag ka mag-alala, hindi ko na kakalimutan na takpan ang mga pulang marka sa leeg ko kapag nag-iwan sila.” Sabi nya sabay tapik sa balikat ko saka iniwan na ako.

Hindi ko na sya pinigilan pa at nirespeto na lang ang naging desisyon nya. Alam kong wala na kami pero masasabi kong kasalanan ko din kung bakit nagbago na sya.

CHAPTER SIXTY NINE

Paul’s POV

Habang lumilipas ang araw napapansin ko ang pagiging balisa ni Cy. Ang mga mugto nyang mga mata marahil ay sa pag-iyak. Palagi ko na lang din syang nakikitaan ng pasa at mga pulang marka na nakakalimutan na naman nyang takpan.

Ang buong akala ko ay ayos na sya dahil iyon ang sinabi’t ipinaintindi nya sa akin nung araw na nag-usap kami pero bakit parang taliwas naman ang lahat ng iyon sa inaakto nya ngayon.

Aaminin ko na simula nung araw na komprontahin ako ni Lexus, hindi na nawaglit pa sa isipan ko si Cy. Hindi ko na magawang burahin sa isipan ko ang presensya nya at lalong lalo na ang pag-aalalang namumuo dito sa loob ko para sa kanya.

“Sevilliano?”

“Sevilliano?” Muling sambit ng aming prof.

Tumigil ako sa pagsusulat at napalingon kaagad sa gawi ni Cy na tila ba’y hindi nya naririnig ang pagtawag ng prof namin sa kanya. Halos lahat kami na mga kaklase nya ay napatingin sa kanya. Nabahala naman ako nang makita kong natutulog ito habang ginigising ni Vanessa.

“Pay attention, Sevilliano. I hope you’re aware about your performance this last few days. You’re showing incompetence.”

“I’m sorry, ma’am.”

“Ayusin mo ang pag-aaral mo kung ayaw mong mawala sayo ang scholarship. I know you know that too.”

Nag-alala naman ako para sa kanya dahil sa sinasabi ng aming prof na mawawalan sya ng scholarship.

Napatingin ako sa gawi ni Cy nang makita kong nagmamadali syang lumabas ng silid. Mababakas sa mga mata nya ang labis na pagod at pansin na din ang paglalim nuon na halatang wala pang tulog.

Lalo naman akong nakaramdam ng matinding galit kila James dahil sa ginagawa nilang ito kay Cy. Ayaw kong mambintang pero wala namang ibang pwedeng sisisihin sa pagkakaganito ni Cy.

“Paul, pwede mo ba akong tulungan kay Cy?” Narinig kong tinig ni Heidi.

“Bakit? May problema ba?” Biglang saad ko sa kausap.

“Ilang araw na kase wala pa din kaming nagagawang content for this coming debate. He seems no interest at all.” May pag-aalala nyang sabi.

“I’ll try to talk to him. Saan ba sya nagpunta?”

“Sabi nya magbabanyo lang daw sya saglit.”

“Okay,” Tanging sagot ko na lamang.

“Sige, salamat.” Paalam nya saka lumabas na lang din ng silid.

Lumabas na ako para kumain na lang din sa cafeteria ng oras ding iyon kasabay ng iba kong kaklase.

Bumalik na lang ako ng silid nang matapos kumain. Si Cy agad ang hinanap ng mga mata ko ngunit wala pa din sya sa kanyang upuan. Ipinagkibit balikat ko na lang saka naupo na lang.

Dumating na lang ang aming guro pero hindi pa din bumabalik si Cy hanggang ngayon. Nagtaka naman ako sa pagiging matagal nya sa labas ngayong nag-uumpisa na ang klase.

“Sevilliano? Absent?” Pagtatanong ng aming guro.

Bigla naman akong kinabahan sa naisip ko. Nagmamadaling tumayo ako at patakbong lumabas ng silid para hanapin sya. Hindi na nagpapigil pa sa aming guro.

Agad na nagtungo ako ng banyo para puntahan sya. Nakasalubong ko naman sila James na kalalabas lang din ng banyo.

“Hinahanap mo si Cy? Gutom na gutom kaya pinakain na lang muna namin.”

Napakuyom ako ng kamao sa pinaparating nya pati ba naman dito sa school binababoy nila si Cy.  Nilagpasan na lang ako ng mga ito nang mapansin ang hindi ko pagtugon habang tinatapik ang balikat ko ni James. Wala man lang akong nagawa para ipagtanggol si Cy.

Nagmamadaling tumakbo ako papasok sa loob ng banyo para hanapin si Cy.

“Cy!” Aligaga kong tawag sa kanya ngunit tanging hikbi lang ang naririnig ko.

Isa isa ko namang binuksan ang cubicle.

“Cy, buksan mo ’to!” Kalampag ko sa huling pinto ng cubicle.

“Pabayaan mo na lang ako, Paul.” Sabi nya habang umiiyak.

“I said open this god damn door!!!”

“Hindi ko na kaya, Paul. Mabuti sigurong mawala na lang ako.”

Nataranta naman ako sa sinabi nyang iyon kaya pilit kong winasak ang pinto para magbukas iyon.

Tumambad naman saking paningin ang umiiyak na si Cy habang may hawak na blade.

“Cy!” Mariing tawag ko sa kanya.

“Hayaan mo na lang ako,” Sabi nya sabay sinugatan ang sariling kamay.

“Bitawan mo ’yan, Cy.” Kalmadong pag-uutos ko sa kanya ngunit hindi nya ako pinakinggan bagkus mabilis na sinugatang muli ang sarili.

“Nababaliw ka na ba, Cy!” Paninigaw ko sa kanya nang makalapit ako sa kanya para pigilan sya sa nais nyang gawin habang pilit na nagpupumiglas.

Hinila ko sya palabas ng cubicle na iyon saka mabilis na niyakap para pigilan na sya sa pananakit nya sa sarili.

“Cy, akin na ’yan.” Pang-aagaw ko sa kanya ng blade na patuloy nyang inilalapit sa kabila nyang braso na hindi ko naman hinahayaan.

“CY!!” Sigaw ko sa pangalan nya para matauhan sya sa kanyang ginagawa.

Hindi ko na din naisip na pwede akong masugatan sa pagkakataong iyon pero hindi ko sya pwedeng hayaan na tapusin agad ang buhay nya.

Agad kong inihagis ang blade ng makuha ko iyon sa nagdudugo na nyang kamay.  Niyakap ko sya kaagad  ng mahigpit.

“Bakit mo ba ginawa ’yon?” Naluluha ko na ding sabi dahil sa nakikita ko.

“Wag mo na akong pigilan, Paul” Sabi nya habang nagpupumiglas pa din.

“TAMA NA, CY!!”

“Tingin mo ba magugustuhan ng mga magulang mo ’tong ginagawa mo sa sarili mo? Ha?”

“Paano kapag nalaman nila na ganito na ang nangyayare sayo? Akala ko ba ayaw mong mag-alala sila sayo pero bakit ginagawa mo ’to sa sarili mo?”

“Hindi ko na alam ang gagawin ko, Paul. Kaya pabayaan mo na lang ako.”

“ANO BA, CY!!” Sigaw kong muli dahil hindi ko sya makumbinsi na itigil na itong ginagawa nya.

Wala na akong pakialam kung may makarinig man sa paninigaw ko sa kanya dahil ayaw ko lang naman na gawin nya ito sa sarili nya gayong may ibang dapat na maghirap sa kung ano mang dinadanas nya ngayon. Sila ang nararapat na ipalit sa kinalalagyan ni Cy ngayon. Walang iba kundi sila James. Lalo namang tumindi ang namumuong galit sa loob ko para sa mga ito.

Tumigil na naman sya sa pagpupumiglas na sya namang nagpagaan sa aking nararamdaman ngunit kabaligtaran iyon ng inaasahan ko.

“Cy, gumising ka? CY!!” Panggigising ko sa kanya habang nasa bisig ko.

Agad ko syang binuhat at lumabas ng banyo. Nagmamadaling tinungo ang school clinic para dalhin duon ang walang malay na si Cy.

“What happen?”

“Please, have a check on him, doc.” Natatarantang wika ko.

“Lay him down here,”

Inihiga ko na lang sya sa kama na nanduon. Agad namang ginamot ng nurse duon ang nagdudugong kamay ni Cy. Ginamot na lang din ng nurse ang maliliit na sugat na dumaplis sa kamay ko.

Hinubad ko na lang ang suot na uniform dahil sa dugong nagkalat din duon. Nasapo ko na lang ang sariling noo dahil sa nangyayare ngayon kay Cy.

Bumalik na lang ako ng klase para ipaalam sa aming guro ang nangyare kay Cy at kung nasaan ito ngayon. Wala naman akong intensyon na ipagsabi ang kung ano mang nangyayare sa kanya ngayon pero gusto ko lang naman malaman ng mga guro namin para ng sa ganuon ay mapagbigyan nila si Cy.

Nang matapos ang klase ay hindi na ako nagdalawang isip pa na hindi dumiretso ng clinic para bisitahin si Cy na hindi ko alam kung nanduon pa ba o wala na.

“Excuse me? Nasaan na po yung estudyante na dinala ko dito kanina?” Pagtatanong ko sa nurse na nanduon.

“Wala na. Umuwi na kasama nung mga sumundo sa kanya na senior students kanina.”

“Thanks,” Wika ko na lamang saka lumabas na ng clinic na iyon.

Wala na akong nagawa kaya nagtungo na lang ako ng parking lot para umuwi na lang.

---

Cypress POV

“You’re awake. Let’s go home.” Narinig kong tinig ni James nang maimulat ko ang mga mata.

Sobrang sakit ng ulo ko at hindi ko alam kung ilang oras ba akong nakatulog.

Bumangon ako sa pagkakahiga at duon ko napansin ang mga bendahe na nasa kamay ko. Naluha naman ako nang maalala ko ang mga nangyare kanina at kung sino ang nagdala sa akin dito.

Hindi na ako nagreklamo pa nang hilain ako ni James palabas ng clinic na iyon. Hindi na ako nagaksaya para isipin pa ang mga nangyare dahil pagod na pagod na ako sa kakaisip.

“Talagang gumawa ka pa ng eksena ah. Para ano? Para maawa sayo si Paul at para balikan ka nya. Kahit ano pang gawin mo, hindi ka na nya babalikan.” Galit na sabi ni James nang makauwi na kami dito sa dorm.

“Ang tanda mo na pero ganyan ka pa rin mag-isip,” Pang-iinsulto kong sabi sa kanya.

“Musta na ba yang mga sugat mo? Ha?”

“Kailan ka pa natutong mag-alala, James?”

“Wag mo kong pinipilosopo.”

“Hindi kita pinipilosopo. Wag kang umaktong nag-aalala ka sakin.”

“Wag mo kong simulan, Cy. Hindi ako natutuwa sa ginagawa mo.”

“Tingin mo, natutuwa ba ako sa ginagawa mo sakin? Sabihin mo nga sakin kung saan ba dapat ako matuwa?”

“Tumigil ka na, Cy.”

Pinili kong manahimik na lang at hindi na pinatulan pa ang isang taong hindi kailanman makakaintindi sa bagay na gusto kong ipaintindi.

CHAPTER SEVENTY

Paul’s POV

“Sevilliano?” Pagtawag ng aming guro ngunit wala itong naging tugon.

Duon ko lang napansin na hindi pala ito pumasok ngayon.

“Is he absent today?” Pagtatanong ng gurong nasa harap.

Aaminin ko sa sarili ko na napakalaking pagbabago din ang dinulot sakin ng paghihiwalay namin ni Cy. Wala akong ibang alam na paraan nung mga oras na iyon dahil napupuno ang puso ko ng galit kaya ko nabitiwan ang mga salitang iyon.

Malaki ang naging sakripisyo ni Cy para sakin at iyon ang hindi ko nakita dahil mas pinili kong maging bulag at tanging pride ang umiral sa akin nung mga panahong gusto nyang makipagayos sakin.

Hindi ko naisip na simula pa lang ay nagsasakripisyo na sya para sakin at simula pa nuon ay pinoprotektahan na nya ako. Una palang ipinaglalaban na nya ako samantalang ako, isinuko ko na agad ang lahat nang malaman ko lang ang katotohanan. Ipinaglalaban na nya ako kahit pa nasasaktan na sya tapos sya pa itong mas nahihirapan sa aming dalawa.

Bakit ba hind ko agad nakita iyon? Dapat ako ang dumadanas ng sakit na nararamdaman nya ngayon. Sumugal sya para sakin kahit alam nyang talo na sya. Kasalanan ko din kung bakit nararanasan nya ang lahat ng ito. Matagal na syang lumalaban para sakin pero ako nang dahil lang sa paglilihim nya ay sumuko at tumigil agad ako.

Bakit ba hindi ko naisip na lumaban at ipaglaban din sya kung sa simula pa lang ay ako na ang dahilan ng mga laban nya.

Minsan mapagbiro din talaga ang tadhana o baka sadyang binibigyan lang tayo nito ng suliranin na dapat mong pahalagahan dahil minsan sinusubok lang din tayo nito.

Hindi ko alam kung maibabalik pa ba sa dati kung sakaling makipagayos man ako sa kanya at bumalik sa piling nya dahil kahit papaano ay may natitirang damdamin pa rin naman ako para sa kanya pero kung hindi na mas pipiliin ko na lang din siguro na maging kaibigan nya para ng sa ganun ay mabawasan ko ang sakit na dinulot ko sa kanya.

Nasa hagdan pa lang ako ng building kung saan nakatirik ang dorm nya ay bigla na agad akong nag-alinalangan. Kay tagal na din simula nung huling nagpunta ako dito. Ngayon ko lang din napagtanto na kaya pala ayaw na nya akong pumunta dito ay inilalayo lamang nya ako sa posibleng kapahamakan ko pero may isang bagay lang din talaga akong ayaw na ayaw sa kanya, iyon ay ang paglilihim nya.

Hindi ko naman maiwasang hindi kabahan sa mga oras na ito dahil hindi din ako sigurado sa gagawin ko pero hindi naman masama kung ako naman ang sumugal para sa aming dalawa.

Huminto ako nang makarating ako sa tapat ng pinto ng dorm na iyon. Ibinuga ko na lamang ang mabibigat na hangin na nagpapabigat sa kalooban ko ngayon.

Pakatok na ako nuon nang marinig kong may nagsisigawan sa loob. Mariin kong inilapat ang tainga sa malapad na pinto.

“Tulong! Tulungan nyo ko!” Narinig kong sigaw ni Cy.

Nataranta naman ako nang marinig ko ang paghingi nya ng saklolo.

“Cy!” Tawag ko sa kanya habang kinakalampag ang pintuan.

“Paul, tulungan mo ko.”

Inilapat kong muli ang tainga para marinig ang tinig nya. Nabahala naman ako dahil humihingi sya ng tulong. Baka kung ano na ang ginagawa ng mga iyon sa kanya.

Narinig ko din na nagkakasiyahan sila sa loob.

“Buksan nyo ’tong pinto,” May gigil kong sabi dahil hindi talaga nila ako pinagbubuksan ng pinto gayong alam na nilang may gumagambala sa kanila.

Patuloy lang ako sa pagkalampag ng pinto pero baliwala lang iyon. Kinakabahan na ako para sa kanya.

Nagdesisyon akong tumawag na ng mga pulis para tulungan ako.

Dumating din naman ang mga pulis at pinalibutan ang kabuuan ng building. Nagtaka naman ang ibang taong nakakakita kung bakit may mga pulis.

“Kapag hindi nyo pa binuksan ang pinto. Hindi kami magdadalawang isip na pasukin kayo dyan sa loob.” Sabi ng isang pulis na nasa unahan ngunit walang naging tugon ang mga tao sa loob.

“Magbibilang ako hanggang tatlo,”

“ISA,”

“DALAWA,”

“TATLO,”

Hindi pa din nila iyon binuksan. Lalo naman akong kinabahan sa mga oras na iyon. Sobra na ang pag-aalalang lumulukob sa akin ngayon. Iniisip kung ano na ba ang sinsapit ni Cy sa mga lalaking iyon.

Nang hindi talaga mapilit ay sinenyasan na nito ang mga kasama at saka pwersahang binuksan iyon. Halos mabuwal ang pinto dahil sa pagkakasira nuon.

Nagmamadaling pumasok ako kasama ng ibang pulis.

“Dapa,” Sigaw ng mga pulis habang tinututukan ang mga ito ng baril.

Hinanap kaagad ng mga mata ko ang taong labis kong inaalala.

Agad akong kumuha ng kumot saka itinaklob  iyon sa hubad nyang katawan.

---

Cypress POV

Hindi ko na nagawang pumasok ngayong araw. Pakiramdam ko tuluyan na akong iniwan ng natitirang pag-asa para sa sarili ko. Sobrang dami ko ng iniisip at hindi ko alam kung paano ko pa ba pagtatagpi tagpiin ang mga iyon.

Idagdag pa duon ang mga nakita ko ng nagdaang gabi. Hindi lang pala mga sex addicts itong mga kasama ko dito kundi mga drug addicts din. Kaya ganun na lang ang labis na takot ang aking naramdaman para sa sariling kapakanan.

Mas pinili kong manatili na lang dito dahil hindi ko alam kung may tama pa ba ako matapos nila akong patikimin ng sapilitan ng kung anomang droga iyon.

Hindi ko din mapigilan ang mga mata kung saan nito gustong tumingin. Para na akong mababaliw sa puntong ito ng buhay ko. Bigla na lang akong naiyak nang maalala ko na naman ang pamilya ko.

Isa ding pagsisisi sa buhay ko ang magpunta dito sa maynila nang walang kasiguraduhan. Masyado akong pinangunahan ng takot at pangamba sa lahat ng bagay. Kung duon na lang sana ako, hindi na sana pa ito nangyare sa akin.

Kung tutuusin marami akong pagkakataon para umalis na lang ngunit naipit ako sa isang sitwasyon kung saan nadamay na nuon si Paul kaya hindi ko din nagawang umalis.

“Cy, tara. Hits tayo.”

“Ayoko na, James. Pagod na ako. Gusto ko ng umuwi samin.”

“Papauwiin kita kung ikaw ang uubos ng lahat ng ’to.”

Napatingin naman ako sa bagay na gusto nyang ipaubos sa akin. Ubod ng dami niyon at hindi ko alam kung anong mangyayare sa akin kapag hinithit ko ang lahat ng iyon.

“Hindi ako adik katulad ninyo.” Anas ko.

“Sabagay sa tamod ka lang naman adik pero totoo ako sa sinasabi ko. Papauwiin talaga kita kapag inubos mo ’to.”

“Hindi ako tanga para hindi malaman ang epekto nyan sa tao. Alam kong mamatay ako.”

“Good that you know,”

“Ipakilala mo na kase ako sa pamilya mo bilang boyfriend mo para matapos na ’yang problema mo. Hindi naman ako magdadalawang isip na kilalanin sila.” Sabi nya habang lumalapit sa gawi ko at kasabay nuon ay ang paghalik nya sa kamay ko.

“Kahit kailan hindi pumasok sa isip ko ang pumatol sa isang adik.”

“Kung ayaw mo, hindi naman kita pipilitin. ’Yon nga lang dito ka lang sa akin. Kaya kung gusto mong makauwi sa inyo, pagbibigyan mo ako sa hinihiling ko sayo.”

“Ilang beses ko bang sasabihin at ipapaintindi sayo na bakla ako?”

“Sabagay magtataka pa ba ako kung mga adik   naman yung kasama ko at kahit kailan hindi makakaintindi,” I said in insulting tone of my voice.

Tinawanan lang nila ako at inabala na lang ang mga sarili sa bagay na pinagkakasiyahan nila.

Hindi na ako umangal ng sandaling ayain ako ni James sa kama nya.

Hindi na bago sa akin ang ganitong gawain kasama nila. Masyado lang siguro akong nag-iinarte. Natawa naman akong bigla sa naisip.

“Tulong! Tulungan nyo ko!” May takot na sigaw ko dahil pilit nilang pinapaubos sa akin ang droga.

“Cy!”

Nagawi kaagad ang paningin ko sa pinto nang marinig ko ang tinig ni Paul.

“Paul, tulungan mo ko.”

“Paul— Hmmm.”

Hindi na ako muling nakapagsalita nang takpan ni James ang bibig ko.

“Ano namang ginagawa ng lalaking ’yan dito?”

“Nagsumbong ka?” Bulyaw sa akin ni James.

“Buksan nyo ’tong pinto,”

“Kapag hindi nyo pa binuksan ang pinto. Hindi kami magdadalawang isip na pasukin kayo dyan sa loob.”

“Anong gagawin natin, James?” Natatarantang sabi ni Joven.

“Pakilamero talaga kahit kailan ’yang boyfriend mo,”

“Just kill him,” Suhestyon ni Jared.

Natakot naman ako nang sandaling sabihin nya iyon. Lumuluha ang mata habang nakatingin ako ng diretso sa direksyon ni James.

“Kapag nakulong kami, Cy, tandaan mo ’to, hinding hindi ka namin patatahimikin pati na din ’yang gago mong kaibigan.” Pagbabanta sakin ni Jonathan.

“Magbibilang ako hanggang tatlo,”

“ISA,”

“DALAWA,”

“TATLO,”

Tuluyan nang nawasak ang pinto ng sandaling pwersahin nilang sirain iyon.

Naiyak na lang ako nang makita ko ang nag-aalalang hitsura ni Paul nang makapasok ito ng pinto. Hindi ko inaasahan na gagawin nya itong muli para sakin.

“Dapa,” Sigaw ng isang pulis habang tinututukan ng baril sila James.

Nagmamadaling lumapit ito sa kinalalagyan ko. Nakita kong kinuha nya ang kumot sa tabi ko at saka itinakip sa hubad kong katawan.

“I know it’s stupid to ask but I want to know if you’re okay?”

“P-Paul,” Nabibiyak ang tinig na sambit ko sa pangalan nya.

Kahit pa nanghihina ay inabot ko ang kanyang mukha upang himasin iyon. Ang tagal ko ding hindi sya nahawakan.

Hindi ko mapigilan ang maiyak sa sobrang saya at sa isiping nandito sya para iligtas ako. Mabilis na napayakap ako sa kanya at hindi na inisip pa kung magalit man sya.

“Salamat,” Wika ko.

Naramdaman ko naman ang paglapat ng kamay nya sa likuran ko na syang lalong nagpaluha sa akin.

“We need to get out of here,”

Napanatag ang kalooban ko dahil sa isiping matatapos na ang paghihirap kong ito. Ngayon ko din naramdaman ang sobrang pagod na dinanas ko nitong mga nakaraang araw.

Hindi ko na napigilan pa ang sarili nang sandaling hilahin ako ng nangiimbitang antok na ilang araw ko ding hindi pinagbigyan. Hanggang sa nagdilim na lang ang aking paningin.

---

Paul’s POV

I hugged him back when he gave me a tight hug. Hindi ko aakalain na sa tagal ng panahon ay muli ko syang mararamdaman sa bisig ko.

“We need to get out of here,” I calmly said while painting a smile on my face.

Nagtaka naman ako nang mapansin kong hindi na sya tumugon sa sinabi ko.

“Cy,” Pagtawag ko sa kanya.

Kinalas ko ang mga sarili namin sa pagyayakapan saka marahan na sinilip ang kanyang mukha. Nabahala naman ako nang makita kong nakapikit sya.

“Cy! Cy! wake up.”

Hindi ko naman malaman ang gagawin sa pagkakataong iyon habang nasusulyapan ng mga mata ko ang walang malay na si Cy.

Hindi na ako nagdalawang isip pa na buhatin sya at ilayo na sa lugar na ito. Lugar kung saan alam kong nagpahirap sa kanya. Kung natutulog man sya, ayaw kong madatnan nya na nandito pa din sya sa lugar na ito.

“Anong nangyare?”

“Hindi ko po alam,”

“Mas makakabuting sa ospital mo na lang sya dalhin.”

Pinakinggan ko na lang ang sinabi ng pulis kaya isinakay ko na lang sya sa sasakyan ko at minaneho iyon patungo sa ospital.

“He was just sleeping. You don’t need to worry. Hintayin na lang natin syang magising.” Sambit ng doctor na tumitingin sa kanya.

“We better go. We have to check the other patients. Excuse us.”

“Thank you, doc.” Tanging nasambit na lang ng bibig ko.

CHAPTER SEVENTY ONE

Paul’s POV

Hindi ko napansin na nakatulog na pala ako. Napahikab ako nang maimulat ko ang mga mata para masulyapang muli si Cy na hanggang ngayon ay tulog pa din.

Napapitlag naman ako nang biglang tumunog ang cellphone ko.

“Yes, mom?” Usal ko nang sagutin ko ang tawag habang hinihimas ang dalawa kong kilay.

“Where are you? Kanina ka pa namin tinatawagan ng daddy mo. Nag-aalala na kaming lahat sayo.”

“I’m fine, mom.”

“Hindi mo pa ako sinasagot. Nasaan ka ba talaga? Anong oras na? Bakit hindi ka pa umuuwi?”

“Mom, calm down.”

“You want me to calm down? Tingin mo ba makakalma ako gayong wala ka pa hanggang ngayon dito sa bahay.”

Tumayo na lang ako at lumabas ng silid. Ayaw kong magambala si Cy.

Nag-aalangan man akong sabihin sa kanya na kasama ko si Cy pero hindi ko naman kayang maglihim sa pamilya ko lalong lalo na kay mom.

“Mom, I’m telling you that I’m okay. I am here at the hospital.”

“You’re okay? Then what are you doing there?”

“Pupunta ako dyan ngayon. What hospital?”

“Mom, you don’t have to. Maybe tomorrow you can come here.”

“Just tell me what happened so that I’m not worrying about you.”

“I’m here because Cy is with me.”

“What? Are you really telling me the truth? Pinagsabihan na kita na huwag ka ng lalapit pa sa kanya.”

“I know what I’m doing, mom. He needs my help. So, I don’t hesitate to offer him a hand. He needs me right now, mom.”

“Wag mo kong suwayin, Paul. Pabayaan mo na sya.”

“You know I can’t do that, so, please? Just this one. I really want to help him.” Pagsusumamo ko sa aking ina.

Hindi na ako nagpapigil pa sa aking ina na suwayin ang kanyang bilin pero hindi ko naman pwedeng pabayaan na lang si Cy. Walang ibang tutulong sa kanya dito kundi ang sarili nya lang at ako. Paano kung wala pa ako.

Bumalik na ako sa silid nang matapos ang mahabang kumbinsihan sa pagitan namin ng nanay ko. Sinabi ko na lang din sa kanya ang totoong nangyare kung bakit ako nandito sa ospital kasama si Cy.

Nagawing muli ang paningin ko sa walang kamalay malay na si Cy kung nasaan ba sya ngayon. Marahan akong naglakad palapit sa higaan nya.

“You’re going to be alright, Cy. I won’t let this ever happened again.” Kausap ko sa natutulog na si Cy saka marahan na hinimas ang kanyang buhok.

I feel pity for the days that he is with James instead of being with me. He really that strong person.

---

Cypress POV

Gabi na nang sandaling magising ako na natatanaw ko mula sa labas ng bintana kung nasaan man ako ngayon.

Iminulat kong maigi ang mga mata para suriin kung nasaan ba talaga ako ngunit tanging aninag lang ang nakikita ko. Kinapa ko naman ang sariling mukha at hindi ko nakapa duon ang salamin.

Inisip ko naman ang mga nangyare kanina. Naalala kong si Paul ang huling nakita ko at nakasama ko.

“Paul, nandyan ka ba?” Pagtawag ko rito.

“Yes, I’m here,” Narinig ko naman ang kalmado nyang boses at ang mga yabag ng kanyang paa.

Bigla naman akong naluha nang maalala ko ang ginawa nyang pagliligtas sa akin kanina na hindi ko lubos akalain. Pilit ko namang inaninag ang kanyang mukha nang makalapit ito.

“What happened? May nararamdaman ka ba? May masakit ba sayo?” Bakas sa tono ng boses nya ang pag-aalala.

Nanatili akong pipe habang pinakatititigan ang aninag nya.

“Say something. Tell me, Cy.”

“Ayos lang ako. Nag-aalala lang ako kase hindi ko makita yung reaksyon sa mukha mo.” Pagbibiro ko sa kabila ng mga luhang niluluwa ng mga mata ko.

“It is not time for some foolish jokes.”

“Gusto ko lang naman makita yung reaksyon mo at saka gusto ko na ding makita yung gwapo mong mukha.”

“Kung hindi ka titigil, iiwanan kita dito.”

“Nasaan ba ako? Pwede ko bang malaman?”

Narinig ko naman ang pagpapakawala nya ng malalim na buntong hininga.

“May problema ba, Paul?”

“Nothing. Just rest yourself.”

Naramdaman ko naman ang bagay na isinuot nya sa mukha ko at iyon ay ang salamin ko. Naging malinaw na naman ang paningin ko at mukha nya kaagad ang hinagilap ng mga mata ko.

“If you need something, just tell me.” Sabi nya sabay tinalukaran na ako.

Hindi pa man sya nakakalayo ay mabilis kong hinigit ang kanyang kamay na nagpahinto sa kanya at mapatinging muli sa akin.

“What?”

“S-Salamat,” Tanging naisatinig ko na lamang saka bumitaw na sa pagkakahawak ko sa kamay nya.

Hindi ko maintindihan kung bakit ang lamig ng pakikitungo nya sakin ngayon kahit pa na sya naman itong tumulong sa akin.

Inilibot ko na lang ang paningin sa loob ng silid na iyon. Napangiti na lang ako dahil inabala nya pa ang sarili para lang dalhin ako dito sa ospital.

Bigla namang kumalam ang sikmura ko nang makaramdam ako ng gutom kaya agad na napatingin ako sa gawi ni Paul. Lumambot naman ang aking anyo nang makita kong natutulog na ito ng nakaupo habang nakasandal sa sofa marahil ay gabi na din at panigurado pagod na din sya sa mga ginawa nya ngayong araw.

Bumangon na lang ako saka marahan na bumaba ng higaan. Maingat na lumapit ako sa gawi nya para masulyapan ang mukha nyang kay tagal ko ding hindi natitigan. Bahagya kong ibinaba ang sarili upang lubusang makita ang makinis at gwapo nyang mukha.

“Ang gwapo mo pa din.” Mahina kong usal.

Sabagay lahat naman ng taong dumanas ng heartbreak mas lalong gumagwapo at gumaganda. Hindi ko lang alam kung bakit hindi ko naranasan. Kausap ko sa sariling isip.

Hindi ko na lang sya ginising at itinuwid na lang muli ang sarili.

Hindi ko pa man naihahakbang ang isa kong paa nang matigilan ako.

Napatingin naman kaagad ako sa kanya nang maramdaman ko ang paghawak nya sa kamay ko.

“Saan ka pupunta?” Mariin nyang pagkakasabi.

“Dyan lang sa labas,”

“Ano namang gagawin mo sa labas?”

“B-Bigla kase akong nagutom. Nahiya naman akong gisingin ka para lang ibili ako ng pagkain.”

“What did I told you? Ang sabi ko magsabi ka sakin.”

“Hindi na,”

“Okay, lumabas ka, na ganyan lang ang suot mo.” Pagtutulakan nya sakin.

Agad kong sinilip ang sarili. Naramdaman ko naman ang malamig na hangin na pumapasok sa ilalim ng suot ko. Bigla naman akong nahiya dahil tanging isang manipis na parang bestida lang ang suot ko.

“What stopping you? Go ahead.”

“P-Pasensya ka na. Matutulog na lang ulit ako. Nawala na naman yung gutom ko.” Sabi ko saka bumalik na lang ng kama at ipinikit ang mga mata.

“Hindi mo kailangan tiisin ang sarili mo.” Rinig kong tinig ni Paul kaya iminulat kong muli ang mga mata.

Hindi na lang ako sumagot dahil hindi ko kayang labanan ang malamig na pakikitungo nya sa akin.

“Alam kong magugutom ka kapag nagising ka kaya bumili na agad ako kanina sa labas.”

“Here. Take this.” Pag-aabot nya sakin ng binili nyang pagkain.

“S-Salamat,” Nahihiya kong turan sa kanya.

“Wag mo na akong abalahin pa. Kumain na din ako kanina. Ubusin mo ’yan.” Sabi nya saka bumalik ulit sa kinauupuan nya at ipinikit ang mga mata.

Bigla naman akong nakaramdam ng lungkot habang tinitingnan ang hawak na pagkain.

Hindi ko mabilang kung ilang minuto ko tinitigan ang pagkain na hawak. Ganun na lang din kasakit ang naramdaman ko na tila ba ibang tao na ako para sa kanya.

“Saan ka na naman pupunta?” Tinig na nagpahinto sa akin sa paglalakad.

“Aalis na ako dito,” Sabi ko saka nagmamadaling tinungo ang pinto.

“Are you insane?” Gulat nyang sabi sabay mabilis na hinigit ako at inilayo sa tangkang paglabas ko.

“Wala ng dahilan para manatili pa ako dito. Ayos na naman ako kaya wag mo na akong alalahanin.”

“That’s not my point. Whether you’re okay or not, you better stay here.”

“Bitiwan mo na ako,”

“Huwag ka namang makulit, Cy.”

“Kung ganyan lang din naman ang ipakikitungo mo sakin, sana pinabayaan mo na lang ako.” May pagtatampo kong sabi.

“What do you expect me to do?”

“Sabagay ano nga ba naman ang aasahan ko kung sinarado mo na ang puso’t isipan mo pero hindi ko lang maintindihan kung bakit mo ginagawa ’to? Bakit mo ko tinutulungan?”

“Ang sabi mo nagugutom ka kaya binigyan kita ng pagkain pero ano na naman ba itong ginagawa mo?”

“Alam kong alam mo na labas na ako sa dapat inaalala mo kaya hayaan mo na akong umalis.”

“No, you will stay here. Whatever you would say, I will not let you leaving this room.”

“Bakit ba? Bakit ba pinipigilan mo pa ako? Dapat nga maging masaya ka na dahil tuluyan na akong mawawala sa paningin mo.”

“You don’t know what you’re saying, Cy.”

“Talaga ba, Paul? Sakin mo pa talaga sinabi ’yan. Bakit hindi mo kaya tanungin ’yang sarili mo at subukang ilagay yung sitwasyon ko sa sitwasyon mo.”

“Kumain ka na lang at pagkatapos magpahinga ka na. Bukas na lang tayo mag-usap.”

“Hindi ko alam kung bakit ginagawa mo sakin ’to? Kung hindi mo na ako mahal, hindi ka na dapat pa nag-aalala sa akin. Hindi mo na din dapat ako tinutulungan tapos hindi ko din maisip kung bakit nasa dorm ka kanina. Ngayon, sabihin mo sakin kung hindi ko ba pwedeng bigyan ng kahulugan ang mga ginagawa mong iyon sakin?”

“Ginagawa ko ’yon dahil kaibigan mo ko,”

“Hindi na tayo magkaibigan. Nakalimutan mo na bang iniwan mo ko. Nakakasiguro ka din ba na magkaibigan na tayo ulit?”

“Alam ko. Ginagawa ko lang ’to dahil kahit papaano naging tayo din at hindi mo din maiaalis sa akin ang hindi mag-alala. Hindi ko din naman gagawin ’to kung nakikita ko lang na ayos ka.”

“Edi sana hindi mo ko iniwan,”

“Stop it, Cy. Pagod ako, okay? Magpahinga ka na lang kung ayaw mong kumain.”

“Ang bilis mo mapagod. Magtataka pa ba ako kung ang bilis mo din akong sinukuan.”

“Tama na,”

“Naglalabas lang ako ng hinanakit ko sayo. Hindi ko lang din talaga matanggap na iniwan mo ko kase ikaw yung una kong minahal.”

“Tingin mo ba ikaw lang yung nasaktan?”

“Ikaw din ba? Sorry di ko alam.”

“Ayaw ko ng makipagtalo pa sayo, Cy.”

“Hindi mo naman ako masisisi kung hanggang ngayon umaasa pa din ako na babalikan mo kase kahit na hiniwalayan mo ko hindi ka pa din naalis sa puso ko.”

“Let’s just talk about this tomorrow and will you please stop shredding tears?”

“Pasensya ka na. Hindi bale, bukas aalis kaagad ako. Idagdag mo na lang sa utang ko yung babayaran mo dito sa ospital.”

“Panalo ka na, kaya please, tumigil ka na.”

Tumigil na lang ako dahil kahit ano namang gawin ko ay matatalo pa din ako. Alam ko namang talo na ako, umpisa pa lang, pinaasa ko lang talaga ang sarili ko.

Inilihis ko na lang ang panginin sa kanya at tumalikod na lang para ng sa ganun ay hindi na nya makita pa ang pagtangis ng mga mata ko.

Nang mapatahan ko na ang sarili ay kinain ko na lang ang pagkain na binili nya. Masakit man para sakin pero kailangan ko na din sigurong tanggapin na wala na talaga. Pasalamat pa nga ako dahil tinutulungan nya pa ako.

Napabuntong hininga na lang ako at inubos na lang iyon saka natulog na lang.

---

Paul’s POV

Hindi ko na nagawang matulog pa dahil binabantayan ko si Cy. Labis akong nasaktan sa mga nakita at narinig ko mula sa kanya ngunit pinili kong wag na lang iyon ipakita sa kanya.

Napangiti naman ako dahil kahit papaano ay may pag-asa pa ako kung sakaling magtapat man ako sa kanya ng tunay kong nararamdaman.

Marahan na lumapit ako sa natutulog na si Cy.

“I will never let you go, Cy. This time, I want you to stay with me. It’s foolishness to tell but I am still into you.” Nangingiting turan ko.

Natutuwa ako dahil naranasanan ko na din sa wakas ang unang away sa pagitan ng taong mahal ko.

Sinulyapan ko ang kanyang mukha.

“I want more fights and arguments with you, Cy.” Sabi ko sabay binigyan sya ng halik sa noo.

“Hindi mo lang alam kung ilang percent na ang puso ko na ikaw lang ang pumupuno. Ikaw ang dahilan ng lahat ng ito para balikan at mahalin kita ulit, Cy.” Kausap ko sa taong natutulog na nasa harap ko.

“Maiintindihan mo din ang lahat kung bakit ginagawa ko ’to.” Sambit ko saka bumalik na sa inuupuan ko’t natulog na lang din.

---

Cypress POV

Hindi ko na ginising pa si Paul nang sandaling magising ako ng umagang iyon.

Napahinto naman ako sa tangkang paglabas ko ng pinto dahil dito sa suot ko. Napatingin kaagad ako sa pinto nang biglang bumukas iyon.

“T-Tita?” Gulat at nababahala kong sabi.

“You’re leaving?”

“K-Kailangan ko na pong umalis.”

“With that wearing?”

Sinulyapan ko namang muli ang sarili.

“Paul, gumising ka na dyan. Aalis na si Cy.”

“Magbihis ka muna bago ka umalis,” Bilin ni Tita habang inaabot sa akin ang isang paper bag.

Sinilip ko naman ang laman niyon.

“S-Salamat po pala dito,”

“Wag ka sakin magpasalamat. Paul told me to bring clothes for you.”

Hindi ko na lang dinamdam ang sinabi nyang iyon at nagtungo na lang ng banyo para makapagbihis. Nang matapos ay lumabas na ako.

“Aalis na po ako.” Pagpapaalam ko.

“Here you are again,” Disgustong sabi ni Paul.

“I heard what happened.” Kalmadong sabi ni Tita na nagpahinto sa akin.

“Patawarin mo ako kung napagbuhatan kita ng kamay. Hindi ko alam na malalim na pala ang pinagdadaanan mo.”

“Kalimutan na lang po natin ’yon. Babalik na po ako sa dorm.”

“What?”

“Uuwi na ako samin.”

“Hindi pa tapos ang sem. Uuwi ka na agad.”

“Ayaw ko ng manatili dito. Gusto ko ng makita ang pamilya ko.”

“Let him be, son. We should be the one who will understand him now. Alam natin kung gaano na nagungulila si Cy.”

“Salamat po, Tita.”

“Patawarin mo din ako dahil hinusgahan kita kaagad. I was just scared for my son’s safety that time.”

“Ayaw ko na din pong maalala.”

“Hindi ka na ba namin mapipigilan?” Asik ni Paul.

“Much better if you finish this sem.” Suhestyon naman ni Tita.

Natahimik na lang ako sa mga sinabi nila. Kahit na nakagawa ako ng kasalanan sa kanila ay heto parin sila at tinutulungan ako.

“Samahan mo na sya, Paul. Duon ka na lang tumuloy samin habang may pasok pa. Kung gusto mong umuwi sa inyo, sa bakasyon ka na lang umalis.”

Hindi na ako umimik pa hanggang sa makasakay ako ng sasakyan ni Paul patungo sa dorm.

Naabutan naman namin ang may-ari ng dormitoryo na pinapaayos ang nasirang pintuan.

“Nabalitaan ko ang nangyare. Kamusta ka na ba, hijo?” Pangangamusta nito nang makalapit ako.

“Ayos na po ako, nay. Wala na pong dapat ipagalala.”

“Mabuti naman kung ganun. Ano palang ginagawa mo dito?”

“Magpapaalam po sana ako. Kukunin ko na po yung mga gamit ko. Aalis na din po kase ako.”

“Oh! Sige, hindi naman namin pinakialaman ang mga gamit sa loob.”

“Salamat po.”

“Pinagsabihan kase kita pero hindi ka nakinig sa akin. Hindi ko alam na pinagsasamantalahan ka din pala ng mga lalaking ’yon.”

“A-Ano pong ibig nyong sabihin?”

“Lahat kase ng nakakasama nila umaalis pero sa tuwing kakausapin ko sila wala naman daw silang ginagawa kaya ipinagsawalang bahala ko na lang. Tanging ikaw lang ang tumagal kaya hindi na din ako nagtanong.”

Hindi na lang ako tumugon dahil sa labis na hiya na nararamdaman ko. Kaya minabuti kong pumasok na lang sa loob at asikasuhin na lang ang mga gamit ko.

“Babalik ka pa ba?” Rinig kong tinig ni Paul.

Napahinto naman ako sa ginagawa at napaisip sa pagtatanong nyang iyon.

“Hindi ko alam,” Diretso kong sagot nang hindi sya tinatapunan ng tingin.

Hindi ko na sya narinig pa kaya pinagpatuloy ko na lang ang ginagawang page-empake.

Nagulat naman ako nang maramdaman ko ang mga kamay na biglang yumakap sa akin. Nagtatakang nilingon ko si Paul.

“A-Anong g-ginagawa mo?”

Hindi nya ako sinagot bagkus ay lalo pang humigpit ang pagkakayakap nya sa akin.

“I missed hugging you,”

Nabato naman ako sa sinabi nyang iyon.

“Will you forgive me for the pain I caused to you?”

Hindi kaagad gumana ang utak ko sa pagkakataong iyon. Nakakapanibago ang ginagawa nyang ito ngayon.

“Hindi ako madamot pero hindi ako nakakalimot. Akala mo ba nakalimutan ko na yung ginawa mo sakin kagabi?”

“I know and I’m sorry. I just play pretend.”

Napabalikwas naman ako at napatingin ng diretso sa kanya dahil labis na akong nagtataka ngunit nginitian lang nya ako. Nakunot naman ang noo ko dahil nagagawa nya pang ngumiti gayong wala namang dapat ikatuwa sa nangyayare ngayon.

Naging seryoso din naman ang anyo niya nang makita nyang seryosong tingin ang ipinupukol ko sa kanya.

“Hindi dapat kita iniwan at ’yon ang pagkakamali ko. Hindi din dapat kita pinabayaan at isa iyon sa mga pagsisisihan ko habang buhay.”

“Humihingi ako ng tawad sa lahat ng naging sakripisyo mo sa akin. Sana pagbigyan mo akong mahalin ka ulit.”

Nalulutang ang isip ko dahil sa mga sinasabi nya. Hindi ko inaasahan na humihingi sya ng tawad sakin sa kabila na ako naman ang tunay na may kasalanan.

“I don’t want to blame myself anymore, Cy.”

Nakatitig lang ako sa kanya habang pinagmamasdan sya.

“Do you still love me?”

“H-Huh?”

“Uulitin ko, mahal mo pa ba ako?”

Sa labis na pagkabigla ay hindi ko kaagad nasagot ang kanyang tanong.

“Cypress Sevilliano, I ask you one more time, do I still have any chance for you to love me again?”

I smiled while hearing those words coming from him which I’ve been waiting for so long and been wanting for so many times.

“Kahit kailan hindi nawala ang pagmamahal ko sayo, Paul.” Malumanay na sambit ng aking bibig.

“Pinapatawad mo na ba ako, admirer?”

“Hinding hindi ko magagawang magalit sayo. Hindi ako nagtanim ng sama ng loob simula nung maghiwalay at iwan mo ko, crush.”

“Sana mapatawad mo pa ako sa ginawa kong pang-iiwan sayo,” Sabi nyat at kasabay nun ay ang pagtulo ng kanyang luha.

“Wag mo ng sisihin ang sarili mo sa nangyare. May mga bagay talaga sa buhay natin na dapat kinakalimutan na lang. Ayaw kong maging hadlang ang nakaraan ko para sa pagmamahal na ibinibigay mo sakin muli.”

“Nagawa ko lang din ’yon dahil mahal kita pero masyado akong nakampante dahil sa pagmamahal ko sayo kaya sana mapatawad mo din ako.” Sabi ko habang pinapahid ang mga luhang dumaloy sa kanyang pisngi.

“You are really the one who always makes me cry.” Pagbibiro nya sa pagitan ng mga pagsinghot nya.

“Hindi na naman natin mabubura pa ang nakaraan. Pwede tayong magsimula ulit. Kung ’yon ay hahayaan mo kong ligawan ka ulit?”

“No, this time ako naman ang manliligaw sayo.”

“Handa mo pa bang mahalin ang isang maduming katulad ko? Kaya mo din bang magmahal pa ulit ng isang tulad ko?”

“Don’t treat yourself like a trash but If you ever feel that you’re a trash, Well, I can be your trash can so that I can have you.”

Napangiti na lang ako sa tinuran nyang iyon.

“So, it means, tayo na ulit?” Panghihingi nya ng kumpirmasyon sa estado namin ulit.

“Are you lost baby boy?” Nangingiting wika ko.

“I’m lost. Pwede ba magtanong? Sino ba pwedeng ligawan dito?”

“Suggest ko lang, Cypress Sevilliano yung pangalan. Hanapin mo na lang.”

“I don’t need to search anymore because I already found him.”

Nadako ang aking paningin sa kanyang mga mata na tila ba nangungusap. Nakita ko din ang pagbaba ng tingin nya sa aking labi. Alam ko naman ang nais nyang iparating ngunit tama ba na paunlakan ko sya kung sakaling halikan man nya ako.

Hindi ko namamalayan na napapikit na lang ako habang unti unting lumalapit ang kanyang mukha sa aking mukha. Hindi naman ako bigo nang sandaling maglapat na ang aming mga labi.

Napahinto naman akong bigla at mabilis na kumalas sa kanyang labi.

“H-Hindi pa pala ako nag-sisipilyo,”

“It doesn’t matter.” May galak nyang sabi saka kinabig muli ang aking labi.

CHAPTER SEVENTY TWO

“The court had decided that James and his company is found guilty. They are fine to imprison for six years and with the penalty of five hundred thousand peso bill. Case closed.” Pagsasatinig ng hukuman at paghahatol ng kaukulang parusa sa nagawa ni James.

Lumutang din ang ibang nagawan ng atraso ng mga ito sa hukumang iyon at pati sila natuwa dahil nagkaroon na din ng kabayaran ang ginawa ng grupo ni James sa kanila.

Nagbunyi naman ang mga kasama ko sa pagkapanalo namin.

“Cy, Patawarin mo ko sa lahat ng nagawa ko sayo. Cy, ayaw kong makulong.” Naluluhang wika ni James habang lumuluhod sa harapan ko na hawak ng mga pulis.

Bigla naman akong naawa sa katayuan nya ngayon pati na din sa mga kasama nya na tila ba mga inosente na tinanggap na lang ang pagkatalo.

“Tumayo ka dyan, James.” Usal ko habang iginigiya sya patayo sa pagkakaluhod nya sa sahig.

“Alam kong magagalit ka kapag ginawa ko ’to pero wala na akong magagawa. Ayaw ko din namang gawin ito pero kailangan mong pagbayaran ang mga nagawa mo, James.” Sabi ko habang pilit pinipigilan ang nagbabadyang luha sa aking mga mata.

“Hindi mo kailangang maging mabait ngayon, Cy.” Pagbibilin sa akin ni Paul.

“Cy, ipinapangako ko na hindi na kita guguluhin. Iurong mo lang ang kaso laban samin.” Pagmamakaawa nya sa akin.

“Pasensya ka na, James. Hindi ko pwedeng gawin ’yan. Hindi ko na din pwedeng iurong ang kaso. Kung naging mabuting tao lang sana kayo, hindi sana kayo aabot sa ganito.”

Inutusan na lamang ni Paul ang mga pulis na ilabas na lang si James.

“Pagsisisihan mo ’to, Cy. Hahanapin kita kapag nakalaya ako. Tandaan mo ’yan.” Pagbabanta nya sakin.

Duon na ako tuluyang nanghina. Malambot ang puso ko sa lahat ng bagay. Hindi ako madamot sa pagbibigay ng kapatawaran na hinihingi sa akin ng isang tao pero wala naman akong ibang magagawa kundi sumunod sa batas at kundi para na rin sa sarili ko at sa ibang tao na gagawan nila masamang bagay.

“Ayos lang ’yan, Cy. Naiintindihan ko kung anong nararamdaman mo ngayon.”

“Hindi lang kase ako sanay na may mga taong humihingi ng kapatawaran sa akin. Alam ko may nagawa sila sakin pero hindi ko lang maiwasang hindi makaramdam ng awa para sa kanila dahil kahit papaano ay tao din naman sila kagaya ko.”

Nagkayayaan ang pamilya ni Paul na mamasyal at kumain sa pinakamasarap sa restaurant dahil sa pagkapanalo namin sa korte. Pagkapanalo sa ginawa nilang pambubugbog kay Paul na halos ikamatay nito at pagkapanalo ko sa panggigipit at panggagamit nila sa akin.

“I don’t want to start a convo like this but I just can’t help imagining you being threaten with those scum bag guys. I don’t know na sila din pala itong muntik ng makapatay sa anak namin. They’re really getting into my nerves.” May gigil na wika ni Tita habang kasabay naming maglakad ni Paul.

“Mom, please?”

“Ayos lang. Hindi ko na ililihim ito sa inyo dahil tinulungan nyo akong ipanalo yung kaso kahit na sa una pa lang ay ayaw ko ng ituloy.”

“Hindi namin alam na ganun na pala kahirap ang pinagdadaanan mo. Don’t think na pinandidirihan ka namin dahil lang sa nangyare at sa mga nalaman namin.” Wikang muli ni Tita.

“Alam ko po napakawalang kwenta ng naging dahilan ko pero mahal ko lang po talaga ang anak nyo kaya ko po nagawa iyon. Ayaw ko po syang masaktan pero nang huli wala pa din po akong nagawa.”

“Let’s just forget it. This is not only your fight but this is our fight. We should celebrate our victory.” 

“We should tell tita this,”

“Wag na lang natin sabihin sa kanila. Ayaw kong mag-alala si mama. Alam kong alam mo na may sakit si mama at ayaw kong malagay sa alanganin ang kundisyon ni mama.”

“Okay, I understand, babe.”

Sumakay na lang ako sa sasakyan ni Paul nang magkayayaan kaming umuwi nang abutin na kami ng gabi sa pamamasyal.

“I think it’s time para sabihin na din natin sa kanila ang tungkol sa relasyon natin.”

“Sigurado ka ba dyan sa sinasabi mo? Hindi pa naman nagtatagal ang pagbabalikan natin.”

“Hindi na mahalaga iyon. Ang mahalaga ay mahal natin ang isa’t isa.”

Napatingin naman ako sa kanya nang may kunin sya sa kanyang bulsa.

“Cypress Sevilliano,” Sambit nya sa buong pangalan ko.

“Will you marry this handsome guy again?”

Kinilig naman akong bigla sa sinabi nyang iyon. Sino ba tatanggi kapag inaaya ka na ng isang taong mahal mo na magpakasal? Wala diba. In other cases siguro meron din.

“Yes,”

Agad din naman nyang isinuot sa akin ang hawak na singsing na nuon lang ay isinauli ko na sa kanya ngunit ibinabalik nya ulit sa kamay ko. Tanda ng pagmamahal nyang muli sa akin at ito din ang pangatlong pagkakataon na isinuot nyang muli sa akin ang singsing.

Hindi naman kami nagtagal sa byahe at nakauwi na din ng bahay nila.

Kinakabahan na may halong pagkaatat ang nararamdaman ko ngayon dahil sa unang pagkakataon ay sasabihin na namin sa pamilya nya ang tunay na namamagitan samin.

Nakaupo kaming dalawa ngayon sa sofa habang magkasakilop ang mga kamay.

“What is the meaning of this?” Nagtatakang asik ni Tito.

“Dad, I just want to tell you that we’re engage.”

“Engage na kayo ng wala man lang kaming kaalam alam?”

“Hon, hayaan mo na ang anak mo. Mukhang masaya naman sila sa piling ng isa’t isa.”

“Kailan nyo pa ito nililihim sa akin?”

“I’m sorry, dad if we keep it secret but we already prepared ourselves for this. We don’t want to hide this anymore especially to you, my parents. We just want to make it private.”

“Nag-iisip ba kayong dalawa? Paano kung ano na lang sabihin ng ibang tao?”

“Hon, calm down. I know that they won’t choose If they’re not ready for this kind of relationship. Besides, I don’t see any wrong with it.”

“Imbes na pagsabihan mo, kinukunsinti mo pa ang anak natin.”

“I have trust to our son. He knows what he is doing.”

Nabahala naman ako sa pagtatalo ng magulang ni Paul. Nag-aalalang napatingin ako sa katabi kong si Paul. Mababakas ang determinasyon at pagpupursigi sa kanyang mga mata na kahit anong mangyare ay ipagpalaban nya ako.

“I will fight for you like the way you did for me.” Pagbibigay nya ng lakas ng loob para kumapit ako sa pag-asang gusto nyang ibigay sa relasyon namin.

“I love him so much, dad.” Wika ni Paul na nagpatigil sa pag-aaway ng kanyang mga magulang sabay tumingin sakin.

“I understand If you’re against with this kind of relationship but I already told myself that there is no way for turning back again. Losing him is like losing my world. I love him so much like I won’t let anything stop me from loving him all over again.” He said with every letter of the sincere word while staring right into my eyes.

Napabuntong hininga na lang si Tito dahil sa mga sinabi ni Paul na kahit ako ay nabigla pero sa kabilang banda ay labis labis din na tuwa ang dinulot sa akin niyon.

“Gusto kong makilala ang pamilya mo at gusto ko din silang makausap tungkol dito sa pinapasok nyong relasyon.”

“Why not we go there and meet the family of my darling?” Masayang wika ni Paul.

Nakahinga naman ako ng maluwag. Alam ko naman sa sarili ko na kilala ko ang pamilya ko. Alam kong susuportahan ako ng pamilya ko kung sakaling magtapat man ako sa kanila tungkol saming dalawa ni Paul.

EPILOUGE: THE FINALE

NAGTUNGO ako ng walk in closet nang makaakyat ako sa silid ni Paul upang libangin muna sandali ang sarili dahil wala pa naman ang mga magulang ko na hinihintay namin.

Habang inililibot ko ang paningin ay may nahagip ang aking mga mata. Kinuha ko ang maliit na kahon sa pinakasulok ng kanyang damitan. Binuksan ko iyon at nakita ko duon ang isang bungkos ng mga larawan.

Nawala sa isip ko na posibleng magalit sa akin si Paul sa ginagawa ko ngayon. Magpapaliwanag na lang ako kapag nakita nya ako.

Sinilip ko na lang isa isa ang larawang iyon na hindi pa din kumukupas. Kuha siguro iyon nuong bata pa sya ngunit nakunot ang noo ko dahil parang ginupit iyon at pakiwari ko’y may kasama sya sa litrato. Hindi ko na lang pinansin at nagpatuloy na lang sa pagtingin ng mga iyon.

Isinauli ko na lang lahat ng iyon sa loob ng kahon nang matapos kong silipin pero may isa pang kahon akong nakita duon kaya bahagyang hinawi ko ang mga damit sa bahaging iyon saka kinuha ang kahon at binuksan.

Wala iyong laman maliban sa isang litrato na parang ginupit din. Larawan iyon ni Paul na may bakas ng ngiti sa labi.

Napangiti na lang ako habang pinakatititigan ang bata nyang hitsura. Habang tinitignan ko ang larawang iyon ay bigla namang sumakit ang ulo ko. Napangiwi ako sa sakit nun. Pakiramdam ko may kakaiba sa larawang iyon. Pakiwari ko’y nakita ko na ang kabiyak ng larawan ito. Hindi ko lang matandaan kung saan.

Ipinilig ko na lang ang ulo saka hinalungkat ulit sa isang kahon ang kabiyak ngunit wala naman duon.

“Babe?” Narinig kong pagtawag sa akin ni Paul.

Agad na naibulsa ko ang larawan na hawak saka mabilis na inayos ang mga kahon.

“Nandito ako, Paul.” Usal ko.

“What are you doing here?” May ngiting sambit nya.

“Pasensya ka na kung hindi ako nagpaalam.”

“Kung iniisip mo na nililimitahan kita dito sa bahay, sinasabi ko sayo na hindi.”

“Hindi ko lang maiwasang hindi manibago dahil kahit papaano may nagawa din ako. Kahit pa na may nakakahiya akong nakaraan, tinanggap mo pa din ako.”

“Akala ko ba kakalimutan na natin ’yon?”

Napabuntong hininga na lang ako saka lumapit sa kanya.

“Bakit mo pala ako tinatawag?”

“Nandyan na kase sila mama sa baba. Hinahanap ka.”

Napangiti na lang ako sa itinawag nya sa nanay ko. Napagtanto ko na kami pa din pala talaga ang mamanhikan sa pamilya niya.

“Susunod na ako. Maghihilamos lang ako.”

“Okay. Sabihin ko na lang kay mama.”

Lalo namang lumawak ang ngiti na ginuguhit ng labi ko sa aking mukha.

Hinanap ko ang bag ko at hinalungkat ang sipilyo duon. Habang naghahalungkat ay may nakita akong zipper sa loob ng bag ko.

“Ngayon ko lang ’to nakita ah,” Usal ko.

Binuksan ko naman iyon kung may naitabi na ba akong gamit duon dahil baka hindi ko lang maalala na may zipper naman talaga duon. May isang  piraso ng nakatuping papel duon at halos mukhang luma na.

Kinuha ko na lang iyon saka naupo sa sofa. Binuklat ko iyon para tignan. Nahulog sa sahig ang isa pang piraso ng papel kaya dali ko namang pinulot iyon. Piraso iyon ng isang larawan na may sulat sa likod ngunit putol ang sulat kaya binaliktad ko.

Halos mabuwal ako sa aking kinauupuan nang makita ang bagay na iyon. Kung hindi ako nagkakamali ay kabiyak iyon ng larawan.

Agad na dinukot ko sa bulsa ang larawan at ipinagkabit iyon. Napapikit na lang ako nang bigla na namang sumakit ang ulo ko.

“Bakit nasa bag ko ’to?” Nagtatakang wika ko sa sarili.

Hindi ko naman makilala kung sino ang batang nasa larawang kabiyak ng larawang meron si Paul.

“Ayos ka lang ba, babe?” Pagtatanong ng aking nobyo nang bumalik ito.

“O-Oo,” Tanging sagot ko na lamang saka mabilis na ibinulsa ang magkabiyak na litrato.

“Tara na sa baba,”

Nagpahintay na lang ako sa kanya habang naghihilamos at nang matapos ay bumaba na lang kaagad kami para samahan na ang mga magulang namin.

Nasilayan ko naman ang masayang paguusap ng mga ito na labis ding nagpagalak sa akin.

Naluluha ang mga matang yumakap ako ng mahigpit sa mga magulang ko dahil sa wakas ay nakita ko na din ulit sila.

Naupo na lang kaming dalawa at hinayaan na lang ang kasintahan habang ipagsasakilop ang mga kamay namin.

“So, let’s talk about our sons. I am not even sure about the relationship they are telling me. Gusto ko lang ng kasiguraduhan dahil dito sa pinapasok nilang dalawa.” Pangunguna ni Tito Kiven.

“Nako, wala ng dapat pang pag-usapan. Simula nung ipakilala sa amin ni Cy itong si Paul, wala na kaming naging pagtutol. Kaya pumapayag kami na maging boyfriend ng anak namin si Paul.” Mataray na sabi ni Mama.

Palaban ang aking ina. Palihim na lamang akong natawa sa inakto ng aking ina.

“Si Paul na din ang nagpaalam sa amin na liligawan nya ang anak namin,” Sambit ni Papa.

Napatingin naman kaagad ako sa katabi kong nobyo dahil wala akong matandaan na niligawan nya ako bagkus ako pa nga itong nanligaw sa kanya ngunit nginitian lang ako nito na para bang wala na syang magagawa dahil nahuli ko na sya.

“Hon, it’s no big deal naman. Matagal na din nasabi sakin ito ng anak natin.”

Nagtatakang napatingin ako sa aking kasintahan. Wala akong alam tungkol sa lahat ng bagay na ginagawa nya.

“And you don’t even dare to tell me?” Gulat na wika ni Tito Kiven sa asawa.

Piste, mukhang mahihirapan yata kaming kumbinsihin ang daddy ni Paul.

“Dad, you don’t have to worry about us. Marami na kaming pinagdaanan ni Cy. Especially Cy, whos is fighting for me from the very beginning and no doubt would make its way to stop me from loving this person beside me.”

“Kung sabagay matagal na naman akong may hinala sa totoong pagiging malapit ninyong dalawa.” Sabi nito at kasabay nun ang pagpapakawala ng malalim na hininga.

“Mukhang wala na talaga akong magagawa. Sa kuya mo na lang ako aasa ng magiging apo namin ng mama mo.”

“Kung gusto mo, dad, gagawa na kami ngayon.”

“Stop it, son. We all know that any one of you, can’t bear a child.”

“I know. It’s just some figure of expression.” Natatawang turan ni Paul sa ama.

Napalitan naman ng katuwaan ang awra ni Tito Kiven nang matanggap na nya ang lahat sa amin pati na din sa sariling anak.

“Ma, may gusto lang po sana akong malaman?” Pang-aagaw ko sa atensyon nya habang kinakausap si Tita Jen.

Pinaghalong kaba at pagaalinlangan ang dumadapo sakin ngayon dahil ayaw kong pangunahan ang nararamdaman ko.

“Ano ’yon, anak?”

Dinukot ko sa bulsa ang litrato at unang inilapag sa mesita ang larawan ni Paul.

“Oh! That’s Paul when he is little but look at him now, mas matangkad pa sakin. Anyways, where did you get that?” Masayang wika ni tita.

“How’d you get it, babe?”

“Nalagay ko kase sa bulsa ko kanina nung dumating ka.”

Naguguluhan ako sa nangyayare. Hindi ko maisip kung bakit nasa akin ang kabiyak ng litrato at kung sino ba ang batang iyon.

Sunod ko namang inilapag ang larawan ng isang bata.

“Saan mo nakita ’to, babe? Ang tagal ko na ’tong hinahanap.” Gulat nyang sabi na nasa tabi ko sabay kuha sa larawang inilapag ko na animo’y hindi makapaniwala.

Mababakas sa kanya ang pagkamangha habang sinisipat ang larawang iyon.

Nakita kong nagkatinginan ang mga magulang ko sa ginawa kong iyon.

“Ma, bakit nasa akin ’tong kabiyak? Sino po ba itong nasa picture?”

“What do you mean, babe? You mean, nasa iyo ’to?”

Tumango na lang ako bilang kasagutan ko sa tanong nya.

“Ma, bakit wala akong maalala tungkol dito?” Pagsusumamo ko dahil sa sagot na gusto kong makuha.

“ARAY!” Usal ko nang bigla na namang sumakit ang ulo ko. Napahawak kaagad ako duon sa sobrang sakit.

“What’s happening, babe? Are you alright?” Natatarantang usal ni Paul habang inaalo ako.

Agad na lumapit sa kinauupuan ko ang aking ina at naupo sa aking tabi habang tinutulungan akong himasin ang masakit kong ulo.

“Pa, anong gagawin natin? Sumasakit na naman ang ulo ni Cy.”

“Ma, anong nangyayare? Ma, sagutin nyo ko.”

“Ikaw ang nasa larawan na iyan, anak.”

Napatitig naman ako ng husto sa mukha ng aking ina. Labis naman akong naguguluhan. Halos lahat kami nagulantang sa sinabing iyon ni mama.

“B-Bakit? Papaanong naging ako ang batang nasa picture?”

“Ibig mo bang sabihin na si Cy yung batang palaging nagpupunta dito sa amin nung bata pa sya?” Naguguluhan ding sabi ni Tita Jen.

“Ma, naguguluhan ako.” Naiiyak ko ng turan.

“Nagka-amnesia ka, anak.”

“H-Huh? P-Paano?”

“Pasensya ka na, anak, kung inilihim namin sayo ang lahat ng ito. Ayaw ka lang naming masaktan.”

“Bakit naman po ako masasaktan?”

“Panahon na din siguro para malaman mo.” Wika ng aking ina sabay humigit ng hangin.

“Pauwi na tayo nuon sa probinsya nang maaksidente ang sinasakyan nating bus. Nahulog tayo nuon sa bangin at halos wala kaming magawa ng papa mo kundi isipin ang kapakanan at kaligtasan mo, Anak.”

“Labis din kaming nagpapasalamat dahil ibinalik ka nya at hindi ka nawala sa amin pero hindi na sa alaalang meron ka. Kaya pinili namin ng papa mo na, hindi na lang ipaalala sayo ang lahat dahil bata ka pa naman nuon at ayaw namin makitang nahihirapan ka.”

“Nagpapasalamat din kami sa panginoon dahil nakaligtas kami ng mama mo kase kung hindi, hindi namin malalaman kung anong mangyayare sayo kapag nagkataon na nawala din kami.” Wika ni Papa habang pinipigilan ang sariling umiyak.

Nabalot ng katahimikan ang buong bahay at tanging mga hikbi lang namin ang maririnig dahil sa rebelasyon na sinasabi sa amin ni mama ngayon.

“Ayaw ko ng banggitin sayo ang tungkol sa bagay na iyon dahil alam kong sasakit ang ulo mo sa mga sasabihin ko. Patawarin mo kami ng Papa mo.”

Mahigpit na yakap ang mabilis na iginawad ko sa aking ina. Labis akong nasisiyahan dahil pinili nilang mabuhay ako gayong muntikan na akong mawala sa kanila pati na din sila. Kung di rin nila ako binuhay, wala din siguro ako sa bahay na ito na dati ko na palang napuntahan.

“Ma, mahal ko po kayo ni Papa. Hindi ko po magagawang magalit sa inyo.” Usal ko habang nakayakap sa aking ina.

Hinarap ko naman ang kasintahan na kanina pa din pala umiiyak.

“Babe, I never thought that it was you all along. I didn’t even notice it.”

“Bakit umiiyak ka din?”

“Umiiyak ako dahil sa isiping nasaktan ko yung nag-iisang tao na sobra kong pinahalagahan ng matagal na panahon. Hindi ko alam na ikaw pala ang batang ’yon. I’m sorry, babe.”

“Glenda, why you didn’t tell us everything about this? Bakit hindi namin nalaman na si Cy na pala ang batang iyon? Sana natulungan namin kayo.” May pagtatampong usal ni Tita Jen kay mama.

“Ayaw ko ng makaabala pa kaya mas pinili kong putulin na lang ang komunikasyon ko sa inyo. Alam ko din na pinapahanap nyo ang anak ko pero nung mga panahon kase na iyon ay nagpapagaling ang anak namin at ayaw kong lumala ang sakit nya. Pasensya na.”

“Hindi nga din namin inaasahan na si Paul na pala ang batang palaging kalaro ng anak namin noon.” Dugtong pa ng aking ina.

“It’s fine. We understand.” Wika ni Tita Jen kay mama.

“How’s the feeling of being back together, my son?” Pagtatanong ni Tito Kiven.

“Now, I feel relieved because I can finally let go of my past and start this present then make future with my long lost best friend, who is my life now.” Sinasabi nya iyon habang direktang nakatingin sa mga mata ko.

“I love you, Cypress Sevilliano-Montero,”

“Masyado pa kayong bata para ikasal na dalawa,” Gulat na may pagtutol na wika ni Papa na amin namang tinawanan.

“Why not? They’re really suit to each other. Hindi nyo alam kung gaano nangulila ang anak namin dyan sa anak nyo ’no.” May pabirong panunumbat ni Tita Jen sa magulang ko.

Napangiti na lang ako sa nagaganap ngayon sa aming lahat. Napuno ang bahay ng masisiglang tawanan at biruan ng aming mga magulang.

“Well, then let’s celebrate this another milestone of our lives,” Asik ni Tito Kiven.

Habang nagkakasiyahan ang mga magulang namin ay inaya naman ako ni Paul na magtungo sa pool area.

“We’ve lost each other but we find each other. Halos ang tagal ko ding hindi naghanap ng bagong kaibigan dahil sayo. Hindi ko din napansin na yung batang sobrang pinahalagahan ko dati ay nasa tabi ko na pala pero bakit hindi man lang kita nakilala.” Sabi nya habang nakayakap sa aking likuran. Marahan ko na lang isinandal ang sarili sa kanya.

“Hindi mo na ako naalala dahil pinaggugupit mo yung pictures natin nung bata pa tayo kaya paano mo ko makikilala.” Wika ko habang nililingon sya.

“Siguro tayong dalawa talaga ang para sa isa’t isa. Mabuti na lang ibinalik ka ulit sa akin ng tadhana. Kung hindi, mawawala ka pa ulit sakin at ayaw ko ng mangyare iyon.”

“Siguro kung hindi tayo nagkabalikan, hindi ko din malalaman ang lahat ng ito.”

“Babe, I want to show you something.”

“Ano naman ’yon?”

“Ipapakita ko sayo kung saan ko tinabi yung mga ginupit kong pictures mo.”

“Bakit mo pala ginupit?”

“Wag ka sanang magagalit sakin kase nung ginupit ko ’yon pinangako ko sa sarili ko na hindi ko na iisipin ang batang iyon at sinabi ko din sa sarili ko na kakalimutan ko na sya but it turns out na ikaw pala iyon.”

Nagtungo kami ng kanyang silid at gumiya sa closet nya. Nakita kong may kinuha pa sya duong isang maliit na kahon malayo sa kahon na nasilip ko kanina. Dinala nya iyon sa kama habang ako ay nakasunod lang.

“Tell me, paano ko makakalimutan ang cute na batang ’yan? Sa sobrang cute at masayahin nya hindi ko tuloy napigilan sabihin sa sarili ko nuon na balang araw magiging akin din sya na nagkatotoo naman at ikaw ’yon.”

“Dominante ka pala, crush.” Natatawang wika ko.

“Look, ang cute natin dito,” Pagpapakita nya ng isa pang larawan na pinagkabit nya.

“Anong meron sa picture na ’yan?”

“9th Birthday ’yan ni Kuya at tayong dalawa ’yung pinili ng clown para maging volunteer props. Nung una ayaw ko pa pero nang makita kong masaya ka ay pumayag na lang din ako.”

“Itong picture, bakit nag-iisa lang ’to sa kahon?” Pagtutukoy ko sa larawang dinala ko kanina na puno ng rebelasyon.

“Hindi ko kase mahanap kung nasaan yung kabiyak kaya hiniwalay ko. Hindi ko din naman matandaan na binigay ko sayo yung kabiyak but this picture is really mean to me,”

“Bakit naman?”

“Cause this is the day I finally found and decided that I’m going to love this cute boy,”

“Alam kong ako ’yung nasa picture. Pasensya ka na kung wala akong maalala.”

“Okay lang. Hindi mo naman kailangan pilitin ang sarili mo para lang maalala ang lahat ng nangyare nuong mga bata pa tayo pero alam mo ba, sobrang saya ko dati nung naging kapitbahay ka namin. Halos palagi kitang dinadala dito sa bahay kahit pa ayaw mo. Hindi ako uuwi ng bahay hangga’t hindi kita nasasama. Minsan napapagalitan na nga ako kase akala nila tita nawawala ka na pero di nila alam na kinuha ko yung anak nila.”

“Grabe ka sakin. Dinudukot mo ko ng palihim sa mga magulang ko para lang iuwi dito sa bahay nyo.” Natatawa kong sabi.

“Kung alam mo lang kung gaano ako nasaktan noon nung umalis kayo,” May lungkot sa tono nyang sabi.

“Alam ko na ’yan,”

“How did you know?”

“Kinuwento na sa akin ni Manang ang kabataan mo. Hindi ko naman alam na ako pala yung batang tinutukoy nya na palagi mong dinadala dito sa bahay nyo.”

“Hindi ko na pala kailangan mag-kuwento. Naunahan na pala ako ni Manang.”

“Paano ka nakaramdam kaagad ng feelings nun? Ang bata mo pa.”

“Hindi ko nga din alam. Baka dahil din sa sobrang cute mo kaya nabihag ako. Sobrang masiyahin mo din kase dati kaya siguro napamahal ako ng sobra sayo. Simula nun hindi ko na nagawang tumingin pa sa iba kase hindi pa ako handang pakawalan yung damdamin ko para sayo nung mga bata pa tayo.”

“Magmula nuon hanggang ngayon walang naging laman ang puso’t isipan kundi ikaw lang. Hindi ka nga naaalis sa isipan ko kahit pa sa tuwing babalakin kong kalimutan ka.”

Pinagmamasdan ko lang sya habang nagkukuwento sa akin ng mga pinagdaanan nya nung mga panahong nagkahiwalay kami.

“Nakakahiya ’no. Yung kabataan ko.” Sabi nya habang kumakamot sa sariling batok.

“Kaya pala ang gaan ng pakiramdam ko sayo nuong una tayong magkakilala. Iyon din kase yung araw na una akong nahulog sayo. Akalain mo dalawang beses akong napahamal sayo.” Bulalas nya pa.

“Mas malandi ka pa pala kaysa sakin. Biruin mo ’yon, under mo na pala ako dati pa.”

“You’re not my under. You’re my bottom.” Sabi nya sabay kinindatan ako with matching kagat labi.

Agad ko naman syang sinuway. Nang-aya ako na bumaba na lang at samahan ang mga magulang namin sa pagsisiya nila sa pagkikitang muli.

“I’m about to call you. Mabuti na lang pababa na kayo. Halika na kayo rito.” Wika ni Tita Jen.

“Bakit po?” Pagtatanong ko.

“May box kase dito na pinadala para daw sayo, Anak.” Napangiti naman ako sa sinambit ng soon-to-be-nanay ko na din sa akin.

Nagtataka naman ako kung sino naman ang nagpadala nuon. Kaya nagmadali na lang kaming dalawa na daluhan ang pamilya namin sa sala.

“Buksan mo na, anak.” Puno ng excitement na sabi ni Mama. Yung mama ko talaga.

Ang gulo pero ang sarap sa pakiramdam na magkakaroon ako ng dalawang mama at papa. Sana.

“Parang wala namang laman.” Turan ko nang buhatin ko ang medyo malaking box na nasa ibabaw ng mesita.

Nakunot naman ang noo ko nang mabuksan ko iyon dahil isang sobre lang ang tanging nanduon.

“Ang laki ng kahon tapos ayan lang yung laman.” May pagkaumay na sabi ni Papa.

“Ano kaya ’to?” Kunot noo kong sabi.

“Baka sulat ’yan para sayo galing sa kabit mo, babe.” Pagbibiro nya.

“Sira ka.” Natatawa kong usal sa kasintahan.

Dahil sa labis na ako, kaming nagtataka ay binuksan ko na lang ang sobre at binuklat ang papel na nakalagay duon. Parehas naman naming binasa iyon ng tahimik ni Paul.

“Ano daw ang sabi?” Pakikiusyoso ni Mama.

Nanlaki naman ang dalawa kong mata dahil sa nababasa ko ngayon.

“Galing ito kay author.” Masiglang wika ko.

“Huh? Ano daw sabi nya?” Si Papa.

“Ang sabi dito ihanda daw ang mga sarili dahil pinaplano na daw nya ang susunod na libro. Ibig bang sabihin may sequel ang Dorm Of Mistake?” Panghuhula ko.

“You mean season two, babe?”

“Yes,”

“Wow! That’s a great news.” Natutuwang usal ni Tito Kiven.

“Matutuloy pa natin yung pagmamahalan natin, babe.” Nagagalak kong sabi.

“Tandaan mo ito, may sequel man o wala, mamahalin pa rin kita. Kahit pa sabihin nating dito na magtatapos ang kwento natin, I will still love you until the last thread of my breath, my baby.” He said while caressing my chin.

“Let’s take a picture together as a family,” Suhestyon ni Paul habang inaayos ang camera sa tripod.

“Sama na kayo, manang.” Usal ni Tita Jen sa mga katulong.

“Wag na kayong mahiya parte na din kayo ng pamilya namin. The End na. Kaya para sa huling pagkakataon, may exposure man lang kayo.” Dugtong pa ni Tita Jen.

Sinet na ni Paul iyon sa three second timer saka mabilis na pumuwesto sa tabi ko at yumakap sa akin.

“THREE,”

“TWO,”

“ONE,”

“SMILE,”

Then a picture has been captured. A picture with full of memories. Memories that can be told and brought back, telling a story what was happened in that scenic time.

Sobrang saya ng araw na ito at wala ng mas hihigit pa sa saya na nararamadaman ko nang malaman ko na tanggap ako ng mga taong unang nagmahal sa akin. Tanggap nila ako sa kabila ng pagiging ganito ko at isa pa sa ipinagpapasalamat ko ay ang pagtanggap nila sa relasyon naming dalawa ni Paul.

Sa dinamirami ng dinanas kong paghihirap ay di ko inaasahan na mapapalitan din pala iyon ng naguumapaw na kasiyahan. Kasiyahan na bubuuin ko kasama si Paul. Alam ko na mahabang panahon pa ang gugugulin namin para patatagin ang relasyon naming nuon pa lang ay matibay na. Biruin nyo ’yon, yung taong mahal ko, mahal na pala ako simula bata palang ako. ’Yon nga lang nagka-amnesia ako pero hindi ko na naman minasama iyon.

Ang mahalaga ay ang ngayon, ngayon na kasama ko sya, ngayon na sabay kaming mangangarap at ngayon na pareho naming paplanuhin ang hinaharap. Hinihiling ko din na sana kami na talaga ang para sa isa’t isa sa buhay na ito. Natagpuan ko ang kasiyahan ko sa daan na punong puno ng balakid at sa daan din na iyon ay duon ko rin nahanap ang katagang pagiging matapang.

Mahal na mahal kita, PAUL MONTERO.

I know what you feel, guys. Kahit ako naiiyak dahil tapos na pero huwag kayong mag-alala nagpadala ng sulat si author at sabi ko nga may sequel itong story. Keep safe, everyone and always have a nice day. Salamat sa pagsubaybay sa kwento naming dalawa ni Paul.

Paano ba iyan hanggang dito na lang. Hanggang sa muli nating pagkikita sa imahinasyon ninyo. Paalam na sa inyong lahat.

𝒯ℋℰ ℰ𝒩𝒟

DEDICATION

𝑌𝑜𝑢𝑟 𝑀𝑎𝑛𝑔𝑎𝑔𝑎𝑤𝑎 𝑖𝑠 ℎ𝑒𝑟𝑒. 𝑆𝑜, 𝑦𝑜𝑤𝑛, 𝑢𝑛𝑎 𝑠𝑎 𝑙𝑎ℎ𝑎𝑡 “𝑇𝑌𝑆𝑀” 𝑠𝑎 𝑙𝑎ℎ𝑎𝑡 𝑛𝑔 𝑎𝑝𝑝𝑟𝑒𝑐𝑖𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑢𝑝𝑝𝑜𝑟𝑡. 𝑆ℎ𝑎𝑟𝑎𝑤𝑡 𝑛𝑎 𝑑𝑖𝑛 𝑠𝑎 𝑙𝑎ℎ𝑎𝑡 𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑔𝑏𝑎𝑠𝑎 𝑛𝑔 𝑠𝑡𝑜𝑟𝑦 𝑛𝑎 ’𝑡𝑜. 𝐹𝑙𝑒𝑥 𝑘𝑜 𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑢𝑙𝑖𝑡, 𝑛𝑎𝑘𝑎 “𝑂𝑛𝑒 𝐾” 𝑟𝑒𝑎𝑑𝑠 𝑛𝑎 𝑡𝑎𝑦𝑜, 𝑚𝑔𝑎 𝑚𝑎𝑚𝑏𝑎𝑏𝑎𝑠𝑎 𝑘𝑜.

𝑁𝑎𝑔𝑝𝑎𝑝𝑎𝑠𝑎𝑙𝑎𝑚𝑎𝑡 𝑎𝑘𝑜 𝑠𝑎 𝑙𝑎ℎ𝑎𝑡 𝑛𝑔 𝑚𝑔𝑎 𝑠𝑢𝑚𝑢𝑝𝑜𝑟𝑡𝑎 𝑠𝑎 “𝐷𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑀𝑖𝑠𝑡𝑎𝑘𝑒𝑠”. 𝐴𝑙𝑠𝑜 𝑡𝑜 𝐺𝑜𝑑 𝑘𝑎𝑠𝑒 𝑘𝑢𝑛𝑔 ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑛𝑦𝑎 𝑎𝑘𝑜 𝑏𝑖𝑛𝑖𝑔𝑦𝑎𝑛 𝑛𝑔 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒, ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑚𝑎𝑏𝑢𝑏𝑢𝑜 𝑎𝑛𝑔 “𝐷𝑂𝑀” 𝑠𝑎 𝑎𝑘𝑖𝑛𝑔 𝑖𝑠𝑖𝑝𝑎𝑛. 𝑊𝑖𝑡ℎ𝑜𝑢𝑡 ℎ𝑖𝑚, ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑘𝑜 𝑑𝑖𝑛 𝑠𝑖𝑔𝑢𝑟𝑜 𝑚𝑎𝑡𝑎𝑡𝑎𝑝𝑜𝑠 𝑖𝑡𝑜. 𝑃𝑎𝑠𝑒𝑛𝑠𝑦𝑎 𝑛𝑎 𝑑𝑖𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑔 ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑎𝑘𝑜 𝑛𝑎𝑘𝑎𝑘𝑎𝑝𝑎𝑔-𝑖𝑛𝑡𝑒𝑟𝑎𝑐𝑡 𝑠𝑎 𝑖𝑛𝑦𝑜. 𝑊𝑎𝑙𝑎 𝑘𝑎𝑠𝑒 𝑘𝑎𝑚𝑖𝑛𝑔 𝑖𝑛𝑡𝑒𝑟𝑛𝑒𝑡 𝑐𝑜𝑛𝑛𝑒𝑐𝑡𝑖𝑜𝑛. 𝑈𝑚𝑎𝑎𝑠𝑎 𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑎𝑘𝑜 𝑠𝑎 𝑝𝑎-𝑙𝑜𝑎𝑑 𝑙𝑜𝑎𝑑, 𝑔𝑎𝑛𝑦𝑎𝑛. 𝑃𝑎𝑠𝑒𝑛𝑠𝑦𝑎 𝑛𝑎 𝑑𝑖𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑡𝑎𝑡𝑎𝑔𝑎𝑙𝑎𝑛 𝑎𝑘𝑜 𝑠𝑎 𝑝𝑎𝑔-𝑢𝑝𝑑𝑎𝑡𝑒 𝑛𝑔 𝑚𝑔𝑎 𝑏𝑎𝑔𝑜𝑛𝑔 𝑐ℎ𝑎𝑝𝑡𝑒𝑟𝑠. 𝑃𝑜𝑜𝑟 𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑘𝑎𝑠𝑒 𝑠𝑖 𝑎𝑢𝑡ℎ𝑜𝑟 𝑏𝑢𝑡 𝐼 ℎ𝑎𝑣𝑒 𝑑𝑟𝑒𝑎𝑚𝑠 𝑛𝑎𝑚𝑎𝑛.

𝑁𝑎𝑡𝑎𝑝𝑜𝑠 𝑘𝑜 𝑎𝑛𝑔 𝑠𝑡𝑜𝑟𝑦 𝑛𝑎 𝑖𝑡𝑜 𝑑𝑎ℎ𝑖𝑙 𝑠𝑎 𝑖𝑛𝑦𝑜. 𝑀𝑎𝑠 𝑙𝑎𝑙𝑜 𝑡𝑢𝑙𝑜𝑦 𝑎𝑘𝑜𝑛𝑔 𝑛𝑎-𝑖𝑛𝑠𝑝𝑖𝑟𝑒𝑑 𝑔𝑢𝑚𝑎𝑤𝑎 𝑝𝑎 𝑛𝑔 𝑠𝑡𝑜𝑟𝑦 𝑘𝑎ℎ𝑖𝑡 𝑛𝑎 𝑚𝑖𝑛𝑠𝑎𝑛 𝑎𝑦 𝑡𝑖𝑛𝑎𝑡𝑎𝑚𝑎𝑑 𝑎𝑘𝑜 𝑔𝑢𝑚𝑎𝑤𝑎. 𝑇𝑜 𝑏𝑒 ℎ𝑜𝑛𝑒𝑠𝑡, 𝐼 𝑎𝑙𝑚𝑜𝑠𝑡 𝑔𝑎𝑣𝑒 𝑢𝑝 𝑡𝑜 𝑝𝑢𝑟𝑠𝑢𝑒 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑠𝑡𝑜𝑟𝑦 𝑏𝑢𝑡 𝑤ℎ𝑒𝑛 𝐼 𝑟𝑒𝑚𝑒𝑚𝑏𝑒𝑟 𝑚𝑦 𝑚𝑎𝑚𝑏𝑎𝑏𝑎𝑠𝑎, 𝑠𝑎𝑏𝑖 𝑘𝑜 𝑠𝑎 𝑠𝑎𝑟𝑖𝑙𝑖 𝑘𝑜 “𝐴𝑦, 𝑑𝑖 𝑑𝑎𝑝𝑎𝑡 𝑎𝑘𝑜 ℎ𝑢𝑚𝑖𝑛𝑡𝑜 𝑘𝑎𝑠𝑒 𝑚𝑎𝑦 𝑛𝑎𝑔ℎ𝑖ℎ𝑖𝑛𝑡𝑎𝑦 𝑠𝑎 𝑎𝑘𝑖𝑛. 𝑀𝑎𝑦 𝑠𝑢𝑚𝑢𝑠𝑢𝑏𝑎𝑦𝑏𝑎𝑦 𝑠𝑎 “𝐷𝑂𝑀”. 𝐻𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑘𝑜 𝑑𝑎𝑝𝑎𝑡 𝑠𝑖𝑙𝑎 𝑝𝑎𝑎𝑠𝑎ℎ𝑖𝑛 𝑎𝑡 𝑝𝑎𝑔ℎ𝑖𝑛𝑡𝑎𝑦𝑖𝑛 𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑡𝑎𝑔𝑎𝑙.“

𝑆𝑜, 𝐼 𝑚𝑎𝑑𝑒 𝑢𝑝 𝑚𝑦 𝑚𝑖𝑛𝑑 𝑡𝑜 𝑓𝑖𝑛𝑖𝑠ℎ 𝑘𝑎𝑠𝑒 𝑚𝑎ℎ𝑎𝑙 𝑘𝑜 𝑘𝑎𝑦𝑜. 𝑁𝑎𝑏𝑎-𝑏𝑙𝑎𝑛𝑘𝑜 𝑛𝑎 𝑎𝑘𝑜 𝑠𝑎 𝑠𝑎𝑠𝑎𝑏𝑖ℎ𝑖𝑛 𝑘𝑜. 𝑊𝑒𝑙𝑙, 𝑖𝑠𝑎 𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑚𝑎𝑛 𝑎𝑛𝑔 𝑝𝑖𝑛𝑎𝑘𝑎𝑔𝑢𝑠𝑡𝑜 𝑘𝑜 𝑎𝑦 𝑚𝑎𝑔𝑝𝑎𝑠𝑎𝑙𝑎𝑚𝑎𝑡 𝑡𝑎𝑙𝑎𝑔𝑎 𝑠𝑎 𝑖𝑛𝑦𝑜. 𝐻𝑎𝑛𝑔𝑔𝑎𝑛𝑔 𝑠𝑎 𝑠𝑢𝑠𝑢𝑛𝑜𝑑. 𝑀𝑖𝑛𝑠𝑎𝑛 𝑚𝑎𝑛 𝑡𝑎𝑦𝑜 𝑚𝑎𝑔𝑘𝑎𝑢𝑠𝑎𝑝 𝑜 𝑤𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑝𝑎𝑔𝑘𝑎𝑘𝑎𝑡𝑎𝑜𝑛 𝑛𝑎 𝑚𝑎𝑔𝑘𝑎𝑢𝑠𝑎𝑝, 𝑠𝑎𝑛𝑎 𝑎𝑦 𝑝𝑎𝑡𝑢𝑙𝑜𝑦 𝑛𝑖𝑛𝑦𝑜 𝑝𝑎 𝑑𝑖𝑛 𝑎𝑘𝑜𝑛𝑔 𝑠𝑢𝑝𝑜𝑟𝑡𝑎ℎ𝑎𝑛.

𝑀𝑎𝑟𝑎𝑚𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑎𝑙𝑎𝑚𝑎𝑡, 𝑀𝑔𝑎 𝑀𝑎𝑚𝑏𝑎𝑏𝑎𝑠𝑎 𝑘𝑜.