<daddy’s little monster>

daddy’s little monster

(theoddeus)

This book is a work of fiction. Names, characters, some places & incidents are products of author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to actual events, places, or persons, living or dead, is entirely coincidental.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced in any form or by any electronical & mechanical means including information storage & retrieval systems without permission in writing from the publisher, except by a reviewer,who may quote brief passages in a review.

---

*Note: There will be no portrayers. It’s just your pure imaginations.

fate can do bad things too

one

“Doc, gising na po ang bata!” narinig ko ang masayang sigaw ng nurse sa aking gilid.

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko dahil nabubulag ako sa liwanag. Puting puti ang ceiling at malamig ang hangin, siguradong nasa hospital ako.

Hindi ako makagalaw ng maayos dahil may mga apparatus na nakalagay sa katawan ko. I didn’t recall what happened. Hindi ko alam…

Shit!

Tatayo sana ako ngunit pinigilan ako ng mga nurse sa magkabilang gilid.

“H’wag ka munang gumalaw, sasakit ang katawan mo,” sabi ng nurse sa akin.

Ramdam ko nga ang mga aparato sa aking katawan. Balot na balot ako nito, maging ang aking mukha ay may benda. Kahit medyo lang akong nakatayo ay nakita ko, pati ang mga paa ko ay may benda rin.

“A-Ano pong nangyari? Bakit po ako nandito sa hospital?” I asked.

Naguguluhan talaga ako dahil wala akong maintindihan. Andami kong naririnig na kung ano ano, at naririndi ang mga tainga ko.

Bigla akong napaiyak dahil sumasakit ang magkabilang tainga ko. It’s like ringing, vibrating with all force!

“Doc, doc! Ang bata!” sabi ng nurse.

Nakita ko ang doctor na may inutos sa isang nurse kaya ito’y lumabas ng room. Gumagalaw ang lahat ng nakapaligid sa akin kaya pati ang mata ko ay nairita na.

Hindi ko na alam ang susunod pang nangyari. The white surrounding suddenly became dark.                                                          Medyo hilo pa ako noong nagising ako. Tumingin ako sa paligid at wala akong nakitang ibang tao kundi ang isang babae rito sa aking paanan, natutulog.

“H-Hello?” bati ko.

Unti-unti niyang inangat ang kanyang ulo, at inayos niya ang kanyang buhok. Nang makita ko kung sino iyon ay napangiti ako ng pagod.

“Tita Andrea…”

“Ano, Djanne (da-yan)? May masakit ba sa’yo?” tanong niya sa akin, habang sinasalat niya ang katawan ko.

“W-Wala naman po.”

“That’s great,” sagot niya.

Malungkot ang ngiti niya sa akin, at pinindot niya ang button sa aking kanan. Iyon ay para yata sa mga nurses, para pumunta rito.

“Ano po palang nangyari? Hindi ko po maalala kung bakit ako narito,” sinipat ko ang buong paligid.

Naramdaman ko rin ang mga aparato sa aking katawan. Pati rin ang dextrose na nakakabit sa aking kamay. Napahawak ako roon.

Oh gosh, anong nangyari sa akin?

“H’wag kang masyadong mag-isip, Djanne. Sasakit ang ulo mo…” hinimas ni Tita ang buhok ko.

Tumango lang ako, at kinagat ang labi. Nararamdaman ko nga. Kumikirot ang ulo ko sa pag-iisip ng kung ano-ano. Pumipintig ito ng kaunti kaya napapikit ako.

Kasabay ng paghupa ng kirot ang pagpasok ng mga nurse, at isang doktor. Pinisil ni Tita ang kamay ko bago pa siya pumunta sa doktor at kausapin ito. Ang dalawang nurse naman ay tinitignan at chinecheck ako.

Bakit hindi nga pala si Mommy ang nandito? I’m sure si Daddy, hindi makakapunta kasi yung kompanya namin, masyado nang malaki para iwan. Pero si Mommy…

Nanlaki ang mata ko ng kumirot muli ng sobra sobra ang aking ulo. Napasigaw ako sa sobrang sakit, at hinawakan ko ito ng dalawa kong kamay.

“Mommy, Mommy!”

“Anak, mag-duck ka!”

“Mommy, babangga na tayo!”

“Djanne, tatandaan mo… mahal na mahal kita. Kayo ng Daddy mo, I love you so, so much. You are the blessing of my life.”

My world suddenly shuttered and turned darker.                                                     Gising man ako, parang lantang gulay naman ang pakiramdam ko. Ayaw kong gumalaw, ni magsalita dahil natatakot akong sumakit na naman ang ulo ko.

Ang sabi ng doktor kay Tita Andrea (I heard some of it) ay naalog daw ng sobra ang ulo ko. Mabuti na nga lang daw at wala masyadong galos, at hindi nag-blood cloth.

Pinilit ko mang hindi isipin si Mommy, nakikita ko pa rin paulit ulit sa aking isipan ang pag-iyak niya. Ang paghawak niya sa kamay ko… ang pagbangga namin.

“Miss, paki-inom ho ito,” ngumiti sa akin ang nurse.

Inabot niya sa akin ang tatlong tableta ng magkakaibang gamot. Kinuha ko iyon sa kanyang kamay at inilagay s aking bibig. Binigay niya sa akin ang tubig, saka ako uminom ng marahan.

Noong nasigurado kong pumasok na ang mga gamot ay ibinalik ko na sa kanya ang baso.

“Pahinga ka na ulit,” she said, and then tucked me under the blanket.

Tumalikod na siya at akmang aalis na sa aking harapan. Pero tinawag ko ulit siya.

“Wait,” sabi ko.

“Yes? Ano po ’yun?”

“Uhm,” nagdadalawang isip akong magtanong, pero sa huli ay sinabi ko rin. “Nasaan po si Tita Andrea?”

“Iyong naka-black na maganda?”

I recalled her outfit, saka ko lang sinabing, “Oo.”

“Ah, kausap siya ni Doc. Gusto mo bang tawagin ko?” she said.

Tumango lang ako, at saka ngumiti sa kanya, like I’m saying thank you.

Lumabas na siya ng kwarto at ngayo’y nag-iisa na naman ako. Napatingin ako sa paligid. Ang tahimik kasi. Tanging air-con lamang ang naririnig ko. Bukod pa roon, ang lakas ng ilaw kaya sobrang liwanag tignan ng buong kwarto.

Ilang minuto akong naghantay bago dumating si Tita Andrea. Pagbukas ng pinto ay bumungad kaagad sa akin ang kanyang kumikinang na perlas sa tainga at leeg.

Nakangiti siya ng malungkot at parang hindi na siya gaanong natutulog dahil lumaki ng kaunti ang eyebags niya.

“Tita,” bati ko sa kanya.

“Ano, hija? Kumusta ang pakiramdam mo?” sinalat niya ang braso ko. “May kumikirot pa ba?”

Umiling ako. “How long I’ve been here po?”

Feeling ko, lumipas na ng bente-kwatro oras dahil patulog-tulog ako. O Isa’t kalahating araw para sure.

“10 days, hija,” she said.

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. 10 fricking days?

“H-Huh?”

“You’ve been comatosed for 8 days. Nawawalan na nga kami ng pag-asa dahil humina ang tibok ng puso mo, e,” her eyes teared up. “But you fought, sweetheart. You fought.”

She broke down at napayakap sa akin. Ako naman ay nagpayakap lang. May gusto pa sana akong itanong.

“Pero… nasaan po si Mommy?” tanong ko sa kanya. “C-Comatose din po ba siya… kaya hindi siya makapunta rito?”

Mas lalong naiyak si Tita Andrea dahik sa tanong ko. Bakit? Anong nangyari kay Mommy?

“Baka hindi pa kayanin ng ulo mo, Djanne…”

“Tita Andrea, please… sabihin niyo po sa’kin.”

Pinunasan niya ang kanyang luha gamit ang panyo, at saka huminga ng malalim.

“Si Djanna, she’s comatosed for three days,” sabi niya. “But… she gave up.”

Napasinghap ako sa sinabi ni Tita. My eyes filled with tears at nag-uunahan silang bumagsak. Why? Bakit ang Mommy ko pa?

“No, no! Please, you are lying Tita! Please!!!”

Napahagulgol ako sa sinabi ni Tita. I screamed so loud pero hindi iyon sapat para mawala ang bara sa lalamunan ko. Hindi ko kayang mawala si Mommy… No…

Niyakap ako ng mahigpit ni Tita. Sobrang higpit, at sabay kaming umiiyak.

Ilang minuto ang nakalipas, hindi pa rin ako tumitigil sa pag-iyak. Ngunit may gusto pa akong tanungin kay tita.

“Si Daddy p-po? Kumusta siya? Ano pong ginagawa niya ngayon?”

Sana naman ay hindi niya nilulunod ang sarili niya sa alak at trabaho upang makalimutan niya ang sakit…

“He…” pumikit si Tita ng mariin.

“He killed himself, after Djanna died.”

larrazabal’s mansion

two

It’s been a week.

Ngayon lang ako nakalabas ng hospital.

Isang linggo na rin ang nakalilipas noong sinabi sa akin iyon ni Tita. I’m still grieving, pero narealize ko sa sarili ko, what will my grievance do? I can’t move on with life kung iyon lang ang aatupagin ko. I still grieve, but not that much. Besides, sinabi ng doktor na h’wag ko munang isipin iyon.

But I can’t help it. Minsan, tutulo na lang talaga ang luha ko. Gusto kong sumigaw pero hindi ko magawa. Gusto kong magwala pero hindi kaya ng katawan ko.

Mommy, Daddy… kung nasaan man kayo, sana masaya kayo diyan… I love you so, so much.                                    

Narito ako sa sasakyan nila Tita Andrea. Si Tito Yuno, ang asawa niya, ang nagda-drive.

Papunta kami sa kanilang mansion, dahil doon na daw ako titira. I’m shocked, kaya tinanong ko sa kanila kung bakit.

“Djanne,” si Tito Yuno iyon. “Kami na ang mag-aalaga sa iyo, dahil binilin ka sa amin ng Daddy mo. Bago siya… namatay… nilagay niya sa last will statement niya na kami ang mag-aalaga sa iyo.”

Tumango ako, kahit na masakit sa kalooban na pinagplanuhan ni Daddy iyon. Pero okay lang din kasi sila Tita Andrea at Tito Yuno lang din naman ang closest to my parents.

“Paano naman po ang kompanya namin?” tanong ko sa kanya.

I can visually see the newspapers. The Downfall of ARC, title.

“Binilin iyon sa amin ng Daddy mo,” si Tita naman ang sumagot sa akin. “Not until you graduate, saka mo pa lang makukuha ang kompanya.”

I sighed.

Malaki ang kompanya namin. At kapag sinabi kong malaki, malaki talaga. Pero mas malaki pa rin ang negosyo nila Tito at Tita.

The ARC, our company, is focused on furnitures and interior designing. Habang ang YLVII (business nila Tito) ay more on apartments and condominiums.

They collaborated once, at iyon yata ang biggest project na nagawa ng both companies.

Sa sobrang libang ko sa pagtingin sa dinaraanan namin, hindi ko na namalayan na nakapasok na pala kami sa gate nila.

“Tara na sa loob, Djanne,” yaya ni Tita Andrea. “I hope you’ll get comfortable faster…”

Binuksan ng lalaki ang pintuan ng kotse, kaya naman bumaba na ako.

Wearing my bubblegum pink dress, at hawak ang aking LV bag, napaangat ako ng tingin sa arko.

Their surname, “Larrazabal” were italicized and bold. Encarved and painted with gold and glitter.

Standing behind that, is their majestic mansion. Sobrang laki nito, kumpara sa aming mansyon. White and gold ang pintura nito, at may halong brown na mas nagpaganda sa blending ng color.

“Wow,” I said.

“I hope you like our home, na magiging iyo na rin,” she smiled. “Godness, kamukhang kamuha mo si Djanna kapag nagagalak.”

Mommy and Tita Andrea were best friends. Pumupunta kami lagi sa bahay bakasyunan nila Tita kapag summer, at sila naman ay minsan ring pumupunta sa bahay. Higit pa roon, pag nagku-kwento si Mommy ng buhay niya dati, kasama lagi si Tita Andrea.

Malungkot naman akong napangiti roon.

“I’m sorry!” she hugged me.

“It’s okay po… nalulungkot lang po talaga ako minsan,” I truthfully said.

“Pero sana hindi na kapag tumira ka dito. May kalaro ka naman dito e, si Ylona.”

“Oo nga po…” ngumiti ako.

Pagpasok namin sa bahay nila ay bumungad kaagad ang nakahanay na mga kasambahay. Madami sila, kumpara sa mga kasambahay namin dati.

Binati nila kami. Ngumingiti lang ako ng taimtim kapag binabati kasi nahihiya pa ako.

“Djanne?!” napatingin ako sa nagsalita.

“Ylona,” ngumiti ako.

Tumakbo siya papunta sa akin, at agad akong niyakap ng mahigpit. “Oh my gosh, D! I’m so sorry… Okay ka na ba?”

Ngumiti ako ng pagod. “Konti pa, Ylly.”

“Aww,” yumakap ulit siya sa akin.

Narinig ko ang tawa nila Tito sa gilid.

“Maiwan muna namin kayo. You two need to catch up. Its been a year,” si Tito iyon.

Hinatak kaagad ako ni Ylona sa kanilang sofa.

“Ano na, sis… Nakakalungkot talaga yung nangyari kila Tita at Tito,” si Ylona. “Pero wag kang mag-alala, nandoon na sila sa piling ni God…”

“I know,” ngumiti ako sa kanya.

“Let’s stop talking about that, para mabilis mo nang makalimutan ang sakit! Ibang topic na lang ang pag-usapan natin!” she said excitedly. “Edi sa school ka na namin ni Kuya mag-aaral? Halaaa, sana kaklase kita, para ako na lang magtu-tour sa’yo!”

Hindi pa sinasabi sa akin na ililipat ako ng school, pero alam ko na naman dahil sobrang layo ng bahay nila sa school ko.

“Maganda dun, maraming cute boys,” namula bigla ang mukha niya. “Oh gosh, hihi—OY KUYA!”

Napatingin ako bigla sa sinigawan niya. Isang lalaki na sobrang tangkad, at naka-basketball na uniform. Mukhang galing siyang laro dahil sa pawisan.

Ugh. Yuan.

Lumapit siya sa amin habang pinapaikot ang bola sa kanyang daliri.

“Oy, andito na pala si bata,” he said. “Sorry sa nangyari kay Tita at Tito…”

Kahit may pang-inis noong una, na-appreciate ko naman ’yung kalaunan.

“Ylly, i-tour mo naman si bata sa bahay, ng di maligaw,” he arched his eyebrows. “Sige na, liligo lang ako.”

“Di nga kasi ako bata!” irita kong sabi.

Tumawa lang siya papaalis.

“Yaan mo na yun!” Ylly said. “Pero magandang suggestion iyong sinabi ni Kuya! Tara, tour kita sa bahay namin—NATIN pala! Yey!”

pedophilia

three

Sa ilang araw kong pamamalagi sa mansyon ng mga larrazabal, ang garden lang yata ang pinakatahimik na lugar dito. Tanging ang agos lang ng tubig sa fountain ang maririnig mo.

Nasa loob ako ng gazebo, at tinitignan ang rose garden dito. Sabi ni Ylly, si Tita raw ang nagtanim nito noong pinagbubuntis siya. Pinagpatuloy na kasi maganda sa paningin, at sayang naman daw ang pinagawang flowerbox ni Tito para dito.

Tumayo ako at naglakad lakad papalayo roon. Ilang steps pa lang ako ay narinig ko ang tawag ni Tita.

“Djanne? Djanne!” sinensyasan niya akong pumunta sa kanya.

Naupo siya sa loob ng gazebo, at saka ko lang napansin na may dala dala pala siyang papeles. Mabilis akong naglakad papunta sa kinauupuan niya, at umupo sa kanyang tabi. Binuksan niya ang envelope, at saka binigay sa akin.

Mga papeles ito na nagsasaad ng transferring of school.

“Sa school ’yan nila Ylona at Yuan… Inasikaso ko noong nakaraan pero ngayon lang dumating,” si Tita. “Sa Monday na daw ang start mo, okay ba?”

Ngumiti ako kay Tita.

“Thank you po, Tita,” ngumiti ako sa kanya. “Kahit andami niyo pong ginagawa naisingit niyo pa ito. Sorry po…”

“Ay naku, Djanne! H’wag kang mag-sorry dahil obligasyon na kita,” she stroked my hair.

“Thank you po talaga, Tita,” I hugged her tight.                                                          Linggo ng umaga, sinamahan ako ni Ylly sa school niya, na magiging school ko na rin, upang makuha ang uniforms ko.

Nakasakay kami sa kotse, at binabaybay na ang papuntang eskwelahan. Medyo malayo pa raw, sabi ni Ylly kaya tumingin muna ako sa social medias ko.

I was bombarded with lots and lots of condolences. Tinatanong nila kung nasaan na ako, at mag-ingat ako palagi.

Nireply-an ko ang mga kakilala ko, pati ang GC namin, at saka ko pinatay muli ang aking telepono.

“D,” napatingin ako kay Ylly. “May nagsabi na ba sa’yong kahawig mo si Lana Del Rey? You look like younger version of her! Iyong nasa Born to Die era pa siya.”

I smiled.

Almost everyone tells me that.

My mom said, pinaglihi niya raw ako kay Lana Del Rey. She was her icon. Kaya noong isinilang ako, at lumaki, masaya raw siyang nagbunga ang paglilihi niya rito.

I am blessed with sharp jaw angle. Heavy lidded cat-like eyes, straight nose, and plumper lips na hindi na kailangan ng liptint upang maging mapula. Kung titignan, magkahawig talaga kami ni Lana Del Rey.

“Yup,” I replied.

“Ang galing! Sobrang ganda mooo!” she said, hyped up.

Tumawa lang ako ng kaunti, at kinausap na siya tungkol sa paaralan. Sa dati ko kasing school, masaya naman pero mahigpit talaga. No cellphones allowed, bawal magmura, and of course, dapat nagdarasal ng rosario, Angelus at 3 o’clock prayer.

“Anong meron sa school na ’yun?” tanong ko.

“Well, private school siya,” she giggled. “Bawal ang cellphone. Pero nagdadala ako, hindi lang nagpapahuli.”

“Nagdarasal kayo tuwing umaga?” tanong ko pa.

“Dati. Ngayon, hindi na. Pero may first friday mass, at kung ano ano… Ay—” inalog niya ako ng nanlalaki ang mga mata.

“Bakit?”

“Masaya dun kasi kada month, may festival!” excited niyang sabi. “Sa isang buwan pa ang festival na maaabutan mo kasi noong nakaraang linggo iyong isa. Festival of Acting.”

“Talaga? Mukhang masaya,” I said.

Wala kasing ganun sa school namin. Ang nagpapasaya lang talaga doon, e ’yung mga kaibigan ko na laging may ginagawang kabulastugan.

“Sana maka-cope up ako sa lessons,” I said. “Ilang linggo rin akong hindi pumasok.”

“Sabi ni Mommy matalino ka! Kaya okay lang ’yan! Kopya ka na lang ng lectures sa akin,” saad niya. “Nga pala, magkaklase tayo, kasi ginawan ni mommy ng paraan.”

She winked at me.

Natawa naman ako roon.

Ilang liko pa ang ginawa, at narito na kami sa entrance ng isang malaking gate. “Centro Escolar” is the name.

“Andito na tayo,” binuksan ni Ylly ang pintuan at lumabas. “Bawal ipasok ang kotse dahil hindi school days.”

Tumango lang ako at bumaba na rin. Dala ko ang mga papeles, at pumasok na kami roon. Halos malula ako sa sobrang dami ng building dito. Ang tataas pa!

“Shit,” bulalas ko sa’king sarili.

“Yeah, total shit,” Ylly replied. “Tara na, saan daw ba pupunta?”

“Sa…” tinignan ko ang papel at ini-scan ito. “…Guidance Office.”

“Oh, okay!” sabi niya, saka ako hinatak.

Wala halos tao rito, kung hindi ang mga crew at teachers (yata) lang. May mga nagwawalis, nagpupunas ng bintana, at nagrerenovate ng room.

Si Ylly naman ay binabati ang mga teacher.

“Good morning po, Miss Roque!”

“Oh, Ylona!” ngumiti ang teacher. “Sino itong kasama mo? Kagandang bata!”

“Ah, si Djanne po!” she said. “Transferee po siya.”

“Hello po,” ngumiti ako.

“Ay hello din! Naku, masaya rito!” ngumiti siya. “O siya, magpapasa pa ako ng weekly absentees ko kay Ma’am Jessie.”

“Sige po!”

Hindi na malayo ay nakarati g na rin kami sa Guidance Office. Kumatok si Ylly sa pinto kaya naman napatingin ang tatlong teacher na naroroon.

“Oh, Ylly!” the teacher said. “Ito na ba iyong transferee?”

“Opo, kukunin lang po sana namin iyong uniform niya…” she said.

“Ah, o sige, maupo muna kayo’t kukunin ko sa Office,” saad noong teacher.

Nang makaalis ito ay tumingin ako kay Ylly at umusad upang mabulungan siya.

“Ang babait naman ng teacher dito,” I whispered.

Humagikhik siya. “Naku, kung alam mo lang, D. Nasa loob ang mga kulo niyan.”

Ngumiti ako sa sinabi niya.

Di naman nagtagal ay bumalik na ang teacher na may kasamang echo bag na naka-print ang pangalan ng school.

“Ito ang limang uniform, at isang P.E. shirt and pants,” paliwanag niya. “Kapag regular class, regular uniform lang, ha, hija? Hindi P.E., kundi regular uniform.”

“Opo…” tugon ko.

Ilan pang mga paliwanag niya ang pinakinggan ko, ngunit natapos din naman ito at umalis na kami.

“Andaming sinabi, nasa handbook din naman iyon,” umirap si Ylly.

Tinignan ko yung uniform, at hinalukay ito. May kasamang brooch pins ng logo ng school. Cute…

“Nga pala, dito ba nag-aaral si Yuan?” tanong ko sa kanya.

“Oo naman. Doon siya sa may medyo harap na building,” she said.

“Ah,” tumango ako.

Nag-usap lang kami ni Ylly sa kung ano ano, at hindi namin namalayan na nakarating na pala kami sa bahay. Nang makapasok kami ay narinig ko kaagad ang ingay ng kalalakihan.

Panigurado akong tropa iyon ni Yuan.

Noong dumaan kami sa sala ay nakita ko ang kumpol ng kalalakihan roon.

“Woy, sino naman ’to?” tanong noong kaibigan ni Yuan.

Tumakbo papunta sa akin iyon, at inilahad ang kamay. Nagulat naman ako sa kanyang ginawa.

“Quicksilver nga pala,” he smiled.

“H-Hello?” awkward kong bati sa kanya.

“Gago, di kasi ganyan magpakilala!” tumakbo naman ang isa pa, at biglang lumuhod sa harapan ko. “Amyr nga pala, Amyr tayo, sumakit ang ulo ko, sumakit ang bewang ko… hehe.”

Medyo natawa naman ako sa joke niya.

“Hoy tama na nga yan, kaedad ko lang yan!” si Ylly iyon. “Mga pokpok na ’to.”

Napangiti naman ako sa sinabi ni Ylly, at hinatak na ako papaakyat. Pero narinig ko si Yuan na sumigaw.

“Tang ina niyo, bata pa ’yun, ’wag kayong pedo!”

---

stream lana del rey, bitches

don’t cuss, kid

four

Monday.

Excited akong bumangon at hindi ko na hinantay na gisingin ako ng kasambahay. I didn’t even thought that Monday morning can be exciting.

Siguro dahil ilang linggo rin akong hindi nakapasok? And of course, bago ang mga gamit ko, kaya nae-excite talaga akong gamitin.

Napatingin ako sa bag ko na may mga gamit. I should thank Tita and Tito mamaya. Feeling ko talaga, sa sitwasyon kong ito, nagiging pabigat ako. Pero sabi ni Tita, I shall not worry, kasi binabalik lang din daw niya ang utang na loob niya kay Mommy.

I looked at the picture frame at the top of my nightstand. Pumunta ako at kinuha iyon. This is our picture. Our family picture. Mommy’s wearing a witch hat, and Daddy is wearing a top hat. While me, I’m wearing cat ears. Magkayakap kaming tatlo, at sobrang saya tignan.

“I miss you Mom, Dad…”

Masakit minsan, katulad ngayong naaalala ko sila. Every first day of school, they’re dropping me by. They never missed it. Never.

“I wish I’m dead,” napangiti ako ng malungkot sa sinabi ko.

I won’t regret saying that.

Binaba ko ang picture frame, at pinunasan ang nagbabadyang luha sa aking mga mata.

“You got this, Djaneira,” I cheered up. “C’mon, girl, you have to move coz the world ain’t stopping to move.”

Naligo kaagad ako. Pagkatapos noon ay tumingin ako sa full length mirror sa aking kwarto, at pinagmasdan ko ang sarili ko sa loob ng ilang minuto.

Sinaksak ko ang blower, at saka ako nagsimulang magpatuyo ng aking buhok. After it’s done, makikita talaga ang tunay na kulay ng aking buhok. It’s ginger red but darker shade.

I get dressed up. Sinuot ko ang unat na unat na uniform na nasa labas ng walk in closet. Swak na swak sa aking katawan ang uniform, at ang palda pala ay above the knee. Hindi ko ito napansin.

Sa school ko kasi dati, below the knee. You know, to look elegant and manang at the same time.

Inayos ko na lang ang kulot ng aking buhok, konting suklay at saka ako bumaba sa hapag.

“Well, good morning Djanne,” si Tita iyon. “Oh, bakit naka-uniform ka na kaagad?”

Kumunot ang noo ko ng kaunti. Eh di ba may pasok? Napatingin ako kay Ylly na nabitin sa ere ang pagkain niya ng itlog. And she’s wearing her jammies! Tumingin din ako kay Yuan na ganoon rin.

“Oh my,” natawa bigla si Ylly. “Hala, sorry! Hindi kita na-inform. Kumakain muna kami bago maligo at mag-bihis.”

Natulala ako ng kaunti, at natawa na lang rin sa sarili. Gosh, bakit ba ang excited ko ngayong araw na ’to?

“Okay lang yan, just be careful on eating. Baka matapunan ka,” si Tita. “Sige, maupo ka na… Manang, pakitimpla nga ng hot chocolate! You drink hot chocolate, right?”

“O-Opo,” tumango ako.

Naupo ako sa tabi ni Yuan dahil iyon na rin naman ang malapit at bakante. Nilagyan ng kasambahay ng fried rice at bacon and eggs ang aking plato. Kinuha ko ang kutsara’t tinidor upang magsimula na para kumain, pero biglang tumawa ng mahina si Yuan.

Napatingin ako sa kanya, at nakatingin din siya ng nakangisi.

“Pfft,” pigil niya sa tawa niya.

“Why?” tinaasan ko siya ng kilay.

“Excited mo naman masyado,” he chuckled. “Ikaw lang kilala kong excited sa Monday.”

“I’m not! Sadyang… ’di ko lang talaga alam na maliligo muna pala kayo,” I explained. “Akala ko maaga talaga kayong pumapasok…”

“Maghihintay ka pa tuloy,” umiling iling siya at saka tumawa ulit ng mahina.

I low-key rolled my eyes. Ugh!

Nang matapos kaming kumain, pumunta muna ako sa sala upang hantayin silang dalawa na maliligo at magbibihis pa lang. Sobrang aga ko ba talaga?

Napatingin ako sa relo ko, at oo nga! It’s only 5:30 in the morning! 7 AM ang pasok namin ni Ylly, ewan ko lang kay Yuan, kasi nga college na, di ba?

Sila Tita at Tito ay paalis na dahil 6 ang pasok nila sa trabaho. Sa katunayan ay nagulat ako. Kasi sila ang may-ari, pwede naman silang ma-late di ba?

“Naniniwala ako na kahit kami yung may ari ng business, hindi kami exempted sa rules na aming ginawa. Of course, paano mo pasusunurin ang mga tao mo, kung ikaw ngang sarili mo ay hindi mo mapasunod?” ani Tito.

Tama naman siya, at straight to the point.

Nagpaalam na sila at sumakay sa kotseng gagamitin papunta sa kanilang trabaho. Nang makaalis sila ay tumulala ako sa TV ng ilang minuto. Siguro 30 minutos bago bumaba si Ylly. Naka-uniform na, at dala dala ang kanyang bag.

“Nasaan na si Kuya?” tumingin sila kung saan saan. “Hindi pa ba bumababa?”

“Hindi pa,” I replied.

Ang tagal naman pala ni Yuan maligo. Mas matagal pa sa kapatid niya na partida, babae pa.

“Ugh! Kakausapin ko lang si Manang Lupe, D. Wait ka lang diyan,” she said. “Saka pakisabi sa kasambahay katukin si Kuya, ang tagal kamo.”

Tumango lang ako at siya naman ay kumaripas ng takbo papuntang kusina.

Naghanap naman ako ng kasambahay na pwedeng utusan, ngunit sa kasamaang palad ay walang dumaan… tawagin ko kaya? Hindi ko naman kasi sila kilala…

Naghintay ako ng ilang segundo, at ng wala talagang dumaan na kasambahay ay tumayo na ako, at ako na ang umakyat upang katukin ang pagong na si Yuan.

Alam ko naman kung alin ang kwarto niya. Lagyan ba naman kasi ng kalendaryo ng San Mig yung pintuan niya.

Pumunta kaagad ako sa harapan ng pintuan niya at dali daling kinatok ito ng limang beses. Nang sisigaw na ko na bilisan na niya dahil naiinip na ako, biglang bumukas ang pintuan.

“Oh?” binuksan niya ang pintuan.

Bubungangaan ko sana siya ng kaunti, ngunit hindi ako nakapagsalita dahil sa sobrang gulat ko.

He’s topless, at ang tapos niya lang ay ang tuwalya niyang puti. What the hell!

I scanned him quickly, pero nakita ko talaga ang bawat detalye. His pectorals and abdominal muscle. and of course, his V line! His damn V line, sobrang puti niya talaga!

“Shit!” napatalikod ako ng mabilis. “Sorry, sorry!”

“Don’t cuss,” he said. “Bata bata mo pa, nag-mumura ka na.”

“Sorry nga! Bilisan mo na kasi,” saad ko. “Saka hindi nga ako bata, ulit ulit ka talaga!”

I heard his chuckle before he closed his door.

oldest

five

As usual naman tuwing unang pasok ko sa school, or unang pasok sa IBANG school, kakabahan talaga ako. I’m this person na introvert-extrovert kung mayroon mang word ba ganoon.

I’m a type of person na kung hindi kita kilala, mahihiya ako sa’yo. At kung kilala naman kita, walang hiya ako sa’yo.

Napansin yata iyon ni Ylly, kaya hinawakan niya ang kamay kong nanlalamig.

“Ang lamig ng kamay mo, ah! Alam mo, ’wag kang kabahan,” Ylly said. “Hindi naman nangangain ’yung mga estudyante roon. Pakikisama lang talaga para magkaroon ka ng kaibigan.”

“Well, I’m fine with you…?” I said.

“Kahit na! Buong school year kang narito sa school namin, at sa ilang school year pa kaya dapat ay may kakilala ka talaga,” she explained. “H’wag kang mag-alala, mayroon akong mababait na kaibigan. You should meet them.”

Tumango lang ako sa sinabi ni Ylly, at dumako ang tingin sa bintana ng kotse. Tahimik sana kung hindi umimik si Yuan na nasa shotgun seat.

“Pakilala mo siya kila Pleya saka Martini,” he said.

“Oo nga. Iyon nga sabi ko,” umirap si Ylly. “Mababait ’yung mga tropa kong ’yon!”

Tumingin ako sa mirror na nakatapat kay Yuan, at nakita kong ang mga mata niya’y nasa akin. Agad kong ibinalik ang tingin ko sa may bintana, hindi na lamang pinansin ang pag-iinit ng mukha.

“Kanina putlang putla ka, ngayon pulang pula ka naman?” si Ylly.

Tumawa ng malakas si Yuan, at kasabay noon ang pag-park ni Kuya Driver sa may parking spot ng school.

Oh my gosh!

“A-Andaming tao!” sabi ko. “My God! Dapat nag-warning ka sa’kin na ganito karami ang estudyante ng school na ’to!”

“Well, what do you expect for a big school like this?”

“Ugh!”

Naunang bumaba si Yuan, at pinagbuksan kami ng pinto. Lumabas kaming dalawa ni Ylly at sobrang kabado ako sa nakikita ko. Andaming estudyante. Andami, as in!

Hindi naman siguro ako mahahalatang transferee hano? Kasi andami nila. Alangan kilala nila ang isa’t isa.

“Oy, mauna na ’ko. Ylly, i-guide mo si Djanne sa school. Wag mo iiwan, kakaltukan kita,” paalam ni Yuan sa amin. “Pag iyan si bata nawala, lagot tayo kay Mommy.”

“We’re the same age, Kuya! Why call her bata?” tanong ni Ylly.

“She’s just 12,” he blatantly said. “You are one year older than her.”

“What?!” she said, shocked. “True?”

Bumaling siya sa’kin upang humingi ng sagot sa sinabi ni Yuan. Napatango naman ako, kaya’t nagulat naman siya.

“My gosh!” aniya. “Akala ko thirteen ka na. Anyways, tara na nga! Babye na, Kuya.”

“Have fun! Take care,” he said.

Tumingin naman ako sa kanya one last time, at inirapan siya. Duh! Sinabi pa talaga ang age ko ng malakas! kahiya.

Maaga kasi akong pinasok sa school kasi maaga rin ako natutong magbasa. Kaya eto, lahat ng batchmates ko trese anyos na, ako, dose pa rin.

Pero hindi naman iyon masyadong big deal sa school ko dati kasi mukhang kaedad ko lang naman sila.

Etong si Yuan lang talaga ang gumagawa ng ikabi-big deal ng age ko e! Hinayupak na ’yon.

Nakalimutan kong naglalakad pala kami papunta sa classroom namin. Heck, third floor ang room namin.

Ang building na ito ay para sa mga grade seven lang. May apat na section kada grade, at hindi nilagyan ng pilot sections dahil iyon daw minsan ang nagiging sanhi ng away. Kaya para fair, tinanggal.

7 - Dahlia. Iyon ang naka-encarve sa pintuan ng classroom. And that’ll be my second section for this school year. Great.

Madali naman akong mag-adapt ng bagong environment, kapag madaling i-adapt ang environment. Katulad roon sa dati kong school na kami kami lang rin ng mga grade 6 friends ko. Kakilala ko rin mga batchmates ko, mostly, kaya madali mag-adapt. Pero this time, wala akong kakilala kundi si Ylly at Yuan lang sa buong campus na ’to.

Pumasok kami, at si Ylly naman ay binati ng kanyang mga kaklase. Binati naman ito pabalik ni Ylly. At ako? Ayon, nasa likod niya.

“Ylona, sino ’yang nasa likod mo? Transferee?”

“Aba, may bago tayo ah! Hi, transferee!”

“Ganda mo girl!”

Napalunok ako sa sinabi nila. Oh, gosh. Anong ire-reply ko?

“H-Hello?” I smiled awkwardly.

Mabilis kong ibinaba ulit ang ulo ko, at kasabay noon ang pagtawa ni Ylly.

“Girl, loosen up!” she said. “This is Djanne! Be nice to her or I’ll kill you all!”

Nagtawanan naman ang magkakaklase kaya nangiti ako ng kaunti.

“Oh, dito ka na upo!”

“Hindi, baka gusto niya malapit sa bintana. Dito ka na upo, Djanne!”

“Uupo ’yan dito sa medyo likod, dito ka na!”

“Guys, stop,” Ylly said. “Sa tabi ko si D uupo. Hah! Kala niyo ha.”                                                    Nagsimula ang klase, at syempre, bilang bagong salta sa room na ’to, alam kong magpapakilala ako ng ulit ulit para sa mga teacher.

“Hello! I’m Djaneira (da-ya-ney-ra) Anne Arcilla. I love baking and cooking… I hope that we’ll be friends before the school year ends,” I said. I skipped the age kasi nga ayokong mabanggit iyon.

Inulit ko iyon sa pangalawang klase. Hindi naman big deal sa kanila kung sino ako, kaya mabuti na lang. I wanna live a peaceful life here.

Doon kasi sa school ko… I’m more of a popular person. Kasi nga, kilala ang pamilya ko roon na may-ari ng ARC. Pero dito, siguro alam nila iyong ARC pero hindi nila alam kung sino ang nagpapatakbo at ang heiress nito.

Pagkatapos ng pangalawang subject ay recess na. Trenta minutos din iyon. Kaya’t hindi kami masyadong nagmadali ni Ylly sa canteen. Medyo crowded daw kasi andaming students. Kaya naupo muna kami sa isang bench at hinantay ang mga kaibigan niya na sinasabi niya sa akin.

Dumating ang dalawang babae na sobrang ganda, at iyon pala si Pleya at Martini.

“Sorry na-late kami, eto kasing si Pley, ang bagal,” umirap si, I assume, Martini. “By the way, ikaw ba si Djanne? Nice to meet you!”

“Hello,” I shook her hand. “Yes, I’m Djanne.”

“Hi Djanne! Ang ganda mo ngaaa!” si Pleya yata ang pangalan? “I’m Pleya. Ito naman si Martini mirat.”

I shook her hand as well.

“Mababait ’yan!” si Ylly. “Kind of.”

Nagtawanan silang tatlo, kaya ako naman ay napangiti lang.

“Wait, correct me if I’m wrong, ha? You are the ARC heiress?” tanong ni Martini.

“Yup,” ngumiti ako ng mapakla.

“Oh… sorry for your loss pala.”

“It’s okay. I’m… you know. Based on stages of grievance, nasa acceptance na ako. So…” I smiled again.

“Aw, sorry Djanne,” Pleya said. “Anyways, canteen? Gutom na ’ko talaga eh!”

“Ikaw kasi, ang tagal mo!” si Martini.

“Eh may pinagawa pa nga si Ma’am Carol!”

Nagbangayan ang dalawa hanggang sa makarating kami ng canteen. Malaki naman ito, pero oo nga. Compared sa students na kakain dito, maliit nga.

“Mabuti at nagplano silang palakihan ito. Para hindi na siksik na siksik ang mga tao. Ang init tuloy,” si Ylly iyon.

Nang makabili kami ng pagkain ay bumalik kami sa bench kasi nga, mainit talaga sa canteen. Mapapalabas ka talaga. At saka maraming tao, ayoko pa naman ng maingay.

Sa buong recess na iyon ay nagtanong lang sila ng nagtanong tungkol sa buhay ko. Saan ako nag-aaral dati, paano na raw ang kompanya namin, etcetera. Maayos sila kausap…

Si Martini, seryoso ng kaunti pero palatawa. Si Pleya naman ay ang mabunganga at pilya. She pinched the boy’s butt kanina! So they are totally different from each other.

May dalawa pang subject bago ang tanghalian. At ang ginawa lang ay nag-lecture, at syempre, nagpakilala ulit ako sa mga teacher na iyon. Pare-pareho lang naman ang sinasabi ko kasi iyon lang naman talaga ang gusto kong sabihin.

Nag-lecture ako ng mga naintindihan ko at noong narinig kaagad ang bell ay nagsitayuan na ang mga estudyante.

“Okay class, sit down. Wait, sit down,” si Sir iyon. “Iyong assignment niyo pakigawa sa bahay, huh? It’s worth 30 points, sayang iyon!”

“Opo, sir!” we said in unison.

“O siya. Goodbye and thank you, Dahlia.”

“Goodbye and thank you, sir Pasco!”

Nagsi-alisan na ang mga nasa roon, at ako naman ay isinukbit ko ang bag ko sa aking balikat. Tumingin ako kay Ylly na ganoon rin ang ginagawa.

“Saan tayo kakain?” tanong ko sa kanya. “Kasabay ba natin sila Martini at Pleya?”

“Unfortunately not,” sagot niya. “Kasabay kong kumakain sila Kuya tuwing Monday. Mondays are our bonding as siblings kasi eto lang ang magkatugma naming schedule ng tanghalian at pasok.”

Tumango ako.

“Asan ba yung Kuya mo?”

“Andoon sa gazebo sa harapan nila ’yon. Lagi namang doon sila kumakain.”

“Sila? Ilang sila?”

“Thirteen.”

“What?!”

Nagsimula na kaming maglakad ni Ylly. Dahil kami ang huling lumabas, kami ang nagsarado ng pintuan. And then, we headed to the gazebo that she said.

“Oo, puro lalaki. Iyan ang tropa ni Kuya e.”

“Wala man lang babae?”

“Hmm… prolly their girlfriends,” nagkibit balikat siya.

Umirap ako.

Ilan na kaya naging girlfriend ni Yuan? Siguro wala pa, kasi oarang hate nun ang commitments e! Baka fling fling at one night stand lang?

Eww, stop, Djanne! Dinudungisan mo ang ulo kooo!

I lowkey shrugged my head para mawala ang aking bad ideas.

Nang papalapit na kami, nakita ko ang isang kumpol ng kalalakihan ang nasa gazebo. Naroon si Yuan, at kitang kita mo dahil sa kaputiang taglay niya. He looks so pale compare to other boys’ skin.

“Oh, ere pala si Ylly,” si Quicksilver iyon. “At si Djanne! Hello!”

Ngumiti ako. “Hello!”

Bigla namang umingay ang gazebo.

“Nako, Quicky, mabibilanggo ka sa ginagawa mo!”

“Pedo ka talagang hayop ka!”

“Tangina mo, Hex! Galit na galit ka nga no’ng nakita mo ’yung boyfriend ni Tharia, e! Pareho lang tayo, boi!” nagtawanan silang lahat, except kay Yuan at iyong lalaking mukhang playboy.

“Wag nga kayong mag-mura! May mga bata, oh.”

“Ah, opo mang Yuan, sorry po!” nagtawanan na naman sila. “Nagiging tatay ka na naman.”

“Ako pinakamatanda, syempre ako aarteng matanda,” proud na sabi niya.

Unti unti akong napangiti sa sinabi niya. Siya pinakamatanda? Seriously?

Well, may panglaban na ako sa’yo, Mang Yuan!

coping up

six

Mabilis akong naka-cope up sa sistema ng paaralan, at sistema ko rito sa school tuwing lunch, dahil pabago bago ito.

Every Mondays ay kasama namin si Yuan at ang tropa niya mag-lunch. Every Tuesdays naman ay kaming dalawa lang ni Ylly ang kumakain sa canteen. Wednesdays ay umuuwi kami kasi two hours ang break dahil P.E. ang last subject namin bago magtanghali, at kailangang umuwi kung kailangan magpalit at magpahinga. Sa Thursdays and Fridays ay kasama namin ang kalahati ng tropa ni Yuan, dahil ang kalahati ay iba ang time.

Unti unti rin namang nasasanay ako sa environment na ’to. It’s been four weeks, at marami na rin akong kilala rito sa bago kong school.

Unti unti na rin na kapag naaalala ko sila Mommy at Daddy, naaalala ko ang sweet moments namin na magkakasama. And that way, hindi na ako masyadong umiiyak.

A month and a half. Only. And I am pretty sure that I’m doing great.

Nilapag ko ang aking cellphone sa kama, at saka bumaba na upang kumain. Kaming apat lang nila Tita at Tito, si Ylly at ako ang naroroon dahil tulog pa si Yuan. Maya maya pa ang klase nila.

“Good morning po!” I greeted them.

“Good morning, hija! Dive in,” si Tita.

Tito and Ylly greeted me too. Naupo ako sa tabi ni Ylly, at nagsimulang maglagay ng pagkain sa aking plato.

“Ugh! Nakagawa ka ba ng assignment sa Arts?” tanong ni Ylly sa akin.

“Hindi pa…” sabi ko, habang nagpapalaman ng jam sa tinapay. “Mamaya pa ako gagawa, ’di ba recess muna bago Arts?”

“Oo nga pala. Sabay tayo ah!”

Tumango ako.

Pagkatapos naming kumain ay nagsimula na akong maligo at mag-ayos para sa eskwela. Wednesday ngayon at P.E. ang susuotin ko.

Ibinlow dry ko ang aking buhok at nilagyan ito ng clip sa magkabilang gilid, saka inayos ko na ang uniform ko.

Bumaba na ako at nakita kong si Ylly ay naghihintay sa sala.

“There you are!” she said. “Tara na!”

Tumango ako at sinundan siya sa kotse.                                     Naging maganda naman ang takbo ng umaga ko. Matapos ang Arts namin ay P.E na, kaya naghanda kaming lahat. Ang alam kasi namin ay ngayon ang basketball game na gagawin. Boys vs. Girls.

At syempre, kalaunan nitong game na to, alam naman nating boys ang mananalo!

Nilaro laro ko ang bola, at binabato ko sa kalaro ko para ibalik niya sa akin. Ganoon ang ginagawa naming warm up hanggang sa dumating na ang teacher namin.

“Okay class, pumila kayo! Two lines, dito ang boys, dito ang girls!” our teacher instructed.

Pumila naman ako sa girls, at tumingin sa likuran ko. Si Rita iyon, ka-close ko.

Actually, lahat naman ng kaklase ko naging ka-close ko kasi nagpakilala sila sa akin. And that’s what makes me comfortable na maging friends sila.

“Rita! Keri mo ba ang basketball?” tanong ko sa kanya.

“Ay nako, may alam lang ako ng kaunti, dahil ang kumag kong kuya ay naglalaro nito,” tumawa kaming dalawa roon.

“Ang bias nito! Dapat sa volleyball Girls vs. Boys para pantay tayo!” I said.

Nang makapunta na kami ng covered court ay nagsimula ng mag-groupings. Dinivide kami ni Sir Pascua into five groups. Kasama ko si Ylly!

“Galingan natin, ah! Manduga tayo kung kinakailangan!” bulong ni Ylly na sanhi ng pagtatawanan namin ng buong grupo.

“Grabe, ang init!” si Lena iyon. Tapos bigla siyang nanlaki ang mata. “Shet, pogi talaga ng Kuya mo, Ylly!”

Napatingin naman ako sa direksyon kung saan nakatingin si Lena. Naroon nga si Yuan, at may kasamang babae hawak ang isang laptop. Hmm…

“Sino iyon? Girlfriend niya?” tanong ni Lena kay Ylly.

“Di ko alam diyan, wala namang sinasabi iyan sa’kin e!” Ylly replied.

“Ikaw, Djanne? Kilala mo ba si girl? Jowa niya ba?”

“Di ko rin alam, e! Baka… alam mo namang playboy yan,” umirap ako.

Sumulyap ulit ako sa kanilang dalawa, at nakay Yuan na ang laptop. Nakasandal ang babae sa balikat ni Yuan, habang nagmumuestra siya gamit ang kanyang mga kamay. Para bang nagku-kwento.

Tinaas ko lang ang aking kilay, at bumaling na sa titser na nagsasalita pa rin pala.

“Okay, simple lang ang rules, ah! walang sakitan, at kung ano lang ’yung alam niyo sa basketball, iyon lang ang gawin niyo. Paramihan ito ng puntos kaya galingan ninyo!” he said. “Okay, group 1 ng boys at girls, dito na kayo. ’Yung iba, sa bleachers muna.”

Tumayo ako, at pinulupot ang braso sa braso ni Ylly. Group 4 pa ako, kaya sa bleachers muna ako ng ilang minuto. 15 minutes lang naman ang binigay ni Sir sa bawat grupo e.

Napasulyap ulit ako sa gazebo kung nasaan sila Yuan. Nasa kanya pa rin ang laptop, habang ang babae naman ay ganoon pa rin ang pwesto at nagsasalita. Mukhang sumasagot naman si Yuan.

“Si Kuya talaga, kaya daming nasasaktang babae diyan e! Isa lang turing sa mga babaeng nakakalapit. Akala tuloy may malisya iyon. Kung ano yung turing niya sa girlfriend niya, ganoon rin sa iba. Oh, gosh!” umiling si Ylly.

“Ilan na ba naging… girlfriend ni Yuan?” kuryoso kong tanong.

Tumingin siya sa akin.

“Di ko rin bilang e. Siguro lima o anim. Kaunti lang dahil lahat ng babae puro landian lang. Gago yan,” umirap siya.

Tumawa naman ako.

Hindi nagtagal ay natawag na rin ang aming grupo. Natatawa akong tumayo at pumunta ng court upang maglaro.

Wala akong kaalam alam dito, promise! Ni pagdi-drible hindi ko kaya, e!

Nagsimula ang game namin at sa lalaki kaagad napunta ang bola. At WTF lang talaga kasi naka-shoot kaagad sila! God, ang unfair!

Nakuha ng isa naming babae pero nakuha ulit ng lalaki kaya’t nainis ako. Ugh! Ano bang laro ’to?!

Siguro ay malapit na mag-bell, at nae-eager na talaga akong gumanti sa kanila. Nang makuha ko ang bola, binato ko kaagad mula sa kinatatayuan ko dahil nagbibilang na sila.

And… swak! pumasok ang bola.

Nagka-three points kami.

Nagsigawan ang mga kaklase ko sa nangyari, at kami rin naman. Wow! Ang galing ko, kahit di ako sanay, naka-three points pa ’ko!

Proud na proud akong naupo sa bleachers, at ang bawat madaan ko ay kinakausap ako.

“Galing naman! Galit na galit sa pag-shoot e.”

“Galing mo lodi, kahit balibag tae ka!”

“HAHA kaya nga! Galing bumato amp!”

“Gago, gusto ko lang magka-points!” ani ko, sabay apir sa tatlong lalaking ’to.

Naupo ako, at sumandal sa balikat ni Ylly.

“Oh, wow! Hoo! That was exercise. Grabe, napagod ako,” hingal na sabi niya saka nagpaypay.

Pasimple akong tumingin sa direksyon ni Yuan, at nagulat ako ng nakatingin siya sa direksyon ko. Nanlaki ang mata ko ng mabagal at dinako kaagad sa ibang direksyon ang aking paningin.

Shit, nakita niya kaya yung balibag tae kong pagbato? Tsk! May bago na naman ’yong pang-inis kapag nagkataon.

Nang matapos ang panghuling naglaban ay pinaupo kaming lahat sa bleachers. Habang pinakakaldag ng P.E. teacher namin ang bola ay bigla itong nagsalita.

“Magaling! Marami naman pala kayong natutunan,” he said. “Except sa balibag tae ni Djanne.”

Tumawa ang mga kaklase ko, kaya ako’y nakitawa na rin. Nakakahiya pero at the same time, nakakaproud. Kahit balibag tae, na-shoot ko ’yon!

“Syempre, alam naman nating lahat kung sino ang nanalo. Boys,” he said.

Nagpalakpakan ang mga kumag at ang kaunti ay nang-inis pa.

“Girls, supalpalin niyo na lang sila sa volleyball,” sabi ni Sir Pascua.

Tumayo bigla si Ylly.

“Rinig niyo ’yon?! Susupalpalin namin kayo sa volleyball, maghantay kayo!” sabi ni Ylly na ikinatawa namin.

Pinapila na kami at papabalik na, nang makita ko si Yuan na papaalis. Magkakasalubong yata kami.

Nang naglakad na ay saktong sakto ko siyang kinurot ng pabiro at nag-make face

“Aray!” he chuckled. “Humanda ka sa’kin.”

Dumila ako at umirap, saka nagpatuloy sa paglalakad.

foot massage

seven

“Ano ba ’to? Pare-pareho lang ’to e. Bat andami mo pang binili,” si Yuan na kanina pa reklamo ng reklamo.

Hawak niya ang face mask na nasa shopping bag ko. Tinampal ko ang kamay niya kaya binitawan niya kaagad iyon. Marami nga akong face mask na bibilhin, kasi nakakatakot na, baka magka-pimple breakdown ako. And I don’t want that to happen, kaya I’m preventing it to happen.

“Ano ba, h’wag ka na lang magulo at samahan mo na lang ako,” I said. “Oh! Buhatin mo nga ’to. Kalalaki mong tao di ka man lang gentleman. Thank you.”

Binuhat niya iyon, at nagsimula na kaming mag-roam pa para sa iba ko pang kailangan sa mukha at sa katawan. Andito kami sa isang Beauty Shop.

Actually, hindi naman talaga ito ’yung ipinunta ko rito. Bibili ako ng materials para sa project sa Math. Ang kaso, nauna kong madaanan itong Beauty Shop, kaya hindi na ’ko nagsayabv ng oras at pumasok na ko. KAMI pala.

Si Ylly dapat ang kasama ko ngayon, pero gumagawa siya ng project niya. Kaya ako na lang muna. Di kasi ako nakapagpasabay kay Ylly na magpabili ng materials. Ayun, si Yuan lang ang available. Hindi ko naman kasi alam ang pasikot sikot sa mall na ’to. Kung alam ko lang ay naglakbay na lang ako mag-isa.

Napuno ko halos ang bag. Si Yuan naman, mukhang buryong buryo na sa buhay kaya napilitan na ’kong pumunta ng counter at magbayad.

“Thank God,” he said, na parang nabunutan siya ng tinik.

“I know you’ll say that,” I said.

“Andami, tangina,” sabi niya. “Ilan ba mukha mo?”

I glared at him, kaya nanahimik na lang siya. Hindi naman masyadong mahaba ang pila, kaya noong kami na ang magbabayad, he really let out a deep sigh.

Umirap lang ako, then I proceed to put the things I’ll buy on the counter.

“6, 450.89 Php po, Ma’am,” sabi ng cashier.

Binunot ko naman ang wallet ko sa aking bulsa, pero naunahan ako ni Yuan na magbigay ng credit card. “Here.”

“Yuan!” nanlaki ang mga mata ko. “I have my money!”

“Ano? Bilisan mo na diyan, nang makalabas na tayo rito,” he said, never minding my statement.

Ugh! Nagka-utang na loob pa tuloy ako sa kumag na ’to.

Nakangiting inabot sa akin noong cashier ang card. Kunot ang noo kong inabot kay Yuan ang kanyang card.

“Mamaya babayaran kita,” I said.

“Tss. Bilisan mo na,” suplado niyang sabi.

Bumaling ang tingin ko sa cashier na inilalagay na sa echo bag ang binili ko. Hindi nagkasya sa isa kaya’t dalawa ngayon ang bibitbitin ni Yuan. WAHAHAHA.

“Oh,” inabot ko sa kanya ang echo bag.

Kinuha niya iyon, at saka lumabas na. Tumingin muna ako sa cashier at ngumiti.

“Cute,” she said. “Sugar daddy mo?”

Napawi ang ngiti ko at napalitan ng pagkakunot ng noo. Pinaghalong pandidiri at inis ang dumaloy sa mga ugat ko.

“Eww, no!” I disgustingly said.

“Ay,” her smile had gone. “Akala ko pa naman… sayang.”

Tinignan ko lang siya ng nandidiring tingin, at saka umalis na.

Eww, kadiri talaga! Gosh.

Lumabas na ako ng Beauty Shop, at hinanap si Yuan. Nakaupo siya roon sa may fountain, kaya nagmartsa ako papunta roon.

“Tara na sa National Bookstore!” inis kong sabi sa kanya.

“Oh? Ba’t galit ka?” he asked.

“Wala!” umirap ako at saka hinatak siya papatayo roon. “Tara na sa NBS! Naiimbyerna na ako dito.”

He made a ‘tsk’ sound bago pa siya naunang lumakad papunta roon.

Sumunod ako sa kanya, naiirita pa rin. Ilang lakad ang ginawa namin bago ko ulit siya kinausap.

“Hindi ka talaga curious kung bakit ako naiirita?” inis kong sabi.

“Huh?” he stopped walking, and looked at me. “Ayaw mong sabihin kanina, kaya akala ko maiinis ka oag tinanong ko pa ulit.”

Well… he has a point.

“Tsk. Whatever!” I shrugged my shoulders. “By the way, that cashier said that you are my sugar daddy. How disgusting is that. I mean, duh? Di ba pwedeng sibling—”

“Di pwede!” he abruptly said. “I-I mean, sinabi niya talaga ’yun?”

I looked at him intently. “Sa tingin mo masasabi ko ’yun kung hindi sinabi noong cashier?”

He chuckled.

Thankful din naman ako na nakasama ko si Yuan ngayon, kasi it’s like bonding time. Mas close ko kasi silang dalawa ni Ylly kaysa sa mga pinsan ko. Others look so plastic. I’m sorry for judging them but that’s the truth.

Ang pamilya nila Yuan lang talaga ang matuturing kong kapamilya ko, maliban kila Mommy at Daddy. Kasi sila rin ’yung nasasabihan ko ng iba’t ibang saloobin ko. I feel like ’yung kamag-anak ko kay Daddy, money lang talaga ang habol nila sa’min. Andyan sila kung may kailangang bayaran, kung ano ano. At kapag hindi nabigyan, kasi lumobo na ang utang, sasabihan pa kaming mayabang.

’Yung kay Mommy ko naman, nasa ibang bansa. ’Yung isang Tita ko, nasa New York. And I promised to myself dati na kapag natapos ko ang high school ay doon ko ipagpapatuloy ang pag-aaral ko. I’m going to pursue fashion and arts.

Nang matapos kaming bumili sa NBS, napagdesisyonan ni Yuan na umuwi na kami.

“Eh! Isang Dairy Queen lang!” pilit ko sa kanya.

Gusto ko kasing bumili sa Dairy Queen, kaso ayaw nitong si Yuan. Inio na inip na raw siya.

“Tsk, wag na!” he said. “May ice cream naman sa bahay, ah! Hindi ka na lang dun kumain.”

“E gusto ko nitooo! Sigi na please?” I plead.

“Ba’la ka diyan! Iiwan ka namin ni Kuya Tinoy,” he said.

“Edi iwan mo! Sumbong kita kay Tita.”

“Tsk,” umiling siya, a sign of conceding! “Bilisan mo.”

Napatalon ako, at saka pumunta ng Dairy Queen. I ordered a large choco fudge. Matapos magbayad at makuha ang order ay patalon akong umalis.

Nakita ko si Yuan na nakaupo sa isang bench, at nakalapag ang echo bag sa sahig. Pagod na pagod, ah!

Ako na nagdala ng binili ko sa National Bookstore kasi nahiya naman ako ng kaunti. Pero siya pa rin nagbayad kasi bilin daw ni Tita na maging gentleman(?).

“Tara na!” I cheerfully said. “Oy, tara na!”

“Tsk. Wait lang. Tinatamad ako maglakad,” inikot-ikot niya ang paa niya. “Sakit na ng paa ko.”

“Kaya nga tara na, ng makapagpahinga ka na,” hinatak ko siya papatayo.

Nagpahatak naman siya. Inangkla ko sa kanya ang braso ko, kaya sabay kaming naglakad papuntang parking spot. Nang makita ko ang kotse ay napahinga ako ng maluwag. Thank God! Makakauwi na rin. Ngayon ko lang naramdaman ’yung pagod ko!

Binuksan ko ang pintuan ng SUV, at saka pumasok roon. Pumasok rin si Yuan doon kaya umusad ako. Nasa pagitan namin ang mga napamili.

Isinarado na ni Yuan ang pintuan, kaya nagsimula nang magmaneho si Kuya Tinoy.

Malayo layo ang mall na ito sa bahay, kaya gusto ko munang matulog. Kaya lang, may mga parte ng daan na makaldag kaya nagigising ang diwa ko.

Nasa kalagitnaan kami ng byahe ng itinaas ni Yuan ang kanyang paa. Hinubad niya ang sapatos at medyas, at ipinatong sa may bag.

“Baho,” I joked.

He just grinned, tapos ay hinilot niya ang paa niya.

“Masakit ba talaga? Wala naman tayong masyadong napuntahan, ah?” I said.

“Nag-basketball kasi kami kahapon. Natapilok ako, pero okay na naman ’to kanina. Sumakit lang ngayon,” he said.

Na-guilty naman ako kasi syempre, ako ang nag-aya sa kanya rito. Pinabuhat ko pa sa kanya ang sandamukal na face masks at kung ano ano pa…

Ibinaba ko ang tatlong bag na nasa pagitan namin.

“Bakit?”

“Akin na ’yang paa mo.”

“Huh? Bakit?”

“Akin na. Hihilutin ko.”

“Wag na, itutulog ko lang ’to, wala na ’to.”

“Tsk! Tigas mo, ah. Dalian mo,” inis kong sabi.

“H’wag na ng—”

Hinatak ko ’yung paa niya papunta sa hita ko.

“Oh!” I handed him the ice cream. “Hawakan mo.”

I slowly started rotating his feet. Para magalaw ang ankles niya. Magaan lang ang pag-iikot ko kasi parang masakit nga. He is twitching.

“Kumain ka ice cream para mawala ’yung sakit,” I said. “Ba’t ang putla mo?”

“H-Ha? Wala…” he said. “Lambot ng kamay mo.”

Umirap ako sa kanya, saka pinagpatuloy ang pagmamasahe roon.

over my dead body

eight

Mabilis lumipas ang mga panahon. Ewan ko, parang sobrang saya ko, kaya sobrang bilis din ng mga araw ko. Para bang isang pitik na lamang ang bawat araw na nagdaraan. Natatakot din ako minsan, baka ang saya na ’to ay mabawi ng sobrang kalungkutan.

Kalagitnaan na ng school year ko bilang Grade 8. Hindi na kami magkaklase ni Ylly dahil alam ko na naman ang pasikot sikot rito sa school. And I’ve made friends too! Like, super friends.

Iyong kalungkutan na natanggap ko sa pagkamatay ng aking mga magulang, biglang nabawi ng mga ito. Na marami pa palang magmamahal sa akin.

“Alam mo, girl, gustong gusto ka talaga ni Rustav!” si Sasha iyon.

“Ay te, true yan,” si Marrietta naman. “Pero di ba nanliligaw sa’yo si Vern? Ampogi din ng isang ’yon!”

Napatawa ako sa kanila. “Wala pa akong balak mag-boyfriend! Ayoko ng label sa ngayon. Saka na kapag tumanda na ako.”

Tinignan ko si Vern na nasa kabilang table. Nakatingin siya sa akin, at nakangiti. Agad naman akong napaiwas ng tingin, at kinausap na lamang ang dalawang ito.

Pero narinig ko ang mga hiyawan ng grupo niya, kaya napatingin ako. Tinutukso siya, habang ang iba naman ay nakatingin sa akin.

“Uy, pinag-uusapan ka roon, oh!” si Sasha. “Girl, kapag gumawa na ’yan ng first move, hahanga talaga ako. Alam niya naman siguro ang kahihinatnan niya.”

“Sash! Grabe ka naman sa “kahihinatnan”. Hindi lang talaga ako sanay sa mga ganoong bagay! Ewan ko, minsan nandidiri rin ako. Ang cheesy kasi.“

“Nga pala, balita ko break na si Yuan at ’yung girlfriend niya?” si Marrietta.

“Oo yata,” I replied. “Ewan ko dun, papalit palit ng girlfriend, kala niya naman ikinagwapo niya!”

“Gwapo naman kasi talaga siz! Kung ako ’yung si girl, magiging honored ako kasi naging girlfriend ako ni Yuan, ’no! Gosh,” pinaypayan ni Marri ang kanyang sarili.

Umiling iling na lamang ako.

Nag-ring na ang bell, hudyat na pagpapatuloy na ulit ang klase. Hinablot ko ang aking notebook, at nagpaalam kay Sash. Ibang section kasi siya, kaming dalawa lang ni Marri ang magkaklase.

Bago kami pumasok ay nag-cr muna kami ni Marri. Medyo na late tuloy kami, pero okay lang kasi wala pa naman palang teacher.

Pagpasok ko ay naghiyawan ang aking mga magkakaklase. Napatingin ako sa kanila, at sila naman ay nakatingin sa akin. Anong meron?

“Nakooo! Sino kaya mamaya yung gagawa ng move…”

“Sana galingan mamaya!”

“Libre ng lunch para plus pogi points!”

Napuno ng tawanan at hiyawan ang buong classroom. Natatawa ako, pero hindi ko maintindihan ang sinasabi nila.

Umupo na lang ako sa assigned seat, at saka inilabas ang notebook para sa subject na iyon. Nag-recall ako ng kaunting diniscuss kahapon, kaya lang ay naudlot ito dahil may lumipad na eroplanong papel at naglanding sa papel ko.

It has big smiley face on each side of the wings. Napaangat ako ng tingin kay Marri na katabi ko lang, at naguguluhan.

“Luh, buksan mo,” mahinang sabi ni Marri. “Shyet! Baka invitation ’yan mamaya. Vern will invite you to a dinner date!”

Umirap lang ako sa sinabi niya, pwro ginawa ang pagbubukas nito.

‘Can I sit with you on lunch? ;)’

Napatingin ako ng nanlalaki ang mata kay Vern. Naghiyawan ang tropa niya sa likod. Ang iba ay hinihilot ang likod niya na para bang sasabak sa gyera.

‘Sure!’ I replied.

Pinalipad ko ulit sa kanya ’yon. Bago niya pa mabasa ay dumating na rin ang teacher namin. Agad kaming pinakuha ng ¼ sheet of paper para sa surprise quiz.

“Ma’am? Bakit may quiz, wala naman pong naituro kahapon!” sabi noong kaklase ko.

“Oo nga po, Ma’am! Wala tayong klase kahapon kaya…” suporta pa nong isa.

“Bakit? Porke’t wala tayong meeting kahapon, hindi ba ako nagturo noong nakaraan?” Ma’am Velasco defended. “At saka madali lang ’to. Up to 10. Kung ano lang ang kaya niyong sagutan.”

“Ma’am, recorded po ba ’yan?” tanong ulit.

“Of course!” umingay ulit ang klase.

Hindi naman sa kampante pero siguro naman ay medyo mataas ang makukuha ko kasi nagbasa ako kanina to freshen up my brain.

Kahit alin sa sinabing dahilan ng nga kaklase ko ay walang pumasa kay Ma’am kaya natuloy kaagad ang quiz. Nagulat kami, pati ang mga nag-complaint dahil madali nga lang talaga.

I got 8/10. Not bad.

Hindi naman sa pagiging grade conscious, pero my mother taught me to be a responsible kid. Hindi dahil marami kaming pera at secured na ang future ko ay hindi na dapat ako maging responsable. And I should know how to act like an elegant, sophisticated and intelligent woman.

Kaya itinatak ko sa isip ko na hindi man ako ang top of the top, at least kasali pa rin ako upang may ipagmalaki.

“Anong nakalagay doon sa eroplano?” pasimpleng tanong ni Marri, pabulong.

Tinignan ko muna ang teacher namin, bago magsalita. Mahirap na. Nagpapalabas pa naman ang isang ’to.

“He asked me if it’s okay to join me mamayang lunch,” I whispered.

“So…? What did you replied? Parang kilig na kilig ka kanina, ah!” she said, all hyped.

“Gaga, no! It’s just that… he’s so innocent. Ang cute niya kanina.”

“Eh di crush mo na???”

“No? Actually natutuwa ako kasi may kasabay ako mamayang lunch. Uuwi kayo di ba?”

“Hindi ako uuwi!” she said. “Hala, magiging third wheel ako.”

“Hindi ’yan! Andami niyo kaya. Si Ylly, Martini at Pleya ay kasama rin!”

“Hay nako, paano mo masosolo si bebe boy!”

“Hindi ko gustong solohin ’yun, no!” I said.

Napatigil kami ng pag-uusap ng makita naming humarap na si Ma’am Velasco.

May kaunti pa siyang sinabi bago nag-bell. Hindi naman nagtagal ay umalis na ito, at napalitan naman ng aming pang-apat na teacher sa umagang ito.

Wala naman masyadong ginawa sa subject na ito. May pinasagutan lang sa aming textbook at saka nagdaldalan na lang kami ng nagdaldalan. Inubos namin ang oras roon, at hindi namin namalayan na hudyat na para sa lunch.

We recited our closing prayer, bago pa magsilabas ang mga estudyante.

“Anong ulam sa canteen?” tanong ko.

“Ewan ko,” she shrugged her shoulders. “Ylly!”

Marri hooked her arms around me and Ylly. Naroon din sila Martini at Pleya. “Ano, tara na?”

Sabay sabay kaming anim sa pagkain. We are a squad here. Kaming anim ang magkakaibigan, we actually named our group, “Sugo ni Maria”. Kadiri pero funny.

“Tara na, gutom na ko!” Pleya groaned. “Ang sarap pa naman ng ulam, may kare kare!”

“Dalian niyo, baka maubusan tayo!” Si Martini na nanghatak na.

Sasha’s classroom is at the lower portion of the building. Kaya nadadaanan namin siya.

“Ang tagal niyo, dalian niyo naman!” she said.

Ylly hooked her, at saka kami sabay sabay pumunta sa canteen.

We ordered the same food. Medyo matagal ang pila dahil mahaba at mabagal ang service dito, pero mukhang masarap naman ang ulam kaya sulit.

Umupo na ako sa pwesto namin, at magsisimula na sanang kumain. Kaya lang ay may kumalabit sa akin. Napatingin naman ako kung sino, at oo nga pala! I agreed to have lunch with Vern.

“Oh my, kanina ka pa nakatayo?” I said, gulat dahil hindi siya nakita.

“Hindi naman…” he chuckled.

“Upo ka! Dito ka,” I squished myself on to Sasha para umusad siya.

“Gosh, girl! Di mo sinabing may bebe boy ka pa lang in-invite!” Pleya said. “Sige na’t doon na kami sa ibang table.”

Nagsitayuan ang mga kaibigan ko at nanlaki naman ang mga mata ko. “Hoy! Iiwan niyo ko?”

“May kasama ka naman, e! Enjoy!” Ylly winked at me at saka sila naglakad papalayo dala dala ang kanilang tray.

Napatingin ako kay Vern na nakaupo lang roon at nakangiti sa akin. His smile was so pure! Bakit ko ba ’to hinayaan pang mangyari? I don’t wanna waste his time on me.

Ngumiti ako pabalik.

I’m panicking inside because I don’t fricking know how to start a conversation! Should I say “kumusta ka?” or “kumain ka na?”?

Ay. Tanga lang, Djanne? Kakain nga kayo ng sabay, bakit mo tatanungin kung kumain na siya?

Ugh!

“So, I’m glad na pinayagan mo akong makasama ka sa lunch,” there, he started a conversation!

“Ah, oo… wala namang masama, e. Kakain lang naman tayo,” I replied.

“Wag mong nila-“lang”. Malaking bagay ’to para sa’kin,“ he smiled.

My cheeks heated. Ano bang pinagsasasabi nito! Nakakatiklop ng bunganga.

“H-Huh? Ikaw talaga!” tumawa ako para hindi awkward.

Kalaunan ay kung saan saan na napunta ang usapan namin. It went from awkward to a very joyful moment! Nakakatuwa pala siyang kasama.

And you know, wala masyadong nangangahas na manligaw sa akin, kaunti lang. Ang iba ay landi lang ang ginagawa. Bakit? Kasi tinatakot ni Yuan. ’Yong buong barkada niya, kasama sa pananakot. Kami ni Ylly, pati ang iba pa nilang kapatid, katulad ni Tharia na kapatid ni Kuya Jam.

Bilib din ako kay Vern, kasi matapang siya. Alam niya namang kapag kumalat ito at narinig nila Yuan, malamang na takutin at bwisitin siya noong mga ’yon.

“Alam mo, crush kita simula noong lumipat ako rito,” he confessed. “I like you a lot. Kaya nga niligawan kita, di ba? Siguro alam mo naman ’yun?”

Hindi ako nakasagot dahil nakatingin lang ako sa baba dahil nahihiya ako. Gosh, I’m gonna break his heart right now if he asked me to be—

“Will you be my girlfriend, Djanne?”

I let out a deep sigh. Umiling ako.

Tumingin ako sa gulat niyang mga mata.

“I,” I bit my lips. “I’m sorry. I can’t…”

Tumayo ako at kinuha ko ang aking tray.                                                       “Oh my God! I can’t believe you!” si Ylly, gulat na gulat sa sinabi ko. “Ang cute cute ni Vern! Bakit mo binasted?!”

“I told you, I’m not ready!” umirap ako. “Magpaligaw ka, kung gusto mo.”

“Sasagutin ko iyon kung manligaw sa akin, Djanne!” she replied. “You’re such a man hater.”

“I’m not! I just don’t feel any spark,” I said.

“Pang-ilang basted mo na iyan, ah! Baka babae ang gusto mo?” tumingin ako kay Sasha. “OMG! Tomboy ka?”

“No!” umirap ako. “I just don’t feel them. May hinahanap ako sa isang lalaki. And I won’t do boyfriends until I found that guy.”

They sighed.                                                                         Hindi kami nagpansinan ni Vern sa classroom, pero tinitignan ko siya. Ang lungkot lungkot ng mukha niya, at minsan ay nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin.

Nang umuwi kami ay dumiretso ako ng tulog, kaya hindi na ako nakakain ng hapunan. Feeling ko pagod na pagod ako ngayong araw.

Kaya heto ako ngayon, hating gabi at pababa papuntang kusina upang humanap ng pwedeng i-microwave at kainin.

Bago pa ako makadiretso sa refrigerator ay nakita ko na ang nagliliwanag na mukha ni Yuan dahil natatapatan ng liwanag ng laptop niya.

“Hello, Yuan,” tumingin siya sa akin.

“You’re awake,” he said. “Kakain ka ba? Hindi ka kumain kanina, e.”

“Yup… are there any leftovers?” tanong ko.

“There’s mac and cheese?” he shrugged his shoulder. “Is that okay?”

Binuksan ko ang fridge, at hinanap ang mac and cheese. Nang mahanap ko iyon, I quickly throw it in the microwave upang uminit.

Umupo ako sa tabi ni Yuan, at tinignan kung ano iyong ginagawa niya. There are bunch of words, at kung ano ano pa.

“Ano ’yan?” tanong ko.

“Thesis,” he answered.

“Oh!” iyon pala ang sinasabi nilang thesis.

Hindi ko muna siya kinausap dahil alam ko naman na mahirap iyong ginagawa niya. He would’ve been sleeping now kung madali ito, right?

Tinignan ko lang siya habang gumagawa. He look so serious with bunch of papers and his laptop. Mabilis ang kanyang pagta-type at pagtingin sa mga papel.

Ang hirap siguro maging college student! Tignan mo ’tong si Yuan, kahit matalino ay nahihirapan na rin. Paano pa kaya ako?

Teka nga, hindi ko pa nga alam kung ano ang kukunin ko e. Sa ngayon, sana chill muna ako.

Narinig ko ang tunog ng microwave, kaya pumunta na ako roon. I grabbed the microwave container at saka ito nilagay sa counter. Napatingin si Yuan sa akin.

“You want some?” I offered him.

“Hindi,” he said. “I want ice cream.”

Umirap ako, at pumunta ng fridge. Binuksan ko ang freezer at inilabas ang nakitang ice cream roon. Tinignan ko ang label. “Choco fudge?”

Tumango siya. I grabbed a spoon at inilagay iyon ng medyo malayo sa papel niya. Sumubo lang siya ng isa, at saka nagpatuloy ng pagta-type. Ako naman ay kumain ng tahimik.

The silence shattered when he spoke.

“Balita ko ay may manliligaw ka na naman,” he said. “Bern? Burn? Barney?”

“It’s Vern,” I chuckled. “Barney ka diyan!”

“Oh,” he looked at me. “You shouldn’t have a boyfriend. You can’t have a boyfriend.”

“I know!” umirap ako. “That’s like, at the bottom of my priorities. Mag-aaral pa ako, at magiging head ng ARC. That’s waaay too far pa, para problemahin ang jowa.”

“That’s great. Akala ko sinagot mo na si Barney—”

“It’s Vern!” I corrected. “And duh? Over my dead body. Hindi ako magbo-boyfriend if I don’t find a spark on a guy.”

He chuckled.

“That’s a great news.”

knight

nine

Balita kaagad sa buong Grade 8 ang pagbasted ko kay Vern. Usap-usapan ito, dahil nga isa si Vern sa mga gwapong lalaki sa aming batch. And I know naman, na dapat iignore na lang ang mga nagchi-chismisan, ngunit ang iba talaga ay sumosobra minsan.

Ang barkada nila Zoey, Ashera, at Monia ang mga iyon. They are super fans of Vern. Oo, ganoon ang tawag dahil baliw na baliw talaga sila kay Vern. Mga hindi naman pinapansin kahit nagpapapansin.

Nagpasama ako kay Ylly sa bathroom kasi I have to retouch. Ang init kasi, kaya medyo humulas ang mukha ko.

“Uy, naiihi pala ako,” si Ylly noong nakarating kami ng banyo. “Sakto pala. Sige, retouch ka lang dyan.”

Pumunta si Ylly sa isang cubicle, at ako naman ay humarap sa mirror. Binuksan ko ang purse at kinuha ang press powder. Pagkatapos noon ay ang lip and cheek tint naman, upang mas mukhang fresh.

May pumasok na tatlong babae, peeo hindi ko na lang pinansin dahil sa nagko-concentrate ako sa pagpantay ng cheek tint ko.

Pero nagtaka ako ng makitang nakatayo lang sila sa may pintuan. Hindi ba sila iihi? E ano pa lang ginagawa nila dito?

Tumingin ako sa kanila, at napabuntong hininga ako ng malakas. Tumingin ulit ako sa salamin, and I plucked my lips.

“Why are y’all staring at me?” tanong ko sa kanila. “Sobrang ganda ko ba? Cheek and lip tint lang ’to.”

Medyo kinabahan ako noong lumapit silang tatlo sa akin.

“Ang kapal talaga ng mukha mo, ’no?” si Zoey.

“Oo nga! Nagawa mo pang magpakita sa amin,” si Ashera.

“Matapos mong basted-in si Vern namin?!” si Monia.

Narinig ko ang pagbukas ng cubicle na pinasukan ni Ylly.

“Anong nangyayari?” tanong niya.

“Wala lang. Girl issues… tara na,” aya ko sa kanya.

Humarang ang tatlo sa daanan, kaya napatigil kami ng paglalakad. Aba, ano bang mga problema nito? Sa tingin kaya nila mapapansin sila ni Vern sa pinaggagagawa nila?

“Excuse me,” mahinahon kong sabi.

“Hindi,” matigas na sabi ni Zoey. “Alam mo bang malungkot na malungkot si Vern sa ginawa mo? One time big time na ’yon, pinakawalan mo pa—”

“Teka, anong nangyayari—” si Ylly.

“Nagawa ko na. Kaya wala na, okay na, move on na. Kayo rin sana, hano?” I sarcastically said.

“Akala mo ang ganda ganda mo, ah!”

“Oo nga, hindi naman. Medyo lang!”

“Look, ayokong makipag-away, okay. Could you just move so we can walk out? Ang init dito, e,” I sighed.

“Kung hindi ka luluhod mamaya kay Vern at humingi ng sorry sa kanya, babalian ka namin ng buto,” Zoey threatened.

Hindi ko na lamang sila pinansin at umalis na lamang kami. Hinatak ko si Ylly at nagmamadali kaming pumunta sa gazebo kung saan naroon ang barkada ni Yuan.

“Kuya, may nangharang kanina sa’min ni Djanne. Potek, die hard fans ni Vern!” sumbong kaagad ni Ylly noong makatungtong kami sa gazebo.

“What?” naguguluhang tanong ni Yuan. “Si Barney? May die hard fans?!”

Nagtawanan silang magkakaibigan doon. Napairap naman ako dahil sa sinabi niya. Ginawa niya na talagang nickname iyon ni Vern. Kapag napapag-usapan siya dito sa grupo nila, dahil sa panliligaw niya sa akin, iyon na ang tawag nila.

They’re like brothers to me. Ang dami kong Kuya.

“Bakit, anong ginawa sa inyo?” seryoso namang tanong ni Hex.

“Wala naman, hinarass lang kami,” I said.

“Talaga ba? Baka naman abangan kayo nun mamaya, ah?” si Silv naman iyon.

“Hindi naman siguro,” nagkibit balikat ako. “Ewan ko dun, di naman sila nakakatakot. Sobrang patay na patay kay Vern, hindi naman sila pinapansin.”

“Tsk, may nagkaka-crush pala dun sa Barney na ’yun?” si Yuan ulit. “Basta mamaya, baka may gawin mga ’yun, ah! Pumunta kayo sa building ko mamayang uwian ng sabay sabay tayong pumunta sa kotse.”

Tumango na lamang ako, at saka nanahimik. Sila naman ay napaka-ingay, at kung ano ano ang mga sinasabi. Tsk.

“Alis na kami ni Ylly, mga panget,” paalam ko sa kanilang lahat. “Punta na kami sa building namin.”

“Ingat ah!” sigaw nila.

Habang naglalakad papuntang building ay sinusuri ko ang bawat isang madaraanan ko dahil baka andito na naman ang squad nina Zoey, mapag-initan na naman ako.

“Ang tagal niyo sa CR, ha! 10 minutes na lang, magbe-bell na,” si Mari iyon, nakatingin sa kanyang relo.

“Oo nga! Anong ginawa niyo dun, naglinis ng kubeta?” si Pleya.

“Hindi, may na-engkwentro lang kaming delubyo,” sagot ko.

“Ano? Ayaw ma-flush ng toilet?” si Sasha. “Sinasabi ko na nga ba. Ang pangit talaga ng toilet dito sa school e!”

“Hindi ’yon!”

“Eh ano pala?”

“Basta, maliit na bagay lang…”

Bago pa mag-bell at magpatuloy ang klase ng pang-hapon ay nakabili pa ng siomai si Martini at nagpasama sa amin bago kami mag-hiwalay hiwalay.                                                 Natapos ang hapon ay hindi ko naman nakita ang grupo nina Zoey. Buti naman. Ayaw ko na ng gulo.

May iba kasi akong nagiging manliligaw na marami talagang fans. Sinusugod talaga ako. Buti andiyan sila Yuan lagi. Tuma-timing kapag merong ganoon.

“Hindi niyo ba ’ko sasamahan?” tanong ko sa kanila.

Bibili kasi ako ng bond paper sa canteen para sa paperwork namin sa isang subject. Nakakainis! Kung hindi puro paperworks, recitation naman!

“Naglilinis pa kami, girl! Wait ka lang,” si Sasha ’yon.

Si Marrietta naman ay hindi ko talaga maaaya dahil may practice pa sila para sa E.S.P..

“Tsk! Sige, maglinis ka na. Ako na lang,” I said.

Tumakbo ako papalabas ng room, dahil baka magsarado na ang canteen. Pero sa kakatakbo ko, nabunggo ko ang isang babae.

“Ouch!” natumba ako at napaupo sa sahig.

Napatingin ako sa babaeng iyon, at nakita kong si Zoey pala. Oh, gosh!

“Ba’t di ka tumitingin sa dinaraanan mo?” sabi niya. “Ano?! Sagot!”

“Sorry,” I sighed.

Tumayo ako ng marahan dahil sa masakit ang pwetan ko. Ngunit hindi iyon natuloy dahil tinulak ako ni Zoey kaya natumba ulit ako.

“What is your problem?!” pagalit kong sabi.

“Ano? Sinabi mo na ba kay Vern, ha?!” she asked. “Lumuhod ka ba sa harap niya kanina? HA?”

Nagtitinginan na ang tao sa amin. Mabilis akong tumayo at lumayo sa kanya upang hindi niya ako matulak ulit.

“Bakit ako magso-sorry? Did i do something wrong? Masama bang mang-basted?” sagot ko sa kanya.

“Aba sumasagot ka pa!”

Napapikit ako dahil nakita ko ang malaki niyang kamay na tumaas at umaambang sasampalin ako. Fuck!

“HOY! Oy, oy!” narinig kong boses ng kalalakihan. “Ano ’yan? Bakit mo inaapi si Djanne?”

Napabukas ako ng mata. Nakita ko si Yuan na patakbong pumupunta sa akin. Humarang siya, at ang ilan sa grupo naman ay nasa likod ni Zoey.

“Ano sa tingin mo ginagawa mo, baboy?” galit na sabi ni Yuan. “Bakit mo inaapi ’tong si Djanne, ha?”

Natulala si Zoey dahil siguro sa takot. Pero mostly kapag natutulala sa harap ni Yuan, naga-gwapuhan.

“Di ka sasagot, ha, baboy?” sabi ulit ni Yuan. “Sa lahat ng nakita kong mataba, ikaw lang ang panget. Pag di ka tumigil sa ginagawa mo, lilitsunin kita ng buhay. Sinasabi ko sa’yo. Alis!”

Nagmamadali namang naglakad si Zoey papaalis.

…What the hell was that?!

Humarap sa akin si Yuan, at saka tinignan ako ng mariin.

“Ano, may masakit sa’yo?” he sounded so concerned.

“W-Wala,” my little heart is beating so fast!

Sa sobrang takot ko siguro kanina.

“Di ba, sabi ko sa’yo, e,” he smiled. “Kami bibira dun. We are your knights in shining armor.”

My mood quickly changed to that. Tinaasan ko siya ng kilay.

“I don’t need no knight. I’m not a damsel in distress,” maarte kong sabi.

“We know. Coz you’re our little monster,” he chuckled.

just because you are old, you should do that!

ten

Tulala akong nakatingin sa blackboard. Ni hindi man lang ako mag-abalang magsulat dahil tamad na tamad ako ngayong araw na ’to.

Nagre-recall lang si Sir ng topic kahapon kaya nabagot ako.

Hawak ko ang ballpen ko habang pinaglalaruan ito, at nakapangalumbaba. Hindi na dapat talaga ako makikinig sa discussion dahil Health subject ito. Mayroon namang libro para mag-review at kumopya ng notes. Pero biglang nagtawanan ng malalakas ang kalalakihan, pati ang mga babae ay nakitawa.

Napatingin ako kay Sir na natatawa rin. Anong nangyayari?

“Shh, be serious! This is a serious matter, okay?” paliwanag niya ngunit natatawa pa rin.

Tumingin ako sa board, at nakita ko ang naglalakihang mga letra roon. SEX.

“Dali na, Sir! Discuss na,” pilit ng kalalakihan.

Si Sir naman ay natatawang binuksan ang TV. Siguro ay manonood kami ng tungkol sa sex? Ugh! So gross. I don’t even wanna say it.

Nagbigay muna siya ng kung ano anong notes sa amin. At huwag daw kaming maingay dahil baka makaistorbo sa ibang nagka-klase. Umupo naman ako ng maayos at tumingala dahil naroon ang TV sa taas ng blackboard.

“Remember, be quiet, okay? Baka ma-report tayo sa office, ako na naman pagagalitan,” he said, as he started playing the video.

Tutok na tutok ang iba, habang ako naman ay hindi masyadong makatingin roon. Ugh, bakit hindi sila naiilang? Ang ilan ay nagtatawanan pa!

Cartoons iyon pero hindi ko pa rin matignan ng maayos. Gosh.

Ng matapos iyon ay nakahinga ako ng maluwag. Pero hindi pa pala roon natatapos ang topic. Of course, may ibang kuryoso talaga roon. Karamihan talaga ay kalalakihan.

“Ser, may posibilidad po bang mabuntis kahit sa labas ipinutok?” nagtawanan ang grupo roon.

“Pag mabilis hinugot,” malisyosong sagot ni Sir, kaya naghiyawan sila. “Wala, syempre. Sa labas ’yung sperm e. At saka hindi naman lagi nabubuntis kapag sa loob ipinutok. Pero mas maingat kung gumamit ng condom kung magse-sex.”

“E, sir! Kung supot po, nakakabuntis?” nagtawanan na naman sila.

“Oo naman! Well, depende kung baog,” sagot naman nito.

Oh my God. Hindi pa talaga ako handa sa topic na ’to.

“Sir!”

Nagulat ako ng nagtaas si Marri ng kamay. “Masakit po ba talaga, kapag first time, sa babae?”

“Oo, syempre. There is this thing called hymen. It blocks the penis to enter. Most of women have it, some don’t. Kapag pinasok iyong penis sa vagina, at pinuwersa, mapupunit iyon. Hindi ka na virgin kung ganoon. And it bleeds most of the time kapag napupunit.”

Bigla naman akong natakot roon. Masakit pala, bakit pa nila ginagawa?

“Sa first time lang po masakit, Sir?” tanong pa ulit ni Marri.

“Minsan sa second time din, third time… pero maghihilom iyon. And it will now be full pleasure,” sagot niya.

Oo nga pala. I forgot. Sometimes—wait—most of the time, they do it for pleasure, even though para sa mating iyon. Para magkaanak.

Hindi na rin naman nagtagal ay nagpaalam na ang guro sa amin. Ito ang last subject namin, kaya mabilis akong tumayo at inilagay ang mga gamit sa bag.

Birthday ni Tita, kaya naman maaga kaming nagpasundo sa driver. Bibili kami ni Ylly ng gift kay Tita. Si Yuan, di ko alam kung sasabay iyon ngayon. Kadalasan, ngayong Thursday,

“Mauna na ’ko, Sash, Marri!” paalam ko sa kanila.

“Uuwi ka na kaagad?” tanong ni Sasha.

“Birthday ni Tita, remember?” I said. “Ano, pupunta ba kayo?”

“I don’t know. Hindi ko pa natatanong sila Mama,” Sasha replied. “Pero ako, sure akong pupunta.”

“Ikaw, Marri?”

“Baka ako lang din,” she said. “Kasi maraming inaasikaso sila Mommy… basta pupunta ako.”

“O sige! Magkita nalang tayo sa bahay,” I kissed them both in the cheeks. “Bye, girls!”

Nagmamadali akong tumakbo papunta sa room nila Ylly. Nakita ko siya roon sa may pintuan.

“Tara na!” hinatak ko siya.

“Oo wait lang! Atat ka sis?” sabi niya. “Si Kuya, nagpapahantay. Sakay na tayo sa kotse, dun tayo mag-hintay.”

Tumango lang ako.

Mabilis kaming lumakad ni Ylly papuntang parking lot. Naroon na ang kotse, kaya sumakay na kami. Papaandarin na sana ni Manong ang sasakyan, ngunit pinigilan ito ni Ylly.

“Manong, hantayin daw po natin si Kuya,” sabi niya. “Dumiretso po tayo sa mall, ha? Bibili lang po kami ng regalo para kay Mommy.”

“Sige po, Ma’am,” sagot ni Manong.

Hindi naman ako nagsalita at tumingin na lang sa labas. Hinahantay si Yuan na bigla na lang mag-pop up dito sa parking lot para makaalis na kami.

“Ang ingay ba namin kanina?” tanong ni Ylly sa akin. “Nakakatawa kasi ’yung topic namin sa Health!”

“Hindi ko narinig. Pero let me guess…” tumingin ako sa kanya. “Iyong sa sex ba ’yan?”

Nagulat naman ako ng humagalpak siya ng tawa. Pulang pula ang mukha at parang hinuhugutan na ng hininga.

“Oo… pff,” bigla na naman siyang tumawa. “Kung ano ano sinasabi ni Sir, pati ng mga kaklase ko!”

I laughed para kunwari hindi ako naa-awkward-an sa topic na iyon. But my laugh is so weird it didn’t sounded like a laugh.

“Ang tagal ni Yuan,” baling ko sa ibang topic.

“Kaya nga, ewan ko ba dun. Sabi niya mabilis lang daw,” she replied.

“Ano daw bang ginagawa niya?”

“Hindi ko alam, ’di naman sinabi sa’kin. Basta ang sabi niya, hintayin natin siya.”

Tumango lang ako, at tumingin muli sa labas. And after a few minutes, FINALLY! Nakita kong tumatakbo papunta rito ang isang napakaputing lalaki.

“You are so bagal,” bungad ko noong binuksan niya ang pintuan ng shotgun seat.

“I’m sorry, I have to take care of some few things,” tumingin siya sa kanyabg relos. “And I’m just 10 minutes late! It’s no big deal…”

Umirap ako sa sinabi niya.

Pinaandar na ni Manong ang kotse. Si Ylly naman ay sinabi kay Manong kung saan kaming Mall bibili ng regalo.

“Should we buy her a bag?” tanong ko sa kanila. “But Tita has so many bags na.”

“I know. But she wouldn’t mind, I guess. Galing naman sa atin, e,” Ylly winked at me, and I chuckled. “Pero kapag nakakita tayo ng mas magandang gift, iyon na lang. For the mean time, bag is at the top of the list.”

We decided to merge our gift. Kami ni Ylly. Ewan ko kay Yuan kung anong regalo niya kay Tita.

“Ano regalo mo, Yuan?”

He looked at me within a second, at saka bumaling ulit sa labas. “Di ko nga alam, e.”

“Tulungan ka na lang namin mamaya mamili, Kuya,” si Ylly iyon. “Baka mamaya, kung ano pa bilhin mo. Alam ko mga nireregalo mo sa mga kaibigan mo, e.”

“Shut up.”

Ylly just chuckled.

Nang makarating kami ng mall ay agad kaming pumunta sa branded stores. We only took 30 minutes to find the best bag we could get.

“Ang ganda nito,” Ylly said.

It’s a ruby red sling bag with a touch of gold. Maganda nga. It screams elegance.

“Ito na ba?” tumango ako.

Nang mabili na namin iyon ay nag-stop muna kami. We sat at a bench. At habang nakaupo naman ay nag-iisip na kami kung ano ang ipang-reregalo ni Yuan kay Tita.

“What about… dress? Make-up?” I suggested. “Or jewelries?”

“Maganda sana kung jewelries,” Ylly seconded. “Magkano ba ang dala mo, Kuya?”

“Hmm? Let’s see…” may binunot siya sa kanyang bulsa. “My own black card!”

Nanlaki ang mga mata namin pareho ni Ylly.

“Who gave you that?!” si Ylly iyon.

“Si Dad! Kaya I can buy expensive jewelries,” ngumisi siya. “Tara na!”

Napasunod naman kami sa kanya. And the next thing I know, nandito na kami sa tapat ng Cartier. Pumasok kami, and blinding jewels caught me off guard.

Tumingin ako ng jewelries. Ang gaganda nila… and I like this ring with a blue jewel in it. Sobrang nakakahanga.

“Para kanino niyo po ireregalo, Sir? Sa girlfriend po?” ngumiti ng malandi ang saleslady.

“Hindi, sa Mom ko,” ngumisi naman din itong isang malandi.

Kung sino sino talaga, Yuan? Pati saleslady, pinapatos.

“Ah, so… wala kang gilfriend?” tanong ulit ni saleslady.

“W—” bago pa matapos ang sasabihin ni Yuan, I faked a cough.

“Bilisan mo naman pumili, Yuan. We are running out of time. Magpapaganda pa kami ni Ylly, oh!” mataray kong sabi. “Miss, can you recommend anything?”

Tinaasan naman ako ng kilay ng saleslady, at saka pumasok roon sa pinagtataguan nila ng mga alahas. Bumalik siya ng may hawak na isang malaking velvet box.

“Ito po Sir, maganda po ito pangregalo sa Mommy ninyo,” the saleslady said.

Marami pa siyang description na sinabi. Maganda naman iyon, kaya sa huli ay binili rin ni Yuan iyon. Pero hindi pa roon natapos ang kalandian ni Yuan! Hiningi pa ang number noong saleslady. Ang landi talaga.

Sinulyapan ko ulit ang blue diamond necklace na natipuhan ko kanina.

“You like that?” tanong sa akin ni Yuan.

“Uh-Huh. Pretty, right?” sagot ko. “Tara na nga!”

Hinatak ko si Ylly papalabas ng store.

Nakaalis na kami sa mall, at narito na kami sa bahay. Hindi man lang kami na-notice ni Tita dahil busy siya sa pag-oorganize ng kanyang celebration.

Naligo naman ako at nag-ayos na para sa party. 7 PM ang simula nito, kaya by 6:30 ay tapos na akong mag-ayos. Bumaba na ako, upang marinig ang paunang salita ni Tita.

And as usual, the party was great! Wala namang nangyaring strange. The theme of it was blue and gold. Ang ganda tignan, parang royalty. At si Tita, sobrang ganda. She doesn’t look like a 50 year old mom.

Pumunta ang mga kaibigan namin ni Ylly, at syempre, we have a specific table reserved for us.

It ended at 10 PM. At ngayong wala ng masyadong tao, medyo tahimik na. I sat in the gazebo. Nilalanghap ko ang sariwa at malamig na hangin. Umalis na ang mga kaibigan ko, at si Ylly naman ay pumasok na ng bahay.

Tumingala ako, at tinignan ang langit. It’s only the moon. Walang mga bituin. Ni isa. The cold wind blew at me gently.

“Ayaw mo pa pumasok, Djanne?” napatalon ako ng kaunti sa gulat.

Si Yuan iyon. Hindi pa rin nagbibihis.

“Sige, susunod ako,” wala sa sarili kong sabi.

Akala ko ay aalis na siya, pero hindi. Umupo siya sa tabi ko, at tumingala rin sa langit.

“Ang ganda ng buwan, ’no?” he asked.

Tumango lamang ako at hindi sumagot. I don’t want any noise. I just want to hear the blowing sound of the wind. The crickets, and the fountain water. But a cellphone beeped. It’s Yuan’s.

Tumingin ako sa kanya, at sa cellphone niya. He chuckled. Napakunot naman ang noo ko dahil roon.

“Who’s that?” tanong ko.

“Wala,” he said, not looking at me.

Umirap naman ako.

Hindi ko na siya pinansin dahil maiinis lang ako. Pero bigla na lang nag-replay sa utak ko ’yung diniscuss namin kanina sa Health.

Napatingin naman ako kay Yuan.

Virgin pa kaya ’to?

“Yuan,” tawag ko sa kanya.

“Hmm…” he said, hindi man lang tumingin sa akin.

“Virgin ka pa ba?”

Tumingin siya sakin na sobrang kunot ng noo, at galit. Why? Is there something wrong about my question?

“What is that question?” he looked so offended.

“I’m sorry, I’m just curious…” nagkibit- balikat ako.

“Why?” pagalit niyang sabi. “Don’t tell me, you have a boyfriend?!”

“Ew, no! Wala—”

“E bakit ganyan tanong mo?”

“Wala lang… na-topic lang namin sa Health kanina.”

He looked so pissed right now.

“I’m sorry, did I offend you?” I asked.

“Hindi. Nagulat lang ako…” he replied.

“Pero… ano nga?”

“Tsk,” umiling-iling siya. “You’re curious as a cat.”

“Eh hindi mo sinagot, e.”

“Hindi na, okay?” he said.

I gasped. Does it mean na he had sex?

“You had sex? Oh my gosh!”

“It’s no big deal for men, okay?” he said. “But for women, yes. It’s a big big deal. Lalo na sa inyo ni Ylly. I don’t want you to have sex if you don’t love the man, okay?”

Kunot-noo ko siyang tinignan.

“Even if I’m old?”

“Damn. Even if you are old, you shouldn’t do that! It has consequences, okay? H’wag muna.”

Parang wala na akong magagawa kung sinabi ni Yuan na h’wag muna.

who is that guy?

eleven

Grade 9. Unang pasukan namin ulit ngayon, at hindi ako masyadong nababahala, dahil LAHAT ng kaibigan ko, kaklase ko. Himala!

“Tabi tabi tayo, ha!” si Pleya.

“Oo, basta mag-reserve kayo ng upuan,” sagot ko naman.

Ngayong Grade 9, dapat mas pag-ayusin ko pa ang pag-aaral ko. Parang mas gusto ko pa mag-exceed sa mga subject na magaling na ako, at magtuon ng pansin sa mga subject na mahihina ako.

Siguro naman makakayanan. Nakita ko kasi ’yong mga Grade 9 dati, pa-chill chill lang sa mga classroom nila. Baka wala masyadong gagawin ngayong Grade 9?

“Balita ko’y may bago raw na preso?” tanong ko.

“Oo nga! Sa section pa natin. Sabi nila, gwapo raw,” si Sasha.

“Ah, lalaki?”

“Ang sabi. Mamaya makikita natin, kung totoo ngang sa section natin iyon. At kung gwapo ba talaga.”

Preso ang tawag namin sa bagong estudyante, kasi parang kulungan itong school. Parang prison in hell, to be specific.

Nasa lounge kami ngayon, dahil hinahantay naming magbukas ang room. Hindi na kasi pinapapasok ang mga bata tuwing umaga, recess, pati tanghali sa room kasi baka daw may mangyaring masama.

May nadulas kasing lalaki noon sa lower grade kasi naghaharutan sila noong kaibigan niya, ayun, basag iyong ulo niya. Pero buhay pa naman.

Tinignan ko ang paligid. Sobrang ingay, kasi ang ibang estudyante ay ngayon lang ulit nakita ’yung nga kaibigan nila. Ang iba naman, maingay talaga. Siguro ikinukwento ang ginawa nila noong bakasyon.

As usual naman, pumunta kami sa bahay bakasyunan nila Yuan sa Palawan. Masaya kasi private beach iyon. At nag-island hopping din kami! We took pictures sa polaroid camera ni Ylly, dahil siya ang magaling kumuha ng litrato.

Noong bumalik kami sa bahay, tan na tan ako. Lalo si Yuan! Pero bumalik naman kaagad ang kulay namin.

Hindi naman nagtagal ay nag-bell na. Nagsitayuan na ang nga estudyante upang pumila sa hallway. Isinukbit ko ang bag ko sa aking balikat, at pinulupot ang braso kay Martini.

“Tin, ang haba ng leeg mo, ah!” puna ko.

“Hinahanap ko ’yung jowa ko!” kilig na sabi niya.

Tinaasan ko siya ng kilay. Sino na naman ang jowa nito?

“Kaka-break niyo lang ni Red noong end ng school year ah? May bago na ulit?” tanong ni Ylly. “Bakit di mo sinabi sa’min!”

“Sorry gurls,” she laughed. “Kasi naman! Kakasagot ko lang kagabi, ano ba!”

“E sino ba ’yan?” si Ylly ulit. “Dapat mas gwapo kay Red, ha! At mas mayaman.”

“Si Carter!” halos tumirik siya sa kilig. “Carter Capistrano.”

“Leche! Iyong college student?!” si Sash.

“Ilang taon agwat niyo noon, ah!” gulat na sabi ni Marri.

“Hoy, play boy daw ’yon!” sabi naman ni Pley.

“Ano naman? I like him a lot. At saka duh? I’m just playing lang naman! It’s not like I want him to marry me,” sagot ni Tin.

“Kahit na! Nako, mag-ingat ka roon ha! That guy has a BAD reputation with women,” banta ni Marri. “Pati pinsan ko, nadagit noon. Iyak ng iyak pagkatapos.”

“Yeah, I’m not stupid! I can handle myself,” she said proudly.

“Sigurado ka, ah! Kapag ikaw, umiyak, babayagan kita kahit wala kang bayag,” banta ko sa kanya.

Nang makapila na kami ng maayos at tahimik, nagsimula namang magsalita ang directress. Kung ano-ano ang mga binilin niya sa amin (na ulit-ulit) na gawin, at dapat iasal, etc. Pagkatapos ay pinakilala ulit ang mga prof and school staffs. And then pinapasok na kami sa kani-kaniyang room.

At sa plano nga kanina, magtatabi tabi kaming magkakaibigan. Kaya heto kami sa isang linya sa likod. Maingay ang klase kasi wala pa ang teacher.

Nakakapanibago. Iyon lagi ang nararamdaman ko sa bagong room.

“Asan na ’yung transferee?” luminga-linga ako.

“Atat neto. Nasa office pa ’yun, sigurado! Maya maya pa iyon makakapasok dito sa room,” si Sasha.

“Sabagay,” nagkibit-balikat ako.

Nagkuwentuhan na lang muna kami hanggang wala pa ang guro. Si Ylly naman ay nagpasyang mamingwit ng impormasyon tungkol doon sa transferee. Ilang saglit pa ay tumakbo siya papunta sa amin.

“Guys, guys!” si Ylly, excited. “May nakuha akong infoooo~”

“Ano?”

“Spill please.”

“Ang pangalan daw is Leon,” she said. “Ang gwapo ng name!”

“Iyon lang? Ano pa!” si Marri.

“Eto pa nga! Pinsan nila Damien at Darius!” aniya.

Si Damien at Darius (yes, kambal sila) ay kabilang sa barkada nila Yuan. ’Di ko pa sila masyadong close, kasi andami talaga nilang magbabarkada. Hindi ko halos makausap lahat. Pero we talked naman, pero hindi gaano katulad nina Yuan, Kuya Jam, saka ni Kuya Silver.

“Talaga? Edi gwapo!” excited na sabi ni Marri. “I can’t wait!”

Dumating na ang adviser namin, at nagpakilala ito. And as usual, magpapakilala rin kami sa kanya. Medyo matagal iyon dahil may tanong pa na: “kung ikaw ay isang hayop, ano ka?”

I picked lioness, kasi favorite ko si Nala sa The Lion King. And of course, it screams braveness, beauty, and royalty.

Nasa kalagitnaan kami ng pagpapakilala, nang may kumatok sa aming pinto. Iyong teacher sa Office.

“Ma’am,” tawag nito sa aming guro. “Ito na po ’yong transferee…”

Niyugyog ako ni Ylly dahil siya ang katabi ko ngayon. “Oh my God! Oh my God! Nasaan?!”

“Okay, class, greet your new classmate!” sabi ng teacher namin.

He walked so manly papuntang harapan. Wala ni isa magsalita, upang makapagpakilala siya ng maayos.

“Hi. I’m Leon,” he said.

“Hello, Leon!”

“Oh my God, HI!”

“Buti dito ka nag-aral!”

“Pogi, taebells!”

Oo nga. Guwapo. He has mature features. Parang nakikita ko nga sila Darius at Damien sa kanya. Sa mata niya, pati sa panga.

“Sige, pwede ka ng maupo,” sabi ni Ma’am.

Hinanap ko kung saan may bakanteng silya, at nakita kong walang nakaupo sa tabi ni Marri. Si Marri naman, parang tuod na hindi makagalaw.

“Oh my gosh, sa’yo tatabi Marri!” bulong ko na pasigaw.

Pinandilatan niya ako ng mata. Bumaling lang ang tingin niya, ng maupo si Leon sa kanyang tabi.

“Hello,” Marri said.

“Hello. Leon,” he introduced.

Niyugyog muli ako ni Ylly. “Gawd! Ang swerte ni Marri!”                                                           Half day lang ang first day dahil assembly, pagpapakilala at pamimigay lang ng schedule ang nakalaan dito. Kaya naman maaga kaming nakalabas. Kasama namin ni Ylly ang barkada nila Yuan.

“Ano, may pinormahan ba senyo ’yung transferee ha?” tanong ni Yuan sa amin.

“Huh? Ba’t naman?” tinaasan ko siya ng kilay. “Swerte naman kung pormahan! Ang guwapo.”

“Kaya ngaaa~ Pero si Marri yata ang mapopormahan!” humagikhik si Ylly.

“Kung popormahan ka, Djanne, sasagutin mo?” kunot noong tanong ni Yuan.

“Well…” nagkibit balikat ako.

Hindi naman kasi ganoon kaguwapo ang mga nanligaw sa akin! I’ll give him a chance kung manliligaw siya sa akin. And if I don’t find a spark, engk! No.

“Magbo-boyfriend ka na?” pagalit niyang sabi. “I told you, you two can’t have boyf—”

“Yeah, yeah!” I said, para matigil siya sa pangangaral.

“Darius, Damien! Binabalaan ko pinsan niyo, ah. Lumayo kamo siya sa dalawang ’to,” he said angrily.

Umirap na lang ako.

change

twelve

Sa buhay ko, hindi na mawawala siguro ang mga parties. Ngayong Grade 9 na ako, mas lalo pang lumala ang pag-party ko. May one time na isang linggo STRAIGHT akong nagpa-party dahil sunod-sunod ang birthday ng mga nasa circle of friends ko.

I am not addicted at all. Sadyang masaya lang talaga kapag mayroong ganoon. Blinding lights, and hard beat music at lahat ng tao masaya. Though I hate the crowded places, this is an exemption. Hindi naman kasi nakikita ang mga mukha kaya’t hindi nakaka-intimidate kausap ang mga tao.

Syempre kapag may party, you have to look stunning. A cropped shirt, skirt and heels are my go-to party style. I dress a bit daring, but of course I have to face consequences, na baka may nagtanong ng number or kumausap, o bastos. Hindi naman mahirap, dahil lagi ko naman ding kasama sila Yuan at Ylly sa mga party na napupuntahan ko.

Compared to me, Ylly dress more tamer than me. She will pick any dress, and a pair of heels. Kaya sa’kin lagi ang bantay na tingin ni Yuan kapag may mga pagdiriwang na dinadaluhan.

“Sa tingin mo, okay lang ’tong suot ko?” tanong ko.

Nandito ako sa kwarto ni Ylly. Ipinakita ko lang sa kanya ang susuotin ko para sa party mamaya.

It’s Saturday and I have the whole morning para magdecide ng damit ko mamaya. Nagandahan ako, kaya ipinakita ko kay Ylly. Hihingi ako ng second opinion.

I am wearing a red spaghetti strap at high waisted denim skirt. Mainit sa party kasi maraming tao, kaya less clothes = less heat. Pinartneran ko ito ng black peep toe heels.

“Bagay talaga sa’yo ang mga ganyan,” she complimented. “Oo, maganda tignan.”

“Ano bang susuotin mo?” I asked.

Nahiga siya sa kama niya, at sumigaw.

“Ugh! Hindi ko nga alam e,” she said, frustratingly. “I’ll grab a random dress mamaya. Iyong mga binili natin no’ng nakaraang linggo.”

Tumango lang ako, at tinignan ulit ang sarili sa salamin. I’m not sure if I’m showing too much skin. Pero ayos nga lang, kasi madilim naman siguro doon. It’s a house party, and of course, it’ll have a dark environment with patches of blinking neon lights.

Habang tinitiklop ko ’yung damit ay biglang nag-ring ang cellphone ni Ylly. Sinagot kaagad niya iyon.

“Hello, Sash!” bati niya. “Oh… Sasama kami, syempre! Ano bang oras dating niyo roon? Basta magkita kita na lang tayo, okay?”

Binaba niya na ang tawag, at nahiga muli ng kama.

“Anong sabi?”

“Pupunta raw sila. Susunduin si Martini para hindi pagalitan ng parents niya.”

“Sabay sabay sila?”

“Oo, magkita kita na lang daw tayo roon…”

Tumango na lang ako at hindi na sumagot. Nagpaalam na akong babalik ako sa kwarto upang ibalik abg susuotin kong damit mamaya. Matapos kong ibalik ang damit ay bumaba ako ng kusina upang kumuha ng tubig. Nadatnan ko roon si Yuan na kumakain ng chocolate cake.

“Pahingi!” naupo ako sa tabi niya.

Inilayo niya iyon sa akin, kaya sumimangot ako.

“Konti lang!”

“Ayoko! kumuha ka ng iyo,” he said.

“Dali na. Penge kasiii~” I plead.

“Yoko. Kumuha ka sa fridge, dami dami roon.”

Umirap ako at padabog na tumungo sa ref. Tinignan ko ang chocolate cake. Ang ganda ng pagkakahiwa ni Yuan! Parang ayoko tuloy humiwa. Parang mabuburara pa.

Nilabas ko ’yong pitsel ng tubig, at kumuha ng baso. Umupo muli ako sa tabi niya, habang nakatutok siya sa kanyang laptop. Naglalaro ng video games.

Ngumisi ako, at agad na kinuha ang tinidor niya. I sliced a little off the cake, at saka ito mabilis sinubo. Nagulat naman siya sa ginawa ko.

“Djanne?!” he called. “Ba’t di ka na lang kumuha ng iyo?”

“Ayoko. Kaunti lang naman ang kakainin ko! Masisira pa ang cake kapag pumiraso ako roon,” I chuckled.

“Tsk,” umiling siya. “Then you should have used another fork!”

“Arti nito. As if naman hindi ka nakipaglampungan ng walang pasahan ng laway,” I laughed.

“Djanne!” mas lalong galit niyang tawag. “Saan mo natutunan iyan?!”

Hindi ko siya sinagot, sa halip ay uminom na lang ako ng tubig. Mariin niya akong tinitignan. Tinaasan ko lang siya ng kilay habang nakangiti.

Tumalikod ako at ibinalik ang pitsel sa fridge.

“May hinahalikan ka na ba, Djanne?” seryosong tanong niya.

“I don’t have,” I laughed.

“Sinasabi ko sa’yo, ’pag nakita kong meron kang boyfriend, bubugbugin ko ’yan!” banta niya.

I just laughed at him.

Naupo ako sa tabi niya, at sumandal sa balikat niya. “Anong oras nga ulit ’yong party mamaya?”

“Sabi ni Euno, 9 PM daw,” he said.

“Wow, it’s a little late but okay. Siguro ay hanggang umaga ang party?” tanong ko ulit.

“For sure…” he replied.

Seryosong seryoso siya roon sa laptop niya. Grabe, ano bang laro ’yan?

Inankla ko ang braso ko sa kanya, at ipinatong muli ang ulo ko sa kanyang balikat.

I felt that he stiffened a little bit. Pero nagpatuloy pa rin siya sa kanyang paglalaro.

“Ang lambot naman ng damit mo,” I said. “Ang bango pa.”

Idinikit ko ang ilong ko sa kanyang damit. His biceps tensed a little bit. Tumingin siya sa akin, at bumalik ulit sa laptop.

“D-Djanne,” he said. “Stay still… I can’t… focus.”

His breathing was heavy. Para bang ninenerbyos. Siguro ay matatalo na siya sa laro niya. Hmm.

Tumawa ako ng makita ang bandera ng ‘defeated’ sa laptop niya. Napa-iling iling siya.

“Tsk, likot mo kasi, e.”

“Di ka lang magaling,” I playfully said.

“Akala ko ba sabi mo kanina ay matutulog ka?” he asked. “Tumaas ka na. You’re… distracting me…”

Napairap ako ng nakangiti.

“Sige na nga. Matutulog muna ako,” paalam ko. “Mamaya na lang. Baka makatulog ako sa party kung hindi ako matutulog ngayon.”

Tumango lang siya, hindi inaalis ang tingin sa laptop. Umakyat na ako upang matulog para may lakas pa ako mamayang gabi. Baka kapag pumunta kami roon aantok antok ako.                                               Nagising ako and it’s already 7 PM. I alarmed it in that time para mas matagal ang pag-aayos ko. I took a shower na uoang mapreskuhan.

Tinignan ko rin si Ylly sa kabilang kwarto, at ng makita kong tulog pa siya ay ginising ko na.

“Ylly, you should start preparing na for the party. Baka magkulang ka sa time,” I slowly shaked her.

Nagising naman siya, at mabilis na tumayo. Kinusot kusot ang mata.

“Anong oras na?”

“7:30 PM. I took a shower already.”

“Sige, maliligo na rin ako,” she said.

Tumango ako at bumalik na sa kwarto.

I started blowering my hair. Tinitignan ko ito sa salamin habang ang mainit na hangin na galing dito ay dumaraan sa bawat hibla ng buhok ko. Noong makuntento na ako ay nagsimula na akong magbihis. I put my outfit altogether, at ng makita kong bagay nga ay nagsimula na akong mag-ayos ng mukha.

Ilang adjustments ang ginawa ko. I put some tiny earrings dahil mas bagay iyon. And the heels, I replaced it with chunky heels para suportado ang balanse ko kung magsayaw man ako (most probably).

I grabbed my tiny purse, at bumaba na sa sala. Nakita ko sila Tita at Tito roon na nakaupo. I greeted them, at umupo na rin kasama sila.

“May pagdiriwang kayong dadaluhan?” tanong ni Tito.

“Opo, siguro po ay mag-uumaga na kami makakauwi,” I answered.

“Oh, well, kasama niyo naman si Yuan, hindi ba?” si Tita.

Tumango ako. “Opo, siya po ang barkada noong may birthday e.”

“Sige, mag-ingat kayo ha! And don’t drink too much,” she said. “It’s bad for the health. Bantayan niyo ang isa’t isa.”

“Opo, Tita…” I don’t even drink.

Tumingin siya sa akin. “You really look like Diana. You inherit her classy and cunning look.”

Ngumiti ako.

My Mom always tells me that. I should inherit her classy and cunning look. Doon niya raw kasi nabihag si Dad. Ugh. What a fun trip to memory lane.

Bumaba na si Ylly na nakasuot ng two piece dress. Umupo siya sa tabi ko, habang nagsasalita.

“Okay lang naman tong suot ko, di ba?”

“Oo naman.”

“E si Kuya? Nasaan na?”

Oo nga. Nasaan na nga ba si Yuan?

“Ate Jopay! Pakatok nga si Yuan, bilisan niya po kamo!” sigaw ni Ylly. “Ate Jopay?!”

Hindi yata narinig ni Ate Jopay ang sigaw ni Ylly. Tumayo ako. “Ako na, pupuntahan ko na.”

Tumango si Ylly, “Bilisan kamo niya.  8:20 PM na, oh.”

I nodded.

Umakyat ako, at pumunta sa kabilang side ng hallway. Nasa kabila kasi ang kwarto ni Yuan. Nang matapat na ako sa pinto niya ay kinatok ko ito.

“Yuan? Ang bagal mo ah!” I said.

“Teka lang!” I heard his fainted voice. “Ito na—”

Binuksan niya ang pinto, at napatingin siya ng matagal sa suot ko. Tumingin din naman ako sa damit ko.

“Bakit? May problema ba sa damit ko?” tanong ko.

“Iyan ang susuotin mo?” kunot-noo niyang tanong.

“Yes. It’s comfortable,” I smiled. “Bagay naman, hindi ba?”

“B-Bagay…” tumango siya. “Pero… masyadong nakikita ang balat mo. Ayoko ng ganoon.”

Tumaas ang kilay ko. “Come on! Gan’to rin naman ang sinusuot ko sa party, ah?”

“Yes! Pero ang pang-itaas mo ngayon, sleeveless. You’re showing too much skin,” he looks frustrated and problematic at the same time. “Please, change your top…”

“C’mon, Yuan! Ang ganda ganda na ng combination na ’to, e,” I twirled so that he can see it. “Papapalitin mo pa ako?”

“Then at least wear a goddamn jacket!” he said. “Ayokong mababastos ka, Djanne. Ayoko.”

Napalunok ako ng laway noong hinawakan niya ang braso ko. Voltage of electricity flowed into my veins. Para akong kinikiliti at ninenerbyos at the same time.

“O-Okay…”

riot

thirteen

Uwian na, pero nakatambay pa rin kami dito sa canteen. Medyo mali-late daw kasi ang driver namin nila Ylly. Ang mga sasakyan naman nila Pleya, Martini, Sasha saka Marri ay andyan niya. Pero pinili muna nilang mag-stay para makipag-kwentuhan.

“Grabe, kakabasted mo pa lang kay Santi, mayroon na naman ulit!” Pleya said. “At dalawa pa!”

Nag-pangalungbaba ako ng marinig iyon. I’m tired of these stupid boys! Wala naman akong maramdaman sa kanila. Ni katiting na spark, wala talaga.

Maybe… I have to search wider? Like… explore men in all ages? Ugh. Kung ganoon ang gagawin ko, matatawag pa akong malandi ng buong sambayanan.

Teka nga, why am I over thinking about that? Hindi naman iyan ang top priority ko. Dapat mas inuuna ko ang studies para may ipagmalaki kapag nahanap ko na siya. I want him to scream my name. I want him to be so proud of me.

Anyways, malabong mangyari iyon. By the age of 25, siguro’y pinatatakbo ko na ang ARC. At kapag nangyari ’yon, mapupunta lahat ng atensyon ko sa pagpapalago ng kompanya. And walah! Walang time magka-boyfriend.

Maybe I’ll adopt a bunch of kittens para may kasama ako sa bahay, pagtanda?

“Sino iyong dalawa?” mausisang tanong ni Martini. “Tae, gusto ko rin magkaroon ng double manliligaw.”

“Gosh, may jowa ka na!” si Pleya ulit.

“Sabagay,” nagkibit balikat siya.

“Actually, kaka-basted ko lang kay Joseff noong nanligaw si Santi. Tapos noong binasted ko si Santi, umeksena na naman si Joseff. Sumabay pa itong si Dylan,” kwento ko sa kanila.

“Dylan? What the—? Dylan Mendes? Iyong modelo ng school na ’to?” nanlalaki ang mga mata ni Ylly.

Tumango lang ako. I sighed.

Di ba? Mas lalo talaga akong mapapa-away dito. Modelo, nanligaw sa’kin, tapos babasted-in ko? What the hell!

“And Joseff? Bakit ngayon mo lang sinabi na nanligaw na pala sa’yo iyon?” tanong ulit niya.

“Hindi naman importante, babasted-in ko rin naman,” I pouted.

“Tsk! Wala talaga sa’yong pumapasa, e, no?” umiling iling siya.

“E baka naman may gustong iba, kaya walang sinasagot?” nanlaki ang mga mata ni Marri. “Oh my! Oo nga, no? Baka naman may iba kang gusto?”

Kumunot ang noo ko. What? E wala nga akong magustuhan, paano akong magkakagusto sa iba?

“Wal—” naputol ang sasabihin ko ng nag-gasp si Sash.

“Kaya nga! Baka hindi nanliligaw sa iyo ’yung crush mo, kaya wala ka pang sinasagot! Kasi gusto mo iyong specific na lalaking iyon ang manligaw sa’yo!” sabi niya.

“Pinagsasasabi niyo?” maarte kong sabi.

“Sino ba iyang gusto mo, ng mareto ka namin! Baka gusto ka rin niyan, at manligaw pa sa’yo kalaunan!” hunagikhik si Ylly.

Umirap lang ako, at pinaglaban sa kanila na wala nga akong crush. Ugh! Ang hirap i-explain ng side mo kung ikaw lang ang mag-isang lumalaban. Pinagtutulungan ako, e!

“Tama na, ang ingay niyo!” kunwaring naiinis kong sabi upang tumigil sila.

“Suuus! Akala mo ayaw talaga sa lalaki, iyon pala ayaw lang ligawan ni crush kaya walang sinasagot! ASUUUUS~”

Kumunot ang noo ko sandali, pero kalaunan ay hindi ko napigilan at napabuhaglit na rin ako ng tawa.

“Kasi,” pinupunasan ko ang luha ko sa tawa. “Wala nga kasi! Mga gagong ’to…”

Bwisit! Ipipilit talaga kung ano ang gusto nila!

“Ikaw, Marri? Balita ko kinausap ka kahapon ng matagal ni Leon, ah? ASUUUS~”

Nabaling ang atensyon nila kay Marri, at siya naman ang tinutukso ngayon. Pulang pula naman ang mukha niya, at parang sasabog na sa hiya.

“Anong pinag-usapan niyo?” tanong nila.

“Wala! Ano, ba ’wag kayong maingay!” pagalit na sabi ni Marri.

Nagtawanan naman kami roon.

Ilang sandali ay may kumalabit sa akin. I jumped a little bit kasi nagulat ako. Tumingin naman ako sa likod ko, at ng makitang si Yuan iyon ay hinampas ko siya sa may hita. Nakaupo kasi ako kaya iyon lang ang abot ko.

“Ano? Tapos na ang klase niyo?” tanong ko sa kanya.

“Oo,” Yumuko siya, at itinukod ang mga kamay sa sandalan ng upuan ko.

“Andyan na ba si Manong?” tanong ni Ylly.

“Wala pa. Tinignan ko kanina,” he said.

Bumaling naman siya muli sa akin.

“Samahan mo ako.”

“Saan?” tanong ko.

“May bibilhin lang sa MiniStop. Tara?”

“Libre mo ’ko?” ngumisi ako.

“Tss. Tara,” tinapik niya ang braso ko. “Tara na.”

“Lilibre mo nga ako?” tanong ko ulit.

“Oo na, tara na,” umiling siya.

Yes!

“Tara, libre daw ni Yuan, sa MiniStop!” aya ko sa kanila.

Nakita ko silang tahimik na nakatingin sa amin. Mausisang mga mata ang titig nila. What?

Tinaasan ko sila ng kilay.

Umiling sila Pleya at Tini.

“Sige, kayo na…” sabi ni Sash.

“Oo nga. Masakit paa namin, e,” si Marri.

“Ikaw ba, Ylly?” tanong ko.

“Ha? Hindi,” she said. “Makikipag-kwentuhan muna ako. Balikan niyo na lang ako kapag andyan na si Manong.”

Tumango na lang ako, at saka tumayo.

Hindi pa rin umaalis ang tingin nila sa akin. Na para bang nakagawa ako ng kasalanan, o di kaya’y may sikreto akong hindi ko pa nasasabi sa kanila.

“Tara na, Djanne…” hatak ni Yuan.

Nagpatianod naman ako, hanggang sa makapunta kaming MiniStop.

Hindi pa naman ubos ang baon ko. Gusto ko lang talagang i-test si Yuan kung ililibre ako. Syempre magpapasama! Dapat, may palibre!

“Anong gusto mo? Kumuha ka na lang diyan. Babalikan kita, kukuha lang ako ng tubig,” he said, then left.

Wala akong alinlangang kumuha ng isang bag ng Lay’s. My favorite. It’s cheap lang naman! Besides, may black card na siya.

Pumunta ako sa may cashier, at pipila na sana para may reserve si Yuan dahil mahaba pa naman. Pero nakita ko ang grupo nila Dylan na nakatingin sa akin. At ang mas lalong ikinabahala ko ay tumayo siya!

Oh, shit! H’wag kang pupunta sa akin.

“Hello, Djanne!” napatingin ako sa umakbay sa akin.

Si Joseff, ngiting ngiti.

“Hello!” awkward kong sabi.

“Anong ginagawa mo dito? Bibili ka?” he said, at tumingin siya sa Lay’s na hawak ko. “Akin na! Ako na ang bibili, para sa’yo.”

“Uh, no. I have my own money. Thank you, anyway,” I smiled forcely.

“Hey!” si Dylan naman iyon. “Bakit mo inaakbayan si Djanne? Boyfriend ka ba niya?”

Oh my God. Kapag nakita ito ni Yuan, mapapatay ako noon! And worse, baka sila ring dalawa!

“E pakialam mo, pare?”

Nahiwalay ako sa pila, dahil umusad na iyon. Habang ang dalawa naman ay nagkakaroon na ng tensyon sa isa’t isa. What the hell is this!

“Dylan, hindi ko siya boyfriend—”

“Bakit ka nagpapaliwanag sa kanya? Siya ba ang boyfriend mo?” pagalit na sabi ni Joseff.

“Hindi—”

“Di ba binasted ka na dati? Di ka pa rin nadala?” sabi ni Dylan. “Ayaw sa’yo ni Djanne!”

Tinanggal ni Joseff ang pagkaka-akbay niya sa akin, at sinugod bigla si Dylan.

“Tang ina mo talaga, Mendes!” sinuntok ni Joseff si Dylan.

Napasinghap ako sa mabilis na pangyayari. Si Dylan ay pinupunasan ang kanyang bibig dahil sa dugong lumabas dito.

“Fuck you, man!” sinuntok ni Dylan si Joseff.

Nag-rambulan sila, at tinitignan ng mga tao. Ang mga kaibigan naman na kasama ni Dylan ay inaawat sila, hanggang sa dumating ang guard. Pero hindi pa rin sila tumitigil. Shit, shit!

Nanlalamig akong nakatayo lang roon. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Baka ako ang masapak kung makigulo ako roon!

Biglang may humatak sa akin sa likod. Napasandal ako roon sa nanghatak sa akin, pero hindi pa rin natatanggal ang tingin ko sa dalawang nagrarambulan. Hindi ito halos mapigilan ng guard.

“Baby,” he whispered. “Bakit ba kasi ang ganda mo?”

Hindi ko masyadong naintindihan ang sinabi niya, pero si Yuan iyon. Mabilis pa rin ang hininga ko dahil sa nangyari.

“Come here,” hinatak niya ako kung saan ko hindi makikita ang dalawang nagaaway. “I’ll just pay this, and then we’ll leave, okay?”

Tumango ako ng wala sa ayos.

college boys

fourteen

“Hindi ko naman alam! Ang sabi niya ako lang ang mahal niya!” hagulgol ni Martini.

Nasa medyo liblib kaming parte ng school dahil sa umiiyak nga si Martini. She caught her boyfriend publicly cheating! Uwian na kanina pa, pero mas pinili naming aluin muna ang brokenhearted naming kaibigan.

“Sinabi ko sa’yo, huwag kang magpapaloko diyan, e!” naiiyak na sabi ni Marri.

Nagyakapan silang dalawa. I sighed. Nakaupo ako sa lamesa, habang sila naman ay nasa upuan. Inaalo ko silang dalawa upang tumigil na sa pag-iyak.

“Hindi talaga magandang mag-boyfriend ng college!” umiling iling si Ylly.

“Sino ba ang kasama, Martini?” nag-aalalang tanong ni Pleya. “Sabihin mo, reresbakan namin!”

Hindi naman sumagot si Martini. Sa halip ay humikbi lang. Napatingin naman ako kay Sasha na walang imik. Pero halata mo sa mukha niya galit siya.

“Sinabi mo kasi, makikipaglaro ka lang?” maamo kong tanong sa kanya. “You ate your words, Tin.”

Humagulgol ulit siya dahil doon. Kaya mas lalo ko pa siyang inalo. Shit! Mas lalo mo pang pinaiyak, Djanne! Great!

“Ano bang nangyari? Hindi ako mapakali, Tini!” si Marri iyon.

Sinubsob ni Martini ang mukha niya sa balikat ni Marri. Umiyak lang ito ng umiyak, hanggang sa siya ay medyo kumalma na.

Mula dito sa kinauupuan namin ay makikita mo ang college department. Hindi na nakakagulat na nakita ko si Carter at iyong pinalit niya.

“Shit! Andyan siya,” sambit ko.

“Huwag niyo nang pansinin,” sagot naman ni Tini.

Binigyan siya ng tissue ni Pleya, at kinuha niya naman iyon. Kumalma siya ng kaunti, at saka nagsalita.

“I gave him my first—” suminghap siya.

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

“Fuck! What the hell are you thinking, Tin!” inis kong sabi.

“Tin?! Shit, you’re doomed!” si Ylly iyon.

Tumayo bigla si Sasha sa kanyang pagkakaupo, at kitang kita mo ang talim ng mga tingin niya.

“Papatayin ko ’yang putang inang ’yan!” pagalit niyang sabi.

Susugurin niya sana ang dalawa, kung hindi siya napigilan ni Pleya at Ylly.

“Sash! Kumalma ka!” si Pleya na nakayakap.

“Chill, babe! Chill,” hinaplos ni Ylly ang likod niya.

“Putang—” mabilis ang hininga niya. “Pwede iyong makasuhan, Tini! Gagong ’yon!”

Pinunasan muna ni Tini ang kanyang mga luha, bago ito pumunta kay Sasha upang aluin.

“Chill lang, Sash,” she smiled. “First kiss lang naman…”

“Kahit na! Malaking bagay iyon, Tin! Hindi basta basta ibinibigay!”

“Sorry na, kumalma ka na…”

Bumaba ako sa lamesa at umupo sa tabi ni Marri. Niyakap ko siya dahil hindi pa rin siya tumitigil ng pag-iyak. “Tahan na…”                                               Napagod ako kanina, kaya naman nakatulog kaagad ako pagkauwi namin. Hindi na ako nag-abalang kumain pa dahil hindi pa naman ako nagugutom.

Nagising ako ng kalagitnaan ng gabi. Tumutunog ang sikmura ko, kaya naman bumaba ako sa kusina. Nakita kong bukas ang ilaw sa may sala, kaya tinignan ko muna kung sino ang naroon.

Si Yuan iyon, nakaupo ng komportable sa sala habang nanonood ng isang documentary. Tsk, ang tanda na talaga nito.

“Yuan!” tawag ko rito, pero hindi naman siya sumagot.

Pumunta akong harapan niya, at nakita kong pikit na ang mga mata niya, at medyo naghihilik siya. Napatawa naman ako ng mahina dahil doon.

“Yuan…” mahina kong inalog ang katawan niya. “Yuan.”

“Hmm,” ungol niya.

Bubukas bukas ang mata niya noong tumingin sa akin. Mapupungay ito, at halata mong gusto na talaga magkaroon ng deep sleep.

“Djanne,” tawag niya sa’kin. “Hmm… bakit gising ka pa?”

Naupo muna ako sa tabi niya, bago siya sagutin.

“Nagugutom ako. Gusto ko sana kumain,” I said. “Ikaw? Bakit nandito ka pa? Tumaas ka na sa kwarto mo, ng makatulog ka na ng maayos.”

“Pero nanonood pa ’ko…”

“Nakatulog ka na nga, e. Paano kang manonood kung tulog ka na? Umakyat ka na, at ako na ang magpapatay nitong TV.”

Kinusot niya ang kanyang mga mata. Tumingin siya muli sa akin, pagkatapos ay ibinagsak ang ulo sa aking balikat.

“Samahan kita,” he mumbled.

“Huwag na, kaya ko naman… matulog ka na.”

“Hindi, sasamahan kita,” tumayo kaagad siya, at hinatak ako. “Tara na, kumain ka na.”

Nauna siya sa kusina, at ako naman ay sumunod lamang. Binuksan niya ang fridge, at tumingin ng pagkain na pwedeng iinit.

“May pizza at carbonara,” he said.

“Sige, pahingi…”

Tumango siya.

He throwed the carbonara in the microwave to heat it up. Pagkatapos ay umupo siya sa tabi ko. He put his head on my shoulder.

“Bakit ka natulog kaagad kanina?” tanong niya. “Nalipasan ka tuloy ng gutom.”

“Hindi pa naman ako gutom kanina, e. Ngayon lang talaga kumalam ’yobg sikmura ko,” sabi ko. “Saka… napagod ako kanina.”

“Bakit? Marami bang pinagawa sa inyo?”

“Hindi… inalo muna namin kasi ni Ylly si Martini. Nahuli niyang may iba iyong boyfriend niya.”

Hindi muna sumagot si Yuan, sa halip ay dinikit pa lalo ang kanyang ulo sa aking leeg.

“Ganyan talaga kapag Grade 9 ang bo-boyfriend-in mo.”

“Actually,” napalunok ako. “College student iyon.”

Napatingin sa akin ang mapupungay niyang mga mata. Nakakunot ang noo niya.

“What?”

“Oo,” tumango ako. “Ganoon ba talaga iyong mga college boys? Just jumping from one girl to another ng walang pasabi?”

“Hindi naman lahat ganoon!” he defended. “Gago lang talaga iyang naging boyfriend ng kaibigan mo. Sino ba ’yan?”

“Wala…” umiling ako, at tumingin sa kanya. “Ikaw ba? Ganoon ka rin?”

Mas lalong kumunot ang noo niya roon. He looked offended.

“Hindi ako magiging ganoon, Djanne,” mariin niyang sabi. “If I like the girl, I’ll stick to that girl. Walang iba.”

Tumango na lang ako, at napaiwas ng tingin.

vacation

fifteen

“Yuan!!!” malakas na sigaw ko. “Hantayin mo naman ako!”

Pagalit akong nagmartsa noong tumigil siya sa malayo, at tumingin sa akin. Ngiting ngiti naman ang gago! Ang hilig talagang mang-iwan nito.

Pagkarating ko sa tabi niya ay sinapak ko kaagad ang kanyang braso.

“Aray!” tumawa siya. “Eto na nga, oh! Sabay na tayo! Ano pa bang gusto mo?”

“Iniwan mo ako kanina roon! E ang bato bato,” I said with annoyed voice. “Paano kung matisod ako tapos mawasak ang mukha ko? Edi wala ka nang magandang kasama.”

Bakasyon na! Nairaos naman ng maganda ang pagiging Grade 9! Lalo na’t mas lumawak ang common friends ko dahil may mga naging kaibigan akong may kaibigan din sa kabilang section. Ito yata ang pinakamasayang year ng pagiging high school ko!

Napatingin sa akin si Yuan, at biglang tumawa.

“Hangin mo naman! Mahangin na rito, dinagdagan mo pa!” tumawa ulit siya.

Hinampas ko ulit ang braso niya, at saka nagmamadaling lumakad papalayo sa kanya. Hah! Ako naman ang mang-iiwan sa’yo.

“Uy, teka lang!” he laughed again.

Hindi ko na lang siya pinansin, at nagtuon na lamang sa paglalakad dito sa mabatong parte ng beach. Bakit pa kasi dito ang daanan, hindi na lang sa iba!

Napag-isipan ng magbabarkada na magkaroon ng outing. Tapos sinama ako nitong si Yuan! Dapat talaga, hindi ako sasama. Si Ylly kasi, ayaw sumama at syempre, kapag hindi siya sasama ay hindi na rin ako sasama. Pero ang lecheng ’to, hindi pa ako nakakasagot ay pinagpack na ako ng mga gamit sa tulong ng kasambahay!

Si Ylly naman, parang nasuhulan pa. Baka daw kasi malasing ang Kuya niya at maanod sa dagat, kaya dapat daw ay sumama ako! E bakit hindi na lang siya?

“Djanne, gusto ko munang i-enjoy ang sarili ko ngayon sa bahay. Kaya please lang, samahan mo na si Kuya. Sigi naaa?” tandang-tanda ko pa ang eksaktong salita niya.

Pero bukod roon naman, okay lang din na sumama ako kasi gusto ko rin namang magswimming ng magswimming at magrelax sa sun lounger habang nakatingin sa dagat.

“Ako lang ba ang babae dito?” tanong ko sa kanila. “I will be bored!”

“Hindi, naroon naman ang kapatid ni Euno. Si Mera,” he answered.

Isa lang? Ano ba ’yan!

Di bale, ivi-video call ko na lang ang mga kaibigan ko sa groupchat namin. I-update ko raw sila sa mga kaganapan rito, e.

Nahuli kami ng dating dito dahil nga pinilit pa ako ni Yuan (na parang hindi) na sumama. Ang last flight ang kinuha niya, kaya kinabukasan pa kami nakarating.

“Maganda ba roon?”

“Hindi ko alam. Maganda raw, e.”

Rest house iyon nila Kuya Euno. Regalo sa kanya ng mga magulang niya, at kabibili lang nito noong nag-end ang school year. Ang yaman. Rest house?

“Welcome!” si Euno iyon, nasa gate na sobrang laki. “Oh, sumama ka pala, Momo?”

Ugh, that nickname again!

Tumango ako. “Eto kasi, pinilit ako.”

Binatuhan ko ng masamang tingin si Yuan. Nagkamot naman ito ng ulo, saka tumawa.

“Itong si Yuan talaga. Sumesegway pa,” umiling iling si Kuya Euno. “Tara na! Pasok na kayo, kanina pa kayo hinihintay ng mga iyon.”

Sumunod si Yuan kay Euno, at mabilis ang lakad nito. Dala dala kasi niya ang mga bag namin, gusto na sigurong ibaba. Nag-uusap ang dalawa, habang ako naman ay patingin tingin kung saan.

Wow. This place is so fricking awesome. Sobrang ganda!

Mabagal ang lakad ko noong una, ngunit nang makita kong papasok na sila ay tumakbo ako upang maabutan.

Nang makapasok ako ay bumungad kaagad sa akin ang fountain na nasa gitna nitong hallway.

Kumpara sa rest house nila Yuan sa Boracay, parang kaunti lang ang pinagkaiba. Same hardwood floors and antique designs. Ang maganda rito ay mayroong painting ng mga anghel sa ceiling. How fascinating.

“Uy, Momo? Sumama ka pala?” si Kuya Silver iyon.

“Oo, ito kasing si Yuan, parang baby,” sisi ko na naman kay Yuan. “At pwede ba, Djanne ang name ko, Kuya Silver. Don’t call me with a silly nickname!”

“E mas gusto ko ang Momo, e,” he said, at saka inakbayan ako. “Tara na sa hapag, kakain pa lang kami.”

Ang pangit ng Momo, nakakainis!

Momo kasi daw, monster. Momo for short. Oh di ba? Sobrang silly. Si Yuan lang yata ang tinatawag ako sa pangalan ko. Silang lahat, MOMO!

Sinimulan nila akong tawagin niyan noong nag-viral iyong edited picture noong babaeng may mga bilog na bilog na mata tapos pang-itik ’yong paa. Yuck!

“Guys, sinama ni Yuan si Momo!” sigaw ni Silver.

“Uy, akala ko ba hindi sasama?” tanong ni Kuya Jam.

“E alam mo naman si Yuan! Bakod kung bakod,” sagot naman ni Kuya Euno.

Nagtawanan sila, tapos binatukan ni Yuan si Kuya Euno. Ngunit hindi pa rin nawawala ang tawanan. What? Nag-joke ba si Euno?

“Tarantado ka talaga. Kumain na nga tayo, nagugutom na ’ko,” sabi naman ni Yuan.

Nakita ko naman ang nag-iisang babae na nasa kabisera ng lamesa. Napatingin siya sa akin, at ngumiti. I smiled back. This must be Mera.

“Hello, I’m Djanne,” lapit ko sa kanya, at inilahad ang kamay.

“Mera,” sagot niya, at shinake ang aking kamay. “I’m Euno’s older sister.”

“Yeah, Yuan told me that,” sabi ko.

Naupo ako tabi ni Yuan, at nagsimula na rin kaming kumain. Maingay ang salo salo sapagkat puro lalaki ang mga narito. Napairap ako.

Ugh, ganito ba lagi kaingay?                                        Isang araw ang nakalipas, at naisipan nilang mag-swimming sa dagat. Hindi muna ako sumali dahil tinawagan ko muna ang mga kaibigan ko.

Nasa bahay sila ni Sasha at nagsi-sleep over. Mukhang ang saya nila. Ugh! Kung sana ay hindi ako sumama, andoon sana ako.

“Hoy! Good evening!” bati ni Pleya.

“Good evening,” bati ko pabalik. “Anong ginagawa niyo?”

“Wala! Si Ylly nagta-try magluto ng hotdog,” humagikhik siya, at ang tatlo nama’y nagtawanan.

“Hoy, luto na ba ’to?!” rinig kong sigaw ni Ylly sa background. “Sino ’yan? Si Djanne?”

“Oo,” sagot ni Pley. “Anyway, kumusta diyan? Maganda ba? Malinis ba ang dagat?”

“Oo, maganda! Sobra,” excited kong sabi. “Katunayan ay magsi-swimming kami ngayon! Dapat sana ay bababa na ako. Naka-swimsuit na nga ako, eh!”

Tumingin silang lahat sa screen.

Pinakita ko sa kanila ang swimsuit ko. Polka-dotted ang taas nito at ang kapartner na baba ay plain lang. Nagsipulan naman sila.

“Wiwit! Sexy ni Mamang!” nagtawanan na naman sila.

“Gaga,” sagot ko.

“Anyways, sino katabi mong matulog?” kilig na sambit niya, na para bang may ine-expect na tumabi sa akin.

“Wala, malamang!” nanlumo ang mga mukha nila. “Puro lalaki dito, isa lang ang babae! Si Ate Mera lang.”

Maraming kwarto ang rest house. Ang kambal lang yata ang magkatabi at ang iba ay tig-iisa na ng kwarto.

“Ay? Ganun,” Pleya pouted. “Dalhin mo ang phone mo at titignan namin ang beach! Daliii!”

Nakatawa akong umiling-iling.

Sinuot ko muna ang roba ko, bago ako bumaba. Halos lahat sila ay nasa dagat na at nagtatampisaw.

“Maliligo ka na?” tanong ni Kuya Jam sa akin. “Tara, sabay na tayo.”

Tumango ako, at ipinakita si Kuya Jam sa camera. Kumaway siya roon, at saka tumawa.

“Shyet! Sana pala ay sumama kami!” si Marri iyon. “Andaming papablez!”

“Loka,” sambit ko.

Bumaba kami ni Kuya Jam sa may dalampasigan, at ako naman ay tumigil upang i-switch ang camera ng phone ko sa likod.

“Oh ayan!” inikot ko ang kamera.

“Wow! Ang ganda!”

“Ganda ng sunset! Sayang talaga!”

“Daming papa! HEHEHE!”

Binalik ko ulit ang camera sa mukha ko. Naglakad ako ng kaunti, at balak ko na sanang magpaalam. Kaya lang ay yumakap si Yuan mula sa likod ko, basa ang buhok. Yumuko siya at ipinatong ang ulo niya sa balikat ko.

“Baby, naka-swimsuit ka?” bulong niya sa akin.

“Ha? Oo,” tumingin ako sa kanya. “Bakit?”

“Jesus,” he sighed.

Tumingin akong muli sa camera, at nakita ko ang mga mukha ng aking kaibigan na shocked na shocked. Tinaasan ko naman sila ng kilay.

“What?” tanong ko.

“W-Wala! Sige na’t i-enjoy mo ’yan… Bye—” agad nilang pinatay ang tawag.

Naguluhan naman ako kaya hindi ko naibaba ang cellphone ko kaagad. What?

“Hmm… Sino ’yon?” tumingin siya sa screen ng phone ko.

“Ang mga kaibigan ko,” I said. “Wala na, ibinaba ba ang tawag.”

Umayos siya ng tayo, at saka naupo sa sun lounger.

“Swim, and I’ll watch you,” he said.

Tumango ako, at inalis ang roba.

trust

sixteen

“Malapit na ang birthday mo, ah? Djanne,” si Kuya Jam iyon.

Pangalawang araw na namin dito sa rest house nila Kuya Euno, at sa awa ng Diyos, hindi naman ako nababagot.

Ngayon ay nasa hapag na kami, naghahapunan, at ang ingay pa rin nila kahit mga pagod kakaswimming at jet ski kanina.

“Ah, oo,” sagot ko. “Bakit? May regalo ka sa’kin?”

Tumawa naman ito. “Baka. Sa birthday mo na alamin. Sweet sixteen mo, kaya dapat malaking party ang gawin nila Tita at Tito.”

Napangisi naman ako noong sinabi niyang ‘sixteen’ ako.

Kaya lang ay mabunganga talaga si Yuan at nakikisabat sa usapan ng may usapan.

“Anong sixteen? Fifteen pa lang ’yan next week!” pagtatama niya.

Tumingin ako ng matalim kay Yuan. Pero bumaling ulit ako kay Kuya Jam na mukhang shocked.

“Oh?” gulat na sambit niya. “Ang bata pa pala talaga nito. Tangina, Yuan.”

Nagtawanan sila roon.

Umiling ako at nagpatuloy sa pagkain.

Iniinis ba nila ako kay Yuan?

Eww!

Inalis ko sa isipan iyon, at kumain ng mabilis upang makaakyat na.                                       Nang nasa kama na ako, nalinis na ng katawan at ready na matulog, ay tinawagan ko muna sila Ylly.

Hati na sa anim ang screen, dahil sa iba’t ibang phone na sila sumagot. Natapos na ang sleep over nila kaninang tanghali, at nagsiuwian na sila.

“Oh, ano? Kumusta diyan!” tanong ni Ylly. “Matutulog ka na?”

“Okay lang ako dito,” gumulong ako sa kama, upang dumapa. “Hindi pa ako inaantok. Maya maya siguro.”

“Anong ginawa niyo kanina?” si Sasha.

“Oo nga! Hindi ka na nag-video call noong sinabi mong magsi-swimming kayo,” Pleya grinned.

“Napagod ako—”

“Bakit?! Anong nangyari?” usisa ni Pleya.

“Sumakay ako sa—”

“Kanino ka sumakay? Oh my God! Magaling ba?!”

Kumunot ang noo ko sa tanong niya.

“Anong sino?” tanong ko. “Sumakay ako sa jet ski. Napagod ako, kaya hindi na ako nakatawag.”

“Ay,” dismayadong sabi niya.

Nagtawanan ang iba, kaya mas lalo akong nagtaka. Pero hindi ko na lang iyon pinahalata.

“Nga pala, birthday mo na next week ah! Andito na ba kayo noon?” si Ylly ulit. “Nasaan nga pala si Kuya?”

“Di ko alam kung nasaan ang Kuya mo. Baka nasa hapag pa rin at nagku-kwentuhan silang magbabarkada,” I said. “Saka hindi ko pa alam kung hanggang kailan kami rito. Hindi ko naitatanong, e.”

“Sana ay nandito na kayo!” she said. “Si Mommy ay naghahanda na roon. Kaya dapat bago ka mag-birthday ay nandito na kayo.”

“Sige, itatanong ko bukas,” naghikab ako.

“Sayang at umuwi kaagad kayo. Mayroong sushi cake na inuwi si Mommy,” si Sasha iyon.

“Hala, sushi!” sambit ni Marri. “Gusto ko noon. Masarap ba?”

“Oo! Sobra.”

“Pahingi ako pag-uwi ko,” singit ko.

“Magpapabili ulit ako kay Mommy,” sagot niya.

Tumihaya ulit ako. I crossed my feet, at sumandal sa headboard.

Nagkuwentuhan kami ng kung ano-ano pa, hanggang sa humaba ang usapan namin. Naudlot lang ang kwento ko noong may kumatok sa pinto.

“Yes?” tumingin ako sa pintuan.

“Papasok ako,” si Yuan iyon.

Bago pa ako makapagsalita ay bumukas na ang pinto. Bumungad si Yuan na bagong ligo, at nakasuot ng puting t-shirt at black shorts. Basa pa ang buhok, at mayroong tuwalya sa kanyang kanang balikat.

“Bakit?” tanong ko.

“I’m just checking you. Akala ko ay tulog ka na,” he said. “Who… is that?”

“Sila Ylly,” sagot ko.

“Sino ’yan, Djanne?” tanong ni Tin.

Inilipat ko ang kamera sa likod, upang makita nila si Yuan. Lumapit ito sa akin habang pinupunasan ang basang buhok, at walang pasabing ibinagsak ang katawan sa tabi ko.

“Yuan!” kunot ang noo kong sabi. “Dun ka nga sa kwarto mo.”

“Sino ’yan?” nakapikit niyang tanong ulit, na para bang antok na antok.

“Mga kaibigan ko nga,” sarkastiko kong sabi.

I switched the camera again to the front, at ipinakita sa kanya ang screen ng phone ko. Nagsikawayan naman sila roon. Ngumiti lang siya, at tinaboy ang cellphone.

Itinutok ko ulit ang screen sa akin, at nakangiti sila ng napakalalaki. Oh, God. Don’t tell me, sila rin, iniinis ako kay Yuan?

“Ano?” mataray kong tanong.

“Sige na! Babye na kami, di ba?” sabi ni Marri. “Baka maistorbo pa namin kayo.”

“Loka,” umirap ako.

“Hihi! Bye!” Isa isang nawala ang mga mukha nila hanggang sa nag-end ang call.

Umiling ako, at pinatay ang cellphone. Binaba ko ito sa may nightstand at tumingin kay Yuan na nakapikit pa rin hanggang ngayon.

“Hoy!” niyugyog ko siya.

Gumalaw siya ng konti. His adam’s apple moved, and his lips pursed.

“Hmm…” sagot niya.

“Doon ka na sa kwarto mo!” sabi ko.

Tumagal ang tingin ko sa mukha niya. Mukhang anghel ang isang ’to kapag tulog. His hard features look soft, now that it’s relaxed.

Hindi ko na lang siya pinansin, at alm kong maya maya rin ay babangon siya at pupunta na sa kanyang silid. Nag-cellphone na lang ako, at nilibang ang sarili para antukin. Ilang minuto lang ay bumagsak na din ang mga mata ko, at nakatulog na.

Nagising ako ng alas otso y media. Wala si Yuan sa tabi ko kaya napagtanto ko na bumalik din siya sa kanyang kwarto.

Mabilis ako sa aking morning routine, at pagkatapos noon ay bumaba na para kumain ng umagahan. Siguro ay mga tapos na iyon kumain, at ako na lang ang hindi.

Noong papunta na ako sa dining room ay may narinig akong nag-iinisan.

“Gago ka! Nakita kita kaninang ala una, lumalabas ka sa kwarto ni Djanne!” si Kuya Hex iyon.

“Binisita ko kasi siya bago matulog! Dumi ng isip mo,” sagot naman ni Yuan.

“Ala una, Yuan? Gago! Sino maniniwala sa’yo?” sagot din ni Hex.

“Nakatulog nga ako sa kwarto niya! Nagising ako noong 1 AM na. Umalis naman kaagad ako pagkabangon ko, para pumunta sa kwarto ko!” diretsong sabi ni Yuan.

Ala una siya lumabas ng kwarto ko? Oh well, nakatulog nga pala ako noong magte-ten na. Hindi ko na nakita kung nakaalis na siya.

I slowly walked into the dining area. Natigil ang sagutan nila at napatingin sila pareho sa akin.

“Oh, D-Djanne!” ngumiti ng pilit si Kuya Hex. “Kanina ka p-pa diyan?”

“Oo, Kuya,” tumango ako.

Magkasunod na napalunok ang dalawa.

“Tulog ako noong lumabas niya, pero don’t worry, wala namang nangyari. I’m sure,” ngumiti ako. “Mabilis akong magising kung may hahawak man sa akin. And I trust Yuan, Kuya Hex. Kahit gago ’yan minsan.”

Sabay silang napangiti.

birthday gift

seventeen

Nakauwi kami, isang araw bago ang birthday ko. Kinabukasan, si Tita ay panay ang tanong sa akin ng kung anong gusto ko sa birthday ko. Ang sabi ko ay kahit maliit na salu-salo lang, okay na. But she wanted a big party for me.

“Naipamigay ko na ang mga imbitasyon noong nakaraan, Djanne,” she informed.

“Marami pong dadalo, Tita?” tanong ko.

Nasa sala kami, at nag-uusap. Si Ylly ay nasa tabi ko, ngunit busy siya sa pagti-text sa kanyang telepono. Si Tito naman ay nanonood ng sports sa telebisyon.

Si Yuan ay nasa taas, hanggang ngayon ay tulog pa. Mukhang pagod na pagod kakabuhat ng mga bag namin kahapon.

“Oo. Ang ilan ay mga kaibigan ng parents mo! Baka kilala mo ang mga anak noon.”

“Hindi po ako madalas makihalubilo sa meeting nila Daddy. Kaya po baka hindi ko masyadong mga kilala iyon…”

“Oh! Well, marami din namang pupuntang kakilala mo. Even the Marcelloneses!” sabi niya. “Hindi ba ay kilala mo ang pamilya nila?”

“Si Kuya Jam lang po,” tumawa ako ng kaunti. “Ang kapatid po niyang babae ay hindi ko pa nakakausap.”

“Ganoon ba? Eh di baka magkausap kayo bukas!”

Ngumiti lang ako.

Marami pa siyang sinabing mga plano niya para sa opening ceremony. Ako naman ay nakinig lang, at pilit na sini-sink in sa utak ko ang napakaraming ihinanda ni Tita sa birthday ko.

Pagkatapos noong usapan namin ay umakyat na rin ako ng kwarto. Titignan ko sana ang closet ko para sa damit na gagamitin ko para bukas, kaya lang ay nalibang ako sa panonood ng mga videos sa YouTube.

Alas nuebe na ng bumalik ako sa aking plano. Binuksan ko ang walk in closet, at naghanap ng kung ano ano roon.

Binungkal ko ang mga nakatiklop roon, at nakita ko ang mga crop tops ko. Bumungad roon ang isang pamilyar na top sa akin. Iyong sinuot ko sa party ni Kuya Euno.

And I remembered how the shivers down to my spine happened when Yuan touched me that night.

Nanginig ang mga tuhod ko, at naramdaman ko ulit ang pakiramdam na iyon. Tumaas ang balahibo ko sa batok, kaya binitawan ko kaagad ang damit.

“Shit!” umiling ako.

What the fuck was that?!

Dumako na lamang ako sa ibang rack ng damit, at doon naghanap ng aking susuotin.

10 AM na at wala pa din akong nahahanap na damit. Bumaba muna ako sa kusina upang kumuha ng tubig. Nadatnan ko si Yuan na kumakain mag-isa sa may counter.

“Kakagising mo lang?” tanong niya.

“Kanina pa ako nagising,” I answered. “Ikaw? Kakagising mo lang, ’no?”

Halatang halata naman. He has this morning hair. Magulo, but he looks good though… At ang singkit niyang mata ay mas lalong singkit pa ngayon. And… his bedroom voice.

“Oo,” tahimik na sagot niya.

Tumingin ako sa refrigerator at humanap ng tubig. Nang makita iyon ay kumuha naman ako ng baso. Dinala ko iyon sa may counter, kaharap ni Yuan.

Umupo ako, at saka nagsalin ng tubig. Tumingin ako sa kanya, at ng makitang nakatingin siya sa akin ay napaiwas kaagad ako.

“May… isusuot ka na ba bukas?”

“Andami kong suit na hindi pa nagagamit.”

Ibinaba ko ang pitsel ng tubig at uminom. Tumayo naman siya at saka inilagay ang platong pinagkainan sa lababo. Tumingin ako sa kanya, at kumukuha siya ng baso niya.

He sat down again, and poured some water into his glass.

“Ikaw?” tanong niya.

“Hmm… wala pa akong nahahanap,” binaba ko ang baso.

“You can always go to the mall,” nagkibit-balikat siya.

“Mas lalo akong mape-pressure! Mas maraming damit ang makikita ko roon,” I said. “At saka, marami din akong damit ang hindi pa nagagamit.”

Tumango siya, at tumayo.

“I’ll meet a… friend this lunch,” he licked his lips.

“Saan?” tanong ko.

Narealize kong hindi ko na pala dapat itinanong iyon. I mean, I don’t care…

“Sa Bayan,” ang layo naman!

Tumango na lang ako, at hindi na pinalawig pa ang usapan. Umakyat na rin ako, at pinagpatuloy ang paghahanap ng damit.

Doon ko ibinuhos ang buong hapon ko. Hirap na hirap akong magdesisyon, dahil minsan ay hindi match ang heels at dress, o di kaya nama’y ang top at ang skirt! Pero syempre, nakahanap ako.

Gabi na, at nasa hapag na kaming lahat. Si Yuan lang ang wala. Nasaan na iyon? Ang tagal naman ng meet uo nila ng kaibigan niya.

“May sinabi ba sa inyo kung saan pumunta si Yuan?” tanong ni Tito. “Iyong bata talagang iyon, hindi marunong magpaalam.”

“Ang sabi po niya kanina ay pupunta siyang bayan. He was gonna meet a friend,” I said. “Pero kaninang tanghali pa po iyon.”

“Ang tagal, ah,” si Tita naman iyon. “Baka girlfriend! Hindi lang friend.”

Napatingin ako kay Tita.

“Ang tagal naman nga,” Tito supported. “Baka nga girlfriend, Djanne?”

“Mom, Dad, walang girlfriend si Kuya!” hilaw na tawa ang lumabas kay Ylly.

I dropped my gaze on my plate.

“A-Ang sabi po niya ay friend lang… pero, hindi ko rin po alam,” I said.

An unknown feeling gushed inside me. Para bang bigla akong nainis at gusto kong mangharass. Humigpit ang kapit ko sa mga kubyertos na hawak ko, pero hindi ko pinahalata iyon.

Bakit “friend” lang ang sabi niya?! Bakit hindi niya na lang diniretso na girlfriend niya pala iyon?

Sa galit ko ay hindi ko naubos ang pagkain ko. Ni hindi ko gustong matulog, kaya naman I binge-watched a series from Netflix sa sala.

Nakita ko si Ylly na pababa ng hagdan.

“Oh, bakit hindi ka pa natutulog, Djanne? Dapat ay ag beauty rest ka!” she said. “O… hinahantay mo si Kuya?”

Tumingin ako sa kanya ng masama.

“Hindi, ah! Bakit ko hihintayin ’yon?” inis kong salita. “Kahit magdamag pa siyang huwag umuwi.”

Tumaas ang kilay ni Ylly, kasabay ng pagngiti ng malaki. “Okay…”

Hindi ko na lang siya pinansin, at saka tumingin muli sa pinanonood, kahit wala na akong naintindihan. Nang makita kong umakyat na ulit siya ay narinig ko na naman ang salita niya.

“Huwag mo nang hantayin, Djanne!” she shouted and laughed.

Pagalit kong tinignan ang hagdan kahit na wala na siya roon.

“Hindi ko sabi hinihintay!” I shouted back.

Kunot ang noo kong nanonood ng TV. At siguro, dahil sa pagod na rin kanina ay nakaidlip ako.

Nagising na lang ako ng mag-uumaga na. Nakabukas pa rin ang telebisyon, at mukhang natapos na ang pinanonood kong serye, kahit na hindi ko ito napanood. Pinatay ko iyon.

Tumingin ako sa labas upang i-check kung naroon na ang kotseng ginamit ni Yuan. At wala pa! Saan ba iyon nagpunta?!

Oh, I’m sure, he probably bedded that girl he’s with. That manwhore!!!

Padabog akong umakyat, at pumunta sa aking kwarto. Matutulog sana muli ako, ngunit ayaw magsara ng isip ko. Naiinis talaga ako!

Hinantay ko na lang na tawagin ako ng katulong upang kumain. At ng mangyari iyon, ay naghilamos kaagad ako at nag-toothbrush. Saka ako bumaba papunta hapag kainan.

“Good morning, Birthday Girl!” si Tita iyon. “Tara na’t kumain. It’s a big day ahead…”

“Happy birthday, Djanne,” sabi naman ni Tito.

“Thank you po,” sagot ko.

Nakita kong silang tatlo pa lang rin. At nakita ko rin kung paano lumaki ang ngiti ni Ylly na para bang nang-iinis.

“Oh, wow,” she said. “Ang laki ng eyebags mo, ah, Birthday Girl?”

Inirapan ko siya, at naupo.

Badtrip! Nakakainis. Hanggang ngayon, wala pa rin siya?

Teka nga, bakit ko ba hinihintay? Hayaan mo siyang magpakababad roon! Ilang araw kaming nasa beach, at wala rin doong babae na mapararausan, kaya siguro sinulit na ngayon!

Fuck you so much, Yuan.

“Mommy, may sinabi ba si Yuan kung nasaan siya?” patingin tingin sa akin si Ylly noong sinabi niya iyon.

Hindi ko na lang pinansin, at kumuha ako ng pagkain ko.

“Oo. Ay ewan ko doon sa batang iyon, pumunta raw siya ng Maynila!” she said.

“Baka nag-roadtrip sila ng girlfriend niya,” gatong naman ni Tito.

Nagtawanan silang dalawa, at ako nama’y napayuko.

Chill, Djaneira Anne. It’s your birthday, remember? Dapat ay masaya lang ngayong araw, at walang badtrip katulad noong Yuan na ’yon!

Pinilit kong huwag isipin iyon buong umaga, at ginamit na lang ang oras na iyon sa pagpapaganda. Natulog ako. Nagpunta ng mall at nagpa-nail polish. Nagpa-spa rin ako at kung ano ano pa.

Dumating ang gabi, at nag-ayos na ako. I wore my green pop-up sleeve pencil cut dress na strings lang ang likod, at red pump heels. I look like a poisonous apple. Fuck.

Inayusan na kami ni Ylly ng mukha, at ang tinginan niya sa akin ay nakakaloko. Iniinis niya ako sa pamamagitan noon. I sighed.

“Wala pa rin si Kuya,” she said, out of nowhere.

“Tinatanong ko ba?” suplada kong sabi.

“Sinasabi ko lang naman! Baka kasi magtanong ka…” ngumisi siya.

Gusto ko siyang bugahan ng apoy, kaya lang ay mas pinili ko na lang itikom ang bibig ko.

Nagsimula ang party. At hindi naman nagsinungaling si Tita. Marami nga ang kakilala kong dumating. Kaunti lang ang mga hindi ko kilala, at ang iba’y namumukhaan ko.

“Girl, happy birthday!!!” si Tini iyon, kasama ang iba pa sa grupo.

Niyakap nila ako, at nagtawanan.

“Ano na?! Ito ang regalo ko sa’yo, oh!” ipinakita niya ang malaking regalo niya. “Saan ba ’to ilalapag?”

“Mamaya na! Maupo muna tayo,” I said.

Hinanap ko si Ylly, dahil doon ang upuan na naka-reserve sa amin. Nang makita ko siya ay pinaupo ko muna sila.

“Diyan muna kayo, ah! I will entertain some guests,” I said.

“Oo ba, take your time.”

Umalis ako upang batiin ang iba pang mga bisita. Naparami nga yata ang imbita ni Tita, pero hindi naman kulang ang tables and chairs dahil sobrang rami nito.

I saw a familiar girl coming at me. Wearing a Givenchy dress, and a beautiful smile.

“Happy birthday,” Tharia smiled. “Ito ang gift namin ni Kuya sa’yo…”

“Naku, thank you,” I smiled back. “Sige na’t maupo kayo. Enjoy the party!”

“I will,” sagot niya. “Anyway, I like your dress.”

“Thank you!”

She bowed her head a little bit, at umalis na.

Marami pang bisita ang pumunta sa akin. May mga kilala ako, at ang iba ay nagpapakilala sa akin.

“Do you remember me, Djanne? I’m Mr. Rama,” sabi ng bisita na kausap ko ngayon.

“Ah, yes, Mr. Rama! My Mom designed your house.”

“Yes,” tumango siya. “By the way, this is my daughter, Mirae…”

Tumingin ako sa kasama niyang magandang babae. I waved at her and say hello. She smiled and waved back.

Sa mukha niya ang tingin ko, ngunit napukaw ang atensyon ko ng pamilyar na lalaki sa likod. My blood boiled again.

“Nice meeting you, Mirae,” parang hindi na nakangiting sabi ko.

Umalis silang dalawa sa harapan ko, at ako rin ay napaalis roon. Pumunta kaagad ako sa table ng mga kaibigan ko, at nakiupo. Nagsisikain na sila, at ako naman ay pilit isiniksik ang sarili sa upuan ni Ylly, sapagkat siya ang sobrang payat sa amin, at walang upuan na bakante sa table na ito.

“Ang sarap ng food, Djanne!” Pleya said.

“Gusto ko noong carbonara,” Marri pouted. “Samahan mo ako, Sash!!!”

Umirap si Sasha, at tumayo. Pumunta sila ng buffet table upng kumuha ng carbonara.

Bumulong bigla si Ylly sa akin noong wala nang tao sa tabi ko.

“Andyan na si Kuya, ah?” she giggled.

“I don’t care,” I said. “Buti at naisipan pa niyang pumunta rito.”

“Wag nang magalit, ayan na oh!” ngumuso siya sa aking kanan, at agad naman akong nanginig.

Tumayo ako, at umalis doon. Fuck! Siguro ay magte-table greet na lang muna ako.

The party started, at sa kabuoang iyon ay wala man lang pumasok sa utak ko kundi ang pag-alis kapag lumalapit si Yuan. Hindi ko na lang siya tinitignan upang hindi ako maawa sa kanya.

I’m not in the mood the whole party. Kaya’t noong natapos ito, at nagliligpit na ay wala akong gana. Gusto ko na lang matulog. Pinuntahan ko muna ang mga kaibigan ko, at tinignan kung naroon pa sila.

“Djanne!” tawag sa akin.

“Sorry, hindi ko na kayo napuntahan,” I said.

Inaayos na ang mga lamesa’t upuan. Alas dos na ng umaga, at halos wala ng tao rito. Ang mga nagbubuhat na lang ng silya, at ibang pamilya na binabati pa nila Tito at Tita.

“Okay lang! Na-enjoy namin ang party,” Pleya said. “Andaming pogi!”

Usual na talaga kay Pleya na tumingin ng pogi.

“At ang sarap ng food! Kanino kayo nagpa-cater? Sasabihin kong doon na lang din magpa-cater si Mommy sa birthday niya,” si Sasha iyon.

“Hindi ko alam, e. Itatanong ko mamaya,” I said.

Kung anu-ano pa ang pinag-usapan namin. Maya maya pa sila magpapahatid sa driver namin, dahil hindi naman sumama ang mga pamilya nila. They don’t wanna see their parents’ reaction when they danced like a horn dog.

“Oo nga pala, iyong sushi cake—” Sasha was interrupted by Ylly.

“Oh my God! Tara na girls,” hinatak niya ang mga ito ng pilit. “Bilis, bilis!”

“Bakit?” naguguluhan kong tanong.

Nagsilakihan ang mata nila, at nakatingin sa likod ko. Nang tumingin ako roon, the shock was plastered on my face. He found me!

Hindi na ako nakagalaw sa kinatatayuan ko, dahil sa sobrang gulat. Nasa harapan ko siya, at malaki ang ngisi.

“Sige na! We’ll give you two a time to talk,” si Ylly iyon, at tiyak na hinatak na niya ang mga kaibigan namin sa ibang lugar.

Hindi natanggal ang mga mata ko sa pagtingin sa kanya. Mixed feelings is currently messing up my head. Nakalaloko ang mga tingin niya, at para akong natutunaw roon.

“Happy birthday,” he spoke.

Lumapit siya sa akin, at saka ko lang natagpuan ang huwisyo ko.

Pinukulan ko siya ng pagalit na tingin, at malakas na itinulak. Pero wala man lang itong epekto sa kanya kaya ako ang napalayo.

“Bakit ka nandito? Dapat ay hindi ka na pumunta! Baka naistorbo ko pa ang isa’t kalahating araw na date niyo ng girlfriend mo!” nagpupuyos ako sa galit.

The shock was on his face. Para bang nakakita siya ng multo. Hah! Ano? You got caught off guard?!

Mariin ko siyang tinignan at umambang aalis na. But he gripped my wrist hard, and he pulled me. I crashed into his chest, making my heartbeats louder and faster. Niyakap niya ako ng sobrang higpit.

“What’s the problem?” the worry is all over his voice.

Hindi ako nagsalita, at pilit na kinakawala ang sarili ko roon. Tears stung my eyes, but I don’t let him see it.

“Ano ba? Pakawalan mo nga ako!” my voice was angry and tired at the same time.

“No,” mariin niyang salita.

He licked his lips.

Mabilis ang tahip ng puso ko sa nangyayari. Galit na galit ako sa kanya. Gusto ko siyang ipakain sa mga leon!

Nagagalit ako! Kasi inuna niya pang makipaglandian, kay sa ang birthday ko! Pupwede niya naman sigurong i-reschedule ang pagkikita nila ng girlfriend niya, hindi ba?!

“Djanne,” he called me. “Anong problema?”

Kinagat ko ang labi ko, at pinigilan ang mga luhang nagbabadya roon. Ngunit sa sobrang pagpipigil ay may nakatakas na isang patak. Mabilis ko iyong tinanggal sa mukha ko.

“Wala! Doon ka na sa girlfriend mo!” I said bitterly.

Kunot ang noo niya, at puno ng pag-aalala ang nga mata. Para ba akong natutunaw na sorbetes dahil doon.

“Kung hindi ko siguro birthday ay hindi ka pa uuwi, hano? Okay lang kahit hindi ka na umuwi! Magsama kayo ng syota mo!”

A small smile was plastered on his lips. Pero mabilis niyang itinago iyon.

“What are you saying? Pumunta ako ng Maynila—”

“Oo! Kasi nag-roadtrip kayo ng girlfriend mo! You probably fucked her in that car of yours, too!”

“Wala akong girlfriend—” oh, this lying motherfucker!

“Sinungaling ka! Sinungaling ka!” pinaghahampas ko ang kanyang dibdib.

His hands snaked around me, at napasubsob naman ako sa kanya. Nawalan ako bigla ng lakas, at napahagulgol sa sobrang sama ng loob.

His other hand touched my chin, at tinaas niya iyon. Iniwasan ko ang mukha niya, pero pinilit niyang tignan ang mukha ko.

“Kung sinabi mo sanang girlfriend ang imi-meet mo, sana ay natanggap ko pa,” humikbi ako. “You dirty liar! Friend lang ba ang isa’t kalahating araw na magkasama? Nag-roadtrip pa kayo papuntang Manila!”

Mabilis ang hininga niya.

“It’s true, Djanne. I was meeting a friend,” he explained. “At pagkatapos noon ay hindi na ako umuwi, dahil dumiretso ako ng Manila para bilhan ka ng regalo…”

Hindi ako sumagot, at patuloy pa rin ang paghikbi ko. May ilang luhang tumulo sa aking pisngi. Pinunasan niya iyon gamit ang kanyang hinlalaki.

“Wala akong girlfriend na kasama, Djanne,” he said with assurance.

Naglakas loob akong tumingin sa kanya. Punong puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata. He licked his lips, and looked away.

“I bought this gift,” may binunot siya sa kanyang bulsa. “Ang sabi mo kasi, gusto mo ito. Hinanap ko pa ito sa Maynila dahil wala na sa branch dito…”

He showed me a velvet box. Nang binuksan niya iyon ay bumungad ang blue diamond necklace. Ito iyong gusto kong bilhin noong nasa Cartier store kami…

“Please, don’t be mad at me,” he pleaded.

Inangat niya muli ang baba ko, at hinalikan ako ng marahan sa noo. Napapikit ako, dahil naramdaman ko na naman ang boltahe na idinudulot niya sa akin.

“Baby, forgive me, please…”

I slightly nodded without looking at his eyes.

cute and scary

eighteen

Nagising ang diwa ko noong nagtitili ang mga kaibigan ko. We are in Ylly’s room at magsi-sleep over na naman—but this time, kasama na ako.

Napatingin ako sa tatlo, si Ylly, si Marri at si Pleya na nagtatatalon sa kama. Parang mga batang kilig na kilig.

“Hoy, tumahimik nga kayo,” pagsusuplada ko.

“Huh! Kilig ka lang kagabi, e!!!” tumili na naman sila.

Si Sasha at Tini naman na naroon sa dresser, at nag-aayusan, ay napatawa rin.

“Hindi ko masyadong nakita ang nangyari! Hinatak kasi tayo ni Ylly kaagad!!!” si Tini iyon, habang nakaharap sa salamin.

“Ako nakita kooo!” si Pleya iyon. “Kakilig, bwisit!”

“Anong nangyari?” tanong nila.

Napailing ako. Parang wala ako dito, ah? Harapan pa nila akong pinagku-kwentuhan. Sabagay, mas maganda nga iyon.

Naupo si Pleya sa edge ng kama, at saka biglang nagkwento.

“Hindi ko narinig ang sinasabi nila, pero umiiyak si Djanne. Tapos bigla niyang pinagsusuntok iyong dibdib ni Yuan! Tapos…” napanginig siya at para bang magtitirik na sa kilig. “Tapos… may inilabas si Yuan!”

Napanganga ang apat.

“Hoy! Ano ’yun?”

“Alin? Ano ’yung nilabas?!”

“Mahaba ba? Mataba?”

“Sherep?!”

Napatingin ako sa kanila. Wow. Ang hahalay at ang dudumi ng mga isip nila, ah. Kung di ko lang talaga ’to mga kaibigan… tsk, tsk.

“Gaga, hindi!” humagikhik si Pleya. “May inilabas na velvet box si Yuan. Guess what? It’s the blue diamond necklace that she’s wearing!”

Tinuro ni Pley ang aking kwintas. At pagkatapos noon ay napatingin sila sa akin. Dali daling nagpunta sa harap ko, at tinignan ang kwintas.

“Oh my God! Ang ganda!”

“Shit, ang mahal nito!”

Hinawakan nila iyon, at nakita ko na naman. It reminded me of the kiss. Nag-init ang pisngi ko, at halos itulak sila papalayo. Gosh, why so init?!

“Uy, namumula siya! Naalala niya ang kiss nila!” si Pleya ulit iyon.

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Pati ba naman iyon? Oh my gosh, Pley! Shut the hell uuup!

Nagsinghapan ang mga ito, at napatingin sa akin. Para bang isang malaking pagkakamali ang isang halik.

Isa lang naman! At sa noo pa…

“You two kissed?!” si Ylly iyon.

“Well, oo—” naputol ang sagot ko noong magtilian silang lima.

Parang mga tangang naghe-head bang pa at nagsasasayaw na parang mga bulate. Natawa naman ako ng kaunti.

“Sa noo lang naman! Sa noo lang!” malakas na sabi ko dahil baka hindi nila narinig.

Nagtatatalon sila sa kama, at ako nama’y napa-irap lang.                                Kinaumagahan, next day, tinawag na kami ng maid upang kumain na. Nag-ayos muna kami ng sarili, bago pumunta roon. Nang makuntento ako sa ayos ko ay inaya ko na silang bumaba.

“Andoon si Yuan, Djanne! Iyan lang ang inayos mo?” nanlalaking mata na sabi ni Sasha. “Tara nga dito!”

Hinatak niya ako sa harap ng dresser ni Ylly, at pinaupo. Pagkatapos ay inayos ang kulot kong buhok. She braided it loosely, at nagmukha akong fresh na fresh dahil doon.

“Hindi naman ’to kailangan!” sabi ko.

“Kahit na! Paano kung maghanap ng iba si Yuan?” sagot niya.

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. My blood boiled ng ma-imagine ko siya na kasama ang girlfriend niya, sharing a hot and sensual kiss.

“Eh di maghanap siya! Pakialam ko?” pagalit kong sambit. “Hindi niya naman ako girlfriend. Kaya ano naman kung maghanap siya?”

“Eh ba’t ka galit?”

“Hindi ako galit!”

Tumawa siya roon.

Tumingin siya sa salamin, at hinanap ang mga mata ko. Tinignan niya itong mabuti, kaya nag-iwas ako.

“Wow, Djanne. You really have a big crush on him,” sabi niya na parang manghang-mangha.

Aaminin ko, dati ko pa namang… crush… si Yuan. Pero I’m so young to understand that feeling, okay? Akala ko ay okay lang ang kiligin kapag nariyan siya. Pero ngayon ko lang napagtanto ito, ng buong buo.

I have a big, fat crush on Yuan.

Ano bang nahanap ko sa kanya? Bakit siya pa? I mean, not bad, but, he’s years and years older than me! Right now, I’m fifteen, and he’s twenty-three. Eight fricking years!

Napabuntong-hininga na lang ako.

Bumaba na rin kami pagkatapos nito. Naghihintay sila sa aming dalawa ni Sasha, at ng naroon na kami ay nakita ko kaagad ang mga tinginan ng aking mga kaibigan.

“Nag-ayos, ah?” si Ylly iyon, na may ibang meaning ang salita.

Inirapan ko siya ng pabiro, at saka naupo.

Medyo na-conscious ako noong makitang nakatingin si Yuan sa akin. I bit my lips, and my gaze fell on the plate. Hindi ko namamalayang nag-iinit na naman ang pisngi ko.

Marami ang kwento ng mga kaibigan ko kila Tito at Tita, lalo na sa nakaraang birthday party. Kung ano ano ang tinatanong nila. Habang ako naman ay tahimik na kumakain, at minsan ay napapatingin kay Yuan na pasulyap-sulyap rin.

“Maiba naman, Yuan,” si Tito iyon. “Ang tagal mo umuwi noong birthday ni Djanne, ah? Na-miss mo ba masyado ang girlfriend mo?”

Nagtawanan silang lahat, samantalang mas nag-init pa ang nararamdaman ko.

Akala ko ba wala siyang girlfriend?!

Ngumiti ako ng pilit, at sinubukang makitawa sa kanila.

“Wala akong girlfriend, Dad,” walang gana, ngunit may diin sa kanyang salita.

“Oh? I thought you and Kristina have a thing?” si Tita naman ang nagtanong. “Hindi ba ay nagde-date kayo noon?”

“Friendly date lang iyon, Mom. Wala nga akong girlfriend,” he said. “Kaibigan ko lang si Kristina…”

Napatingin siya sa akin, at ako naman ay napaiwas. Nang mapatingin ako sa tubigan, at wala na iyon ay naisip ko nang tumayo.

“Kukuha lang ng tubig,” paalam ko.

Kinuha ko ang pitsel, at dali-daling pumunta ng kusina upang kumuha ng ibang tubig. May katulong naman na pwedeng kumuha noon, pero sa ibang kadahilanan ay ako na ang kumuha.

Inilagay ko sa lababo iyong pitsel, at napatigil saglit. Tears stung my eyes pero hindi naman iyon nagbabadyang pumatak. Pinikit ko lang ang mata ko, at nagpunta ng harap ng refrigerator.

Bumungad ang lamig noon pagbukas ko, kasabay ang mainit na katawan sa aking likuran. Napasinghap ako sa gulat, ngunit nabawi rin ang sarili.

Hindi ko na kailangan pang tumingin. Gustuhin ko man ay kilala ko na kung sino iyon.

“B-Bakit?” pinilit kong maging casual ang boses. “May kukunin k-ka ba?”

Tumabi ako noong nakuha ko na ang pitsel ng tubig. Isinarado niya naman ang fridge, at inilagay niya ang dalawa niyang kamay sa magkabilang gilid ko. Like he’s cornering me.

Hindi ako makatingin sa mga mata niya, dahil alam kong mai-intimidate lang ako. Napalunok ako ng wala sa oras.

“E-Excuse me,” mahinang boses ko.

“Wala akong girlfriend, Djanne,” he said.

“Hindi ko naman tinanong… please, excuse me,” yumuko ako ng kaunti para makaalis sa bakod niya.

Ngunit hinatak niya ako papunta sa katawan niya. Natapon ang kaunti ng tubig sa may sahig.

“Damn,” he whispered. “Kahit hindi mo tanungin, Djanne. Wala akong girlfriend…”

His hand on my back became my support noong naging jelly ang aking mga tuhod. Napakagat ako ng labi dahil doon.

“Please, talk to me,” he lift my chin up, making our eyes met.

“Wala naman tayong dapat p-pag-usapan,” umiwas ako ng tingin.

“Don’t be mad again… kakagalit mo lang noong isang araw, e,” his breathing was heavy, and slow. “Say something… please?”

“Anong dapat kong sabihin? Na… sino si Kristina? Anong relasyon n-niyo? Na sinungaling ka talaga?” medyo nagalit ang boses ko.

“I promise you, kaibigan ko lang siya…” he said. “I will never lie to you… never.”

Nakahinga ako ng maluwag roon. Para bang nabunutan ng tinik ang puso ko.

Damn, Djanne? Sino ka para magalit kung sino ang maging girlfriend niya? You’re like a little sister to him, you fucking slut! Lahat na lang, binibigyan mo ng meaning!

I pouted.

“You’re cute and scary when you’re angry…”

Milyon-milyong boltahe ang pumasok sa katawan ko ng hinalikan niya ang tungki ng ilong ko. Napapikit ako roon.

“I’ll just get the ice cream on the freezer, then we’ll go back,” he said, leaving me there.

Mabilis ang pangyayari. Nang makarating kami sa dining area, ang nakita ko na lang ay nakatingin ang mga kaibigan ko sa akin, gamit ang mga malisyoso nilang tingin at malalaki ang ngiti.

the feeling

nineteen

Pasukan na ulit, pero ngayon, bilang Grade 10 na. Wow. Sobrang bilis ng panahon…

Parang kahapon lang ay umiiyak pa ako noong namatay sila Mommy at Daddy. Pero ngayon, okay na ako. I’m fine with it, though sometimes naiisip ko talaga sila, at hindi ko mapigilang mapaiyak na lang.

“Anong iniisip mo?”

Napatingin naman ako sa nagsalita. Si Yuan iyon, nakatitig sa akin at parang gusto akong aluin.

“Huh?” sambit ko.

“You’re eyes are glassy. Naiiyak ka,” he said. “What’s the problem?”

Lumapit siya sa akin.

Narito kami sa sala, at hinihintay na lang namin ang mabagal na si Ylly na bumaba para makapunta na kami sa school.

“Ah, wala…” I looked away. “Naalala ko lang sila Mommy and Daddy.”

Umupo siya sa tabi ko, at hinawakan ang aking baba. Ihinarap niya ang mukha ko sa kanya. He smiled with the gentle eyes. Para bang naaawa sa’kin.

“I’m pretty sure, they’re in a safe place,” mahinang sabi niya.

“Alam ko naman ’yun… I just,” I sighed. “I miss them so much…”

“There is nothing wrong with that. Of course you miss them. But you have to accept it, okay?”

“Yeah, I know…”

Napatingin ako sa mga mata niya. Punong-puno iyon ng pag-aalala, at ng kalungkutan. Para bang dinadaluhan niya ako sa mga oras na ito.

Paano kaya kung namatay ako kasama sila? Would it be great? Kung siguro ay namatay na rin ako kasama si Mommy, mas mabuti pa ang lahat…

“Again, what’s on your mind?” malumanay na tanong niya.

“Wala,” sagot ko sa kanya.

“Ano nga?” tanong ulit niya.

“Wala nga kasi!” nangingiti na ako.

“Please, tell me…”

“Ayoko. Nasaan na ba iyong si Ylly? Kinain na yata ng dresser niya.”

Tumayo ako at pupuntahan na sana si Ylly sa taas. Kaya lang ay hinawakan ni Yuan ang kamay ko at hinatak ako pabalik sa aking kinauupuan kanina.

“Yuan!”

His arms snaked around me. He buried his face on my neck, at mas lalo pang hinigpitan ang kanyang yakap.

Napapikit ako noong maramdaman ko ang kanyang mainit na hininga roon.

“Yuan…”

“Tell me, what is it?”

“Wala nga kasi… Kulit mo naman ih.”

He breathed out again. This time, I felt goosebumps on my nape. Hinawakan ko ang braso niya, bilang suporta. Parang hihimatayin yata ako.

“You won’t tell me, huh?”

Hinaplos niya ang braso ko, na mas lalo pang nagpatayo sa balahibo ko. His rough hands made it even better. Para akong kinikiliti roon.

Mas humigpit ang hawak ko sa kanyang matitigas na braso. He’s sucking all my energy, and it’s the first day of school! Hindi pwedeng pagod ako pagpasok…

“Fine,” I said. “Pero huwag kang magagalit, ha?”

“What is it?” his nose touched my neck.

“Kasi, paano kung…” I let out a deep sigh. “Paano kung namatay rin pala ako kasama ni Mommy? I guess it would have been great for all of us.”

I felt him stiffened.

Mas lalong lumakas ang pinapakawalan niyang hininga sa aking leeg, kaya napakagat ako ng labi.

Damn. It feels so good.

Humigpit ang yakap niya sa akin.

“Don’t fucking say that,” mariin niyang sabi. “Don’t think about that.”

“Why? It’s just my own thought. Paano kung wala ako dito, di ba? Eh di sana mas magaan ang trabaho nila Tita Andrea at Tito Yuno.”

“Hey, stop it. Stop thinking that,” mas mariin niyang sabi.

Tumingin ako sa mukha niya.

Halos magdikit na ang kanyang mga kilay sa inis. I chuckled. Ano? Sabi ko sa’yo, huwag mo na kasing alamin, e.

“Ikaw. Kung wala sana ako dito ay hindi ka nasi-stress sa mga lalaking umaaligid sa’kin. Instead na si Ylly lang ang iniintindi mo, dumagdag pa ’ko.”

“I will gladly mind your boys. Mababaliw ako, naiisip ko pa lang na ang dami sa’yong umaaligid.”

“Feeling ko pabigat ako dito-”

“You’re not, okay?”

Tinanggal niya ang pagkakayakap sa akin. He cupped my face, at saka tinignan ako ng seryoso.

“Kung sana ay namatay na lang ako, eh di mas maganda, di ba? Siguro kung hindi mo ako ngayon iniintindi ay nagbababad ka pa sa pawis kasama ang babae mo habang nagse-sex kay-”

“Fuck, Djaneira!”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil nagulat ako sa nangyari. Dinampi niya ng marahan ang labi niya sa akin. Naestatwa ako sa gulat, at para bang hindi na makarerecover.

That is my first kiss!

Napatingin ako sa kanya. Galit ang nga mata niya, at sa akin naman ay nanlalaki. Mas lalo pa niyang idinikit ang katawan ko sa katawan niya.

Idinikit niya ang noo niya sa akin. Ang tungki ng ilong namin ay nagtama rin.

“Don’t fucking say that,” galit na sabi niya.

This time, ang halik na iginawad niya sa akin ay mas matagal. Gumagalaw ang labi niya, at ako naman ay hindi ko alam ang gagawin ko.

I opened my mouth for his better access, pero he shut it.

“Ang bata mo pa, para sa ganitong bagay, Djanne,” marahang sabi niya.

“Hindi na ako bata!” kinagat ko ang labi ko.

Ramdam ko ang init ng katawan niya, pati ng akin. Shit! I’m turned on by his fucking kisses!

“Please, huwag ka nang mag-isip ng ganoon,” he sighed. “My world is better with you in it…”

Hinaplos niya ng marahan ang aking baywang.

Ako sana ang hahalik sa kanya, ngunit natigilan ito noong narinig ko ang boses ni Ylly.

“Sorry! Matagal ba ako masyado? Inayos ko lang ang bag k-oh,” tumaas ang kilay niya sa posisyon namin ngayon.

Tumayo ako ng mabilis, at hinablot ang bag doon sa may kabilang dulo ng sofa.

“Tara na’t mali-late na t-tayo,” awkward na sabi ko.

Tumingin ulit ako kay Ylly na abot hanggang bumbunan na ang ngiti. Napaiwas ako ng tingin, at dali-daling pumunta sa kotse.

“My God, Djanne!” sambit niya noong nakalayo-layo na sa amin si Yuan, matapos kaming ihatid.

Naglakad pa kami ng kaunti, at nakita na namin ang apat na naghahantay sa amin sa isang concrete table.

“You have to tell me the whole story!” excited na sabi niya.

Umirap lang ako, at umupo roon sa concrete chair. Hindi ko naman mapigilang maalala ulit iyong nangyari, kaya uminit na naman qng pisngi ko.

“Anong ikukwento? Sa’min din!” si Marri iyon. “Bakit, may jowa ka na, Djanne?”

“Wala!” mabilis kong sagot.

“Eh ano?” tanong ulit niya.

“Share naman diyan!”

“Oo nga, kakakita lang natin, e…”

“Anong meron? Bakit?”

I sighed.

“Baka maging Larrazabal na rin si Djanne!” humagikhik si Ylly sa sinabi niya.

“Bakit?” tanong naman ni Sasha. “Si Yuan? OH GOSH! Inaaya ka nang magpakasal?”

“Loka!” sagot ko sa kanya. “Halik lang ’yun, e…”

“Halik?!”

“What the frick! Kinikilig ako!”

“Leche, sana all!”

“Ano na, hindi mo ba ikukwento sa amin?!”

I sighed.

Ikwinento ko sa kanila ang sinabi ko kay Yuan. Mahina lang ang boses ko, upang hindi marinig ng iba. Kaya lang, sa kiss part ay halos mabulabog ang buong school sa ingay nila.

Samu’t saring opinyon nila ang narinig ko. Pinakinggan ko rin iyon. Pero si Ylly, may itinanong sa akin.

“Matanong kita, Djanne,” seryoso niyang sabi. “Ano bang nararamdaman mo kay Kuya?”

Anong nararamdaman ko kay Yuan? Ano nga ba…

I honestly don’t know.

Ang alam ko lang, this feeling is foreign for me. Ngayon ko lang ito naramdaman. Nakakakaba, pero gustong gusto ko.

“H-Hindi ko alam,” may pag-aalinlangan kong sagot. “But… I felt little sparks with him.”

Once again, parang mga nakawalang animal ang mga kaibigan ko noong sinabi ko iyon.

---

friends

twenty

“Djanne, napansin kong tingin ng tingin sa’yo si Pio,” si Pleya iyon, bumubulong sa’kin.

Siya lang ang naging kaklase ko, at ang iba ay nasa iba’t ibang section na. Ugh! Bakit pa kami nagkahiwa-hiwalay?

“Hindi ’yan, ano ka ba,” sabi ko.

“Sigurado ako!” she whispered. “Ang pogi niya, oh! Tignan mo. Mukhang may ibang lahi. Ang tangos ng ilong at ang pula ng labi-fuck! Tumingin dito!”

Napasubsob naman siya sa balikat ko noong sinabi niya iyon. Ako naman ay hinagilap ang mga mata kung nasaan si Pio, iyong transferee namin.

Nakita ko ito sa may malapit sa bintana. Nakatingin nga ito sa amin ni Pleya. Ngumisi siya sa akin, kaya naman ngumiti ako pabalik.

“Nakatingin pa?” tanong ni Pleya.

“Hindi na,” malumanay na sabi ko. “Mukhang friendly lang naman. Ikaw talaga, ang hilig mong mag-conclude.”

“Ay nako, Djanne. Magbobolahan pa ba tayo rito? Alam naman nating isang lapat lang ng tingin sa’yo ay gandang-ganda na kaagad,” umirap siya. “Kung kasing ganda mo lang ako, naku! Papalit palit siguro ang boyfriend ko.”

Tinaasan ko siya ng kilay.

“Maganda ka naman, ah!” sabi ko.

“Che! Tanggap ko namang hindi talaga ako attractive,” umirap siya. “Don’t get my hopes high.”

This bitch.

“Maganda ka nga!” sabi ko. “You just need to update your style, Pley. I mean, come on. Pink headband? Ano ka, Grade 3?”

“I wanna look bubbly,” she pouted. “But it turns out that I’m just ugly. Uy, rhyming!”

Inirapan ko siya.

“Alam mo, you have to be kind to yourself. Lagi mo na lang dino-down ang sarili mo,” sabi ko sa kanya.

She sighed, at hindi na lamang sumagot sa aking komento.

Pagkatapos ng first day of school (which is half day lang) ay nagpunta kami nila Yuan at Ylly sa may convenient store. Inilibre kami ni Yuan ng kung ano-ano, kaya bumili ako ng isang bag ng Lay’s, a can of soda, at ice cream.

“Djanne, alam mo bang katabi ko ’yung crush ko noong grade 9?!” kinikilig na sabi ni Ylly.

“Sino? Si Calixto?”

“Oo! My God! Hinawakan niya ang kamay ko kanina… we shaked hands-”

“Tigil-tigilan mo ’yan, Ylly,” si Yuan iyon. “Uupakan ko ’yan pag nanligaw.”

“Kuya!” umirap siya. “I’m sixteen years old! Anong akala mo sa akin, Grade 7 pa rin? Magbo-boyfriend ako ngayong taon. Gusto ko na ma-experience!”

“Hindi,” mariin na sambit ni Yuan.

“Che! Basta, kung may manliligaw sa akin, na sana si Calixto, ay sasagutin ko!” she said with dreamy eyes. “Haaaay…”

Umiling naman si Yuan.

“Ikaw, Djanne? Di ba ay may transferee sa inyo? Pio ba ’yon?” tanong sa akin ni Ylly.

“Oo. Gwapo,” I said without minding it.

Naalala ko nga palang narito si Yuan sa tabi ko.

“Talaga?” napasulyap ng kaunti si Ylly sa kanyang kapatid. “Nakita ko kanina, pero hindi masyado ang mukha! Ang laki laki ng katawan!”

Humagikhik siya. Alam ko na kung sa’n ito papunta, at kung ano ang gagawin.

“Uhm. Oo,” tumango-tango ako, sumasakay sa trip niya. “Parang ang galing bumuhat ng babae.”

“Hihi! Crush mo ’no?” sinundot niya ako sa tagiliran, kaya napatawa ako. “Sabi ni Pleya kanina, nakatingin sa’yo!”

“Hindi,” deny ko naman. “Pero sinusulyapan ko siya!”

Naghagikhikan kaming dalawa.

Napatingin naman ako kay Yuan na matalim ang mata. Para bang gustong pumatay. Bumaling ako sa kanya.

“Ikaw, nakakita ka na ba ng pwede mong gawing girlfriend ngayong sem?” tanong ko sa kanya.

Tumingin siya sa akin.

“Hindi ako magi-girlfriend,” he said with annoyance.

“Ba’t galit ka?” I asked again.

“Tss…” hindi siya sumagot at tumingin na lamang sa ibang bagay.

I looked at Ylly again, at napatawa kami ng walang tunog.

Isang linggo na rin ang nakalipas, at tama nga ang suspetsa ni Pleya. Crush nga ako ng transferee na ito.

Hindi namin iyon napagtanto lang! Kung hindi, pinagkakalat niya talaga na crush niya ako!

“Pio, isang linggo na p’re, ah! May natitipuhan ka na ba rito?” tanong ng kaklase naming lalaki.

Hindi ko iyon pinansin dahil nagwawalis ako ng kalat sa upuan ko. Sobrang rami kasi ng papel na nilukot ko kanina gawa ng hindi ko maayos ang proyekto ko sa Arts.

Pagkatapos ko iyong walisin ay dumako ako sa may trash bin, malapit sa mga lalaki, kasama si Pio.

“Meron na.”

Naghiyawan naman ang kalalakihan roon. Ibinalik ko sa baul ang walis tambong ginamit pati ang dust pan.

“Sino? Drop the bomb, dude!”

“Oo nga! Ilalakad ka namin.”

“Maganda ba iyan?! Baka crush ko rin ’yan, ah!”

Nauna na si Pleya sa may gazebo namin, dahil gagawin pa niya iyong Arts. Hindi siya nakapagpasa kanina kasi pinagaganda niya talaga. That’s her passion.

Ako rin naman. I like Arts and Design. Kaya nga gusto kong maging interior designer, e… At siguro para na rin sa pagiging head ng ARC someday.

Inayos ko ang buhok ko, at kinuha ang perfume. Nagpisik ako, at ibinalik ulit iyon sa aking bag.

“Hmm, ayoko,” he chuckled. “Andito, e…”

Nanlaki ang mga mata ko.

Oh my God? Don’t tell me he’s gay? Nagugustuhan niya ang isa sa mga lalaki roon?

Susulyap lang sana ako ng kaunti sa banda nila, ng makitang nakatingin silang lahat sa akin. Tinignan ko ang mukha ni Pio na napakalaki ng ngisi.

Hindi ko napansin na naghihiyawan na pala sila doon. Hindi ko na lang pinansin at lumabas na ng room.

At ngayon, dahil sasabak kaagad kami sa unang luto sa T.L.E., ay narito kaming magkakaibigan sa convenient store.

“Ano bang lulutuin niyo? Pesto ang sa amin! Yuck, hindi ko alam kung bakit gusto nila iyon, e lasa namang damo!” reklamo ni Sasha.

“Sa amin, carbonara!” pagmamalaki ni Marri.

Hindi na ako sumagot, at naghanap ng gatas.

Lasagna ang lulutuin namin. Marunong naman akong mag-bake dahil minsan ay tinuruan ako ni Tita noon. Lasagna rin ang niluto namin noon kaya alam ko na kung paanong steps ang gagawin. Kaya naman na siguro ng grupo ko ang maghugas ng pinaglutuan ko at pinagkainan nila.

Nang makadampot ako ng ilang gatas ay iniwan ko muna sila roon. Pumunta ako sa kung saan may tomato paste. Sa kasagsagan ng paghahanap ko, nahagilap ng mga mata ko ang mukha ni Pio.

Hindi ko na sana papansinin, kaya lang ay siya ang pumunta sa akin.

“Hello, Djanne,” bati niya.

“Hello,” bati ko pabalik. “Uh… bumibili ka rin ng ingredients niyo para bukas?”

“Hindi… bukas pa ako bibili. Sa isang araw pa kami magluluto.”

“Wow. Swerte…”

Hindi ko na alam kung paano dudugtungan iyon. Kasi naman! Bakit ba pinakinggan ko pa ang sinasabi niya kanina.

“Uh,” nagkamot siya ng ulo. “About pala sa kanina… sorry, ah? Ang awkward nun.”

Napatingin ako ng kaunti sa kanya, at napaiwas ulit. Kunwaring naghahanap ako ng cup noodles na bibilhin dito kahit wala naman.

“Ah, okay lang,” I replied. “Hindi naman big deal sa akin ’yun.”

He chuckled.

“Ganoon? So… we can be friends, right?” inilahad niya ang kamay niya sa akin. “Pio.”

“Oo naman! Sure,” tinanggap ko iyon. “Djanne.”

“So… can I get your number?” ipinakita niya ang telepono sa akin.

Napakurap-kurap ako sa kanyang sinabi, pero kalaunan ay tinanggap ko rin iyon. Baka sabihin ay snob ako.

“Ayan,” marahan kong sabi.

“Uh, sige. Una na ako… baka hinahanap na ako ng driver,” he said. “Goodbye.”

“Sige, ingat!”

Nakahinga naman ako ng maluwag noon.

Nang mahanap ko na ang tomato paste ay bumalik na ako kung nasaan sila. Tapos na ang mga bibilhin ko, kaya pwede nang umuwi. Ako na lang kasi ang hinahantay nila.

Naroon pa rin sila, kaya lang ay kasama na si Yuan.

His eyes are like daggers. Galit ang mga mata niyang nakatingin sa akin.

jealousy is a disease

twenty one

“Yuan?” kinatok ko siya sa kwarto niya.

Umuwi kami kanina, hindi niya man lang ako pinansin. My heart hurt a lot, at hindi ko alam kung anong gagawin ko.

Hindi ko man lang din siya kinausap, dahil sa mga tinginan ni Ylly na nang-iinis. Baka mamaya’y mas lalo pa mainis si Yuan sa mga banat ng kapatid niya.

Kumain kami ng hapunan, hindi niya man lang ako pinansin. Ang tingin niya ay nasa pagkain niya lang talaga. Ako naman ay pasulyap-sulyap sa kanya kung titingin ba siya banda rito sa’kin.

Past 10 na. Ni hindi ko nga alam kung gising pa itong kinakatok ko, e.

Kinatok ko ulit ito, this time, mas malakas sa nauna. “Yuan…”

No sign of response. Hindi niya yata talaga ako papansinin. O kaya’y pagod at tulog na talaga dahil ang sabi nila Kuya Jam ay marami silang ginagawa. Graduating na kasi.

“Tulog na yata,” I muttered to myself.

I sighed. Siguro ay bukas ko na lang susuyuin?

Alam ko namang galit ’yon kasi may umaaligid na naman sa akin. I mean, hindi naman siya ganito lagi. Kung nasobrahan lang talaga ang inis niya. Sa ngayon, siguro he’s fed up with my suitors.

Bumaling na ako sa hallway, at maglalakad na sana papuntang kwarto nang marinig ko ang pag-click ng lock ng pintuan ng kwarto niya.

Unti-unting lumabas ang liwanag ng kanyang kwarto dito sa may hallway, dahil madilim na dito. Pinatay na ng kasambahay ang mga ilaw.

His eyes bore on me. Wearing only his pair of pajamas, and topless, sumandal siya sa hamba ng pinto. Napakagat ako ng labi at nag-init ang pisngi.

“Sorry, naistorbo ba kita?” mahina kong sabi.

Hindi muna siya sumagot. Nakatingin lang siya sa akin, kaya napaiwas ako ng tingin sa kanya.

“Why are you here?” tumikhim siya. “Bakit… di ka pa natutulog?”

“Uhm,” paano ko sasabihin na hinihintay ko ang paghupa ng galit niya sa’kin?

“Ah. I get it,” tumango siya. “Text mate na kayo?”

Kumunot ang noo ko, at gulat na tumingin sa kanya. What is he saying?

“H-Huh? Hindi,” umiling ako.

“E bakit ka nga nandito?”

“Kasi… magso-sorry ako?” kinagat ko ang labi ko pagkatapos kong sabihin iyon.

Nahihiya ako!

Gumalaw siya ng kaunti, at tumingin sa ibang direksyon. I saw his adam’s apple moved a little bit.

“Bakit ka magso-sorry?”

“Kasi… nagalit ka kanina,” I said, almost a whisper. “Magkaibigan lang kami ni Pio…”

“You gave him your number,” he said coldly.

“Magmumukha akong snob kung hindi ko ibibigay iyon,” I pouted. “Sorry na?”

Lumunok ulit siya, at napatingin sa ibang direksyon.

“Sana ay tumanggi ka. Hindi mo dapat binibigay ang cellphone number mo sa kanino lang.”

“Si Pio naman ’yon,” yumuko ako.

Lumapit ako papunta sa kanya ng kaunti. Ang layo kasi namin sa isa’t isa.

“Hindi na mauulit ’yon. I p-promise!” nagtaas pa ako ng kamay. “Kinaibigan lang naman niya ako… kasi crush niya yata ako.”

Mas lalong dumilim ang paningin niya. His jaw clenched, at halata mong mas nagalit siya sa sinabi ko.

“E di dapat mas hindi mo ibinigay ang numero mo!” tumaas ng kaunti ang boses niya. “Alam mo namang ayokong may umaaligid sa’yong lalaki! Ang bata bata mo pa!”

Tumayo siya sa pagkakasandal. He blocked the direct light with his big body.

Nanggigilid na ang luha ko dahil roon. Parang anytime soon, papatak na ito. Kinagat ko ng mariin ang aking labi.

“S-Sorry… next time hindi ko na ipagbibigay ang number ko,” my voice broke a little bit.

Nakayuko pa rin ako.

I feel like a child, saying sorry because I ate too much candy. At si Yuan naman ang Daddy na pinagsasabihan ako.

Inangat niya ang baba ko, at biglang tumulo ang luha sa aking pisngi. Mabilis ko iyong pinunasan. Humikbi ako ng marahan.

“S-Sorry na, Yuan…” humikbi ulit ako. “Hindi na mauulit. Ibinigay ko lang naman ’yun, para hindi ako magmukhang snob—”

“Fuck!” kinabig niya ako papunta sa kanyang mga bisig.

Mariin ang yakap niya. I felt the heat of his body sharing with mine. I felt safe. I felt comfortable.

I cried harder on his chest.

“Sorry na, Yuan,” I mumbled.

Hinagod niya ang likod ko.

Inangat niya muli ang aking mukha, and he planted a soft kiss on my forehead.

“Sorry din…” mas malumanay na sabi niya. “Damn.”

Pumikit ako ng marahan ng maramdaman ko ulit ang labi niya sa tungki ng ilong ko.

Napahawak ako sa kanyang malalaking braso. Nanghihina ako sa mga halik niya.

I’m feeling the sparks that I wanted to feel. Parang ayoko nang mawala ito sa akin. I wanna grip it so hard so it won’t go anywhere.

“Ayokong may umaaligid sa’yo na lalaki,” he whispered. “Ayoko, Djaneira…”

Tumango lang ako.

Dumilat ako, at nakita ang seryosong tingin niya sa akin.

“Naintindihan mo ba ako, Djanne?” he said. “Ayokong may lalaki kang kasama. It makes me wanna punch that guy.”

“Hindi na n-nga,” mahina kong sabi. “Hindi na ako magpapaligaw…”

“Hindi naman sa ganoon… ako ang may problema rito, Djanne,” lumunok siya. “Imbis na magkaroon ka ng experience sa mga lalaking iyon, pinagbabawalan kita…”

“Ayaw ko rin naman,” sagot ko. “Hindi ko kailangan ng… experience.”

We stayed like that for a while. He hugged me tighter, at mas ramdam ko ang init ng katawan niya. Nag-init ang pisngi ko noong maalala kong topless nga pala siya.

“Uhm, matutulog na ako…”

“Alright. Ihahatid na kita.”

I felt his hand on the small of my back noong naglalakad kami ng hallway. Nang makarating kami sa pintuan ng kwarto ko ay binuksan ko kaagad iyon.

“Galit ka pa?” I asked.

Tumingin siya sa akin. His eyes were glassy.

“Hindi ko alam,” he said. “I honestly don’t know. Galit ako sa sarili ko.”

“Bakit naman?”

“Kasi pinipigilan kita sa mga bagay bagay na dapat ay nararanasan mo,” he gulped. “Katulad ng pagbo- boyfriend…”

“Hindi ko naman kailangan noon!”

“Kahit na…” he said. “Pumasok ka na…”

“Sige…” tumango ako.

Pumasok na ako sa aking kwarto, at tinignan siya roon sa labas. Maliit na lang ang siwang ng pintuan. Nakatingin pa rin siya sa akin na nagsasarado noon. Hindi ko napigilan at binuksan ko ulit iyon, at humarap sa kanya.

Tumingkayad ako upang maabot ang kanyang labi. Once again, I felt the sparks on my body. Millions of voltage was running through my veins. Para akong lumulutang sa pinaghalong saya at kaba sa aking ginawa.

Ibinaba ko ang aking sarili. I felt my cheeks heated and my body burning. Ang init!

Yumuko ako, nahihiya sa aking ginawa.

Damn! Ang landi mo, Djanne! You freaking slut, anong mukhang maihaharap mo sa kanya ngayon?!

Kinagat ko ang aking labi. Fuck.

“Djanne,” tawag niya sa akin.

“S-Sorry, nabigla din ako—”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil inangat niya ang aking baba at pinatakan ng isang marahang halik ang aking labi. Parang umurong ang dila ko at wala akong masabi.

Hinatak niya ako, and my body crashed on to his.

He licked his lips, and he claimed mine again. This time, gumalaw na ang kanyang mga labi. Sinabayan ko ito kahit hindi ako marunong. I opened my mouth so he could have better access to it. Kaya lang ay tumigil siya.

Inilayo niya ang kanyang mukha, at tinignan ako gamit ang namumungay niyang mga mata. He looks drunk and high at the same time.

“Fuck. Papatayin ako ng selos ko kanina, Djanne,” he whispered. “Pero ngayon…”

Marahan niya ulit akong hinalikan, ngunit mabilis lang iyon. Lumayo kaagad siya sa akin.

“Pumasok ka na ng kwarto mo,” he said.

Tumango na lang ako, at agad na pumasok. Isinarado ko kaagad ang pintuan, bago pa ako tumingin muli sa kanya.

dirty liar

twenty two

Ang saya ko noong gumising. Para bang nakainom ako ng sandamukal na Enervon dahil ang ngiti ko’y mas malaki pa yata sa mukha ko.

“Wow, good ang morning, ah?” bati ni Ylly sa akin.

“Good morning, Ylly!” ngumisi ako. “Good morning, Tita, Tito… Yuan.”

“Good morning, hija. Maupo ka na’t kumain,” si Tita iyon.

Naupo ako sa tabi ni Ylly. Ang mga tingin niya naman ay mapang-usyoso, ngunit hindi ko na lang kunwari napapansin.

Kumuha ako ng bread at butter. Naglagay rin ako ng bacon & egg sa aking plato.

Sumulyap ako kay Yuan na nakatingin sa aking ngayon. Itatago sana niya ang ngisi sa kanyang mukha, pero huli na dahil nakita ko. Mas lalo pa yatang lumaki ang ngiti ko.

I munched my food happily. Kung hindi lang ako tinanong ni Ylly ay naubos ko na kaagad iyon.

“Anong meron?” mahinang tanong ni niya.

“Ha?” tumingin ako sa kanya. “Wala, wala.”

“Weh? Ang saya saya mo, eh!” deklara niya. “Bakit? Oh, my! Nag-text na ba si Pio sa’yo? Ano sabi?”

“Hindi  ’yon! Nukaba. Hindi siya nag-text,” umiling-iling ako.

“Weeeh?! Talaga ba? E crush na crush ka n’on, e! Pinamamalita sa buong Grade 10!” ang daldal talaga nitong si Ylly.

Minsan sarap din busalan nito, e.

“Hindi nga kasi!” hindi pa rin mawala ang ngiti ko kahit medyo inis kay Ylly.

“E anong dahilan?”

“Wala! Basta.”

“Ikaw, ah! Naglilihim ka na sa’kin.”

“Wala nga siyang text, promise. Ipapakita ko sa’yo ang inbox ko mamaya.”

“Sabihin mo pag nag-text ha! Sasabihin ko sa’yo kung ano dapat ang i-reply sa kanya. Para naman may jowa ka na!” she winked at me.

“Tss…” napatingin kami pareho kay Yuan. “Block that boy’s number.”

“Kuya! Ito na ang chance magkaroon ng boyfriend ni Djanne, ano ka ba!” protesta ni Ylly.

“Oo nga naman, Yuan,” si Tita naman iyon. “Hindi ba ay masyado mo namang binabakuran si Djanne?”

“Mom, ang bata pa ni Djanne. Hindi pwede,” inis na sabi niya.

“Kaya naman na siguro ni Djanne! Fifteen years old na siya, normal nang  magka-boyfriend! Sobra kang protective, huh?”

“Mom!”

“Ayos lang po, Tita,” sabat ko. “Hindi ko naman po kailangan ng boyfriend…”

Tumingin ako kay Yuan. He looked so amused.

Nagpatuloy na lang kaming kumain, at nag-usap. Hanggang sa napadpad ito kay Yuan.

“Nga pala, Yuan, next year ay magtatrabaho ka na. Doon ka na ba sa Maynila magsi-stay for good?” tanong ni Tito sa kanya.

Maynila? Stay for good?

Naguguluhan akong tumingin kay Yuan, at ito naman ay seryoso sa pagkain. Saka siya sumagot.

“Hindi, Dad. Gusto kong umuwi dito kung may free time,” sagot niya.

“Eh di ilang beses ka lang rin makakapunta rito? Once a month?” Tito chuckled. “Ang mabuti pa ay doon ka na lang. Ipagpahinga mo ang free time.”

Hindi ako nakagalaw.

Oo nga pala. Magta-trabaho na si Yuan next year. Hindi na siya dito titira…

The thought of it hurts me. Although I know na para rin naman sa kanya iyon, at sa future niya… for him to grow. Napalunok ako. He’ll leave soon. Parang hindi ko kaya…

Paano ako?

Napatingin ako sa kanya, na nakatingin sa akin. Ngumiti ako ng malungkot.

Binaybay namin ang daan papuntang school ng tahimik. Tanging ang radyo lang ang maririnig mo, pati ang fainted sound ng paggulong ng wheels ng kotse sa daanan.

Nang makarating kami, hindi na ako nagbother pang kausapin si Yuan. Kaya lang ay siya ang may gustong kausapin ako.

“Ylly, mauna ka na,” sabi niya sa kapatid. “Mag-uusap lang kami ni Djanne. Ihahatid ko rin siya sa inyo.”

Tumaas ang kilay ni Ylly. “Okay…”

Nagsimula siyang maglakad papalayo.

Narito kami sa parking ng school. Gumilid muna kami at marami pang dumaraan na sasakyan. Pinaupo niya ako sa may concrete bench na nasa garden ng school, katabi lamang ng parking spot.

“Sorry, hindi ko nasabi sa’yo,” he said.

Tumango ako. “Alam ko naman ’yun… kaya lang…” paano tayo?

Hindi ko maituloy ang sasabihin ko. Mayroon nga bang kami? Kahit ako ay naguguluhan na. I may be young pero alam ko ang kaibahan ng no label relationship sa committed.

“Bibisita naman ako rito, kapag may time…” he assured.

“Oo nga, naintindihan ko naman,” tumango ako.

“Kung may branch lang kami dito, dito ako magtatrabaho, wag lang malayo. Ang kaso, si Dad, gusto kasi sa main branch ako maglagi,” paliwanag niya.

Kung ngayon ko na lang siya makakasama ng matagal at regular, bakit hindi ko pa sulitin, hindi ba?

“I want to bond with you everyday,” hindi ko napigilang sabihin. “Gusto komg sulitin ang mga araw na magkasama pa tayo ng regular…”

“We can do it,” he said.

And we did. Araw araw, ginagawa niyang memorable kapag kami ang magkasama. I don’t want to end this.

Ang saya saya ko. I don’t even know how to express it with words. I’m sure no words can define my happiness right now.

Ayokong mawala ang ganitong pagsasama namin ni Yuan. Gusto ko ganito na lang palagi. Ayoko na siyang umalis sa tabi ko…

“I will miss you,” I said.

“I know,” he chuckled. “I will miss you too…”

Months have passed. Graduating si Yuan, at abala siya sa kanyang studies. Ako rin naman dahil malapit na ang finals namin. Hindi na halos kami magka-usap.

“Ang daming topic ang inilagay aa finals!” drama ni Sasha. “Mabuti na lang talaga at may reviewer na ibinigay! Hindi na masyadong mahirap…”

Hindi nga mahirap. Pero ako, nahihirapan ako mag-concentrate dahil ang pag-alis ni Yuan ang nasa isip ko ngayon. Fuck.

“May nareview ka na?”

“Wala pa…”

“Hala? Bakit?”

“Wala ako sa mood.”

“Sa isang linggo na iyon, ah!”

“I know.”

The exam had passed, and I did pretty well, I guess. Marami akong nasagutan. Kakaunti lang ang mga hindi ko nareview, pero overall, it’s fine.

Three days later, ang mga Grade 10 ay wala ng klase. Nasa labas na lang kami, at nagpa-practice ng recognition day.

“Grabe! Ang saya, mabuti at cleared na ang clearance ko!” si Marri iyon.

Narito kami sa may same spot namin. Break ngayon, at ang mga Grade 10 ay nagkalat kung saan saan. Maya maya lang din ay tatawagin na kami upang pumila at practice-in ulit ang lakad.

“Ako nga, may isa pa, e! Pero ipapasa ko na naman mamaya,” si Pleya naman iyon.

Wala na akong aabalahin dahil tinapos ko na talaga ng maaga ang mga proyekto ko. Gusto ko kasing makausap si Yuan kahit saglit lang. Hindi na kami nakakapag-usap e.

That night, nadatnan ko si Yuan na nasa countertop ng kitchen. Nagde-defense na yata sila, kaya mas lalong focus.

Nami-miss ko na siya.

Ngayon pa nga lang na nandito siya ay hindi na niya ako mabigyan ng oras, paano pa kaya kung nasa trabaho na siya? Mas mabigat ’yon.

“Hello,” papansin ko sa kanya.

Naupo ako sa harapan niya, ngunit hindi niya matanggal ang mga mata niya sa kanyang laptop.

“Hi, baby,” he said, no emotions at all.

I sighed.

Hanggang kailan ba ’to? Gusto ko na siyang makasama ulit…

“Gusto mo ng ice cream?” tanong ko sa kanya.

“Hindi na,” he said.

Gusto kong maiyak. Wala na ba talaga siyang time para man lang i-entertain ang mga questions ko kahit kaunti lang?

“S-Sige… aakyat na ako,” paalam ko.

Hindi siya sumagot kaya naman tumaas na ako.

I cried that night. I never thought this would happen. Anong mangyayari sa amin kung nagtatrabaho na pala siya? Ngayon pa nga lang nag-aaral ay wala na siyang oras para sa akin…

Kinabukasan, wala ako sa mood. Tinatanong nila Ylly kung bakit, pero hindi ko na lang sila sinasagot.

Teka nga, Djanne. Akala ko ba alam mo ang kaibahan ng no label relationship sa committed? Anong nangyari ngayon? Nabobo ka na?

“Djanne, what is bothering you? Bakit hindi ka sa’min nagsasabi?” nag-aalalang tanong ni Tini sa akin.

“Noong nakaraan ka pa ganyan,” malungkot na sabi ni Ylly. “May problema ka ba? Sabihin mo sa amin…”

Naiyak ako sa kanila. Hindi ko na mapigilan, sumabog na lang ako ng kusa. Tuloy tuloy ang luha na umagos mula sa mga mata ko.

“Si Y-Yuan kasi…”

Ikwinento ko sa kanila kung bakit ako nagkakaganito. Kung bakit wala ako sa sarili this past few days. Nakinig silang lahat, at nagcomfort sa akin.

“Aw, babe, matatapos din ang thesis nila. Huwag kang mag-alala,” cheer up nila sa akin.

That day too, gusto ko na talagang kausapin si Yuan. Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Kahit saglit lang…

Pumunta ako ng college department. Tinanong ko ang mga kabarkada niya, ngunit ni isa ay walang nakapagsabi kung nasaan siya. I sighed. Lahat sila, stressed at wala ng time makipag-usap.

Naupo ako sa bench sa may likod ng college building. Dito na lang sana ako hanggang sa mag-bell, ngunit nakarinig ako ng mga boses sa aking likod. Hindi naman sa naging chismosa, pero nakarinig ako ng kaunti.

“Ano ba ’yon? Please bilisan mo,” narinig ko ang pamilyar na boses ng lalaki.

Palihim akong sumulyap roon, at nakita ko. Siya nga! Si Yuan. At… may babae.

“Yuan, kasi…”

“Ano?”

“Alam kong aalis ka papuntang Maynila. Mamimiss kita!”

The girl hugged him.

Gusto ko silang puntahan ngunit pinigilan ko ang aking sarili. Ano ’to? Akala ko ba wala siyang time? Bakit nagawa niya pang makipagkita sa ibang babae?!

The next thing I knew, they were kissing.

I wanna explode. But not here. I’m more than that.

Umalis ako roon ng hindi man lang nila napapansin.

Putang ina! Ano ba iyon?

Nag-assume ka lang ba talaga, Djanne? Baka wala lang talaga iyong mga halik niya sa’yo? Walang meaning iyong pagseselos niya sa mga lalaking umaaligid sa’yo?

Nauna kami ni Ylly sa kotse. Nakita niya akong nagpupuyos ng galit, kaya naman dinaluhan niya ako.

“Anong nangyari? Nakita mo ba si Kuya?” nag-aalalang tanong niya.

Tumingin ako sa kanya. I don’t wanna cry right now, pero ang mga traydor kong luha ay mabilis na nagsituluan.

“Oh my gosh!” gulat na sabi niya, sabay labas ng panyo.

“Ylly, nakita ko siya! He’s kissing someone,” hagulgol ko.

Kinuwento ko sa kanya ang nakita ko. Hindi rin siya makapaniwala roon. Hindi na lang siya nagsalita, sa halip ay niyakap lang ako ng mahigpit.

Dumating si Yuan. Binuksan niya ang pintuan kung nasaan kami ni Ylly. Tumingin naman siya sa amin, may halong pag-aalala.

“Anong nangyari—” hindi niya natapos ang sinasabi niya, dahil si Ylly ay sumabat.

“Kuya, doon ka sa front seat,” malumanay na sabi niya.

“Bakit? Dito ako lagi, ah? Anong nangyari kay Djanne? Ikaw ang nasa front seat—”

“I said, doon ka sa front seat at huwag ka nang magtanong!” malakas na sigaw niya.

Pareho kaming nagulat ni Yuan doon, pero hindi ko pinahalata.

Hindi nagsalita si Yuan, sa halip ay isinara ang pintuan ng kotse at doon sumakay sa front seat.

Walang nagsalita ni isa sa pag-uwi. Humihikbi ako, at iyon lang yata ang naririnig ko.

Iyon na ’yon? Hindi niya man lang ako iko-comfort?

I cried harder that night. Wala na yata akong kwenta sa kanya.

Bwisit, bakit ba kasi ako nakaramdam pa ng ganito?! Bakit sa kanya pa? Bakit hindi na lang sa iba! Andami dami kong manliligaw, iyong mababait at alam kong mamahalin ako ng tapat, tapos sa kanya lang ako nahulog? Putang ina lang!

Nagdaan ang recognition day namin, kasabay ang graduation nila.

Hindi ko siya pinapansin, at maging siya ay hindi ako pinapansin. Busy-ng busy talaga siya sa kanyang thesis. O kaya iyong babae ang busy siya? Ginagawa niya lang excuse ang thesis para makapaglandi?

Hindi ko na inasahang mag-uusap pa kami ulit. Kaya nga medyo nagulat ako noong kinausap niya ako isang gabi, ilang araw matapos ang graduation nila.

“Djanne,” he called me.

Tumingin ako sa kanya. I didn’t even show emotions at all. Gusto kong ipakita na galit na galit ako sa kanya, pero hindi ko ginawa. Hayaan mong siya ang mag-figure out noon.

“I made it!” he said joyfully. “Natapos ko na ito… now we have time for each other.”

Tumaas ang kilay ko roon.

“What are you saying?” halos hindi ko makilala ang boses ko sa sobrang bitter nito. “Ngayon mo pa ako bibigyan ng oras, gayong hindi na kita kailangan sa buhay ko.”

Napawi ang ngiti sa mga labi niya. Ang mga mata niya ay nagkaroon ng pag-aalala.

“Bakit? Anong problema?” tanong niya. “I told you, I’m busy with school. Nakikita mo naman ’yon—”

“Oo. Nakita ko nga. You are so busy,” ngumisi ako. “To think na kahit kausapin man lang ako saglit, hindi mo ginawa.”

“I’m sorry! My mind was clouded with my projects and thesis…” hinawakan niya ang kamay ko, pero hinigit ko iyon sa kanya.

“Don’t touch me, you dirty old man,” punong-puno ng disgusto ang pagkakasabi ko noon.

“A-Anong sinasabi mo?” naguguluhan niyang tanong.

Mabilis ang hininga ko. Gusto ko siyang bugahan ng apoy.

Tumayo ako sa pagkakaup, at dinuro-duro siya.

“Aalis ka na bukas, hindi ba? Sana ay hindi na kita makita. Sana ay huwag ka ng bumalik, you liar!”

grade 11

twenty three

“Tama na,” I coldly said.

“Tsk. Djanne, mamaya pa ang klase ko,” si Kris iyon. “Sige na…”

Inangat niya muli ang aking mukha, at inatake ng mga mapupusok na halik. I gave in. I hooked my arms around his neck, at saka ko lalong idiniin ang mukha ko.

Para matapos na ’to.

I kissed him hungrily. Naramdaman ko naman ang kamay niyang gumalaw. He touched the side of my boobs, then slid his hands down to my hips. I stopped.

“Tama na, Kris,” humiwalay ako sa kanya.

Naupo ako sa bench na nasa tapat namin. Narito kasi kami sa tagong area ng Grade 11 upang hindi kami makita. Miss na miss niya na daw ako.

Kris is my third boyfriend ngayong school year. 1st year college, at akala ko ay mature siya sa mga ganitong relasyon. Katulad din pala ng dalawang nauna na demanding sa time at kung ano ano pa.

Sinagot ko siya dahil nag-effort talaga siya sa panliligaw sa akin. Kaya lang, ngayong kami na, parang nasosobrahan na ako. Well, I easily get fed up with anything.

“What? You kidding me?” hindi makapaniwalang sabi niya. “C’mon, Djanne! Naroon sa parking lot ang kotse ko… we can do it there.”

Tinapunan ko siya ng nakakadiring tingin. Disgusting. Akala niya ba, porket nakikipaghalikan ako sa kanya ay mapupunta na kami sa ganoong level? No. I’m not that easy.

“Umalis ka na,” tumingin ako sa ibang direksyon.

“What? Djanne—”

Ang kulit, ha!

Tinignan ko ulit siya, this time, mas mariin at may paglaki pa ng mata.

“Aalis ka o magbi-break tayo?” banta ko sa kanya. “Get off my face! Bago pa ako magsawa sa’yo.”

“Tsk,” ang ginawa niyang tunog bago umalis.

I sighed.

Hindi ko na hinantay pang mag-bell upang pumunta sa aking classroom. Besides, strikto ang mga guro ngayon kaya bawal ang late. At huwag kang magpapalate kung ayaw mong tumayo sa likod ng classroom.

Kami na lang ni Ylly ang narito sa school. Lumipat ang apat dahil mas maganda raw ang turo doon. I didn’t even bother to look for another school. I hate new environment.

Ang masaklap, kaming dalawa na nga lang ni Ylly, hindi pa kami naging magkaklase. Nakakadismaya.

Nag-uusap naman kaming magkakaibigan kung may time pa. Kaya lang ay medyo busy kaya minsan minsan lang iyon.

“Djanne, mas lalong tumataas ang grades mo, ah?” si Ylly habang kino-compare ang kanya sa akin.

Hindi ako sumagot.

Mas lalo kong tinuonan ng pansin ang pag-aaral para mawala sa isip ko iyong nangyari…

Months have passed. How many? Around 5-6 months na yata.

Ni hindi kami nag-uusap. Hindi kami nagbabatian sa social media. Probably coz he is blocked from my any social media platforms and my phone. Kaya hindi niya na rin ako matatawagan.

O kung tatawagan pa ba?

Sigurado naman ako na sa mga panahong ito, mayroon na ’yong kasamang babae. Liberated, maganda, big boobs and big butt na standard niya yata.

Ilang buwan ang lumipas. Ilang araw ang nasayang. Hindi siya talaga umuuwi. Hah! Probably, nag-enjoy sa high life niya sa Manila. Pagkatapos siguro niyang magtrabaho ay oupunta kaagad ng club at hahanap ng babaeng magpapaligaya sa gabi niya.

The thought of it angers me. Pero sino ba ako sa kanya? I was just his toy. Pinaglaruan niya ako. With my little heart broken, I want him to see how bad his havoc damaged me.

Naiinis ako sa sarili ko! At sa bata kong puso. I literally danced with the devil. I fooled myself. And he fooled me too.

Dinner namin. Kami lang ni Ylly ngayon dahil may inasikaso sa ibang bansa sila Tita at Tito. Kaya medyo malungkot iyon. Pero si Ylly naman ay sobrang daldal kaya ayos lang.

“Ay, naku! Hate na hate ni Ma’am Olivera ang section namin!” she ranted. “Biro mo ba naman, sinabihan kaming mga anak ng demonyo! Ang lecheng ’yon!”

I chuckled a bit.

“Ganoon din naman sa amin ah? Laging nagpapangaral ng salita ng Diyos,” I said. “Pero bakit? Ano ang kinagalit?”

“Eh di ano pa! Iyong mga kaklase kong maiingay,” umirap siya. “Kung bakit ba kasi tumandang dalaga iyon! Wala tuloy kasiyahan sa buhay.”

I stopped a bit.

Wala naman talagang tao masaya sa buhay nila. They’re lying if they said that they can be happy and contented with their life. Hah! Contented my ass. Ang mga mayayaman nga, hindi makuntento sa ilang milyong halaga ng salapi, e.

Lalo na sa pag-ibig. Wala talagang masaya roon. Fuck that.

“Tapos ito pa—” natigil ang sasabihin niya noong tumunog bigla ang phone niya.

Tinignan niya ito, at nanlaki ang mga mata noong nakita ang pangalang nakasaad roon. Napatingin siya sa akin.

“Sagutin mo. Just don’t put me on the camera,” I said.

“Okay…” tumango siya.

Medyo gumilid siya para hindi ako makita sa cam. At saka niya iyon sinagot.

“Hello, Kuya!” masayang bati niya rito.

Alam naman ni Ylly ang galit ko kay Yuan. She understands it. Mas galit pa nga siya noon sa akin, e. Pero of course, kapatid niya kaya hindi maiiwasang magkabati.

Tahimik kong isinubo ang pagkain ko, at nakinig sa kanila.

“Kumusta?” tanong ni Yuan sa pagod na boses.

“Okay lang! Ikaw ba? Mukhang pagod na pagod ka, ah?” she said. “Babad ka sa trabaho, o babae?”

Tumawa siya roon, at sumulyap kaunti sa akin. My gaze dropped on my plate. Gago talaga ’to.

“Shut it,” he replied. “Nasaan sila Mom at Dad? Nakauwi na?”

“Hindi pa. Bukas daw yata o sa isa pang bukas.”

“Anong ginagawa mo?”

“Kumakain,” ipinakita niya ang kanyang isusubong pagkain.

“Ah,” he paused a little bit. “Si… Djanne?”

My world stopped for a second when I heard my name. Pero agad akong nakabawi.

Kunwari pang tinatanong ako, e wala naman talaga siyang pake sa’kin! You’re a fricking bastard, Yuan.

“Ha?” si Ylly iyon, na napatingin sa akin.

Pinanlakihan ko siya ng mata, at umiling iling.

“Ah, ano… wala,” she laughed nervously. “Nasa… bahay yata ng boyfriend niya.”

Tinaasan ko siya ng kilay. Really, Ylly? Iyon talaga ang gagawin mong excuse para sa akin?

“Sino? Iyong… Eric?” medyo dumiin ang pagkakasabi niya noon. “Bakit mo pinayagan—”

“E bakit hindi? Ako ba sila Mom at Dad?” mataray na sagot ni Ylly. “Malaki na si Djanne. Saka hindi na si Eric ang boyfriend niya. Si Kris na.”

“Iba na naman?” sa boses niyang iyon ay parang hindi siya makapaniwala. “It’s just a half of your school year, at nakakatatlo na siya! Una si John, pangalawa si Eric, ngayon iyang Kris Aquino naman?!”

“Anong Kris Aquino ka diyan. Saka hayaan mo nga siya. Pinakialaman niya ba ang mga babae mo diyan?”

“Wala akong babae dito. I’m only here for work!” depensa niya.

“Sus! Kunwari ka pa, Kuya! Magagawa mo ’yun? ’Wag ako!”

“Wala nga sabi. At pagsabihan mo iyang si Djanne. Huwag mong papuntahin sa bahay ng boyfriend niya!”

“Hmm. Kinukwento nga sa akin ni Djanne kung pano sila maghalikan ni Kris, e. Laplap daw kung laplap,” tumawa siya ng malakas.

Halos mabilaukan ako sa sinabi niya.

What the fuck, Ylly! Pati ba naman iyon sasabihin mo pa?!

Tinignan ko siya ng masama, at pinakyuhan kahit sa screen ng phone siya nakatingin.

“Fuck!” I heard him muttered a curse.

only u

twenty four

“Andiyan pa siya?” tanong ko kay Ylly, na katawagan ko.

“Oo…” she said. “Ang sabi niya ay dito siya matutulog ngayong gabi.”

“What the hell!” I shouted in whisper.

Mabilis ang panahon. Like a fast blink of the eye, everything seems pretty changed. Mas lalo pa yata akong dumukdok sa pag-aaral dahil sa nangyayari ngayon. At hindi pa yata ako makauuwi sa mga oras na ’to.

Si Yuan, nagdecide na umuwi muna sa bahay! Of course, I don’t wanna see him, kaya narito ako ngayon sa isang cafe sa malapit lang. Nakailang order na ako ng kape at masisira na ang tiyan ko dahil doon!

“Fuck!” sambit ko habang binababa ang telepono.

Ano nang gagawin ko? Makikisleep over ba ako sa mga kaibigan ko ngayon? Ugh! Sana naman ay may tumanggap na bahay sa akin ngayon, kasi I badly need it now!

Sinubukan kong tawagan si Sasha, ngunit wala daw sila sa bahay nila. Nagbabakasyon daw sila! Pati si Marri at Pleya din! Si Martini na lang talaga ang pag-asa ko.

“Hello, Tin?” I greeted.

“Hello, Djanne! Ano na?” she excitedly said.

“Andiyan ka ba sa bahay niyo?” tanong ko sa kanya, diretso na.

“Huh? Bakit?”

“I’m planning to do a sleepover! Hehe,” panis ang tawa na lumabas sa bibig ko. “So, andiyan ka ba sa inyo? Pwedeng makitulog ngayon?”

“Oo, andito ako. Pero bakit parang biglaan naman yata iyang sleepover mo-oh, wait,” tumigil siya saglit. “May problema sa bahay?”

“Yup,” napangisi at tumango ako kahit hindi niya naman nakikita.

“Teka lang, Djanne. Naguguluhan ako,” she said. “You sound so happy.”

What?

“Ha? Hindi, ah,” I said dramatically. “ May problema talaga sa bahay…“

“No. You’re lying,” she chuckled. “Bakit? Andiyan na si Kuya Yuan sa bahay niyo?”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. What the hell! Is she a psychic or something?!

“B-Bakit? Paano mo nasabi?”

“Well, nabanggit sa akin ni Ylly na uuwi si Kuya Yuan ngayong bakasyon.”

“Tsk.”

“Ano, Djanne? Galit ka pa rin ba sa kanya? We’re grade 12 na, ah! It’s been 2 years since that happened!”

“Tin, hindi mo alam kung gaano kasakit ang ginawa niya. He betrayed me! He fooled me.”

“But that was years ago, babe! Hindi ka pa rin moved on?”

“I already moved on!”

“Hm. I doubt it. Seems like you don’t even lose a little love for him.”

“Anong sinasabi mo? Oh, gosh! Sige na kasi, Tini! Diyan muna ako…”

“No,” she declined. “Ayusin mo muna ’yang sa inyo ni Yuan habang nandiyan pa siya, Djanne. Please.”

Hindi ako nakasagot pa dahil pinatayan niya ako ng tawag.

Shit. Wala na. I don’t have any excuse anymore. Mapapauwi talaga ako.

Bakit ko ba kasi iniwan ang credit card ko sa bahay! Eh di sana ay kahit sa hotel pa ako natulog ngayon. Bwisit, tanga-tanga ka rin, e, Djanne!

The next thing I knew, nasa kotse na ako upang umuwi. I stepped on the gas, and let the car drove as I maneuver it.

“Bitch. Sana naman ay tulog na sila ngayon,” I said.

Past 10 na. At nasisigurado akong tapos na silang kumain. Baka nga patay na ang lahat ng ilaw roon, e.

The scary feeling suddenly felt relieved because of what I saw. Wala na ngang ilaw sa loob ng bahay! I knew it. Mga tulog na sila.

Bumusina ako sa guard na nasa gate upang pagbuksan ako. Nang makapasok ay pinarada ko kaagad iyon sa may garage ng mansyon, at saka naghanap ng pintong bukas.

I have done this before. Alam kong sa oras na ito ay sarado na ang main door, kaya sa likod ako dadaan. I have my duplicate of the key there. Binigay nila Tita in case na ma-late ako ng uwi.

Umikot ako papalikod ng mansyon at saka pumunta ng pinto sa kusina. Kinapa ko sa mahogany door na ito ang susian, at ng makapa ko ay agad kong sinaksak ang susi at pinihit ito.

Nang buksan iyon ay kita mo mula rito sa screen door na sarado ang ilaw, at napakadilim. Hindi naman masyadong nakakatakot dahil iyong mga bintana ay naglalagay ng liwanag sa ibang parte ng bahay.

Pagbukas ko ng screen door ay napasinghap ako dahil kasabay noon ang pagbukas ng ilaw sa kusina.

Napatingin ako sa banda kung nasaan ang switch ng ilaw, and surprisingly, I saw him.

Wearing only a white t-shirt and his fricking boxers, he was standing there. His pitch black eyes was directly aiming at me. Galit na galit ang mga mata niya, na sinamahan pa ng pagsasalubong ng kanyang makakapal na kilay.

Okay, Djanne. You got this. Hangin lang siya sa paningin mo. He is not worth the stare.

Bumaling ako sa pintuan na pinanggalingan ko, at sinarado ang pinto. Pagkatapos ay diretso ang tingin ko papaalis rito sa kusina.

I walked fast upang hindi na maging awkward pa ito. But then, I stopped when I realized na gusto ko munang ipakita kung gaano ako nagbago.

Tumingin ako sa fridge, at binuksan iyon. Kumuha ako ng pitsel at baso, at naupo sa upuan ng kitchen countertop.

“Djanne,” tawag niya sa akin.

His voice changed a bit. Parang mas lalo pang lumalim. It’s like from a dark cave.

Tumingin ako sa kanya saglit, bago uminom ng tubig. Hindi ko siya pinansin.

Hah! Gusto ko gawin iyong ginawa niya sa’kin. Cold as ice, so nice.

Naupo siya sa tabi ko. Kahit sa countertop ako nakaharap ay nakikita ko pa rin sa peripheral vision ko na nakaharap siya sa’kin.

“Sa’n ka galing?” he asked calmly.

Sasagutin ko ba? Sige nga. Pero gusto ko iyong maikli lang para damang dama na ayaw ko siyang kausapin.

“Boyfriend,” I said.

Hindi siya nakabawi kaagad.

“Anong ginawa niyo roon?”

“You don’t care,” I flipped my hair.

“Ang bata bata mo pa… hindi ka dapat umuuwi ng ganito—”

“I said, you don’t care,” I lost my word count. “Bakit umuwi ka pa rito? Dapat ay doon ka na lang. Tutal naman nag-eenjoy ka siguro sa mga babae roon!”

“All I did there was work—”

“I don’t care! Hindi ko tinatanong,” I quickly said.

I saw him gulped.

“Djanne,” he sound so desperate. “Why are you doing this? Ano bang nagawa ko?”

Ayan.

Kayong mga lalaki talaga, ang galing niyo mag-maangmaangan!

“You better ask yourself, liar,” matalim ko siyang tinignan.

He whispered a curse, bago siya lumapit sa akin.

“Djanne, please… I can’t remember anything I’ve done wrong,” he said. “Ipaalala mo sa akin kung ano iyon…”

“Huwag na! Hindi na kailangan,” pagalit kong sambit, bago tumayo at ambang aalis na.

Pero bago pa ako makalakad ng mabilis ay niyakap niya ako mula sa likod. His hug was so tight and so warm. Nararamdaman ko ang maliliit na boltahe sa katawan ko.

“Djanne, I’m sorry, okay? Hindi ko man alam iyang kinagalit mo sa akin,” he said.

Naiiyak ako.

I miss him. I miss him so so much.

Kumalas ako sa yakap niya at humarap sa kanya.

“Sinungaling ka! You fooled me!” dinuro duro ko siya. “I thought you cared for me! Iyon pala ay may kinakalantari kang iba!”

Gulat ang tingin niya sa akin. His eyes were big, and his mouth is open like he’s shocked.

“Ano? You’ll deny it?! Nakita ko kayo noong babae sa may likod ng building niyo! She kissed you, and you don’t even pushed her!” I said. “I fucking hate you!”

Tatalikod sana ako ng hinatak niya ako papunta sa kanya. Bumagsak ako sa mas matigas niyang dibdib, kumpara noon. Nagpumiglas ako ngunit mahigpit ang yakap niya sa akin.

“Bitiwan mo ko! Bitiwan mo ko!”

Hindi ko napansin na tumutulo na pala ang mga luha ko. Pinaalis niya iyon, ngunit inilayo ko ang mukha ko sa kanya.

“That’s Sandra… and believe me, I pushed her,” namamaos na sabi niya. “I will never lie to you, baby…”

“Sinungaling ka! Kaya siguro hindi mo ako mapansin noon, kasi mas gusto mo siya! Gusto mo ako lumayo sa’yo!”

“Please, you have to believe me,” he whispered. “Please, please. Ayoko ng nag-aaway tayo. Pagod na ako…”

“Eh di doon ka na sa mga babae mo sa Maynila!”

Tumingin siya sa mga mata ko. His eyes were glassy too. He burried his face on my neck.

“I waited for you to talk to me. Fucking two long years!” he whispered. “Sa tingin mo ba maghahanap ako ng iba?”

Hindi ako nakasagot. Tanging hikbi lang ang lumalabas sa bibig ko.

“Hinintay kita Djanne. I fucking love you so much,” idinikit niya ang kanyang noo sa akin. “Please, huwag na tayong mag-away ngayon…”

He kissed my forehead.

“Ikaw lang Djanne.”

birthday party

twenty five

“Ininvite mo siya, Djanne?” tanong ni Marri.

“Hindi,” I blatantly said. “Hindi ko nga alam kung bakit andito ’yan, e. Baka sinama nila Tito at Tita.”

We are in the bar. Dito ako nagse-celebrate ng birthday ko ngayong araw. Yeah I’m only seventeen bla bla bla. Kakilala nila Tita ang may-ari ng bar kaya pinayagan ako. Yes to hard drinks except for me. Ugh!

Blinding lights were currently so much for my eyes. Nahihilo ako roon dahil sa papitik pitik at pagsasayaw ng mga ilaw ngunit inignora ko na lang.

“Okay ka lang?” tanong naman ni Pleya. “You know this is your party. Pwede mo namang paalisin—”

“Hayaan niyo na lang,” I replied fast.

Tumingin ako sa direksyon niya. He was looking at me, I’m sure of that. Nagtama ang paningin namin, at agad ko naman iyong iniwas.

Matapos noong sinabi niya sa akin, hindi ko na siya pinansin pa. I know! It’s a lame decision. Pero hindi ko alam kung paano siya i-aproach! Lalong lalo na… he confessed. And I’m the one that is wrong.

Okay, I blame myseld na. Bakit muna hindi kasi ako nagtanong? Hindi naman masamang magtanong kasi! Pero bakit hindi ko ginawa?

Siguro ay dala na rin ng nag-uumapaw kong galit kaya ko nasabing huwag na siyang babalik, at magpakasasa siya sa mga babae roon. I didn’t mean that, though…

“E ano nang plano mo? Nakatingin dito sa’yo, oh,” si Sasha.

“Oo nga. bantay sarado ka parin ngayon!” si Tini naman iyon.

“Hayaan niyo lang siya,” walang pakialam kong sabi at saka ininom ang juice na nasa harapan ko.

It’s so lame! Sila Martini ay pwedeng uminom ng sarili niya (martini), o cocktail or anything na may alcohol in it! Ako juice lang?

“Happy birthday, Djanne!” someone greeted me.

“Thank you!”

“Here’s a gift. Sana magustuhan mo!” sabi noong lalaki. “Pinabigay lang sa akin ’yan…”

Tinanggap ko naman iyon at nagpasalamat ulit. Pagkatapos ay umalis na siya. Tinignan ko ang box na regalo niya. It’s a little bit heavy.

“Buksan mo na!” Ylly said.

Tumango ako at hinigit ang ribbon na nasa taas. Pagkatapos ay binuksan ko sa taas, at nag-reveal iyon ng mga papel. I digged in, at nakita kong isa iyong clutch. My eyes glimmered in awe.

“Wow! It’s a Judith Leiber rose clutch! Oh my God!” shocked na sabi ni Ylly. “It’s so cute!”

The red crystals were covering the whole clutch. I never had this! Lagi kasing out of stock dahil sobrang ganda niya!

Binuksan ko iyon, at may nakitang letter sa loob. I opened and read it kahit na madilim pa. Kaunti lang naman ang salita.

Baby,

Happy birthday and I’m sorry. :)

YL

Bigla akong naguluhan roon. What?

Narealize ko na isa lang naman ang tumatawag sa akin noon. At ang initials niya pa. Kumunot ang noo ko. Bakit hindi na lang siya ang nagbigay?

… I thought he… loves… me?

Nevermind.

Napalunok ako, at tumingin ng kaunti sa direksyon niya.

I saw him sitting so manly in his suit. May mga kasama siyang babae at lalaki roon na hindi ko kilala. Tsk. Kagagaling pa yata nito ng trabaho.

Umiwas ulit ako ng tingin.

Thank you.

“Sayaw tayo!” aya ni Ylly.

Hindi ko man gusto ay napilit niya ako. Para akong lantang gulay na nagpaubaya sa kanya. Well, it’s my birthday! Dapat ay masaya ako ngayon.

Nagsayaw kaming magkakaibigan sa dancefloor, at nagtatawanan dahil kung ano ano ang sayaw namin. Hindi naman ako masyadong marunong sumayaw kaya tawa ako ng tawa.

“Ano ba ’yan! Para kang nagtitinikling!”

I danced happily. Kaya lang minsan talaga ay napapatingin ako sa banda niya. Mas nakikita ko siya dito ng malinaw. Nakikita ko rin ngayon kung sino ang kausap niya.

The girl named Sandra again. With her high ponytail and tube dress, she looks elegant. Nagtawanan pa silang dalawa.

Blood boiled inside me, at saka ako tumingin sa suot ko. It’s a midriff cut-out mini dress. Mababa ang neckline at off-shoulder na long sleeves. I look tamer than her. Iyong boobs niya kasi ay nag-uumapaw na.

Pagalit akong umalis ng dance floor. I didn’t even minded my friends, at pumunta sa malapit na counter.

“Give me a hard drink please,” I said sa bartender.

Tumingin siya sa akin, like he’s scanning me. Napaiwas ako ng tingin sa kanya.

“Di ba po ikaw iyong birthday girl? Seventeen ka pa lang po, at pinagbilin sa amin na huwag ka pong bigyan ng alcoholic drinks.”

“Oh please! Kahit isang baso lang!”

“Ma’am, hindi po talaga pwede—”

Umirap ako. “Fine!”

Nagpangalumbaba ako, at hinintay na maawa siya sa akin. Ngunit mukhang hindi talaga epektibo.

Sisinghalan ko na sana siya ng may lalaking naupo sa tabi ko.

“Three shots of tequila, please,” he said.

“Kuya Chesther?” tinignan ko siyang mabuti.

“Yes,” ngumisi siya. “Happy birthday, Djanne…”

“Thank you,” walang gana kong sabi.

I rested my chin again on my hands, and pouted. I saw how the bartender poured the three shots of tequila. Naglabas din ito ng lime, at saka ibinigay kay Kuya Chesther.

“Oh.”

Tumingin ako sa kanya. Ibinigay niya ang isang baso ng tequila sa akin, at nanlaki naman ang mga mata ko. Oh, God!

“Kuya?! Thank you!” excited na sabi ko.

“Isa lang ’yan. Mukhang ang lungkot mo, e,” he said, at bumaling sa isang direksyon.

Sa direksyon nila Yuan o at noong babaeng kausap niya.

“Why don’t you talk to him?” tanong niya.

“Ayoko. May kausap na iba,” umirap ako.

“It’s just his friend, Sandra,” he said. “I’m sure na mas uunahin ka noon kung kausapin mo man.”

“Hindi na. Baka maka-istorbo pa,” I can taste the bitterness of my words.

He just chuckled, at ininom ang kanyang drink.

Tinignan ko ang akin, at hindi na nagpaatubili pa. I drank it in one shot, and then I bit my lime.

Hindi naman ito ang first time na uminom ako. My college boys are sneaking alcohol inside the school. Kaya naman tumitikim ako paminsan minsan.

Ugh. Gusto ko pa ng isa.

Tumingin ako sa isa pang baso ni Chesther na hindi pa niya naiinom. I quickly snatched it, at tinungga.

“Djanne!” pagalit na sabi niya.

Nahihilo ko siyang tinignan, at napatawa. “Don’t worry, babayaran kita.”

“Hindi iyon! Paano kung malasing ka?”

“Hmm… I can handle myself,” sabi ko, at tumayo na. “Thank you, Kuya Chesther!”

Umalis ako roon at hahanapin sana ang mga kaibigan ko. But then I stopped noong may humatak sa akin.

“Oh, Manolo!” I giggled. “Akala ko hindi ka pupunta.”

Manolo was my last boyfriend on my Grade 12 days. Nag-break kami noong graduation dahil nanawa na ako sa kanya. Siya yata ang pinakamatagal kong relasyon. Tatlong buwan, I guess?

“You’re drunk, Djanne,” he whispered in my ear.

“Huh? Hindi ah!” humagikhik ako. “Dalawang shots lang ’yon!”

Napapikit ako noong naramdaman ko ang mga labi niya sa leeg ko. Padampi dampi iyon, kaya naman nakiliti ako ng kaunti.

“Hmm,” ungol ko.

“Do you wanna go somewhere else?”

“Ha? Ayoko…”

“Sige na, Djanne. May hotel diyan sa malapit… we could go there.”

Tumaas ang kilay ko sa kanya. Nahihilo ko siyang tinignan.

“Break na tayo, ah? Di ka pa rin moved on?”

Wow. Pareho pala kami. Di maka-move on sa isang tao…

“Oo. Kaya tara sa hotel…”

Isusukbit ko sana ang mga kamay ko sa leeg niya upang bumulong na ayaw ko, ngunit biglang may humatak sa akin papalayo sa kanya.

Yuan, with his pitch black eyes scared the shit out of me.

mine

twenty six

“Bitiwan mo nga ako!” nanghihina kong sabi.

Mas lalo pa yata akong nahihilo dahil sa paglalakad namin ng mabilis. My feet are aching dahil kanina pa ako naka-heels, at nagsasasayaw! And this man just casually dragged me somewhere?!

Mahigpit ang hawak niya sa akin habang ako naman ay nagpupumiglas na. Ugh!

Dahil crowded ang club ay agad namang kumalat ang tinginan sa amin. May bulungan pang nagaganap, alam ko kahit medyo malabo na ang mga mata ko.

Pagkatapos ng mahabang paghatak niya sa akin ay tumigil din kami. He let go of me, and faced me. With his angry eyes and furrowed eyebrows, naalala ko kung paano siya magalit dati kung may nakikita siyang aaligod sa akin.

“What the hell, Djanne!” he started. “Sino na naman iyon? Another boy toy, huh?”

Tinaasan ko siya ng kilay at hindi sumagot.

Naramdaman ko ang simoy ng hangin, kaya napatingin ako sa kung nasaan kami. May kotse sa tabi namin, at narito na pala kami sa parking lot.

“Please, answer me, Djanne!”

“Hmm,” I giggled. “Wala ’yon! Iyong ex-boyfriend ko lang… inaaya ako sa hotel, e.”

“Bakit?”

“Wala!” I laughed.

Lumapit ako sa kanya, ngunit sa sobrang hilo at kawalan ng huwisyo ay natapilok ako. Mabuti na lang ay sinalo niya ako, kung hindi ay bali ang takong ko nito!

“Fuck,” he whispered.

He hugged me. Ang mga kamay ko ay nasa dibdib niya, pati ang aking ulo ay nakahilig doon. I burried my face on his chest.

I smelled his strong perfume. It smells so masculine. Kaya mas lalo pang nagpaliyo ng aking nararamdaman.

“Nahihilo ako,” I pouted. “Gusto kong maupo…”

Inilayo niya ako ng kaunti sa kanya. I heard the clanking of the keys. Pagkatapos ay ang ingay ng kotse, at ang pagbukas niya ng pintuan nito.

“Sit,” he commanded.

Napatingin ako sa loob noon. Hindi na ako nag-atubili pa at pumasok na roon. I rested my head on the seat while grinning widely.

I heard the car’s door once more, at ito ay ang pagsarado niya. Narinig ko naman ang pag-bukas ng pintuan ng driver’s seat. Tumingin ako roon, at nakita ko siyang nakaupo na roon. He closed the door.

“Ang ganda naman ng kotse mo,” I said, kahit hindi ko masyado iyong makita.

Papikit pikit akong tumingin sa kanya, at ngumiti.

“You should rest,” he said. “I told the bartender not to give you alcoholic beverages. Tsk.”

“Huwag kang mag-alala, si Kuya Chesther ang nagbigay noong isang shot,” I truthfully said. “Tapos iyong isa… I snatched it.”

My giggles were the only noise in this car. Napatigil ako ng makitang madilim ang mata niya.

“Fuck Chesther,” he whispered.

“Hindi niya rin kasalanan! Nagpumilit ako,” depensa ko naman.

“Kahit na!” pagalit niyang sambit. “At iyong lalaki pa!”

“Hihi. Sino? Si Manolo?” tanong ko. “Hmp. Inaya niya ako sa hotel. May gagawin daw kami—”

“Putang ina!” malutong na mura niya na nagpadilat sa akin.

“Tumanggi ako! I promise,” tinaas ko pa ang kanang kamay ko.

“Kahit na! Punyetang lalaki. Bastos,” he said with disgust.

Kahit masakit ang ulo ko ay umalis ako sa pagkakasandal sa seat. Umusog ako, at dinako ang ulo sa kanya. I rested my head on to his chest. I felt him stiffened a little bit.

Yumakap ako sa kanya, bago ako nagsalita.

“Galit ka?” I asked. “Hindi nga kita hinatak noong nakita kong nakikipaglandian ka na naman kay Sandra, e… you must really like her-”

“Nag-usap lang kami. After that, iniwan ko na siya dahil hindi kita mahanap sa dancefloor,” mariin niyang sabi.

“Hmm…” I rubbed my face against his warm chest. “Naalala ko noong hinalikan ka niya. Siguro nasarapan ka! Kasi hindi mo tinulak, e—”

“I pushed her, really,” he sighed.

“Sinungaling ka talaga. You’re such a good liar!” I giggled. “Pero kahit ganoon, nawawala talaga ang galit ko. Naiinis ako sa sarili ko! Pero okay lang din…”

I felt his hand on my waist. Hinayaan ko iyon dahil nakakadagdag ng init na nararamdaman.

Hindi siya sumagot, sa halip ay hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko.

“You said you love me so much… totoo ba yun? Or it’s just one of your lies?”

“Totoo ’yon, Djaneira,” namamaos niyang sabi. “Ikaw lang…”

Umayos ako ng upo, at tumingin sa kanyang mga mata. Namumungay ito, at tila nawala na ang galit sa kanya. I smiled.

Sa pagkawala ng huwisyo ay hinalikan ko siya. Mapusok iyon, at parang gutom na gutom. He managed to move his lips too, na ikinatuwa ko.

Inilayo ko ang mukha ko sa kanya.

“Nagseselos ako,” bulong niya sa akin. “Hindi na lang ako ang hinahalikan mo… andami dami na.”

“Pero ikaw lang naman ang hinahalikan ko na may spark,” I said like a child. “Alam mo ’yun, parang laging new year kung hinahalikan mo ako… because I like you too.”

“You like sparks, huh?” he said. “You’re acting like a child when you’re drunk.”

“I’m not a child!” I said.

“Hmm… It’s like you didn’t even grow,” he chuckled.

I furiously stand, and put myself on top of him. The shock on his face was so evident.

Inangkla ko ang aking braso sa kanyang leeg. Galit akong tumingin sa mga mata niya, at sa sobrang pagpupuyos ay hinalikan ko siya.

I’m the dominant here, Yuan!

I felt his hands again on my back. Hinahaplos niya iyon ng marahan.

My hungry kisses weren’t enough to satisfy him. Ibinuka niya pa lalo ang aking bibig at saka pinadausdos ang dila sa loob.

“Ah,” I moaned.

I’ve never been so pleasured in my experience with other boys. Hindi ko naman kasi nararamdaman ang ganito sa kanila. The burning passion. It’s like my lust is taking over me.

He stopped kissing me, and looked at me with his weary eyes. Para bang mas lasing pa siya ngayon sa akin.

“Hmm, I grew, right?” I chuckled. “Andami ko nang na-experience, e…”

Ang mga mata niyang kanina ay namumungay, ngayon ay napalitan ng galit. His hands on my waist gripped it a little bit hard.

“Ginagawa mo ito sa mga naging boyfriend mo?” madilim ang aura ng boses niya.

“Hindi naman. Pero minsan gusto kong gawin—”

Hindi ko na natuloy dahil idinikit na naman niya ang kanyang labi sa akin.

“Fuck! Don’t do this with anyone but me, baby,” he said between our kisses. “Hindi ko kakayanin…”

The electricity between us was powerful. I can feel it inside of me. It’s building sensation and pleasure inside me.

“Ah,” I moaned again when he cupped my breast.

It is so erotic! Para akong mababaliw! His thumb is cirling my peaks, and all I can do is moan hard. Nanghihina ako sa bawat hawak niya.

Nadagdagan pa ang temptasyon noong hinalikan niya ako sa leeg. Fuck!

Ibinaba ko ang aking sarili, at naramdaman ko ang naghuhumindig niyang bukol sa aking gitna. I swallowed hard.

Hindi ko napigilan. I grinded myself against him.

“Ah! Djanne,” he gripped my waist so I’ll stay in place. “Don’t go there…”

“Why?” I pouted.

“You’re too young…”

“I’m not! I can handle myself!”

I grinded again, and his moan was so loud. It’s like mixed with frustration and so much lust.

“Djanne, baka hindi ako makapagpigil… tama na,” he begged.

“Ayoko,” I said. “Please? I can handle this…”

I kissed him again. This time, more sensual and slow. Mas lalo pa akong nahilo.

“You’ll regret this…” he said between our kisses.

“I’m not gonna regret anything, Yuan,” that was true.

I want to give myself to him. I want him to claim me. I want him…

My burning desire suddenly bursted and it became a wildfire. He was touching my sensitive part with my panties on.

“Ahhh!” I threw my head aback.

Paulit-ulit ang paghaplos niya roon, kasabay ng paghahalik niya sa aking leeg. And then his other hand brought down my top. My boobs got exposed!

Hindi ko na alam ang nangyayari. His mouth was claiming my peaks alternatively habang hinahaplos niya ang baba ko.

I convulsed when I felt a wave of pleasure bursted in me.

“Damn… so wet,” he whispered.

Nagulat ako noong pinunit niya ang panty ko. He unbuckled his belt, and pulled his pants down. His largeness sprang freely, and I felt fear.

It’s so big! Kaya ko ba iyan?!

“Fuck…” he muttered. “I’m claiming you now, Djanne. You’re mine.”

Itinutok niya iyon sa pagkababae ko. When I felt the tip of his shaft on my entrance, I gasped. I am really doing this with him!

“You can back out. Kung hindi mo kaya,” he said.

Instead of answering that, I pushed myself down just for him to enter me. Para akong titirik sa nararamdaman. It’s like I’m having a fever because of this lust!

“Shit!” he said, and gripped my waist.

Iginiya niya ang aking katawan, at siya ang gumalaw upang pumasok ang kanyang laman sa akin.

“A-Ah!” I felt pain inside me.

“This will hurt so much, baby,” he kissed my neck. “But it’ll subside once you get used to me…”

Hindi ako sumagot at pinilit ibaba ang sarili. Naramdaman ko ulit ang sakit, kaya napaungol ako.

“Ah-ouch!” I bit my lips.

“Gusto mong tumigil ako?” he asked politely. “Kaya ko pang tumigil…”

I pushed myself so hard so he could claim me fully. Para akong nahati sa dalawa noong nakapasok iyon sa akin. I screamed.

“Shit, shit!” he said.

Para akong lantang gulay na yumuko sa kanyang leeg. Hindi ko alam kung magpapatuloy pa ako.

He thrusted slowly. Kinagat ko ang labi ko para hindi makadaing sa sakit. Inangat ko muli ang aking sarili, at ibinaba.

“A-Ah!” ungol niya.

Ako ang gumagalaw dahil parang natatakot siya. Mabagal lang naman iyon. Hindi na masyadong masakit.

“Fuck, fuck! I’ll loose my damn control!” sinabi niya na parang mababaliw.

With that, he again gripped my waist. He suddenly slammed himself against me. Napaungol ako sa pinaghalong sakit at sarap na nangyayari sa aking katawan.

“Ah, ah!” it sounded like the alien voice because of my bouncing.

He sucked my peaks, at ako naman ay sinasalubong ang bawat galaw niya.

Again, I felt the building of sensation inside of me. Halos mapatirik ako noong dumating ako sa rurok.

Mas lalong bumilis ang pag-ulos niya sa akin, at sa ilang saglit pa ay naramdaman ko ang pagtibok ng kanyang pagkalalaki sa loob ko.

“You’re now marked, Djanne,” he whispered. “You will be mine forever.”

i like u very much

twenty seven

“Aw!”

Nagising ako sa sobrang sakit ng ulo. Pumipintig iyon at hilong hilo ako. I touched my forehead, at kinunot ang noo.

The sun rays are on my face. Ang dilaw na liwanag na ito ay nagsasabihing kalagitnaan na ng umaga. Napabalikwas ako ng bangon.

Narealize ko na wala pala ako sa aking kwarto! Hindi ko ito kwarto, at sa nakikita ko ngayon ay parang sa condo ito. What? Anong nangyari kagabi-

Memories of my birthday flowed in my head. Ang party, ang pagbabati, at si Yuan na nakaupo kasama iyong Sandra.

Hinilot ko ang aking sentido.

Eh paano naman ako napunta rito? Don’t tell me na na-kidnap ako? Hindi naman siguro, hano!

“Ah! Djanne… Don’t go there…”

“Why?”

“You’re too young…”

“I’m not! I can handle myself!”

Nanlaki ang mga mata ko sa naalala. What the hell? Ano ’yon!

Hinilamos ko ang aking palad sa mukha. Ugh! Kung ano ano ang naiisip mo, Djanne! Mag-hunos dili ka nga!

Humiga ulit ako at narealize na sobrang sakit din ng katawan ko. My inner thighs, are aching and my…

“Ah-ouch!”

“Gusto mong tumigil ako? Kaya ko pang tumigil…”

I gasped.

Totoo iyon?! What the flying fuck, Djanne!

Totoo ka ba? Anong iniisip mo kagabi! Ang gaga! Bakit mo ginawa ’yon!

Pinukpok ko ang ulo ko dahil doon.

I just gave myself to Yuan! He… deflowered me. Ano na lang ang mukhang maihaharap ko sa kanya?!

Ang tanga tanga!

I remember the feeling. Iyong sobrang taas ng libido ko na parang inaapoy ako ng lagnat—fuck!

I heard the clicking of the door. Napahiga ulit ako at nagkunwaring tulog. Kasi naman!!!

I hear the clanking of the plate and the kubyertos. Damn, gutom na rin pala ako!

Pinilit kong pumikit para hindi niya mahalata na nagtutulug-tulugan lamang ako.

Narinig ko ang pagbaba niya noon sa may kung anong flat surface. At pagkatapos noon ay gumalaw ang kama. Sumasampa siya roon.

Binuksan ko ng kaunti ang aking mga mata, at nakitang nakatingin siya sa akin. He was smiling from ear to ear.

“Tulog na tulog ang baby ko, ah?” he said.

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi. Tumabingi ako at lumayo sa kanya ng kaunti. Nakakahiya! Ano ba naman ’to!

“Hmm…” he breathed on my neck. “Gising na…”

Hindi! Dapat ay umalis ka muna dito! Hindi ako gigising kapag narito ka pa. At sana ay umalis ka na kasi gutom na talaga ako!

Naamoy ko ang niluto niya. Naglaway ako, at hindi napigilan ang pagkulo ng tiyan. Damn!

He chuckled.

Pinaulanan niya ako ng mga halik sa leeg at pisngi. Ako nama’y kunwaring malamyos dahil kagigising lang. I dramatically closed and opened my eyes para totoong totoo.

Ano ba, Yuan? Ayoko ng ganito…

“Hmm…” ungol ko pa.

“Gising na, Djanne. Hinahanap ka na nila Mom,” he said. “Hindi nga pala tayo nakapagpaalam kagabi…”

Nawala ang drama ko, at napatingin sa kanya. Malaki ang ngisi niyang nakatingin sa akin.

“Good morning,” he greeted.

“Morning,” I greeted back.

“Kumain ka na. Kumukulo na ang sikmura mo…”

Hinigit niya ako papaupo ng kama. I rested my head on the headboard.

“Sinabi mo kila Tita na magkasama tayo?” tanong ko.

“Oo, nag-aalala sila kagabi. Bigla ka na lang daw nawala.”

Inilagay niya ang maliit na lamesa sa aking harapan. Isang tray ang naroon, at mas lalo akong naglaway. The breakfast consists of pancakes, bacon, egg, a banana and a tall glass of milk.

“Kumain ka na?”

“Oo. Kanina pa…”

“Nasaan pala tayo?”

“Nasa condo ko. Malapit lang sa bar.”

Tumango ako.

I ate my food silently and little by little. Baka sabihin ni Yuan ay para akong gutom na leon if I devour it quickly.

Nakatingin lang siya sa akin habang kumakain. Hinaplos niya ang buhok ko.

“Is your body… aching?” malumanay na tanong niya.

Ngumunguya ako kaya naman tango lang ang naisagot ko.

“Sorry… I’ve ruined you…”

Hindi ko man gustong pumunta sa topic na iyon ay kailangan na rin siguro.

Nilunok ko ang pagkain ko bago nagsalita.

“Yuan… if you’re feeling responsible for what happened, don’t,” I gently said. “I blame it on myself, actually. Nagpadala ako sa emosyon.”

“Djanne, pareho tayong responsable dito. Anong sinasabi mo?” naguguluhan niya akong tinignan.

“I’m just saying na huwag kang masyadong mag-alala sa akin. Dala lang iyon ng kapusukan. Sex lang ’yon.”

“What?”

“Huwag kang mag-alala. Hindi naman kita pipiliting magpakasal. Now that I’m not a virgin anymore, I can be liberated—”

Nagdilim ang paningin niya. Looks like I said a bad thing.

“The fuck, Djanne? Sa tingin mo ba, sex lang ang habol ko sa’yo?” pagalit niyang sabi. “Ako pa nga yata ang magdadala sa’yo sa altar, e!”

“Sex lang ’yon, okay? Huwag mong palakihin.”

“Hindi iyon sex lang, Djanne!” singhal niya. “I made love to you! Ginusto ko iyon at hindi lang dala ng kapusukan.”

Napakurap-kurap ako sa sinabi niya.

“Damn. I thought were okay, baby,” he whispered. “Hindi mo ba ginusto iyon?”

Hindi ako makasagot. Ano bang tanong ’yan?!

“Napilitan ka lang ba kahapon, Djanne?” the pain in his voice is dripping.

Kinagat ko ang labi ko at hindi siya sinagot.

Ginusto ko ’yon, oo. I gave myself to him because I want him for me. Pero hindi ko naman siya aayaing magpakasal dahil lang doon!

I know naman na ang mga babaeng “tinutusok” ni Yuan ay iyong mga liberated at open minded. Hindi katulad ko na virgin at mukhang committed.

He sighed. “Tapos ka na?”

Tumango ako.

Kinuha niya iyon sa harapan ko, at lumabas ng kwarto. Hindi ko napigilan at sinundan ko siya roon. I saw him washing the dishes that I used.

I sighed.

Ngayon lang ’to, Djanne. Ngayong mo lang ulit hayaan ang sarili mong magpakatanga.

Pumunta ako sa likod niya, and I hugged him tight. I felt him stiffened a little bit, pero pinagpatuloy niya ang kanyang ginagawa.

“Galit ka?” tanong ko.

Hindi siya sumagot, sa halip ay nagpatuloy lang sa pagkuskos ng plato. Ginalaw ko siya ng kaunti, at hinalikan sa likod.

“Hmm… sorry,” I apologized.

He sighed again, bago sumagot.

“Hindi iyon sex lang para sa akin. At responsibilidad ko rin ang pakikipagtalik sa’yo,” humarap siya sa akin. “And hell, I won’t force you to marry me… kung hindi mo ako mahal.”

The pain in his voice affected me. Para akong sinasaksak ng ilang beses gamit ang matalim na punyal.

“I’m sorry…” hinaplos ko ang mukha niya.

Dinikit ko ang mukha ko sa kanyang dibdib. Slowly, I get down on my knees. Nagulat siya sa ginagawa ko.

“D-Djanne? What are you doing…”

I pulled his boxers down, making his large maleness sprang freely. I touched it, na ikinaungol niya.

“Stop… don’t do this,” he begged.

I want to.

I licked the tip of it, and then the whole head. Nag-e-echo rito sa silid ang ungol niya.

“Djanne!” he frustratedly said.

Hindi na ako nag-atubili pang isubo iyon. I don’t even think about it. I don’t even know if I’m doing it right!

Nangalay ang bibig ko, kaya tinanggal ko iyon. Marahas niya naman akong pinatayo.

“Don’t do that again,” he said. “Mababaliw ako sa’yo…”

He scooped me, and out me down on the kitchen countertop. He pulled up my big shirt, and my sensitive part was seen. Kinagat ko ang labi ko.

Tinutok niya iyon sa akin, at mabilis na ipinadausdos papasok.

“A-Ah!” ang sakit na nararamdaman ay sobra.

“Sorry…”

His pace was so gentle and slow. But little by little, he became fast!

Halos mabaliw ako noong hinugot niya iyon at ibinaon ng sobra. The pleasure was too much! I thought he would break my feminine walls through each slam!

Naramdaman ko ang paparating na rurok. Mas lalo siyang bumilis sa oag-ulos.

“Ah! Yuan!!!” I scratched his back so hard.

“Fuck!” he said.

Waves of pleasure bursted inside of me, with his hot liquid mixing.

“I like you so much, Yuan,” I cried.

consequences

twenty eight

Inayos ko ang buhok ko habang nakatingin sa screen ng aking macbook. Inipit ko ang aking buhok sa isang side, at pinindot ang call button.

Kinakabahan ako, okay? Eh malay ko ba! Dalawang taon din kaming hindi nag-usap… ngayon lang ulit.

At napasobra pa yata para sa pag-uusap.

Napasinghap ako ng biglang gumalaw ang screen. Ito na!

Yuan’s face popped and my heart fell instantly.

It’s been a week since I saw him. Hindi siya makakauwi dito ng ilang linggo dahil sa trabaho niya. Kaya noong nasa condo kami, he asked me to unblock his number from my phone. Pati sa mga social media accounts ko.

Pinilit niya talaga ako, at hindi pinaalis hangga’t hindi ko inaayos iyon. Kaya ginawa ko na.

“Hello,” bati ko sa kanya.

“Hi… how’s your day?” he immediately asked.

“Fine. Yours?”

Sira. Dapat ay hindi ko na tinanong, kasi looking on his face, he looks problematic. Ang dami siguro niyang ginagawa. Gabi na, ah?

“It’s fine too…” he yawned. “Anong ginagawa mo diyan? Are you in your room?”

“Oo. Matutulog na ako, e. Ikaw?” tanong ko pabalik. “Mukhang pagod ka. You should go to sleep… naistorbo ba kita sa pagtawag?”

“Hmm…” sumandal siya sa swivel chair niya. “I’m in the middle of something.”

“Oh! Ganoon ba?” nakakahiya, wrong timing akong tumawag! “S-Sige… ibababa ko na ’tong call. Sorry, istorbo.”

“Don’t. You’re not a disturbance,” he flashed a little smile. “I need your call right now. Kahit saglit lang…”

Tumingin ako sa kanya.

Naawa tuloy ako. Parang gusto ko siyang daluhan roon at bigyan ng isang malaking yakap. And a kiss.

“Hanggang kailan ang tapos mo niyan?” tanong ko. “Hindi ka pa umuuwi… OT ka?”

“Oo. Lagi naman. Wala naman kasi akong ginagawa sa condo ko,” he moved a bit.

“Hmm…” nangingiti ako. “Wala kang kinakangkang na babae sa condo mo?”

Kumunot ang noo niya sa sinabi ko. “What? Kang-what?”

“Wala…”

“I’m telling you the truth, Djanne. Hindi ako nagkababae man lang dito… Ikaw lang ang nasa isip ko.”

Nag-init ang pisngi ko sa sinabi niya. Hoy, Djanne! Magdi-dise otso ka na, sa ganyang banat ka pa rin kinikilig? Aba, pota!

“Che,” umirap ako ng pabiro. “Please, tapusin mo na ’yan at ng makauwi ka na. I wanna see you in bed.”

“Matatapos na ito. Kaunti na lang,” he replied. “Why? You wanna see me in bed, huh?”

Mas lalong nag-init ang pisngi ko roon.

“Gusto ko lang na makitang papatulog ka na! Ng hindi man lang ma-bother ang isip ko,” depensa ko.

He just chuckled.

“Sige… You should end this call,” he said.

“Oo, ito na. Goodbye na!”

“Bye, baby ko…”

“Ew, teenager ka, Yuan?”

He laughed.

Wow. I felt relieved.

“Hindi… sige na, ibaba mo na…”

“Okay…” tumango ako. “Babye. Inhat diyan.”

“You too, baby. You too,” nakita ko ang malaking ngiti niya bago ko patayin ang tawag.                                        Sa mga nagdaang linggo ay hindi kami masyadong nag-uusap. Sure, we text each other a lot pero hindi iyon sapat para sa akin.

Yuan:

How are you?

Ako:

Okay lang. Narito kami nina Ylly sa bahay nila Marri. We’re catching up. Ikaw?

Yuan:

Just doing some paperwork. Gusto ko sanang i-video call ka.

Tumingin ako sa mga kaibigan kong maraming kwento sa isa’t isa. Nagtatawanan sila, at heto ako, nagti-text. I sighed.

Maya na lang ako makihalubilo. I wanna see him now…

Ako:

Sure. Pero huwag kang magsasalita.

Baka mamaya ay tuksuhin na naman ako. Kaya kunwari ay tumitingin lang ako sa kung ano.

Sumulyap ulit ako sa kanila na sobrang ingay. Si Pleya at Marri ay nagku-kwento ng isang nakakatawang nangyari sa kanilang school. Ang dalawa naman ay todo tawa.

Tinignan ko ulit ang cellphone ko. I muted it. Saka ito nag-vibrate sa kamay ko kaya naman I quickly accept it para hindi mahalata.

Nakapangalumbaba siya sa kanyang desk. With his suit and tie, he surely looks like a hot businessman with lots of sugar babies and hookers.

Nagalit ako sa sarili kong iniisip.

Ngumiti siya roon, at ako naman ay napangiti rin. He look so fine right now. Kinagat ko ang labi ko.

Tinitigan ko lang siya, at ginalaw niya ang camera niya. He showed some paperworks that he’s reviewing. Mas lalo akong napangiti.

Yumuko siya. It’s like he’s writing something with a marker. Hinintay ko siyang matapos. When he put down his marker, kinuha niya ang papel and he showed it to me.

It says, ‘I miss you so much’ on it.

I pouted, and at the verge of crying. Fuck! I miss him so much too…

Nagulat na lang ako noong tumaas ang cellphone ko at nabitawan ko sa aking kamay. Marri snatched it.

“Kanina ka pa namin tinitignan! Sino ba itong—” napanganga siya sa nakita. “Si Yuan?!”

“What?”

“You two do video calls?”

“Oh my Gosh!”

“Djanne, bati na kayo ni Kuya?” nanlalaki ang mga mata ni Ylly. “Akala ko ba nagseselos ka kay Sandra noong birthday mo last last last last week?!”

Kinagat ko ang labi ko at nag-init ang pisngi. Naalala ko na naman ang gabing iyon. Leche! Nakakahiya kay Yuan, kung ano ano ang pinagsasasabi ko!

“Nagbati kami the day after that—”

“ANO?! Ganoon na katagal!” umawang ang bibig niya. “Bakit hindi ka nagsasabi?!”

Ibinalik sa akin ni Marri ang cellphone at tumingin ako roon. He’s there pa, at sa mukha niyang pinapakita ngayon ay naguguluhan siya. I waved like saying goodbye, at saka pinatay ang tawag.

“Hindi naman kasi big news iyon,” I said. “Saka malay ko bang you eager to know what’s happening on my life.”

“Nakakatampo naman,” si Sasha iyon. “Akala ko friends tayo? Bakit ka nagtatago noon!”

“I’m sorry, okay?” I sincerely said.

“Kaya pala nagtatanong si Manolo kung ano kayo ni Yuan! Galit na galit ang gago!” si Pleya iyon. “E saan ba kayo pumunta?”

“Sa kotse niya lang…” napalunok ako.

Naalala ko na naman ang kahalayang ginawa ko sa kanya. Kung bakit ba kasi ang baba ng alcohol tolerance ko!

“Oh tapos, paanong sorry ang ginawa?”

“B-Basta!” napaiwas ako ng tingin.

They were eager to know more. Kaya lang ay puro tanggi ako sa pagkukwento dahil alangan i-kwento ko iyong kalaswaan ko!

Nagdaan ang mga araw. Parang mga minuto lang ang mga iyon. Bawat araw ay namimiss ko siya. Ugh! Parang gusto kong magpa-print ng mukha niya at idikit sa bawat unan ng kwarto ko.

Lunes ng umaga, schedule iyon ng monthly overall check up ko. Pagkatapos kong mag-shopping ng iilang mga damit sa high-end boutiques, kahit pagod ay dumiretso na ako roon.

“Hm, Miss Arcilla, healthy naman kayo,” sabi noong doktor habang tinitignan ang result.

“Doc, bakit parang napapagod ako lagi? Isa pa, minsan ay hindi maganda ang pakiramdam ko…”

“Ah, Miss Arcilla, ganyan talaga. First trimester ng pagbubuntis ay masyadong maselan. Huwag kang masyadong magpagod. Baka makasama sa baby niyo.”

I stiffened.

Baby?

“What are you saying, Doc?” naguguluhan kong sabi.

“Huh? You didn’t know?” gulat na tanong ng doktor. “Well, you’re 4 weeks pregnant, Miss.”

No, no! Please…

Ang bata ko pa! Andami ko pang pangarap sa buhay ko…

Anong gagawin ko?

And just like that, I faced the consequences of letting my emotions take over me.

to pursue my dream

twenty nine

I cried a lot that night. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Paano na ’to? Am I gonna lose my dreams? Ano nang gagawin ko sa buhay ko?

I don’t wanna stop studying! Hindi pwede…

Humikbi ako, at pinigilan nang umiyak.

Djanne, makakasama sa baby. Tama na…

I don’t know if my life just shattered into pieces, or it’s just my dreams. Or both?

Ano na lang sasabihin ng mga tao sa akin kapag nalaman nilang buntis ako? Na disgrasyada ako! Walang kwenta at pokpok! Nothing but a whore whose now facing the consequences of her own stupid actions!

Napatulala ako sa kawalan. My hands landed on my stomach, and I gently rub it.

“Baby? Paano tayo?” naiiyak ko na namang tanong.

Sa sobrang pagod kakaiyak ay nakatulog ako ng mahimbing. Nagising na lamang ako ng gutom na gutom. Pagkatapos kong maghilamos ay dali-dali akong bumaba. Hindi ako pwedeng magutom. Lalo na’t para sa dalawa na ang kakainin ko.

“Good morning, Djanne!” nakita ko si Ylly na nasa hapag.

Siya lang ang nandoon. Siguro ay ngayon lang din siya nagising. Hindi pa nagagalaw ang pagkain sa harapan niya, e.

“Morning,” walang gana kong sabi.

“What’s with the mood? Cheer up!” she said.

Umupo ako sa tabi niya. Nagsimula akong maglagay ng dobleng kakainin sa aking plato. For me and… baby.

Napalunok ako.

Ready na ba akong maging ina? Batang ina, I mean. Ready na ba akong mag-alaga ng bata? Ready na ba akong tumaba at bumilog para lang kay baby?

I… don’t know.

Nanggilid ang luha ko ngunit pinigilan ko iyon. Kumagat ako ng malaki sa toasted bread ng sunod sunod.

“Dahan-dahan, girl,” Ylly noticed. “Baka mabulunan ka…”

I chewed slowly. Habang kumakain ay nagsalita siya.

“Ay! Kailan mo pala plano mag-enroll? Sasabay ako,” she said. “Saan ba tayo pala? Andaming pagpipiliang schools dito.”

Tumingin ako sa kanya. “You know that I’m flying to New York, right?”

Nabitin sa ere ang pagkain niya. Unti-unti siyang tumingin sa akin. The shock on her face was so evident. I smiled sheepishly.

“Ano? Akala ko ay hindi totoo ’yon!” she said. “Akala ko ay biro-biro mo lang iyon! Ang bata pa natin noong sinabi mo ’yon…”

“Nangako ako sa Tita Maricris ko, Ylly. I can’t break that,” I said. “Pinlano na namin iyon ng matagal na. Hindi na ako pwede mag-back out kasi magagalit si Tita.”

She pouted. “Hindi ba pwedeng dito ka na lang?”

“Hindi pwede…” para sa ikabubuti ko rin ’yon.

Honestly, I’m doubting too.

Bumuntong hininga siya. “Okay! Dapat pala ay sulitin natin itong summer?” she happily said. “Tara at mag-beach tayo! Pagurin natin ang sarili natin ngayon!”

Napakurap-kurap ako. Ang sabi ng doktor ay hindi ako pwedeng magpagod.

Napatingin ako kay Ylly. Gusto kong siya ang unang makaalam ng pag-bubuntis ko. Siya lang muna…

“Ylly, hindi ako pwedeng magpagod,” I said.

“Huh? Let’s stay fit ngayong summer, para may summer bod tayo!”

“Uhm…” tinikom ko ang bibig ko. “Mamaya, pumunta kang kwarto, Ylly… I’m telling you a secret.”

“Bakit hindi na lang dito! Ala namang nakikinig,” luminga-linga siya.

Umiling ako. “Mamaya na.”

Tinapos ko ang aking pagkain at pumunta na sa aking kwarto.

I showered and get myself into comfy clothes. Gusto kong presko ngayon dahil ang sabi ng doktor ay mabilis akong mairita gayong… buntis.

Nakaupo ako sa kama, at nakatingin na naman sa kawalan.

Should I tell Yuan about this? Kasi… hindi ko alam kung gusto niya ito. I mean, he’s a playboy and he doesn’t love commitments. Lalo na siguro kung itatali siya ng isang baby.

Maybe I’ll tell him when he gets home. Gusto ko ay personal kong sabihin sa kanya.

And I should not get my hopes high. I don’t know if he wants this child or not… Either way, I’m okay with that. I can raise this child on my own. Naiiyak tuloy ako!

Napatingin ako sa aking tiyan, at hinawakan iyon.

“Baby, pakatatag tayo, ah?”

Then I heard a knock on my door.

“Djanne? This is Ylly,” she shouted. “Can I come in na?”

“Oo!” I shouted back.

Pinalis ko ang luhang nagbabadyang pumatak.

She opened the door at dumungaw bago pumasok ng buo. Isinarado niya iyon at pumunta sa aking tabi at naupo.

“Umiyak ka?” diretso niyang sabi. “You look so problematic.”

Pinalig ko ang ulo sa kanya, at sumandal sa kanyang balikat. “I am.”

“Bakit? You could tell me,” she said, at niyakap ako sa likod. “Ano bang nangyari?”

“Kasi…” nagluha na naman ang mga mata ko. “Oh my God!”

Nagsituluan ang luha sa mata ko. Pilit kong inalis iyon ngunit tuloy-tuloy lang sila.

“Shit, shit!” mas niyakap niya ako ng mahigpit.

Ngayon lang ako ulit umiyak ng ganito. I’m letting all my feelings out, ngayon lang, dahil alam kong makasasama sa baby.

Ngayon lang ’to, promise, baby.

Hindi niya ako kinausap, sa halip ay inalo niya lang ako. Mahigpit ang yakap niya sa akin.

Suminghap ako at pinigilan ko nang umiyak. Tama na, kahapon pa ako umiiyak…

Tumingin ako sa mga mata ni Ylly at saka ko hinawakan ang kamay niya.

“Please, sa atin lang muna ’to,” I whispered.

Tumango siya. There is pain in her eyes, too. She’s hurting for me.

Iginiya ko ang kamay niya sa aking tiyan. Naguguluhan siyang tumingin sa akin, ngunit kalaunan ay nanlaki ang mga mata. Shock was all over her face. Pabalik-balik ang tingin niya sa akin at sa aking tiyan.

“A-Anong…?” naguguluhan niyang sabi.

“Buntis ako, Ylly,” napahagulgol na naman ako.

“Oh my Gosh, Djanne!” her hands flew on her mouth. “P-Paanong? Anong nangyari, Djanne? Sino… sino ang ama?”

Tinignan ko ulit siya sa kanyang mata. Her eyes were glassy, at halata mong paiyak na rin.

“I told you, noong birthday ko, nagkabati kami ni Yuan… and it happened fast,” hinawakan ko ang ulo ko. “We did it twice. Hindi ko naman alam na mabubuntis ako sa dalawang beses na ’yon.”

“Fuck!” pagalit niyang sambit. “Si Kuya talaga, hindi nag-iisip!”

Napangiti ako ng kaunti.

I’m the one to blame. Ako ang naging mapusok. He told me he can stop, but I pushed myself to him. Dahil gusto ko. Ginusto ko iyon.

Sadly, hindi ko inisip na mayroon nga palang kabayaran lahat ng pag-iisip ng hindi tama.

“You’re just a minor!” her voice cracked. “P-Pinilit ka ba n-niya?”

“No. Pinilit ko ang sarili ko,” I smiled sadly. “Kaya kasalanan ko ang lahat ng ito—”

“Kuya’s to blame too! Alam niyang may posibilidad kang mabuntis, tapos hindi siya gagamit ng proteksyon?!” galit na sambit niya. “Fuuuck!”

Niyakap ko siya. “Tama na… tanggap ko na naman.”

“Pero… hindi ganoon kadali magpalaki ng bata, Djanne. Lalo na’t ang bata bata mo pa,” she said. “Anong plano mo ngayon? Sasabihin… mo ba?”

Naguguluhan din ako. Hindi ko alam kung masasabi ko kay Yuan ito.

“I don’t know… siguro sa tamang panahon?” nagkibit-balikat ako.

“You should. Hindi mo dapat akuin mag-isa ang responsibilidad sa bata,” sabi niya.

“Oo, sasabihin ko. Pero siguro’y pagbalik niya na lang,” which is next week, bago ako umalis.

Natapos ang usapan namin ni Ylly. She wants me to take care of myself para sa pamangkin niya. Gusto niya pa yatang gawing inaanak dahil magni-ninang daw siya.

Saka ko na sasabihin sa apat kong kaibigan ang nangyayari ngayon sa buhay ko. Ayoko nang dagdagan pa ang mga alalahanin nila. Sinabi ko lang iyon kay Ylly kasi hindi ko kayang walang mapagsabihan noon. Hindi ko kayang solohin iyon.

Kinabukasan, ang aking laman ng messages ay isang link. Sinend iyon sa akin ng mga kaibigan ko, at binuksan ko naman. Ito ay isang interview ni Yuan sa isang radio.

“So… maraming nagtatanong, mayroong ka ba ngayong napupusuan?” tanong noong bading.

“Yes,” nangingiting sabi niya.

Naghiyawan naman ang mga staff (siguro) at ang bading. Napangisi siya ng malaki.

Ako ’yon! Ako ang napupusuan niya!!!

“So girlfriend mo?”

“Hm… hindi ko alam. We haven’t talk about our label.”

Oo nga naman, ano iyong label namin? Hindi ko din alam sa sarili ko. Ang alam ko lang, gusto ko siya at gusto niya ako. At may nangyari sa’min…

Fuck buddies na ba kami noon? O friends with benefits?

“Mahal mo?”

“Oo naman. Sobra.”

Halos manginig ang buong katawan ko sa kilig.

“Narinig mo ’yon, baby? Mahal ako ni Daddy mo,” humagikhik ako habang hinihimas ang tiyan ko.

“Eh di talian mo na!” tumawa ang bading at mga staff.

“Uh, hindi pa pwede,” napatigil ako roon. “I have to build my own name first, and let it grow. I wanna be at the top. At… masyado pa siyang bata. We’re both not ready for a baby…”

I stopped at that.

Hindi pa siya ready maging ama. Hindi pa siya ready na magkaroon ng responsibilidad na bata.

Napangiti ako ng malungkot. Hindi na ako naiyak dahil medyo expected ko na naman iyon. I told myself not to get my hopes high, dahil baka sobrang masira kapah bumagsak.

Hinimas ko ulit ang aking tiyan.

Maybe… I’m not gonna tell him about you, baby.

He’s right. Career is the first thing that should be prioritized. And in order for him to bloom, dapat ay walang magpipigil sa kanya.

And this baby will ruin everything he has.

That’s right. I’m not gonna tell him about this. Kaya ko ito. I will fly to New York to pursue my dream, and be a responsible parent for my child.

Saka ko na sasabihin kapag stable na ang lahat. Kung okay na ang lahat…

goodbye

thirty

“Djaneira, susunduin kita sa airport, ha,” Tita Maricris said. “Teka lang, baka naman makasama sa bata ang pagbabyahe? Naitanong mo na ba sa doktor ’yan?”

“Okay lang daw po sabi ng doktor, Tita,” sagot ko. “I’m planning to stop my studying for a year… para po makapagfocus kay baby.”

“Sure, hija!” she smiled. “Alam mo, matutuwa talaga kami ni Tito Zoro mo kapag isinilang na ang baby mo…”

Napangiti ako roon.

Even though they are rich and everything, hindi pa rin naibigay sa kanila ang gusto nila. They wanted a child, pero hindi iyon naibiyaya. Baog si Tita Maricris.

Pero kahit ganoon, mahal na mahal pa rin siya ni Tito Zoro. Hindi niya ito iniwan dahil lang sa kadahilanang hindi sila magkakaanak. They proved that marriage can be strong even if there’s no child.

“By the way, maayos naman ba ang pakikitungo sa iyo diyan? Naku, sasabunutan ko talaga si Andrea kung minamaltrato ka niya diyan!”

“Tita! Hindi naman po… maayos na maayos po ang trato nila sa akin dito.”

The conversation went on and on. Ang huli naming napag-usapan ay kung saan ako titira kapag naroon na ako. Madalas din kasing wala sila Tita sa bahay, kaya ang suhestiyon ko ay bibili ako ng condo roon. She said na may condo siya roon, at hindi naman nagagamit dahil sa bahay sila tumutuloy.

Maglalagay na lang daw siya ng mga kasambahay at minsan ay bibisita sa akin, kung hindi busy sa trabaho.

She bid her goodbye, at pinatay ko na ang laptop ko. I sighed.

Naroon na si Yuan sa baba. Ylly texted me kahit nasa kabilang kwarto lang siya. Hanggang ngayon, naguguluhan pa rin ako.

Sasabihin ko ba, o hindi?

Umiling ako at pilit inalis sa aking isipan iyon.

Bumaba na ako sa hapag. Nagsisimula na silang mag-umagahan. Napatingin sila sa akin.

Napako naman ang tingin ko kay Yuan, na sobrang laki ng ngiti. Napangisi naman ako roon.

Damn. Miss me, daddy?

“Oh, Djanne. You’re awake na pala,” si Ylly iyon. “Tara na dito! Kumain ka na.”

Naupo ako sa kanyang tabi. Hindi naputol ang tinginan namin roon. Nang masyado nang matagal iyon ay binawi na niya at tumingin sa pagkain, hindi pa rin natatanggal ang ngiti.

“Oh, kumain ka ng marami!” si Ylly na naglalagay sa aking plato.

Nanlaki ang mga mata ko sa dami ng inilagay niya roon. Parang pang-construction worker yata ang rami noon! Isang kumpol.

“Ylly! Andami,” I protested.

“Okay lang ’yan!” sabi niya at hindi pa rin tumitigil sa paglalagay.

“Ylly, hayaan mong si Djanne ang maglagay ng pagkain niya,” si Tito Yuno iyon.

Tumigil si Ylly sa paglalagay ng pagkain, at tumingin sa akin. “Kainin mo ’yan.”

“Pero andami nito—” natikom ang bibig ko noong pinandilatan niya ako.

Sabi ko nga, kakainin ko ’tong lahat.

Kaunting kwentuhan lang ang naibahagi ngayon. Si Tita at si Ylly lang ang nagku-kwento, at kami namang tatlo ang nakikinig.

Napatingin ako kay Yuan. He’s chewing slowly, at nakatingin sa akin. Kumagat ako sa sausage na nasa tinidor ko, and I smiled.

Nang matapos ang aming umagahan ay umakyat kaagad ako ng kwarto ko, at nagliwaliw. Binabad ko ang sarili sa pagtingin sa social media accounts ko.

Siguro kapag nasa New York na ako ay ide-deactivate ko na ang mga ito. I will focus on my studies, and my baby. Soon enough, alam ko namang kakalat iyong balita na nabuntis ako. Kahit si Ylly lang ang sinabihan ko sa ngayon, alam kong may makakahalata noon.

Kaya mas mabuting ideactivate ko muna ang mga ito. I will start my new life there.

Sa gitna ng aking pag-iisip sa kung anong buhay ang mangyayari sa akin sa New York, biglang may kumatok. Napatingin ako sa pintuan.

“Yes?” malakas na sabi ko.

“May I come in?” sabi sa baritonong boses. “It’s Yuan.”

Nanlaki ang mata ko at agad inayos ang sarili. Ilang segundo ang inabot noon, bago ako nakasagot.

“Sige,” I signaled.

Binuksan niya ang pintuan, at lumantad sa akin ang kanyang mukha. He smiled childishly.

Pumasok na siya sa aking kwarto, at isinaradong muli ang pintuan. Habang naglalakad papunta sa akin ay napatingin ako sa kanyang masyado.

Mas lalong lumaki ang braso niya, at parang mas naging depina pa ang kanyang panga. At ang kanyang legs… mas lumaki pa ang muscle. I gulped.

“Hm, you miss me so much, huh?” he teased.

Umangat ang tingin ko sa mukha niya. Ang ngising aso niya ay nakapag-irita sa akin kaagad. Binato ko nga ng unan.

“Hey!” he chuckled. “I’m kidding.”

Umirap ako. “Bakit ka andito?”

Hindi muna siya sumagot, sa halip ay ibinagsak niya ang kanyang katawan sa aking kama.

“Hm, feels like home,” he said gently. “Come here, let me hug you…”

Nag-init ang pisngi ko. Hinampas ko siya sa hita.

“Ang landi mo!”

“Ouch. Don’t you miss me, baby?”

“Che!”

“You don’t miss me?” seryoso niyang tanong. “Aw. You hurted my feelings.”

Hindi ako sumagot. I looked at him intently.

“I drove from Manila to here to see you. Ngayon lang ang day-off ko. Tapos hindi mo pala ako miss?” puno ng hinanakit na sabi niya. “Dapat pala ay hindi na ako umuwi—”

Hinampas ko ulit siya, naluluha, at ibinagsak ang sarili sa tabi niya. I rested my head on his big arm.

He kissed the top of my head multiple times, at marahang hinahaplos ang baywang ko. It felt so electrifying. Para bang nabuhayan ulit ako ng pag-asa.

Sa dami ng problema ko ngayon, siya lang ang nakapagpagaan ng loob ko.

“Miss na miss kita, Yuan,” naiiyak kong sabi. “Kasi naman, ang layo layo ng trabaho mo! Nawawalan ka tuloy ng time para sa’kin.”

I know, I’m being unreasonable and selfish. Alam ko namang para sa future niya iyon, pero hindi ko maiwasang magtampo talaga. Gusto ko siyang lagi nakikita.

May balak nga sana akong picture-an siya at magpagawa ng mga unan, at iyon ang gagamitin ko sa New York. Para hindi ko siya ma-miss.

God, is this some kind of hormonal change due to my pregnancy? Fuck! Ganito pala talaga iyon.

“I’m sorry. Kung pwede lang kitang dalhin sa Maynila,” tahimik na sabi niya. “Doon ka kaya mag-college?”

Kinagat ko ang labi ko, at pinigilang umiyak. Hindi niya rin pala alam na aalis ako mamayang gabi.

Inangat ko ang ulo ko, at tumingin sa kanya. My eyes started watering when I kissed him so passionately.

Kung pwede lang, Yuan.

Ayokong ako pa, at si baby, ang maging skandalo niya at maging hadlang para siya’y maging successful business man. I saw how his struggles challenged him. At ayoko nang makadagdag pa roon.

“May… sasabihin ako,” pigil na pigil ang iyak ko.

“Ano ’yun?” he asked. “Are you crying?”

Pagkasabi niya noon ay isa isang tumulo ang luha ko. Naramdaman ko ang pagkataranta niya, at agad niyang pinalis ang mga luha sa pisngi ko.

“Shit! Baby…” alo niya. “Don’t cry… please, don’t cry… tell me, what’s the problem?”

Humikbi ako roon.

He hugged me tight, at pinaulanan ng halik ang aking noo.

“Baby…” tawag niya ulit sa akin.

“S-Sorry…” hirap na hirap akong magsalita. “Yuan, I’m leaving… tonight.”

I felt his body stiffened. His face formed the structure of confusion. Kulang na lang ay magkaroon siya ng question mark sa noo.

Naupo siya sa kama. Kaya naman ako rin ay napasunod.

“W-What are you saying?”

“I’m leaving, Yuan. For college.”

“Saan? At mamayang gabi na? Bakit ngayon mo lang sinabi?” sunod sunod ang tanong niya.

Hinawakan ko ang panga niya, and I slowly caressed it. Para mawala ang pagkataranta niya.

“New York,” I gulped. “Ngayon ko lang nasabi kasi… natatakot ako. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon mo…”

“Fuck, Djanne!” inis na sabi niya. “Sana ay sinabi mo kaagad!”

“S-Sorry…”

“Paano ako? Paano tayo?” nahihirapang sabi niya. “Iiwan mo ako?”

“I’m so sorry, Yuan,” kinagat ko ang labi ko. “Para naman ’to sa ikabubuti natin—”

“Anong ikabubuti para sa akin noon? Iiwan mo ako, Djanne,” his voice broke. “What will happen with my life? Mababaliw ako, Djanne…”

“I’m sorry…”

Pinalis ko ang luhang tumulo sa kanyang pisngi. He’s crying? Ngayon ko lang siya nakitang ganito…

“Djanne naman!” he said. “Ayokong lumayo ka sa’kin… ayoko… I love you, I love you.”

Ipinagdikit niya ang mga noo namin.

“Hindi ko kakayanin, Djanne…”

“Kaya mo ’yan,” I cheered him up. “Ilang taon lang iyon, Yuan. Promise, babalik ako dito.”

“Paano mo nasabi? Ngayon pa nga lang na ilang buwan tayong hindi nagkita, parang pinapatay na ako. Ilang taon pa kaya.”

“Gusto ko kasing doon mag-aral, Yuan,” paliwanag ko. “Doon nag-aral ang Mommy, kaya doon ko din gusto mag-aral…”

Hindi siya sumagot, sa halip ay tinignan lang ako.

“I’m sorry… babalik naman ako,” I said. “At kapag bumalik ako, baka may asawa ka na noon. Baka hindi mo na rin ako hantayin…”

Tumalim ang tingin niya sa akin.

“Do you think that my love is too shallow?” he said darkly. “Kahit ilang taon pa ’yan, hihintayin kita.”

Napangiti ako.

I doubt that. Ilang tao ang kilala kong nasa long distance relationship, at ni isa ay wala roong nagtagumpay.

“Sabi mo ’yan, ah?” I said. “Kasi… ide-deactivate ko rin ang social media accounts ko. Hindi ako magso-social media roon.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“What?”

“I need to focus, Yuan,” paliwanag ko. “You too. You said to your interview na gusto mong maging at the top, hindi ba? This is your time…”

“I don’t wanna be at the top if I’m not with you,” he said. “I wanna do that for you…”

“So, do that for me. Kahit wala ako, magsikap ka pa rin.”                                        Matapos noon ay nag-impake na ako ng aking dadalhin. Ilang saglit lamang ay aalis na kami. 8 PM ang flight ko, at dapat magsimula na kaming mag-byahe dahil malayo layo pa iyong Maynila.

Sumama sila Tita at Tito roon. Ang pwesto namin sa SUV ay katabi ko si Tita sa kaliwa, sa kanan naman ay si Ylly, at ang katabi ni Ylly ay si Yuan. Si Tito Yuno naman ay naroon sa harap, katabi ng driver.

“You sure hija na magiging okay ka roon?” Tita said. “Malilintikan sa’kin ’yang si Maricris kapag hindi niya inayos ang pag-aalaga sa iyo…”

“Andrea!” si Tito Yuno iyon.

“What?” maarteng sabi ni Tita. “You’re defending your ex, huh?”

“May asawa na iyong tao,” sagot naman ni Tito.

“I don’t care,” umirap siya. “She nearly stole you from me.”

Naguguluhan ako sa kanila. Ex ni Tito Yuno si Tita Maricris? What?

Hindi ko na lang pinansin iyon, at natulog sa haba ng byahe. Nagising ako noong malapit na kami.

Pinakain muna ako ni Ylly ng empanada na ginawa niya kaninang umaga upang baon namin.

I looked at Yuan. Nakatingin siya sa akin. He didn’t smile, so I smiled. Nag-iwas naman siya ng tingin sa akin.

I know it’s hard for him. Kaya lang ay kailangan talaga… ang career lang naman niya ang inaalala ko. How can he be on top when I’m here, right? I’m a distraction, that can lead into his destruction.

Bumigat ang pakiramdam ko noong narito na kami sa tapat ng airport. Hindi ako makapaniwala. I’m really doing this.

“Mamimiss kita,” umiiyak na sabi ni Ylly. “Kasi naman! Nabawasan na tuloy ang Sugo ni Maria!”

Kahit naiiyak ako ay nagawa ko pang tumawa.

Niyakap ko siya ng mahigpit.

“Take care, Djanne,” si Tito Yuno iyon.

“Huwag kang magpa-stress masyado, okay?” si Tita Andrea naman.

Niyakap ko silang pareho.

Napatingin ako kay Yuan, nakatingin lang siya sa akin. Pumunta ako sa harapan niya, at hinantay siyang magsalita. Pero wala.

“C’mon, Yuan,” naiiyak kong sabi. “Won’t you bid your goodbye to me?”

Hindi siya nagsalita, sa halip ay hinatak ako, at niyakap ng sobrang higpit. Pinadulas ko ang kamay ko sa gilid niya, at sinuklian ang kanyang yakap.

“Fuck, you’re leaving me,” he whispered. “I can’t…”

I felt his body trembled.

Nakita ko ang mga luhang nagbabadyang tumulo sa kanyang mga mata, noong tinignan ko ang mukha niya.

“Don’t cry!” alo ko sa kanya.

Hindi siya sumagot, sa halip ay pinatakan ako ng halik sa aking labi. Nanlaki ang mga mata ko.

Sila Tita ay nakatingin!

Kitang kita ko ang gulat sa mga mata nila. Maging si Ylly ay nakaawang ang labi.

“Look at me,” ibinaling niya ang ulo ko paharap sa kanya. “I love you, okay? I fucking love you. I won’t find another girl. I’m yours to keep, not anybody… yours only.”

Ngumiti ako ng malungkot sa kanya.

He crouched again for a kiss, and I gave it to him. Matagal iyon. Ayos lang. I want the taste of his lips to last.

Inilayo niya ang mukha niya sa akin.

“Go, before I stop you,” seryoso niyang sabi.

Tumango ako, at tumalikod na.

Ramdam ko ang bigat ng aking puso sa bawat hakbang na ginagawa.

I love you too, Yuan.

Goodbye.

new york

vote & follow po! thank u ;*

thirty one

“I’m so glad, narito ka na!” niyakap ako ng mahigpit ni Tita Maricris.

Ilang oras din ang binyahe ko. Ang ginawa ko’y matulog at kumain lang. Nakakaburyo, pero nawala ang pagod ko noong nakita ko ang salubong nila Tita Maricris at Tito Zoro sa akin.

Pagkatapos ng medyo mahabang batian ay pumasok kami sa kotse nila. Hindi naman natatapos ang kwento ni Tita, at ako naman ay panay pakinig. Papunta raw kami sa condo na inihanda niya.

“May tatlong maid kang makakasama roon! Mga marunong magtagalog dahil galing sa agency ng Pilipinas,” she excitedly said.

Nanlaki naman ang mata ko. “Tatlo po? That’s too many!”

Maliit lang naman ang condo! Sana ay isa na lang dahil kaya ko namang gawin ang lahat ng household chores. Hindi ko inakalang magiging handy rin ang pagtuturo sa akin ni Tita Andrea kung paano maglinis.

“Ano ka ba, sakto lang iyon! Ang isa’y tagalinis at tagalaba, ang isa’y tagaluto, at ang isa naman ay mag-a-assist sa’yo,” hinaplos niya ang buhok ko. “Hindi naman kasi kami laging naroon, kaya dapat lang na may kasama ka. Buntis ka pa naman…”

Nilunod ko ang sarili ko sa usapan namin ni Tita. Hindi ko namalayang narito na pala kami sa tapat ng building ng condo. Nalula ako sa taas noon. Pumasok kami, at may mga bumati.

Pinindot ni Tito ang 17th floor noong nasa elevator na kami, at hinintay iyon.

“Ayos ka lang ba dito?” pagbukas na pagbukas ng pintuan ay tinanong ni Tita iyon.

Bumungad sa amin ang tatlong babae na naka-uniform na pang-helper at nagsingitian.

“Hello po, Miss!” they said in chorus.

Ngumiti lang ako sa kanila.

“Djanne, this is Charmaine the cook. Ito naman si Osang ang tagalaba at tagalinis. At ito si Pia, ang mauutusan mo,” pagpapakilala ni Tita sa kanila.

I admit, my first night was a disaster. Hindi ako nakatulog ng maayos dahil hindi naman ako sanay sa ganito. Mabuti na lang talaga ay dito natutulog ang tatlo, at nasa dulong kwarto sila. Tatlo kasi ang kwarto dito.

Later on naman, naka-close ko ang tatlong kasambahay. Mabuti nga’t kasama ko pala sila, dahil kung wala akong kasama dito, at wala pa akong social mediang binubuksan, ay tiyak mababaliw ako sa kabagutan.

“Ay naku, Ma’am! Dapat ay sinasabi niyo sa akin kung iihi kayo. Baka mamaya ay mapano pa kayo,” nag-aalalang sabi ni Pia. “Kayo talaga…”

“Kaya ko naman. At saka umihi lang ako,” I chuckled.

“E paano ho kung madulas ka? Oh di ba! Naku, ma’am, iniistress mo ’ko, ha!” sabay hawak niya ng sentido niya.

Dalawang buwan pa lang ako, ay may nakakabigla nang balita ang doktor sa akin dito noong magpa-check up ako. I was so shocked.

“Miss Arcilla, there’s two heartbeats in your womb,” sabi noong nag-u-ultrasound sa akin.

Ginalaw niya ang ang bagay na tumitingin sa aking bahay-bata. Naguguluhan akong tumingin sa kanya.

“What do you mean by that?” I asked, puzzled.

“Well,” ibinaba niya ang hawak niya, at pumalakpak ng tuwang-tuwa. “Looks like you’re having twins!”

Wow.

Halo-halong emosyon ang nasa loob ko. Kaba, takot, pero may kaunting kasiyahan. Kambal? Kaya ko kayang palakihin ng maayos ang mga batang ito?

Bwisit na sperm mo, Yuan! Ang tindi tindi!!!

Months have passed. 6 months to be exact.

Malaki na rin ang tiyan ko, at tuwing tumitingin ako ng salamin ay halos basagin ko iyon sa sobrang irita. Damn, ang taba taba ko na! I look so ugly! Para akong nakalunok ng watermelon at nag-stay lang sa tiyan ko iyon.

“Ma’am, magluluto na po ako ng pagkain niyo?” tanong ni Charmaine. “Balak ko po sanang mag-caldereta…”

“Oo, sige. Iidlip lang ako,” sabi ko sa kanya.

Hinawakan ko ang tiyan ko na parang bola, at nag-buntong hininga. Nakakapagod mabuntis, ha! Ang sakit sa likod!

Nakita ko si Osang na papalabas ng aking kwarto, hatak hatak ang mga damit na labahin ko.

“Ma’am, ito lang ba? Baka may iba pang lalabhan,” tanong niya.

“Oo, ’yan na ’yun. Pero ang dami niyan, ah. Kaya mo ba ng isang araw?” tanong ko. “Kung hindi, pwede namang kalahati lang muna.”

“Baka nga bukas ko ipagpapatuloy ito, Ma’am,” tumawa siya. “Ang dami talaga, e!”

“Sorry na, hayaan mo’t sasabihin ko kay Tita na bigyan ka ng extra,” I said.

Ganoon lang lagi ang buhay ko ng isang taon. Padalaw dalaw lang sila Tita sa akin dahil marami silang ginagawa sa trabaho.

Nang maisilang ko ang mga bata, biglang parang nagkaroon ng saysay ang buhay ko rito sa New York. Mas sumaya ang buhay ko dahil sa kanila.

Hindi ko man na gustong mag-aral, ngunit pinilit kong pagsabayin iyon at ang pagiging batang ina. Yes, I suffered real hard. But for my kids, I’ll do anything.

“Ma’am, sino ho ’yan?”

Halos mapatalon ako ng biglang may magsalita sa likod ko. Tumingin ako ng masama kay Pia, at agad bumalik ang tingin sa laptop ko.

“Wala,” pa-ismid kong sabi.

Hindi siya umalis roon, sa halip ay mas inilapit pa ang mukha sa laptop ko upang makita ang aking sinearch.

“Yuan Alejandrino Larrazabal,” mabagal na basa niya. “Ma’am? Sino… oh my gosh! Iyan po ba ang tatay ng kambal mo po?”

Intrigera din talaga ng isang ’to, oh.

“Tsk, Pia!”

“Yie! Di ba, Ma’am? Tama ako hano?”

“Shh!”

“Kamukhang kamukha ng kambal! Lalong lalo na ni Yeshua dahil siya ang lalaki… nakuha nila ang buhok nila kay Sir!”

Tumingin muli ako sa picture ni Yuan.

Oo nga. I really admired his jet black hair. Ang gwapo gwapo. Bagay na bagay sa kanya. At sa sobrang lakas ng genes niya, nakuha ng mga bata ang kulay ng buhok niya.

Mine has brown streaks on it, mas lighter sa ibang parte. At ang iba ay almost blonde na. I have this dirty blonde hair.

“Ma’am, no offense, ha? Bakit ho kayo nagkaanak ni Sir?” tanong bigla ni Pia.

“Mm,” tumawa ako ng kaunti. “Mahal ko ’yan, e. Sobra.”

“E bakit po kayo naghiwalay?” follow-up question niya.

“Mahirap ang buhay noon. Ang bata ko pa at masyadong selosa. Siya naman, gusto niyang maging best sa field of work niya,” I explained. “Kaya… I let go of him muna.”

“So babalikan niyo pa po?”

Ilang taon akong malalagi dito. Hindi sa pagdududa kay Yuan, base na rin sa survey ng mga nag-e-LDR, ay nakakahanap ng iba ang both parties. Malay mo, makahanap ako dito. Malay ko, makahanap din pala si Yuan…

“Baka. Ewan ko…”

coming back

double update! hehehe thank u po for readinggg <3 vote po and follow thank u

thirty two

At my last year here in New York. Isang taon na lang ng pag-aaral, at makakabalik na ako ng Pilipinas.

Hindi ko alam kung mae-excite ba ako, o kinakabahan. Ilang taon din ako nawala! Almost 5 years! Five long years!

3 months na lang at ga-graduate na ako. Siguro, two years later, kapag kampante na akong magiging magaling akong leader ng ARC ay ako na ang mamumuno noon. Siguro pagbalik ko ay pag-aaralan ko muna ang takbo ng aming negosyo.

Kinuha ko ang laptop, at ni-reactivate lahat ng social media accounts ko. I updated the apps, at saka ako nag-log in ulit. Oh, how I missed this!

Ang tagal ko na palang hindi nag-o-online. At ngayon ay wala na akong halos alam dahil bago na ang mga features noon.

“Ma’am, tulog na po si Yennefer. Si Yeshua, hinahanap ka po,” si Pia iyon.

“Wait lang, Pia. Aluin mo muna, and I’ll be there in a sec,” sabi ko.

Nag-message kaagad ako sa GC namin. Nakita kong andami na nilang napag-usapan roon na hindi ko alam. Ugh. I’m so outdated na sa Pilipinas. Hindi ko man lang alam kung anong nangyayari roon.

Puno ng kids channel ang TV namin para sa mga bata, at hindi naman ako masyadong nagyu-YouTube dahil hindi ko naman kailangan, at hassle pa iyon sa pag-aaral ko.

Mabilis akong nag-type roon.

Ako:

GUYS! I MISS U SO MUCH

Iyon lang muna. Saka ako patakbong pumunta sa kwarto ng mga bata. I heard Yeshua’s cry from here. Bigla naman akong nakaramdam ng guilt sa pag-uuna ng text sa aking mga kaibigan.

Sumungaw ako sa pintuan ng kwarto nila. Inaalo ni Pia si Yeshua, at tahimik namang umiiyak ito.

“Ate Pia, nasa’n po si Mommy?” tanong niya.

“Malapit na ’yon, baby. Wait mo lang—” binuksan ko ng malaki ang pinto. “Oh, ayan na pala, e!”

“Mommy! Mommy!” napatakbo siya sa akin.

“Shh. Wag kang maingay, baby. Magigising ang kapatid mo,” umupo ako sa harapan niya at yumakap. “Hindi ka ba makatulog?”

“Opo,” he pouted. “Gusto ko po, katabi kayo…”

I smiled softly.

“Sige. Pero ngayon lang ’to, ah? Big guy ka na, e. Dapat kaya mo na mag-isa, o kasama si Yennefer.”

“Opo, Mommy! Hindi lang po talaga ako makatulog kasi nauna si Yenny sa akin. Dapat po sabay kami, e. Inunahan niya po ako… madaya!”

Muli ko siyang niyakap.

Iginiya ko na siya sa kanyang kama, at tinalukbungan ng kumot. Sinenyasan ko si Pia na lumabas na. Tumango naman siya, at isinara ang pintuan pagkalabas.

I tucked Yeshua under the sheet, at saka ako tumabi sa kanya.

“Tulog na, baby,” I said. “Bukas, may surprise ako sa’yo.”

Nagliwanag naman ang kanyang mga mata. Agad namang nawala iyon, at napalitan ng kalungkutan iyon. Napakunot ang noo ko, at hinaplos ang kanyang malambot na buhok.

“Bakit? May problema ba?” tanong ko.

“Opo,” he truthfully said. “Galit po kasi sa akin si Yenny kaya hindi niya po ako inantay matulog.”

“Bakit naman galit si Yennefer?” gulat kong tanong.

“E kasi po, nasira ko po ’yong doll niya,” he pouted, parang maiiyak. “Siya na lang po ang ibili niyo ng laruan, huwag na po ako. Meron pa naman po ako…”

“Aww, baby,” I kissed his forehead multiple times. “Dahil naging truthful ka, ikaw din syempre, makaka-recieve ng toy.”

“Talaga po?” nagningning ulit ang mata niya.

“Oo. Sige na, matulog ka na,” I pinched his nose.

“I love you, Mama.”

“I love you too, Yesh…”

I kissed his forehead once more, at pinatulog na siya. Noong humimbing na ay umalis ako sa tabi niya, at dumako sa kabila. Tinignan ko naman si Yennefer.

Sa kanilang dalawa, si Yennefer ang mas independent at mas matapang. Si Yeshua naman ang malambing at seloso—sobra. Manang mana sa tatay niya.

Tinignan ko ang natutulog na si Yennefer. Napangiti ako ng malaki. Magkamukha sila ni Ylly. Ang pinagkaiba lang ay nakuha ni Yennefer ang mga mata ko. The rest ay sa genes na ng mga Larrazabal.

Iyon lang ata ang nakuha sa’kin ng kambal ko. Ang mga mata nila. Ang kaputian, ang ilong, ang labi, pati ang bone structure ay kay Yuan na! Lintek na genes ’yan ni Yuan.

“I love you, Yenny…” bulong ko sa anak ko, at hinalikan siya ng marahan.

Pagkatapos kong masiguro na mahimbing ba ang tulog ng dalawa ay lumabas na ako.

“Ma’am! Kanina pa po may tumatawag sa inyo,” si Osang iyon, tinuro ang laptop gamit ang walis tambo.

“Huh?” naguguluhan kong sabi.

Sino naman kaya?

Napatingin ako sa macbook, at halos mapatalon ako noong nag-ring iyon. Nag-pop up ang mukha ng aking mga kaibigan. Tumatawag sila!

Tumingin muna ako sa orasan. It’s 10 PM na rito. So ibig sabihin, 10 AM na sa kanila. Walang pasok siguro sila kaya napatawag.

Mabilis kong pinindot ang accept, at naghatian ang screen sa anim. I was so shocked and overwhelmed with joy when I saw them again. Isa isa ko silang tinignan.

“Oh my God, Djanne?!” si Ylly.

“Fuck! Totoo ba ’to?” si Pleya.

“Djanne? Bakit ngayon ka lang nagparamdam?!” si Sasha.

“Waaah! I miss you so much!” si Marri.

“Akala namin kung ano na nangyari sa’yo! Loka loka ka. Kung hindi pa sinabi ni Ylly iyon!” si Tini.

“Guys, sorry na!” naiiyak kong sambit. “Ang gulo lang talaga noon!”

Oh, God! When was the last time I felt homesick? Noong first month ko dito, halos gabi gabi ay umiiyak ako. Pero natanggap ko rin kaagad. Ngayon, bumabalik na naman sa akin ang sakit na nararamdaman.

“Kumusta ka? Anong nangyari sa’yo?” si Pleya.

“Okay lang ako, Pley. Kayo ba, kumusta na?” pinunasan ko ang luhang nagbabadyang tumulo.

“Okay lang kami, gaga!” si Tini naman ’yon. “God! Halos hindi ko na matandaan ang mukha mo sa sobrang tagal…”

“Kailan ka ba uuwi?” si Ylly naman iyon. “Nasaan pala si baby?”

“Oo nga, nakakatampo ka talaga! Kay Ylly pa namin nalaman iyon!” Sasha pouted. “Hindi mo kaagad sinabi sa aming may pinagdaraanan ka pala.”

“Sorry, Sash,” kinagat ko ang labi ko. “Sadyang gulong gulo lang talaga ako noong panahong iyon… Tulog na ang mga bata, Ylly.”

“Mga bata?!” follow-up question ni Marri. “Akala ko ba, isa lang?”

“Akala ko rin,” nagkibit balikat ako.

“Kambal? Parehong lalaki? O babae?” si Marri ulit.

“Isang babae, isang lalaki,” I said.

“Wow! Bihira lang ang ganoon sa mga Larrazabal!” Ylly said. “Anong pinangalan mo?”

“Iyong babae, si Yennefer. Si lalaki naman, Si Yeshua.”

“Ang gaganda ng pangalan, ah!” she complemented. “At sinunod mo pa sa first letter ni Kuya…”

“Oo naman,” ngumiti ako. “Kung hindi ko man makukuha ang surname niya, at least sa first name ng mga anak ko ako babawi.”

Natahimik silang lahat. Parang tinitignan nila akong mabuti.

“Miss na miss kita,” si Pleya iyon. “Grabe. Sobrang incomplete ng Sugo ni Maria noong wala ka.”

“Oo nga. Balak nga naming mag-recruit e,” Sasha chuckled.

“Huwag kayong mag-alala… babalik na ako.”

Nabulabog ang sistema ko noong nagsihiyawan silang lahat. Hininaan ko ang volume ng aking laptop, at tumawa.

“Kailan, gaga ka?! Susunduin ka namin! Wait lang, isasama mo ba ang kambal?!”

“Oo naman,” sabi ko. “Sa end ng school year. Diyan ako magtatrabaho at mamamalagi na.”

Napuno na naman ng sigawan at hiyawan ang aking tainga.

hello again, mister

thirty three

Mabilis ang three months na iyon. Para bang isang minuto lamang ang bawat oras ng isang araw. Parang ihip ng hangin lamang ang mga iyon, kumpara sa mga nakaraang taon.

Sa tatlong buwan na iyon, araw-araw na kaming nag-uusap ng aking mga kaibigan. Kaya lang minsan ay mabilis lang sapagkat may pasok sila.

Ang ganap tuwing gabi ay papatulugin ko muna ang mga bata, bago ako sumali sa group call nila. At heto na naman ako, nakatingin sa mga mukha nila.

“Wala ka talagang alam dito!” shocked na shocked na sabi ni Pleya. “Hindi mo rin alam siguro na kinasal si Kuya Hex, ano?”

“Ha?” gulat na sambit ko habang nanlalaki ang mga mata. “What? Totoo ba?”

“Oo naman! Isang taon na yata ang nakalipas. Kay Alyanna Moreno nga, e!” kinikilig na sabi niya. “Hay nako, ang gugwapo at ang gaganda siguro ng anak nila…”

Shocked naman ako roon. Isang taon na ang nakalipas? At kay Alyanna Moreno pa, ah! The unforgotten muse of Centro Escolar.

Ang dami ko nga namang hindi nabalitaan. Halos hindi na nga pumasok sa utak ko dahil sa sobrang dami ng mga balitang sinasabi nila! Ang iba’y kahindik hindik pa!

“Si Kuya Darius din! Ikakasal na,” si Ylly naman iyon. “Alam mo ba, iyong magiging asawa niya, si Maxia Sacristia! Iyong may anak na? Dose anyos nabuntis!”

Napanganga ako roon. What? I never heard of her!

“Ano? Totoo ba ’yan?”

“Oo nga! Ka-schoolmate natin iyon dati e! Hindi mo siguro napapansin. Nawala na rin noong second year highschool tayo.”

Tumango-tango ako, at pilit inalala kung may Maxia ba akong matandaan. Pero wala talagang pumapasok sa isip ko.

And randomly, pumasok sa isipan ko ang high school days ko. Ang pangba-basted ko sa mga lalaking umaaligid sa akin, para lang hindi magalit si Yuan.

“Ang…” huminga ako ng malalim. “Ang Kuya mo? Kumusta?”

Natahimik sila.

Kalaunan ay biglang naghiyawan na naman. Mga leche! Akala ko pa naman magiging mabigat sa kanila! What the hell.

“Ayon! Babad na babad sa trabaho! Trenta anyos na, wala pa ring jowa!” humalakhak si Ylly. “Pota, hinahantay ka yata talaga!”

Nagsihiyawan na naman sila.

“Totoo ba ’yan? Imposible,” umiling ako habang nangingiti. “Makakaraos siya ng walang babae ng ilang taon… lima? Imposible.”

“Oo nga! Alam mo bang pinilit niya si Daddy na magtayo ng building malapit dito sa atin para daw uuwi na lang siya!”

“Talaga?”

“Oo nga. Ito, ayaw pang maniwala,” umirap siya ng pabiro. “My Kuya is so smitten! Ang ganda naman nitong si Djanne! Mula sa New York hanggang sa Pinas ang buhok!”

“Gaga,” I chuckled a little bit.

Ganoon lagi ang usapan namin hanggang sa patayan na nila ako, dahil magsisipasok na raw sila. Magkakasama pa rin sila sa college na pinapasukan. Wow, ang tatag talaga ng Sugo ni Maria.

Matapos ng tawag na iyon ay uminom muna ako ng gatas para maganda ang tulog. Inisip ko na rin kung anong mangyayari sa amin sa Pinas.

Sasama si Pia sa amin pag-uwi. Ang dalawa naman, si Charmaine at Osang ay mamamalagi pa rin dito sa New York. Narito ang mga pamilya nila nakatira. May nakasalong trabaho sa kanila sa bahay ni Tita.

Saan naman ako titira roon? Alangan sa mga Larrazabal pa! Nakakahiya na. Ilang taon rin ako doon. It’s time na siguro para bumili ako ng bahay? Hindi ko lang alam kung kaya ng pera ko iyon.

Marami namang pumapasok sa bank account ko, pero duh! Budget din. May bahay nga ako, ala namang mga kagamitan.

Kung condo kaya? Hmm… pwede. Kasi maliit na space lang naman iyon. Apat lang naman kaming titira doon. Saka na ako bibili ng bahay kung hawak ko na ang ARC.

Speaking of ARC, mas lalo pang tumaas ang rating nito dahil sa pag-aalaga nila Tito at Tita. Iyon na ang inaalagaan nila, dahil ang YLVII ay nasa kamay na ni Yuan. He’s at the top of his game already. So successful…

The days was like it swiped fast.

Ngayong gabi ay nag-iimpake na kami ng aming mga gamit. Narito sa tabi ko si Yennefer, at tinutulungan ako. Si Yeshua naman ay nasa kabilang kwarto kasama si Pia, at ang mga damit naman nila ang ineempake.

“Mama, malayo po ba ’yun?” kuryosong tanong ni Yennefer. “Andami po nating dalang gamit, e.”

“Oo anak,” I smiled. “Malayo iyon. At saka marami tayong dala… kasi doon na tayo titira!”

“Talaga po?” nagningning ang mga mata niya. “Doon po kami mag-aaral ni Yesh?”

“Oo naman.”

“Finally! I won’t see that bitch-faced Glenda again!” she sighed.

Gulat akong napatingin sa kanya. She looked at me, too, naguguluhan.

“Yennefer! Saan mo natutunan ang mga salitang ’yan?” hindi makapaniwalang sabi ko.

“Sorry, Mama. I just hate Glenda so much!” she said in annoyed tone. “She always makes fun of me! Kung hindi lang talaga ako nakakapagtimpi sa kanya, I might pull her hair until she becomes bald.”

Natawa naman ako roon. Alam ko namang mali, pero gawain ko rin iyon noong bata. I’m pulling every girl’s hair that messes with me. Mabuti pa nga at itong anak ko ay nakakapagtimpi pa pala.

Sinabi ko sa kanya na mali ang pagsasalita ng bad words. Saka na kako kung lumaki siya.

Noong nag-video call naman kami ng mga kaibigan ko bago umalis, binanggit ko sa kanila kung ano ang estimated time namin makarating ng Pinas. They were so excited. Ako rin naman!

The boarding of the plane wasn’t even long. Hindi nagtagal ay nakisabay na ang eroplano sa hangin ng himpapawid.

Katabi ko ang dalawang bata, at si Pia naman ay nasa likod namin. Yeshua’s sitting on the window seat, while Yennefer is in the middle. Ako ang nasa aisle.

Ang mga bata ay tuwang tuwa sa mga ulap. I told them to not be noisy inside the plane, kasi may natutulog roon. They obeyed it. Nagtatawanan sila ng mahina sa tabi ko. Kalaunan ay nakatulog din ang mga chikiting at ako rin ay nakaidlip.

When we arrived, pinaasikaso ko kay Pia ang mga kailangan pang gawin. Bumili kaagad ako ng sim at nagpa-load upang matawagan ang mga kaibigan.

“Hello?” si Ylly ang tinawagan ko.

“HELLO?!” malakas na sagot niya.

“Oh, nasaan na kayo?”

“Ay nako! Kanina pa kami naghahantay rito! Ano ba, nasaan na kayo? Makakalabas na ba kayo? Bilisan niyo’t gusto ko nang makita ang mga pamangkin ko!!!”

Napa-iling iling ako at napatawa ng kaunti.

“Oo, ito na. May inaasikaso lang…”

Bumalik ako kila Pia at nakita kong naghihintay na sila sa akin. Makikita mo sa dalawang bata ang saya at excitement.

“Okay na ba?”

“Opo, Ma’am. Okay na po…”

Tumango ako.

Sabay sabay kaming lumabas. Ang daming tao roon. Hinanap ko ang mga mukha nila Ylly, at hindi lang mukha ang nahanap ko.

Isang malaking banner na nakasaad ng, ‘WELCOME HOME, DJANNE!’

Napangiti ako, at sila nama’y nagtitili. Kaagad akong pumunta sa kanila, at sila namay niyakap ako ng mahigpit.

“Oh my God, Djanne! Ikaw na ba ’yan?!”

“Ang ganda ganda mo!!!”

“Shyet, miss na miss kitang gaga ka!”

“Mas lalo ka pang gumanda ngayong naging nanay ka na!”

“ITO NA BA ANG MGA PAMANGKIN KO?” malakas na sabi ni Ylly. “Oh ny gosh! Hello!!!”

Tumingin ako sa likod, kung nasaan ang dalawang bata. Both of them smiled.

“Say hi to your Titas, Yenny, Yesh!” sabi ko sa kanila.

Nagpunta sila sa aking harapan.

“Hello po! Ako po si Yennefer,” banggit ni Yenny. “At ito naman po si Yeshua.”

“Hi cutie pie! Ako si Tita Ylly! Ito si Tita Sasha, Tita Marri, Tita Tini, at Tita Pleya!” pagpapakilala naman ni Ylly.

Nagbatian naman sila.

“Oh my God! Kamukhang kamukha ko si Yennefer!” she almost screamed. “At kamukha ni Kuya si Yeshua!!!”

“I know,” I laughed. “Ang lakas din ng genes ng Larrazabal e.”

After that long conversation, gamit ang kotse ni Sash ay pumunta kami sa condo ni Tini. Pinahiram niya kasi sa akin iyon. Hindi naman daw niya ginagamit, kaya habang wala pa akong bahay ay doon muna kami titira.

Balak ko rin sanang lumipat sa dati naming bahay. Kaya lang ay malayo iyon dito. Gusto ko munang kumustahin ang mga narito bago ako umalis at sa mansion na namin tumira. At isa pa, baka sobrang mapagod ang mga bata dahil sa sunod sunod na byahe.

Naisipan naming magkwentuhan ng aking mga kaibigan sa malapit na cafe, kaya naman sinabi ko kay Pia na patulugin muna ang mga bata, at kung gusto niya ay siya din.

“Ay nako, excited na akong magkwento ng sobrang dami sa’yo!” si Pleya iyon. “Kung anong mga nangyari noong wala ka rito! Ang lungkot lungkot!”

Nagdrive siya sa malapit na café at agad kong naalala ito. Dito ako nagtago noong dumating si Yuan sa mansion!

Natawa na lang ako ng marahan.

“Ano na?! Mag-kwento ka naman!” pilit ni Tini. “Ano, baka may iniwan kang jowa roon sa New York, ha!”

Umiling ako ng mabilis. “Gaga! Wala. Ni wala ngang pumorma sa akin doon! Ang maldita ko raw tignan.”

“Talaga ba?! Maniwala!” si Marri naman.

“Oo nga! Totoo!”

“Edi wala kang lovelife doon? Weh, maniwala kami—” natigilan si Ylly sa sinabi niya, at tumingin sa likod ko ng gulat. “Kuya!”

Kumunot naman ang noo ko, at tumingin roon.

The familiar hair but different haircut, the same face, but his body got even bulkier. God. I missed him so much!

Yuan, with his dashing coat grinned at me.

“Hello again, Mr. Larrazabal,” I grinned too.

his girl

thirty four

“How… are you?” he said, not leaving my gaze.

Tumingin ako sa kanya ng malalim. Wow. He grown a lot. Parang kahapon lang ay medyo pang-totoy pa ang buhok niya… Ngayon, with his clean cut, he looks like a business man with many side chics.

Iniwan kaming dalawa ng aking mga kaibigan. Ni wala pa nga silang nakukwento sa akin ay iniwan na nila ako kay Yuan. Sa ibang araw na lang daw kami nag-usap usap. I should prioritize him daw.

Mga baliw talaga iyon.

At ito namang si Yuan, nilubos na. He took me to a five star restaurant, and rented a VIP room.

“I’m okay,” ngiti ko. “Ikaw? You look dashing, ha.”

Siguro ay may date to mamaya! Naku, sinabi ko na nga bang hindi ako nito kayang hintayin, e! May pa-‘I won’t find another girl’ pang nalalaman!

I laughed at my own thought.

“Thank you,” he said as if that was his first complement. “And you… you’ve changed a lot.”

“I know. Life is tough, can’t be the same girl again,” I winked.

Napakurap-kurap siya roon.

Oh, don’t tell me may pag-asa pa ako sa kanya! Don’t get my hopes high, though.

Ilang taon rin iyon. Kung hindi ko lang kilala si Yuan ay baka maniwala pa akong wala siya ni isang naging babae in span of five years. Probably like that Sandra girl. The one with the hour glass type—his pattern with girls.

“Anong oras ka dumating?”

“Ah. Kanina lang,” tinignan ko ang relos ko. “Mga alas sais.”

“At hindi ka man lang pinagpahinga nila Ylly?” umiling iling siya. “Ang mga babaeng ’yon talaga.”

“Well, nakatulog naman ako sa eroplano habang nagbi-byahe,” sagot ko naman. “Kaya okay lang.”

“But you look tired,” concerned ang boses niya. “You should take a rest… gusto mo ba, bukas na tayo mag-usap?”

“Hindi, okay lang talaga…” natawa ako ng kaunti. “Anong balita? I heard you are the top of the game, huh? Very successful naman!”

He grinned. “Of course.”

“So proud of you. Sabi ko sa’yo, e. Maa-achieve mo ’yan!”

“All thanks to you,” he smiled genuinely. “You became my strength…”

Hindi ako nakabawi, at napakurap-kurap sa kanyang sinabi. Ngumisi siya roon.

I felt my body stiffened when he moved his chair in front of me. And he sat beside me, na para bang angkin angkin niya ako. His hands were on the back of my seat, at ang isang kamay niya’t nakatukod sa lamesa.

“Now that everything’s in my hand… would you finally… be mine?” nahihirapang sabi niya.

I swear, ang puso ko ay naghuhurumintado sa sinabi niya! I feel like a teenager na napansin bigla ng crush niya!

What the hell, Djaneira Anne? Ngayong may anak ka na, saka ka pa kinilig ng ganito? Kalandi landi mong gaga ka!

Mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko. I felt his breath on my neck. Naalala ko ang mga memorya noong seventeen pa lamang ako. It’s so surreal.

“T-Teka lang,” I pushed him away. “Wala ka bang… babae?”

His drunken eyes turned dark as I said that. Para bang may mali akong sinabi.

“What do you mean?” pabalik na tanong niya sa akin.

“I-I mean…” napalunok ako ng kaunti. “Wala kang girlfriend? Asawa… kung anong babae? Wala bang magagalit na… nilalandi mo ako?”

“What?” kumunot ang noo niya. “Baby, do you think I’ll love someone else in all those years?”

“W-Well, five years na ang nakalipas. I didn’t heard so much about you. Malay ko ba kung… tali ka na pala.”

“Fuck!” napatawa siya ng mahina. “Yes. I am tied.”

“Oh! Tignan mo!” nanlaki ang mga mata ko. “Nilalandi mo ako, tapos may asawa ka na pala! Gago ka, ah!”

Gagawin pa ako nitong kabit!

Hindi siya sumagot, sa halip ay hinapit ang aking katawan sa kanya. Ipinatong niya ang ulo niya sa balikat ko, habang hinahaplos ang aking baywang.

“Yuan…”

“Baby, I’m so tied,” he whispered. “I’m tied to you…”

I felt my body stiffened again. Para ba akong bato sa sobrang pagtigas ng katawan. Pero lumambot kaagad iyon.

Sa sobrang init na nararamdaman ay inabot ko ang milkshake ko, at uminom doon.

“Now… can I court you?”

Halos maibuga ko ang inumin. Nilunok ko iyon, at nag-uubo. Napaangat naman ang tingin niya sa akin, at hinimas ang likod ko.

Inabot niya ang tissue. “You okay?”

Tumango ako, kahit sumakit ang lalamunan ko. What the hell was that question!

Pinunasan ko ang aking labi.

Ilang minutong katahimikan sa amin, habang hinahantay niya akong magsalita.

Tumingin muli ako sa kanya, na nakatingin rin sa akin. I avoided his hypnotizing gaze.

“S-Seryoso ka ba sa tanong mo?” finally, I constructed a question!

Tumikhim siya, at hinimas ulit ang aking baywang. He look so drunk and happy at the same time.

“Would you think I’ll wait for five years if I’m not serious with you?” he fired back.

I… honestly don’t know…

“Can you… give me time?” kinagat ko ang labi ko.

I mean, I want to! But not right now.

Wala pa akong magandang sasabihin sa kanya.

“Fine,” napipilitang sabi niya. “I waited so damn long, Djanne. Please, sagutin mo ako…”

Napakurap-kurap ako.

“I missed you so damn much,” he whispered.

He rested his face on my neck.

“I missed you, too…” I said in a little voice.

Naramdaman ko ang paninigas niya. Pero agad siyang nakabawi roon.

“What’s your number? Put it on my phone,” he demanded.

Ibinaba niya ang kanyang telepono sa aking harapan. Kinuha ko naman iyon, at inilabas ang phone ko. Binuksan ko ang kanya, at nakitang may password iyon.

“Password?” inilapit ko sa kanya ang telepono.

“It’s your birthday,” he lazily said.

Nag-init ang mukha ko, at tumingin sa kanya. Mas lalo niya pang hinigpitan ang yakap sa akin.

Really, Yuan?

I grinned as I typed the password. And it fricking worked!

Agad ko namang inilagay ang bago kong number habang tinitignan iyon sa phone ko. Kakabili ko lang kasi nv sim kaya hindi ko pa masyadong kabisado.

“Baby…” he called. “Baby ko…”

I looked at him intently.

“I miss you so much,” he said, planting shallow kisses on my shoulder. “I miss you. I miss you…”

Halos makiliti ako sa ganoon niya.

Guess I didn’t change at all.

I’m the same girl who fell for his charm and seeking for his attention.

remembering something

thirty five

Unknown Number:

Are you home, baby?

Kumunot ang noo ko. Sino naman ito?

Nang pumasok sa isipan ko ang iisang lalaki na tumatawag sa akin ng ganoon, napangisi ako. Aba, may pa-text text pang nalalaman.

I slightly shaked my head, habang nire-register ko ang numero niya sa akin. Saka ako nag-reply.

Ako:

Oo. Kanina pa. Ikaw ba?

Nagulat naman ako sa bilis niyang mag-reply.

Yuan:

Nope. Driving.

Kumunot ang noo ko. Bakit pa pala nagte-text kung nagda-drive pa?

Hindi ko na siya sinagot, sapagkat makakaistorbo lang ako sa pagda-drive niya. Mahirap na, baka mabangga pa siya, ako pa masisi.

Lumabas ako ng kwarto, at nakitang kumakain na ng hapunan ang mga anak ko. It’s past 9. Napagalitan ko pa si Pia dahil sobrang late na. Ang sabi naman niya ay kanina lang nagising ang mga bata, at hihintayin daw akong kumain.

“Mama!” si Yeshua iyon. “Tara na, kain na! Ate Pia’s a great cook! Better than Ate Charmaine!”

“Yes, Mama!” si Yennefer naman. “Look! I’m eating vegetables! It’s yummy!”

“Talaga?” tumingin ako kay Pia.

Proud na proud naman siyang nakatingin sa akin. Aba, yabang nito ah!

Ngumisi ako at dinaluhan ang mga anak. Kumain na rin, at pinasabay ko na si Pia. Masarap nga. Mas masarap sa mga niluluto ni Charmaine.

Natapos iyong kain namin, at nanonood na ang mga bata sa kid’s channel. Pinapaantok, para mamaya ay masarap ulit ang tulog.

Habang ang dalawa ay naroon sa sala, si Pia ang naghuhugas ng plato. Binilin kong tignan tignan ang bata.

Pumasok ako sa kwarto, at hinanap kung nasaang lupalop ko binato ang aking cellphone. Nang makita ko iyon sa nightstand ay binuksan ko kaagad.

I was so shocked.

Yuan bombarded me with so much calls. 17 missed calls, really?

Halos napatalon ako noong tumunog ulit iyon. Sinagot ko na ng mabilis dahil baka magalit.

“Hello?” paunang bati ko.

He did not reply fast. Pero alam kong nasa kabilang linya siya, dahil nakarinig ako ng click ng pintuan.

“You did not reply to my message,” his breathing was heavy.

“Ay, sorry. Kumain kasi ako,” I said. “At saka nagda-drive ka. Baka mapano ka pa kakatext mo.”

“Well, I’m home now,” he said. “What are you doing now?”

“Katatapos lang kumain. Nag-aayos na ako para matulog,” I said.

“Really?”

“Oo! Ano sa tingin mo ang gagawin ko pa?”

“Hmm, wala,” he sighed. “Can we meet tomorrow?”

Tumaas ang kilay ko roon. Kami-meet lang namin kanina, ah!

“Bakit?” tanong ko. “At… ewan ko. Baka may asikasuhin ako bukas…”

“Can I drive you, at least?”

“Teka lang. Bakit nga?”

“I’m courting you, right?”

Ay. Oo nga pala.

Ang weird lang. We started on the wrong foot. We fucked, and now he’s courting me. Ang gara pakinggan. Parang sa mga love story sa libro, hayup.

“Makikipagkita lang naman ako sa mga kaibigan ko…” totoo ’yon.

Di ba nga ay naudlot ang pagku-kwentuhan namin dahil sa biglaang sulpot ni Yuan. At ang bigla din nilang pamimigay sa akin. Mga leche, parang hindi kaibigan! Nambubugaw pa talaga.

“I’ll drive you,” he said with finality. “Saan ba ’yan?”

“Bukas ng gabi pa naman iyon!” I said. “At saka… ang trabaho mo?”

“Anong oras ba yan? I just wanna drive you…” he whispered in a manly tone.

“Uhm, siguro mga 8 PM? Sa Bistro kami, e,” sagot ko.

He paused a little bit.

“Sa… bar kayo?”

“Uh-huh,” tumango tango ako na parang tanga, kahit hindi niya naman nakikita.

“Okay,” he sighed. “I’ll drive you.”

“Sige,” I agreed. “Matulog ka na. Baka hindi ka pa makapagtrabaho ng maayos…”

“Okay. End the call.”

“Okay,” inilayo ko ang phone at pinatay ang tawag.

Kinabukasan ng umaga, nadatnan ko si Pia na nagyoyoga sa sala. Hinayaan ko siya roon, at binilinan na lang. Tulog pa kasi ang mga bata.

“Pia, pagkatapos mo riyan ay magluto ka na, ha?” saad ko. “I’ll just go for a jog.”

“Sige po, Ma’am! Ingat!” she said.

Lumabas ako ng condo na nakasuot ng push-up bra at tight leggings. Nakapatong ang cropped top roon sa bra, at nakabatak ang aking buhok na high ponytail.

Habang nagjo-jogging ay may mga nakita akong kakilala. Ang iba ay may hawak pa ngang sanggol. Pero ang hindi ko inaasahan ay ang pagkikita namin ni Kuya Chesther.

“Momo?” ugh!!!

“Kuya!” pagalit na sambit ko sa kanya. “I’m almost twenty-three, tapos Momo pa rin?!”

He chuckled, later on, we shared a hug. “I missed you.”

“Aw, I missed you too,” na-touch naman ako. “Kumusta na? Si Kuya Hex ay kasal na! Si Kuya Darius din yata ikakasal na? Ikaw ba!”

He laughed. “Wala pa sa isip ko ’yan.”

“Huuuh! Pawari ka pa.”

“Wala nga! Wala pa ngang-”

Natigil ang pag-uusap namin nang may tumawag sa pangalan niya.

“Ches?” a soft-spoken girl said.

Mirae Rama. I know her! Ka-schoolmate ko siya, and she’s a school year lower than me. Pero magka-edad lang kami.

“Ayos na ba?” tanong ni Kuya sa babae.

“Yes,” she said, at bumaling sa akin. “Hello, Djanne. It’s nice to see you again.”

“Hello!” I waved at her.

Napatingin naman sa akin si Chesther na parang nagtatanong ng, ‘kilala mo siya?’

Siniko ko siya. “Sus. Wala daw…”

“Shut up,” he grinned.

“O, siya! Maiwan ko na kayo!” I said, then waved.

Kuya Chesther called me with that dirty nickname again. Ugh! Inirapan ko nga.

Dumating ang gabi, at nagpaalam ako sa mga bata na aalis ulit ako. Binilin ko ulit kay Pia iyong mga kailangan niyang gawin. Tumango lang siya na parang alam niya na.

“Mama! Lagi kang lumalabas tuwing gabi!” puna ni Yennefer.“Baka may date si Mama!”

Naghagikhikan silang dalawa.

“Oo nga, no?” Yeshua said. “Baka nakikipagkita ka po sa boys?”

“No!” I gently replied.

“E bakit po laging gabi? Sa teleserye po na pinanonood ni Ate Pia laging nagkikita ng gabi ’yung boy at girl!”

Tumingin naman ako kay Pia, at napa-iwas naman siya ng tingin. Kunwari pang may ginagawa at bingi-bingihan.

“Baka nakikipagkita kay Papa?”

They both gasped. At pati na rin si Pia, kaya napatingin ulit ako sa kanya. Kunwari ulit na may ginagawa.

“Hindi, anak. Magkikita lang kami ng mga Tita ninyo,” sabi ko.

“Ah. E si Papa po? Kailan magpapakita?” nalulungkot na saad ni Yeshua.

“Oo nga po. Binubully ako sa school because I don’t have a dad daw,” si Yennefer naman iyon.

“Mami-meet niyo rin siya,” ngumiti ako. “Pero hindi ngayon, okay? Hindi pa yata siya handa…”

Nagliwanag ang mukha nilang dalawa.

Sinabi ko kay Yuan na maghintay na lamang sa baba. Nag-ayos ako ng aking sarili noong dumating siya.

Naroon na daw sila Ylly sa Bistro, kaya mas lalo akong nagmadali.

I looked in front of the mirror. I pushed my Bulgari perfume and sprayed it all over me. Okay na siguro ’to.

Wearing my black Chanel 1998 tied halterneck mini dress, and a pair of Christian Louboutin heels, I strutted myself from the condo hanggang makarating sa kotse ni Yuan.

He was standing there, with crossed arms. Nakasandal siya sa kotse niya. He’s just wearing a v-neck shirt, at pantalon, pero he look so handsome.

At nang makita ko ang kotseng gamit niya ay halos mapaatras ako. What the hell?!

“Baby,” he called me.

Napatingin ako sa kanya ng malaki ang mata. He just grinned widely.

Iyong kotse na iyon ang… ginamit niya noong nag… ganunan kami! Oh my God! Ano ba ito?!

“Bakit iyan?” kunot-noo kong sambit.

Hindi siya sumagot, sa halip ay hinapit niya ako sa kanya. Halos mag-init ang buong katawan ko.

“Ano ba!” I whispered, at kinurot ang kanyang bisig.

“Why?” he chuckled. “You remembered something?”

Binugbog ko ang kanyang dibdib at hindi sumagot. Tumawa naman siya ng medyo malakas.

Leche!

kids

thirty six

Hindi naman masyadong malayo ang bar. Parang 20 minutes lang ang ibinyahe namin at andito na kami. Binuksan ko ang salamin sa taas ng kotse, at tinignan ko ang aking sarili roon.

“We’re here,” he said.

“Obviously,” loko ko sa kanya.

He just grinned, and scanned my whole body. Tinignan ko rin iyon, at tumingin ulit sa kanya. Nakatingin naman siya sa mata ko ulit, kaya’t nag-iwas ako ng tingin.

“You’ve grow a lot,” he complimented.

Aba, malamang! Ilang taon din ang lumipas!

Ang swerte ko nga at lumaki pa ako, e. Akala ko magsi-stay sa 5’1“ ang height ko. Buti naman at naging 5’5“ na!

“Syempre naman! I’m almost twenty-three,” tinaasan ko siya ng kilay.

“Yeah,” he licked his lips, and looked at my bust.

Nanlaki ang mga mata ko at saka hinampas siya ng clutch ko. Tumawa naman siya ng malakas habang sinasalo ang mga atake ko.

“Teka, tama na!” tawang tawa na sabi niya.

Halos ibato ko na sa kanya ang clutch.

“Gago ka! Pervert,” tinakpan ko ang dede ko roon.

“I’m kidding,” he chuckled. “Tara na’t kanina pa yata naghihintay ang mga kaibigan mo.”

Napatigil ako ng kaunti roon. Sasama siya sa loob? I mean, pwede naman. Pero… baka intrigahin na naman kami at paulanan ng kung ano anong katanungan.

“Sasama ka?” tanong ko.

“Hindi ba pwede?” he fired back.

“Hmmm,” kunwaring nag-isip ako. “Sige… kaibigan din naman kita.”

Natawa ako sa reaksyon ng mukha niya. Nakangiwi siya. After that, he groaned. Tinakpan niya pa ang mukha niya at tinapon ang sarili sa backrest ng upuan.

“Yeah,” he frustratedly said. “Fuck friendship,” halos pabulong na sabi niya.

Hindi na lang ako sumagot, at binuksan ang pintuan. From here, I can hear the muffled sound of the music. Ang mga kaunting ilaw din ay tumatakas sa mga siwang noong bar.

Inayos ko ang buhok ko at nauna na kay Yuan.

Pina-reserve ni Sasha ang isang VIP room para kami kami lang doon. Sabi ko ay huwag na, pero kakilala naman daw niya ang may-ari kaya may discount din.

Hinanap kaagad ng mga mata ko ang mga mata nila. Medyo natagalan ako sa paghahanap, ngunit noong nakita ko na sila ay napangisi ako ng malaki.

Bago pa ako makapunta roon, a big hand snaked on my waist. Tinignan ko kung sino iyon, at ang mukha ni Yuan ang bumungad. Umirap ako.

“Lakad na,” he whispered on my ear, na nagpataas ng mga balahibo ko.

Otomatiko namang naglakad ang mga paa ko.

The way he hold me is so possessive. Para bang ayaw niya akong dikitan ng mga lalaki, except him. Ang seloso talaga.

Hinapit niya pa ang aking baywang noong makasasalubong kami ng mga lalaki. I can feel his hands gripping my waist way too much. Hinawakan ko ang kamay niya roon, kaya medyo ni-loosen up niya.

Parang sa mga ilaw pa lang ng bar na ito, at sa init ng pakiramdam ko ay nahihilo na ako. Partida, hindi pa ako umiinom.

Tumaas naman ng kaunti ang alcohol tolerance ko. Umiinom naman ako minsan sa New York, kung nakikihalubilo ako sa mga kaklase ko roon. Pero tinatawanan nila ako kasi kung ano ano raw ang sinasabi ko kapag lasing na. Kaya dapat daw ay may kasama ako kapag umuuwi, dahil baka mapano pa ako.

Nang makarating kami sa table ay nganga silang lahat. Maging si Pleya at Tini na dala dala ang kanilang boy toy ay napatingin din sa akin.

“K-Kuya!” sa mata ni Ylly ay makikita mo ang gulat. “Ba’t ka andito?”

Naramdaman kong gumalaw ng kaunti ang kanyang kamay sa aking baywang. Nagsitaasan na naman ang aking mga balahibo.

“Tinapos ko ng maaga ang trabaho,” he said, as he guide me to sit down by his side. “Sasamahan ko.”

“Ang protective naman ni Koya!” si Sasha iyon. “Andito naman kami, oh!”

Natawa ng kaunti si Yuan. “Tsk. Kahit na. Gusto ko kasama ako.”

Nagtawanan sila, samantalang ako ay hindi mapakali. Nasa likod ko ang malaki niyang braso, like I’m his territory.

Habang nagkukwentuhan ay may mga pumasok sa isip ko na random thoughts.

Babantayan ka raw, Djanne? Ano ka, bata?!

What the fuck, Djanne! Loosen up! Ano? Ipapakita mo sa kanyang wala man lang nagbago sa iyo sa pagba-bar? Ganoon pa rin ang tolerance mo sa drinks?!

Ipakita mong nag-mature ka naman kahit kaunti lang!

Napalunok ako sa naiisip.

Tumingin ako sa table namin, at may nakita ako roong isang bote ng tequila. Sakto! At may mga hindi pa gamit na shot glass.

Umusad ako paabante sa upuan, at inabot ang bote ng tequila. Nilagyan ko ang isang shot glass, at hindi naman nag-atubili pang inumin iyon.

Sa New York, kaya kong uminom ng limang tequila na walang lemon o lime. Kaya chicken lang itong isa na ’to. Hindi kaagad ako malalasing.

Naramdaman ko ang pagguhit sa aking lalamunan noon. Medyo napangiwi ako pero agad nakabawi.

Umusad ako pabalik sa dating pwesto.

“Ano, Djanne? May natutunan ka naman ba sa New York sa pag-inom?” tanong ni Ylly sabay tawa.

Umirap ako. “Oo naman! Anong akala mo, nagmumukmok lang ako sa New York?”

“Aba, aba! Sige nga!” sinalinan niya ang tatlong shot glass ng vodka. “Shot! Shot!”

Napangiti ako ng malaki. Lintek. Lalasingin pa pala ako nito!

Umusad ulit ako ngunit naramdaman ko ang init ng kamay sa aking baywang. Binalingan ko si Yuan.

“Kaya mo?” there’s a hint of concern in his voice. “Huwag na…”

“Kaya ko, Yuan,” I smiled. “Mas mataas na ang alcohol tolerance ko noong nagpunta ako ng New York. Sa daming clubs at parties na napuntahan ko roon, andami kong natutunan.”

Dumilim ang aura ng mukha niya, pero hindi ko pinansin iyon.

Bumaling muli ako sa tatlong glass na nasa harapan ko. I chugged them one by one, non-stop. Narinig ko ang hiyawan nila.

“Aba!!! Ang lakas, ah!” tawa ni Ylly.

Nagkwentuhan pa kami sa kung ano anong bagay. Pinakilala pa nila Pleya at Tini ang mga boy toys nila—sila Patrick at Moises.

“Sayaw na tayo! Kanina pa tayo nakaupo!” si Marri iyon. “Tara sa dancefloor! Ang ganda ng tugtog, oh!”

Nagsitayuan sila. I looked at Yuan’s face. “Sayaw lang kami. Sama ka?”

“Hindi… ako marunong,” he said, then gulped.

Natawa naman ako roon. “Bakit, ako ba? Tara!”

Hinatak ko siya, pero mabigat.

“Ayaw mo ba?”

“Ayoko. Mapapahiya pa ako…”

“Sus! Hindi ’yan! Wala namang magja-judge sa’yo sa dancefloor!”

“Ayoko nga.”

Umirap ako.

“O sige,” I sighed. “I’ll just grind myself to someone. Iyong malaki ang katawan at kaya akong buhatin papalabas ng bar habang naghahalikan—”

Gulat ako noong napatayo siya. His eyes were pitch black. At isang lapat lang ng labi niya sa akin ay napatahimik kaagad ako.

“Don’t fucking say that,” he whispered with annoyance.

Hindi ako nakagalaw. He looked at me while licking his lips.

Dinampi niya muli ang kanyang labi sa akin, at tinignan ako gamit ang kanyang nagningning na mata. I tip-toed, and kiss him hungrily. Sinabayan niya naman iyon.

Matagal ang halik bago ko maisipang ihiwalay ang sarili sa kanya. Lasing ang mga mata niya, at ako nama’y napangiti.

“Tara na kasi. Sayaw tayo,” pilit ko sa kanya. “Please?”

He sighed. “Fine.”

Halos mapatalon ang puso ko sa galak.

Agad ko siyang hinatak papuntang dancefloor. Maraming tao, pero nakiraan ako upang makapunta kami kung nasaan nagsasayaw sila Marri.

Noong naroon na kami ay humarap ako kay Yuan. He was so stiff! Agad akong nagsayaw sa harapan niya habang tumatawa. At kahit anong gawin ko, hindi niya magawang gumalaw man lang.

“Yuan!” I chuckled. “Gumalaw ka naman! You’re like a tree!”

Hinawakan ko siya sa kanyang baywang, at pinilit na ipa-sway iyon. Nagpadala naman siya. We danced like that for a minute.

Hinatak niya ako papalapit sa kanya, at nagsasasayaw pa rin kami. Hapit na hapit ang aming katawan sa isa’t isa. At halos manginig ako sa elektrisidad noong may maramdaman akong matigas na tumutusok sa aking puson.

Nanlalaki ang mga mata kong tumingin sa kanya.

He crouched. “Damn it. You’re so sexy while dancing…”

Ha?

Anong sexy roon e para nga akong binabaling kawayan! Pinipilit ko lang rin sumayaw!

Bumalik kami sa table dahil napapagod na raw siya. Ang utak ko naman ay parang nasa alipaap dahil sa nangyari kanina.

God! Ang tigas talaga! Ano ba iyon, bakal?!

“What are you thinking?” bulong niya sa akin.

“H-Huh? Wala, wala,” umiling iling pa ako.

I leaned forward to get the bottle of tequila. I poured it on two shot glasses. Ibinigay ko sa kanya ang isa.

“Ayoko,” he declined. “Ida-drive pa kita pauwi. Baka mabangga pa tayo.”

“Arte! Isa lang naman!” pilit ko. “Ayaw mo talaga? Okay…”

Magkasunod kong ininom iyon. Huli na noong inilayo ni Yuan ang pangalawang baso sa labi ko, dahil ubos na.

“Djanne!” pagalit niyang sabi.

“What?” I giggled. “Alam mo, you are so manong. Loosen up!”

“Lasing ka na,” he made a ‘tsk’ sound.

“Hindi pa!” tinaasan ko siya ng kilay.

“Let’s go home,” tumayo siya roon.

“Huh? Wag muna! Hindi pa nga tayo nakapagpapaalam kila Ylly—”

“I’ll text them. Let’s go home!”

Dismaya akong napatayo sa pagkakaupo. He gripped my wrist, at hinatak ako papalabas ng bar. Hindi ko namalayan na nasa tapat na pala kami ng kotse niya.

“Pasok,” he demanded.

Padabog akong pumasok sa kanyang kotse. Isinarado niya ang pinto, at umikot. Binuksan niya ang driver’s seat at pumasok na rin.

“Ang KJ mo naman,” I pouted.

Nahihilo na ako, and right now, I know the tequila’s kicking in my system. Fuck!

“Lasing ka na, oh!” he said in annoyed tone.

“Kaya ko pa naman!”

“Hindi na, umuwi na tayo,” sabay paandar ng kotse niya.

Hindi kami nag-usap sa byahe. Nakakabinging katahimikan iyon, pero nabasag dahil sa pagri-ring ng phone sa clutch ko. Agad ko iyong kinuha at sinagot.

“Yes?” I rested my head on the back rest.

“Mama! Mama!” napadilat ako ng marinig ko ang boses ng dalawang bata.

“Oh, baby. Bakit?” I said, smiling.

“Mommy, anong oras ka po uuwi?” si Yennefer.

“Oo nga po! Si Ate Pia pinatutulog na kami, pero sabi namin tatawagan pa namin kayo!” si Yeshua.

“I’m going home, baby. Malapit na ako,” malaki ang ngiti sa labi ko.

“O sige po! I love you!”

“Hantay ka po namin, Mama!”

“Oo, sige. I love you, too,” I giggled saka pinatay ang tawag.

Inilagay ko ulit sa clutch bag ang cellphone ko, at tumingin sa daanan. Medyo malapit na kami roon.

“Tss.”

Napatingin ako kay Yuan. Ang dilim dilim ng mukha niya.

“Bakit?” tanong ko.

“Kaya pala…” bulong niya, na narinig ko.

“Kaya pala ano?” tanong ko ulit.

“Tss…” he clenched his jaw. “Kaya pala ayaw mo ’kong paakyatin. May binabahay ka palang lalaki.”

“Ha?” gulong gulo na sabi ko.

“May pa-baby baby ka pa,” he hissed. “Ako nga, hindi mo matawag na ganoon.”

Pumintig ang ulo ko, at napahiga sa back rest.

“Kaya pala parang ayaw mong magpaligaw sa akin. May boyfriend ka na pala,” punong puno ng hinanakit ang boses niya. “Sana ay sinabi mo na lang—”

“Yuan, tumigil ka. Sasapakin kita,” I warned him.

“Why did you kiss me then, kanina? Na-miss mo lang ba ako? Hah! Siguro mas magaling akong humalik kesa sa lalaki mo—”

“Stop it!” inis na sabi ko.

“Kaya pala hindi mo ako hinanap noong umuwi ka—”

“Those are your fricking kids, you idiot!” hindi ko napigilan ang pagsigaw. “Gago ka! Pati ang anak mo, pagseselosan mo! Seloso ka talaga—”

Huli na noong narealize ko ang mga sinabi ko.

He was looking at me with his eyes big as the moon.

super sperm

thirty seven

Kinagat ko ang labi ko.

What the heck, Djanne?! Ang pasmado naman yata ng bibig mo ngayon? Iilang drinks lang naman ang nainom mo, ah! Anong nangyari?

Napabalikwas kaagad ako ng tingin, at umarteng masakit ang ulo. God, please! Sana ay hindi niya narinig. Kundi, I’m completely doomed.  Wala na akong kawala.

Hindi ko alam kung kailan ko rin naman kayang itago sa kanya ang mga anak niya. Siguro hanggang sa kahuli-hulihan ng panahon? Kasi naman! It will ruin his name… Ilang taon niya ring pinaghirapan iyon, at kapag nalaman ng taong bayan (mostly, girls) na may anak na pala siya, tiyak ay makaaapekto iyon sa kompanya niya.

And I don’t want that to happen!

He suddenly pulled over.

“Anong sabi mo?” the question mark is all over his face.

Thank God!

“Wala!” hinilot ko ang sintido ko. “Ang sakit ng ulo ko… bilisan mo na’t ng makauwi na ako.”

“Hindi,” he said. “May sinabi ka. Narinig ko ng klaro.”

Napadilat ako, at pinanlamigan ng kalamnan. NO!!!

I slowly looked at him. Ang madilim niyang ekspresyon kanina ay mas lalo pang dumilim. Ang tanging nagpapaliwanag lang noon y ng sinag ng buwan na tumatama sa kanyng mukha. Looking at his thick eyebrows, halata mong naguguluhan din siya sa sinabi ko.

“Wala nga,” tanggi ko pa, kahit parang bulgar na. “Iuwi mo na ako, please? Gusto ko nang humiga.”

“I’m not gonna take you home,” mariin niyang sabi. “Hangga’t hindi mo sinasabi ulit iyon.”

“Eh! Hindi ko nga kasi lalaki ’yon! Ano ka ba…”

“Oo nga’t hindi lalaki. May iba kang sinabi… tell me clearly,” he used his calm but dangerous voice.

“B-Basta!” oh God!

Kung kailangan kong maglakad mula rito hanggang condo, gagawin ko! Hindi ko lang masagot iyong mga tanong niya!

“Tell me about it, hm?” he gripped my wrist, and pulled me.

Ramdam ko ang galit niya. Ang pagkakahawak niya sa akin ay mahigpit, pero hindi naman nakakasakit.

“W-Wala nga,” naiiyak kong sabi.

Natatakot ako, okay! Hindi ko alam kung para sa kanya ba, para sa career niya, para sa mga bata, o para sa akin! Natatakot ako.

Ang tibok ng puso ko ay mas mabilis kaysa sa normal nitong bilis. Parang dumadagundong ang buong katawan ko dahil doon. I wanna rip my chest so I could throw my heart away for now. Damn it!

“So totoo pala iyon,” ang dilim ng boses niya ay mas lalong nagpanginig sa akin.

His breathing is so heavy. Rinig na rinig ko ang bawat hinga niya. Para bang pinipigilan niyang huwag magalit sa akin.

Tumingin siya sa daanan at binitawan ako. He rested his forehed on the steering wheel. Nakapikit, at kitang kita mo ang sakit at poot sa kanyang mukha.

May lumandas na luha mula sa aking mata. Agad ko iyong pinunasan. I suppressed a loud sob, at tinakpan ang aking bibig gamit ang dalawang kamay.

My chest hurt a lot. Para bang tinutusukan ng ilang libong punyal ang dibdib ko, at pinipiga ng marahas ang puso ko. Hindi na ako makahinga.

“I-I… I’m s-sorry…” marahang sabi ko, habang pinipigilan ang hikbi.

Nagulat ako sa isang hampas na iginawad niya sa manibela. My heart skipped a beat.

“Damn it, Djanne!” he growled. “Bakit? Bakit hindi mo sinabi?”

“I’m sorry,” ulit ko and this time, my voice broke.

“Sinasabi nila sa akin iyon. Nanatili akong bingi dahil gusto ko manggaling sa’yo,” mariin niyang sabi. “Pero hindi mo sinabi, bago ka umalis, Djanne! Kaya hindi ako naniwala! Dahil alam kong sasabihin mo sa akin iyon kung totoo…”

A sob escaped from my lips. Tuloy tuloy ang luha ko, at halos umurong na ang dila at hindi makapagsalita.

“Bakit, Djanne? Bakit mo tinago sa akin?” punong puno ng hinanakit ang boses niya. “Do you think I’m that bad? Huh? Na hindi ko man lang matatanggap ang sariling anak ko?”

“I’m sorry,” pag-uulit ko. “Hindi naman sa ganoon—”

“Then why did you hid it from me?!” he shouted.

Napapikit ako sa sobrang gulat at takot.

“Tell me, baby, do you think I won’t accept my child?” marahan niyang sabi.

Tumingin ako sa mga mata niya. It’s glassy. Isang pikit niya ay biglang tumulo ang luha sa kanyang pisngi. Halos mapasinghap ako sa sobrang pagsakit ng aking dibdib.

“Do you think that I can’t be a good father?” tanong pa ulit niya.

I swallowed a big bile in my throat. The burning effect of it stayed. Pinagsalikop ko ang aking kamay, at mahigpit na pinaghawak iyon.

“B-Bata pa ako noon… bata ka p-pa rin,” simula ko. “Magulo. At unexpected talaga ang nangyari. I promise, I was gonna tell you back then…”

Kinagat ko ang labi ko at tinignan siya. Nakatingin siya sa kalsada, ngunit alam kong nakikinig siya sa akin.

“But I was scared. For you… for your own career,” napalunok ako. “Nakita ko iyong interview sa iyo para sa radyo… you said you don’t want a child. That you weren’t ready… and I want your career to bloom, too… So I hid it from you. Kahit na alam kong may karapatan kang malaman iyon, dahil ikaw ang ama—”

“Fuck that!” he interrupted. “Sa tingin mo ba mas pipiliin ko ang career ko kay sa sa’yo?”

“O-Oo naman! I understand that… career is more important. For your own future,” paliwanag ko pa. “Kaya nga itinago ko dahil alam kong ikasisira mo iyon—”

“Kung papipiliin man ako, mas gugustuhin ko pang masira ang career ko kesa itago mo sa akin iyon!” he shouted. “Ang bata bata pa natin, oo. Pero sa tingin mo ba, tatakbuhan ko ang responsibilidad ko sa’yo?”

Tumulo na naman ang mga luha ko, at hindi nakasagot.

“Aakuin ko iyon, Djanne… buong-buo ko na tatanggapin,” his voice broke. “Kasi mahal na mahal kita… mahal na mahal, Djanne. Hinding hindi kita tatakbuhan. Tatanggapin ko iyan ng buong puso.”

Humikbi ako. Tinakpan ko ang aking mukha noong marealize ko ang mga pagkakamali ako. Putang ina. Ang sama sama ko!

“I’m so so s-sorry…” I said between my sobs. “I deprived you your own choice to take your responsibility or not. I-I’m so sorry. I’m a bad person!”

Sa lakas ng hikbi ko ay sumakit ang puso ko. Hindi ako makahinga ng maayos.

Lalo na noong hinapit ni Yuan ang aking katawan sa kanya. He hugged me tightly. My face was on his chest. Mahigpit din akong yumakap sa kanya.

“Djanne, stop crying, please,” he begged. “Baby… I’m sorry… you’re not a bad person.”

“I am,” my voice was muffled because my face is burried on his chest.

“No… you are not,” he refused. “Baby… stop crying please.”

We stayed like that for a moment. Hinahagod niya ang likod ko upang patahanin ako. Nang bumalik ako sa huwisyo ay tinanggal ko ang pagkakayakap sa kanya.

Huminga ako ng malalim, at umiiwas ng tingin sa kanya.

He did not talk, but he started the engine. Iuuwi na niya siguro ako.

Tumingin lang ako sa aming dinaraanan, at tahimik lang kami habang binabaybay ang kalsada. Hindi ko naman namalayan na narito na kami sa tapat ng hotel.

Hindi muna ako umalis.

Gusto ko siyang isama sa taas, at ipakilala sa mga bata…

Ang ilang segundo ng katahimikan ay binasag niya sa pamamagitan ng pagsasalita.

“Aren’t you gonna… introduce me to our kid?” marahang sabi niya.

Tumingin ako sa kanya. His eyes were glassy, and full of hope. Naghahantay siya sa sagot ko. I gulped.

“Kids,” pagtatama ko.

Nanlaki naman ang mga mata niya. “What are you saying?”

“They’re…” I sighed. “They’re twins. A boy, and a girl.”

“Fuck!” a smile slowly crept on his lips. “I have a super sperm, then…”

Tumawa ako, at lumabas sa kanyang kotse. Lumabas rin siya roon, at tumingin sa building ng condo.

“Tara?” I reached out my hand.

He glandly took it.

i felt completed

thirty eight

Hindi ko inaasahan na ngayong gabi ko ipakikilala sa mga bata ang kanilang ama. Well, to be honest, wala talaga akong plano kung paano ko i-introduce si Yuan sa kanila. They’re excited to see him. Kaya lang ay hindi natin alam kung ano ang magiging first impression nila.

Bumukas na ang pintuan ng elevator. Kanina pa niya hawak ang aking kamay pagpasok ng building, sa elevator, at hanggang ngayon. Kaya lang ay mas lalong humigpit ang kapit niya sa akin. Ramdam ko ang panlalamig ng kamay niya.

We stepped out of the elevator. Ramdam ko ang pagkakaiba ng aura niya.

I looked at him. “Okay ka lang?”

He looked at me, at kitang kita ko ang paggalaw ng adam’s apple niya. I smiled.

“Ninenerbyos ako,” he truthfully said. “Paano pala kung hindi ako ’yong ineexpect nilang maging tatay? Paano kung matakot sila sa akin? Paano kung hindi nila ako magustuhan? Paano k-”

Binitawan ko ang kanyang kamay at hinawakan ang magkabilang braso niya. Niyugyog ko siya upang hindi na makapagtanong pa, at saka tumawa.

“Hush, okay?” from his shoulder, I slid my hands down to his hands. “They will like you.”

“Paano mo naman nasabi ’yon? Hindi pa naman nila ako kilala,” he pouted like a child.

“Well, I described you to them as the most handsome, most gentleman, and my prince charming on the whole wide world,” pag-amin ko. “Isa pa, pinapakita ko rin naman ang picture mo sa kanila! They got some information about you!”

“Kahit na! Paano kung iba ang ugaling gusto nila?!” he’s really panicking!

Parang ngayon ko lang siya nakita ng ganito. Iyon bang nerbyos na nerbyos. Para siyang bibitayin dahil nagiging maputla na rin siya. Umiling ako at napatawa. I find it cute, somehow.

“You’ll be good. Just trust me, okay?” tinapik ko ang kanyang braso. “H’wag ka nang nerbyosin. Hindi ako sanay…”

“Ako rin…” he tightly hold my hand.

I chuckled. I equaled the strength of his hold, at saka ko siya hinatak padaan ng hallway. Damang dama ko ang bigat ng kanyang paglalakad.

Hatak-hatak ko pa rin siya hanggang sa makatapak kami sa harap ng pintuan ng condo. I felt his body stiffened, na para bang nagda-dalawang isip pumasok. Humarap muli ako sa kanya, at kinausap siya.

“Yuan,” I sighed. “Huwag ka nang matakot. I promise you, magugustuhan ka nila.” I tapped his shoulders. “Kaya tara na. Kanina pa naghihintay ang mga bata…”

He nodded like a child, waiting for next instruction. Hay, Yuan. Trenta anyos ka na, takot ka pa rin sa bata? Well, it’s kinda adorable, I guess.

I turned myself in front of the door, at kinapa ang aking susi sa clutch. Nang mahanap iyon ay kaagad kong pinasok sa susian at binuksan ang pinto.

Mula dito, rinig na rinig ko ang bukas na TV na mayroong nagpe-play na nursery rhymes. Pati ang mga boses ng bata na sumasabay roon. Halata mong sobrang sigla pa rin kahit na 10 PM na ng gabi. Pinainom yata ni Pia ng Enervon!

“Pasok ka…”

“After you…”

Tumango ako, at pumasok na roon. Ang clutch ko ay isinabit ko muna sa coat rack, at si Yuan naman ay sinarado ang pintuan. Tumingin ako sa kanya at tinanguan siya. He smiled nervously.

Dinungaw ko sila sa sala. Nagtatatalon ang dalawang bata roon sa may sofa, at si Pia naman ay nakaupo, pero nagsasayaw din. Magkahawak pa ang dalawang kamay ng kambal, while they’re jumping joyly on the sofa.

“Hey, sabi ko walang tatalon sa sofa, di ba?” bungad ko upang maramdaman nila ang presensya ko.

Napatingin sila sa akin, at halos kumaripas ng takbo papunta sa akin.

“Mama, I miss you po!”

“Ako din, Mama! Miss kita!”

I crouched so I can hug them. Pinaulanan ko ng mga halik ang mga pisngi nila and they giggled. How cute!

“Ay naku, Ma’am! Sinabihan ko ang mga ’yan, pero hindi nakikinig. Inusad ko pa nga po ang mabigat na coffee table para may espasyo sila sa sahig! Vinacuum ko pa ho ang carpet pero ang titigas ng ulo-” biglang naputol ang sumbong ni Pia tungkol sa mga bata, at nanlalaki ang mga matang nakatingin sa likod ko. “S-Sir…?”

I looked at my back, and I saw Yuan staring at our children, hindi makapaniwala. Tumingin muli ako kay Pia.

Tumingin siya ulit sa akin.

“Pia, pakipatay ang TV…” utos ko sa kanya. “At… doon ka muna sa kwarto mo. Mag-uusap lang kami.”

Hindi na sumagot si Pia, sa halip ay pinatay na ang TV, at nagkulong sa sariling kwarto.

Tumingin ako sa dalawang bata na kuryoso ang tingin kay Yuan. Bumalimg ang tingin ko sa kanya, at ganoon din ang ginagawad niyang tingin sa dalawa.

“Hello po!” bati ni Yennefer. “Sino po kayo?”

Napalunok si Yuan. Tumingin siya kay Yeshua na walang imik, at tinitignan lamang siya.

He slowly kneeled down to look closely at his own daughter. Kinagat ko ang labi ko upang pigilan ang sarili sa pag-iyak. My eyes watered quickly, pero tinitignan ko pa rin ang susunod niyang gagawin.

“I… I’m Yuan,” his voice was so gentle.

“Hello po, Tito Yuan!” Yennefer greeted, and hugged him around his neck.

Nakita ko ang paninigas ng katawan niya, at unti unti siyang sumungaw sa akin. Ngumiti ako sa kanya.

“Papa, Yennefer,” sabat ko. “P-Papa Yuan…”

Halos maiyak ako sa pagkakasabi noon. Yennefer looked at me intently, and Yeshua was dumbfounded. I bit my lips to suppress a sob. Lumuhod ako sa harapan ni Yeshua, at hinawakan ang maliliit niyang kamay.

“P-Papa?” Yeshua asked, without breaking his gaze.

“Oo, baby…” may tumulong luha sa aking pisngi, ngunit pinalis ko iyon.“Siya ang Papa niyo, Yenny… Yesh.”

Yeshua turned his gaze to Yuan.

Nagulat ako noong halos kumaripas ng takbo si Yeshua papunta sa direksyon ni Yuan. He hugged him so tight. Narinig ko ang iyak ng aking anak. I bit my lips hard.

“Papa, Papa!” he cried. “Ang tagal mo po magpakita…”

Si Yennefer naman ay nakisama sa yakap. Ang mga mata niya ay punong puno ng kinang, ngunit hindi umiiyak. She’s a tough girl, really.

Yuan equaled the hug between the kids. Narinig ko ang paghikbi niya, at ako naman ay halos mapasinghap sa sobrang kagalakan at fulfillment na nadarama. I never thought that this would turn out to be so emotional…

Pinupunasan ko ang aking mga luha, ng marinig ko ang boses ni Yuan.

“Si Mama naman ang yakapin natin? She’s crying too, oh,” his voice was so gentle.

Hindi na ako nakareact at tumakbo ang dalawa papunta sa akin. They hugged me tight. Sinuklian ko ang yakap nilang dalawa.

“I love you Yenny, Yesh… so much…” I cried.

The happiness overflowed inside me when two big arms enveloped us three.

I felt damn completed.

do you love me, baby?

this is it guys. djanne’s last POV. after nito, si yuan na. thank u po sa pagsuportaaa! i really appreciate every single bit of it.

thirty nine

Naramdaman ko ang mga bisig ni Yuan na yumakap sa akin mula sa likod. Ipinatong niya ang kanyang baba sa aking balikat, while his lips are touching my neck. Napapikit ako habang dinaramdam ang kilig.

We are here on the balcony. With gentle wind caressing my skin and my hair flows with every blow of it. Nagtatalo ang lamig ng simoy ng hangin, at ang mainit na katawan ni Yuan sa aking likod.

“H-Hindi ka pa uuwi?” I said, almost whisper to not break the moment between us.

Nakiliti ako noong maramdaman ulit ang kanyang labi sa aking leeg. This time, it was moving slowly. He’s like sucking my skin. I tilted my head on the other side para mas mahalikan niya iyon ng maayos. I miss him so much…

I felt his hot breath, bago siya nagsalita. “You think I’ll go?”

“Gabi na, e…” I said as I looked at the stars above us.

Naalala ko noon, under the same sky, tinanong ko kung virgin pa ba siya. I vaguely remember his angry and sour face at the same time. He said I’m too young for things like that.

Sus. Gusto niya lang namang siya ang makauna sa akin. At nangyari nga! Damn it.

Napatawa ako ng kaunti.

“What are you laughing about?” he asked.

“Wala,” I chuckled. “May naalala lang ako…”

“Sino naman?” tanong niya ulit.

Tumaas ang kilay ko sa tanong niya. “Sino kaagad? Hindi ba pwedeng ano?”

Tinanggal ko ang kanyang pagkakayakap, at humarap sa kanya. He locked me between both of his arms and the balustrade behind me. Ako naman ang yumakap sa kanya.

I am being clingy… but I can’t stop it. Parang gusto ko ay kayakap ko siya lagi. If not, katabi man lang…

“Sorry…” he gently said. “Damn. I should stop being a jelous man. It’s so childish…”

“Yeah,” I agreed. “Mabuti ’yan…” I chuckled.

“E ano bang naalala mo?” he emphasized the word “ano”.

“Wala,” pagtanggi ko sa pagkwento. “Just a little fragment.”

“Why won’t you tell me?”

“Because it’s just nothing, okay?” I smiled. “Nalihis na itong usapan natin sa kung saang direksyon… ano na? You going or not?”

“Pinaaalis mo na ba ako?” he said. “Ouch. Ngayon ko pa nga lang nakita ang mga anak ko… gusto ko mag-bonding muna kami.”

“Eh mga tulog na sila,” humiwalay ako sa kanya pero ang mga kamay ko ay nasa baywang pa. “Bukas na kayo makakapag-bonding…”

“Eh di tayo na lang,” he locked me in his arms again.

Ngumiti ako.

I tiptoed and kissed his lips. Marahan iyon at mabilis lamang. Ngunit naramdaman ko ang paninigas ng katawan niya. Even if it’s just a milli-second, I can feel the electronic waves that are flowing inside me. Ganoon pa rin talaga ang nararamdaman ko, kahit dati pa. Hindi man lang nawala. Sa tingin ko nga ay mas lalo pang lumala.

I hooked my arms around his nape, as I tiptoed and kiss him again. This time, mas matagal. I moved my lips so that he’ll respond. Naramdaman ko ang kanyang mga kamay na humawak sa aking baywang. The heat between us, and the coldness of the wind blowing contrasted.

“Damn… I miss you so, so much,” he said between our kisses.

Hindi ako sumagot. I deepened our kiss, at bago pa iyon mas lumalim ay tumigil na siya. Namumungay kong idinilat ang mga mata. Tumingin ako sa mga mata niya. He looks drunk because his eyes were glassy.

Nang bumaba ako sa pagkakatingkayad ay inipit niya ako. I wouldn’t mind it, pero naramdaman ko na naman iyong matigas kanina sa aking puson. Agad na napunta ang init sa aking mga pisngi. Oh my God!

“Y-Yuan…” hirap na sabi ko. “Lumayo ka nga… tinutusok mo ako…”

He burried his face on my neck, and I heard his muffled laugh. Hinampas ko ng hindi gaanong mabigat ang kanyang kanang braso. Nakahawak kasi ang kanang kamay ko sa dibdib niya upang ilayo siya.

“This is your fault,” mas lalo niya iyong idiniin sa akin, at mas lumakas ang tawa niya.

“Yuan!” I wanted to sound angry, but it turned out to be a curly tone. “Baka mabutas ang puson ko!”

Isa na namang tawa ang pinakawalan niya. Hinampas ko ulit ang kanyang braso, ngunit hindi siya nagpatinag roon.

Ilang minuto ang lumipas pero andoon pa rin ang tigas noon. Parang bakal! Minsam ay nararamdaman kong pumipintig… ako ang nahihiya!

“You know, when you left, I thought you’d come back with man,” he talked out of nowhere. “Akala ko may boyfriend ka na… you did not even bother to messaged me, or contacted me.”

“Sabi ko sa’yo, hindi ako magso-social media roon,” sagot ko naman. “At kahit gustong gusto kong buksan ang mga iyon, pinigilan ko ang sarili ko. I wanted to stay out of your life for a moment, para maibuhos mo ang atensyon mo sa trabaho…”

“Bakit mo ginawa iyon?” he asked.

“You said you wanted to bloom,” kinagat ko ang labi ko. “So I hid your children. Makakasagabal kami sa pag-usbong mo… at isa pa, mas gusto kong iyon lang ang binibigyan mo ng pansin, ang trabaho mo.”

“You think you and our children would be a burden to me?” he gently asked.

Nanggilid ang mga luha sa aking mga mata. Yumuko ako, at unti-unting tumango.

“Oo. At ayokong mangyari ’yon-”

“Baby, I’ll set aside anything just for you-”

“Kaya nga ayaw kong sabihin sa’yo noon na buntis ako. Kasi alam kong mahahati ang atensyon mo—or worse, sa akin lang lahat mapunta,” I pouted to prevent my little sob. “Gusto ko unahin mo muna ang trabaho mo noon…”

Huminga siya ng malalim.

He lift my chin, and looked at my face. Tumulo ang luha na kanina ko pa pinipigilan. He quickly removed it, at nakita ko ang mga mata niyang punong puno ng concern.

“Kaya kong pagsabayin ang trabaho at ang pagiging ama, Djanne. Alam ko ’yon sa sarili ko…” he said. “Akala mo ba na ang saya saya ko noong naging best ako sa field of work ko? Hindi, Djanne. Tandaan mo ’yan.”

Hindi ako nakasagot. Instead, a sob escaped from my lips. He caressed my face. Nakikita ko ang pamumungay ng mga mata niya.

“I want you beside me. Ikaw ang inspirasyon ko, Djanne,” garalgal na ang boses niya. “My days aren’t dark without you. But it felt so black and white. So bland. Na kahit anong pilit kong i-derive ang atensyon sa ibang bagay maliban sa trabaho, it always finds a loophole for me to remember you… Oras oras kitang naaalala. And I don’t even mind it.”

Humihikbi na ako ng malalakas. I burried my face to his chest. Naramdaman ko ang mahigpit niyang yakap sa akin.

“I missed you so fucking much, baby. I love you so fucking much,” he whispered. “Noong iniwan mo ako, parang nawala sa akin lahat. But I understand it. It’s for your own good… and for me, too…”

“Sorry,” iyon lang ang lumabas sa aking mga labi. “I’m sorry I left you…”

“Don’t be sorry. Naintindihan ko naman na kung bakit…” marahan niyang sabi.

Itinaas niya muli ang baba ko. Naramdaman ko ang paggalaw ng isang kamay niya sa likod niya habang ang isa naman ay nagsusuporta sa akin.

“Now that you’re here, I wanted to ask some questions,” he said.

Tumango lamang ako bilang sagot.

“Do you want me?”

“O-Oo naman…”

“Then, should we go to bed?” makahulugang sabi niya.

Hinampas ko ng marahan ang kanyang braso. “Baliw ka. Matutulog tayo pero hindi mag… aano.”

He chuckled.

“I’m kidding, that’s not what I wanted to ask.”

“Eh ano?”

“Hmm, answer me truthfully okay? I’ve never heard you say this,” mabagal niyang sabi. “Tell me, do you love me, baby?”

I stiffened.

Oo nga. Kailan ko nga ba sinabing mahal ko siya?

“Oo…” bulong ko.

“Ano?”

“Oo,” I pouted.

“I can’t hear it, baby. Mahal mo ba talaga ako?”

Naiirita ko siyang tinignan. “Oo nga! Ang bingengot mo naman, Yuan! I love you, okay? I love you so damn much! Mahal na mahal kita, noon pa! Do you think that i’ll give myself to you if I’m not in love with you? Ikaw na ang may sabi sa akin noon: “dO nOt GiVe YoUrSeLf To SoMeOnE yOu DoN’t EvEn LiKe,” or something like that-“

I mocked him.

Napatigil ako sa lintanya ko noong inilabas niya ang bagay na tinatago niya sa kanyang likuran. My jaw literally fell on the floor.

The moonlight shined upon the thing, causing it to bling. Nakakabulag ang mga dyamanteng naroon.

A frigging ring!

Tumingin ako sa mukha niya, gulat na gulat.

“Marry me, then,” the sexy grin showed on his face.

yuan alejandrino larrazabal

this is the endddddd huhuhu </3 thank u

forty

I met her when she was eight years old. So young, wearing her baby pink dress and holding her tiny teddy bear. Ang brownish na may pagka-blonde na buhok niya ay naka-clip sa likod, making her face more clean and classy.

Ang Mommy ko ang dahilan kung bakit sila nanditong pamilya. Ang pamilya ng mga Arcilla. Tita Djanna is her best friend, kaya naman gusto niya kahit ngayong summer ay dito mamalagi ang pamilya.

I looked at her intently. Mabagal ang kilos at pinong-pino.

Napatingin naman ako sa kapatid ko na sumasalubong sa kanya.

“Ako si Ylona Alejandrea! Welcome sa rest house namin! Ano namang pangalan mo?” si Ylly, ang nakababata kong kapatid ang unang bumati.

“Ako si Djaneira Anne! But you can call me Djanne. Ang ganda rito sa bahay niyo!” sagot naman niya, at inikot muli ang paningin sa buong bahay.

Hindi ako nagpakilala. Hindi naman na siguro kailangan dahil hindi naman ako nagkakaibigan ng bata. I fucking hate kids. Maiingay, malilikot, at minsa’y marurungis pa! Ganoong-ganoon si Ylly noon bata… tsk.

I sipped on my coffee as I watched them. Pinapakilala niya ang teddy bear niya kay Ylly. It’s name was Daniel. Kasi crush niya daw si Daniel Padilla.

Tsk.

Ang batang ito, walong taon pa lang ay alam na ang salitang crush. Ganoon ba ang tinuturo sa school nila?

Hindi ko na sana sila papansinin pa, at magfo-focus na lamang ako sa paglalaro sa aking telepono, ngunit siya ang gumawa ng paraan upang magkakilala kami.

Gulat ko siyang tinignan noon hinawakan niya ang kanang paa ko na nakataas sa may kaliwang hita. Naka-half de quattro kasi ako. She’s like telling me that she wants to introduce herself. Ibinaba niya ang kanyang kamay at ngumiti.

“Hello! Anong pangalan mo po?” she asked. “Hindi ka po nagpakilala kanina…”

Napakurap-kurap ako sa sinabi niya. Kailangan ko bang magpakilala sa kanya?

“Sorry,” panimula ko. “My name is Yuan…”

Tinignan niya ako. “Yuan… ngayon lang ako nakarinig noon! May kaklase kasi akong kapangalan ni Ylona e… Yuan? Cool name.”

Kumunot ang noo ko ng kaunti. Cool name? E wala ngang ka-ganda ganda ’yon.

“My name’s Djanne,” she reached out her hand.

“Nice to meet you, Djanne…” I said as I took her hand.                                  Pinangako ko sa sarili ko dati na susumpa ko lahat ng bata. Ayoko sa kanila, e. Mga bubwit.

Pero ngayon, parang may hindi naman pala makulit na bata. Ngayon lang ako naka-encounter ng batang ganito. She’s an exception. Halos ibang iba sa mga batang kilala ko. Sure, she plays a lot. But she’s not bothering anyone just to play with her.

At her almost a month stay here, kinakausap niya naman ako. Siya ang nagsisimula ng topic. At ako, nakikinig lamang. While she’s talking about her dolls and etcetera, I’m looking at her pretty face.                                 Third summer with her and her family. Habang nasa hapag ay nagku-kwentuhan si Mommy at Tita Djanna.

“Lumalaki na si Djanne, ah!” sabay sipat ni Mommy sa bata.

Tumingin din ako.

Oo nga. Wearing her t-shirt and a skirt, with her french curled hair, she looks older that a ten year old kid. Nginitian niya si Mommy.

“Ay nako, Andrea! Andaming uwing tsokolate galing sa mga boys sa classroom nila! Grade four pa lang ay iyon na ang mga inaatupag!” Tuta laughed.

Putangina. A ten year old kid, maraming manliligaw? Fuck that,! Dapat ay pag-aaral lamang ang ginagawa niya sa mga panahong ito! Hindi ang mga manliligaw niya!

Later that day, bago mag gabi, pumunta ako sa mga kaibigan ko. Ilang oras lang ako roon, at umuwi na rin dahil bagot. Nadatnan ko si Djanne na nasa labas ng malaking pintuan ng aming rest house. Kumunot ang noo ko.

“Bakit hindi ka pumasok sa loob?”

“Hinahantay kasi kita…”

“Bakit naman?” kunot ang noo na tanong ko.

“Eh kasi sabi ni Ylly may girlfriend ka daw!” inis niyang sabi. “Bakit hindi mo ipinakilala sa akin? Hindi siguro maganda, ’no?”

I looked at her with shock all over my face.

The fuck is she saying?

“Ako kahit bata pa ay maganda na! Baka talo ko pa ang girlfriend mo!” she looked so angry. “Ipakilala mo nga sa akin ’yan! Nakakainis ka! Ang bata bata mo pa may girlfriend ka na.”

“I’m at the legal age-”

“Kahit na! Nakakainis!” tumayo siya roon.

Ano bang pinuputok nitong batang ’to?

Kahit ganoon ay nagawa ko pang mangiti. She’s like a little monster kapag nagagalit. Scary and cute.

“Teka lang,” hinawakan ko ang kanyang braso. “Galing ako sa mga kaibigan ko-”

“Sinungaling ka! Si Ylly na ang may sabi!” nagulat ako noong may tumulo na luha sa kanyang mga mata.

That scene was played on my head noong fifteenth birthday niya.

Sa amin na siya nakatira. Late ko nang nalaman na namatay pala sila Tito at Tita. And she can’t be alone right that time. She was so, so young.

“Bakit ka nandito? Dapat ay hindi ka na pumunta! Baka naistorbo ko pa ang isa’t kalahating araw na date niyo ng girlfriend mo!” galit niyang sabi.

Anong sinasabi niya? I went to Manila to buy her a gift. Anong girlfriend?

“What are you saying? Pumunta ako ng Maynila—”

“Oo! Kasi nag-roadtrip kayo ng girlfriend mo! You probably fucked her in that car of yours, too!”

“Wala akong girlfriend-”

“Sinungaling ka! Sinungaling ka!”

I don’t know how to handle her properly. Pero napaamo ko naman siya.

That was so scary. Akala ko ay magagalit siya sa aking ng tuloy tuloy.

That night, I realized too na totoo nga ang sinasabi ng mga kaibigan ko sa akin. Baka nga may gusto ako kay Djanne…

“Tol, ang bata non!” si Chesther iyon.

“Oo nga, gago ka! walong taon agwat niyo,” si Zephyr naman.

“Tangina, tol. Pedo ka na,” tumawa si Hex.

“Shut up,” pagalit ko siyang tinignan. “Ikaw nga, nilalandi mo iyong batang kapatid ni Jam, e.”

Biglang namula ang mukha nitong gago. Tangina mo, ah, ano ka ngayon?!

Lalo ko iyong napagtanto noong nakaramdam ako ng selos sa pagbibigay niya noong number niya roon sa lalaki. Crush niya iyon, at balita ko’y crush din siya. Ano, magiging sila na ba? Grade 10 pa lang ay malandi na itong lalaki! Lakas ng loob humingi ng numero, e totoy pa lang naman! Patuli ka muna, boy.

Hindi ko pinansin si Djanne sa kotse. Halatang gusto niya akong kausapin, pero hindi na niya ginawa dahil alam niyang maiinis ako.

That same day, kalagitnaan ng gabi ay kumatok siya sa kwarto ko. Ilang beses rin iyon. Balak ko ngang huwag buksan, e. Ang kaso ay naawa ako.

“Why are you here? Bakit… di ka pa natutulog?”

“Uhm,” kinagat niya ang kanyang labi.

Tangina. Huwag. Baka ako ang kumagat niyan…

“Ah. I get it. Text mate na kayo?” mabilis kong sabi upang bigyan ang sarili ko ng rason upang magalit muli.

Kumunot ang noo niya.

“H-Huh? Hindi,” umiling siya ng mabilis.

“E bakit ka nga nandito?”

“Kasi… magso-sorry ako?” kinagat niya muli ang labi niya.

Fucking torture.

Umiyak siya sa harapan ko noon. At ako naman ay hindi magkamayaw sa pag-alo sa kanya. I made her cry—again. For fuck’s sake, ang sama ko!

Paano pa kapag naging… mag-boyfriend at girlfriend kami?

Tsk. Asa.

And then biglang may umusbong nga na pag-asa sa akin!

She kissed me. She initiated it. Parang gusto kong magwala at mag-party kasama si Hex. Punyeta, tama nga ang gago! Lintek.

Pinapasok ko na siya sa kwarto dahil baka ako pa ang manghalik sa kanya. Baka hindi kayanin ng pagiging bata niya…

End ng school year ko. Ga-graduate na ako! Sa hinaba haba ng panahon, sa wakas!

Ngunit naghahalo rin ang emosyon sa akin. Pinaghalong saya at inis.

Masaya ako na makakapagtapos na ng pag-aaral. Ngunit naiinis rin sapagkat hindi ko na makikita pa kung sino ang poporma sa kanya!

Isang buwan na lang iyon. Binuhos ko sa paggawa ng thesis. Hindi ko na masyadong nakakausap si Djanne dahil busy nga ako, at alam kong busy din siya sa kanyang finals.

Nang natapos ang delubyong iyon, agad ko siyang kinausap. Ngunit iba ang nangyari.

“Don’t touch me, you dirty old man,” punong-puno ng disgusto ang pagkakasabi niya.

“A-Anong sinasabi mo?” naguguluhan kong tanong.

Anong ginawa ko? Bakit bigla siyang nagalit sa akin?

Tumayo siya sa pagkakaupo, at dinuro-duro ako.

“Aalis ka na bukas, hindi ba? Sana ay hindi na kita makita. Sana ay huwag ka ng bumalik, you liar!”

Ang sakit.

Hindi ko alam na masakit pala ang tinataboy. Akala ko ay hindi ko mararanasan ang ganoon. Pero mali ako.

Two long years. Hindi niya ako pinapansin.

Kung uuwi naman ako sa bahay, laging wala siya.

Sa dalawang taon na ’yun, she learned how to flirt. Ilan ang naging boyfriend niya in span of two years. Kada buwan o dalawa ay nagpapalit.

Isang uwi ko ay natyempuhan ko siyang papasok ng bahay. The shock was all over her face.

She changed. Hindi na ito ang Djanne na nakilala ko at minahal ko.

But that doesn’t mean na nawala ni kaunti ang pagmamahal ko sa kanya. It ignited more. Parang apoy na binuhusan ng gasul.

It makes me wanna tame her.

She forgave me after the night we united our bodies. Iyon ay 17th birthday niya.

She’s a fucking minor! Paano ko nagawang gawin sa kanya iyon? Anak ng puta naman, Yuan! Hindi ka nag-iisip… you fucking ruined her!

Sa lagay na iyon, mas gusto ko pa siyang mapasa akin lalo. Ako ang una niya, ako rin ang magiging huli niya.

Bumisita ulit ako sa bahay isang buwan ang nakalipas. Grabe, nakayanan ko ang tawag at texts lang na ginagawa namin.

Kesa naman sa wala, hindi ba?

“Miss na miss kita, Yuan,” naiiyak niyang sabi. “Kasi naman, ang layo layo ng trabaho mo! Nawawalan ka tuloy ng time para sa’kin.”

Nangiti ako ng kaunti.

Damn! My baby’s being possessive… I like her more that way…

Ang saya na sana noong usapan namin, kaya lang kalaunan ay napalitan ng kalungkutan.

Aalis siya.

Iiwan niya ako.

She’s going to New York to study. Alam kong para sa ikauunlad niya iyon, pero hindi ko naiwasang maging selfish.

Paano naman ako? Paano kami?

Fuck! I never thought this would happen. Na iiwan niya ako.

“Look at me,” ibinaling ko ang ulo niya paharap sa akin. “I love you, okay? I fucking love you. I won’t find another girl. I’m yours to keep, not anybody… yours only.”

I gave her my one last kiss.

That is five years. Malay ko ba, baka makahanap siya ng bago… iyong kaedad niya.

May pumutok na balita sa kanya, ilang buwan lang ang nakalipas.

“Alam niyo ba, kaya raw nagpunta ng New York si Djanne kasi buntis?!”

“Talaga ba?”

“Oo! Sinabi ng pinsan ko ’yan! Nakita daw niya, medyo malaki na ang tiyan!”

Hindi ako naniwala.

Ayokong maniwala.

Fuck, really, Djanne? Ilang buwan lang ay nakahanap ka na ng ibang lalaki na bubuntis sa’yo?

Pilit kong tinanggal sa isip ko iyon.

Alam kong hindi ganoon kababaw ang pagmamahal ni Djanne sa akin. Alam kong hindi niya ako ipagpapalit kaagad.

At kung totoo man ang balita… sana iwan siya noong lalaking nakabuntis sa kanya.

Ako ang aako ng responsibilidad nong gagong ’yon.

Maghihintay ako, Djanne. Babalik ka. Hindi lang sa Pinas, pero pati sa bisig ko.                                                  Tumunog ang cellphone ko. Ilang beses din. Napatingin naman ako kung nasa’n nakalagay iyon. Nasa nightstand lang kaya kinuha ko.

“Sino ’yan?” tanong ni Djanne.

Tumingin ako sa mukha niya.

Ang ganda ganda talaga ng asawa ko. Damn, I’m a lucky guy!

Inipit ko ang kanyang magulong buhok sa likod ng kanyang tainga.

Kakatapos lang namin gumawa ng anak. Nagbabaka sakaling masundan pa ang kambal namin. Napangisi ako.

“Wala. Iyong sekretarya ko lang,” sabi ko.

“Hmp! Baka babae mo ’yan. Ilang text ang ginawa, oh! Sunod sunod pa,” she pouted.

“Totoo. Promise,” ipinakita ko sa kanya ang screen. “Ang selosa naman ng baby ko… gawa ulit tayo?”

I grinned.

Nakita ko ang pamumula ng kanyang mga pisngi. Hinampas niya ang aking dibdib ng mahina.

Ang kyut niya kapag nagagalit. She looks like a monster, cute and scary.

“Tarantado!” she said. “Kakaano lang natin… di ka pa ba pagod?”

“Hindi pa, e…”

“Ano ba ’yan! Ang hirap mo namang i-satisfy!” inis na sabi niya.

I am satisfied, Djanne. But I can’t get enough of you.

“I love you,” bulong ko sa kanya.

Unti unti niyang idinikit ang kanyang mukha sa dibdib ko. Kasama iyon ng kanyang kaliwang kamay. I felt the electric waves in every single strand of my nerves. Siya lang ang nakakagawa noon sa akin. Ang patayuin ang mga balahibo ko kahit n tanging hawak lang ang ginagawa niya.

Nag-reflect ang sinag na nanggagaling sa papasikat na araw sa kanyang dalawang magkasunod na singsing. Iyong engagement ring niya, at ang wedding ring.

“I love you too…” she whispered.

“Tara, gawa ulit tayo,” aya ko ulit sa kanya, baka maka-score ulit.

“Che!” pa-ismid niyang sabi. “Baka gising na ang mga bata…”

I looked at her with my burning love and passion.

She’s so brave. Nagawa niyang palakihin ng maayos ang kambal namin. I’m fucking proud of her.

I love her so much.

I will love you till the end of time, Djaneira Anne Arcilla-Larrazabal. Tandaan mo ’yan.

You are mine. You own me. You claimed me.

And now, I got you too…

My little monster.

</daddy’s little monster>

daddy’s little monster

thank u po sa mga sumuporta sa storya kong ito! salamat po sa pagsubaybay at walang sawang pagbabasa nito! salamat din po sa encouraging comments!!!

may last installment pa po sa first batch ng daddy series! ito po ay:

when my daddy gets angry ♡

sana po ay suportahan niyo rin iyon! maraming salamat po ulit!!! magkita kita po tayo roon.