AZIEL-RIGG FABRE

This book is a work of fiction . Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblace to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved . No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© 2021

Date started: November 8, 2021- August 2, 2022 Status: COMPLETED

PROLOGUE

Prologue

Pinagpipisil ko ang kamay ko upang mabaling doon ang atensyon ko at di sa  kaba at takot na nararamdaman ko ngayon. Di ako makatingin ng deritso sa taong kaharap ko ngayon. Di man ako nakatingin sa kanya pero iyong titig niya na para akong ginagawan ng butas. Ramdam na ramdam ko. Hindi ko rin naman alam kung bakit ako kinakabahan ng ganito.

Napapalunok ako ng malalim. Nanlamig din ang kamay ko at pinagpapawisan pa ng husto dahil sa nararamdaman kong kaba at takot.

Ilang minuto pa naman ang lumilipas bago kami umupo ni Papa dito pero parang oras na ang lumipas para sa akin. Si Papa lang at ang ama nang lalaking kaharap ko na si Aziel ang nag-uusap. Kapwa kaming dalawa ay di nag-iimikan.

Of course, wala naman sigurong tao sa bansa ang di kilala ang nag-iisang anak at tagapagmana ni Mr. Fabre na si Aziel Fabre. He is a businessman and a model kaya sikat na sikat.

“So, this is your youngest son, Gideon?” Mayamaya ay tanong ni Mr. Fabre kay Papa. Nakita ko ang paggalaw ng panga ni Aziel. Ni-hindi ko alam kung bakit ang sama ng tingin sa akin ni Aziel. Yes, he may be don’t know my existence pero ako kilala ko siya. Kilalang-kilala ko kasi isa ako sa humahanga sa kanya.

“Ah, yes. We talked a lot that I forgot to introduce my son.” ani Papa.

Napaigtad ako nang biglang dumapo ang kamay ni Papa sa balikat ko at pinisil niya iyon.

“Senior Fabre, this is my youngest son Debie.” pagpapakilala ni Papa pero ang ulo ko ay nanatiling nakayuko. “Umayos ka Debie. Wag mo akong ipahiya sa harap ni Senior.” bulong ni Papa sa akin.

Napalunok ako at tumango kay Papa. Inangat ko ang ulo ko at tumingin doon sa Senior, kay Senior Fabre na matanda na at kitang-kita na ang puti nitong buhok. Sa kabila noon ay nakikita ko pa rin ang kakisigan ni Senior Fabre. Ngumiti ang Senior sa akin kaya matipid akong ngumiti at yumuko.

“M-magandang gabi po, Senior.” pagbati ko.

“Such a fine and pretty man. Anyway, don’t call me Senior, Debie. Just call me Tito or might call me Daddy.” ani nang Senior na kinagulat ko.

“He got his features from his mother, Senior.” Parang nagmamalaking saad ni Papa kay Senior. Pero ang utak ko ay nanatili pa rin sa sinabi ni Senior Fabre sa akin. Bakit nagsasabi siya ng ganoon sa akin?

“Don’t get me wrong if I say you are a pretty man, hmm, Debie?” ani ng Senior.

Tipid ulit akong ngumiti at tumango.

Hindi ko naman sinasadyang mahagip ng mata ko si Aziel na madilim ang matang nakatingin sa akin. Ayaw kong tumitig sa mata niya pero para hinihila nang mata niyang kulay abo ang mata ko. Malalim ang kanyang mata na may pagkasingkit ng konti, matangos ang ilong at maputi ang kulay ng balat niya. Dahil sa kanyang kulay umaangat ang kulay ng labi niyang mapupula.

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na makaharap ko ng personal si Aziel. Akala ko sa mga magazine o sa mga poster ko lang siya makikita at akala ko ay sa mga pictures lang mapupula ang labi niya dahil sa make-up at photoshop. Ngunit sa personal ay mas guwapo pala siya at nakaka-intimidate siya tingnan. Sa mga magazine na nakikita ko bihira lang siya ngumiti o mabuting sabihin ko na lang na di siya ngumingiti sa camera pero iyon ang asset niya. Dahil doon marami ang nahuhumaling sa kanya at umi-idolo. Kaya nga isa na rin ako doon pero palihim lang.

Bumaba ang mata ko sa leeg niya na tumataas-baba ang kanyang Adam’s Apple. Muling bumalik ang mata ko sa kanyang mukha at napaiwas ako ng tingin sa kanya dahil sa tingin niya sa akin. Para niya talaga akong pinapatay sa mga titig niya.

Sa mga interview ay halata naman ang kasupladuhan ng mukha pero di ko naman aakalain na ganito siya kalala. Na para na niya akong pinapatay sa titig niya.

“Oh, right. Debie meet my son, Aziel.”

Napatingin ako kay Senior bago kay… Aziel. Tipid ang tango na binigay ni Aziel sa akin at di pa rin nagbabago ang ekspresyon ng mukha niya. Kaya tinanguan ko rin siya.

I’ve never know na sa ganitong paraan ko makikilala si Aziel, ang taong hinahangaan ko ng lubos.

Nagpasalamat ako nang dumating ang main course namin at lahat ng atensyon namin ay nabaling sa pagkain. Hindi ko kasi alam ang gagawin ko at sasabihin ko.

Nang matapos namin ang aming main course. Nagpunas ako sa bibig ko gamit ang table napkin at sumipsip sa wine.

“Mr. Trazon, does your son know already why we are here?” tanong ni Senior Fabre kay Papa.

Tumawa si Papa. “Oo naman, Senior.”

Napatingin ako kay Papa nang may pagtatanong. Wala naman kasi siyang binanggit sa akin na kahit ano. Ang sabi niya lang sa akin nang umalis kami sa bahay ay may dinner daw siya kasama ang kaibigan niya at isasama niya ako. Hindi ako laging inaaya ni Papa sa mga ganito kaya noong sinabi niya sa akin na isasama niya ako ay lubos akong matuwa.

Gusto kong kilabitin si Papa at tanungin kung ano ba talaga ang sadya namin dito. Pero kung ano man iyong sadya namin dito kinakabahan ako sa di ko malaman na dahilan.

“That’s good to hear.” si Senior. “So you both know that you are here because you are bound to marry each other. And take this time to get to know to each other.” masayang anunsyo ni Senior Fabre na kinalaki ng mata ko. Nagusot ko ang suot kong slacks.

Lumaki ang mata ko dahil sa sinabi ni Senior Fabre. Tututol na sana ako. Handa na sana akong tumayo at umalma sa kanyang inanunsyo nang hawakan ni Papa ang kamay ko sa ilalim ng mesa.

Tumingin ako kay Papa ng may pagtatanong, pagtataka, at pag-aalma.

“Wag mo akong ipapahiya, Debie. Kahiya-hiya ka na nga sa pangalan ko. Idadagdag mo pa ba ito? Kung ayaw mong masaktan susunod sa gusto ko. Kung sasabihin kong magpapakasal ka. Magpapakasal ka.” bulong ni Papa sa akin nang may diin. Ang pagkakahawak niya rin sa kamay ko ay humigpit.

Alam na alam ko kung ano ang tinutukoy na Papa Gideon na kahiya-hiya. Pero bakit niya sa akin binubunton ang pagkakamali niya? Wala akong kasalan. Siya ang may kasalanan pero bakit ako pinaparusahan niya ng ganito?

“Pero Pa… ano pong ikakasal? Bakit niyo po ako ipapakasal sa isang lalaki? Pa, ayaw ko po.” Pakiusap ko kay Papa pero hinigpitan niya lang ang pagkakahawak sa kamay ko hanggang sa napakislot ako sa diin n’on.

“Is everything alright?” sa tanong ni Senior Fabre na nagpabitiw doon sa pagkakahawak ni Papa sa kamay ko.

Bumaling si Papa sa Senior at napatayo naman ako sa gulat ng biglang masagi ng kamay ko ang wine glass at natumba iyon saka natapon ang maliit na laman n’on.

“Damn.” rinig kong mura ni Papa.

“Debie, are you okay? Nabasa ka ba?” tanong ng Senior sa akin.

Yumuko ako sa kanina at sumambit, “M-magc-cr lang po ako.” paalam ko at tinalikuran sila doon.

Agad akong pumasok sa male restroom at nahabol ko ang hininga ko at pumunta doon sa may handwashing. Tiningnan ko ang mukha ko sa salamin na namumutla at pinagpapawisan.

Binuksan ko ang gripo saka naghilamos. Pagkatapos king maghilamos ay napahawak ako sa sink ng mahigpit.

Di ko lubos maisip na ako. Ikakasal sa isang lalaki? Pwede ba iyon? Saka bakit ako ipapakasal ni Papa doon? Saka iyong lalaki, si Aziel pumayag siya dito? Bakit kanina di siya nagreklamo? O umalma man lang sa sinabi ng ama niya? Ibig ba sabihin n’on alam na niya ito?

Hinahangaan ko si Aziel pero di naman iyon umabot sa punto na gusto ko siyang pakasalan. At anong kahibangan ito? Lalaki ikakasal sa kapwa lalaki? Anong mapapala nila dito? Saka, meron bang ganito? Pwede ba ito? O kami lang ang ganito?

Bumuntonghininga ako at kumuha ng tissue saka nagpunas sa mukha ko at kamay. Lalabas na sana ako ng banyo ng biglang bumukas ang pintuan at pumasok si Aziel doon. Pabagsak niyang sinara ang pintuan ng CR at narinig ko ang pag-lock niya doon.

Di ko namalayan na napaatras ako nang maglakad patungo sa akin si Aziel na nandidilim ang paningin.

“Why didn’t you complain about the damn marriage, huh.” sulubong niya sa akin.

Ang ugat sa leeg ni Aziel ay halos sumabog na sa pagpipigil niya. Sa nanlilisik niyang mata ay parang gusto na niya akong tisirin at ibaon dito sa kinatatayuan ko.

Napakurap-kurap ako sa sinabi niya. “A-anong… A… ziel. Kung ayaw mo dapat ay nagreklamo ka rin-”

“If only you did. I will too. Only if you complain, I will got your back but didn’t! You just fucking stare at them and do nothing!”

Napamaang ako. Di ako makapaniwala na ang sama-sama ng ugali ng taong hinahangaan ko. Di ako makapaniwala na humanga ako sa isang tao na ang kitid ng utak. Di ba niya ako nakita kanina? Di ba niya naramdaman ang pagkagulat, bigla, at pagkalito ko? Alam ko na naman na malamig na talaga tingnan ang mukha niya sa TV pero di ko aakalain na ang babaw niyang mag-isip. Parang sarili lang niya ang iniisip niya!

“Aziel, kung ayaw mo bakit di ka nga magreklamo at pinigilan ang ama mo. Siguro gusto mo rin ito!” sigaw ko sa kanya.

Napapikit ako ng inangat niya ang kamay niya. Akala ko ay sasampalin na niya ako sa pagsigaw ko sa kanya pero walang kamay na dumating sa mukha ko.

Binuka ko ang mata ko at nakita kong kinuyom ni Aziel ang kamay niya. Humakbang siya papalapit sa akin at ako naman ay napapaatras hanggang sa ma-corner niya ako sa sink.

Doon sa sink dumapo ang kamao niya.

“Huh? Do you really think I like this fucking thing?! I’m not ready to settle down. I’m not ready to settle down with a woman. What more if a man? Dammit!” He mocked me.

“Azie-”

“Go back there and tell them that you don’t want this.” utos niya sa akin. Bawat salita niya niya ay may halong diin.

Magsasalita na sana ako sa kanya nang bigla kong maalala ang sinabi ni Papa sa akin. Nahila ko ang dila ko sa sasabihin ko sana.

“What now?” aniya.

“D-di ko kaya.”

“Ridiculous! So you want to marry me?!” sarkastiko niyang sigaw sa akin.

“K-kung iyon ang gusto nila Papa… wala akong magagawa dyaan, Aziel.”

“Bullshit!” napahilamos na lang si Aziel sa kanyang mukha at napasuntok sa sink sa likod ko. “Fuck. Fuck. Fuck.” Mura niya habang sumusuntok doon sa sink.

Ilang saglit pa ay biglang hinawakan ni Aziel ang magkabilang balikat ko ng sobrang higpit. Nanlaki ang mata ko sa ginawa niya saka napangiwi. Halos madurog ang balikat ko sa pagkakahawak niya.

“A-aziel…”

“You. You will fucking regret this.”

CHAPTER 1

Chapter 1

Debie Pov

Halos kaladkarin ako ni Papa papasok ng bahay namin. Akala ko ay hihiwalay na ang braso ko sa katawan ko nang hatakin ako ni Papa palabas ng sasakyan niya kanina. Pagkasara ng malaking main door namin na kulay tsokolate at fully furnished. Marahas na binitawan ni Papa ang braso ko at sa lakas n’on ay nadapa ako sa sahig namin.

Kinagat ko ang labi ko pinagilan ang namumuong luha na namumuo sa sulok ng mata ko. Sobrang sakit ng dibdib ko na tumama diretso sa sahig. Tapos ang braso ko naman ay nangangalay dahil sa pagkakahawak n’on ni Papa.

Gamit ang isa kong kamay ay naiangat ko ang katawan ko. Pagtingin ko doon sa living area namin. Nakita ko ang dalawa kong kapatid—kapatid sa ama. Tapos ay nandodoon din si Tita Mikee, ang asawa na legal ni Papa. Na prente lang na nakaupo at nakatutok na naman sa kuko niya na bagong pagawa. Halatang-halata kay Tita Mikee na wala siyang pakialam sa nangyayari sa paligid niya. Halata na wala siyang paki sa akin. Syempre, anak ako sa kabit ng asawa niya kaya, bakit niya ako kakaawaan? Isa-isa kong tiningnan ang dalawa kong kapatid na puro lalaki pero walang ginawa upang tulungan ako.

Nakatayo silang dalawa pero di naman gumagalaw. Nakatingin lang sila sa akin kung paano ako saktan at pagbuhatan ng kamay ni Papa. Alam ko naman na sampid lang ako dito sa pamamahay nila pero may dugo pa rin na nanalaytay sa ugat namin na pareho. Pareho kami ng ama at magkaiba lang kami ng ina.

“Ano Debie! Ipapahiya mo pa ako doon kay Mr. Fabre at sa anak niya?! Ano ipapakita mo sa kanila na inaapi ka sa bahay na ito?!” malakas na sigaw ni Papa at halos makarating ang boses niya sa bawat sulok ng bahay.

Lumunok ako at tumayo. Iniinda ko ang sakit ng dibdib at braso ko. Masakit ang dibdib ko physically and mentally. Hindi ko kasi lubos maisip na magagawa ito sa akin ng ama ko. Kahit naman siguro anak niya ako sa kabit niya. May awa naman siguro siya sa anak niya, diba? Nananalaytay sa akin ang kanyang dugo pero bakit ganito ang turing niya sa akin. Bakit niya ako sinasaktan? Bakit ako? Bakit ako lang ang sinasaktan niya? Bakit iyong ibang mga kapatid ko di niya mapagbuhatan ng kamay?

Naaalala ko pa noong nasira ni Kuya Rowan ang sasakyan niya dahil nabunggo ito sa poste pero di siya nagalit. Naalala ko pa noong pinatawag sila ni Tita Mikee sa presinto dahil may nakuhang ecstacy sa bulsa ni Kuya Damian pero di siya nagalit. Pero ako… ako na nagluto lang at nasunog ang niluluto ko. Binugbog niya ako at gaya ng laging nangyayari tulad ngayon. Nakatitig lang sa akin ang mga kapatid ko. Walang imik at walang ginagawa.

Masakit at mahirap. Sobrang hirap pero pilit kong kinakaya kasi para sa Mama ko. Para sa Mama ko na kabit ni Papa Gideon. Kaya ko kinakaya at tinitiis ang lahat ng ito. Nasa isang mental hospital kasi si Mama ngayon. Nabaliw kasi si Mama at doon lang siya maalagaan ng mabuti pero wala naman akong pera dahil wala akong trabaho at bata pa ako. Labing-siyam na taong gulang pa lang ako at noong nabaliw si Mama 16 ako noon kaya sinubukan kong humingi ng tulong sa ama ko at ito ang naging kapalit ng pagtulong niya sa akin at sa Mama Sarah ko.

“P-papa ayaw ko po. A-ayaw ko pong magpakasal sa isang lalaki Papa. M-maawa naman po k-kayo sa akin. Ayaw ko po n’on Papa. Gagawin k-ko po ang lahat ng gusto mo P-papa pero wag naman po ang m-magpakasal sa isang lalaki Pa.” pakikiusap ko kay Papa. Kahit na ano pang panghanga ko kay Aziel di ko naman siya gustong pakasalan. Di iyon sumagi sa isip ko kahit na isang beses.

Napapikit si Papa sa mata niya at malalaki ang hakbang na ginawa upang malapitan ako at dinakmal ang braso ko pataas sa sobrang higpit na paraan. Umaangat ang paa ko sa sahig. Ang kaninang luha ko ay tuluyan ng lumabas.

“P-papa m-masakit po, ’pa. Bitawan n’yo a-ang-”

“Masakit? Higit pa dito ang gagawin ko Debie kung di ka susunod sa gusto ko! And your mother? Gusto mo bang maging palaboy-laboy na iyon sa daan? Gusto mo! Huh!!!”

Nataranta ako doon sa sinabi ni Papa at agad na umiling sa kanya. Mahal na mahal ko ang Mama ko at di ko kakayanin na mangyari iyon. Alam ko gagaling din ang Mama ko sa hospital at makakaalis din ako sa bahay na ito. Magtitiis ako. Iindain ko lahat ng suntok at sampal ni Papa dito.

“P-pero Papa… ayaw k-ko-”

“Ayaw mong gawin?! Sige simpleng tao lang ako kausap Debie. Ayaw mong magpakasal doon sa anak ni Mr. Fabre edi hindi na ako gagastos pa doon sa ina mo sa mental!” sigaw ni Papa at tinulak na naman ako. Sa pagkakataong iyon ay tumama na ang noo ko sa gilid ng mesa na may nakapatong na vase.

Napaungol ako sa sakit nang tumama ang noo. Napaupo ako sa sahig at hinawakan ang noo ko na tumama doon sa mesa. Nanlamig ako nang maramdaman ko ang maiinit na likido na lumabas doon. Napatingin ako sa kamay ko na hinawak ko doon sa noo ko at nakita ko ang preskong-presko kong dugo.

“Pa, Debie’s forehead is bleeding.” rinig kong saad ni Kuya Damian.

Rinig ko ang pares ng paa na papalapit sa akin kaso biglang nagsalita si Papa.

“Let him be. Ang tutulong dyan lalabas sa bahay na ito at hindi na babalik pa! Hindi iyan matuto kung tinutulungan at sinisimpatyahan!”

Habang tumutulo ang dugo sa noo ko ay nilingon ko si Papa na papalapit doon kay Tita Mikee na nakataas lang ang kilay sa akin. Lumapit si Papa doon kay Tita at ginawaran ng halik si Tita sa labi.

Ang mga kapatid ko naman ay nakatingin sa noo ko na dumudugo.

“P-papa h-hindi niyo naman po ititigil ang pampa-ospital kay Mama, diba po?” tanong ko kay Papa at humawak ako doon sa paa ng mesa kong saan tumama ang noo ko.

Tumayo ako nang maayos at tiningnan si Papa Gideon na na nakaupo sa tabi ni Tita Mikee.

“If you agree to marry Aziel Fabre then I will, but if not. I will immediately stop financing your mother’s hospital expenses.” wika ni Papa at humilig doon sa sandalan ng sofa namin at pinagkrus ang binti niya.

Si Kuya Damian na malapit lang sa akin ay na nanantiya naman ang tingin sa akin. Pinalis ko ang luha na lumandas sa pisngi ko at suminghot. Di ko na pinansin ang tingin sa akin ng dalawa kong kapatid.

“S-sige po… papayag po ako.”

Sumilay ang ngiting tagumpay sa labi ni Papa Gideon at napapalakpak. Si Tita Mikee naman ay napapairap sa tabi ni Papa.

“Good choice, Debie.”

Niyuko ko ang ulo ko at iniwan sila doon. Tumungo ako sa silid ko. Pagkasara ko sa pintuan ay napadausdos ako doon at umiyak. Naghalo na ang pagod at sakit sa katawan. Pagod ang katawan ko sa ginawa ni Papa at pagod na rin ako sa kaloob-looban ko. Masakit ang sugat ko sa noo, ang braso ko, at iyong dibdib ko. Lagi na lang ganito at lagi na rin akong nagtitiis sa mga ito. Palagi na itong nangyayari pero bakit di pa ako nasanay? Bakit hanggang ngayon umiiyak pa rin ako? Tatlong taon. Tatlong taon ko nang tinitiis ang lahat ng ito. Nakakapagod din at minsan naisip pumapasok na lang sa isip ko ang magpatiwakal kaso… paano naman ang Mama Sarah ko? Ang Mama ko na lang ang meron ako na alam kong mahal na mahal ako. Kaya di ko siya kayang iwan. Kaya nga ako nandidito sa puder ni Papa dahil kay Mama. Pinalis ko ang luha sa pisngi ko.

Dahan-dahan kong ginalaw ang katawan ko at tumungo sa banyo. Napatingin ako sa sarili ko sa salamin ng makarating ako sa banyo. Iyong noo ko duguan. Ang putla na nang mukha ko. Maputi ako pero ngayon para ng papel ang mukha ko. Hinubad ko ang suot kong long sleeves at nakita ko na bumakat sa braso ko ang malaking kamay ni Papa doon. Naging yellowish at may pagka-violet na ang kulay n’on. Ewan ko kung madali lang ba talagang magkapasa ang katawan o talagang ganoon na lang kalakas si Papa upang mag-iwan ang kamay niya ng ganito sa katawan ko. Nakita ko rin sa katawan ko ang mga pasa na natamo ko noong nakaraang linggo. Tapos may mga piklat din ang katawan ko lalo na ang likod ko. Tumalikod ako upang makita ko ang likod ko at buhay na buhay pa ang nasunog kong balat doon nang tapunan ako mainit na kape ni Tita Mikee.

Nilinis ko ang sugat ko sa noo at sunod ko namang nilagyan ng ointment ang likod ko na abot ko lang. Naglinis ako sa katawan ko at pagkatapos kong magbihis ay agad akong tumungo sa kama upang magpahinga.

Sa sumunod na araw habang naglilinis ako sa sasakyan ni Papa ay bigla na lang niya hinablot ang braso ko. Napangiwi agad ako dahil iyong brasong hinablot niya ay di pa nawawala ang pasa ko doon.

“A-aray, P-papa may pas-”

Pinandilatan ako ni Papa sa mata niya kaya napatigil ako. “Tumigil ka sa ginagawa mo dito! Paparating sina Mr. Fabre kaya magbihis ka doon sa kwarto mo at takpan mo ang sugat at pasa mo. Kung hindi malalagot ka sa akin!”

“A-ano pong gagawin nina Mr. Fabre dito Pa?”

“Ano pa ba Debie? Of course, we’ll talk about your marriage.”

May dalawang magagarbong sasakyan na dumating sa bahay. Lulan non ay sina Aziel at Mr. Fabre. Asikasong-asikaso sila ni Papa at talagang sinalubong sa may gate namin.

Upang matakpan ang pasa at sugat ko. Nagsuot ako ng long sleeve na naman na tinupi ko hanggang sa siko ko at nag-jeans ako.

“What happened to your forehead, Debie?” iyon agad ang tanong sa akin ni Mr. Fabre nang mapaupo kami sa sala namin.

Napatingin ako kay Papa na pinanlakihan ako sa mata niya. Hilaw akong ngumiti kay Mr. Fabre at napapunas ako sa basa kong palad sa suot kong jeans.

“Ano… ano po. Nabangga lang p-po ang ulo ko.”

Tumaas ang kilay ni Mr. Fabre pero sa huli ay tumango naman siya. Si Papa Gideon at si Mr. Fabre ay magkatabi tapos kami namang dalawa ni Aziel ay magkatabi at sa kabila namin sina Papa.

Magkatabi kami ni Aziel pero di nag-aabot ang katawan namin. Ako ang nanginginig sa presensya ni Aziel. Di kasi maganda ang huling pag-uusap namin.

Nag-usap sina Papa at Mr. Fabre kung ano ang mangyayaring kasalan daw namin ni Aziel. Kami naman ni Aziel ay tahimik lang at kung hinihingi nila ang opinyon namin ay tango at iling lang sa ulo ang sagot namin. Dahil sa magkatabi kaming dalawa naririnig ko bawat hasa ni Aziel sa kanyang ngipin.

“So, it’s final and decided. You’ll get married in America and since Debie doesn’t have a passport we will work on that as soon as possible then we’ll flying for US.” pag-aanunsyo ni Mr. Fabre at wala naman kaming nagawang protesta ni Aziel.

Hindi ko naiintindihan si Aziel. Ayaw niyang magpakasal sa akin pero bakit di siya umaalma sa ama niya? Kung ayaw niya bakit di niya sabihin sa ama niya na itigil ito? Bakit nandidito siya ngayon at sumasang-ayon sa gusto ng mga ama namin?

Napabuntonghininga na lang ako. Wala na naman akong magagawa dito dahil ito ang gusto ni Papa at ginagawa ko ito dahil sa Mama ko. Kung di naman ako susunod saan kami pupulutin ni Mama? Sigurado naman ako pwede kaming mag-apply ng divorce nito.

Hindi ko alam kung anong ginawa na paraan ni Mr. Fabre upang mapadali ang proseso ng passport ko pero within five days ay nakuha na iyon at sa sumunod na araw ay lumipad na kami pa America.

Month of June, day 8 ang naging kasal namin ni Aziel. Ang kasal namin ni Aziel ay di kagaya ng sa iba na may seremonyas pa, may after the wedding venue, at iba pang ganap sa isang normal na kasal. Ang sa amin ay nasa isang office lang kami tapos pumirma kami ni Aziel ng isang marriage contract with the presence sa isang judge. Tapos ang nagsilbing witness namin ay ang mga kapatid ko, si Papa, si Mr. Fabre at may dalawang lalaki na di ko kilala pero mukhang kaibigan ni Aziel.

Pagkatapos naming pumirma ng marriage contract ni Aziel ay may binigay siya sa akin na isang maliit na bagay na hugis bilog at kulay itim. Abala ang kasamahan namin sa pagkukuwento nang bumaling ako sa kanila at di nila napansin ang ginawa na iyon ni Aziel.

“Ano ’to?” tanong ko sa kanya at sinuri iyon.

“What else? It is a ring, so you wear that.” saad niya.

Nakita ko naman na may sinuot din siyang singsing sa ring finger niya. Binuksan ko ang binigay niya sa akin na singsing daw at nakita ko ang gold na singsing doon. Plain lang iyon at walang disenyo. Hindi ko alam kung mamahalin ba iyon o hindi pero sinuot ko pa rin. Mapangiti ako nang makita kong nagkasya iyon sa akin. Di ko aakalain na magsusuot ako ng wedding ring sa edad kong ito.

“Aziel, salamat dito.”

Tinaasan niya ako sa kilay niya. “My dad told me to buy one, so I did even if it’s against my will.”

Yumuko ako. “K-kasal… na ba talaga tayo?”

“Tch! Obviously but don’t worry. I will be applying for a divorce as soon as possible.”

🍀🌻🍀

CHAPTER 2

Chapter  2

Debie Pov

Lumaki ako na ang kasama ay ang Mama Sarah ko lang. Hindi nakatapos sa pag-aaral si Mama at di siya nakapasok sa mga trabaho na nais niya. O sa mga trabaho na hindi sana mabibigat. Hindi siya natatanggap sa mga pinag-a-applyan niya noon kasi humahanap ng high school graduate o di kaya ay college level ang mga pinag-aaplyan niya.

Kaya nauwi si Mama sa pagiging kasambahay. Kasambahay si Mama sa bahay noon ni Papa Gideon. Iyon ang kwento ni Mama sa akin noong mga panahon na maayos pa ang pag-iisip niya. Kasambahay lang siya sa bahay ni Papa noon at kagaya ng mga tipikal na nangyayari sa mga drama na napapanood. Si Mama ay nahulog kay Papa kahit na alam niyang bawal iyon dahil kasal na at may pamilya na si Papa.

Kaya iyong nararamdaman niya kay Papa ay nilihim niya lang at patuloy siya sa pagtatrabaho pero si Papa ay tukso rin. Si Papa ay nagpapapansin din kay Mama Sarah noon. Di ko alam kung playboy si Papa o sadyang mapaglaro lang siya. Maganda kasi si Mama dahil may dugong banyaga. Dahil ang lola ko na ina ni Mama Sarah ay isang bugaw at si Mama ay isang bunga na di naman gusto ng lola kaya lumaki si Mama sa orphan. Iniwan lang din kasi si lola noong nakabuntis sa kanya dahil may pamilya daw iyon sa ibang bansa.

Nangako si Mama sa sarili niya na di siya gagaya sa ina niya, kay lola pero nabuntis din si Mama kay Papa Gideon. Nagaya siya sa ina niya at ako naman ang naging bunga noon. Noong nabuntis si Mama sinabi iyon ni Mama kay Papa pero tinulak lang si Mama ni Papa dahil ayaw daw nito na masira ang kanyang pamilya. Binigyan lang si Mama ng pera ni Papa pero di naman sapat ang pera na binigay ni Papa kay Mama upang mapalaki ako noon.

Kaya naghirap si Mama. Naalala ko pa nga na sumasama ako kay Mama kapag may labada siya para makatulong ako sa kanya. Sumasama ako kay Mama kapag naglalako siya ng mga kakanin. Naitaguyod ako ni Mama sa ganoong buhay. At akala ko ayos na kami doon ni Mama. Pero bigla na lang na nabaliw si Mama dahil sa problema na dinadala niya. Sa mga problema namin sa buhay na siya lang ang nag-iisip mag-isa.

Kaya naman napunta ako sa bahay ni Papa Gideon. Doon ako humingi ng tulong sa kanya. Kinailangan ko pang lumuhod sa harapan ni Papa Gideon para lang maipagamot si Mama at maipasok sa mental hospital. Nagtagumpay naman ako doon kaso lang naging alila ako sa bahay nila ni Papa.

“Hey!” isang pitik sa kamay sa harapan ko ang nagpabalik sa akin sa kasalukuyan. Napabaling ako kay Aziel na masungit ang tingin sa akin.

Nakaka-turn off ang ugali ni Aziel. Akala ko noon nung di ko pa siya kilala na ayos lang ang masungit niyang mukha kasi nakadagdag iyon sa kagwapuhan niya kaso lang iba na kapag kasama mo na siya. Nakaka-turn off masyado ang kanyang kasungitan na di ko naman alam kong bakit niya ako sinusungutan.

“Bakit?” tanong ko sa kanya.

Napasinghay siya at bumuga ng marahas na hininga.

“Baba. Nandito na tayo.” masungit niyang wika sa akin. Napatingin ako sa labas ng sasakyan at nakita ko ang magandang bahay sa harap namin. Malaki ang bahay kahit na nasa facade pa lang kami. Binaba ko ang salamin ng bintana sa kotse ni Aziel at napangiti ako habang nakatitig doon sa two storey na bahay na ang pintura sa labas ay pinaghalong puti at itim. Tapos ang gate naman ay may mga halaman na kumakapit doon.

“Baba ka o itutulak kita?” pagbabanta ni Aziel sa akin. Kinagat ko ang ibabang labi ko at tumingin sa kanya saglit bago binuksan ang pintuan ng sasakyan niya at lumabas doon.

Akala niya naman talaga ginusto ko ang makasama siya doon sa kotse niya. Kung alam niya lang na gusto ayaw ko rin naman na makasama siya. Kung noon pinapangarap ko ngayon di na nakakasuka ang ugali niya. Kung ayaw niya sa akin, ayaw ko naman din sa kanya. Patas lang kami. Saka kung di niya pala rin ito gusto. Bakit siya pumayag na magpakasal sa akin? Tapos, bakit siya pumayag na tumira kami sa iisang bahay? Mukha naman siyang matapang pero, bakit di niya kayang suwayin si Mr. Fabre, ang ama niya?

“Wag mo akong hintayin na ako pa ang kukuha sa gamit mo sa compartment. Kompleto naman ang kamay at paa mo kaya kunin mo ang gamit mo doon.”

Napabuntonghininga na lang ako at di na pinansan ang pagsusungit ni Aziel. Masasanay naman siguro ako doon. Sa bahay nga ni Papa Gideon nakayanan ko doon. Dito pa kaya na si Aziel lang ang kasama ko.

Tumalikod ako at binuksan ko ang compartment ng kotse niya at kinuha ko doon ang isang maleta ko. Binaba ko ang maleta saka sinara ng compartment. Napatingin ako kay Aziel na pumasok na doon sa gate. Dala ang sarili niyang gamit.

Ito na talaga. Magsasama na kami sa iisang bahay. Ako na lang at siya. Sa wakas ay naging malaya na ako sa kamay ni Papa Gideon. Sa wakas ay di ko na matitikman ang mga masasakit at mapapait na salita ni Tita Mikee. Tiniis ko ang mga pangmamaliit ni Tita Mikee sa akin para sa Mama ko. Laging nababanggit ni Tita sa akin kapag nagka-oras siya na kabit ang Mama ko, na malandi ang Mama ko at nilandi ni Mama si Papa noon, na makati daw na babae si Mama. Lahat ng mga iyon tiniis ko. Lahat ng mga salita iyon iniyak ko lang ng palihim. Wala akong makakapitan. Wala akong matatakbuhan.

Napabuntonghininga na lang ako.

Sumunod ako kay Aziel. Iniwan niya lang na bukas ang gate kaya nang makapasok ako ay ako na ang nagsara noon. Napangiti naman ako nang makita ko na namumulaklak na ang mga bulaklak garden sa isang sulok ng bakuran. Tapos may maliit na fish pond din doon.

Hila-hila ang maleta ko tinulak ko ang malaki na main door at pagkapasok ko. Napanganga ako sa ganda noon. Halos sing-laki ito ng bahay ni Papa Gideon kaso mas maganda ata ito. Ang bawat sulok ay may mga halaman at may mga vases din na may mga bulaklak. Nabitawan ko ang maleta ko at napatakbo sa mga halaman at isa-isa ko iyong tiningnan at sinuri. Akala ko mga artificial lang mga iyon kaso totoong mga bulaklak at halaman talaga iyon.

“Wow!” saad ko. Noon pa man ay hilig ko na talaga ang mga halaman. Kaya nga noon kapag sumasama ako kay Mama sa paglalabada niya nai-excite ako kapag sa mga malalaking bahay kami pumapasok at naglalabada kasi nabubusog ang mata ko sa mga halaman nila.

“Wow!” rinig ko ang sarkastikong wika ni Aziel kaya napaayos ako sa tayo ko at nilingon ko si Aziel na nakasandal sa railings noong hagdanaan pataas. Sa simpleng postura ni Aziel ay nagmumukha na siyang nagp-photoshoot doon. Binalikan ko ang naiwan kong maleta nang magsalita siya ulit. “Let’s go upstair. Nandun ang rooms.”

Tinalikuran ako ni Aziel ay nauna na siyang umakyat sa taas dala ang gamit niya. Habang tinitingnan ko siya na papaakyat sa hagdanan ay parang panaginip pa rin ang lahat ng nangyari sa akin ngayon. Hindi naman kami nagtagal sa US. After noong pirmahan namin ni Aziel sa marriage contract ay kumain lang kami sa labas. Sabi pa ni Mr. Fabre na ayos lang daw kung nagtagal kami ni Aziel doon sa US pero si Aziel na ang tumanggi doon at sinabi kay Mr. Fabre na marami daw siyang tatapusin na trabaho.

Parang isang araw nandun pa ako sa bahay ni Papa Gideon pero paggising ko ito na ako. Kasal na. May… asawa na tapos lalaki pa at higit sa lahat iyon pa talagang lalaki na hinahangaan ko. Na ngayon ay ayaw ko na sa sama ng ugali.

Pumanhik na rin ako sa taas para di na ako masungitan pa ni Aziel. Kaso lang nang makarating ako sa taas ay napatigil ako nang makita ko si Aziel na nakatayo lang at nakatingin sa dalawang pintuan na bukas.

“Aziel, saan ang kwarto ko dyan?” tanong ko sa kanya.

Tagpo ang dalawang kilay niya na bumaling sa akin. Narinig ko ang pagtagis niya sa kanyang bagang at binalik ang mata sa harap.

“Dammit! I’m sure Daddy made this fucking thing!” pagmumura niya.

“Azie-”

“The other room is a damn storage room…” pagputol niya sa akin.

Napatanga ako at lumapit ako doon sa isang pintuan na bukas. Sumilip ako doon at tambak ang kwarto sa mga gamit, na di ko naman alam kung saan galing. May nakatabon pa sa mga iyon na puting tela.

Lumingon ako kay Aziel na halos gusto ng sumpain ang mundo.

“S-saan ako nito matutulog? Magkatabi tayong matutulog? Iisa lang ang kwarto natin?” napatanong ako sa kanya.

Umirap si Aziel sa akin.

Napadaing si Aziel. “As much as I don’t want to share a room with you, but we don’t have a choice!” malakas niya saad.

Pinagsiklop ko ang kamay ko at tumingin sa maleta ko na nasa likuran niya banda.

“P-pwede naman na sa baba na lang ako matutulog at ikaw na lang dito s-”

Kusa akong tumigil sa pagsasalita nang biglang tumawa si Aziel sa akin. Pero iyon bang tawa na parang nanginginsulto. Tinikom ko ang bibig ko saka kinunutan siya sa noo.

“Aziel.” usal ko.

“Don’t make me laugh, please.” aniya at napahagikhik at mabilis ang pagpalit niya ng ekspresyon. Mula sa pagtawa ay sumeryoso siya. “That kind of act won’t work on me. Don’t try to persuade with that act of yours, as if trying to prey on my conscience, huh.”

Umiling ako kay Aziel at magpapaliwanag na sana ako sa kanya ng lampasan niya ako at pumasok doon sa isang kwarto.

“We’ll be staying in one room. Whether we like or not.” aniya at napayuko na lang ako.

Bumagsak ang tingin ko sa singsing na binigay niya sa akin. I really wear it. Hindi ko pa nga nahuhubad ang singsing mula nang ibigay iyon ni Aziel sa akin. Napahimas ako doon.

Kinuha ko ang melata ko saka sumunod kay Aziel doon sa magiging silid namin. Nang makapasok ako ay nakahinga ako nang maluwag dahil sa nakita ko.

Napakalawak mg kwarto. Tapos may dalawang kama. Ang kama ay pinaghiwalay ng isang table na may nakalagay na isang lampshade. At sa magkabila ng kama ay may sari-sarili ring night stand. Ang bintana ay isang floor-to-ceiling ay gawa naman sa salamin at may kulay puting kurtina na nakatabing doon. Na sa hula ko ay binuksan iyon ni Aziel.

Hindi pala masama dahil hiwalay kami ng kama. Tapos napatingin ako sa dalawang closet. Gumaan ang pakiramdam ko doon. Nakakahiya naman kasi kung makikita ni Aziel ang mga gamit ko na lumang-luma na. Iyong ibang mga gamit ko na f-fade na iyong kulay dahil sa kalumaan.

Napatingin ako kay Aziel na nagd-diskarga sa kanyang gamit sa kanyang sarili kama. Siya ay nasa kanan na kama at ako naman ay nasa kaliwa. Inakyat ko ang maleta sa kama at saka ako sumampa doon at nag cross sit. Napangiti na naman ako dahil sa lambot noong kama.

Iyong dati ko kasing kama sa bahay ni Papa Gideon ay medyo matigas kaya nga sumasakit ang paso ko doon. Di pa nga gumagaling ang paso sa likod ko at mamaya ay lalagyan ko iyon ng oitment.

“Hey!”

Habang nilalabas ko ang mga damit ko ay biglang nagsalita si Aziel kaya napabaling ako sa kanya.

“Huh?”

Ngayon ko lang napagtanto di pa ako tinatawag ni Aziel sa pangalan ko.

“Don’t tell your friends about our marriage, okay?” saad niya at nagpatuloy sa kanyang pagd-diskarga.

Lumaylay ang balikat ko sa sinabi ni Aziel. Hindi dahil hindi pwedeng sabihin nakasal kami kung hindi wala naman akong kaibigan. Sino naman nag pagsasabihan ko, eh wala naman akong kaibigan.

Noong may mga bata na lumalapit sa akin kaso iyon mga magulang nila. Nakikita at naririnig ko na pinapagalitan nila ang anak nila dahil nakikipagkaibigan ito sa akin. Anak daw ako ng isang kabit, at malandi daw ang Mama Sarah ko kaya dapat daw ni nakikipagkaibigan sa akin ang mga anak nila.

Dahil doon ako na mismo ang lumayo sa sarili ko sa mga bata. Noon nga ay tinanong ako ni Mama kung may kaibigan ba daw ako pero sinabi ko lang kay Mama na siya lang sapat na sa akin. Ayaw ko sa mga tao na ayaw din sa akin. Di ko ipagsiksikan ang sarili ko sa taong ayaw naman sa akin. Sumiksik lang naman ako sa bahay ni papa Gideon dahil sa kalagayan ni Mama Sarah, eh.

“Wag kang mag-alala dahil… di ko ipagkakalat iyan.” wika ko.

“Good. Besides, we are married but only papers. So, we are free to do anything we want just don’t get caught by my Dad and yours. Or else we’re both done. If you have a girlfriend maybe you should take a cool off for the mean time, too.” si Aziel.

Napalobo ako sa bibig ko sa huli niyang sinabi. “W-wala naman akong g-girlfriend-”

“Boyfriend, perhaps.”

“W-wala rin. Baka ikaw meron at… mahuli ka.”

Bumaling si Aziel sa akin. Napakurap-kurap ako nang bumaba siya sa kama niya at naglakad tungo ko sa kama ko. Napalunok ako at di makagalaw ng isampa niya ang isang tuhod niya sa kama at tinungkod ang dalawang kamay saka nilapit niya ang mukha niya sa akin. Naitungkod ko naman ang kamay ko sa likuran ko at nilayo ang mukha kay Aziel

Nanlaki ang mata ko at naistatwa. Ang mainit at mabango niyang hininga ay tumatama sa ilong at ibabaw na bahagi ng labi ko. Napatingin ako sa mapupula at namamasa niyang labi. Gusto ko tuloy kapain ang dibdib ko dahil sa pagwawala noon. Napalunok ako ng malalim ng bigla ay dinilaan ni Aziel ang kanyang sariling labi. Mas kumintab ang labi niya dahil doon.

“Do you think I do that kind of bullshit? Do you think, I do have that kind of relationship?”

Halos malula ako sa lapit ng mukha namin at halos mawalan ng lakas ang kamay ko dahil kay Aziel. Ang bawat hininga na pinapakawalan ng bibig niya ay tumatama sa bibig kong nakatikom.

“H-hindi ko alam, A-ziel.”

“Wrong answer.”

Naangat ko ang tingin ko sa kanya at nagtagpo ang mata naming dalawa. “Huh?”

“Have you ever kiss?”

“A-ano?”

“Have you ever kiss?”

“Wala pa Azie-”

Hindi ko alam kung papaano nangyari iyon pero naputol ako ng biglang bumagsak ang labi ni Aziel sa akin. Dahil doon ay nawalan na nang tuluyan ng lakas ang kamay ko na nakatungkod sa likod ko at nahiga ako. Hindi ko sinasadyang mapaungol dahil sa paso ko sa likod. Dahil sa napahiga ako di ko naman inaakala na susunod pa rin ang katawan ni Aziel sa akin. Kaya ayon napakubabaw siya sa akin at ang simpleng dampi sa labi napabaon nang husto sa akin.

Dios ko! Sambit ko na lang sa isipan ko.

CHAPTER 3

Chapter 3

Aziel Pov

“What the heck are you reading, dad?” tanong ko kay daddy nang madatnan ko siya sa mini office niya dito sa bahay namin.  Kakarating ko lang sa bahay at sinabi ng isang katulong namin na nandidito daw si Daddy sa kanyang office. Minsan kasi sa kanyang library siya naglalagi. Our house is very spacious, especially when only two people are living here, and now only Dad and our servants are here because, yeah, I already have my own house together with Debie. 

Pagkagising ko kanina ay akala ko umalis na si Debie dahil wala na siya sa kama niya at nakaayos na ang kanyang higaan. Pero nang matapos ako sa pagliligo at pagbibihis nagulat na lang ako nang makarating ako sa kusina ng bahay namin na nanduduon na siya at tapos na siyang magluto. Even the table is ready and the breakfast is already serve.

After the kiss last night hindi na kami nag-imikan ni Debie at nakatalikod kami sa isa’t isa na natulog. I don’t know what’s got me going to kiss him. I don’t know what urges me to kiss him. It was a spur of the moment, and I didn’t really have a plan for kissing him. 

Nevertheless, when our lips met last night, I felt his soft, fragile-liked lips. It was a shallow kiss, yet I could not get it off of my head. It keeps on coming back into my mind, even if I don’t want to think about it. 

And earlier, before I left the house, Debie even invited me for breakfast, but I just ignored him. And the food he cooked for us. Ewan ko ba kung magaling lang magpanggap si Debie o tagalang di lang niya iniisip iyong halik noong nakaraang gabi. Kaya ayon umalis na lang ako sa bahay na walang breakfast kahit na nagugutom. Dito na ako sa bahay namin kumain at saka ako tumungo dito sa opisina ni Daddy.

Nilapag ni daddy ang newspaper sa kanyang table saka ko naman sunod iyong pinulot at tiningnan ang page kung saan nagbabasa si Daddy.

“It’s about the new females nowadays.” Saad ni daddy.

Nakikinig ang tainga ko kay daddy pero ang mata ko ay nalalakbay doon sa newspaper na hawak ko at binabasa ko ang column na binasa ni daddy kanina. Hindi ko natapos ang column na iyon at tinupi ko ang dyaryo at binalik iyon sa desk ni daddy.

“Really dad? Naniniwala ka sa mga male pregnancy? That’s a fucking myth, dad. It’s one of the old myths in the world’s history.”

“It’s not a myth anymore, Aziel. Many of them came out. Many bearers came out nowadays after some doctors and researchers proved that they really exist and that they’re not less of a human being.”

Di ko alam kung paano nauwi dito ang usapan namin ni  daddy sa mga lalaki na pwede daw mabuntis o mga lalaking nabubuntis daw. Ang sadya ko lang naman kay daddy ngayon ay tungkol sa kasal na naganap sa akin. Iyan ang gusto kong i-discuss with Dad right now, but here we are talking about new females, the bearers.

I sighed as I laid back. 

I don’t believe in such things. I don’t believe in male pregnancy at all. Even at our school, it was discussed by our history teacher, and I didn’t really pay attention to it. So I’ll sleep in our history class. 

“That’s unbelievable, dad.”

“Both science and history are telling the truth, Aziel. Based on recent research, male pregnancy is possible. It’s not a miracle that a male can get pregnant because it’s a male disorder with an x-linked trait. And they call them bearers for a reason. They are called bearers because they are the carriers of the trait that causes the disorder.” Daddy explained to me like an expert.

Umiling na lang ako kay daddy at di ko na inintindi pa ang kanyang mga pinagsasabi tungkol sa mga lalaking kayang magbuntis.

“Let’s not talk about that, dad. I’m not here to listen to that bearer.”

Tumawa si Dad. “Okay, what’s your business with me? You should be at work by now, but you are here.”

“Dad, I will apply for a divorce with Debie.” I stated, and Daddy gritted his teeth.

He put his elbow on his desk as he leant forward. 

“You’re still into that after you’ve gotten married to Debie? Is he treating you badly?” Daddy asked. 

I shook my head and said, “No. He is just like a normal person to me, Dad, and besides, I only spend a day and a night with him.”

“What do you think of marriage, son?”

I was taken aback by my dad’s question. Why did he suddenly ask me that kind of question? Of course, at my age, I’ve never really thought about marriage, even once. Kaya nga noong nagset-up na si daddy ng ganun gulat din ako. I tried to stop it. I really did, but Daddy was very persistent about it. To the point that if I don’t want to marry Debie, he will take everything I own. from my work, to my car, and to my penthouse. And I cannot live without those things, so I resort to marrying Debie, even if I hate it to death. 

And now he is asking me about marriage. 

“I… I don’t know, dad. I really haven’t thought of that. “ I answered him. 

Napatango si Daddy. “Hindi mo ba talaga alam kung bakit ko ito ginagawa sayo, Aziel?”

Umiling ako.

“I only did this for your own good. I know that you hate being tied to a woman. That is why I chose a guy. Because, why not? Right? Also, you said that you don’t want a child, and Debie is incapable of bearing a child because he is a man. You are married, Aziel, but I still gave you what you wanted for your life.”

“Daddy, you sound like it was very easy for me…”

   

“If you don’t want something like this, then you should stop being a bastard and running around ruining my name, but it’s too late now.”

I gritted my teeth and stared back at Daddy. He is really serious. Yes, I am really a bastard. I can sleep with anyone I like and want. And who cares? I’m single and I can do anything I want. I was really careful with my affairs, but it didn’t slip away in Daddy’s eyes. 

“Apply for divorce and you’ll get nothing from me, not even a penny, Aziel.” saad ni daddy at humilig doon sa swiveling chair.

I pushed myself up and leaned on the table.

“What do you mean by that, dad?” I asked nervously.

“I promised you before that you would inherit everything I own, from businesses to land and houses. But I changed my mind, “daddy halted.” “You’ll only get that when you’re already thirty-one and still married to Debie.”

“But I’m only thirty dad.” Reklamo ko na kina-kibit lang nang balikat di Daddy. “Does it mean that I need to stay with Debie just for a year? And after I get my inheritance, I can finally get a divorce with him?” 

Daddy ground his teeth and halted for a moment, but eventually he nodded. “You may.”

Napatawa ako doon. Just a year with Debie. Tsk! Easy .

“Okay.” I said as I stand. “I’ll be leaving Dad and please don’t take back your words.”

“I’m a man of my words son. You know that better.”

“Yeah. I know.” I waved my hands at daddy.

At pinihit ko na ang doorknob at handa nang lumabas sa nakabukas ng pintuan sa mini office ni Dad nang magsalita ulit siya.

“Aziel,” lumingon ako kay Daddy na nakangiti sa akin but there is a sadness in his eyes. “Learn how to love Debie.”

Binaba ko ang tingin sa mesa ni daddy. “I’m sorry dad…”

“You’re just hurt because of what your mother did to us, but not all of the people around you are like her. Not all people are like your mother, Aziel. Not all people tend to be deceiving or mean to fool you.”

Inangat ko ang ulo ko kay daddy. “You were once like that, dad.”

“That’s me and your mother. You’re different.”

“Still, she still lied to me and used me to get what she wanted, and you gave it to her. You’re a fool of love, dad. And I don’t want to be like that, like you.”

“I gave her anything and everything she wanted, not because she’s the one I love. It’s you, the one I love, son. That is why I obliged her. Remember, son. I don’t want you to grow old without having experience and having the feeling of being loved by someone or being cared for by someone aside from me. I want you to feel loved and be loved by me. Please, don’t lock your heart in the past, Aziel. Open it. Open it to your husband. Debie is not hard to love.”

One of the reasons why I have become like this is because of Mommy. Because of the experience Mommy gave me when I was with her. I thought she loved me and cared for me for real. I thought that her “I love you’s was true, but I was wrong. She is just manipulating me. She used my feelings to get what she wanted.

Lumaki ako na walang ama na kinilala. Akala ko nga patay na ang ama ko o di kaya naman ay walang paki sa akin ang ama ko. At naniwala ako noon kay mommy dahil siya lang ang mayroon ako. Naniwala ako sa kanya na tinakwil daw ako ng sarili kong ama dahil ayaw nito sa akin. But the truth was si mommy mismo ang lumayo at ang nagtago kay Daddy.

Noon gustong makipaghiwalay ni Mommy kay Daddy dahil bumalik iyong ex ni Mommy. Kaso lang tuso rin si Daddy dahil mahal niya nga ang ina ko. Imbes na pakawalan si Mommy binuntis niya si Mommy at dahil doon tumakas si Mommy na dala-dala na ako sa kanyang sinapupunan. Nagtago si Mommy kay Daddy hanggang sa lumaki na ako.

Pero nang mag pitong taong gulang ako bigla na lang ako dinala ni Mommy kay daddy. She used me as a barter. Sinabi niya kay Daddy na ibibigay niya ako sa kanya kapag pumayag si Daddy na mag-annull sila. At walang pagdadalawang isip iyong tinanggap ni Daddy. Pumirma si Daddy sa annullment papers nila ni Mommy at ako naiwan kay Daddy. Tapos ay dinala na ako ni daddy sa US. Doon niya ako pinalaki at bumalik kami dito when I was twenty. Because even in the US, I was already an asshole. I was already foing around in the US. I always gave Daddy a hard time. And I thought he would push me away, like what my mommy did when he got over with me, but he never pushed me. He still accepted me. 

“I’m doing this for your own good, son. Please don’t just look at the darker side of this arranged marriage.”

“I’m leaving dad.” Tanging nasabi ko. I really like talking about my past.

Hindi ako pumunta sa trabaho pagkatapos ko doon sa bahay. Pumunta ako sa hangout place namin ng mga kaibigan ko, ang Costas Barn. Hindi ko naman aakalain na sa pagdating ko doon sunod naman na dumating sina Gage at Theo. Theo is my cousin because my daddy and his mother are brothers and sisters. While Gage is my friend in the modeling industry, he is also a businessman. We’re all in one circle when it comes to business. That is why we became friends. 

“Woah! In the middle of the fucking daylight and here you are drinking alone.” Natatawang wika ni Theo sa akin at tinapik pa ang balikat ko.

Nagkanya-kanya silang upo sa sofa at kumuha rin ng kanilang maiinom. Ang Costas Barn ay malapit lamg sa dagat at mula dito sa third floor kung nasaan kami ay makikita mo ang kulay asul at kumikinang na dagat.

““Problem?” Gage asked and took a sip from his highball glass. 

“Of course, Gage. He was forced to get married anyway.” Theo answered him for me. 

“Why would you dwell on that marriage, Aziel? You were married in the US; you can have a divorce.” Gage said, and his forehead crumpled. 

Wala akong choice kung hindi i-kwento ko sa kanila ang naging usapan namin ni Daddy sa bahay except doon sa last part. Di ko na sinabi iyon sa kanila kasi masyado nang personal sa akin iyon.

“One year with your husband? Sweet Christ! Kaya mo ba?” Pasigaw na tanong sa akin ni Theo.

I groaned. “Of course I cannot! But what can I do? Modeling is just my hobby. I don’t see it as my job so I need daddy’s money.”

“Then you fuck up.” Gage said.

“No,” umiling pa si Theo. “Bakit di mo subukang pahirapan ang asawa mo Aziel? Pahirapan mo siya to the point na siya na mismo ang lalapit sa kay Tito para magdivorce na kayo, para maghiwalay na kayo.”

“And how the hell would Aziel do that moron.” Gage.

“Tsk! Simple make him suffer in your house. Annoy him, pester him, give him a damn headache.” Theo said like he is an expert in this kind of thing.

Gage looked at me. “What do you think of this asshole plan  Aziel?” He said while pointing Theo using his index finger.

---

CHAPTER 4

Chapter 4

Debie Pov

Take a little time baby

See the butterflies color’s

Listen to the birds that were sent

To sing for me and you

Can you feel me

This is such a wonderful place to be

Pagkanta ko habang nagdidilig sa mga halaman dito sa bakuran ng bahay namin ni Aziel. Hindi maalis ang mga malalapad na ngiti ng labi ko habang nagdidilig dito sa bakuran namin. Gustong-gusto ko kasi itong ginagawa ko. Kasi mahilig ako sa mga halaman.

Ang gaganda na nang mga halaman at namumukadkad na ang mga bulaklak. Hindi ko mapigilang abutin ang bulaklak ng halaman at saka iyon diniligan.

Even if there is pain now

Everything would be all right

For as long as the world still turns

There will be night and day

Can you hear me

There’s a rainbow always after the rain

Hinila ko ang water hose saka itinuon iyon sa ibang mga halaman at hahawakan ko na sana ang susunod na bulaklak na kulay pula nang may maalala ako doon. Naalala ko ang mga labi doon ni… Aziel.

Ewan ko kung ano ang nangyari sa utak ko at nawala iyong kinakanta kong kanta at lumipat bigla sa mapupulang labi ni Aziel. Nabasa ko lang ang bulaklak na kulay pula naalala ko na ang namamasa at mapupulang labi ni Aziel.

Ang walang ginagawa kong kamay ay dumapo sa labi ko at napahimas ako doon. Pilit ko ngang winawaksi ang alaalang nagtagpo ang mga labi namin noong nakaraang gabi at nahihirapan nga akong harapin siya dahil sa tuwing tumitingin ako sa mukha niya naalala ko ang pagdampi ng labi niya sa akin. Kung paano dumiin ang labi niya sa labi ko. Mabuti nga at di siguro niya nahalata na nagpapanggap lang ako kanina. Sana…

Noon tinititigan ko lang si Aziel sa mga billboards, standy, at mga magazine sa na nakadisplay at talagang na-g-gwapuhan ko sa kanya. Tapos ang nakaka-agaw naman talaga sa pansin ko kay Aziel ay ang kanyang labi. Ang mapupula niyang labi na akala ko noon ay photoshop lang o kung di naman ay lipstick. Pero ngayon na nakasama ko na siya sa bahay talagang natural naman pala iyon.

At di ako makapaniwala na ang labing tinititigan ko lang noon ay matitikman ko pala. Hindi ko inaasahan na ang labing hinahaplos lang ng kamay ko sa magazine ay matitikman ko talaga, first hand.

Kaso lang ang nagmamay-ari ng mapupulang labi na iyon ay masama ang ugali. Wala akong ginagawa sa kanya pero parang may galit siya sa akin. Hindi. Galit pala talaga siya sa akin kasi pumayag ako na magpakasal sa kanya. Kung alam niya lang kung gaano ko rin ka-ayaw itong buong nangyayari. Hindi ko madalaw si Mama Sarah sa ospital.

Bumagsak ang mata ko sa daliri ko kung saan ang singsing na binigay ni Aziel sa akin. Iniwan ng kamay ko ang labi ko at hinaplos ko iyong singsing. Kasal na talaga ako. Kasala na talaga ako sa taong hinahangaan ko noon.

Ramdam ko na ayaw ni Aziel sa akin. Ako man kahit na ini-idolo ko siya noon ay ayaw ko rin na naman sa kanya. Pero papakisamahan ko siya. Pagtitiisan ko ang magaspang niyang ugali sa akin kasi dito nakasalalay ang pangpa-hospital ni Mama. Hangga’t nakasalalay kay Papa Gideon ang pangpa-ospital ni Mama hindi ako pwedeng sumuko. Hindi ko pwedeng suwayin si Papa. Hindi ako pwedeng sumuko. Hindi ako pwedeng mapagod kasi nandyan pa si Mama.

Tumulo ang luha sa mata ko at sunod ko naman iyong pinalis saka nagpatuloy sa pagdidilig.

Binilisan ko ang pagdidilig sa mga halaman at nang matapos ako ay pumasok ako sa loob upang gumawa ng hapunan. Hindi ako sure kung uuwi si Aziel sa bahay ngayon; di ako sure kung wala pa siyang dinner kung uuwi man siya at di rin ako sigurado kung kakainin niya ba ang pagkaing lulutuin ko pero ipagluluto ko pa rin siya. Bahala na siya kung hindi niya kainin kagaya kanina.

Matapos akong magluto. Kumain na rin ako nang mag-isa. Sanay na ako na kumain na mag-isa kasi ganito rin naman sa bahay ni Papa Gideon. Hindi nila ako pinapasabay sa pagkain nila sa kasi anak ako sa labas, isa akong pagkakamali. At isa pa magwawala si Tita Mikee kung sasabay ako sa hapag nila. Mabuti pa nga dito sa bahay na-namin ni Aziel kasi nakaka-kain ako sa hapag. Hindi sa ibaba ng sink.

Nang matapos ako sa pagkain ko niligpit ko sa sariling pinagkainan at tinakpan ko ang pagkain na para kay Aziel. Umakyat ako sa silid namin. Maingat ako naghalf-bath. Takot na masagi ko ang sugat sa likod at ang mga sugat ko sa binti at kamay. Pinunasan ko ang katawan ko saka hubo’t hubad akong humarap sa malaking salamin upang lagyan ng ointment ang paso sa likuran ko at iyong ibang sugat ko ay nilagyan ko na rin.

Nagbihis ako sa aking luma nana jacket at long pants. Ayaw kong ipakita ang katawan ko na tadtad ng sugat at mga peklat.

Ihihiga ko na sana ang katawan ko sa kama nang may narinig ako pagbusina sa baba. Bigo akong umalis sa kama at bumaba.

“Anong paandar ba itong ginagawa ni Aziel?” wika ko sa sarili habang naglalakad palabas para pagbuksan siya ng gate.

Binuksan ko ang tarangkahan saka naman sunod-sunod na pumasok ang dalawa lalaki sa bahay kasama si Aziel. Akala ko ay kotse ang papasok kaya naman ang car gate ang binuksan ko iyon pala mga tao. Sana pala ang human gate nalang ang binuksan ko.

“Ma-magandang gabi.” bati ko na lamang sa mga bisita ni Aziel saka sinara ang mga tarangkahan.

Sunod akong pumasok sa kanila sa bahay.

Pagdating sa loob ng bahay.

“A-ano Aziel…” Napatigil ako sa pagsasalita ko nang paglingon ni Aziel sa akin ay nagsalubong na agad ang mga kilay niya.

“What?” Istrikto niyang tanong.

Kinagat ko ang ibabang labi ko napahawak sa sariling braso.

“May pagkain sa k-kusina… kung hindi ka pa kumakain ng ano… ng dinner may pagkain doon.”

“You can cook?” Ang lalaki na may kaparehong hugis ng mukha ni Aziel ay nagtanong sa akin.

Tumango ako sa kanya.

“Wow!” Aniya na may pagmamangha sa mukha. Para bang ang hirap paniwalaan na may alam ako sa pagluluto. Saka naman tiningnan niya ang isa niya pang kasama na… wala akong tiwala sa mukha. Mukhang masamang tao… siya.

“Did you fucking hear that, Gage? He can fucking cook.”

“Of course, asshole!” Anang lalaking nagngangalang Gage.

“Can we have a taste? Can you serve us some?”

Napangiwi ako. Ngayon ko lang napagtanto na ang mga lalaking ito ay present din sa araw noong kasala namin ni Aziel.

“H-hindi ba pwede na kayo na lang? Nandun na naman sa mesa ang pagkain. Ma… matutulog na ako.” mahinang protesta ko. Bisita sila ni Aziel kaya marapat lang naman siguro na si Aziel ang mag-asikaso sa kanila. Kami na Aziel ang nagmamay-ari sa bahay na ito. Di ako maid dito.

“It’s still early and you want to sleep?” wika noong Gage saka pinasadahan ng singkit niyang mata ang katawan ko.

Napayuko ako saka napahawak kusot sa suot kong long pants. Kompara sa mga suot nilang tatlo ngayon nagmumukhang basahan ang suot ko. Nakakababa sa sarili ang mga datingan at amoy nila. Amoy mayaman silang lahat maliban sa akin na naligaw lang dito.

“Let’s go to the kitchen and take a bite of hi–”

“Stay where you are Theo.” Pigil ni Aziel sa lalaking unang kumausap sa akin na Theo ang pangalan. Iyong kapareho ng hugis sa mukha ni Aziel.

Tumigil din naman sa paghakbang ang lalaking si Theo.

“Serve them the food you said that you cooked. I’m not in the mood to eat and instead of throwing them. Why not give them to this hungry dogs?”

“Pero A-aziel bisita m-mo sila… ikaw mag-asikaso sa kanila.”

“You’ll do it or you’ll do it?”

Nagbabaliw na siya. Wala naman akong pagpipilian doon sa mga binanggit niya. Labag sa loob kong sinunod ang utos ni Aziel.

Iyong binilin kong pagkain na para kay Aziel, ang garlic chicken at ang rice na binilin ko ay iyon lang ang hinati ko sa dalawang lalaki na bisita niya. Nagdadala ng bisita di naman marunong mag-asikaso.

“En…joy your meal. A-aakyat na ako.” anang ko sa kanilang dalawa nang magsimula na silang kumain. Nakakailang kasi na nandidito ako. Hindi ako sanay. Tapos wala pa ang kaibigan nila na siyang nagdala sa kanila dito sa bahay.

“No. Take a sit.” Ang lalaking si Theo.

“Huh?”

“Take a sit. Join us.”

“Tapos na ako kumain–”

“Even if. Just join us on the table.”

Napatanga ako sa lalaking si Theo at napakurap-kurap na lang ako. Ang unang tao maliban kay Mama Sarah na nag-aya sa akin sa iisang table. Kahit nga ang sarili kong ama hindi nga ako magawang ayain sa hapag.

A tear started to form on the corners of my eyes when I hear the guy, Gage speak, “Damn you asshole! You’re making the kid cry.”

“Ano… hindi… hindi naman ako umiiyak. Saka h-hindi ako bata…”

“You are to me.” wika ni Gage sa akin.

“But your eyes are watering.” sambit ni Theo saka tinuro ang mga mata ko.

Mabilis ko namang kinapa ang mga mata ko at pinunasan ang mga iyon.

Sinamahan ko sila sa hapag na ganado sa kanilang pagkain. Masaya ako na nakikita silang nasisiyahan sa luto ko. Sa bahay kasi ni Papa Gideon noon kung hindi reklamo mga paglalait naman ang binibigay ni Tita Mikee sa mga luto ko.

“Damn. Can I ask for more…? What is your name again?” ani naman ng lalaking si Theo.

“De-Debie… Debie.”

Ngumiti siya sa akin. “Theo. Theo Granville.” pagpapakilala niya sa akin saka nilahad ang kamay niya.

Napatitig ako sa kamay niya. Nagdadalawang isip kung tatanggapin ko ba iyon o hindi.

Napapunas ako sa kamay ko sa ilalim ng mesa saka ako tumayo at tinanggap ang kamay niya.

“I’m your husband’s cousin.” Puno niya.

Bigla ay napadiin ako sa pagkakahawak sa kamay niya nang sabihin niya iyon.

Binitawan ko ang kamay niya.

“Hindi ko sinasadya. Sorry. I’m s-sorry talaga.” Hingi ko nang paumanhin sa kanya at napapayuko sa hiya.

Gumapang ang init sa tenga ko dahil sa kahiyaan.

“No problem. That information shock you, no?”

Kinagat ko lang ang labi ko.

“Gage.” Ang lalaking mukhang masama sa mga mata ko ay nagpakilala sa sarili niya at nilagad din ang kamay niyang namumula.

Tinanggap ko iyon pero binitawan din saglit sa takot na baka mapisa ko rin.

Bumalik ako sa kinuupuan ko at nagdarasal na sana bumaba na si Aziel.

“The food is really great that I ask for more. I wanna eat them again.” Pagpupuri ni Theo sa luto ko na kinangiti ko.

“Salamat… salamat T-theo.” Ako at pinamulahan sa mukha.

“You have a good cooking skills. Why not enroll to a culinary class? I can help you.” si Gage.

Parang sobra-sobra ang natanggap kong mga papuri na halos naluluha ako sa mga sinabi nila sa akin. Sobrang sincere kasi noong mga sinabi nila. Wala iyong halong pangbubula.

“You’re acting as if you’re complimented from your work for the first time.” -Gage.

“Kayo nga… kayo ang unang nagpuri sa simpleng luto ko.” halos bulong ko na iyon.

“I thought of you wrong, kid. You made me feel like I did something wrong to you. God! Aziel is so blind for not seeing your value.”

Kid pa rin siya ng kid sa akin. Maliit lang ako kumpara sa kanila.

Nagtagpo ang kilay ko sa sinabi ni Gage. Hindi ko siya maintindihan.

“I should be the one saying that Gage.” ani naman ni Theo.

Tinaasan ng kilay ni Gage si Theo at tumingin ulit sa akin.

Napahawak ako sa silyang kinau-upuan ko.

“If ever Aziel file a divorce with you. You can run on me. You can crash on min–”

“I think you assholes need to go home. Titingin lang kayo sa bahay ko–”

“Ninyo.” Sabay na saad nina Gage at Theo.

“Whatever. Get your asses off now.”

Aziel and I is already in our room. Both of us are lying on each other’s bed. Kanina inaantok ako pero nang dumating siya kasama ang mga kaibigan niya, sina Theo at Gage. Nawala na tuloy ang antok. Nahihirapan pa ako sa pagtulog kasi tag-iisang lang ang unan namin ni Aziel at nahihirapan akong makatulog kapag wala akong niyayakap na unan at di rin naman ako nakakatulog kapag walang unan. Noong nakaraan gabi nga ay halos wala akong tulog. Kaya ang aga kong bumangon.

Napatingin ako sa kinahihigaan ni Aziel. Hindi siya nag-uunan at ginagamit niyang unan ay ang kamay niya. Napatingin ako sa unan niya na inunan ng hita niyang lantad.

Nang umalis sina Gage at Theo ako pa ang pinaligpit niya sa pinagkaininan ng dalawa at pinahugas sa mga plato. Pagkatapos noon ay iniwan na ako sa baba at hindi na kami nag-imikan. Parang ang laki talaga ng galit at inis niya sa akin. Naiinis na ako sa ugali niya pero pagtya-tyagaan ko siya at keast di niya ako pinubugbog.

Bumangon ako. Sinuot ko ang tsinelas pambahay ko at saka nilapitan ang kinahihigaan ni Aziel.

Napabuntong-hininga ako nang paglapit ko kay Aziel ay wala siyang suot na tee-shirt at tanging shorts lang ang suot na nalukot na hanggang sa masilang parte ng katawan niya.

“Aziel,” I nudged him.

Hindi siya gumalaw.

“Aziel?”

“Tsk! Mmm…”

“Ano… pwede ba na–”

“You want a kiss?”

Napaatras ako nang wala sa oras kahit na walang ginawa si Aziel. Nag-uunahan sa paggapang sa katawan ko ang kaba sa dibdib ko at ang init sa tainga ko.

“Hindi. I-iyang unan… di mo naman ginagamit. Pwede ba na a-akin na lang ’yan?”

Kinapa niya ang unan na nasa hita niya at binigay sa akin kaso di niya iyon binitawan.

“You are just making an excuse to get a kiss from me, are you not?” He taunted. Di ko naman siya maaninag ng maayos kasi walang ilaw.

Humigpit ang pagkakapit ko doon sa unan. Bakit ba kiss siya ng kiss? Hindi ko nga iyon iniisip ngayon tapos siya itong wagas kung makabanggit. Akala niya talaga g-gusto-gusto kong halikan siya.

“Aziel hindi nga sabi. Di ako nakakatulog kapag walang yakap na mainit-na unan.”

“Oh, you don’t want a kiss instead a hug? Come here I will make you warm.” Aziel teased me and the heat that I feel on ear earlier escalated.

“Tumigil ka nga!” ako saka hinablot ko na ang unan sa kamay niya at bumalik sa kama ko.

Mabilis kong niyakap ang unan na amoy Aziel at binaon ko ang mukha ko doon. Bakit inisip niya na gusto ko nang halik o yakap? Iba rin siya mag-isip! Pero ang mas iniintindi ko ngayon ang puso ko na nagwawala sa dibdib ko.

“Don’t you dare flirt with my friend nor my cousin, Deb. You will hate me even more if you do.”

Deb? Bakit parang kinikiliti ako sa pagtawag niya sa akin na Deb? Nakakatakot nga kung tutuusin ang tono ng boses niya habang sinasabi niya iyon pero bakit kabaliktaran ang nararamdaman ko? Bakit di takot ang naramdaman ko doon?

CHAPTER 5

Chapter 5

Debie Pov

Gusto kong ibato sa mukha ni Aziel ang bolo na hawak ko. Gusto kong ibato sa kanya ang mga bulaklak na humihitik na sa bulaklak kaso pinahukay na sa akin ni Aziel dahil papalitan niya daw ng iba. Halos mangiyak-iyak na nga ako habang pinagbungkal ko ang lupa dahil naaawa ako sa mga bulaklak at nasasayangan ako. Pero si Aziel komportable lang sa likod ko na pinagmamasdan ako dito. May pa inom-inom na siya ng wine sa likod ko. Masama man pero ipagdasal ko na sana ay masamid siya doon sa ini-inom niya. Ang sama niya. Ang sama-sama niya. Wala namang ginagawang masama ang mga bulaklak pero pinagdidiskitaan niya talaga.

Kaninang umaga nagulat ako nang paggising ko ay wala na si Aziel sa kanyang kinahihigaan. Akala ko. Ako ang late na gumising ’yon pala maaga lang siyang nagising kaysa sa akin dahil may dumating na mga delivery ng bulaklak na gustong ipalit ni Aziel sa mga bulaklak na nasa hardin ng bahay namin.

Nung una ay akala ko bubungad sa umaga ko ang nakasingot na mukha ni Aziel. Pero gwapo pa rin. Ngunit ang bumungad sa akin habang nagluluto ako sa kusina namin ay ang mukha ni Aziel na may ngiti o siguro tama na sabihin kong ngisi iyon. Gumaan pa nga ang pakiramdam ko dahil nasa good mood siya kaso may hidden agenda pa la siya ngayong araw. Kaya naman pala hindi siya pumasok sa kanyang trabaho ay dahil gusto niyang maging supervisor ko ngayon dito sa garden.

“Damn it, Deb. Dalian mo ang kilos mo. Mabilis pa ang kamay ng matanda sayo d’yan  e.” Reklamo niya doon sa likod ko.

Marahas kong binagsak ang bolo at naninigkit ang mata kong binalingan si Aziel na nakangisi sa akin.

Ako dito ay nagbibilad sa araw at pinagbubukal niya sa lupa. Tapos siya painom-inom lang noong wine at nakade-kuatro pa sa ilalim noong malaking payong. Feel na feel niya ang pang-aalipin sa akin. Akala siguro niya ay iiyakan ko itong pinapagawa niya sa akin. Akala niya siguro ay hindi ako sanay sa mga ito. Akala niya siguro hindi ako sanay na humawak ng lupa.

Napatingin ako sa mga bulaklak na binunot ko kanina. Unti-unti nang namamatay iyong mga bulaklak na kahapon ay dinidiligan ko pa. Naaawa ako sa mga bulaklak. Halos maiyak ako habang pinagmamadas sila.

“What now, Deb? Are you going to cry?”

Natikom ko ang bibig ko at napakuyom sa kamao ko. Nanginginig na ang kamao ko sa nararamdaman kong galit at inis kay Aziel. Para siyang bata. Isip bata ang isang Aziel-Rigg Fabre ang lalaking pinagkakaguluhan ng nga maraming babae sa bansa.

“Ano ngayon kung naiiyak ako?!”

“Tsk. Ano ayaw mo na? Pagod ka na ba?” aniya sa may pang-aasar na tono.

“Anong pagod pinagsasabi ko d’yan? Naaawa lang ako sa mga bulaklak kasi pinapatay mo!”

Napamaang siya sa akin. “W-what?”

“Wag mo akong wina-what d’yan Aziel!”

Sa inis ko kay Aziel ay mabilis kong pinulot ang puno ng bulaklak na binunot ko kanina na may makapal pang lupa sa mga ugat no’n at binato ko kay Aziel.

Hindi niya inaasahan ang ginawa kong iyon kaya nang tumama sa malapad niyang dibdib ang bulaklak na may maraming lupa ay agad na natapon niya ang wine glass na bitbit at mabilis na napatayo. Agad niyang pinagpag ang mga lupa na kumapit sa kanyang Balenciaga na tshirt at sa shorts niyang Hermes.

“What the fuck is wrong with you, Deb?!” sigaw ni Aziel sa akin na halos mamutok na ang ugat sa leeg niya at halos lumuwa na ang mata niyang namumula.

Umurong ang mga binti ko at nang makita kong parang papatay na ng tao si Aziel. Malakas niyang pinatid ang silyang kinauupuan kanina at tumabling naman ang kawawang silya.

Napalunok ako at napa-atras.

Nang hinakbang ni Aziel ang kanyang mahahabang binti ay parang may sariling utak ang paa ko na umatras. Nanliliit na ang mata ni Aziel at natatakot na ako sa maaaring gawin niya. May napatid ako sa likuran ko at nang nilingon ko iyon ay iyong bolo pala na ginamit ko kanina.

Isang mabilis na tingin ang ginagawa ko kay Aziel na ngayon ay humahakbang na papalapit sa akin saka ko naman nilingon ang itak sa paanan ko. Mabilis kong pinulot ang itak at saka ko hinarap si Aziel.

Gamit ang dalawang nanginginig na kamay ay itinuon ko sa kanya ang bolo na walang alam-alam sa mga nangyayari.

Kumuyom ang panga ni Aziel dahil sa ginawa ko at tumigil siya sa paghakbang ng makitang ituon ko sa kanya ang itak.

Nanlalaki na ang mga matang namumula ni Aziel at saka tinuro ako.

“You! What the hell is wrong with you, Deb?! You threw a damn plant at me and now you have the guts to point me with that kind of thing?!” sigaw ni Aziel sa akin habang dinuduro ako. Masama ang tingin niya sa akin at sa itak na hawak ko.

“I-ikaw naman kasi–”

“And now you have the audacity to talk back! Did you know where the hell are you standing, boy?!” Inis na inalis ni Aziel ang pagkakaturo sa akin pero nanatiling nakatutok sa kanya ang itak na hawak ko.

Nanginginig na ang kaloob-looban ko. Pero kung ganito ang laging nangyayari. Kung laging maghari-harian itong si Aziel sa pamamahay namin ay walang mangyayari. Ang sama niya lang kasi! Kung gusto niyang palitan ng mga pananim ang hardin namin sana naman ay tumulong siya pero hindi hinayaan niya lang ako na magbilad sa ilalim ng gintong araw at hindi pa ako pinagpapahinga. Sobrang pawis ko na. Basa na ang suot kong jacket. Parang sinusunog na ako sa ilalim ng jacket at pantalon ko. Tapos idagdag pa ang mga satsat niya na nagpapuno sa init ng ulo ko.

“Alam ko kung saan ako ngayon Aziel!”

“Huh!”

“Nasa labas tayo ng bahay natin!”

“The nerve of you boy!” Umuusli na ang ugat niya sa leeg.

Iling-iling niyang nilagay ang kanyang kamay sa kanyang baywang saka pinukol ako ng matatalim na tingin. Naniningkit ang kanyang mata at bumabakat na ang panga niya.

Napalunok ako. “M-mainit na Aziel. Pwede naman kasi na sa hapon ko na lang ito t-tapusin.”

“Tsk! After throwing a damn plant in front of me ’yan ang sasabihin mo? Sa tingin mo papayagan kita?”

“Aziel naman!”

“At may gana ka nang pagtaasan ako ng boses!?”

“Bakit ikaw laging sinisigawan ako at pag ako bawal kang sigawan?” inis kong saad saka humigpit ang pagkakahawak ko doon sa itak.

Naalarma si Aziel doon at napatakip sa kanyang inaalagaang pagmumukha. Pero nang mapansin niyang di ko iyong binato sa kanya ay inalis niya rin naman ang kanyang kamay.

“Damn you boy! Alam mo ba kung sino ang nagpapakain sayo dito, huh?”

“Ikaw!” sigaw ko rin sa kanya. Para na kaming mga bata dito ni Aziel sa bakuran namin. Ewan ko kung may mga kapitbahay ba kami na nakiki-chismis na ngayon sa away namin.

“Then, you have the nerve to yell at me?!” Halos marinig ko na ang pag-gitgit ng ngipin niya sa kanyang ngipin.

“Asawa mo ako kaya natural na buhayin mo ako!”

Kumurap-kurap ang mga mata ko nang biglang tumawa si Aziel. Kumunot ang noo ko at saka ko naibaba ang itak na kanina pa nakatuon sa kanya. Tumagilid ang ulo ko habang pinagmamasdan ko si Aziel na parang baliw na tumatawa mag-isa. Kanina namumula siya sa galit tapos ngayon tawang-tawa na naman siya habang hawak-hawak ang tiyan niya.

“A-aziel…”

“Asawa?” natatawang wika niya saka binalik ang tuon sa akin. “Talagang ca-n-reer mo na ang pagiging Mr. Fabre, hmm, Deb?”

“T-talaga namang asawa mo na ako at asawa na ri–”

“Oh boy, you shut up. You sound like you really like these things. You sound as if you are really into these things, De–”

Pinutol ko siya sa kanyang pagsasalita. “Mali ka Aziel. Hindi ko ginusto ang bagay na ito. Wala akong gusto sa mga nangyayari ngayon sa buhay ko. Wala ni isa sa mga ito ang nagustuhan ko. Kahit pa ang pagtira sa iisang bahay kasama ka ay hindi ko gusto. Hindi ko gusto ang makasal sa isang katulad mo. Sa isang masamang ugali na tulad mo. Pero anong magagawa ko kung–”

“Then why can’t you apply for divorce?”

Dahil sa mama Sarah ko. Ginagawa ko ito para sa mama Sarah ko. Nagtitiis ako para sa mama Sarah ko! Gusto kong sabihin iyan kay Aziel kaso hindi ko naman masabi sa kanya. Baka sabihin niya nagrarason lang ako. Baka sabihin niya alibi ko lang iyon. Dahil hanggang ngayon pinagpipilitan niya pa rin talaga sa akin na gusto kong matali sa kanya.

“Apply for a divorce when you don’t want this thing too, Deb.”

“Bakit hindi na lang ikaw?” hamon ko.

Dumaing siya at bumuntong-hininga.

“I cannot do it since because my inheritance depend on this damn thing. If I would apply for a divorce goodbye inheritance. That is why you apply for it instead of m–”

“Sorry. I cannot do it either.” wika ko. I cannot lose my Mama, Aziel. I will not put my mama’s life on stake. I’m sorry but both of us was trapped in this marriage.

Sa araw na iyon umalis si Aziel sa bahay namin at hindi rin siya umuwi. Hindi ko naman alam kung saan siya tumuloy pero siguro sa bahay nila. Wala rin naman akong cellphone let alone ang kontakin siya.

Pero di rin naman ako nakatulog ng maayos sa gabing iyon. Maya’t maya ang gising ko saka tini-check ko kung nakauwi na ba siya pero wala talaga.

Sa sumunod na araw ay nakauwi si Aziel nagbihis lang siya sa bahay saka binilin sa akin na dapat kong linisin ang buong bahay. Hindi ako umangal doon at sinunod ko siya. Masaya kong ginawa ang utos niya. At ayaw ko na rin na masundan iyong sagutan namin noong nakaraang araw.

Ewan ko rin sa sarili ko. Parang hinahanap ko ang presensya niya sa bahay kapag wala siya. Hindi ako napapakali sa gabi kapag hindi siya umuuwi. Hindi ko na nga rin namamalayan na may gabi na pala na hinihintay ko siyang makauwi at saka lang ako nakakatulog ng mahimbing pag alam ko na nakauwi na siya. Tapos gumagaan ang pakiramdam ko kapag umuuwi na siya sa bahay. Nakaugalian ko na rin na nilulutuan siya kahit na di naman siya tumitikim sa luto ko.

Kung ikukumpara ko ang buhay ko sa bahay ni Papa Gideon at ang buhay ko dito sa bahay namin ni Aziel. Mas pipiliin ko pa rin ito. Mas pipiliin ko pa ang magaspang at malamig na trato sa akin ni Aziel. Mas pipiliin ko pa itong inuutosan ako ni Aziel kaysa naman doon sa bahay ni Papa Gideon na puro utos at may pambubugbog pang kasama. Kaya mabuti na ito. Mas ayos na ako dito. Ang iniisip ko na lang ay ang mama Sarah ko sa ospital. Namimiss ko na si Mama. Sa halos dalawang linggo ay dito lang sa bahay at gusto ko nang dalawin ang mama ko.

Kaya naman naiisip ko na magpapaalam ako kay Aziel na aalis ako sa bahay.

Hapon na at habang nagt-trim ako sa mga money maker na halaman dito sa bukuran namin ay may dumating na sasakyan. Ang kotse si Aziel. Imbes na bumaba pa si Aziel at pagbuksan ang kanyang sarili sa car gate ako na ang tumakbo doon at pinagbuksan siya.

Nang makapasok si Aziel ay sinara ko na rin ang car gate at binalikan ang mga gardening tools na ginamit ko saka ko iyon niligpit. Matapos ko iyong iligpit ay pumasok na ako sa loob. Dumiretso ako sa kitchen para maghugas ng kamay saka aakyat na sana ako sa taas upang sundan si Aziel doon pero napatigil ako dahil nakita ko si Aziel na nakaupo doon sa living area namin at sa harap niya ay ang mga paper bags.

“Come here.” aniya at minuwestra na lumapit ako sa kinauupuan niya.

Pinunas ko ang basa kong kamay sa likod ng jacket ko. Pinunu ko ng hangin ang dibdib ko saka ako lumapit kay Aziel. Umupo ako sa pinakamalapit na sofa sa kanya. Pinagsiklop ko ang kamay ko at tina-tap ko ng mahina ang paa ko sa sahig.

“Ano ang–”

“Take all of this with you.” wika niya.

“H-huh?”

“Don’t make me repeat myself, Deb.” Aziel groaned.

“Hindi kita maintindihan Aziel.” Pinaningkitan ko siya sa mata.

Tinulak ng kanang paa niya ang mga paper bags patungo sa akin.

“That’s all yours.”

Ang nanliit kong mata kanina ay halos umusli at binaba ko ang mata ko sa mga paper bags na di ko mabilang sa dami.

“A-akin? L-lahat ng ’t-to?” nautal ako sa gulat.

“Hmm,” he hummed, nodding his head and raised his thick and black eyebrows.

Bumaba ang pwet ko na nakaupo sa sofa saka ko binusisi ang mga paper bags. Kuminang ang mata ko nang makita ko ang mga iyon. T-shirts, shorts, pants, pyjamas, hoodies, underwears, at iba pa.

Nanubig ang mga mata ko habang ini-isa ko ang mga laman noong paper bags.

Malaki ang ngiti sa labi ko at pinalis ko ang luha na lumabas sa mata ko bago tingnan si Aziel na nanlaki ang mata sa akin.

“S-salamat.” Pasasalamat ko sa kanya saka ko siya niyakap.

Sa biglaang ginawa ko ay bumagsak ang katawan ni Aziel sa sandalan ng sofa kasama ako. Nasa gitna ako ng nakabuka ng hita at kinulampit ko ang braso ko sa kanyang leeg. Dikit ang dibdib sa isa’t isa.

“Salamat sa mga damit, Aziel.” saad ko at yakap pa rin siya.

Di gumalaw si Aziel kaya hinigpitan ko na ang pagkakayakap ko sa kanya. Hindi ko matukoy kung kaninong tibok ng puso ang nararamdaman at naririnig ko. Kaya Aziel ba iyon o sa akin. Masama nga ang ugali ni Aziel pero mapagbigay naman pala. Di nga kami nagkakaintindihan at walang maayos na komunikasyon sa isa’t isa pero sa kabila no’n iniisip din pala namin ang isa’t isa.

Alam kong mababaw na umiyak ako dahil sa binigyan lang ako ni Aziel ng mga damit pero kasi mula noon wala pang nagbigay sa akin at ganito pa ka dami. Mismo nga si Papa Gideon ay di ako binigyan ng damit. Ang mga luma at di na masusuot nina Kuya Damian at Kuya Rowan ang mga damit ko at ayos lang sa akin iyon. Bakit ako aangal? Wala nga akong pambili no’n.

“L-let go, Deb.” Doon ko lang napakawalan si Aziel.

Tumayo ako at nang tingnan ko ang mukha niya ay kumabog ang puso ko. Namumula ang buong mukha ni Aziel lalo na ang tainga niya na parang sing-kulay na noong kamatis.

Yumuko ako at nilapit ko ang mukha ko sa namumulang pagmumukha niya. Sa pag-aalala ko ay dinala ko ang palad ko sa mukha niya na kinalaki mata niya.

“Ayos ka lang ba? May lagnat ka?”

“Fuck! Don’t touch me.” si Aziel saka tinampal ang kamay ko at mabilis na tumayo saka umakyat sa taas na hawak-hawak ang kanyang namumulang tainga. 

May lagnat siguro si Aziel kaya mabait siya ngayon at binigyan pa ako ng mga damit. Sana gumaling na siya kung may roon man siyang lagnat.

---

May bago po akong story na p-in-ublish dito sa wattpad ’ Crossing Boundaries ’ po ang title sana po ay mabasa rin ninyo. May prologue at chapter 1 na po iyon. Ayon lang!

Thank you for reading! I hope you enjoy!

CHAPTER 6

Chapter 6

Aziel Pov

Dire-diretso akong pumasok sa kompanya ni Theo at di ko pinapansin ang bumabati sa akin. Wala ako sa maayos na mood ngayon na batiin sila. May iba na humarang pa upang magpa-picture pero di ko naman pinapansin at ang ilan ay tinatanggihan ko. Mabuti na lang din at may maraming security si Theo.

Nang makita ako nang sekretarya ni Theo ay tumayo siya at niyukuan ako pero kaya ng iba di ko siya pinsansin. Wala talaga ako sa mood ngayon. At paulit-ulit ko iyang sasabihin. At ang dahilan ay walang iba kung hindi ang… asawa ko. Si Debie.

Walang katok kong binuksan ang double-doors nh office ni Theo at nagmartsa doon sa couch. Marahas kong sinalampak ang katawan ko sa leather couch na nandidito sa loob ng office niya, my asshole of a cousin.

“What the fuck!? Aziel?” Natanggal ni Theo ang suot niyang glasses at galit akong tiningnan.

“Hmm.”

May nakita akong alak sa center table kaya naman binuksan ko iyon at nagsalin ako sa baso na nasa gilid lang din n’on. Nang malagok ko ang alak ay napapikit ako sa pait at tapang noon.

Muli kong tiningnan si Theo doon sa mesa niya na kakababa niya lang sa kanyang telepono at humilig doon sa kanyang swivel chair at pinatong ang paa sa table niya.

“Problem?”

“Obviously.”

“Your husband?”

“Who else?”

“Ano na naman ba ang nangyari?” Walang ganang saad niya sa akin at pinaikot-ikot ang isnag ballpen sa kanyang darili.

“I… it’s just…” napapikit ako at yumuko. Hindi ko na talaga alam kung ano ang gagawin ko kay Debie. Tingin ko nagawa ko na ang lahat na makakainis sa kanya at makakagalit sa kanya pero di iyon tumatalab.

Gusto ko na makita siyang nahihirapan. Gusto ko na makita siya na nagsisisi siya sa ginawa niyang desisyon na pakasalan ako. Gusto ko siyang makita na siya na mismo ang lumapit kay daddy, ang magmakaawa kay daddy na magfile ng divorce pero wala. At tingin ko pa nga ay tumatapang pa siya lalo. At iyon ang kinagagalit ko lalo.

Sa bawat araw na lumilipas ay parang natuto na si Deb na lumaban sa akin at di pansinin ang mga ginawa ko sa kanya. Tingin ko nagiging wala nang saysay ang mga ginawa kong pagpapahirap sa kanya. May lakas pa nga siya na ngitian ako. At kahit na alam na niya naman na di ako kumakain sa bahay lagi niya pa rin ako nilulutuan. Lagi niya pa rin akong tinitirahan ng mga pagkain na niluluto niya. At sa tingin ko pa nga ay ako na ang naiinis at nagagalit sa mga pinaggagawa ko na di niya naman pinapansin.

“Debie’s giving you headache instead of you?” turan ni Theo na igtad ng tainga ko dahil parang natatawa pa siya.

Inis kong binalingan ang pinsan ko na natatawa sa akin. Tumayo siya at naglakad papalapit sa kinauupuan ko. Kitang kita ko pa ang pagtaas-baba ng kanyang balikat. Pinagtatawanan ako ng walangya kong pinsan.

Ngumisi siya saka umupo sa isang sofa sa gilid ng couch na kinauupuan ko.

“Iinom natin ang galit at inis mo, Fabre.” aniya at nagsalin ng alak sa dalawang baso.

Kinuha ko ang isang baso na nilgyan niya ng alak. Akmang iinom na ako nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan. Naibaba ko ang baso ko at lumingon sa pintuan upang tingnan kung sino ang pumasok.

Napaikot ako sa mata ko nang makita ko si Gage na kakapasok lang at nagtanggal sa kanyang itim na mask at puting cap.

Umupo si Gage sa sofa, sa tabi ni Theo. Hinubad din niya ang kanyang jacket at kinuha niya ang baso sana ni Theo at ininom iyon.

“At anong ginawa mo dito? Akala ko  busy ka?” tanong ko kay Gage.

Maliit lang ang ininom niya doon sa alak at binaba niya iyon sa center table.

“I’m not busy when it comes to gossips.” Ngumisi sa akin si Gage.

I throw a deadful glare at Theo. At ang magaling kong pinsan ay pinagkibit lang ng balikat niya ang mga matatalas kong tingin sa kanya.

“T-n-ext ko lang si Gage na pumunta ka dito. I didn’t text him that–”

“Ah! Just shut up, Theo.” inis kong saad.

“So, what’s with Debie?” singit ni Gage at nabaling naman sa kanya ang mga matatalim kong tingin.

At kailan pa nagkaroon ng concern itong si Gage sa asawa ko? Bakit kung makatanong siya ay parang may pag-aalala siya sa asawa ko.

“Ako ang may problema kay Deb, Gage.” saad ko sa kanya.

“Whatever.” tamad niyang wika.

“Ano na nga Aziel. Gumagabi na.” Ang pinsan ko.

I sneered at Theo and start talking.

“So here’s the thing: I tried to make Debie suffer in our own house.” Theo was about to open his goddamn mouth, but I was fast enough to raise my hand on him when he was about to meddle with me. “Pinabunot ko sa kanya lahat ng tanim namin sa garden at pinapalitan ko sa kanya ng iba. Umiyak siya at…” Tumigil ulit ako at itinaas ko na naman ang kamay ko nang magsalita sana si Gage. Nakita ko ang pagkuyom niya sa kanyang kamay na nasa hita niya. Tsk!

“Like what I said umiyak siya. Umiyak si Deb pero,” nakuyom ko ang panga ko nang maalala ko ang sagutan namin ni Deb. “pero hindi siya umiyak dahil pagod na siya o nahihirapan siya. Umiiyak siya dahil pinabunot ko sa kanya ang mga halaman. Umiiyak siya kasi naaawa pala siya sa mga halaman na binunot niya.” wika ko na kinatawa ni Theo at napabuntong hininga naman si Aziel. “And you know what’s the worst? He has the guts to hurl me a fucking flower root full of fucking mud.” I continued, and Theo guffawed. What a damn cousin.

“Damn, gusto ko tuloy makita ang hitsura mo nang batuin ka ni Debie ng halaman, Aziel.” natatawang saad ni Theo.

Hindi ko na pinansin ang tawa ng pinsan ko at nagpatuloy ako. Sumandal ako sa kinauupuan kong couch.

“Nagkasigawan kami ni Deb at di ako umuwi sa amin ng ilang gabi at nang umuwi naman ako sa bahay ay para lang magbihis tapos hindi ko siya pinapansin kasi galit ako sa kanya at sa sarili ko dahil di ko man lamg magawa na inisin si Debie.” Tumahimik silang dalawa kaya nagpatuloy ako. “Hindi pa ako tumigil doon. Inutusan ko siya na linisin ang buong bahay namin. Kusa at may ngiti sa labi niya iyong ginawa na kinainis ko lalo. Marami pa ang ginawa sa kanya pero parang wala lang iyon sa kanya. At ang huli kong ginawa ay binilhan siya ng mga damit. Binilhan ko siya ng mga damit mga designer’s brand pero di niya alam na fake lahat ng iyon. Akala ko magagalit siya doon but instead…” my mouth automatically halted upon remembering Debie’s face. He was so happy. He was so grateful for the clothes that I bought for him. 

 

“Iyan ang problema mo?” si Theo.

“Oo ’yan ang problema ko Theo!”

“Damn. Sinabi ko na naman sayo Aziel tigilan mo ang–”

Naputol si Theo sa pagsasalita nang sumingit si Gage sa kanya.

“Did you know that you look like a child and for a fucking thirty-year-old you act like a damned 10-year-old child, Aziel? You act like a fucking child. Sa mga pinaggagawa mo kay Debie ay para kang bata na naghahanap ng away. Ang liit ng utak mo. Like what I said, Aziel. Debie is a good person. He is not what you think he is. I tell you Aziel. Nakikita ko na totoo talaga sinabi ni Debie na di rin niya gusto ang ikasal sayo. Siguro may rason ang asawa mo.” Seryosong saad ni Gage.

Pagak akong napatawa sa sinabi ni Gage.

“I’m not going to be able to live with this, Gage.You know how I hate this thing? You know how much I hate being tied to someone. Nagpilitan lang din ako dahil binantaan ako ni daddy.”

“At ano ngayon ang gagawin mo?” seryosong tanong ni Theo.

“I have no choice but to resort on my last card.” I breathe.

“Last card?” si Gage.

“Yeah.” I affirmed.

Debie Pov

Ilang araw ko nang gustong lapitan si Aziel at magpaalam sa kanya na dadalawin ko ang Mama Sarah sa ospital kaso lang di ko naman malapitan ang lalaki. Ewan ko ba. Wala naman akong ginagawang masama kaso laging galit si Aziel sa akin. Siguro ay di pa siya nakakamove-on na kasal na kami at ako pa rin ang ididiin niya dito.

Akala ko ay maayos na kami nang bigyan niya ako ng mga damit tho’ hindi ko siya nasusuot kasi baka makita niya ang mga pasa ko. Pero mabuti na lamg at konti na lang at malapit nang maghilom ang mga iyon. Saka ang likod ko naman ay maghihilom na sana kung di lang ako naging tanga kanina. Sa sobrang pawis ko kasi ay napunasan ko kaya ayon namasa na naman iyon.

Ngayon ay nakakasuot na ako ng shorts na umaabot sa ibabaw ng tuhod ko. Gaya ng suot ko ngayon at sa pang-itaas naman ay okay na ang loose t-shirt basta natatabunan hanggang sa may siko ko. Kaya ang konti sa mga binigay ni Aziel na damit ay nagagamit ko. At iyong iba tinago ko dahil di ko pa masusuot.

Nagluluto ako at gaya ng lagi kong ginagawa ay nagluto ako nang marami-rami. Pagkatapos kong magluto ay naghain na ako ng para sa sarili ko. Umupo na ako sa silya nang may magdoorbell. Sa di ko malaman na dahilan ay napangiti ako ng marinig ko iyong doorbell. Alam ko kasi na si Aziel na iyon.

Tumakbo agad ako palabas ng bahay namin. Mabilis akong tumungo doon sa car gate at binuksan iyon. Nang makapasok na ang sasakyan ay sunod ko iyong sinara. Tama na pagbalik ko ay nakalabas na si Aziel sa kotse niya.

Naunang maglakad si Aziel papasok sa bahay.

“Ma… magandang gabi.” May pag-aalinlangan kong saad. Kahit na wala akong natatanggap na response sa kanya lagi ko pa rin siyang binabati. Gaya ng ‘magandang umaga’ at ‘magandang gabi’.

Napatigil ako sa paglalakad nang tumigil din si Aziel at humarap sa akin.

Tiningala ko siya na nakakunot ang noo.

Bumuntong hininga ako upang ihanda ang sarili ko sa maaaring sabihin niya sa akin. Naikiling ko ang ulo ko nang makita ko na bumukas-sara ang bibig niya. Para bang may gusto siyang sabihin sa akin na di niya masatinig.

Saglit na nagtagpo ang mga mata namin at umiwas agad siya at huminga ng malalim.

“You… you shouldn’t go out without your slippers on.” aniya at mabilis akong tinalikuran.

Rinig ko ang pagbukas at sara ng malaki naming pintuan palatandaan na nakapasok na si Aziel at doon pa lang ako napakurap-kurap saka nagsink-in sa utak ko ang sinabi niya.

Bumagsak ang mata ko sa paa ko at saka ko nakita na nakapaa nga talaga ako. Doon ko pa lang naramdaman ang lamig ng sementong patyo namin. Nalukot ko na lang ang daliri ko sa paa at napanguso. Dumiretso pala ako dito ng di ko man lang nasuot ang tsinelas ko. Naiwan ko sa dining namin.

Pagkarating ko sa kusina ay nakita ko si Aziel na nakaupo sa hapag at ang braso ay nasa harap ng malapad at malaki niyang dibdib.

“H-hahainan ba kita?” Nauutal kong tanong.

Pairap siyang tumingin sa gawi ko at humiging, “Hmm.”

Natataranta akong pumunta doon sa kitchen upang hainan si Aziel ng pagkain. Muntik ko pang makutos ang sarili ng mapagtanto kong  napapangiti ako habang naghahain. Dios ko! Ano na ba ang nangyayari sa akin?

“Ito na.” wika ko saka nilapag sa harap niya ang pagkain.

Kumain kami ni Aziel ng tahimik pero sa tingin ko ay ayos na iyon kasi ito ang kauna-unahang pagkakataon na kumain si Aziel sa luto ko. Di ko alam kong nasasarapan ba siya o hindi. Ang hina kasi ng subo niya at walang imik. Parang di niya gusto ang lasa at napipilitan lang. Masarap naman iyon sa bibig ko siguro ay iba lang ang panlasa namin.

“Ano… Aziel mauuna na ako sa taas. Ilagay mo na lang sa sink ang mga pinagkainan mo. A-ako na maghuhugas n’yan bukas.”

Di siya sumagot pero tumango naman. Bumuntong hininga ako at iniwan siya doon.

Aziel Pov

Nang mawala si Deb ay naibagsak ko ang kobyertos at napatitig sa niluto ni Deb. Actually, kumain na ako bago pa man ako umuwi dito. Naisipan ko nga na di na muna umuwi kaso lang parang may nagtulak sa akin na pauwiin ako dito. Gage and Theo were really telling the truth that Deb is such a good cook. I wonder if he went to culinary school or what. But all I can say is that it was delicious. My taste buds may not be good, but Deb’s food was really something. Is it true that I squandered such foods for so long?

Kahit na busog ako ay inubos ko pa rin iyon. Siguro di ko lang nakita dati ito pero kanina napansin ko ang pagka-atat ni Deb na matigman ko ang luto niya. Napapikit ako sa mata ko at niligpit ang pinagkainan.

Ni-lock ko lahat ng pintuan sa bahay at ang mga bintana naman ay sara na kaya umakyat na ako sa taas. Pero nang makapasok ako sa loob ay nagtaka ako kung bakit wala si Deb sa kanyang kama. Siguro nasanay ako na kapag nakauwi ako ay nakajiga na siya sa kama niya.

Where is he?

May kunot sa noo akong umupo doon paanan ng kama ko at hinubad ko ang sapatos at medyas. Kahit na may pagtataka ay muli akong tumayo at kumuha ng towel saka boxer sa closet ko para maligo.

Ang nakaawang na pintuan ng CR namin dito sa kwarto ay itutulak ko na sana nang makita ko si Deb na nandodoon sa loob. Nakita ko si Deb na nakashorts lang at bahagyang nakatalikod doon sa malaking salamin ng CR namin at parang may kung anong inaabot siya doon sa likod niya. Sa pagkakuryoso ko tumigin ako doon sa salamin. Sa maliit na awang ay tama lang na makita ko ang likod ni Deb sa salamin na may malaking paso doon.

Nanlaki ang mata ko doon at umatras doon sa pintuan. The fuck?! Where the hell did he get those big burns on his back?  Galit ako kay Deb. Ayaw ko man sa kanya. Ayaw ko man sa nangyayari sa amin ngayon pero ang makita ang ganoong klaseng sugat? Sunog sa katawan. Who the fucking hell did those? Ni hindi ko nga siya magawang pagbuhatan siya ng kamay. Masama ako sa kanya pero di siya sinaktan ng physically.

Umupo ako sa kama niya at napahilamos ako  sa palad ko. Inihagis ko ang towel at boxer ko sa kama ko. Fuck it!

“Aziel.” marahang wika niya sa pangalan ko at naiangat ko ang tingin ko sa kanya.

Nakatayo siya sa harap ko saka nakasiklop ang dalawang kamay sa harap at nasa dalawang hakbang ang layo namin. Suot niya ang shorts na binili ko at ang loose t-shirt na binili ko rin. The fake clothes gave him. Damn!

Kumurap-kurap ang mata niyang nakatuon sa akin.

“Bakit nand’yan ka sa k-kama k–”

“Strip, Deb.” naggitgit ang ngiping saad ko.

Napaatras siya.

“A-aziel.”

“I said strip!” sigaw ko at napapikit siya at napatalon.

Dammit!

“Aziel naman.”

“You’ll strip or do you want me to rip your clothes?” seryoso kong saad sa kanya.

---

Thank you for reading po! 🥰

Anyways, naka-update pala ako ng chapter 1 doon sa story ko na Burned in his Fingertips sana po ay mabasa ninyo at iyong isa ko din pong story na Crossing Boundaries hanggang chapter 4 na siya. Ayon lang!

CHAPTER 7

Dedicated to: eyepatchcutie

---

Chapter 7

Debie Pov

Kinabahan ako nang palabas ako ng banyo namin ni Aziel na nakaawang pala iyon. Hindi ko pala iyon maayos na nasara. Siguro ay nasanay din ako na wala sa bahay si Aziel kapag nalilinis ako sa katawan ko kapag gabi. Nasanay siguro ako na wala siya at laging late na umuuwi kaya ganito.

Bumuntonghininga ako saka ko mahinang pinihit ang busol ng banyo namin at lumabas. Paglabas ko ay kumunot naman ang noo ko nang makita ko si Aziel na nakaupo sa paanan ng kama ko. Bahagyang nakayuko ang ulo niya at ang siko ay nakalagay sa kanyang hita.

Tumingin ako sa kanyang kama na nandodoon ang kanyang towel at boxers. Nagpatuloy ako sa paglalakad ko tungo sa kama ko.

Tumayo ako sa harap niya, mga isang metro lang ang layo. Nang i-angat niya ang ulo sa akin ay napasiklop ako sa kamay ko. Nang pinasadahan niya ng tingin ang buong katawan ko ay napatingin din ako sa suot ko at napalunok. Suot ko ang binili niya sa aking damit.

Nang di siya magsalita at nakatitig lang sa akin ay tinawag ko siya.

“Aziel.” marahang tawag ko sa kanya at naningkit ang mata niya sa akin.

Hindi ko maintindihan kong ano ang gustong ipahiwatig ng mga titig niya sa akin. May halong galit, inis, pagtataka, at… awa doon.

Napakurap-kurap ako dahil doon sa nababasa kong emosyon sa kanyang mukha. Hindi ulit siya umimik kaya nagsalita ulit ako at di ko naman sinasadyang mautal nang magtanong ako sa kanya.

“Bakit nand’yan ka sa k-kama k–”

Pinutol niya ang pagsasalita ko at halos mahigit ko ang hininga ko doon sa sinabi niya.

“Strip, Deb.” Rinig ko ang paggitgit niya sa kanyang ngipin. Di ko alam kung sa galit ba iyon sa akin, sa inis o sa pagtitimpi niya.

My shoulders tighten. A familiar fear started to eat me. Napaatras ako doon. Iyong takot na naramdaman ko doon sa bahay ni Papa Gideon ay muling kumakain sa sistema ko. Nangatal ang baba at labi ko.

Bakit niya ako paghuhubarin? Gusto niya ba na gampanan ko ang pagiging asawa ko sa kanya? G-gusto niya na ba na gampanan ko kung ano ako sa bahay na ito?

“A-aziel.” utal kong tawag sa pangalan niya dahil sa pangangatal ng bibig ko.

“I said strip!” Malakas na sigaw ni Aziel at napapikit at saka napatalon sa gulat. Di ko inaasahan ang pagtaas ng kanyang boses mula sa pagtitimpi niya kanina.

“Aziel naman.” halos bulong kong wika.

“You’ll strip or do you want me to rip your clothes?” seryoso niyang saad sa akin.

Napakagat ako sa labi ko at uminit ang mata ko. Hindi ko alam kung bakit ganito si Aziel. Hindi ko alam kung bakit niya ako gustong paghubarin sa harap niya. Ayos na nga sa akin ang awayin niya ako at di maayos ang makikitungo niya sa akin pero di ata kaya ang maghubad sa harapan niya.

Ano na lang ang sasabihin niya kapag nakita niya ang katawan ko? Ano na lang ang tingin niya sa akin na asawa niya at ang pangit pa ng katawan? Si Aziel nakikita ko ang katawan niya sa mga pictures dahil modelo siya at masasabi ko na parang hinubog ng Diyos ang katawan niya. Masasabi kong inaalagaan ng mabuti ang katawan niyang walang tatsa ni isa. Tapos ako. Ako na puno ng sugat—piklat ang katawan. Pandidirian niya ako. Pandidirian niya ang katawan ko. Ako nga ay nahihiya sa katawan ko. Maputla at puno ng piklat.

Pinalis ko ang luha na biglang tumulo sa pisngi ko at hinawakan ko ang laylayan noong damit ko. Ayaw kong maghubad! Ayaw ko!

“You heard me, Deb. And I don’t like repeating myself over and over.” May pagbabantang saad ni Aziel.

Matapang kong sinalubong ang mga titig niya.

“Bakit mo ba g-gusto akong p-paghubarin? H-hindi maganda ang k-katawan Aziel.”

Nagtagis ang bagang niya.

“I don’t care. Just strip!”

“P-paano kung ayaw ko?”

“So, you want me to tear that clothes?”

Umawang ang bibig ko sa kanya at tinikom ko ulit. Niyuko ko ang ulo ko at napatingin doon sa kamay ko na nasa laylayan ng damit.

“P-pwede ba na patayin ang i-ilaw?” mahina kong tanong.

“No. How can I see you when the lights are off?”

Bumagsak ang balikat ko sa kanyang sinabi. Gusto niya talagang makita ang katawan ko.

“Faster Deb. Take that clothes off! Or I will tear it. I’m not fooling around, Deb.” sunod niyang banta.

Pinono ko ng hangin ang dibdib ko saka dahan-dahan kong itinaas ang damit ko. Pumikit ako ng mariin at nanginginig ang kamay ko.

Narinig ko ang pagdaing ni Aziel pero pinikit ko pa rin ang mata ko.

Nang matapos kong hubarin ang pang-itaas ko ay sunod ko namang hinawakan ang waistline ng shorts ko at binaba ko iyon. At habang ginagawa ko ’yon ay nakapikit ang mata ko. Natatakot ako sa maaaring makita ko sa mga mata ni Aziel. Natatakot ako sa kug anuman ang mabasa kong emosyon doon. Sunod ko na sanang huhubarin ang underwear ko nang may maramdaman akong malambot, mainit-init at malaking kamay na humawak sa braso ko.

Napadilat ako at tumingala kay Aziel na nakatayo na sa harapan ko. Nag-uunahan sa pag-agos ang luha ko sa mga pisngi ko. Pero mas nagulat ako nang pinunasan iyon ni Aziel gamit ang hinlalaki niya.

“Sshhssh!”

“A-azi–”

Natigil ako nang kabigin niya ang katawan ko. Pinulupot niya ang kamay ko sa katawan niya at ang isang bisig niya naman ay maingat na yumakap sa katawan ko. Maingat na parang alam niya na may sugat ako sa likod ko at upang di masagi ang sugat ko doon.

“Dammit! I’m sorry Deb.” bulong niya sa tainga ko.

Pumikit ako saka ko binaon ang mukha ko sa dibdib niya at doon humagulgol sa iyak. Niyakap ko ang kamay ko sa kanya ng mahigpit. Napakapit ako sa suot niya at parang bata na ngumuwa sa kanyang dibdib.

“Fuck this!” si Aziel saka kumalas sa pagkakayakap.

He bend lower and brushed my tears away using the pad of his thumb. Nanatili ang kapit ko doon sa sleeves niya.

Nang pinasadahan niya na naman ang hubad kong katawan ay naitakip ko ang kamay ko doon sa mga piklat kong kakahilom lang kaso na dismaya rin ako nang di ko pala kayang takpan ang lahat ng iyon.

Kinuha ni Aziel ang kamay ko at dinala niya iyon sa bibig niya at hinalikan ang palad ko. Nanlaki ang mata ko.

“Tell me. Who the fuck did this to you?” mariin niyang tanong na kinahampas ng malakas sa dibdib ko.

“Aziel.”

Binaba niya ang kamay ko pero nanatili ang hawak niya. “Don’t just say my name, Deb. Answer me.”

Yumuko ako. Ayaw kong sabihin sa kanya.

“Answer me or I will find it myself.”

Tumindig ang balahibo ko sa tono ng boses ni Aziel.

“Aziel naman.”

“Answer me.” mataman niyang wika.

“H-hindi p-pwede Aziel. H-hindi ko p-pwedeng sab–”

“I will assume that it was your family who did this.”

Napaangat ako ng tingin sa kanya. Kinabahan ako ng walang emosyon akong mababasa sa kanyang mukha.

“A-a-aziel.”

“I was right? Tama ako na ang pamilya mo ang gumawa nito sayo?”

Muli akong umiyak at tumango sa kanya.

“Your father wasn’t treating you right? Does your mother too?”

“A-ang asawa ng papa ko Aziel. Siya at si papa lang–”

“PATI papa mo sinasaktan ka?!” Hindi ko alam kung naririnig na ba kami ng mga kapit bahay namin ngayon. Ang lakas ng boses ni Aziel. Halos maputop na ang litid sa leeg niya. “What kind of parent is your goddamn father, Deb? And what do you mean by asawa ng papa mo?”

“Anak… anak ako sa labas Aziel. Oo Trazon ako pero kabit lang ang mama ko. Isa akong pagkakamali Aziel.” Iyak ko at muli niya aking kinabig sa bisig niya.

“Sshh, I will make your father suffer.”

Naitulak ko si Aziel.

“H-huwag Aziel.” Umiling ako. “H-huwag, please.”

“Why? Why Deb? You are my husband. You are mine.”

“P-p-pero Aziel. S-si papa Gideon ang gumagastos sa mama ko sa mental hospital.”

“What?” Kumunot ang noo niya.

“Ba… nabaliw ang mama ko Aziel at nasa mental hospital siya ngayon. K-kung malalaman ni papa na sinabi ko sayo ang totoo Aziel. Ititigil niya ang pagpapagamot sa mama Sarah ko. Kung malalaman niya na sinabi ko sayo ang totoo hindi na magagamot ang mama ko sa mental. Aziel ang mama ko na lang ang meron ako. Ang mama ko na lang ang dahilan kung bakit ako lumalaban. Ang mama ko na lang ang dahilan Aziel kung bakit ako pilit na bumabangon kahit na pauli-ulit ako nadadapa at tinapak-tapakan. Lahat ng mga masasakit na salita kinaya ko dahil sa mama Sarah ko. Kinaya ko lahat ng mga pambubugbog ni papa at ang mga pagmamaltrato ni Tita Mikee kasi nakasalakay sa kanila ang pampaospital ni Mama. Kaya kahit na pagod ako; kaya kahit na masakit na patuloy ako babangon at lalaban kasi papaano na lang ang mama ko? Sino ang mag-aalaga sa mama ko kung pati ako di lalaban? Saan na lang kami pupulutin ng mama ko kung di ako matitiis? Okay lang na magdusa ako Aziel basta gumaling ang mama ko.”

“So… you agree to marry me because of your mother?”

Tumango ako.

“You endure all the things that I have done to you because of your mother?”

Tumango na naman ako.

“When you said that you cannot divorce with me… was it because your mother’s hospitalization depend on it?”

“Oo Aziel. Sorry.” Tumango pa ako.

Pinagbihis ako ni Aziel matapos naming mag-usap at siya naman ay pumunta sa CR dahil maliligo daw siya. Pero hanggang sa lumabas si Aziel sa banyo ay di ako makatulog at nanatiling nakasandal sa headboard noong kama ko at iniisip lahat ng nangyari ngayong gabi.

Umupo si Aziel sa kama ko habang pinupunasan ang basa niyang buhok.

“A-aziel… b-bakit mo pala ako pinapahubad kanin…” tumigil ako nang binagsak ni Aziel ang kamay sa kama at tumingin sa akin.

“I saw you. I saw you back there,” aniya at tumingin doon sa banyo. “hindi nakasara ang pinto. Maliligo na sana ako nang makita kita na ginagamot ang likod mo. Ang sugat mo. Nagtataka ako. Nagkata ako kung saan mo nakuha ang ganoong sugat. Oo galit ako sayo Deb. Sinisi kita na naikasal tayo kasi di mo pinigil ang ama mo. Pero di ko naman magagawa ang ganoon. Di kita sinaktan physically kaya bakit ganoon? Bakit ka nagkaroon ng ganoong sugat? Saan galing iyon? At ilan pa ang sugat mo sa katawan? Kaya kita pinaghubad para makita ko lahat—lahat ng sugat mo sa katawan.” Paliwanag ni Aziel.

Biglang uminit ang tainga ko sa kadahilanang inisip ko kanina na gusto na ni Aziel na gampanan ko na ang pagiging asawa ko sa kanya. Tapos ito pala ang tunay niyang dahilan. Nakakahiya naman iyon.

“Aziel g-gusto ko na ilihim lang mo lang l-lahat ng nalaman m-mo ngayon. A-ayaw ko na may nakakalam pang iba Aziel k-kahit na ang papa mo s-sana wag mong sabihin sa kanya.”

Sumingkit ang mata niya pero napabumuntong-hininga.

“Fine.”

“Saka Aziel sorry… kasi di ko taga magagawa ang sinasabi mong magfile ako ng divorce. Kasi kahit na ayaw ko nito ay–”

“I get it now, Deb. I already get it all. Even if we despise it, there is nothing we can do about it. We’re both trapped. You have your reasons, and I have mine too.”

Napatango-tango ako sa kanya.

“But don’t worry. When I reach thirty-one, I can get my inheritance at that time. And when it happens, I will file the divorce myself. You’ll be free, just like me. Just one year, Deb. Just one year and we can have our life back.”

Kinagat ko ang labi ko at dahan-dahan na tumango sa kanya.

“We can be friends while we’re still married, Deb. I can at least treat you as my friend. I hope that’s okay with you. That’s the only thing I can offer.”

Napangiti ako doon sa sinabi niya.

“Talaga? Totoo ’yang sinasabi mo?”

“Hmm.”

“Di mo na ako pagsusungitan?”

“Tsk! Masungit na ako noon pa.”

“Hehehe, oo nga.”

“You are beautiful when you smile Deb.” sambit ni Aziel na kinabaliw ng hataw ng puso ko.

Laglag ang panga ko.

“Huh?”

“I mean, smiling suits you better.” bawi niya pero huli na nagwala na ang puso ko.

CHAPTER 8

Chapter 8

Debie Pov

Nang sumunod na gabi ay maagang nauwi si Aziel. Noong nakaraang gabi ay di ako nakapagpaalam sa kanya na gusto kong dalawin ang mama Sarah dahil doon sa konting rebelasyon na nangyari. Nalaman pa tuloy ni Aziel ang nga ginawa nina Tita Mikee at Papa Gideon sa akin na kinabahala ko. Nag-aalala ako dahil baka malaman nila Papa at mawalan ng financial support si Mama. Pero nagtitiwala naman ako kay Aziel na hindi siya magsasabi sa kung sino-sino tungkol doon sa napag-usapan namin noong nakaraang gabi. Saka bakit naman ipagkakalat iyon ni Aziel? Ayaw niya ngang may makaalam na kasal kami.

Ngayon na alam na ni Aziel ang sitwasyon ko ay kampante na akong magsuot ng tshirt at shorts kasi wala na akong tinatago sa kanya. Hindi na ako nagp-pants at laging nakajacket.

Pagkatapos kung magsipilyo ay lumabas ako ng banyo at nakita ko si Aziel na nakatalikod sa gawi ko dahil nakaharap siya doon sa closet niya at mukhang naghuhubad sa polo niya.

“Aziel.” Ani ko at umakyat ako sa kama. Umupo ako saka nagkumot sa paa ko.

Hinarap ko ang nakatalikod na si Aziel.

“Hmm.” Anito.

“Bukas… wala naman akong gagawin. Kaya… sana pumayag ka na u-umalis ako saglit dito sa bahay.”

Humarap si Aziel sa akin at napakagat ako sa labi ko nang makita ko ang maskulado niyang katawan. Iyong dibdib niyang simpleng sumisilip sa polo’ng nakabukas at iyong six-pack abs niya at iyong V-line niyang umuusli sa ibaba. Uminit ang pisngi ko at tainga.

“Saan ka pupunta?” tanong niya kaya naman tumingin ako sa mukha niya dala-dala ang pamumula ng mukha ko.

“Sa ospital lang sana…”

“Hospital?” tumaas ang kilay niya. Saka nagmartsa tungo sa kama ko at kinuha ang kamay ko.

“A-aziel.”

“Are you hurt somewhere? Why are you going to the hospital?” sunod-sunod niyang tanong sa akin at binitawan ang kamay ko.

Akmang itatalikod niya ako pero pinigilan ko na siya at nagsalita.

Yumuko ako upang maiwasan ko ang nanlilisik na mata ni Aziel. Nananakot naman siya.

“Dadalawin ko ang mama ko, Aziel. Matagal na akong di nakakadalaw kay Mama. Namimiss ko na ang mama ko Aziel. Di na kasi ako nakadalaw sa kanya mula noong k-kinasal tayo at kahit pa man noong nasa bahay ako nina Papa Gideon ay minsan lang ako makadalaw sa kanya kasi w-wala naman akong ipapamasahe. Di kasi ako binibigyan nila Tita. Namimiss ko na siya at saka marami akong ik-kwento sa kanya…” ingat ko ang ulo ko upang makita ko siya kaso tumigil ako sa pagsasalita nang makita kong naniningkit na ang mata niya habang taimtim akong pinapakinggan.

“Ga… galit ka?” munting wika ko.

“Yes.” matigas niyang sagot at nakita ko ang pamumula ng dibdiban ni Aziel.

Napatingala siya saka nilagay ang kamay sa kanyang baywang. Nakita ko kung papaano tumaas baba ang kanyang Adam’s apple.

Napakurap-kurap ako nang tumingin siya ulit sa akin. Kumuyom ang panga niya.

“A-ano… kung d-di ka naman p-papayag Aziel. Ayos l-lang sa akin. Hindi n-naman kita p-pipilitin Aziel. S-saka may susunod n–”

“Sinong nagsabi sayo na di ako papayag?” pagputol niya sa akin.

“Eh, sabi mo galit ka.” wika ko sabay nguso.

“Damn it. I’m not angry at you. I’m angry with your family. Galit ako dahil papaano nila nagagawa sayo ang ganyan? Galit ako dahil bakit may taong ganyan? Pamilya ka pa rin ng papa mo. Then why did he treat you like trash?”

“Nakikisimpatya ka ba sa akin, Aziel?” ako.

“I am. I am, Deb.”

“Pero Aziel kung hindi ka nga papayag na–”

“Sasamahan kita bukas.”

Napangiti ako at muntik pang mapatalon sa kinauupuan ko.

“Talaga?”

“Hmm.” siya at nakita ko kung tumaas-baba ang kanyang Adam’s apple.

Di ko talaga masisisi kung bakit maraming nagkakandara kay Aziel. Gwapo, e. Tapos ewan ko ba kung bakit marami talagang babae ang nahuhumaling sa mga lalaking tulad ni Aziel. Iyon bang may pagka-misteryoso, maldito tingnan, malamig, at masungit. Ewan ko. Iba ang dating ng mga lalaking ganyan. Minsan ko na nga rin siyang naging crush.

Naasiwa ako sa katawan ni Aziel. Di ako sanay na nakikita siyang hubad sa harap ko. Umiinit ang pisngi ko sa tanawin na nasa harapan ko. Masasabi ko namang immune na ako sa ganito dahil tinitingnan ko rin dati ang katawan ni Aziel sa mga magazine pero iba pala pag nasa harap muna.

“Aziel mag… damit ka muna.” mahina kong wika.

“Shit! Yeah. We’ll talk when I finish taking a bath, mm.”

Tumango ako sa kanya. Napapikit naman ako nang sa harap ko pa talaga siya naghubad noong polo niya bago tumungo doon sa banyo namin.

Nakakairita rin si Aziel! Teka! Bat ba ako naiirita? Bakit ba affected ako masyado sa kanyang katawan? Nagulo ko ang buhok ko at gumapang sa kama ko at doon sumandal sa headboard.

Ilang minuto ang tinagal ni Aziel doon sa banyo bago lumabas na tanging naka-boxer lang at nagpupunas sa kanyang basang buhok. Kampanteng-kampante siyang pinarada ang katawan niya sa harap ko.

Tumunog ang kanyang cellphone na nasa nightstand niya at kinuha niya iyon bago bumalik sa kama ko at doon umupo.

Kumunot ang noo ko. Bakit ba ang hilig nitong si Aziel na umupo sa kama ko?

Tumigil siya sa kakapunas sa kanyang buhok at nilagay niya ang maliit na towel sa kanyang balikat bago sinagot ang tawag.

“Speak, Theo.” aniya.

Ang mata ko ay doon naglalakbay sa basang buhok ni Aziel. At nang may makita akong tumulong butil ng tubig ay wala sa isip kong kinuha ang towel sa balikat niya at pinunasan ko ang kanyang likod ang kanyang leegan.

Natigilan ni Aziel sa ginawa ko kaya tumigil din ako ay babalik na sana sa pwesto ko nang hawakan ni Aziel ang kamay ko gamit ang libre niyang kamay. Ang isang kamay ay nanatiling nakahawak sa phone niya na nasa tainga niya. Habang ang isa ay nakahawak sa palapulsuhan ko para pigilin ang kamay ko sa pag-alis.

“Continue.” mahinang usal niya.

“Huh?”

“Continue wiping off the water.”

Kinagat ko ang ibabang labi ko. Umayos ako doon sa likuran niya. Lumuhod ako at saka ko pinunasan ang buhok niya. Di ko maiwasang di mapangiti sa ginagawa. Maayos na talaga ang relasyon namin ni Aziel. Mabait na siya sa akin. Ayos na sa akin na magkaibigan kami.

Napangiti ako nang malanghap ko ang aftershave na bango ni Aziel. Nakukuryoso kaya ako doon kaso lang di naman ako gumagamit noon.

“Shut the fuck up, Theo… damn you… it is not what you think it is my asshole of a cousin… Oh! If you’re just calling me just to piss me off. Fuck you! Si Gage ang tawagan mo.”

Napalabi na lang ako habang minumura ni Aziel ang pinsa niyang si Theo sa telepono. Iba rin sila magpinsan. Nagmumurahan.

“Tapos na Aziel.” pahayag ko.

“Hmm, thank you, Deb. And by the way, can we go to the hospital early tomorrow?” aniya.

Umupo ako sa kama at humarap siya sa akin. Halos mapadaing ako nang makita ko ang hubad niyang katawan. Di man lang nag-tshirt! Kitang-kita ko ang pink niyang nipples.

“Sige. Anong oras ba?” usal ko na lang at inangat ang tingin sa kanya.

“Seven? If it is okay with you. May photoshoot kasi ako ng 8:30.”

Nanlaki ang mata ko. “Aziel wag ka nang sumama sa akin sa hospital kung ganoon. Ako na lang pupunta doon. Mamamasahe na lang ako.”

Awtomatik na umatras ang katawan ko siguro dahil iyon ang reflex ng katawan ko nang igapang ni Aziel ang kamay niya sa akin. Tumaas ang dalawang kilay ko nang hinila niya lang pala ang shorts ko pababa. Umuk-ok na sa may singit ko.

“Hindi na. Sinabi ko na sayo sasamahan kita.” parang wala niya lang na saad.

Why do I find it gentle?

“Oh, e, sige. Ayos na sa akin ang seven.”

---

“Saint Lucy Mental Hospital? Tama ba, Deb?” si Aziel habang sinusuot ko ang seatbelt dito sa tabi niya.

“Oo, Aziel.” ang sagot ko sa kanya.

Tahimik lang kami ni Aziel patungo doon sa hospital at nang tumigil siya ay napalingon ako sa kanya bago tumingin sa labas. Wala pa naman kami sa hospital, ah. Kinalas niya ang seatbelt niya.

“Aziel saan ka pupunta?” tanong ko sa kanya.

Binuksan niya ang pintuan sa tabi niya.

“I’ll buy some flowers.” aniya saka lumabas bago pa ako makapagsalita.

Nakita ko siyang tumawid sa daan para makabili ng bulaklak doon sa isang flower shop. Nag-jog si Aziel pabalik sa kotse nakita ko siyang dala-dala dalawa ang bouquet nang rosas.

Pinaandar muli ni Aziel ang kotse.

“Para kanino iyan?” Nakangiting tanong ko sa kanya pero ang mata ko ay nakasunod doon sa bulaklak na nilagay niya sa backseat.

“Oh, yeah.” wika niya saka gamit ang isang kamay ay inabot ang isang bouquet ng rosas na kulay pula. “That’s for you.” aniya sabay bigay sa akin noong bouquet ng bulaklak.

Ilang sandali ang lumipas bago ko pa tinanggap ang bouquet rosas sa gulat. Agad kong inamoy ang bulaklak na bigay niya. Malaking ngiti ang nakapaskil sa labi ko bago binalingan si Aziel na nakakunot ang noo habang nagd-drive.

“Akin talaga ’to Aziel? Di mo babawiin? Di ito sa girlfriend mo?” paniniguro ko.

Rinig ko ang daing ni Aziel.

“Tsk! Of course that yours. I won’t take that back. And to tell you Deb. I don’t have a girlfriend.”

Lumabi ako at tumango na lang.

“Bakit mo ako binibigyan nito, Aziel?”

Saglit siyang napatingin sa akin.

“I just remembered you when I saw it. Red roses remind me of you, so I bought one for you. And you also loved flowers so much.”

Di ko mabilang kung ilang beses na akong napakurap habang sinasabi iyon ni Aziel sa akin. Ganito na ba ang magkakaibigan? Nagbibigayan ng bulaklak. Akala ko ba hanggang kaibigan lang kami? E, bakit ako pinapahulog ni Aziel sa kanya? Siguro ay ganito lang si Aziel pero… bat ako nakaramdam ng kakaiba? Bakit kinikilig ako? Bakit umaasa ako? Saka akala ko ba di ko na siya gusto?

Ngumuso ako at tiningnan ang isa pang bouquet sa likod.

“E… kanino ang isang bouquet?”

“It’s for your mother. It is my present for her.” si Aziel at binigyan ako ng ngiting di kita ang ngipin.

Tugdog! Ang kabog ng puso ko sa sinabi ni Aziel.

Di ko na alam kung ilang minuto kong tinitigan si Aziel na nagmamaneho patungong St. Lucy Mental Hospital. I cannot take off my eyes on him. Maybe, ganito talaga si Aziel but my poor heart. It starts to beat again.

Binagsak ko ang tingin ko sa bouquet rosas na nasa hita ko. It is my first time receiving one at napakasaya ko. Tapos ang isang Aziel-Rigg Fabre pa ang nagbigay sa akin.

A smile stretched on my lips. Aziel may be grumpy pero may tinatago rin palang ka-sweetan.

“Aziel h’wag ka na lang kayang sumama sa loob. Baka makilala ka ng mga nurse doon at magtatanong kung ano ang ginagawa mo.” may pag-aalalang tanong ko sa kanya.

Inayos niya ang kulay itim na mask at nagsuot ng cap.

“Sasama ako sayo. Ako ang magbibigay ng flowers sa mother mo.” aniya.

Di ko man makita ang buong mukha niya dahil sa face mask. Kita ko naman sa mata niya ang pag ngiti.

May isang nurse na naghatid sa amin ni Aziel sa room ni Mama Sarah. At panay pa ang tingin noong nurse kay Aziel. Siguro nahihiwagan dahil naka-mask kahit at cap kahit na mainit naman ang panahon.

Ewan ko pero nainis ako sa simpleng pasulyap-sulyap ng nurse kay Aziel kaya naman nilapit ko ang katawan ko kay Aziel. At di ko naman inaasahan na hahapitin ni Aziel ang baywang ko at inilapit ako ng husto sa kanya.

My heart skipped a beat at the simple gesture.

The nurse’s eyes almost went out at the sight of Aziel’s big hand on my waist. She then looked at me, and I almost stuck my tongue out at her. 

Pagkapasok namin sa room ni Mama. Aziel unwrapped his hand on my waist.

“Pwede mo na kaming iwan.” anang ko sa nurse na nakatingin kay Aziel na naglalakad tungo sa Mama ko na nakaupo sa wheelchair at nakaharap sa isang bintana.

Nakikilala niya ba ito?

“O-okay.” ang nurse saka lumabas at sinara ang pintuan.

“Mama,” ako at lumapit kay Mama.

Bumaling lang sa akin si Mama at tinagilid niya ang ulo sa akin na parang di niya ako nakikilala.

Kinuha ko ang kamay ni Mama na nasa hita niya at dinala ko iyon sa pisngi ko. “Mama ako ’to. Ako ’to ma ang baby Deb mo.”

Napalunok ako at mabilis na uminit ang mata ko sa mga luhang bumabadya.

“Anak… ko?” mahina na usal ni Mama.

Tumulo ang luha ko at tumango ako kay Mama.

“Oo, ma. Ako ’to. Mama magpagaling ka. Magpagaling ka dito mama dahil hinihintay kita. Hinihintay kitang gumaling ma. At miss na miss na po kita ma.”

Naramdaman ko ang mahinang pisil sa balikat ko at nakita ko ang kamay ni Aziel doon.

“Sa labas lang ako. Papalitan ko ang flower sa flower vase.”

Tumango ako sa kanya. Sinundan nang mata ko si Aziel na lumabas at nang binalingan ko si Mama ay nakatingin din siya sa pintuang nilabasan ni Aziel.

“Magandang lalaki.” si Mama.

Napangiti ako kahit na tumutulo naman ang luha sa mga mata ko.

“Oo ma.” natatawang pagsang-ayon ko kay Mama.

“Bagay iyon sa anak ko.” anang ni Mama.

Alam ko naman na wala si Mama sa kanyang tamang pag-iisip pero kinilig ako doon.

“Talaga ma. Bagay siya sa anak mo?”

Bumaling sa akin si mama na may ngiti sa labi.

“Oo.”

CHAPTER 9

Dedicated to: JenniferAsentista

---

Chapter 9

Debie Pov

Gumuhit ang ngiti sa labi ko habang tinitingnan si Mama. Kung di lang ganito si Mama Sarah. Maniniwala na talaga ako na bagay kami ni Aziel. Pero alam ko naman kung saan ko ilulugar ang sarili ko sa amin ni Aziel. Alam ko na kaibigan lang ang tingin niya sa akin. Ang turing niya sa akin. Isa pa kahit na ganyan, di rin kami bagay ni Aziel. Siya may pinag-aralan. Ako wala. Si Aziel mayaman. Ako hindi. Si Aziel marami ng narating. Ako wala pa. Si Aziel sikat. Ako nakatago. Si Aziel may maayos na pamilya kahit na wala na ang ina niya. At ako anak sa labas at anak ng baliw. Pero kahit na baliw si Mama mahal na mahal ko siya. Di ko kailanman ikakahiya ang sitwasyon ng Mama Sarah ko.

Tumayo si Mama kaya inalalayan ko siya.

“Gusto ko maupo doon sa kama.” si Mama at tinuro ang kama.

Inalalayan ko si Mama tungo doon at umupo siya. Ako naman ay nanatiling nakatingin lang sa kanya.

Kung titingnan lang naman si Mama ay parang wala siyang kapansanan kaso lang. Ako na nakasama si Mama at kung ang doctor nag pasusuriin may sakit talaga sa utak ang Mama Sarah ko. Minsan nga ay nagiging wild si Mama at nanakit ng kung sino ang nasa tabi niya. Noon nga ay nasaktan ako ni Mama. Nasakal niya ako at akala ko talaga noon ay mamamatay ako. Noon din ay sinasaktan ni Mama ang sarili niya kaya nga sa takot ko na ay humingi ako ng tulong sa ama ko. Akala ko naman ay maayos ang tatanggapin ni Papa Gideon pero nagkamali ako.

Nag-init ang sulok ng mga mata ko nang mag-hum si Mama sa lullaby na kinakanta niya sa akin noon. Mahilig akong kantahan ni Mama noon at gustong-gusto ko na nakahiga ako sa braso o kung hindi naman ay sa hita ni Mama. Hinahaplos pa nga niya ang buhok ko noon habang kinakantahan ng lullaby.

Nang tumulo ang luha ko ay pinalis ko iyon. Suminghot ako. Umakto si Mama na parang may hinahaplos siya doon sa kanyang hita habang kumakanta ng lullaby.

“Bakit ka umiiyak?” mabilis kong pinunasan ang luha ko nang magtaning si mama sa akin.

Umiling ako.

“Hindi po ako umiiyak. Napuwing lang.”

Ngumiti si Mama Sarah.

“Ssshh! Wag kang maingay pinapatulog ko ang anak ko.” ani Mama.

Di ko na mapigilan ang sarili ko at niyakap ko na si Mama. Miss na miss ko na talaga siya. Miss na miss ko na ang mga kanta niya sa akin. Miss na miss ko na ang mga luto ni mama. Ang alaga niya.

“Mama.” ako nang kumalas ako pero di tumingin sa akin si Mama. Naka-focus lang ang atensyon niya sa kanyang hita at patuloy sa pag-hum.

“Ma, alam mo ba na wala na ako kina Papa Gideon ’ma. Wala na pong na nanakit sa akin ’ma. Wala na akong sugat na natatamo araw-araw ’ma. Hindi na po ako takot na gumising araw-araw ’ma dahil wala na ako sa bahay ni Papa.” litanya ko kahit na parang wala lang naririnig si Mama. Panay pa rin ang haplos niya doon sa hita niya na parang may tinutulog siyang bata sa kandungan.

Ganito ako kapag bumibisita ako kay Mama Sarah. Minsan nakakapuslit kasi ako kapag may lakad ang buong pamilya ni Papa Gideon. Si Kuya Damian, ang anak ni Papa at Tita Mikee. Siya lang ang pumapayag na umalis ako ng bahay at binibigyan niya ako ng pera pamasahe upang madalaw ko ang Mama. Pero mahigpit din ang bilin niya sa akin na magmadali at dapat umuwi sa kanila.

Lahat ng mga pasakit at paghihirap ko habang nasa bahay ako ni Papa Gideon ay dito ko kay Mama nilalabas lahat. Kahit na di nagsasalita si Mama sa akin at may sarili siyang mundo. Siya pa rin ang takbuhan ko. Ang sumbungan ko. Dito pa rin ako kay Mama Sarah umiiyak. Sa kanya ko sinasabi lahat ng mga hirap at pagtitiis ko.

May butil ng luha ang tumulo sa pisngi ko kaya mabilis ko iyong pinalis. Tumabi ako kay Mama Sarah.

“Mama, may sekreto po ako at sasabihin ko po iyon sa inyo. Kaya secret lang natin ito ’ma huh.” wika ko kahit na wala naman sa akin ang atensyon ni Mama. Kahit kasi ganito nakokontento na ako. Kay mama lang kasi ako pala kwento at komportableng sabihin ang lahat. “Mama, kasal na po ako. Alam mo ba ’ma nakasakay na po ako ng airplane at alam mo ba ’ma. Ang unang byahe ko po sa labas ng bansa ay sa USA ’ma. Iyong may maraming sikat na artista sa mundo. Iyong sinasabi mo sa akin noon ’ma na may maraming kano . Doon ako kinasal ’ma.” kwento ko kay Mama.

Ngumiti ako at inalala ang araw ng kasal namin ni Aziel na puro lang pirma ang nangyari. Napilitan man ako pero nang binigay ni Aziel ang singsing sa akin napangiti pa rin ako doon. At hanggang ngayon nga ay suot ko pa rin iyon. Gusto ko mang itago kasi mukhang mamahalin kaso wedding ring ko iyon. Kahit na arrange marriage lang at napilitan si Aziel.

Ninindayog ang paa ko sa ere.

“Sayang nga ’ma at hindi po ako nakapasyal doon. Isang araw lang kasi kami doon ’ma tapos umuwi kaagad dito. Busy kasi iyong… n-napangasawa ko ’ma. Pero gwapo naman siya ’ma at… bumabait na sa akin. Tapos hindi niya po ako sinasaktan ’ma. Hindi  niya ako pinagbubutan ng kamay ’ma. At alam mo ba ’ma,” ngumiti ako nang maalala ko ang ginawa ni Aziel kanina. “Binigyan ako ng bulaklak ng asawa ko ’ma. Naalala niya daw kasi ako noong makita niya ang bulaklak.” Ngumingiti ako kay Mama habang kinukwento iyon. “Alam mo naman ’ma na dati na akong mahilig sa mga bulaklak… kaya… kinilig ako nang bigyan niya ako ’ma. Siya kasi iyong unang tao na nagbigay sa akin ng bulaklak.”

Patuloy ako sa pagkukuwento kay Mama. Iyong mga ginagawa ko sa bahay araw-araw ay sinabi ko sa kanya. Kinuwento ko rin kay Mama iyong oras na nalaman ni Aziel ang mga pasa ko. Masaya nga ako na malapit na iyong nawala at iyong likod ko. Nakakahiga na ako ng maayos. Hindi na laging naka-tagilid.

Hindi ko lang talaga namamalayan na unti-unti ko nang nakakalimutan ang buhay ko doon sa bahay ni Papa Gideon. Sa konting panahon na nasa iisang bubong kami ni Aziel parang naging sapat na iyon upang unti-unting mabura sa isip ko nag mga pasakit ko doon.

Masaya ako ngayon sa nagiging takbo ng buhay ko. Masaya ako na maayos na ang relasyon ni Aziel. Friends na kasi kami. Di na siya malupit!

“Deb?” tumigil ako sa kaka-dada ko kay Mama nang bumukas nag pintuan at pumasok si Aziel na dala ang flower vase na laman ang kanyang bulaklak na dala para kay Mama.

Tumayo ako sa kama at sinalubong ko ang lakad niya ngunit naka-focus ang mata ko sa bulaklak na maayos ang pagkakalagay no’n sa flower vase.

“Ang ganda. Ikaw nag-arrange?” mangha kong sambit.

Tinanggal niya ang kanyang mask at cap.

“Hmm.” higing ni Aziel saka tumango.

Napangiti naman ako. Sinong mag-aakala na magaling palang flower arranger itong si Aziel.

Nilagay niya iyon sa itaas ng cabinet. Sumunod ang mata ni Mama sa galaw ni Aziel. Talagang nakukuha ni Aziel ang atensyon ni Mama.

“Pogi!” sambit ni Mama.

Umawang ang labi ko.

Si Aziel ay saglit akong tinapunan ng manghang ngiti bago binalingan si Mama na nakaupo pa rin sa gilid noong kama.

Lumapit si Aziel kay Mama at yumuko siya ng konti.

“Ako ho-po? Pogi?” amused na tanong ni Aziel kay mama. Tinuro pa niya ang sarili. Para bang ngayon lang siya nakarinig n’on.

Hindi sumagot ang Mama ko ngunit dahan-dahan na inabot ni Mama ang mukha ni Aziel.

“Bagay na bagay ka sa anak ko.” untas ni Mama at halos mabuwal ako sa kinatatayuan ko.

Suminghap ako nang kumabog ang puso ko sa pinahayag ni Mama kay Aziel. Kanina ay sinabi na iyon ni Mama sa akin. Ngunit ang sabihin iyon kay Aziel ay ibang usapan na. Wala man sa tamang pag-iisip ang mama ko pero nahihiya ako. Ano na lang iisipin ni Aziel? Baka isipin nito na sinulsolan ko si Mama sa ganoong ideya.

Ngumisi si Aziel sa akin na kinaligaya ng husto sa munti kong damdamin. Ano ito? Bakit ganito?

“Really, Tita? Bagay ako sa anak ninyo?” pagbaling ni Aziel kay Mama.

Hindi rin sumagot si Mama doon.

“Babagay ka sa anak ko. Kasi iyong anak ko… matibay iyon.” Mapait na ngumiti ang mama ko. “Nagmamatibay siya pero alam ko naman na mahina ang kanyang loob. At ako nakikita ko sayo pogi na kaya mong paligayahin ang anak ko. Kaya mong suportahan ang mahinang kalooban ng anak ko. At kaya mong protektahan ang anak ko sa mananakit sa kanya.” Hinaplos ni Mama ang pisngi ni Aziel. Mabuti at hinahayaan lang ni Aziel si Mama sa ginagawa nito.

“I will protect your son, tita. I will.” Parang pangako ni Aziel kay Mama Sarah.

Alam ko na sinasakyan lang ni Aziel si Mama pero hinaplos ng nga katagang iyon ang damdamin ko.

Oras na para umalis kami ni Aziel doon sa hospital dahil may sched pa siya sa kanyang photoshoot. Umiyak ako nang palabas na kami ng mental hospital ni Aziel. Ayaw ko iwan ang Mama Sarah ko doon. Gusto kong bumalik doon. Gusto kong samahan ang mama ko doon.

Iniisip ko lang na maiiwan doon ang mama ay sumisikip na ang dibdib ko. Ganito talaga kapag bumibisita ako kay Mama. Parang may parte sa akin na laging naiiwan doon. Ang lonely ni Mama sa loob.

“Let’s go.” mahinang ani ni Aziel at pinisil ang balikat ko.

Pinalis ko ang luha ko at tumango sa kanya. Pinagbuksan niya ako nang pintuan bago siya lumipat doon sa driver’s seat.

“Aziel, ihahatid mo ako sa bahay?” tanong ko sa kanya habang tumatakbo na ang kotse.

“No.”

Gulo ko siyang binalingan.

“Isasama kita sa studio kung saan gaganapin ang photoshoot.” simpleng wika niya pero halos tumabling ang puso ko.

Hindi ko na nagugustuhan itong ginagawa ng puso ko. Bakit sa konting salita, galaw, at ngisi ni Aziel nagre-respond na siya. Ayaw ko nito. Friends lang kami. Friends lang.

“Pwede ba… ako doon?”

“Of course. Ikaw ang magiging P.A ko.”

“Ano ang ginagawa ng P.A, Aziel?” kuryoso kong tanong.

“Rason ko lang ’yan para makapasok ka. Uupo ka lang doon at titingnan ako.”

Tugdog! Ayan na naman! Nakakainis. Gusot ang mukha kong binalingan ang daan. Nais ko nang sampalin an dibdib at patigilin ito sa kabaliwan nito. Pero baka isipin ni Aziel na ako na naman ang nababaliw dito.

“Aziel.”

“Hmm.”

“Pag-pagpasensyahan mo na sana ang mga sinabi ni Mama kanina. Di niya alam sinasabi niya.” hingi ko nang paumanhin.

Nilaro ko ang kamay ko sa aking kandungan.

“What you mean to say is… I’m not pogi?”

Nanlalaki ang matang binalingan ko siya. Seryoso ang mukha niya sa daan. Oh no! Wag niyang sasabihin na nagalit siya sa sinabi ko?

“A-ah.. ano… h-hindi naman sa g-ganon Azi–”

“Then what?” Istrikto niyang ani. Lumalabas na ang mga ugat niya sa braso. Parang galit na talaga siya!

“Pogi ka, Aziel. Pogi ka.” bawi ko ngunit di na siya umimik.

Ang lakas din ng moodswings ni Aziel.

“Hmp!” nagiging tunog masungit na iyon.

Nginig ang kamay na inabot ko ang forearm niya at niyugyog ng konti

“Pogi ka nga. Sinasabi ko pogi ka, Aziel. Napopogi-an nga ako sayo…” unti-unting humina ang boses ko nang marinig ko ang malutong na tawa ni Aziel.

Namula ang kanyang mukha sa kakatawa. Talagang tinigil pa niya ang kotse sa isang tabi upang tumawa. Hindi agad ako maka-react doon dahil ito ang kauna-unahang pagkakataon na narinig ko siyang bumulanggit ng tawa.

Kaso lumaylay ang balikat ko nang may mapagtanto ako at nahulog ang kamay ko na nakahawak sa kanyang forearm nang mapagtanto ko ang nangyayari. Pinaglaruan ako ng lalaki!

Padabog akong umayos sa pag-upo ko at pinagkrus ko ang braso ko. Nakakainis! Nakakahiya! Pogi pa ako ng pogi sa kanya! Iyon pala niloloko niya lang ako!

Naiihi na ako sa kaba at takot dito dahil sa kanya pero iyon pala binibiro lang ako. Di ko na nga alam kung papaano ko siyang ico-console tapos biro lang pala. Pinagtatawanan pa ako.

“Hey, I was just kidding you, Deb.” aniya pero natatawa pa rin. Humahagikhik pa rin siya!

Hindi ko siya pinansin at tumingin lang ako sa bintana. Nakakainis! Naisahan niya ako!

“Biro nga lang. Ang lungkot mo kasi nang iwan natin ang mom mo doon. I was just trying to make you laugh.” sunod niyang wika.

“Magsasalita ka o magagalit na talaga ako ng totoo.” banta ni Aziel sa akin kaya naman napatingin ako sa kanya.

Gusot ang mukha kong binalingan ang lalaking ininis ako ng husto!

“Nakakainis ka kasi. Akala ko galit ka talaga. Akala ko babalik tayo sa una. Iyong masungit ka. Iyon–”

Tinakpan ni Aziel ang bibig ko gamit ang hinlalaki niya. Nanalaki ang mata ko. Binigyan ako ni Aziel ng isang matamis na ngiti at halos nanindig ang tanang balahibo ko sa katawan.

“You’re such a babe when sulking, Deb. Tsk! Yamot na yamot, ha.” anito at kinurot niya ang pisngi ko.

Uminit iyong pisngi ko at alam kong hindi iyon dahil sa pagkurot ni Aziel.

Natulos ako sa pwesto at tinitigan lang ang mukha ni Aziel. Hanggang sa umandar ulit ang kotse ay di na ako nakaimik pa at masyadong nawindang ang kalamnan ko sa inasal ni Aziel sa akin. Ang galing niyang pahatawin ang munti kong puso!

CHAPTER 10

Chapter 10

Debie Pov

Hindi ko na matandaan kung kailan ako lumabas ng bahay nang malaya. Simula nang pumasok ako sa bahay ni Papa Gideon. Di na ako nakakalabas ng bahay ng matiwasay. Siguro nakakalabas ako kapag inuutusan akong mag-grocery at may oras pa iyan.

Nakaka-inggit nga iyong nakikita kong mga ka-edad ko na malaya silang nakakagala. Nakakabili ng gusto nila. Hindi man kaaya-aya ngunit naiinggit talaga ako. Hiniling ko sa Dios na sana ganoon na lang ang buhay ko. Sana di nalang ako naging anak sa labas. At napapatanong din ako sa Dios kung bakit ganito ang buhay ko. Mahirap na nga ako—kami ni Mama pero bakit nabaliw pa si mama? Ang mama ko nga lang ang nasa tabi ko pinagdamot pa iyon ng Panginoon sa akin.

Mapait. Sobrang pait nang buhay ko nang pumasok ako sa bahay ni Papa Gideon. Nagpapasalamat na lang ako sa Dios na nakayanan ko ang buhay doon. Kahit puro pasa, masasakit na salita, pagkutya sa mama Sarah ko at iba pang naaani kong salita. Lumalaban pa rin ako. Lakas ko ang mama Sarah ko at kung ang mama ko ang mawala sa buhay ko siguro dun na rin ako susuko sa buhay.

Kaya nga kanina ay napatanong ako kay Aziel kung iuuwi niya ba ako sa bahay. Di kasi talaga ako sanay na isinasama ako sa labas.

At ngayon na lalabas ako kasama pa si Aziel. Di ako makali. Nakaka-excite kahit na alam ko naman sa studio lang kami. Para akong bata na uhaw na uhaw sa buhay sa labas ng bahay. Akala ko dagdag pasakit itong bagong pinasok ng buhay ko. Itong pag-aasawa kay Aziel. Kaso nakumpara kong mas mabuti ito kaysa doon sa bahay ni Papa Gideon. Sa bahay namin ni Aziel walang nag-uutos sa akin sa gagawin ko maliban na lang kung tupakin si Aziel. Wala nang nagbubuhat ng kamay sa akin. At mas lalong wala na akong naririnig na mga masasakit na salita tungkol sa mama Sarah ko.

Napapangiti ako nang may maraanan kaming school. Gusto ko ulit mag-aral. Gusto ko ulit pumasok sa school. Kaso lang nakatali na naman ako. College na sana ako.

Nilingon ko si Aziel na napapa-head bang sa musika na lumulukob sa buong sasakyan niya. Di ako nakaka-relate doon sa music. Rock kasi at saka di rin ako maalam sa mga musika dahil wala naman akong cell phone. Iyong mga naririnig ko lang sa mga kapitbahay namin noon ang mga musikang nakaka-pamilyar ako.

Napalunok ako nang dumapo ang mata ko sa pulang labi ni Aziel. Pinikit ko ang mata ko nang may kakaibang nabubuhay sa kalamnan ko. Dios ko!

Pumasok sa isip ko iyong nangyari kanina. Sa mga araw na dumadaan na kasama ko si Aziel. Unti-unti ko na siyang nakikilala. Unti-unti ay nakikita ko na ang totoong siya. Masungit si Aziel, madaling mapikon, minsan may pagkabugnutin din siguro dala na iyon sa kasungitan. Ngunit mabait din si Aziel. Magaling makisama kagaya ng ginawa niya sa mama ko kanina. Generous din. Akala mo nga naman kasi na binigyan ako ng flowers at pati si Mama.

Lihim akong napangiti at sinulyapan ang bulaklak na bigay niya sa akin na nanduduon sa backseat. Di na ako makapaghintay na umuwi ng bahay at i-display iyon.

“You’re smiling now, huh.” nakakurap-kurap ako at tumingin sa mata ni Aziel.

Sumulyap siya sa akin at ngumisi.

“O-oh, may naisip lang.” pagdadahilan ko. Siya naman talaga ang laman ng utak ko.

“Hmm. Wag kang humiwalay sa akin kapag dumating tayo sa studio, okay?” pagbibilin ni Aziel.

“Uhm.” nakangiting tumango ako kay Aziel.

Ilang saglit ay dumating na kami sa sinasabing studio. Nag-park na si Aziel at nang tumigil ang sasakyan ay kinalas ko na ang seatbelt at nauna pa akong lumabas kay Aziel sa sasakyan. Para talaga akong ibon na nakawala sa hawla. Hindi ko maiwasang di ma-excite.

“You’re this excited, huh.” si Aziel at naglakad papalapit sa akin habang nagsusuot sa face mask niya.

Ngumisi ako. “Oo nai-excite ako, Aziel. First time ko kayang lumabas na na walang nagbabantay sa oras ko.” Bulaslas ko.

Siguro noong wala pa ako sa bahay ni Papa Gideon nakakalabas ako pero para iyon makapagtrabaho para may maitulong ako kay Mama.

“What?!”

Napa-igik naman ako nang sumigaw ni Aziel. Tinupak na naman.

“B-bakit ba?”

Maayos na kami kanina e.

“What do you mean it is your first time, Deb?” anang niya. Kahit na nakasuot siya ng cap at natatakpan ng face mask ang mukha niya ay nakikita ko pa rin ang kilay niyang nagtatagpo na.

“Pa… pasok na tayo, Aziel. Mal-late ka na.” pagrarason ko.

Ayaw ko nang pag-usapan pa ang mapait kong buhay. Ayaw kong sirain noon ang araw ko ngayon kasama siya.

Inabot ko ang laylayan ng damit ni Aziel at tumingila sa kanya. Hindi pa rin talaga nagbabago ang ekspresyon niya. Matigas at nagsasalubong pa rin ang kilay niya.

H’wag ganito Aziel. Sabi mo magkaibigan lang tayo. Ayaw kong i-misinterpret itong lahat na ginagawa ni Aziel. Gusto ko na kasing isipin na tumatayong asawa ko na talaga siya. Siguro sa kanya purong kaibigan lang ito. O natural lang ito sa kanya kaso sa akin… iba ang dating.

“Papasok tayo kapag sinagot mo ako, Deb.” Pagmamatigas niya.

Ngumuso ako at hinigpitan ko ang pagkakapit ko sa laylayan ng damit niya.

Yumuko ako. “Ayaw kong sabihin sayo, Aziel. Baka isipin mo… nagpapa-awa ako. Di naman ako gan–”

“I won’t judge you, Deb. So tell me.” demand niya.

Bumuntonghininga ako at muling tiningnan ang kanyang mata.

Nilunok ko ang bikig na namumuo sa lalamunan ko. “K-kulong din kasi ako noon sa bahay ni Papa Gideon, Aziel. Nakakalabas lang ako kapag inuutosan nila ako pero may oras din. Kaya nga diba sabi ko minsan ko lang nadadalaw si Mama.” sinigla ko ang mukha ko para sana mahawaan ko si Aziel pero nandidilim na ang mukha niya. “Pero wag kang mag-alala noon lang ’yon. Ngayon di na naman.”

“Deb, I don’t know how kind you are, but your father doesn’t deserve to be called a dad or papa. Damn, father! I hate that despite of the things he did and to his family to you. You are still calling him Papa. Dammit!” Pagmumura niya.

Kinagat ko ang ibabang labi ko. Huminga nang malalim si Aziel at may sinabi pa siya sa sarili na hindi ko maintindihan dahil sa sobrang hina no’n.

Gusto kong pagalitan ang sarili dahil sinira ko ang mood ni Aziel. Kanina ay may pa tawa-tawa pa siyang nalalaman pero ngayon parang madilim na naman ang kalangitan ni Aziel. Ang bilis talagang magbago ng mood niya. Daig pa ang babaeng may menstration.

Sa pagkalutang ko ay di ko namalayan na hinarang na pala ako ng guard ng building.

Tumingin ako sa braso ko kung saan nakahawak ang guard. Saka ko binalingan ang guard na ngumingisi sa akin.

“ID mo hijo.”

Napakurap-kurap ako.

“W-wala p-po akong ID.” mahina kong usal.

“Edi, umalis ka na dito.”

“P-p-pero po may kasama po ako.” sumulyap ako sa likod niya at nakita ko si Aziel na papalapit na doon sa elevator.

Tinuro ko si Aziel gamit ang isang kong kamay at napatingin naman doon ang guard.

“Kasama ko po si Aziel Fabre.”

Nagdududang tiningnan ako ng guard.

“Sus, hijo. Sa lahat ng pulusot ’yan pa talaga ang ginamit mo. Lumang-luma na ’yan.”

“Pero po k–”

“Let go of him before I throw you out of this building.”

Iyong kamay ng guard sa braso ay unti-unting lumuwag at nilingon si Aziel na matigas ang ekspresyon ng mukha. Hinablot ko ang braso ko sa kamay ng guard at agad na lumapit kay Aziel.

“S-sir…”

“He’s with me. The next time you touch him. I will make sure to fire you.” pinal na saad ni Aziel at hinawakan ang palapulsuhan ko saka hinala sa loob.

Lakad takbo ang ginagawa ko dahil sa malalaking hakbang ni Aziel. Ang taas ba naman ng biyas!

“Aziel, h’wag mo namang tanggalan iyon ng trabaho.”

“Pag di niya gagawin ng maayos ang trabaho niya matatanggal talaga siya.”

“I-ikaw ba may-ari nit–”

“My dad. Siya ang may-ari.”

Putol niya at tinikom ko na lang ang bibig ko.

“I told you to stick on me.” pagalit niyang untag nang makapasok na kami sa elevator. Mabuti at kami lang dalawa. Di pa taga siya nakaka move on doon. Galit pa rin.

Napatingin ako sa harap namin ni Aziel ka klarong-klaro ang hitsura namin. Bumaba ang mata ko sa kamay niya na nakahawak sa palapulsuhan ko. Hindi naman iyong mahigpit kumpara sa pagkakahawak ng guard sa akin kanina.

Lihim akong napangiti doon sa di ko malaman na dahilan. Galit si Aziel pero nagawa ko pang ngumiti sa sitwasyon namin.

“Deb!” napatalon ako sa dumadagundong na boses ni Aziel.

“Aziel?”

“Tsk! Nakikinig ka ba sa akin?”

Sinulyapan ko siya na inis na tinanggal ang cap niya. Gwapo pa rin kahit na di niya inayos ang kayang buhok.

“Sorry.”

Dumaing lang siya.

Hanggang sa nakalabas kami ng elevator ay di niya binibitawan ang palapulsuhan ko. Nagpapati-anod naman ako sa kanya dahil wala akong alam sa lugar na ito at baka mawala ako at  baka sa pagkakataong ito ay mapatapon pa ako sa labas ng wala sa oras.

Bumilog ang mata ko habang hila-hila ako ni Aziel. Sa nararaanan naming hallway ay may mga naka-display na nga larawan ng mga sikat na artista sa bansa.

“Hala si Xavier ’to, ah.” malakas kong untag nang maraanan namin ang naka-display na larawan ni Xavier. Si Xavier ay isa sa magaling na artista sa indutriya ng mga artista. Model din siya at in-demand na leading man sa bansa. May balita nga na naimbitahan siya na maging leading man sa ibang bansa.

“Tsk!” ungot ni Aziel.

“Bat ang tagal mo Aziel. Kanina pa nakarating sina Xavier.” may babaeng sumalubong sa amin ni Aziel nang makapasok kami sa isang silid. Dressing room.

“What’s important is, I am here now.” pambabara ni Aziel sa babae. 

Napatingin sa akin ang babae at napayuko ako. At hinila ko ang palapulsuhan ko kay Aziel.

“Who is this, Aziel? Bat ka nagsama n–”

“He is my friend. May dinaanan kami kanina and I have no time to drop him at his home.” Diretsong ani Aziel at hinala na ako saka pinaupo sa isang silya.

“Dito ka lang. Wag malikot at mas lalong wag kang lalabas pagwala ako.” Para akong bata na tumango sa kanya. Naiintindihan ko naman siya. Mahirap nang mawala sa lugar na ito na para akong unggoy na naligaw.

“Give him a drink and food to eat.” utos ni Aziel sa babaeng sumalubong sa amin kanina.

“Azie–”

“Nagmamadali tayo diba kasi late ako?”

Walang nagawa ang babae kung hindi ang sumunod kay Aziel. Tingnan mo na may pagkabugnutin din ito. Kanina ang ayos ng mood.

“Sorry po. Pero di na po dapat kayo nag-abala pa.” ani ko doon sa babaeng binabara ni Aziel nang bigyan niya ako ng slice ng chocolate cake, bottled water at juice.

“Kaibigan ka nang alaga ko. Mahirap na kung di ’yan masusunod.” aniya at tinapik ang balikat ko.

Tahimik kong kinain ang cake gamit ang tinidor at naaliw ako sa panonood habang inaayusan si Aziel. Napaubo ako nang walang habas na hinubad ni Aziel ang kanyang pang-itaas. Tumingin sa akin si Aziel at mabilis kong iniwas ang tingin ko sa kanya. Mariin kong pinikit ang mata ko dahil nakita ko na  naman ang maskuladong katawan niya. Napaka depina at nagf-flex ang malaking katawan ni Aziel.

Lumabas ulit kami doon sa dressing room ni Aziel at dinala ko ang tubig dahil baka mauhaw ako. Si Aziel ay di na nagdamit at pinatungan niya lang ang balikat niya nang isang jacket.

Sa isang photoshoot na room kami pumasok at nakita kong abalang-abala ang mga tao sa pag-aayos ng camera, backdrop, at mga lightings. Sinundan ng mata ko si Aziel at halos lumuwa ang mata ko nang makita ko pa ang apat na lalaki na kapwa topless kagaya ni Aziel. Naka-jeans lang sila. Hindi ko alam kung ano ang nilagay sa katawan nila upang magmukha silang moreno. Kumikinang ang katawan nilang malalaki. Kitang-kita ang mga kurba ng abs nila. Nakita ko rin si Xavier at mabuti na lang napigilan ko ang sarili kong h’wag sumigaw. Ang gwapo rin ni Xavier!

Nang lumingon sa gawi ko si Aziel ay wala sa sarili akong napaigtad. Naniningkit ang mata niyang tinitigan ako.

“Hey, wag kang mag-take ng pictures, huh?” saad noong manager ni Aziel.

Nahiya ako. “W-wala naman po akong cell phone.”

“Ah, mabuti naman.” ngumiti siya at tumalima.

Siguro iniisip niya na wala akong dalang cell phone pero ang totoo ay wala talaga akong cell phone. Di pa ako nagkakaroon no’n.

“Ito upuan. Dito ka lang.” Bumalik ang manager ni Aziel at dinalhan ako ng upuan saka umalis naman din agad siya.

Umupo ako at nilagay ko sa hita ko ang bottled water na dinala ko kanina.

“Hey.”

“Aziel.”

“Panoorin mo lang ako. Madali lang naman siguro kami since veteran kaming lahat.” si Aziel at halos di ako makatingin sa kanya.

Kailan pa ako naaasiwa sa katawan niya? Ilang beses ko na naman iyong nakita.

Tumango ako sa kanya. Sinusubukan kong iiwas ang tingin ko sa kanya kaso itong mata ko laging hinahanap si Aziel. Nakakainis!

“Here,” binigay niya ang cell phone niya sa akin.

“Bawal ang phone dito.” ako.

“I know. Just don’t take photos.” siya at nilagay sa hita ko ang phone niyang naka-open na.

Imbes na gamitin ko ang cell phone ni Aziel upang malibang. Mas nalibang pa ako sa kakanood habang nag-r-run na ang camera. Lima sila si Aziel na kinukunan ng larawan kaso ang mata ko si Aziel lang ang pinu-focus.

Nag-break sila si Aziel dahil magbibihis sila at dumiretso siya sa akin. Walang paalam niya namang kinuha ang bottled water sa hita ko at nilaklak iyon.

Napalunok ako sa tanawin sa harap ko. Umiinit ang pisngi ko habang tinitingnan ang paggalaw ng Adam’s apple ni Aziel.

“Hey, you’re freaking red. Are you okay, Deb?”

Nanlaki ang mata ko sabay ng pag-init lalo ng mukha ko nang makita ko si Aziel na konting pulgada lang ang layo ng mukha namin. Nahigit ko ang hininga ko ng sapuhin pa ni Aziel ang mukha ko.

“A-aziel.”

“May fever ka?”

Nanginginig ang kamay kong inalis ang kamay ni Aziel sa akin.

“Ayos lang ako. Magbihis ka na.” Tulak ko sa kanya. At niyuko ang mukhang sing pula ng hinog na kamatis.

Kung hindi pa tinawag si Aziel ng kanyang manager ay hindi siya aalis sa harap ko. Nang makaalis si Aziel ay doon ko lang napagtanto na pinipigilan ko na pala aang sarili kong huminga. Ano ba ito? Bakit ganito? Hindi dapat ganito ang puso ko.

---

Happy Valentines day, everyone!❤😘

Thank you for reading!

CHAPTER 11

Chapter 11

Debie Pov

“Hello, po.” Kinikilig kong bati kay Xavier. Hindi ko mapigilang di mapatulala sa ka-matchuhan at sa hitsura ni Xavier. Para akong nanaginip na nandito na sa harapan ko ang lalaking pinapanood ko lang noon sa television. Mga nakaw kong sandali na nasisilayan ang ka-gwapuhan ni Xavier noon. Basta  mulat na ang isip ko nang una kong makita si Xavier sa television namin noon. Isa kasi siya sa bumida n’ong teleserye na ’yon at doon na ko unang humanga sa kagalingan niyang umarte at tingnan mo ngayon nandidito pa rin siya sa industriya ng mga artista kahit na nagsusulputan na ang mga bago ngayon. Di pa rin naluluma ang kasikatan ni Xavier.

Mahaba ang pilik-mata niya, kulay blue ang mata at matangkad halos magkasing-tangkad sila ni Aziel. Ang tangos din ng ilong niya at ang kapal ng kilay niyang hulmado. Di ko nga lang alam kung dahil ba sa lipstick kaya kulay rosas ang labi niya.

Gulat nga ako nang nilapitan niya ako ilang saglit bago umalis si Aziel upang magpalit. Itong si Xavier kahit na sa TV seryoso rin ang mukha niya kaso mas istrikto at masungit nga lang tingnan si Aziel. Sa mga palabas na nakikita ko ay laging leading man si Xavier o kung hindi naman ay siya iyong second lead.

“It’s my first time seeing you in the team. Bagong hire ka?” tanong ni Xavier sa akin.

Winiwasiwas ko ang kamay ko at umiling.

“Hindi po. S-sumama lang po ako sa kaibigan ko.”

“Oh! Sorry.” hingi niya nang tawad at napakamot sa kanyang batok.

“Ayos lang po.”

“Sinong friend mo dito?”

“Si…” nagdadalawang isip ako kung pwede ko bang sabihin na si Aziel ang kasama ko dito o ano. “S-si–”

“Ako.” lumingon si Xavier kay Aziel.

Sinilip ko naman si Aziel na nagtatagpo na naman ang kilay. Naitago ko ang kamay oo sa likod ko at kinakalikot ng kamay ko ang telepono ni Aziel.

Humampas ng malakas na kabog ang puso ko sa nandidilim na mukha ni Aziel. Ano ba naman ito? Pati sa ka-trabaho ay mainitin din ang ulo. Walang pinapalampas kahit na sino. Lagi na namang galit ito.

“Aziel.”

“I just approach your friend since he is alone and–”

“Hmm. Nagbihis lang ako di ko naman siya iniwan. Alis na.” pagtataboy ni Aziel kay Xavier.

“A-ano…” nakagat ko ang labi ko nang makita kong pinandilatan ako ng mata ni Aziel.

“Hmm?” Lumingon sa akin si Xavier.

Yumuko ako dahil nahihiya akong sabihin na gusto kong magpa-picture sa kanya. Syempre ang idol mo na ang nasa harapan mo. Kaso iba pala ang pakiramdam. Masaya na nakaka-kaba pag nasa harapan mo na ang iniidolo mo at sa TV mo lang nakikita. Minsan lang ito mangyari sa buhay ko kaya naman gusto kong magpa-picture kasama si Xavier.

“P-pwede bang magpa-picture… k-kasama ka?”

“Of course. After the shoot, okay?”

Lumiwanag ang mukha ko at nawalan ng konting bigat ang dibdib ko sa sinabi ni Xavier.

Inangat ko ang ulo ko at tiningnan si Xavier.

“Sige po. Salamat po. Salamat.”

Umalis si Xavier. At ako naman ay ngiti-ngiting sinundan siya ng tingin kaya naman di ko napansin si Aziel na nasa harapan ko na.

“You shouldn’t have talk to him.” Anito.

“Bakit naman?”

“Baka may mga paparazzi at mapagkamalan kayong may something”

Nanlaki ang mata ko doon. Kaso naisip ko na walang-wala naman ako sa mga nal-link na personality kay Xavier. Saka lalaki rin naman ako.

“Ano ka ba? Idol ko lang siya. Hinahangaan.” Wika ko sa kanya. “E, tayo. Magkasama naman tayo, ah.” Pagkukumpara ko.

“Of course. Mag-asawa naman tayo.” walang pag-aatubiling untag niya na kina init naman ng pisngi ko.

“I-ito naman.”

“That’s true. Sige na. The fuck with this photoshoot. Akala ko mabilis lang ito.” mura niya.

Tumalikod na siya dahil magsisimula na naman sila.

“Galingan mo, Aziel!” natuptop ko ang labi ko dahil naisigaw ko iyon ng wala sa oras. Nakita kong napalingon iyong mga staffs at ilang workers sa akin.

Tiningnan ko naman si Aziel na nakalingon din sa akin. Kunot nag noo niya pero kalaunan ay napailing at ngumisi sa akin.

Yumuko at umupo sa silya. Nakakahiya! Bakit ko nga ba iyon sinigaw. Kinurot ko ang sarili dahil sa katangahan na ginawa.

Kinakalikot ko ang cell phone ni Aziel. In-on ko ang data at nagsurf ako sa net at doon lang ako nagtagal sa Youtube. Nanood ako ng mga funny vidoes at mga cooking shows hanggang sa mapagod ako doon at naramdaman ko ang pagka-antok sa panonood.

Pinatay ko ang cell phone at nilagay ko iyon sa hita ko saka sumandal sa sandalan ng silya at napahikab. Pinikit ko ang mata ko at ilang sandali lang ay nawala na ang ulirat ko sa buong paligid.

“Hey! Deb.” boses ni Aziel.

“Hmm.” Ungol ko nang naramdaman ko ang pagyugyog at ang pagtawag sa akin.

“Gising na.”

“Inaantok pa ako, Aziel.” usal ko at nakapikit pa rin. Masarap kasi sa pakiramdam dahil malamig iyomg paligid pero di iyong masyadong ramdam dahil sa mainit na bagay na nakatulakbong sa akin.

“Uuwi na ako, Deb. Iiwan kita dito kapag di ka gumising.”

Agad kong naimulat ang mata ko nang marinig ko iyon. Napaahon ako sa pagkakasandal ko sa silya at dahil biglaan ang galaw ko napangiwi ako nang maramdaman ko ang sakit sa leegan ko.

“Ahhw.”

“Tara na. It’s already 5pm.” tiningala ko si Aziel na nakabihis na sa damit niya kanina.

Napatingin ako sa katawan ko na nakabalot pala sa akin iyong jacket na suot kanina ni Aziel. Umupo ako ng maayos at humikab. Inikot-ikot ko rin ang ulo ko saka ko inalis ang jacket sa akin at tinupi ko iyon.

Nakita kong nasa hita ko pa ang telepono ni Aziel. Kinuha ko iyon at inabot kay Aziel.

“Ohh, salamat pala sa pagpapahiram.” saad ko.

“Keep it.”

“Huh?”

“I said. Keep it.”

Ngumiwi ako sa kanya.

“E, sayo ito eh?”

“Edi, binibigay ko sayo.” may inis niyang saad.

“Totoo? Akin na ito? Walang bawian?” Paniniguro ko.

“Yeah. Bibili na lang ako ng akin.” tamad niyang sagot.

“Salamat. Salamat, Aziel. Wala na talagang bawian iyan, huh.”

“Hmm.”

Napalinga-linga ako sa paligid nang may maalala ako. Nakita kong kami na lang ni Aziel ang nandidito at malinis na rin ang paligid. Tumayo ako bitbit nag jacket at telepono saka umikot upang hanapin si Xavier.

“Umalis na si Xavier?” malungkot kong tanong kay Aziel.

Tumaas ang kilay niya. “Oo. Kanina pa.”

“Hala! Bakit di mo ako ginising? Magpapa-picture pa sana ako sa kanya.”

“Tsk!”

“Sayang naman. Di ko alam kung magkikita pa ba kami o hindi.”

May kinuha si Aziel sa kanyang bulsa at inabot niya sa akin iyon nang nakaiwas ang mata sa akin.

“Ano ’to?” ako.

“Pinapabigay ni Xavier.”

Nang tingnan ko iyon ay isa pala iyong photo ni Xavier. Tiningnan ko ang likod n’on at may signature niya iyon at may pangalan ko rin. Napatalon ako sa tuwa at inaangat ko iyon sa ere.

“Ang saya!!”

“Tsk! Tara na.” putol ni Aziel sa kasiyahan ko.

Lumabi ako at tumakbo para mahabol ang mahahabang hakbang ni Aziel. Napadaan ulit kaming dalawa doon sa hallway na may mga picture ng artista kaya naman nagpa-picture ako kay Aziel sa larawan ni Xavier.

Bagot na bagot si Aziel habang kinukunan ako ng picture. Iba’t ibang posing din kasi ang ginawa ko at may pa-peace sign pa.

Tamad na binigay ni Aziel ang cell phone sa akin pero di ko muna chineck ang mga photos dahil nagmamadali itong si Aziel. Naiiwan ako sa haba ng biyas.

Nasa kotse na kami nang tingnan ko ang mga larawan at napapangiti ako habang tiningnan iyon. Gusto ko sanang i-post iyon kaso wala naman akong social media account.

In-on ko ang data saka pumunta ako sa Facebook na application at pagpindut ko doon ay bumungad sa akin ang nasa 60 plus na messages at thousands na friend request at 99 plus na notifications.

“Ang dami mong message Aziel.”

“Wag mong pakialaman ’yan.” untag niya habang nagmamaneho.

“Gagawa sana ako ng facebook.”

“Then, make one.”

Tumango ako at ni-log out ko ang account niya.

Debie Morales F. Basa ko sa pangalan ko sa Facebook account ko. Ang Morales ay apilyedo ni Mama Sarah at iyong F ay… Fabre pero syempre sa akin na iyon.

Nag-uplaod ako nang profile iyong naka-peace sign ako sa harap ng naka-display na larawan ni Xavier. Pagkatapos n’on ay ina-upload ko na ang mga larawan na kinuha ni Aziel kanina. Wala namang likes ang mga iyon kasi kakagawa ko lang sa account ko at wala pa akong friends.

Kaya sa buong byahe ay tutok na tutok ako sa telepono at nag-a-add friend ako. Napangiti ako nang may mag-pop-up na notification na may nag-chat sa akin. C-in-lick ko iyon at dumiretso iyon sa switch account kaya naman pinindot ko na iyon.

Ngumiwi ako nang makita ko ang nag-chat. Di ko mabasa ang name niya. Taga ibang bansa ata. Kinalabutan ako nang makita ko ang kanyang profile. May bigote at medyo maitim at mukhang matanda.

“Hi, dear?” basa ko sa chat niya.

Na seen ko iyon pero may chinat na naman siya. Kaso binack ko na. Sumusulpot na ang chat niya sa akin.

“What?” napabaling ako kay Aziel.

“May nag-chat lang sa akin, Aziel.” sumbong ko sa kanya.

“Who?” tanong niya naman at sumulyap sa akin saglit.

“Di ko mabasa ang name niya Aziel. Taga ibang bansa yata siya e.”

“I-block mo ang mga ’yan. Baka kung sinong baliw ’yan.”

“B-baliw?”

Tumango siya.

Kinabahan ako doon kaya naman ay ni-long press ko iyon at sunod na pinundot ang block. Mukha nga din namang di iyon mapagkakatiwalaan na lalaki.

Nilagay ko sa hita ang cell phone at napapangiti sa labas. Nag-aagaw na ang gabi sa araw.

“Where do you want to eat, Deb?” tanong ni Aziel sa akin mayamaya.

“Ikaw na lang Aziel. Kung saan mo gusto, dun na lang din ako.”

“Okay.” tipid niyang sagot at niliko ang sasakyan. Inutusan niya rin akong isuot iyong jacket niya dahil malamig na sa labas.

Sa isang resto-bar kami kumain ni Aziel. At pagkatapos doon ay umuwi na rin kami sa bahay. Pagkarating naman sa bahay ay kinuha ko na ang bulaklak sa backseat na bigay sa akin ni Aziel. Doble ang bigay niya sa akin ngayon iyong phone niya at itong bulaklak.

Di ko mapigilang di kiligan sa mga ginawa niya sa akin ngayon. Masungit, mainitin ang ulo, at bugnutin si Aziel pero may konting kabaitan din naman. In-born na siguro ang kasungitan nito.

“What are you smiling at Deb? Baba ka o hindi? Dahil papasok na ako loob.”

Oh, kita. Kasasabi ko lang na mabait siya kaso likas na talaga ang kasungitan niya.

Umiling ako sa kanya at sinagot siya. “Bababa na.”

Bumaba ako at napangiti ulit ako nang makita ko siyang hinihintay ako. Hehehe.

Tinaasan niya ako sa kilay niya. “You’re really happy for a mere signature of that man, huh.”

My nose crinkled. “Ano?”

“Let’s get inside. Malamig na.” aniya at nauna na sa akin.

Dinawalan ko nang dila si Aziel nakakainis na rin siya. Daig niya pa talaga ang babaeng may menstration. Grabe ang mood swings.

Siguro ay nauuna na si Aziel sa taas dahil wala na siya dito sa baba pero ako ay mas pinili ko pang unahin iyong bulaklak na bigay niya. Mabuti na lang at may vase kami na di nagagamit kaya iyon na ang ginamit ko. Inayos ko iyon ng mabuti at may pa hum-hum ako habang inaayos iyon.

Dinala ko iyong vase sa taas dahil balak kong dalhin iyon sa kwarto namin. Pagkapasok ko ay tama naman na kalalabas lang ni Aziel sa banyo.

Nakatapis sa baywang niya ang puting towel at may hawak siyang isang towel na pinagpunas niya naman sa kanyang maputi at mabatong katawan. Humigpit ang pagkakayakap ko sa vase nang bumaba ang mata ko sa malapad niyang dibdib na tumtaas baba at sa kanyang prominenteng abs.

“Deb?”

“O-oh? Aziel?”

“I said, close the door.”

Sunod-sunod akong tumango saka sinara ang pinto sa likod. Kinuha ko ang tsansang iyon para kalmahin ang nagkaka-kalatuwang tibok ng puso ko.

Halos pukpokin ko na ang dibdib ko dahil mas nagwala pa iyon nang maalala ko ang nagandang katawan ng lalaki sa likod ko. Naman e!

Ngumuso ako saka tumungo sa kama ko at nilagay ko ang vase sa tabi ng lamshape ko. Sunod akong kumuha ng damit pantulog at towel para makapaglinis na sa katawan.

Pagkalabas ko sa banyo ay nakita ko si Aziel na nakaupo sa gilid ng kama niya at nakaharap sa kama ko.

“Does your back already healed?” tanong niya.

Sinara ko ang pintuan ng banyo.

Tumango ako sa kanya.

“Let me see.” kaswal na untag ni Aziel at tinapik ang tabi niyang espasyo.

“H-hindi na.” tanggi ko. “Magaling na naman talaga.”

Siningkitan niya ako sa mata niya at muling tinapik ang tabi niya.

Wala akong nagawa kung hindi ay sundin siya. Umupo ako sa tabi niya at saka niya naman ako pinatalikod.

“No bruises anymore?” tanong niya naman.

Tumango ako.

“Okay.”

Tinutulungan ako ni Aziel na itaas ang damit doon sa likod ko. Inbulontaryo akong napa-igtad nang lumandas sa balat ko sa likod ang palad ni Aziel.

“D-diba? Magaling na?”

“Hmm. But I still can’t imagine how painful it is.”

Napayuko ako at nilaro ang kuko ng daliri ko.

“Ayos na naman. Iyon lnag ang importante.” usal ko.

“They’ll pay the price for this.” anas ni Aziel. At hinaplos ang likod ko.

“Huh?” gulo kong tanong.

“Nothing.”

Napatango na lang ako.

“Would you like to take this scars off, Deb?” biglang tanong ni Deb nang maibaba na niya ang damit ko.

Nag-indian sit ako sa kama niya.

“Gastos na iyon.”

“I’ll pay it for you.”

Tiningnan ko siya at nagtagpo ang mga tingin namin. Ngumiti ako sa kanya.

“Masyado ka nang naging mabait sa akin. Baka masanay ako sa lahat ng ito, Aziel.” pabiro kong pahayag sa kanya pero nanatiling seryoso ang mukha ni Aziel.

“We’re friends.”

Tumango ako. Yes, we are friends.

“H’wag na. Ang ipapaggamot mo dito ay ibili mo na lang ng pusa sa akin. Hahaha.”

Kumunot ang noo niya. “Ayaw mo talaga?”

“Oo nga. Paulit-ulit ito. Pangit ba tingnan?”

Bumuntong hininga siya. “Hindi. Nag-offer lang ako sayo because I only think of you. Whenever you see your scars it’ll only remind you about your painful and dark past. I’ve been there, Deb. And I know how it feels.”

Hindi ko man alam kung ano ang tinutukoy niyang alam niya at galing na siya doon pero ngumiti ako sa kanya. At wala sa sariling hinawakan ang kamay niya.

“Salamat, Aziel. Salamat pero ayos lang. Kaya ko naman. Kaya ko pa. Di ako kayang itumba ng mga peklat sa katawan ko. Oo, masakit Aziel, masakit pero masaya ako kasi nalampasan ko ang sakit na iyon. At itong mga peklat sa katawan ko… parang mga reward na ito na nalampasan ko ang mga mapait na nangyari sa buhay ko.”

Umigting ang panga niya pero kalaunan naman ay  ngumiti siya sa akin at kasabay n’on ang paghawak niya sa kamay ko at pinisil niya iyon.

CHAPTER 12

Chapter 12

Debie Pov

Halos mawalan na ako ng hininga habang pilit na hinahabol ang pagjo-jogging ni Aziel. Nakailang minuto pa lang ako pero heto ako’t halos mawalan na nang malay sa likod niya. Sinama niya ako sa morning jog niya for the first time ever. Ginising niya ako nang 4am para makasama sa kanya. Sa una ay napaka-excited ko pa. Kaya agad akong nagready pero sising-sisi na ako ngayon. Sana pala nanatili na lang ako sa bahay namin at natulog. Wala pa sana akong poproblemahin ngayon.

Aziel is physically fit. Pangangatawan pa lang ay masasabi mo na iyon. Yakang-yaka na niya ang paglilibot dito sa buong subdivision pero ako para na akong mamamatay dito sa likod niya.

Sino ba naman ang nagdala nito sa sarili ko kung hindi ako lang din naman. Kagabi kasi. Nag-usap kami. Nag-usap kami ng masinsinan. Kaso lang itong mga mata ko. Di kasi mapigilang tumitig sa katawan ni Aziel kagabi!

“Deb?”

“O-oh, Aziel?” nautal kong saad bago pinutol ang titig ko sa katawan niya.

Sumimangot ako nang makita ko ang malaking ngisi sa labi ni Aziel at pinag-krus niya ang kanyang maskuladong braso sa harap ng kanyang dibdib at pinakatitigan ako.

Napakurap-kurap ako at halos madura sa lakas ng tibok ng puso ko at sa mga insektong naglalaro sa loob ng tiyan ko. Dios ko. Mama. Lihim kong kinakalma ang puso ko sa kabila ng intensidad ng mga titig sa akin ni Aziel.

“You like my body, are you not, Deb?” May panunuksong turan ni Aziel sa akin at nilapit ang mukha sa akin. Mabilis ang naging galaw ng katawan ko at inatras ang mukha sa biglaang galaw ng lalaki.

Umusok ang tainga ko at pisngi dahil sa lapit ng mga mukha namin ni Aziel. Tumitig ako sa mga singkit na mata ni Aziel na kulay abo para akong nahahalina doon. Para akong kinakabig n’ong mga mata iyon. Naglakbay pa ang mata ko sa supladong kilay ni Aziel at matangos niyang ilong na ilang pulgada na lang ang layo noon sa akin. Nilunok ko ang namumuong bikig sa lalamunan ko nang dumapo ang mata ko sa naka-awang na bibig  at sa mapupula niyang labi. Dios ko.

Nakuyom ko ang kamao ko sa bedsheet nang kama niya at nag-ipon ng hangin sa dibdib bago magsalita.

“A-ano pinagsasabi mo dyan?” Pag maang-maangan ko sa kanya at hilaw na tumawa. Napangiwi naman ako dahil halata yata sa tawa ko na kinakabahan ako.

Nilayo ni Aziel ang mukha sa akin kaya nakahinga ako ng maluwag. Parang ayaw ko yata sa Aziel-Rigg na mapanukso at napaglaro. Delikado yata ang puso ko dito. Tingnan mo itong puso ko ngayon. Di ko na makalma at rinig na rinig ko ang malalakas na pintig n’ong puso ko sa tainga ko. Nakakabaliw!

“You’re drooling.” saad ni Aziel at madali namang lumipad ang kamay ko sa gilid ng labi ko kung totoo ba ang sinabi niya. Kaso… nauto ako. Wala naman kasi!

“Sira ka! Wala naman.” pagsigaw ko at lumagapak ang dibdib niya sa hampas ng kamay ko.

Agad kong nabawi ang kamay ko doon sa malapad na dibdib ni Aziel. Umawang ang labi ko nang makita kong namula iyon at nagmarka ang kamay ko sa dibdib niya. Maputi kasi siya kaya naman litaw na litaw iyong pamumula noon.

“A-ano! Ikaw… ikaw kasi. Inaasar mo ako.” paninisi ko sa kanya. Napalakas din yata ang hampas ko sa kanya.

“You’re really bad, Deb. Binigay ko ang cell phone ko sayo. Sinama kita sa trabaho ko at sinamahan pa kita sa mother mo. Pero ito lang ang makuhuha ko sayo?” Nagtatampong saad ni Aziel.

Nataranta ang sistema ko sa sinabi niya kaya naman bilang pag-aalo ko sana sa kanya ay lumapit ako sa kanya at hinaplos ko ang dibdib niyang namumula dahil sa hampas ko.

“S-sorry na. Sorry. H’wag mo kasi akong inaasar. Kasalanan mo rin ito.” saad ko habang hinahaplos ang dibdib niya.

Syempre aaluin ko siya pero sisisihin ko rin. Kasalan niya naman kasi e. Ba’t niya ba ako inaasar? Nagkakagulo na nga ang sistema ko dito dahil sa kanya tapos dadag-dagan niya pa? Ayan hampas ang nakuha sa akin! Tang ina lang dahil ang bilis namula ng balat niya. Meztiso kasi.

Uminit ang pisngi ko nang may mapagtanto ako. Napapatagal na ang paghaplos ko sa dibdib ni Aziel at ang lapit pa namin sa isa’t isa. Inangat ko ang mata ko sa mukha ni Aziel at halos masuntok ko na siya nang makita ko na namang malaki ang ngisi na nakapaskil sa mukha niya!

Tang ina! Nauto na naman ako?!

“Ahhh, bwesit kaaaa!!!”

Itinaas ko ang kamay ko para magawaran siya ng suntok ang pagmumukha niya kaso mabilis naman ang galaw ni Aziel at nahawakan ang kamay ko. Gagamitin ko na rin sana ang isa ko pang kamay kaso mahuli niya rin iyon at saka niya ako tinulak at kinababawan.

“Aziel!”

“You are really bad, Deb.” Komento niya pero di ko na iyon inintindi pa.

Nakaluhod siya sa may tiyan ko at hawak ang magkabilang kamay ko at nakapinid iyon sa kama. Hindi ako makagalaw dito sa ilalim niya! Ang laki rin naman tao nitong si Aziel!

“Alis na Aziel matutulog na ako.” Sinimangutan ko siya.

Ngumisi naman siya sa akin. “Admit it first that you are drooling just by watching my body.” Tukso ng lalaki sa akin.

Halos umusok na ang pisngi ko at mga tainga sa kanyang sinabi. Okay. What if I drool over his body? Sino ba naman kasi ang hindi? E, nakapaganda ng katawan. Parang hinulma talaga ng Dios ng ilang araw para maging perperkto ito.

Kunot ang noo ko at naniningkit ang mata kong sinalubong nag mga namumukso niyang mata at iyong ngisi sa labi niyang gusto kong burahin.

Bahala na si Batman pero di ko talaga aaminin sa kanya na naglalaway ako sa katawan niya. Bahala siya sa buhay niya. Tutuksuhin na naman kasi ako nito.

“H-hindi nga. Ka… kaya lang naman ako nakatitig sa katawan mo kasi… k-kasi gusto kong malaman kung papaano mo naa-achieved ang ganyang klase na katawan.” Nautal pa ako sa puro kasinungalingang rason ko.

Itinaas ni Aziel ang mapakal niyang kilay. “Really?”

“O-oo nga.”

Ngumisi na naman ang lalaki.

“Then, why are you stuttering?” May panunuksong tanong niya sa akin.

“Tsk! Kasi ang l-lapit natin sa isa’t isa.”

“Really?” Untag niya at biglaang binaba ang mukha sa akin dahilan para magkalapit pa ng husto ang mukha namin.

Nanlaki ang mata ko at halos maduling sa ilang pulgada na distansya nang mukha namin. Sa gulat ko ay nabigyan ko siya tuloy ng head bang. Tumama pa ang ilong namin sa isa’t isa dahil sa ginawa ko.

“Ah! Fuck! Shit! Dammit! What the fuck, Deb?!” Muntik nang ma-litanya ni Aziel ang lahat ng mura at agad akong binitawan saka umalis sa ibabaw ko. Kinuha mo naman ang pagkakataong iyon na umalis sa kama niya at tumayo.

Tumambol ng husto nag puso ko dahil totoong namimilipit na siya sa sakit sa noo niya. Samantalang ako naman dito na nakamasid lang sa kanya at parang naminhid yata ang noo at ang inaala ko lang ay si Aziel at ang puso ko na nababaliw na.

“K-kasalanan… kasalanan mo ’yan Aziel.” Sisi ko na naman sa kanya. Nagwawala ang puso ko sa loob pero mangangatwiran pa rin ako dito. Bahala siya. “Bakit kasi… nilapit mo ang mukha mo sa akin. Iyan tuloy. D-efense m-mechanism ko lang iyon.”

Nanlilisik ang mata ni Aziel na bumaling sa akin. Nanginginig ang labi kong nginitian siya. Nang tanggalin niya ang kamay niya sa kanyang noo ay nakita ko ang pamumula n’on.

“I can’t believe yo–”

“Teka lang, Aziel. Kukuha lang ako ng cold compress.” Pagputol ko sa kanya at nagmamadaling lumabas sa kwarto namin at bumaba para kumuha ng cold compress.

Nang makakuha na ako nang kailangan ko ay tumakbo na ako sa taas. Hinihingal akong makarating sa kwarto at agad kong inabot kay Aziel cold compress.

“Ila… ilagay mo sa noo mo.” Kinakapos sa hangin kong saad kay Aziel nang iabot ko sa kanya ang cold compress.

“You don’t have to run, Deb. There’s nothing to rush.” Kalmado niyang wika saka dinampi ang cold compress sa noo.

Umupo ako sa sarili kong kama. Tinungkod ko ang dalawang kamay ko sa kama.

“Sorry.”

Taas ang kilay ni Aziel na humarap sa akin. Parang nagdududa na si Aziel sa sorry ko. O baka nais niya lang siguraduhin kung wala ba akong isusunod doon na paninisi sa kanya.

I clicked my tongue.

“Ito naman. Pinagdu-dudahan mo naman ako.”

Sinamaan ako nang tingin ni Aziel at muling dinampian ang noo sa cold compress. Sana naman di bumukol. Inaalagaan pa naman niya ang hitsura niya. Bumaba ang mata ko sa katawan niyang hubad. Tsk!

Tumayo ako at pumunta sa kanyang closet saka kinuhaan ko siya nang tshirt. Alam kong maganda ang katawan niya pero sana naman mag damit din siya.

“Mag-tshirt ka pagkatapos mo d’yan.” Tinapon ko ang tshirt sa hita niya.

“Concern?”

“Hindi!” Tanggi ko.

Umiling naman siya.

“Basta nagsorry na ako, huh. Saka goodnight na.” sabi ko kay Aziel at hihiga na sana ako nang magsalita siya.

“Why do I feel like you’re not sorry at all, Deb?”

“Aziel…”

“Aminin mo na kasin–”

“Ahhh!!! Tigilan mo ako sa kaka-ganyan mo Aziel-Rigg! Sabing hindi nga ako naglalaway o gusto iyang katawan mo.” Matigas kong depensa sa sarili. “S-saka… kaya lang naman ako nakatingin sa katawan mo k-kasi… kasi… kasi g-gusto kong magkaroon ng ganyang klaseng katawan. Curious lang akong tao.” Palusot ko.

Naningkit pa lalo ang singkit niyang mata sa akin at tinaasan ako ng kilay niya.

“Gusto mong magkaroon ng ganitong katawan?” Tinuro niya pa ang mabatong tiyan.

Sunod-sunod akong tumango. Papanindigan ko na itong kasinungalingang ito!

“Are you sure?”

“Hayst! Oo nga.”

Huminga siya nang malalim.

“Okay, gumising ka nang 4am. Isasama kita bukas.”

“Isasama, saan?”

“Isasama kita sa daily routine ko at exercise na ginagawa ko.”

Sa kalutangan ko ay hindi ko naman sinasadyang mapatid ang isang paa ko dahilan para mag-slow motion ang paligid ko at bumagsak sa rough road! I was fast enough na matungkod ang kamay ko pero sumadsad na ang tuhod ko sa sementadong daan at ang dalawang palad ko ay naka dapa rin.

Napangiwi ako nang naramdaman ko ang hapdi sa dalawang palad at sa tuhod ko.

“Tang ina naman!” Inis kong turan.

Umupo ako sa semento at tiningnan ko ang palad ko na may galos at dumudugo. Sinilip ko rin ang tuhod ko na dumudugo na rin.

“Deb?”

Binalingan ko si Aziel na nag-jog tungo sa akin. Nang nakalapit sa akin ang lalaki ay umupo siya sa tabi ko at in-inspect ang tuhod ko at ang palad.

“What the fuck!? Anong katangan ba ito, Deb?”

Umismid ako. Tsk! Ikaw ang dahilan nito, Aziel! Ginugulo mo kasi masyado ang utak ko! Ang puso ko! Kaya kasalanan mo ito!

Sinamaan na niya naman ako nang tingin kaya hilaw akong ngumiti sa kanya.

“Nadapa lang e.”

“Dammit!” Ang mura niya bago walang pahintulot na binuhat ako sa paraang parang bagong kasal. Mabilis ko namang kinawit ang kamay sa kanyang leeg.

“Alam kong malakas ka Aziel pero sana naman magsabi ka na bubuhatin mo ako. Paano na lang kung di agad ako naka kapit sayo?”

“Tumahimik ka Deb bago kita ibagsak dito.” Inis niyang wika at kumuyom ang panga.

“Tsk! Kung ayaw mo ako buhatin ibaba mi ako. Makakalakad naman ako. Hindi naman ako imbaldado para buhatin m–”

“Mananahimik ka Deb o kakagatin ko ’yang bibig mo?”

Agad na bumaon ang ngipin ko sa labi ko dahil sa binanta nang lalaki. Nanlaki ang mata ko sa kanya pero si Aziel ay diretso lang ang mata sa daan. At ito na naman ako sa kabog ng puso ko. Dios ko naman!

Nilapag niya ako sa kama ko—sa tabi n’ong bedside table ko. Tatayo na sana ako upang malinisan ko na ang sugat sa cr kaso nagsalita si Aziel na kinatigil nang katawan ko sa ere.

“Upo!” Parang aso niya lang ako na inutusang umupo at bilang isang masunurin at mabait na aso ay bumalik naman ako sa pagkaka-upo ko. “Ako na ang gagamot sa sugat mo.” Dagdag niya at tumango na lamang ako.

Aziel was busy cleaning my knees at napatitig na naman ako sa kanya. Tapos na niyang linisan ang sugat ko sa palad ko kaya doon na siya sa tuhod ko. Seryosong-seryoso ang lalaki doon sa paggagamot sa tuhod ko at parang ingat na ingat siya.

Nanubig ang mata ko sa ginagawa ni Aziel. Tanging si Mama Sarah lang ang nakakagawa n’on sa akin. Noon kapag nasusugatan ako ay agad iyong ginagamot ni mama at kagaya ng ginagawa ngayon ni Aziel. Ingat na ingat rin sa akin noon si Mama. Hinihipan pa nga ni mama Sarah noon ang sugat ko kapag nilalagyan niya iyon ng alcohol.

Si Aziel ang pangalawang tao na gumamot na sa akin. Kasi noon kapag nasusugtan ako sa bahay ni Papa Gideon ako lang gumagamot sa sarili kong sugat na natatamo gamit ang ninakaw kong betadine sa first aid kit ng bahay nila Papa.

I was so proud of myself na nakayanan ko lahat ng mga paghihirap ko doon sa bahay ni papa Gideon. Masaya ako na ang lahat ng iyon ay nalampasan ko at na nanatili akong matatag at matapang ngayon dahil sa mga pinagdaanan ko doon sa kanila.

My body recovered. My wounds had healed, but the memories and pain lingered in my heart. Pero di ako papatalo sa mga masasakit na alaalang iyon. Hindi ko rin aakalaing dahil sa arrange marriage na ito ay dito pa ako gagaling. Dito pa ako makakatakas sa mga masasamang kamay ni papa Gideon at Tita Mikee. Alam kong may hangganan itong kasal-kasalan namin ni Aziel. Itong bahay-bahayan namin. Alam kong may hangganan itong kasiyahang nararamdaman ko. Alam kong isang araw aalis din ako dito dahil mag-a-anull kami ni Aziel ngunit magpapasalamat pa rin ako. Magpapasalamat pa rin ako dahil sa konting panahon naging malaya ako… naging masaya ako. And while it last, lulubusin ko na rin.

Bumalik ang ulirat ko nang may maramdaman akong kamay ko nagpupunas sa pisngi ko.

“A-aziel.” Untag ko kay Aziel na nagpupunas sa pisngi ko.

“You are crying.”

Binaba ni Aziel ang kamay niya.

“May naalala lang.”

“Your past?”

Sasagot na sana ako sa kanya nang tumunog ang cell phone ko sa bedside table? Inabot ko iyon at tiningnan kung sino ang caller. Unknown number iyon pero sinagot ko pa rin. Baka kasi importante.

“Hello po? Sino po ito?” Pagsagot ko sa tawag.

“Debie?”

Halos mabitawan ko ang telepono nang marinig ko ang boses sa kabilang linya. Kumabog ng husto ang puso ko nang marinig ko ang boses ni Kuya Damian.

“K-kuya Damian?”

“Thanks, God you answer the call–”

Inagaw ni Aziel ang telepono sa akin at pinatay niya ang tawag.

“Aziel.” Alma ko.

“Don’t answer any calls coming from your damn family. Don’t answer any unknown numbers calling or texting you.” Seryosong wika niya.

“P-pero Aziel… ba-baka may kailangan sila o baka may balita sila kay Mama Sarah.”

“I will handle your mother, Deb. I will report to you your mother’s condition. And for your family, just do what I said. Don’t answer any calls or texts coming from them. You will only answer my calls and my dad’s calls. Understand?”

Kinunutan ko siya sa noo ko.

“Hindi kita maintindihan, Aziel. Nasa kamay nila ang mama Sarah ko. Alam mo iyan. Paano kung may gawin silang masama kay Mama dahil di ako sumasagot sa tawag nila? Hindi mo ako naiintindihan, Aziel!”

Nagtagis ang bagang niya.

“Just,” huminga siya nang malalim. “Just trust me, Deb. I know what I am doing. Don’t worry about your mother, okay? I’ve got both… you and your mother.”

CHAPTER 13

This chapter is dedicated sa mga mambabasa ko na patuloy ang paghihintay sa mga updates ko dito.

Chapter 13

Aziel Pov

“What the hell are you thinking, Aziel? You want me to ask dad to pull out our agreement with the Trazons?” malakas na mura sa akin ni Theo.

Naka de-kuatro ako at siya naman ay nakasandal sa mahabang sofa nitong exclusive room ng bar na pinasukan namin.

I ground my teeth and accepted the glass that Gage handed me.

“And why are you doing these things, Aziel?” Gage asked and took a sip on his own glass. “First you want me to enroll Debie on a culinary school. Tapos ngayon, you want Granvilles to pull out their investment on the Tranzons? What are you thinking?” gulong tanong niya pa.

My cousin looked at me and was waiting for my response. Nilagok ko ang laman ng baso ko at tinalapag ko ang bago sa babasaging mesa na nasa gitna. Tumitig ako sa baso ko na wala nang alak at puro nalang ice cubes.

I was about to speak when the room’s door opened at may pumasok na isang binabaeng lalaki at kasunod n’on ay tatlong mga babae na ang iikli ng short at iyong dalawa ay halos makitaan na sa skirts nila tapos ang pang-itaas naman ay halos ibalandra na nila ang kanilang dibdib.

Napa ayos ako sa upo ko. “What the fuck!” namura ko at napatigil sa pagpasok iyong mga babae at iyong kasama nilang binabae.

“I thought you want to laid off, Aziel.” Theo pondered.

“The fuck! No!” I exclamied.

Theo turned his head on the unwanted guests. Matalim din akong tumingin doon. Nakita kong nahiya iyong mga babae at halata sa kasama nilang binabae na lalaki ang pagkailang.

“I’m sorry. Just send them out. I’ll pay for them.” wika ni Theo.

“Okay, sir.” ani n’ong binabaeng lalaki.

Umiigting ang  bagang binalingan ko si Theo. He raised his arms as if surrendering.

I sighed.

“Go back on track, Aziel. Give us a valid reason why would we do your requests?” pagbabalik ni Gage sa aming napag-uusapan.

“I’m helping, Deb.” Maikli kong sagot sa kanila.

Kapwa naman nagtaasan ang mga kilay nila sa akin.

“Just do what I say. Okay?” inis kong turan dahil sa mga pagdududa nilang tingin sa akin.

“Heck! Gage may do what you ask him to do. But as for me Aziel, it’s a fucking big thing.” ani Theo. Tumingin siya kay Gage.

Gage bang his head two times in the air.

“Yeah, I can enroll Debie right now, Aziel. But as for Theo… I think that would be complicated and impossible.”

Napasandal ako sa kinauupuan ko. As much as I want to tell them, but I already gave Deb my words. I gave my words to him na hindi ko sasabihin sa iba ang nakaraan niya, ang buhay niya doon sa kanyang tinuring na ama. Gagòng ama! Gusto ko mamg sabihin sa kanila kaso Debie was protecting his ill mother.

“It’s… it’s for Deb. That’s all I can say. Don’t squeeze me too much. Wala na akong masasabi pa.” tanging wika ko sa kanila.

Nanliit ang mata ni Theo sa akin. “For Deb. For Deb. For Deb. ’Yan lang ang sinasabi mo, Aziel. What do you want me to tell, dad? That you want me to ask him to pull out our investment and agreement with the Trazons because you want to help, Debie?” Medyo naiinis na si Theo sa akin.

Nagtagis ang bagang ko.

Gage lit up his cig before hanging his one hand on the sofa’s headrest and crossed his legs. Bumuga siya ng makapal na usok sa ere at binalingan ako. Damn smoker!

“It’s for Debie? Okay. I will do what you want, man, because I feel like I also own Debie something when I think of him bad before.” Gage said and beam a smile on the air.

My hands balled. Dàmn! Matagal ko na talaga itong kinakimkim pero… may gusto ba itong si Gage sa asawa ko? May gusto ba siya kay Debie? Tsk!

“Shìt! I also want to help, Aziel but–”

“I will talk to Tito, Theo.” Pagputol ko sa pinsan ko.

If he cannot do it, then, I will be the one to ask tito. No matter what at hanggang sa abot ng makakaya ko. Gagawin ko ang pinangako ko kay Deb. I will make his family suffer. Every member of his father’s family will suffer. They will pay on what they do to, Deb.

Napapikit ako at binagsak ko ang ulo ko sa headrest noong kinauupuan kong sofa. Kapag naaalala ko ang mga sugat at mga pasa sa katawan ni Deb. Hindi ko talaga maiwasang di magalit. Bakit nagagawa iyon ng sarili niyang ama? Bakit may pamilyang ganoon? Paano nila iyon nagagawa kay Deb?

Deb is such a small boy, thin, and weak boy though he has a tough character and personality that keeping him alive kaso hindi pa rin talaga makatarungan ang mga ginawa nila. Debie is too kind, too soft-hearted, too forgetful, too strong para ganunin nila. Matapang si Debie pero alam ko sa loob niya napapagod na rin siya. Napapagod siya but he keep on fighting because of his sick mother. His mother was the one who keep his mind intack, make his heart beat, and stay alive.

Kaya ko rin naman ito ginagawa kasi… sobra akong nagi-guilty sa mga ginawa ko sa kanya. From the fake wedding ring, that he always wear. Sa mga masasamang pagtrato ko sa kanya. Sa pagpapahirap ko sa kanya. Sa mga damit na binili ko for him na mga fake rin. Sweet Christ! Ano bang pinagkaiba ko sa tatay niya? Well, dahil siguro nakita ko ang halaga ni Deb. I mean, his a treasure, a good companion, a good friend. Yeah.

Naalala ko noong binigyan ko siya ng mga damit. Akala ko talaga magagalit siya sa akin noon kasi fake ang lahat ng iyon. But instead, he gave me a hug. At di ko rin makalimutan ang yakap niyang iyon. It was warmth. It was so comportable. His smile that time was priceless. He even got teary eye because I gave him clothes. At nalaman ko pang first time niyang makatanggap ng ganoon tapos fake pa. Kaya tinablahan ako ng sobrang guilt doon.

I want to see Debie smile often. And I want to protect him, I want to protect his smile. I want to keep those bright smile on his lips. My friend deserve it. Yeah. Friend.

“No! Shìt! I will pursue, dad, for you, Aziel. I’m also fucking guilty dahil ako pa talaga ang nag-utos sayo na pahirapan si Debie. Tapos n’ong pumunta kami sa bahay ninyo… shìt! He’s so kind. A good cook, too. And I think a good house husband.”

Ngayon ako na naman ang nakaramdam ng inis. The way they talk about Debie ay parang wala sa harap nila ang asawa, ah. They’re talking about Debie as if they’re really admiring him. Fùck! I don’t like it!

Tangìna! Nakakainis talaga. Hindi ko alam kung bakit nararamdam ako ng ganito pero sa tuwing ganoon ang sinasabi nila ay nakakawala ng kung ano sa isip ko, sabit ko rin, sa katinuan. Iyong sinasabi dati ni Gage na mabuting tao si Deb. Nakita ko na iyon. And I hate the fact na pati si Gage ay nakita iyon. Di ko man maintindihan itong nararamdaman ko ngayon pero isa lang ang gusto ko ngayon ang matulungan si Deb at pagbayarin ang kanyang ama at ang pamilya nito. I’ve never been this eager to avenge, I’ve never been this mad until now.

“I’ll go first. Inaantok na ako.” saad ko saka tatayo na sana nang magsalita si Gage.

“Why are you doing all of this for Deb, Aziel?”

My face clouded with seriousness as I looked at Gage.

“Because I want to help, Deb, Gage. I want to help my husband…” nabitin ako nang marinig  ko ang pag-ubo ni Theo sa tabi.

Halos magdikit ang kilay ko sa kanya.

“Akala ko ba ayaw mo sa asawa mo,” patuya ni Gage.

Muli kong binaling ang mata ko sa kanya.

“We’re in good terms now. We’re friends.” Labas sa ilong kong saad.

“Friends?” Ani Gage.

Tumango ako kay Gage saka tumayo at inayos ko ang suot ko. Tinalikuran ko na sila at nagmartsa tungo sa pintuan at tamang nasa harap ko na ang pintuan ay nagsalita muli si Gage.

“Bilisan mo ang divorce ninyo, Aziel. So that I can court, Deb.” Sa tono palang ng boses ni Gage ay alam ko na namang nagbibiro lang siya at narinig ko pa ang pagsuway ni Theo doon na alam ko ring natatawa kaso parang may pumanting sa tainga ko nang marinig ko iyon.

Hindi ko binalingan ang dalawa saka nagpatuloy lang ako sa paglabas at walang awa kong binagsak ang pintuan pasara. Wala akong paki kung masira iyon! Binibiro man ako nina Gage at Theo o hindi pero naiinis ako doon.

Nagmamaneho ako patungong bahay nang may maraanan akong ice cream parlor na open pa. I suddenly remember Debie. Does he likes ice cream? Ever since na nagsama kami ni Debie sa bahay ay di pa siya kailanman nanghingi sa akin. Money, foods or whatever. Hindi siya nanghihingi sa akin. Well, paano naman siya hihingi sa akin dati kung ang sama ko sa kanya. The favor he asked me for the first time was noong gusto niyang bisitahin ang mother niya.

I pulled over sa gilid noong ice cream parlor at saka bumaba. Pumasok ako at saka timingin sa mga iba’t-ibang flavors ng ice cream. Fùck! Ang daming flavors pero di ko naman alam kung ano at alin ang gusto dito ni Debie. Hindi na ako nag-abala pa na mag-isip kung alin ang gusto doon ni Debie dahil bawat isa sa mga flavor na nandodoon ay nagdala ako. Manghang nakatingin sa akin ang casher nang nilapag ko ang gabundok na ice cream.

“L-lahat ito, sir?” Di makapaniwalang tanong niya sa akin.

Tango lang ang sinagot ko sa kanya.

“That would be 8897 pesos, sir.”

“Do you accept cards?” tanong ko.

Ilang saglit siyang natulala sa mukha ko bago nakasagot.

“Y-yes po sir.”

Binigay ko sa kanya ang isang card ko. Pagtapos n’on ay nanghingi pa siya ng picture at autograph sa akin. Sweet Christ!

Lumabas ako ng store bitbit ang dalawang supot ng plastic na puno ng ice cream. Nilagay ko iyon sa backseat at umikot sa drivers seat. Nang makapasok ako sa drivers seat at nakasuot na nang seatbelt ay saglit akong napatigil at napatingin doon sa mga plastic.

I inwardly cursed myself. Why the hèll am I doing this?

May inis sa sarili akong nagpatuloy sa byahe. Pagkarating ko sa bahay ay bukas ang ilaw sa baba at sa taas naman ay patay ang mga ilaw. Tulog na siguro si Debie.

Isa-isa kong nilagay sa freezer ang mga ice cream na dala ko nang biglang may magsalita sa likod ko.

“Aziel?”

Napalingon ako at nakita ko si Debie na naka pajama at naka loose t-shirt. Ang laki-laki noong damit sa kanya pero bumagay naman sa maliit niyang katawan.

“Oh, Deb. Gising ka pa,” anas ko at sinara ang freezer.

“Hmm, nauhaw lang.” sagot niya naman sa akin.

Uminom lang siya doon sa tubig na nasa island counter top.

“Ano pala ang tinitingnan mo d’yan sa freezer, Aziel?” tanong nang matapos sa pag-inom. “May konting grocery pa naman tayo.”

Tumingin ako saglit sa ref. Halos matawa ako dahil napuno ang freezer no’n sa ice cream na dala ko.

“I… I bought some ice cream.” Pagbaling ko sa kanya.

I saw how his eyes glim against the light. Mabilis siyang umikot sa island counter at tumabi sa akin. Walang habas niyang binuksan ang freezer ng ref.

“Hala! Ang dami,” untag niya. A smile escape from my lips when I hear him. Sumilip siya sa akin na nasa tabi niya. “Pwede kumain nito?”

“It’s already late. Bukas na lang.”

Ngumiti siya sa akin na kinabaliktad ng sikmura ko. What the hèll? Ano iyon?

“Maliit lang ang kakainin ko ngayon. Please!” He almost pleaded. Fùck! When did he become this adorable?

I shook my head. Inaantok na talaga siguro ako. Yeah, right. Inaantok.

Tumikhim ako. I regained my composture and nodded.

“Salamat, Aziel!” masaya niyang untag saka kumuha ng isang liter doon na ice cream. Nilagay sa counter top ang ice cream na nakuha.

Agad siyang naghagilap ng scoop, baso, at kutsara. Umupo siya sa isa sa mga high chair namin.

I was about to say na naa-akyat na ako sa taas nang ayain niya ako.

“Halika Aziel samahan mo ako. Ikaw ang bumili nito.” Saglit akong napatigil at tumingin lang sa kanya na nags-scoop ng ice cream. Natagpuan niya akong nakatingin lang sa kanya. “Teka. Di ka pa nagd-dinner? Hahainan kita.” Alok pa niya at tatayo na sana siya mula sa pagkakaupo niya pero nilapitan ko na siya at humawak sa kamay niya.

“No, I already ate.”

Tumango siya at tumingin sa kamay ko na nakahawak sa kanya. Mabilis kong binawi ang kamay ko at umupo sa tabi niya.

Binigyan niya ako ng ice cream pero di ako nakakasubo dahil naaaliw na ako sa kakatingin sa kanya. Natunaw na iyong ice cream ko pero nakatingin pa rin ako kay Debie na masayang nilalantakan ang ice cream.

“Do you like ice cream this much, huh?” wika ko at napalingon siya sa akin.

“Basta mga sweets. Saka minsan lang kasi ako nakakain nito sa bahay dati ni papa Gideon. At kung nakaka-kain man ako patago.”

Nakuyom ko ang kamao ko at naglinya ang kilay ko sa kwento niya. How cruel are they?

“Don’t worry. I’ll buy you more sweets from now on. And your favorite flavor is…” i trailed off.

“Chocolate at ube.” Pagtapos niya sa akin.

Muling umangat ang sulok ng labi ko at tumango sa kanya. Chocolate and ube , it is.

“Salamat talaga, Aziel.” Tumawa siya. “Akala ko puro ka lang sungit, e. Kaya siguro naging crush kita noon.” Baliwala niyang saad at agad na bumalik sa pagsubo.

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. I cannot deny the fact na marami ngang humahanga sa akin pero kay Debie lang ako parang nalagutan ng hininga. What the hell?

“Noon?” I breathe.

I saw his ears redden. “Oo.” maikli niyang sagot at nakayuko lang as if he was trying to hide his face.

---

Thank you for reading!!!

Fb acc: Amorevolous Encres

CHAPTER 14

Chapter 14

Debie Pov

“T-totoo ba ito, Aziel? Hindi ba ito fake? Totoo talaga ’to?” Bulaslas ko kay Aziel habang nakatingin sa class schedule ko. Nakalagay doon sa upper right corner ng bondpaper na hawak ko ang pangalan ko, Debie T. Fabre at officially enrolled na ako sa isang culinary school.

Sa sobrang galak ko ay tinawid ko ang kama ni Aziel kung saan siya naka upo at niyakap ko siya. Pansalamantalang natulos ang lalaki sa kanyang kina-uupuang kama pero kalaunan ay gumati naman siya ng akap sa akin at hinagod ang likod ko.

“This is just a small thing, Deb.” wika niya sa akin habang niyayakap ko pa siya.

Iniling ko ang ulo ko bilang pag di-sang-ayon sa kanyang pahayag. Kung sa kanya maliit na bagay ito. Sa akin sobra-sobra na. Matagal ko na itong pangarap. Matagal ko nang pangarap makapag-aral. Matagal ko nang gustong makapagpatuloy sa pag-aaral kaso… tutol kasi doon si Tita Mikee. Dagdag daw sa gastusin nila. Ang ipag-aaral daw nila sa akin ay ibibili na lang daw nila ng pagkain dahil may palamunin sila sa bahay nila. Di man iyon harapang nilathala sa akin ni Tita Mikee kaso alam kong ako ang tinutukoy niyang palamunin sa bahay nila.

At itong ginawa ni Aziel. Itong pagpapa-aral niya sa akin, di ko ito sasayangin. Di ko sasayangin ang oportunidad na makapag-aral ulit. Hindi ko naman alam kung papaano niya ako napa-enroll kahit na huli na ako sa pasukan pero hahabol ako sa klase.

“Napakalaking bagay na ito sa akin, Aziel.” aniko at kumalas mula sa pagkakayakap sa lalaki.

Umupo ako sa tabi niya at napatitig muli sa papel na hawak-hawak ko. Sa pangalan palang ng paaralan alam ko nang mamahalin ito kaya magpupursige pa ako lalo. Di ko sasayangin ang pera ni Aziel.

Napangiti ako at hinimas ko ang pangalan ko doon. Makakapag-aral na ulit ako sa wakas!

“I really don’t know why your father can’t send you to a university, Deb. You’re… I mean. Trazons are rich?” Parang natanong niya ang huling pangungusap.

Malungkot kong nginitian si Aziel at tinabi ko ang class sched ko. Tinungkod ko ang dalawang kamay ko sa edge ng kama ni Aziel at napatitig sa sahig ng kwarto namin na parang pupwede mong gawing salamin sa kintab.

Ayaw kong sabihin kay Aziel. Ayaw ko nang sabihin sa kanya ang mga naranasan ko sa bahay ni Papa Gideon kasi feeling ko parang… nagpapakaawa ako sa kanya. Which is di naman totoo. Ayaw kong kaawaan ako. Ayaw kong tingnan ako na parang kaawa-awa na talaga. Pagod na ako sa ganyan. Sawa na ako. Kaso… si Aziel kasi ito, e. Si Aziel ito. Ang taong… akala ko kaya kong i-undo ang pagiging fan ko sakanya at paghanga ko sa kanya pero wala, e. Gusto ko. Lalo na sa mga nagawa niya nitong mga nakaraang linggo.

Gustuhin ko mang maging kaibigan niya lang gaya ng gusto niya kaso di, e. Hulog na. Nahulog na.

Di ako komportableng sabihin sa iba ang mga hinanakit sa puso ko. Di ako komportableng magsabi ng mga pinagdaanan ko sa bahay ni Papa Gideon. Di ako komportableng ipagsabi ang mga problema ko sa ibang tao. Pero kay Aziel… iba. Iba kasi kusang bumibigay ang bibig ko at isip sa kanya.

Nasanay kasi ako. Nasanay akong mag-isa simula nang mabaliw ang Mama Sarah ko. Nasanay akong, ako lang ang bumubuhat sa sarili ko. Nasanay akong saliri ko lang ang makakapitan ko. Nasanay akong lumaban para kay Mama Sarah at para sa saliri ko nang mag-isa. Nasanay akong sarili ko lang ang karamay ko. Kaya ganito ako. Pero kapag nandyan si Aziel.. pakiramdam ko… may kakampi ako. Pakiramdam ko di ako nag-iisa. Pakiramdam ko may kasama na ako, may karamay na ako. Pakiramdam ko may kasabay na ako sa lahat ng bagay.

“Ayaw kasi ni Tita Mikee, Aziel na paaralin ako kasi dagdag lang iyon sa gastusin nila. Saka totoo naman dahil sila pa ang nagpapaga–”

“Stop right there!” Pigil sa akin nang lalaki kaya napalingon ako sa kanya.

Nag isang linya ang kilay niya at nanliit lalo ang singkit niyang mata sa akin. Bumakat ang panga niya.

“Your father has a responsibility to you, Deb. Your his son.” Aniya.

Ngumuso ako saka iniba ang direksyon ng mata ko. Tiningnan ko iyong bulaklak na binigay niya sa akin na nasa flower vase na malapit nang malanta kaso di ko pa pinapalitan.

“Di mo kasi naiintindihan, Aziel. Oo anak ako ni Papa Gideon, anak sa labas. Di niya gusto. Di niya tanggap. Pagkakamali. Pagkakamali ako, Aziel.”

“Well, your father is an asshòle!” Mura niya kay Papa Gideon. Di na ako umalma doon kasi totoo naman. Àssholè naman talaga si Papa. “I will make him taste the sufferings that you’ve been through, Deb in slow manner.”

Muli akong tumingin kay Aziel. “Huh?”

“Nothing.” Umiming siya. “Anyways, wala kang mga gamit for your school, right?”

Saglit akong napatigil. Oo nga pala. Sa sobrang excite ko nang malaman ko na enrolled na ako, nakalimutan ko na may kailangan pa pala akong mga bilihin. Mga gamit sa school ko.

Well, magagawan naman iyan ng paraan.

“Oo wala, Aziel pero mahahanapan ko naman ’yan ng paraa–”

“Sa saturday. Let’s go the mall to buy anything you want and needed in your school.”

Napa ayos ako sa pagkakaupo ko at humarap sa lalaki. Winiwasiwas ko ang dalawang kamay ko sa kanya.

“Di na, Aziel. Sobra na itong ginagawa mo. Sapat na ito. Ako na ang bahala sa iba kong kakailanganin sa scho–”

“I’m your husband… I-I mean, w-were friends, you know? Saka, Gage help me with this. He’s the one who pulled some strings to enrolled you. At least sa mga school necesscity mo maka-provide ako, for you. Also, we need to buy you some clothes dahil magc-civillian clothes ka lang.”

Oo nga pala.

“Pero may mga damit naman ako Aziel na binigay mo noon. Iyong iba doon di ko pa nasusuot at bago pa ang mga iyon.”

Gumalaw ang panga niya.

“No, let’s just buy some.”

Bumuntong hininga ako sa kanya at tumango.

“Salamat talaga sa lahat, Aziel. Hindi ko alam kung bakit mo ito ginagawa pero sobra akong nagoapasalamat sayo.” saad ko mayamaya sa kanya.

Ngumiti siya sa akin.

“What are… friends for, right?”

Napatango ako doon. Yes. Magkaibigan kami.

Dumating ang sabado at mga alas diez ay umalis na kami ng bahay ni Aziel. Nagdala ako ng maliit tote bag. Medyo luma na siya kasi matagal na ito sa akin pero ayos na naman. Sa loob ay sinilid ko ang mask at cap ni Aziel saka iyong telepono ko na bigay niya rin.

Pagkarating namin sa parking lot ng mall ay kinuha ko ang mask at cap ni Aziel sa bag ko at binigay ko iyon sa kanya.

Tinanggap naman iyon ng lalaki kaso lang di niya pa iyon sinusuot.

“Suot mo na.” untag ko dahil tinitigan niya lang iyon.

Namiss ko ang mall, ah. Tagal ko na ring di nakapasyal, e.

“I don’t really need this.” Aniya at tinutukoy iyong mask at cap sa kamay niya.

“Sikat ka, Aziel. Ano na lang ang sasabihin ng mga fans mo kapag nakita ka nilang gumagala sa mall na kasama ako? Saka… diba walang nakakaalam na kasal ka na.” Paalala ko sa kanya. Baka kasi nakakalimutan niya iyon. May pait na dumaan sa lalamunan mo. Saka siya pa nga ang may gusto na walang makakaalam na kasal kami.

Nagtagpo ang mata namin ni Aziel pero siya ang umiwas ng una at tumingin sa labas.

Bumuntong hininga siya bago sinuot ang mask at cap. Parang napipilitan pa siya doon.

Bumaba kami sa sasakyan niya at sabay kaming pumasok sa loob. Nagulat ako nang pag apak namin sa loob ay biglang hinawakan ni Aziel ang kamay ko. We were intertwining our hands.

Parang may kuryenteng dumaloy mula sa kanyang kamay hanggang sa akin at dumiretso iyon sa puso ko na siyang dahilan kung bakit kumabog ang puso ko nang husto. Napahawak ako sa puso ko gamit ang bakanteng kamay ko at lihim ko akong napadasal sa isip ko. Dios ko! Ano ba itong nararamdaman ko. Pakalmahin niyo sana itong nababaliw ko nang puso.

Habang naglalakad kami ni Aziel sa loob ng mall ay di ako mapalagay. Paranoid na siguro ako pero tingin ko talaga ang mga mata ng mga tao ay nasa aming dalawa ni Aziel. Lalo na sa kamay naming magkahawak.

Sinubukan kong bawiin ang kamay ko kay Aziel kaso hinigpitan niya lang ang pagkakahawak doon.

Tumigil ako sa paglakad at gayun din siya.

“Deb,” ani ng lalaki at tiningnan ako.

“We don’t need to hold each others hands, Aziel.” Turan ko habang nakatitig sa kamay namin.

His big hands dominating my small and scarry hands. Nakakapanliit tingnan ang kamay ko sa kanya. Ang kinis ng kamay ni Aziel. Ang lambot. Ang sarap hawakan pero… alam ko naman kung ano lang ang kayang ibigay ni Aziel sa akin kaya di ito pwede.

Tiningala ko siya.

Kahit na naka-cap siya at naka mask nakita kong nandilim ang mata niya. Kitang-kita ko ang pagtaas-baba ng balikat niya bago walamg imik na binitawan ang kamay ko.

Sa school supplies kami unang pumunta ni Aziel at pagkatapos doon ay pumunta kami sa mga apparels dahil bibilhan niya nga ako ng mga bagong damit.

Simula noong sinabihan ko siyang bitawan ang kamay ko ay di na siya nagsasalita. Sunod lang ng sunod sa akin at kapag nagsasalita ako sa kanya ay tango at iling lang ang sagot niya sa akin. Tulad kanina…

“Aziel, tama na siguro ito.” Pagtutukoy ko doon sa mga nabili kong school supplies at pinakita sa kanya ang basket na hawak ko.

Tango lang ang sinagot niya sa akin at nag-iwas ng tingin.

“Sa counter na tayo?” aniko.

Tumango na naman siya.

At after namin doon sa school supplies nauna na siyang maglakad tungo dito sa store kung saan ako namimili ngayon ng mga damit. Palihim kong sinusulyapan si Aziel na ini-entertain ng sales lady kaso di naman nagsasalita ang lalaki. He just gesture the girl to move away. Ang sungit nga. Mmm. Nature na siguro na Aziel ang pagiging masungit.

Nang may mapili na akong tatlong t-shirts lumapit ako sa kanya na siyang may dala sa pinamili ko kanina.

“Okay na ba ito?” Pinakita ko sa kanya ang mga napili kong t-shirts. Di siya sumagot at tiningnan ang hawak kong damit.

Grabe. Nahirapan pa ako dahil ang mamahal ng damit dito. Dios ko naman. Isang piraso ng damit tumataginting sa 15K!

“Choose some more.” malamig niyang untag sa akin at tinulak ang damit sa akin. Galit ba ito sa akin? Bakit ang sungit nito ngayon? Galit ba siya dahil kanina?

“Ang mamahal ng damit dito, Aziel.”

“I have dad’s black card. Uubusin natin ang laman nito.” Di nakatingin sa aking anas niya.

“A-ano? Uubusin. Aziel naman. H’wag ganyan.” supla ko sa kanya.

Pairap siyang tumingin sa akin.

“I’m just joking.” saysay niya. Di nakakatuwa ang joke niya. Di siya marunong mag-joke. “Don’t you like their clothes here?” Mayamaya ay tanong niya sa akin.

Sa totoo lang magaganda ang damit dito. Kaso napakaganda rin naman ng mga presyo. Nakakahilo!

“O-oo.” Pagsisinungaling ko para matapos na kami dito sa damit.

“Do you want us to go to Green Hills? May Dior and other designers brand doon.”

Nataranta ako at hinawakan ang kamay niya.

“Ha. Ha. Ha. D-di na. Ano ka ba naman.”

“Hmm, if you don’t like their clothes here then, let’s go to another store.”

At ayon dinala na niya naman ako sa ibang store. Kung saan siya na ang pumili ng damit para sa akin. Ako na ang pinadala niya sa mga binili ko kanina sa school supplies habang siya naman ay namimili ng damit para sa akin.

Nakakapanibago. Nakakataba sa puso. At nakakaiyak. Halo-halo ang nararamdaman ko ngayon. It was my first time na may taong namili ng damit sa akin aside sa Mama Sarah ko. Kaso lang iyong kami ni Mama sa palengke lang. Pero ang saya ko na kapag nabibilhan ako ni Mama ng isang pares na damit. Tapos kakain kami sa turo-turo. Iyon lang masaya na ako. At namimiss ko na iyon. Iyong simpleng pagkain namin ni Mama sa tabing-daan ay masaya na ako. Di kasi ako sanay sa mga mamahalin. Di ako sanay sa ganito kaya siguro di na rin ako mapili. Kasi sanay ako sa simple. Sanay ako sa mumurahin lang.

“Here. Isukat ko.” Pukaw sa akin ni Aziel at binigay ang mga napili niyang damit sa akin. Kinuha niya naman ang hawak kong paper bag.

Napatingin ako sa tag noon at halos mabitawan ko nang makita ko ang mga presyo n’on. Dios ko naman!

“A-aziel. Ang mamahal naman nito.” reklamo ko.

“I got you.” simple niyang anang.

“Di naman ako mapili sa damit, Aziel, e. Okay lang sa akin iyong mga damit ko sa bahay. Ayos na sa akin iyong mumurahin lang. Di mo na ako kailangang bilhan ng ganito. Kasi masaya na naman ako doon sa mga damit na unang bigay mo.”

Huminga siya nang malalim. “I know. I know that, Deb. But you deserve this. Just treat this as my gifts.” Tamad niyang ani.

Di na ako nakapag-argumento pa sa kanya dahil alam kong wala pa siya sa mood. Ayaw kong mag-away na naman kami. Baka bumalik pa kami sa dati nito, e.

Pagkatapos magbayad ni Aziel gamit ang black card ng daddy niya ay binilhan niya pa ako tatlong pares ng sapatos. At bago kami umuwi ay kumain muna kami dahil pasado alas tres na rin kasi at wala pa pala kaming lunch.

Sa isang mamahalin at ekslusibong buffet restuarant kami kumain ni Aziel. First time kong kumain sa ganitong kainan kaya naman napadami ang kain ko. At sa sobrang dami ng nakain ko napadighay ako.

Napatingin ako sa paligid at mabuti na lang malalayo ang ibang customers sa amin kaya alam kong di nila narinig iyong dighay ko. Kaso ang lalaki sa harap ko narinig iyon.

Tumawa si Aziel na kinatunaw ng puso ko. Mama !

“E-excuse muna, Aziel. Powder room muna ako, huh.”

Di ko na siya pinasagot at umalis na ako doon. Napahilamos ako sa mukha ko pagdating sa powder room. Namumula ang mukha ko at rinig na rinig ko ang bawat tibok ng puso ko. Mama! Ano ba ito? Ito ba ang kakalimutan ang feelings? Ito ba ang crush lang? No. Yeah, it’s a no. Kasi alam ko kung ano ito. Alam kong higit pa ito sa crush-crush na iyan. Iba na ang level ng pagkahulog ko.

Lumabas ako ng powder room at babalik na sana sa table namin ni Aziel kaso lang nang malapit na ako sa table namin ay may babae akong nabundol at natumba ang dala niyang baso na may lamang juice na nakalagay sa isang tray.

Napatigil ako at napatingin sa paa niya na doon bumuhos ang juice.

“Gosh!” She squeaked.

Natataranta akong humagilap ng tissue sa pinakamalapit na table sa amin at lumuhod ako sa harap ng babae at pinunasan ko ang paa niya.

Nanginig ang kamay ko dahil naalala ko ang ginawa ni Tita Mikee sa akin noon nang matapunan ko siya ng juice na dala ko. Kasi nung nangyari iyon sinugatan ni Tita ang kamay ko gamit ang basag na baso. Dahil ang likot daw ng kamay ko.

“S-s-sorry po. Sorry po talaga ma’a–” Hindi ko matapos ang sinasabi ko nang maramdaman ko ang pagbuhos ng kung anong malamig at magkit sa ulo ko.

Nang bumagsak iyon sa balikat ko ay saka ko pa napagtantong sauce iyon.

“Fùcking shît!!!” Ang dumadagundong na boses ni Aziel.

Pag-angat ko sa ulo ko ay tama naman sa pagtulak ni Aziel sa babae at natumba iyon.

“Deb, fùck!” Niyuko ako ni Aziel.

“A-aziel.” napaiyak ko. Ano ba naman ito? Anong kamalasan ba ito?

Nilingon ni Aziel ang babaeng tinulak niya.

“Apologize, woman!” May diing saad ni Aziel.

The staff help the girl to stand.

“Sir–”

Pinutol ni Aziel ang staff ng restaurant.

“Apologize!” Muli na namang saad ni Aziel na naggitgit na bagang.

“He should be the one apologizing here. He’s the one who bump–”

“He already did, but you pour the sauce on his head!”

“Because he ruin my shoes!” sigaw ng babae at tinuro ang paa niya.

Tinulungan akong itayo ni Aziel at di binitawan ang siko ko.

“I saw what happened, woman. You’re the one who bumped into my husband! And my husband was too kind to apologized to an ill-mannered woman like you!” Galit na saad ni Aziel sa babae. Hinila ko ang damit ni Aziel para patigilin na siya kaso matigas din ang ulo ng lalaki. “And your shoes? Dàmmit! It looks like a second hand. Cheap!”

Binagsak ni Aziel ang ilang libo sa mesa bago ako hinila palabas sa restaurant na iyon. Walang imikan kami ni Aziel sa daan pauwi. Galit na galit siya at halos paliparin na ang sasakyan.

Pagdating sa bahay ay pinaligo niya ako dahil nangangamoy na ako. Pagkatapos kong maligo ay naabutan ko siyang nakaupo sa kama niya at ang direksyon ay nasa kama ko. Nakapagbihis na siya pero wala namang pang-itaas.

Namumula ang dibdib niya at panay ang taas-baba ng malapad niya dibdib.

“Aziel,” tawag ko sa kanya at umupo sa kama ko. Tumingin siya sa akin. Kinalabutan naman ako sa nandidilim niyang mata. “S-salamat. Salamat sa pagtatanggol mo sa akin doon sa restaurant. Pero Aziel di mo naman kailangang awayin iyong babae. Kasalan ko kasi nabundol ko siya. Di ako tumitingin sa dinadaa–”

Pagak siyang tumawa. “Dàmmit! Deb, it wasn’t your fault. I saw it. I saw everything in my own two fùcking eyes! You shouldn’t have apologized to her. You should have lower yourself for that wom–”

“AZIEL!” sigaw ko at napaluha. “Di mo alam Aziel. Di mo alam kung gaano ako katakot kanina! Akala ko kung ano na ang gagawin niya sa akin. Akala ko sasaktan niya ako kagaya nang ginawa ni Tita Mikee dati. Sanay na ako sa ganoon, Aziel. Sanay na akong ibaba ang sarili ko. Kaya di mo na kailangang makipag-away. Di mo na kailangang sirain ang pangalan mo sa akin!”

He clicked his tongue.

“And the hèll I will let that happened, Debie!”

Nakiling ko ang ulo ko. “Bakit Aziel? Bakit ka ganito? Di ko alam kung bakit kailangan mong makipag-away, Aziel. Pero naguguluhan na ako, Aziel. Gulong-gulo na ang utak ko. Alam kong kaibigan lang tayo pero sa bawat pagtanggol mo sa akin. Sa bawat comfort mo sa akin. Nahuhulog na ako. Alam kong bawal kasi may usapan tayo pero Aziel nahuhulog na ako sayo ng husto. At itong ginagawa mo di nakakatulong dahil umaasa ang puso ko na may gusto ka na rin sa ak–”

Nahigit ko ang hinga ko nang biglang tinawid ni Aziel ang pagitan naming dalawa at walang pag-aatubiling sinunggaban ang labi ko.

---

Omg mga beh! Naka-update na rin sa wakas. Huhuness!!!

Thank you for reading mga beh! Don’t forget to vote, comment and share this story to your friends! Mwaah!!!😘❤🥰

CHAPTER 15

Chapter 15

Debie Pov

Napahawak ako sa balikat ni Aziel dahil sa biglaang halik niya. Kagaya noong una. Malambot, may matamis, at masarap ang halik niya. I can’t compare his kiss to others kasi wala pa naman akong nahahalikang ibang tao o lalaki bukod sa kanya. Siya lang ang natatanging tao ang nakahaik sa akin. At masasabi kong magaling at matamis ang halik ng lalaki.

Pakiramdam ko kinukunan na ako sa abilidad na huminga sa biglaang halik ni Aziel. Pakiramdam ko nakalimutan ko kung papaano huminga dahil sa halik niya. Ang isa kong kamay ay kusang gumalaw ang kamay ko sa likod niya na parang may hinahanap doon.

Naramdaman ko ang paglagay ni Aziel sa kanyang tuhod sa pagitan ng hita ko at pinaglayo ang nga ’yon at hanggang sa umabot iyong tuhod niya sa kaselanan ko.

“Uhm, ahh!” Ungol ko.

Napaigik ako doon.  At dahil dun naipasok ni Aziel ang kanyang dila sa bibig ko. Parang may kung anong mahikang dala ang tuhod na Aziel na nagpukaw sa kakaibang pakiramdam sa kaloob-looban ko. Parang may ginising iyon sa loob ko.

Dios ko! Ano ba itong nararamdaman ko. Sambit ko sa kawalan.

Ang isa kong kamay na nakatungkod ay naigapos ko na rin sa leeg ni Aziel. At di naman talaga ako marunong humalik. Pero nasasabayan ko si Aziel sa mga halik niya sa pamamagitan ng paggagaya ko sa galaw ng mga labi at dila niya na nasa loob ng bibig ko na parang nagt-treasure hunt doon.

Iyong halik namin ni Aziel ay naglilikha ng kakaibang tunog. Iyong mababasa at mamalagkit na tunog na nakadagdag sa kakaibang nararamdaman ko. Nababaliw na ako. Ano ba ito?

“Uhhmm!”

Halos tumirik ang mata ko nang sipsipin ni Aziel ang dila ko na para bang isa iyong masarap na kendi at talagang nilulubos niya ang tamis na nandodoon.

Ilang saglit pa lang ay naramdaman ko na ang dahang-dahang paghiga ni Aziel sa katawan ko sa kama at siya naman ay pumwesto sa ibabaw ko.

Di magkamayaw sa kabog ang puso ko. May kaba. May takot. May excitement. May saya. At may pananabik.

Isang malalim at basang halik ang sinaluhan namin ni Aziel bago niya pinakawalan ang bibig ko.

Namula ang pisngi ko nang maramdaman ko ang pagtulo ng laway ko. Akmang pupunasan ko na sana iyon nang punasan iyon ni Aziel damit ang likod ng palad niya.

Nahihilo ako. Naduduling ako sa lapit ng mga mukha namin ni Aziel. Iyong kabog ng puso ko di ko makalma. Parang naiihi ako. Para akong natatae na ewan. Hindi ko rin alam kung kaninong puso ang malakas ang kabog. Nakikita ko ring malalalim ang hininga ni Aziel at namumula ang dibdib ni Aziel.

Iyong braso ko na nakayakap sa kanyang leeg ay parang ayaw nang kumawala doon.

“Aziel,” gusto kong kutusin ang sarili dahil nag-iba na ang tunog ng boses ko. Para na iyong nang-aakit.

Tumaas-baba ang Adam’s apple ng lalaki at pinagdikit niya ang noo namin.

Nagtatagpo ang ilong at mga hiningang pinapakawalan namin. Tiningnan ko ang mga mata niya. Di ko mawari ang sinisigaw n’on. Saka ewan ko ba. May aircon naman kami pero ang init ng pakiramdam ko ngayon. Tingin ko ganoon din si Aziel.

“Aziel.” Muli ko na namang wika sa pangalan niya.

Dinilaan niya ang kanyang labi at huminga nang malalim.

“Deb.” untag niya naman sa pangalan ko.

Napatingin ako sa mapupula at makintab niyang labi. I have this urge to kiss him again. And without thinking any further, I closed the tiny space between our lips. Saglit ko lang iyon ginawa at mababaw na halik lang.

Napaungol ang lalaki nang maghiwalay ang labi namin.

“S-sorry.” ani ko.

“Don’t be.” si Aziel saka tinawid na naman ang maliit na pagitan ng mga labi namin at saka ako muling hinalikan.

Niyapos ko ng husto ang braso ko sa leeg niya at napagiling. Nakagat ni Aziel ang labi ko nang mariin at nalasahan ko ang sariling dugo sa aming halikan.

Pabaling-baling ang ulo ni Aziel at parang gutom na gutom siya habang hinahalikan ako. Parang sininghot niya lahat ng lasa doon sa bibig ko.

“Nghh, a-ahh!”

“Uhm! Fùck this Deb.” gigil na anas ni Aziel.

Napakalmot ako sa likod niya nang bumaba ang labi niya sa leeg ko at doon na naman nag-iwan ng mga basa halik at kagat. Ramdam ko ang pagdila ni Aziel doon sa leeg ko na para ba iyong ice cream. Pinanindigan ako sa lahat ng balahibo ko sa katawan. Sa bagong sensation naramdaman.

Nabali ko ang leeg ko at umungol.

Hanggang sa tinaas na niya ang laylay ng damit ko at pinakagat sa akin tela n’on at walang alinlangang kinapa ang dalawa kong dibdib at hinimas.

Lumuhod siya at kapa pa rin ang dalawang dibdib ko.

Kinagat ko naman ng mariin ang tela ng damit ko upang mahinaan ko ang ungol at daing ko. Ngayon ko lang nalaman na pupwede palang himasin ang dibdib ko kahit na di naman iyon kagaya noong sa mga babae na malalaki at malaman. Minasa ng lalaki ang dibdib ko na para bang nagmamasa siya ng tinapay at ilang saglit pa ay sinubo na niya ang isang n’on.

Umarko ang katawan ko sa kama at napakamot sa kanyang likod.

“Aziel!!!” sigaw ko nang sinimulan na niya iyon supsupin. Nilarun niya rin ang korona ng ùtòng ko sa loob ng dibdib niya.

Dios ko! Ano ba ito? Naiihi ako na ewan.

“Aziel, t-tigil. Nghh, ah, a-ahm! Tigil na Aziel.” kinakapos kong saad dahil kung di siya titigil baka maihi ako dito sa kama.

Nagpipigil na ako sa kung ano man itong namumuo sa loob ko.

Di nagpaawat sa akin ang lalaki kaya naman ay natulak ko na si Aziel. Muntik na siyang mahulog sa kama pero mabilis ang reflex niya kaya di siya nahulog.

Gulat siyang napatingin sa akin. Pinasadahan ng mata niya ang katawan ko. Biglang bumuhos sa akin ang hiya at naibaba ko ang damit ko. Kung ang katawan ni Aziel ay flawless, iyong sa akin naman ay hindi. Nakakahiya.

Umalis siya sa ibabaw ko at tumabi sa akin. Nakahiga pa rin ako samantalang siya ay nakaupo sa aking gilid.

“Aziel.” | “Deb.” Sabay pa naming untag.

Nilingon ko siya at sakto naman na lumingon siya sa akin. Ako ang unang umiwas sa titigan namin at tinuon ang mata sa kisame. Nilagay ko sa tiyan ko ang dalawa kong kamay.

Ilang saglit ay biglang tumayo si Aziel. Akala ko kung saan na siya tutungo pero may kinuha lang siya doon sa drawer niya at pagbalik sa kama ko may dala na siyang wet wipes.

Muli siyang umupo sa tabi ko at binuksan iyong dala niyang wipes saka kumuha.

“Oh!” sambit ko nang simulan ng lalaki ang pagpunas sa mukha ko at pati na sa leeg.

“I’m sorry.” anas ni Aziel habang pinupunasan ang leeg ko.

Parang may gumuhong kung ano sa loob ko nang marinig ko iyon. Why is he saying sorry? Why is he saying sorry after kissing me?

Umiwas ako ng tingin sa seryoso niyang mukha na natuon sa buong atensyon sa pagpupunas sa akin.

“A-ayos lang Aziel. Hindi… hindi mo naman kailangang humingi ng tawad dahil sa h-halik na iyo–”

“I’m not talking about the kiss here, Deb.”

Umikot agad ang ulo ko upang tingnan siya.

Tumigil siya sa pagpunas sa akin at tinabi ang ginamit na wipes. Tinungkod niya ang isang kamay sa kama at hinilig doon ang bigat niya habang nakatitig sa akin. Umigting ang mga masels niya.

“I’m not sorry that I kissed you. I like… it. I like the kiss. I’m just sorry because I think I shocked you. I went overboard.” patuloy niya.

“Gu… g-gusto mo ang halik?” matamang tanong ko.

“Yes.”

Napalunok ako.

“Nakapag-usap na tayo, Aziel. Nakapag-usap na tayo na friends lang tayo, diba? Ako… ako aaminin kong matagal na akong humahanga sayo. Di paman kita kilala sa personal… humahanga na ako sayo. At ngayon mas lumala yata iyon.” seryoso kong saysay. “Pero Aziel pangako, sinubukan ko nang kalimutan itong nararamdaman ko sayo. Kasi alam ko kung hanggang saan lang tayo pwede at nirerespeto ko iyon kasi ang bait mo sa akin. Sobra. Kaso kung ganito… mahihirapan ako Aziel. Mahihirapan akong kalimutan itong feelings ko say–”

Pinutol niya ako sa pamamagitan ng paghalik niya sa akin.

“Then don’t. Don’t try to forget me. Don’t try to forget your feelings for me, Deb.”

“Ang unfair no–”

“Let’s try to work things out, Deb.”

Napabangon ako sa pagkakahiga ko sa kama.  Simulan na akong pagpawisan.

“Aziel.”

“I am too, Deb. I also feel something for you. I don’t want to conclude this right now. I’m still figuring this out, and I don’t want to rush things. But I think I also like you, Deb.”

“H-hindi ka nagbibiro? Hindi mo ba ako niloloko sa sinasabi mo, Aziel?”

He chuckles. “I know we started ugly, Deb. But what I said to you was true. I’m not joking. I’m not fooling you around. This marriage… let’s try to work this out.”

Napalabi ako at niyakap ko si Aziel.

“Hmm,” tumango ako habang yakap siya. “Let’s try to work this out, Aziel.”

“Deb,” kumalas ako sa pagkakayakap ko sa kanya.

“Hmm?”

“Wait for me, okay?”

Ngumiti ako kay Aziel at tumango. Sabi niya kanina gusto niya ang halik. Sabi niya rin, tingin niya may gusto na rin siya sa akin. That statement alone was enough for me to wait for him to reciprocate my feelings. Ngayon ko pa ba siya hindi mahihintay na may mga signs nana magustuhan niya rin ang isang tulad ko.

Nahiga kami ni Aziel sa kama ko. Ang kama naming dalawa ni Aziel ay good for one person lang talaga. Kung ang dalawa tao ay hihiga doon, crowded na talaga. Pero heto kami ngayon. Magkatabi sa iisang kama. Dikit na dikit kaming dalawa ng lalaki na kapwa nakatingin lang sa kisame at pinapakiramdaman ang isa’t isa. Kung gagalaw kami baka mahulog na kami dito. Ako ay di parin makalma ang puso mula kanina.

“Aziel.” ako ang bumasag sa katahimikan namin.

“Mmm?”

“Na… naalala ko Aziel na pinamukha mo sa babae kanina na a-asawa mo ako. Hindi ba masisira ang pangalan mo n’on?”

Naramdaman ko ang maingat na paggalaw ni Aziel sa tabi ko. Nilingon ko ang ulo ko sa kanya.

Nagside view siya sa akin at nakaunan siya sa kanyang isang nakafold na braso. Ang isa niyang kamay ay tinaas niya upang maabot ang ulo ko at sinuklay ang buhok ko.

“Let them know. I really don’t care anymore if they know that I’m married.”

Tumagilid din ako para gayahin ang posisyon niya. Muntik na akong mahulog sa kama pero mabuti na lang at agad na naagap ni Aziel ang baywang ko at inusog ako papalapit sa kanya.

“M-masisira ang career mo.” nautal kong turan dahil sa lapit naming dalawa.

“I don’t depend on my career as a model, Deb. Besides, you deserve this. And now we’ll try to make things work out. H’wag na nating itago na kasal na tayo.”

Ito ba ang ‘don’t rush things’ niya? Para namang hindi pero kahit na ganoon ay tumango ako sa kanya. Masaya rin ako sa sinabi niya. Di na namin kailangang itago na kasal kami.

“Kaya rin ba… Fabre na ang surname ko nang i-enroll mo ako.” mahina kong ani.

“It was Gage who enrolled you, and I thanked him for doing that. For putting my name next to yours.”

---

Nang dumating ang linggo nagulat ako nang may biglang dumating sa bahay namin at hinahanap si Aziel. Mabuti na lang at walang trabaho at lakad ang lalaki kaya naman nakapag-usap sila.

Ang lalaking bumisita sa bahay namin ay si Klaus daw. Ito ang may-ari ng buffet restaurant na kinainan namin ni Aziel at nagkataon na magkakilala sila. He personally went here para humingi ng paumanhin sa nangyari sa kanilang restuarant. They review the CCTV daw about what happened at iyong babae naman daw talaga ang may kasalanan.

“I’m so sorry for the inconvenience way back at my restaurant, Mr. Debie Fabre.” Ani noong Klaus sa akin.

“Naku. Ayos lang po. Wala na po iyon sa akin.”

Umangat ang gilid ng labi niya. “That’s too kind of you, Mr. Debie Fabre, and thank you.”

Bumaling siya kay Aziel. “Thank you, man.”

“It’s nothing, but can I get the girl’s name who bumped my husband?”

Tumango iyong Klaus saka may binigay na maliit na papel kay Aziel. Di naman ako umusisa pa doon.

Kinagabihan nang magdi-dinner na sana kami ni Aziel ay may panauhin na naman kami sa bahay.

Umungot si Aziel bago tumayo sa kinauupuan niya at tumungo sa labas.

Ilang minuto pa ay bumalik na siya at kasama na niya sina Theo at Gage. Si Theo ay may ngisi sa labi samantalang si Gage naman ay nanatiling seryoso.

“We’re about to eat our dinner and you two suddenly came out of nowhere.” Si Aziel at binagsak ang katawan sa upuan niya kanina.

Di naman iyon pinansin ng pinsan niya at ni Gage.

“Hi, Deb!” bati ni Theo at Gage sa akin.

“Hello! Kumain na ba kayo?”

Umiling naman silang dalawa at napatingin sa mesa namin.

“Sige, maupo muna kayo at kukuha ako ng pla–”

“Hindi sila kakain dito, Deb.” suway sa akin ni Aziel.

“No, kakain kami.” | We’re gonna eat.“ Si Gage at Theo.

Sinamaan sila ng tingin ni Aziel pero malakas ang loob nilang umupo sa hapag namin. Lihim naman akong napangiti. Naging bugnutin na naman itong si Aziel.

Iling-iling akong tumayo upang kumuha ng makakainan sa bisita namin.

Nakwento nila na kaya sila napadalaw sa bahay dahil alam nila na bukas na ako magsisimula sa school at gusto lang nilang mag-good luck sa akin. They’re wishing me luck sa new environment na papasukin ko. Di ko aakalain na ganito pala itong mga taong nakapalibot kay Aziel. Ang babait din pala. At nagpasalamat din ako kay Gage dahil nga siya iyong gumawa sa lahat ma-enroll lang ako.

“Alis na kami.”

“Hmm, close the gate. Idiots.” Tulak ni Aziel sa kanyang pinsan at kaibigan.

“Ingat kayo!” ako at kinawayan sila.

Kumaway naman sina Theo at Gage sa amin bago sila pinagsarhan ni Aziel sa pintuan. Napaigtad  ako sa pagbagsak ng pintuan namin.

“Tsk!” ang asik ni Aziel bago tumalima sa ikalawang palapag.

---

Thank you for reading!!!

CHAPTER 16

Chapter 16

Debie Pov

“Hello po, Dad!” Medyo may pagka-awkward kong bati sa daddy ni Aziel na si Senior Fabre.  Kumaway pa ako sa kanya ng konti. Nagvideo call kami habang binabaybay na namin ni Aziel ang daan patungo sa school ko. Ngayon ang first day ko sa school at may konting kaba at excitement sa akin. Namiss ko rin ang pumasok sa school. Sana lang may maging kaibigan ako.

Pinakita ko kay Senior Fabre si Aziel na nagmamaneho. Saglit naman na tingnan ni Aziel ang ama niya at bumati.

“Morning dad!”

“Morning too, son. Debie,” tinawag ako ni Senior Fabre kaya naman hinarap ko ang camera sa akin at ngumiti kay Senior kahit na nanginginig ang labi ko. Ewan ko ba kung bakit ganito. Siguro ay di lang ako sanay kay Senior Fabre at masyado ring kasi siyang intimidating na tao. Strikto kasi ang mukha niya at mukhang di nagbibiro. Pero ayos naman kausap si Senior at napaka-calm magsalita. No wonder kay Senior nagmana si Aziel sa pagiging strikto nito kaso lang nasobrahan yata itong si Aziel. Napaka bugnutin!

“Dad,” ani ko.

“Good luck on your first day of school. Pasensya na at di ako nakakabisita sa bahay ninyo Debie anak. Dad was just a busy old man.” May pagbibiro sa tono ng pananalita ni Senior at umangat naman ang gilid ng labi ko doon.

“S-salamat po, dad. Ayos lang po.”

Nagpaalam kami ni Senior Fabre sa isa’t isa bago ko binaba ang telepono ko sa aking hita. Tumingin ako sa labas at tinitingnan ko ang magandang tanawin. Gusto ko mang sabihin sa mama Sarah ko na makakapag-aral na ako nang culinary kaso alam ko namang di iyon maiintindihan ni Mama Sarah. Nakakalungkot nga na ang tagal na niya sa mental hospital kaso parang walang improvements sa kanyang condition. Nananalangin ako na sana balang araw. Gagaling din si Mama Sarah; na balang araw ay makasama ko na siya at may kakampi na ako; na sana balang araw magiging maayos na si Mama Sarah at makakakwento na ako sa kanya—may kakwentuhan na ako. Iyon bang walang sawa na nakikinig sayo kahit na wala namang patutunguhan ang mga pinagsasabi. Iyong kahit na presensya niya lang okay na. Ayos na.

Napatingin ako sa harap partikular sa daan bago napako ang mga mata ko kay Aziel na nagmamaneho. Parang tumigil ang mundo ko nang titigan ko siya. Parang nagliwanag ang piligid ko at parang bumukas ang langit at may nagkantahang mga anghel. Sunod ay ang pagkabog ng puso ko. Literal na dumudugdog ang dibdib ko.

Aaminin kong dati na akong humanga kay Aziel. Humanga ako sa taglay niyang kakisigan at kagwapuhan. Pero parang natabunan iyon nang makasama ko siya sa iisang bubong. Sa tingin ko nga ay mabait pa si Gage sa kanya. Si Theo kasi parang mapagbiro ang pinsang iyon ni Aziel.

Akala ko naman mabilis kong mapapalis ang paghanga ko kay Aziel kaso… nagkamali ako. Napakalaking mali na inaakala ko na wala na akong paghanga sa kanya dahil ngayon muli na namang bumukas ang puso ko at lumundag-lundag na. Ang swerte ko siguro sa part na ang dating celebrity crush ko lang… naging asawa ko at magkasama pa kami ngayon. Siguro kaya rin ako nahulog kay Aziel kasi… may bait din pala siyang tinatago. May pag-aalala sa tao at masayang kasama. Ang gaan nga nang pakiramdam ko kay Aziel ngayon.

Hindi ko namalayan na napatagal na pala ako sa pagtitig sa kanya. Kung di lang siya tumingin sa akin at tumikhim ay di siguro mapuputol ang tingin ko sa kanya.

“Are you nervous?” He asked, turning his head on the road.

Umiwas agad ako ng tingin. Tinuon ko ang mata ko sa daan at napakagat sa labi. Ano ba ’yan! Ultimo boses nang lalaki ay nagpapabaliw na rin sa puso ko! Konting kibot ng mga labi niya naalala ko ang halikan namin. Dios ko tulungan niyo naman ako dito. Para na akong nababaliw dito e. Lutang ang isip ko sa halikan namin noong nakaraang gabi! Iba kasi iyon… kasi… kasi may kasama ng dilaan at sipsipan.

Halos i-umpog ko na ang ulo ko sa salamin ng bintana ng kotse.

“Deb?”

Napa-ayos ako ng upo. “A-ah, oo. Oo ayos lang ako. May k-konting kaba lang.”

“Hmm. Anyway, we’re here.”

Sumilip ako sa labas at napabuga ng malalim na hininga. Huu! Ito na.

Kinalas ko ang seatbelt ko at bubuksan ko na sana ang pintuan ng mapansin kong lalabas din ang lalaki. Agad kong kinuha ang kamay ko doon at pinigilan si Aziel sa gagawin. Dios ko naman!

“Anong ginagawa mo Aziel?” may inis kong untag sa kanya.

“Pagbubuksan lang kita ng pintuan. What’s wrong?”

Parang nakuryenteng binitawan ko ang braso niya nang mapatitig siya doon.

“N-nakalimutan mo na bang sikat ka? Ako na ang lalabas. Kaya ko naman. Salamat pala sa paghatid, ingat sa pagda-drive!” saad ko sa kanya at lalabas na sana kaso inabot ng lalaki ang batok ko saka ako hinalikan sa labi.

Napakpan ko ang bibig ko matapos ang halik niya at pansalamantang di makapagsalita sa kanyang ginawa.

“Good luck!” Natauhan ako doon.

“B-bakit ka basta’t basta ka nalang nanghahalik Aziel? Pa… papano nalang kung may makakita sa atin di–”

“I don’t  care. We’re marriage, Deb. And… we already talk about working this marriage out, right?”

Napatanga ako sa kanyang sinabi. Oo nga pala. Pero kasi… nangbibigla siya ng tao. Kinakabahan ako. Ewan ko kung kaba ba ito o excitement. Basta ang alam ko nagrarambol na ang puso ko.

“O-oo alam ko pero wag ka namang nanghahalik bigla. Paano kung may makakita sa atin o di kaya’y makakuha ng larawan at ibenta sa mga news?”

Napatingin ako sa kamay ni Aziel na dumausdos sa palad ko at pinagsiklop ang kamay namin. Ngumiti siya at talagang iyong ngiti na parang nawawala ang mata niya.

“I already decided Deb. I have decided to work this out and I meant every word I said. Malaman man ng mga tao o hindi wala akong paki. Okay?”

Napakapit ako sa nakasiklop naming kamay at ngumiti sa kanya.

“S-salamat Aziel.”

“No need to thank me.” aniya at pinalis ang luha ko.

“Pero dapat di tayo maghalikan sa p-public place, okay?”

Humalakhak siya pero kalaunay ngumiti at niyakap ako.

---

Pagdating sa room ko ay nawala ang tapang ko sa pagpasok nang makita kong ang dami ng mga estudyante at may kanya-kanyang mga kausap. Di na naman ito bago sa akin pero parang bumalik ako sa dati. Siguro naninibago lang ako.

Bumuntong hininga ako bago pumasok sa loob at ayos lang naman sa akin na walang pumapansin sa akin. Nasanay na kasi doon. Noon pa man di na talaga ako lapitin ng mga kaklase ko kasi tahimik lang ako at di ako masyadong nag-a-approach. Kumbaga di ako magf-first move.

“Hello!” Napatalon ako sa gulat nang mag isang babae na hanggang balikat ang buhok na bagsak at may highlights. Malaki ang ngiting binigay niya sa akin.

“Bago ka?” tanong niya at umupo sa tabi ko.

Kumurap-kurap ako bago mahanap ang boses para magsalita. Nakakapanibago!

“Oo. Bago.”

“Nice! Renna pala.” Pagpapakilala niya at nilahad ang kamay niya. Ang kinis at ang puti.

“D-debie Fab— Debie!”

Si Renna ay mas matanda sa akin, ka-edaran niya si Aziel at nakapagtapos na siya ng kurso at nakapagtrabaho na rin pero gusto niya raw ang culinary kaya nag-aral siya. Sabi pa niya ito raw talaga ang gusto niya kaso lang dahil sa magulang niya Business ang natapos niyang kurso.

Madali rin kaming naging close ni Renna dahil bukod sa wala rin daw’ng nakikipag-usap sa kanya sa mga classmates namin. Pareho rin kami ng trip. Nagl-lunch kami sa labas ng school.

Everyday kami may laboratory kaya araw-araw din kaming nagluluto. Provided na nang school ang mga gamit namin. Like apron, gloves, ingredients, and etcetera. Kasali na daw iyon sa tuition na binabayaran namin. Sa kaso ko naman di ko na kailangan pang magbayad ng tuition dahil fully paid na ako.

“Bye, Renna!” Paalam ko kay Renna at tumalikod sa kanya saka tumakbo sa sasakyan ni Aziel. Isang linggo na akong nag-aaral at so far maayos naman at may natututunan na rin.

“Hey!” salubong agad sa akin ni Aziel nang makapasok ako sa sasakyan at ginawaran ng halik sa pisngi at labi.

Nasanay na ako sa ganitong bungad ni Aziel. Sa paggising, sa paghatid niya sa akin sa school, at sa pagsundo ay ganito na. Pero di ko pa rin maiwasang di pamulahan sa mukha. Everything seems to right. Everyhting seems so perfect and surreal. Maayos na buhay, maayos na tahanan, at may mapagmahal… este maayos na asawa. Pakiramdam ko nasa akin na ang lahat. Parang sa isang iglap lang nawala lahat ng mga pasakit sa mundo ko. Parang iyong mga hirap na dinanas ko noon kina Papa Gideon ay nabayaran lahat. At ang mga ito ay dahil kay Aziel.

“You seem so close to that woman, Deb.”

“Woman? Si Renna?”

“I guess. Iyong babaeng lagi mong kasama.”

Napatango ako. “Si Renna nga. Sinabi ko naman sayo kaibigan ko ’yon Aziel at ilang beses ko na bang sinabi sayo ang pangalan niya.”

Ang ulyanin naman nito. Ilang beses ko na kayang nabanggit sa kanya si Renna.

“I don’t know and I don’t care, Deb.”

Bumuntong hininga nalang ako sa sinabi niya. Wala talaga itong paki sa ibang tao.

“Siya lang ang close ko sa mga kaklase ko Aziel at sobrang bait n’on. I tell you.”

“Whatever. Saan mo pala gustong kumain?” tanong niya sa akin.

Napa-isip ako kung saan kami pwedeng kumain pero wala naman akong maisip kung saan.

“Sa bahay nalang Aziel. Magluluto ako. Ipapatikim ko sayo ang niluto ko kanina sa school.”

Nanunuksong ngumiti ang lalaki sa akin at pinaandar ang kotse.

Pagdating sa bahay ay di na ako nagbihis at dumiretso na ako sa kitchen. Hindi kami nakapag-grocery ni Aziel pero mabuti nalang at may isang manok pa kaming natira dito. Hinanda ko na ang mga ingredients at una kong hiniwa ang manok bago hinugasan at minarinate. Simpleng adobong manok lang with may secret recipe. Nagustuhan kasi ito ni Chef Jules kanina kaya gusto kong ipatikim kay Aziel.

I marinated the chiken with my secret recipe sauce and leave it for a few minutes. Habang hinihintay ko iyong marinated chicken ay nagdikdik ako ng bawang at naghiwa ng sibuyas. Naghiwa rin ako ng konting patatas nang may biglang yumapos sa katawan ko galing sa likod.

“Ay!” Bulaslas ko at muntik ng mahiwa ang daliri!

“Sorry.” namamaos na bulong ni Aziel sa tenga ko.

Napatigil ako sa paghihiwa at napalunok. Nanindig ang balahibo ko sa batok ng bumulong ang lalaki sa akin.

“Ohh,” biglaang sambit ko nang dinilaan ni Aziel ang likod ng tenga ko saka pinapak. Nabitawan ko ang kutsilyo at napahawak sa edge ng sink.

“A-aziel.” Nahihirapan kong wika. Animo’y kinakapos sa hangin.

“Dammit! Deb.” ungol niya. Sunod niyang dinilaan ang leeg ko at sabay pasok sa kanyang kamay sa loob ng t-shirt ko.

Napasandal ako sa lalaki nang napahanap ng nag-aalab niyang kamay ang dalawa kong dibdib at sabay na pinisil at pinitik.

“Hmn, A-aziel… a-ahh, m-magluluto pa a-ako.” Kinakapos kong usal.

“Fuck!” Mura niya at bumagsak ang ulo sa balikat ko. Tumigil din ang kamay niya sa paglamas ng dibdib ko at inalis ang kamay. Yumakap siya sa bewang ko at humalik sa leeg. “I’m sorry. Magluto ka na.” aniya pero di umalis sa likod ko. Parang tukong nakayakap!

“A-alis muna. Paano ako makakapagluto ng maayos nito kung nandyan ka sa likod ko.”

“I don’t want to.” Napahagikgik ako sa tono ng boses niya. Nagb-baby talk ang isang Aziel-Rigg!

“Magsaing ka nang kanin para mabilis tayo matapos dito.” utos ko sa kanya.

“Tsk! Okay.”

After cooking naghain ako sa niluto kong ulam samantalang si Aziel ay naghain ng kanin. Sa iisang plato lang naman kami nagsasalo e.

Inusog ko ang upuan ko papalapit sa kanya at nilagyan niya ng napkin ang hita ko habang abala naman ako sa pagkuha ng manok. Hinapan ko ang adobong manok saka ko iyon sinubo kay Aziel. Dineep ko pa iyon sa sauce na gawa ko rin.

“Medyo mainit pa.” paalala ko sa kanya.

I waited for a few seconds at nag-observe sa kanyang reaksyon.

“Ma… sarap ba?”

“Superb!”

Parang naghiyawan ang mga bulati ko sa tiyan dahil sa sinabi niya. Mas masaya pa kaysa nung pinuri ako ni Chef kanina sa school.

“It’s juicy and very aromatic. Anong hinalo mo?” komento niya pa.

Sumubo ako at nginisihan siya. “Secret recipe ko ’yan. Bawal sabihin sa iba.”

“Hmm. I bet you’re more juicy and delicious than this chicken adobo, Deb.”

Naubo ako at muntik ng naluwa ang nginunguyang pagkain dahil sa sinabi ng lalaki! Agad niya namang hinagod ang likod ko at sinalinan ng pineapple juice sa baso ko.

“Ano ba ’yan Aziel!” inis kong untag at nagpunas sa baba.

“What? Why?” pamaang-maangan niya pa.

“Nakakainis ka!”

“What?”

“Kung ano-ano kasi lumalabas dyan sa bibig mo!”

“Ohh,” napatango siya. “But I guess that was true, Deb. I bet you’re more tasty, too. Wanna try–”

Pinutol ko siya sa pagsubo ng kanin sa kanyang bibig! Nakakinis na! Init na init na ang pisngi ko sa mga sinasabi niya! Gumugulo na ang utak ko at dibdib! Tangina niya! Ang halay na nang utak at bibig niya!

CHAPTER 17

Chapter 17

Aziel Pov

“Bakit niyo ako pinatawag dad?” tanong ko kay Daddy.

Umupo lang ako sa leather na sofa dito sa office niya. Nakatalikod sa akin si Daddy habang nakatanaw sa mga labas—sa mga nagtatayugang mga buildings din kagaya ng sa amin.

Daddy’s hands were on his back and standing proudly. Kahit na matanda na itong si daddy ay nandyan pa rin talaga ang kanyang karisma, talino sa negosyo, at syempre ang pagiging gwapo niya kahit na may konting puti na siya sa kanyang buhok. Haha! Matanda na talaga.

Humarap si Daddy sa akin at inayos ang kanyang suot na suit. Di na talaga ako nagtataka kung saan ko nakuha itong mukha ko. Tsk! Nasa harap ko na ang pinagmanahan ko nitong mukha ko, e.

“I want you to take my position for some time.”

Napalunok ako bigla. Para kasing may kung anong humarang sa aking lalamunan dahil sa biglang sinabi ni daddy. Fuck! Ito na ba? Ibibigay na ba ni daddy ang position niya sa akin? Ang inheritance ko? Pero bakit sometime?

“Some time, dad?” pagklaro ko.

“Oo.”

Kumunot ang noo ko. Umupo si daddy sa isang sofa at binuksan ang TV dito sa office niya. Mahilig manood si daddy ng mga action movies kaya di na ako nagulat nang pagbukas sa TV ay bumungad agad ang nagba-bakbakan.

“Magpapakalayo muna ako.”

“Huh? Magpapakalayo? Why dad? Why so sudden?”

Si daddy ang taong di alam ang bakasyon. Kung nagbabakasyon man kami di naman nakahiwalay sa kanya ang kanyang trabaho. Kung pwede nga siguro sa dagat nadadala ang mga trabahuin niya ay dadalhin niya.

“Aziel, you told me to not meddle with Trazons anymore, and now they’re going anywhere I go just to ask for money again.” Pagod na saad ni daddy.

“Ilang beses na ba silang nanghingi sa inyo dad?”

Sumandal si daddy sa sandalan ng sofa at tumingin muli sa TV. He seemed so engrossed in watching the show, but his ears were on me naman.

“Just last week dalawang beses na silang nanghingi ng five hundred thousand. Ngayon di ko na sila binibigyan “

“Binigyan mo dad?!”

“Sinabi ko nang huli na iyong binigay kong half million last week. But those people were suckers for money.” Iling-iling na saad ni daddy sa akin.

Sa pagpapakasal lang namin ni Debie kung di ako nagkakamali ay nagbigay si daddy sa kanila ng seven million. Ano ba ang ginagawa nila sa pera nila? Binenta na nga nila ang anak nila para sa pera. Tsk! Nanghu-huthot pa talaga.

“The Granvilles have already pulled out their investment in recent projects, and I think that is why they need our money.”

Pumanting ang tenga ko sa narinig. Parang nagdiwang mga anghel sa ibabaw ko dahil sa narinig.

“Damn! Good for them.” I whispered. Daddy glanced at me, raising his eyebrow.

“Be sure to take care of Debie, Aziel.”

“Of course, dad!” halos pulutin ko na si daddy sa kanyang sinabi.

“By the way, dad,” pagbitin ko at napalingon si daddy sa akin. “Gusto ko lang magtanong kung bakit sa dami ng babae dyan o… lalaki. Bakit… si Deb of all people?”

It’s been a question for me kung bakit si Debie of all the people. Madami naman dyan na agad na magkandarapa na handang matali sa akin dahil na rin sa impluwensya namin pero bakit si Debie?

Well, hindi naman ako nagsisi doon kasi ngayon. I like Deb already. I already feel accustomed to him. I like him around me. Aaminin kong sa una ay di nga maganda ang simula namin ni Deb pero nagbago na iyon. Aaminin kung may mga nagawa akong napaka-childish sa kanya. Kasi nagulat lang naman ako na bigla-bigla nalang akong ipagkasundo ni Daddy, e. Hindi namin tradisyon iyon.

At first… no. from the very beginning, since mommy used me and left me. Hindi na ako naniniwala doon sa may tao talagang nagpapabaliw sayo. Di ako naniniwala sa pagmamahal. I don’t believe in love. I don’t believe in I love you’s. My mom already ruined my definition of love. My mother has already tainted my mind about that love. My mom showed me how to become a fool of love, and I hate it. I hate it so much!

But then… Debie. Debie came. Slowly, he heals me. He helped me. He showed me the different colors of love. He showed me the different shades of love. He showed me the new meaning of love. He made me feel loved again. He made me believe in love again. He extended his hand to me. I now love him. I now love Debie Fabre, my husband. 

“Because I want to help him.”

“Help him?”

“Yes,” daddy heaved. “I first saw him in a department store. I was personally checking our business that time when my wallet dropped without me knowing and thankfully si Debie ang nakapulot nang wallet ko. He politely asked me and gave me my wallet. I wanted to give him something in return for his kindness, but he declined, saying that he was in a hurry at di niya naman daw binalik ang wallet ko para lang sa reward. At nang binigay niya sa akin ang wallet ay nakita ko ang nga pasa niya sa kamay. Hindi ko naman iyon pinansin kasi di ko naman siya kilala. Pero nang tinawag siya ng isang babae, his stepmom, I saw how Debie’s eyes panic and freaked out. Hindi siguro ako nakita ni Mikee that time but I saw how he raised her hand on Debie. I want to meddle but who am I?”

Pumikit ako saglit bago magsalita. “So from the very beginning dad… alam mo na ang mga pinagdaanan ni Deb? Alam mo nang inaapi siya at naaubuso doon sa bahay nila?”

Hininaan ni daddy ang volume ng TV. “I know a thing, not the whole thing Aziel.”

“Kaya n’yo ako pinagkasundo sa kanya dahil gusto mo siyang tulungan?”

Tumango si daddy. “Hmm, and it was all accident since… I know how you dislike women.”

“Ganun ba kalaki ang tiwala mo sa’kin dad para gawin iyon?”

“I have hesitance, Aziel. I know how evil you are, but I also know that you can help each other. And I’m not wrong, right? I have made a good decision.”

Napatulala nalang ako kay daddy. He’s smiling like he was actually congratulating me.

“But why didn’t you tell me at first, dad?”

“For what? Why would I tell you? I want you to find things for yourself. To make things come out naturally.”

“So everything was your plan, dad?” 

Ngumiti si daddy sa akin. “No. It was by accident that I met Deb. And it was purely fate that Gideon Trazon came here to ask for something in exchange for his son Debie. Hindi naman ako papayag sa ganon na ang anak ang kapalit ng pera pero nang pa-imbestigahan ko si Gideon Trazon. Doon ko nalaman na anak niya pala si Debie sa kabit niya at kaya siguro ganoon lang kadali sa kanya na ibenta ang anak niya. It was really fate that I met Debie. None of this was my plan, Aziel. I promise.”

---

I was in my office below dad’s floor and still thinking about things that he said to me earlier. Nagliligpit ako ng ilan sa mga gamit ko na dadlahin ko doon sa office ni daddy dahil aalis nga siya ng bansa. Si Gideon Trazon lang pala ang magpapa-bakasyon ni daddy sa ibang bansa, e. Siguro ay naiirita na siya sa nga ’yon.

Pwedeng-pwede na naman talagang ayawan na ni daddy ang mga Trazon pero alam ko ang iniisip ni daddy. Iniisip din niya na gigipitin na naman nila Gideon si Deb. Si Debie na naman ang makikita ng mga ’yon.

Napatigil ako sa pagliligpit nang makita kong tumatawag si Debie. Napangiti agad ako nang mabasa ko ang naka phonebook njyang name sa telepono ko.

‘Cranky Baby😠.’

Cranky Baby😠 is calling…

“Yes, Deb?” sagot ko sa tawag niya.

“Aziel?”

Para akong tanga na napatigil sa ginagawa at ngumingiti mag-isa dito sa opisina ko. Salamat nalang talaga na wala dito ang kaibigan at pinsan ko. Tangina! Iba magpabaliw itong si Debie!

“Ano kasi… ahm…”

“What is it, Deb?” tanong ko dahil nahimigan ko ang pag-aalinlangan sa boses niya.

“Kasi Aziel… diba kilala mo naman si Renna.”

“Hmm, then?” I probed him.

“Ano kasi m-may task kami at partner kaming dalawa. Tapos…”

“Tapos?”

“G-gusto kasi ni Renna na sa bahay natin gawin iyong task namin.”

“Hmm.”

“A-ano. Okay lang Aziel kung hindi ka papayag. Sasabihin ko na lang sa kanya na sa kanila nalang kami gagaw–”

“No, sa bahay na natin Deb.” Pinutol ko na siya.

“Okay lang sayo Aziel?”

“Oo naman.”

“Sige! Thank you. Ingat ka dyan sa trabaho at kumain ka na rin.”

May sasabihin pa sana ako sa kanya kaso pinatay na niya ang tawag. Minsan ko rin talaga makuha itong si Deb. Napakatapang sa akin makipagsagutan. Minsan naman napakamahiyain. Napangiti na naman ako nang maalala ko na crush niya pala ako noon kaya siguro ganun. Tsk! Deb. Deb. Deb.

Debie Pov

“Ano pumayag ang kasama mo sa bahay? Kuya mo ba iyong tinawagan mo?” usisa ni Renna sa akin habang naglalakad kami palabas ng school.

Sinilid ko sa bag ang telepono ko matapos magpaalam kay Aziel. Grabe pa ang dasal ko na sana di pumayag si Aziel na doon sa bahay namin gawin ang assignment sa lab namin ni Renna at di ko aakalain na pumayag siya.

Nasabi ko kay Renna na hindi ako mayaman. Which is totoo naman. Di ko rin sinabi sa kanya na may asawa na ako. Di ko sinabi sa kanya na asawa ko ang isang Aziel-Rigg Fabre. Minsan na niya akong tinanong koung sino ba daw ang sumusundo sa akin at naghahatid at sinabi ko lang ay kasamahan ko sa bahay at dinadaan lang ako dito sa school araw-araw.

Saka kung sasabihin ko kay Renna ang totoo na may asawa na ako at si Aziel pa. Sa tingin ko ay di rin niya ako paniniwalaan. Baka sabihin lang nito na nagd-delusion lang ako.

“Oo pumayag siya.” sagot ko sa kanya.

“Yehey! Sa susunod Deb sa doon na naman tayo sa bahay namin.” excited niyang wika.

Marunong magdrive si Renna ng sasakyan at may sarili rin siyang kotse kaya naman di na kami nakapag-commute. Dumaan din kami ng grocery store para sa ingredients ng lulutuin namin. Madali kaming nakarating ni Renna sa private land kung saan kami nakatira ni Aziel. May sarili na akong susi sa bahay kaya di na problema sa akin kung wala pa si Aziel.

“Wow! Dito ka nakatira Deb? Ang yaman n’yo pala.” eksaherada ni Renna pagkababa ng sasakyan niya.

“A-ah sa kasama ko ito dito. Na…nakikitira lang ako.” ani ko naman at giniya siya papasok ng bahay.

Mabuti nalang talaga at wala kaming display na larawan namin ni Aziel dito sa bahay namin.

Pinalagay ko kay Renna ang bag niya sa salas at saka kami dumiretso ng kusina upang simulan na ang lulutuin namin. Kailangan kasi naming makaluto ng isang putahi na sariling amin. Kaso may sari-sarili kaming ideya ni Renna kaya naisipan nalang namin na kung sino iyong luto na mas masarap at unique iyon nalang ang ipapasa namin para sa aming task.

“Ako na pag s-slice ng salmon Deb. Proceed ka nalang sa paghanda ng ingredients. Bago natin ito ilagay sa oven.”

“Hmm, sige.”

Mga isang oras din kami ni Renna na naging tutok sa pagluluto. At habang hinihintay nalang namin na magluto ang salmon niya at ang beef na pinakuluan ko ay naisipan kung maligo. Hindi naman ako nainitan kanina at ang lagkit na rin kasi ng katawan ko.

At nang aalis na sana ako sa kitchen ay bigla namang damating ang taong hindi ko aakalain na maagang uuwi ngayon. Si Aziel na malapad ang ngiti ay naglalakad na ngayon patungo sa akin.

Napatingin ako kay Renna na nagkahalo ang starstruck at saya sa mukha. Nanlaki ang mata niya habang nakatutok kay Aziel.

“Hi!” si Aziel ang bumasag sa pagkatahimik namin at walang alinlangang pinatakan ng halik ang sintedo ko.

I looked at Renna and found her eyes widening in shock and her mouth hanging open.

“Am I dreaming? Is this really true?” bulaslas ni Renna.

“Renna k-kasi…”

“I’m Deb’s husband Aziel Fabre.” Aziel said, offering his right hand to Renna.

I saw how the corners of Renna’s mouth raised before accepting Aziel’s hand for a quick shake. 

Aziel went back to hold my hands. 

Renna smirked at me. “Akala ko kasamahan lang sa bahay Deb? I didn’t know that you have a husband. And surprisingly it was Aziel-Rigg, huh?” May panunuksong turan ni Renna sa akin.

Iniwan ko si Aziel saglit para lapitan si Renna.

“S-sorry. It’s not really my intention to keep this to you Renna. Pero kasi nakakahiya kung sasabihin ko sayo.”

Renna laughed. “Kinakahiya mo ang isang Aziel-Rigg Fabre?”

Nabaling ko ang ulo ko kay Aziel. Nag-iisang linya na ang kilay ng lalaki sa akin. Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago binalik ang atensyon kay Renna.

“Hindi naman sa ganoon Renna. H-hindi ko kinakahiya si A-aziel. Baka lang kasi… h-hindi ka maniwala na kasal ako kay Aziel at hindi rin kasi namin pinagsasabi na kasal kami.”

Napatango-tango si Renna. “That’s explain why.”

“Huh?”

“What I mean is that’s explain why na hindi man lang kumalat sa industry nila na kasal na ang nag-iisang tagapag-mana ng Fabre. Secret pala itong relasyon ninyo.” paliwanag ni Renna na sinang-ayunan ko.

Tinanguan ko siya.

“Sige na diba maliligo ka pa? Ako na ang bahala dito sa niluluto natin.” pagtulak ni Renna sa akin.

Bumalik ako sa kinatatayuan ni Aziel. Ni hindi man lang siya gumalaw doon.

“Maliligo lang ako saglit sa taas, Aziel.”

“Sama na tayo. I need to change my clothes too.”

Sinuway ko kaagad siya.

“H’wag. Mamaya na kapag nakababa na ako. Asikasuhin mo muna si Renna. Ang pangit namang tingnan kung iiwan natin siya ng sabay dito.”

Umikot ang eyeballs ni Aziel bago bumuntong hininga at saka ako tinanguan.

“Okay,” tamad niyang ani bago ako kinabig upang hagkan sa labi.

Nadiin ko ang ngipin ko sa labi ko dahil sa lantarang ginawa ni Aziel. Wala talaga itong paki sa ibang tao sa paligid niya.

Dali-dali akong umakyat sa taas para maligo. Nagbihis na rin ako ng pambahay kong damit bago bumaba. Nagmadali rin ako kasi magbibihis pa iyong si Aziel.

Papalapit na ako sa kitchen namin at pinaplantsa ko ang t-shirt ko gamit ang daliri ko nang mapatigil ako nang marinig ko ang malakas na bulyaw ni Aziel.

“Fuck!”

“Still the same Aziel? Kaya hindi ako naniniwala na kinasal ka at lalong di ako naniniwalang ang isang Aziel-Rigg Fabre ay nagseseryoso.”

“Damn you woman! Stay away from me!”

“Bakit ang bilis mong magalit? I’m just saying the truth Aziel.”

“What? Tsk! I truly love my husband, woman. Kaya pala di na maganda ang kutob sayo dahil sinasaksak mo pala ang asawa ko patalikod, huh. And before he gets here and see us. Move!”

“What if I do–”

Bago pa man matapos si Renna sa kanyang sasabihin ay umeksena na ako. Hindi ko na nagugustuhan ang lumalabas sa bibig ni Renna. Hindi siya iyong kaibigan ko. Nag-iba siya. At inaakit niya ba si Aziel?

Buka na ang bibig ko upang sumapaw sa kanila nang kusang umurong ang dila ko nang makita kong hawak-hawak ni Renna ang leeg ni Aziel at ang lapit na ng mukha ni Renna sa lalaki. Pero di iyong binalingan ng lalaki na ngayon ay nanlaki ang singkit na mata sa akin.

“Aziel.”

Natapon si Renna sa lakas ng pagkatulak ni Aziel sa kanya. Talagang bumagsak sa sahig ang pang-upo ni Renna.

“Mal.” usal ni Aziel habang nakatingin sa akin.

---

Hello mga beh. Pagpasensyhan nyo na sana ang update ko ngayon. Shuta nahihilo ako dito. Omg ito! Sana nagustuhan ninyo.

Thank you for reading!!! Labyo all sagad!

CHAPTER 18

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 18

Debie Pov

Hindi ko na alam kung ano ang sasabihin ko kay Chef Jules nito. Sa dalawang dish na ginawa namin ni Renna ay pumalpak lahat. Nasunog ang salmon at iyong pinakuluan kong beef ay nadurog na. Pero di naman talaga ako doon mas nabo-bother. Mas na-bothered ako sa ginawa ni Renna. Pakiramdam ko ginamit lang ako ni Renna. Pakiramdam ko di talaga totoo ang pakikitungo sa akin ni Renna. Nakakasama sa loob. Nakakapanghinayang.

Simula nung una pala ay kilala na niya si Aziel—kilala na niya ako. Kilala na niya ako at alam niya na asawa ko si Aziel. Nagkunwari siya. Niloko niya ako. Renna just used the our group project para makapunta dito sa bahay at gawin ang pakay niya.

“I think that woman used to be my fling, Deb. I don’t know.” gulong paliwanag ni Aziel sa akin at pinisil ang kamay ko. Nandidito kami sa sala at siya na ang unang bumasag sa katahimikan namin.

Ewan ko. Nakakainis na nakaka-init ng ulo. Nakakainis dahil di ko gusto ang nakita ko kanina. Muntik lang halikan ni Renna si Aziel pero di ko namalayan na dumugo na pala ang palad ko sa higpit ng pagkakakuyom ng kamao ko kanina.

Kinagat ko ang ibabang labi ko.

Hindi na ako makatingin kay Aziel. Hindi naman ako nahihiya. Di ko lang talaga siya kayang tingnan sa mata dahil natatakot akong mabasa niya ang mga emosyon na naglalaro sa mukha at mata ko. Madaling nakakabasa ng emosyon ang lalaki at natatakot ako doon.

“Deb?”

“O-oh?” Nagkatinginan kami saglit ni Aziel pero agad kong iniba ang direksyon ng mata ko.

Kumabog ng husto ang puso ko. Bumuga ako nang hininga mula sa bibig ko at kinagat ang dila ko sa loob ng bibig ko.

“Galit ka? Galit ka sa nakita mo kanina? Ma—Deb, I promise hindi ko talaga gusto iyon. Promise.” Itinaas pa niya ang kamay niya. “You saw it, tinulak ko siya. That woman!” Nanggigil niyang saad.

“P-parang gusto mo naman.” pabulong kong saad.

Halos mabingi ako sa lakas ng kabog ng puso ko nang kulungin ni Aziel ang mukha ko gamit ang palad niya at itutok ako sa kanya. Hindi ko maintindihan ang emosyong nasa mukha at mga mata ng lalaki.

Dios ko. Sambit ko nalang dahil parang naluluwa na ako sa kabog ng puso ko. Parang bumabaliktad na ang sikmura ko sa di ko malaman na dahilan.

“You’re jealous?”

“H-huh? A-anong j-jealous ka dyan, Aziel? H’wag ka ngang ano d-dyan!” mariing tanggi ko sa paratang niya kahit na totoo naman na nagseselos ako. Ayaw ko lang talagang aminin.

“Okay you’re not jealous. You’re just upset, hmm?”

Napa-labi nalang ako. At mas piniling di na umimik.

“I promise, Deb. Di ko talaga gusto ang ginawa ng babaeng iyon. Kung siya nakikilala pa ako pwes ako hindi ko siya matandaan. I swear!”

Ngumiwi ako sa kanya.

“Parang inamin mo na rin Aziel na ang dami mo palang naging babae noon.” usal ko na kina mura niya.

“Hey! That was before, before I met you and before we get married.” he reasoned while still caging my face. Para na sigurong nguso ng pato itong labi ko ngayon sa ginagawa niya.

“Di na mahalaga iyan.”

“I don’t like that woman. Kaya lumayo ka na doon, okay?”

Inirapan ko siya. “Kung maka ‘i don’t like that woman’ ka naman parang di mo naman naging babae si Renna, Aziel.” ani ko at inalis ang kamay niya sa mukha ko.

“That was before Deb. I am a changed man now.”

Padarag akong tumayo at tinalikuran ang lalaki upang umakyat na sa silid namin kaso di pa ako nakakagawa ng hakbang ay hinila na ng lalaki ang kamay ko at isang ikot ko lang ay nag-landing na ako sa hita niya.

Aalis na sana ako dahil para akong kuryente kaso ginapos ni Aziel ang kamay niya sa baywang ko at pinirmi ako sa hita niya.

“Aziel.” asik ko.

“Galit ka pa rin? Nagseselos? Nagtatampo?” turan niya.

Binagsak ko ang kamay ko. Ayokong humawak sa kanya.

“Ano naman kung may galit ako o tampo o selos? Ano naman ang paki mo?” iwas ang tingin kong saad sa kanya. Nagpupuyos ng damdamin.

“May pakialam ako dahil asawa kita,” malamyos niyang wika. Pinakawalan niya ang baywang ko saka kinuha ang kamay ko at nilagay iyon sa balikat niya. Ihinarap na niya naman ang mukha ko sa kanya.

Di na magkamayaw ang mga kung anong mga nilalang sa tiyan ko.

Asawa. Asawa ko. Asawa kita. Simpleng kataga kaso ang galing magpabaliw at magpahataw sa puso ko.

“Aziel.”

“Ayokong kinakimkim mo ang lahat ng nararamdaman mo Deb.”

“A-ayos lang naman ako.”

“It’s not ayos when you feel upset to me. Ayoko ang ganun. And I hate it when you said ‘ayos lang’. Para mo akong sinasakal sa mga katagang ’yan, Debie Fabre.”

“Aziel.” tawag ko sa kanya kaso nagpatuloy siya.

“We’re husband’s. I care for your welfare. I care about your feelings. I care for your well-being, Deb.”

“Bakit mo ito sinasabi ngayon Aziel?”

Napahasa siya sa kanyang ngipin. Namumula ang dibdib niya.

“Hindi mo pa rin nakukuha ang ibig kong sabihin?”

“Huh?” gulo kong turan.

“I love you, Deb. That’s why.”

Halos di ko na maramdaman ang katawan ko na naka kandung sa kanya ngayon dahil sa lakas ng tibok ng puso ko. Parang nanlamig ang kamay ko pero kasalungat naman n’on ang nararamdaman ng mukha ko. Gusto kong takpan ang mukha sa sobrang pag-init nito. Gusto kong umalis sa kandungan niya pero ni hindi ko magawang gumalaw doon. Para na akong tuod dito.

Bigla akong sininok sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Kaya tinakpan ko ang bibig ko sa hiya at napayuko. Kaso muli na namang itinaas ni Aziel ang baba ko upang ituon sa kanya ang atensyon ko. Walang kahirap-hirap niya akong inusog pasulong at lumala ang sinok ko ng sumagi sa hinaharap ko ang malaking bukol sa pagitan ng mga hita ni Aziel. Dios ko. Totoo pa ba iyon?

Tinanggal ng lalaki ang pagkakatakip ko sa bibig.

“Bumilang ka, mal .”

I bit my lower lip and tried to dodge his strong gaze, but there’s something that’s pulling my eyes to look at him. 

“Kanina pa k-kita naririnig sa mal na ’yan, Aziel. Baka nakakalimutan mo ang pangalan ko. Debie ang pangalan ko.” pahayag ko sa kanya.

Nakurba ko ang katawan ko nang pinisil niyang ang baywang ko at sinabayan ng haplos.

“That’s my endearment for you.”

“E-endearment?”

“Mmm.” tango ng lalaki.

“Bakit mal?” bulong ko.

Nanlaki ang mata ko sa biglang pagnakaw niya ng halik sa gilid ng labi ko. Ito na naman ang mga insektong naglalaro sa loob ng tiyan ko. O naka bulati talaga ang mga ’yon?

“ Mal short for mahal.“

Hindi ko alam kung ngingiti ba ako o ano. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya o dapat pa bang may sabihin ako. Napakuyom nalang ako sa kamay ko at mas dumiin ang pagkakabaon ng ngipin ko sa labi ko.

“You can call me mal too, Deb. But…” pinagmasdan ko siya at inabangan ang kanyang kasunod na sasabihin. Gusto ko na siyang sakalin dahil pinapabitin niya ako. “But only if you love me too.”

“M-mal.” Dali-dali kong tawag sa kanya at agad ko namang nakita ang inat ng labi niya kasabay ng pagsingkit sa mga mata ng lalaki.

“Does that mean that you…”

“I l-love you r-rin Aziel.”

Umiwas ako ng tingin.

“Shìt!” Mura niya at hinawakan ang kabilang pisngi saka ako sinulubong ng halik. Saglit akong nagulat pero kalauna’y nagpalunod na lang din sa mga halik niya.

Pilit akong gumaganti ng halik sa kanya at pilit kong sinasabayan ang kanyang mararahas na halik at kagat kaso mas magaling siya at mas expert sa akin. Syempre. Siya pa lang ang taong nahahalikan ko sa tanang buhay ko kaya papaano ako gagaling sa ganitong bagay? Saka sa mga halikan namin ay siya naman lagi ang umuuna at nagpapaubaya lang ako at ginagaya ang ginagawa niya. Kung kakagat siya sa ibabang labi ko, ako naman ang kakagat sa ibabaw ng labi niya. Kung sisipsip siya kakayahan ko lang siya.

“Uhmm,” halinghing ko nang supsupin niya ang dila ko at sinipsip ang kung anong meron sa dila ko. Sa mga halikan namin ni Aziel isa lang ang napapansin ko lagi. Ang bango ng bibig niya at parang ang tamis.

Parang candy’ng sinisipsip ni Aziel ang dila ko hanggang sa maramdaman ko nalang ang pag-angat ko sa ere.

Marahan ko siyang tinulak at kapwa kami hiningal. Kung di ko siya tinulak ay mukhang wala siyang balak na pakawalan ang bibig ko.

“I-ibaba mo ako.”

Nagsalubong ang kilay niya. “Why?”

“Baka m-mahulog ako Aziel?”

“Aziel?”

“M-mal.” pagtatama ko sa sarili ko.

“Just hold me tight.” utos niya.

Sinupurtahan niya ang pwet ko saka nagsimulang maglakad tungo sa hagdanan. Nakakapit ako sa kanya ng mahigpit at ginapos ko ang kamay ko sa kanyang leeg ng mabuti. Takot na mahulog.

“You’re choking me, mal.” natatawang saad ni Aziel at binuksan ang pintuan ng kwarto namin. Binuksan niya rin ang ilaw sa kwarto namin.

Sinara niya ang pintuan gamit ang paa niya at naglakad tungo sa kama niya. Nilapag niya ako doon saka siya lumuhod sa harap ko at binuka ang nangangatog kong tuhod.

“Azi—ma… mal.” nauutal kong wika nang hawakan ni Aziel ang waistband ng shorts ko.

Hindi ko marurok ang kaba na nararamdaman ko. Mama! Kaba ba ito o kagalakan?

“Lift your ass for me, mal.” utos niya. Nais kong suwayin ang lalaki kung bakit ginagamit niya ang nang-aakit niyang boses sa akin. Kaso nakita ko nalang ang katawan ko na sinusunod ang kung ano ang lumalabas sa bibig niya.

I pushed my hands against his bed and lifted my ass to give him a way to pull my shorts off. Aziel successfully took my shorts and underwear off and threw them on his side.

Napatakip ako sa mata ko gamit ang isang braso ko habang naka suporta naman ang isa kong kamay sa akin. I’m turned on! Hiya, kaba, takot, at sabik ang nararamdaman ko ngayon. Hiya dahil ito ang kauna-unahang pagkakataon na hubad ako sa harap ni Aziel. At nahihiya rin ako kasi kahit na humilom na ang mga sugat ko sa katawan nag-iiwan pa rin iyon ng mga pangit na piklat. Kaba dahil hindi ko alam ang gagawin ni Aziel sa akin ngayon. Saka takot rin dahil baka ma-dissapoint ko siya. Wala kasi akong karanasan sa bagay na ito. At nasasabik ako sa di ko malaman na dahilan. May iba akong nararamdaman sa kaloob-looban ko na di ko maipaliwanag na si Aziel ang pumukaw.

“Look at me, mal.” utos na niya naman pero inilingan ko na siya.

“I want you to look at me. I want you to look at me and see how I’m going to devour and taste you.”

Tinanggal ko ang braso ko sa pagkakatakip ng mata ko at namumulang tiningnan siya na nakasamba sa harap ko.

His eyes filled with lust and admiration. Saan mo nakukuha ang mga ’yan Aziel? Anong nakita mo sa akin? Ang pangit ko.

“T-taste?”

“Mmm, taste you in raw and flesh.”

“A-ano ba ang gagawin mo Aziel?”

He eyed my bare manhood.

“It’s not mo , mal. It’s natin . Gagawin

natin .“ He corrected me and pressed my thighs.

“Huh?”

“We’re going to do what marriage couple does, mal. We’re going to consummate our marriage.”

Bumilog ang mata ko at gumaralgal. “G-gagawin natin iyon ?”

“Yes.”

“P-pero hindi ko alam Aziel. Di… di ko pa nararanasan iyon.”

Ngumiti siya sa akin. “It’s better that you do not know, mal. And so fine that you don’t have any experience. It’s my pleasure to be your first in everything.”

“H-hindi ’yan ayos, Aziel. What if I disappoint you?”

Kinuha niya ang kamay ko at dinala ito sa labi niya. Hinalikan niya ang likod ng palad ko.

“It’s also my first time doing it with man, mal. So don’t worry too much.”

“Natatakot ako, Aziel.”

“Don’t worry. I’ll be gentle.”

Isang beses akong napalunok ng malalim bago siya tinanguan. Magrereklamo na sana ako sa lalaki ng bigla niyang buhatin ang isang binti ko saka niya iyon sinampay sa kanyang balikat kasabay ng paghawak niya sa kaselanan ko.

He wrapped my things using his big, warm, and soft hands. He squeezed me once before he started to move his hand in an up and down motion. Napatingala ako at napa-ungot. Nalukot ko ang kobre ng kama niya at napapisil ang isang kamay ko na dumapo sa kanyang balikat. Ramdam ko rin ang pag-igting ng maskulado niyang katawan.

“A-ahh, ahh, ugh! M-ma-ah, ah, maaal!” Parang nasasaktan kong ungol nang sipsipin niya ang tuktok ng kaselanan ko. Nilalaro ng lalaki ang maliit kong butas doon na nagbubuga ng puti at lubog na likido.

Aziel used his other hand to push my one leg on the other side as he swallowed my wholeness.

Halos mapatawag ako sa mga ngalan ng  santo nang tumatama ang ulo ng kahabaan ko sa kanyang lalamunan. Dios ko! Anong klaseng bagay ba ito? Bakit ako nasasarapan sa ginagawa ni Aziel sa akin?

I almost lost my sanity when Aziel moved his head up and down roughly on my thing. He was brushing my flesh boldly on the sides of his mouth and licking my tip, which gave my body a thousand volts in return.

“AAHH!! Nghh, ahhh!”

“Uhm, mmm.”

I found my body responding to Aziel’s thrust. Aziel was giving me an amazing head while I was busy scratching his back and calling his name in the air.

Naluluha ako sa ginagawa ni Aziel sa akin. Hindi ko alam kung bakit ako naiiyak ako dito ngayon kahit na gusto ko naman ang ginagawa ni Aziel at nasasarapan.

Aziel let go of my thing and right after I spurted a creamy-like liquid. It was like a fountain spurting water into the air and landed on my exposed stomach and some flowed flawlessly onto my thing. 

Aalisin ko na sana ang nanghihina kong binti sa kanyang balikat nang hawakan niya iyon at ipirmi sa kanyang balikat.

“Mal.” anas ko.

“We’re not yet done, mal.”

“H-hindi. A-a-ano lilinisin ko lang sana ang kalat ko.” tukoy ko sa nilabas ko kanina. It ws a total mess. Basa na siguro ang kobre nitong kama niya ngayon.

“No, let me clean you up, mal.”

Tatanungin ko na sana siya nang ilabas niya ang dila niya saka siya yumukod at dinilaan ang kahabaan ko mula sa tuktok n’on pababa hanggang sa dumapo ang kanyang dila sa butas ko.

Impit akong napasigaw sa pangalan niya ng paulit-ulit niyang dinaan ang dila doon sa butas ko at tungo na naman sa taas. Nanginig ang katawan ko sa bawat daan ng mainit niyang dila sa makipot kong butas. Nakikiliti ako sa bawat haplos ng dila niya. He cleaned me using his tongue.

Akala ko pagkatapos niyang gawin iyon ay tapos na kami dahil tumayo na siya. Kaso nahigit ko ang hininga ko nang harap-harapan niyang hinubad pang-itaas niya at ang slacks, underwear, at boxers niya. Winalis ng paa niya ang kanyang damit sa sahig bago sinuklay ang buhok gamit ang kamay saka yumuko sa akin.

Gamit ang isang kamay niya ay binuhat niya ako pataas sa kama niya. Paluhod siyang nagtungo sa akin. Pinaghiwalay na niya naman ang mga binti ko saka siya lumuhod sa harap ko.

Gusto kong umatras. Gusto kong umatras ng makita ko ang pagkalalaki niyang nanunutok sa akin. Mula sa puno noong kahabaan niya na mabalahibo hanggang sa tuktok noon ay napapalibutan ng namumutok na ugat. Tayong-tayo ang pagkalalaki niya na umuusli ang mga ugat. Tigas na tigas na siya. Hindi ko alam kung ano ang sukat noon pero alam kung di iyon kakasya sa kamay ko. At ang haba pa.

“We’re just barely starting, mal.” usal niya saka bumaba sa kama at nang bumalik siya ay bitbit na niya ang necktie na suot niya kanina. Pumaibabaw siya sa akin saka ginapos ang kamay ko saka iyon itinali sa taas.

Aziel, my husband, wet his lips using his sinful tongue. “Just tell me if I’m already doing too much, mal. Just tell me if I’m already hurting you.” 

---

Salamat sa suporta mga beh. Paunti-unti ay may nakakakilala na kina Aziel at Debie. Sobrang grateful ko sa inyo!❣Mahal ko kayo sagad! 😍

CHAPTER 19

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 19

Debie Pov

“Just tell me if I’m already doing too much, mal. Just tell me if I’m already hurting you.” saad niya saka itinas ang laylayan ng damit ko saka niya sinubo ang isang dibdib ko. Saglit niya iyong ginawa at muling dinakma ang dalawa.

Nalukot ko ang daliri sa mga paa ko nang hawakan ni Aziel ang dalawang patag kong dibdib. Parang nag-aapoy ang mga iyon kagaya ng nararamdaman ko. My heart was hammering my chest so bad.

“Ughh!” ungol ko nang sabay na pinisil ni Aziel ang dalawang dibdib ko at sunod na sinubo ang kaliwa kong dibdib. Napasigaw ulit sa ngalan niya sa ere kasabay ng paghila ko sa kamay ko na nakatali.

Kumurba ang katawan ko at napakiskis sa paa ko sa kama nang parang batang uhaw na sumuso sa akin si Aziel. Nangingiyak kong tinawag ang ngalan ng lalaki. May kung anong nagtutulak sa akin na h’wag patigilin ang lalaki sa ginagawa niya.

Dios ko!

“M-maal, Aziel! Ahh, arrgh! Sige pa…” Di ko alam kung papatigilin ko ba si Aziel o ipapagpapatuloy niya ang ginagawa niya sa katawan ko ngayon.

“Mal, you are so delectable. If only I had known you were more tasty than your chicken adobo.”

Parang sinilaban ang mukha ko nang tiningnan ko siyang parang ice cream dinidilaan ang dibdib ko na namumula at may marka ng ngipin niya.

Awang ang labi ko at naibagsak ko ang ulo ko nang masahin niya ang isang dibdib ko gamit ang bakante niyang kamay. Ang isa naman ay nakasuporta sa likod ko. Habang walang tigil ang bibig niya sa kakapak sa dibdib ko. Minsan ay sumasalin din siya sa isa kong dibdib.

Hindi ko nakayanan ang ginagawa ni Aziel sa akin at nararamdaman ko na naman na may namumuo na naman sa pusunan ko.

Nag-iwan si Aziel ng mababasang halik sa dalawang dibdib ko bago muking umakyat ang bibig niya sa collar bone ko, leeg, tainga, at di niya pinalampas ang panga ko hanggang sa muli niyang matunton ang bibig ko muli akong inangkin doon. Mapupusok at malalalim na halik ang ginagawa ni Aziel. Parang may hinahabol. Parang nagmamadali. Pero nina-namnam ang bawat   lasa.

Nais ko siyang yakapin. Nais ko siyang hawakan at hagkan din. Nais kong hawakan ang nagnining-ning niyang katawan sa pawis. Nais kong ihaplos ang kamay ko sa katawan ng lalaki kaso lang nakatali ang kamay ko. Sumasakit na nga iyon dahil sa likot ko kaso di ko naman napapansin masyado dahil sa ginagawa ni Aziel sa akin.

Pakiramdam ko. Ako ang pinagpala ngayong gabi. Pakiramdam ko nakaka-angat ako sa lahat ngayong gabi na ang isang Aziel-Rigg ay nasa ibabaw ko at parang gutom at uhaw na hayop akong kinakain. Hindi niya pinaramdam sa akin ang hiya ko sa katawan. Sinasamba at pinapak niya ako na para akong isang putahi niya na nanam-namin niya ang bawat singot.

Panay ang daing, mura, at ungol ni Aziel sa bawat lapat ng bibig niya sa katawan kong nag-iinit na. May mga litanya pa siyang siya lang ang nakakaintindi. Nag-iiwan ang kanyang bibig maiingay na tunog at pumupuno iyon sa kwarto namin. Maliban sa ingay ng aircon namin ay mga daing, ungol, at halinghing naming dalawa ang naririnig ko. At di iyon nakakatulong dahil sa tingin ko nakadagdag iyon sa libog na nararamdaman ko ngayon. Nakadagdag iyon sa pagnanasa ko kay Aziel.

“Mal ang sarap mo.” wika ni Aziel at dahan-dahan na bumaba ang bibig niya.

“Ahm, urrghh!” impit kong sigaw nang sinundot-sundot ni Aziel ang pusod ko gamit ang mainit niyang dila.

Na-angat ko ang katawan ko nang dumapo ang mainit na hininga ni Aziel sa kaselanan ko. Rumaragasang pagkasabik at libog ang rumihestro sa buong pagkatao ko nang muling isubo ni Aziel ang ulo noong pagkalalaki ko.

Ekspertong pumulupot ang isang kamay ni Aziel sa ibabang parte ng kaselanan ko at pina-ikot-ikot niya ang kamay niya doon. 

Di ako mapirmi sa pagkakahiga ko. Panay ang galaw ko at hila sa kamay kong nakatali. Napapa-angat na rin ako sa katawan ko. Nanggigigil.

Ilang sandali pa ay muli akong nilabasan habang tinataas-baba ni Aziel ang kamay sa kahabaan ko. Subo niya ako kaya naman sa pumuno sa bibig niya ang nilabas ko.

And I was left dumbfounded and horror was written all over my face when I saw how he gulped. D-did… did Aziel just swallow my cum? 

“Mal…” hapong ani ko.

“Way more tasteful and juicy.” usal niya at sinungot pa talaga ang dagta kong nilabas na lumigwak sa bibig niya.

Mas bumaba pa siya at sinampay ang dalawang binti ko sa balikat niya at saka lumuwa sa palad niya at halos mawalan ako ng ulirat nang ipasok niya ang dalawang daliri sa namamasa kong butas. Parang may natataman ang dalawang daliri niya sa loob ko nanagpapawala sa tamang huwisto ng utak ko.

“Ahh, mal! Uhhh, ahh, ahh. Aziel!!” sambit ko sa kawalan nang walang habas niyang nilalabas-pasok ang mahahabang daliri sa akin. Parang sinasadya niyang tamaan ako doon sa parteng iyon.

“This won’t be enough.”

Hinihingal na bumagsak ang katawan ko nang pakawalan ako ng lalaki. Napalunok ako kahit na pakiramdam ko natutuyuan na ako ng laway sa lalamunan ko. Bumaba ulit siya sa kama. Sinundan ko siya ng tingin nang pumunta siya sa closet niya at may kinuha doon. Akala ko kung ano na ang kukunin niya pero pagbalik niya sa kama ay may dala na siyang makintab na pakiti. Durex , pagbasa ko doon sa nakasulat sa pakiting dala niya at may ianag bote pa siyang dala. Parang lalagyan ng lotion iyon.

“A-ano ’yan mal?” kinakabahan kong tanong sa kanya ng paghiwalayin na niya naman ang mga binti ko. Dios ko! Nanginginig ang nanlalambot kong mga binti. At kusa na iyong nagpapaubaya sa ginagawa ni Aziel. Ni hindi na ako nahihiya pa sa kanya. Siguro dahil pinuno niya ng kompyansa ang sarili ko.

“Lubricant, condoms.” maikling wika niya.

“L-lubricant?”

“Hmm, pampadulas so that you won’t get hurt that much.”

The sweat that trickled down his body was like crystals. His massive shoulders moved up and down while he expertly took off the lubricant cap. He poured a small amount onto his palm and rubbed it into my already wet hole. The hot and cold of the lubricant on my body was scattered all over my body. 

“M-mal, mal please this off.” angal ko kay Aziel dahilan para matigil siya sa kayang ginagawa.

I can already feel something in my hole. I feel like wanting something that I cannot imagine at the moment. I want to satisfy myself, but I don’t understand what my body is asking for. I want to hold him. I want to hold Aziel. I also want to feel him in my hands. I want to touch him that badly. 

Aziel climbed up and hastily untied my hands. Nakahinga ako ng maluwag ng matanggal ang pagkakatali sa kamay ko. Yayakapin ko na sana siya nang siya na ang unang yumakap sa akin at pinaulanan ng halik ang mukha ko.

“Dammit. Sorry, mal. Does it hurt? Why didn’t you tell me earlier.”

My face heats up. Niyakap ko ang braso ko sa mainit niyang katawan at binaon ang mukha ko sa dibdib niya. Alangan naman na sabihin ko sa kanya na di ko masyadong napapansin ang sakit dahil sa ginagawa niya sa akin.

“I-it’s okay. Hindi naman ganoon kasakit.”

He unwrapped my hands around him and held my arms. Ininpect niya ang kamay ko, partikular na ang palapulsuhan ko kung saan niya ako tinali. Bakas ang pamumula doon at konting bakat ng tali niya.

He muttered a series of profanities before kissing them. He then kissed my lips again before his mouth went south.

“Ay!” sambit ko sa gulat ng buhatin niya ang pwetan ko at umusog pa siya sa akin. Sampay ang dalawang binti ko sa magkabilang balikat niya nang pinunit niya ang isang pakiti noong c-condom at saka sinuot iyon.

He slapped my twitching hole thrice and then aimed his big, fat, and long phallus at my slippery entrance. 

Nakalmot ko ang kamay ko sa kobre ng kama ng pinadaan niya ang ulo noon sa butas kong kumikiwal na.

“Please, mal.” pakiusap ko sa kanya.

Aziel licked his lips and smirked at me.

“What is it, mal?” 

“Please…”

“Please, what mal?”  

Tinakpan ko ang mukha ko at umusal. “Please take me now, mal. Please!”

I could feel his hand and it held my hand, taking it off from covering my eyes.

“Look at me, mal.” 

He brushed my hair before planting a soft kiss on my forehead. My mouth hung when I felt his thick and huge head approaching my entrance. 

Napasigaw ako nang tuluyan nang makapasok si Aziel sa akin. I looked down and I almost fainted when I saw that it was only half of him that was inside me. Dios ko! Mamamatay ba ako sa laki ni Aziel?

Tears dripped on the corners of my eyes. 

“Breath, mal.” bulong niya at di gumalaw.

“A… a-ang sakit mal.” iyak ko at yumakap sa kanya.

Pakiramdam ko may napunit sa loob ko. Kalahati pa lang iyon ng kanyang pagkalalaki pero pakiramdam ko punong-puno na ako.

“Can I move now?” tanong niya habang nagkatagpo ang noo namin. My hands were still wrapping around his neck while he was above me and supporting his weight.

Kinabahan ako. At muling tumingin sa baba. Ano ba kasing size n’on? Bakit ganyan ka haba at ang… tsk! Ayaw ko nang sabihin pa.

“Mal?” pukaw niya sa akin.

“D-dahan-dahan lang mal, please.”

“Of course.” he said.

Aziel moves slowly as he thrusts into and out of my hole. He was so careful not to hurt me. But no. It still hurt. It hurts because he was way too big for me. 

“Ohhhh! A-ahh, you’re choking me, mal. Relax, breath.”

I also want to help him. Because I can sense his struggles in trying to insert his massive manhood inside me. 

Parang sabay kaming nakahinga ng maluwag ni Aziel nang tuluyan na niyang mapasok ang kanya sa akin ng buo. I was so wrong nung inakala ko na kapag nasa loob ko na siya ay okay na iyon. But no. I could feel that his thing was growing inside me.

He takes his time thrusting his thing inside me. He was true to his word that he would be as gentle as he could be. He really did try his best to be gentle to me, and I appreciated it so much, but all that gentleness was thrown out the window because of his enormous size! The horror wasn’t there when I saw his thing reach my stomach! 

“Oh, fųck! Dämmit!” He cursed and kept his thrusts in a slow manner. “What a fùcķïng heaven!” 

He kissed me. “Being inside you feels like heaven, mal. It’s so fùcking good and hot being inside you.” 

“M-move a little faster.” I whispered between his sweet kisses.  

“Are you sure?” paniguro niya.

I bit my lower lip before nodding.

Aziel doesn’t need to be told twice para sundin ang sinabi ko. Humigpit ang pagkakayakap ko sa kanya at nabali ko ang ulo ko dahil sa nararamdaman sa loob ko. Every time Aziel hits that spot inside me, it really makes me scream. Mabuti talaga siguro na wala kaming masyadong kapit bahay dito. At may distansya ang mga bahay dito.

“Ahh, a-ahh, oh, uhm!” ungol sa sa bawat hugot at baon ni Aziel sa kanyang sandata sa akin.

Hindi ko alam kung nag-iilusyon na ba ako o ano pero nararamdaman ko na ang pagsabay ng yanig ng kama sa galaw ni Aziel. Naririnig ko na rin ang paggitgit ng kama sa bawat mararahas niyang pagbayo sa akin.

Nilabasan ako ilang minuto ang lumipas at saka naman sumunod din sa akin si Aziel. Akala ko nang hinugot niya mula sa loob ko ang kanya ay tapos na kami kaso nagkamali na naman ulit ako.

Kneeling in between my wide spread legs and my entrance was facing him, dripping wet. He asked me, “I wanna take you without those rubber, mal.”

I looked at his unbelievable huge member na binabati niya sa harap ko. White liquid was ejected from his member and landed on my manhood and entrance.

“I-is it safe?”

“I’m clean.”

I gulped before nodding at him. Yumukod siya sa akin at saka ako pinapak sa leeg. And right there, I felt him again, knocking on my wet hole.

Pakiramdam ko dinala ako ni Aziel sa ulap sa muling pagpasok niya sa akin. I can really feel his thickness. Kumurba ang katawan ko nang magsimulang gumalaw ng mabilis si Aziel. Sa bawat hugot at baon niya ay sumasagad talaga. Nakadagdag pa sa nararandaman ko ang pagsuso niya sa dibdib ko. Nililiyo ako sa mga basasang tunog ng katawan namin ni Aziel na nag-iisa. Hanggang sa muli akong dinating at pati si Aziel na pumuno sa loob ko ang katas na pinakawalan niya. Heat and chills washed all over my body after he spurted his cum inside me.

---

My senses were already awake, yet my eyes were so heavy to open, as well as my entire body was aching. Para lang naman akong dinaganan ng ilang sakong bigas. I did tried to move my legs but I’m not surprise when I failed to do so. I did try to move my legs, but I’m not surprised when I failed to do so. I already anticipated this thing after what happened last night—a wild night. But the pain and the tiredness were really something. Hindi ko aakalain na ganito ka lala. Ni-ultimo pag-angat ng kamay ko ay pagod akong gawin.

“Mal?” Aziel whispered on my ears.

“Hmm?” ungol ko at yumukyok.

Ayaw ko pangng gumising. Ayaw ko pang tumayo. Pakiramdam ko kailangan ko yata ng isang linggong pahinga.

“Wake up beautiful.” ani naman ni Aziel at napapakunot ako sa noo at ilong ko nang pinapadaan niya ang daliri sa ilong ko.

“Tulog pa tayo, mal.” wika ko habang nakapikit.

“But it’s already 12 noon, mal. Wala kang breakfast at dinner.” may bahid na pag-aalala sa boses niya at nararamdaman ko ang kamay niya na inaayos ang buhok ko. I can also feel his lips on my forehead, the tip of my nose, my cheeks, and my head.

“I’m tired.” bulong ko.

“Feeling sore?”

“Sore and tiredness.”

“Okay rest for a bit.” saad niya at niyakap ako.

Tumanday ang isang leg niya sa akin at inangat niya ang ulo ko para iunan sa dibdib niya. His arms snaked around my little frame.

“You didn’t regret what happened last night, right, mal?”

Niyakap ko ang kamay ko sa kanyang katawan na hubad at tumango.

“I like it. And we both wanted it, Aziel. It was am… amazing.”

“Then can we do it again?”

Napaungol ako at kinurot ang likod niya. Tunawa lang siya.

“Rest for now, mal, then we’ll do it again tomorrow.”

Doon na ako napamulat! Tiningala ko siya at sakto naman iyon sa pagyuko niya sa akin. Sinimangutan ko siya pero niyapos niya lang ako ng husto. Inipit niya ako sa dibdib niya.

“Pagpahingahin mo rin ako, mal.” reklamo ko.

“Kaya nga bukas ulit.” natatawa niyang turan.

Namimihasa na porket naka-score na! Sinasabi na nga bang sa unang lang talaga mahirap!

“Tsk! Sobrang sakit pa. Inaapoy pa ang… a-ang ano ko sa baba.” mahina kong turan.

Pinatakan niya ng halik ang ulo ko.

“I’m just kidding you, mal.”

Saglit kaming natahimik ni Aziel at parang pinapakiramdaman namin ang isa’t isa. Maya maya’t ay biglang tumunog ang tiyan ko.

Umungol si Aziel. “I told you wala ka pang dinner at breakfast. Okay lang ba sayo, mal na mag-order nalang muna tayo ng foods for our breakfast?”

Tinanguan ko siya. Inabot niya ang cell phone niya sa night stand saka inayos ang pagkakaunan ko sa kanya.

Binuksan niya ang isang app kung saan pwede mag-order ng food.

“Anong gusto mo, mal?”

Yumakap ako sa kanyang katawan. Too tired para tumingin pa doon sa cell phone niya.

“Kahit ano nalang basta iyong may sabaw sana..”

“Ayaw mo ba sa sabaw ko mal? Libre lang.”

Natampal ko ang tiyan niya sa walang preno niyang bibig.

“Biro lang pero pwede ring totohanin. Makakatipid pa tayo. Ikaw ibi-breakfast ko at ako naman ibi-breakfast mo. With milk and soup accompaniment.”

Parang sinaing sa stove ang pag-init ng pisngi ko dahil sa mga kung ano-anong bagay ang lumalabas sa bibig ni Aziel. Dios ko! Di ko yata kakayanin ang ganitong klaseng bibig ni Aziel. Parang gusto ko nang busalan ang bibig na ’yon.

---

Thank you so much for reading! Nakaka-inspire sa totoo lang ang mga nababasa kong comments at votes ninyo mga beh. Nakakaiyak na kahit wala talagang akong solid na plan dito sa series na ito ay may sumusuporta na pala. Kaya ngayon seseryosohin ko na ito. 🥰❣Love you mga beh sagad!

CHAPTER 20

Chapter 20

Debie Pov

“Say ah,” utos ni Aziel sa akin saka ako sinubuan. Hindi naman ako imbaldado at nagagamit ko na naman ang kamay ko kahit papaano pero itong si Aziel OA. Sinusubuan ako. Parang binabata niya ako, e.

Ngumiwi ako at tinuro ang kutsarang puno ng pagkain.

“Bawasan mo naman ’yan mal. Ang dami.” reklamo ko.

“Oh,” saad niya na parang doon pa talaga na-realized na ang dami niyang nilagay doon.

Binawasan niya iyon saka muling sinubo sa akin. Nagpipigil sa pagtili ako dito sa harap niya.

“Y-you cleaned me last night, Aziel?” ani habang nginunguya ang maliit na pagkain sa bibig ko.

Napatigil ang lalaki sa pag-scoop ng pagkain nang marinig niya ako. Nag-isang linya ang kilay niya sa akin.

“Aziel?”

Umuwang ang labi ko sa kanya. Lihim akong  napangiti at napaipit sa labi.

“M-mal…” pagtama ko sa sarili ko.

Agad naman siyang ngumiti.

“Of course. I made the mess kaya ako rin ang lilinis. Ganyan ako ka-responsableng asawa.” Madamdamin niyang sagot sa akin.

Muntik ko na siyang masipa sa kanyang sinagot sa akin. Muli niya akong sinubuan bago niya naman sinubuan ang sarili.

“Teka di ka ba papasok sa trabaho mo?” Ang tanong ko.

“I think I need to absent to take care of you.”

Nalukot ang noo ko sa sinabi niya.

“Hindi na kailangan Aziel. Maayos naman ang  pakiramdam ko. K-konting sakit lang naman sa baba ko at sa balakang.” wika ko sa kanya. Ayaw ko naman na ako ang maging dahilan sa pagliban niya sa kanyang trabaho.

Sa konting bagay na ginawa niya kagaya ngayon ay naa-appreciate ko naman ng sobra kaso di niya naman kailangan na umabsent dahil tingin ko kaya ko na naman ang sarili ko. Pahinga lang ang kulang ko.

Tinabi niya ang platong hawak at lumapit sa akin. Kinuha niya ang kamay ko at napisil ang mga ’yon.

“Ayaw mo bang magpa-alaga sa akin?”

Napaiwas ako ng tingin sa kanya.

“Hindi naman sa ganon, Aziel.” Sumimangot siya. “A-ayaw ko lang na lumiban ka sa trabaho mo dahil lang sa akin.”

Halos umusli ang mga ugat niya sa noo nang mapapikit mata siya. Marahas siyang bumuga ng hininga sa bibig at muli akong pinukol ng matatalim na tingin.

“Lang? You really think of yourself too low, mal.” He growled.

“Azi–”

“I love you, okay? I don’t know if you’re still uncomfortable with me being intimate with you, Deb. I don’t know if you’re still not used to me being a caring and loving husband to you. I don’t understand why you’re pushing me when I just want to take care of you.” Aziel gritted his teeth.

Okay, aaminin ko na. Oo medyo awkward. Oo di ako sanay. Oo naninibago pa rin ako sa lahat ng mga pinapakita ni Aziel. Hindi ko naman pinagduduhan ang nararamdaman niya sa akin. Hindi naman ako nagduduga doon dahil pinapakita niya naman iyon sa akin. Siguro nga ako ang may problema. Siguro nasa akin ang mali.

I have wished for this before. I have wanted this time to come before. Pero ngayong nandidito na. Iba ang pakiramdam ko. Iba pala kapag totoo na. Iba pala kapag nasa harapan mo. Iba pala kapag nararanasan mo na at totoong nararamdaman mo. Natatakot ako. Hindi ko alam kung bakit pero natatakot ako.

Tangina! Ako siguro ang mali. Si Aziel na ito, e. Siya itong idolo ko noon. Siya itong pangarap ko lang noon. Siya itong pangarap ko na sa parang sa panaginip ko lang mangyayari pero heto na. Nasa harap ko na. Harap-harapan na niyang sinusubo sa akin na mahal niya ako.

Pero bakit ako natatakot? Dahil ba naranasan ko? Dahil ba sa nakaraan ko?

Para kasing naririnig ng mga tainga ko ang boses ni Tita Mikee. Parang may bumubulong sa akin. Para kasing sinasaksak ang isip ko na di ako nababagay sa mga bagay na nangyayari sa akin ngayon. Parang naririnig ko ang mga boses ni Papa Gideon. Iyong mga salita nila na pilit ko namang nilalabanan. Pilit ko namang kinakalimutan pero nandidito pa rin. Tumatatak pa rin.

“P*nyeta! Isa kang pagkakali!”

“Pagkakamali na sinilang ka sa mundong ito!”

“Anak ka ng isang p*ta!”

“Anak ka ng isang baliw!”

“Magiging baliw ka rin tulad ng ina mong makati!”

“Wala kang karapatang maging masaya. Di bagay sayo ang maging masaya.”

“Walang magmamahal sa isang tulad mo Debie. Walang magmamahal sa anak ng isang baliw na tulad mo.”

Napapikit ako nang rumehistro ang mga katagang iyon nina Papa Gideon at Tita Mikee. Pilit kong pinuno ng hangin ang dibdib kong naninikip sa mga masasakit na alaalang iyon.

Naging matibay ako. Pilit akong lumalaban. Pilit kong nilalabanan ang lahat ng ’yon. Kaso ang hirap. Ang hirap ding lumaban. Ang hirap ng maging ganito. Ang hirap maging api. Ang hirap maging anak na ganito.

“Mal?”

Mabilis kong pinalis ang mga luha sa pisngi ko. Nginitian ko si Aziel na ngayon ay nakatayo na pala. Parang handa na siyang umalis.

“Aalis ka? M-mag-iingat ka.” nag-crack ang boses ko.

Hindi ko inaasahan ang pagyuko ni Aziel at sabay yakap sa akin. Biglang bumuhos ang mga luha ko. Napakapit ako sa kanya dahil para akong nanghihina. Ngumuwa ako at hinayaan lang ako ni Aziel na umiyak sa bisig niya hanggang sa kusa akong tumahan.

“Sobra na ba ang hihilingin ko sayo Deb kapag sinabi kong… gusto kong sabihin mo sa akin ang mga nararamdaman mo? Is it too much to ask if I ask you to share your sufferrings with me? Ako ito Deb. Ako ito ang asawa mo. You can lean on me. You can lean on me. You can cry in my arms. You can be weak in my arms. You can be Debie in my arms. You don’t have to pretend to be strong. You can be real with me, mal.”

“Sorry, Aziel. Sorry. I’m so sorry.” iyak ko na naman.

I found myself leaning on Aziel’s chest. Nakasandal siya sa headrest ng kama niya.  At nakayakap siya sa akin. Mahina niyang hinahaplos ang braso ko.

Hindi na naman ako umiiyak pero sininok ako.

Kinuwento ko kay Aziel ang mga pinagdaanan ko doon sa bahay ni Papa Gideon. Sinabi ko rin sa kanya ang dahilan kong bakit ko siya tinulak kanina na umalis. Sinabi ko sa kanya na hindi ako sanay sa mga ganoon. Sinabi ko sa kanya na natakot ako, na nangamba ako dahil sa nakaraan ko. Sinabi ko sa kanya na parang hindi ko deserve itong nangyayari sa buhay ko ngayon.

Para akong bata sa tabi niya na sinusumbong ang mga pang-aapi sa akin ng ama ko at ng asawa nito.

“Para kasing ang bilis ng lahat. Para kasing panaginip itong nangyayari ngayon. Siguro dahil nasanay akong di naging masaya at nakaranas ng maayos na buhay kaya nararamdaman ko na napaka-imposible ng mga nangyayari sa akin ngayon, Aziel. Pangarap nga lang kita dati, e. Nakikita lang kita sa nga news at magazine noon.”

“Deb, to tell you the truth, this is not a dream. This is the reality. You are married to me. You were married to your idol before and now… your husband.” wika niya sa akin.

Tiningala ko siya.

“Natatakot pa rin ako Aziel–”

“H’wag mong paniwalaan ang mga sinabi sayo ng ama mo at ng Tita Mikee mo, mal. Sinasabi lang nila iyon sayo kasi gusto nilang masira ang buhay mo. Gusto ka lang nilang sirain pero naging matibay ka. You have come this far despite the awful and bad things they said to you. And no matter what they say about your mother, it’s not true. Dahil di naman nila kilala ang mother mo. Ikaw ang mas makakakilala sa kay Mama Sarah. That is why I ask you mal to forget those things. Let’s replace those memories with good ones together with me. And my love will never lessen just because you have an ill mother, mal.”

Yumakap ako sa malaki niyang katawan at tumango.

“Sasamahan mo ako sa lahat?” tanong ko habang yakap siya.

“Yes, sasamahan kita sa lahat. You helped me, Deb. You mend my sick and broken heart. Now, it’s my time to mend you.”

“Thank you. Thank you, mal. Love you.”

“I love you more, mal.”

Ilang sandali habang nasa kama ni Aziel ay naramdaman ko ang pagtawag ng kalikasan sa akin. Malalalim na hininga ang pinakawalan ni Aziel at nang tingnan ko ang lalaki ay tulog na pala ito.

Napangiti naman ako doon saka dahan-dahan na umalis sa pagkakahilig sa kanya. Maingat ang kilos ko saka tumapak sa sahig. Tumayo ako upang tumungo na sa banyo pero lumagapak ako sa sahig nang walang lakas ang mga binti ko. Dun ko pa napansin na naka tees lang ako at underwear.

“Mal? Dàmmit. Anong ginagawa mo?”

Nilingon ko si Aziel.

“M-magba-banyo lang.” sagot ko saka sinubukan ulit na tumayo kaso wala talagang lakas ang mga binti ko na tumayo. At bumabagsak ako.

Hanggang sa naramdaman ko na ang braso ni Aziel na yumakap sa akin saka ako binuhat.

“You should have told me.”

“Tulog ka.”

“Gigising naman ako kapag kailangan mo.”

Tinikom ko nalang ang bibig ko saka pinulupot ko ang kamay sa kanyang leeg. Pagkatapos ko sa banyo ay muli na niya naman akong binuhat tungo sa kama niya.

“Mal gusto ko maligo.” saad ko sa kanya nang mailapag niya ako.

“Okay, ihahanda ko tubig para sayo.”

“Salamat.”

He kissed my forehead before turning his heels and went to bathroom. Habang naghihintay ako kay Aziel na natapos doon sa banyo ay bigla namang tumunog ang cell phone niya na nasa tabi ng lampshade. Umusog ako para makuha ko ang cell phone niya na walang tigil sa kakawala.

Tiningnan ko kung sino ang tumawag kaso unregistered number naman iyon. Pero kahit na ganoon ay sinagot ko dahil baka emergency iyon.

Pagkasagot ko ay tinapat ko iyon sa tainga ko. Magsasalita na sana ako nang nagsalita na ang nasa kabilang linya.

“Hello?” Kumunot ang noo ko nang marinig ko ang boses babae sa kabilang linya.

“Sino ’to?” turan ko maya-maya.

Kaso di na sumagot at pinatay agad ang tawag. Ibabalik ko na sana iyong telepono ni Aziel sa kinalalagyan ito nang nay tunawag na naman. Muntik ko pang mahulog ang telepono.

Nang makita ko na ang daddy ni Aziel ang tumawag ay sinagot ko kaagad iyon.

“D-dad?”

“Debie?”

“Hello po, dad. Ako nga po ito si Debie. Nasa banyo po kasi si Aziel.” ani ko.

“Ahh, please sabihin mo nalang sa kanya anak na ngayon ang alis ko nang bansa. Hindi ko naman aasahan ’yan na ihahatid akong airport pero gusto ko lang malaman niya na aalis na ako.”

“Okay po dad. Sasabihin ko po. Gusto niyo po ba na ibigay ko kay Aziel ang telepono?” dagdag kong alok.

“No need, anak. Sige na ibaba ko na ito.”

“Sige p-po dad. Ingat po sa byahe.”

“Hmm.”

Tama naman na paglabas ni Aziel sa banyo na nakataas hanggang tuhod ang pajama na suot at walang pang-itaas ay naibaba ko na ang tawag.

“May tumawag?” tanong niya.

Tinango ko ang ulo ko. “Si dad. Sinabi niya na aalis na raw siya ngayon. Bakit di mo naman sinabi sa akin. Di tuloy natin siya naihatid sa airport. O nakapagpaalam man lang ng maayos.”

Umismid lang ang lalaki at binuhat ko.

“Matanda na si Daddy. Kaya na n’on ang sarili niya.”

“Ang sama mo naman kay dad.”

“I’m just kidding. Maiintindihan ako n’on kapag sinabi ko na inalagaan ko lang ang asawa ko na di makalakad matapos ang isang gabin–”

Naputol siya sa paghampas ko sa dibdib niya. Wala akong paki kung magmarka na iyong palad ko sa dibdib niya. Talagang sinasampal niya sa akin ang bagay na iyan. Kita niya naman na di ako makalad dahil sa kanya.

Laking pasasalamat ko talaga na sabado dahil wala pasok. I really can’t move around because of my hips and around my butt area hurts. Hindi nga ako maayos na nakaka-upo kahit na cushion naman iyong kama ni Aziel. Sumasakit, e. Patagilid nga ako kung umupo at sumasakit ang balakang. Literal talaga akong inararo ng husto ni Aziel. Tingnan lang natin kung makaulit pa! Walang silbi ang gentle-gentle niya sa laki ng kargada niya, e.

“Maliligo ka na rin?” tanong ko nang sinabayan niya ako sa shower room.

“Oo, walang magsasabon sayo.” rason niya na kinasimangot ko.

“K-kaya ko ’yon.”

“Di ka nga makatayo ng maayos, e.” pambabara niya naman sa akin.

Inirapan ko nalang siya saka humarap sa shower. Bibilisan ko nalang ang kilos ko. ’Yan sana ang plano ko pero iba ang plano ng lalaki. Talagang may balak pang umulit sa nangyari kagabi pero mabuti at napigilan ko. Ayaw kong humaba pa itong paghihirap ko. Baka di pa ako makapasok nito sa lunes, e.

“Sabon lang, mal. Pakiusap.” saad ko sa kanya at binigay ang body soap.

Ngumisi lang siya at tumango.

Pareho kaming hubo’t hubad dito sa ilalim ng shower. Ako nakatalikod sa kanya habang siya ay nasa likuran ko at sinimulan na ang pagsasabon sa katawan ko.

“Uhm,” impit kong ungol nang humaplos ang mainit-init niyang palad sa dibdib ko.

“S-sabing sabnan l-lang–ahh!”

“I’m just doing what you said, mal. It’s just that I’m just really doing well here.” patay malisya niyang saad sa tainga ko.

Nang-aakit siya! Inaakit niya ako! Porket alam niyang madaling bibigay ang katawan ko!

Napaliyad ako at sumandal sa dibdib niya nang bumaba ang kamay niya sa kaselanan ko at sinabnan ako doon. Parang ibang pagsasabon ang ginagawa niya aa katawan ko. Kumapit ang kamay ko sa katawan niya nang hagurin niya ako ng mabuti doon sa ibaba.

“Dàmmit, mal. I’m fùcking turned on.”

Hindi na niya kailangan pang sabihin iyon dahil ramdam ko naman sa likod ko ang pagtusok ng kahabaan niya.

“Masakit pa Aziel.” mahina kong turan.

Sayang man pero nahulog ang sabon sa tiles nang inikot ako ni Aziel at hinarap sa kanya. His huge thing saluted! And was like asking me to help him. Hawak ang baywang ko saka sunod niya akong sinandal sa dingding ng banyo.

Kung di lang niya supurtado ang katawan ko ay malamang matagal na akong lugmok ngayon sa sahig. Tumatama ang shower sa kanyang ulo habang nasa ilalim niya ako. Nagtatagis ang bagang niya at umiigting na ang maskulado niyang katawan. Tinungkod niya ang isang kamay sa dingding habang nakasuporta pa rin ang isa sa baywang ko at humigpit ang paghahawak n’on sa akin.

“P-papaano ’yan ngayon?” walang ka-ideya ideya kong tanong habang pinagmamasdan ang kahabaan niyang nanunutok sa akin.

“Just… just touch me, mal. Hold me.” he groaned.

Nang tingnan ko siya sa mata ay punong-puno ng pagnanasa at pagkasabik ang mga ’yon. Ngayon ko lang napagtanto na ang hot tingnan ni Aziel habang dumadaloy ang tubig sa ulo niya at pababa sa akin.

When I looked down, I raised my hands to hold him. I used my hands to hold his member. Mataba kasi. Naalala ko ang ginawa niya sa akin noong nakaraang gabi kaya naman ginaya ko iyon. Sa mahinang ritmo ay ginalaw ko pataas-baba ang kamay ko.

Tumingala ako sa kanya habang ginagawa ko iyon at nagtanong, “Ganito?”

Umalpas ang adam’s apple niya. “Ugh! Yeah. That’s it, mal.” nasasarapan niyang ungol saka napatingala at napakagat labi.

CHAPTER 21

Chapter 21

Debie Pov

Hindi ko aakalain na pagdating ng lunes ay sasalubungin ako ng mga kaklase ko tungkol sa pag-drop ni Renna sa klase namin. Ako lang daw kasi ang close ni Renna at kasama nung friday kaya nagbaba-kasakali sila na may alam ako.

Sabi nila nag message raw sila sa akin sa Facebook ko kaso di naman ako nakahawak ng telepono ko simula nung Friday. Pagod ako sa buong weekend dahil kay Aziel.

Hindi ko man alam ang buong kwento sa pag-drop ni Renna pero mukhang dahil iyon sa nangyari sa bahay namin. Well, hindi naman ayos sa akin ang ginawa ng babae pero para magdrop out dahil doon. Mabuti! Dahil ayaw ko rin sa kaibigan na ganoon. Nalinlang ako ni Renna sa kagustuhang magkaroon ng kaibigan. Akala ko talaga totoo na siya. Akala ko totoong kaibigan ko siya pero iyon pala… ang asawa ko lang ang hinahabol niya. Nagpapanggap lang pala siya sa akin.

Nakakasama sa loob. Nakakapang hinayang sana pero baka ako lang ang nakakaramdam nito dahil plastic lang pala ang pakikitungo niya sa akin.

Bumuntong hininga ako at tiningnan ko ang kaklase ko sa harap ng upuan ko na naghihintay ng sagot ko.

“Wala akong alam dyan. Di naman natuloy ang paggawa namin ni Renna sa group project at saka… di rin siya nagsasabi sa akin sa mga bagay-bagay kaya wala talaga akong dyan.” palusot ko nalang upang tantanan na nila ako.

Ayoko ko nang pag-usapan pa si Renna. Nakakadagdag lang siya sa bigat ng dibdib ko. Nakakasama sa loob.

“Ganoon ba.”

“Oo.”

“Mabuti na rin iyon na nawala siya. Masyado kasing mataas sa sarili ang babaeng iyon. Akala mo talaga kinagaganda niya ang pagsusungit niya.” Rinig kong wika ng isa kong kaklase.

“True! Kung makatingin sa atin parang ang baba natin compare to her. Porque kilala ang pamilya niya.” Gatong pa sa isa kong kaklase.

“Uhm, Debie kung may kailangan ka or need mo ng help nandidito lang kaming mga classmates mo, huh.” Nakuha ng lalaki sa harap ko ang atensyon ko nang magsalita siya.

“Alam mo kasi gusto talaga kitang maging kaibigan kaso… nahihiya kasi ako—kami ng mga classmates natin. Ang tahimik mo kasi at mukhang ang seryoso mo sa buhay.” Puno niya pa.

Nag-iwan siya ng ngiti sa akin bago umalis at bago siya makarating sa kinauupuan niya ay nagsalita ako.

“Thank you. Tatandaan ko ang sinabi mo.”

Lumapad ang ngiti niya sa labi.

At sa mga sumunod na araw ay naging magaan at maganda ang paglipas ng araw para sa akin dahil mostly sa mga kaklase ko ay nakaka-usap ko na at ang dalawa na sina  Vicente at Caroll ang naging mas ka-close ko.

Si Vicente ay… isang bakla. Hindi halata sa hitsura at pananamit niya pero bakla siya. Aniya, Vicente raw ang pangalan niya sa umaga at Ace naman daw ang pangalan niya kapag sasapit ang gabi. Si Caroll naman ay may asawa na tulad ko. Laking probinsiya si Caroll pero nakapag-asawa ng taga-syudad.

“Aminin mo nga Debie. Sino iyang sumusundo at naghahahtid sayo araw-araw?” usisa sa akin ni Caroll habang naghuhugas kami ng kamay.

“Oo nga Debie. Ang gara ng sasakyan ah, rolls-royce.”

Inismiran ko silang dalawa. Sa pagkakaalam ko base sa mga kwento nila ay mayayaman sila. Si Vicente mayaman dahil hatid-sundo rin siya ng isang sasakyan at may negosyo ang pamilya. Ito namang si Caroll ay mayaman din dahil sa asawa niya. Hindi ko nga lang alam kung bakit sa tuwing napag-uusapan ang asawa o mga bagay sa buhay niya ay laging may lungkot sa mga mata niya.

“Mahirap lang ako.” panimula ko at nagpunas sa kamay ko.

“Pero may sasakyan.” dugtong ni Vicente sa akin.

“Hindi wala rin akong sasakyan.”

Lumabas kami ng wash room at papunta na kami sa locker namin. At patuloy pa rin ang pagtatanong nila sa akin.

“K-kapag ba sasabihin ko sa inyo na k-kasal na ako maniniwala kayo?”

“Well, nasa legal age ka na naman kaya given na ’yan.” Parang wala lang na saad ni Vicente na kaagad naman sinang-ayunan ni Caroll ng dalawang tango.

“Pa… papaano kung s-sasabihin ko na kasal ako kay…”

“Kay?” sabay na usal ni Vicente at Caroll.

“K-kay Aziel.”

“Aziel?” Napatigil si Vicente sa paglalakad kaya naman napatigil din kami ni Caroll. Pinagkrus ni Vicente ang kamay sa harap ng dibdib niya.

“Aziel-Rigg Fabre.”

Halos lumuwa ang mata ni Vicente sa sinabi ko. Ang dating kamay niya na nakakrus ay lumipad sa bibig niya. Sinulyapan ko si Caroll at bagsak din ang panga niya.

Napairap ako sa kanila at inunahan silang maglakad. Hapon na at baka naghihintay na iyong si Aziel sa labas.

“Aaahhhh!!!” rinig kong tili ni Vicente sa likod saka ko narinig ang maiingay na lakbang nila sa likod ko.

“Kaya pala Fabre ang surname mo! Akala ko relatives ka lang nila o di kaya’y kapareho lang ng apilyedo.”

Umabante si Caroll sa amin ni Vicente at naglakad patalikod. Nakita ko ang nanunuksong titig sa akin ni Caroll.

“Kaya pala kapag nagk-kuwento ako tungkol sa mga asawa-asawa ay namumula ka, Debie? Sabihin mo naka-puntos na sayo?”

Ngayon ay ako na naman ang pinamulahan sa mukha at napaiwas ng tingin. Si Vicente naman sa gilid ko ay parang sinilihan ang pwet sa kakatili.

Nagpasalamat ako nang makarating kami sa room at nag-uwian na dahil naputol ang usapan namin sa score-score na ’yan. Pagkalabas namin ng room ay natanaw ko kaagad ang kotse ni Aziel sa kabilang lane ng daan.

Sinamaan ko ng tingin si Vicente nang ituro niya pa ang sasakyan ng asawa ko. Sinabihan ko na si Aziel na kapag susunduin o ihahatid niya ako sa dito sa school ay wag na siyang lalabas ng sasakyan. At sinunod niya naman iyon. Ayaw ko lang kasi na mapag-usapan kami.

Kumaway ako kina Caroll at Vicente saka tumawid sa daan. Di talaga nakatakas sa mata ko ang pagtili ni Vicente kasama si Caroll.

“Hi!” saad ko nang maka-upo na ako sa tabi ni Aziel.

“Good afternoon, mal. How was your day?” wika niya at inabot ang mukha ko para halikan sa labi. Nagpapasalamat talaga ako na ngayon ay lagi na akong naglilinis sa katawan at lagi nang nagto-toothbrush. Ibig sabihin ko ay sati kasi wala lang akong masyadong arte sa katawan. Nito lang ako nagkaroon ng OA na mga routines sa katawan. Di ko kasi alam kung kailan a-ataki itong si Aziel.

Minsan kasi kamay ko hinahagkan niya. Minsan sa pisngi, minsan sa ilong, minsan sa leeg. Basta kung saan niya trip ilapat ang bibig niya.

Patuloy kung tinatanggap itong ugali na ito ni Aziel at parang kailan lang n’ong nagtatalo pa kami sa bahay sa mga maliliit na bagay. Naalala ko nga noong pinabunot niya sa akin ang mga halaman sa bahay namin. Talagang di ko na siya natimpi sa panahong iyon at nagkasigawan na kami na parang bata sa labas ng bahay. Minsan na talaga kaming naging isip bata ni Aziel. Tapos iyong magagaspang niyang ugali sa akin noon. Tanggap ko na naman iyon dahil kahit nga sa mga interview pahirapan din ang lalaki.

Ngayon mas naunawaan ko na ang isang Aziel-Rigg sa likod ng camera. Naunawaan ko na siya bilang siya. Iyong mga pinapakita niya sa akin dati ay para lang iyon pahirapan ako upang ako ang kusang makipag-divorce sa kanya kaso lang di niya alam na higit pa doon ang mga dinanas ko kina Papa Gideon dati. Kaya nakayanan ko lahat ng mga pahirap niya dati sa bahay. Tapos nakilala ko na ang isang Aziel-Rigg. Si Aziel iyong wala talagang paki sa mga ginagawa niya as long as di niya iyon natatapakan. Pero kapag siya naman ang una mong tinapakan ay uuwi ka talagang luhaan at durog. Saka isa sa napansin ko sa kanya ay kapag may ginawa ang isang tao na di mabuti sa kanyang mahal sa buhay ay di niya iyon papalampasin. Di naniniwala si Aziel sa kasabihang kapag binato ka ng bato batuhin mo ng tinapay. Bagkos, ang kanya ay kapag binato ng bato batuhin mo ng tuniladang bato.

“Ano ba ’yan baka may makakita, mal.” suway ko sa lalaki nang buksan na niya sana ang suot kong polo.

“Ouch!” angil ko nang pitikin niya ang ut*ong ko. Ang manyak talaga nito!

“Sorry.” natatawa niyang wika saka kinuha ang bag ko at nilagay sa likod.

“Ang manyak mo baka m-may makakita sa labas!” pagalit kong wika sa kanya at pinag-krus ko ang kamay ko sa harap at tumingin sa labas.

“Sorry na nga. Saka mas mabuti nana ikaw ang minamanyak ko kaysa sa iba.” walang kagatol-gatol niyang pahayag saka binuhay ang makina ng sasakyan.

Halos mapa-face palm ako sa sinabi ni Aziel. Isa na rin ’to sa nadiskubre ko sa lalaki. Kung ano ang gusto niyang sabihin talagang isisiwalat niya iyon. Ni di marunong mag-filter sa mga lumalabas sa bibig niya.

“B-bakit pala nagtext ka kanina na may pupuntahan tayo?” tanong ko sa kanya nang maalala ko ang text niya kanina sa akin.

Dahan-dahan niyang inusad ang sasakyan at saka ako sinagot. “Sa mall.”

“Mall? Naubos na ba ang grocery natin?”

Umiling siya. “Hindi iba ang bibilhin natin.”

Lito ko siyang hinarap ng maayos. Humawak ako sa seatbelt ko. “Anong bibilhin natin?”

“Kama.”

Bumilog ang mata ko sa kanya.

“K-k-kama?”

“Mmm.” tango niya at nginisihan ako.

Bigla kong naalala ang usapan namin nung nakaraang gabi. Akala ko di siya seryoso noong sinabi niya sa akin na bibili siya ng bagong kama. Di ko naman masyadong pinagtuonan iyon ng pansin kasi maayos pa naman ang kama naming dalawa. Magkatabi na kaming matulog ni Aziel. Minsan gamit namin ang kama niya at minsan naman sa akin.

At talagang nagrereklamo ang lalaki dahil masyado raw’ng masikip sa amin ang kama baka daw mahulog kami. Nagsuhestiyon naman ako sa kanya na maghiwalay nalang kami ng kama tutal doon naman kami nasanay dalawa nung una. Pero ang lalaki di naman nakikinig.

“Mas okay ang magsiksikan, mal.” Ika nga niya.

Bumuntong hininga ako saka tumingin nalang sa daan. Di ko rin naman ito mapipigilan, e. Bibili at bibili ito.

“Papaano na ang dalawang kama sa bahay, mal. Kung bibili tayo ngayon?” tanong ko mayamaya.

Niliko niya ang sasakyan bago ako sinagot. “Pinakuha ko na, mal.” sagot niya.

Napairap nalang ako. Tingnan mo na. Talagang siniguro na wala akong choice kung hindi sundin siya.

Pagdating namin sa parking lot ng mall ay nagsuot na siya ng face mask at saka cap na parehong kulay itom.

Napangiti naman nang titigan ko siya. Ang gwapo rin talaga ng isang ’to. Naka long sleeves siya na kulay sky blue. Lagi niya talagang suot ay mga long sleeves. Nagt-tshirt lang siya sa bahay. His lower extremities were dressed in ironed slacks, emphasizing his long legs. Di ko man kita ang buong mukha niya dahil sa facemask at cap niyang suot pero kapansin-pansin pa rin talaga at sumisigaw pa rin sa kagwapuhan at kakisigan ang lalaki… ang asawa ko.

I involuntarily snickered, and that made Aziel turn his head at me. He undo his seatbelt. 

“What’s wrong, mal?” he asked and leant to unbuckled my seatbelt.

“Wala.” natatawa kong untag sa kanya.

Nanliit naman sa akin ang singkit niyang mata.

“Ang gwapo mo lang.” saad ko saka siya iniwan sa loob ng sasakyan na laglag ang panga.

Hinintay ko si Aziel sa harap ng elevator dahil natagalan siya sa loob ng kotse. Hahaha! Hinanap pa siguro ang nahulog niyang panga! Ang OA para namang di nakatanggap ng mga papuri galing sa mga fans niya.

Malapad ang ngiti ko nang makita kong mahahaba ang hakbang niya tungo sa akin. Humagikhik ako nang agad niyang pinagsiklop ang kamay naming dalawa. I am really over the moon whenever Aziel treats me so well and with such tenderness. He’s the man who unexpectedly came into my life. He’s the man that I never, in my wildest dream, thought would become mine. He’s the man who guided me, who helped me, who cradled me at my lowest. And that man is my husband, Aziel-Rigg! One of the country’s highest-paid models and businessman.  

Nahigit ko ang hininga ko nang nilapit ni Aziel ang mukha niya sa may tainga ko. Kahit na may facemask siya ay parang nanindig ang balahibo ko sa batok nang magsalita siya.

“Lagot ka sa akin pagdating sa bahay.” Hindi ko alam kung banta niya ba iyon sa akin o ano pero parang binulabog n’on ang loob ng tiyan ko. Gutom ba ito?

Lumunok ako at tiningala ang asawa ko. Sa gitna ng facemask niya ay nakita ko talaga sa mukha niya ang pagngisi sa akin.

Dumiretso kami ni Aziel kung saan nakahilera ang samot saring mga furnitures. Kaunti lang ang mga taong namimili.

Maingat na nilagay ni Aziel ang kamay sa likod ko at lumakbay iyon sa baywang ko saka ako giniya para pumili ng kama.

Napapalunok ako sa bawat hakbang namin ni Aziel nang makita ko ang mga presyo n’on. Dios ko! Para namang di maka-tao ang mga presyo! Parang nilagay lang nila ang mga ’yon pang display di para bilhin. Naku, tignang mo nga tiglima o di kaya’y tig-aanim na digits ang presyo! Napahawak naman ako kay Aziel nang makita ko ang isang presyo ng kama na umabot ng milyon! Maling store yata ’tong napasukan namin.

“M-mal lipat tayo ng ibang store. A-ang mamahal naman dito.” reklamo ko at napatingin naman sa akin iyong lalaki na hula ko’y merchandiser.

“No, mal. Dito na. Mas matitibay ang mga produkto nila dito.”

Mallorca! Ganon ang mga tatak noong mga furnitures dito na ang mamahal. Dios ko. Kapag lalabas ka naman sa store na ito ay mangangapa ka sa bulsa mo na wala nang laman.

“Mallorcas Furniture is one of the most known brands when it comes to furniture and home designs.” dagdag pa ni Aziel at humawak doon sa isang kama.

Gusto kong supilin ang lalaki dahil nang makita ko ang presyo ay umabot iyon ng milyones!

May nakalagay na bawal iyong upuan at higaan ay inupuan iyon ng lalaki. Di naman siya sinupil noong lalaking buntot nang buntot sa amin.

Pinaupo rin ako ni Aziel doon at parang nakaka-comfort talaga ang lambot noong kama. Makapal ang foam at ang lambot saka ang lapad din. Kaso iyong presyo naman nakaka sama sa loob.

“Gusto mo ba ito, mal?” Si Aziel.

“O-oo,” sagot ko. “kaso ang mahal.” pagdugtong ko.

“Ganyan talaga ang mga presyo, mal kapag maasahan at durable.”

Bumaling siya sa lalaki na bumubuntot sa amin. “We’ll get this one.” saad niya doon.

May kung ano pang pinapirmahan ang lalaki kay Aziel at binigay naman ni Aziel ang itim na card niya. Sumama si Aziel doon sa lalaki at nagpaiwan ako.

Tumingin ako sa paligid at nang makita kong walang nakatingin ay humiga ako doon. Napapahaplos ako sa kamay ko doon sa kama at ang ganda nga. Pumikit ako nang may biglang pumatid sa paa ko.

“Hey! Di mo ba alam na bawal ’yan higaan?” Isang babae ang sumuway sa akin at napa-ahon ako doon sa kama.

Nahihiya akong tumayo at umalis sa kamang hinigaan. Mali ko naman din talaga na humiga doon.

Tatabi na sana ako nang pwersahang hinablot ng babae sa braso ko at tinulak. Akala ko ay matutumba ako kaya naman napapikit ako. Pero bago ko pa maramdaman ang sahig ay may sumalo na sa akin.

“Mal!”

“A-azi—mal.” garalgal ko.

Tumayo ako ng maayos at agad na hinawakan ang kamay ni Aziel. Nanginig ang kamay niya nang hawakan ko iyon.

I saw how Aziel’s eyes glistened in fury.

“A-aziel nagugutom ako. Labas na tayo dito, please.” Kuha ko sa atensyon niya kaso di talaga natitinag ang galit niya.

“Mal labas na t-tayo dito, please.”

Aziel clasped his hands on mine.

He heaved and wrapped his hands around my waist. Palabas na kami ng store na iyon pero nag-iwan pa talaga ng isnag tingin si Aziel doon.

Nang makalabas kami doon sa Mallorcas Furnitures saka pa ako nakahinga ng maluwag. Ayaw ko na kasing makakita pa ng away si Aziel kagaya nung huli kaming lumabas. Mainitin kasi ang ulo nito at baka doon pa makakita ng away.

“Nasaktan ka ba?” si Aziel saka tiningnan ang braso ko.

Mabuti at pamumula lang ang iniwan ng kamay noong babae.

“Hindi naman. Saka… m-mahina lang iyong pagkakahawak niya. Wala kang dapat ipag-alala.”

Tumango siya.

“That’s good.” aniya saka binaba ang facemask at saglit akong hinagkan sa noo. “Diba nagugutom ka saan mo gustong kumain?” Ang tanong niya saka binalik ang mask.

“Ah, sa bahay na biglang nawala ang gutom ko, e.” Dahilan ko.

Nakita ko ang pagsingkit ng mata niya tanda na ngumiti ang lalaki sa likod ng mask niya.

“Mabuti dahil bibinyagan pa natin ang bagong bili nating kama.” saad niya at muling pinagsiklop ang kamay sa akin at hinila ako palabas ng mall.

---

Thank you for reading!!!

CHAPTER 22

Dedicated to: Cloy_Alcuzar hi beh!

---

Chapter 22

Debie Pov

Hindi ko nga alam kung anong oras ako nakatulog kagabi at heto na naman ang pamilyar kong nararamdaman. Naalimpungatan na naman ako sa kaparehong dahilan. Nakakakiliti sa totoo lang at di pa talaga ako sanay na gigising ako at bubungad sa akin si Aziel na nakapapak na sa ut*ng ko. Maagang-maaga pero ang pinagkakadiskitahan ng lalaki ay ang maliit kong dibdib na kanya pang dukot-dukot.

Talagang tinutoo naman ng lalaki ang sinabi niya sa akin na bibinyagan ang kama naming bagong bili. Binyag na katas at pawis namin ang nagsilbing bendisyon.

Malaki ang kama namin at di na talaga mahuhulog kahit ano pang likot naming dalawa sa ibabaw. Si Aziel ba naman na maraming alam na iba’t ibang posisyon na di ko alam na nag-iexist pala. At isa lang ang masasabi ko dito sa asawa ko. Ang hayok at ang hilig niya itali ako. Talagang sinadya rin siguro niyang bilhin itong kama na may tubo sa may headrest dahil tinatali ako! Kung hindi paa ko ang tinatali, ang kamay ko naman.

Siguro… kay Aziel lang ako papatali na hindi natatakot at hindi nat-trauma. May tiwala kasi ako sa asawa ko na hindi niya ako hahayaang masaktan. Sarap na abot hanggang langit at kasiyahan ang binibigay niya sa akin. Kaya nga kapag tinatali niya ako ay di na ako natatakot doon. Bagkos ay kusa ko nang binibigay ang kamay ko sa kanya. Pananabik at pagnanasa ang nararamdaman ko kapag ganoon.

Inipit ko ang ibabang labi ko nang dakmain ng isang kamay ni Aziel ang kaselanan ko at haplusin ako doon sa pagitan ng suot kong shorts.

I bowed my head and looked at my husband, who was busy lapping my nipples.  Nakatagilid ako at ganoon din siya habang sus* ang ut*ong kong naninigas. Hindi makukuntento si Aziel sa halik lang at talagang gusto niyang kasama pa talaga ang dibdib ko! Papasok na naman ako nito sa school na mahapdi ang dibdib.

Ilang saglit pa ay pinasok na si Aziel ang kamay sa loob ng shorts ko. Oo shorts lang wala akong underwear. Si Aziel ang nagbihis sa akin kaya expected na nawala talaga akong panloob.

Tumingala siya sa akin kaya naman nagtagpo ang mga mata namin. Hinagkan at dinilaan niya ang dibdib ko.

Saglit niyang iniwan ang hinaharap ko. “Good morning, mal.”

Sinong mag-aakala na ang isang Aziel ay mahilig pala sa ganitong bagay? Sinong mag-aakala na ganito pala bumati ng magandang umaga si Aziel?

“Mmm, magandang u-umaga.” Napaungol pa ako ng muli niyang ibalik ang bibig sa dibdib ko at sa pagkakataong iyon ay sa isa ko na naman siyang dibdib sumus*.

Napasuklay ang daliri ko sa kanyang buhok at bumaligtad ang ulo ko nang laruin ng hinlalaki niya ang tuktok noong pagkalalaki ko at batihin ako.

“Ahh, ahh, Aziel!” Patuloy kong ungol sa pangalan niya.

“Ang sarap mo, mal.” untag niya at bumaba.

Pinatihaya niya ako at tinabig ang makapal na kumot. Hinubad niya ang shorts ko at sunod na binuka ang hita ko.

Tumingin siya sa akin at binasa niya ang kanyang sariling labi. Bumangon ako at tinungkod ko ang siko sa kama upang supurtahan ang katawan ko.

I saw how Aziel’s eyes glittered like he saw some precious jewels and treasure on my inner thighs. Therefore, I felt the familiar sensations in my stomach awaken.

My thighs were now full of red marks, red marks from yesterdays escapade. Thanks god that Aziel knows were to put those marks na hindi ako mahihirapan magtago.

Aziel dived on my inner thigh and with that, my left hand flew into his hair and grabbed it as my head fell back. I like how my husband satisfies himself by using my body and also satisfying my needs at the same time. 

---

Pumasok ako sa paaralan na parang naiwan ang utak ko sa bahay. Mabuti nalang nang araw na iyon ay di pumasok ang isa naming instructor kaya nakapagpahinga ako. Sa likod ng school namin ay ang malawak na school ground na may bermuda at mga puno ng mahogany at narra kaya naman doon kami tumambay nina Vicente at Caroll.

Si Caroll ay nanonood ng vlogs sa YouTube dahil iyon ang trip niya gawin. Samantalang si Vicente naman ay abala sa kanyang katext ba or ka-chat sa isang dating app. May naka-match daw siya. Ewan ko kung tama ba ako o hindi basta ganoon na ’yon. May ka-chat siya. Ako naman ay mapayapang nakahiga sa bermuda at unan ang bag ko. Kakatapos lang nang tawag ni Aziel at mabuti na naintindihan niyang matutulog ako. Sinabi pa nga niya na pauwiin nalang daw ako dahil sa bahay maayos akong makakahiga.

“Ay! Anyare sa youtuber na ito.” untag ni Caroll.

“Hala! Idol ko pa naman ito. Tsk! Ang sama pala ng ugali.” sunod niya pang wika at napapailing. Animoy nadidismaya.

Umahon ako sa kihihigahan ko at naki-usisa na kay Caroll sa pinapanood niya. Si Vicente ay mukhang seryoso na siya doon sa ka-chat niya.

“Patingin.” anas ko.

Napatakip ako sa bibig ko nang makita ko ang pinapanood ni Caroll. It was me and the woman in the Mallorcas Furniture. It was just a seconds clip simula noong pinatid niya ako hanggang sa pagtulak niya sa akin. Naka-blurred naman ako doon sa video kaya di ako nakilala ni Caroll. Napatingin ako sa reactions at napuno iyon ng angry reactions.

“Tingnan mo ang comments, Debie. Hindi ko talaga aakalain na ganito pala siya.”

Ang comment section ay napuno naman ng mga hinanaing ng mga tao. Hindi ko tuloy alam kung maaawa ba ako sa kanya o ano.

“Mabuti ’yan na may naglakas loob na nailabas ang tunay na baho ng babaeng ’yan.”

“Naku dati palang ay di ko na talaga gusto ang babaeng ’yan.”

“Ang ate ko ay isa sa inalipusta ng babaeng ’yan pero nanahimik lang kami kasi tinakot ang ate ko. Dapat lang na ma-expose ang pangit niyang ugali.”

“Aanhin ang ganda kung ang ugali di naman masisikmura?”

“Sayang rising star pa naman.”

May nagreply sa comment n’on.

“Naku! Di ’yan sayang. Kapit bahay namin yan at maldita na talaga yan. Nakita ko nga yan na sinabuyan ng juice ang maid nila.”

Hindi ko na tinapos ang pagbabasa sa comments dahil halos hate comments ang nababasa ko. May nagtatanggol na mukhang fans noong babae kaso natatabunan iyon ng hate comments.

“Youtuber ito na sumikat at ngayon ay pa-extra-extra na sa mga teleserye. Bago pa lang bumango ang pangalan sa social media. At mukhang maagang mawawala sa landas ng media.” dismayadong pahayag ni Caroll at nag-scroll down.

Ang totoo n’yan ay di ko naman kilala iyong babae. Hindi naman kasi mahilig manood sa mga ganoon. Pinapanood ko lang ay mga luto-luto. At minsan variety show. Kaya di ko alam na famous pala ang babaeng iyon.

---

Nang mag-uwian ay sabay kaming tatlo na lumabas sa school. Nagkanya-kanya kaming paalam at ako naman ay agad na tumungo sa sasakyan ni Aziel.

Kinagabihan matapos kong gawin ang presentation ko para bukas ay nauna na akong umakyat sa kama. Si Aziel naman ay may kausap pa sa telepono niya. Kakatapos niya lang maligo at basang-basa pa ang katawan niya at buhok pero inuna pa talaga ang katawagan.

Matapos ang pag-uusap nila kung sino man ang nasa ibang linya ay basta nalang niya tinapon sa kama at lumapit sa akin.

Kusa kong kinuha ang towel na nakasampay sa balikat niya at nang makaupo siya sa tabi ko ay pinunasan ko muna ang katawan niya bago ang kanyang buhok.

“Dito ka sa harap mal.” wika niya at tinapik ang hita.

I scowled at him but still followed his command.

Kumandong ako sa kanya at pinunasan ang buhok niya na pumapatak pa ang butil ng tubig.

“Better.” usal ng lalaki at niyakap ang kamay sa katawan ko saka inusog ako sa kanya.

Pansin kong madampi na ang waist band noong suot niyang kulay abo na pajama.

“Mag-tshirt ka kaya muna, mal.” puna ko dahil di nagt-tshirt, e. Baka kabagin.

“Later.” sagot niya sa akin at inamoy ang leeg ko.

“Di ako naligo kaya di mabango.” suway ko sa kanya.

Tumawa siya at ilang saglit pa ay nakapasok na ang dalawang malilikot na kamay sa loob suot kong t-shirt at alam na talaga ng mga kamay niya kung saan iyon pupunta nang tumigil iyon sa dibdib ko at humaplos doon. He loves to play with them.

“Mabango pa rin. Amoy asawa ko.” Natural niya lang na pahayag at hinahalikan ang leeg ko.

Di naman nagkamayaw ang puso ko sa kanyang sinabi. Minsan din talaga di ko nasasangga ang mga pasimpleng banat sa akin ni Aziel. Mga simpleng kataga na binibitawan niya kaso ang laki ng epekto sa akin.

Inipit ko ang labi ko upang pigilan ang paglaki ng ngisi ko. Kinikilig din talaga ako sa mga kakornehan nitong si Aziel.

Tumigil siya sa paghalik sa leeg ko at masama akong tiningnan. Tumigil ako sa kakapunas sa ulo niya at iniwan ko ang towel doon.

“Bakit?” tanong ko sa kanya.

Ang sama ng tingin niya!

“Napansin ko lang mal. Bakit ayaw mong sinusuot ang mga t-shirt ko?”

“Ano?” gulo kong tanong.

Ano ba itong pinagsasabi ng lalaking ito?

“Bakit kako ayaw mong sinusuot ang mga t-shirts ko.”

“Ano bang klaseng tanong ’yan, mal?” Bumalik ako sa pagpupunas sa kanyang buhok.

“Ang iba kasi… napapansin kong gusto nilang sinusuot ang mga damit ng asawa nila. Ikaw hindi.”

Napabagsak ako sa kamay ko sa kanyang balikat.

“Kakapanood mo ’yan ng romance, Aziel-Rigg.” Natatawa kong wika sa kanya kaso mas sumingkit ang mata at halos mag-isang linya ang kilay.

“Tsk!”

Napahalakhak ako.

“Di naman sa di ko gustong sinusuot ang mga t-shirts mo. Saka nagsusuot ako ng mga t-shirts mo, mal.” Anang ko. “Di lang ako nagsusuot n’on lagi kasi may mga damit na naman ako. Binilhan mo ako ng damit kaya anong silbi n’on kung makikisalo ako sayo?”

Parang nakuha niya ako doon kaya tumango-tango siya.

“Well,” he muttered. “You’re right.”

Napaungot ako ng mariin niyang napisil ang ut*ng ko.

“Kita mo na. At saka ngayon ba pa ako nakikisalo ng damit sa iba, e. May marami na akong damit. Di ko pa nga nasusuot ang iba. Noon nga pabalik-balik lang ang damit ko.”

Nagnakaw siya ng halik sa labi ko.

“Don’t worry, mal. Ngayon na nandidito na ako di mo na kailangang ibalik-balik pa ang mga damit mo.” sabi niya at niyakap ako.

Natawa nalang ako sa sinabi niya at aalis na sana ako sa kanyang kadungan nang may maalala ako kaya nanatili ako sa kandungan niya.

“Mal.”

“Hmm?”

“Naalala mo ba ang babae doon sa Mallorcas Furniture?”

Ang ngiti sa labi ni Aziel ay unti-unting napalitan ng simangot hanggang sa mag-isang linya ang labi niya at parang nawalan ng gana.

“What about it?”

Naalala niya nga.

“M-may nangyari kaso doon. Ibig kong sa sabihin sa career n’on.”

“At?” Walang gana niyang wika.

“May kinalaman ka ba doon?” Mataman ko lang na tanong sa lalaki.

Bumuntong hininga siya at napapikit.

“What happened to her right now was all because of her ugly behavior. She deserves it.”

“Mal.” May pagkadisgusto kong ungot sa kanya.

“What? Kakampihan mo ’yon?” Tumaas ang boses niya.

“Hindi naman sa ganoon. Ang akin lang di mo naman kailangang gawin ’yon para sa akin.”

“Mal,” huminga siya malalim. “Maliit na bagay nga lang ang ginawa ko sa kanya. Nilabas ko lang iyong video na kuha sa CCTV at iyong iba doon. Iyong mga hate comments hindi ko naman alam na marami pala siyang na piperwerso na mga tao.”

“Pero…”

“Mal. Ayaw ko lang na nakikitang ginaganon ka ng kahit na sino. Banggain lang nila lahat h’wag lang taong mahalaga sa akin mas lalong h’wag ang mahal ko. Poprotektahan kita mal hangga’t sa makakaya ko. Ipaghihigante kita hangga’t sa maabot ko.” Ako ang kinakabahan sa huling pangungusap na sinabi ni Aziel. Mukhang may pinanghuhugutan siya doon.

“Ganito ako magmahal, Deb. Sorry kung masasakal kita sa pagmamahal ko. Sorry kung ganito ang kaya kong paraan ng pagmamahal sayo. Sorry kung sa ganitong paraan mo makikita ang pagmamahal ko sayo.”

Di ako nagsalita at niyakap ko siya. Pumatak ang luha ko nang mayakap ko siya. Gumanti siya ng yakap sa akin.

“Di naman ako nasasakal mal. Pero h’wag mo nang gagawin iyong ginawa mo sa babae, ha.”

“H’wag ka lang nilang banggain. Dahil ako ang makakalaban nila.”

Kumalas ako sa pagkakayakap ko sa kanya. Siya ang nagpunas sa luha ko.

“Salamat, Aziel. Salamat dahil lagi kang nandyan. Salamat kasi dahil sayo naramdaman ko kung ano ang pakiramdam ng ipaglaban sa iba. Naramdaman ko kung ano ang pakiramdam na may kakampi. Salamat kasi dahil sayo di na ako nag-iisa.”

As much as I want to thank him one by one but it’s too many to mention. There’s a lot of things na gusto kong ipagpasalamat sa kanya. Saka ang dami kong naranasan na si Aziel ang una.

“I love you.”

“I love you more, Deb.”

---

Ngayong araw ay pagod ako sa di ko malaman na dahilan. Tinamad akong bumangon at kung di lang ako ginising na ni Aziel ay di yata ako magigising. Pakiramdam ko tinamaan na yata ako ng katamaran. For the first time simula nung pumasok ako sa school ay ngayon lang ako tinamad.

Napahikab ako at humalumbaba sa mesa ko at tiningnan sina Caroll at Vicente na nanonood ng mga vlogs. Wala akong gana talaga ngayon. Kaninang umaga ay di nga ako ngabreakfast. Gatas lang ang laman ng tiyan ko. Pinadalhan naman ako ni Aziel ng sandwich kaso wala pa rin. Di ko naman na kain.

“Okay ka lang Deb? Ang tamlay mo.” Hangga’t sa napansin ni Vicente ang katamlayan ko.

“Para kasing ang pagod ng katawan ko at gusto ko lang matulog.” wika ko.

“Sus, pinagod ka ba ni Aziel-Rigg?” singit ni Caroll at ngumisi.

Hay! Wala namang naganap na sagupaan kagabi kasi tinulugan ko ang lalaki.

Dumating ang hapon at nag-uwian na pero ganoon pa rin ang nararamdaman ko. Kahit na si Aziel ay nag-alala nang sinundo niya ako at nakita ang katamlayan ko.

“Are you okay, mmm?” tanong niya matapos ako hagkan sa labi at pisngi.

Tamad ko siyang tinanguan at napapikit.

“Halika ka nga rito.” untag ni Aziel at tinapik ang kandungan niya.

Di na ako nag-inarte at itinabi ko ang bag ko saka ako kumandong kay Aziel.

Niyakap niya ako at napayakap naman ako sa leeg niya at siniksik ko ang mukha ko sa noknok ng leeg niya.

“Tired?” Parang nanghihili niyang tanong sa akin ay hinalkan na naman ang pisngi ko.

Tahimik akong tumango. Nababaliw na ba ako nito? Bakit gusto ko yatang umiyak ngayon?

“Do you want something?”

“Let’s just cuddle for a moment, please.”

“Okay.”

Hinayaan niya akong magpahinga sa kanyang balikat. He even hummed some unfamilair song while combing my hair.

“You want ice cream? Diba favorite mo iyon? Chocolates?”

Doon ako napaahon sa pagkakaunan ko sa balikat niya.

“Ice cream nalang.” Parang ngayon lang sumigla ang boses ko simula kaninang umaga.

“Kumain ka ba ngayon mal?”

Nakagat ko ang labi ko.

Binagsak ko ang tingin ko sa tiyan ko na walang laman.

“Maliit lang. Wala akong gana. Ice cream nalang please, mal.”

Bumuntong hininga siya. “Kain muna.”

“Mal.” Ungot ko.

“Kahit maliit lang magkalaman lang ’yang tiyan mo.”

Lumabi ako bago tumango.

“Okay saan mo gusto kumain? Do you have any particular food that you want to eat?”

“G-gusto ko… m-manok.”

“Manok?”

“Fried chicken s-sana ng J-jollibee.”

---

Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa akin nang makakain ako ng fried chicken sa Jollibee ay bigla nalang ako sumigla. Parang may parte sa akin na na-fullfill sa pagkain ko n’on.

Binilhan din ako ni Aziel ng ice cream tulad ng pangako niya sa akin. Napangiti ako nang makita ko si Aziel na dala-dala ang dalawang bucket ng Jollibee. Nagtake-out din kasi kami. Ako naman ay kumakain lang ng ice cream sa likod niya.

“Mal ako lang kakain n’yan, ha.” Ani ko ay sinasabayan ko siya ng lakad.

Natawa ang lalaki sa sinabi ko.

“Hmm.”

Napadaan kami ni Aziel sa isang store ng mga appliances at narinig kong pinatugtog nila ang favorite song ko doon.

Tumigil ako at sumilip doon.

“Mal, pasok tayo saglit, please.”

“Huh? Dyan?” turo niya sa store ng appliances.

“Oo, pwede ba?”

“Gusto mong bumili ng appliances?”

Mariin akong umiling. “Favorite song ko ang pinatugtog nila. Pasok tayo.” kinuha ko ang libre niyang kamay. “Sige na, please. After nito, uwi na tayo.”

Walang nagawa ang lalaki at sumunod sa akin.

Pagpasok ko doon at lumapit agad ako sa lalaki na may hawak na microphone.

Nagdadalawang isip ako kung itutuloy ko ba ang plano ko.

“K-kuya.”

“Po? Sir?”

“Kakantahin n’yo po iyan?” turo ko sa flatscreen TV na nagsisimula na ang lyrics ng song.

“Ay, hindi po. Di ko kasi ako marunong kumanta n’yan.”

Ngumiti ako sa kanya. “Ako ang kakanta, pwede?”

“Sure po.” anito at binigay sa akin ang microphone.

Nilingon ko si Aziel na bitbit ang buckets ng Jollibee at ang ice cream ko. Para siyang magulang sa gilid ko na inaabangan ang gagawin ng anak.

Binalik ng lalaki ang kanta mula sa simula.

I can’t stand to fly

I’m not that naive

I’m just out to find

The better part of me

Tiningnan ko si Aziel habang patuloy akong kumakanta. Nakita kung nakababa na iyong facemask niya at nakangiti siyang nakatitig sa akin. He was looking at me like he was so proud of me.

I wish that I could cry

Fall upon my knees

Find a way to lie

’Bout a home I’ll never see

Nang matapos ang kanta ay nagpasalamat sa lalaki na nagbigay sa akin noong microphone.

“Ang galing n’yo po sir.”

“Thank you po ulit.”

Nakangiti akong lumapit kay Aziel. Nakita kong sinilid niya sa paper bag ang ice cream ko and meet me half way.

Niyakap niya agad ako.

“Okay ba ang kanta ko?” tanong ko sa kanya.

“More than, okay. It’s very nice.” aniya at hinalikan ang noo ko bago kami lumabas sa store na iyon.

---

Thank you for reading!!!

Song Title: Superman by Five for Fighting

CHAPTER 23

Chapter 23

Aziel Pov

The days passed by na maayos ang tinakbo ng relasyon namin ni Deb. I was once in love before pero hindi ganito katindi. Hindi ako nabaliw ng ganito. Hindi ako umabot sa punto na pati kaaway ng mahal ko pinatulan ko. Ngayon lang, ngayon na si Deb iba na. Parang di ko yata kaya na di siya iganti sa lahat ng mga nanakit sa kanya. Hindi ko nga pinalampas ang walang puso niyang ama. Ang ibang tao pa kaya?

Hindi ko alam kung saan ang nagsimula itong pagmamahal ko kay Deb. Basta nagising nalang ako na siya na ang hinahanap ko. Nagising nalang ako na mukha na niya ang gusto kong makita sa araw-araw. Nagising nalang ako na hinahanap ko na ang presensya niya, kapag di niya ako pinapansin dati ay nagpapansin ako. Di ko lang namamalayan na iyong ginagawa ko sa kanya ay di na pala iyon para magfile siya ng divorce namin. Iyon pala para na pala iyon mapansin niya ako.

Di ko man alam kung kailan nagsimulang tumibok ang puso ko para kay Deb. Siguro na naman ako sa kanya. Dumating na ako sa punto na siya na ang gusto kong makasama. Dumating na ako sa punto na nakikita ko na ang kinabukasan na kasama siya. Kaya nga sa mga taong inaalispusta at inaapi ang asawa ko, ako ang makakalaban nila.

Deb was too soft-hearted. Ni hindi ko na gusto na okay lang sa kanya na magpakababa sa sarili niya para sa iba. Yes! Yes, I understand him kasi dyan kasi siya nasanay. Nasanay siya sa ganoon because of his life in his father’s place. He was being maltreated by the wife of his father, and his very own father also used to hit him. And then, here come his two little idiots and coward stepbrothers na hindi man lang siya magawang ipagtanggol. Kaya sorry nalang sa kanila. Sorry nalang kasi wala akong ititira sa kanila.

Deb’s trauma and scars were enough for me to put them in their right places. My blood really boils when I see how scared, how terrified, and uneasy my husband is. Kahit nga ngayon kapag nakikita ko ang mga piklat sa katawan ng asawa ko ay nandidilim pa rin talaga ang paningin ko. Damn, Mr. Gideon Trazon, ang laki pa ng ngiti sa akin at ni Daddy nung ipagkasundo kami ni Deb. Mga mukhang pera.

Simple lang naman ang ginawa ko sa pamilya ni Gideon Trazon. Inunti-unti ko lang silang kunan ng haliga sa negosyo. Tingnan natin kung saan sila pupulutin. Tsk! Wag na wag lang talaga nilang lapitan ang asawa ko at hingan ng pera.

Iyong ngang na buhos ng sauce sa ulo ng asawa ko ng kumain kami sa isang resto naturuan ko ng leksyon. Tinanggalan ko lang naman ng trabaho. Iyong babae sa Mallorcas Furniture nilabas ko ang tinatagong baho. At iyong si Renna ay pinalayo ko na dito. Pinaalam ko lang sa pamilya niya kung anong klaseng anak meron sila kaya ayon, nawala na sa bansa.

Nung sinabi ko kay Deb na proprotektahan ko siya seryoso ako doon. Ngayon na natagpuan ko na ang taong bubuo sa akin di ko na ito papakawalan. Aalagaan ko na ito.

Ngayon ko lang naintindihan lahat ng sinabi sa akin ni Daddy. I just really need to open my heart to my husband. And unbeknownst to me, my heart voluntarily opened for him and even welcomed him and embraced him into my life. 

I despised love before for making me feel like a fool—a total stupid person. I was twice betrayed and killed by love. But this feeling, this feeling I have for my husband, was different. It’s encomparable. It’s unexplainable. It’s amazing. It’s beautiful, just like my husband. 

I really love how Deb spoils me. Instead of him sleeping in my arms, I was the one who was sleeping in his small arms. A small arm, yet it was able to carry my whole world. Debie is now my universe, my everything in this lifetime.   

Kanina nang makauwi kami galing sa mall ay masaya akong nakita kong naging masigla na siya. Kaninang umaga pa kasi siya walang gana at parang tinamad. Tapos ngayon di man lang kinain iyong binili namin kanina sa fastfood chain. Pero ni-reserve ko na iyon for him. Baka magwala ito kapag nakunan ko iyon kahit isa. Iba pa naman ito magalit. Tsk. My cranky baby.

I slightly pinch the tip of his small nose. Lumaki ang ngiti ko nang malukot niya ang ilong. So fùcking cute dàmmit!

Malapit ko nang ipikit ang mata ko nang biglang tumunog ang cell phone ni Deb na nasa kabilang nightstand. And to know kung ano iyon o kung emergency ba. Bumangon ako at kinuha ang telepono ni Deb.

Humigpit ang pagkakahawak ko doon ng makita ko ang text ng kapatid ni Deb.

’Mr. Fabre, pwede ho bang makita namin ni Deb o makausap man lang. May sasabihin lang ho sana kami.

-Damian Trazon.

Hindi ako nagdalawang isip na i-delete an message na iyon. Hindi lang ito ang unang pagkakataon na nagtext ang stepbrother ni Debie. Ako kasi ang nakakakita ng mga ’yon kaya bina-block ko pero mukhang itong telepono yata ni Debie ang kailangan kong palitan ng sim. Sana pala pinalitan ko ito ng sim bago binigay sa asawa ko.

May sasabihin siya sa asawa ko? Na ano? Na unti-unti na silang naghihirap? Iipitin na naman nila ang asawa ko? Fùckers! Laking pasalamat ko talaga na di alam ng mga ’yon ang address ng bahay namin.

Binaba ko ang telepono ni Deb saka bumalik sa kama.

I kissed his forehead before inserting my hands inside his t-shirt. Naging hobby ko na iyon. I really love the feeling of my hands on his body, especially my husband’s small tits. 

  I was the one who woke up earlier than my husband, who was peacefully sleeping while his hands were wrapped around my body. And I used his other hand as my pillow. 

Aside from being addicted to my husband’s small tits. I also love his scent. It’s like he smells like a baby. Well, he looked like one, tho. Debie has these soft features but he is also able to go ballastic when I annoy him. My husband may not be perfect, but he completes me. He was fragile when I came into his life, but he was able to fix me. He was weak, yet he didn’t show it. He acts like a leon hidden in a cat’s body. 

I kissed his nose and gave him a light kiss on his lips. And just as I pulled my lips back, my husband opened his eyes.

He smiled and hugged me. Dàmn! Buo na ang araw ko!

“Good morning, mal.”

“Morning, mal.”

We stayed like that for a moment. Simula kahapon ay napansin kong matagal na siyang magising. Dati kasi nauuna pa siyang gumigising sa akin. Minsan nga nakaluto na siya kapag nagigising ako pero ngayon nauunahan ko na siya sa paggising.

Debie Pov

“H’wag ka na kayang pumasok sa school ngayon, mal.” nag-aalala niyang wika pagkapasok ko sa kotse.

Kumapit ako sa seatbelt. “Hindi. Papasok ako mal.” Matigas kong tanggi sa lalaki.

“But you looked unwell.”

“Okay lang ako. Inaantok lang.”

Napasinghap ako ng ilagay niya ang palad sa noo ko.

“Wala ka namang lagnat.” wika niya at kinuha ang kamay sa noo ko.

“Kaya nga.”

“Magpacheck ka kaya mal.”

Sinimangutan ko ang lalaki.

“Ano ka ba mal? Ayos nga lang ako. Mawawala rin ito pagdating sa school.”

Bumuntong hininga siya saka walang nagawa at binuhay nalang ang kotse.

Pagkarating namin sa school ay agad ko namang hinubad ang seatbelt ko at sinukbit ang bag sa balikat ko.

“Take care, mal. Tumawag ka kung may kailangan ka.”

“Ohm, mag-ingat ka rin.”.

“Tatawag ako mamaya.”

“Sa lunch break.”

“Yeah,”

Hinagkan niya ang noo ko at labi bago ako bumaba ng kotse.

“Bye, love you.”

Tumango siya. “Bye. I love you more, mal.”

Nang makatawid ako sa daan ay napangiti ako nang makita ko si Caroll at Vicente. Sabay kaming pumasok ng room namin. Kumunot ang noo ko nang makita ko silang dalawa na abala sa pags-study ng kanilang notes.

“May exam ba tayo ngayon?” taka kong tanong sa kanila dahil para na silang nari-ritwal dito sa hallway tungo sa classroom namin.

Inirapan ako ni Vicente at pinakita sa akin ang notes niya. Dios ko! Math!

“May exam tayo sa purchasing and cost control, Deb. Di mo ba narinig ang prof kahapon?”

Napatampal ko ang noo ko. Papaano ko iyon nakalimutan? Sa kapaguran ko siguro at walang gana kahapon. Kagabi naman ay dumiretso lang ako sa kama dahil antok na antok ako.

Dali-dali kong kinuha ang string notebook ko at kinalkal. Dios ko naman! Math pa talaga.

“Easy lang Deb. Maaga pa naman.” ani Caroll sa akin at nagpatuloy kami sa aming paglalakad.

The exam went on and thankfully nakasagot ako… sa iba. Ang iba binigyan ako nila Caroll at Vicente. Mabuti na lang at tumabi sila sa akin noong exam. Siguro alam nila ang kailangan ko.

Nang maghapon lumipat kami ng building at nagpalit sa kitchen uniform namin. May practical din kasi kami in which kailangan naming magluto ng sari-sarili naming dish. Also, if I haven’t told you we also serve sa restaurant na partner nitong school namin.

Hindi naman porque culinary arts itong kinuha ko ay puro na luto-luto. May math din at saka nags-study din kami about wines.

Habang nagr-roll ako sa rolling pin ay parang umikot ang paningin ko bigla. Napatigil ako sa pagr-roll noong pin at napahawak sa edge ng metal na table. Tumindi ang pagkahilo at napahawak ako sa ulo ko at napapikit ng mariin. Dios ko! Ano ba itong nangyayari sa akin. Nakakain naman ako kaninang lunch kahit papaano.

“Deb?”

“Deb, are you okay?”

“Chef! Chef si Debie!”

“Deb? Debie?”

Ang mga classmates ko.

Hindi ko na sila masagot dahil sa tindi ng pagkahilo ko. Ang tanging boses na nakilala ko ay kang Caroll lang na siyang humawak sa balikat ko. Isang saglit pa ay parang namanhid ang katawan ko at unti-unting kinain ng kadiliman ang mundo ko.

---

“Ikaw’ng babae ka. Ikaw ang nasa malapit di mo inagapan!”

“Sorry, naman! Nataranta ako nang makita ko siyang namumutla Vicente.”

“Tsk! Ako na nasa malayo ako pa talaga ang pinasalo, ah.”

“Lalaki ka kaya ayoa lang ’yon.”

“Babae ako na na-trap sa katawan na ’to, Caroll.”

Minulat ko ang mata ko at nakita ko si Caroll na naka-upo sa paanan ng kinahihigan ko samantalang sa harap niya ay si Vicente naman na nakahalukipkip.

Ang iingay din talaga nila. Nagising ako sa ingay ng mga bunganga nila.

“Caroll, Vicente, anong nangyari?” pagkuha ko sa atensyon ng dalawa.

Napatalon si Caroll sa pagkaka-upo at agad na lumapit sa akin, sumunod naman si Vicente.

“Grabe ka! Pinakaba mo kami!” angil ni Caroll.

“Nawalan ka ng malay habang nasa kitchen tayo, Deb.” sagot ni Vicente sa akin.

“Ilang oras akong tulog?”

“Mga two hours lang Deb.”

“Teka tatawagin ko ang doctor.” si Vicente at tinanguan naman ni Caroll.

Mabuti at sa school ay may doctor in case of emergency.

“May gusto ka ba Deb?” tanong ni Caroll sa akin.

“Tubig lang Caroll.” turan ko sa kanya at bumangon.

Napangiti ako nang alalayan ako ni Caroll. Lumabas siya sa at pagbalik niya kasama na niya si Vicente at isang babae na hula ko’y doctor.

“Ito.” Bigay ni Caroll sa akin ng isang basong tubig.

“How was your feeling Mr. Fabre?”

Binaba ko ang baso at nagpunas sa bibig.

“A-ayos na po. Pakiramdam ko lang pagod ako.”

Tumango siya at may dinukot mula sa bulsa ng suot niyang coat.

Kumurap-kurap ang mata ko nang binigyan niya ako ng isang PT, pregnancy test.

“A-anong pong…”

“It’s possible that you are pregnant, Mr. Fabre. A while ago, I took your blood sample and studied it in the laboratory. And I can safely and confidently say that you’re a bearer. At base sa mga symptoms na pinapakita ng katawan mo. May hinala akong nagdadalawang tao ka kaya gamitin mo ang prenancy test na ’yan. Para makompirma natin.”

Tiningnan ko sina Caroll at Vicente na kapwa tulala at di rin makapagsalita.

I was hesitant to look at the PT. Kakatapos ko lang itong gamitin at hanggang ngayon di ko pa rin ito natingnan.

Basta ko nalang dinampot ang PT at lumabas sa CR. Nag-aabang sa akin sina Caroll at Vicente.

“Anong resulta? | Positive?” Sabay pang tanong nilang dalawa.

Binigay ko kay Caroll ang PT. “Pakitingnan, please.”

Napalunok si Caroll saka binagsak ang mata sa PT’ng hawak. Tiningnan nilang dalawa ni Vicente iyon.

“Gosh!” Tili ni Vicente, parang ngayon ko lang siya narinig na tumili.

“POSITIVE!” sigaw ni Caroll at parang siya pa ang buntis sa aming dalawa.

Niyakap nila akong dalaw ni Vicente at naluha ako.

B-buntis ako. Buntis ako… sa baby namin ni Aziel.

“Congratulations, Deb!” ani nila at niyakap ako.

Sinabi ng doctor ng school namin na kailangan ko pa ring ma-examine. Kailangan ko pa ring pumunta sa hospital at magpa check sa OB.

Kapwa nagdiwang ang dalawa kong kaibigan at kahit na di pa confirm kung ilang week/s ang tiyan ko ay gusto na maging ninang, ninang dahil ayaw ni Vicente na ninong siya.

Nang sunduin ako ni Aziel sa school ay di ko masabi sa kanya ang balitang buntis ko. Nagdadalawang isip ako kung sasabihin ko ba sa kanya o hindi. Ibig kong sabihin, oo, may karapatan siyang malaman itong pagbubuntis ko. Kaso lang… di pa namin napag-uusapan mag-asawa ang pagkakaroon ng bata. Ni hindi ko narinig si Aziel na gusto niyang magkaroon. At natatakot din ako na baka isa si Aziel sa mga narrow-minded citizens na di tanggap ang mga katulad ko.

Ngayon ko lang nalaman na bearer ako pero tanggap ko naman dahil noon may naririnig na akong mga ganyan. Marami na rin naman kasi akong nakikita na mga bearer ngayon. May posibilidad nga na ganyan ako pero di ko naman iyon nakompirma dahil di ko natanong si Mama Sarah at di ko rin alam kung na check up ba ako pagkapanganak sa akin ni Mama Sarah o baka kumadruna lang ang nagpa-anak kay Mama noon.

“Mal? Is there something wrong?” tanong sa akin ni Aziel at nilapitan ako.

Kinuha niya ang kamay ko at dinala niya iyon sa bibig niya upang hagkan.

“May… i-inisip lang mal.”

Umakyat siya sa kama at tumabi sa akin. Kinumutan niya ako at tumagilid siya. He folded his arm and used it as his fellow. His eyes never leave mine.

“What is it? What are you thinking of, mal?”

Ginaya ko ang posisyon niya.

Sinuklay niya ang buhok ko.

“Sa… sa school lang.” pagsisinungaling ko.

“Hmm, what about your school? Nahihirapan ka na?”

Umiling ako.

“Marami lang gawain at… nakakpagod.”

“Take a rest. Don’t overdue yourself. Sasabihan ko si Gage na bawasan ang pinapagawa sayo sa school mo–”

“Wag mal,” pigil ko kaagad sa kanya. “Natural lang naman siguro iyon at d-di lang naman siguro ako ang nahihirapan.”

Tumango siya.

“M-mal.”

“Hmm?”

“Payakap ako.” Kinagat ko ang labi ko. Di ko pa kayang sabihin.

Ngumisi naman ang lalaki sa akin at kinabig ako upang mayakap ako.

“Are you sure, you only want a hug, mal? We can make love if nahihiya ka lang sabihin o magrequest sa akin.”

Tinampal ko ang likod niya. “Sira ka talaga!”

Malutong siyang tumawa. “Ano naman ang masama doon? Araw-araw nga natin ginagawa, e. Natural lang mal na kailanganin natin ’yan. Pampatamis daw yan sa relasyon.”

Sumimangot ako at tiningala siya. Natatawa siyang nagbaba ng tingin sa akin.

“Saan mo nalaman ’yan?”

“Dyan lang.” Kibit balikat niyang ani.

Yumakap ako ng mahigpit sa kanya.

Dios ko! Papaano ko ba ito sasabihin kay Aziel? Natatakot talaga ako. Siguro sasabihin ko nalang sa susunod na araw. For now sa akin muna ito.

---

Thank you for reading!!!❤❣

CHAPTER 24

Chapter 24

Debie Pov

Dumaan ang mga araw at hanggang sa nag-isang linggo na lang ay di ko pa rin masabi-sabi kay Aziel ang pagbubuntis ko. Talagang sinusubukan ko namang i-open sana ang ganoong usapin pero natatakot pa rin ako. Sinusubukan ko namang sabihin sa kanya na nagdadalang tao ako kaso… kapag nasa harap ko na siya ay nawawala ang lakas ng loob ko. Kusang umu-urong ang dila ko kapag nasa harap ko na siya.

Pati sina Caroll at Vicente ay sinabihan ko na tungkol sa hesitance at fear ko na sabihin kay Aziel itong pagbubuntis ko. At isa lang talaga ang sinasabi ng mga kaibigan ko. Na dapat ay sabihin ko na ito kay Aziel bago pa mahuli ang lahat at sa iba niya pa malaman.

Ngayon ay nakatingin ako kay Aziel na mahimbing na ang tulog at ang kamay ay nasa loob ng t-shirt ko. Nasanay na ako doon. Noong una nakakakiliti pero kalaunan ay nakasanayan ko na. I’m already used to his hands inside my shirt and his palm on my breast. Ewan ko kung bakit gustong-gustong niya iyon.

Sinuklay ko ang buhok niya. Magiging mabuti kayang tatay si Aziel? Ano kayang klaseng ama si Aziel kapag nagkataon? Di kaya niya ako itutulak tulad ng ginawa ni Papa Gideon kay Mama Sarah? Pero di ko dapat na iki-kompara ang asawa ko sa papa ko na walang pagmamahal sa akin. Kasi ang asawa ko mahal ako. 

Napasimangot ako nang bigla akong nagutom. Hindi ko talaga alam kung napapansin na ni Aziel itong mga cravings ko. 

Inaantok na ako sa totoo lang pero nagutom naman ako.

Dahan-dahan kong kinuha ang kamay ni Aziel sa loob ng t-shirt ko. Mahina akong bumangon. Umupo ako sa paanan ng kama namin at napa masahe ako sa mata.

“Mal?”

Nilingon ko si Aziel.

“Where are you going?” mahinahon niyang tanong.

Lumabi ako sa kanya at bigla nalang nanubig ang mga mata ko. Muli kong hinaplos ang mata ko.

“Hey.” si Aziel at nagulat ako na nasa tabi ko na siya at hawak ang kamay ko. “Is there something wrong, mal?”

Yumuko ako. Nakakahiya. Anong oras na ba? Nagising ko pa tuloy siya.

“N-nagugutom… ako.”

Naunang umalis ang lalaki sa akin sa kama at tumayo sa harap ko.

“Halika sasamahan kita sa kitchen. Natatakot ka?”

Pinalis ko ang luha ko at tumango sa kanya. Hinanap ko ang slippers ko.

“Ang tsinelas ko.”

Walang ano-ano’y yumuko siya sa harap ko at nilagay ang dalawa kong kamay sa balikat niya.

“Kapit ka.” saad niya bago ako binuhat.

Mabilis kong niyakap ang kamay ko sa leeg niya at sala niyakapos ang binti sa kanyang baywang.

Namula ako mukha ko. Kaya ko namang maglakad, e. Hinahanap ko lang ang tsinelas dahil malamig ang sahig.

“Ibaba mo nalang ako mal.” wika ko habang pababa kami ng hagdanan.

“Wag na kaya ko naman at ang gaan mo.”

Yumakap ako sa kanya ng mahigpit. I rested my head on his broad shoulders.

Pagdating namin sa kitchen ay nilapag niya ako sa high chair.

“G-gusto ko sana ng fried chicken.” mahina kong usal. At nilaro ang daliri ko sa ibabaw ng island counter.

Tumungo siya sa ref namin.

Binuksan ni Aziel ang ref. Ilang saglit ay sumilip siya sa akin.

“Raw chicken lang ang nandidito mal. Is it okay if magluto muna tayo?”

Tumango ako at naglalaway na. Gustong-gusto ko talaga ng manok! Ewan ko.

“Sige magluluto muna ako. Pwede ka nang bumalik sa taas mal. Ako na dito.” wika ko at bababa na sana sa high chair nang pigilan ako ng lalaki.

“Ako na. Just stay there.”

“Ikaw ang nagluluto? M-marunong ka magluto?”

Ngumisi siya sa akin. “I guess.”

Humalumbaba ako sa island counter at pinanood si Aziel na gumalaw sa kitchen. It’s every unusual na siya ang nagluluto. Mostly ay ako naman ang nagluluto para sa aming dalawa.

“Ilang slice ang gusto mo?” tanong niya at nilapag ang bagong hugas na buong manok sa chopping board.

Inangat ko ang katawan.

Ngumiti ako at pinakita sa kanya ang tatlo kong daliri. “Tatlo, mal.”

Tumango siya.

Pagkatapos niyang i-coat ang manok sa crispy fry ay nilagay na niya iyon sa kawa na may mainit na na mantika.

Habang hinihintay si Aziel doon sa ginagawa niya at nilagay ko ang kamay ko sa island counter saka ulit ako humalumbaba. Inantok ako kaya naman sumuray-suray na talaga ang ulo ko.

Hindi naman matalas ang pang-amoy ko pero nang may maamoy akong chocolate ay naimulat ko ang mata ko.

Nakita ko si Aziel na may dalang tasa at hinihipan niya ito. He took a little sip on it and gave the cup to me.

“Mag-hot chocolate ka muna while waiting for your fried chicken, mal.”

Umaliwalas ang mukha ko at kinuna ang tasa. Napaungol ako nang nanuot ang amoy noong hot chocolate sa ilong ko.

“Salamat, mal.”

Umikot siya at tumabi sa akin.

“Hit the sack, mal. Dadalhin ko nalang itong fried chicken mo sa kwarto.”

“H’wag na. Di kita iiwan dito.” ani ko sa kanya.

Nakangiti akong sumipsip doon sa hot chocolate na ginawa ni Aziel.

It never crossed my mind that this day would come, that Aziel would be able to make me a cup of chocolate, that he would be able to cook for me and even cuddle me in bed.  Nakontento ako nang sabihin ni Aziel na hanggang friends lang ang kaya niyang ibigay sa akin. Nakontento ako kasi… hindi naman ako sanay na nanghihingi pa ng sobra kahit gusto ko.

I have my fears, hesitations, and anxiety, but when my husband is around, it’s like a magic that it eventually fades. He never leaves me. I now feel confident. I now feel safe. I now feel that I am being protected. Despite my shortcomings, despite my life’s challenges, Aziel was able to accept me. He was able to embrace my flaws physically, mentally, and emotionally.

  A hot liquid flowed on my cheeks. I was about to wipe it down when I felt a thumb already there to wipe my tears away for me.

“Hey, what’s wrong?” he asked me, caging my face using his warm hands.

I smiled.

“I’m just so happy.”

Nanliit ang mata niya sa akin.

Binitiwan ko ang tasa ng hot chocolate ko at niyakap si Aziel. I buried my face on his hard stomach.

Niyakap niya naman ako pabalik at hinaplos ang likuran ko.

Habang nakayakap ako sa lalaki ay tumingala sako sa kanya.

“Thank you, mal. Thank you.”

“For what?”

“Sa lahat-lahat, mal.”

Sinuporatahan niya ang leeg ko saka siya yumuko upang hagkan ako.

Ngumiti siya in between our kiss.

“There’s no need to thank me, mal.”

Kumalas ako sa pagkakayakap sa kanya ng balikan niya ang kanyang niluluto.

Habang nakatalikod si Aziel at abala doon sa manok ay di maiwasang di hangaan pati ang view ng kanyang likod. Nasabi ko na ba sa inyo na topless siya ngayon at tanging pajama lang ang suot niya habang nagma-martsa dito sa kitchen?

Parang gusto ko tuloy hawakan ang mga muscles niya sa likod sa tuwing umiigting ito kapag gumagalaw siya. Ngumuso ako nang makita ko ang bakas ng kuko ko doon sa likuran ni Aziel. Mga kalmot ko na di pa nawawala. Maputi kasi siya.

Aziel has a wide and broad back, maybe because he works out and jogs every morning. The strokes of his muscles on his back were sculpted gracefully. Parang hinimay talaga iyon ng maayos. In spite of his busy work sa company ni daddy habang wala ito sa bansa. He was still able to do his usual morning routines. Kung hindi naman siya nakakalabas sa bahay namin may treadmill naman kami dito sa bahay.

Napaungol ako nang maamoy ko ang fried chicken ko.

Aziel pushed the plate with my fried chicken across the island counter.

Akmang kakamayin ko na iyon kasi laway na laway na ako ng hawakan ni Aziel ang kamay ko. Nai-angat ko ang tingin ko sa kanya.

“Dàmmit! Be careful, mal. Mainit pa.”

Muli kong tiningnan ang manok sa harap ko. Umuusok pa nga iyon.

Hilaw kong nginitian ang lalaki. “Sorry.”

Napalabi ako habang tiningnan ang manok sa harap ko. Parang ngayon lang ako nag-antay ng kay tagal! Nakakainis! Gusto ko nang iyakan iyon.

I tapped the chicken using my index finger to see if it’s still hot or not. 

Napangiti ako ng makakaya ko na ang init n’on.

Napaduyan ako sa paa ko habang ngumangatngat doon sa manok.

Naiiyak ako dahil para iyong manok na natitikman ko noon. Iyon bang binibinta sa labas.

Naalala ko noon na kapag may kita o medyo nakakaluwag si Mama Sarah sa kanyang labada ay binibilhan niya ako n’on. Iyong isang manok na binibili ni Mama Sarah ay hahatiin ko. Di kasi siya bumibili n’on para sa kanya. Sinusiguro niya ako. Ang saya nga kapag birthday ko kasi kaming dalawa ang nagkakachicken.

“Hindi ba masarap mal?” Biglang tanong ni Aziel na nasa tabi ko na pala at kumagat doon sa manok na nakainan ko na.

“H-hindi. Masarap siya.”

Kumunot ang noo niya. “Then why are crying again?”

“Ah, may naalala lang.”

Tumango siya. “Finish it para maka-akyat na tayo sa taas.”

“Mauna ka na.” tulak ko sa kanya.

“Hihintayin na kita.” malamyos niyang wika at tinabihan ako.

---

Masaya kong niligpit ang mga gamit ko sa kitchen para mailagay ko iyon sa locker ko. Kakatapos lang ng practical namin at masaya ako dahil uwian na namin.

“Deb, nasabi mo na ba kay Aziel?”

Habang sinusukbit ko ang bag ko ay bigla akong tinanong ni Caroll. Nakita ko naman si Vicente na nag-aabang sa sagot ko.

“H-hindi pa nga, e.”

Sinabi ko sa kanila dalawa na kung maaari ay ilihim muna namin iyon sa asawa ko. Ako ang magsasabi kay Aziel. Wala naman akong balak na ilihim ito sa kanya ng matagal kasi asawa ko siya at karapatan niya iyon. Pero di pa kasi ako handa.

Nung nakaraang araw ay pumunta ako ng hospital at ang kasama ko ay sina Vicente at Caroll. Masaya nga ako kasi sinamahan nila ako. Ang asawa ko sana ang isasama ko kaso nga lang di ko pa kasi talaga na-oopen ang topic na ito sa kanya. Umuurong ang dila kapag sa pagbubuntis ko na ang sasabihin ko kay Aziel.

Three weeks na akong buntis at masaya akong okay naman ang baby ko. Di pa nga lang iyon klaro pero may ova na kong nakikita sa ultrasound.

Sa katunayan niyan ay manok lang ang gusto kong kainin at mga chocolates pero sinabi kasi noong OB na nagcheck up sa akin na dapat ay mga nutritious foods ang kakainin ko. Kung ano kasi ang kinakain ko ay iyon din ang nakukuha na vitamins ng anak namin ni Aziel.

“You should tell Aziel about this Deb. Wag mo naman sanang hintayin na lumubo ang tiyan mo at saka mo pa sasabihin doon sa asawa mo.” wika ni Vicente. He even presented to bring my bag pero maagan naman iyon kaya ako na ang nagdala noon.

“Oo naman. Sasabihin ko sa kanya… I have a plan to tell him tonight.” mahina kong saad.

“That’s good.”

“Yan dapat.”

Pagsang-ayon nilang dalawa ni Caroll.

Paglabas namin sa school ay naghiwalay na kami. Kumaway ako sa kanila nang makapasok na sila sa kanilang kotse.

Nag-bep ang phone ko kaya naman kinapa ko iyon. Nakita kong may message sa akin si Aziel.

“Mal, can you wait a little for me? Nandidito sa bahay sila Gage at Theo, e. Papauwin ko muna ito.”

Napangiti ako sa text niya. Parang naririnig ko ang pagkairita sa boses niya doon sa kanyang mensahe.

Nagtipa ako ng reply.

“Hindi na mal. Magc-commute nalang ako.”

Hindi ko naman aakalain na tatawag siya sa akin.

“Are you sure?”

“Oo nga.”

“Mag-iingat ka.”

“Hmm,”

“I love you.”

“Love you, too.” Uminit pa talaga ang pisngi ko.

“I love you more.”

Nagpaalam na kami sa isa’t isa at saka ko binaba ang tawag.

Laking gulat ko nang may biglang humatak sa braso ko pagkasilid ko ng telepono ko sa bag ko. Sisigaw na sana ako nang tingnan ako ng lalaking humablot sa braso ko.

“Wag na wag kang sisigaw Debie.” Mariing wika ni Kuya Damian sa akin.

“K-kuya–”

“Sumama ka muna sa akin.” nagmamadaling wika niya at tumawid kami sa daan.

Pumasok kami sa isang coffee shop at puwesto sa isang sulok.

My heart was hammering against my chest so bad. After how many months ay ngayon ko lang ulit nakita si Kuya Damian. Hindi ko lang alam pero mukhang tumanda siya sa mga buwan na di kami nagkikita.

“How was your life with Mr. Fabre?” tanong niya.

Lumunok ako at yumakap sa bag ko. My feet were trembling under the table where.

“O-okay lang naman.”

“He’s sending you to the prestigious culinary school.” untag niya. Di ko talaga mawari kung bakit sumulpot ngayon si Kuya Damian.

“I-I ask h-him to.”

“Napapayag mo.”

Tango ang sinagot ko sa kanya.

“You’re living your life better than in our house. You gain weight. Your body healed.”

Napahawak ako sa katawan ko dahil sa sinabi ni Kuya Damian. Napapikit ako ng mariin dahil parang ano mang oras ay nararamdaman kong sasaktan niya ako. Iyong kalamnan ko ay parang nanginginig.

“B-bakit ka nandidito, Kuya? Kung ’yan lang ang sasabihin mo, uuwi na ako.”

Napatalon ako ng hampasin niya ang mesa.

“Really Debie? Hindi mo lang ako tatanungin kung ayos lang ba ako? Kami?”

Kumuyom ang kamao ko na nasa hita ko.

Matapang kong sinalubong ang mga nanlilisik na mata ni Kuya Damian. Aaminin kong noon ay siya lang ang tao sa pamilya nila ang kahit papaano ay tumulong sa akin kapag gusto kong dalawin si Mama Sarah. Pero ngayon papaano niya nasasabi sa akin ang ganito? Tatanungin kung maayos ba sila? Pagkatapas akong maltratuhin sa bahay na ’yon? Binenta na nga nila ako. Iyan pa ba ang iisipin ko? Ang kumustahin sila?

“Para ano Kuya?! Iniwan ko ang pamilya n’yo ng malaking pera dahil binenta ako ng sarili kong ama! Bakit ko pa kukumustahin ang pamilyang nagpababa sa sarili ko. Bakit ko kukumustahin ang pamilyang kahit kailan di naman ako tinuring na pamilya?! Sorry Kuya pero kung ’yan ang pag-uusapan natin ngayon aalis na ako. Kailangan ko ng umuwi sa bahay dahil baka hanapin ako ng asawa ko.”

I gathered all the strength that was left in my body before lifting my weight to stand. But before I could finally stand Kuya Damian speak.

“We need money, Debie.”

Kumurap-kurap ang mata ko sa kanya at tuluyang tumayo. Awang ang bibig kong tiningnan si Kuya Damian na parang nagpapaawa ang ekspresyon sa akin.

“Money? Pera? Kuya naman wala akong trabaho. Saan niyo ba ginagastu–”

“Daddy is sick, Debie. At diba si Dad ang tumutustos sa hospitalization ng mother mo?”

Napapikit ako.

“Kuya wala akong pera. Pumayag nga akong magpakasal kasi iyon ang kondisyon ni Papa.” Naggitgit ang ngipin ko.

May panunuya akong tiningnan ni Kuya Damian at tiningnan ako mula ulo. “Walang pera? E, ano ’yang suot mo Deb? Balenciaga t-shirt? Hermès bag at–”

“Tumigil ka Kuya! Si Aziel bumili nito!”

“Debie may sakit nga si dadd–”

“Sorry kuya pero kahit ngayon one thousand lang ang pera ko.” ani ko at tinalukuran siya.

Pagkalabas ko sa coffee shop ay agad akong pumara ng taxi at sumakay. Sa buong byahe ay iniisip ko ang usapan namin ni Kuya Damian. Papaanong wala na silang pera? Saan ba nila ginastos ang pera ng mga Fabre? Tapos si Mama. Papaano na ang pampa-ospital ni Mama Sarah kung naghihingi na sila ng pera sa akin?

Paano kung humingi ako ng tulong kay Aziel? Dumapo ang mata ko sa tiyan ko. Isa pa ’to sa kailangan kong sabihin sa lalaki. Bago ako humingi sa kanya ng pabor ay dapat na sabihin ko muna sa kanya ang tungkol dito sa baby namin.

Nang makarating ako sa bahay ay nagbayad ako at pumasok sa bahay.

I was about to push our main door when I heard Gage speaking. Nandidito pa sila.

“Ito na ba ang sinasabi mo Aziel?”

Kumunot ang noo ko sa tanong ni Gage sa asawa ko.

“What?”

“Ulol! H’wag mo ngang i-deny sa amin.” si Theo.

“Anong ibig ninyong sabihin?” Nahimigan ko ang kalituhan sa tono ni Aziel.

“Of course your last card. Diba ito na ’yon. Ang kunyari inlove ka kay Debie but in the end you’ll just break him para ito ang magtulak sa kanya na makipag-divorce sayo.” saad ni Gage, dahilan para mabitawan ko ang doorknob dahil sa inihayag ni Gage.

---

Thank you for reading!!!🥰❣❤

Thank you pala sa 60K mga beh! Omg!🤧🦋❣

CHAPTER 25

Chapter 25

Debie Pov

Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago muling nilagay ang kamay sa busol ng pintuan at saka ako pumasok. Yuko at tahimik akong naglakad tungo sa hagdanan.

Wala akong balak na huminto sa sala kung saan sila Aziel, Theo at Gage. Pero awtomatik na tumigil ang paa ko sa paglalakad nang marinig ko si Aziel.

“Mal.”

I heard some murmurs from Gage and Theo, or should I say cussing under their breath.

I tightly held the sling of my bag. My tears were on their way down to my cheeks. My heart tightens and I feel suffocated all of a sudden. I can’t even turn my head to see where they are.

Nanatili lang akong nakatindig at di ko alam ang gagawin. Patuloy ko lang pinapakiramdaman ang paggipit ng dibdib ko.

“M-mal.” Aziel’s voice shake.

“Sa… s-sa taas muna ako.” Halos bulong na iyon at pumiyok pa ang boses ko.

Hindi ko hinintay na magsalita ulit si Aziel at kinuha ko na ang pagkakataon na iyon na tumakbo sa taas.

“Fùck! You idiots get the hell out of our house!” Bulyaw ni Aziel sa kaibigan at pinsan niya. Di ko na iyon pa pinakinggan, just before I could close the door of our room, tinawag ako ng lalaki. “Mal! Deb! Dàmmit!”

I hastily wiped my tears and climbed on our bed.

Magtutulakbong na sana ako sa kumot nang biglang bumukas ang pintuan ng kwarto at niluwa n’on si Aziel na namumula ang mukha at hiningal. Hindi ko lang alam kung saan siya hiningal. Hiningal ba siya dahil hinabol niya ako o baka hiningal siya dahil alam niyang may kasalanan siya.

“You heard what Gage said.” Panimula niya.

Inis kong pinalis ang mga masasaga kong luha at iniwas ko ang mata ko sa kanya.

“Mal.” Nananantiyang tawag niya sa akin pero di ko siya sinagot.

I covered my face with my hands and bawled in between my hands. Umiyak ako ng pagkalakas-lakas at wala akong paki kung mairita siya sa akin.

“Shìt! Mal.” I felt Aziel’s arms wrapped around my frame and he brought my face into his chest and let me cry all I wanted.

“I’m so sorry, mal. I’m so sorry.” he mumbled, and his lips rested on my temple.

“Plano m-mo lahat ’to, mal? Hindi mo talaga ako mahal? Para pa rin ba ang lahat ng ito sa divorce?” I whined and gripped at his clothes.   

I don’t know if I look pitiful right now in front of him. 

He brushed my back and gently pushed me. His big thumbs followed my never-ending tears. 

“Mal…”

“Do your kisses tell the truth, mal? Are your warm hugs a lie? Are those sweet and comforting words that came out of your mouth true? Do your ‘I love yous’ lie too?”

Aziel shook his head vigorously. His eyes were red down to his chest. His jaws were tightened and the veins on his arms were vivid.

“No, mal.” He strongly disagree.

“E, ano ’yong sinabi ni Gage, mal? Bakit niya sinabi iyon?”

He shut his eyes, and tears streamed down his cheeks as he opened them! I was taken aback for a moment when I saw the clear liquid drop from his eyes. 

“Yes. Yes, I said that before. But that was before mal.” he emphasized. “That was before, nung di ko pa alam ang past mo, mal.”

“So naaawa ka lang sa akin?” Pumiyok ang boses ko.

“No,” sapaw niya sa akin. “No, mal. I love you so much!” He protested. “I may have planned that before, mal but it never happened or will ever happen. Nakalimutan ko na nga ’yan. Oo naawa ako sayo, mal. Naawa ako kasi kung sana maaga kitang nakilala hindi mo sana naranasan ang buhay na dinanas mo sa bahay ng ama mo. Naawa man ako sayo pero wala iyong ginawa para mahalin kita. Kusa akong nahulog sayo, mal. Kusa kitang minahal. Kusa kang pinagbuksan ng puso ko, mal. Hindi ko kailangan ng rason para mahalin ka mal. Dahil sapat na sa akin na ikaw si Debie Fabre, ang asawa ko. Mahal kita Deb. Sobra-sobra kitang mahal Deb. Kaya please maniwala ka sa akin. I understand if magagalit ka. H’wag mo lang pagdudahan ang pagmamahal ko, mal.”

Napahagulhol ako. Hindi ko alam kung bakit ang dami-dami kong luha ngayon at ang bilis kong maiyak. Siguro ay dala rin ito nag pagbubuntis ko.

“Takot na takot ako, mal. Natatakot ako. Ayokong mag-isa ulit.” Nguwa ko.

“Sshh! You have me, mal. I am here. Hindi kita iiwan. Pangako.”

Niyakap ako ni Aziel hanggang sa tumahan ako. Hindi siya kumalas sa pagkakayakap namin hanggang sa tumigil na akong umiyak.

Sinuklay niya ang buhok ko at pinatuyo ang luha pisngi ko gamit ang kamay niya. Suminghot ako.

At kahit na sinisinok pa ako ay hinalikan niya ang labi ko. Matagal iyong halik pero kapwa naglapat lang ang mga labi naming dalawa.

“Bakit natagalan ka?” tanong niya nang kumalma ako.

“Na… na-traffic lang.” Pagsisinungaling ko.

Napapitlag ako ng ihiga niya ako sa kama at bigla akong kinababawan. Akmang dadapa na siya sa ibabaw ko nang pigilan ko siya sa kanyang iniisip gawin.

He wants to lie on top of me. Hindi na pwede ang ganoon ngayon. Hindi na siya pwedeng pumatong sa akin dahil buntis ako.

“H’wag mal–”

“Bakit? Galit ka ba? Kaya ayaw mo na humiga ako sa ibabaw mo, mal. Galit ka pa rin dahil sa narinig mo kanina?”

Napakagat labi ako.

Ngayon ay parang nabaliktad na naman ang sitwasyon naming dalawa. Sumama ang timpla ng mukha niya at halos butasan na ako sa tulis ng nga titig niya sa akin.

Inangat ko ang kamay ko at hinaplos ko ang kamay ko sa pisngi niya. Grabe rin itong mukha ni Aziel. Walang pimples ni-isa. Walang blackheads o ano. At mas lalong acnes. Sobrang kinis ng mukha niya at ang puti. Makinis pa yata ang mukha niya kaysa sa mukha ko—sa balat ko.

“Galit ka mal.”

“Hindi naman ako galit, mal.”

“Bakit ayaw mo akong pahigain sa ibabaw mo?” Para siyang batang nagmamaktol ngayon na naka-abang sa ibabaw ko.

“Mal, may sasabihin ako. Pwede bang mahiga ka muna.” ani ko at saglit na tinampal ang tabi ko.

Halos marinig ko na sa tainga ang mga hampas ng dibdib ko sa loob.

“No.” pagmamatigas niya.

“Sige maupo nalang ta–”

“Kung may sasabihin ka mal. Sabihin mo na nakaganito ang posisyon natin. Much better if you let me lie on top of you.”

Kung di lang ako buntis ay hahayaan ko siya.

“Mal, I’m sorry din.”

His forehead crumpled and his lips went into a thin line. 

“Why are you saying that mal? Iiwan mo ba ako?”

Napalabi ako sa sinabi niya. Anong iiwan? Masyado yatang nag-iisip ng kung ano-ano itong lalaking ito.

“Naglihim din ako sayo, mal. Sorry.”

“Anong lihim mal? Please, sabihin mo na sa akin. Kinakabahan ako.”

“Aziel, I’m…I- am a bearer… “

“And?”

Pumikit ako. “B-buntis ako.”

Basta nalang ako pumikit at hinintay ang kung ano ang sasabihin niya. Ayaw ko sanang ibuka ang mga mata ko dahil ayaw kong makita ang ekspresyon niya kaso ilang saglit na ang lumipas pero wala akong narinig na kung ano mula sa kanya. No violent reaction.

Pagkabukas ko sa mga mata ko. Nakita ko si Aziel na nakatitig lang sa akin at di makakurap as if he was semented on his position.

“Mal?”

“Mal?”

Tinapik ko na ang pisngi niya nang di siya sumagot sa akin. “Mal?”

Doon na siya napakurap at umalis sa ibabaw ko. Sunod naman akong bumangon.

Naatras ko ang mukha ko nang biglang kulungin ni Aziel ang mukha ko.

“Mal, paki kurot naman ako.”

“A-ano?”

“I think I’m just dreaming. I think I just dream of you and… a-and you’re p-pregnant.”

Imbes na kurutin siya ay kinuha ko ang kamay niya at hinigpitan ko ang pagkakagawak ko doon.

“I’m really pregnant, mal.”

“For real? You’re not kidding me? Is this a prank?”

Gumapang ako sa kama namin at kinuha ko ang bag ko sa sahig. Hinanap ko sa notebook ko ang sonogram picture ng baby namin kahit na embryo pa lang iyon at ang PT ko.

Sabay ko iyong ibinigay sa kanya.

Tinangnan niya ako. “M-mal.”

“Totoong buntis ako.”

“Fùck!” Malakas niyang mura saka ako niyakap. Parang sasakalin na niya ang leeg ko sa higpit ng yakap niya. Pagkatapos niya akong yakapin ay pinugpog niya ng halik ang buong mukha ko.

Napaiyak na naman ako. I’ve never thought na ganito ang magiging reaksyon ni Aziel. Ibang iba ang nasa isip ko kumpara sa nangyayari ngayon.

“W-why are you crying? Did I somehow hurt you?”

Umiling ako. “Masaya lang ako. Akala ko kasi hindi mo matatanggap ito. Akala ko di ka maniniwala na nagdadalang tao ako.”

His big hands found my hands and pressed them.

“Nagulat ako nang malaman kong bearer ka, mal. Pero di nakapagtataka kung mabubuntis ka. Sa loob ko ba namam pinuput–”

Dali-dali kong tinakpan ang bibig niya saka yumuko.

Tumawa siya.

“Pero salamat, mal. Salamat.”

“Happy ka na m-magkaka-baby tayo?”

Natungkod ko ang kamay ko sa kama ng biglang yumuko si Aziel at hinalkan ang tiyan ko.

Tiningala niya ako. “Very happy.”

Natawa nalang ako ng tinapat niya ang tainga niya sa tiyan ko na parang may pinapakinggan doon.

“Wala pa ’yan.” natatawa kong suway sa ginawa ng lalaki.

“Baka lang naman. Baka lang makilala ako ng baby natin. Ako kaya ang mas kumayo–”

Naputol siya ng tumunog ang kanyang telepono. Inis siyang umalis sa pagkakadapa sa tabi ko at kinapa ang telepono sa kanyang bulsa.

“These idiots.”

“Sino ’yan?” kunot noo kong usisa sa kanya.

Ipinakita niya sa akin ang text ni Theo.

Gusto makipag-video call n’on.

“Makipag-video call ka na. Baka importante.” tulak ko sa kanya.

“Tsk!” asik niya pero sinunod naman ang sinabi ko.

“Ang tagal. Ibigay mo kay Debie ang telepono. Di ikaw ang gusto naming maka-usap.” rinig kong turan ni Theo sa kabilang linya.

“Anong kailangan ninyo sa asawa ko?! Galit pa rin ako sa inyo dahil sa ginawa ninyo kanina.” galit namang saad ni Aziel.

“Basta ibigay mo na.”

Wala namang nagawa ang lalaki at binigay sa akin ang telepono.

Nakita kong magkasama si Gage at Theo. Nagkatinginan silang dalawa bago magsalita.

“We’re sorry, Deb.” | “I’m sorry, Deb.” Magkasabay nilang wika.

“It was really my fault, Deb.” pag-amin ni Gage. “I was just teasing your idiot husband–”

“Hey!” suway ko sa kanya.

“Sorry.” he murmurs.

“Yeah, again, I’m sorry. Wala akong masamang intensyon ng sabihin ko iyon, Deb. Binibiro ko lang— namin si Aziel dahil masaya lang kami na nagmahal siya ulit. Masaya lang kami na muli nang sumaya ang kaibigan namin. Alam ko—namin at mas lalong alam mo na siguro Deb kung gaano ka kamahal ni Aziel. H’wag mo sanang pagdudahan ’yan. Matagal ng kinalimutan ni Aziel ang tungkol sa divorce thing ninyo dahil gusto na niyang makatotohanan. At kanina biniro lang namin dahil gusto na niya kaming paalisin sa bahay ninyo. When in fact, we’re just waiting for you because we want to taste your specialty again.”

Inigaw ni Theo ang telepono kay Gage. “Yeah’ Deb. Sorry at kung magalit ka wag kay Aziel. Sa amin ka dapat na magalit sa pagbukas namin sa usaping iyon na matagal na namang kinalimutan ni Aziel. My cousin loves you so much, Deb. We know that and you must really know it first-hand.”

Tumingin ako kay Aziel na nakangiti at mukhang proud pa sa mga sinabi nila ni Gage at Theo.

“Love you, mal. Sorry kanina.” ako kay Aziel.

Hinalkan niya ako. “I love you more.”

“Sige na. Ayaw naming makakita ng naglalandiang mag-asawa dahil allergic kami d’yan. ’Yon lang talaga ang gusto naming sabihin, Deb.” si Gage.

“Hmm.”

Kumaway si Theo at may sasabihin pa sana nang pinatay na ni Aziel ang video call. Kinuha ni Aziel ang telepono sa kamay ko at itinabi.

“Ang bait naman pala nila Gage at Theo, mal.” saad ko.

Bumaba ako ng kama para makapagbihis ng pambahay. I feel Aziel’s eyes on my back. Kung saan ako, doon din ang mga mata niya.

“Hindi mo kilala ang dalawang ’yon, mal.”

Taas kilay ko siyang nilingon. Nakasandal na siya sa headrest noong kama at naka hilata ang mahahabang binti. Walang ginagawa si Aziel maliban sa mga titig niya sa akin pero… titig niya palang ay makasalanan na. Himself per se was already a sin in the making.

Tinalikuran ko siya at hinubad ang damit ko.

“They seem good to me.”

“Mabait lang ’yon sayo. You don’t know them mal. I’m a bastard but they were worst. Ako ang pinakamabait sa amin.”

Natawa ako doon.

Kumuha ako ng tshirt at saka sunod kong hinubad ang pang-ibaba ko at saka nagpalit ng shorts. Tinabi ko ang hinubad kong damit at tumungo sa kama.

“Magbihis ka na. Magluluto ako.”

Umahon siya sa pagkakahilig sa kama.

“No,” aniya at mabilis na bumaba sa kama. “Ako na ang magluluto mal. You’re pregnant.”

Niyakap niya na naman ako at hinalkan ang tiyan ko.

“Ang OA mo. Halika na.”

The next day…

Ito iyong bagay na masasabi kong I couldn’t ask for more. Maagang nagigising si Aziel para ipagluto ako. Hinahanda na niya rin ang tubig para sa akin. He was so gentle and caring for me. Kapag natutulog kami ay di na siya iyong nakahiga sa braso ko. Ngayon ako na ang humihiga sa kanyang braso. Sabi niya magtitiis daw muna siya ngayon dahil buntis ako.

Minsan ay nakikita ko nga siya na nagbabasa ng mga books tungkol sa mga pregnant bearers. Nakita ko rin siyang nagbabasa ng book na ‘How To Be A Great Dad’. Nakakatuwa lang at nakakakilig na very attentive siya sa akin.

Bumuntong hininga ako at sinamaan ko ng tingin si Aziel. Siya na naman ang nagluto. Hinayaan ko na pero sinabihan ko siya na dapat may fried chicken ako kahit maliit lang. Kahit isang piraso lang. Kaso ano ’tong hinanda niya? Puro yata ’to gulay at isda!

Hindi naman ako mapili sa mga pagkain pero nitong nagdaan na araw ay umiba na ang panimpla ko. Noon nga ay masaya na ako sa danggit lang at kanin. At ngayon na masarap ang mga pagkain sa harap ko ay saka na ako namimili. Dala siguro ito ng pagbubuntis ko. Ang hirap!

Pinaningkitan ko si Aziel sa mata pero iniwas niya ang tingin niya sa akin. Di rin siya nagsasalita. Alam niya siguro na wala ako sa mood kaya naman di na rin siya umiimik sa akin.

“Ang fried chicken.” usal ko.

“Nga-nga,” utos niya at tinapat ang kutsara sa bibig ko.

“Sabi ko dapat may manok, mal.” Panghihimutok ko at pinadyak ko ang paa.

Huminga siya ng malalim. “Napapansin ko na puro ka fried chicken nitong mga nakaraang araw. It’s not good.” pangangaral niya sa akin.

“Eat. Bukas na ang manok. Maaga akong gigising lulutuan kita. But for now veges muna.” sunod niyang turan.

Labag man sa loob ko ay binuka ko ang bibig ko.

Kakalunok lang ng pagkain na sinubo niya sa akin kaso parang bumaliktad na ang sikmura ko.

“Blaargghh!” Lumipad ang kamay ko sa bibig ko at dali-dali akong tumakbo sa CR.

“Fùck! Mal, are you okay?” wika ni Aziel na nakasunod sa akin.

Hindi ko na pinakinggan si Aziel at patuloy ako sa pagduwal. Tumulo ang luha ko sa tuwing dumuduwal ako. Hinilot ni Aziel ang likod ko.

Pagkatapos kong sumuka ay naglugas ako sa sink at dinuro ko si Aziel.

“Ikaw kasi,” tumulo ang luha ko. “Sabi ko manok ang gusto ko! Ayaw ko noon! Gusto ko nga manok! Fried chicken. Okay lang naman kahit ilagay mo lang sa mesa ang fried chicken. Basta may maamoy lang ako noon okay lang naman! Tingnan mo ’yan.” pagsisi ko sa kanya at umiyak.

Okay lang di ako pakainin niya ng fried chicken basta may ganoon sa mesa. Basta may maamoy akong fried chicken at nakikita. Okay na ako doon.

“I’m sorry. Sorry. Okay magluluto na ako.” aniya at pinunasan ang luha ko.

“Halika na.” giya niya sa akin palabas.

“Ayaw ko nang kumain.” pagmamatigas ko.

Rinig ko ang pag-ungol niya. “Mal.”

“Chocolates! Gusto ko n’on. Iyong almond.”

Pikit mata siyang tumango at niyakap ako.

“Sige-sige bibili ako. Ilan ang gusto mo?”

“Marami.” Huminga siya ng malalim at tinanguan ako.

Umalis si Aziel at ako naman ay nagtimpla na lang ng gatas. Nakonsensya naman ako ng tingnan ko ang plato. Hindi pa pala siya nakakain. Nagmamadali siyang umalis sa bahay at nakapambahay pa nga siya at naiwan niya pa ang telepono niya.

Sorry, mal. Bulong ko nalang sa isipan ko. Naawa ako sa asawa ko. Heto na naman at naiiyak na naman ako.

Hinaplos ko siya tiyan ko.

“H’wag ka naman pahirap masyado baby. Ang papa mo ang nahihirapan. Baka sungitan tayo n’on.” Pagkaka-usap ko.

Ilang minuto ang lumipas ay narinig ko ang pagbukas ng pintuan kaya naman tumayo ako dahil baka si Aziel na iyong pumasok at dala ang chocolates ko.

Pagkatalikod ko sa kitchen ay halos panlamigan ako sa buong katawan ng makita ko si Tita Mikee kasama si Kuya Damian.

“T-t-tita…”

“Long time no see, Deb.” Nakangising turan ni Tita sa akin.

Parang niyanig ang mundo ko at napahawak ako doon sa edge ng mesa. Iyong takot ko noon ay parang ulan na bumuhos sa akin.

---

Thank you so much for reading!!!❣❤🦋

CHAPTER 26

Chapter 26

D

ebie Pov

Malapad ang ngiti ko habang nakatutok sa screen ng telepono ni Aziel. Nagv-video call kami ngayon ni Daddy Azrael. Na-aaliw ako dahil nag-a-ice iyong lugar na kinaroroonan niya ngayon. At mukhang nagugustuhan na ni Daddy doon.

“Debie, okay na ba ang pagbubuntis mo? Hindi ka ba nahihirapan?” ang tanong ni Daddy.

Nasabi na namin ni Aziel kay daddy Azrael ang pagbubuntis ko at sobrang saya niya nang malaman na magkaka-anak na kami ni Aziel. Daddy Azrael even teared up nang ibalita namin sa kanya ang pagbubuntis ko. Akala niya raw kasi hindi na siya magkakaroon ng apo sa kaisa-isa niyang anak.

Buong akala ko noong una ay magiging mas mahirap o malala pa ang dadanasin ko noong pumayag akong magpakasal kay Aziel. Ikaw ba naman ay pagbantaan.

It’s very unusual naman kasi na ang isang lalaki ay ipagkakasundo sa isang lalaki. Oo may mga arrange marraige siguro pero hindi kagaya nitong sa amin ni Aziel. Kaya sobra ang kaba ko at takot noon. Pero pilit akong nagpatatag kasi wala akong makakapitan noon, e. Wala akong malalapitan. Wala akong uuwian. Walang tao sa tabi ko na hihingan ko ng tulong. Ako lang. Mag-isa lang ako.

At hindi ko inaasahan na sa napaka-unexpected na kasalan namin ni Aziel ay matatagpuan ko ang taong tutulong sa akin. Na matatagpuan ko ang taong handa akong damayan. Na makakatagpo ako ng taong handa akong ipaglaban. At handa akong protektahan.

Sa kasalan namin ni Aziel natagpuan ko ang pagmamahal na di ko naranasan noon. Sa kasalan namin na ’to, naranasan ko ang magkaroon ng pamilya at magkaroon ng tunay na ama. Natagpuan ko sa kasalan na ito ang tunay na pagmamahal.

My wounds are physically and emotionally healed. It may have left scars within me and physically, but I am so grateful to the Fabres, to Aziel, and to Daddy Azrael.

“Okay naman ako, Daddy. Iyong paglilihi ko lang naman po ang nagpapahirap sa akin at… kay Aziel.” saad ko kay Daddy Azrael. Totoong pahirap talaga ang paglilihi ko. At si Aziel nga ay naa-awa ako kasi may trabaho p tapos pag-uwi wala siyang maayos na pahinga.

Sumulyap ako kay Aziel na nasa paanan ko at hinihilot ang binti ko. Nagkakaroon kasi ako ng leg cramps.

“Inaalagan ka ba ng anak ko dyan, Debie?”

Narinig ni Aziel si Daddy kaya naman siya na ang sumagot dito.

“Yes, dad. I’m taking care of my husband well. I’m doing the duty of a good and responsible husband.”

Natawa doon si Daddy Azrael.

“Anyway, Deb, di na ba sumugod d’yan si Mikee? O ang ibang anak ni Gideon?”

Napanguso ako at saka napayuko. Nanikip ang dibdib ko nang maalala ko na naman iyong pagsugod nila ni Kuya Damin at Tita Mikee dito sa bahay namin.

FLASHBACK

“Long time no see, Deb.” Nakangising turan ni Tita sa akin.

Parang niyanig ang mundo ko at napahawak ako doon sa edge ng mesa. Iyong takot ko noon ay parang ulan na bumuhos sa akin.

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang tumulo ang mga luha ko. Nanlalabo ang paningin ko sa mga luha.

“A-anong g-ginagawa ninyo dito? Papaano ninyo nalaman ang add–”

“Salamat dito kay Damian dahil nalaman niya kung saan ka-kayo nakatira, Debie.”

Di ako makapaniwalang binalingan si Kuya Damian. Umiwas lang siya ng tingin sa akin at nanatili sa likod ni Tita Mikee.

“Hindi mo binigyan ng pera ang anak ko. Pero mabuti nalang at naisipan ka niyang sundan.” Pagpatuloy ni Tita Mikee.

Humigpit ang pagkaka kapit ko sa mesa upang supurtahan ang nanghihina kong mga binti.

“Ti-tita… wala po a-akong p-pera. Kayo po ang merong pera. Binigyan n-naman po kayo ng mga Fabr–”

“You shut up! Oo binigyan kami ng mga Fabre pero naubos na.”

Napailing-iling ako. Papaano ba nila ginagastos ang pera nila?

“Minalas kami sa mga negosyong pinapasukan namin. Tapos iyong mama mong baliw, nagbabayad din kami sa ospital para sa gamot niya.” dagdag ni Tita.

“Tita h-huwag niyo naman pong sabiha–”

Nang humakbang si Tita Mikee paabante ay tuluyan nang bumangga ang paa ko sa isang silya at napaupo ako doon.

“I can see that you’re living your life so well, Deb. Dolce and Gabbana, ha.” May panunuyang turan ni Tita.

“Tita pakiusap p-po pero w-wala po akong pera. Ni-piso po ay wala pong laman ang bulsa ko–”

“Ikaw wala pero ang asawa mo? Ang pamilya ng asawa mo?

Ako ang nahihiya kina Tita Mikee sa ginagawa nila. Napaka disperada niya-nila. Mga gutom sa pera.

Napabuga ako ng malalim na hininga at pilit kong kinakalma ang dibdib ko. I’m thinking of my baby. Kung sana ay wala akong dinadalang bata ngayon ay mahaharap ko si Tita Mikee kahit na masasaktan ko. Kaya ko siyang harapin kahit na pagbuhatan niya ako ng kamay kung sana lang ay di ako buntis. Kaso… may baby sa sinapupunan. Ayaw kong i-risk ang buhay naming dalawa.

“D-doon po kayo manghingi kina Daddy Azra–”

“Tsk! That old man! Tinakasan yata kami. Ayaw kaming harapin.”

“Kasi po manghihingi na naman kayo ng pera! Ano ba pong ginagawa ninyo sa pera ninyo? Kung sana ay maayos ninyong ginagastos ang pera ninyo ay di kayo manghihingi ngayo–”

Naputol ako nang nanlilisik ang mata ni Tita Mikee na sumugod sa akin. Natakpan ko nalang ang mukha ko gamit ang dalawang kong kamay at saka hinintay ang kamay niya kaso narinig ko ang malakas na boses ni Aziel.

“Fùcking shìt!”

Napamulat ako doon at nakahinga ako ng maluwag na dumating siya pero tumutulo naman ang luha ko.

Nang balingan ko si Tita Mikee ay naupo na siya sa sahig at tinutulungan ni Kuya Damian para makatayo. Binalibag na naman ba ito ni Aziel?

Nilapitan ako ng Aziel at nilagay sa mesa ang dalang malaking paper bag.

“Are you okay? Sinaktan ka nila? Saan ang masakit?”

Umiling ako kay Aziel saka yumakap sa kanya.

“Sshh, I’m here, mal. I’m here.”

“Paalisin mo sila, mal.” Nanginginig kong saad.

Kinalas ni Aziel ang kamay ko na nakapulupot sa kanyang baywang at nilingon sina Tita Mikee.

He covered me with his huge body.

“How dare you barge into my house? And who are you people to stormed into our house? Who are you to harrass my husband?!!”

Nakita kong napalunok si Kuya Damian at sinubukang hilahin si Tita Mikee. Pero matigas si Tita at winaksi lang ang kamay ng anak at nagtapang-tapangan na tumingin kay Aziel.

“We’re just visiting Deb since we haven’t seen him for ages now.” Nanginginig ang boses ni Tita at pumaskil ng ngiti.

“Visiting? Do we invite you to come here? Do we allow you to come here? You’re not my husband’s relative or what. Walang ni-isang patak ng dugo na nanalaytay sa dugo ng asawa ko na nagmula sa inyo.” Nanggigil na tinuro ni Aziel sina Tita Mikee at Kuya Damian. “Get your goddâmn asses out of my house, trespassers!”

Napakurap-kurap si Tita Mikee pero nanatiling siyang matigas.

“5 million, Aziel. Aalis kami ng matiwasay dito.”

Sarkastiko lang silang tinawanan ni Aziel.

“Again, Who the hell are you to ask for money from me or from my husband? You’re not even blood related. You’re just the hypõcrite legal wife of that àsshõle Gideon Trazon. You have nothing to do with my husband. He isn’t your business or will ever be your business to begin with.”

Matapang din talaga itong si Tita Mikee at nagawa pang sagutin si Aziel kahit na gusto na siyang hilahin ni Kuya Damian palabas.

“But he is my husband’s son–”

“Precisely!!! Your husband’s son, but did he ever treat Deb as one? Does he see my husband as his son? Does he love Debie? Does he take care of Debie? For what I fùcking know, your âsshöle of a husband pushed Mama Sarah away because he was pregnant with Debie. And now that you needed Debie, Lalapit kayo na parang ang bait ninyo sa asawa ko? Tangina lang!”

Inabot ko ang kamay ni Aziel na nakayukom na sa galit. Iyong mga ugat sa kamay niya ay halos magputukan na iyon sa pagpipigil niya.

My eyes watered. This man in front of me was standing firmly and bravely, defending me with no fear. He was defending me like I was connected to his life. He protected me like a treasure. The way he calls me his husband soothes my trembling flesh. The way he stands in front of me makes me feel calm and protected.

“Maybe that is why you grew up without your mother on your side because you don’t have any respect in your bon–”

“Don’t you dare me! Don’t even bring up the subject of respect when you lack it in the first place! I respect people and those who deserve it. Respect was given for not asking for one. Don’t ask me for respect when you don’t even have it. Let me ask you. Where was your respect when you suddenly stormed here and asked for money? Tsk! Where the hèll did you put your brain, woman?!”

Halos sugurin na ni Tita Mikee si Aziel sa galit niya dito.

Binalingan ni Aziel si Kuya Damian at madiing tinuro. “You, boy. Get your mother out of my sight before I call the authorities. And also… hindi ko nakakalimutan ang pagsugod mo sa asawa ko sa school niya. The next time you do it. I will cut your limbs.”

“I-I’m sorry.” tanging usal ni Kuya Damian at hila-hila si Tita Mikee palabas.

Nang mawala na sila Tita Mikee ay lumuhod si Aziel sa harap ko at hinawakan ang kamay ko.

Umigting ang panga niya at namumula ang parte ng dibdib niya. “Do I need to take you to hospital, mal? I’m worried.” he calmly asked me and bring my hands inyo his lips.

“Thank you, mal.”

Inabot niya ang buhok ko at sinuklay iyon.

“It’s my duty, mal. I’m sorry if I needed to yell and say something awful. It’s just that I’m really really mad.”

Niyakap ko siya at walang kahirap-hirap niya naman akong binuhat. Tumayo siya at nilapag ako sa mesa.

Inabot niya ang dalang paper bag kanina.

“Here’s your chocolates. But you still need to eat your meal.” ani Aziel na parang walang nangyari kanina-kanina lang.

He shifted his mood easily.

I opened the paper bag.

My eyes shone when I opened the paper bag full of almonds.

“Thank you.” I said, taking a peck on his lips.

“Anything for for you, mal.” he said and hugged me.

END OF FLASHBACK

Inilingan ko si Daddy Azrael bilang sagot ko. Hindi na naman sila sumugod dito. Baka ay natakot sa galit ni Aziel.

Pagkatapos iyon tanungin ni Daddt ay iniba niya naman ang usapan namin. Ayaw ko rin kasi talagang naiisip pa iyon. Tingin ko kapag kaharap ko si Tita Mikee ay sasaktan niya talaga ako. Siguro ay ang isipan ko nalang ang nagdidikta n’on.

Natawa naman ako nang biruin ni Daddy si Aziel na bagay daw nitong maging masahista nalang.

“I’ll only touch my husband, dad.” si Aziel habang pinipisil ang binti ko.

“Sige na. Matulog na rin kayo d’yan. Lalong lalo ka na Deb.”

“Bye po, Dad. Ingat po kayo d’yan sa Minnesota.”

Nakangiti kong pinagmamasdan si Aziel na di pa nakakaligo at nakakapagbihis ng pantulog. Nang dumating kasi siya, siya na ang tumapos sa pagluluto ng hapunan namin. Naabutan niya kasi akong gumagalaw sa kitchen. Inagawan ako ng gawain dito sa bahay.

At pagkatapos naman ng hapunan namin at matapos niyang hugasan ang kinainan namin ay umakyat na kami para makapagpahinga. Kaso pinupulikat kasi ako. Kaya menasahi niya ang binti ko.

I saw how his big hands gently pressed my legs.

“Mal, maligo ka muna.” ani ko sa kanya.

Ngumiti siya sa akin. “Yeah, after this.”

“Sorry, mal.”

“Why?”

Nginusuhan ko siya.

“Pagod ka sa trabaho kasi wala si Daddy Azrael dito sa bansa tapos kapag uuwi ka naman dito, trabaho pa rin ang aabutan mo.”

He wiped his hands using the wet wipes and put some alcohol on his palms before rubbing them.

Lumapit siya sa akin na nakasandal sa sandalan ng kama namin kung saan niya ako tinatali!

Inabot niya ang ulo ko saka ako hinagkan.

“I’m your husband, mal. Of course, may trabaho ako pero trabaho ko rin ang alagaan ang asawa ko.”

Yumakap ako sa kanya. Hindi ko alam kung gaano ako kaswerte kay Aziel, na siya ang na-asawa ko. Oo’t dati ay ayaw ko talaga dito pero isa palang blessing na pinagtagpo kaming dalawa.

“Aren’t you exhausted, mal? Sabi ko naman sayo two months palang ang tiyan ko at kaya ko pa namang gumalaw dito sa bahay. Kaya hayaan mo na akong gumalaw-galaw dito.” sabi ko sa kanya.

He ran his fingertips on my arms. Dahilan para tumayo ang mga balahibo ko sa katawan.

“You really want to work around the house?” Tumango ako sa kanya. Bumuntong hininga siya. “Fine, basta huwag kang bubuhat ng mga mabibigat. At huwag mong pagurin ang sarili mo, mal.”

Natuwa naman ako sa tugon niyang iyon. “Tapos, ikaw ang magluluto sa umaga tapos ako na sa gabi, ha?”

Hinagkan niya ang labi ko at tumango. “Hmm. Sige na matulog ka na. Maaga tayo bukas dahil dadalawin natin si Mama Sarah.”

Nakangiti akong tumango kay Aziel. Sumandal ako sa dibdib niya at saka ako pumikit. Usually he tacked me to bed.

Nag-alala ako kay Mama Sarah noong sumugod dito si Tita Mikee dahil baka itigil nila ang pampa-ospital dito dahil mukhang naghihirap na sila. Sinabi ko kay Aziel ang pag-aalala kong iyon kay Mama Sarah at doon niya naman sinabi sa akin na pinalipat niya raw ng ibang mental hospital si Mama Sarah dahil doon sa dating ospital kung saan pinapagamot ni Papa Gideon si Mama ay wala raw siyang nakitang improvements sa mental health ni Mama.

Ani Aziel, di nalang daw niya iyon sinabi sa akin dahil baka mag-alala raw ako ng husto. Kaya inilihim niya muna.

Masaya ako sa naging desisyon ni Aziel. At nagsisinungaling pala sila Kuya Damian at Tita Mikee na nagsusustento pa sila sa hospitalization ni Mama Sarah. Ang sabi kasi ni Aziel pinalabas niya sa hospital na iyon na nakatakas daw si Mama Sarah para di magduda ang pamilya nila Papa Gideon. At tingnan mo nga naman at wala talaga silang paki. Hihingan pa ako ng pera ngayon, e wala na nga ako. Wala akong trabaho. Ang kakapal ng mukha nila. Talagang gagawin nila akong mangmang dahil sa pera.

Pagka-kinabukasan ay maaga kaming naggayak dalawa ni Aziel para dalawin si Mama Sarah.

At nang makarating kami sa bagong hospital kung saan si Mama Sarah ay naiyak ako nang makita ko si Mama sa labas na nakiki-pag-usap na sa ibang tao. Unlike before na gusto lang nitong mapag-isa at laging tulala sa habang nakatanaw sa bintana.

Naka-usap ko si Mama Sarah at doon ko napansin na ang laki nga ng improvements niya dito. Nakikinig na kasi siya sa akin at nakikisabay na sa kwentuhan ko. Okay lang kahit na di niya pa ako kilala. At least ngayon nakakasunod na siya kapag kinaka-usap. Talagang di niya nakakalimutan si Aziel. Pogi pa rin ang tawag niya dito.

---

Nang mga sumunod na araw, sabado, walang pasok kaya sa bahay lang ako. Nagtext ako kay Caroll na dalawin naman ako dito sa bahay dahil nabuburyo na ako. Nakapagpaalam na ako kay Aziel at pumayag naman siya.

Nag-grocery si Aziel at di ako nakasama kasi sumasakit ang binti ko saka hinihintay ko rin si Caroll.

I was resting in our living area. Inantok kasi ako kakabasa ng libro tungkol sa mga babies. Nahawa ako doon kay Aziel, e.

It was already two months and half at mahahalata na talaga ang tiyan ko pero kapag malalaking t-shirt, kagaya ng suot ko ngayon. Di pa naman masyadong mahahalata ang tiyan ko.

Malapit na akong kainin ng ka-antukan ng may biglang padarag na bumukas sa pintuan ng bahay namin.

Dahil doon napamulat ako at napa-ahon sa pagkakahilig sa sofa.

I stand para sana tingnan kong sino ang pumasok ng walang pahintulot. Di naman ganito ka walang-mudo ang mga kaibigan ko.

Pero ang nakita ko ay si Tita Mikee na nandidilim ang mga mata. My feet nailed my spot. My knees wobbled, that kind of expression. ’Yang mukha na binabangungot pa rin ako hanggang ngayon. I felt my blood drained. I badly wanted to run, but my feet weren’t cooperating with me.

“T-tita Mikee.”

“Ha! Akala mo ba Debie ay nakalimutan ko na ang ginawa ng asawa mo sa akin? Haha! Nagpalipas lang ako ng ilang linggo!”

“Tita, please umuwi na po kayo. Kung si Aziel p-po ang habol ninyo wala po d-dito ang asawa k-ko.”

My eyes felt hot with my tears.

“Ikaw talaga ang sinadya ko dito, Debie. Wala akong paki sa lalaking iyon!”

“T-tita–”

“Siguro nagpapaawa ka doon, ’no? Siguro nagpapaawa ka sa mga Fabre. Ano sinabi mo sa kanila na inaalila ka sa bahay? Kaya ba ayaw na kaming bigyan ng pera ng mga Fabre kasi nagpapaawa ka pamilyang iyan?” Parang nababaliw na si Tita Mikee. At ngayon kahit sa distansya naming dalawa ay naamoy ko ang masangsang na amoy niya. Mukhang naka-inom siya bago pumunta dito.

Umiling ako kay Tita Mikee. “Hindi p-po Tita M-mikee–”

Nabitin ako nang bigla akong sugurin ni Tita Mikee at buong lakas niya akong tinulak. Nangangapa ako ng makakapitan upang di ako matumba kaso di ko naagapan ang sarili ko sa lakas ng pwersa at malakas na bumagsak ang katawan ko sa sahig kasunod ng pagsakit ng puson at tiyan ko.

Napapikit ako. “AH-Ahhhh!!!” sigaw ko sa sobrang sakit na naramdaman ng tiyan ko. Naminilipit ako sa sakit.

Pikit mata akong sumigaw sa sakit habang sapo-sapo ang tiyan ko. Hanggang sa maramdaman ko ang mainit na likidong dumaloy mula sa akin.

Nahilo ako nang makita ko ang maputing parte ng sahig ng bahay na unti-unting kinain ng pulang likido.

Tiningala si ko si Tita Mikee na nakatulala sa sa harap ko at awang ang mga labi habang pinagmamasdan ang pulang likido na patuloy sa paglabas mula sa akin.

“Tita tulong po. T-tumawag po kayo ng ambulansya. A-ang asawa k-ko po, Tita. Please tawaga–TITA!!!”

Napasigaw nalang ako dala ng sakit na nararamdaman at nang tumakbo palabas si Tita Mikee.

Nanlalabo ang paningin ko at umikot na ang paligid ko. I felt my body drop on the cold floor. Before I lost my consciousness. Narinig ko ang sigaw nina Caroll at Vicente.

---

Thank you for reading mga beh!!!❣😍

CHAPTER 27

Chapter 27

Aziel

Pov

“W-where’s my husband?” Habol hiningang tanong ko sa dalawang kaibigan ni Deb na nasa labas ng room.

The two of them stood together. They looked at each other’s eyes before turning their watery and sad eyes towards me.

I was in the middle of paying my groceries when Vicente, Deb’s friend, called me using Deb’s phone. Vicente was crying on the line while telling me that my husband had passed out and was bleeding. Vicente was panicking while telling me the story on the phone. And he said that they already call an ambulance at dito nga kami magkita nalang sa hospital dahil papunta na rin sila.

Iniwan ko nga ang groceries ko doon sa pagmamadali ko dito. Hindi ko alam kung anong gagawin ko at pansalamanta akong na-mental block.

On the way here, all I think was Debie and our baby. Halos paliparin ko na nga ang sasakyan patungo dito sa hospital.

“Nasa loob pa Aziel. A-ang doctor ni Deb pumasok kanina pero hanggang ngayon di pa lumalabas.”

Napahimalos ako sa palad ko at tumingala. My eyes feels hot.

“Can you at least tell me what really happened in details?” Natatagis ang bagang kong tanong sa kanila.

Caroll, Deb’s friend, wiped her tears and swallowed.

“Magkatext po kasi kaming umaga ni Deb. Sabi niya babuburyo raw siya mag-isa sa bahay kaya sinabi ko sa kanya na pupunta kami sa inyo.” Tumango ako doon. Binilin iyon ni Debie sa akin kung pwede ba raw na papuntahin niya ang mga kaibigan niya sa bahay at pumayag ako doon.

“Kaming dalawa ni Vicente ang pumunta sa inyo kasi… wala akong sasakyan kasi nasa trabaho naman ang asawa ko. Kinuha ako ni Vicente sa amin bago tumungo sa inyo at nang makarating po kami sa inyo ay may sasakyan na sa labas. Hindi naman namin alam kung kanino iyon kaya di na rin namin pinansin. Doorbell kami ng doorbell kaso walang nagbubukas sa amin. At nang mapansin ni Vicente na nakabukas ang gate ay pumasok na kami. At kakapasok lang po namin sa bakuran ninyo nang marinig na namin ang sigaw ni Deb sa loob. Kaya tumakbo na kami doon ni Vicente. Narinig pa po naming tumawag si Deb na ‘Tita’ at nang papasok kami sa loob ng bahay ninyo ay may nabangga pa nga po kaming may katandaan nana babae. Pero di na namin iyon pinansin kasi nag-aalala kami sa umiimpit na sigaw ni Deb sa loob ng bahay.” she continued.

Nahasa ko ang ngipin ko at mariin na pumikit. There’s only one person that Deb’s called Tita. And that is Mikee Trazon. Hindi ko na kailangan pang i-review ang CCTV ng bahay para kompirmahin ang kutob ko. That witch! Sinasagad talaga niya ang awa at pasensya ko.

“K-kung sana maaga akong dumating sa bahay ninyo Aziel. Wala sigurong mangyayaring masama kay Debie.”

“H’wag ka ngang magsabi ng ganyan, Caroll.” Suway ni Vicente kay Caroll.

“Walang mangyayaring masama sa asawa ko, Caroll.” ani ko sa kanya but she only cry.

Bumukas ang pintuan ng room kung saan si Debie. Lumabas ang dalawang doctor doon with their scrubs, the other one bid a farewell to Deb’s OB doctor.

“Aziel,” he called me. Agad akong lumapit sa kanya. “I’m sorry.” he continued and exhaled.

Parang piniga ang puso ko sa narinig ko kay Dr. Aljazar. Hindi ko naman alam kung ano ang tinutukoy niyang sorry pero nasasaktan na ako. Wala pa siyang nililinaw sa akin pero para ng dinurog-durog ang puso ko.

“Doc… what do you mean?” maingat kong tanong.

“The baby didn’t make it, Mr. Fabre. Malakas ang pagkakabagsak ni Deb.”

The tears hatching on my eyes trickled on my cheeks. Dàmn! Dàmmit! Dàmmìt! Lord, please, not our baby.

“Debie was still unconscious but he is safe now. I’m sorry, Aziel. We really did our best, but the baby lost his heartbeat inside Deb’s womb.” Tinapik niya ang balikat ko habang patuloy sa pagtulo ang luha ko. “Debie will need you the most. He needs your presence above all. And I advise you to be more patient with him even more. This is not easy for him.”

Na-transfer si Deb sa isang private room. Pumasok ako at sumunod sa akin sina Caroll at Vicente. Di pa rin sila umuuwi. Sinabi ko na sa kanila na okay nana umalis sila. And I already thank them for taking my husband in the hospital kaso ayaw pa nilang umuwi. Hihintayin daw nila ang paggising ni Deb.

I was sitting beside Deb’s bed. I was holding his hand, carressing them, and I even took a small peck on them from time to time.

Mga dalawang oras ang lumipas pero wala ni-isa sa aming tatlo ang nagsasalita simula n’ong pumasok kami dito sa room ni Deb. Iyong aircon lang ang naririnig kong ingay dito sa loob at ang hikbi ni Caroll. She was blaming herself even if it wasn’t her fault. It was Mikee’s fault. Kung hindi siya sumugod sa bahay walang mangyayaring masama kay Deb at sa baby namin. Kung hindi sa kasakim niya sa pera ay walang mangyayari sa pamilya ko.

“A-Aziel?” Mabilis akong nakatayo dito sa tabi ni Deb.

“Mal.” tugon ko kaagad sa kanya.

He tried to get up. “No, just lay down first mal. You’re exhausted. You need to rest.”

Ngumiti siya sa akin kaso nasasaktan ako doon. I know, like me earlier, I was also hoping. Hoping that our baby would be safe and alive.

“M-mal, ang baby natin? Okay lang ba? Safe na ba ang baby natin?”

I cannot look into Deb’s hopeful eyes. Tumayo ako at pinagbalatan siya ng mansanas. Nanginginig ang kamay ko habang nagbabalat doon.

“I… I think you still need to eat, mal. Let’s talk about that some other t-time.”

“Aziel…”

“Deb wala na bang masakit sa katawan mo? Tatawag kami ng doctor if–”

“Vicente, Caroll,” sumigla ang boses niya. “ayos na ang baby namin? Anong sabi ng doctor, ni Dr. Aljazar? For sure, okay si baby kasi healthy naman ako at strong s-siya, diba?” tanong niya naman sa kanila ni Vicente.

I took a glimpse of Deb on his bed. Para akong sinasakal nang makita kong hinahaplos niya ang tiyan niya.

“Ano ba naman kayo. Hindi niyo naman ako sinasagot dito. Parang wala naman akong kasama. Mabuti na lang ang baby k–”

“Kumain ka muna, mal.”

Nasasaktan ako kapag patuloy ko siyang maririnig na nagsasalita ng ganoon. Kaya binigyan ko siya ng mga hiniwa kong mansanas.

Naningkit ang mata niya sa akin.

“Ayaw ko kumain n’yan, mal kapag di mo ako sinagot. Sina Caroll at Vicente ayaw rin akong sagutin. Kung ayaw niyo naman ako kausap umalis na kayo dito! Di ko kayo kailangan! Napakasimple lang naman ng tanong ko. Pero iniiba ninyo ang usapan! Umalis kayo!!” he yelled and pushed me.

Parang wala akong lakas dahil nang itulak niya ako nagpatianod lang din ako.

“Deb.” | “Debie.”

Sabay na tawag ni Caroll at Vicente pero nagkukunwari siyang walang narinig.

“Debie, Aziel… aalis muna kami ni Caroll. Mag-usap k-kayo. Tumawag lang kayo kapag kailangan n’yo kami. Nandidito lang kami.” Paalam ni Vicente at inalalayan si Caroll.

Tinanguan ko silang dalawa bago lumabas ng room.

Tinabi ko ang mansanas at umupo ako sa tabi niya, sa hospital bed. Kinuha ko ang kamay niya at hinalikan ko iyon.

“Mal.”

Iniwas niya ang tingin niya sa akin.

“Please, be strong, mal. I love you the most, mal. You know that. No matter what happen, I will always stay by your side. Through ups and downs hindi kita iiwan, mal. Sa kahit na anong hirap at sakit nandidito ako. You know my promise, right? Na hindi kita iiwan?” My tears fell from the corners on my eyes.

“Mal, our baby… wala na siya. We lost him mal.” Dahan-dahan kong saad habang di nilalayo ang kamay niya sa bibig ko.

I don’t care if he saw me in my weakness state.

“Ano?” Marahas niyang binawi ang kamay niya sa pagkakahawak ko.

“Mal.”

“Bawiin mo ang sinabi mo Aziel! Bawiin mo iyon!” Sabay tulak sa akin.

“Mal, it’s true–” I tried to hold his hands.

“Hindi! Hindi totoo ’yan! Nagsisinungaling ka Aziel! Okay lang ang baby natin! Okay lang! Hindi ’yan totoo! Bawiin mo ang sinabi mo, mal.” Halos nakikiusap nang iyak ni Deb.

Parang nawala ang sakit na nararamdaman niya nang waksihin niya ang kamay ko. He suddenly abruptly rose from the bed and threw the plates of sliced apples on the floor. The plates broke into pieces. Then he started punching my chest. I let him. I let him hit me kung iyon ang makakapagpapakalma sa kanya. Kung iyon ang makakapagpapagaan sa pakiramdam niya.

Dalawang kamay niya ang ginagamit sa pagsuntok sa dibdib ko at wala akong ginawa. He can vent on me. I can take all the pain. I know it’s not also easy for him. Kahit na maliit lang na panahon na nasa sinapupunan niya ang anak namin. Alam ko kung gaano niya ito kamahal at ka-importe. Ganoon din kasi ako.

Bakit ganito? Bakit ang daling kunin sa amin ang anak namin? Ni hindi man lang namin nakita. Ni hindi man lang naman nahawakan. Ni hindi pa nilabas ng asawa ko.

Alam ko ang pinagdadaanan ni Deb. Masakit. Sobrang sakit. Gusto ko ngang magwala. Gusto kong sugurin ang babaeng puno’t dulo nito pero ayaw kong iwan ang asawa ko. Kailangan niya ako. Ngayon niya ako kailangan ng lubos.

Kaya itong pagwawala niya ngayon. Ayos lang. Kailangan niya ito. Kailangan niyang ilabas ang mga hinanaing niya at galit.

“Hindi, mal. Hindi. Buhay pa ang baby natin. Bawiin mo ’yong sinabi mo, mal. Please!”

Humagulgol na siya at paunti-unti nang humina ang mga suntok niya sa dibdib ko. Niyakap ko siya nang mahigpit.

“Nandito lang ako, mal. Hindi kita iiwan.”

Kumapit siya sa suot ko at umiiyak ng todo. He keep on shouting na hindi totoo, na buhay pa ang baby namin.

It was so painful for me to watch him hurting like this. It was so painful for me to witness and experience this kind of challenge. Seeing Deb like this kind of hurts so much. I want to take all his pain away. I want to take all his grief. I want to take it all. I don’t want to see him suffering like this. It’s too much for me.

Okay lang sana kung ako… dahil kakayanin ko. Kakayanin ko para sa amin.

Hanggang sa maubusan na siya ng lakas at nakatulog siya sa pag-iyak habang yakap-yakap ko.

Muli ko siyang inihiga sa kama at nagpunas ako sa pisngi ko. Pinunasan ko rin si Deb sa mga tuyong luha niya.

Tumayo ako at pinulot ko ang mga basag sa sahig.

Napatingin ako sa pintuan nang bumukas iyon. Nakita kong pumasok si Theo at kusunod si Gage na nagtatanggal ng mask at cap niya.

“Kami na dito Aziel.” pagbubuluntaryo agad ni Theo nang makita ako sa ginagawa.

“Maupo muna ako. Kaya ko na ’to.” wika ko sa kanya.

“Tumigil ka. Dumudugo na ang kamay mo, uh.”

Napatingin ako sa kamay ko at dumudugo nga ang kamay ko. Nasugatan pala ang daliri ko sa mga basag na plato.

Bumuntong hininga ako at iniwan ko kay Theo iyon.

Hindi ko alam kung saan nakakuha ng medicine kit si Gage pero nakita ko nalang na bini-bendahan niya ang sugat sa dalawa kong daliri, ang thumb at index finger ko.

Itinabi ni Gage ang kit at ginaya ang pagkakasandal ko sa sofa na nandidito sa loob ng kwarto. Ilang sandali pa ay nakabalik na si Theo galing sa pagtapon noong basag na plato.

“We heard what happened.” Simula ni Theo.

“Debie had a miscarriage?” si Gage.

Yumuko at binagsak ko ang siko sa tuhod ko. Tinakip ko naman ang palad ko sa mata kong naluluha. I’ve never been this emotional. Akala ko wala nang sasakit pa sa paglinlang ni Mommy sa akin noon. Akala ko wala nang isasakit pa noong nalaman kong ginagamit lang ako ni Mommy. But losing a baby was ten folds painful than those. Nasasaktan ako para sa asawa ko at sa baby namin. Hindi ko alam ang gagawin ko.

“Nabasa ko ang text mo. Pinuntahan ko ang bahay mo at tiningnan ko na rin ang CCTV. It was Mikee Trazon who pushed Deb. It was like they’re having a heated conversation until Mikee pushed Deb. Debie was trying to ask for help from Mikee, but that woman only ran away.” Theo said.

Hinilamos ko ang isang lapad ko.

“What will you do now, Aziel?”

“Of course, make them pay.” Maikli ngunit madiin kong tugon.

“What kind of payment?”

“A life for a life, Aziel? Please, don’t.” Mataman na wika ni Gage.

“’Yon ang kinuha nila. Buhay ng anak namin ang kinuha–”

“Man, don’t stain your hands with their blood. They don’t deserve it.”

Binalingan ko si Theo. “And do you want me to do?”

“Be my audience. I will make them pay for you. Do allow me to make them suffer first before throwing that woman in jail.”

Alam ko kung ano ang kayang gawin ni Theo but this ain’t his problem. Ayaw ko siya o silang idamay.

“Ako na ang bahala Theo. It will be too much if ikaw gagawa ng hustisya para sa anak namin.”

“But how about Debie? He will need you, Aziel. Sa ganitong pagkakataon dapat di mo siya iiwan. God knows kung ano ang mangyayari kapag iniwan mo siya.” pag-aalalang saad ni Gage.

“I know you want to avenge, Aziel. Nung si Debie nga na sinaktan nila dati gumanti ka at iyong mga taong nang-api kay Debie ay ginantihan mo nga. Ito pa kaya. Kaya alam ko kung gaano mo kagustong gantihan sila pero si Deb? Siguro unahin mo muna ang asawa mo. Ako na ang bahala sa pamilya ng dad niya. Di ko sila hahayaang makaalis ng bansa kung tatakas sila. You can have your revenge after Debie healed. Fix yourself, fix Debie, before your revenge.”

“We’re here Aziel. You can count on us.” Dagdag ni Gage kay Theo.

“Thank you.”

---

After three days of staying in the hospital we can finally go home. Nakakauwi lang ako sa bahay namin noong nakaraang araw kapag dumalaw si Caroll at Vicente kay Deb. Araw-araw nilang dinadalaw si Deb at sinusubukang kausapin pero hindi sila iniimik ni Deb. Kahit na ako ay di nga rin niya kinakausap. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya.

He just lay on the bed and silently crying. Sa tatlong araw ay mas pumayat nga siya dahil ang liit lang ng kinakain niya.

Hindi ko nililingat kahit saglit ang paningin ko sa kanya dahil isang beses nang di ko siya nabantayan bigla nalang siyang nawala. Akala ko kung saan na siya pumunta iyon pala doon lang siya sa room ng mga new born babies dito sa hospital. He was peeking through the hospital nursery window and crying on the corner.

Iyon lagi. Iyak lang siya ng iyak. He can’t even properly do his hygiene. Kung hindi ko siya dinadala sa CR para linisan siya okay lang sa kanya ang magmukmok sa kama at umiyak.

“Be careful.” wika ko at inalalayan ang baywang niya pababa ng kama.

Dala ko ang gamit namin sa isang kamay ko at ang isa ko namang kamay ay nakasuporta sa likod niya. Mahigpit ang pagkakapit niya sa damit ko.

“Saan tayo ngayon?” tanong niya sa akin nang makalabas kami sa room.

“Sa bahay, uuwi na tayo, mal.”

Nang tumigil siya sa paghakbang ay natigil din ako. Tiningala niya ako. Nasasaktan ako kapag tinitingnan ko ang mga mata niya na naniningkit kakaiyak at parang wala nang gana.

“A-ayaw ko umuwi… doon.”

“Okay,” pagsang-ayon ko. “Uuwi tayo sa bahay namin.”

Hindi siya umimik at nagpatuloy kami sa paglalakad.

Nadaanan namin ang hospital’s nursery room at napatigil na naman kami. Sumulyap siya doon at nakita kong gusto niyang lumapit.

“You want to see them?”

“Pwede?” mahina niyang usal.

“Yes.” ako at giniya siya doon.

Nang makalapit kami doon ay inilagay niya ang kamay niya sa salamin.

“Ang gaganda naman nila.” May pagkainggit doon sa boses niya.

Nanikip ng husto ang puso ko sa mga katagang iyon. My eyes heated.

“K-kung sana okay ang baby natin. After ng ilang months may ganito na sana tayo.”

“Mal…”

“Ang sakit, mal. Ang sakit-sakit mal na wala na ang baby natin. Ang tanga ko kasi… di kasi ako nag-iingat. Kasalanan ko ’to.”

Binitawan ko ang dalang bag at saka ko siya niyakap. After three days, he was able to speak about his feelings. After three days, he spoke about our baby.

“Sshh! It’s not your fault, mal. It’s not your fault. Please, don’t blame yourself, mal. Hindi mo kasalanan ang nangyari. It will never ever be your fault.”

Napayakap siya sa akin ng mahigpit.

Ilang minuto kaming nag-stay doon at hinahayaan ko lang siya na tumingin sa mga babies. He even begged to the nurse na makahawak lang sa babies doon. Kahit na hawak lang. After dun ay umuwi na kami sa bahay, sa kung saan ako tumira dati.

Pagkarating sa bahay ay walang sumalubong sa amin kasi iyong mga maids namin ay pansamantala ring pinauwi ni Daddy sa kani-kanilang pamilya but still may sweldo pa rin kahit na ganoon.

Maybe, I should ask daddy na magpabalik ng maids kahit dalawa lang dahil ang laki pa naman ng bahay namin.

Dinala ko si Deb sa dating kwarto ko. Pinaupo ko siya sa sofa na nasa paanan ng kama ko at binuksan ko ang floor-to-ceiling na bintana ng kwarto. The glass window allow the natural light to came in the room. Sa isang banda ng kwarto ay ang floor-to-ceiling din na bintana na siyang magdidirekta sa veranda ng room ko at ang ibaba noon ay ang swimming pool. Pwedeng-pwede na tumalon mula dito at babagsak pa sa pool.

“Photo album mo, mal?”

Napalingon ako kay Deb ng magsalita siya.

Ngumiti ako at lumapit sa kanya. Tinabihan ko siya.

“Yes,”

Nagsimula siyang kumalkal doon.

Tumigil siya doon sa isang larawan ko na kuha noong bata pa ako.

“Ikaw ’to?” tanong niya at hinaplos ang larawan.

“Hmm.”

“Ganito siguro ang mukha ng baby natin, mal. Sigurado ako na magmamana talaga ang baby natin sayo.”

“Mal.”

Sinara niya ang photo album at itinabi. Tumayo siya kaya naman ay inalalayan ko siya.

“Matutulog lang muna ako.”

Wala akong magawa kong hindi sundin ang gusto niya.

Nakakamiss din. Nakakamiss din iyong mga sagutan namin ni Deb noon. Nakakamiss din ang ingay niya at ang pagsusungit niya minsan. Nakakamiss ang ngiti niya.

---

Thank you for reading mga beh!🥰❤

CHAPTER 28

⚠️TW: Mention of death, suicide attempt, and blood. Be a responsible reader. Thank you!

Chapter 28

Aziel Pov

The past five days of grieving because of the loss of our baby seem to be the most long and gloomy days of my life—of our life. It seems like an hour went by so slow for us. The house was so quiet. Our colorful days turned into colorless days.

Nang araw na dumating kami ni Deb dito sa bahay ni daddy, kung saan ako tumira dati, di ko siya iniwan. I want to be there if he needed something. I want to be there when he want something. Ayaw ko na maramdaman ni Deb na nag-isa siya. Ayaw kong maramdaman niya na wala siyang kasama sa mga oras na ’to. I want to be on his side physically, emotionally, and mentally if possible.

Napakasakit na masaksihan mo ang asawa mo na palaging umiiyak. At wala kang magawa. Lagi lang siyang nakahiga at tahimik na pumapatak ang luha niya. Hindi ko alam kung may malay ba siya na walang tigil kaka-agos ang mga luha niya. Doble-doble ang balik ng sakit sa akin n’on.

Deb doesn’t feel like waking up and seeing the sun in the morning. He just sat in bed, sobbing quietly. It’s excruciatingly painful to watch him in that state, but what can I do? As much as I want to take all those pain, there’s no way I could take them. If there’s a possible way, maybe I will do it no matter what it is, but no. There’s none. All I could do was stay on his side.

Ultimo pagkain ay di niya na nga naiisip, e. Kung di ko siyang pinapakain on time siguro, ayos lang sa kanya. Kung aalis ako sa tabi niya ngayon. Sinong mag-aasikaso sa kanya? Sinong magbabantay sa kanya? Lalo na ngayon na di ko alam ang mga tumatakbo sa isip niya. Mas lalong ayaw ko siyang iwan. Nagtatrabaho ako kasama siya sa kama.

Siguro tama nga rin si Theo na kailangan ko munang unahin ang asawa ko. Saka ko na aalalahanin ang pamilya ng ama niya kapag maayos na siya—kami.

“Eat,” mahina kong usal at sinubukan siyang subuan.

He just blankly stared at the spoon right in front of him.

Malungkot niya akong tiningnan. “D-di ko nalulunok ang mga kinakain ko, mal.”

Agad akong kumuha ng tissue para saluhin ang panibagong luha na tumulo mula sa mga mata niya.

“Dalawang subo nalang, mal.”

Ganito talaga kapag kakain. Pahirapan. Wala siyang gana. Mabuti at kahit papaano ay kumakain siya ng sopas na ginawa ng maid na pinabalik na ni daddy the other day.

Nang ibalita ko kay Daddy Azrael ang nangyari ay nalungkot din siya. Kung excited kami ni Deb na magkaanak. Si Daddy naman ay excited na maging lolo. Kaso di pa siguro talaga ito ang tamang oras. Siguro di iyon para sa amin. Daddy also said that anytime by now, he will be heading home to lend me a hand sa kompanya.

“You want me to tuck you in bed?” tanong ko kay Deb.

Dahan-dahan siyang tumango.

Lumapit ako sa kanya at una siyang hiniga sa kama bago ako. Pinaunan ko sa kanya ang isang braso ko samantalang sinusuklay naman ng isa kong kamay ang buhok niya.

Sa pangatlong araw namin ni Deb sa bahay ay napansin kong umaalis na siya sa kama at doon siya tumatambay sa veranda ng room. Nakatingin siya sa malayo at mukhang malalim ang iniisip. At least ngayon umaalis na siya sa kama unlike passed few days na di siya umaalis doon.

Nilapitan ko siya at lumuhod ako sa harap niya.

“Mal, okay lang ba kung kumuha muna ako ng ilang gamit natin sa bahay? Kahit iyong sayo lang.”

“Okay lang, mal.”

Hinagkan ko ang noo niya at labi.

“Saglit lang ako. Kukunin ko lang ang mga gamit mo, hmm?”

“Okay, m-mag-iingat ka mal. I… I l-love you.”

I raised my hand and wiped his tears with the pad of my thumb.

“I love you more.”

“T-take your time, mal.”

Pumaskil ang malaking ngiti sa labi ko. “Hmm, if you need anything may maids na tayo dito. Just call them if you need something, okay?”

Mahina siyang tumango.

I need to get some clothes for him especially undergarments and shorts. Okay lang naman ang mga t-shirts ko sa kanya kaso kapag mga shorts ko masyadong malaki sa kanya at mahuhubad lang siguro. Kaya wawaglit ako saglit sa bahay para kumuha ng ilang gamit niya. Maybe I will also bring his uniforms sa school just in case maisipan niyang bumalik ng school.

“Manang Pat,” tawag ko sa kay Manang Pat, siya ang pinakamatagal ng maninibilhan dito sa amin. Eversince na dumating ako dito si nandidito na si Manang. Si Manang Pat na rin ang nagsisilbing mayordoma ng bahay.

“Sir,” nagpupunas siya ng kamay nang lumapit sa akin.

“Manang aalis muna ako saglit. Paki bantayan naman si Deb sa taas.”

Tumango siya. “Walang problema ’yan sir.”

“Kapag may emergency o ano, Manang don’t  hesitate to call me.”

“Sige, sir. Mag-ingat po kayo.”

Agad akong sumakay sa sasakyan at bumyahe patungo sa bahay namin. Ilang minuto ang lumipas at nakarating din ako sa bahay namin. Di ko na pinasok ang sasakyan dahil di naman ako magtatagal sa loob.

Pagkapasok ko sa loob ng bahay ay yumakap sa akin ang lamig at lungkot ng bahay. Sa ilang araw na walang tao ay parang nag-iba ang atmospera ng bahay namin.

Saglit akong napatigil sa salas namin bago pumanhik sa ikalawang palapag.

Kumuha ako ng isang malaking duffel bag para lagyan ko sa mga gamit ni Deb. Pasok ako ng pasok sa mga gamit ni Deb nang biglang mahulog ang PT at iyong sonogram picture ng baby namin.

Yumuko ako at pinulot ko ang mga ’yon.

Napabuga ako ng malalim na hininga nang titigan ko ang mga iyon.

I ran my fingers on the sonogram picture of our baby. It was still an embryo but it is our baby. Our deceased baby.

Dinala ko iyon sa dibdib ko at napahagulhol. Tumalikod ako sa cabinet ni Deb at napadausdos doon habang umiiyak.

Hindi ako kailanman nag breakdown sa harap ni Deb. Oo nakita niya akong mahina at umiyak sa tabi niya, sa harap niya pero hindi ako umiyak at napahagulhol nang ganito.

Gusto kong ipakita kay Deb na matatag ako. Na masasandalan niya ako sa mga oras na ito. Hirap na hirap na ako sa totoo lang pero nagpapakatibay ako. Kasi ako ang tumatayong haligi sa pamilya namin ni Deb.

Gustuhin ko mang kalimutan ang lahat ng nangyari kaso ang hirap. Pagod ako at gusto kong magpahinga pero papaano ang asawa ko?

Iniyak ko ang lahat sakit, puot, at galit ko. Tangìna! Tangìna lang kung walang ganti sa pagkawala ng anak ko! Pasalamat lang ang Mikee na ’yan na uunahin ko munang alagaan ang asawa ko. Dahil magbibilang na talaga siya ng araw kapag naging maayos na si Deb. I know masama ang gumanti. I know na hindi ko dapat idaan ang hustisya sa kamay ko pero anak ko ang nawala. Buhay ng isang inosenting bata ang nawala. Sabihin man niyang hindi niya sinadya o hindi niya alam na buntis ang asawa ko pero sumugod pa rin siya dito sa bahay namin.

“I’m sorry, baby. I’m sorry if daddy wasn’t there to save you.” iyak ko.

Natigil ako sa pag-iyak nang magring ang cell phone ko. I wiped my tears away and fished my phone in my pocket.

I cleared my throat.

“Hello,” I said as I bring the phone near to my right ear.

“Sir A-aziel,” it was Manang Pat.

“Manang, what’s wrong?”

“S-sir, si Debie kasi sir. P-pumasok po siya kanina sa banyo dahil naiihi raw po siya pero hanggang ngayon di pa rin po kasi siya lumalabas. Naka-lock po kasi ang pintuan. Tinatawag ko po siya at kinakatok ko po ang pintuan pero wala naman pong sumasagot–”

Napatayo ako. “Sige andyan na ako.”

Diretso kong pinulot ang sling ng duffel bag at sinukbit sa balikat ko. Tumakbo ako pababa. Madali kong ni-lock ang bahay saka lumabas.

Pagkapasok ko sa kotse ay tinapon ko ang bag sa katabing upuan at naghahabol ako sa hininga ko isaksak ang susi. Nanginginig pa ang kamay ko.

“Dammìt!” Malakas kong tinampal ang manibela habang nagpapatakbo sa sasakyan.

Nang makarating ako sa bahay ay di ko na napatay ang kotse at diretso akong bumaba tinakbo ang ikalawang palapag ng bahay. Sa haba ng hakbang na ginagawa ko ay ini-isang hakbang ko ang dalawang baitang ng aming hagdanan pataas.

Nagmamadali kong tinulak ang pintuan ng kwarto ko at nakita ko si Manang Pat sa harap ng pintuan ng banyo na palakad-lakad at papak ang kanyang mga daliri.

“Sir!” Halos mangiyak-ngiyak niyang untag nang makita ako.

Lumapit siya kaagad.

“Ako na dito Manang.” hiningal na saad ko at hinagilap ang susi ng banyo sa isang drawer.

Sunod-sunod na tango ang binigay sa akin ni Manang Pat at tumabi.

“Mahal!!! DEB!” sigaw ko at kinalampag ang pintuan.

“Fùck!” mura ko nang mahulog pa ang susi sa sahig dahil sa pagkataranta at panginginig kamay ko.

Nang mabuksan ko ang pintuan ay halos nanlamig ang buong katawan ko at parang tinakasan ako ng dugo sa katawan nang makita ko si Deb na naka upo sa sahig at hawak ang isang razor na nakatapat na palapulsuhan niya.

Tinakbo ang distansya namin at mabilis na hinawakan ang kamay niya upang pigilan siya sa ano man ang gusto niyang gawin.

“Mahal! Deb!” bulyaw ko nang ayaw niyang bitawan ang razor.

Nakaluhod ako sa harap niya at nag-aagawan kami ngayon sa isang razor.

“Bitawan mo ako Aziel! Bitawan mo ako!! Hayaan mo na ako sa ano man ang gawin ko!” sigaw niya at nakikipag-agawan sa akin.

“Fùck!” mura ko nang bumaon ang dulo ng razor sa palad ko. Pero kahit na ganoon ay di ko binitawan ang razor na bumaon na sa palad.

Mabilis na umagos ang mainit at preskong dugo sa palad ko.

Nanlaki ang mata ni Deb nang makitang tumutulo na ang dugo sa sahig. Lumuwag ang pagkakahawak niya doon sa razor kaya kinuha ko ang pagkakataong iyon na agawin iyon sa kanya at tinapon.

“M-mal a-a-ang kamay mo, mal.”

Kinuyom ko lang iyong dumudugo kong palad at napasuntok sa gilid ng sink.

“Anong ginagawa mo, mal?! Bakit ganito? Akala ko okay ka na nang iwan kita dito?!” Hindi ko mapigilang di siya sigawan sa kaba, takot, at pagkataranta ko nang makita siyang gusto na yatang kunin ang sariling buhay. Hindi niya alam ang kaba ko nang makita siyang ganoon! Tàngina babaliwin yata ako.

“Ang hirap-hirap na, mal! Ang sakit-sakit! Ang sakit na parang gusto ng mamatay! Ang sakit na wala akong nagawa para kay baby! Para sa anak natin! Ang sakit dito mal!” Tinampal-tampal niya ang dibdib niya. “Ang sakit-sakit na bawat pikit at pagmulat ko ang anak natin ang naiisip ko mal! Na nanaginip ako mal na tinatawag ako ng baby natin! He was crying mal. Parang nilalamig ang baby natin, mal kapag tinatawag niya ako! Mag-isa ang baby natin, mal! Gusto siyang samahan! Gusto ko siyang samahan kong saan siya ngayon para mayakap ko siya mal.” Hagulhol niya.

My tears falls. “Gusto mong samahan ang baby natin?”

Napatingin siya sa akin.

“Kaya gusto mong kunin ang buhay mo, mal kasi gusto mong samahan ang baby natin?”

Umiiyak lang siya. Ngayon ko lang napansin na basang-basa pala siya.

“Hirap na hirap kana? Sobra na ang sakit na ng nararamdaman mo?”

Patuloy lang siya sa pag-iyak sa harap ko.

“Mal, ako?” Napaturo ako sa sarili ko. “Sa tingin mo ba hindi mahirap sa akin ang pagkawala ng anak natin? Sa tingin mo ba hindi ako nahihirapan sa pagpikit ng mata ko na ang anak natin at ikaw na nagkakaganito ang iniisip ko? Sa tingin mo ba, mal hindi masakit sa akin ang pagkawala ng anak natin? Sa tingin mo ba hindi ako nasasaktan na nagkakaganito ka? Pùtangìna, mal! Ang sakit! Ang hirap! Ang hirap-hirap! Doble ang sakit n’on sa’kin mal!”

“Pilit akong nagpapatibay, kahit na gusto ko na ring sumuko, mal. Pilit akong ngumiti kahit sobrang sakit ng puso ko! Pilit akong tumatayo kahit pagod  na ako, mal. Kasi nandyan ka! Lumalaban ako kasi nandyan ka pa, mal. May asawa pa ako. Oo nawala ang anak natin pero nandyan ka pa, mal. Ako, mal. Iniisip mo ba ako?” Humina ang boses ko sa huling pangungusap. “Iniisip mo ba ako nang gusto mong kunin ang buhay mo? Sa tingin mo kapag nawala ka magiging masaya ako?” Umiling ako. “Hindi. Hindi ko iyon ikakasaya, mal. Kung ganito na lang rin naman. Ano? Magkamatayan na tayo dito? Para tapos na ang lahat? Diba iyan ang gusto mo?” Paghamon ko sa kanya.

“M-m-mal.” Para siyang natauhan doon.

“Deb, pagod din ako. Nasasaktan din ako. Nahihirapan din ako. Pero lumalaban ako kasi mayroon pang ikaw . Gusto ko ring sumuko, Deb. Pero hindi ko magawa kasi may asawa pa akong alam kong kailangan pa ako. Please, naman mal, lumaban ka!” Pakiusap ko sa kanya. “Iniisip mo ba ako, mal sa mga desisyon na ginawa mo ngayon? Oo nawala si baby pero papaano naman ako mal kung mawala ka?” Tumaas-baba ang dibdib ko matapos kong sabihin iyon.

Deb bawled and hugged me. Napaupo ako ng tuluyan dahil sa pwersa ng yakap niya.

“Sorry, mal. I’m so sorry. Sorry, mal! Mahal na mahal kita, mal. Sorry! Sorry!”

Yumakap ako sa kanya at nag-iyakan kami dito sa sahig ng banyo. Thanks God it was sanitize every day.

“Hindi ka nag-iisa, mal. Hindi ka nag-iisa sa sakit. I told you. Sasamahan kita sa hirap at ginhawa. Sasamahan kita sa sakit at masasayang araw natin.”

Marahan ko siyang tinulak.

“Don’t you ever do that again, okay?”

Tumango siya. “Mmm, sorry. I l-love you.”

“I love you more.”

---

Matapos kong gamutin ang kamay ko sa banyo. Niligpit ko ang lahat ng bagay na matutulis o pwedeng makasugat. Tinapon ko ang lahat ng iyon. Sinabi na ni Deb sa akin na di niya na iyon gagawin ulit pero mabuti ng makasiguro ako.

Pagkalabas ko ng banyo ay nakita ko siyang nakasandal at malayo na naman ang tingin sa labas ng bintana.

Inayos ko ang kumot sa paanan niya at tinabihan siya.

“Are you okay? Hungry?” tanong ko. Umiling naman siya.

Kinuha niya ang kamay ko na may bandage.

Hinaplos niya iyon.

“Sorry, mal…”

“It’s okay. It’s nothing.”

“Dahil sa akin nasugatan ka.”

“Malayo sa bituka.”

Nakita ko ang pagnguso niya.

“Don’t worry, mal. Di ko na iyon gagawin. Di na iyon mangyayari.” makahulugan niyang ani sa akin.

“Dapat lang.” wika ko at hinalikan ko ang labi niya. Saglit lang iyon at mababaw.

Nakita ko ang pamumula sa mukha niya. He was pale white kaya halatang-halata iyon. Halatang-halata kapag nagba-blush siya.

“C-can you kiss me more?”

Ngumiti ako. “Saan?”

His teeth plunged into his delicious and pale lips.

“Where, mal?” tanong ko ulit.

His hands trembled on my arm.

“Asawa mo ako, Deb. You tell me anything. You can order or command me.”

Tumingin siya sa akin. Dàmmìt! He was so fùcking cute with those kind of expression. Lip biting and blushing all over his face, with soft eyes.

“S-sa lips…”

“Sa lips lang?” I want to scold myself for sounding like a little bit dismay.

“Sa… sa mukha ko rin k-kung gusto mo.” His face turned bloody red. Dàmmit! My underwear below tightened. I’m turned on kahit na nagb-blush lang siya.

“Can I also kiss, lick, and lap… your tits, mal.”

Sa pagkakataong iyon ay natampal ko na ang noo ko. Tàngìnang bibig!

Yumuko siya na parang tinitingnan ang dibdib niya. Maybe he was wondering why I really-really like those small and flat breasts. Ewan ko rin. Ang sarap lang din kasi n’on para sa akin. Tingin ko nga iyon ang pinakamasarap kong natikman. Siguro masarap dahil asawa ko. Tsk! 

Nang tumingin siya sa akin na naka kagat sa kanyang labi ay halos magsiliparan na ang lahat ng katinuang nasa utak ko.

I really really feel hot!

“P-pwede rin k-kung gusto mo.”

“Tàngìna! Gustong-gusto ko, mal.”

Hiniga ko siya sa kama at tinagilid. Tumagilid din ako at mas bumaba sa kanya. Itinaas ko ang damit na suot niya kasabay ng pagpasok ko sa kamay ko doon.

Napapikit siya nang dumapo ang palad ko sa dibdib niya. Shìt! I missed them so much!

“Can I start from here?” tanong ko sa kanya at tuluyan ko ng itinaas ang damit niya para makita ko ng klaro at walang harang ang dibdib niya. These small tits were really my fantasy.

“O-oo.”

I smiled at him before sticking my tongue out and bring it to his tits without breaking our eye contact.

Halos sabay kaming napaungol doon ni Deb.

“Ang sarap mo talaga, mal.” ani ko sa kanya bago nilantakan ang masarap na putahi sa harap ko.

And that night for the first time since our baby left us. Nakatulog kami ni Deb na di umiiyak saka magkayakap kaming natulog.

---

When tuesday came, Deb suddenly told me na gusto na niyang pumasok sa school. Sabi niya kung makakahabol pa siya ay hahabol siya. One week and one day siyang absent at makakahabol pa naman siguro talaga siya.

“Ang dami mo namang dinala.” reklamo ko nang makita kong puno ang bag niya.

Ngumiti siya sa akin at hinalkan ang labi ko. “Lalagyan ko rin kasi ng extra na damit ang locker ko.”

Hinapit ko ang baywang niya at pinailaliman pa ang mababaw niyang halik. Tàngina may aalis yata ng bahay na tinitigasan ngayon!

“Excited?”

Tumango siya sa akin.

“Super. Namiss ko si Caroll at Vicente, mal.”

Isang halik sa noo ang binigay ko sa kanya bago ko sinukbit ang bag niya sa balikat ko. Tinatid ko siya sa school niya. Masaya akong ngayon ay naisipan na siyang bumalik sa pag-aaral niya. Habang nakasunod ako sa kanya ay pasekreto kong tinext si Caroll at Vicente na bantayan si Deb sa school. Ang dalawa ay nagreply naman agad sa akin.

“Good luck, mal.”

“Thank you, mal. I love you. I love you so much.” aniya at hinalikan ang pisngi ko at niyakap.

Humalik din ako sa kanya at niyakap siya. “I love you more, mal.”

“Text me if you need anything. Anytime, mal I’m available for you.”

He smiled and took his bag on the backseat.

“I know. Mag-iingat ka!”

I was too far from Deb’s school and so near to my workplace—Daddy’s office—when I felt something strange inside my heart. Kita ko na ang matayog na building ng opisina kaso bigla-bigla akong kinabahan habang nagmamaneho ako patungo doon. As a BSBA graduate and already a master in the field hindi naman ako kakabahan dahil may meeting ngayon at presentation. Oo nga’t mababa pa ang posisyon ko kaysa kay daddy at trabahante pa rin ako ng kompanya ni Dad pero ni-isang beses ay di ako kinabahan habang nagsasalita sa harap ng maraming tao, until today.

Hindi talaga maganda ang kutob ko kaya naman ay nag U-turn ako at bumalik sa school nila Deb. Mas tumindi pa ang kaba ko nang tawagan ko si Caroll kung nakapasok na ba si Deb sa school pero wala raw si Deb. They even waited for him kaso wala raw’ng Debie Fabre ang nagpakita sa kanila.

And it was at that moment when I realized that Debie was gone.

---

Thank you for reading mga beh!!!🥰❤

Happy weekend mga beh!

If it is not too much to ask at kung meron kayong Tiktok kindly follow me @amorevolousencres. Thanks again!

CHAPTER 29

Chapter 29

Aziel Pov

“Hindi n’yo talaga nakita si Deb? I dropped him off earlier, over there.” I stated, which sounds like convincing Caroll and Vicente, that I really dropped Deb earlier which is very, very true. I even motioned my hands to where I dropped my husband.  

“W-wala talaga Aziel. Nagtataka nga kami… sa text mo na pabantayan si Deb. Tapos wala namang dumating.” Caroll nervously said.

When I ruffled my hair and loosened my neck tie, my perfectly coiffed hair became disorganized. Dàmmit!  

“A-ano na ang gagawin mo ngayon Aziel? May trabaho ka pang pupuntahan?” matamang tanong ni Vicente sa akin.

I looked at him. He suddenly step back.

“I will look for my husband.”

Tatalikuran ko na sana sila nang tawagin ako ni Caroll.

“Tutulong ako,” nagkatinginan sila ni Vicente. “Tutulong kaming hanapin si Deb.”

Isang iling ang binigay ko sa kanila. “No, go to your class.”

“Ngayon lang naman Aziel. Tutulong kami. Nag-aalala rin kasi kami.”

“Suit yourself. If may mga lugar kayong pinupuntahan before, please check that place.”

Tumango silang dalawa.

I ran into my car and got in. Nakita kong umiilaw ang cell phone ko kaya naman kinuha ko ito.

My dad’s secretary was now flooding me with his messages and calls. Nang tumawag siya ulit ay sinagot ko na ang tawag niya.

“Sir, nasaan na po kayo? Hinahanap na po kayo sa conference room.” Nahimigan ko ang pagkakataranta sa kabilang linya.

“Hindi ako makakapasok ngayon. Hindi ako makaka-present ngayon” sagot ko sa kanya.

“Kahit via zoom lang sir?”

“I can’t either. I cannot make it today. I have important matters that need to be attended to.”

“Kaso sir… ikaw nalang po ang kulang sa–”

“Don’t call unless I’m the one calling you. Don’t disturb me right now. My mind is in haywire.”

Pinutol ko ang tawag at saka binaba ang telepono ko. Binuhay ko muli ang makina ng sasakyan at nagsimulang hanapin si Deb sa area malapit sa school. Hindi pa naman siguro siya nakakalayo. Ilang minuto pa lang ang lumipas kaya nasa malapit lang siguro siya ngayon.

Halos malibot ko ang buong area around his school pero di ko pa rin siya nakita. Labas-pasok sa sasakyan ang ginagawa ko para pumasok o maghanap sa mga maliliit na establishment baka kasi doon lang siya tumatambay. O nagpapahangin.

Hindi ko na mabilang kung nakailang pasok at labas na ako sa sasakyan at sa pagkakataong ito ay tuluyan ko nang hinubad ang coat ko at marahas na tinapon sa katabing upuan. Inis kong tinanggal ang neck tie ko at kinalas ang tatlong magkasunod-sunod na butones ng dress shirt na suot ko.

Nahagip ko sa salamin ang hitsura ko at napapikit nalang ako ng mariin. Disheveled hair, tired and bloodshot eyes, and the area around my chest was red.

Where the hèll are you, mal? Tàngìna! Nag-dial na naman ako sa number niya at sinubukan kong i-track ang location ng phone niya kaso nakita kong ang location noon ay nasa bahay lang.

Fùçk! Baka umuwi siya.

With that in my mind, pinaharurot ko na naman ang sasakyan patungo sa bahay. Pagkarating ko doon ay sinalubong ako ng isang kasambahay na nagdidilig sa bakuran.

“Is Deb inside? Umuwi siya?”

Saglit siyang naguluhan at nabigla kaya di agad siya nakasagot sa akin.

“S-si sir Deb po? Wala po sir, e. Di naman po siya bumalik.”

“What?!” Tumaas ang tono ng boses ko.

Pumasok ako sa loob at tingnan ko ang location sa phone ko. Hindi ako nagkakamali na nasa bahay nga. Umakyat ako sa taas at pumasok sa kwarto.

Sinubukan kong tawagan ang telepono ni Deb at nalugmok ang balikat ko nang marinig ko ang pagring ng telepono sa loob ng drawer malapit sa kama.

Lumapit ako doon at binuksan ko ang unang drawer. Napatid ko ang drawer at napasuntok doon.

Kaya pala kahit anong tawag at text ang gawin ko ay walang sumasagot kasi nandidito ang telepono niya, nandidito ang telepono ni Deb.

Pagod akong umupo sa kama at hinayaan ko ang katawan ko na bumagsak. Tinakpan ko ang mata ko at hinayaan kong magpatakan ang mga luha ko. What the hèll did I do wrong? What the hèll was wrong?

Did I suffocate him? Did I annoy him? Did I do something wrong? Kulang pa ba? Ano pa ba ang kulang sa mga ginawa ko?

Why did he disappear? Mal, why? Saan ba ako nagkulang?

Mahal na mahal ko naman siya. Inaalagaan ko naman siya. Pinoprotektahan ko naman siya. Binibigay ko naman lahat sa kanya. Ano ba ang nagawa ko para iwan niya ako?

Tinanggal ko ang braso ko sa pagkakatakip sa mga mata ko pero patuloy pa rin sa pag-agos ang mga luha ko.

Akala ko okay na kami. Akala ko maayos na. Simula noong nag-attemp siyang magpakamatay ay naging maayos na naman kami. Tinatawanan na niya na ako. Nagpapalambing na siya sa akin. Naghihingi pa siya ng mga halik at yakap sa akin. He even wants me to baby him. Ano iyon? Nagpapanggap lang ba si Deb sa mga panahon na iyon? Ano? Ginawa niya ba iyon kasi may plano siyang iwan ako?

Akala ko napa-intindi ko na sa kanya na nandidito lang ako. That he have me. Hindi naman siguro ako pumalya bilang asawa niya. Oo ngakamali ako noong una, masama ako sa kanya pero binawi ko naman iyon, bumawi ako.

Napaiyak ulit ako nang maalala ko ang mga paglalambing niya sa akin the other day. While I was working from home. Ayaw niyang mahiwalay sa akin. Na kahit nga may presentation akong hinahanda  I let him sit on lap cause he wanted it. Kapag natutulog kami he wants me to tell him some stories, about my childhood or tungkol sa pagkakaibigan namin nila Gage at Theo. He was attentively listening to me.

Pumayag nga akong bumalik na siya sa school kasi nakikita kong maayos na siya. Nakikisalamuha na rin kasi siya sa mga maids dito sa bahay but I strictly told him na hindi muna siya magtrabaho.

Now, I realized. I have realized na siguro nga ay plano lang lahat iyon ni Deb. Bakit ko ba nakalimutan ko na magaling siyang magpanggap na okay na siya? Bakit ko nga ba nakalimutan na magaling siyang magpanggap na matapang siya? Bakit ko nga ba nakalimutan na magaling siyang magpanggap na parang wala lang ang lahat?

Bakit ko iyon nakalimutan when in fact kaya ko nga siya na misjudge noon dahil sa tapang niya kahit na sobrang vulnerable niya pala sa loob? Na kaya niyang ngumiti kahit na sasaktan na siya. Na kaya ka niyang inisin, asarin kahit na sa loob-loob niya ay marami siyang iniinda.

I think plano lang lahat ni Deb na maglambing sa akin. I think he also fake his smiles to me. I think he manipulated my mind kasi alam niyang kayang-kaya na niya akong manipulahin. Plano lang pala niya iyon lahat para lang makalabas ng bahay. Idagdag pa na puno ang bag niya kanina sa damit. I guess, pinlano na niya ito ahead.

I rose from the bed and dried my tears before deciding to go down. Hahanapin ko siya. Kahit saang lumapalop ka pa Deb. Hahanapin kita.

Nanghingi ako ng tulong kay Theo para hanapin si Deb. Akala niya hindi ako seryoso doon at tinawanan niya lang ako sa una. Alam niya kasing maayos na kaming mag-asawa tapos biglang aalis ang isa, biglang iiwan ang isa. Ang masaklap ako iyong isa, ako iyong iniwan.

“Hello, Aziel.”

“Yes.”

“Pinatingnan ko sa mga tauhan ni Dad ang mga CCTV malapit sa school ni Deb. Tanging ang nakita lang doon ay ang pagbaba ni Deb sa sasakyan mo at di nga siya pumasok sa school. Lumiko kasi siya sa isang kanto at ang lugar na iyon ay wala namang CCTV camera. Di na siya ma-track mula doon. But we will do our best to look for his trace, Aziel.”

Yumuko ako at napahilot sa sintedo ko.

“Pwede mo bang tingnan kung pumunta ba si Deb sa bahay ng mga Trazon, Theo?”

“I always monitor the house and the actions of Trazons, Aziel. May tao akong nakabantay sa bahay nila pero wala. Wala si Deb doon.”

“O… okay, thank you.” saad ko at pinatay ang tawag.

Napakahirap. Napakahirap na gusto ko siyang hanapin kaso hindi ko alam kung saan ko siya hahapin. Di ko alam kung saan ko siya unang hahapin o magsisimula. Sa bahay at sa school lang umiikot ang buhay ni Deb kaya di ko alam kung saan ko siya hahanapin.

Kahit na wala akong kaide-ideya kung saan ko hahanapin si Deb ay umalis pa rin ako sa bahay. Staying in the house and crying would not help me.

I was driving when my phone rang.

“Yes? I told you to not to call me–”

“Aziel.”

Napatigil ako nang marinig ko ang boses ni Daddy. Saglit kong tiningnan ang telepono ko para makumpirma kung si daddy ba talaga iyon.

Itinabi ko ang sasakyan.

“D-dad.”

“Aziel pumunta ka ngayon dito sa opi–”

“Daddy, a-ang asawa k-ko…”

I didn’t expect to cry while telling this to my dad.

“I know. That is why come here.”

“Hahanapin ko pa si Deb, dad.”

“Just come here.” Matigas na saad ni Daddy.

Pagkatapos patayin ni Daddy ang tawag ay pagod kong sinandal ang katawan ko at hinayaan kong tumulo ang luha ko. Tangina! Tàngina, Deb! Bakit ngayon pa? Bakit ngayon ka umalis Deb?!

Pinagtitinginan ako nang dumating ako sa kompanya. Lahat ng nakakasalubong ko nililingon ako.

Pagdating ko sa opisina ni Daddy ay nakita ko siyang naka de-kuatro, nakahilig sa sofa, at nanonood ng action movie.

“Hindi ka dumalo sa meeting. You wasted the only opportunity to meet with the Empire States Asia executives. It’s the only opportunity for our company to expand its connections in the whole Asia, but you wasted it.”

“My h-husband was gone, dad.” My voice crack and my tears followed.

Nilingon ako ni Daddy.

“My husband was way more important than closing a deals with them, Dad.” Napaluhod ako. Hinang-hina na ako. “Please, dad. Dad please help me find my husband. Kahit kunin mo sa akin ang mana ko dad basta makita ko lang si Deb, dad.”

“Here.”

Nagulat ako nang may ibigay si Dad sa akin na envelope.

Tinanggap ko iyon at pinunit ko iyong envelope. Binasa ko ang laman na letter kahit na nakaluhod ako.

Daddy Azrael, hindi ko po alam kung saan ako magsisimula sa sulat ko na ito. Hindi ko po alam kung uunahin ko po ba ang pasalamat sa inyo o ang paghingi ko ng patawad sa inyo. Nakakahiya po na sa sulat ko na ito ako magpapaalam sa inyo. Alam n’yo naman po siguro na wala na po ang anak namin ni Aziel. Sobrang sakit po dad. Hindi po madali sa amin ang pagkawala po ng anak namin. Sobra na po akong naging pabigat kay Aziel.

Hindi na po nakakapasok sa trabaho ang asawa ko kakabantay sa akin. Nakikita ko po na pagod na rin po si Aziel. Hindi man po niya iyon sabihin sa akin pero nararamdaman ko po. Pilit naman po akong lumalaban dad pero dito po ako humantong. Sa desisyon po na ito ako humantong. Nakapagdesisyon na po ako dad umalis po muna. Hahanapin ko po muna ang sarili ko na mag-isa.

Daddy h’wag niyo po sanang pagalitan ang asawa ko sa pag-alis ko. Huwag n’yo po siyang sisihin sa pag-alis ko dahil ako lang po ang desisyon nito. Wala pong alam ang asawa ko sa desisyon ko na ito.

Dad, huwag niyo po sanang kunin kay Aziel ang mana niya. Mahal na mahal po ako ng anak ninyo. At mahal na mahal din po ako ni Aziel. Nararamdaman ko po iyon at nakikita ko po pero kailangan ko lang pong magpakalayo-layo muna.

Dad, kung hahanapin man po ako ng asawa ko, pakisabi naman po na sa kanya na huwag nalang po. Huwag na sana siyang mag-alala sa akin kasi ipapangako ko na magiging maayos din ako. Pakisabi na rin po dad na humihingi po ako ng tawad sa kanya sa nagawa kong desisyon. Mahal na mahal ko po siya pero kailangan ko pong mag-isa ngayon. Maiintindihan ko po na magagalit kayo o si Aziel pero buo na po ang desisyon ko.

At dad salamat po kasi dahil sa inyo nakilala ko po si Aziel. Dahil po sa inyo nakawala po ako sa bahay nila Papa Gideon. Dahil po sa inyo naranasan ko ulit po ang mabuhay sa labas. At dahil po sa inyo dad nakilala ko po ang taong bumuo sa akin, ang tumanggap sa akin, ang nagmahal sa akin, at ang gumamot sa mga sugat ko. Masaya po ako na si Aziel po ang naging asawa ko. Iyong mga panahon po na kasama ko si Aziel iyon po ang panahon na naging totoo ako at at tunay na naging masaya. At saka pala dad… babalik din po ako pero hindi ko po alam kailan ako makakabalik. Hindi po ako aasa na sa pagbabalik ko matatanggap niyo po ako o matatanggap pa po ako ng asawa ko pero babalik din po ako. Pero kung sa gitna ng paghihintay ni Aziel ay makahanap siya ng iba… ayos lang po. Willing po akong pumirma sa divorce paper namin.

Iyon lang po dad. Salamat po ulit.

Debie  

Matapos kong basahin ang sulat ni Deb ay halos mabasa na ng luha ko ang papel. Bakit ganito mal? 

“I love you, mal. I love you so much. Maghihintay ako. Hihintayin kita.” Iyak ko at niyakap ang basang papel.

Naramdaman ko ang pagyakap ni Daddy sa akin.

“Babalik siya. Kaya habang naghihintay ka sa kanya. Asikasuhin mo ang pamilya ng ama ni Deb. Kung ako ang patatrabahuin mo doon sa mga walang hiyang pamilya na iyon ay ipapa-massacre ko sila.”

---

While waiting for Debie, I take my revenge. Pero hindi na pala kailangan dahil mukhang ang diyos na ang gumawa ng paghihiganti para sa amin ni Deb.

Gideon Trazon was on the hospital dahil meron itong malubhang sakit at malapit ng mamatay sa hospital. Kailangan nito ng operation pero wala na silang pera. Kaya pala desperada na ang asawa niya dahil bilang na rin ang araw ni Gideon. Samantalang si Mikee naman ay nasa mental hospital na dahil nabaliw ito matapos sumugod doon sa bahay namin. Pero hindi porket nasa mental hospital na siya ay papalampasin ko siya. Kailangan niya pa rin pagbayaran ang nagawa niya sa anak namin ni Deb.

Ang kapatid naman ni Deb na si Rowan ay naging employee sa isang convenience store. Samantalang ang isa na si Damian ay nagtatrabo bilang bartender sa isang bar. They beg in front of me. Humingi sila ng tulong sa akin para mapagamot ang ama nila pero bakit ko sila tutulungan? Hindi ko makakalimutan ang mga hirap na dinanas ng asawa ko sa kamay nila kaya kahit na sentimo ay wala silang maaasahang tulong sa akin. Mabuti nang maramdman nila ang dinanas na hirap ng asawa ko noon.

My hours of waiting for my husband turned into days. At iyong araw na lumipas sa paghihintay ko ay naging linggo. Ang mga linggo na lumipas ay naging buwan at ang mga buwan iyon ay naging taon. Pero walang Debie na dumating. Walang Debie na bumalik.

Nagsimula na akong mapagod. Nagsimula na akong mawalan ng pag-asa na babalik pa siya. At kung sa ganito kami magtatapos… I guess I will have to accept it. As long as he is okay kung saan man siya ngayon.

---

Thank you for reading mga beh

!

❤🥰

I really appreciate and love your comments mga beh hindi man ako nagrereply pero binabasa ko po ang mga comments ninyo. Nakakaaliw at nakakatawa po, super!! At bago ko makalimutan HAPPY 76K READS pala kina Aziel at Deb. Mahal ko kayo sagad!

CHAPTER 30

Chapter 30

Debie Pov

It wasn’t an easy decision for me. Leaving your true love will never be an easy thing to do or decision to make. I have thought of it countless times already, weighing my decision to leave or not. Pero lagi pa rin akong uuwi sa desisyong umalis muna.

Losing our unborn child was like cutting off my other half of my body. Nang una ay ayaw kong maniwala. Ayaw kong maniwala na ang anak namin ni Aziel. Kahit na ilang weeks lang siya sa akin ay wala na. Nakapagplano na kami ni Aziel at unti-unti na rin kaming bumibili ng mga gamit ni baby kahit na di pa naman namin alam kung ano ang gender nito. Hindi man namin pinlano ni Aziel ang pagkakaroon ng bata kaso ito ang mas lalong nagpalapit sa aming dalawa. Dahil sa pagbubuntis ko mas nakilala ko ang asawa ko. Dahil sa pagbubuntis ko mas minahal ko ang asawa ko. Kaya noong nawala ang anak namin. Hindi ko talaga alam ang gagawin ko. Hindi ko matanggap na nawala ang anak namin ng ganun-ganun. Dahil kay Tita Mikee nawala ang anak namin.

Mas madali siguro naming matatanggap ang pagkawala ng baby namin kung mahina na talaga ang baby o ano. Pero kung dahil sa isang tao… hindi. Hinding-hindi mo talaga matatanggap. Pero ang mawalan ng anak ay kailanma’y di talaga madali.

Minsan nga nanaginip ako na umiiyak ang baby namin ni Aziel. Sa iyak ng baby namin para niya talaga akong tinatawag. Parang giniginaw ang baby namin at tinatawag niya kami.

Hindi ko nakayanan ang ganoong bagay kaya isang beses habang nagbabanyo ako ay may parang bumulong sa akin na kunin nalang ang buhay ko. Parang may nagtulak sa akin na kunin ang razor ni Aziel at kunin nalang ang buhay ko. Sa mga pahanong iyon wala akong ibang maisip kung hindi ang magpakamatay. Iyon lang ang tanging solusyon na nakita ng isip ko para wakasan ang paghihirap ko. Iniisip ko rin na kung mamamatay ako ay masasamahan ko ang baby namin.

Kaso noong makita kong pumapatak na ang dugo ni Aziel sa sahig doon unti-unting bumalik ang tamang takbo ng isip ko.

Sa ginagawa ko palang iyon nasasaktan ko na ang asawa ko. Sa ginagawa ko sa sarili ko nasasaktan ko na si Aziel. Kung napagod ako, maski rin ang asawa ko ay pagod na rin pala. Kung nahihirapan ako, ang asawa ko rin pala at doble ang hirap niya dahil sa akin at sa anak namin.

Sinampal iyon ni Aziel sa akin at tingin ko naging makasarili ako sa mga panahon na iyon. Imbes na magdamayan kami ni Aziel sinarili ko ang sakit. Sinarili ko ang pagdadalamhati ko. Sinarili ko ang hirap.

Nakita kong apektadong-apektado na si Aziel dahil sa akin. Nakita kong dahil sa akin wala na siyang magawa. Nakita kong dahil sa akin unti-unti nang nawawala si Aziel sa kanyang sarili. Naapektuhan ko si Aziel sa kanyang career at sa kanyang trabaho.

Kaya sumulat ako kay Daddy Azrael. Sa kanya ako sumulat at nagpaalam dahil di ko iyon kayang gawin sa asawa ko. Alam kong magagalit si Aziel kaso nakapagdesisyon na ako kahit na mahirap at masakit. Makasariling desisyon ang ginawa ko pero para rin naman ito sa aming dalawa ni Aziel.

Sinadya ko iyong mga panahon na naglalambing ako sa asawa ko. Sinamantala ko na ang panahon na kasama ko ang asawa ko. Nilubos ko na iyon. Plano ko na iyong lahat iyong paglalambing ko at iyong pagdala ko ng maraming damit.

“Mimi! Braid my hair.” Kinilabit ako ng anak ko sa gitna ng paglilinis ko sa mesa.

Maaga pa naman at wala pa kaming opening hour kaso nakikita ko sa labas na marami ng naghihintay makapasok.

Tinigil ko muna ang pagpupunas ko sa table at umupo sa isang silya saka ko binuhat ang magtatatlong taong gulang ko na anak.

“Huwag gagala ng malayo anak.”

“Opo mimi.” sagot naman nito sa akin.

“Akin na ang isang rubber band.” saad ko matapos ko i-braid ang isang kumpol niyang buhok na naka pigtail.

Maitim at bagsak na bagsak ang buhok ng anak ko. Katulad sa kanyang ama.

“Mimi, I want ice creams and fried chickensss for my birthday po.”

Denziel bent her head and pouted her lips at me. Ang lagi niyang ginagawa kapag may favor siyang hihingin sa akin.

Saglit akong napatigil sa pagb-braid ng buhok niya at kinurot ko ang pisngi niyang malambot. Namula naman agad ang pisngi niya. Humagikhik lang siya.

“Oo naman. May mga friends ka bang darating?” tanong ko.

“Ayaw ko sila papuntahin, mimi!” pagmamaktol niya.

“Bakit naman?” natatawa kong tanong sa kanya.

“Sila ang uubos sa chicken ko at ice cream!”

Mas lumakas ang tawa ko doon sa sinagot ng anak ko. Oo nung second birthday niya ay inimbita ko ang mga kabit-bahay namin dito at ang mga anak nito dahil birthday ni Denziel kaso ang anak ko, sinigawan ba naman ang mga bata na huwag kumain ng fried chicken at ice cream dahil sa kanya lang daw iyon.

Ako nga ang nahiya doon sa mga bisita dahil sa anak ko kaso naintindihan naman nila iyon kasi bata si Denziel.

Napaka friendly naman nitong si Denziel at nakapa daldal kaso h’wag lang talaga makihati sa chicken niya at ice cream.

“Kung maglalaro ka sa playground dapat mag-iingat ka Denziel. Huwag malikot ng sobra.”

“Yes, mimi!”

Napasinghap naman ako nang patalon siyang umalis sa kandungan ko pagkatapos ko siyang i-braid. Iyon kasi ang favorite niyang hair style kasi pagkatapos n’on kumukulot ang buhok niya at gustong-gusto niya iyon. Tumatalbog kasi kapag nagtatalon siya sa kama.

“Kakasabi ko lang. Be careful.” ani ko at inayos ko ang dress niya.

Bago siya umalis ay di niya talaga makakalimutan na humalik sa dalawang pisngi ko at mag-bless.

“Love you, mimi! Uuwi din ako mamaya!”

“Love you. Mag-ingat ka, okay?” pahabol kong sigaw at kinawayan niya lang ako.

Kampanti naman ako sa playground kung saan naglalaro si Denziel kasi may bantay doon. May security na laging nakabantay sa lugar at may CCTV rin. Maalam na rin si Denziel doon kasi sobrang lapit lang n’on mula dito.

Nang magbukas na ang restuarant ay naging busy din ako sa pags-serve. Actually dalawa kaming may-ari ng restaurant na ito. Ako talaga ang chef dito pero tumutulong ako sa pags-serve lalo na sa umaga kasi dagsa ang mga tao. Dalawa kaming chef pero para ko lang siyang assistant dito.

Marami na talagang tao o mga taong dumadayo dito sa aming restaurant. Mapa-dayuhan man ’yan o local ay nagugustuhan ang aming siniserve. Special kasi ang bawat dish na aming sini-serve. Hindi karaniwang na matitikman sa isang kainan. May sarili kaming specialty na sa amin lang talaga.

Wala pang ibang branch itong restaurant namin ni Roswell kasi mga isang taon pa lang ito nang buksan namin. Saka ayaw din naming magkaroon ito ng sangay pa para dayuhin talaga ang luto namin dito.

“Uminom ka muna at magpahinga.” Napatalon ako nang may biglang malamig na bagay na tumapat sa pisngi ko.

Nilingon ko ang direksyon n’on at nakita kong naka-ngisi sa akin si Roswell dala ang isang bottled water na parang kinuha palang sa ref.

Tinapos ko ang pagkuha sa mga plato sa mesa at nilagay ko iyon sa isang tray saka tinulak kay Roswell. Kinuha ko ang bottled water sa kamay niya.

“Oh, ’yan ang gusto mo. Ikaw maglagay n’yan sa sa sink.” pagtulak ko sa kanya at binagsak ko ang katawan ko sa isang silya sabay bukas sa bottled water.

Nangalahati ako doon sa tubig bago ko iyon sinara ulit at nilagay sa mesa.

Kumukunti na ang tao dahil mga alas diez na rin ng umaga.

Tatayo na sana ako upang kumuha ng makakain dahil wala pa pala akong breakfast nang may nagtulak na nang isang tray ng pagkain.

Isa lang naman ang gagawa n’on kaya napailing nalang ako at kinuha ko ang soup at kanin doon.

Napaglaro akong ngumisi kay Roswell. “Salamat po sir.” Pagbiro kong untag sa kanya.

Natawa ako ng i-akma niyang ihampas sa akin ang metal tray ng pagkain.

“You should have eat on time, Deb. May-ari ka ng restuarant hindi ka trabahante dito. Kaya h’wag mong pagurin masyado ang katawan mo.” pangangaral niya sa akin.

It’s not the first time na sinabi niya iyan sa akin. Almost everyday ko na yata iyang naririnig mula kay Roswell. Kaya nga saulo ko na iyan.

“Kaya ka hindi tumataba, e. Naturingang may restaurant pero ang may-ari tingnan mo naman ang katawan.” parising nitong untag. “Drinks mo.” Naglagay siya sa gilid ng plato ko nang soft drink ay baso na may lamang ice cubes.

“Salamat sir.” Pang-aasar ko pa talaga sa kanya.

Natawa ako nang tingalain ko siya. Nakabusungot ang mukha niya at asar na asar na sa akin. Malapit na niya talaga akong kutusan!

Tumawa ako at hinawakan ang kamay niya.

“Biro lang, sir—Roswell pala.” saad ko.

“Bitawan mo ang kamay ko. Akala mo madadala ako  dyan sa pagpapa-cute mo sa akin.”

Ngumiti ako sa kanya at tinampal ko ang kamay niya.

“Sira! Hindi ako nagpapa-cute sayo.”

“Kumain ka na dyan babalik lang ako sa counter.” anito, tumango naman ako sa kanya at muling bumalik sa pagkain ko.

Kaso nakailang subo lang ako nang may umupo sa harap ko. Hindi ko man siya tingnan ay kilala ko na iyon. Kilala ko na kahit na ang pabango niya palang.

Mas lalong lumala ang pakiramdam ko nang ilagay n’on ang sunglasses niya sa table.

Pairap akong nag-angat ng tingin kay Renna.

“Mambubulabog ka na naman dito?” salubong ko sa kanya.

Pinanlakihan niya ako sa mata niya at nag-cross arms.

“H-hindi ’no.” aniya.

Sinamaan ko siya ng tingin. Kahapon kasi ay nandidito siya. Akala ko normal lang iyon na pagbisita niya dito sa restaurant namin ng kuya Roswell niya kaso nang pumasok ang asawa niya dito na may kasamang ibang babae ay bigla nalang niyang sinunggaban iyon ng sampal.

I met Renna nang mapadpad ako dito sa lugar na ito. Dito ako dinala ng maliit na perang meron ako. Sa isang lugar na malayo sa syudad at pero ang ganda ng economics dito. Napaka-underrrated ng lugar na ito. May magaganda silang tourist spots dito. Like springs, mga talon, mga dagat, at old places na na-preserved nila. Ang lugar na kinaroroonan ko ngayon at ang lugar na tinutukoy ko ang Monti Alegri Province.

Si Renna ang tumulong sa akin noon ng dalhin ako sa hospital dahil nawalan ako ng malay sa daan. That’s also the time na nalaman ko na buntis pa pala ako. Sinabi ko na sa doctor na nag-asikaso sa akin na nakunan ako. At oo, kinonfirm niya iyon sa akin. Nakunan ako pero dalawa pala ang dinadala ko noon. I was pregnant with two, twins, at iyong isa lang ang nakuha sa akin. The other one remained. At iyon ay si Denziel.

I was malnurished and over fatigue. Nang ma-hospital ako ay si Renna ang nag-asikaso sa akin. Siya ang gumastos sa hospitalization ko until makalabas ako. At nang makalabas ako ng hospital. Si Renna rin ang nagbigay sa akin ng bahay na matitirhan. And by that time, she was married already and was having a vacation here in Monti Alegri at nakita niya ako. Nagustuhan nila ang lugar kaya dito na sila tumira.

“Bakit mo ito ginagawa Renna?” tanong ko kay Renna nang makapasok kami sa isang bahay na binili niya para sa akin.

Knowing na hindi maganda ang huling pagtatagpo namin ni Renna. Nakakapagtaka na bigla niya itong ginagawa sa akin.

Biglang lumuhod sa harap ko si Renna at hawak-hawak ang kamay ko.

“R-renna.”

“I’m so sorry, Deb. Sorry sa nagawa ko noon. I cannot justify myself enough kung bakit ko iyon nagawa sa inyo ni Aziel pero nagsisi ako Deb sa nagawa ko. Too much idolization brought me into that situation. And that was unforgivable, I know. But I’m bending my knees right now in front of you Deb. Kasi gusto kong humingi ng tawad sayo at sa asawa mo.” Umiiyak niya wika.

“R-renna tumayo ka.”

She shook her head.

“Wala namang nangyari Renna. My husband was able to hold himself. At dahil sa pangyayaring iyon Renna… naging daan iyon para maamin namin ni Aziel ang nararamdaman namin sa isa’t isa. Kaya tumayo ka dyan. Hindi ikaw ang taong aasahan kong luluhod sa harap ko. Hindi dapat ikaw ang luluhod sa harap ko.”

Dahil ang pamilya nila papa Gideon ang dapat na lumuhod sa akin dahil sa nagawa nila. Hinding-hindi ko sila mapapatawad. Masama man pero dadalhin ko na hanggang sa kahuli-hulihan kong hininga ang galit ko sa kanila.

Napatawad ko si Renna at dahil doon naging magkaibigan ulit kami. Minsan pa nga ay sinasamahan niya akong matulog sa bahay at siya ang naging kaagapay ko sa pagbubuntis ko.

Sinabi na sa akin ni Renna noon na umuwi ako kay Aziel. Pero may nagpipigil sa akin. Papaano kapag umuwi ako at makunan na naman ako? Papaano kung umuwi ako at mawala na naman sa akin ang anak ko? Kaya kahit na makasarili ay mas pinili kong manatili sa Monti Alegri. Mas pinili kong manahimik nalang dito at ipanganak ang anak ko.

Nakwento ni Renna sa akin na pinadala siya ng pamilya niya sa ibang bansa matapos ang pangyayari doon sa bahay namin. Pero umuwi rin siya ng Pilipinas kaso sa pag-uwi niyang iyon ay sumalubong sa kanya ang balitang ikakasal siya. Renna was also a victim of an arranged marriage.

Nakilala ko ang asawa niya at wala talaga silang maayos na relasyon ni Renna kagaya namin noon ni Aziel. Wala silang maayos na relasyon kaso nabuntis si Renna sa sumunod na taon. Tsk!

Dahil din kay Renna ay nakilala ko ang Kuya Roswell niya. Ang kasosyo ko na sa negosyo ngayon. Natikman niya kasi ang luto ko dati nang minsan na niyang dinalaw si Renna.

Bumili ng lupa dito sa Monti Alegri si Roswell at pinatayuan niya iyon ng restaurant. Sa kanya ang lahat ng gastos kasi wala naman akong pera. Basta ako raw ang chef. Isa rin nga si Roswell sa godfather ni Denziel, tapos si Renna at iyong asawa niya.

“Asikasong-asikaso ka ni Kuya, ah. Baka mahulog ka na niyan.” biro niya.

Inismiran ko siya at humigop sa soup ko.

“Tigilan mo ako. May anak na ako.”

Ngumisi ang babae sa akin.

“Kung wala… pwede ba?”

“Tsk!”

Tumaas ang kilay ko nang hawakan ni Renna ang kamay ko.

“Pero seryoso, Deb… hindi mo ba ipapakilala si Denziel sa daddy niya?”

Kinuha ko ang kamay ko saka sumandal sa kinauupuan ko.

Tumanaw ako sa labas ng restaurant namin. Bago binalingan si Renna na may pagtatanong pa rin sa kanyang mukha.

“Ipapakilala ko naman siya.”

“Kailan ’yan Deb? Ano? Mag-aapat na taon na simula nang lumayo ka. Hindi pa ba sapat ang panahon na ’yan?”

Bumuntong hininga ako at pinaglaruan ko ang daliri ko sa mesa.

“Ewan ko, Renna.”

Napaungol siya.

Parang nakalimutan ko na kung papaano ko siyang haharapin. Hindi ko alam kung papaano ko sila pakikiharapan. Papaaano ako uuwi kay Aziel na dala si Denziel? Saka simula noong umalis ako ay wala na rin akong balita kay Aziel maliban sa pag-anunsyo niya na iiwan niya ang mundo ng showbiz.

“Advise lang Deb, ha. Pero dapat ay ipakilala mo na rin si Denziel sa kanila. May karapatan sila, e, Fabre ’yan.”

---

Kinagabihan matapos kong linisan sa katawan si Denziel ay sinuklay ko na ang buhok niya. Nakaupo ako sa kama namin at siya naman ay naka kandong sa akin. Kagaya ng ama niya mahilig din siyang pumatong sa akin. Gabi-gabi ko iyong ginagawa, parang nakagawian na.

“Mimi, next, next day na ang birthday ko diba po?”

“Hmm.”

“Mimi, di mo ba tatanungin ang wish ko?”

Tumigil ako sa pagsuklay sa kanya nang humarap siya sa akin.

“Akala ko iyong chicken at ice cream na.” Biro ko. May mga munting hiling talaga siya every birthday niya.

Sumimangot siya at nalukot ang maliit ngunit matangos niyang ilong.

“Mimi!”

Naindak niya ang paa sa kama.

“Sige-sige,” pagsuko ko. “Ano ang wish ng baby namin?” tanong ko sa paglalambing sa tono.

“Gusto ko po makita si Daddy, Mimi.”

Napatigil ako doon. At agad na uminit ang bawat sulok ng mga mata ko.

“Diba sabi mo Mimi nagw-work lang si daddy sa malayong-malayo, diba? Pwede ba po natin siya puntahan? Let’s surprise Daddy at his work, Mimi.”

Niyakap ko nalang siya.

“Papayag ka na, Mimi?”

Tumango ako habang yakap siya. Maybe it’s the right time.

---

Thank you for reading mga beh!!!🥰❤😘

Kindly send or drop your questions beh if meron man. I’ll be answering them on my next update! ❤

Atsaka pala 79K reads na tayo😭. Omg mga beh nakakaiyak!🥺🥰

CHAPTER 31

Q & A;

1. Kumusta na po si Mommys Sarah?

: Ang sagot ay nasa chapter na ito beh.

2. Sino po ang next na mapi-feafure sa El Grande Series (if ever)?

: Theo

3. Ilang inches ang ano ni Aziel

:Usually di ako naglalagay ng inches² sa ano mga characters ko. Pero swak na para tumirik  ang mata kapag pinasok at mawasak ang perlas ng silanganan.

Charotism only ^—^

4. If Denziel’s twin didn’t die, what would be its gender and name?

: Boy, Dashnielle

5. Bakit po ang ganda natin author?

: because we are born this way~~~ bwhaahhaa

6. Bakit niyo po kami sinasaktan?

: Para masanay na kayo sa sakit

; Since may nagtanong sa akin nito kung happy ending ba ito or not. Well, para mapanatag kayo mga beh. To answer your question, kapag masaya ako habang nagsusulat happy ending siya, kapag naman hindi, edi mauuwi tayong sawi dito.

---

Enjoy reading!!!

Chapter 31

Aziel Pov

The company has an annual outing usually hindi naman kami pumupunta sa mga malalayo kapag annual outing ng kompanya pero sa pagkakataong ito ay sa Monti Alegri Province kami babyahe. It would be a seven hours of long ride. Sa totoo lang ay first time ko pa yatang pupunta sa lugar na iyan.

Ang annual outing ng kompanya ay mangyayari pagkatapos ng annual na event din sa kompanya kung kailan ito itinayo. Lahat ng employee ay kasama sa outing at ang expenses ay sagot na ng kompanya.

“Hindi ka sasama dad?” tanong ko kay Daddy na nasa kabilang linya habang hinahanda ko ang bag ko.

“Hindi na. May sarili kaming outing ni Sarah.”

Napailing ako sa sinabi ni Daddy kahit na di ko siya makita.

Ang Sarah na tinutukoy ni Daddy ay ang nanay ni Deb. Yes, gumaling na si Mama Sarah. One year after Debie gone gumaling na rin ang mama niya ng tuluyan. At sa kasalukuyan nga ay nagtatrabaho si Mama Sarah under our company.

Magkaibigan na sila Daddy at Mama Sarah, alam na rin ni Mama Sarah na may asawa na si Deb at ako iyon. Nanghihinayang lang si Mama Sarah na nang gumaling siya ay wala si Deb. Pero masaya siyang ako ang asawa dito.

Nagb-bonding sina Mama Sarah at Daddy Azrael, usually, ang gusto nila ay gun shooting at polo. Para hindi masyadong iniisip ni Mama Sarah si Debie, ini-entertain ito ni Daddy.

Actually, Mama Sarah was smart. Ang dali niyang matuto sa mga bagay-bagay. Only that sa maling tao lang talaga siya nahulog dati at mauwi siya ganoong sitwasyon.

Ayaw ko naman sanang pumunta sa outing na ito. Iniisip ko palang ay napapagod na ako sa byahe kaso kung sa bahay lang ay puro lang tulog at pag-iisip sa kanya ang gagawin ko.

Simula nang iwan ako ni Deb wala na naman kong ibang ginawa kung hindi ang bahay at trabaho. Saka naging normal na ang mga araw ko kapag lalabas ako. Di na iyong kagaya sa dati na may biglang lalapit at magpapa-picture. Di na kagaya noon na pinagkakaguluhan. I quit showbiz. For my peace of mind at para na rin sa privacy ko. Kasi sa mundo ng showbiz kahit gaano mo pa man gustong i-sarili ang isang bagay, kahit anong sabi mo na privacy. Aalingasaw at aalingasaw pa rin iyan sa publiko at iyon ang ayaw ko.

Kahit na ganoon ay naging maayos naman ang takbo ng buhay ko. Sa bawat araw na dumadaan ay nakakayanan ko naman kahit papaano. Ang mga alak ang naging karamay ko noon. Wala rin kasi si Theo sa mga panahong iyon dahil nawala ng ilang buwan si Theo. Si Gage naman ay hinaharap ang kanyang sariling problema.

Gustong-gusto ko ang gabi kasi lagi akong nagbabaka sakali na sa pagdating ng umaga umuwi na si Deb.

Hanggang sa unti-unti ko nang natatanggap na baka… baka ayaw na niyang bumalik. Baka hindi na siya babalik. Mag-aapat na taon na pero wala pa ring Deb.

“I gotta go, dad. Enjoy your time with Mama Sarah.” I said before cutting off the line. I still call Deb’s mother as Mama Sarah.

Wala na ako sa bahay namin ni Daddy. Bumalik ako dito sa bahay namin ni Deb. Dahil isa kasi ito sa mga what ifs ko. What if dito siya umuwi? What if dito niya ako balikan? Diba? Tsk!

The trip to Monti Alegri was tiring. Seven hours of driving was not a joke.

Ang outing namin sa Monti Alegri ay napakasulit. Ito iyong lugar na di ko aakalain ay nag-iexist pala. It was a very peaceful place, and the people in the community were very friendly and very accommodating. Nakapasimple ng pamumuhay ng mga tao at may nakikita akong mga malalaking old mansions, mga tubuhan, at palayan.

I was enjoying the Monti Alegri kaya noong natapos ang three days namin dito sa lugar ay nagpa-iwan muna ako. Parang hindi ko pa kayang i-let go ang lugar.

“Hijo, may magandang kainan dito. Sikat na sikat iyon dito ngayon at napakasarap ng mga pagkain nila doon.” anang ng landlord sa akin.

Ang tinirhan ko dito sa Monti Alegri ay para lang siyang kubo. Ang maliit na bahay ay gawa sa kahoy, kawayan, at nipa lang. Kaya napakaganda at sariwa talaga ang hangin. May mga hotels naman kaso mas gusto ko ito saka babalik rin naman ako sa Manila.

“Saan po ’yan Nana.” I called her Nana because that’s what people here called her.

“D’yan lang hijo. Malapit siya sa sentro at mapapansin mo talaga iyon kasi iyon ang pinakamagandang restuarant dito. Magarbo at makabago ang desinyo.”

“Anong pangalan Nana?” tanong ko habang sinisintas ko ang sapatos ko.

“Angel’s Restaurare yata hijo.”

Tumango ako kay Nana.

Sumakay na ako sa kotse at nagsimulang bumyahe. Ito ang gusto ko sa lugar. Di ko na kailangan na isara ang bintana ng kotse ko dahil sa ganda at presko ng hangin. Nakakatuwa na kapag may tao kang nararaanan sa gilid ay nginingitian ka nila at ang iba naman ay sumasaludo pa.

Hanggang sa nakarating ako sa lugar na parang ito ang sentro ng kalakalan ng buong Monti Alegri. Medyo malayo na sa bukid.

Hindi pa ako nagb-breakfast at gusto kong i-try iyong restaurant na sinabi sa akin ni Nana kaso nang may maraanan akong playground ay naaliw ako.

May bata kasing parang nagp-perform doon. Kaya naman tinabi ko ang sasakyan at nakangiti kong pinagmasdan iyong batang babae.

Bumaba ako sa sasakyan para marinig ko kung ano ang sinasabi ng batang babae na nakatayo sa isang box.

“No! No! I don’t like you!” said the Princess to the ugly beast.

“But I do like you my princess.” The ugly beast said with convection and held the princess’ arms.

“Ahhh, ahh, nooo!” The Princess yelled and ask for help.

“

Boggssh!“ The huge door sprung open and the handsome prince came in to rescue the beautiful princess. The handsome prince punched the ugly beast, and the beast died.  

“The end! Vow!”

Parang nawala sa utak ko ang sadya dito. Napapa palakpak nalang din ako. Napansin kong maraming bata ang nakikinig sa kanya at aliw na aliw dahil nag-a-act kasi siya. Nakakatuwa rin na ang liit pa niya kaso ang galing nang magkwento at magsalita.

“Hi!”

Kumaway siya sa akin at malapad na ngumiti.

I waved back.

Nakita kong pababa siya sa isang box at halos di niya maabot ang lupa kaya naman agad akong lumapit doon at binuhat ko siya pababa.

“Salamat po.”

Parang may humaplos sa puso ko nang sinabi niya iyon. Hindi ako makapagsalita at nakatitig lang ako sa kanya. She’s very cute, very white, and has a very straight dark hair.

“Nakikinig ka po sa story ko?” tanong niya sa akin.

Umupo ako sa harap niya. Nakita kong may munti siyang pawis sa noo kaya kinapa ko ang towel ko sa bulsa at pinunasan ko ang pawis niya.

I saw how her cheeks turned pink.

“Yes, I was. Ang galing mo.”

“Talaga po?”

“Yes, you have a great acting skills too.”

“My mimi was a great teacher po kasi kaya natuto agad ako.” saad niya naman sa akin.

“How old are you baby girl?” Di ko maiwasang di hawakan ang buhok niyang naka pigtail. Ang bagsak kasi noon, kagaya sa akin. Naglalagay lang naman ako ng gel para pumirmi itong buhok ko.

“Two,” masigla niyang pinakita sa akin ang dalawang daliri niya. “Ay, no. I’m turning three the day after tomorrow.”

“Wow! Advance happy birthday!” bati ko sa kanya.

She pouted and bowed her head. She clasped her hands together before turning her sparkling eyes on me.  

“C-can I hug you?” aniya sa maliit na boses.

Muntik na akong napahawak sa puso ko nang bigla itong kumabog nang mabilis. Siguro ay naaalala ko ang anak ko sa kanya kaya ganito ang nararamdaman ko.

I open my arms. “Of course.”

Her eyes shines… fùck! They look so familiar to me. Why does this kid remind me of Debie? Dàmmit!

Niyakap niya ako at nagpasalamat ako nang yakap ko na siya bago tumulo ang luha ko. Baka kasi kapag nakita niya akong umiyak ay magtaka siya.

Ilang minuto rin kaming nagyakap.

“Diba, malapit na ang birthday mo?”

Tumango siya.

“I wanna treat you as my birthday gift for you. Kaya gusto kong malaman kung ano ang gusto mo.”

Napa palakpak siya doon.

“Can i have ice cream? And chicken too?”

Deb, only if Debie was able to see this kid. Baka kidnapin niya ito.

I treat her to Jollibee. Iyon lang kasi ang fastfood chain na nasa malapit lang. Iyong guard na nakabantay naman ay hiningi ang ID ko para ma-secure niya na hindi ko ilalayo ang bata. Matapos kumain sa Jollibee ay lumabas kami kasi hindi pa daw sapat sa kanya ang sundae doon. Natawa ako. She really reminds me of Deb.

Gusto niya naman na karga-karga ko siya kaya nilubos ko na. I even took a picture with her kasi nak-kyutan ako sa kanya. I wanna show it to Deb kung… kung magkikita pa kami.

Doon kami tumambay sa playground kung saan ko siya nakita. Naaliw akong tingnan siyang kumakain at pinupunasan ko rin ang mga ice cream na kumakalat sa pisngi niya.

Kaso biglang may tumawag sa akin na kailangan ako sa Manila.

“Okay, uuwi na ako dyan.”

Binaba ko ang tawag.

“Baby, aalis na ako.”

Nalungkot naman siya. “Hindi na tayo magkikita?”

Shìt! Bakit ganito? Bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit parang may pumipigil sa akin na iwan itong bata?

“Don’t worry. Babalik ako.” I said without even thinking kung ano iyong sinabi ko sa kanya.

“Promise? Pinky promise?” She said, and showed me her small pinky finger.

“Hindi ka ba makakapunta sa birthday ko?”

“I don’t know.” sagot ko. Ayaw kong paasahin iyong bata. I don’t know. Ngayon ko lang siya nakilala pero oarang may connection agad kaming dalawa.

She pouted at nanubig ang mata.

“G-ganito nalang. Hindi ako sure. Hindi siguro si Mister na makadalo ako sa birthday mo pero… gagawin ko ang best ko na makakarating ako. Okay ba iyon?”

I wiped the small tears that trickled down her pink cheeks.  

“Okay, mister.”

“Wait, what’s your name? Just in case makapunta ako dadalhan kita ng cake.”

“My name is Denziel. I am two years old and am turning three.”

I kissed her forehead.

“Okay… Denziel.”

Debie Pov

“Saan ka na naman nanggaling, ha, Denziel!? Pinag-alala mo ako.” Hindi ko maiwasang di siya taasan ng boses.

Nandidito kami ngayon sa opisina namin ni Roswell. Nag-aalala ako kay Denziel kasi ang tagal niyang umuwi dito sa restaurant. Usually kapag naglalaro lang siya dyaan sa labas ay uuwi naman ito ng maaga. Around 10 or 11 nakauwi na ito kasi magl-lunch na kaso ngayon lagpas ala una na. Kung hindi ko siya pinuntahan doon sa playground ay di pa yata uuwi.

Wala naman siyang kalaro doon. Nakaupo lang siya at mukhang may iniisip. Ki-bata bata pa.

Binalingan ko siya na nakatitig lang sa akin at naka-pout. Alam na alam niya talaga na di ko siya kayang pagalitan kaya nagkakaganito. Alam na alam niyang nadadala ako dyaan sa nguso-nguso niya sa akin at pagpapakyut.

Si Roswell naman na naka-upo sa kanyang silya ay tumayo saka nilapitan ang anak ko.

“Bakit ka kasi nagtagal doon, Denziel? Nag-alala ang mimi mo.”

Seryoso kong pinukol ng tingin ang anak ko na buhat ni Roswell.

Ngumuso ito sa akin at pinakitaan na naman ako sa mata niyang nanunubig. Dios ko.

Agad akong lumapit sa kanila at kinuha siya sa kamay ni Roswell.

“Nag-alala si Mimi.”

Hinalikan niya ang labi ko.

“Sorry mimi. Baby Denziel is so sorry. Please, love-love baby Denziel, mimi.” Aniya sa maliit na boses.

Ganito siya magpalambing. Kapag sinabi niyang love-love gusto niya ng yakap. Gusto niya yakapin mo siya.

Niyakap ko siya.

“Huwag mo iyong uulitin Denziel. Next time hindi ka na makakalabas nang walang kasama.”

Kumalas ako sa pagkakayakap namin nang di siya sumagot sa akin. Uulitin niya talaga kasi di siya sumagot.

“Denziel.”

May pagkatigas din talaga ang ulo nito.

“K-kapag di ko nakita si Mister di ko uulitin, mimi. Pero kapag nagkita kami… uulitin ko.”

Taka akong bumaling kay Roswell. Roswell just shrugged his shoulders.

“Denziel, sinong mister?”

“Mister Chicken and Ice Cream guy.”

“Ano?”

“The kind mister I got to know earlier, mimi. He was listening to me while I was story-telling with my friends. Nag-clap pa siya mimi kasi magaling daw ako. And he treated me to Jollibee and buy me ice cream.”

Mariin akong napapikit. Hindi ko alam kung blessing ba na napakafriendly nitong anak ko. I mean, she can talk to strangers like they were her friends for a long time. Saka itong anak ko ay madali lang talagang makidnap dahil sa kanyang attitudes.

“No, Denziel. Baka kung sino na iyang taong kinakausap mo.”

Sumimangot siya. “No! Mister was kind mimi. He is!”

“Kilala mo ba siya? Anong name niya?”

Kumibot ang labi niya na parang may gusto siyang sabihin kaso di niya ma-isatinig.

Yumakap nalang siya sa akin, binaon niya ang mukha sa leeg ko. Kumirot naman ang puso ko nang naramdaman ko ang mainit niyang luha na dumaloy sa leeg ko.

“Baby.”

“Mister is really kind, mimi. He is.” pag-iyak niya. Ilalaban niya talaga kung ano ang sa tingin niya ay tama.

“Denziel di mo naman kilala ang tao…”

“But I like him, mimi. I like mister.”

I know how she also long for a fatherly love kahit na nandidito naman si Papa Roswell niya at ang kaibigan nito.

Baka nakita niya sa taong tinutukoy niya na mister ang ama niya.

“Ipakilala mo ako sa mister na ’yan.” saad ko habang hinahaplos ang likod niya.

Umahon siya kaagad at nagpunas sa luha gamit ang kanyang maliit na braso.

“I invited him on my birthday mimi.”

My eyes blinked.

“Pupunta siya?”

“He can’t promise, but he will do his best to come here.”

Muntik na akong mapatampal sa noo ko. Baka namilit itong bata na ito sa kung sino man ang taong tinutukoy niya.

---

Pagkatapos ko doon sa restaurant ay di muna ako dumiretso sa bahay namin ni Denziel. Ayos lang naman sana kung sa Angel’s Restaurare kami tumuloy kasi may kwarto naman iyon sa second floor na pinagawa ni Roswell in case na gusto naming matulog. Kaso gusto ko pa rin umuwi sa bahay namin. Di naman siya kalayuan dito.

Dumaan ako sa playground kung saan laging naglalaro si Denziel. I wanna ask sa guard kung sino iyong kasama ni Denziel kanina but unfortunately gumagabi na at close na ang lugar. So I wasn’t able to know kung sino iyong kasama ni Denziel.

“Mimi,” kinilabit pa talaga ng anak ko ang mukha ko.

Mahilig din talaga nitong haplusin ang mukha ko kung hindi naman ay laging nanghahalik. Hindi nasanay si Denziel na humalik sa pisngi ko. Mas nasanay siyang humalik sa labi ko at leeg.

“Yes, baby?”

“Mimi alam mo ba ang handsome ng lalaki kanina doon sa playground. Parang siya iyong laging kiniwento mo sa akin. Super handsome niya mimi.”

Bumangon ako at sinandal ang likod sa higaan namin.

Humagikhik naman si Denziel at dali-daling pumatong sa tiyan ko at yumakap.

“Totoo ba?”

“Yes, mimi. Super.” Napa-closed eyes pa siya sa singkit niyang mata.

“Bakit di mo tinanong ang name ni mister?”

Humaba ang nguso niya at sinandal ang mukha sa dibdib ko. Tumingala siya sa akin at pinisil-pisil ang mukha ko.

“I forgot, mimi. I was too overwhelmed. But he will come to my birthday naman mimi. I will introduce you to him.” Ang daldal talaga nito.

“Hmm.”

“You’re so pretty, mimi, like Snow White.”

Tinawanan ko siya.

“Ikaw ang parang si Snow White.”

“No! You are, mimi. I’m sure mister will like you mimi. Hihihihi! But of course! It’s a no, no, no, because I already have a DADDYYYY!”

Sinuklay ko ang buhok niya gamit ang daliri ko.

“Denziel, what will you do if you see your daddy?”

Pansalamata siyang tumigil sa kakalaro sa mukha ko at umalis sa pagkakadapa sa ibabaw ko.

Tumayo siya sa harap ko.

She put her hands on her chest.

“Hello! Daddy! I’m Denziel Fabre! I’m 3 years old,” itinaas niya ang tatlong maliliit kiyang daliri. “I miss you so much, Daddy. Mimi has something to deal with and is afraid. That is why we cannot visit you. But I always pray to Jesus and my guardian angels to take care of you, Daddy, because we still need to see each other. I love you so much, Daddy! Love-love baby Denziel, Daddy!”

Ang kamay maliit na kamay ng anak ko ang nagpunas sa luhang tumulo sa mga mata ko. The only thing that keeping my mind intact and well was my baby.

“Don’t cry, mimi. Baby Denziel, love you. I Iove you so much, mimi.” Tapos niyakap niya ako.

“I love you so much, baby namin.”

“Does my speech good, mimi?”

“Ang taas naman n’on.”

“No, mimi. I practice it a lot of times that is why hindi ko na iyon makakalimutan kapag nagkita na kami ni Daddy.”

“Let’s sleep na mimi para birthday ko na.”

Ngumiti ako at tumango.

“Hmm. Goodnight our baby. Advance happy birthday!”

“Hihihihi! Goodnight my pretty mimi and to my daddy too.”

---

Thank you for reading mga beh!

Sana wala na kayong sama ng loob sa akin! Omg! Ang bait ko kaya sa mga updates ko.🥰🥺❣

CHAPTER 32

Chapter 32

Aziel Pov

“Sir may delivery po para sa inyo.” Inangat ko ang tingin ko at nakita ko ang secretary ni Daddy na naka-dungaw pintuan ko.

“Come in.”

Kumunot ang noo ko nang makita kong may dala siyang paper bag. Nilagay niya iyon sa table ko at napasilip ako sa laman noon. Isang box na kulay brown at may logo iyon. It was Angel’s Restaurare. Pareho iyon sa ni-recommend ni Nana sa akin na kainan doon sa Monti Algeri.

“Sinong nagpadala nito?”

“Walang nakalagay na name sir, e. Iniwan daw iyan sa baba ng isang babae at sinabi na ibigay daw sa inyo.”

“Okay, thank you. You may now go.”

Hindi ko lang pinansin iyong pagkain since may minamadali akong trabaho. I planned to half-day since gusto kong bumalik sa Monti Alegri. Ewan ko. Para akong nakokonsensya kung hindi ako makakadalo sa birthday ni Denziel.

Napangiti ako nang maalala ko ang mukha ng bata. Her chubby cheeks, red little lips, her small but pointed nose, iyong mata niya. Nakaka kalma talaga sa akin ang mukha ng batang iyon.

Simula noong nakaraang araw ay di na talaga siya mawala sa isip ko. Sa byahe ko n’on siya lang talaga ang laman ng isip ko.

I was too engrossed with my work till I forgot the time. Kung hindi lang tumunog ang tiyan ko ay di ko pa titingnan ang oras. Napamura ako nang makita kong alas dos na nang hapon.

Nagmamadali akong linisin ang table ko. Lalabas na sana ako nang makita ko ang paper bag na may lamang pagkain.

Umiling ako saka bumalik. Dinala ko ang paper bag paakyat sa floor ni Daddy. Matagal na sanang binigay sa akin ni Daddy ang kompanya pero hindi ko ito tinanggap. Ano pa ang saysay n’on? Anong saysay noon kung wala naman ang taong mahalaga sa akin?

Simula kasi noong minahal ko si Deb hindi ko na inintindi ang pera. Hindi ko na inisip ang yaman na mamanahin ko kay Daddy. All I think was his well-being and his happiness. But he leaves me in the midst of our sadness and problems. He chooses to leave me alone. He chooses to burden his loneliness and grievances alone. He didn’t want to share his sufferings with me when all I could think about was him. When all I think was his welfare. 

“What are you doing here?” Daddy asked when I reached to his office.

“Magh-half day ako dad. May pupuntahan lang.”

“May minamadali tayong trabaho–”

“Uuwi rin ako after nito dad. Don’t worry babawi ako.”

Bumuntong hininga si Daddy at walang nagawa kung hindi ang pumayag nalang sa gusto ko.

Dala-dala ang paper bag sa akin, sumakay na ako sa kotse ko at tiningnan ko ang oras. Tsk! Malapit ng mag-3pm.

On my way to Monti Alegri, my stomach grumbled, letting out an unnecessary sound. I groaned and my eyes focused on the paper bag on my side.  

I pulled over and reached for the paper bag. Binuksan ko iyon ay tiningnan ko ang laman. It was a chicken adobo. Pinunasan ko muna ang kamay ko ng wet wipes bago ko kinamay iyong manok.

Saglit akong napatigil nang maamoy ko iyon. Nang matikman ko iyon ay halos maluha ako. Why does this chicken have the same taste as Deb’s chicken adobo before? Years may pass, but the taste of Deb’s cooking will always remain in my head. Hindi ako maaring magkamali kapareho iyon ng lasa, ang amoy, everything was the same, ang pinagkaiba lang ay ito ay binibenta sa Angel’s Restaurare. Ang restaurant kung saan din ako pupunta dahil doon ang venue ng birthday ni Denziel.

Dàmmìt!

Debie Pov

Kinclose namin ang restaurant nang pumatak ang ala una. Hindi na kami nagpapasok ng customers dahil hinahanda na namin ang birthday ni Denziel. Ang mga workers ng restaurant ay tumulong din sa amin sa pagd-design at sa paghanda ng mga pagkain. With the help of Roswell and Renna, I was able to pull off a Snow White theme birthday para kay Denziel.  

Mahilig na talaga sa mga princess stories si Denziel but she love Snow White the most.

Nagsimula na ang party ni Denziel. May maliit na programme na pinangunahan ni Renna dahil siya ang emcee. The show was solely for our birthday girl. Sa kanya lang ang spotlight.

Our baby was so pretty in her baby blue colored dress. She also wore a red headband with a ribbon, but her hair was braided. I took a photo of her using my camera. I don’t use cell phone since napadpad ako dito. Tanging camera na ang gamit ko to take memories with Denziel para ipakita ko kay Aziel kapag nagkita kami.

“Ang pretty naman anak namin.”

I always use the word namin or our like baby namin, anak namin. Hindi ko lang naman kasi anak si Denziel. She is also Aziel’s princess.

“But you’re prettier mimi.” saad niya at hinalkan ang labi ko.

“Happy birthday baby Denziel. Mimi loves you so much.”

“I love you too, mimi.”

Tumagal ang party ni Denziel. Nagsimula ito ng 3pm at natapos sa alam 7pm. Maraming pa games si Renna at Roswell para sa mga bata at nag-ienjoy naman si Denziel doon. Inimbita ko lahat ng kalaro niya sa playground kahit na ayaw niya. Pinakita ko nama na marami ang chicken niya at ice cream kaya pumayag na siya. Sinabihan pa akong magtira ng sa kanya. Hindi naman siya ahaw doon pero kasi favorite niya. Matakaw ito kapag sa paborito niya.

Unti-unti nang umuwi ang mga bisita. Sina Renna at Roswell ay nagpahinga saglit pero umuwi na rin.

“Baby di na yata dadating iyong bisita mo.” wika ko sa anak ko na nakatanaw lang sa pintuan ng restaurant. She was waiting sa sinasabi niyang mister na nakilala niya sa playround. Kaso wala pa rin hanggang ngayon. Alas nuebe na nang gabi at alam kong pagod siya kaso ayaw pa niyang isara ko ang restaurant kasi may hinihinitay pa siya.

Noong nagsimula ang program ay sobrang sigla niya naman pero nang medyo dumilim na ay tumamlay siya. I asked her earlier kung ano ang problema o di ba niya nagustuhan ang party kaso gusto niya naman. May hinihintay lang daw kasi siya.

Lumingon sa akin ang anak ko na nanunubig ang mga mata. Parang piniga ang puso ko doon.

“Mimi, let’s wait for a little while please. Mister had promised me.”

Agad kong nilapitan ang anak at niyakap.

Pinunasan ko ang luha niya.

“Sshh. Okay, okay we will for him.” pagtatahan ako.

Kami nalang ang naiwan wa restaurant pero may dumadaan pa namang mga sasakyan sa labas. Naaawa ako sa anak ko na nakatanaw sa labas.

“Anak kukuha muna si Mimi ng water, okay?”

“Ohhm!” Tumango siya sa akin.

Tinalikuran ko ang anak ko para kumuha ng bottled water for her sa ref.

Habang nakatalikod ko ay narinig ko ang pagtunog ang chimes. Hudyat na bumukas ang double door ng restuarant.

“Mister!!!”

“I’m sorry, I’m late.”

Nanlaki ang mata ko habang nakahawak sa pintuan ng ref. My heart beat erratically inside my chest. The cold sweat started to form on my temples and in my palms. 

It felt like I was in a typical romance drama or TV show when I turned my heels to where Denziel was. Everything around us moves in slow motion.

My eyes couldn’t blink because of shock. My eyes locked on Aziel’s grey eyes. Aziel was also shocked.

Napako rin si Aziel sa kanyang kinatatayuan at napakurap-kurap habang nakatingin sa akin.

Ang bote ng mineral water na nasa kamay ko ay nahulog sa pagnginginig ng kamay ko.

“Deb?”

“A-a-azi–”

“You know my mimi, mister?”

Ang mata ni Aziel na napako sa akin ay lumipat sa anak naming nasa harap niya na may malaking ngiti ang nakapaskil sa mga labi.

“I really thought you cannot come.”

Pinantayan ni Aziel ang taas ni Denziel.

Sa kabila ng diatansya namin ni Aziel nakita ko pa rin ang pagtulo ng luha niya bago kinabig si Denziel upang mayakap.

“Thank you for coming mister.”

Aziel was left speechless and couldn’t find a single word to utter because of shock.

Kahit na nanginginig ang nga binti ko at di ako makapag-isip ng maayos dahil sa sitwasyon. Nagawa ko pa ring hainan si Aziel ng pagkain.

Denziel was greedy when it come to her favorite, chicken, but she gladly shared it with Aziel.  

Simula noong kumain silang dalawa ay di na maalis ni Aziel ang kanyang mata kay Denziel. He was happy, but there’s a hint of sadness in there. He was suprise and shock.

“I’m sorry. I totally forgot your cake… baby.”

“It’s okay. My mimi brought a big cake for me.” Masayang saad naman ni Denziel kay Aziel.

Doon na binaling ni Aziel ang mata sa akin. Ako na ang umiwas sa mga mata niya dahil sa talim noon. May lungkot doon, panghihinayang, gulat… at galit.

“Kumain… ka na?” He asked me.

Tumango ako at napapahid sa palad ko doon sa jeans na suot ko.

“Kumain lang kayo… i-isasara ko lang ang restaurant para makaalis na ka—t-tayo.”

Hindi ko na hinintay ang sagot ni Aziel kung meron dahil tumayo na ako at binaba ang mga blinds ng restuarant. Tiningnan ko rin kung nakapatay ba ang mga gasul doon at sinigurado kong napa-off ba lahat ng gamit.

“Uuwi ka na mister?” Napatigil ako sa pagsukbit ng bag ko dahil sa tanong ng anak namin. May lungkot doon.

“No, I will send you to your home.”

“Yehey! But mister… do you know my mimi?”

Ang tanong na iyon ng anak ko ay parang tanong niya para sa akin. Pati ako ay naghihintay din sa akung ano man ang magiging sagot ni Aziel.

“I… know him.” mahina iyong sagot ni Aziel.

“Hmm, do you find my mimi pretty, mister? Isn’t my mimi a pretty?”

Lumabas na ako at di na nakasagot doon si Aziel.

“I will send you to your house.” saad ni Aziel sa akin. Nagkatitigan kaming dalawa at parang sinasabi ng mga mata niya a ‘mayroon kang ipapaliwanag sa akin’.

Nakita kong humikab na si Denziel kaya lumapit ako doon at kinarga siya.

“I’m sleepy mimi.”

“Hmm, uuwi na tayo.”

“Let me carry her.” wika ni Aziel.

“Ako na muna. Ikaw ang magdadrive diba?”

Umigting ang panga niya at di na ako inimik. Binuksan niya aang pintuan para sa akin at tuluyan na akong nakalabas.

Pilit kong kinapa ang susi ng restaurant dahil nasa bulsa ko ito.

“What are you doing?” Di ko maiwasang di panindigan sa balahibo sa katawan dahil sa lalim ng boses ni Aziel.

“A-ang susi kasi nasa bulsa ko.”

Walang imik siyang lumapit sa akin.

“Which pocket?”

Tiningnan ko ang lalaki.

“Huh?”

“Ang susi. Saang bulsa nakalagay?”

Tinuro ko sa kanya kung saang bulsa at kinilabutan ako nang humaplos ang kamay niya sa akin. Dios ko!

Si Aziel na ang naglock sa restaurant at saka kami sumakay sa kanyang kotse. Sa front niya ako pinasakay at nakayakap sa akin si Denziel.

Habang nagmamaneho siya ay panay ang sulyap niya sa akin—kay Denziel.

Tinuro ko sa kanya ang daan patungo sa bahay namin at pagkarating namin doon ay pinagbuksan niya ako sa pintuan.

Nakaupo pa ako sa shotgun seat at yakap ang anak namin. Yumuko siya para kunin sa akin si Denziel. At nahigit ko ang hininga ko nang maglapit ang mukha naming dalawa.

I saw how his eyes darted on my lips. He was shock but he was fast to change his expression but not enough para di ko makita ang naunang ekspresyon niya.

Pinapasok ko siya sa bahay at siya ang nagdala kay Denziel sa kwarto nito. Pagkatapos niyang ilapag ang anak namin sa kama at tumayo siya sa tabi nito.

“Lumabas ka na.” wika ko habang hinuhubad ang damit ng anak.

“We need to talk.” Matigas niyang untag.

Tumango ako.

“Sa labas mo ako hintayin.”

Ilang minuto pa ang lumipas bago siya lumabas.

Nang makalabas si Aziel ay napahawak ako sa edge noong kama dahil sa sobrang lakas ng kabog ng puso ko.

Inaasahan ko nang nagkikita kami ni Aziel. Inaasahan ko na na darating ang panahon na mangyayari ito kaso hindi sa ganitong pangyayari.

Ang mister na tinutukoy ng anak ko ay ang ama niya pala.

Nagkita na pala silang dalawa.

Lumabas ako at dumiretso ako sa kusina para ikuha ang sarili ng tubig dahil parang tinuyuan ako ng tubig sa katawan.

Ipinagtimpla ko na rin ng kape si Aziel dahil gabing-gabi na.

Inilapag ko ang kape sa maliit kong center table dito sa bahay at muling umalis para kunin ang album na gawa ko ang aking camera.

Nilapag ko sa harap ni Aziel ang camera at ang limang makakapal na albums.

Umupo ako sa katapat niyang upuan. Siklop ang paa at nasa hita ko ang kamay ko.

“What are these?”

Nag-imbak muna ako ng hangin sa dibdib ko bagi nagsalita. “Mga larawan ni Denziel n-noon.”

Halos mahulog ako sa bangko nang tingnan ako ni Aziel.

“Wala ka bang sasabihin sa akin?”

Nakagat ko ang ibabaw kong labi at uminit ang mga mata.

“Sorr—” hindi ko na iyin matapos at napatakip nalang ako sa bibig ko nang bumuhos ang luha ko.

“Sorry, Deb?”

“Anak ko si Denziel.”

It wasn’t a question but I lost count kung ilang beses akong tumango sa kanya.

“Tinago mo ang anak ko sa akin Deb?”

“Sorry. Sorry, Aziel.”

“Sa tingin mo sapat ang sorry sa apat na taong tinago mo sa akin ang anak ko?”

Hindi ako nakaimik.

“Tangina! Deb!”

Napatalon ako sa gulat ng hampasin niya ang center table.

“Sorry–”

“Ayaw ko ng sorry mo Deb.”

“Tatanggapin ko lahat ng galit mo Aziel. Karapatan m-mo iyan sa pagtago ko sa a-anak natin.”

“How the hell did this happen Deb? Did you fool me? Tinakbo mo ang anak ko?”

Umiling ako sa kanya at napasinok.

“H-hindi Aziel. Hindi ko alam na buntis ako sa mga panahon na umalis ako ng bahay. N-namalan ko nalang noong nandito na ako sa Monti Alegri.”

“Nakunan ka.”

“Oo, oo nakunan ako Aziel pero hindi nakita sa ultrasound ko na kambal pala ang dinala ko noon. I-iyong nakuha ay ang isang bata at… ang isa iyon si Denziel.”

Nagtagis ang bagang niya.

“Bakit di mo sinabi sa akin Deb? Bakit mo nilihim? Bakit di ka umuwi? Tangina Deb! Para akong tanga kakahintay sayo! Araw-gabi akong naghintay at nagbaba kasali na baka umuwi ka!”

“Sorr–”

“Bakit mo nga nilihim!?” Napatigtad ako sa lakas ng boses niya.

Pikit mata akong umiling sa kanya.

“Sorry, sorry, sorry Aziel.” I cannot answer you right now, Aziel.

“I want my child, Deb.”

“A-aziel.”

“Whether you like it or not. Sasama sa akin si Denziel sa pagbalik ko sa Manila.”

Narinig ko ang pagmura ni Aziel nang muntik na akong madapa sa kanyang harapan dahil sumagi ang paa ko sa paa ng center table sa pagmamadaling lumuhod sa paanan niya.

I rubbed my hands together and bowed my head in front of him.

“Please, please, don’t take Denziel away from me ma—Aziel. Please!”

“Isasama kita…”

Napatigil ako. Tumingala ako sa kanya. Patuloy sa pagpatak ang mga luha ko.

“…dahil hahanapin ka rin ni Denziel kung iiwan kita dito.”

---

Thank you for reading mga beh!🥰❤

🚨

Sneak-Peek

(Chapter 33) 🚨

“Sige na sleep ka na sa room ni Daddy.” ani ko at hinalkan siya.

“Mimi shouldn’t we sleep together? Together with daddy?”

Ngumiti ako sa kanya. “A-anak k-kasi…”

“Let’s sleep together.” sapaw ni Aziel sa akin at tumuloy na sa loob ng kwarto.

---

CHAPTER 33

Chapter 33

Debie Pov

“It would be a long ride kaya magdadala ako ng pagkain… n-natin.” mahinang saad ko habang nagp-pack ng pagkain nang pumasok si Aziel sa kitchen.

Malamig lang niya akong tiningnan saka ako tinalikuran. I gasped for air to fill my suffocating little heart.

Hindi ko pa nasasabi kay Denziel kung sino ba talaga si Mister, si Aziel. Hindi ko pa nasasabi na ito ang ama niya.

“Are you excited?” Ang naabutan kong tanong ni Aziel kay Denziel na nasa backseat.

“Oo po. It’s my first time to go for a long ride.”

“Mimi!” Ang tawag sa akin ng anak ko at kumaway pa.

“Sit still, baby. Malayo ang byahe. Tell me if you’re hungry, okay?”

Masiglang tumango sa akin si Denziel. Napatingin naman ako kay Aziel pero agad ko ring binawi ang tingin ko dahil sa talim noon.

I didn’t have a proper goodbye for Roswell. Thru phone ko lang siya tinawagan kanina at nagpaalam na aalis muna ako saglit dito dahil sasama kami kay Aziel sa Manila.

Roswell knows my story—my history, I guess. And he understands why we’re suddenly leaving Monti Alegri. Roswell is a very, very good friend of mine. He takes care of Denziel. He loves Denziel, and he treats Denziel as his little princess. 

Nakapagpaalam na rin ako kay Renna at muli ay sa tawag lang. She was surprised that everything happened in just one night. At ngayon ay aalis kami sa Monti Alegri. She was happy that Denziel had finally met her father. Kaso pinaliwanag ko kay Renna na hindi ko pa nasasabi kay Denziel ang totoo, about Aziel.

Sinabi ko kay Aziel na kung pwede ay sa Manila nalang namin ipaliwanag ang lahat kay Denziel. Hindi naman siya umimik sa akin kaya kinuha ko nang go signal iyon.

Throughout our ride, Aziel was just acting cold, no, treating me cold. His treatment of me is even colder than the Antarctic. Si Denziel lang ang kinakausap niya at kinukumusta kung okay lang ba ito.

Kagabi matapos kong lumuhod sa harap niya saglit lang kaming nakapag-usap at natulog. Hindi na ako nakipag-agrumento sa kanya na huwag dalhin si Denziel sa Manila. May karapatan siya. Anak niya rin ito. And I deserve his cold and dark stares. I understand his treatment towards me right now. I deserve this.

Hilaw akong napangiti sa mga naisip at tumingin nalang ako sa tanawin sa labas. Sa apat na taon muli kong tatahakin ang lugar na nilisan. Ang lugar na nilayuan. Ang lugar na ayaw ko na sanang balikan. Ang lugar na nagpasakit sa akin noon at magpahanggang ngayon.

Tinago ako ang nanginginig kong kamay sa suot kong hoodie na jacket at kinagat ko ang labi ko saka ako pumikit ng mariin. I from count one to ten and start a breathing exercise to ease my discomfort about going back to Manila again after four years.

“S-saan pala t-tayo tutuloy? Ahm, ako. Saan ako tutuloy?” wika ko kay Aziel habang nasa byahe pa kami.

“To our old house.” plain niyang sagot.

“P-pwede bang… huwag ako doon. Okay lang sa akin na maghotel ak–”

“I have a penthouse doon nalang tayo.” Mabilis niyang bawi.

Nakahinga ako doon at tumango.

After an hours…

“Hey, we’re here.” Naalimpungatan ako sa yugyog ng balikat ko.

Nahihilo pa ako ng konti kaya naman pinikit ko ang mata ko at saka muling binuka. Sa pagkakataong iyon ay nakalabas na si Aziel sa sasakyan at kinukuha na si Denziel sa backseat na natutulog din. Dinala niya ang isang bag na naglalaman ng gamit ni Denziel.

Bumaba ako ng sasakyan at saka naman sumunod sa kanya dala ang bag ko.

Walang imikan kami sa loob ng elevator hanggang sa nakarating kami sa 32nd floor.

I was speechless the moment he opened the big brown sliding door. As I step inside his property, the cool air from the air conditioner welcomes my parched body. The long hallway is highlighted by a massive concrete block of cemented wall.

I took off my shoes and changed them into house slippers on the other side and traced Aziel’s foot prints. 

Habang nakasunod ako kay Aziel ay di ko maiwasang di mamangha sa kanyang penthouse. It has a high ceiling and large glass windows where the natural light comes through. It also has a staircase to the second floor, and I took a glimpse of his very organized and well-designed kitchen. Napakalinis lang tingnan ng kitchen niya dahil parang lahat nakatago doon.

“Follow me.”

“Ah, oo.” Para akong bata na naglalaway sa kanyang penthouse.

Sumunod ako sa kanya sa second floor.

“There are only two rooms. The other room was mine and the other was for my guest. And you can sleep in the guest room.” Paliwanag niya sa akin at tinuro iyong guest room niya.

“Ang bata Aziel k-kanina siy–”

“Sa kwarto ko siya matutulog.” pagtatapos niya sa akin.

Tango lang ang naibigay ko sa kanya at sinundan ko nalang siya ng tingin nang pumasok siya sa kanyang silid.

Pakiramdam ko hindi ako welcome dito. Ewan ko. Pakiramdam ko di ako tanggap o kailangan dito.

Bago pa ako nilingon ni Aziel ay tumalikod na ako upang harapin ang sariling pintuan ng guest room.

Pumatak ang luha ko at nagmamadali akong pumasok sa guest room. I don’t have a time to get amaze by the room dahil sa sakit na nararamdaman ko.

I shook my hands and started to walk around while doing a breathing exercise.

When my nerves calm down. Doon na ako umupo sa kama at di ko na kinuha pa ang mga damit ko sa bag. Diretso ko na iyong nilagay sa closet na nandidito sa room at saka ako humiga sa kama.

Hindi pa kami masyadong nakakapag-usap ni Aziel pero ito na ang nangyayari sa akin. Tanging ang pag-amin ko lang na anak niya—namin si Denziel lang ang napag-usapan namin.

I know marami pa siyang isusumbat sa akin. Alam kong marami pa siyang hinanakit na ibabato sa akin. I just wish na maging matatag ako by that time.

Nakatulog ako sa pag-iisip ko at nang magising ako ay may humahalik na sa labi ko. At nariinig ko pa ang pagtawa n’on.

Hinagod ko ang nanlalabo kong mata at agad na bumungad sa akin ang mukha ng anak namin na may malaking ngisi.

“Good evening mimi.”

Humalik ako sa kanya.

“Evening baby.”

“Mimi wake up na. Dinner na tayo.”

Nagmumog muna ako at inayos ko muna ang mukha ko bago kami lumabas ni Denziel.

Karga ko siya at papalapit na kami sa dining table kung saan may mga pagkain na nakahanda.

“Mister is so kind mimi. He even let us sleep in his beautiful, huge house.” anang naman ng anak ko.

Ngumiti lang ako sa kanya.

Tamihik kaming kumakain at ako naman ay sinusubuan si Denziel. Alam na niya naman kung paano subuan ang sarili kaso puro ulam lang naman ang pinipili kaya paminsan-minsan ko siyang sinusubuan.

Matapos ang dinner namin. Dinala ko sa kwarto si Denziel at nilinisan ko ang katawan, sinipilyuhan at binihisan ng pantulog na damit.

“Mimi, I was really afraid when I woke up without you on my side. Pero sinabi naman ni Mister na nasa ibang room ka kaya pinuntahan agad kita mimi.”

Tumango ako.

Pinaupo ko si Denziel sa kama matapos kong suklayin ang kanyang buhok. Nag-squat ako sa harapan niya.

“Baby diba sinabi ko sayo na kaya tayo sumama kay M-mister kasi kikitain natin ang daddy mo?”

“Yes, mimi.” masiglang tugon ng anak ko. Pinaliwanag ko sa kanya kanina na sasama kami kay Aziel upang makita na niya ang daddy niya. Nagtaka kasi siya na bigla-bigla ay aalis kami ng bahay namin.

“Tonight baby. I will… I will introduce you to your daddy, okay?”

Lumiwanag ang mata ng anak ko at agad akong niyakap. Niyakap ko rin siya ng mahigpit.

“Thank you so much mimi. You’re the best!”

Dinala ko siya sa labas at nagtatalon pa siya. Mabuti at nasa sala si Aziel.

Umupo ako sa isang love seat na nasa tabi ng kina-uupuan ni Aziel na couch.

Palipat-lipat ang tingin ni Denziel sa akin at kay Aziel na nakatitig sa kanya.

Kinuha ko ang dalawang kamay ng anak ko at hinarap siya sa akin.

“Baby, I’m so sorry, okay? Mimi is so sorry for not being a good parent to you and for not being a good mimi to you. I’m sorry if Mimi has to keep you away from your daddy. Mimi was so sorry because I could not immediately introduce you to your daddy.”

Bumuhos naman ang malalaking patak na luha ni Denziel.

“No, mimi. You are the best. You are the best mimi. Love-love baby Denziel, mimi.” aniya matapos punasan ang luha ko gamit ang maliit niyang kamay.

Tumango ako sa kanya at di ko siya niyakap kahit sinabi niyang love-love. I need to tell her right now. Bago pa umurong itong dila ko.

“Baby, diba you like mister?” Sinulyapan ko si Aziel na nakatitig lang sa amin na walang kurap-kurap. Tiningnan din ni Denziel si Aziel at bumaling ulit sa akin ang mata niya.

“Baby, he is your daddy. Mister fried chicken and ice cream guy is your daddy.”

Nabigla ako sa pagyakap ni Denziel sa akin. Mahigpit niyang niyakap ang kamay sa akin at umiyak.

Hinagod ko ang likuran niya at marahan siyang tinulak.

“Go to your daddy, baby. Daddy misses you so much.” Umiiyak kong saad.

Nilingon ni Denziel si Aziel na nag-aabang sa kanya. Namumula at nanunubig sa luha ang mga mata ni Aziel.

Tumakbo si Denziel patungo kay Aziel at yumakap siya dito. Tinakpan ko ang bibig ko upang ibsan ang ingay ng pag-iyak ko.

Si Denziel naman ay napanguwa at yumakap kay Aziel.

“D-daddyyyy!!!” iyak ng anak namin.

“Baby, I miss you so much. I love you. I love you anak.” bulong naman ni Aziel sa anak at pinugpog ito ng halik.

Kumalas si Denziel sa yakapan nila ni Aziel at dumistansya siya dito. Pinunasan ni Denziel ang sariling luha.

Humihikbi siya pero pilit pa rin siyang nagsalita.

“Hello! D-addy! I’m Denziel F-fabre! I’m 3 years old. I m-miss you so much, Daddy. Mimi has s-something to deal with a-and is afraid. That is why we c-cannot visit you. But I always p-pray to Jesus and my guardian angels to t-take care of you, Daddy, because we still n-need to see each other. I l-love you so much, Daddy! Love-love b-baby Denziel, Daddy!” Utal-utal na wika ni Denziel dahil sa kanyang pag-iyak.

Hindi nakuha ni Aziel ang sinabing love-love baby Denziel ng anak kaya naman binuka ni Denziel ang kanyang mga maliliit na braso at doon siya niyakap ni Aziel.

Habang nakatanaw ako sa kanilang dalawa ay puro lang iyak ang ginawa ko. Ito iyong pinagkait ko sa mag-ama ko.

Hindi ko rin naman ito gusto. Gusto ko naman umuwi kay Aziel. Gustong-gusto ko. Dios ko!

Naninikip ng husto ko ang dibdib ko habang nakatanaw sa kanila. It was a selfish act. It was a foolish move to keep Denziel, our daughter, from him (Aziel) but you can’t blame me for my decision. I went through all that time in between my postpartum time.

I was diagnosed with PTSD while carrying Denziel. There were drugs recommended, but I didn’t take them because I was pregnant. I can’t take those powerful antidepressants because I’m pregnant with our child. I tried another method to treat my condition, but it was futile. Hindi ko gustong maapektuhan and anak namin at mas lalong ayaw kong makunan ulit ng anak.

Natalikod ako sa kanila, handa ng umalis nang na sana ako upang bigyan ng oras sina Aziel at ang anak namin ng oras nang tawagin ako ni Denziel.

Umikot ako.

“Mimi love-love.”

Tumingin naman ako sa ama niya na nakayakap sa kanya.

His eyes were throwing daggers at me.

Lumapit ako sa kanila sa kabila ng sama ng tingin ni Aziel sa akin. Yumakap ako sa likod ni Denziel. Ininda ko ang sama ng tingin sa akin ni Aziel.

---

Dinala ko hanggang dito iyong camera at mga albums. At iyon ang napagtuunan ng pansin nina Aziel at Denziel. Panay ang tawa ng anak namin habang naka kandong kay Aziel.

“This is me!”

“This is me too!”

“Me! Also me!”

May humaplos sa puso ko habang nakatanaw sa kanilang dalawa mula dito sa hamba ng pintuan sa kitchen. Ginawan ko sila ng popcorn at napatigil nalang ako. I want to take pictures of them together. Sayang lang wala ang camera ko dahil nandun iyon sa kanila.

Panay ang halik ni Aziel at tingin sa anak namin. Parang di pa siyang makapaniwala na may anak kami.

Denziel was trying to involve me to their conversation earlier with Aziel pero tanging tango at ngiti lang ang nabibigay ko dahil di talaga ako welcome kay Aziel.

Alam ko na naman. Inaasahan ko na naman ito. Pero napakasakit pa rin at i-indain ko ang lahat ng sakit para sa anak namin. Ito nalang ang nag-uugnay sa aming dalawa, e.

Iniwan ko sila Aziel doon at walang imik akong pumasok sa guestroom. At doon ko binuhos ang mga luhang kanina ko pa pinapigilan.

Dumiin ang pagkakahawak ko sa puso ko sa paninikip noon.

After I cried, umakyat ako sa kama at humiga.

Ilang minuto lang ay narinig ko ang pagbukas ng pintuan ng kwartong kinaroroonan ko kaya mariin kong pinikit ang mata ko.

“Mimi?”

“Mimi?” Napalunok ako nang maramdaman ko ang pagkilabit ng anak ko sa likod ko.

Nagpanggap akong kakagising ko lang at agad na binigyan ng matamis na ngiti ang anak.

“Happy…” nabitin ako nang makita ko si Aziel na naka-cross arms at nasandal sa hamba ng pintuan. “… ba ang baby namin?” pagtuloy ko.

“Oo mimi! Super! Baby Denziel was soooo happy with daddy!” nilingon niya pa ang ama niya.

Ngumiti ako sa kanya.

“Sige na sleep ka na sa room ni Daddy.” ani ko at hinalkan siya.

“Mimi shouldn’t we sleep together? Together with daddy?”

Ngumiti ako sa kanya. “A-anak k-kasi…”

“Let’s sleep together.” sapaw ni Aziel sa akin at tumuloy na sa loob ng kwarto.

“Yehey!” Nagtatalon si Denziel at saka umakyat sa kama.

Hindi pa siya humiga hanggang sa di rin ako humihiga sa kama.

Pinapagitnaan namin ni Aziel ang anak namin at nakayakap ang isang kamay ko sa anak namin at ganoon din si Aziel.

When our arms touch one another. I still feel the same electrified feeling.

Ilang minuto o oras ang lumipas at nakatulog na si Denziel at pati na rin si Aziel kaso di ako makatulog.

Napagdesisyon akong bumangon at bumaba sa kama. With my bare foot lumabas ako ng kwarto at pumunta sa kusina para gawan ang sarili ng gatas para makatulog ako.

Baka di ako nakatulog dahil nakapagpahinga ako kanina.

Nakatalikod ako sa pasukan ng kitchen at nakaharap ako sa malaking ref ni Aziel na punong-puno.

I took a sip of my milk nang may magsalita sa likod ko. Sa sobrang gulat ko noon ay nabitawan ko ang baso at nabasag iyon sa sahig.

Binagsak ko ang tingin sa paanan ko na nagkalat ang gatas.

Yuyuko na sana ako doon para pulutin ang basag na baso nang may humapit sa baywang ko at buhatin ako.

“You’re being careless.” malamig na untag ni Aziel sa akin at nilapag ako sa counter top.

Baba na sana ako ng talikuran niya ako kaso pagbalik niya ay may dala na siyang first aid kit.

Kumunot ang noo ko kung saan niya iyon gagamitin. Kumuha siya ng upuan saka nilagay iyon sa harap ko at saka siya umupo doon at kinuha ang isang paa ko… na may dugo. Nasugatan pala ako sa gilid ng paa ko.

Hindi ko mapigilang di mapatitig kay Aziel habang ginagamot ang paa ko.

I miss him so much.

I miss his voice.

I miss his pet name for me.

I miss his touch.

I miss his embrace.

I miss his ‘I love yous’.

I miss everything about him.

Nang tumagal ako sa Monti Alegri. Di ko na inaasahan pa na magiging maayos ang trato sa akin ni Aziel. Alam kong di biro ang halos apat na taon kung paglayo sa kanya.

Alam kong galit siya. Alam kong kinakamuhian na niya ako. Alam kong pinipilit niya lang na pakisamahan ako dahil sa anak namin. Pero ang pagmamahal ko sa kanya hindi iyon nabawasan.

Simula nung nagkita kami. Walang kumustahan sa isa’t isa. Sino ba naman ang makakapagkumusta kong sumalubong sa kanya ang katotohanang may anak pa pala siya.

“ I miss you, mal .“ Napatakip ako sa bibig ko nang kumawala iyon sa bibig ko.

Nabitawan ni Aziel ang paa ko.

Nanlilisik ang mata niya sa akin.

“You miss me? Akala ko nakalimutan mo na ako Deb?”

“A-azi…”

“Tangina! Deb! Mamiss mo ako pero taon kang lumayo sa akin! Sa tingin mo walang nagbago? Sa tingin mo walang nagbago sa iniwan mo dito? Putangina! Asawa mo ako! Asawa mo ako pero di ka nagtiwala sa akin! Ilang beses kong sinabi sayo na poprotektahan kita, mamahalin kita, aalagaan kita. Through thick and thin Deb pero… anong ginawa mo? Sinolo mo ang problema! Sinolo ang nararamdaman mo!  I already told you to share your feelings with me, share your burdens with me, share your sufferings with me. Because I can, Deb. I can carry your sufferings and burdens. Tangina! Napapatanong nalang ako. Mahal mo ba talaga ako Deb? Tinuring mo ba talaga akong asawa mo?”

“Mahal na mahal din kita Aziel. Mahal na mahal pa rin kita mal–”

“Tangìnang! Pagmamahal meron ka Deb! Nakaka-trauma!”

Padarag siyang tumayo at sinipa ang silyang kina-uupuan kaya naman ang kawawang silya ay tumambling sa sahig.

Hindi abot ng paa ko ang sahig dahil nasa island counter ako pero bumaba pa rin ako at paika-ikang sumunod kay Aziel.

Nang maabutan ko siya ay agad kong hinawakan ang kamay niya at yumuko ako saka niluhod ang tuhod.

“Please, mal. Maniwala ka naman. Pagdudahan mo na ang lahat huwag lang ang nararamdaman ko sayo. Oo lumayo ako pero hindi naman ibig sabihin noon ay di kita mahal o wala akong tiwala sayo. Mahal na mahal kita mal. Mahal na mahal kita Aziel. Ako pa rin naman ito… a-ang a-a-asawa mo.” Umiiyak kong wika habang nakaluhod.

“Paano kung ayaw ko nang maniwala sayo? Paano kung ayaw kong paniwalaan na mahal mo ako?” panghahamong tanong niya sa akin.

Tiningala ko siya.

“G… g-gagawin ko ang lahat mal maniwala ka lang na mahal kita. Handa akong gawin lahat para mapatunayan sayo na mahal pa rin kita mula noon hanggang ngayon.”

Umigting ang panga niya.

“Gagawin mo ang lahat?”

Sunod-sunod akong tumango.

“Court me then.”

My mouth fell open.

“Huh?”

“Ligawan mo ako.”

Hindi ako makapagsalita doon. Nakatulala lang ako sa harap niya.

“Liligawan… kita?” Finally I found my voice.

Umirap siya. “Kung ayaw mo naman ay hindi kita pipilitin na ligaw–”

Tumayo ako at pinunasan ang luha ko. “W-wala akong sinabi na ayaw ko. S-sige kung dyan ko mapapatunayan na mahal kita… gagawin ko. Liligawan kita.”

---

Thank you for reading mga beh!❤🥰

🚨

Sneak-Peek

(Chapter 34) 🚨

“You like your Papa Roswell apo?” tanong naman ni Daddy Azrael dito.

“Yes! He takes care of my mimi and loves my mimi. That is why I like papa Roswell.”

Muntik na akong mahulog sa silya dahil sa sinabi ng anak. Napatingin ako kina mama Sarah at Daddy Azrael na nakangisi. At mas nawindang ako nang magtagpo ang mata namin ni Aziel. Parang may humukay sa tiyan ko nang natagpuan ang nandidilim niyang mata na nakatutok pala sa akin.

---

CHAPTER 34

Chapter 34

Debie Pov

Sa kabila ng di pagkakaunawaan namin ni Aziel ay nasabi niya sa akin na matagal na palang nakalabas ang mama Sarah ko sa mental hospital.

“M-mama!” Napahagulhol ako nang magyakapan kami ni Mama.

“Ang laki mo na anak. Patawarin mo sana ako Deb, anak. Patawarin mo ako nang dahil sa akin sinapit mo ang mga pangmamaltrato sayo ng ama mo.”

Inilingan ko si Mama Sarah.

Hindi ako humiwalay kay Mama at sumandal ako sa dibdib niya. May sariling bahay na si Mama Sarah, bunga ng pagtatrabaho niya sa kompanya nila Aziel. Ngayon nga ay nandidito ako sa bahay ni Mama, dinaan ako ni Aziel dito bago sila pumunta sa mall kasama ang anak namin.

I was so happy for mama Sarah. Finally, nagagawa na niya ang mga gusto niya.

Sinabi ni Mama Sarah na magkaibigan sila ni Daddy Azrael. Ito daw ang tumulong sa kanya upang makabangon—ang mga Fabre ang tumulong sa kanya.

“No, mama. Hindi mo naman iyon ginusto. Walang may gusto sa nangyari sayo, ma. Kaya wala po kayong dapat ikahingi ng tawad.”

Sinuklay ni Mama ang buhok ko. I miss this. Yumakap ako sa baywang ni Mama Sarah.

Kinuwento ni Mama Sarah kung bakit siya nabaliw. Mama Sarah was under too much stress and was also fighting her anxiety at the same time. Sunod-sunod iyon kaya at di nakayanan ng mental health ni Mama. Pero hindi siya gumaling doon sa ospital kung saan siya pinagamot ni Papa Gideon dati dahil iba pala ang gamot na tinuturok sa kanya doon. Nalaman din ni Mama ang lahat ng ito mula sa mga Fabre dahil inimbestigahan nila ang kaso ni Mama.

Sa totoo lang ay natatakot ako. Natatakot ako na baka… magaya ako kay Mama Sarah. Baka mabaliw din ako. Dios ko huwag naman sana…

“Mama… n-natatakot pa rin po ako kay Tita Mikee, ma.” pag-amin ko kay Mama.

“Sshh,” mama Sarah hushed. “Di ka na masasaktan ni Mikee anak. Dahil nakakulong na siya. Ang papa mo naman… namatay na years ago. Kaya wala nang mananakit sayo.”

Doon ako napa-ahon.

“T-talaga ma. Wala na si Papa at nakakulong na si Tita Mikee?”

Ngumiti si Mama Sarah sa akin. “Oo anak. Pinagbabayaran na ni Mikee ang mga kasalanan niya sayo sa kulungan. At habang-buhay iyon.”

Naluluha ako pero nakangiti ang mga labi ko sa sinabi ni Mama Sarah sa akin. Masama bang sabihin kong masaya ako na namatay ang papa ko? Masama na ba ako na masaya ako dahil hindi na makakalabas ng kulungan si Tita Mikee? Masama ba na sobrang saya ng puso ko dahil iyong nga taong nagmaltrato sa akin pinagbabayad na ng Diyos sa mga kasalanan nila? May parte sa puso ko na parang nakahinga ng maluwag doon. Parang may bigat sa dibdib ko na naalis sa balitang sinabi ni Mama sa akin.

Niyakap ako ni Mama at hinalkan ang sintedo ko.  Umunan ako sa hita ni Mama.

Matanda na ako pero nagpalambing ako kay Mama. Ang sarap-sarap dito sa tabi ni Mama Sarah.

“Anak maayos na ba kayo ni Aziel?”

My body stiffened at Mama Sarah’s out of the topic question.

Alam ni Mama Sarah na kasal ako kay Aziel noon at hanggang ngayon. Masaya nga siya na sa mga Fabre ako bumagsak.

Bumangon ako sa pagkaka-uunan ko sa hita ni Mama. Inangat ko ang paa ko sa sofa at niyakap ang binti atsaka pinatong ko ang baba ko sa tuhod ko.

Mapait akong napangiti kay Mama Sarah.

Isang linggo ko palang n-nililigawan si Aziel at ang hirap. Parang hindi ligaw ang ginagawa ko. Suyo ang dapat itawag doon. Mahirap pa pakisamahan si Aziel sa babaeng mag regla. But I understand him, even if it is hard and difficult. I won’t give up. I am thankful that our baby was around because whenever Denziel’s around, Aziel treats me neutrally. 

“Hindi pa ma, e. I’m still pursuing him.”

“Lambingin mo lang at suyuin. I know bibigay din si Aziel anak. Mabait iyon at alam kong mahal ka at mas lalong di ka noon matitiis.”

Ngumiti ako kay Mama Sarah. Suyo lang ang magagawa ko sa ngayon. Walang lambing na nangyayari dahil nga nanliligaw pa ako. Nasa iisang bubong kami pero nililigawan ko pa ang lalaki.

“Pero ang apo ko anak. Gusto ko rin siya makita at makabonding.” pag-iiba ni Mama sa usapin dahil napansin niyang wala akong maiimik doon sa nauna.

“Oo ma. Sa susunod dadalhin ko na siya. Saka may plano rin naman si Aziel na ipakilala na si Denziel kay Daddy Azrael. Siguro dadalhin namin ang bata sa kompanya nila o mags-set up si Aziel ng date kung kailan at saan.”

“Mabuti naman at napag-uusapan ninyo ni Aziel ang tungkol dyaan.”

Ngumuso ako kay Mama. Basta tungkol sa anak namin nakakapag-usap naman kami ng maayos ni Aziel. Nakakaka-usap niya naman ako ng walang pait sa kanya kapag tungkol sa anak namin. Like what I have said before. Si Denziel nalang ang nag-uugnay sa amin.

That’s what I felt.

“Gusto lang namin ang nakakabuti sa anak namin ma at kung ano ang dapat.”

May takot sa akin na harapin si Daddy Azrael dahil sa nagawa ko dati pero dapat ko talaga silang harapin, e. Dapat kong tanggapin ang galit nila.

“Basta nandidito lang si mama, anak. Kung kailangan mo ako. Nandidito lang ako.”

Gusto sana ni Mama na doon muna ako sa bahay pero hahanapin din ako ng anak ko. Kaya nang gumabi ay umuwi rin ako sa penthouse ni Aziel.

Pagdating ko sa bahay ay nakita ko si Aziel at si Denziel na nakahiga sa sofa at kapwa natutulog. Nakayakap si Aziel sa anak namin at si Denziel naman ay nakaunan sa isang braso ng ama. Nakita kong bukas ang TV. Nakatulugan yata nila. Kaya naman kinuha ko ang remote sa center table at pinatay ang TV.

Kaya pinayagan ko si Aziel na huwag muna ipakilala si Denziel sa mga magulang namin dahil gusto niya pa itong masolo. At naintindihan ko siya doon.

Lumapit ako sa mag-ama ko at hinalikan ko si Denziel. Nang i-angat ko ang mukha ko ay napatitig ako sa mukha ni Aziel. Pulgada nalang ang agwat ng mukha namin at mahahalikan ko na siya. Dumapo ang mata ko sa mapula niyang labi.

Napapikit ako nang may kung ano na nagtulak sa akin na tikman iyon. Dios ko, Debie! Umayos ka! Di pa kayo bati ! Pagkutos ko sa sarili.

Umatras ako doon at tumungo nalang sa guestroom at nagbihis para malutuan ko ang nililigawan ko at ang anak.

---

Dumating ang araw na ipinakilala namin ni Aziel si Denziel sa aming mga magulang. Pinapunta lang namin ni Aziel sina Mama Sarah at Daddy Azrael dito sa penthouse niya. Hindi na kami lumabas pa.

Naluluha si Daddy Azrael nang makita ang apo niya samantalang si Mama Sarah naman ay naiyak. Salamat nalang talaga na ang daldal nitong anak namin at napa-friendly dahil mabilis lang siyang nalapit sa kanyang lolo at lola.

“You know what, mamala and papalo. My mimi was verrryyy popular in our home. He is the best of the best chefs in our home! That is why Papa Roswell was always thanking my mimi for having him in their restaurant.” Daldal ng anak namin.

Nandidito pa rin kami sa dining table. Tapos na kaming kumain pero di pa kami umaalis. Dito kami nag-usap-usap at nagkatuwaan.

Namula ang mukha ko doon sa sinabi ng anak.

Pinatulan naman iyon nila Daddy Azrael at mama Sarah.

“You like your Papa Roswell apo?” tanong naman ni Daddy Azrael dito.

“Yes! He takes care of my mimi and loves my mimi. That is why I like papa Roswell.”

Muntik na akong mahulog sa silya dahil sa sinabi ng anak. Napatingin ako kina mama Sarah at Daddy Azrael na nakangisi. At mas nawindang ako nang magtagpo ang mata namin ni Aziel. Parang may humukay sa tiyan ko nang natagpuan ang nandidilim niyang mata na nakatutok pala sa akin.

Kinuskos ko ang palad ko sa shorts na suot dahil pinanlamigan ako sa palad at pinagpapawisan.

Hindi ko tukoy kung ano ang ipinapahiwatig nang mga titig na iyon ni Aziel. Ewan ko kung galit ba siya o… nagseselos? Dios ko! Ayaw kong paasahin ang sarili ko.

Matapos doon sa dining table ay nagbonding ang mag-lola.

Ako naman ang nagpresenta na maglinis sa table kaya naiwan ako. Mama Sarah wants to help me, but I decline, tinulak ko siya na magbonding kay Denziel.

Habang nagpupunas ako sa mga plato ay pumasok si Daddy Azrael sa kitchen. Palihim kong pinagmasdan ang galaw niya. Kumuha ito ng baso at saka nagsalin ng tubig doon.

Binalik ko ang atensyon ko sa ginagawa nang tumungo si Daddy Azrael sa direksyon ko.

Tumigil siya sa gilid ko.

“Kumusta ka na Deb?”

Doon ako nag-angat ng tingin kay Daddy Azrael. He slide the glass on the counter top at looked at me.

Tumigil ako sa pagpupunas at hinarap ko si daddy Azrael.

“D-daddy…”

“Don’t be nervous.” salang ni Daddy sa akin.

He looked down and he saw how my hands shaking.

Itinago ako ang kamay ko sa likod.

“I’m fine dad.”

“But not really well.” pagdagdag ni Daddy sa aking sinagot sa kanya.

I gave daddy contorted smile.

“Hmm. Why not asking help professionally Deb?”

Umiling ako kay Daddy.

“I can’t dad.”

“Why?”

“I’ve already tried different therapies before, dad. Renna helped me find the best doctors to treat me, but it was useless. They didn’t give positive feedback. The result will always be the same. I was left with taking antidepressants…”

“And?”

My shoulders drop.

“The doctor warns me that if I take those drugs, I might lose my memory. It wasn’t sure if it was temporary or permanent. That is why I chose to not take any drugs. I was fighting, battling this alone inside me, Dad. My doctor said that if I cannot take those drugs, then I’m the only one who can help myself.”

Daddy Azrael didn’t say anything and just hugged.

Umiyak ako sa bisig ni Daddy Azrael at nagpasalamat ako na hinayaan niya ako doon.

“Daddy, I’m so sorry for keeping Denziel to you and to Aziel. You don’t deserve it. None of you deserve it but I-I-I…”

“Sshhh. It’s okay. I understand you Deb.”

Tinitigan ako ni Daddy Azrael na parang pinaparating niya na alam na niya ang pinagdaanan ko at di ko na kailangang magpaliwanag pa sa kanya.

“You’re just a parent that only thinks the best—the safer way for your child, Deb. I understand you. And don’t be sorry, okay? You acted that way before because your mind wasn’t well and you were at sea.”

“Thank you, dad.”

Daddy smiled and tapped my shoulders.

“Hindi mo ba ito sasabihin sa anak ko, Deb? Ang sitwasyon mo ngayon?”

Matigas akong umiling kay daddy.

“Sasabihin ko lang dad kapag nagka-ayos na kami. I’m still pursuing him.”

Tumawa si Daddy Azrael doon. Uminit naman ang mukha ko. Talagang nasabi ko pa iyon.

“Good luck Deb. Di ka rin matitis n’on.”

Sana nga dad.

---

The following day, patuloy pa rin ako sa pagsusuyo kay Aziel. Ewan ko kung ligaw ba itong ginagawa ko. Para kasing suyo na. Bahala na basta magkaayos kaming dalawa. Mahal ko e, at nagkamali ako.

Ginagawa ko ang ginagawa ko dati nung mag-asawa pa kami at maayos pa ang relasyon naming dalawa. Maaga akong gumigising. Pinagtitimpla ko siya ng kape, nilulutuan, nagpaplantsa sa damit niya, hinahanda ang gamit niya sa trabaho. Kulang nalang paliguan ko siya sa araw-araw.

Nakakatuwa nga dahil minsan di na talaga napigilan ng anak namin na magkomento sa ginagawa ko.

“You’re so sweet to daddy, mimi.” Kinikilig na sambit ng anak ko sa akin isang araw.

Kung alam niya lang talaga at naiintindihan niya ang istado namin ng ama niya ngayon. Mag-asawa kami pero sinusuyo ko pa siya. Masaya naman ako sa ginagawa ko kaya di ako napapagod. Dalawang linggo ko pa namang sinusuyo si Aziel. Kaso lang nami-miss ko rin ang Monti Alegri. Namiss ko ang pagluluto sa restaurant at ang mga tao doon. Mas lalo na ang paligid doon.

Isang gabi. Wala ang anak namin dito sa penthouse ni Aziel dahil hiniram nila Daddy Azrael at Mama Sarah, first time na malayo ng anak ko sa akin. Pero masaya naman siyang sumama sa mga granny niya.

Pinayuhan ako ni daddy Azrael na lambingin ko raw si Aziel. Pareho sila ng sinabi ni Mama Sarah sa akin. Kung pwede nga raw akitin ko. Kaya rin nila hiniram ang bata para daw magka-oras kami ni Aziel. K-kaso nahihiya ako.

Nahihiya ako pero heto ako ngayon. Nakasuot ng manipis na damit naka-shorts shorts at sinadya ko talagang ipakita ang collars ko. Halos mamuro na iyon nipples ko sa nipis noong damit. Pinatungan ko iyon ng bathrub at kunyari ay kagagaling ko lang sa banyo. Talaga namang naligo rin ako.

Pumaso ako sa patungong kitchen pero kunyari lang na may kukunin ako doon. Kaso ang leeg ko ay nakatanaw talaga sa salas. At halos mapatalon ako ng makita ko doon si Aziel na nagbabasa. Ang gwapo niya habang hawak-hawak iyong libro.

Ipinagtimpla ko ang lalaki ng kape at kunyari ay ibibigay ko iyon sa kanya.

Kinakabahan man ngunit desperada na rin ako. Miss na miss ko na talaga siya. Dios ko! Parang magkakasakit na ako sa pagkamiss ko sa kanya.

“K-kape ka muna.” pagkuha ko sa atensyon niya.

Inangat niya ang tingin niya sa akin at napalukot ako sa daliri ng paa ko nang naglakbay ang mga mata niya sa suot ko. Kinuha ang pagkakataong iyon na ilagay ang kape sa table at sinadya kong lumaylay ang leegan ng damit ko para makita ang kayamanan ko sa loob. Bahala na. Asawa ko naman siya. Nakita na niya ito. Nahawakan niya, natikman na niya, at paborito niya pa nga noon.

Lihim akong napangiti nang umubo ang lalaki.

Pinalobo ko ang bibig ko.

Yuko pa rin ako at tumingin kay Aziel. Nahuli siyang nakatitig sa dibdib kong lantad sa harapan niya pero agad na umiwas ng tingin.

Ipagpapatuloy ko na sana ang pag-akit ko kay Aziel nang may biglang dumating na panauhin.

“Azi!” anang ng isang boses babae sa likod ko.

“Kezi!” untag naman ni Aziel at agad na sinara ang libro saka tumayo.

Tumayo ako ng maayos at inayos ko ang damit ko. Sinundan ko ng tingin si Aziel at nanikip ang dibdib ko nang makita ko siyang sinalubong ang isang babae at hinalkan pa sa pisngi. The bitterness ran from my mouth to my heart and to every fiber of my veins.

The girl, who had a big booty, big boobs, and an angelic beautiful face, wrapped her hands around Aziel’s waist. 

“Who is he Azi?” anito na nang mapansin ako.

“O-oh, he is…”

Sinapawan ko na ang lalaki. “Hi! Good evening! I’m a house k-keeper.” pagpapakilala ko sa kanya. At kahit na nanlalabo ang mga mata ko ay pilit pa akong ngumiti sa babae.

Hindi ko talaga matanggal ang mata ko doon sa kamay nilang nakahawak sa isa’t isa. Girlfriend ba ito ni Aziel? Ito ba ang sinasabi niyang nagbago?

Bago pa man tumulo ang luha ko ay lakad-takbo na ang ginawa ko patungo sa guestroom. Di pa man ako nakakapasok sa kwarto ay bumuhos na ang mga luha ko. Muntik ko pa ngang di mabuksan ang kwarto dahil sa panginginig ng kamay ko.

Nang makapasok ako ay umiyak ako at naawa sa sarili ko. Napatingin ako sa sarili ko sa salamin na nasa paanan ng kama. Inaakit ko si Aziel without knowing na baka may iba na pala siya. Pero bakit siya magpapaligaw kung meron? Ano pinaglalaruan niya ako? Natutuwa ba siya na makita akong parang aso na habol nang habol sa kanya?

Nahagip ng mata ko ang  cellphone na bigay ni Mama Sarah sa tabi kaya naman ay sumubok akong tumawag kay Renna. Kaso di ko siya ma-contact. Sunod naman ay si Roswell at agad na nakasagot sa tawag ko.

“Deb? God! How are you? I’m in Manila right now. Hinatid ko ang friend ko. Magkita naman tayo ni Denziel. I miss he–”

“R-roswell.” Parang bata akong napaiyak.

“H-hey! Deb, what’s wrong?”

I told him what happened here.

“Would you be fine if magkita tayo ngayon?”

“S-sige.” pagpayag ko kaagad.

Hindi na ako nagbihis at nagpatong lang ang sa damit ko ng isang cardigan bago lumabas sa guestroom. Naabutan ko si Aziel at iyong babae na si Kezi na nag-uusap sa sala.

Dadaan lang sana ako ng tawagin ako ni Aziel.

“Where are you going?” tanong niya na may pagkastrikto.

Kinuyom ko ang kamay ko.

Nagpractice ako ng ngiti at lumingon sa kanila.

“S-sa labas lang s-sir. May bibilhin.” Pagdadahilan ko.

“Wala ba niyan dito at lalabas ng ganitong oras? At ganyan ang suot?”

Niyakap ako ang cardigan sa katawan ko.

“Wala sir at mabilis lang ako.” turan ko saka tumalikod sa kanila at nagmamadaling lumabas.

Bumaba kaagad ako at naghintay kay Roswell sa harap ng tower kung saan ang penthouse ni Aziel.

Ilang minuto ay dumating ang kotse ni Roswell. Lumabas kaagad siya kotse. Naglakad siya papalapit sa akin habang hinhubad ang kanyang jacket. Niyakap niya kaagad iyon sa akin.

“Gabi na Deb. Bakit ganito ang sinuot mo? Tsk! Nagshort-shorts ka pa.” pagalit niyang wika at giniya ako sa sasakyan niya.

Mayaman si Roswell at may sarili siyang bahay dito sa Manila. Sinabi ko sa kanya na pwede ba akong tumuloy doon at pumayag naman siya. Bukas pa naman daw ang byahe niya pabalik sa Monti Alegri.

Humingi ako ng paumanhin sa kanya dahil gabing-gabi at pinabyahe ko siya dahil sa nangyari doon sa penthouse ni Aziel.

Tinanggap naman niya ang sorry ko kaso pinagalitan ako sa suot ko. Ang nipis daw.

“Kululuwa mo nalang ang tinatakpan mo n’yan Deb.” untag ni Roswell.

“Tsk! Tumahimik ka na. Di ko na rin ito uulitin ’no.”

“Inakit mo ang asawa mo pero sa huli ikaw naman itong–”

“H’wag mo nang dagdagan ang sama ng loob ko.”

“Mmm, fine.”

Pagkarating namin sa bahay niya sumalubong ang kanyang care taker sa bahay. Hinatid ako ni Roswell sa isang kwarto at doon muna ako natutulog ngayon. Ayaw kong umuwi doon sa penthouse ni Aziel na nandodoon iyong babae. Nagseselos ako. Sobra.

“Call me if you need me or anything. Nasa kabilang room lang ako.” Bilin ng kaibigan ko at sinara ang pintuan.

Humiga na ako sa kama at pumikit. Wala naman akong ginawa maliban sa pag-akit sana kay Aziel kaso parang napagod ako.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong naka-idlip pero nagising ang diwa ko na parang may nagkakagulo sa labas.

“Pùtangìna! Saan si Deb? Ilabas mo si Deb!!”

“Aziel calm down will yo–”

“Debie!!!”

Napabalikwas ako sa pagbangon nang mabosesan ko ang parang kulog na tono sa ni Aziel. Bumaba agad ako sa kama at inayos ang suot kong cardigan at iyong jacket ni Roswell. Lumabas ako sa silid at hinanap ko kung saan sila.

Naabutan ko sa living area sina Roswell at Aziel na nagtatalo. Para na silang manok na malapit nang magsabong.

“Aziel.” mahina at di makapaniwalang untag ko.

Papaanong nakarating siya dito?

“Deb!” aniya at agad akong nilapitan.

“Man.” si Roswell naman na lalapit sana kaso hinarangan na ni Aziel.

“I will take him home. Sa bahay ko siya matutulog!” anito kay Roswell at kinuha ang kamay ko saka hinila.

Kaso nang mapansin ni Aziel ang suot ko ay dali-dali niyang hinubad sa akin ang jacket ni Roswell at tinapon sa sahig.

“Fùcking rug!” Pagtukoy niya sa jacket ni Roswell.

Hindi ako makapagsalita sa sobrang gulat.

Windang na windang ako sa pagyayari at di ako makapagsalita. Nasa may pintuan kami ni Aziel nang lingunin ko si Roswell. Bumuntong hininga lang ang kaibigan ko at tinanguan ako.

Hanggang sa makarating kami sa kotse at nasa gitna na ng daan nang mahanap ko ang boses ko para magsalita.

“Papaano ka nakarating sa bahay ni Roswell?” tanong ko dito.

Tiningnan ko si Aziel na kumuyom na ang panga.

“I followed you.” simple nitong sagot.

“Ano?”

Iniwasan niya ang tanong ko. “Talagang doon ka pa matutulog, ha. Tapos nakaganyan na damit? Really, Deb? Akala ko ba ako ang nililigawan mo?” may pait nitong sabi.

Napairap ako.

“Papaano naman, e may babae ka namang ini-entertain doon sa bahay mo! Saka masama bang matulog sa bahay ng kaibigan ko?”

“That fùcking guy like you!”

Napapikit ako. Sasakit ang ulo ko dito sa lalaking ito!

“Wala ka nang paki doon!”

Napahawak ako sa seatbelt nang bigla siyang pumreno at itinabi ang sasakyan.

“Tsk! Walang paki? E, nanliligaw ka nga sa akin! Pero may iba ka naman palang inaakit.”

Nang makabawi ako sa gulat ay hinarap ko siya.

“Inaakit? May iba akong inaakit? Dios ko! Wala sa bukabolaryo ko ang mang-akit ng kaibigan, Aziel. Saka para malaman mo, ikaw ang gusto kong akitin! Para sayo sana ito kaso may babae ka na naman pala–”

“In the backseat now!”

Napatalon ako sa lakas ng boses niya.

“A-ano!?”

“In. the. backseat. now!” may diin na iyon sa pagkakataong iyon at umiigting na ang panga niya.

Nanginig ang kalamnan ko.

“A-anong backseat? Bakit ako lilipat doon–”

“So you want me to rip that dàmn fabric in your body in your position right now?” aniya at nanghahamong tinitigan ang mata ko. Umigting pa ang panga niya nang bumaba ang tingin niya sa lower part ng katawan ko.

Sinundan ko ng tingin ang kanyang mata at nanlaki ang mata ko nang makita kita na pala ang isang dibdib ko.

Narinig ko ang pakalas niya sa kanyang seatbelt at saktong pag-angat ko naman ng tingin ay sumalubong sa akin ang nag-aapoy na mga mata ni Aziel at walang sere-seremonyang sinunggaban ang labi ko.

---

Thank you so much for reading!!!🥰❤

🚨

Sneak-Peek

(Chapter 35)🚨

“That’s your punishment.”

---

CHAPTER 35

Chapter 35

Debie Pov

Hindi ko alam kung kailan ako nakarating dito sa backseat at naghahabol ng hininga habang walang sawa na nililipat ni Aziel ang kanyang bibig sa dalawang ut*ng ko.

Punit kung punit at kagat kung kagat ang ginawa ni Aziel. Ang kawawang damit ko kanina ay nahati na sa dalawa. Hindi talaga iyon nagawang hubarin sa akin ng lalaki. Ewan ko kung sa kasabikan ba iyon o sa kamunduhan na.

Ang kaninang nilalamig kong katawan ay unti-unti nang tumataas ang temperatura dahil sa ginagawa ng lalaki sa harapan ko.

Nakasandal ang likod ko dito sa backseat ng sasakyan samantalang siya naman ay nakaluhod ang tuhod sa harapan ko at kinukulamos na ang isang dibdib ko habang ang isa naman ay s*so ng bibig niya.

Ewan ko kung saang parte nakaparada ang sasakyan. Hindi ko rin alam kung may dumadaan bang ibang sasakyan sa paligid o ano dahil lumilipad na sa ibang dimensyon ang utak ko dahil kay Aziel na nakaluhod sa harap ko.

“Ughh!”  Nasasaktan kong ungol at nalukot ko ang daliri ng mga paa ko dahil sa pagsipsip at kagat ni Aziel sa maliit kong ut*ng.

“Ahhh!” sunod kong ungol dahil sa pagpitik ng daliri niya sa kabilang hinaharap ko.

Hingal na hingal ako kahit puro lang naman ungol at halinghing ang nagagawa dito sa harap ni Aziel.

My clothes were ripped, but I was still wearing my short shorts and underwear. I can feel my manhood inside my underwear dripping with my wet precums. Aziel was just ravishing my breasts, but I’m now soaking. 

Sinuyod ng mainit-init at basang dila ni Aziel ang buong tiyan ko at di nilulubayan ng kamay niya ang dalawa kong hinaharap. My breasts were now swollen, red, and wet with Aziel’s saliva. The marks around my nipples were evidence of how hungry beast he is . I’m afraid Denziel would see this. Pareho pa naman silang mahilig hawakan ako doon.

Tumaas ang halik ni Aziel mula sa pusod ko patungo sa ut*ng ko hanggang sa leeg at naiwan siya ng mga marka doon. Aziel was like an alpha, marking his omega. He devoured my lips, and I could taste my own blood in between our hungry kisses.  

Muli na namang bumaba ang bibig niya sa dibdib ko at kinagat ako doon dahilan para mapasigaw ako sa sakit.

“A-aahhhh!”

Tumaas baba ang dibdib ni Aziel at nilayo ang katawan sa akin. Tinungkod niya ang malalakas niyang kamay sa kinahihiligan ko at nilapit ang mukha sa akin.

“That’s your punishment.” usal niya, ngumisi siya nang ibaba niya ang tingin niya sa hinarap kong namamnhid na sa sakit.

Lumipat siya sa driver’s seat.

Hindi agad ako makagalaw dito sa backseat. Hindi ako makapaniwala sa nangyari. Bakit ako nagkaroon ng punishment? Anong ginawa ko? Saka anong klaseng punishment iyon?

Binaba ko ang tingin ko sa katawan ko. Pagod akong umayos sa pagkakaupo at niyakap ko ang sira ko nang damit sa katawan upang matabunan ang tiyan ko.

“Here.” Tumaas ang kilay ko nang iabot niya sa akin ang wet wipes.

Walang imik ko iyong tinanggap at pinunasan ang katawan ko.

Napangiwi naman ako nang subukan kong punasan ang dibdib ko. Kumikirot iyon at namamaga. Pistèng Aziel-Rigg!

Nang makarating kami sa parking lot ng tower kung saan ang penthouse niya ay nauna na siyang bumaba at iniwan ako dito sa backseat ng kotse niya. Heto na naman siya sa malamig niyang pakikitungo sa akin. Parang di lang nakatikim sa akin kanina.

Pagod akong pinagbuksan ang sarili ko at malakas na sinara ang pintuan n’on. Sana masira!

Tumaas ang kilay ko nang makita ko ang lalaki na nakatayo sa tapat ng elevator. Bakit di pa ito pumapasok? Ayaw kong mag-assume pero parang hinihintay ako ng lalaki.

Malapit na ako kay Aziel nang pinindot niya ang open button. Tsk! Nang makapasok kami ay solo naming dalawa sa elevator. May distansya kaming dalawa at walang imikan. At nang may isang lalaking pumasok pagkarating sa 3rd ay nagulat ako nang humarang sa harap ko ang malaking katawan ni Aziel. Dios ko! Anong pakulo ba itong ginagawa ng lalaki?

Kinabukasan as usual simula noong nililigawan ko si Aziel, maaga akong gumising at ang unang ginagawa ko ay ang ipagtimpla ng kape ang lalaki. At saka ako nagluluto ng breakfast. Buo na ang araw ko nang magvideo call kami ni Denziel habang nagluluto ako. Kasama niya si Mama Sarah.

Mamaya ko pa siya kukunin. Doon ko na siya susunduin sa kompanya nila Aziel.

“Good morning, breakfast?” ani ko kaagad nang makarating si Aziel sa kitchen. Hinihintay ko na rin kasi siya para makapagbreakfast kami.

“Morning.” labas sa ilong niyang ani at inaayos ang necktie niya.

Masama ang loob ko kagabi sa nangyari at talagang nagseselos pa ako doon sa babaeng pumunta dito. Kaso di na ako nagtanong pa doon. Ayaw ko na magkasagutan pa kami tungkol doon.

Tumayo ako upang tulungan siya sa kanyang pag-aayos sa necktie.

“Ako na.” saad ko.

Umikot lang ang mata niya sa akin pero hinayaan naman ako.

Matapos kong ayusin ang kanyang necktie ay umupo na siya at uminom sa kape niya. Masaya na akong makasabay siya sa hapag at kinakain ang hinahanda ko. Nakontento na ako doon.

“Aziel okay lang ba na dalhan kita ng lunch mo sa office mamaya?”

Taas ang isang kilay niya na bumaling sa akin.

“Ganyan ka sa nililigawan mo?”

Umawang ang labi ko sa kanya.

“H-huh?”

“Nothing. Aalis na ako.” Tingnan mo nga naman ang attitude nito.

Habang wala si Aziel sa penthouse ay naglinis ako dahil wala naman akong ibang magagawa dito. At nang pumatak ang alas diez ay nagsimula na akong magluto dahil kahit na walang maayos na sinagot si Aziel sa akin kanina ay gagawin ko pa rin ang plano kong pagpunta doon dahil doon ko rin naman susunduin ang anak namin.

Alas dose na nang bumyahe ako patungo sa kompanya nila. Pagkababa ko sa taxi ay bumungad sa akin ang nakaksilaw na pangalan ng building na pagmamay-ari ng mga Fabre. Fabre Holding Company.

Pumasok na ako sa loob at mukhang inaasahan na naman ako doon dahil tinanggap naman ako ng diretso sa front desk ng tinanong ko ang office ni Aziel.

“Hello, ma?” ani ko nang makasakay na ako sa elevator.

Tinakpan ko ang mouthpiece ng telepono ko. Ayaw ko sanang magtelepono kaso binigyan ako nito ni mama Sarah nang pumunta sila sa bahay. Tinanggap ko nalang. Nagagamit ko rin kasi lalo nana nandidito ako.

“Sa floor po ng office ni Aziel.” ani ko sa liftman.

Tumango ito sa akin at pinindot ang floor kung saan ang office ni Aziel.

“Anak! Susunduin mo na ang apo namin?”

“Mamaya na ma. Dadaan kasi ako sa office ni Aziel.”

“Okay, sige.”

Matapos ang tawagan namin ni Mama Sarah ay sinilid ko na ang cellphone ko sa bulsa. Sakto naman na bumukas ang pituan at nandidito na ako sa floor ni Aziel.

Hinanap ko ang office ni Aziel at nang mahanap ko iyon ay nakasilip ako doon sa blinds na nakabukas. Parang busy na busy siya.

Kumatok ako.

“Come in.” anito.

“Good mor—ay afternoon na pala.” Siniglahan ko ang boses ko.

Tumambol ang puso ko nang makita kong napatigil ang lalaki sa ginagawa niya. Kahit na wala siyang sinabi ay lumapit ako doon sa maliit center table na nandidito sa loob ng office niya at nilapag ko doon ang paper bag na dala.

“Kumain ka na ba?” tanong ko at hinanda ang paper plates at disposable spoon and fork.

“Tapos na.”

Pansamantala akong natigil sa paghahanda at napakuyom. Naninikip ang dibdib ko pero tumawa pa rin ako.

Huminga ako ng malalim dahil sa paninikip ng dibdib ko.

“A-ah ganun ba. S-sige. Sayang naman itong niluto ko. G-gusto ko kasi sanang samahan ka sa lunch m-mo.” Nilingon ko si Aziel na nakatutok sa akin. Hindi ko na tinagal pa ang titig ko kay Aziel dahil nag-aabang na ang luha ko. “Sorry. Ibibigay ko nalang i-ito sa mga e-empleyado sa labas.”

Muli kong pinulot ang nilagay ko nang paper plates doon nang magsalita siya ulit.

“Sinabi kong tapos na ako kumain pero di naman ako nagsabi na di ako kakain.”

Ang kaninang sakit na naramdaman ko ay mabilis na napalitan ng saya. Inipit ko ang labi ko.

“S-sige. Hihintayin kita.”

Kahit na inirapan niya ako ay ngumiti pa rin ako.

Handa na akong umupo matapos kong ihanda ang table sa amin ni Aziel. Kaso may bigla pumasok sa kanyang opisina. Si Kezi! Ang babaeng pumunta rin kagabi sa kanyang penthouse. Hindi pa ako over doon selos ko kagabi at nandidito na naman.

“Azi!”

Parang tinusok ng daang-daang karayom ang puso ko nang makita kong tumayo si Aziel at sinalubong ang babae ng yakap at halik sa pisngi nito.

Di ko maiwasang di ikompara ang sarili sa babaeng dumating. Kanina nang dumating ako ay ang lamig niya sa akin. Ni hindi niya ako mabigyan ng isang ngiti. Tapos nang pumasok ang babaeng ito ay may pa yakap at halik pa.

Namalayan ko ang pagpatak ng maiinit kong luha kaya naman agad ko iyong sinunod ng punas.

Walang paalam akong umalis doon at dala ang durog-durog kong puso. Ano bang gusto ni Aziel? Mahal niya pa ba ako? Gusto niya pa ba ako? Alam kong galit siya sa akin pero sana naman linawin niya sa akin ito. Hindi na para akong tanga kakahabol sa kanya tapos may iba na pala siyang ini-entertain. Kung gusto niya akong saktan. Matagal na akong nasasaktan. Kung gusto niya na magsisi ako. Oo noon pa ako sising-sisi.

Ayaw ko namang sumuko pero kung ganito lang din naman na may iba na siya… wala na akong laban dito. Dapat ko na rin sigurong ihanda ang sarili ko kung hihingi siya ng divorce sa akin. Inaasahan ko na rin naman ito.

Ayaw kong makita ako ng anak ko nang ganito kaya naman nagtext ako kay mama Sarah na uuwi muna ako. At si Aziel nalang ang kumuha sa anak namin.

Nakasakay ako sa elevator patungo sa penthouse ni Aziel. At pumapatak na ang pawis ko. Hilong-hilo na rin ako kaya napasandal na ako sa elevator.

Nang makararing sa penthouse niya ay halos di ko na mapindot ang passcode ng bahay dahil sa panginginig ng kamay ko at umiikot na rin ang paningin saka nasusuka na ako.

Nang makapasok ako sa loob ay di ko na napigil at sumuka na ako. Tumakbo ako sa common bathroom pero tumatagaktak na ang sinuka ko.

“Blaarrrgghh! Blaarrghh!”

Nasuka ko na yata lahat ng kinain ko kanina pero para pa ring may humuhukay sa tiyan ko dahilan para maduwal ako kahit na puro nalang iyon laway.

Napatakip ako sa tainga ko nang may marinig akong parang malakas at matinis na tunog.

Napasigaw ako sa sakit noon sa tainga ko at saka nanlabo ang paningin ko.

“Deb! Deb! Debie!”

Boses iyon ni Aziel. Gusto ko sana siyang sagutin kaso walang lumalabas na boses sa bibig ko.

Bumukas ang pintuan ng common bath at hinang-hina akong lumingon kay Aziel.

“I-I-I’m okay.” saad ko sa hangin bago kusang tumiklop ang mata at nawalan ng malay.

Aziel Pov

Patulak akong nilayo ni Kezi sa kanya. Umupo siya sa kaninang iniwanan ni Deb na upuan at tiningnan ang mga dinala ni Deb.

“You should stop this game of yours, Azi. Have you seen your wife? I mean, husband? He is hurting! I don’t want to do this anymore. Stop this now, Azi.”

Sumandal ako sa table ko at tiningnan si Kezi na nakatitig ngayon sa luto ng asawa ko.

“I know Deb hurt you, Azi. He made a mistake. That’s true. I don’t want to invalidate your feelings right now, but please stop this now before it’s too late for you.”

Kezi is my ex-girlfriend. Years ago, I got to know his husband, and I became friends with him at  kaya naging kaibigan ko na rin ulit si Kezi.

Sa totoo lang iyong nangyari kagabi at ngayon ay planado na. Nakaplantsa na lahat sa pagtapak palang ni Deb dito sa kompanya.

About last night, Kezi and her husband were going to visit my family since Kezi and her husband wanted to meet my child, Denziel. Hindi pa kasi nagkakaanak at naiinggit sa akin. Haha! Pero dahil wala si Denziel sa bahay dahil hiniram nila Daddy nakaisip ako sa planong iyon. Tutol si Kezi doon pero napilit ko. Kaso bumalik naman sa akin ang karma ng sinundan ko si Deb at may plano pa yatang doon matulog sa bahay ng kaibigan niya! Tsk!

“May rason siguro ang asawa mo Aziel kung bakit di agad siya nakabalik. At sabi mo nga di rin naman alam ni Deb nang umalis siya na buntis pa pala siya.”

“Yeah. I got your point there Kezi, pero kasi halos apat na taon Kezi. Hindi biro ang ginawa niya.” I defended myself.

“I got it! Pero bakit may pa ligaw-ligaw ka pang nalalaman? And what is this? Ginawa mo pa akong kabit at kontrabida sa buhay ninyong mag-asawa. Mag-usap sana kayo di itong lalaro kayo ng bahay-bahayan.”

“I’m sorry.”

“Sige, magpakipot ka pa Aziel. Tandaan mo hindi lang ikaw ang nag-aabang dyan kay Debie. Hindi lang ikaw ang asong ulol na maghahabol dyan. With Debie’s quality and attitudes! Dude, I tell you! Manginig ka na ngayon pa lang.”

Biglang bumukas ang pintuan at pumasok ang asawa ni Kezi. May meeting naman talaga kami ngayon.

“Hey, dude. I saw your husband in the ground floor. Dude hindi natin gawain ang magpaiyak ng asawa.” ani ng asawa ni Kezi.

“Y-you saw him?”

“Yeah, he is crying and look so scared? I don’t know.” ang asawa ni Kezi at napailing. “His body was trembling.”

Humingi ako ng paumanhin kina Kezi at agad na lumabas sa opisina. Naintindihan naman nila ako hinayaan nalang muna.

Nagkasalubong kami ni mama Sarah at dala niya si Denziel. She was on her way pala para ihatid si Denziel sa office ko pero kinuha ko nalang ang anak ko kay Mama Sarah.

Karga ko ang anak ko habang malalaking hakbang ang ginagawa patungo sa sasakyan.

“Daddy, what happened?” tanong ng anak ko ng suotan ko siya ng seatbelt.

Hinaplos ko ang mukha ng anak ko. “Daddy made a mistake, baby. I did something wrong to your mimi.”

“But you love mimi, daddy. Dapat hindi mo sinsaktan ang love mo daddy.”

Hinalkan ko ang noo ng anak ko.

“Yes, baby. That is why pupuntahan natin si mimi mo, okay?”

Tumango ang anak ko.

Sa byahe patungo sa bahay. Na-realized kong… sumobra nga ako. Nasaktan nga ako sa ginawa ni Deb sa akin pero di ko dapat ito ginagawa. Instead of listening to him. Nag-isip bata ako at nagawa ko ito kay Deb. Imbes na iresulba ko ang relasyon naming mag-asawa pinunan ko pa ang problema. One mistake cannot be solved by another mistake or problem. A problem or misunderstanding cannot be resolved this way. It should be talk and clear things out together.

Pagkarating namin ng anak ko sa bahay ay kinabahan ako nang diretso ko lang nabuksan ang pintuan. At mas tumambol ng malakas ang puso ko nang makita ko ang suka sahig.

“Deb! Deb! Debie!”

“Daddy!” Denziel silently cried in my arms.

Nilapag ko ang anak ko sa upuan namin sa sala at hinanap ko si Deb.

Nang makita ko ang asawa ko sa common bathroom ay tinakasan ako ng dugo sa katawan nang makita ko siyang nakasandal sa dingding na malapit sa bowl.

His head slowly turned to me. I felt something squeeze my heart at the sight of my husband’s pale face and look so weary.  

“I-I-I’m okay.” Munting wika niya at tuluyan ng pumikit ang kanyang mga mata.

Doon na ako napalapit sa kanya at inakay ang katawan.

“M-mal? Mal? Deb. Debie!”

Binuhat ko ang asawa ko at dinala sa kwarto ko. Narinig ko naman ang pagsunod ng anak ko.

“Mimi? Mimi!” umiiyak na sunod ng anak ko.

Agad kong nilapag si Debie kama at pinakinggan ko ang heartbeat at ang hininga niya. Doon na ako nakalma ng konti.

Umakyat si Denziel sa kama at umupo sa tabi ni Deb. Patuloy siya sa pag-iyak.

“Mimi? Mimi, baby Denziel is here.” Tumingin ang anak ko sa akin.

“Daddy, will mimi be okay?”

Tumango ako sa anak ko.

“Yes, yes anak. Magiging okay din si mimi.”

Umalis ako sa kama at nilisan ko ang katawan ni Deb at pinalitan din siya ng damit. Matapos iyon ay nagbihis ako ng damit pambahay. Denziel, our baby, never leave Deb’s side. She just sat next to Deb and hold his hand. Para bang ayaw niyang malingat ang mata sa kanyang mimi.

“Anak kain muna tayo labas. Magluluto ako.” saad ko sa anak ko.

Imbes na sumama siya sa akin ay humiga siya sa tabi ni Deb at hinaplos ang mukha nito.

“No, I will never leave mimi, daddy. I will never ever leave mimi again.”

“Baby,”

“Mimi always has bad dreams. That is why I don’t want to be away with mimi. Before, I always saw mimi crying when we were sleeping. Kawawa ang mimi ko.” Pumiuok ang boses ng anak ko.

Dàmmit! What the fùck have I done?

“Sa labas lang si daddy, baby, okay? I will cook for us.”

My daughter nodded her head without giving me a single glance.  

Paglabas ko ay may lilinisan pa pala ako. Nilinisan ko iyong suka ni Deb sa hallway patungong common bathroom. Pagkatapos noon ay pupunta na sana ako sa kitchen upang makapagluto dahil baka magising si Deb at gutom siya. Kaso may nagdoorbell.

Pagbukas ko sa pintuan ay di inaasahan na bubungad sa akin ang malaking ngiti ni Renna. Kaso nang makita niya ako ay napalitan iyon ng ngiwi.

“Nasaan si Debie? Nasaan ang kaibigan ko? Ano itong balita ko na kinuha mo siya doon sa bahay ng kuya ko?”

Wala man lang kumusta o ano at iyon agad ang bungad niya sa akin. She really did change unlike before.

“Why don’t you just come in first?”

She crossed her arms and arced her eyebrows, clearly drawing thick eyebrows to be exact.

“He was resting. He lost consciousness earlie–”

“Ano?! Nasaan siya!?” She even pushed me aside.

I closed the door and followed Renna. Parang siya ang may ari ng bahay.

“Ano ba ang nangyari? Bakit siya nawalan ng malay?”

“I really don’t know. Dumating kami ng anak ko dito at nakita ko nalang siya sa CR na may suka at parang pagod na pagod.” sagot ko sa kanya.

Napatigil siya doon at nilingon ako.

“Ano? Sure ka bang wala talagang nangyari before ito?”

I left no choice but to tell Renna the whole story. Pagkatapos ko iyong sabihin sa kanya lahat ay napahawak siya sa kanyang ulo.

“Hindi pa ba nasasabi sayo ni Deb ang lahat?”

Tumagis ang bagang ko.

“Anong lahat?”

“You fùcking trigger my friend’s trauma. Idiot!”

“What?”

Sarkastiko akong nginisihan ni Renna.

“Deb will always be Deb. He loves to suffer on his own. He loves to keep secret lalo na kapag tungkol sa sarili niya. I don’t have the right to tell you about his Aziel. Si Deb dapat ang magsasabi nito sayo but… I think… you should know that Debie suffered postpartum, I bet you know that already. And when we’re in Monti Alegri, he was diagnosed with PTSD while carrying your child, Denziel. I witnessed his struggles, Aziel. I witnessed how he woke up late at night or in the middle of the night, afraid and did not feel like going out. I witnessed his sleepless nights because of nightmares from his past. That series of traumatic experiences made Debie almost lose himself. But he fought and somehow won. Somehow because up until now meron pa rin ang takot niya. At nagkakaroon pa rin siya ng mga panic attacks.” Napailing si Renna.

“Hindi ko tuloy alam kung tama ba ang ginawa ko na padalhan ka noong pagkain galing sa restaurant nila. Feeling ko tuloy ako ang may kasalanan ng lahat kapag may nangyaring masama kay Debie.”

Para akong nabulunan doon sa pinahayag ni Renna sa akin. Tangina!

“Kung ayaw mong mabaliw si Deb, Aziel pakiusap naman ayusin mo ang pakikitungo sa kanya. Alam kong nagkamali siya. Alam kong nasaktan ka pero di mo lang din kasi alam ang hirap ng pinagdanan niya noon. Di mo alam kung ilang beses na siyang sumubok umuwi dito pero hindi niya kinakaya. Hindi kinakaya ng katawan at utak niya.”

Nanghina ang katawan ko sa lahat ng nalaman ko. Kusang bumigay ang tuhod ko at napaluhod.

Iniwan ako ni Renna at tumuloy sa kwarto ko kung saan si Debie. Hindi ko alam kung ilang minuto si Renna sa loob. Pero hanggang sa makalabas siya ay nakaluhod pa rin ako doon sa sahig at pina-process ang mga impormasyon na nalaman ko ngayon.

“Alagaan mo muna si Deb. Sabihin mo lang sa akin kung hindi mo gagawin dahil ang kuya Roswell ko handang-handa iyong alagaan si Deb.” Bilin ni Renna sa akin. Bilin niya pero parang banta na iyon para sa akin.

Nang makabawi ako sa lakas ko ay pumasok ako muli sa kwarto ko at nakita kong nakatulog ang anak namin na nakayakap kay Debie.

Nagising si Debie at bumangon siya.

Lumapit ako sa kanya.

Kinusot niya ang mata at bumaling sa akin.

“S-sorry, Aziel. Nakatulog ba ako? Sor–”

“Dàmmit! Mal!” usal ko at niyakap ko ang asawa ko.

---

Thank you for reading, Engels!🥰❣Road to 100K reads na tayo dito sana makaabot bago magtapos ang story na ito. 94K reads palang talaga siya pero manifesting sa 100K😭

🚨

Sneak-Peek

(Chapter 36)🚨

Humalik siya doon sa tiyan ko pataas at mahabang ungol ang kumawala sa labi ko nang matagpuan na niya naman ang kanyang paboritong parte sa aking katawan.

“M-mal… masakit pa iyan.” paalala ko sa kanya.

Nanginig ang tanang kalamnan ko nang dumila siya doon sa ut*ng ko.

“I will just lick them, mal. Fùck! They’re inviting me—begging me to lick them, mal.” anito at dumila na naman doon sa para-ang parang kumakain ng ice cream.

---

CHAPTER 36

Chapter 36

Debie Pov

Walang imikan kami ni Aziel ngayon dito sa kitchen. Hindi ko alam kung ano ang nangyari dahil parang bumait siya sa akin ngayon. Ako ang nagpresentang magluto ulit dahil di kami—ako nakapaglunch dahil iniwan ko ang pagkain na ginawa ko kanina doon sa kanyang opisina.

Naguguluhan pa rin ako hanggang ngayon dahil nandidito si Aziel sa penthouse kahit na oras pa naman ng kanyang trabaho. Alas tres pa naman kaya di pa ito ang nakasanayan ko nang oras na uwi niya galing sa trabaho.

Binaba ko ang tingin ko sa oatmeal na kanyang binigay sa akin. Hinihintay ko pa kasing maluto sa kanyang niluluto.

Sumubo ako noon at naluha ako nang maalala ko ang dati—ang dating kami. Ganito kami, e. Ganito kami noon.

Inaalagaan niya ako. Nilulutuan niya ako. Tina-tuck niya kapag matutulog.

Tiningnan ko naman ang damit ko. Iba na ang suot ko sa natatandaan kong suot ko kanina na umalis sa kompanya nila Aziel.

Ngumuso ako at muling sumubo. Nakiling ko ang ulo ko nang maalala ko ang sinabi kanina ni Aziel. I can’t be mistaken. He called me… mal. He called me the way he called me before. He called me by our pet name. And he also said sorry.  

Tumingin ako sa malaking katawan ni Aziel na nakatalikod sa akin. Ngayon ko lang siya natitigan ng ganito simula noong nagkita ulit kami. Ngayon ko lang ulit siya natitigan na walang bumabagabag sa akin at walang takot na baka ay didilatan na niya naman ako sa mga mata niyang nanlilisik. Ngayon malaya ko ulit siyang mapagmamasdan.

Lumaki ang katawan ni Aziel kaysa dati. Saka noong nahawakan ko siya kagabi ay mas naging toned pa ang katawan niya. He looks like he didn’t age. Instead, he becomes more cruelly handsome. 

Nagkalayo kami ni Aziel. Hindi. Lumayo ako kay Aziel para hanapin ko ang sarili ko. Pakiramdam ko kasi noon di ako makahinga sa mga nangyayari sa paligid ko. Napuno ako. Hindi ko na alam ang gagawin at nakikita kong naapektuhan na si Aziel sa akin. Hindi kasi ako sanay doon. Na may ibang tao na nagdudusa para sa akin. My mind may not be working properly at the time, but my eyes can see how tired and exhausted he is. I feel like a burden to him. I feel like I’m the one who’s making his life so hard. He was acting tough in front of me, but I also knew that, that time he was struggling with the loss of our child and my state that time was making it worse.  

And that time my only solution was to move away from the place. I want to breathe. I want to be alone. I want to find myself. I want to find what was wrong with me kung bakit ako ang pinapahirapan ng ganoon. Wala na nga ang ina ko noon sa tabi tapos naghirap pa ako sa puder ng ama ko. I was abused everyday. I was maltreated. Then, I found Aziel. Akala ko iyon na. Akala ko doon na matatapos ang hirap ko. Akala ko sasaya na ako lalo na sa pagdating ng baby namin kaso… nakuha naman din ito sa akin. Kaya naisip ko na ako ang mali. Ako ang bunga ng pagtataksil ni Papa Gideon kay Tita Mikee kaya tingin ko noon ako ang pinaparusahan sa lahat.

Lumayo ako. Akala ko noon lalayo lang ako ng isang lingo o isang buwan dahil mahahanap ko na ang sarili ko by that time. But no, I was wrong. Sa paglayo ko nalaman kong buntis pa rin ako. I was carrying Denziel in between my postspartum. I was also diagnosed with PTSD. And yeah, my condition worsens. Kaya nga sobrang pasasalamat ko kay Renna kasi isa siya sa umalalay sa akin. Isa siya sa umagabay sa akin sa paghihirap ko noon.

Pagkatapos ko ipanganak si Denziel. I undergo diffirent therapies pero hindi ako gumaling. At humindi rin ako sa pag-take ng antidepressants dahil may negatibo itong side effects sa akin. I may have lost my memory. Ayaw ko noon dahil baka makalimutan ko si Denziel at si Aziel. And my baby, our baby Denziel, was the one helping me. The one who’s making my mind stable. Pero minsan umaatake pa rin ang mga panic attacks ko without me knowing afterward.

“Deb?”

I was snapped from my reverie when Aziel speak in front of me.

Napatingin naman ako sa harap ko. Inusog ni Aziel tungo sa akin ang steak na kanyang niluluto. Umuusok pa ito at nakakatam na ang amoy.

Wala namang ispesyal sa steak na iyon. Kung tutuosin nga ay makakagawa ako noon na siguro ay mas masarap pa kaso naiiyak ako habang tinitingnan ko iyon.

Mabilis kong naagap ang luha na tumulo sa pisngi ko.

“S-salamat dito.” garalgal ko at kumuha agad ng kobyertos at saka ako nagsimulang kumain.

Hindi ko na talaga mapigilang di umiyak.

Naalala ko na naman noong unang beses akong nilutuan ni Aziel ng fried chicken sa bahay namin.

“Deb… mahal.”

Kumabog ang puso ko doon. Pakiramdam ko lalabas na ang puso ko sa loob ng dibdib ko sa lakas noon. Patuloy sa pag-agos ang luha ko sa aking pisngi.

Kay tagal kong gusto iyong marinig ulit. Parang ngayon ko lang ulit narinig ang boses ni Aziel. Ang boses ng mahal ko. Ang boses ng Aziel ko.

“M-mal.” untag ko.

“Mal.” tugon naman sa akin ni Aziel.

Magkatapat ang pwesto namin ngayon. Ako nakaupo sa kabilang bar stool ng island counter at ganoon din siya. Pero bumaba siya doon at hindi niya pinutol ang titig sa akin saka umikot ng dahan-dahan sa counter tungo sa direksyon ko.

“Mal,” muli kong wika.

“Mal.” si Aziel nang makalapit sa akin at sunod akong niyapos.

Nabitawan ko ang hinahawakang kobyertos saka ko niyakap ang kamay ko sa kanyang katawan.

Naramdaman ko ang mainit na likidong dumaloy sa leeg ko. Umiiyak siya.

Ako naman ay umiiyak sa kanyang dibdib ay mahigpit siyang niyayakap.

“I’m so sorry, mal. I’m so sorry. I’m so sorry for being an asshòlè. I’m sorry for hurting you, mal. I’m sorry for making you feel unwanted. I’m very sorry, mal.” Litanya ni Aziel sa pagitan ng pagyayakapan namin at halos madurog na ako sa kanyang yakap.

“Aziel!” Iyak ko. “Kasalan ko rin naman iyon mahal. Dapat lang iyon sa akin. Iniwan kita. Lumayo ako. Hindi ko man sinadya ang paglayo ng maraming taon pero may kasalanan pa rin ako. Patawarin mo ako, mal.”

Kumalas si Aziel sa aming yakapan kaso di ko na binitawan ang damit niya. Hinigpitan ko ang pagkakapit ko doon.  Bahala na siya. Ayaw ko siyang bitawan.

“Sshh!” Pagtahan niya sa akin.

Kahit na umiiyak rin ako ay pinunasan ko rin ang mga luha niya.

Ang dating Aziel na una kong nakilala sa buhay naming mag-asawa na masungit, hambog, at malamig ay wala na. Ito na iyong Aziel ko.

“Mal, naintindihan na kita. Naiintindihan na kita, mal. Alam ko na ang lahat. Alam ko na, mal.”

Umawang ang labi ko doon.

“H-how?”

“Renna… Renna came here and she told me everything about you, about your life in Monti Alegri, your struggles alone, and your battles alone.”

“Mal…” pinutol ako ni Aziel sa paghalik niya sa labi ko.

“I’m so proud of you, mal. I’m so proud of your bravery and courage to face all those things, all those battles by yourself.”

Nalukot ko nang husto ang damit niyang suot.

“Hindi… ka galit sa akin?”

He smiled and kissed me again.

He licked his lips, “Hindi ko kayang magalit sayo ng matagal, mal. Nagalit ako. Oo. Pero hindi iyon tumagal. Kusang nalusaw ang galit ko noong nakita kita. Imbes na galit ang maramdaman ko  sabik at pagkamiss ko sayo ang naramdaman ko. Ganoon ka kahalaga sa akin, mal.”

Lumipat ang kamay ko sa mukha niya. Hinaplos ko ang kanyang pisngi.

“Ako pa rin ba, mal?”

“Yes, mal.”

“Mahal mo pa rin ako? Ako pa rin ang laman ng puso mo?”

“Yes, mal. It’s always been you in my heart.”

“Mahal mo pa rin ako, mal?”

“I wouldn’t call you mahal if not, mal. I love you, Deb.”

Yumakap ako sa kanya. “Mahal na mahal din kita Aziel-Rigg.”

Kinalas niya ang kamay kong nakagapos sa kanyang baywang. Kinulong niya ang mukha ko gamit ang kanyang palad.

“I love you,” halik sa noo.

“I love you,” halik sa mga mata ko.

“I love you,” halik sa dalawang pisngi ko.

“I love you,” halik sa ilong ko

“I love you,” at pang huling halik sa labi ko.

Sa huling halik ni Aziel ay napahawak na ako sa kanyang damit nang bigyan ko siya ng permiso na ipasok ang kanyang dila sa akin bibig. Hinalughog ng dila ni Aziel ang bibig ko at ang tangi ko nalang nagagawa ay ang iyakap ko ang braso sa kanyang leeg at hinayaan siya sa kanyang plano.

Mayamaya pa ay bumaba na ang kamay niya sa katawan ko saka para iyong may sariling mata at pag-iisip nang pumasok ito sa loob ng oversized t-shirt ko atsaka paulit-ulit na hinahaplos ang tiyan ko, pinipisil ang belly button ko, and waist ko, at para akong u-od na binuburan ng asin nang lumandas ang mga daliri ng asawa ko sa likod ko.

“M-mal…” halinghing ako at gumanti sa kanyang mga gutom na halik.

“I miss you, mal. I fùcking miss this.” bulong niya sa pagitan ng halik namin.

Ungol lang ang tanging nagawa ko nang buhatin niya ako at ilapag sa counter top. Ngayon ay parang magkasingtangkad na kami. Pantay na ang mga mukha namin.

Nang maghiwalay ang mga labi namin ay pinatong ko ang noo ko sa kanya at hinahaplos ang kanyang mukha.

“Mal.” sabay pa naming untag at kapwa kumukuha ng hangin.

Naitungkod ko ang kamay ko sa likod nang itaas ni Aziel ang aking suot na damit at ipasok ang kanyang ulo loob ng damit ko.

Humalik siya doon sa tiyan ko pataas at mahabang ungol ang kumawala sa labi nang matagpuan na niya naman ang kanyang paboritong parte sa aking katawan.

“M-mal… masakit pa iyan.” paalala ko sa kanya.

Nanginig ang tanang kalamnan ko nang dumila siya doon sa ut*ng ko.

“I will just lick them, mal. Fùck! They’re inviting me—begging me to lick them, mal.” anito at dumila na naman doon sa para-ang parang kumakain ng ice cream.

Nakalimutan ko na ang pagkain ko sa tabi namin. Naamoy ko pa ang bango noon pero heto kami ngayon dito sa ibabaw. Iba ang kumakain. Iba ang gutom. Iba ang putahing nilalantakan.

Papahiga na ako sa counter top dahil bumaba ang labi ni Aziel sa pusunan ko at binababa na niya rin ang salawal ko kaso may biglang tumawag sa akin.

“Mimi!!!”

Halos matumba si Aziel nang maitulak ko siya bigla dahil sa matalis na boses ng anak namin. Naayos ko kaagad ang damit ko at napatingin kay Aziel na namumula.

Nahirapan ako sa pagbaba sa counter top kasi mataas ito pero inagap naman kaagad ni Aziel ang baywang ko at saka ako binaba.

“Sorry.” bulong ko sa nabiting asawa.

Umigting ang panga niya. “We’ll continue later.”

Nanlaki ang mata ko nang biglang tampalin ni Denziel ang kamay ni Aziel na nakapulupot sa aking baywang.

“Baby!”

“Bad ka daddy! Bad ka. Why did you pin mimi over there?!” anito at sa saka tinuro ang counter top.

Napapikit ako ng mariin sa mata ko at napaiwas ng tingin.

“You’re bullying mimi, daddy!”

Nilapitan ko ang anak namin na medyo magulo pa ang buhok at tagilid na ang pegtail niya.

“Baby, d-daddy wasn’t bullying me.” pagpapaintindi ko dito.

The small nose of our baby wrinkled and crossed her arms.

“Hmp! But daddy was pinning you over there mimi. Daddy even peered inside your t-shirt. I… I also hear you groaning mimi.”

Napatingin ako kay Aziel sa tabi ko na namumula sa pagpipigil ng tawa.

Sasagutin ko na sana ang anak sa muli kong pagtingin dito nang si Aziel na ang sumagot dito.

“Mimi and daddy was just playing, baby. I wasn’t bullying mimi.”

Lumapit si Denziel sa ama at hinawakan nito ang mukha ni Aziel. Parang sinusuri ng anak kung talaga bang nagsasabi ng totoo ang ama.

“Really?”

“Really.”

Napatango-tango naman ang anak namin at parang nabingwit doon ni Aziel. Nakahinga ako ng maluwag doon.

“Can I also play with you and mimi, daddy?”

“No, you’re still a baby. A baby can’t play with mimi and daddy. This play is only for adults.”

“For adults only?” tumaas ang boses ng anak. Dismayado na di siya pwede doon.

Dios ko naman. Pinapahaba lang ni Aziel ang kanilang diskusyon.

“Hmm.”

“Why, daddy?”

“Only daddy and mimi can play, baby, because we’re practicing on how to make your baby brothers and sisters.”

Natampal ko doon ang balikat ng lalaki. Kung ano-ano na ang sinasabi sa anak!

Lumaylay ang balikat ko nang mapapa-palakpak ang anak namin.

“Wow! Mimi,” baling sa akin ng anak. “mimi keep practicing with daddy, okay? I want many many little brother and sister!”

We spent the entire afternoon together as a family, watching Denziel’s favorite cartoon and cuddling. Ako nakasandal kay Aziel. Ang anak naman namin ay sa akin nakakandong. Di papakabog itong anak naming ito.

Humaba ang panonood namin sa telebesyon hanggang sa napagod yata ang anak namin at nakatulog na naman. Mamayang gabi nito ay gising na gising na naman ito at magtatalon sa kama. Hyper na ito kapag gabi. Tulog nang tulog sa umaga, e.

Hinatid ni Aziel ang anak namin sa kanyang kwarto. Nagliligpit ako sa bowl na aming kinainan sa fries kanina at mga baso nang may biglang yumakap sa likuran ko. Wala namang ibang gagawa noon sa akin dito maliban kay Aziel.  Kaya naman ipinagpatuloy ko lang ang ginagawa kong pagliligpit kaso lang ay bigla nalang akong lumutang sa ere nang buhatin niya ako.

“Aziel, nagliligpit ako ng kalat.”

“Miss na miss kita, mal. Cuddle muna tayo.”

Di ako umimik doon at hinayaan ko na siya.

Hiniga niya ako sa mahabang sofa dito sa living area at pumaibabaw sa akin. Yumakap kaagad siya sa tiyan ko at umunan doon.

“I fùcking miss this.”

Sinuklay ko ang buhok niya at hinayaan na siya doon. Kaso lang ay may bigla akong naalala.

Naitulak ko si Aziel na humahalik na pala sa tiyan ko.

“Mal?” gulong sambit niya.

“Umalis ka dyan.” utos ko sa kanya na kinakunot lang ng noo niya.

“What? Why would I?”

Umirap ako sa kanya.

“Nilalandi mo ako ngayon Azi–”

“Kasi asawa kita.” pagtapos niya.

“Asawa pero may nilalandi kang iba.”

“What?” Tingnan mo na di na makaamin sa kanyang sariling kalokohan. Alam niya pala na asawa niya ako, na may asawa na siya, pero bakit may babae siya?

“Huwag na huwag mo akong wina-what Aziel-Rigg. E, sino iyong babaeng pumunta dito? Sino iyong babaeng pumunta sa office mo? Talagang ang sweet n-ninyo.” nautal ako kasi pumait ang lalamunan ko doon.

Selos na selos ako doon sa babae. Nakakapanliit masyado. Ang ganda pa ng babaeng iyon.

Umusog pataas ang lalaki at tinungkod ang dalawang kamay sa gilid ng ulo ko at tinitigan ako.

“Tell me, ma–”

“Sino iyong Kezi? Sino iyong babae na dinala mo dito at doon sa opisina mo?”

Nakurot ko ang tagiliran niya nang ngumisi siya sa akin. Hindi niya siniseryoso ang sinasabi ko.

“You don’t have to feel jealous and insecure, mal. Kaibigan ko lang si Kezi at may asawa na rin iyon. Isa ang negosyo nila sa hinahawakan namin kaya magkaibigan kami.” Paliwanag niya pero nagnakaw naman ng nakaw ng halik sa labi ko.

Hinarang ko ang kamay ko sa kanyang dibdib. Para na siyang nagp-push up, e, tapos  kada-push niya may halik sa labi ko.

“Kaibigan lang talaga?” Mas mabuti nang sigurado.

Lumunok siya. “S-she’s my ex-girlfriend before.”

Sa sagot niyang iyon ay naitulak ko na siya at nagmamadaling isuot iyong sapin sa paa kaso di ako nakahakbang ay hinawakan na niya ang baywang ko saka inikot at hinala pa upo sa kanyang kandungan.

His big hands rested on the face of my butt, supporting my weight.

“Bitawan mo ako lalaki ka!”

“Huwag ka na ngang magselos. We’re just friends and busines–”

“Wala akong paki. Pumunta pa rin siya dito sa bahay mo at–”

Siniil niya ang labi ko nang mapusok na halik. Pinisil niya pa ang pisngi ng dalawang pwet ko.

“Tàngìnang bibig ’yan, mal. Pinapatigas ako.”

Ginapangan ng init ang pagmumukha ko dahil sa sinabi niya. Ang bibig niya di pa rin nagbabago.

“Iniiba mo ang usapan lalaki ka.”

“Okay,” pagsuko niya pero ang kamay pinasok na loob ng shorts ko. Dios ko! “Iyong pagpunta dito ni Kezi at iyong sa opisina ay plano lang mal. Nais kitang pagselosin. Nagtatampo kasi ako sayo. Pero iyong pagpunta ni Kezi dito ay kasama talaga ang asawa niya pati na doon sa opisina ko.”

Tumaas ang kilay ko. “T-talaga?”

Kinuha niya ang kamay ko na nasa gilid ko lang at isinampay niya sa kanyang balikat.

“Oo. Kahit tawagan pa natin ang mag-asawa ngayon.” paghamon niya sa akin.

“Tsk! Naiinis pa rin ako. Selos na selos ako… at natakot din. Akala ko di mo na ako mahal. Akala ko may iba ka na. Akala ko nakalimutan mo na ako.”

Walang salita na yinakap ako ni Aziel. “Sorry. Sorry, mal if I make you feel that way. Sorry, hmm?”

“Hmm. Basta h’wag mo nang uulitin. Kundi puputulin ko kaligayahan mo Aziel-Rigg.”

---

The following day kahit na huwebes ay nagulat ako kasi hindi pumasok si Aziel sa trabaho. Naabutan ako siyang nagluluto sa kitchen na naka jersey shorts lang at apron. Iyong apron na sinusuot ko dito kapag nagluluto.

Napangiti ako habang malaya kong tinatanaw ang seksing likod ng asawa na nagf-flex kapag siya ay gumagalaw. Tulog pa ang aming prinsesa sa kanyang kwarto. Napagod kagabi. Saka iyong plano ni Aziel na itutuloy namin na naudlot noong isang araw ay di na nasundan dahil magkatabi kaming tatlo na natutulog at inaakupa halos lahat ng bahagi ng kama ni Denziel. Ewan ko kung sinasadya ba ng anak namin na maglikot. Kaya ayon. Tigang muna ang asawa.

Lumapit ako kay Aziel na abala sa pagluluto at yumakap ako sa likod niya. Napakabango noong niluluto niya kaso mas mabango pa yata itong yakap-yakap ko ngayon kaysa doon.

“Good morning, mal.” si Aziel na ang unang nakabati at umikot upang hagkan ang pisngi ko at labi.

Nanatili ako sa pagyakap sa kanyang katawan at tumingala upang tugunin ang kanyang halik.

Nang kinapos kami sa hininga ay doon na humiwalay ang labi namin.

“Morning.”

“Sundan na natin si Denziel, mal.” anito na kinakurot ko sa kanyang matigas na likuran. “Kung ganito ka ka-sweet araw-araw, mal. Baka masundan na kaagad natin si Denziel.”

“Tse! Magluto ka nga dyan.”

“Mas gusto ko nang bustisin ka mal kaysa magluto.” aniya na at lumagapak ang kamay ko sa maumbok niyang pwetan. Bwesit talaga ang lalaking ito!

Matapos ang pagluluto ni Aziel ay di pa kami kumain kasi hinihintay namin magising ang prinsesa namin na tulog pa.

Kaya heto kami ngayon dito sa living area. Umagang-umaga pero kinakandong na niya ako at pinakita ko ulit sa kanya ang mga photo albums at iyong mga videos na kuha ko noong baby palang ang aming prinsesa.

Pinakita ko sa kanya ang first smile ng anak namin, ang first crawl, ang first nitong step, ang first nitong sabi na daddy at mimi.

Kandung ako ni Aziel tapos ang dalawang kamay niya nasa loob ng tshirt ko at pinaglalaruan ang paborito niyang parte doon. Inaakupa ang dalawang kamay niya ang flat kong dibdib. Minamasahe at pinipisil. Panay pa ang halik sa leeg ko. Hindi ko nga alam kung nakikinig pa ba ito sa akin.

At nasa ganoong posisyon kaming dalawa nang dumating ang prinsesa namin na mukhang di manganda ang gising.

Gusto kong matawa sa hitsura ng anak namin. Ang kyut kasi nito sa magulo niyang buhok at nakabusungot ang mukha. Bitbit niya pa ang binili na teddy bear ng ama sa isang kamay niya.

“Mimi!” nagulat ako sa pagtaas ng boses nito.

Tinampal ko ang kamay ni Aziel na nasa loob ng damit ko.

Binaba ko ang photo album sa center table.

“Good morning, baby.” bati ko dito kahit nakabusungot ang mukha.

“Mimi, why are you sitting in daddy’s lap? You are heavy!” pagmamaktol nito at lumapit sa amin.

“No. Hindi mabigat si mimi, baby. Kayang kaya ni daddy na buhatin si mimi.” sagot naman ni Aziel.

“Baby Denziel lang dapat ang kini-carry at umuupo sa lap mo daddy.” anito at umakyat sa kabilang hita ng ama.

Nakurot ko tuloy ang pisngi nito. Dios ko!

“Okay na aalis na si mimi. Halika na magbath na tayo para makakain na.”

Aalis na sana ako sa hita ni Aziel ng pigilan niya ako.

“Carry baby Denziel, daddy.” anito sa ama.

“Of course.”

Napatili ako nang sabay kaming buhatin ni Aziel sa magkabilang braso niya at walang kahirap-hirap na tumayo saka bumakbang tungo sa kwarto niya. Dios ko!

“Mal! Ano ba ibaba mo ako! Dios ko.” natataranta kong wika.

“Relax mal. Yumakap ka nalang sa akin.”

Ako ang sinabihan noon ni Aziel pero nauna nang yumakap ang maliit na kamay ng anak namin sa kanyang leeg. Napatawa nalang ako doon sa inasta ng anak namin. Akala niya talaga ay aagawan ko siya sa atensyon ng ama niya.

---

Thank you for reading, Engels!!!😍❣

🚨

Sneak-Peek

(Chapter 37)🚨

⚠️MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

---

CHAPTER 37

Chapter 37

Debie Pov

“Gaga!” Napangiwi ako nang tumama ang palad ni Vicente sa balikat ko. Kaagad niya akong niyakap matapos tama-an at saka nagtatalon sa gitna ng yakapan namin. “Bwesit ka! Bwesit! Bigla-bigla ka nalang nawawala.” Malungkot akong napangiti doon at niyakap ko si Vicente.

I didn’t expect this to happen. Maliit lang na panahon na nakilala ko si Vicente at Caroll. Sobrang ikli lang ng panahon na nakilala ko silang dalawa. Pero di ko aakalain na ganito na pala kalalim ang aming pagkakaibigan. Sa halos apat na taon kong pagkalayo sa kanila ay akala ko malilimutan na nila ako. Akala ko di na rin kami magkaka-reunion tatlo.

Matapos ang yakapan namin ni Vicente ay si Caroll na naman ngayon ang yumakap sa akin.

“Grabe ka, Deb. Sobra kaming nag-alala sayo. At namiss ka namin.” anito sa akin.

Hindi talaga sukatan ang haba ng panahon sa inyong pagkakaibigan. Wala sa haba ng taon o panahon na magka-kilala kayo ang tunay na sukatan ng pagka-kaibigan. Wala rin sa tagal ng pinagsamahan ninyo. May iba nga dyan na magka-kaibigan na matagal ng magkakilala at mahaba na ang taon na pinagsamahan pero nagkaka-away at nagkaka-tiklupan pa sa kilay nila. May mga magka-kaibigan na matagal nang magka-kilala pero nagsasak-sakan naman patalikod.

I am so grateful and blessed to have met these kind people. I am so glad right now that I am surrounded by people who truly love me, who truly care for me, and who truly treat me like their soul sister/ brother.  

Ang pagkakaibigan naming tatlo ang di ko inaasahan na sa buhay ko ay darating at nag-stay talaga sa akin. They’re the kind of friends you’ll have for the rest of your life.

“Nakakainis ka! Hindi mo lang talaga alam kung gaano kami nataranta, nag-alala, at parang nabaliw sa kakahanap sayo.” untag ni Vicente.

Naupo na kami dito sa loob ng Bizu Patisserie And Cafe sa Greenbelt.

“Sorry. Hindi ko talaga sadya na madamay kayo Vicente, Caroll. It was an impulsive decision, but I was also partly thankful for it. Kaya sorry talaga sa inyo.”

Dumating ang order namin na coffee at cake mayamaya pa.

“No, Debie. Ayos lang. May mga desisyon naman talaga tayo na tayo lang din ang nakaka-intindi. Pero gusto lang di namin na malaman mo na talagang hinanap ka namin sa araw na iyon.”

Tumango doon si Vicente.

“At alam mo ba girl? Si Aziel. Jusko, para na siyang nababaliw nang balikan ka niya sa school.”

“At ang swerte mo sa kanya Deb. Ang ganoong klaseng asawa na tulad na Aziel ay sobrang hirap nang hanapin.” Dagdag ni Caroll kay Vicente.

“Alam ko. Alam ko kung gaano ako ka bless sa asawa ko. Pero nagawa ko na at pinagsisihan ko naman iyon kaya nga tinanggap ko ang galit ni Aziel sa akin.”

“Hmm, hindi biro ang halos apat na taon na MIA ka Deb. Hindi biro ang maghintay ng ganoong kahabang panahon. Iyong naghihintay ka sa taong wala namang kasiguraduhan na uuwi pa. Pero si Aziel naghintay talaga kahit walang kasiguraduhan at di naghanap ng iba. Tinigil pa ang showbiz career.”

I am really, really blessed with my husband. Simple lang naman ang hiniling ko sa Dios, e. Pero ang binigay niya sa akin ay sobra-sobra. Sagad sa langit ang pasasalamat ko na si Aziel ang naging asawa ko at minahal ko.

“Pero bakit ka ba talaga umalis Deb? Mahal mo si Aziel pero nagawa mo pa ring iwan.” si Caroll.

Huminga ako nang malalim at tumingin sa kape ko at tumingin sa kanilang dalawa, then I started narrating what really happened and why I left years ago. 

Matapos magkwento sa kanila ay nag-iiyakan kami dito sa loob ng Bizu Patisserie and Cafe. Isa-isa akong niyakap ni Caroll at ni Vicente.

“Napaka-tatag mo Deb. Napaka-tapang mo. My gosh! Kung sa akin nangyari iyan di ko talaga mahanap ang sarili ko.” pag-eksahirada ni Vicente.

“Salamat sa panginoon na hindi niya ako pinabayaan sa lahat ng laban ko, Vicente. Lahat ng ito—lahat ng pinagdaanan ko ay nalampasan ko dahil sa kanya.”

“Yeah. The God is so good to you, Deb.”

“Hmm, anyway, tapos na tayo dyan sa painful past ni Deb. Birthday ko na sa Sabado. Kaya iimbitahan ko kayong dalawa.” Masayang wika ni Vicente.

“Hahaha! Oo nga pala.”

“Sa makalawa na?”

“Oo, Deb. Matagal kang MIA sa birthday ko kaya dapat sa makalawa ay present ka na.”

“E-eh, marami bang tao?”

“Hindi, Deb. Tayo-tayo lang. Mag-isa lang naman ako sa condo ko at wala akong ibang kaibigan kundi kayo lang. Kaya kayo lang ang bisita ko.”

“Pumunta ka Deb. Para reunion na rin nating tatlo ito. Matagal ka naming di nakabonding kaya dapat pumunta ka talaga.” gatong naman ni Caroll.

Bumuntong hininga ako. “Sige pero magpapaalam ako kay Aziel mamaya. Tapos iti-text ko kayo.”

Napa palakpak doon si Caroll at Vicente.

“’Yan! Itong babae nga ito na may baby rin ay gora nang gora kahit dati pa.”

Bilog ang matang bumaling ako kay Caroll.

“M-may baby ka na?”

“Jusko, Deb kung alam mo lang! Nung nawala ka, itong babaeng ito ay nagpajuntis din sa asawa niya. Tsk! Wala daw’ng feelings sa isa’t isa pero nag-aano naman at nakabuo!”

Natawa ako doon sa sagot ni Vicente sa akin. Nakita ko ang pamumula sa mukha ni Caroll sa tabi ni Vicente.

“Ano ka ba Vicente!? N-natural asawa ko iyon at… may responsibilidad ako bilang a-asawa niya.”

“Aysus! Akala ko kasi di ka bubuka sa asawa mong iyon!”

Di na katiis si Caroll at sinampal ang balikat ni Vicente.

Kaya ayon napakwento na rin ako sa kanila tungkol sa anak ko, kay Denziel.

“Ilang taon na ang anak mo Caroll? Magka-edad lang sila ng anak ko?”

Tumango siya. “Oo, nag-four na rin ang baby ko.”

“Babae?”

“Oo.”

“Hala! Dapat magkita sila ng anak ko. Para naman may kalaro iyon dito.”

“Sige sige. Sa susunod.”

“Ewan ko sa inyo, ha. Na-a-out of place ako sa topic ninyo. Porque biniyayaan kayo ng mga anak!”

Sinundot ni Caroll ang tagiliran ni Vicente.

“Ito naman. Ninang ka naman ng mga anak namin.”

“Oo nga, Vicente. Ipapakilala ko rin si Denziel sayo para makahingi na rin ng mga pamasko sayo.” Biro ko dito.

“Tse! Ginawa niyo akong sugar mommy sa mga anak ninyo, ha.”

Napatawa kaming pareho ni Caroll doon.

Matapos namin doon sa Greenbelt ay naghiwa-hiwalay na rin kami para makauwi sa aming bahay dahil naabutan kami ng hapon doon.

Kinagabihan n’on ay nagpaalam ako kay Aziel na pupunta ako sa birthday ni Vicente at pinayagan naman niya ako. Pero may curfew at hatid-sundo ako ng lalaki. Hindi na rin ako umangal doon.

At nang dumating ang araw nang kaarawan ni Vicente ay alas sais pa lamang ay hinatid na ako ni Aziel sa condo ni Vicente.

“Call me, okay?” bilin niya sa akin at hinapit ang baywang ko saka hinalikan ang labi ko.

“Si baby Denziel. Ikaw na bahala doon.”

“Hmm, enjoy, okay?” anito at di pa binibitawan ang baywang ko.

“Oo po.”

“Pero huwag maglasing.”

“Yes, sir!” At pabiro akong sumaludo sa kanya.

Napahalakhak ako nang kilitiin niya ako. Talagang nagharutan pa kami dito sa loob ng elevator. Mabuti nga at solo naming dalawa. Gusto niya kasi na makita akong safe na nakapasok sa condo ni Vicente. Praning din!

Nakapag-exchange na kami ni Caroll ng text na siya na ang bibili ng cake for Vicente. At siya na rin ang magdadala sa cake tapos ako naman ay magdadala ng pagkain namin.

“I love you. Ingat sa pagda-drive.” sabi ko kay Aziel nang makarating kami sa harap ng unit ni Vicente.

Kinuha ko ang tupperware na dala niya.

“I love you more, mal. Susunduin kita, okay?”

“Opo.”

Humalik pa siya at hinintay akong makapasok sa loob ng unit ni Vicente saka tumalikod.

Inulan ng tukso ni Vicente nang makapasok sa unit niya. Una akong nakarating at sunod naman si Caroll na may dalang cake.

Sa totoo lang parang hindi birthday ang pinunta namin ni Caroll dito sa unit ni Vicente. Parang chismis at nagbonding lang. Kaso nagsuot pa kami ng birthday cap. Pasimuno ng may kaarawan!

Kumain kami sa dala kong foods. Tapos nanood ng movies with chips at kaunting inuman. Inaalala ko kasi na bawal akong malasing. Bilin ng asawa.

Hanggang sa ang aming movie marathon ay nauwi sa paglaro ng say it or drink it, na pakulo ni Vicente. Siya ang nakaisip ng larong di ko pa naririnig at nalalaro.

“Anong mechanics?!” si Caroll at umupo dala ang bagong kuha na mga chips at drinks.

“Simple lang mga babae! Ganito, may mga tanong na dapat ay sagutin ninyo. At kung di kayo makakasagot ay iinom kayo.”

Mabilis akong umalma doon. “Ang unfair naman n’yan. What about you Vicente? Kami lang ni Caroll ang iinom?”

Inilingan niya ako.

“No, dahil kapag nakakasagot kayo shot ko iyan.”

“At ang magtatanong?”

Mataray na tinaas ni Vicente ang kilay. “Of course, sa akin na manggagaling ang mga tanong! Ako ang may birthday dito mga bakla kayo!”

Napairap kami ni Caroll doon at tumango rin naman sa huli.

Kapwa kaming nakasalampak sa carpeted na sahig sa sala ni Vicente at nag-circle kami.

“Okay, heto na ang first question pero paalala na may pagka-rated SPG ang ibang question, okay?”

Bigla tuloy akong kinabahan doon sa sinabi ni Vicente at gusto ko nang tawagan ang asawa ko.

“First, question. Sino ang unang nag-initiate ng first kiss ninyo? Tsk! Don’t tell me na hindi pa kayo nagki-kiss mga bakla? Nagkaanak na pero walang kiss?”

Naunang sumagot si Caroll. “A-ako.”

Pareho kaming napasinghap doon ni Vicente.

“Hala! Totoo babae ka?” Follow-up ni Vicente.

Namumulang tumango si Caroll.

“T-tulog kasi siya noon.”

“Ay! Iba rin! That’s the spirit, bakla!” Tili ni Vicente at tinuro ako.

Ngumuso ako. “S-si Aziel yata, e.”

“Ang unfair bakit di mo sure?” reklamo ni Caroll.

“K-kasi… ahh. Basta. Si Aziel.”

“Okay, next question na. Sino ang nag-initiate ng first sex ninyo?”

Itinaas ko ang kamay ko.

“A-ang… asawa ko pa rin.”

“A-ako rin.”

Kaya ayon puro inom si Vicente ng alak. Namumula na ang bakla!

“Third question, diba may mga parts ng katawan ninyo na parang favorite ng asawa ninyo? Saan ang favorite spot ng asawa ninyo sa inyong katawan kapag naglalandian kayo? Or you know. “

Sinipa ni Caroll si Vicente.

“Ayaw ko ’yang sagutin bakla ka!”

“Mag-shot ka kung ayaw mo, babae!”

Ngumiwi si Caroll.

“Sasagot nalang ako. S-sa… sa…”

“Saan?”

“Sa ano.”

“Ano? Saan sa ano?” Ngiwing tanong ni Vicente. Pati ako ay na-curious doon.

“Sa… private part ko.”

Nahampas namin ni Vicente si Caroll ng throw pillow!

“Iba ka rin talaga Caroll! Sanaol!”

“Tapos ikaw Deb?” pagbaling ni Caroll sa akin.

Naipit ko ang labi ko.

“A-ang favorite ni Aziel… s-sa d-dibdib ko. Sa dibdib.”

Napatili silang dalawa sa sagot ko.

“Sanaol ang asawa ang sumususo!”

Patuloy lang ang laro naming iyon hanggang sa di ko namamalayan na nakainom na rin pala ako at medyo nahihilo na ako.

“Last, question! Shaan ninyo ginawa ang first sex ninyo?”

Pasigaw na sumagot si Caroll doon dahil mukhang natatamaan na rin ng alak. “SA ISLAND COUNTER!” Itinaas pa ni Caroll ang kamay niya sa ere.

Nakigaya naman ako kay Caroll. “SA KAMA!”

Aliw na aliw na ako doon nang biglang may door bell at mabuti nalang dahil kaya pang tumayo ni Vicente para pagbuksan iyon.

Pangiti-ngiti na ako dito habang nakatanaw sa television na ang mga bida sa aming pinapanood ay nagla-laplapan na at kapwa mga lalaki. Nakasandal ako sa sofa at umiikot na talaga ang mundo ko kaso para akong tinakasan ng kaluluwa nang may tumawag sa akin.

“DEBIE FABRE!”

Taranta akong napalingon doon sa parang kulog na boses ng asawa ko.

“M-mahal?”

Tumayo ako at saka sinalubong si Aziel kaso napatid ko ang paa ko. Akala ko ay madadapa ako kaso nasalo naman ako ni Aziel.

“Hehehehe! I know you’ll catch me when I fall, mal~” parang nakanta ko na iyon.

“Dàmmit! Anong bilin ko, mal?”

Ngumuso ako. “Hmm, huwag maglasshing?”

Rinig ko ang lutong na mura ng asawa ko at yumakap na ako sa kanya.

Nakapikit ako pero narirnig ko pa rin ang mga mura ni Aziel habang karga ako. Namalayan ko rin na may tumawag kay Caroll na asawa niya rin.

Aziel Pov

Litanya ako ng litanya ng mura habang papauwi kami sa penthouse namin. Panay rin ang sulyap ko sa asawa ko na para nang nawawala sa sarili dahil sa kalasingan.

Ang likot na niya sa kanyang kina-u-upuan. Hindi ko alam kung matatawa ba ako na panay ang turo niya sa labas ng bintana o ano.

“Hala! Umiikot ang puno mal!”

“Mal, lumilindol yata!”

“Mal, si baby Denziel, huhuhuhu.”

“Mal, ang anak natin. Huhuhuhu!”

Ayaw ko siyang galawin dahil baka masuka siya ng wala sa oras. Hanggang sa nakarating kami sa penthouse namin.

Hindi ko siya dinala sa kwarto namin kung saan natutulog si Denziel. Ayaw kong makita ng anak namin ang kalagayan ng mimi niya ngayon.

Tumalikod lang ako para kunan si Deb ng masusuot dahil basang-basa na ang suot niya kaso nang humarap ako sa kanya ay nakahubad na siya at nakatingin sa akin na… pùta! Nang-aakit ang asawa ko!

Nakahubad na ang pang-itaas niya at ang suot niyang pantalon ay nasa paanan na niya. Tanging ang manipis niyang panty nalang ang naiiwan sa kanyang katawan.

“Mal,” I groaned.

Pinapasikip niya ang brief ko sa baba. Nagwawala na ang alaga ko dahil sa kanya.

“Mainit… mainit mal.” May ungol pa iyon.

“You want a punishment, mal?” babala ko sa kanya.

“I want. I want to, mal. Please, punish me.”

“I will tie you, mal.”

“Please do so, mal.”

Tinapun ko ang hawak kong damit niya. Malalaking hakbang ang ginawa ko tungo sa kama king saan siya at hinubad ko ang cotton shirt ko.

My sly husband met me in midway and crashed our lips.  

Nakaluhod siya sa kama samantalang ako naman ay nakatayo dito sa gilid ng kama at naghahalikan kami ng parang di na kami sisikatan pa ng araw.

I supported my husband’s neck and deepened our kisses. My other hand freely roamed over my husband’s hot body. My hand moves down as we continue to kiss fervently.  

“Ahh,” sabay naming ungol nang matagpuan ko ang namamasang butas ng asawa. Fùck!

I inserted my two fingers into my husband’s wet hole. My husband’s hole chokes my two fingers as I continue fingering his hole. I finger my husband with his panty on. 

My mouth travels to his neck and ravishes his neck down to his collarbones and down to his fùcking delectable nipples. Dàmn! I licked, lapped, and bit my husband’s sweet and small buds. 

“Ahhmm!” I moaned.

My husband’s hand started to become naughty and was finding my member below, but before he could put his shaking hands inside my pants. I easily grasped his hand.

“Na-ah.” I teased him and deepened my fingers into his wet hole.  

My husband’s sexy body curved in pleasure.

“M-mal, ahhh!”

I smirked and pulled my fingers inside him, pushing him onto the bed. I hovered above him and picked up my shirt on the bed.  

“Hands up.” I commanded.

Debie Pov

“Hands up.”

Nanabik kong itinaas ang dalawang kamay ko sa asawa at hinayaan siyang talian iyon.

Kanina pa bumalik ang isip ko sa tamang katinuan. Simula noong pinasok ng asawa ko ang mga daliri niya sa akin ay kusang nawala ang kalasingan ko.

Kinababawan ako ni Aziel at inilagay ang kamay sa ibabaw ng ulo ko.

Napaliyad ako nang maramdaman ko ang bukol niya na kumiskis sa kahubaran ko.

Binaba ko ang tingin ko at nakikita ko na ang bakat sa kanyang suot na pants.

“Mal, please.”

“For now, I won’t let you cum, mal. I still want to tease… this.”

“Ohhh!” ungol ko nang sagpuin niya ako doon sa ibaba at dinaan ang hinlalaki sa makipot kong butas doon.

Halos mangati ako nang kilitiin ni Aziel ang kaselanan ko. Hindi ko tuloy alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko. Hindi ko alam kung pipigilan ko ba ang boses ko o hahayan ko ang sarili na sumigaw sa sarap. Kaso takot pa rin ako na marinig ng anak namin ang ginagawa namin dito.

“M-al. Please take that off already.” Pakiusap ko sa asawa ko na kagat ang waist band ng panty’ng suot ko.

Talagang tinu-torture niya ako ngayon!

My panty were already damp because of my precums earlier when he fingered me. Kitang-kita na ang ebidensya doon sa panty ko kung gaano na ako kasabik sa kanya.

“Take this off?” Tudyo niya pa ang pinitik ang panty ko gamit ang ngipin niyan.

Hinubad ni Aziel ang panty ko gamit ang ngipin niya. Nakahinga ako ng kaunti doon kaso bigla niyang tinakpan ang butas ko doon.

Impit akong napaungol sa inis.

“Mal, please.”

“Please, what mal?” tukso niya at dinilaan ang nipple ko pataas sa collar ko hanggang sa tainga ko.

Napaahon ako sa ulo ko nang dina-anan lang ng dila niya ang bibig ko.

Diniin niya ang kamay ko sa kama saka ang isa naman ay patuloy sa paglaro doon sa maliit na butas ng kaselanan ko.

“I-I want to cum, mal.”

“Na-ah.” asar niya na naman at hinalikan ang tungki ng ilong ko.

Saglit niyang binitawan ang kamay ko sa taas at sabay na binaba ang pants at underwear niya.

“A-ahh, urgh! Ahh!”

Napaungol ako nang ikiskis ni Aziel ang kanyang pagkalalaki sa akin at sabay iyong kinuskos sa isa’t isa. Ang pagkiskis niya sa aming kaselanan ay pa-unti unting bumilis at bumilis. Napapa-ungol kami at kapwa naghahabulan ng hininga. Hanggang sa maramdaman ko nana mararating ko na ang kaligayan ko.

I was so close to cumming when my dear husband covered my member’s hole. 

Hinihingal kong binagsak ang katawan sa kama at tiningnan ang asawa ko sa ibabaw ko na nakangisi sa akin. Tuwang-tuwa siya sa kainisan ko ngayon dito sa ilalim niya.

My hole twitch together with my body when I feel the hot liquid scattered on my waving flat stomach.

I peered over my stomach and, there, I saw my husband’s semen spurting on my stomach.

---

Thank you so much for reading, Engels! And happy 105K reads na pala sa atin! 😭❤❣

🚨

Sneak-Peek

(Chapter 38)🚨

Nang malapit na sana akong datnan ulit ay biglang kinuha ni Aziel ang mga daliri sa loob ko at tinulak ako.

“Mal!” inis kong untag.

Nadapa ako sa kama.

“Tuwad, mal.”

---

CHAPTER 38

Hello, Engels! Ito na po ang huling chapter ng El Grande Series 1: Aziel-Rigg Fabre. And I just want to thank the almighty God for giving me a chance to share my wild and mischievous mind with everyone and anyone who reads (or is starting to read) this story, as well as for giving me these skills. I thank Him for giving me a chance to put my thoughts, imagination, and even dreams into words and sentences. To my Engels, thank you so much for supporting the first installment of the El Grande Series. I didn’t expect the support and love that you gave to this story. Thank you for investing in this story. If it weren’t for you, Engels, we wouldn’t have reached this far. Marami pa po ang susunod na story ng El Grande Series sana lang bigyan pa ako ng lakas at kakayahan at gana para po masulat silang lahat. At sana masuportahan niyo po silang lahat. Till the next installment of EGS. Mahal ko kayo sagad!

---

⚠️ MATURE CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 38

Debie Pov

Akala ko tapos na kami ng asawa ko nang tanggalin niya ang pagkakagapos sa kamay ko. Akala ko tapos na siya sa kakaparusa kuno sa akin dahil tinanggal na niya ang tshirt na siyang nakatali sa kamay ko kaso nagkakamali ako. Mukhang may pinaplano pa si Aziel.

Basang-basa na ang tiyan ko sa gatas ng asawa ko na pinapasabog niya doon kanina. Sobrang nafu-frustrate na ako dahil hindi niya ako hinahayaang abutin ko ang ruruk ng kaligayahan.

He was covering the slit of my thing.

Saganang-sagana na ang pawis ko.

Bigla akong inupo ni Aziel at saka siya umikot sa likuran ko. Akala ko kung ano na ang gagawin niya.

“Look at the mirror, mal.” bulong niya sa tainga ko.

Tumuon naman ang mata ko sa salamin na nasa paanan ng kama at kitang-kita ko sa full-body mirror ang mukha ko-ang hitsura at posisyon namin ngayon.

My eyes look so tired and weary, but I know, within myself, that I still want more. Behind those tired eyes was the burning desire, lust, and thirst for my husband’s touch.

I am not or we’re not yet done with this.

Pinakawalan ni Aziel ang kaselanan ko at niyakap niya ang katawan n’on saka tinaas-baba ang magaspang at mainit na kamay. Ilang taas-baba lang ni Aziel sa kanyang kamay ay bumulandit na ang katas ko sa ere. Kitang-kita ko sa salamin kung papaano iyon kumawala sa akin at lumipad sa ere bago bumagsak sa bedsheet ng kama.

“Ahh, ahm, ohh, mal! Dios ko!” ungol ko sa pagpapatuloy ng paglaro ng asawa ko sa aking pagkalalaki. Sapo naman ng isang kamay niya ang binti ko at itinaas iyon sa ere.

Saglit na iniwan ni Aziel ang kaselanan ko at hinawakan niya ang baba ko saka itinuon ang mata ko sa salamin. Nagtagpo ang mga mata namin salamin. Nag-aapoy sa pagnanasa at kasabikan ang aming mga mata.

Binitawan niya ang binti ko.

“Putàngìna, mal! Ang sikip mo pa rin.” malutong na mura ng asawa ko nang ipasok niya ng sabay ang tatlong daliri sa butas ko na basang-basa sa aking katas at sa kanyang katas kanina na tinira niya doon. Bumabaha ang bahagi na iyon sa aming mga katas.

Hindi ko mapigilang di i-angat ang katawan ko nang dinahan-dahan ni Aziel ang paghugot at baon doon ng mga daliri niya sa butas ko.

“Aahhh, yes, ahh, mal!” Kumurba ang katawan ko nang may kung anong bagay na hinihimas ang daliri ni Aziel sa loob ko na nagpapawala sa tamang huwisto ng aking sarili.

“Do you like it, Mal? Do you like it when I touch this?” Ungol rin niya at dinilaan ang likod ng tainga ko.

“Ohh, ahm, ahh, ahh, oo mal.” ungol kong tugon at di mapigilang di igalalw ang katawan kasabay ng pag-angkin ng mga daliri ni Aziel sa akin.

Hugot-baon. Hugot-baon. Sagad kung sagad. Hindi ko nga alam kung saan ko itutuon ang atensyon ko. Sa kamay ba ng asawa ko na tumataas-baba sa aking kaselanan, sa kamay niya ba na naka-salampak sa aking butas at patuloy akong winawarak. O sa kanya bang labi na pipugpog ng halik at kagat ang leeg ko, ang tainga at ang batok ko.

“Ahh, ahh, ahh, uhm. Ahh, ahh!”

“Dàmmìt! I can fùcking dò this all night and all day, mal. Shìt! Ang sarap mo mahal ko.”

Nang malapit na sana akong datnan ulit ay biglang kinuha ni Aziel ang mga daliri sa loob ko at tinulak ako.

“Mal!” inis kong untag.

Nadapa ako sa kama.

“Tuwad, mal.”

Napapantastikuhang nilingon ko ang asawa ko na nagsuklay sa kanyang buhok at ang isa naman ay nakayakap sa kanyang humihindig na pagkalalaki na nanunuro sa aking likuran. May kaunting tumutulo pa doon na katas.

Ngayon ko lang ulit natitigan iyon. Mangha akong nakatingin doon sa alaga ng asawa ko na namumula ang tuktok at naliligo sa kanyang katas. Humaba, lumaki.

Napalunok ako.

Inabot pa ni Aziel ang butas ko likod na basa at kumuha ng katas niya doon saka pinahid sa kanyang pagkalalaki at patuloy sa paglaro doon.

“M-mal.”

“Tuwad.”

“I… I’m a-afraid that it won’t fit in my hole, mal.” Totoong takot ako doon. Totoong para akong nahimas-masan doon sa haba at laki niya.

Ilang pulgada ba iyon? Ano ba ang lapad noon? Ang laki? Dios ko! Ngayon pa yata ako aatras nang nasa kalagitnaan na kami. Bigla tuloy akong nagsisi na inakit-akit ko pa siya. Dios ko! Tama pa ba ito.

“It will fit, mal.”

“Mal.”

“It fit before, so what’s wrong now?”

“L-lumaki… h-humaba.” ani ko sa maliit na boses.

“I’ll be gentle, mal.”

Wala akong nagawa kung hindi ang tumuwad para sa asawa. He even put a pillow on below my knees para mas umangat pa ang pwetan ko.

“More, mal.” he asked me to bend more!

I gladly obliged, even if I felt my heart hammering against my chest.

“Ahh! Ahh!” ungol ko nang humapdi ang pisngi ng pwetan ko sa pagsampal ni Aziel doon.

Bumulandit ang katas ko doon sa kama.

“That’s what you get when you disobey me, mal.” sunod niya naman sinampal ang pagkalalaki niya doon sa entrance ko. “If you defy me again, I’ll slap this booty of yours again, mal. You want that?”

Isang mahaba at impit kong ungol ang naisagot ko doon sa asawa ko nang simulan niyang ipasok ang pagkalalaki niya sa akin.

Naglalaway ako dito at naiiyak sa sobrang hapdi! Tinampal ko ang kamay ko sa kama upang patigilin muna ang asawa ko.

“W-wait, mal. Let me breath.”

“Hindi pa ako nangangalahati mahal.”

Tumingin ako muli sa salamin at nakita kong… totoo nga. Dios ko!

Hinimas-himas niya ang pisngi ng pwet ko at mas binuka iyon pagkatapos.

Nang tuluyan nang ipasok ni Aziel ang kanyang kahabaan sa akin ay halos mawala ako sa aking sarili. Halos lumipad ang kaluluwa ko at di ko alam ang mararamdaman, ang sakit ba o ang sarap n’on. Masarap na may kasamang sakit!

“Look at the mirror, mal.” Utos niya muli at napatingin ako sa salamin.

Nakita kong awang ang bibig ng asawa ko habang inaararo ako. Sagad kung sagad. Nakita ko rin ang sarili na napuno ng pagnanasa ang mga mata.

“Ahh! Ahh, ahh, uh, ahh, mal… Aziel… ahh… ahh!”

“Shìt! Fùck! I miss this mal! Ahh, ohh! I miss being choked and eaten by this tight hole of yours!” he said, slapping my butt while continuing his deep and hungry thrust.

Humawak ang asawa ko sa baywang ko, ang isa niya namang kamay ay dumapo sa pagkalalaki ko at nilaruan din iyon.

“Ahhh, ahhh… A-azielhh… mal… ahh, ahh, ahh!” Pagkanta ko nang mas dumiin pa ang pagkakahugot at baon ng asawa ko sa kanyang kahabaan sa akin.

Sagad kung sagad. Ulos kung ulos! Hindi na nga ako nagkakata na pati ang kama ay gumagalaw na din kasabay ng paggalaw, pag-angkin sa akin ng asawa ko. Naririnig ko na ang pagtunog ng kama at ang pagyanig nito.

Lupaypay na ang katawan ko at parang wala nang lakas. I’m close to passing out, but my husband is still thrusting in and out of my hole. The wet sounds of our bodies crashing filled the whole room every time my butt came in contact with my husband’s body. My body shuddered.

I came for the nth time. The hot liquid I spilled splashed on my husband’s abdomen. One, two, three, four. I lost count of how many times my semen splattered.

I keep cumming but Aziel is still doing me, drilling me.

“Oh, fùck! I’m fucking closed, mal.” he uttered while lapping my chest nonstop.

He thrust became desperate and rough. Parang may hinahabol na kung ano. Humigpit ang pagkakahawak niya sa pisngi ng pwetan ko at patuloy sa angkin sa akin. Ang katawan ko nama’y tumatalbog sa kanyang ibabaw.

“Ahh, ahhh… ohh, yes, mal.” Namamaos na ang boses ko.

In one deep and thorough thrust, my husband ejaculated his semen inside me, filling my stomach with so much of his seeds. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na siyang pumunla sa loob ko.

Kusang bumagsak ang katawan ko sa asawa ko na kinau-uupuan ko ngayon. Bagsak ang ulo ko sa kanyang balikat at parang nakikipag-marathon dahil sa sobrang hingal. Pati si Aziel ay nararamdaman ko ang malalalim na hininga.

Hindi ko na alam kung anong oras kami nagsimula at natapos. Basta ang huli kong ala-ala ay ina-angkin pa rin ako ng asawa ko kahit na para na akong lantang gulay sa kama. Puno ng pawis at katas.

Aziel Pov

I looked like an idiot watching my husband, Deb, in deep slumber. I didn’t know how many minutes or hours I stared at my husband’s peaceful and lovely face. Ito yata ang bagay na pwede kong gawin habang-buhay, ang pagmasdan ang mukha ng asawa ko. Asawa ko, tsk! Hindi ko aakalain na ang noong bagay na kina-aayawan ko ay magiging ganito ang impak sa buhay ko. Hindi inaakala na ang taong bigla lang dumating, bigla lang sumulpot sa buhay ko ay ang magiging kanlungan ko.

I really hated Deb at first. I hate him for agreeing to our marriage. My foolish mind before thought that it was Deb’s favor or that it was a favor on his side. Akala ko kasi isa siya sa mga taong gusto lang makabit ang pangalan ko sa kanila. Akala ko isa siya sa mga taong ang pera lang ng pamilya ko ang habol. But I was definitely wrong and mistaken. I was wrong when I thought Deb wanted this marriage. I was wrong when I thought Deb wanted our money. I was wrong when I thought Deb only wanted our fame. Yes, he was in need of money, but he never asked for it. He never asked for money from me. Kahit na kailangan niya ito noon ay di siya nanghingi sa akin.

Isang pagkakamali na inaakala ko ganoong tao ang asawa ko. He may liked me and have a huge crush on me, pero hindi niya ginamit ang sitwasyon namin para sa kanyang pansariling interes. My love, my husband, my Debie, was a selfless person. I never regretted loving a brave, strong, independent, and courageous man. He may have made a mistake in any way, but that didn’t fade nor change the love I felt for him.

Nagalit ako, nadismaya ako, pinanghinaan ako ng loob sa nagawa niya sa akin-sa pag-iwan niya sa akin. Pero kasi sa pag-alis niya bitbit na niya ang puso ko, ang pagmamahal ko. Nagalit man ako, nadismaya man ako, pinaghinaan man ako ng loob sa tagal niyang nawalay sa akin pero ang pagmamahal ko sa kanya nanatili, hindi nagbago sa paglipas ng panahon. Kay Debie pa rin ako, kay Debie pa rin tumitibok ang puso ko.

Inabot ko ang naka-kunot na noo ng asawa ko at hinaplos ko iyon. Napangiti ako nang kumibot ang bibig niya. Bigla ko tuloy’ng naalala ang dati na ang lakas niyang makipagsagutan sa akin. Ang lakas niyang pilosopohin ako.

“I love you, mal.” he murmured it with his eyes closed, I smiled.

“I love you more, mal.”

Niyakap ko ang asawa ko at pumikit kahit na maaga na. Nawalan siya ng malay habang nagtatalik kami hanggang 4am. Pero nalinisan ko na naman siya, nabihisan, at napalitan ko na rin ang bedsheets namin.

Tàngìna! Ito na ang buhay ko!

Nakangiti akong pinikit ang mata ko nang bigla namang may kumalampag sa pintuan ng kwarto.

“Daddy!!! Daddy!!! Mimi!”

Nagmamadali akong bumaba sa kama at tinakbo ang pintuan kong saan nag-iingay ang anak namin.

Dàmn! Magluluto pa pala ako ng breakfast!

“Morning baby!” Kinarga ko ang anak na kakagising lang at yakap ang kanyang teddy bear.

Matamis naman akong hinalikan nito.

Lalabas na sana kami sa silid upang pumunta sa kusina nang sumigaw na naman siya.

Tingin ko magiging mang-aawit itong anak namin ni Deb. Araw-araw talaga ay may ganitong nangyayari. Parang ang sigaw na nang anak namin ang alarm clock namin sa umaga!

“Daddy, gusto ko tumabi kay mimi.”

Tinuro nito ang mimi niyang tulog na tulog.

“No, baby. Pagod si mimi.”

“No! Bibigyan ko lang ng kiss si mimi, daddy.”

Kinarga ko siya patungo doon sa kama at saka nilapag.

Gumapang naman agad siya patungo kay Deb na walang malay sa nangyayari ngayon sa paligid niya.

Sorry, baby. Pinagod ko ang mimi mo kagabi at kaninang madaling araw!

“Mimi? Mimi?” paggising niya sa kanyang mimi pero wala. Di ito nagising kahit ilang halik pa ang ibigay niya sa kanyang mimi. Hindi magiging Sleeping Beauty ang mimi niya.

Dumapa si Denziel sa tabi ni Deb at kinikilabit niya ang mukha ni Deb.

“Mimi? Baby Denziel wants her morning kiss. Daddy already kissed me, mimi.”

Napangiti ako doon. Madaldal at napaka-sweet ng anak namin na ito.

“Baby, mimi won’t wake up. He’s tired.”

Salubong ang kilay ng anak kong bumaling sa akin.

“W-why daddy?”

“B-because… we… we practice, baby.”

“Practice?”

“Yes.”

“What kind of practice daddy?”

The perks of having a talkative and curious baby.

“Adult stuff.”

“What stuff?”

“We’re practicing making your baby sister and baby brother, baby.”

Doon napatigil ang anak ko at lumiwanag ang mukha. Lumapit siya sa akin at yumakap sa leeg ko.

“Really daddy?”

“Ahuh!”

“So when will you and mimi make my baby sister and brother, daddy? I’m getting bored here. I want a baby sister and brother… like now!”

Halos mapahilamos ako sa palad ko.

“It’s not that easy baby.”

“Is Mimi tired because you kept on practicing, Daddy?” Nilingon niya ang mimi niya na walang kamalay-malay sa aming pinag-uusapan.

“Yes.”

“Okay, just do your best, daddy. Make sure to make my baby sister and brother, mm?”

Natawa ako nang hawakan niya pa ang mukha ko.

“Do your best daddy, okay?”

Kaya ayon napa-payag ko siyang huwag ng disturbuhin ang mimi niya at pumunta nalang kami sa kusina para makapagluto.

Pagdating sa kusina ay ginawan ko siya ng milk niya at umupo na siya doon sa bar stool.

“Baby wag ka dito umupo baka mahulog ka.” saad ko sa anak na gumigiling pa habang naka-upo sa mataas na bar stool.

“No, daddy! I’m big already.”

“No, lipat ka ng ibang chair.”

“No! Baby Denziel will sit here daddy.” Ang tigas ng ulo.

“Baby.”

“I will watch you cook for mimi, daddy.”

Napahilamos nalang ako sa mukha ko. Ako kasi ang kinakabahan sa kanya habang nakaupo sa bar stool. Baka mahulog.

“Okay, huwag kang malikot, okay? If you need something just call daddy, okay?”

“Hmm, okay!” Itinaas niya pa ang kamay sa akin at nag-thumb’s-up.

Matapos kong magluto ay pinaliguan ko na ang anak. Para naman wala ng gagawin ang asawa ko mamaya paggising niya.

Pinagmamalaki pa sa akin ng anak ko na marunong na daw siyang maligo at magbihis sa kanyang sarili. Kaya binatayan ko lang siya. Natawa lang ako nang matapos siyang magbihis dahil baliktad ang kanyang Snow White printed t-shirt.

I helped my daughter fix her t-shirt.

“Comb my hair, daddy.” she handed me the hair brush.

I gladly take the hair brush in her hand and comb her hair.

Matapos doon ay dinala ko ulit siya sa kitchen para hainan na at makapag-breakfast. Na-aliw ako kasi ayaw niyang magpasubo sa akin. Lagi niyang pinagmamalaki na marunong na siya at big na raw siya.

Hinayaan ko naman siya doon at tinitingnan lang. Nilagyan ko naman siya ng bibs kaya hindi madudumihan ang damit niya.

“Good morning everyone!” sabay kaming napabaling ng anak sa bagong dating at bagong gising kong asawa.

He was still wearing my shirt na umaabot sa kanyang gitnang hita. Dàmn! My husband was really, really beautiful with my shirt on. Umagang-umaga at parang kanina lang na nag-make love kami kaso ngayon gusto ko na naman siyang itali sa kama.

Dàmmit!

“Mimi!”

“Good morning, mal.” bati ko sa asawa, tumayo ako at lumapit sa kanya.

Agad ko namang hinapit ang maliit niyang baywang at ginawaran ito ng halik sa kanyang leeg at labi. Tàngìna! Ang bango ng asawa ko.

“Ano ba may bata!” tampal niya sa dibdib ko pero yumakap naman sa akin.

“Mimi! My good morning kiss?”

Doon ako natulak nang asawa at nilapitan agad ang anak namin.

Umupo si Deb sa tabi ng anak namin at ako naman ay naghain ng breakfast niya.

Nang mabigay ko kay Deb ang breakfast niya ay umupo na rin ako sa tapat nilang dalawa.

Hindi ko alam kung matalas lang ba talaga ang paningin ng anak namin ni Deb o sadyang mapagmatyag lang siya dahil napansin niya ang mga pulang marka sa leeg ng mimi niya at ang marka ng ngipin ko doon. Siguro ay di nanalamin si Deb bago lumabas ng kwarto.

“Mimi! What happened to your neck?!” sigaw ng anak namin at sinuri ang leeg ni Deb. “Huwaah! Did a monster bite your neck, mimi? It’s soo red!”

Nayakap ni Deb ang kamay sa leeg niya. Tiningnan niya ako pero iniwas ko naman sa kanya ang titig ko. Man! Malalagot na naman ako nito!

“H-hindi naman baby–”

“I also saw Daddy’s back, Mimi. It has a lot of scratches! Maybe the monster scratches Daddy, Mimi, and then the monster bites you! Uwaahh!” pag-eksaherada ng anak namin at yumakap kay Deb.

Napangiti ako nang tingnan ko ang pamilya ko. Hindi ko na pinansin pa ang mga nakakamatay na titig ni Deb sa akin. Parang kinakatay na niya ako sa isip niya.

The sight of my husband, Deb, and our daughter, Denziel, together makes my heart flutter. Ito ’yong pangarap ko. Ito ’yong hiniling ko. Ito ’yong pinagdadasal ko. At binigay sa akin.

My tears started to form on the corners of my eyes.

Dear God! Thank you for giving me this kind of family. Thank you for making my dreams come true. Thank you for giving Debie to me. Thank you for giving us a wonderful daughter. Thank you for giving me an amazing family. I will protect this. I will treasure this. I will fight for them till the last breath of my life.

Debie Pov

“Mal, you don’t have to do this. If hindi mo pa kaya, h’wag na tayong tumuloy ngayon.”

Bumuntong hininga ako at hinawakan ko ang kamay ng asawa ko. Papalabas kami ngayon dito sa kompanya nila Daddy Azrael. Dito namin iiwan saglit si Denziel. Iiwan muna namin ang anak namin sa kanyang lolo at lola dahil nakapagdesisyon ako na bisitahin si Tita Mikee.

I wanna face my fear. I want to face one of the people who gave me so much trauma and anxiety. I think through this I can secure myself. I can move on from my past and forget my ugly and scary past.

Gusto kong mabuhay kasama ang pamilya ko na walang takot. Na walang inaalala at wala na ring karamdaman at walang iniinda sa loob. Kaya gagawin ko ito.

Baka kasi ang gamot sa akin ay ang makitang nagdudusa at nagbabayad ang mga taong nagpasakit sa akin.

“Mal, susubukan ko. Susubukan ko at kasama ka naman. Kaya kampante ako. Kampante ako dahil nandidito ka naman sa tabi.”

“Okay,” aniya t hinalikan ako sa noo.

---

Nang makarating kami sa presinto ay agad na tinawag si Tita Mikee.

Magkatabi kami ni Aziel at hawak-hawak niya ang kamay ko sa ilalim ng mesa.

Nang makita kong paparating si Tita Mikee ay humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ng asawa ko. Halos di ko na makilala si Tita Mikee. Ang dating designer’s brand at mamahalin kung magdamit na Mikee ay wala na, ngayon ay nakasuot na siya ng malaking damit at may butas pa. Tumanda siya, kumulubot ang balat at umitim. Nagkaka-wrinkles na rin siya at ang buhok ay wala na sa ayos.

“D-debie.” saad niya at di na umupo.

“Ako nga… Tita.”

Kumunot ang noo ko nang bumuhos ang mga luha niya. Kaso hindi ako nahabag doon kahit konti. Walang epekto sa akin ang luha niya.

Nagulat ako nang umikot siya at lumuhod sa harapan ko. Yuko ang ulo niya at tungkod ang kamay sa sahig.

“Deb, patawad. Alam kong di mo ako mapapatawad sa mga nagawa ko sayo. Alam kong hindi mo ako mapapatawad sa mga kasalanan ko sayo at sa mama mo–”

“May inosente ka pang bata na dinamay, Tita.” untag ko.

Tumango siya doon. Aminado siya!

“Alam ko. Alam ko Deb. Kaya kahit na hindi mo ako mapapatawad ay hihingi pa rin ako ng tawad sayo Deb. Nadala lang ako sa emosyon ko nang sinugod kita doon sa bahay ninyo. Hindi na ako nakapag-isip ng maayos sa panahon na iyon dahil sa mga nangyari. Nagkasabay kasi ang pagbagsak ng negosyo ng papa mo at ang pagkakasakit niya. Walang-wala kami noon Deb at–”

“Kailangan bang idamay mo ako? Kailangan bang idamay mo ako kung wala na kayo? Sana nagtrabaho kayo! Sana humanap kayo ng paraan! Hindi iyong pati ako, p-pati pamilya ko dinamay ninyo!”

Umiyak siya at di ina-angat ang ulo sa amin. Patuloy lang siyang kakayuko at umiiyak.

“Patawad. Patawad, Deb, Aziel. D-dati pa man ay ayaw ko na sayo Deb. Ayaw ko na sayo kasi nakikita ko ang pagkakamali ng asawa ko sayo. Nakikita ko ang pagtataksil niya sa akin, sa amin ng mga anak niya–”

“Pero Tita ang anak ko. N-nawalan ako ng anak dahil sayo. Ang sakit nun sa akin Tita! Hindi mo alam ang pakiramdam noon Tita!”

Humawak si Aziel sa balikat ko.

Umiling si Tita Mikee.

Tumingala siya at nakita ko ang mukha niyang basang-basa sa sariling luha. Malimit siyang ngumiti pero hindi iyon abot sa kanyang mga mata.

“Alam ko… alam ko ang pakiramdam noon Deb. Alam ko ang nararamdaman mo Deb. Dahil ako… n-nakunan din ako. May anak na sana ako ngayon Deb na kasing gulang mo. Pero nakuha ito nang malaman kong… nagtaksil sa akin ang asawa ko. Nawalan din ako ng anak Deb. Kaya nga noong nakita kitang nagdudugo noon… parang bumalik sa akin ang nangyari sa akin noong nakunan ako. Tumakbo ako noon na hindi alam ang gagawin dahil nakita ko ang sarili ko sayo noon. At… dahil sa pangyayaring iyon Deb, saglit akong nawala sa katinuan ko. Alam kong walang saysay na itong pinagsasabi ko sayo ngayon Deb. Pero gusto ko lang humingi ng tawad sayo sa lahat ng mga nagawa ko. Handa akong halikan ang paa mo Deb sa lahat ng nagawa kong kasalan sayo. Ikaw lang ang hinihintay ko Deb.” aniya at may dinukot siya sa kanyang bulsa.

May inabot siyang isang lihim sa akin.

“S-sa papa mo ’yan galing. Binigay iyan sa akin ng nurse na nagbantay sa kanya sa hospital.”

Kinuha ko ang lihim na iyon at sa unang parirala palang ng lihim ay alam ko nang farewell message niya ito sa akin at ang paghingi niya ng tawad.

Nilukot ko iyon at tinapon sa harap ni Tita Mikee.

Tumayo ako sa harapan niya at pinalis ang luha ko.

Tumingala siya sa akin.

“Pasensya na Tita pero babaunin ko hanggang sa huling hininga ko ang galit ko sa inyo. Hindi ko man kayo mapapatawad sa ngayon pero masaya akong narinig sa inyo na may konting konsensya naman pala kayo.”

Tumango siya sa akin.

“At sinabi niyo pong handa kayong halikan ang paa ko sa mga nagawa ninyong kasalanan sa akin? Pasensya na po ulit kasi kahit halikan niyo pa ang lupang tinatapakan ko… hindi ko na po makakalimutan ang nagawa ninyo sa akin. Maaaring mapatawad ko kayo sa mga kasalanan ninyo pero hindi po ako nakakalimut.”

Nakakalimot ang utak pero ang puso hindi. Makakapatawad ako pero hindi nakakalimot ang puso ko sa mga nagawa nila sa akin, sa mama Sarah, at sa anak ko.

Nakahinga na ako nang maluwag doon. Sapat na sa akin na nakita kong binagbabayaran na nila ang mga kasalanan nila. Wala na rin kasi akong magagawa, e. Kahit na gawin ko ang ginawa nila sa akin ay di na rin naman maibabalik pa ang panahon. Hindi na maibabalik ang buhay na nawala. Kaya sapat na iyon sa akin.

Magiging masaya na ako sa pamilya ko ngayon. Magiging masaya na ako kasama ang mga mahal ko sa buhay.

EPILOGUE

Epilogue

Debie Pov

“Hi! Hello po! Hehehe!”

Lumapad ang ngiti sa mga labi namin ni Aziel nang makita namin kung gaano ka-hyper at kakulit ang anak namin ngayon.

Nandidito kami ngayon sa Angel’s Restaurare. Finally, after a couple of months ay nakauwi na rin kami dito. Aziel and I already talk about this. Naging mahirap sa amin ni Aziel ang pagbalanse sa aming trabaho dahil pinasa na ni Daddy Azrael ang kompanya kay Aziel at ako naman ay may trabaho rito. At nakapagdesisyon kami ni Aziel na lumipat ako doon sa Manila kung saan ang negosyo nila.

Hindi naman ako titigil sa pagtatrabaho dito. Mag-iiba nalang ang routine ng work days ko. Isang linggo akong magtatrabaho dito tapos isang linggo naman ay lilipat ako sa Manila. Sinabi nga sa akin ni Roswell na ayos lang naman daw na huwag na kong magtrabaho dito as a chef kaso ito kasi ang gusto ko. Ito ang passion ko. Pinayagan nga ko ng asawa ko tapos siya pipigil sa gusto ko.

Si Aziel din ay bumili ng lupa dito para makapagpatayo kami ng bahay dito sa Monti Alegri. At para may vacation house rin kami dito.

“Oh my! Ang cute naman ng anak ninyo, Deb. Mabuti at di nagmana kay Aziel.” saad ni Kezi na kinangiwi ni Aziel.

Tumawa ako doon. Oo nga. Mabuti na nga dahil wala pa namang filter ang bibig nitong asawa ko.

Timing na nagbakasyon dito sina Kezi at ang asawa niya na si Kaden. Kaya nagkakilala kami at naipakilala na rin namin sa kanila ang anak namin. At nakuwento pa ni Kezi sa akin na minsan na daw siyang tumawag kay Aziel at ako raw ang nakasagot dito. Iyon daw ang time na ikakasal na siya at iimbitahin niya sana si Aziel. At naalala ko nga iyon. Nakakatuwa. Ang liit nga naman ng mundo para sa amin.

“I’m Denziel Fabre po!” Dahil pinuri masyadong nagpapabilib at nagpapa-cute ang anak namin.

“Oh my! Can I hug you, baby?” ani Kezi at parang gigil na gigil sa bata.

“Opo!”

Nagulat ako nang biglang tumayo ang anak namin sa pagitan namin ni Aziel at binuka pa ang kamay sa kanila ni Kaden at Kezi.

Tumayo naman si Kaden at kinuha ang bata. May mesa kasi sa gitna namin.

“Kailan kaya tayo magkakaganito, hon?” si Kezi at pinugpog ng halik si Denziel.

Denziel loves attention kaya gustong-gusto niya ang ginagawa ngayon ni Kezi sa kanya. Gusto rin ng anak namin ni Aziel na bini-baby siya kaya ganyan. Nagpapalambing din at nagpapa-baby ng husto.

“Soon, hon.” ani naman ni Kaden at humalik din sa anak namin.

Matagal nang mag-asawa sina Kaden at Kezi pero di pa rin sila binibiyayaan ng anak. Sabi nila ginagawa na naman daw nila ang lahat. Lahat ng recommend ng doctor at pati sa mga quack-doctor ay nagkonsulta na rin sila kaso wala pa rin. Pero subok pa rin naman sila ng subok para magka-anak.

Si Kaden kasi ay gusto na rin ng anak para na rin daw may ingay sa bahay nila at si Kezi naman ay ganoon din.

“Wala pa po kayong baby?”

Tiningala ni Denziel si Kezi kung saan siya naka-kandong.

“Yes, baby.” si Kezi saka napapingot sa ilong ni Denziel.

Humagikhik naman si Denziel.

“Want na want niyo po ng baby?” segundang tanong ng anak namin na sinagot naman ni Kaden.

“Oo, baby Denziel.”

Umalis si Denziel sa kandungan ni Kezi saka ito tumayo sa pagitan nina Kaden at Kezi. Pinanood lang namin ni Aziel ang anak namin na nilagay ang mga kamay sa kanyang baywang at taas-noong tumingin sa aming dalawa ni Aziel.

“You should do what my daddy and mimi do, Tita Kezi and Tito Kaden.”

Nanlaki ang mata ko doon sa sinabi nang anak. Pinanlakihan ko ng mata ko si Aziel kaso aliw naman na aliw siya kakatingin sa anak. Mukhang proud pa ang lalaki sa ginagawa ng anak namin!

“Anak h-halika na dito kay mim–”

“Ano ba ang ginagawa ng daddy at mimi mo baby Denziel?” putol na tanong sa akin ni Kezi dito. Kinindatan niya pa ako.

“My daddy and mimi always practice making my baby sister and baby brother!”

Gusto ko nalang mag-evaporate sa lugar. Gusto ko nalang bumuka ng kusa ang kina-u-upuan ko para lamunin ako dahil sa sinabi ng anak. Minsan talaga gusto ko nalang na tahimik itong anak ko. Minsan pahamak din talaga ang madaldal na anak.

“B-baby Denziel.”

“They’re always practicing, baby?” natatawang tanong ni Kaden at tiningnan kami ni Aziel. Ang asawa ko namang magaling ay mukhang proud pa doon. Naka-cross lang ang braso niya sa harap ng dibdib at ngumingiti habang pinagmamassan ang anak.

Bumaling si Denziel kay Kaden. “Yes! That’s what my daddy told me, but Tito Kaden wag po ninyong pagurin si Tita Kezi, she’s so mapayat po.”

Nakiliti ni Kezi doon ang anak ko kaya ang buong restaurant ay napuno ng tawa ni Denziel.

Binigyan ng ice cream ni Kaden si Denziel na nasa tabi nila kaya tumahimik ito. Pagkain lang talaga ang nakakapagpatahimik sa anak naming ito.

“Anyway, Deb, Aziel, birthday ni Kaden sa Linggo kaya iimbitahan sana namin kayo na pumunta.” si Kezi habang sinusuklay ang buhok ni Denziel.

Gustong-gusto talaga ni Kezi ang magkaanak. Nakikita ko sa kanyang mukha ang kagustuhang magkaanak kaso wala pang dumadating na para sa kanila.

“Sa bahay ninyo, dude?”

Umiling si Kaden kay Aziel.

“Sa Club Ferrier lang namin, dude.”

“Wow! May swimming pool Tito Kaden?” singit ng anak namin ni Aziel.

Ngumiti si Kaden. “Yes, baby.”

“Wowww!! That’s baby Denziel favorite!”

“Dalhin ninyo ito, ha.”

“Hmm, sige.” sagot ko kay Kezi.

“Hala! Wala pa pala akong damit pang swimming pati na si Denziel.”

Lumaki na kasi si Denziel kaya di na siguro niya kasya ang dating mga swimwear niya.

“Don’t worry about Denziel’s swimwear and everything Deb. Ako na ang bibili ang para sa kanya. Kung magsh-shopping kayo. Damit mo nalang ang bilhin ninyo.” pagboluntaryo ni Kezi.

“Nakakahiya naman ’yan Kezi.”

“No, gusto ko ito Deb. Gusto kong magshopping at bumili ng mga kids wear.”

Pumayag na kami doon ni Aziel dahil pati si Kaden ay nakiusap na rin na sila na ang bibili ng damit para kay Denziel.

---

Nang makauwi kami ng Manila ni Aziel ay inulan ako nang text ni Renna. Nagalit na hindi man lang daw ako nagsabi na umuwi ako ng Monti Alegri. She stay here in Manila na kasi… sa bahay ng asawa niya na dati’y ayaw na ayaw niya. Inalo ko nalang ang babae na magbo-bonding din kami soon. Kaya ayon nahimas-masan naman.

Ngayon ay nandidito kami ni Aziel sa mall. Kasama namin sina Daddy Azrael at Mama Sarah pero nasa ice cream parlor yata sila kasama ang apo.

Kami naman ni Aziel ay namimili ng mga damit na maaaring dalhin namin sa three days and two nights na birthday celebration ni Kaden. Namiss ko rin ito. Namiss ko rin ang dagat!

Si Aziel ay namimili rin ng sa kanya kaya naman lumayo ako sa lalaki at lihim akong pumunta sa section kung nasaan ang mga two piece swimsuits at one piece. Nakapili na ako ng ilang shorts at mga damit pang-itaas. Gusto ko lang itong subukan. Mga limang swimsuits ang napili ko.

Sinilid ko na iyon sa dala-dala kong cart nang may humarang doon. Magrereklamo na sana ako nang makita kong ang asawa ko pala iyon at… nakatitig siya doon sa mga napili kong mga swimwear.

“M-mal may napili ka na bang mga damit mo?”

Tumaas ang kilay niya.

“What are these mal?”

Mabilis kong inagaw sa lalaki ang isang swimsuit na kulay blue nang itaas niya ito.

“Ano ba ’yan mal!”

“Ano ito Debie Fabre?”

Umirap ako sa kanya.

“Dios ko naman mal. Ano pa ba? Huwag ka ngang pa-inosente sa akin Aziel-Rigg. Alam kong alam mo kung ano ang mga ito.” argumento ko sa asawa ko.

Marahas siyang huminga.

“Ito ang susuotin mo doon sa resort?”

“Aba’y ano pa ba mal? Dios ko! Alangan nama’g isuot ko ito pang-gala dito sa mall?”

“Tàngìna, mal. Walang magsusuot ng ganito.”

“Ako ang magsusuot Aziel-Rigg. Hindi ikaw.”

“Exactly my point my dear husband.”

“Aysus! Huwag ako mal. Baka nga noon kapag may nakikita kang nagsusuot ng mga bikini ay lumuluwa din ’yang mga mata mo!”

Hindi siya makapaniwalang tumingin sa akin at napahilamos sa kanyang palad.

“Bakit umabot dito ang usapan natin mal?”

“Ikaw kasi. Bakit hindi mo ako hinahayaang magsuot ng two piece swimsuit, minsan lang naman.” katarungan ko.

“Ayaw kong may ibang nakakakita sa kung ano ang akin, Debie Fabre. Ako lang dapat nakakakita ng balat mo. Fùck! Makakatusok ako ng mata kapag may tumiti–”

“Tumigil ka Aziel-Rigg. Akala mo talaga sobrang ganda ko na dahil may tititig sa akin.”

Umismid siya.

“Tsk! Di mo lang alam, mahal. May gusto nga iyong kaibigan mo sayo.” labas sa ilong niyang wika.

Dios ko naman! Hanggang ngayon ay pinagseselosan niya pa rin talaga si Roswell.

Lumapit ako sa kanya at yumakap.

“Ito naman. Payagan mo na ako, mal. Nagsusuot naman ako ng ganito para sayo.” pag-uuto ko dito.

“Talaga?”

“Oo, po.” aniko at tumingkayad para maabot ang labi niya. Haha! Itong lalaki na ito. Nagpauto na naman!

Pagkatapos naming magbayad doon ay agad naman naming hinanahap ni Aziel ang aming mga magulang. Kung saan-saan na naman nagsusuot ang mga iyon. Tapos kapag may makikita ang apo ay bibigay din kaagad. Masyado talagang spoiled si Denziel sa kanyang lolo at lola. Maging sa kanyang mga ninang at ninong.

“I-text mo nga mal kung nasaan na sila ngayon.” utos ko sa asawa ko na nakahawak ang kamay sa akin habang hinahanap namin ang aming mga magulang.

“Wait,” binitawan niya ang kamay ko at tumigil kami para i-text niya sina Daddy Azrael.

Mayamaya ay nagsalita ulit si Aziel.

“Nasa toy store sila mal.”

Tumango ako sa kanya. Ano pa bang bago dito?

---

Dumating ang linggo at sa iisang van lang kami. Pati sina Daddy Azrael at Mama Sarah ay kasama pala namin. Linggo ngayon at sa martes pa kami uuwi.

Pagkarating namin doon ay agad naman kaming sinalubong nina Kaden at Kezi na ang sweet sa isa’t isa. Anak nalang talaga ang kulang sa kanila.

Naghiwa-hiwalay na kami nina Mama Sarah. Bali tatlong rooms ang ma-a-akupa namin, kay Mama Sarah, Daddy Azrael tapos sa amin ni Aziel.

“Hiramin namin si Denziel, ha. Ako na rin magbibihis dito.” paalam ni Kezi.

Ang wala namang hiya naming anak ni Aziel ay agad ding nagpabuhat kay Kaden. Tingnan mong pwedeng-pwede lang na kidnap-in ang anak namin.

“Sige.”

Hinalikan ko ang anak. “H’wag malikot kasama sina Tita Kezi, baby, ha.”

“Yes, mimi!”

Kinuha na ni Aziel ang kamay ko saka ako hinila patungo sa elevator. Pagkapasok namin sa elevator ay natampal ko ang dibdib ng asawa ko ang sunggaban ba naman niya ang labi ko.

“Tumigil ka nga, mal.” supil ko dito.

“Why?” hinapit niya ang baywang ko.

“Nasa loob tayo ng elevator Aziel-Rigg. Baka ina-akala mo na natin kwarto itong napasukan natin.”

Tumawa lang siya at kumagat sa leeg ko.

Pagkarating namin sa aming kwarto ay napangiti ako nang buksan ni Aziel ang makapal na kurtina dahil bintana noon ay naharap sa dagat at makikita rin mula sa aming kwarto ang malaking pool sa baba. Malaki ang room at may sarili pang living area na may flatscreen TV.

Nagkuha ako ng masusuot ko sa isa sa mga bagahe na dala namin.

“Mal, magbibihis lang ako.” paalam ko sa asawa ko na siya nang nag-arrange sa aming mga gamit.

“Hmm.”

Pagkapasok ko sa banyo ay agad naman akong nagbuhad saka kinuha ang dinala kong pangbihis na damit pang-dagat.

Ngumiti ako nang itaas ko ang panty at bra na kulay baby blue, may laces ang mga iyon. Sa totoo lang ay first time kong magsusuot ng ganito at kinakabahan ako. Ngayon lang din naman ako nagkaroon ng lakas ng loob saka para rin ito sa asawa ko ’no. Ayaw ko naman na tumitingin siya sa iba dito na nagt-two piece lang. Kapag nagkataon ako pa talaga ang tutusok sa mata ng lalaking iyon kapag tumingin iyon sa iba tapos nandidito naman ako.

Una ko nang sinuot ang panty at tinali ko ang laces noon sa magkabilang gilid. Tumingin ako sa salamin at na-satisfy naman ako doon. Nahaplos ko ang parte ng tiyan ko kung saan lumabas ang anak namin. Hindi na naman iyon masyadong halata dahil parang naging natural na ang kulay noon kaso kapag tititigan mo talaga ay makikita mo ang piklat doon.

Tumalikod ako at nakita ko ang mga piklat ko doon. I smiled. I’m not ashamed of having scars. Actually, I’m proud of them. My scars symbolize my bravery, boldness, and battles in life, mga laban na naipanalo ko.

Marami na akong pera ngayon at kahit noon man ay ipapatanggal sana ni Aziel ang mga piklat ko kaso ayaw ko. Parte na ito sa pagkatao ko. At gaya ng sabi ko sumisimbolo ito sa aking mga laban noon.

Lumabas ako sa banyo at nakita ko ang asawa ko na nakahiga sa kama at nakatanaw sa ceiling. Mukhang ang lalim ng iniisip niya. Nakabihis na rin siya.

“Mal,” kuha ko sa atensyon niya.

Napabalikwas siya mula sa pagkakahiga niya at nanlilisik ang mata sa akin.

Ngumisi lang ako sa kanya at lumapit sa kama. Umupo ako sa gilid no’n at tumalikod sa kanya.

“Paki tali naman, mal.” utos ko dito.

Hindi ko kasi matali ang laces ng bra sa likod. Mahirap.

Umungot ang asawa ko pero naramdaman ko naman ang pag-usog niya sa direksyon ko.

“Ang galing mong patigasin ako, mal. Gusto mo yatang di makalabas sa kwarto ngayon.”

Ngumiti ako.

“Mamaya na ’yan. Kahit punitin mo pa.” biro ko dito.

Umungol siya.

Nang matapos siya sa pagtali doon ay tatayo na sana ako upang humanap ng short sleeves na shirt niya para ipatong ko dito sa suot ko para makalabas na rin kami nang hilahin niya ako at pinid sa kama.

Kumababaw siya sa akin at matatalim akong tinitigan sa ilalim niya.

Hinaplos ko ang tiyan niyang matigas at umiigting na ang mga masels.

“Pupuntahan pa natin ang anak natin, mal.”

“Pupuntahan natin pero inaakit mo ako, mal.”

Nagpatay malisya ako doon. “Hala wala akong ginagawa dito mal.”

Inirapan niya lang ako saka sinugod ng halik ang leeg ko. Syempre si Aziel pa ba ang hindi makakaisa sa akin? Kaya ayon umabot kami ng ilang oras sa kwarto bago nakalabas. Umi-score pa, e.

Suot ko ang two-piece kanina na pinatungan ko ng short sleeves shirt ng asawa ko samantalang siya naman ay naka-board short at short sleeves shirt na naka-bukas ang tatlong butones saka sabay kaming lumabas sa aming silid. Magkapareho ang suot naming shirts na kulay puti at may maliit na bulsa sa kanang bahagi ng dibdib-an nito.

Nang makalabas kami ni Aziel sa kwarto ay medyo madilim na. Hinanap na namin ni Aziel kung saan na ang anak namin. Una namin itong hinanap sa pool kaso wala naman doon. Hanggang sa lumabas na kami at napumunta kami sa dalampasigan.

May nakita akong isang banda nang mga mang-aawit sa kalayuan na naghanda. Nasa isang stage sila na nakaharap sa dagat at nag-aayos sila sa kanilang mga instruments.

Nang magpatugtog sila sa isang kanta na familiar sa akin ay napa-hum ako at humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ng asawa ko.

“Do you know how to sing that song, mal.” tanong ni Aziel na napatingin na rin sa aking tinitingnan.

Ngumiti ako sa kanya. “Oo.”

“Nice.” saad niya lang at saka ako hinila patungo doon.

“Mal,”

Hindi binibitawan ni Aziel ang kamay ko hanggang sa maka-akyat kaming dalawa doon sa stage kung saan iyong mga lalaking nag-aayos sa kanilang instrumento.

Napatingin ako sa harap ng stage na may iilan na palang mga tao at bukas na rin ang mga maliliit na ilaw sa paligid.

“Can you play this song again?” untag ni Aziel sa lalaking may hawak na electric guitar. Tinutukoy niya ang music na siyang kasalukuyang nakatugtog.

“Yes, sir.”

Ngumiti si Aziel sa akin bago bumaling ulit sa lalaki.

“Can I also borrow two microphones?”

May lalaking lumapit kay Aziel at binigyan siya nito ng dalawang microphone.

Nagpati-anod ako kay Aziel nang hilahin niya ako sa gitna ng stage. Napatingin tuloy ako sa aming harapan na unti-unti nang dumadami ang mga tao.

“M-mal.”

Hindi ko maiintindihan kung bakit ang lakas ng kabog ng puso ko ngayon.

“Can we sing this song together, mal?” aniya at binigay sa akin ang isang microphone.

“Mal.”

“Please?”

Napalunok ako. Nababahala ako dahil nakaka-ani na kami ng mga audience. Dios ko naman! First ko yatang kakanta na may maraming live audience at may banda pa. Pero nandidito naman ang asawa ko.

“S-sige.”

Ngumiti si Aziel at sumenyas sa lalaki na naka-usap kanina.

Para akong tanga dahil habang nagsisimula na ang tugtog ay naluluha ako sa di ko malaman na dahilan. Kakanta kang naman kami ni Aziel pero bakit ako naiiyak. Siguro dahil panaginip ko lang ito noon? O baka dahil dati ay hinahangaan ko lang si Aziel pero ngayon hawak ko na ang kamay niya.

Aziel : I remember when I met you, I didn’t want to fall

I thought my hands were shaking ’cause you looked so beautiful

Habang kinakanta iyon ni Aziel ay parang sinasabi niya iyon sa akin. Ramdam na ramdam ko ang bawat linya. Tumatagos sa akin ang bawat salitang binibitawan ni Aziel

Ako : I remember when you kissed me, I knew you were the one

And oh my hands were shaking when you played my favorite song

Parang nagpa-flashback ang lahat sa akin nung unang gabi na magkasama kami ni Aziel pati na iyong unang halik naming dalawa. It was only for a brieft kiss, but I was over the moon. Crush ko lang kasi siya dati, e.

Aziel at Ako : I don’t know why

But every time I look into your eyes

I see a thousand falling shooting stars and yes I love you

Aziel : I can’t believe that every night you’re by my side

Aziel at Ako : Promise I’ll stay here ’till the morning

And pick you up when you’re falling

When the rain gets rough, when you’ve had enough

I’ll just sweep you off your feet and fix you with my love

My only one

My only one

Aziel : Tell me how you do it

I can barely breathe with the smile you get

You get the best of me and all I reall want is to give you all, of me

Ako : Tell me how you do it, how you bring me back

You bring me back to life then make my heartbeat stop

I can’t take it

Aziel at Ako : I don’t know why

But every time I look into your eyes

I see a thousand falling shooting stars and yes I love you

I can’t believe that every night you’re by my side

Hinila ni Aziel ang kamay ko tungo na hawak niya tungo sa kanya at agad iyong yumakap sa katawan ko.

Habang kumakanta kami ay di niya binabaling sa iba ang kanyang mata. Nakatitig lang siya sa mukha ko at nagnining-ning ang kanyang mga mata.

I really love how those gray orbs shine for me. I really love how Aziel looks at me like I am the most beautiful person he has ever seen.  

Parang kami nalang dalawa ang nanadidito ngayon sa lugar. Parang solo na namin ang oras at ang lugar. Parang nakatingin sa amin ngayon ang nga bituin sa langit, parang ang kalawakan ay nakikisabay sa saya ng aming nararamdaman ngayon.

Aziel at Ako : Voy a cuidarte por las noches

Voy a amarte sin reproches

Te voy a extrañar en la tempestad

Y aunque existan mil razones para renunciar

Aziel at Ako : Promise I’ll stay here ’till the morning

And pick you up when you’re falling

When the rain gets rough, when you’ve had enough

I’ll just sweep you off your feet and fix you with my love

My only one, there’s no one else

My only one, there’s no one else

You are my only one

It’s just there’s no one else, ouh, uoh

Napatigil na ako sa pagkanta nang dahan-dahang niluhod ni Aziel ang isa niyang tuhod. Dumausdos ang kamay niya na nakayakap sa akin kanina at humawak iyon ulit sa kamay ko.

Ang kamay ko na may hawak sa microphone ay naitakip ko sa bibig ko ang likod n’on habang tinitingnan ko si Aziel na nakaluhod na sa harapan ko. Patuloy na sa pag-agos ang luha ko.

My only one

My only

“Mal,”

Nagpatuloy ang mahinang tugtog ng musika.

Ngumiti lang siya sa akin at may dinukot sa bulsa ng kanyang board shorts. Isa iyong maliit na box at kulay pula. Nang buksan niya iyon nakita ko ang isang singsing doon na kumikinang ang malaking kristal sa gitna.

“Mal, I didn’t mean to fall for you. I didn’t mean to love you.

But falling in love with you and loving you was the most beautiful and wonderful thing that ever happened in my life.

I will always be thankful to Daddy for bringing you into my life, mal. I’ll promise to pick you up when you’re falling; when the rain gets rough and everything gets rough, I’ll promise to be on your side and always be on your side to fix you up, just like the song says, mal. I’m more than willing to sweep you off your feet if only you’ll allow me to, Deb. And now, I’m bending my knees in front of you, in front of all the many people. Mal, I am surrendering myself, my soul, my everything to you right now. I cannot offer anything to you, mal, aside from my love and myself, but here I am bending my knees and asking you if you will allow me to marry you again for the second time around. Deb, mahal, will you marry me?“

Humahagulhol ako at tumango sa kanya. Binaba ko ang microphone saka pinantayan ko ang pagkakaluhod niya.

Tumango ako sa kanya.

“Oo, mal. Oo magpapakasal ulit ako sayo kahit ilang beses pa.”

Tumulo ang luha niya at binaba rin ang kanyang microphone. Kinuha niya ang singsing doon sa lalagyan nito at nanginginig pa ang kamay sa pagsuot ng singsing sa ring finger ko.

Mahabang halik ang binigay niya sa aking kamay kung saan niya sinuot ang singsing.

“Thank you, mal. Thank you so much. I love you so much.”

“I love you, mal. I love you too.”

Pinakawalan niya ako at humalik sa labi ko.

“I love you more, Debie Fabre.”

Tango ako ng tango sa kanya.

Nabaling ang atensyon naman ni Aziel nang marinig namin ang sigaw ng aming anak mula sa mga audience. Nakita ko doon sina Mama Sarah, Daddy Azrael, si Renna kasama ang asawa nito, si Roswell, sina Vicente at Caroll na kasama din ang asawa.

“Yehey!”

Tumakbo ang anak namin patungo sa stage at agad namang inalalayan ni Kezi paakyat.

“Congratulations, daddy.” humalik ito sa pisngi ni Aziel.

“Congratulations, mimi!” at humalik din sa akin.

“Thank you baby namin.” sabay kami noong ni Aziel at inipit ng yakap ang anak.

“It was a successful mission, Daddy! Baby Denziel was so proudddd of you!” ani nang anak namin matapos ang yakapan.

Kumunot ang noo ko doon.

“Pinlano mo ang lahat ng ito?” Tumango si Aziel. Tumingin ako sa mga taga-tugtog. “Pati sila?”

“Yes, mal. Kaya nga inantala kita doon sa kwarto kanina.”

Umakyat ang init sa mukha ko.

“Sira!” tinampal ko ang balikat niya.

“Papaano mo nalaman na alam ko iyong kanta?”

Tumingin si Aziel sa aming anak.

“I asked our baby.”

“I told daddy, mimi na lagi kang nakikinig sa song na ’yon way back in our old home.” Tinutukoy ng anak ko ang tahanan namin sa Monti Alegri.

“Mabuti at alam mo rin iyon, mal.” saad ko kay Aziel.

“No. Hindi ko alam mal. Pero kapag wala ka sa bahay doon ako nagpapractice. Ang hirap pa dahil hindi talaga ako mahilig sa music.”

Ngumuso ako. “But you sang it well.”

Inabot nag mukha ko at hinaplos.

“I just want the best for you, mal. Only the best for you.”

Nagkayakapan ulit kaming tatlo dito sa stage at ilang saglit pa ay umulan na ng fireworks sa kalangitan.

Tumingin ako kay Aziel na buhat ang anak namin at nakayakap ang isang kamay sa baywang ko.

“I love you, mal.”

Humalik siya sa noo ko.

“I love you more, mal.”

---

The End

SPECIAL CHAPTER I

Special Chapter I

Without breaking eye contact, I guided his hand down—down to my stiff crotch.

I couldn’t help but feel amused every time I saw the shock on his face. Hindi pa rin talaga siya nasasanay sa akin. Halos ipakita ko na ito sa kanyang araw-araw kaso gulat pa rin sa laki at haba. Pakakasalan ko na siya ulit kaso nagugulat pa rin!

“Bitiwan mo ako, mal!” Asik niya sa akin.

Ngumisi lang ako sa kanya. Tang ina talaga! Galit na ’yan siya pero natutuwa ako kasi ang cute niya! Saka, siya lang ang galit na tinatawag pa rin ako sa aming petname! Putang ina!

“Galit ka, mal?”

“Oo!” He pouted.

I grinned before shoving his hand inside my pants and beneath my underwear. Deretso na talaga sa pagkalalaki ko.

‘Tikman mo ngayon ang galit n’yan, mal!’

“Mal!” Malakas niyang sigaw sa akin.

“It was your fault, mal. Ang tagal ko nang nagtitimpi sa’yo. Kanina natulog na lang ako na matigas ’yan at ngayon ginising mo naman ako na naninigas ulit!”

“Bastos talaga ’yang bibig mo, mal!” singhal niya sa akin. Sarap talagang papakin ng labi nito nang tumahimik!

Akmang tutuksuhin ko na naman siya nang kurutin niya ang ulo ng alaga ko!

“Ah! Shit!”

Bumulanggit siya ng tawa.

Kahit iniinda ko ang sakit ay napangiti na rin ako dahil sa tawa niya.

Damn! Anong oras na ba? Bakit ganitong oras pa kami naghaharutan? Pero paki ko naman sa oras? Noon nga hinaharot ko siya kahit sa elevato! Sana lang hindi kami marinig ng anak namin dahil baka akalain no’n may multo na naman sa bahay!

“Mal, please, let me fuck your hands. Please?” Pagmamakaawa ko na sa kanya.

---

This exclusive part of the story is  available only on

Amore VIP Space

, our private Facebook group. To access this special chapter, as well as advance updates, epilogues, and ongoing stories, there is a small fee before joining the group. The regular payment is 50 php .

If you’re interested, please feel free to message me on my Facebook account:

Amore Contaleone.

Thank you so much! I love you all!