SYNOPSIS

When secret agent McLaren Lane starts dreaming about a little girl, buried memories from his past resurface–a past shockingly intertwined with Celine Villarica, his friend with benefits. He realizes that everyone has secrets like him–it’s just a matter of finding out what they are.

---

McLaren has learned to live with the lies he was told growing up. He was close with his family, he has a good job he enjoyed, and he liked the company of his friend with benefits, Celine. But when a little girl starts haunting his dreams, turning them into beautiful nightmares, McLaren is determined to find out the truth behind his vague childhood. But secrets come with a price–Celine is also hiding something from him. Out of respect for each other’s privacy, McLaren never pushes Celine to share with him and vice versa, but when love is added to the mix and the past starts to catch up to them, they realize that their lives are more connected than they thought. Can they trust each other enough with their memories, or are secrets really meant to be kept–and buried?

DISCLAIMER: This story is written in Taglish. COVER DESIGN: Regina Dionela

PROLOGUE

PROLOGUE

Erythros Skorpios Organization (ESO)

Sunday - 15:00

Room Letter: VWL

Name: McLaren Williams Lane

Age: 28

Status: Secret

Name of Father: Carlie Lane

Name of Mother: Valerie Williams-Lane

Siblings: Mazda Lane & Corvette Lane

Job: Private Investigator

Affiliation: Erythros Skorpios Organization

Skills:

Martial arts; Brazillian Jiu Jitsu

Hand to Hand Combat

Computer Hacking

Knife Fighting

Surveillance

Hobbies and Interest:

Making women moan

Sneaking in my girl’s bathroom

Car racing

Singing

Solving other people’s problems

Following my parents’ rules

Celebrity Crush: Scarlett Johansson

Favorite character in movies: James Bond & Jason Bourne

Crush: Guess who?

What is Love?

Love is like a bullet. Once you get hit, it will surely hurt you.

MAGKADIKIT ang mga labi nang tingnan si McLaren ng ina matapos nitong basahin ang pina-fill-up-an sa kanya.

“What is this, McLaren?” his mother irritatingly asked.

“About Me,” alangan na sagot niya. Tinatamad siyang naupo sa swivel chair ng mommy niya at ipinatong pa ang paa sa lamesa.

Naiinis na tinabig ng ina ang kanyang paa.

“Get out.” At pinaalis siya sa inuupuan niya na agad niya naman sinunod. Lumipat siya sa katapat na upuan, sa visitor’s chair. “Kung anu-ano pa ang idinagdag mong questions sa form. Look at your answers.”

Iniharap nito sa kanya ang laptop kung nasaan ang About Me na sinasabi niya.

“I don’t see anything wrong, Mom.”

Lalong nalukot ang magandang mukha ng ina at malalim na bumuntonghininga.

“You may go now. Ako na lang ang mag-fi-fill up ng mga ’to.”

“But you don’t know my status.”

“You’re single, McLaren.”

“No, it’s complicated, Mom.”

“Whatever, Son.”

“And you don’t know my crush.”

“Who told you that?” His mom lifted her eyebrow and grinned. “I know who your crush is.”

McLaren grimaced. “Ew, Mom, I am not a fucking teenager anymore.”

“Pero inilagay mo pa ang crush dito samantalang hindi naman iyon kasama sa form.”

“Delete that.”

“And now, you are asking me to delete it?”

“I’m damn serious.”

“Seems like you are not.”

“Mababasa nila ’yan.”

“Who?”

“Ng mga makakakuha ng identity ko.”

“And now you’re worried dito sa mga kalokohan mo.”

“Come on, my beautiful mother, delete that shit.”

“McLaren! ’Yang bibig mo nga!”

“Thank you, Mom.”

Tumayo siya at mabilis itong hinalikan sa pisngi bago patakbong lumabas ng opisina nito.

Kung may pinakapasaway at pinakamatigas ang ulo sa pamilya nila…dalawang kamay ang itataas niya at aakuin ang mga salitang iyon.

Pagkalabas ni McLaren ng opisina ng ina ay inilabas niya ang lighter at sigarilyo na nasa gilid ng jacket niya at sabay nagsindi.

Hindi pa man din siya nakakatatlong hithit ng sigarilyo ay may umagaw na niyon sa kanya at walang sabi-sabing itinapon iyon sa lupa at tinapakan hanggang sa madurog iyon.

“No smoking.” Itinuro ng Kuya Corvette niya ang simbolo na nagsasabing bawal manigarilyo sa lugar.

“I know.”

“There.” Itinuro nito ang CCTV cameras sa bandang itaas. “Three…two…”

“McLaren, bumalik ka rito!” Umalingawngaw ang boses na iyon ng mommy niya sa buong hallway.

“No fucking way.”

Akmang aalis siya nang pigilan siya ng kapatid. Hinawakan siya nito sa magkabilang balikat at tinapik-tapik. “Go back to mom’s office.”

Ayaw niya munang marinig ang sermon ulit ng mommy niya sa kanya dahil sa paninigarilyo niya.

“No, no, I have an important meeting to attend.”

“Then tell her that.”

“Yea, I will call, Mom…later.” Panandalian muna siyang tiningnan ni Corvette bago nito itinuon ang mata sa CCTV cameras at nagkibit-balikat. “Thanks for saving my ass, Kuya.” At tuluyan na siyang umalis.

Sumakay siya ng elevator papunta sa ground floor ng building ng ESO kung nasaan nakaparada ang iba’t ibang uri ng sasakyan nila.

Nagmamadali siyang pumasok sa white top down sports car niya at pinaharurot iyon palabas ng gusali.

“It’s nice to be back in the city! Hell yeah!”

Damn, he always felt free every time he was outside the ESO building. With no rules to follow, he was free to do whatever the fuck he wanted without what ifs and buts.

ESO was built by his parents. It was a private organization that provided security and protection, especially to high-profile personalities.

ESO had a lot to offer: surveillance, spying, investigating, disguising, and even the kidnap for ransom thing—they accepted those kinds of jobs to rescue captives.

His father, their boss, also helped the government do things they couldn’t do publicly, like being their secret agent or spy. Pero hindi sa lahat ng pagkakataon ay pumapayag ang ama sa ganoong klaseng trabaho. Dealing and negotiating with Carlie Lane wasn’t that easy.

McLaren removed his jacket, revealing his black sleeveless shirt that showed the sides of his stomach, then put his sunglasses on.

Ngayong nasa siyudad na siya at malayang gawin ang lahat ng gusto, muli niyang kinuha ang sigarilyo at lighter at sabay sinindihan iyon.

Top down ang sasakyan niya kaya ang usok at upos ay naiiwan sa kalsada.

Sinulyapan niya ang iPhone na nasa dashboard nang mag-vibrate iyon.

C is calling…

“Hey,” he muttered coolly, using a wireless earpiece connected to his iPhone.

“You made me wait again.”

“I’m on my way. Send me your room number.”

“Ilang minutes pa?”

“Don’t worry, babawiin ko ang mga minutong nasayang ko ngayong araw,” pilyong sabi niya. He heard her giggle. “I wonder what the color of your undies is right now.”

“I don’t wear undies, McLaren.” Her voice sounded flirty.

“Fuck, you’re making me horny.”

“Come faster, baby M!”

“Yeah.”

Pinatay niya ang tawag habang pasipol-sipol dahil nag-uumpisa nang bumagal ang takbo niya dahil sa traffic.

Sa kainipan ay nagpatugtog na lang siya. Pansin niyang may mga napapatingin sa kanyang mga tao sa kalsada at sa mga pasahero ng pampublikong sasakyan.

“Gosh! Tingnan mo yung tattoo niya sa braso paangat sa balikat. Ang hot!”

“Ang sarap!”

“Artista ba ’yan? Ang gwapo!”

Narinig niyang bulung-bulungan iyon ng mga kolehiyala na pasahero ng jeep na nasa kaliwang bahagi.

“Hi there, pretty girls,” bati niya sa mga ito nang nakangiti na dahilan kung bakit naghampasan ang mga ito dahil sa kilig.

McLaren smirked. He could easily attract attention, and honestly, it made his job harder. Mahirap talaga kapag likas na ipinanganak na magandang lalaki.

Gumalaw-galaw ang daliri niyang nasa manibela nang sabayan ang beat ng kantang kasalukuyang tugtog ng sasakyan niya.

After a few moments, the music stopped because it was interrupted by an incoming call.

C is calling…

McLaren answered but didn’t speak.

“Where are you?” she asked softly.

“Five fucking minutes, baby.” Then he cut the line.

Nang makakuha ng tiyempo ay pinahaharurot ang sasakyan papunta sa hotel.

PAGKABUKAS ni McLaren sa pinto ng hotel room ay kaagad na bumungad sa kanya ang babae. She was already naked, and damn, he was easily turned on when it came to her.

Nang-aakit ang mga tingin nito habang hinihimas ang malulusog na dibdib na talagang nagpainit ng katawan niya.

McLaren slowly removed his clothes while walking towards the bed. He pushed her down and positioned himself above her.

He was not that gentle. He wanted it rough and wild. It was more thrilling.

“Oh!” isang ungol agad ang umalpas sa bibig nito nang pasadahan ng daliri niya ang pagkababae nito at nilaro. “McLaren…”

“Yes?” he whispered in her ear as he slowly rubbed her clit using his middle finger. “Masarap ba?” nakakahibong tanong niya habang naglalakbay naman ang labi niya sa leeg nito.

“Y-yes, baby—oh yes!”

He slid his two fingers in and moved it inside and outside of her, making her moan louder.

Bumaba ang bibig niya sa dibdib nito at pinaglandas ang dila nang dahan-dahan sa utong nito sa paraang alam niyang nagugustuhan ng dalaga.

McLaren already mastered how to make women moan. Kabisado niya ang lahat ng parte ng katawan ng babae pati na rin ang mga sensitibong parte kung saan mabilis ang mga itong labasan.

“McLaren, baby…fuck—oh…” mahabang napaungol ang dalaga nang unti-unting bumaba ang labi niya sa puson nito. “B-baby…I-I want you inside me.”

Mula sa pagitan ng hita nito ay nag-angat siya ng tingin.

“Are you sure?” Marahan lang na tumango ang babae. “I wanna taste you.”

“Later…p-please…I want you now, McLaren.”

“Sure.” Hinawakan niya ang balakang nito. “Turn around.”

“Doggy style, huh?” She giggled.

“Yeah.”

Bumaba si McLaren sa kama at kinuha ang condom na nasa ibabaw ng side table.

Isinuot niya iyon sa nag-uumigting niyang pagkalalaki na handang-handa nang sumabak sa mainit na labanan.

Mula sa likod ay hinawakan niya sa magkabilang balakang ang dalaga at walang sabi-sabing ipinasok ang pagkalalaki niya at inilabas ulit na nagpaungol nang sunud-sunod dito.

“Oh…McLaren, oh!”

He kept on thrusting from behind, faster and deeper. Hearing her moans made his moves rougher.

Humigpit ang pagkakahawak niya sa balakang ng dalaga nang maramdamang halos maabot niya na ang sukdulan. Paulit-ulit at mabilis na inilalabas-masok niya ang pagkalalaki sa basang-basang pagkakababae nito.

“Oh, fuck!” he moaned, breathless.

“Oh, ang sarap niyan, oh…”

Ang mga ungol ng katalik ang siyang mas lalong nagpapainit sa kanya. He really loved hearing women moan for him.

“M-McLaren…ah, oh, I’m c-cum—oh!”

Ibinaon niya ang kahabaan niya rito at dahan-dahan na inilabas ulit iyon.

Ilang ulit niya pang ginawa iyon hanggang sa maramdaman niya ang paglabas ng katas mula sa unang orgasmo niya at ang pawis na dumadaloy sa buo niyang katawan.

Hindi pa siya gaano nakakabawi nang biglang humarap sa kanya ang babae. Nakatayo siya sa ibaba ng kama at ito naman ay nakapaluhod.

She was facing her throbbing manhood, ready for another fucking round.

Maingat nitong inalis ang condom sa kanyang pagkalalaki, at mukhang alam niya na ang gagawin nito kaya nagpaubaya na lang siya.

Napatingala siya sa sarap nang nang-aakit na dinidilaan nito ang buhay na buhay na kahabaan niya.

“Tangina, suck me, baby,” he ordered in a husky voice.

The anticipation of wanting her to taste him was killing him.

McLaren let out a delicious groan she put his manhood inside her mouth, sucking the hell out of him.

His lips were parted. He moved his hips forward to meet her beautiful mouth for a long and deep thrust.

“Tangina…” nahihirapan at nasasarapan na sambit niya habang dinadama ang ginagawa ng babae sa kanyang pagkakalalaki.

“You like it?” she asked cutely, then sucked his hardness again.

“Fucking yes, Celine. You’re doing good…” he praised her performance and gripped her hair, guiding her head to the pace that he wanted.

CHAPTER 1

CHAPTER ONE

DALA-DALA ang mga sasakyan at baril-barilan na laruan ay nagpunta si McLaren sa malawak na playground ng village nila. Naupo siya sa Bermuda grass at doon naglaro mag-isa dahil ayaw naman siyang kalaro ng Kuya Mazda at Kuya Corvette niya.

“Can you help me find my dad?” Nag-angat siya ng tingin nang may magsalita.

Isang batang babae na halos kaedaran niya lang. A six-year-old pretty little girl who had a cute pair of eyes.

“No.”

“But why?”

“Because I don’t know you and I don’t know who your father is.”

“But you can help me.”

Inis na tiningnan niya ulit ang bata. Kahit cute ito ay ayaw niya pa rin nang may nang-iistorbo kapag naglalaro siya.

“I won’t help you! Get out of my sight, little girl!”

“No!” sigaw nito at pinagsisipa ang mga laruan niya. Iyon ay mga laruan na binili sa kanya ng daddy niya.

“Stop!” balik sigaw niya rin at pinalo-palo ang paa ng batang babae na may suot na magandang doll shoes na kulay silver. Napapaligiran ang mga iyon ng mga maliliit na batong kumikinang. “Stop it, little girl!”

“Help me…” Tears were falling down her cheeks. “Please…”

Huminto na ito sa pagtapak sa mga laruan niya at nangungusap ang magagandang mata habang tinitingnan siya.

“I don’t want to help you. Sinira mo ang mga toys ko!” Tumayo siya at pinagpagan ang suot na walking shorts. “I don’t like what you did, that’s why I decided not to help you.”

“Your parents could help me find my dad—”

“Andon yung bata!”

Sabay silang napalingon sa likod nito at bumalik ang tingin niya sa batang babae na bakas sa mukha ang takot pero pinipigil na ang pag-iyak.

“Little girl, come here.”

Nakatingin siya sa lalaking nakaangat ang dalawang kamay upang kargahin ang little girl sa harap niya. Nakasuot ito ng three-piece suit kagaya ng daddy niya kapag may espesyal na okasyon silang pinupuntahan.

“No! I hate you!” The little girl shouted at the man.

“Sumama ka na sa daddy mo, little girl.” Ngumiti sa kanya ang daddy ng cute na bata nang sabihin niya iyon. “And don’t cry, because crying is a sign of weakness.”

“He’s not my—”

Kinarga na ng lalaki ang little girl pero nagpupumiglas ito at pilit siyang nililingon habang patuloy ang pag-agos ng luha sa mga mata.

Pumasok ang mga ito sa van na hindi tinted ang bintana. Nakatingin pa rin sa kanya ang batang babae na para bang gustong lumabas sa sasakyan. Iyak nang iyak ito.

“Why is she still crying?” he asked himself innocently.

Pinapalo ng little girl ang bintana ng sasakyan at hindi siya nilulubayan ng tingin.

Until little McLaren noticed something. She was shouting while sobbing, but he couldn’t hear her…but he had this ability to read the way she shouted those words.

Words that broke him at the age of six without his knowledge.

“Help me! Help me! Help me!”

NAPABALIKWAS si McLaren sa hinihigaan at tumingin sa madilim na paligid. Kinapa niya ang kanyang dibdib sa biglaan paninikip niyon dahilan ng paghahabol niya ng paghinga.

“Damn it! Damn it!” paulit-ulit niyang mura. Walang humpay rin ang kalabog ng dibdib niya.

That dream! No! It wasn’t a dream! It was a nightmare for him!

Madalas niyang mapanaginipan ang eksena na iyon, at kapag napapanaginipan niya iyon ay ganito ang nararamdaman niya kapag gigising siya…masikip sa dibdib, at nakakaramdam din siya ng guilt na hindi niya alam kung bakit.

Of one thing he was sure about. Siya ang batang lalaki sa panaginip niya at hindi niya na maalala ang itsura ng batang babae na umiiyak at humihingi ng tulong sa kanya.

Little girl…

McLaren frowned and closed his eyes tightly, trying to remember the face of that little girl who had been in his dreams for quite some years now.

“Are you alright?”

McLaren suddenly opened his eyes when he heard that sweet voice from behind.

He looked at Celine who was looking at him worriedly. He didn’t answer her, telling her just go back to sleep. Pero alam niyang hindi siya nito tatantanan lalo na nang naupo rin ito sa tabi niya.

“Just go back to sleep. I won’t leave.”

“Mind telling me what happened?”

He let out a frustrated sigh. See? Hindi siya nito titigilan kapag hindi siya nagsabi. Gamay niya na ang ugali ni Celine, madali lang para sa kanya kumilatis ng tao.

They had been hooking up for almost one year now, a relationship with no label. They had sex anytime they wanted, pero pareho silang nagdesisyon na huwag nang bigyan ng pangalan ang relasyon na mayroon sila at nirerespeto nila ang desisyon nilang iyon.

Muli ay nahiga siya sa kama. Nang hindi gumalaw si Celine ay marahan na hinawakan niya ito sa braso upang mahiga sa dibdib niya.

“She was in my dreams again,” he whispered.

“The little girl?”

“Yeah.”

Hindi niya alam kung paano nangyari na naibabahagi niya kay Celine ang panaginip niya tungkol sa batang babae. Hindi man detalyado pero sapat na iyon para mabawasan ang pag-iisip niya sa batang ’yon.

His family didn’t know about his dreams. He didn’t bother to tell them. Animo may nagtutulak sa isipan niya na baka hindi iyon panaginip lang…na baka totoong nangyari iyon at hindi niya lang maalala.

“I wonder who that little girl is. Palagi na lang siyang laman ng panaginip mo.” Ang tinig nito ay may halong pagtatampo na parang nagseselos kaya mahina siyang natawa. He found it funny.

“Don’t tell me you’re jealous?”

“I know where I stand, McLaren. So jealousy is not in my vocabulary.”

“I may not be able to see your eyes because of the dark, but your voice betrayed you. You are freaking jealous, my angel.”

“Hindi ako pwedeng magselos.”

“Hindi talaga pwede.”

Panandaliang katahimikan ang bumalot sa kanila bago niya ulit binasag iyon.

“Hindi ka dapat magselos sa panaginip ko. Panaginip lang iyon. Ni hindi ko nga siya kilala.”

“Paano kung totoo pala ’yon? Paano kung totoong nangyari sa tunay na buhay yung panaginip mo? Paano kung napapanaginipan ka rin ng batang babae hanggang ngayon? Paano kung isang araw magkita kayo? Paano kung hinahanap ka pala niya—”

“Stop!” Mariin siyang napapikit sa pagdaan ng sakit sa ulo niya. “You’re stressing the hell out of me.”

“I’m sorry.” The sincerity of her voice calmed him.

It was so easy for Celine to calm him down, but he will never tell her.

“Kung totoong nangyari iyon, dapat alam ko.”

“Wala na akong sinabi. I’m shutting my mouth na.”

“Halikan mo ako.”

“W-what?” Nag-angat ng tingin sa kanya ang dalaga.

“I said to fucking kiss me, Celine.”

Nag-aagaw ang pagsang-ayon at hindi pagsang-ayon sa mga mata nito na natatanglawan ng kapirasong ilaw na nagmumula sa labas ng salamin na bintana ng hotel.

“Bakit?”

“Just kiss me.”

“Tell me why first.”

“Ang kulit mo talaga.”

“Sabihin mo muna bakit kita hahalikan.”

Natatawa na pinisil niya ang tungki ng ilong ni Celine.

“Kapag hahalik ba, kailangan may dahilan?”

“Oo naman! Lahat ng bagay ngayon may dahilan kung bakit.”

“So when I say I want to fuck you,” He playfully trailed his fingers on her bare shoulder to her collarbone.

“Y-you want to fuck me because?”

“Because I’m fucking horny.”

He saw her pout her lips. “Libog lang ba talaga, McLaren?”

Magkasalubong ang kilay nang nagbaba siya ng tingin sa dalaga. Nakatingin din ito sa kanya ngunit wala naman siyang makitang kahit na anong emosyon sa maganda nitong mukha.

“May iba pa bang dahilan kung bakit nagtatalik ang babae at lalaki?”

“Yes, when they love each other,” sagot nito at naging mailap ang mga mata.

“Oh!” Realization hit him. “You’re talking about making love, Ms. Villarica.”

“Yes, making love nga.”

“But we both know that fucking each other and making love are far too different. We are on the stage of fucking each other. Ayokong umasa ka at ayokong paasahin ka sa bagay na malabong mangyari, Celine.”

“Malabong mangyari na ang fucking each other would turn into making love?”

“You got it.”

Umayos ito ng pagkakahiga. This time, nakapatong na ang baba nito sa kamay na nasa dibdib niya at pinagmamasdan siya.

“Are you seeing someone now who you could make love with?”

“Why are you asking?” he curiously asked her back.

Ang isang kamay niya ay ginawa niyang unan para mas umangat pa ang ulo niya at makita ito nang maayos. Ang kabilang kamay niya naman ay malayang hinahaplos ang likod nito.

“I wonder that maybe you’re seeing someone now who you’ll introduce to your parents.”

One thing—he didn’t introduce Celine to his parents but his brothers knew her. So why introduce her? He hated complications.

And his parents? They probably already knew Celine. Knowing his parents…they were the living CCTV cameras, they had eyes everywhere.

“If ever I see someone deserving enough to introduce her to my parents, I will tell you immediately. But right now, I’m not seeing anyone other than you.”

“Hindi mo naman kailangan ipaalam pa sa akin ang bagay na ’yan, McLaren.”

“Stop worrying, I won’t just leave you just because I found someone special. I respect you. I won’t leave you hanging.”

“Hindi ako nag-aalala—”

“We’ve been together for almost a year now, love. I know exactly what’s going on with you. You are very easy to read.”

“You don’t know me, McLaren.” Naging seryoso ang boses nito.

“Unless ibang Celine ang ipinapakita mo sa akin,” mabilis na balik niya. “We know each other but I know something is up.”

“Pareho tayong estranghero sa ibang bagay sa buhay natin, at sana manatiling hindi na lang natin malaman ang mga bagay na iyon tungkol sa atin.”

Makahulugan ang bawat bigkas ng mga salita, pero sinasang-ayunan niya dahil totoong estranghero pa talaga sila sa ibang bahagi ng buhay nila.

He had a lots of secrets and they will remain his secrets. And maybe Celine had her own secrets too. Everyone had secrets to keep, so it was normal for him. He respected other people’s privacy.

MABIGAT ang loob ni Celine nang maihatid siya ni McLaren sa tinutuluyan niyang apartment galing sa hotel na tinulugan nila buong gabi.

Kung gaano kabigat ang loob niya na mawawalay na naman siya sa binatang unti-unting tinitibag ang pader sa dibdib niya…ay ganoon naman din kapagod ang katawan niya dahil buong gabi siyang inangkin ni McLaren.

Pilya siyang napangiti nang maalala ang mainit na pinagsaluhan nila ng binata pero napawi ang ngiting iyon nang tumunog ang cellphone niya.

Akiko is calling…

Nagdadalawang-isip siya kung sasagutin ba ang tawag o hindi. Nag-umpisa ang pagkakaibigan nila ni Akiko halos dalawang buwan pa lang ang nakakalipas nang pumasok ito bilang waitress din sa Viper Club kung saan siya nagtatrabaho.

The call ended, but after a few moments, she received a text message from her.

From: Akiko

Someone is following me or baka napaparanoid lang ako, Celine.

That message alarmed her. She instantly dialed her number. Isang ring lang ay sumagot kaagad ito.

“Hello Celine—”

“Where the hell are you?” nag-aalalang tanong niya.

“Kauuwi ko lang dito sa apartment ko.”

“Saan ka ba galing? May sumusunod na naman ba sa iyo?”

“Sa mall. Kanina, may nakita akong itim na van na sinusundan yung taxi na sinasakyan ko pero nawala rin naman agad. I don’t know, Celine. Na-pa-paranoid na yata talaga ako.”

Malalim siyang napabuntonghininga nang mahimigan ang takot sa boses ng bagong kaibigan.

“Baka dala lang ’yan ng aksidente mo, what do you think?”

Ang alam niya kasi ay na-comatose ito at milagro na nagkamalay ulit makalipas ang ilang buwan. Kaya siguro magaan ang loob niya rito dahil sa pinagdaanan nito. Parang nakababatang kapatid na ang turing niya kay Akiko.

“Siguro kailangan ko na talagang magpatingin sa psychiatrist, Celine. Ayoko na ng ganito. Pakiramdam ko palaging may humahabol sa akin at nagtatangkang kunin ako. Ang creepy.”

“Susunduin na lang kita riyan sa apartment mo mamaya. Sabay na tayong pumasok sa club.”

“I’ll wait for you. Salamat ha?”

Tila lumambot ang puso niya sa simpleng pasasalamat nito. “Not a big deal. Just wait for me. Gonna hang this up.”

“Okay, okay.” And the line was cut off.

Nanghihina na naupo si Celine sa mahabang sofa sa sala niya at inilibot ang paningin sa maliit na apartment na tinitirahan ilang taon na.

Napailing siya. Na-mi-miss niya na kasi ang tunay na bahay niya at may na-mi-miss din siyang tao.

BUONG maghapon siyang bumawi ng tulog, at nang mag-alas sais pasado na ay nagpasiya siyang umalis na ng bahay upang pumasok sa club at daanan si Akiko sa apartment nito.

Hindi na siya nagtangka pang mag-text sa kaibigan dahil expected naman nito ang pagdating niya.

Halos kalahating oras siyang nagmaneho papunta sa apartment ni Akiko. Ipaparada niya na sana ang sasakyan sa tapat ng gate nang may pamilyar na kulay silver na sports car ang nakaparada roon.

Bumaba si Celine ng kotse niya upang makasiguro na kung ang sports car na nakikita niya ay pag-aari ba talaga ni McLaren. When she realized that the car was really his, her heart started to beat rapidly.

“Anong ginagawa niya rito?” mahinang tanong niya sa sarili. “Bakit siya nandito—”

“Hindi kita kailangan!” Halos mabali ang leeg niya nang marinig mula sa loob ng apartment ang sigaw na iyon ni Akiko na animo galit sa kausap. “Umalis ka na. I don’t need your help, McLaren!”

Hindi niya alam kung bakit naglakad pa siya papasok sa gate kahit na alam niyang malaki ang posibilidad na maaaring hindi niya magustuhan ang mangyayari.

“Ihahatid na kita.” Mahinahon ang boses na iyon ni McLaren dahilan ng kung may anong karayom na tumusok sa kanyang puso. Obviously, si Akiko ang kausap nito. “Delikado ang mag-isa—”

Pinutol niya ang iba pang sasabihin ng binata sa pagtikhim niya.

Parehong napatingin sa kanya ang dalawa. Pilit siyang ngumiti kahit pa nakita niya ang paghawak ni McLaren sa kamay ni Akiko.

Suddenly, jealousy hit her and it wasn’t right. She shouldn’t feel that way. It was prohibited in the kind of situation that they had.

CHAPTER 2

CHAPTER TWO

KAHIT medyo habol pa ang hininga dahil sa paglabas ng orgasmo niya ilang minuto pa lang ang nakakalipas, Celine turned around to face McLaren who was standing proudly in front of her.

His large roses and vintage clock tattoo on his right forearm and the dangerous scorpion on his ribs made him even hotter.

She had seen him naked many times, pero ni isang beses ay hindi binigo ng katawan nito ang mga mata niya. Kaya hindi na siya nagtataka kung bakit habulin ang lalaki.

McLaren was really a good catch. But women had to be careful with their hearts, because the man didn’t seem to give a shit about serious and long-time relationships.

Sa halos isang taon nila sa ganitong estado, napayuhan niya na ang puso na hangga’t maaari ay huwag ng mahulog dito.

Pero hanggang kailan ba siya kayang sundin ng puso niya?

Lihim siyang napanbuntonghininga at iwinaksi sa isip ang mga ideyang hindi niya dapat maramdaman.

“Tangina, suck me, baby.” McLaren’s voice was raspy.

It seemed like he was begging her to taste him and it pleased her. Just like that.

Nag-angat si Celine ng tingin sa binata. His lips were parted and his head was tilted back.

Kitang-kita niya sa mukha ng binata ang sarap na dulot ng katatapos lang na orgasmo.

Marahan na inalis niya ang nakabalot na condom sa nag-uumigting pa rin na pagkalalaki nito. At nang tuluyan niyang maialis iyon ay napalunok siya nang muling makita ang bulitas sa ari nito.

NAG-IWAS si Celine ng tingin kay McLaren kasabay ng pagkalas ng pagkahawak nito sa kamay ni Akiko.

Ang nakakainis sa parte niya ay ang katotohanan na wala siyang karapatan na masaktan at magselos kapag may kausap si McLaren na ibang babae dahil wala naman silang relasyon. They were just having sex anytime they wanted. Anytime they felt horny and nothing more.

“Celine.”

Umirap siya sa hangin nang tawagin siya ni McLaren tapos ay lumapit sa kanya. “Why are you here?”

“Why are you here?” balik tanong niya, nakataas ang isang kilay.

McLaren looked at Akiko who was staring at them with unknown emotions in her eyes.

“I was offering a ride to Akiko.”

“Why?”

Nakakunot na talaga ang noo niya. Hindi niya na maitago ang nararamdaman sa mga sandaling iyon.

“I just received a text message from her this afternoon—”

“Wrong send ’yon,” maagap na sabi ni Akiko na mas lalong ikinataas ng kilay niya.

Hindi sa nagdududa pero malakas ang pakiramdam niya na maaaring may nagsisinungaling sa dalawa at mabigat sa parte niya iyon.

Pareho niyang pinagkakatiwalaan ang dalawa at ayaw niyang masira ang kung mayroon silang tatlo dahil lang may itinatago ang mga ito.

“Why do you have his number?” she asked Akiko.

Nakita niya na napatingin ito kay McLaren bago bumuntonghininga. “Why not? Why are you asking, Celine?”

Naiinis man siya sa kaibigan pero wala naman itong alam sa estado nila ni McLaren.

“Never mind. Umalis na tayo.” Akmang tatalikod na siya nang hawakan ng binata ang braso niya. “Bakit?”

“Ihahatid ko na kayo.”

“Kaya ko ang sarili ko.”

“Paano si Akiko? Paano kung sundan kayo ng mga taong sumusunod sa kanya? Ayokong mapahamak ka—”

“E ’di siya ang ihatid mo!”

Alam niyang nahimigan ang galit sa boses niya pero wala na siyang pakialam pa.

Nagpupuyos siya sa inis sa sarili nang lisanin ang apartment ni Akiko at bumalik sa sasakyan niya.

Pinaharurot niya iyon palayo sa dalawa. She knew her place in McLaren’s life, pero kung ganito naman na nakakaramdam na siya ng selos, hindi na iyon magandang senyales.

Maya-maya lang ay napansin niya na may nakasunod sa kanyang kulay silver na sasakyan. It was McLaren’s sports car.

Her cellphone suddenly rang. When she checked who was calling, she grimaced.

Calling McLaren…

“Bakit ka pa tumatawag? Asa ka na sasagutin ko ’yan!” aniya at nagpatuloy sa pagmamaneho.

Hindi niya pinapansin ang ilang ulit na pagtunog ng cellphone niya hanggang sa huminto iyon.

Ang kaninang inis na naramdaman ay napalitan ng kaba nang bahagyang dumikit sa passenger side niya ang sasakyan ni McLaren.

Nakabukas ang bintana niyon. Nakikita niyang sinisenyasan siya nitong buksan ang bintana niya pero hindi niya ginawa lalo at nakita niya sa passenger seat nito si Akiko na prente lang na nakaupo. Tila walang pakialam sa paligid at malalim ang iniisip.

Kung hindi niya lang siguro naging kaibigan ang babaeng iyon baka nasambunutan niya na talaga! Pero ewan niya ba, hindi niya magawang magalit kay Akiko. May parte sa dibdib niya na ayaw magalit dito. Kay McLaren lang siya nagagalit.

“My angel, open your window!” McLaren almost shouted, using that endearment.

“Bahala ka!”

Hindi lang siya sure kung naririnig siya ng binata pero nakikita siya nito dahil hindi naman tinted ang bintana ng sasakyan niya.

“Talk to me! Huwag ka nang magalit!”

“Hindi ako galit!” Nakatutok ang mata niya sa pagmamaneho.

“Bakit ayaw mo akong kausapin?”

Inis na sinulyapan niya si McLaren pero hindi na nagsalita at mas lalong binilisan ang pagmamaneho upang makaiwas sa binata. Pero wala namang silbi ang ginawa niya dahil natatapatan pa rin siya nito.

Celine let out a frustrated breath. “Hay, ang kulit niya!”

Halos sampung minuto pa ang lumipas nang maiparada niya ang sasakyan sa parking lot ng Viper Club.

Muling pinaikot niya ang mata nang itinabi ni McLaren ang mamahalin nitong sasakyan sa kanya.

Nang makita niya itong mabilis na bumaba ay nagmadali rin siyang bumaba ng sasakyan, ngunit bago pa iyon ay nakapasok na si McLaren sa driver’s seat at siya naman ay nalipat agad nito sa passenger seat niya!

What just happened? He was too quick that she couldn’t even protest when he transferred her to the passenger seat?!

“Ano ba?!”

Pumalag siya nang ilapit ni McLaren ang mukha sa mukha niya. Ang isang kamay nito ay marahan na nakapatong sa tiyan niya at ang isa naman ay sa headrest ng kanyang inuupuan.

Their lips were just inches away, and she could smell his minty breath. Damn this man!

“Why are you acting like this?” He sounded frustrated. “Are you mad because Akiko has my number or because I have Akiko’s number?”

“Pareho lang ’yon!”

McLaren’s eyes sparkled mischievously. “You’re jealous again.”

“You wish!”

Kailangan niya mag-deny. Hindi pwedeng malaman nito ang totoong nararamdaman niya para dito.

“Huwag ka nang magselos.”

Napapikit siya nang dinampian ni McLaren ng halik ang labi niya habang ang kamay nito ay ekspertong gumagapang na sa loob ng suot niyang cotton blouse pataas sa kanyang dibdib at marahan na pinisil-pisil iyon.

“Ayoko sa selosa, Celine.”

Ang halos pabulong na salita na iyon ang pumatay sa nag-uumpisa ng mag-apoy niyang katawan dahil lang sa paghaplos nito sa dibdib niya.

Marahan na itinulak niya si McLaren palayo sa kanya. Hindi naman ito nagprotesta, bagkos, naupo lang nang prente.

“Papasok na ako.”

Akmang bubuksan niya ang pintuan ng may pinindot si McLaren sa gilid na pintuan nito dahilan ng kusang pag-locked ng mga pinto.

“McLaren, hindi na ’to nakakatuwa!”

“I received a text message from Akiko this afternoon, ang sabi niya may sumusunod daw sa kanya. I dialed her number to confirm if it’s true, but she didn’t answer my call. Instead, she sent a message telling me na na-wrong send lang siya.” Bumaling ang binata sa kanya. “The text message was supposed to be sent to you.”

Bakit ba ito nagpapaliwanag? Hindi niya naman hinihingi ang paliwanag nito. Pero aminin niya man o hindi, medyo napanatag na ang loob niya.

“Hmmm, okay.”

“Are you still mad?”

Bahagya siyang umiling. “Wala naman akong karapatan magalit.”

“Ayan na naman tayo sa walang karapatan-karapatan na ’yan.”

“Pareho tayong walang karapatan makaramdam ng galit, selos, o sakit, McLaren. Dahil hindi natin binibigyan ang sarili natin ng karapatan sa mga bagay na ’yan.”

“Then why do you feel jealous? Why are you getting mad?”

Hindi niya kayang sagutin ang mga tanong na iyon dahil ipagkakanulo lang siya ng isinisigaw ng puso niya…na unti-unti niya ng minamahal si McLaren.

“Let’s not talk about it.”

“Susunduin kita mamaya.”

“No need—”

“I insist.”

“Si Akiko na lang ang sunduin mo, tutal naman delekado para sa kanya ang mag-isa—”

“Tangina, Celine!”

Napaigtad siya sa galit na boses na iyon ni McLaren. Nang tingnan niya ito ay gumagalaw ang panga, tanda ng matinding pagtitimpi.

Niyakap niya ang sarili sa takot sa nakikita niyang reaksyon ng katabi.

“P-papasok na ako. Buksan mo yung pinto.”

“You are not going anywhere!”

Hindi niya ito nilingon. “Kailangan kong magtrabaho—”

“I said, you. Are. Not. Going. Anywhere!” Madiin ang bawat bigkas ng kataga.

Wala na siyang nagawa pa nang buksan ni McLaren ang makina at pinaharurot ang sasakyan paalis sa parking lot.

Kaagad na nagsuot siya ng seatbelt dahil masyadong mabilis ang pagpapatakbo nito.

“Pwede naman na hindi mabilis ang takbo ng sasakyan,” mahinang sabi niya. “Hindi naman pangkarera ang sasakyan ko.” Napakapit siya sa gilid niya nang mas lalong bumilis ang andar nila. “McLaren! Ano ba?!”

“You’re safe with me, my angel.”

“Saan mo ba kasi balak magpunta? Sa langit?”

“Pwede.”

Hindi man mahihimigan ang kapilyuhan sa sagot nito pero nakuha niya agad ang pagsang-ayon nito sa sinabi niyang langit.

Langit ng kaligayahan.

“Ibalik mo na ako sa club. Kailangan ako roon ngayon.”

“No way.”

“McLaren, please…”

He took a quick glance. “Please? What? Please you?”

Inirapan niya ito kahit hindi na naman ito nakatingin sa kanya. Kung anu-anong kapilyahan na ang pumapasok sa isip niya dahil sa lalaking ito!

“Bumalik na tayo.”

“Not now.”

Bumangon muli ang inis niya sa pinapakitang determinasyon ng binata sa desisyon nitong huwag bumalik sa club.

“Saan mo ba talaga balak magpunta, ha?!”

“Ikukulong kita.”

“Ano?! Saan mo ako ikukulong? At bakit mo ako ikukulong?!”

“Ikukulong kita sa kwarto ko buong araw kasama ako para hindi ka na magselos. Para maramdaman mong sa’ yong sa ’yo lang ako.”

Celine pursed her lips to suppress a smile. Ewan niya ba, pero kinikilig siya! Goodness! Hindi dapat siya magpa-apekto sa mga salita nito, kung hindi baka tuluyan na siyang mahulog.

“Gustuhin ko man na makasama ka palagi, hindi pwede. Alam mo naman na kailangan kong magtrabaho para mabuhay.”

“So mas mahalaga ang trabaho mo kaysa sa akin?”

Para bang sa pandinig niya ay nainsulto ito…o mali lang siya ng interpretasyon?

“We have priorities in life, baby M. My job is my priority, but that doesn’t mean na mas mahalaga ’yon kaysa sa iyo.”

“I’m not contented with your answer.”

Mariin siyang napapikit at inihilig ang ulo sa kanyang inuupuan. Ayaw niya nang makipag-argumento pa rito. Suko na siya dahil kahit ano pang gawin niyang protesta ay ipipilit pa rin naman nito ang gusto nito.

WALANG ideya si Celine kung nasaang lupalop sila ni McLaren sa mga sandaling iyon. Basta nagising na lang siya nang maramdaman niyang huminto na ang sasakyan. Medyo madilim pa sa labas.

“Mind telling me kung nasaan parte na tayo ng mundo?” Bagkos na sumagot ang binata, in-adjust lang nito ang inuupuan upang makahiga ito at pumikit. “Baby M!”

“Not now, my angel. I’m tired.”

“Wala bang ibang mapagpahingahan dito?”

“Come here.” Nakapikit na inabot ni McLaren ang kamay niya at marahan na inaanyayahan na lumapit siya sa bisig nito. “Come closer.”

Nahihipnotismo na natagpuan ni Celine ang sarili na nakahilig ang ulo sa dibdib ng binata. Malaya niya tuloy na napapakinggan ang tibok ng puso nito na tila musika sa kanyang pandinig doon sa tahimik na paligid na kinaroroonan nila.

“Ano bang ginawa mo maghapon? Bakit ka napagod?” she asked softly while caressing his chest.

“Pinagod mo ako kagabi.”

Celine let out a short laugh. “Ikaw kaya ang pumagod sa akin.”

“Nakapaghinga ka ba nang maayos kanina?” malambing na tanong nito.

McLaren was as sweet with his words and actions as ever.

“Opo.”

“Good. Now, let me rest.”

“Sure ka? Dito? Makakapagpahinga ka ba nang maayos dito? Makakatulog ka ba nang maayos dito?”

Kung siya kasi ang tatanungin, hindi, hindi siya makakapagpahinga nang maayos kung sa loob lang ng sasakyan.

“Why not?”

“This is not a comfortable place for you to sleep.”

“Having you here with me, inside my car, is more way comfortable than sleeping in my bed alone.”

McLaren embraced her, making her feel safe and secure.

CHAPTER 3

CHAPTER THREE

“WHY do you have to cover my eyes?” Celine worriedly asked McLaren.

He was holding a silver silk blindfold and was about to cover her eyes when she complained.

“What’s that for?” She was referring to that silver thing.

Palabas na ang haring araw nang pareho silang magising ni McLaren na magkayakap sa sasakyan niya. Ngayon ay kasalukuyan silang nakaparada sa gilid ng kalsada sa lugar kung saan ay hindi siya pamilyar.

Pilit na gustong takpan ni McLaren ang mata niya ng telang hawak nito sa hindi niya malaman na kadahilanan.

“Just for fun, my angel. Wala naman mangyayaring masama sa ’yo kung tatakpan ko ang mga mata mo habang papunta tayo sa lugar ko.”

Nagsalubong kaagad ang kilay ni Celine at nananantiya na pinagmasdan ang binata. Mula sa nakabukas na bintana ay tumatama sa gilid ng mukha nito ang sikat ng araw. Pinapatunayan lamang sa kanya na ang lalaking kaharap ay biyaya talaga mula sa langit para sa mga kababaihan.

Ang matitigas na muscle sa braso nito ay tila perpektong hinulma ng panahon. Ang mga pilyong kislap sa mga mata na palaging tumutunaw sa kanya sa tuwing tinititigan siya ay ebedensya lamang na hindi niya ito kayang hindian.

Ang mga bahagyang pag-angat ng sulok ng labi nito sa tuwing may lihim na binabalak sa kanya ay hindi niya napapalampas, ngunit gano’n pa man ay hindi mababago ng kapilyuhan ng mga mata nito at mapanglinlang na mga ngiti ang katotohanan na namuo na ang nararamdaman niya para kay McLaren.

“Tititigan mo na lang ba ako, Miss?”

Napakurap-kurap si Celine sa swabeng boses na iyon ni McLaren at napagtantong harap-harap na siyang ipinapahiya ng sarili sa lalaki.

“Ayoko ng blindfold.”

Nangilabot siya sa ideyang nakapiring ang mga mata niya habang umaandar ang sasakyan! Hindi! Ayaw niya!

“Why?” He was curious. “Takot ka sa dilim?”

Mariin siyang napapikit nang may mga malabong imahe ang bigla na lang lumitaw sa kanyang balintanaw. Imahe na ngayon lang lumitaw sa mahabang panahon.

Those blurred images when she was a kid…together with other kids, but it was really hard for her to decipher the scenarios and the faces because of the blurriness of it.

Sasakit lamang ang ulo niya kapag ipinagpatuloy niya pa ang pag-iisip sa mga pangyayaring hindi pamilyar sa kanya.

Idinilat ni Celine ang mata upang lamang mabungaran niya ang mukha ni McLaren na nakatitig sa kanya. Napalunok siya sa intensidad ng titig na iyon. Palagay niya ay binabasa na naman siya nito.

“I hate the dark—”

“But you are working at a night club. Every night. It’s dark.”

Tama ito pero hindi niya makuha ang sarili niyang punto kung bakit may takot siya sa dilim. O ang ikinatatakot niya ba ay ang ideyang hindi niya makikita ang paligid kapag nakapiring ang mata niya?

“Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko na matandaan kung kailan nag-umpisa yung takot ko sa dilim, dati-rati naman ay hindi ako ganito. May mga pagkakataon na kapag mag-isa ako, pakiramdam ko hindi naman talaga ako nag-iisa.”

Nakakatakot pakinggan pero may eksenang ganyan sa buhay niya. Nababahala lang siya dahil bigla na lang niyang nararanasan ang mga ganoong pakiramdam.

“Hindi naman siguro ligaw na kaluluwa ’yang tinutukoy mo?”

Gusto man niyang pagtawanan ang tanong nito ay hindi niya magawa. Bagkos, napatingin lang siya sa hawak nitong tela.

“Ayoko lang na takpan mo ang mga mata ko, McLaren. Natatakot ako. I hate the idea of being unable to see the things around me. It suffocates me.”

“Let’s face your fear then.” Kaagad na umiling siya tanda ng hindi pagsang-ayon sa suhestiyon nito. “Nandito lang naman ako, Celine. Hayaan mong tulungan kitang alisin ’yang takot mo sa dilim.”

“Ayoko!”

“Trust me with this.” McLaren’s voice softened but his face darkened.

Magkalungat ang boses nito sa nakikita niya sa gwapong mukha. His voice and his aura always puzzled her. Hindi niya kailanman tinangka na basahin ang tumatakbo sa isip ni McLaren dahil mapanlinlang ang mga emosyon na ipinapakita nito sa kanya.

Kaya nga hindi siya umaamin sa nararamdaman niya para dito dahil natatakot siya sa magiging resulta sa oras na malaman nito ang damdamin niya.

“I can trust you with other things, baby M, but please, not with this.” Umiling-iling siya. “Saka, itago mo na ’yang blindfold. Hindi maganda ang pakiramdam ko kapag nakikita ko ’yan.”

“Ano ang nararamdaman mo?”

“Parang hindi ’yan magdudulot ng maganda sa akin.”

McLaren sighed. “This blindfold thing ruined our road trip.”

“As much as I love the silver, I still don’t like being in the dark with that.”

“You like silver?” And now, he seemed so interested about that color.

Nasisiyahan na tumango-tango siya. “Yes, I love silver!”

Well, favorite color niya iyon pero hindi naman ibig sabihin niyon ay lahat na lang ng gamit niya ay kulay silver.

“I love that color too.”

“Talaga? Pareho pala tayo!”

“Hindi lang halata sa akin.”

“May mga bagay pa pala na hindi natin alam sa isa’t isa.”

“But we don’t care to know it.”

Natupok agad ang excitement niya sa sagot ng binata. Maraming bagay ang hindi pa nila natutuklasan sa isa’t isa…bagay na wala namang pakialam si McLaren na malaman pa.

“Is that a tunnel?”

Itinuro niya ang diretsong direksyon na malamang ay tutumbukin nila kung magmamaneho na ang binata.

“Yes it is.”

“Sa iba na lang tayo dumaan.”

“There’s no other way than that, unless you want us to come back to the city.”

“Let’s go back to the city then.”

“Pati ba naman sa tunnel takot ka?”

“Ako na lang ang magmamaneho pabalik.”

“No.”

“Ayokong dumaan sa tunnel!”

“Maaga pa. Hindi madilim d’yan.”

Panandalian muna niyang tinitigan ang binata. Humihingi siya ng kompirmasyon kung nagsasabi ba ito ng totoo o nililinlang na naman siya ng mata niya.

“Sigurado ka?”

“One hundred and one percent sure, my angel. Ilan taon na akong dumadaan sa lugar na ito. Kahit magmaneho ako nang nakapikit ay hindi na ako mababangga.”

“Umatake na naman ’yang kayabangan mo,” aniya, sabay irap dito. “Let’s go.”

“I will ask you one favor before we leave.”

“Ano ’yon?”

“Close your eyes while we are in that tunnel.”

“Why?”

“Or else I will cover your eyes with this silver blindfold.” The silver thing was on his lap.

“I’d rather close my eyes.”

“That’s my girl!”

McLaren gave her a peck on her lips, making her close her eyes. Funny how he could make her heart beat fast with just a simple kiss from him.

He started the engine and drove away. Nanatili lang na nakapikit ang mga mata niya habang umaandar ang sasakyan.

“Sabihin mo sa akin kapag pwede na akong dumilat.”

“Just close your eyes and don’t cheat.”

“Ikaw lang ang cheater dito.” And that made him laugh amusedly.

“Do you really think I am a cheater? Huh?”

“Marami ang babaeng gustong magpalahi sa iyo. So why shouldn’t I think about you being a cheater?”

“Hey, hey,” maagap na reklamo nito. “For your information, Ms. Celine Villarica, the day you gave yourself to me was the last day I stopped bedding other women. Meaning to say, halos isang taon na akong kumakain ng isang putahe lang.”

Uminit ang pisng niya. Ano siya, ulam?

“So stop accusing me of being a cheater. Masakit sa tainga. Hindi ko matanggap.”

Ngumuso siya. Gustong maniwala ng puso niya sa sinasabi ni McLaren pero masyadong malisyoso ang isip niya na mag-isip pa na baka paminsan-minsan ay sumasawsaw pa ito sa ibang babae.

“Sigurado ka ba na hindi kumalat ang lahi mo bago mo ako nakilala?” curious na tanong niya.

“I’m selfless enough to give my semen away.”

“McLaren!” Napatakip na lang siya ng mukha sa kahihiyaan na gawa ng kausap. “’Yang bibig mo talaga!”

“You know, sometimes, you are a bit like my mom.”

Gusto niya man imulat ang mata dahil sa narinig ay hindi niya ginawa. Papanindigan niya ang pabor na hiniling sa kanya ni McLaren na pumikit lang.

“P-paano mo naman nasabi ’yan?”

She hasn’t met his parents yet. She tried to search their names on Google but the results always came up short.

McLaren told her their first names and nothing more. And now, she was wondering what kind of parents he had.

“She doesn’t like when I curse, when I am being bold and brutal with my words.”

“Kahit naman siguro ikaw ang anak ko ay hindi ko gugustuhin na marinig ang mga ganoong klaseng salita mula sa iyo.”

“Ayoko naman na maging nanay kita.”

“Ayoko din—”

“Mas maganda kung anakan na lang kita.”

Nanlalaki ang mga mata niya nang balingan si McLaren sa pagkabigla.

“Nababaliw ka na!” aniya upang patayin ang kilig na dumaan sa katawan sa sinabi nitong iyon.

Aanakan siya nito? Goodness!

Bumaling ito sa kanya. “Oh, I did not tell you to open your eyes yet, my angel.”

Inirapan niya lang ito at tiningnan ang paligid. Wala na sila sa tunnel pero hindi pa rin siya pamilyar sa lugar. Mahabang kalsada ang binabayabay nila, sa magkabilang gilid ay mga punong kahoy lang ang nakikita niya. Tila ba pribado ang lugar na iyon at hindi binibigyan permisong daanan ng ibang sasakyan.

Ipinarada ni McLaren ang sasakyan sa tapat ng magarang bahay. Hindi iyon kalakihan pero sapat na para magkasya ang isang pamilya.

“Bahay mo ’to?” tanong niya nang makababa siya ng sasakyan.

“Just one of my properties.”

“I like this place. Relaxing.”

Inililibot ni Celine ang paningin sa malawak na lupain na napapaligiran ng mga punong kahoy at halamanan. Napakatahimik na lugar. Perpektong pahingahan para sa mga taong ayaw sa maingay na siyudad.

“I’m glad you like it here.”

“Wala kang kapitbahay?” tanong niya ulit nang mapansin na wala naman siyang ibang nakitang bahay pa na naroon.

“My brother’s house is just two hundred meters away from here.”

“Si Kuya Mazda at Kuya Corvette may bahay rin dito?”

“Yes, baby.”

Namamangha na pinapanood niya kung paano buksan ni McLaren ang pintuan sa pamamagitan ng pagdikit ng mga daliri nito sa scanner na nakadikit sa gilid ng metal na pintuan.

“Wow!” The security of his house amazed her.

“Passcode activated.”

Puno ng paghanga na napatingin siya kay McLaren nang may marinig siyang magsalita. It was a robotic voice of a woman.

“Who’s that?”

McLaren lifted his eyebrows, looking at her, amused.

“My lady guard.”

“Lady guard? Invisible?”

“Yeah, I think so.”

Nang unti-unting bumukas ang pinto ay saka lang niya tuluyang napatunayan kung gaano kaganda sa labas ay wala ring pinagkaiba ang loob ng bahay na iyon.

The four sides of the house were made of thick walls and glass. From the inside, people are free to see the beautiful view outside. It was like a hidden paradise.

“Suit yourself, my angel. I will just take a shower,” paalam sa kanya ni McLaren.

Nakita niya sa gilid ng mata niya na umakyat ito sa hagdanan doon, papunta sa pangalawang palapag.

Hindi magkandamayaw si Celine sa nakikita niya mula sa labas. Pumatong siya sa mahabang sofa at tinanaw nang maigi ang isang malawak na karagatan mula roon na payapa ang alon ng tubig. Ipinapakita sa kanya na nasa mataas na bahagi ang bahay kung nasaan siya.

“Saang bahagi ng Pilipinas ’to?”

Hindi niya akalain na salamin pala ang mga dingding dahil hindi naman halata iyon kapag nasa labas. The architect and designer of the house must have been really good and so creative.

Naputol lang ang pagliliwaliw niya sa mga tanawin nang mag-vibrate ang cellphone sa bulsa ng suot na skinny jeans.

Nang tingnan niya ang caller ay kaagad na gumuhit ang ngiti sa kanyang labi. Sinulyapan niya muna ang silid na pinasukan ni McLaren, sinigurado kung hindi pa lalabas ang binata.

Celine swiped the green button when she made sure that McLaren was still inside before she placed her phone on her ear.

“Avia.” Grandma.

“Please come home, my grandchild.”

There was a hint of urgency in her grandma’s voice from the other line.

“Quare?” Why?

“Your father is dying. I’m sorry to say this, but he badly needs you here because he has something to discuss with you.”

The news wasn’t really shocking her. Her father was diagnosed with stage four brain cancer. Ang ipinagpapasalamat lang nila ay maraming pera ang ama, isa itong mayaman na negosyante—ang dahilan kung bakit nadagdagan ng isang taon ang buhay nito sa pamamagitan ng therapies na ginagawa sa iba’t ibang bansa.

The news may not be shocking her, but she had to admit that her heart was in agony already, thinking that she wouldn’t be able to see her father anymore when he died.

Celine took a deep breath to calm her senses. She was in the verge of crying, but she was holding it back, afraid that McLaren would see her.

“Indica mihi ministrabat ei.” Please tell him to wait for me.

Her family was living in Russia right now. Siya lang naman ang gustong manirahan sa Pilipinas. Siguro dahil mas nananalaytay sa kanya ang dugong Pilipino na sa ina niya nakuha.

“Ero.” I will.

“Thank you, Avia.”

Celine turned off her cellphone and almost jumped in surprise when she saw McLaren standing proudly at her side. He was topless and damn boy, his hard and ripped stomach made her drool.

“Sino ang kausap mo?” Hindi mababakasan ng kahit na anong emosyon ang boses at mukha ng binata.

Naging mailap ang kanyang mga mata.

“My f-friend.” Now, she was lying. Great.

“Sino. Ang. Kausap. Mo?” May diin ang bawat salita.

Kanina pa ba ito naroon? Narinig ba nito ang pag-uusap nila ng lola niya? Naintindihan ba siya?

“Kaibigan ko nga.” She shifted her standing position.

Muli niyang tinanaw ang magandang paligid sa labas upang iwasan ang matinding intensidad sa mga titig ni McLaren.

“I am asking you for the third time, Ms. Celine Villarica,” he said, telling her to stop lying. Iyon ang dating sa kanya ng paraan ng pagkakasabi nito ng mga salita. “Sino ang kausap mo?”

“Huwag ka nang magtanong kung hindi ka naman naniniwala sa sagot ko.”

“Why should I believe you when I know that you’re lying?!” Nanatiling tikom ang bibig niya. Hindi pa man din ay alam na nito ang pagsisinungaling niya at bakit ba ito nagagalit? “Right in front of me? Inside my damn house? Really, Celine?”

Napapikit siya sa nanunuyang boses na iyon ni McLaren. Ayaw niyang malaman nito ang tungkol sa pamilyang mayroon siya. Gusto niya ay maging pribado lang sa ibang tao ang buhay niya. And McLaren Lane wasn’t an exception of that.

“You’re stepping on the line, McLaren. Pareho tayong sumang-ayon na walang makikialam sa pribadong buhay natin. Why are you suddenly asking questions about who I was talking to? Why do you suddenly care?”

Sinasabi niya iyon nang hindi nakatingin dito, kundi, sa malawak na karagatan na malayang humahampas ang alon.

“I hate liars.” His words were like a slap to her face.

Celine couldn’t control her emotions at that moment. Maybe because of the sad news she received a while ago and it hurt her. All that she needed at the moment was someone to lean on, but it seemed like McLaren wasn’t the right person for that and it made her feel frustrated.

“You hate when I get jealous! You hate when I get mad! And you hate when I lie! Why are you like this, McLaren?!”

“I hate all of the above! Ayokong maramdaman mo ang mga ’yon!”

Nahihimigan niya na rin ang pagka-desperado sa boses nito kahit pa walang mababakas na kahit anong emosyon sa gwapong mukha.

Alam niyang pareho lang silang nagtitimpi upang hindi tuluyang sumabog, pero siya ay malapit na malapit ng bumigay dahil sa bigat ng dala sa dibdib!

“Hindi ko na alam kung saan ako lulugar at kung ano ang mararamdaman ko! You always try to manipulate me. You are so domineering! Why do you have to make me feel all of these when we have nothing but damn sex—”

“I like being in peace when I am with you! And I will surely stop liking you if you continue feeling those things that I don’t like. Naiintindihan mo ba, Celine?! Gusto kita! Gustung-gusto kita!”

CHAPTER 4

CHAPTER FOUR

UMAWANG ang labi ni Celine sa mga huling salitang binitiwan ni McLaren. Gusto siya nito? Hindi lang gusto. Gustung-gusto pa! Parang may nagrarambulan na kung ano sa loob ng tiyan niya sa mga sandaling iyon.

“G-gusto mo ako?” Nanantiya ang tanong niya.

Mabilis na nag-iwas ng tingin sa kanya ang binata. Tila nadulas nang hindi sinasadya.

“Hindi mo na dapat ’yan tinatanong dahil mas malinaw pa sa sikat ng araw ang mga binitawan kong salita.”

“Gusto ko lang makasigurado. Baka kasi pinaglalaruan na naman ako ng tainga ko.” Umirap siya. “Kailangan ko nang umalis.”

“What?” Napangiwi siya sa gulat na boses ni McLaren. “Kadarating lang natin tapos aalis ka agad?”

“I’m sorry, McLaren. I really need to go.”

Hindi na nga dapat siya nagsasayang pa ng minuto sa mga sandaling iyon dahil ayaw niyang mahuli ng dating at hindi na maabutang buhay ang ama.

“Hindi mo man lang ba na-appreciate yung ginawa ko?” Naguguluhan na tiningnan niya ito. Magkasalubong na ang makakapal na kilay.

Ang naka-expose na malapad na dibdib nito at ang matigas na mga muscle sa tiyan ay binabagabag siya kaya naman muli ay nag-iwas siya ng tingin.

“Dinala kita sa isa sa pinakamahalagang lugar sa buhay ko. Wala lang sa iyo?” Mahina itong natawa, may pagkaaliw na nahalinhinan ng inis.

Of course! She appreciated the beautiful view and his efforts for bringing her here, and if she ever had a chance to visit again, she will. But she badly needed to fly to Russia as soon as possible.

“Pwede pa naman tayong bumalik dito sa ibang araw, McLaren. Kailangan ko na talagang umalis. Sige na naman o, magbihis ka na.”

Hinawakan niya pa ang kamay nito, halos magmakaawa.

“Tell me why.”

Natahimik siya bigla. Kailangan niyang makaisip ng dahilan na kakagatin nito.

She gulped. “My friend—”

“Stop lying, Celine. Just tell me the truth.”

“Kung ayaw mong umalis kasama ako, bahala ka. Basta kailangan ko nang umalis!”

Handa na sana siyang lagpasan ito, ngunit hindi pa man din siya nakakahakbang ay marahan ngunit may diin na napigilan na nito ang kanyang braso.

“Do you really think that I am stupid enough for you to fool me?” Venom laced McLaren’s voice, giving chills to her body. “Do you really think I would accept your lies?”

Hindi man niya kayang tingnan ang mukha ni McLaren pero sa intensidad ng boses nito at sa paraan ng pagtindig ng malaking katawan sa gilid niya…ay alam niya na matindi ang pagtitimpi ng emosyon nito.

Minsan, pakiramdam niya ay maraming katauhan si McLaren na unti-unti niya ng nakikilala. He could easily switch his emotions in just a blink of an eye.

“You gave me no choice.” Halos pabulong ang boses niya. “I’d rather choose to feed you with lies than tell you the truth.”

Para na rin siyang kriminal na umamin ng kasalanan sa pulis sa sagot niya. Mas mainam na rin siguro na alam nitong nagsisinungaling siya. Darating din naman ang araw na malalaman nito lahat ng tungkol sa kanya, nabisto nga lang siya nang maaga.

“You don’t trust me?” Malumanay na ang boses nito, tila sinusundot ang konsensya niya.

Sa halos isang taon nilang nagkasama ni minsan ba naibigay niya ang tiwala sa binata? Hindi. Dahil kung oo, matagal na nitong alam ang kwento ng kanyang buhay.

“I trust no one.”

“Just one last question, Celine, then I will let you leave.” His voice was as cold as ice. His grip tightened, but not enough to hurt her. “Sino ang kausap mo?”

“My friend,” pinal na sagot niya.

Panandalian itong natahimik. Ang unti-unting pagluwag ng kapit nito sa kanyang braso ay tila ba pagsuko…pagpapalaya.

“Mag-iingat ka.”

Marahan lang siyang tumango kasabay ng tuluyan na pagkalas ng kamay ni McLaren sa braso niya na nagpabigat lalo ng kanyang dibdib. Pero hindi niya na muna iisipin ang nararamdaman. Ang mahalaga ay makakaalis na siya at makakalipad na patungo sa Russia.

“G-give me the key.”

“Ipapahatid kita sa chopper.”

“Huwag na. Kaya ko naman magmaneho pabalik.”

“Madilim sa tunnel.”

Napamulagat siya bigla. “Ang sabi mo kanina maliwanag do’n!”

“Sinabi ko lang ’yon para hindi ka matakot.” Natunaw agad ang puso niya sa sagot nito. Iniisip pala siya. Nagsinungaling na siya lahat-lahat, kalagayan pa rin niya ang iniisip nito? Pakiramdam niya tuloy ang bad girl niya talaga. “Ayaw mo ng blindfold kaya pinapikit na lang kita kanina.”

“McLaren…”

“Ilang araw ka mawawala?”

Naguluhan siya bigla sa tanong ni McLaren. “Huh?”

“You’re going to visit your friend, right?”

Oh! He was talking about her grandma!

Humagilap siya ng isasagot. Sa totoo lang ay wala siyang idea kung kailan siya makakabalik pero may nagtutulak sa kanya na mabigay ng petsa rito kung kailan.

“I’ll be back after one to two weeks, I guess.”

McLaren stared at her for a moment. Tinumbasan niya rin ang mataman na titig ng binata sa kanya. Galit ito kanina, alam niya iyon, pero mukhang hindi na ngayon. Malamlam ang mga mata nitong tumutunaw sa kanya.

“Ma-mi-miss mo ba ako?”

Nakagat ni Celine ang pang-ibabang labi nang wala sa oras dahil sa walang kagatol-gatol na tanong ni McLaren. Ma-mi-miss niya ba ito? Oo!

“S-siyempre naman.” Goodness! She was stuttering!

“Mamaya ka na umalis.”

“B-bakit mamaya pa?”

“Payakap muna ako.”

Naalarma siya nang hapitin siya ni McLaren sa baywang at pinatalikod. Muli ay natanaw niya ang malawak na karagatan sa harap habang ang mga braso nito ay nakayapos sa kanya. He was hugging her from behind.

Nararamdaman niya na inaamoy nito ang buhok niya at paminsan-minsan ay hinahalikan ang kanyang ulo. McLaren’s sweet side.

Kung sana hindi niya lang kailangan umalis, hahayaan niya ang sariling malunod nang paulit-ulit sa ka-sweet-an na ipinapakita sa kanya. Handa siyang magsayang ng ilang oras na kasama ito kahit sa ganoong posisyon lang nila. Kuntento na siya basta ito ang kasama niya. Pero kailangan niya umalis. Kailangan. For the sake of her father.

Ilan minuto ang nagdaan na wala ni isang nagsalita sa kanila. Pareho lang nilang pinagmamasdan ang naghahalong kulay asul at berdeng tubig dagat na malayang humahampas ang mga alon.

Sana kasing laya niya na lang din ang alon…kasing laya niyang mahalin si McLaren nang walang aberya.

“Matagal pa ba yung chopper?” basag niya sa katahimikan.

Naramdaman niyang hinalikan ni McLaren ang balikat niya bago siya sinagot. “Bakit? Naiinip ka na ba? Ayaw mo na ba akong makasama?”

“Wala naman akong sinabing ganyan.”

Pinigil niya ang huwag mapangiti. Nahimigan niya kasi ng pagtatampo ang boses nito.

“Ilang linggo tayong hindi magkikita kaya sinusulit ko lang ang mga minuto na kasama pa kita.” Humigpit ang yakap nito sa kanya. McLaren’s chin rested on her shoulder. “Sigurado ka bang babalik ka?”

His embrace tightened. She could feel the hardness of his chest. She felt so small whenever she was in his arms.

“O-oo naman! Babalik ako.”

May dahilan ba para hindi?

“Pwede kitang samahan—”

“No,” mabilis na hindi niya pagsang-ayon na ikinasisi niya. Masyado na siyang napaghahalataan sa inakto niya. “I mean, ayokong istorbohin kita. Kaya ko naman mag-isa, e.”

“Ihahatid na lang kita.”

“Huwag na rin.”

McLaren sighed in defeat. “Okay. Hindi ko na ipipilit ang sarili ko sa ’yo. Masyado akong gwapo para gawin ’yan.”

Naman!

Naglalambing na bahagya niya itong binalingan. Hindi niya inaasahan na magkalapit na magkalapit na pala ang mga labi nila at huli na para umiwas pa siya dahil nahipnotismo na naman siya ng magaganda nitong mga mata.

Wala sa sariling umangat ang kamay ni Celine at marahan na hinaplos ang pisngi ni McLaren. Tipid niya itong ngitian. Ang perpekto naman ng pagkakagawa ng magulang ni McLaren dito. Kahit saan dumako ang mata niya sa parte ng mukha nito ay wala siyang makitang pwedeng ipintas. Hindi patas para sa iba.

“Miss, baka ma-inlove ka na sa akin niyan,” anito sabay mabilis na hinalikan siya sa labi na ikinatawa niya. Patuloy niya lang itong pinagmamasdan, kinakabisado ang bawat parte ng mukha ng lalaking kaharap. “Miss, baka matunaw na ako kakatitig mo. Mababawasan ang gwapo sa mundo.”

Umatake na naman ang kahanginan ng isang ’to.

“Hindi ko naman hahayaan na matunaw ka.” At pinisil ang tungki ng matangos nitong ilong na ikinangiwi nito. “Bakit ang gwapo mo pa rin kahit nakangiwi ka na?”

“I can’t answer you right now, my angel. I need to ask my parents first.”

“Siguradong maganda ang mommy mo.”

“My mom is the most beautiful woman I’ve ever seen.” His voice told her that he was a proud son.

“And your dad, I’m sure sobrang gwapo niya!”

“Saan pa ba ako magmamana ng kwapuhan kundi sa kanya lang naman.” And now he was boastful again.

Kinakain na naman tuloy siya ng curiosity niya about McLaren’s parents. Mabibigyan kaya siya ng pagkakataon na makilala ang mga ito?

“I hope to meet them one day.”

“Hmmm…” Iyon lang ang naging tugon nito.

Maya-maya lang ay nakatanaw na siya ng helicopter na papunta sa direksyon nila. Iyon na ba ang chopper na sinasabi ni McLaren?

“Is that the chopper?”

“Yeah.” Kumalas ng yakap sa kanya si McLaren. “Let’s go upstairs.”

Hinawakan nito ang kamay niya at naglakad sila paakyat sa pangalawang palapag.

“E-elevator?” manghang tanong niya ng tumapat sila sa metal na pintuan at bumukas iyon. “Elevator nga.”

“Yeah, elevator.” Huli na ang sagot na iyon ni McLaren.

“Ang astig ng bahay mo!”

Natatawa na hinalikan ni McLaren ang kamay niyang hawak nito. “Thanks.”

Bumukas ang elevator kasabay ng malakas na hangin dahil sa malaking elesi na umiikot sa nag-aabang na chopper na may pangalan na MLane sa helipad na nilapagan nila.

Inalalayan siyang makasakay ni McLaren, at nang masigurado na ayos na ang pagkakaupo niya ay panandalian siya nitong pinagmasdan.

“Mag-iingat ako,” sabi niya na lang at siya na mismo ang humalik sa labi ng binata.

Tumango lang si McLaren bago nilapitan ang piloto. May sinabi ito pero hindi niya na narinig dahil sa lakas ng hangin at ingay ng tunog do’n.

“Call me! Okay?” bilin ni McLaren sa kanya na sumenyas pa na tawagan ito habang papataas ang chopper.

Nginitian niya ito at tinanguan bilang tugon bago ito tuluyang nawala sa paningin niya.

INIWAN niya ang sasakyan ni Celine sa garahe ng bahay niya at pumili sa mga nakahilerang sasakyan na gagamitin niya pabalik sa siyudad. Lahat na halos ng klase ng sasakyan ay mayroon silang magkakapatid. Their babies!

McLaren entered his silver Aston Martin and drove away from the garage. He took his cellphone on the dashboard and pressed something on it, closing all the doors and gates.

Papalayo na siya sa itinatagong bahay niya nang maalala si Celine at kung bakit kailangan nitong magsinungaling sa kanya.

Maybe the woman thought he didn’t understand Latin. Hell, he spoke and understood different languages!

The car was entering the tunnel when his cellphone vibrated. When he saw the caller, he answered immediately.

“Yes, Mom?”

“Sino ang babaeng kasama mo?”

“Mom,” agad na reklamo niya.

See? Hindi siya talaga makapagtago sa magulang niya. Palaging may nakasunod na mata sa kanya.

“At dinala mo pa sa bahay mo. May balak ka na bang magpakasal, Anak? Sabihin mo lang sa amin ng daddy mo. Okay?”

“I did not break the rules, mom. I just brought her to my house, that’s it. Hindi pa ako magpapakasal.”

“Hmmm.”

“I’ll hang up—”

“No!”

McLaren almost sighed. “Mom, I didn’t do anything stupid.”

“Wala naman akong sinasabing may ginawa kang masama, ah.”

Alam niya ang uri ng tunog ng boses na iyon. Painosente!

“So, why call?”

“Baka gusto mo lang mag-dinner kasama kami ng daddy at mga kapatid mo.”

“Sure, Mom—”

“Tutal naman iniwan kang mag-isa ng babae mo pagkatapos mo siyang dalhin sa hidden paradise mo,” nanunudyo na sabi nito.

“Mom!”

“Sa gwapo mong ’yan, Anak? Hindi ko matanggap na iniwan ka niya nang gano’n lang.”

“Babalik siya.”

“Sabi niya?”

And now, his mother was being sarcastic. She let out a laugh, trying to annoy him.

“I’ll hang up.”

“No, no, my son.”

“I’m driving.” It was time for him to make an excuse to avoid getting irritated.

Knowing his mother, hindi sila nito tinatantanan hangga’t hindi nila ipinapakitang naiinis na silang magkakapatid sa mga pananadyang pang-iinis nito sa kanila.

“Not an excuse, my son. You can drive with your eyes closed. ’Yan pa kayang kausap lang ako?”

“I know you, Mom, you were trying to annoy me.”

“And I can see you from here, my son. I’m not convinced with your looks.”

Mabilis na hinagilap ng mata niya ang secret camera na naitanim sa sasakyan niya!

Nakita niya sa rearview mirror ang maliit na kulay pulang ilaw na patay-sindi. He sighed and shook his head.

“Why did you have to plant a camera inside my car?”

“To make sure that you’re okay.”

“Lahat ng sasakyan ko?”

“Hmmm.”

“I will know, Mom.”

“Why bother, Son?”

Muli ay bumuntonghininga siya. Ang mommy niya talaga!

“Paano kung makipag-sex pala ako sa loob ng sasakyan ko? I’m sure I will look like a porn star.”

“Ayokong magkaroon ng anak na porn star. Hindi namin pinangarap ng daddy mo ’yon sa inyong magkakapatid.”

“Then I will remove all the cameras you guys planted in my cars.”

“Ang sasakyan ay hindi lugar pakikipagtalik, Anak.”

“You’re no fun, mom. Mas mahirap, mas masarap. So yeah, I’d rather choose to have steamy sex inside my damn car than on a bed.”

“But always remember the rules. Respect women. Whether you talk about sex or not.”

“I respect them. I even respect their privacy.” Parang tinamaan siya sa huling sariling salita.

He still respected Celine’s privacy even though she lied to him. He respected her not just because he was following the rules from his parents, but because he felt like Celine needed it and deserved it, especially about her private life. That, he was starting to get curious about.

Tuluyan nang nakalabas si McLaren sa mahabang tunnel na iyon. Binabaybay niya na ang daan patungo sa ESO.

“I see. You respect her decision for leaving you.”

“She has her reasons,” he answered flatly.

“And the reason is?”

“She didn’t tell me.”

“Are you not going to make a move to know? Hahayaan mo siyang umalis na hindi mo alam ang dahilan?”

“Why bother, Mom? I respect her decision. I should respect it.”

“You respect her too much, huh?”

“No matter how much I try to avoid meddling in her private life, I still did. You know what I got? Sweet lies from her,” McLaren sarcastically said, almost laughing at himself. “I hate hearing more lies, so I gave her freedom to leave. I don’t like to be a villain, Mom. I want her free.”

Natahimik ang kabilang linya ng ilang sandali. Using his free hand, he removed the camera on the rearview mirror.

Nagtagumpay na naman ang ina sa pagkuha ng impormasyon sa kanya tungkol sa babae niya.

“So she lied to you?”

“Yeah, but that’s fine. I understand her—”

“I don’t like her.” Her voice may sound smooth, but the way she said those words bothered him. “At kung isang araw ay sasabihin niyang mahal ka niya, ako ang unang hindi maniniwala sa kanya.”

“My mother is a villain now,” biro niya pero hindi bumenta sa ina dahil seryosong nagsalita ulit ito.

“Hindi mo man lang nakuha ang tiwala niya? I can’t believe you, McLaren.”

“Mom, we have to accept the fact that we can’t please everyone. And people don’t trust easily, right? Besides, we already talked about this, we both agreed to have our own privacy. Hindi siya makikialam sa buhay ko at gano’n din ako sa kanya pero…parang hindi ko na kayang gawin ’yon ngayon.” Nahimigan niya na ng pagkabigo ang sariling boses. “Her lies are starting to fuck the hell out of me.”

CHAPTER 5 (SPG)

CHAPTER FIVE

CELINE silently took a deep breath before she started licking the tip of McLaren’s erect manhood. A smile formed her lips when she heard him moan. Using the tip of her tongue, she licked the silver pierced there.

“Fuck!” McLaren suddenly gripped her hair and guided her to move her head. “You’re killing me, C-Celine.” His voice was hoarse. “Give me your deep throat, baby.”

Unti-unti niya muling isinubo ang mahaba at matigas nitong pagkalalaki. Iginalaw-galaw niya ang dila habang ang kamay ay nagtataas-baba sa kahabaan nito.

“Y-yes, baby, t-that’s it. Yeah…”

Napapikit si Celine nang bahagyang gumalaw ang balakang ni McLaren dahilan kung bakit damang-dama niya ang pagkalalaki nito sa loob ng bibig niya. He was really huge.

She could still remember the day he took her virginity. Kinabukasan ay talagang iika-ika siya sa paglalakad dahil pakiramdam niya ay wasak na wasak siya at ang luwag-luwag niya. But McLaren kept telling her that she was still tight. She doubted it.

Habang gumagalaw ang balakang ni McLaren, sinasalubong niya naman iyon. Pinag-igihan niya ang pagpapaligaya sa binata, katulad ng kung paano siya nito paligayahin.

Ang paghigpit ng kapit ni McLaren sa buhok niya at ang pagsagad ng pagkalalaki nito sa bibig niya ay dahilan kung bakit napaungol siya. His pierced tip literally reached her throat, making her choke.

“C-Celine.” Nahihirapan ang boses na iyon ng binata, tanda na malapit na ito sa rurok ng kaligayan, kaya naman habang sinasagad nito ang kahabaan sa bibig niya ay ginalaw-galaw niya ang dila at pinaikot-ikot sa pagkalalaki nito.

“Tangina!” he cursed sharply.

She reached for his balls and massaged them lightly, making him moan. Her tongue hurriedly licked his hardness, helping him reach his orgasm.

Naging mabilis ang paglabas-masok ng pagkalalaki ni McLaren sa bibig niya. Tapos ay isasagad hanggang sa lalamunan niya. Hindi niya alam kung bakit nakakayanan niya ang kahabaan nito pero isa lang alam niya. She always wanted to pleasure McLaren, especially in oral sex. Maybe because she was afraid that one day he’d find another woman who could please him the way she did.

Ayaw niyang iwan siya ni McLaren dahil hindi siya good in bed. Alam naman niya na kaya lang sila nagtatagal ay pareho nilang nagpapaligaya ang isa’t isa sa kama. Hindi dahil may pagtingin sila sa isa’t isa.

Mula sa mabilis na paglabas-masok ng kahabaan nito sa bibig niya ay bigla iyon huminto at isinagad iyon ng todo hanggang sa lalamunan niya kaya siya nabilaukan at maluha-luha!

“Oh…”

Isang masarap na ungol ang umalpas sa labi ni McLaren bago nito mabilis na inilabas ang ari sa bibig niya at ipinutok sa kanyang dibdib ang mainit na katas nito. He collapsed above the bed and held her hand.

“Wait for a minute, my angel, then I’ll wash you.”

“H-how was it?”

Mula sa pagkakapikit ng mata ay nagmulat ito at ngumiti sa kanya.

“You sucked the shit out of me. That was amazing.” And he kissed her hand.

Napapagod na nahiga siya sa tabi ni McLaren. Umunan siya sa braso nito. Napangiwi siya nang umagos patagilid ang mainit na katas mula sa dibdib niya.

“I’m gonna wash you.”

Maingat na inalis nito ang braso sa ulo niya tapos ay binuhat siya papunta sa shower room.

Wala silang imik dalawa habang nasa ilalim ng shower…not until McLaren’s fingers dropped down to her wet womanhood.

“McLaren!” She used her warning tone.

“Why?” inosenteng tanong nito habang marahan na hinihimas ang hiwa ng kanyang kaselanan.

Pinipigil ni Celine ang sarili na huwag umungol dahil alam niya na ang mangyayari kapag narinig nito ang ungol niya.

“You don’t want me to touch you here?” He gently pinched her clit, making her bite her lower lip. This man!

“H-hindi naman, pero magpahinga muna tayo kahit ilang minuto lang.”

“Paano kung ayaw ko?” Bumaba ang labi nito sa leeg niya at dinilaan siya paangat sa ilalim ng tainga niya. “Paano kung sabihin ko sa’ yong nagugutom ako? Papakainin mo ba ako?” Ang daliri nito ay patuloy na binabaybay ang kanyang hiwa, dahilan ng unti-unting pagkabuhay na naman ng pag-iinit ng katawan niya.

“N-nagugutom ka?”

“Yes, can I lick you?” He was seducing her. “Or do I need to kneel and beg for you? Before I could have a taste?”

“McLaren!” Napatayo siya nang tuwid nang lumuhod ito sa harap niya. “Please!”

“Please what, baby?”

She felt his breath hit her femininity.

“P-please, s-stand up.”

Napapikit siya nang mas lalong lumapit ang bibig nito sa ibaba ng puson niya.

“Do you want me to stand up?” She could feel the tip of his tongue teasing her clit.

“N-no, no!” Nagtaas-baba ang paghinga ni Celine sa paghihintay ng maaari pang gawin ng binata sa maselang parte ng katawan niya. Knowing McLaren for over a year, he was an expert in eating and licking pussy. She experienced it many times!

“That’s my angel,” anito at nag-umpisang dilaan nang marahan ang pagkababae niya na agad na nagpaalpas ng ungol sa kanyang labi.

McLaren slowly encircled his tongue on her clit. Nang-aakit ang mabagal na galaw ng dilang ’yon, kinakapos siya ng hininga dahil sa pag-aabang ng susunod nitong gawin.

“You like it when I lick your clit?”

“Yes, so much!” walang pag-aalinlangan na pag-amin niya. Walang dahilan upang itago pa ang nararamdaman.

“I will make you go crazy with my tongue, Celine.”

“B-binabaliw ako ng dila mo…McLaren…”

“Good girl.”

Ang kaninang mabagal na paggalaw ng dila ni McLaren sa pagkababae niya ay nag-umpisang maging mapusok at mapag-angkin.

Tila uhaw na uwaw ito sa pagdila at paghigop ng maselan niyang kuntil na napapasigaw sa kanya sa labis na sarap.

“Oh, oh! M-McLaren, oh!”

Ang kamay niya ay napahawak sa ulo nito habang hinihimod ng binata ang basa niyang pagkababae. Bumabagsak man ang tubig sa kanila ay hindi iyon nakakatulong upang patayin ang apoy na sumusunog sa katawan niya.

“Y-yes, yes! Oh…”

Nang hindi ito makuntento sa nakabuka niyang mga hita ay dinala nito ang isang hita niya sa balikat nito at ipinatong doon bago ipinagpatuloy ang pagkain sa kanya.

McLaren’s thumb played with the upper part of her clit while his tongue licked her wetness.

Mariin siyang napapikit at napatingala dahil sa sarap na dulot ng dila nito ro’n.

“Oh, McLaren! McLaren!” nababaliw na paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ng binata. Ang namumuong pagnanasa sa puson niya ay malapit nang lumabas.

“Oh!” mahaba siyang napaungol nang parang hinihigop ni McLaren ang kuntil niya roon nang paulit-ulit.

Tila alam na nito na malapit na siya, kaya iyon ang ginawa nitong target para tuluyan niyang mailabas ang orgasmo.

“McLaren!”

Mahigpit na napahawak siya sa ulo nito at pilit na inilalayo ito sa pagkababae niya dahil hindi niya na kaya ang sarap na lumulukob sa kanya!

Pakiramdam ni Celine ay babagsak na ang mga tuhod niya. Hindi nagpatinag sa kanya ang binata, bagkos, mariin na kinapitan nito ang mga hita niya at mas lalo pang inangat ang isa na nasa balikat nito dahilan kung bakit mas bumuka ang mga hita niya at malaya nitong gawin ang paghimod sa madulas na likidong lumalabas.

“Oh, baby! S-stop! Oh, I’m gonna cum!”

She was begging him to stop but McLaren didn’t listen. He kept on licking her wetness.

Nanginig ang katawan niya nang ipagduduldulan ng binata ang mukha sa hiyas niya at naglumikot na naman ang dila ro’n. Mahigpit siyang napakapit sa ulo nito nang rumagasa ang sarap palabas.

“M-McLaren…oh…” she moaned sensually and squirted in McLaren’s mouth.

Isa na namang hindi malilimutan na sarap ang ipinaranas sa kanya ng isang McLaren Lane.

Hinahabol pa ni Celine ang hininga nang maramdaman niya ang mabagal na paggalaw na naman ng dila nito ro’n.

PAPASOK pa lang si McLaren sa gate ng mansyon nila ay natanaw niya na kaagad sa garahe ang dalawang mamahaling sasakyan. One was matte black and the other one was titanium.

“Am I late? Or are my brothers just fucking early?” he asked himself as he parked his car next to his brothers’ cars.

Bumaba siya ng sasakyan at bahagyang natawa nang makita ang mga pangalan nilang magkakapatid sa sahig kung saan nakatapat ang mga sasakyan nila. Mayro’n talagang naka-alot na espasyo sa garage nila ang bawat isa sa kanila.

McLaren was about to touch the titanium sports car but paused when someone spoke from behind.

“Don’t fucking touch my baby.” It was his brother, Mazda, who patted his shoulder. “Not my baby, okay?”

“Wala pang gasgas, Kuya. Bagong-bago!”

“Yeah.”

Mazda opened the driver’s door, hopping in to get something. When he got out, he was holding his iPhone.

“Kanina pa kayo?”

“I’ve been staying here for two days now. Kuya Corvette just arrived.”

“Why are you staying here?”

Mazda frowned at him. “It’s none of your business, McLaren.”

Naglakad ito papasok sa mansyon. Hinabol niya ito.

“I plan to stay here for a week.”

“Tell that to mom and dad, not to me.”

“Aren’t you gonna ask me why?”

Mazda suddenly stopped and annoyingly looked at him. “I don’t give a damn about your reason.” Then continued walking.

“Kuya Mazda!” Tuluyan na silang nakapasok sa mansyon. Naabutan niya ang magulang sa sala. “Dati, may pakialam ka naman sa akin.”

“Dati ’yon, hindi na ngayon.”

Alam niyang hindi naman totoo iyon, inaasar lang niya ang kapatid. Mazda tiredly rested his back on the sofa, making himself busy with his damn phone.

“Mom.” McLaren kissed his mother’s cheek.

“Oh, ang bunso ko nandito na.” She kissed his cheek back.

“Dad.” Nag-angat ng tingin sa kanya ang ama.

“Mabuti naman at dumating ka.”

“Of course, Dad!” Sumalampak siya sa isa pang single sofa. “I miss mom’s chicken and pork adobo.” And he winked at his mother. “Besides, I will be staying here for a week.”

“Ano ang nangyayari sa inyong magkakapatid at sabay-sabay pa kayong mananatili rito?” Ang ama niya ang nagtanong. “Mazda has been staying here for two days now. Your Kuya Corvette has a plan to stay here, then you. What’s happening?”

“Baka heartbroken ang mga anak natin, Carlie.”

Ang kaninang tahimik na kapatid na panganay ang unang nag-react.

“I’m not. I just missed the ambiance here. And I took a short leave from ESO. I need some rest.”

Ang Kuya Mazda naman niya ay hindi man lang nag-react. Matiim itong nakatingin sa cellphone na hawak na parang gusto nang durugin iyon.

“Hindi ako heartbroken. And I will never be,” mayabang na sabi niya na ikinataas ng kilay ng ina. Hindi naniniwala sa kanya.

“Yes, Son. Coming from a man who was left by his woman just a few hours ago?”

Nahilamos niya ang palad sa buong mukha at nahahapong sumandal sa inuupuan sa sinabi ng ina.

His father sarcastically chuckled. “Hindi ko man lang dinanas na iwan ako ng babae noon.”

Alam niya na kung kanino siya nagmana ng kahanginan.

“Iniwan kita.”

“You never did, love.”

“Ay, oo nga pala. Hehe.” Pinigil niya na lang ang matawa sa mommy niya. Ito talaga ang ilaw ng tahanan. Literal na nagpapa-ilaw sa kapaligiran nila. “Maghahain na ako para makakain na tayo.”

“Nasaan ang mga kasambahay?” tanong ni McLaren.

“I gave them a break. Alam ko kasing darating kayo at mag-i-stay rito, Anak.”

“Oh, okay, I’ll help you, Mom.”

“Huwag na, tatawagin ko na lang kayo kapag handa na ang lahat.”

“Mom,” pagpupumilit niya ngunit pinandilatan lang siya ng ina kaya wala na siyang nagawa.

“MAZDA, hindi lalaban ’yang cellphone sa ’yo,” puna ng ama na hindi man nakatingin sa kapatid ay napansin pa rin ang matinding intensidad ng pagtitig sa bagay na ’yon.

McLaren took his iPhone from his pocket to check if there was a message from Celine, but there was none. Ibinalik niya ulit ’yon sa bulsa.

Maybe she was already travelling to Russia. He silently took a breath. Maghihintay na lang siya na kontakin siya nito. That was the only thing he could do for now.

“She hasn’t answered my call and text messages for fucking two days now.” Mazda sounded very annoyed.

Malamang, nag-away ito at ang kasintahan nito, si Liberty Wilson.

“Then stop calling her. Stop sending her messages,” payo ng ama sa kalmadong boses.

“I can’t, Dad.”

“Throw your cellphone or turn it off.”

“I still can’t.”

“Then marry her. Para wala nang kawala.”

Napasipol siya sa payo ng daddy niya. Iba rin!

“Oo nga, Kuya Mazda. Elope with Liberty and marry her. We will help you with that. Right, Dad?”

“Yes, Son.”

Tila nahimasmasan ang kapatid nang balingan sila. Siguro ay tama naman ang ipinapayo nila sa Kuya Mazda niya? Ang ama niya naman ang nagsabi.

“Then make her the mother of your first child,” Corvette suddenly spoke. “Para tapos na ang problema mo.”

Muli ay napasipol na lang si McLaren.

“Like what you did to Ate Lexy, huh, Kuya?”

“Fucking right.” Corvette stood up. “You do know now the technique of how to claim a woman, McLaren.” Then smirked at him.

“Yeah, impregnate her.” Tumango-tango siya habang nakangisi.

Balang araw, ma-i-a-apply niya rin ang teknik na iyon sa babaeng mamahalin niya, sigurado.

Then an image of Celine having a big tummy suddenly popped up in his mind. McLaren shook his head to erase it. What the fuck?

“Pero siguraduhin n’yo na siya na talaga ang babaeng makakasama n’yo hanggang sa tumanda kayo. Ayoko ng magulong lahi.” Tumayo na rin ang ama at tinapik ang balikat ng Kuya Mazda niya. “We will support you, Son.”

“Thanks, Dad. I know that.”

They went to the dining area when their mother called them. They used to stay at their mansion at least twice a month. His parents wanted them to, and it was like a family rule that they needed to obey.

Isa pa, magaan ang pakiramdam ni McLaren kapag nasa poder siya ng magulang at kasama pa ang mga kuya niya.

That was also the reason why he didn’t think twice to come home. He didn’t want to waste his time thinking about Celine and their distance.

He would go crazy.

CHAPTER 6

CHAPTER SIX

KASABAY ng paggalaw ng mga paa niya upang habulin ang van na sinasakyan ni little girl ay ang pagbitaw niya sa laruan na hawak.

“Wait! Wait for me!” Little McLaren shouted as he ran towards the van.

Hindi niya alam kung bakit kailangan niya pang habulin ang sasakyan, but seeing her crying like that made him cry, too. Bumagal ang takbo ng van, at nang tuluyan itong huminto ay lumabas ang daddy ni little girl.

“Gusto mo bang sumama sa amin?” Pinakatitigan ng batang McLaren ang mukha ng malaking lalaki. Nakatingala siya rito bago dahan-dahan na tumango. Nakita niya ang pagguhit ng nakakatakot na ngiti sa labi nito. “Halika na.”

Hinayaan niya na buhatin siya ng lalaki at ipasok sa loob ng van. Hinanap agad ng mata niya ang batang babae.

“Little girl…”

“Bakit ka sumama?!” galit na tanong nito sa kanya. “They are bad guys!”

Itinuro ni little girl ang dalawang lalaki na nasa harapan. Sinilip ng batang McLaren ang mga iyon, mukhang hindi naman sila naririnig o wala lang talagang pakialam sa kanila. Muli niyang ibinalik ang atensyon dito. Naguguluhan.

“Why are you still crying?”

“Because I want to go back home!” She was sobbing. “I asked help from you, pero ayaw mo kasi…kasi inapakan ko ang toys mo!”

Naalarma ang batang McLaren nang hindi mahanap ang laruan niya na regalo sa kanya ng daddy niya!

“My toys…where are my toys?!”

“Wala ka namang dalang laruan nang dalhin ka rito ng bad guys!” Hinanap ni McLaren ang isa pang boses na iyon ng bata.

Lumuhod siya sa upuan ng van upang tingnan sa likod na upuan ang may-ari ng boses. Isang bata na nakapatagilid na higa sa upuan ang nakita niya, ginawang unan ang maliliit na kamay nito.

“Who are you, little girl? Dalawa kayong little girl dito?”

“Yes, little boy.” Ipinikit ni little girl number two ang mga mata. “Sana paggising ko…kasama ko na ang mommy at daddy ko.” Isang butil ng luha ang kumawala sa mga mata nito at dumaloy pababa sa pisngi. “I miss them so much.”

Then she started sobbing while her eyes were closed.

PINILIT ni McLaren na alalahanin at ipagpatuloy pang sariwain ang mga kaganapan na iyon, ngunit hindi na kaya ng utak niya. Pabalikwas siyang bumangon. McLaren frustratedly brushed his hair using his finger.

What the fuck is going on? Why did images become blurry?

“Good morning, bunso ko.” Malamyos na boses ng ina ang nagpabalik sa kanya sa katinuan.

“Mom…”

She smiled warmly at him.

“Masakit ba ang ulo mo? Heto, dinalhan kita ng gamot at almusal.” She put the tray on the side table, then sat at the edge of the bed. “Pwede kayong magkakapatid uminom, pero huwag naman yung tipo na hindi na kayo makabangon sa kalasingan.”

Lalong sumakit ang ulo ni McLaren nang maalala ang pag-iinom nilang tatlo kagabi. Hindi na nga niya alam kung anong oras sila natapos at kung paano siya nakarating sa silid niya.

“I’m sorry about that, Mom. I can’t remember anything from last night.” McLaren laid down on his bed again and closed his eyes. “I’m not hungry, though.” Ilang sandali na hindi umimik ang ina. “I swear, I will eat that later. Huwag lang ngayon, Mom.”

“Hindi pa rin ba siya nagpaparamdam?”

McLaren wanted to open his eyes but he chose not to. Ayaw niyang mabasa ng ina na binabagabag siya ni Celine dahil hindi pa rin nagpaparamdam ang dalaga. Kaya siguro napainom din siya kagabi upang hindi masyado mag-isip tungkol sa bagay na iyon.

“Hindi pa.”

“Kaya pala mukha kang heartbroken d’yan, Anak.”

“Mom…” He grimaced. “It’s not really all about her, okay?”

“Then, what?”

An image of crying little girl number two suddenly popped up in his mind, but it quickly faded away. His eyes went open, then he sat on the bed.

“What’s happening, McLaren?”

His eyes widened a bit when he glanced at his mother.

“Damn…”

Hindi niya alam kung paano o ano ang sasabihin niya. What the hell was that?

“Anak.”

Akmang hahawakan siya ng ina niya nang umiwas siya.

“No, no, Mom. Don’t go near me. Don’t touch me. Please…”

McLaren felt like he was vulnerable enough that he didn’t want to be touched, even by his own mother.

“Anak, may masakit ba sa ’yo?” Puno ng pag-aalala ang boses na iyon.

McLaren closed his eyes again. Then an image of the silver doll shoes of little girl number one popped up in his mind, making his head hurt so bad.

McLaren groaned loudly, trying to erase those memories that could give him fucking goosebumps.

“Who the hell are you? Who the fuck are you?”

“McLaren!” Naramdaman niya ang mainit na palad ng ina na marahan na dumapo sa magkabilang panga niya. “Anak, open your eyes. Si mommy ’to.”

That sweet familiar voice calmed the shit out of him. Ang boses na para bang iyon ang tutulong sa kanya sa madilim na lugar upang makaalis siya.

McLaren held those hands and slowly opened his damn eyes. His mother’s beautiful face welcomed him, a glimpse of sadness in her eyes.

“Mom.”

His mother nodded her head.

“Yes, Son, it’s me. Your mommy.”

McLaren was about to close his eyes again but his mother didn’t let him.

“Huwag mo nang ipikit pa ang mga mata mo kung hindi mo gusto ang nakikita mo, McLaren.”

“It’s dark.”

“You’re not afraid of darkness, right?”

“Hindi.” At bakit naman siya matatakot sa dilim? Ang tanda-tanda niya na.

Si Celine lang ang takot sa dilim. Speaking of that woman. Where the hell was she now? What was she doing?

They both eyed the door when it opened. His father came in, his eyes holding darkness.

“May problema ba rito?”

“No, babe. McLaren’s head is aching, that’s it.”

“And that made him groan loudly?” his father asked sarcastically, as if it was a very lame reason.

His mother rolled her eyes at his father.

“My head hurts so bad, Dad, Mom. I want to be alone.”

“You’re acting like a heartbroken man, McLaren.” It was his father.

“You know that I’m not. There’s just something that bothers me.”

“Like what?”

McLaren kept his mouth shut. Wala siyang balak na sabihin ang mga panaginip niya o panaginip ba talaga iyon.

Kung may lubos man siyang pinagkakatiwalaan iyon ay ang dalawa niyang kapatid at ang magulang niya, pero hindi niya magawang sabihin ang mga gumugulo sa kanya. Kung bakit? Ayaw niyang sagutin.

“I don’t like to be rude, dad, but I can’t say.”

“We understand you, Son.” His mother gave him a warm smile again.

“I know and thank you.”

Eventually, his parents left the room.

At that moment, McLaren only wanted one thing…and that was to be alone while thinking about those untold stories.

VALERIE’S POV

PABALIK-BALIK siyang naglalakad sa harap ng asawa. Nababahala. They were in the backyard, in the swimming pool area. Natutulog pa sina Corvette at Mazda nang daanan nila ang kwarto ng dalawa pagkagaling sa silid ng bunso nila.

“Valerie…” Carlie called her to get her full attention. Tiningnan niya ang asawa, tapos ay nahahapo na naupo sa tabi nito. “Tell me, what happened a while ago?”

“Masakit daw ang ulo niya.”

“That he needed to groan like that?” Carlie still didn’t buy that lame reason.

“I feel like McLaren is hiding something from us.” Valerie took a deep breath. “Kanina, ayaw niya na lumapit ako sa kanya at ayaw niya na hawakan ko siya. Hindi kaya dahil ’yon sa—”

“Stop.” Carlie checked his surrounding quickly. “Don’t think about it again and don’t talk about it again, Valerie.”

“Pero, Carlie—”

“Please?” Nangungusap ang mata nito. “Let’s just forget about it.”

“We need to know what’s going on with McLaren. Alam kong hindi lang simpleng sakit ng ulo ang nararamdaman niya, Carlie. Hindi iyon dahil sa alak o sa hangover. It was something I wasn’t really sure about.”

Carlie held her hand and squeezed it gently.

“We will figure it out, okay? Hindi dapat ito malaman ng mga kapatid niya.”

“I feel guilty.”

“Why would you?”

“Pakiramdam ko may itinatago tayo sa mga anak natin.”

“Parte ’yon ng buhay ng tao,” wala lang na sagot ng asawa.

“Pero anak natin sila!”

“Yes, and we are doing this for their own sake.”

“Ang bunso ko…” Nasapo niya ang mukha gamit ang dalawang palad. “Kailangan niya tayo, Carlie.”

“I know, love. We will help McLaren in a way that he wouldn’t notice.”

Tumingin siya sa asawa. Nagtatanong ang mga mata niya.

“What’s your plan?”

“Just trust me with this and cooperate.”

Kailan ba siya hindi nagtiwala sa asawa? Marahan siyang tumango rito, tanda na ibinibigay ang buo niyang tiwala.

NAMUMUGTO ang mga mata ni Celine habang tinititigan ang larawan ng ama sa picture frame na hawak. She was still in Russia, but tonight, she will be back in the Philippines to face the big responsibility that her father gave her before he died.

Ilan araw na rin siyang nagmumukmok sa loob ng kwarto niya. Hindi maiwasan ang pagdadalamhati.

“Dad…” Celine was sobbing and silently crying in pain. “Dad…”

Her father passed away a week ago. Akala niya ay kakayanin niya na na mawala ang ama at hindi na makita pa pero nagkamali siya.

Ang sakit-sakit pala talaga sa pakiramdam na mawala ang nag-iisang taong dahilan kung bakit pinipilit niyang mabuhay mag-isa upang may patunayan lang dito. Ngayong wala na ito, mabubuhay pa rin siya para sa huling habilin nito sa kanya.

“Hija,” tawag pansin sa kanya ng personal nurse ng ama at nagsisilbi rin bilang kasambahay na isang pinay, si Ramona.

Mabilis na pinunasan ni Celine ang luha sa pisngi pero hindi ito nilingon.

“B-bakit?”

“Naayos na ang flight natin mamayang gabi patungo sa Pilipinas.” Napagdesisyunan niyang isama ito, tutal naman ay wala na ang ama niya na binabantayan nito. “May ipag-uutos ka pa ba?”

“Wala na, pero pwede bang dito ka muna?”

“Walang problema.”

Naupo ito sa bakanteng upuan hindi kalayuan.

“Si dad, totoo ba na hinahanap niya ako noong mga panahon na nahihirapan na talaga siya sa sakit niya?”

“Oo, hija.”

“Matagal akong nawala. Akala ko nga nakalimutan niya na ako.” Inilapag niya ang picture frame sa side table. “Masaya ang buhay sa Pilipinas. Simple lang ang pamumuhay ko ro’n. I wanted to prove to him that I can live without his help. Nagawa ko naman, ’di ba?”

Tumango si Ramona bilang tugon.

“Habang wala ako, naaalala niya ba ako?” Naging mailap ang mga mata nito at hindi nakasagot. “So, hindi niya ako naaalala. Naalala niya lang ako noong maramdaman niya na hindi na siya magtatagal dito sa mundo.” Mapait ang boses niya, pilit tinatakpan ang pinaghalong pait at sakit sa dibdib. “Hindi naman talaga ako mahal ni dad.”

Nararamdaman ni Celine ang pagdaloy ng luha sa kanyang pisngi.

“Huwag mong sabihin ’yan. Mahal ka ng daddy mo. Siguro ay galit lang siya sa nangyari noon, pero mahal ka niya, Celine.”

Paulit-ulit siyang umiling. Hindi sumasang-ayon at hindi naniniwala na mahal talaga siya ng ama.

“Ako ang sinisisi niya sa lahat ng nangyari sa kapatid ko! Bakit ako? Wala naman akong maalala sa nangyari! I didn’t understand him, no matter how much I tried.” Puno ng frustrasyon na tiningnan niya si Ramona. “Matagal ka nang naninilbihan sa amin. Sigurado akong may alam ka. Please, sabihin mo sa akin bakit galit na galit siya sa ’kin?”

Lalong naging mailap ang mata ni Ramona. Halata na may itinatago sa kanya.

“Hija, pasensya na, pero wala ako sa posisyon para sabihin sa ’yo ang tungkol sa bagay na ’yan.”

“Please, Ramona.”

“Pasensya na talaga, hija. Maiwan na kita.”

Akmang tatayo na ito nang magsalita siya.

“Bakit mas mahal ni daddy ang kapatid ko? Nasaan ba ang kapatid ko? Sino ba ang kapatid ko?”

’Yon ang mga tanong na matagal nang bumabagabag sa kanya. May kapatid siya pero hindi niya alam. Isinisi sa kanya ng ama nang mahabang panahon ang isang kasalanan na hindi niya alam na nangyari pala.

Her life was full of secrecy and untold stories.

Masyadong magulo ang buhay niya kung ikukumpara sa iba. Sa sobrang gulo ay tinakasan niya ang katotohanan na may nakaraan siyang hindi niya kayang pangalanan.

CHAPTER 7 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 8

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 9

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 10

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 11

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 12

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 13

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 14

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 15 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 16

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 17

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 18

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 19

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 20

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 21

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 22 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 23

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 24

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 30

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 31

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 32 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 33 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 35 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 36 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 37

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 38

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 39

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 40 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 41

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EPILOGUE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.