Episode 1: New Beginning

Yes po Season 2 na ito. If you want niyo po mabasa ang Season 1. Ito po ang link.

https://www.wattpad.com/story/215210883?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=share_writing&wp_page=create&wp_uname=nemo0008&wp_originator=JEScrPabjYLRzQOY1yId33O7o9fP9XLjH9i8lA91ItzuX687u4VunMOnFuDBcJIhFzo6mNQaL%2FUaY6gWYNui%2FHnIRQ2t3%2BkL%2FGR2dqiGlEO48EMSaB4spTPmcLflPlTq

Casts Guide: Lance - Anjo Damiles Edward - David Licauco Dom - Luis Hontiveros Lawrence - Marco Gumabao

Episode 1: New Beginning

It was a devastating day para kay Lance, ang iwan ka ng taong pinakamamahal mo, ang taong kaya mong isakripisyo ang lahat para sa kanya. Buong maghapong umiyak si Lance sa isla bago isipang bumalik ng kanilang bahay. Hindi niya alam kung anong nagawa niya sa past life o sa present life niya para masaktan siya ng ganito. Habang bumabyahe ay patuloy pa din siya sa pagcontact kay Edward ngunit paulit-ulit na walang sumasagot dito.

“Sorry the number you have dialed is unattended or out of coverage are please try your call later”

Halos maibato niya ang kanyang cellphone dahil s ainis, pero pinili na lang niyang ikalma ang sarili. Kinuha niya ang earphone sa bag at nilagay ang magkabilang dulo nito sa kanyang tenga.

Matagal ang magiging byahe niya, kaya habang bumabyahe ay paulit ulit na tumutugtog sa kanyang cellphone ang kantang ginawa ni Edward para sa kanya. Hindi na niya namalayan na nakatulog na siya.

“Iho, gising na, andito na tayo sa terminal” gising ng konduktor ng bus kay Lance.

Dahan-dahan niyang inimulat ang mata, tumingin siya sa paligid, tanging sila na lang dalawa ng konduktor ang naroroon. Dito nya napagtanto na nandito na siya sa terminal sa cubao.

“Shocks, sh*t, I’m sorry po” paghingi niya ng paumanhin sa kaharap. Dali-dali niyang inayos ang sarili at kinuha ang gamit, nagmadali siyang bumaba sa bus.

Agad siyang pumara ng taxi, luckily ay nakasakay din siya ng mabilis, mahigit isang oras ang naging byahe niya patungo sa kanilang subdivision. Hindi nagpababa si Lance sa tapat ng bahay nila kundi sa gate ng subdivision.

“Manong diyan na lang po sa tabi.” Pagpara niya sa taxi driver. Inabot niya ang isang libong buo at hindi na humingi ng sukli.

Huminga muna siya ng malalim bago pumasok sa subdivision, binati siya ng guard na nagbabantay doon, habang naglalakad siya sa bawat kalye ng kanilang subdivision ay naalala niya si Edward. Mga alala na kailanman ay hindi maibabalik dahil sa paglisan ni Edward.

Nasa tapat na siya ng kanilang bahay at nagdadalawang isip ba siya kung papasok siya o hindi. Ilang minuto siyang nakatayo doon bago siya nagdesisyon na pumasok.

Nakailang katok lang siya ng pinto ng bumukas ito.

“Anak?” sabi ng Kanyang ina. Tinignan siya ng kanyang ina mula ulo hanggang paa na may pag-aalala sa mata nito. “Anong nangyare sayo?”

Nang marinig ni Lance ang tanong ng kanyang ina ay dito na bumuhos ang kanyang luha. “Ma…” niyakap siya ng kanyang ina. “Ma…” gustong-gustong ikwento ni Lance ang kanyang nararamdaman. Gusto niyang ikwento kung gaano kasakit na iwan siya ni Edward. Gusto niya rin sabihin kong gaano kasama ang kanyang loob sa ginawa nito at ng stepfather niya sa pagmamahal nila ni Edward. But lahat ng iyon ay sinarili na lang ni Lance dahil na rin sa respeto at pagmamahal sa kanyang ina.

Nakayakap lang si Nancy (Lance’s Mother) sa kanya bagamat hindi nagsasalita ay alam niya na ang dahilan kung bakit umiiyak ang kaisa-isa niyang anak. Mabigat sa loob niya ang naging desisyon nilang mag-asawa pero para sa ikakabuti ng lahat ay itinuloy niya ito dahil ito ang alam niyang tama.

Humiwalay si Lance sa pagkakayakap at pinunasan ang mga luha sa pisngi. “Ma, akyat na po ako.” Pag-papaalam niya.

“Anak, kumain ka na muna. Gusto mo ba lutuin ko ang paborito mo?”

Umiling-iling si Lance. “Hindi na po ma, kumain na po ako sa labas.” Pagtanggi niya. Nilagpasan niya ang kanyang ina at dumeretso na sa kwarto. Bago makarating sa kanyang kwarto ay nakasalubong niya ang kanyang stepfather. Ngumiti lang siya dito at dumeretso na sa loob ng kwarto.

Umupo siya sa kama at bumuntong hininga. Ginawa na niya lahat ng bagay na dapat gawin bago matulog, naligo, nagtoothbrush at inayos ang kama. Nakahiga na siya ng biglang magring ang kanyang cellphone. Tamad na tamad siyang kinuha ito at sinagot.

“Hello Jean, napatawag ka?”

“Lance… ahm alam mo na ba ang balita?” sabi ni Jean (Lance’s friend based on Season 1) na nasa kabilang linya. Nakarinig si Lance ng pagsinghap sa kabilang linya.

“Teka? Jean umiiyak ka ba? Bakit? Anong nagyare?” sunod-sunod na tanong ni Lance. Nagwoworry siya sa pag-iyak ni Jean.

“Si…si J.A—”

“Anong nangyare kay J.A?” tanong ni Lance. Kinakabahan siya dahil mukhang masamang balita ito dahil sa pag-iyak ni Jean.

“J.A’s dead” sabi ni Jean at sabay hagulgul.

Biglang huminto ang ikot ng mundo ni Lance ng marinig ang balitang iyon. Hindi siya halos makapagsalita dahil sa gulat.

“Why? I mean… how? Pa… ano?” utal utal na sabi ni Lance na hanggang ngayon ay gulat na gulat pa din.

“Car accident daw” dinig na dinig pa din ni Lance ang pag-iyak ni Jean.

Isang oras na ang lumipas ay doon pa din nakaupo si Lance sa pwesto kung saan niya huling nakausap si Jean. Hindi pa din siya makapaniwala sa bilis ng mga pangyayare. Una ay iniwan siya ni Edward ngayon naman ay si J.A ang lumisan.

“Bakit? Bakit ganito?” nasabi na lang niya sa sarili.

Three Years has past, maraming nangyare sa buhay ni Lance at marami na din ang nagbago, pero hanggang ngayon ay may kaunti pa din siyang nararamdaman sa kanyang Step brother. Naging mabagal man ang phase ng kanyang pagmomove on pero atleast unti-unting nawawala si Edward sa kanyang isip.

Mabilis lumipas ang tatlong taon, ngayong pasukan ay magsisimula ng pumasok si Lance sa College. Sa mga lumipas na taon ay kahit papaano ay naging solido pa din ang pagkakaibigan na nabuo noong highschool pa lamang sila.

Si Alfred (Edward’s friend based on Season 1) is pursuing his dreams but his parents decided na sa states niya icontinue ang kanyang pag-aaral. Si Ian (Edward’s friend based on Season 1) and Pete (Lance’s friend based on Season 1) naman ay dalawang taon ng magkasintahan at nag-aaral sila sa iisang university. Katulad naman ni Alfred si Jean ay doon na din mag-aaral.

Sa tatlong taon na dumaan ay wala pa ding balita si Lance sa kung anong kalagayan ni Edward ngayon, kung nasaan man siya o kung ano man ang kanyang ginagawa. Kahit ang kanyang mga magulang ay inililihim ito, hindi na rin niiya kinukulit ang mga ito dahil ayaw niya ng gulo. Kaya hangga’t maari ay ginagawa niya ang lahat para makalimutan ito.

But every year ay pumupunta si Lance sa lugar kung saan sila huling nagkita ni Edward.

“Salamat Manong, balikan niyo na lang po ako dito bukas.” Nakangiting sabi ni Lance sa bangkerong naghatid sa kanya.

“Sige po sir” sabi ng bangkero bago itulak ang bangka papunta sa karagatan.

Bitbit ang kanyang mga gamit ay naglakad na si Lance patungo sa kubo na ginawa pa nila noon. Binabayaran niya din ang bangkero na naghatid sa kanya to maintain the kubo. Kaya kahit anong bagyo ang dumaan ay hindi pa din ito sira. Matapos ayusin ang gamit ay napagpasyahan niyang lumabas ng kubo.

Sa di kalayuan ay may napansin siyang isang lalaki na nakahiga sa dalampasigan, biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso. “It can’t be, baka namamalik mata lang ako” sabi niya sa sarili niya at paulit-ulit niyang pinipisil ang kanyang pisngi. Kahit ulit niyang gawin ito ay hindi pa rin mawala-wala ang lalaki sa kanyang paningin.

“Kuya Edward… Kuya Edward” dali-dali siyang tumakbo papunta sa kinaroroonan ng lalaki habang sinisigaw ang pangalan ni Edward.

Napahinto siya sa pagtakbo ng makita niya na ang buong mukha ng lalaki. Buong akala niya ay ito na si Edward ngunit nagkakamali lamang siya. Sa sobrang pagkadismaya  ay naupo na lang siya sa pwesto na kinakatayuan niya, habang hinahabol ang hininga.

Napangiti na lang siya at napatingala. “Akala ko ikaw na? Akala ko nalimot na kita? Pero bakit umaasa pa din ako?” muling tumulo ang kanyang mga luha. Mabilisang niya itong pinunasan. “Mali ito” tumayo siya at nilapitan ang lalaking nakahiga.

“Hey, wake up” gising ni Lance sa lalaking nakahiga sa kanyang harapan. Nakailang gising siya dito ngunit hindi pa rin ito gumigising.

He tried to CPR him hanggang sa gumising ito. Nakahinga na din siya ng maluwag kahit papaano.

“Cough! Cough! Cough!”

“Are you okay?” tanong ni Lance sa lalaki. Babangon ito at inalalayan ito ni Lance.

“Nasaan ako?” tanong ng lalaki na hinang-hina.

“Nandito ka sa isang private island na pagmamay-ari ng family namin, and I don’t know what happen you, I just saw you lying here.”

“Cough! Cough!” muling umubo ang lalaki.

“You know what mamaya ka na magsalita, dadalhin muna kita sa kubo para makapag-pahinga ka ng maayos.” Inalalayan ni Lance ang binata patungo sa kubo na kanyang tinutuluyan. Medyo mabigat ang lalaki dahil may katangkaran ito at medyo firm ang muscles.

Inihiga ni Lance ang binata sa papag. “Stay here, aayusin ko lang ang mga pagkain. Ahm you need water?” tanong ni Lance.

Tumango ang binata.

“Oo nga naman, you need water” kumuha si Lance ng water sa gallon na bitbit niya at ipinainum ito sa binata. “Kaya mo naman siguro, inumin yan. Mag-aasikaso pa ako”

Tumango ulit ang lalaki. Habnag nag-aayos si Lance ng mga gamit ay nagtanong ito sa binata para makapag-simula ng conversation.

“Ano palang pangalan mo?”

“I’m Dom, Dom Samson.” Tumango-tango si Lance at patuloy pa din siya sa pag-aayos ng gamit. “Just wanna ask anong ginagawa mo dito? Lance? Lance right?”

Napalingon si Lance ng magtanong ang binata. Nagulat siya dahil sa kilala siya nito. “Paano mo nalaman ang name ko? Ahm, nagkita na ba tayo?”

Kahit hirap na hirap ay dahan-dahang tumayo si Dom papalapit kay Lance. “Do you remember Antipolo Bar? I sing a song to you.”

Biglang nagflashback kay Lance lahat ng nangyare and doon niya naalala si Dom.

“Oh my gadh. Ikaw ba yun?” napapangiti si Lance.

“Yup” sagot ni Dom na napapatango at nakangiti kay Lance.

“What happen? Paano ka napadpad dito? Sino ang mga kasama mo?” sunod-sunod na tanong ni Lance kay Dom.

Bumalik si Dom sa pagkakaupo niya sa kama. “Long story, nasira ang motor boat na sinasakyan ko and then inabot ako ng malakas na ulan sa gitna ng dagat. After that I don’t know what happen and luckily I’m still alive, with you” sabi ni Dom habang nakatitig kay Lance.

“Buti na lang dito ka napadpad and you know God brought me here” sabi ni Lance.

“By the way nasaan pala ang masungit mong stepbrother slash boyfriend” tanong ni Dom.

Biglang napaiwas naman ng tingin si Lance kay Dom. Ayaw niya kasing mapag-usapan ito o mabanggit si Edward.

“Ahm, you know what magluluto na ako” sabi ni Lance para maiwas ang usapan.

“Sorry” sabi ni Dom.

“Bakit ka nagso-sorry” tanong ni Lance.

“I mean sorry to brought it up”

“No need” at bumalik na si Lance sa kanyang ginagawa. “Maupo ka na lang, mag-aasikaso pa ako”

Habang nag-aasikaso si Lance ng kanilang kakainin at nakatingin lang si Dom sa bawat kilos ni Lance. Noong unang makita niya palang si Lance sa bar kung saan siya kumunta ay nainlove na siya dito. Kumbaga na love at first sight siya. He slightly back off dahil sa nalaman niyang may boyfriend na si Lance but now na nalaman niyang hiwalay na sila ay hindi na siya papaya na makawala pa ito.

Almost an hour bago matapos si Lance sa kanyang ginagawa and si Dom naman ay slightly recovered na so they set up ng bonfire to enjoy the beautiful stars above them.

Habang kumakain sa tabi ng bonfire ay nagsalita si Dom. “Did someone tell you na you’re cute Lance?”

“Alam Dom kumain ka na lang diyan, dami mo na namang sinasabi”

Tumawa si Dom.

“Anong tinatawa-tawa mo?” masungit na tanong ni Lance.

“Well, hindi mo napansin? Napangiti kita”

“Tsss” sabi ni Lance.

Tumayo si Dom at tumabi kay Lance na may kasama pang pag-akbay.

“Ano na namang ginaga—” hindi natapos ni Lance ang kanyang sasabihin ng bigla siyang halikan ni Dom.

Gulat na gulat na hindi nakagalaw si Lance sa ginawa ni Dom. Hawak ni Dom ang isang kamay at braso ni Lance. He slightly bite Sean’s lips to open it for him to enter.

TO BE CONTINUED…

So ano na ang mangyayare sa pag-iibigan nina Lance at Edward? Babalik pa kaya si Edward sa buhay ni Lance o si Dom na ang bagong magpapatibok ng kanyang puso? Abangan yan sa Endless Love Season 2.

CHAPTER 2: MEETING NEW FRIENDS

CHAPTER 2: MEETING NEW FRIENDS

Gulat na gulat na hindi nakagalaw si Lance sa ginawa ni Dom. Hawak ni Dom ang isang kamay at braso ni Lance. He slightly bite Sean’s lips to open it for him to enter.

Nang lumalim na ang halikan nila ay nagising  si Lance sa katotohanan. Itinulak niya si Dom palayo. “Bakit mo ginawa yun?” tanong ni Lance.

“Matagal ko ng gustong gawin ito sayo” sabi ni Dom na nakatitig sa mga mata ni Dom.

Tumayo si Lance na namumugto ang mga mata. “Sorry, pero still si Edward pa rin ang nasa puso ko. I’m so sorry Dom.”

“Lance, I’m so sorry” sabi ni Dom.

“Papasok na ako sa loob. If inaantok ka na pwede kang tumabi sa akin, but please don’t do anything. Ayokong masira ang tiwala ko sayo.” Iniwan ni Lance si Dom sa bonfire at naglakad na papuntang kubo. Inayos niya ang higaan at natulog na lamang.

Kalaunan ay sumunod na din si Dom at natulog. He respected Lance so wala siyang ginawa dito, dahil pure ang kanyang intension towards Lance.

Kinabukasan ay maaga silang gumising para bumalik sa beach resort.

“So anong ginawa mo dito?” tanong ni Dom.

“What?” tanong ni Lance. Dahil hindi niya naiintindihan ang punto ni Dom.

“I mean pumunta ka dito ng hapon at aalis ka ng umaga, so anong purpose.” Tanong ni Dom.

“Just want to reminisce those days” ngumiti si Lance at nagsimula nang mag-ayos ng mga gamit.

Habang tumutulong si Dom ay sige naman ang pangungulit niya kay Lance. Madami siyang tinatanong dito tungkol sa nakaraan nila ni Edward. Kung nasaan na ba ito at kung ano na ang ginagawa sa buhay.

“Alam mo Dom kung wala kang matinong sasabihin, maghanap ka ng bangka mo at doon ka sumakay. Huwag kang sumabay sa akin.” Sabi ni Lance. Kinuha niya ang bitbit ni Dom at nagmadaling pumunta sa bangkero.

“Sir hindi ko alam na may kasama po pala kayo rito.” Tanong ng bangkero ng makita nito si Dom.

“Manong mahabang kwento, tara na po” inis na umkyat si Lance sa bangko. Samantalang si Dom naman ay ngumingisi-ngisi na mas lalo pang ikinainis ni Lance. Buong byahe ay daldal lang ng daldal si Dom samantalang si Lance naman ay tahimik sa isang sulok.

“Sir ano pong nangyare kay Sir Lance?” tanong ng bangkero kay Dom.

“Ewan ko ba diyan, tinopak ata, baka masakit puson.” Pagbibiro ni Dom at tumawa-tawa pa ito kasabay ng bangkero.

Sa inis ni Sean ay binato niya ito ng kung anong hawak niya.

“Aray!” reklamo ni Dom na kinakamot ang parteng tinamaan ng bagay na binato ni Lance.

“Dapat lang sayo yan.” Masungit na sigaw ni Lance at di na muli siyang umimik.

Pagdating sa pangpang ay agad na bumaba si Lance. “Manong padala na lang po yan sa stockroom mamaya ko na lang po aayusin.” Nagmadali ng maglakad si Lance ngunit hinabol siya ni Dom.

“Stockroom? You mean sa inyo tong resort na tinutuluyan namin?” tanong ni Dom ngunit wala siyang natanggap na tanong mula kay Lance. Dahil makulit si Dom ay lumapit siya dito at inakbayan ito.

“Ano ba yun?” masungit na sabi ni Lance. Tinanggal niya ang pagkakaakbay ni Dom.

Sakto naman na palabas ng resort ang mga kabanda ni Dom. Gulat sila ng makita si Dom.

“O Pare, kagabi ka pa wala ah. San ka na naman nanggaling? Umiskor ka na naman ah” biro ng isa sa mga kabanda ni Dom. Sabay-sabay silang nagtawanan. Matapos nilang magtawanan ay napansin nilang nakatayo si Lance sa likuran ni Dom.

Lumapit kay Lance ang isa sa mga kabanda ni Dom. Umakbay ito kay Lance “Pare sino itong napakacute na kasama mo?”

Hinila ni Dom si Lance sa kabanda niya. “He is Lance anak ng may-ari ng resort.”

“Correction Step Son” inalis ni Lance ang pagkakahawak ni Dom.

“Ahh Lance…” lumapit ang isa pa niyang kabanda. “Lance? You mean Lance… As in Lance… Antipolo”

Tuma-tango tango si Dom bilang pagsang-ayon.

Lahat sila ay sabay sabay na napa woah…

“So guys, this is Lance, anak este step son ng may-ari ng resort na ito. Lance na nakilala ko sa antipolo. Lance this is Jhaire, Arjay and Kim” pagpapakilala ni Dom sa mga kabanda niya.

Si Jhaire ay medyo maliit ng konti kay Dom pero mas matangkad kay Lance. Fit ang kanyang pangangatawan. May mga muscles siya na sumasakto naman sa kanyang Tangkad.

Si Arjay naman ay may katangkaran ng Konti kay Jhaire, Chinito and Moreno. Ang buhok niya ay smooth like a kpop artist.

Si Kim naman ang pinakamaliit sa tatlo na ka height lang ni Lance. Compared sa kina Dom, Jhaire at Arjay si Kim ay slim ang pangangatawan.

“Guys bago tayo magliwaliw, pakainin muna natin itong sina Dom at mukhang hindi pa nakapag-almusal.” Sabi ni Kim. “Pasok muna ulit tayo at magluluto ako para sa inyo”.

“No need sa room ko na lang ako kakain.” Pagtanggi ni Lance.

Umakbay si Dom kay Lance. “Alam mo bang masamang tanggihan ang grasya?” pangongonsensya ni Dom.

“Kaya nga atsaka tignan mo si Kim, nageffort kang yayain tapos tatanggihan mo lang” dugtong ni Arjay.

“Okay fine, wag niyo na akong konsensyahin.” Wala ng nagawa si Lance kundi sumang-ayon sa alok nilang almusal.

Habang papasok ay lumapit si Arjay kay Lance. “Bigtime ka pala Lance, biruin mo ikaw ang tagapagmana nito.” Sabi ni Arjay.

“Tulad nga ng sabi ko sa Stepdad ko ito. And I have two Stepbrothers, so sila ang magmamana nito not me.” Mahabang paliwanag ni Lance.

“Okay sabi mo, wala na akong magagawa diyan.” Pagsurrender ni Arjay.

“Wait, I know I saw you.” Singit ni Jhaire, na napahawak sa baba niya at iniisip kung saan nakita si Lance.

“Pare hindi ka ba nakikinig? Siya niya yung sa antipolo.” Sagot ni Arjay.

“Bukod doon. I saw him somewhere” sabi ni Jhaire na pilit inaalala kung saan niya ito nakita.

“Sigurado ka ba?” tanong ni Lance.

“Yeah” biglang kinuha ni Jhaire ang wallet ni Dom na nakapatong sa table malapit sa tv, binuksan niya ito, pinakita niya ang litrato ni Lance. “See, I told you I saw you somewhere.”

Gulat na gulat sina Arjay at Lance. Samantalang si Dom naman ay napapakamot ng ulo.

“Pare may hindi ka ata inaamin sa amin.” Curious na tanong ni Jhaire, giving Dom a smirk.

Nagkatinginan sina Dom at Lance at agad din nilang binawi ito.

Ramdam ni Arjay na magkakaroon na ng awkwardness sa pagitan nila. “Hey saka nay an, alam niyo guys let’s enjoy na lang and stop the awkwardness.” Singit ni Arjay.

Napagdesisyunan nilang lumabas ng resort at maglakad-lakad sa dalampasigan. Dinadama ni Lance ang hangin at init ng araw na dumadampi sa kanyang balat. Naalala niya ang huling punta nila dito na magkakaibigan na kung saan ay kumpleto sila.

“Bakit ang tahimik mo?” tanong ni Dom kay Lance.

“Huh? Ahm… Wala…” huminga siya ng malalim “…ang buong paligid, walang pinagkaiba noong huling punta namin dito ng mga kaibigan ko. I miss them a lot” he smiled bitterly to Dom. Ramdam niya ang kirot dahil kahit kailanman ay hindi na mabubuo ang kanilang barkada.

“Bakit hindi na lang kayo bumalik? I mean pwede naman siguro kayong magsama-sama ulit.” Suhestiyon ni Dom.

Tumingin sa malayo si Lance. “Maraming nangyare pagkatapos ng outing naming na yun…” tumingin si Lance kay Dom. “…gustuhin ko man kaso Malabo na mangyare yun.” Nangingilid ang mga luha sa mata ni Lance. Pinipigil niya itong bumagsak, dahil iniisip pa lang niya sina Edward ay naiiyak na siya.

Tuloy-tuloy lang ang pagkukwento ni Lance at nakatitig lang si Dom habang nagkukwento ito. Pilit man ideny ni Dom ang tunay na nararamdaman kay Lance ngunit wala na siyang magagawa dahil nahulog na siya dito. Love at first sight ika nga.

Humito ang mga kabanda ni Dom na kanina pa nauuna sa kanila. “Tara dito na tayo magswiming.” Sabi ni Jhaire.

Tumango naman ang iba bilang pagsang-ayon kay Jhaire. Nagkanya-kanyang hubad ng pang-itaas ang magkakaibigan at nagtatakbo sa dagat.

Naiwan na nakatayo si Lance sa pangpang at pinapanuod na naglalaro sina Dom, Arjhay at Kim. Hindi niya makita si Jhaire kung saan ito pumunta. Nagulat na lang siya na may yumakap sa kanya mula sa likod, basa ang buong katawan nito.

“Bakit ayaw mong maligo?” tanong ni Jhaire kay Lance na sobrang lapit sa tenga ang bibig nito. Nakaramdam ng pagkailang si Lance sa yakap ni Jhaire, nararamdaman niya ang matigas na bagay na tumatama sa kanyang pang-upo. Alam niyang ang bagay na ito ay ang matigas na alaga ni Jhaire.

“Ahm, medyo malamig pa kasi. Kaya wala pa ako sa mood maligo.” Dahilan ni Lance at pinipilit niyang kumawala sa yakap ni Jhaire pero masyadong mahigpit ang yakap ng binata. Ramdam niyang kinikiskis na ito ni Jhaire sa kanya, feeling niya ay nababastos na siya.

Napatingin si Dom sa kinaroroonan ni Lance, nakaramdam siya ng selos sa ginagawa ni Jhaire kay Lance. Kaya dali-dali itong lumapit sa kanila, inakbayan niya si Lance at inilayo sa pagkakayakap ni Jhaire.

“Tara na langoy na tayo.” Sabi ni Dom.

“Yeah, lets go.” Pag-sang ayon ni Lance sa suhestiyon ni Dom.

Nakatitig lang si Jhaire kay Lance, samantalang si Lancen naman ay hindi makatingin ng maayos dito. Alam niya sa sarili niya na meron something. Nang magtama ang mata nila ni Jhaire ay binigyan siya nito ng isang kindat. Isang malaswa at nakakaakit na kindat.

Nagtungo na silang tatlo sa kinaroroonan nina Kim at Arjhay. They enjoy the moment hanggang sa magtakip silim na.

Matapos nilang maligo ay balak nilang magset-up sila ng bonfire malapit sa nirerentahan nilang hotel. Pero bago mangyare iyon ay need nilang kumuha ng mga kahoy or bumili.

“Kami na ni Kim ang bahala sa kahoy.”  Sabi ni Arjay at inakbayan ang kaibigan.

“Ako na naman ang pagbabalakin mong magbuhat niyan eh.” Reklamo ni Kim na ayaw atang sumama kay Arjay.

“Don’t worry, I’ll take care of everything.” At binigyan ni Arjhay ng isang kindat si Kim. Nakita iyon ni Lance at lihim na napangiti. Hindi niya mawari pero feeling niya ay may something sa dalawa.

“Tekaa, nasaan pala si Dom.” Tanong ni Lance.

“Ah, hindi ko pala nasabi, pumunta pala siyang palengke para bumili ng makakain natin.” Sagot ni Kim.

“Osya kailangan na naming lumabas.” Nakangiting paalam ni Arjhay at Kim.

Dahil sa walang magawa si Lance ay naupo muna siya sa sofa and opened the television. Wala pang ilang minuto siyang nakaupo ay tumabi sa kanya si Jhaire at inakbayan siya nito. Tumingin si Lance kay Jhaire at ngumiti ng awkward. Lumayo si Lance ng kaunti ngunit sige naman ang lapit ni Jhaire sa kanya. Bumibilis na ang tibok ng puso ni Lance, kinakabahan siya sa maaring gawin ni Jhaire sa kanya, ngayon pa’t dadalawa lang sila dito.

Inalis ni Lance ang pagkakaakbay ni Jhaire at tumayo ngunit pinigilan siya ng katabi. Masyadong malakas ang pagkakahatak sa kanya ni Jhaire kaya napaupo siyang muli sa sofa.

“Jhaire anong ginagawa mo?” inis na tanong ni Lance kay Jhaire. Medyo iba na din ang tono ng boses ni Lance.

“Well, I just wanna know how it taste having sex with you, man.”

As in napanganga si Lance sa sinabing iyon ni Jhaire. Tinulak ni Lance si Jhaire palayo sa kanya.

“Baliw ka na, hindi ko ipapaalam sa kanila ito. Pero huwag ka ng lalapit sa akin.” Pagkatalikod ni Lance ay hinila siya ni Jhaire sobrang bilis ng pangyayare hindi na niya napansin na nakahiga na siya sa sofa.

“Isang beses lang, I want to insert my d*ck inside you.” Sabi ni Jhaire.

“Bastos ka.” Buong lakas na itinulak ni Lance si JHaire palayo sa kanya. Nanginginig na tumayo si Lance at  tatakbo ngunit agad siyang nahawakan ni Jhaire at sinikmuraan. Halos hindi makahinga si Lance sa ginawa sa kanya.

“I told you mabilisan lang ito.” Bulong ni Jhaire sa kanya sabay haplos haplos sa buhok nito. “…bibilisan lang natin bago sila dumating.”

Tuloy-tuloy na ang pagtulo ng luha ni Lance. “Hindi… hindi mo makukuha ang gusto mo.”

Tumawa ng malakas si Jhaire at sinampal si Lance.

“TULONG!!!” sigaw ni Lance. Dumagan na sa kanya si Jhaire at pinaghahalikan siya nito at pinipilit ihubad ang damit. “Tulungan niyo ako.”

TO BE CONTINUED…

May tutulong kaya kay Lance o tuluyan na siyang gagahasain ni Jhaire? Abangan yan sa Endless Love Season 2.

Season 1 Link: https://www.wattpad.com/story/215210883?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=share_writing&wp_page=create&wp_uname=nemo0008&wp_originator=4uYhRsAbzlCwd%2FjLB5asFrhIzhg%2FaDcQsKQM22AR%2Fa01RoL3U5R%2BoI4%2FZ5FgtnEXVUAiSBI6Ttt%2BW2SVL3RYnJkSYRGLyQuRS6eRCOML1bszigc0rQ4AFpp%2BVDtbART0

EPISODE 3: WAY BACK HOME

EPISODE 3: WAY BACK HOME

“TULONG!!!” sigaw ni Lance. Dumagan na sa kanya si Jhaire at pinaghahalikan siya nito at pinipilit ihubad ang damit. “Tulungan niyo ako.”

“SHUT UP!” sigaw ni Jhaire at nakatikim si Lance ng isang malakas na sampal. Nayanig ang buong pagkatao sa sampal na ginawa ni Jhaire. “…Alam kong ito naman ang gusto mo. Bakit nagpapakipot ka pa? Ang arte arte mo.”

Inipon ni Lance ang lahat na natitira niyang lakas at itinulak niya si Jhaire ng buong lakas. “Jhaire, what are you doing?” naiinis na tanong ni Lance.

Hinawakan ni Jhaire ang braso ni Lance ng mahigpit. “Pakipot ka pa. Diba lahat naman ng tulad mong bakla tit* ang habol sa aming mga lalaki. DIba?!” pinandidilatan ni Jhaire si Lance ng mata.

Nagpintig ang tenga ni Lance sa mga sinabi ni Jhaire, kaya bigla niyang sinuntok ang huli. Napahawak si Jhaire sa labi niya na dumugo dahil sa ginawa ni Lance.

“Diyan ka nagkakamali, hindi lahat ng tulad ko Iyan ang habol. Kilabutan ka nga sa mga pinagsasabi mo. At ito lagi mong tandaan, a piece of advice lang pakibawas-bawasan iyang kayabangan mo. Dahil baka iyan ang pa ang ikamatay mo.” Naglakad na si Lance palayo at binangga ang braso ni Jhaire at huminto. “Don’t worry I won’t tell Dom sa kahayupang ginawa mo sa akin.” At nagsimula ng maglakad si Lance palabas ng resthouse.

Nanggagalaiti si Jhaire sa galit dahil sa ginawa ni Lance sa kanya. “Makakabawi din ako sa iyo Lance, pagsisisihan moa ng ginawa mong ito.” Bulong ni Jhaire sa kanyang sarili.

Lumabas si Lance na nanginginig nginig pa dahil sa takot at kaba. Kahit nilakasan niya ang loob kanina sa tagpo nila ni Jhaire ay hindi pa ding maiwasan ang panginginig ng buo niyang pagkatao. Kung dati ay hindi niya magawang ipagtanggol ang sarili dahil si Edward ang laging nagliligtas sa kanya, pwes ngayon kailangan niya ng tatagan ang loob at ipagtanggol ang sarili dahil wala na si Edward. Iniwan na siya ni Edward.

Naglalakad-lakad si Lance sa dalampasigan habang patuloy pa din ang kanyang pagluha. “Kuya Nasaan ka na ba? Ang tagal ko nang naghihintay sayo.” Sabi niya sa sarili. “Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako sanay na wala ka na, lagi pa din kitang hinahanap hanap.” Pinupunasan niya ang luha niya pero tuloy-tuloy pa din ito. “Oh my gadh nakakainis naman itong mga matang to. Bumalik ka na please. Bumalik ka na sa akin. Kuya please.”

Matapos ibuhos ni Lance ang kanyang mga luha ay napagdesisyunan na niyang bumalik sa rest house. Pabalik na siya doon ng makita siya ni Dom na namumugto ang mga mata.

“Lance what happened? Bakit namumula iyang mata mo? Umiyak ka ba?” bungad na tanong ni Dom.

“Wala ito.” Pagsisinungaling ni Lance. Madami pang naging tanong si Dom ngunit hindi na niya ito pinansin at nagtungo na agad sa kanyang silid.

Kinabukasan ay natapos ang kanilang pagstay sa resthouse at umuwi na sila sa kani-kanilang tahanan. Bago pa man umuwi ay naging mailap na si Lance kay Jhaire dahil sa takot na muling maulit ang nangyare, si Jhaire naman ay hindi na rin masyadong kinulit pa si Lance pero lagi pa din niya itong pinagmamasdan. Kakaiba talaga ang naging dulot ni Lance kay Jhaire.

“Anak gising na.” naka ilang katok ang nanay ni Lance sa pintuan ng kwarto nito bago siya magising.

Pupungas-pungas na umupo si Lance sa kama.

“Gising na Lance, tanghali na.” sigaw muli ng kanyang ina.

“Gising nap o.” gumising si Lance na yakap yakap ang litrato ni Edward.

Bumangon si Lance at ginawa ang kanyang normal na routine. Inayos niya ng maigi ang sarili dahil ito ang unang araw ng pasok ngayong school year.

Matapos maligo at makapagbihis ay humarap siya sa salamin, huminga siya ng malalim bago nagsalita. “This is it. New School. New Place and everything is New. College na ako, from now on I will focus on my study.” Tinignan ni Lance ang larawan ni Edward na nasa kama niya, ito ang yakap niya buong magdamag. “Simula ngayon ay kakalimutan na kita Kuya Edward. Tama na, pagod na akong maghintay. I think three years is enough.” Humarap muli siya sa salamin. PInunasan niya ang luha na tumulo sa kanyang mga mata. “Kaya mo yan Lance. FIGHTING!”

Huminga muna siya ng malalim bago umalis sa salamin at lumabas ng kanyang kwarto pagbaba niya sa dining ay agad niyang nakita ang Mom niya, kanyang Tito Robert, at ang stepbrother niya.

“Kuya sit here beside me.” Tawag nito kay Lance. Ngumiti ito at umupo sa tabi ng kapatid.

“Kumain ka na bunso. At maaga pa ang klase mo.” Sabi ng Mom ni Lance.

“Opo.” Tumingin si Owen kay Lance. “Kuya sasabay ka ba sa amin ni Daddy papasok ng school?” inosenteng tanong ni Owen.

Hindi alam ni Lance ang kanyang isasagot, dahil nagkaroon ng awkwardness sa pagitan nila ng step dad niya dahil sa mga nangyare in the past three years. Hiya ang nararamdaman ni Lance towards his stepfather.

Bago sumagot ay tumingin muna si Lance sa Mom niya at stepdad niya.

“Pwede ka namang sumabay sa amin iho.” Sabi ni Robert.

“Talaga po?” medyo nahihiyang sagot ni Lance. “Pwede po ba?” dugtong na tanong niya.

“Oo naman, hindi ka naman iba sa akin. Anak din kita Lance.” Nakangiting sabi ni Robert. “Atsaka it is your first day as a college student. And I’m happy for you.” Dugtong nito.

Napangiti si Nancy sa mga nakikita niya, kahit papaano ay unti-unting nawawala ang awkwardness sa loob ng bahay.

Ngumiti si Lance at nagpasalamat. “Salamat po.”

Medyo nabunutan ng tinik si Lance sa lalamunan, sa loob ng tatlong taon, ito ang unang pagkakataon na makakasabay niya muli ang kanyang stepdad sa sasakyan.

Sa isip ni Lance ay dapat lang pala talaga na hindi nila itinuloy ang relasyon nila ni Edward. Dahil sa maling relasyon nila ay madami ang naapektuhan at nasaktan. Unang una na dito ang kanilang mga magulang. Kuntento at masaya na siya sa ganitong set-up. Ngunit hindi niya pa rin maiwasan na hindi maisip ang pinagsamahan nila ni Edward. Matapos nilang kumain ay agad din silang umalis patungo sa paaralan.

Habang nasa kotse sila ay ramdam mo pa din ang awkwardness at katahimikan. Nawala lang ito ng magsimulang magsalita si Robert. “Lance…”

Napatingin si Lance sa stepdad niya na nagmamaneho, si Owen naman ay busy na kinakalikot ang sariling cellphone.

“Bakit po?”

“Gusto ko lang sabihin na kung ano man ang nangyare sa nakaraan, humihingi ako ng paumanhin sayo.” Huminto saglit si Robert. “Gusto ko ding sabihin na tanggap kita bilang anak ko, at hindi iyon magbabago.”

“Wala na iyon Tito Robert, salamat po. Salamat po dahil muli niyo akong tinanggap.” Pinunasan niya ang tumulong luha.

“Kuya why are you crying?” tanong ni Owen na mapansin niya itong umiiyak.

Niyakap ni Lance si Owen. “Wala ito, tears of joy.” Tinignan ni Lance ang rear view mirror at nakatingin din doon si Robert, ngumiti sila sa isa’t-isa patunay na napatawad na nila ang isa’t-isa.

Napakalaking unibersidad ang napasukan ni Lance. Ang lawak ng campus nito. Ibang-iba sa pinasukan niya noong highschool siya. Bawal colleges or courses dito ay may iba’t-ibang building. Wala siyang kilala dito, dahil sa sobrang lawak nito.

“Hey Lance.” May sumigaw mula sa likuran niya.

Nang lingunin niya ito ay nagulat siya dahil isang pamilyar na tao ang nakita niya. Ang tumawag sa kanya ay si Arjay.

“Arjay, anong ginagawa mo dito?” masayang lumapit si Lance kay Arjay.

“Malamang, ano bang ginagawa pag nandito? Nag-aaral.” Sarcastic na sabi ni Arjay.

“So anong year mo na?” tanong ni Lance kay Arjay.

“Freshman ako, ano ka ba mas ahead sa akin ng ilang taon sina Dom.” Sabay batok kay Lance.

“Aray ko naman.” Reklamo ni Lance. “That’s great din ah, madalas pa ata tayong magkikita dito.”

“Malamang sa malamang, and base pa ata diyan sa suot mong baller eh same course pa tayo.” Pansin ni Arjay.

Bago kasi sila pumasok sa campus ay inask sila sa gate kung anong course nila at binigyan sila ng baller para suotin ito.

“I think that’s a good news, dahil may kakilala na ako sa course natin. And take note makapal pa ang mukha.” Pagbibiro ni Lance, nakatikim naman siya kay Arjay ng batok.

“Halika na nga, pasok na tayo sa building.” Inakbayan ni Arjay si Lance papasok sa loob.

Habang papasok sila ay hindi maiwasan na pagtinginan sila ng ibang estudyante. Bukod kasi sa mala-anghel na mukha ni Lance ay gwapo din itong si Arjhay. Bagsak na buhok na may gupit tulad ng mga kpop artist, makinis na mukha, makapal na kilay, mahahabang pilikmata, chinitong mata na kulay brown, matangos na ilong. Makakapal na labi at magandang hulma ng panga.

Sa loob ng klase ay isa-isa silang nagpakilala. Noong si Arjay na ang nagpakilala ay sadyang nagtilian ang kababaihan at kabaklaan. May pakindat-kindat pa itong nalalaman.

Nang si Lance naman ay nagpakilala ay biglang nagkaroon ng bulung-bulungan. Kinakabahan si Lance dahil hindi niya alam kung bakit nagkakaganito ang mga kaklase niya.

May isang lalaking nagtaas ng kamay. “Kaano-anu mo si Robert Mendez?” tanong nito.

Dahil nga sa kasal na ang Mom niya at si ang Tito Robert niya. Ay inadopt na siya nito 3 years ago, na kung saan maging ang apelyido niya ay nag-iba na rin. Naging Mendez na ito.

“He is my step dad.” At muli ay nagkaroon ng mga bulung-bulungan.

May nagsalitang babae. “It means na kasama mo sa isang bahay si Edward Mendez. Oh my gadh” sinabayan niya ito ng tili. Grabe kahit wala na si Kuya dito ay madami pa ding kinikilig sa kanya.

“Ano ka ba? Hindi mo ba alam kung anong nangyare last 3 years ago?” suway ng isang gay sa babae.

“What do you mean?” curious na tanong ng babae. Parang kinakabahan ako sa mga mangyayare ngayon.

“Do you know guys na nagkaroon ng relasyon ang isang Edward Mendez. Ang gwapo, matipuno, mayaman at sikat na Edward Mendez.” Tinignan ng gay si Lance mula ulo hanggang paa. “Nagkaroon siya ng relasyon sa isang gay.” Lumakas ang bulong-bulungan. “Hindi masama magkaroon ng relationship sa isang gay, ang masama is nagkaroon sila ng relasyon ng step brother niya.” Tinignan ulit ng gay si Lance. “I will ask you, ikaw ba yun?” hindi alam ni Lance ang sasabihin, ang ingay. Ang gulo. Ang daming bulong-bulungan. Nakakatakot. Natatakot siya. “Ikaw baa ng reason kung bakit three years ago ay nawala si Edward at nagtungo sa ibang bansa?”

Bakit ganito? Bakit pilit akong hinahabol ng nakaraan ko. Hindi ko alam ang gagawin ko. Sumisikip ang dibdib ko, nanginginig ang katawan ko . Bulong ni Lance sa sarili. At biglang nagblack out ang lahat. Nahimatay si Lance

Unti-unting minulat ni Lance ang kanyang mga mata at nakita niya si Arjay na nagcecellphone sa gilid ng kama na hinihigaan niya.

“Arjay nasaan ako? At anong nangyare?” tanong ni Lance sa busyng si Arjay. Tumayo naman ang binate.

“Bigla ka lang nahimatay kanina, dahil siguro sa pressure na ginawa sayo sa klase.” Naalala na naman niya ang nangyare kanina.  Hanggang kalian ba ako hahabulin ng nakaraan ko . BUlong niya sa sarili.

“Tara na, kailangan na natin bumalik sa klase.” Sabi ni Lance.

“Anong klase? Uwian na natin. Kanina ka pa tulog diyan. Okay ka na ba?” tanong ni Arjay na nag-aalala pa din..

“Okay naman na ako. Uwi na tayo.” Sagot ni Lance. Nahihiya siya dahil firs day na first day ay nasa clinic agad siya.

“kaya mo naman na siguro noh?” tanong ni Arjay sa kanya.

“Oo namna kaya ko na, bakit may pupuntahan ka ba?” tanong ni Lance.

“Oo eh.” Nahihiya sagot ni Arjay kay Lance, na may pakamot pa sa ulo at nakangiti.

“SIge mauna ka na, okay lang ako.”

“Sigurado ka?’

“Oo nga baliw to.” sagot ni Lance para mapanatag ang loob ni Arjay.

 “Salamat.” Dali-dali namang umalis sa harap niya si Arjay.  Napakasweet naman niya. Binantayan niya talaga ako simula kanina.  Sabi ni Lance sa kanyang isip.

Habang nag-lalakad si Lance sa sidewalk ay may nakita siya. Hawig na hawig ito ni Edward. Hindi siya maaring magkamali si Edward ito. “Kuya?” sigaw niya. “Kuya Edward.” Sigaw niya muli ngunit hindi siya pinapansin nito. Tila nawala si Lance sa sarili, dali-dali siyang tumawid ng kalsad para mahawakan niya ang binata. It’s been three years ng huli niya itong hagkan. Ayaw na niyang mawala ito, kahit sabihin niyang kakalimutan nya ito. Mahirap labanan ang puso. Napahinto siya ng biglang may dumaan na sasakyan.

Napabuntong hininga siya. “Muntik na ako doon ah.” Naibigkas niya. Nang makalagpas na ang sasakyan ay nawala si Edward doon.

“Tabi… Tabi…” sigaw ng isang lalaki. Napalingon si Lance sa sumisigaw. Mabilis ang takbo nito gamit ang bisekleta. Dahil sa sobrang bilis ng pangyayare ay hindi agad nakaiwas si Lance kung kaya’t nabangga siya nito.

TO BE CONTINUED…

Sino ang nakabangga kay Lance, ano ang magiging papel nito sa buhay niya? Abangan yan sa Endless Love Season 2.

EPISODE 4: LAWRENCE SAMSON

EPISODE 4: LAWRENCE SAMSON

“Tabi… Tabi…” sigaw ng isang lalaki. Napalingon si Lance sa sumisigaw. Mabilis ang takbo nito gamit ang bisekleta. Dahil sa sobrang bilis ng pangyayare ay hindi agad nakaiwas si Lance kung kaya’t nabangga siya nito.

Bago tuluyang matumba si Lance ay agad siyang nahawakan ni Lawrence. Hawak ni Lawrence sa kaliwang kamay niya ang bisekleta at ang sa kanang kamay niya ang likod ni Lance. Ang mga bitbit namang libro ni Lance ay nalaglag dahil sa pagkabigla nito.

Nakatitig lang sa isa’t-isa, magkalapit ang kanilang mga mukha. Nadadama nila at naaamoy ang hininga ng isa’t-isa.

“Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Lawrence. Agad na napaiwas ng tingin si Lance kay Lawrence. Tumayo si Lance at inayos ang damit na nalukot. Na-awkward si Lance sa naging sitwasyon nila.

“Ayos lang ako. Salamat.” Hindi makatingin nang maayos si Lance kay Lawrence.

“Ah your books.” Napansin ni Lawrence ang mga gamit ni Lance na nakakalat sa kalsada.

“Ah yeah.” Nahihiyang sabi ni Lance at agad niyang pinagpupulot ito. Tinulungan naman siya ni Lawrence.

Lawrence Samson is the youngest son of Samson Family, a volleyball player. Bilang bunso Lawrence gets what he wants. He gets all the support from his family. He is humble. And a good person. Unlike his brothers he doesn’t want anything from their company, he wants to live his life to the fullest.

Lawrence Samson has a soft straight blonde hair, his eyes is normal but it’s blue. He has a thick eyebrows. Matangos ang kanyang ilong, at may makapal at mapulang labi na bumabagay sa kaputian at kakinisan niya.

“Here’s your things.” Nakangiting inabot ni Lawrence ang gamit kay Lance. Kitang-kita ang perfect white teeth nito.

“Ahm. Thank you.”

“You’re welcome. And sorry about kanina. I just want to remind you din na be careful. See you next time.” Kinuha ni Lawrence ang bike ay at sinakyan na ito. Bago siya tuluyang umalis ay kumaway muna ito.

Pagkaalis na pagkaalis ni Lawrence ay agad hinanap ni Lance ang lalaking kahawig ni Edward. Ngunit bigo siya dahil wala na ito sa pwesto niya. Bumuntong hininga siya at napahilamos sa kanyang mukha. I hate this feeling. It’s been three years pero bakit ginugulo mo pa din ako. Bulong niya sa sarili niya.

“Kuya Edward, ikaw ba talaga ang Nakita ko o isang illusion lang iyon. Hindi ko na alam kung anong nangyayare sa akin. Sinabi ko sa sarili kong kakalimutan na kita pero bakit ganito? Bakit mo ako ginaganito?” Muli ay pinahid ni Lance ang luhang tumulo sa kanyang mga mata. “Siguro I need something to do. Para mabaling sa iba ang iniisip ko.” Pinikit ni Lance ang kanyang mata. Humingang malalim at naglakad na pauwi ng kanilang bahay.

Dahil sa naging aksidente nina Lawrence at Lance ay late na itong nakarating sa training. Pagdating sa court ay agad itong nagtungo sa locker room para magpalit ng kanyang damit. Pagdating niya sa playing area ay agad na nagsalita ang coach niya.

“Mr. Samson you’re thirty minutes late” sigaw ng Coach niya at nagtinginan naman ang mga teammates niya sa kanya.

“Sorry coach there’s something happen kase, on the way here.” Pageexplain ni Lawrence.

“As always Mr. Samson, okay guys water break muna.” Sigaw ng Coach at tumigil naman ang mga Volleyball Team sa ginagawa nila. “And you Mr. Samson, twenty laps jogging sa whole court.” Sabi ng Coach nila bago umalis.

“Aye aye coach.” Nakasaludong sagot ni Lawrence at sinunod ang utos ng coach. Matapos ang ginawang pagjogging ay agad siyang nilapita ng kanyang pinakamatalik na kaibigan.

“Iba ka talaga pre.” Sabay batok kay Lawrence. “Kahit kalian ang lakas mo kay Coach,”.

“Well, syempre. I got the MVP Award nitong off season.” Maangas na pagkakasabi ni Lawrence ngunit pabiro lamang ito.

“Grabe, ramdam mo ba yung biglang hangin ng malakas.” Tatawa-tawang sabi ni Addy. At nagtawanan ang dalawa.

Bigla namang sumingit si Arnold sa usapan. “Baka naman nagpatikim na kasi siya kay Coach.” Sarcastic at maangas na sabi ni Arnold, siya ang captain ball ng kanilang team. At may inggit ito kay Lawrence dahil compared sa kanya ay mas magaling talaga si Lawrence.

“Anong sabi mo?” inis na sagot ni Addy at nilapitan niya si Arnold.

Tinaas naman ni Arnold ang dalawa niyang kamay na parang nagsusurrender. “Woaah, woah easy.” Pang-aasar ni Arnold.

Inakbayan ni Lawrence si Addy at nakatitig lang siya kay Arnold. “Let’s go Addy. Don’t mind this loser. Wala tayong mapapala.” Nakangising sabi ni Lawrence.

Nilagpasan nila si Arnold, binangga naman ni Lawrence ang braso ni Arnold. Kitang-kita sa mukha ni Arnold ang gigil at inis.

“Bwisit!” bulong ni Arnold.

Ilang minuto ang lumipas ay bumalik na ang kanilang coach at sinimulan na ang training. Sa laro ay magkaibang team si Arnold at Lawrence at kitang-kita mo sa pagitan nila ang tension. Dahil sa nagpapalitan silang dalawa ng palo. Mapa harap man o likod.

Kahit sa service line ay target nila ang isa’t-isa. Walang gusting magpatalo pero sa huli ay team nila Lawrence ang nanalo.

“Bullsh*t!” inis na sigaw ni Arnold at binalibag ang bola.

Kinausap pa sila ng coach at nagpadismiss na ito.

“Grabe yung paluan niyo kanina, kakaiba.” Puri ni Addy kay Lawrence.

“May araw ka din sa akin.” Pambabanta ni Arnold. Bago dumeretsosa locker room.

“Go ahead, I’ll wait for that to come.” Pang-aasar pa ni Lawrence.

Kahit ilang ulit sabihin ni Lance na magmomove-on na siya kay Edward ay hindi ito nagiging madali. Gumising siya ng maaga, at maagang pumasok nagbabakasakaling makita niya si Edward o ang kahawig nito. Ngunit miski anino nito ay hindi niya Nakita.

Hindi alam ni Lance kung maiinis siya o magagalit sa kanyang sarili dahil parang baliw na siya sa kakahanap kay Edward.

Dahil maaga pa ay nag-ikot ikot na muna si Lance dito sa campus hanggang sa mapadpad siya sa court. Naglalakad siya dito na nakasalpak ang earphone sa kanyang tenga.

“Oh my gadh.” Kahit nakaearphone si Lance ay narinig niya ang sumigaw. Napatingin siya dito. Dahil sa sobrang bilis ng pangyayare ay may bolang tumama sa mukha ni Lance.

Napatumba siya dito. “Ouch.” Reklamo ni Lance na nakaupo sa damuhan.

“I’m so sorry! Hey are you okay?” tanong ni Lawrence at inalalayan niya ito patayo.

“Ouch, yeah I think I’m fine.” Sagot ni Lance.

“Sh*t your bleeding. I mean your nose is bleeding.” Concern na sabi ni Lawrence.

Hinawakan ni Lance ang kanyang ilong at may dugo nga ito.

“Hey Addy, tell coach that may dadalhin lang ako sa clinic.”

“Sure.” Agad ding bumalik si Addy sa court.

Hinatid naman ni Lawrence si Lance sa clinic. “Bakit kapag nagkikita tayo, lagi na lang ako nadidisgrasya.” Medyo inis na paasar na sabi ni Lance.

“Alam mo, hindi ko kasalanan kung bakit clumsy ka.” Ginulo-gulo ni Lawrence ang buhok ni Lance. Agad naman itong nilayo ni Lance.

“What’s your problem?” iritang sabi ni Lance.

“You’re too cute to handle.” Sabi ni Lawrence sabay kindat dito.

“Tsss.” Iyan na lang ang naging sagot ni Lance.

“Ahm you okay na dito?” tanong ni Lawrence. Tumango naman si Lance bilang sagot. “Okay, you can stay here, I really have to go talaga.” Sabi ni Lawrence na nagmamadali dahil nga sa may training pa ito.

“Okay na ako dito.” Sagot ni Lance.

“So I have to go na.” nagmadali nang umalis si Lawrence. Pero bago siya tuluyang lumabas ng building ay may inabot siya sa nurse na nasa nurse station. “Please give it sa lalaking dinala ko dito kanina. Then tell him na he needs to call me right after niyang lumabas dito. Okay?” at dali-daling umalis na si Lawrence.

Matapos malinisan ng sugat ni Lance sa ilong ay nahiga siya sa kama. Dahil sa maaga siyang gumising kanina ay hindi niya namalayang nakatulog pala siya.

Nagising siya dahil sa kanyang malungkot na panaginip. Napanaginipan na naman niya si Edward. Tumingin siya sa orasan at Nakita niyang late na siya sa unang klase niya. Ilang oras din kasi siyang nakatulog. Dali-dali niyang inayos ang sarili at nagmadali siyang lumabas. Palabas na siya ng building ng tawagin siya ng isang nurse. “Hey Student.”

Agad na lumingon si Lance sa nurse. “Ako po?” tanong niya, sabay turo sa kanyang sarili.

“Pinapabigay pala ng gwapong lalaki na nagdala sayo dito.” May inabot sa kanyang maliit na papel. Kailangan ba talagang sabihing gwapo? Hmp. Sabi ni Lance sa isip niya.

“Salamat po.” Sabi ni Lance at inabot ang papel na binigay sa kanya. Inilagay niya muna ito sa kanyang bulsa at agad na dumeretso sa klase niya.

Bago siya pumasok sa classroom ay nag iwan siya ng mensahe kay Lawrence thru text.

“Hey Lawrence, It’s me Lance. Thank you for helping me earlier.”

Agad na tumabi si Lance sa kaibigan niya, naging close niya ito dahil sa naging kaklase niya ito.

“Hey Lance, bakit ngayon ka lang?” tanong nito sa kanya.

“Ahm, long story kasi. Paano ko ba sisimulan.” Kinuwento na ni Lance ang buong pangyayare kay Rab. Simula nang magkakilala sila ni Lawrence noong bike incident hanggang sa nangyare ang kanina.

“Oh my seriously? Lawrence Samson. You are so blessed.” OA na reaksyon ni Rab.

“Alam mo Rab ang OA mo. We are just acquaintance nothing more nothing less.”

“Okay sabi mo eh.” Di makapaniwalang sabi ni Rab. “By the way, Arjay told me na they are having a small concert sa field later.” Pagpapaalam ni Rab about sa concert nila Arjay. Dahil nga magkakaklase sila ay naging close silang tatlo sa isa’t-isa.

Matapos ang maghapong klase ay mabilisang nag-ayos si Rab ng kanyang gamit. “Let’s go na.” pagmamadali ni Rab.

“Teka lang naman.” Sabi ni Lance na tarantang taranta sa kanyang pag-aayos. Nang matapos na ito ay agad siyang hinila ni Rab patungo sa football field dahil dito gaganapin ang concert.

Pagdating nila doon ay marami ng tao na naghihiyawan. Dahil may access pass si Rab ay mabilis silang nakapunta sa harapan ng stage.

Sakto naman na nasa harap na sila ay natapos ang kanilang kanta.

Nakita ni Dom si Lance na nasa harap ng stage at ngumiti ito dito. Ngumiti din si Lance pabalik kay Dom. “Okay for our last song…”

“Ano ba yan? Last song na.” napatingin si Lance kay Rab na nagrereklamo. “letse naman kasing professor yan. Ang tagal magdismissed.” Natatawa na lang si Lance sa reklamo ng kaibigan. Ibinalik ni Lance ang tingin sa banda na nasa stage.

Nagtama ang mga mata nil ani Dom. Hindi niya namamalayan na kanina pa ito nakatitig sa kanya. “Ayan sa wakas ay tumingin na siya sa akin. So for our last song…” ulit ni Dom, ngumiti siya kay Lance. “At dahil nandito ang taong nagpapatibok ng puso ko, I will sing this song for you.”

Tumingin si Dom sa kanyang mga bandmates at tumango na ibig sabihin ay simulan na nila.

NOW PLAYING: HARANA by Parokya ni Edgar

Uso pa ba ang harana

Marahil ikaw ay nagtataka

Sino ba ’tong mukhang gago

Nagkandarapa sa pagkanta

At nasisintunado sa kaba

Nagsimula na di Dom sa pagkanta, nakatitig lang ito kay Lance. Maging si Lance ay hindi niya maialis ang pagtingin kay Dom. Ang mga estudyante naman ay tuloy-tuloy ang paghihiyaw.

Mayron pang dalang mga rosas

Suot nama’y maong na kupas

At nariyan pa ang barkada

Naka-porma naka-barong

Sa awiting daig pa ang minus one at sing-along

Bumaba si Dom sa stage, at nakatingin ang mga estudyante sa kanyang gagawin. Dahan dahan siyang naglalakad papalapit kay Lance. Si Lance naman ay hindi mapakali, kinakabahan siya sa maaring mangyare. Binabangga-bangga naman siya ni Rab na nagpapahiwatig na kinikilig ito.

Puno ang langit ng bituin

At kay lamig pa ng hangin

Sa ’yong tingin ako’y nababaliw giliw

At sa awitin kong ito

Sana’y maibigan mo

Ibubuhos ko ang buong puso ko

Sa isang untin gharana

Para sa’yo

Nang makalapit na si Dom kay Lance ay ngumiti ito. Hinawakan niya ang kamay ni Lance. Si Lance naman ay napapatingin sa paligid. Halos lahat ng mata ng mga estudyante ay nakatingin sa kanila.

Di ba parang isang sine

Isang pelikulang romantiko

Di ba’t ikaw ang bidang artista

At ako ang ’yong leading man

Sa istoryang nagwawakas

Sa pag-ibig na wagas

Puno ang langit ng bituin

At kay lamig pa ng hangin

Sa ’yong tingin ako’y nababaliw giliw

At sa awitin kong ito

Sana’y maibigan mo

Ibubuhos ko ang buong puso ko

Sa isang munting harana

Para sa ’yo

Nang matapos ni Dom ang kanta ay bigla itong lumuhod sa harap ni Lance. Nagulat si Lance sa ginawa nito. Lance awkwardly smile kay Dom. Pinipilit din niya itong tumayo mula sa pagkakaluhod nito.

“Tumayo ka diyan.” Mahinang sabi ni Lance.

Umiling-iling si Dom at muling nagsalita gamit ang mikroponong hawak niya. “Lance Eun, pwede ba kitang ligawan?”

TO BE CONTINUED…

Ano kayang magiging sagot ni Lance sa katanungan ni Dom? Abangan yan sa Endless Love Season 2.

EPISODE 5: MR SAVIOUR

EPISODE 5: MR. SAVIOUR

Nagulat ang mga estudyanteng nanunuod sa concert, sa ginawang pagluhod ni Dom sa harapan ni Lance.

“Lance Eun, pwede ba kitang ligawan?” tanong ni Dom habang nakatingala sa kausap.

Hindi alam ni Lance ang kanyang irereact, nabigla siya sa ginawang ito ni Dom. Tumingin siya sa paligid halos lahat ng mga estudyante ang nakatingin sa kanila. Tila nasa kanya ang spotlight, iba iba ang mga tingin sa kanya ng mga tao. May masaya, may kinikilig at meron din namang naiinggit.

Pilit inaalalayan ni Lance si Dom patayo dahil sa hiyang nararamdaman. “Please Dom. Tumayo ka diyan.”

“Hindi ako tatayo, hangga’t hindi moa ko sinasagot.” Pagmamatigas ni Dom.

Tumingin muli si Lance sa paligid, kita niya nang nagbubulungan ang mga tao sa paligid.

“Dom, ano ba? Pwede ba tigilan mo na yan.” Hindi na alam ni Lance ang gagawin dito.

“Just answer me please.” Pagmamakaawa ng binata.

Humingang malalim si Lance at hindi na nagsalita, inalis niya ang pagkakahawak sa kanya ni Dom at dali-dali naglakad palayo.

Lakad-takbo ang ginawa ni Lance palayo sa field. Hindi niya namalayan ay nakarating siya sa main court ng campus. Hingal na hingal siyang umupo sa gilid nito.

“Ano yun? Bakit may pagganung eksena si Dom.” Kamot ulong reklamo ni Lance, halatang halata sa mukha niya na apektado siya sa mga nangyayare.

“You’re still here?”

Napalingon agad si Lance sa nagsalita. Nang makita niyang si Lawrence ito ay agad siyang tumayo, Lawrence wearing his wide and cute smile, and kitang-kita mo ang ganda ng physique nito sa suot niyang sando jersey.

Hindi makatingin ng maayos si Lance kay Lawrence.

“Ikaw, bakit nandito ka pa?” sagot na tanong ni Lance sa kausap.

“Tama ba yun? Sagutin ako ng tanong.” Pabirong sagot ni Lawrence. At sabay silang nagtawanan. “Well actually, katatapos lang ng training namin. And you?”

“Ahm, galing sa library.” Pagsisinungaling ni Lance sa kausap. “Ahm Lawrence, una na ako.” Ngumiti si Lance at nagsimula nang maglakad nang hawakan siya ni Lawrence sa braso.

“Wait.”

“Yes?”

“Halika.” Pagkasabi ni Lawrence nito ay agad niyang hinila si Lance.

“Hey wait, saan mo ko daldalhin.” Nagtataka man ay sumusunod pa din si Lance kay Lawrence. Dinala ni Lawrence si Lance sa locker room ng mga varsity.

Agad inalis ni Lance ang pagkakahawak sa kanya ni Lawrence. “Bakit mo ko dinala dito?” tanong ni Lance.

“Well…” nahihiyang tumawa si Lawrence at kumamot sa kanyang ulo. “ hintayin mo ako dito, magshower lang ako and then ihahatid kita.“ Binigyan ni Lawrence si Lance ng malapad na ngiti.

“Huh? Pero…”

“No. but. Okay. Just wait here.” Agad na putol ni Lawrence sa sasabihin ni Lance.

Hindi na nakapagreact pa si Lance dahil dumeretso na agad si Lawrence sa shower room. Si Lance naman ay naupo na lamang siya.

Matapos na magshower ni Lawrence ay dali-dali siyang nagbihis at nagtungo sa kinauupuan ni Lance. Nakita niyang natutulog na ang binate, napangiti naman si Lawrence sa kanyang Nakita.

Nakanganga ng bahagya ang bibig ni Lance habang natutulog ito. Inilapit ni Lawrence ang kanyang mukha at tinitigan ang bawat detalye nang binatang natutulog.

“What a cute guy.” Bulong niya sa sarili.

Napansin niyang unti unting bumabagsak pakanan si Lance, kaya agad siyang tumabi dito. Napasandal ang ulo ni Lance sa kanyang balikat. Wala siyang balak gisingin ang binata dahil nageenjoy siya sa moment nilang iyon. Kinunan niya din ito ng litrato habang natutulog. Meron din siyang picture na kasama siya.

Ilang minuto ang lumipas ay nagising na si Lance. Agad siyang napabangon sa kanyang kinakaupuan. “Andito ka na pala.”

“Actually, kanina pa.” ngingisi-ngising sagot ni Lawrence sa kanya.

“Bakit hindi mo man lang ako ginising.” Reklamo ni Lance.

Tumayo sa harap niya si Lawrence, dahil mas matangkad ang huli ay nakatingala siya dito.

“Well, you look adorable kasi when you are sleeping.”

Agad siyang umiwas ng tingin kay Lawrence, kitang kita sa mukha niya ang pamumula dahil sa sinabi nito.

“Ewan ko sayo, uuwi na ako.” Dali-daling siyang umalis sa harap ni Lawrence.

Kinuha ni Lawrence ang kanyang mga gamit at tatawa-tawang hinabol si Lance palabas. “Hey! Wait for me, I’ll drop you.”

Nang maabutan siya ni Lawrence ay agad itong umakbay sa kanya.

Nakaakbay pa din si Lawrence sa kanya at nagtatawanan sila habang papalabas ng campus.

Sa di kalayuan ay Nakita sila nang banda ni Dom na nakatambay sa tindahan malapit sa campus.

“Pare si Lawrence ba yun? Bakit magkasama sila ni Lance?” tanong ni Jhaire sa kanyang mga kasamahan.

Natigilan naman si Dom sa kanyang ginagawa, dahil kitang-kita niya kung gaano kasaya at kakomportable si Lance kay Lawrence. Wala siyang nagawa kundi ikuyom ang kanyang mga kamao. Mga daming tanong ang pumasok sa kanyang isipan ng mga oras na iyon. Mga tanong na si Lance lamang ang makakasagot.

“Who wants to party? My treat.” Tanong ni Dom sa mga kasama habang nakatingin sa kinaroroonan nina Lance at Lawrence, kitang kita mo sa kanyang mata ang selos at inis dahil sa kanyang nasasaksihan.

“Woah, ang biglaan mo naman ata magyaya pare.” Tanong ni Jhaire na may halong pang-aasar.

Tinignan lang ni Dom si Jhaire ng masama. “Ano tara na ba?” tanong muli ni Dom.

Pumayag din naman ang iba sa alok ni Dom, sino ba naman ang tatanggi sa libre diba?

“Salamat sa paghatid.” Pagpapasalamat ni Lance sa ginawa ni Lawrence.

Ngumiti si Lawrence sa kanya. “Wala yun ano ka ba, it was an honor” ginulo ni Lawrence ang buhok niya na ikinagulat niya.

“Bakit—”

Agad ding pinutol ni Lawrence ang sasabihin niya. “Pumasok ka na.”

“Teka nga! Bakit ba ang hilig mong putulin ang sasabihin ko.” Inis na tanong niya kay Lawrence.

“Alam mo bakit din ang dami mong tanong? Pumasok ka na, maaga pa ang klase bukas.”

“Ewan ko sayo, pero…” ngumiti si Lance kay Lawrence. “Salamat ulit. Ingat ka.” Pagpapaalam niya kay Lawrence bago tuluyang pumasok ng bahay.

Hinintay muna ni Lawrence na makapasok si Lance ng bahay bago tuluyang umalis. Bago umalis ay kumaway muna sila sa isa’t-isa.

Dumeretso agad si Lance sa kanyang kwarto, napapangiti siya dahil sa nakakaramdam siya ng kilig sa ginawang paghatid ni Lawrence sa kanya. Ngunit agad na nabago ang kanyang mood ng makita niya ang larawan ni Edward sa kanyang side table.

***Brrrt. ***Brrrt.

May natanggap siya text message mula kay Lawrence.

Matulog ka na, mukhang puyat ka. Sleepwell <3 <3

Bumalik ang ngiti sa mga labi ni Lance sa kanyang nabasa. Umupo siya sa gilid ng kama niya at saka nireplayan ang message ni Lawrence.

Thank you sa pag-hatid, ingat ka sa pag-uwi mo.

Humiga si Lance at tumingin sa larawan ni Edward, binalik niya ang tingin niya sa kisame, bumuntong hininga siya at ngumiti nang mapait.

Si Lawrence naman ay napangiti habang nagmamaneho pauwi sa kanila dahil sa natanggap na reply mula kay Lance.

“You’re so cute Lance.” Nasabi na lang niya habang tinataptap ang manibela dahil sa kilig na dala ng mensahe.

Dahil sa sobrang pagod at puyat ay late na nagising si Lance. At nang tignan niya ang kanyang cellphone ay may Nakita siyang isang anonymous na text message.

Sino kaya ito? Bulong niya sa kanyang sarili.

Napabangon siya bigla sa pagkakahiga niya, nang Mabasa niya ang mensahe. Bumilis din ang naging pagtibok ng kanyang puso.

This is Edward, meet me sa rooftop building B. I miss you!

“Kuya? Ikaw na ba ito?” tanong niya sa kanyang sarili. Hindi niya alam kung anong emosyon ang lumalabas sa kanya, magkahalong lungkot at kaba ang kanyang nadarama.

Agad niyang inayos ang sarili, naligo at nagbihis. Hindi na siya nakapag-agahan pa dahil dali-dali siyang umalis ng kanilang bahay.

Habang papaakyat siya sa rooftop ay kinakabahan siya. Hindi niya alam anong irereact niya once na magkita na sila ni Edward. Bago niya buksan ang pintuan palabas sa rooftop ay ilang beses siyang bumuntong hininga.

“Ito na yung matagal kong hinihintay, wag ka nang mag overthink Lance.” Bulong niya sa kanyang sarili.

Pagkalabas niya sa rooftop ay walang katao-tao rito. Inikot niya ang rooftop ngunit wala siyang Edward na nakita.

“Edward?… Kuya Edward… Nasaan ka? Nasaan ka na? Andito na ako.” Unti-unti nang tumutulo ang mga luha sa kanyang mga mata.

Ilang minuto siyang naghintay sa rooftop nang bumukas ang pinto, agad niyang nilingon ito sap ag-aakalang si Edward ang iluluwa nito, ngunit napatigil siya sa paglalakad ng makita niya si Jhaire.

“Hi Lance!” nakangising bati ni ni Jhaire sa kanya.

“Anong ginagawa mo dito?” inis na tanong ni Lance.

Nakaramdam ng kaba si Lance nang makita niyang nilalock ni Jhaire ang pinto. Dahan-dahang naglalakad si Jhaire papunta kay Lance.

“Sagutin mo ako, anong ginagawa mo dito? Bakit mo nilock ang pinto?” kahit natatakot na siya ay ayaw niya itong ipahalata sa kausap.

“Well, I want you and I have an alone time.” Sagot ni Jhaire at may kasama pang kindat.

Hindi makagalawa si Lance sa kanyang kinatatayuan, paikot-ikot sa kanya si Jhaire at inaamoy-amoy pa siya nito, na parang manyak.

Huminga ng malalim si Lance. “Jhaire, kung ano man ang pinaplano mo. Please wag mo nang ituloy.” Kinakabahang sabi ni Lance.

Huminto si Jhaire sa likuran ni Lance. Nilapit niya ang katawan kay Lance at bumulong. “It’s a no.”

Kinilabutan si Lance sa ginawang pagbulong ni Jhaire sa kanya. Napaabante si Lance.

Hinila siya ni Jhaire at iniharap. “Saan ka pupunta?” may halong gigil na sabi ni Jhaire.

Kitang-kita sa mukha ni Lance ang sakit sa ginawang paghawak sa kanya ni Jhaire. Naiiyak na siya ngunit pinipigilan niya ang kanyang sarili. Hindi pwedeng makitaan siya ni Jhaire na natatakot.

Inalis ni Lance ang pagkakahawak ni Jhaire sa kanya. “Ano bang problema mo?” may inis na sa tono ni Lance.

Tumawa naman ng malakas si Jhaire na ikinabigla ni Lance.

“Anong tinatawa-tawa mo?” pagtatakang tanong ni Lance.

“Alam mo Lance, wag ka nang magtapang-tapangan. Kitang-kita naman sa mukha mo na takot ka.” Sagot ni Jhaire na may halong pang-aasar pa sa kanya.

“Pwede ba, kung wala kang magandang sasabihin. Umalis ka na kasi may hinihintay pa ako.” Tumalikod na si Lance kay Jhaire.

“Sinong hinihintay mo? Si Edward ba?”

Napalingon si Lance sa sinabi ni Jhaire.

“Anong sinabi mo?” nagpipigil na ng galit si Lance. Hinihiling niya na sana hindi tama ang kutob niya.

Tumawa muli si Jhaire. “Alam mo ang talino mo, pero bakit diyan sa stepbrother mo ang tanga tanga mo.” May halong pang-aasar na sabi ni Jhaire.

“Ibig sabihin—”

“Yes, tama ang hinala mo. I texted you para makapunta ka dito.” Putol ni Jhaire sa sasabihin ni Lance.

“Hayop ka.” Sa inis ni Lance ay nasapak niya sa Jhaire.

Kahit dumugo ang labi ni Jhaire sa ginawa ni Lance, ay nakuha pa din nitong ngumisi. “yun na ba yun?”

“Bakit?” hindi na napigilan ni Lance ang kanyang luha. “Jhaire anong ginawa ko sayo?”

Lumapit si Jhaire kay Lance, at mahigpit na hinawakan ang braso nito. At marahas na hinila palapit sa kanya. Niyakap ni Jhaire si Lance.

“Bitiwan mo ako.” Hindi makapalag si Lance sa sobrang higpit ng yakap. Nagulat siya ng dumapo ang kamay ni Jhaire sa kanyang puwetan.

“Napasok na ba ito ng Stepbrother mo?” bulong ni Jhaire sa kanya.

Hindi makakilos si Lance sa ginawa ni Jhaire, nanginginig na ito sa takot at tuloy-tuloy ang pag-agos ng kanyang luha.

“Don’t cry na my baby.” Pinahid ni Jhaire ang luha ni Lance patungo sa kanyang buhok at dahan-dahang hinaplos-haplos ito.

“Jhaire please…”

Biglang hinila ni Jhaire ang buhok ni Lance sa kanyang likuran dahilan para mapatingala siya. “Aray, Jhaire masakit.”

Isinuksok ni Jhaire ang kanyang ilong sa leeg ni Lance. “Napakabango mo talaga Lance.” Ilang singhot pa ang ginawa ni Jhaire sa kanya. At hinalik-halikan din niya ang leeg nito.

“Bitiwan mo ako.” Inipon ni Lance ang kanyang natitirang lakas para maitulak si Jhaire. Nagwagi siya sa kanyang ginawa ngunit natatawa naman si Jhaire.

Tatakbo na si Lance ng mahawakan siya muli ni Jhaire. “Tulungan niyo ako.” Sigaw ni Lance na umalingaw-ngaw sa buong rooftop.

“Manahimik ka.” Nakatikim si Lance ng malakas na sampal mula kay Jhaire.

Napahinto sa pagsigaw si Lance. Nagulat din siya ng biglang sikmuraan siya ni Jhaire. “Akin ka na ngayon Lance Eun.”

TO BE CONTINUED…

Tuluyan na kayang maaangkin ni Jhaire si Lance omay tutulong sa kanya? Abangan yan sa Endless Love Season 2.

EPISODE 6: BROTHER’S IN RIVAL

EPISODE 6: BROTHER’S IN RIVAL

Napahinto sa pagsigaw si Lance. Nagulat din siya ng biglang sikmuraan siya ni Jhaire. “Akin ka na ngayon Lance Eun.”

Hinang-hina si Lance sa ginawang pagsikmura ni Jhaire sa kanya. Napaupo siya at namimilipit sa sakit, ramdam na ramdam niya sa kaloob-looban niya ang sakit na ginawa ni Jhaire.

“Jhaire, please…” tumutulo na ang luha ni Lance sa nangyayare.

Hinawakan ni Jhaire ang buhok ni Lance sa likod na bahagi ng kanyang ulo at iniangat ito.

“Alam mo, hindi ka na dapat pa lumaban.” Sabi ni Jhaire. Inilapit niya ang mukha niya at dinilaan ang pisngi ni Lance. “…masasarapan ka naman eh.” Dugtong nito.

Itinulak ni Jhaire si Lance papunta sa pader at hinawakan ang dalawang kamay nito. Sinimulan niyang halikan si Lance sa leeg. Nagpupumiglas si Lance ngunit hindi siya makawala sa higpit na pagkakapit ni Jhaire sa kanya.

Biglang tumalsik si Jhaire dahil sa malakas na pagkakasipa sa kanya.

“Ang sakit nun. Hayop k—” hindi na natuloy ni Jhaire ang sasabihin nang makita niya si Lawrence. Samantalang si Lance naman ay napaupo sa sahig dahil sa panghihina.

“Lawrence, anong ginagawa mo dito?” tanong ni Jhaire na nakasalampak sa sahig.

Lumapit si Lawrence kay Jhaire. “Hindi ba dapat ako ang magtanong sayo, anong ginagawa mo sa kanya.” Gigil na gigil na tanong nito.

Tumayo si Jhaire at pinagpagan ang sarili. “Wala!” may puntong sagot nito.

Nagsimula na siyang maglakad ngunit napahinto siya nang magsalita muli si Lawrence. “Don’t you ever dare to touch him again or else I’ll make you out sa banda niyo.” Mahabang litany ani Lawrence at tinignan si Jhaire.

Nakatingin lang din si Jhaire sa kanya at hindi na muling nakapagsalita pa. Kaya tuluyan na siyang naglakad palayo.

Pagkaalis ni Jhaire ay dali-dali namang lumapit si Lawrence kay Lance.

“Lance, are you okay?” alalang tanong nito, at inalalayan niya itong tumayo.

Ramdam na ramdam ni Lawrence ang takot ni Lance dahil takot na takot ito.

“Yeah, I’m fine…” bigla na lang umiyak si Lance. “I’m fine. Thank you! Thank you! Dahil dumating ka.” Tuloy tuloy pa din ang pag-iyak ni Lance.

Walang nagawa si Lawrence kundi yakapin si Lance.

“Tahan na. Please, don’t cry na.”

Lumipas ang ilang minuto bago tumahan si Lance.

“Okay ka na ba?” tanong muli ni Lawrence kay Lance na nakaupo sa bleachers at umiinom ng tubig.

“Yeah, I think. I’m fine na. Salamat ulit at dumating ka.” Pagpapasalamat ni Lance kay Lawrence.

Ginulo ni Lawrence ang buhok ni Lance. “Saan ang bahay niyo? Ihahatid na kita.” Pag-aalok ni Lawrence.

Ilang minutong nakatitig lang si Lance kay Lawrence bago niya marealize ang tinatanong nito. Tinignan ni Lance ang sarili niya. Hindi siya pwedeng umuwi sa ganoong estado, punit punit ang damit at madumi pa.

“Ano kasi Lawrence, ayoko munang umuwi sa amin. Ayoko din kasing makita ng mom ko na ganito ang estado ko.” Kahit hiyang hiya si Lance ay kinapalan na niya ang kanyang mukha.

“If you want you can stay naman sa house namin.”

“Sigurado ka ba na okay lang?” paninigurado ni Lance sa alok ni Lawrence.

“Oo naman don’t worry. Akong bahala sayo.”

Inalalayan ni Lawrence si Lance patayo at dinala papunta sa sasakyan nito. Kalahating oras ang lumipas ng marating nila ang bahay nina Lawrence.

Agad silang nagtungo sa kwarto ni Lawrence.

“You can go na sa banyo, hahanapan kita ng damit na kakasya sayo.” Ngumiti si Lawrence kay Lance,

“Salamat.” Sagot ni Lance bago dumeretso sa banyo.

Matapos ni Lance maligo ay tinawag niya na si Lawrence. Ngunit hindi ito sumasagot kaya nagtapis na lang siya ng tuwalya at lumabas ng banyo.

Ngayon niya lang nakita ang kabuuan ng kwarto ni Lawrence. Malaki ang kwarto nito at kitang-kita mo talaga na galing ito sa mayamang pamilya.

“Boo!” bulong ni Lawrence kay Lance.

Napaharap biglang si Lance kay Lawrence at muntik nang matumba ngunit sinalo siya ni Lawrence. Umayos si Lance sa pagkakatayo at bahagyang umatras.

“Easy lang kasi. Napaka clumsy mo talaga.” Pang-aasar ni Lawrence kay Lance.

“Ikaw kasi, bigla bigla kang sumusulpot.” Sagot ni Lance.

Hindi naman mapigilan ni Lawrence na mapatitig sa magandang katawan ni Lance, makinis ito at maputi. Napaka slim din ang pangangatawan nito na tila pambabae.

“Hey, Lawrence yung damit.”

Natauhan si Lawrence nang magsalita si Lance.

“Ah, wait…” naglakad siya papunta sa kama niya, kinuha niya ang damit at inabot kay Lance. “…here, I’m I don’t know if kakasya sayo dahil malaki ito.”

Kinuha ito ni Lance. “Salamat.” Pagkakuha niya nito ay naglakad na siya pabalik sa banyo.

“Hey, bakit need mo pa sa banyo magbihis, were both guys.” Sabi ni Lawrence.

“Nahihiya ako.” Sagot ni Lance sabay ngiti sa kausap.

Napatawa na lang ng mahina si Lawrence.

Paglabas ni Lance sa banyo ay napatitig sa kanya si Lawrence. Lawrence found Lance cute dahil malaki ang damit na suot nito.  

Hindi namalayan ni Lawrence na lumapit siya kay Lance, niyakap niya ito, at dahil sa matangkad siya compared kay Lance ay hinalikan niya ito sa bunbunan.

“I will take care of you, Lance.”

Tumingala si Lance kay Lawrence, hindi niya alam kung anong isasagot sa sinabi ni Lawrence Mabuti na lamang ay may kumatok.

“Sir, pinapababa na po kayo.” Tawag sa kanya nang maid.

Umatras nang konti si Lance dahil sa narinig.

“Paano ba yan, let’s go.” Yaya ni Lawrence.

Tanging ngiti lang ang isinukli ni Lance.

Pagkababa nila sa Dining Area agad nilang nakita si Dom na nakaupo.

“Lance, what are you doing here?” bunga na tanong ni Dom. “…and bakit magkasama kayo ng kapatid ko?”

Hindi alam ni Lance ang kanyang isasagot dahil di niya inakala na magkapatid pala si Dom at Lawrence, buti na lamang ay si Lawrence na ang sumagot sa tanong ng kuya niya.

“Kuya you know, it’s a long story. But he’s here now.” Sabay ngiti ni Lawrence kay Dom.

Umakbay si Lawrence kay Lance at inalalayan na ito paupo. Nagsimula na silang kumain. Awkward ang naging pagkilos ni Lance dahil naiilang siya kay Dom. Dahil sa ginawa niyang pangbabasted dito.

“You know what Lance, nagtataka ako today. It is very himala kasi na mag stay si kuya here sa dining with me. Right kuya?”

Nagulat ako nang mabigat na binagsak ni Dom ang mga utensils. “Alam mo Lawrence, hindi naman ikaw ang dahilan kung bakit ako nagstay kung tutuusin nga kanina ko pa gustong umalis dito.”

May namuong tension sa pagitan nang magkapatid at ramdam iyon ni Lance dahil sa mga titigan nito. Para mabasag ang tension ay nagsalita si Lance.

“Alam niyo ang sarap ng pagkakaluto nitong adobo.” Sinunod-sunod ni Lance ang pagsubo ng pagkain.

Ngumiti na lang sina Dom at Lawrence kay Lance at muli na nilang tinuloy ang pagkain. Mabilisang inubos ni Dom ang kanyang pagkain, at umakyat na sa kanyang silid. Inis, inggit at selos ang kanyang nararamdaman dahil nasa kamay na ng kanyang kapatid ang taong kanyang mahal.

Matapos kumain ni Lance at Lawrence ay dumeretso na sila sa kwarto nito. Agad na naupo si Lance sa kama. Nag-aalala siya kay Lawrence dahil sa eksena kanina.

“Are you okay?” direktang tanong ni Lance kay Lawrence.

“Huh?” gulat na sabi ni Lawrence. “… you want some beer?” out of nowhere na tanong ni Lawrence.

Tumango na lang si Lance bilang tugon. Agad na kumuha si Lawrence ng beer sa kanyang personal fridge. Hinagis niya ito kay Lance.

Sinusundan lang ni Lance ng tingin si Lawrence, naupo si Lawrence sa sofa at ngumiti nang malungkot kay Lance.

“Well, I’m okay. Sanay na ako. And it’s normal na sa amin ang ganung sagutan.” Sagot ni Lawrence sa kanina pang tanong ni Lance.

“Bakit naman? I mean—” hindi na natuloy ni Lance ang sasabihin niya, kasi pinutol na ito ni Lawrence.

“We’re halfbrothers.”

Hindi alam ni Lance ang irereact niya sa sinabi ni Lawrence.

“Oo nga pala, hindi mo nga pala alam. And yun naman ang ikinakagalit niya sa akin simula nang ipanganak ako.” Huminto saglit si Lawrence at nilagok ang beer. “…siguro nakakaramdam siya ng selos dahil ako may ina ako and siya wala. Siguro nga it is hard to live without your mom sa side mo. Pero syempre sa part ko mahirap makisama dito for them… you know, it’s hard for them to accept me.”

Tumayo si Lance at lumapit siya kay Lawrence sabay yakap dito.

“Huwag kang mag-alala, soon will be okay, matatanggap ka din nila just wait a little longer.” Pagkasabi nito ni Lance ay humiwalay na siya ng yakap dito.

“Thank you so much Lance. Thank you.” Hinawakan ni Lawrence ang magkabilang braso ni Lance. “Stay here.” Pinagpag niya ang braso ni Lance bago umalis at pumunta sa isang mahabang cabinet.

Nagpatugtog si Lawrence.

NP: Can’t take my Eyes off you (Aesthetic Version)

You’re just too good to be true

I can’t take my eyes off you

You’d be like heaven to touch

I wanna hold you so much

At long last love has arrived

And I thank God I’m alive

You’re just too good to be true

Can’t take my eyes off you

Nung Una ay sinasabayan ni Lawrence ang kanta habang nakatitig kay Lance.

Pardon the way that I stare

There’s nothing else to compare

The sight of you leaves me weak

There are no words left to speak

But if you feel like I feel

Please let me know that it’s real

You’re just too good to be true

I can’t take my eyes off you

Naglakad si Lawrence palapit kay Lance at hinawakan ang dalawang kamay nito at inilagay sa kanyang balikat. Patuloy pa din siya sa pagsabay sa kanta at nananatiling nakatingin ang mga mata sa isa’t-isa.

I love you, baby

And if it’s quite all right

I need you, baby

To warm the lonely nights

I love you, baby

Trust in me when I say

Oh, pretty baby

Don’t bring me down I pray

Oh, pretty baby

Now that I’ve found you, stay

And let me love you, baby

Let me love you

You’re just too good to be true

I can’t take my eyes off you

You’d be like heaven to touch

I wanna hold you so much

At long last love has arrived

And I thank God I’m alive

You’re just too good to be true

Can’t take my eyes off you

Sinabayan nilang dalawa ang saliw ng musika, ipinikit ni Lance ang kanyang mata at dinama ang musika.

I love you, baby

And if it’s quite all right

I need you, baby

To warm the lonely nights

I love you, baby

Trust in me when I say

Oh, pretty baby

Don’t bring me down I pray

Oh, pretty baby

Now that I’ve found you, stay

And let me love you, baby

Let me love you

You’re just too good to be true

I can’t take my eyes off you

You’d be like heaven to touch

I wanna hold you so much

At long last love has arrived

And I thank God I’m alive

You’re just too good to be true

Can’t take my eyes off you

Nang matapos na ang kanta ay bigla na lamang hinalikan ni Lawrence si Lance sa labi na ikinagulat nito. Agad na humiwalay si Lance.

“Sorry.” Paghinge ng paumanhin ni Lawrence dahil nabigla din siya sa mga pangyayare. Sa ganda ng labi ni Lance ay hindi niya napigilan ang sarili.

“Okay lang.” sagot ni Lance at hindi siya makatingin ng deretso kay Lawrence.

“Mahiga na tayo.” Iniba na lamang ni Lawrence ang usapan, para mawala na din ang awkwardness sa nangyare sa kanila.

Kinabukasan ay tanghali na silang nagising.

“Hey, Lance. Wake up.”

Dahan-dahang bumangon si Lance at nagulat siya nang biglang may ibato sa kanya si Lawrence.

“Wear that.” Sabi ni Lawrence.

“Why?” nagtatakang tanong ni Lance, iniangat niya ang shorts na binato ni Lawrence sa kanya.

“Let’s go swim. Magbihis ka na sa banyo. I’ll wait you here. And for the breakfast sa pool na lang tayo kumain.” Nakangiting sabi ni Lawrence.

“Okay.” Sagot ni Lance at dumeretso na siya papasok ng banyo.

Mabilis lang siyang nakabihis, ngunit paglabas niya ay napahinto siya dahil sa hubad na katawan ni Lawrence na kitang-kita niya ngayon. Mula sa malaking biceps nito, papunta sa malalaking dibdib, pababa sa matitigas na pandesal na kanina pa namumutok sa kanyang tiyan.

“Ehem, liking the view?” pang-aasar ni Lawrence.

“Well, no. tara na.” pag-iiba na lang ni Lawrence nang usapan.

Nagtungo na sila sa likod bahay nina Lawrence na kung saan naroroon ang pool nila.

Nagkaroon naman nang awkwardness sa paligid dahil naroroon din si Dom. Tila napahinto si Lance dahil dito.

Umakbay si Lawrence sa kanya sabay sabing “Don’t mind him.” Bulong sa kasama.

Tumingin si Lance kay Lawrence at ngumiti at nagpatuloy sa paglalakad.

Hindi na lang pinansin ni Lance si Dom at inenjoy na lang ang tubig sa pool, may mga times na nagkakatinginan sila ngunit agad namang inaalis ni Lance ang kanyang paningin rito.

May mga pagkakataon na nagkukulitan si Lance at Lawrence sa pool at natatalsikan si Dom nang tubig, pasungit na nagsasaway si Dom at nagtatawanan na lang ang dalawa dahil dito.

Matapos ang ilang oras ay napagdesisyunan nilang umahon sa pool, naupo naman si Lance sa pahigang upuan.

“Lance, do you want maiinum ba?” tanong ni Lawrence.

“Yeah, salamat.” Nahihiyang sagot ni Lance.

Nang makaalis na si Lance ay siya namang lapit ni Dom kay Lawrence. Tumingin si Lance sa kanya, at nang aakmang aalis na si Lance ay sapilitang inihiga siya ni Dom.

“Dom, anong ginagawa mo?” pilit na kumakawala si Lance dito.

“Ikaw, anong ginagawa mo dito kasama si Lawrence. Anong ginagawa niyo? At anong meron sa inyong dalawa.” Dumidiin na ang kapit ni Dom kay Lance, kita sa mukha ni Lance na nasasaktan na ito.

“Dom, nasasaktan na ako.” Takot na ang nananalaytay kay Lance.

“KUYA!!!” dali-daling lumapit si Lawrence at itinulak si Dom palayo kay Lance. “Lumayo ka sa kanya.”

TO BE CONTINUED…

Ito na ba ang simula nang hidwaan sa pagitan ng magkapatid? Abangan yan sa Endless Love Season 2.

EPISODE 7

“Ikaw, anong ginagawa mo dito kasama si Lawrence. Anong ginagawa niyo? At anong meron sa inyong dalawa.” Dumidiin na ang kapit ni Dom kay Lance, kita sa mukha ni Lance na nasasaktan na ito.

“Dom, nasasaktan na ako.” Takot na ang nananalaytay kay Lance.

“KUYA!!!” dali-daling lumapit si Lawrence at itinulak si Dom palayo kay Lance. “Lumayo ka sa kanya.”

Nagulat si Dom sa ginawa nang kanyang nakababatang kapatid. Ngumisi siyang tuminging kay Lawrence. “Wow!!! Napaka overprotective mo naman sa kanya. Bakit magjowa na ba kayo? Nagalaw mo na ba siya?” sabi ni Dom. Kitang kita ang inis sa mukha nito. Kinwelyuhan niya si Lawrence sa yamot.

“Kuya what’s wrong with you?” takang taka na si Lawrence sa kinikilos ng kanyang kuya.

Samantalang si Lance naman ay hindi na alam ang gagawin sa away ng dalawang magkapatid.

“You know what Lawrence stop acting like an angel cause you’re not. Punong puno na ako sayo.” Matapos sabihin ito ni Dom ay sinuntok niya ng malakas ang kanyang kapatid dahilan para matumba ito.

Susugurin pa sana ni Dom si Lawrence pero natigil ito nang magsalita ang kanyang ama.

“Dom! What are you doing?” sigaw ng Dad nila na kadarating lang. Agad nitong nilapitan si Dom at sinampal ito. “Anong ginagawa mo sa kapatid mo? Kelan ka ba magtatanda?” kinwelyuhan nito si Dom. “Ikaw ang panganay sa pamilyang ito and yet ikaw ang nagbibigay ng kahihiyan at sakit sa ulo ko. I’m so so disappointed.” Binitiwan niya ang kwelyo ni Dom. Umiling-iling muna siya bago tuluyang umalis sa harapan nila.

Tumayo naman si Lawrence habang pinupunasan ang pumutok niyang labi. Agad siyang lumapit kay Lance.

“Let’s go.” Sabi ni Lawrence kay Lance at hinila niya ito palayo kay Dom.

Si Dom naman ay nananatiling nakatayo at nakakuyom ang kanyang mga kamao.

Nagtungo naman sina Lance sa kwarto ni Lawrence, pagkadating nila doon ay agad tinanong ni Lance si Lawrence.

“Okay ka lang ba?” alalang tanong ni Lance sa kaibigan. Yumuko si Lance. “I’m so sorry.”

Bumuntong hininga si Lawrence at sumagot. “Oo naman. I’m perfectly fine.” Ngumiti si Lawrence kay Lance to make sure na okay lang talaga siya.

Ngumiti pabalik si Lance, naglakad na siya patungo sa banyo nang bigla siyang hilahin ni Lawrence.

“Ba… bakit?” takang tanong ni Lance.

Dahan-dahang lumapit si Lawrence kay Lance, nakatingin lang siya sa mata nito. Hinawakan niya ang kamay ni Lance. KInakabahan si Lance sa maaaring gawin ni Lawrence.

Alam ni Lance na hahalikan siya ni Lawrence pero nagulat pa din siya sa biglaang paghalik nito. Maging si Lawrence ay nagulat sa kanyang ginawa.

Nang matauhan si Lawrence sa ginawa niya ay agad siyang humiwalay kay Lance. “Sige na maligo ka na.” matapos sabihin ito ni Lawrence ay agad siyang lumabas sa sarili niyang kwarto.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ni Lawrence, naakit kasi siya sa napakaamong mukha ni Lance kaya niya iyon nagawa. Napahilamos na lang ng kamay niya si Lawrence. HIyang hiya siya sa ginawa niya kay Lance.

“Ano bang ginawa mo Lawrence. Hayst.” Iiling-iling na sabi ni Lawrence sa sarili.

Sa loob naman ng kwarto ay nananatili pa ding nakatayo si Lance. Hindi siya makapaniwala sa ginawa ng kanyang kaibigan pero mas hindi siya makapaniwala dahil sobrang bilis ng tibok ng kanyang puso.

Sa sobrang bilis nito ay napahawak talaga siya.

“What’s wrong with you?” bulong niya sa sarili.

Nang matapos na makapagbihis ang dalawa ay napagdesisyunan ni Lawrence na ihatid si Lance sa bahay nito.

Nakaparada na ang kotse ni Lawrence sa tapat ng bahay nila Lance

“Salamat sa paghatid.” Pagpapasalamat ni Lance kay Lawrence.

“Wala yun. Don’t worry.” Sagot ni Lawrence.

Tinatanggal ni Lance ang seatbelt niya pero nahihirapan siyang tanggalin ito at napansin naman ito ni Lawrence.

“Let me help you.” Sabi ni Lawrence. Nilapit ni Lawrence ang kanyang sarili para tanggalin ang seatbelt ni Lance, nang maabot niya ang lock ay nagkatitigan sila sa kanilang mata.

Nakatitig lang sila sa isa’t-isa, may kakaibang tibok ang nangagaling sa puso ni Lawrence. Kitang kita niya ang mga brown at mapupungay na mata ni Lance, ang matangos nitong ilong, at ang mapupula ay fluffy lips ni Lance. Dahil sa kakaibang nararamdaman nito ay hindi niya napigilan ang sarili at muling hinalikan sa labi si Lance na ikinagulat nito.

Dahil sa pagkabigla ay agad na tinulak ni Lance si Lawrence palayo, pasalamat siya ay natanggal na din ang seatbelt na suot niya.

“Ahm. Una na ako. Salamat.” Huling sinabi ni Lance bago lumabas ng sasakyan ni Lawrence, hindi na muli itong lumingon pabalik at dumeretso na sa kanilang bahay.

Napasuntok na lang si Lawrence sa manebela. “Fxck Lawrence.” Sabi niya sa sarili sabay buntong hininga.

KInabukasan ay maagang pumasok si Lance, dahil hindi ito nakapasok kahapon.

“Hey Lance.” Bati agad ni Arjhay nang makita niya si Lance.

“Oh. Arjhay Hey.” Agad na bati ni Lance.

“Wait, where were you yesterday? Bakit hindi ka pumasok?” tanong muli sa kanya ni Arjhay.

“You know. May pinuntahan kasi akong importante kahapon.” Pagdadahilan ni Lance. Ayaw niyang malaman ng buong campus na nasa bahay siya nila Lawrence.

“Pero, can I ask if may gagawin ka ba later?” tanong ulit ni Arjhay.

“Huh? Why? I mean I think wala naman.” Nakangiting sagot ni Lance.

Hinawakan ni Arjhay ang dalawang balikat ni Lance. “Pwede mo ba akong Samahan. Please” pakiusap ni Arjhay. Kita niyang nag-aalangang sumagot si Lance kaya nagsalita muli siya. “Please! Please! Luluhod ako dito para mapapayag ka lang.” dagdag ni Arjhay sabay pout ng lips.

“Oo na, sasamahan n akita. Huwag mo lang gawin yan. Hindi bagay.” Sagot ni Lance sabay tawa ng malakas. Nakitawa din si Arjhay sa kanya. “Tama na. Basta make sure na hindi kalokohan iyon ah.” Paninigurado ni Lance.

Mabilis na natapos ang klase nina Lance at Arjhay. Habang nag-aayos nang gamit si Lance ay agad na lumapit si Arjhay.

“Tara na.” bungad nito.

“Masyado ka namang nagmamadali.” Sagot ni Lance sabay tawa. Inayos agad ni Lance ang kanyang gamit.

Habang nasa sasakyan sila ay nagsalita si Lance. “Saan ba kasi tayo pupunta?”

“You’ll know.” Sagot ni Arjhay sabay kindat kay Lance.

“Okay fine.” Sagot na lang ni Lance at tahimik na silang bumyahe.

Ilang minuto ang lumipas ay nakarating na sila sa isang mall. Agad na naipark ni Arjhay ang kanyang sasakyan. Habang naglalakad sila ay nagtanong muli si Lance kung anong gagawin nila dito. Ngunit hindi sumagot si Arjhay.

Patuloy lang silang naglalakad hanggang sa makarinig si Lance nang musika. Kinakabahan na siya dahil mukhang alam niya na kung saan ito tutungo.

“Ano ba kasi talagang gagawin natin dito?” tanong muli ni Lance.

“Basta.” Kumindot muna si Arjhay at hinila niya si Lance. “Let’s go.” Hinila ni Arjhay si Lance patungo sa gitna.

Kitang-kita niya si Dom na kumakanta doon. Nagtama ang mata nila. Ngumiti si Dom kay Lance.

“Sh*t!” bulaslas na lang ni Lance. Nilingon niya si Arjhay para pagsabihan ito ngunit paglingon niya ay wala na si Arjhay. “Fxck you Arjhay.” Iyon na lang ang nasabi niya.

Napalingon siya muli sa kinakatayuan ni Dom. Ngumiti si Dom at kumindat kay Lance, nagsimula din siyang tumugtog.

Now Playing: More than words

Saying “I love you” Is not the words I want to hear from you It’s not that I want you Not to say but if you only knew

Damang-dama ni Dom ang kanyang kinakanta at nakatitig lamang ito kay Lance. Hindi alam ni Lance ang kanyang gagawin. Gustong-gusto niya nang umalis sa kinakatayuan.

How easy, it would be to show me how you feel More than words is all you have to do to make it real Then you wouldn’t have to say that you love me ’Cause I’d already know

Dahan dahang naglalakad si Dom papunta sa kinakatayuan ni Lance. Hindi niya inaalis ang pagkakatingin niya sa mata nito.

What would you do If my heart was torn in two? More than words to show you feel That your love for me is real What would you say If I took those words away? Then you couldn’t make things new Just by saying “I love you”

Unti-unting nagbigay ng daan ang mga manunuod kay Dom. May ibang kinikilig din sa ginawa nang lalaki. May mga ibang kumukuha ng mga videos sa eksenang ito.

La-di-da, da-di-da Di-dai-dai-da More than words La-di-da, da-di-da

Now that I’ve tried to Talk to you and make you understand All you have to do is close your eyes And just reach out your hands and touch me

Nakatayo na sa Dom sa harap ni Lance. Sobrang lapit nila sa isa’t-isa. Napapatingin na si Lance sa paligid, nahihiya siya sa ganitong atensyon. Ayaw niya nang ganito.

Hold me close, don’t ever let me go More than words is all I ever needed you to show Then you wouldn’t have to say that you love me ’Cause I’d already know

What would you do If my heart was torn in two? More than words to show you feel That your love for me is real What would you say If I took those words away? Then you couldn’t make things new Just by saying “I love you”

Nang matapos si Dom sa pagkanta ay agad itong lumuhod sa harap ni Lance, gantong ganto ang nangyare nung nakaraan. Hindi maigalaw ni Lance ang kanyang mga paa. Gusto niyang umalis dito sa harapan ni Dom.

“Hey, Dom. Anong, ginagawa mo?” pilit pinapatayo ni Lance si Dom. Pero matigas si Dom at ayaw niyang sumunod.

“Lance, please let me be your suitor?” sabi ni Dom sa mikropono kaya rinig na rinig ito nang mga tao. Rinig na rinig ni Lance ang Malakas na hiyawan ng mga tao.

“Alam mo Dom—” hindi na natapos ni Lance ang sasabihin niya dahil may taong humila sa kanya. Hinila siya palayo kay Dom at palayo sa Kumpulan ng mga tao.

Patuloy lang sila sa paglalakad. “Lawrence saan mo ako dadalhin?” tanong ni Lance na patuloy na sumusunod sa paghila ni Lawrence.

“Don’t talk and just follow me.” Ma-awturidad na sagot ni Lawrence.

Kaya naman hindi na sumagot si Lance at sumunod kay Lawrence hanggang sa mapansin na lang niya na nasa parking lot na sila.

“Teka.” Napahinto si Lance bigla.

“What?” nang mapansin ni Lawrence ang paghinto ni Lance. “Follow me please.” Dagdag ni Lawrence.

Kakaiba ang awra ni Lawrence, parang inis na halong may galit. Kaya sumunod na lang siya dito hanggang sa makarating sila sa lugar kung saan nakapark ang kotse ni Lawrence.

“Get in!”

Hesitant si Lance kung sasakay ba siya o hindi.

“Don’t worry, you’ll be safe with me.” Sa sinabing ito ni Lawrence ay nakampante si Lance.

Humarap si Lance kay Lawrence. “Thank you so much. Thank you.” Pagkasabi nito ni Lance ay pumasok na siya sa loob ng kotse.

Habang bumabyahe sila ay nakahawak lang si Lawrence sa kamay ni Lance. Samantalang si Lance naman ay nakatingin sa labas ng sasakyan. Lumipas ang isang oras na byahe nang mapansin ni Lance na parang pamilyar ang lugar na binabagtas nila kaya agad siyang humarap kay Lawrence.

“Saan tayo pupunta?” tanong ni Lance.

NIlingon ni Lawrence si Lance at ngumiti. “Sa resthouse namin, dito sa Antipolo. Don’t worry. I will take care of you.” Sagot ni Lawrence sabay kindat at bumalik na ulit ang tingin nito sa daan.

Muling tumingin na lang si Lance sa labas ng kotse. Bigla na lang bumabalik sa kanya ang alaala ni Edward. Dahil isa ito sa mga pinuntahan nila ni Edward bago siya nito iwan.

Habang patuloy na nagmamaneho si Lawrence ay napansin niyang tumahimik si Lance.

“Lance why are you so quiet? Okay ka lang ba?” tanong ni Lawrence.

Hindi narinig ni Lance ang tanong ni Lawrence. Kaya muli niya itong inulit.

“Lance are you okay? Bigla ka kasing natahimik. Huy!”

“Don’t worry I’m fine” sagot ni Lance na hindi man lang nililingon si Lawrence.

Nag-aalala na si Lawrence kay Lance kaya inihinto niya ang sasakyan sa tabi. Napansin naman ni Lance na huminto ang sasakyan kaya nilingon niya si Lawrence.

“Anong meron?” tanong nito.

“Okay ka lang ba talaga?” muling tanong ni Lawrence.

Hindi na napigilan ni Lance ang kanyang luha kaya tumulo ito. Kasabay nang pagbuhos nang ulan na kanina pa nagbabadya.

TO BE CONTINUED…

Sasabihin na kaya ni Lance ang tungkol sa kanyang nakaraan? Abangan yan sa Endless Love Season 2.

EPISODE 8

Patuloy ang pag-aalala ni Lawrence kay Lance dahil hanggang ngayon ay hindi pa din ito kumikibo kahit na nandito na sila sa resthouse nina Lawrence.

Hindi alam ni Lawrence ang kanyang gagawin dahil dito. Gusto niyang kulitin si Lance ngunit wala ito sa mood ngayon.

Habang inaayos ni Lawrence ang television sa sala ay nakaisip siya ng ideya. Agad na humarap si Lawrence kay Lance. “Ahh Lance.” Tawag ni Lawrence kay Lance na nakaupo sa sofa habang kinakalikot ang kanyang cellphone.

“Hmmm.” Inoff ni Lance ang kanyang cellphone at tinignan si Lawrence.

“Mag-ayos ka. We must go somewhere.” Sabi nito.

Pansin ni Lance ang awkwardness sa pagsasalita ni Lawrence, marahil siguro sa kanya, sa pagbabago niya ng mood kanina.

Bumuntong hininga si Lance at ngumiti kay Lawrence. “Okay sige.” Sagot nito na may malapad pang ngiti.

Nang makapagready na sila ay agad silang lumabas ng bahay. “Saan tayo pupunta?” tanong ni Lance.

“Dyan lang sa bar na malapit dito. Kanina ka pa kasi bagsak, so I think kailangan kitang mapasaya.” Mahabang eksplenasyon ni Lawrence.

Napangiti naman si Lance sa naging sagot nito. “Maraming salamat.”

Pagdating nila sa Bar na malapit lang sa resthouse nina Lawrence. Sa harapan nito ay nananatiling nakatitig si Lance doon. Tandang-tanda ni Lance ang bar na ito. Ito ang Bar na pinuntahan nila ni Edward noon.

“Tara na?” tanong ni Lawrence at inilahad ang kamay nito.

Sa isip ni Lance ay hindi dapat siya magpaapekto sa kung anong merong alaala dito. Ngumiti ito kay Lawrence. “Let’s go.” Sagot nito na hindi pinansin ang kamay ni Lawrence, at naglakad na siya patungo sa entrance.

Pagkaupo sa pwesto na ibinigay sa kanila ay agad din silang umorder ng inumin at pagkain. Nang matapos silang kumain ay sinimulan naman nilang mag-inuman.

Ilang oras ang lumipas ay maya maya ay nagtanong ang host sa stage.

“Sino ang nais kumanta?” unang tanong nito.

Walang sumasagot at nagtataas man lang ng kamay.

“Napakamahiyain naman ng ating mga customer.” Natatawang sabi ng host. “Okay, who wants to sing? Taas niyo lang ang kamay niyo. Anyone?” muling tanong ng host.

Dahil wala pa din nagtataas ng kamay at dahil na din sa epekto ng alak ay si Lawrence na ang nagpresinta. Itinaas nito ang kanyang kamay. Nagulat naman si Lance sa ginawa ni Lawrence.

“Sure ka ba?” mahinang bulong nito dito.

Ngumiti si Lawrence at tumango tango bilang sagot.

“Ohhh gosssh. Thank you for volunteering. Come here sa stage.” Sabi ng host.

Tumayo si Lawrence at naglakad palapit sa stage. Ngumiti ito sa host.

“Napakagwapo naman ng ating susunod na singer.” Inabot ng host sa kanya ang isa pang mic. “Una sa lahat tignan mo naman ang mga tao, talagang napatigil sila sa kani-kanilang ginagawa at nakatitig sa iyo dito.” Mahabang sabi ng host na halatang kinikilig kay Lawrence.

“Ah talaga po ba.” Maiksing sagot ni Lawrence.

“Sino ba naman kasing hindi kikiligin sa gwapong tulad mo.” Sabi ng host. “Pero ang tanong ng marami. What’s your name?” tanong ng host.

“I’m Lawrence.” Maiksing sagot muli nito.

“Wow. That’s very long ahhh.” Pabirong sabi ng host. Nagtawanan ang lahat sa bar. “Pero inaabangan ng lahat, are you single or not?”

Rinig na rinig ang hiyawan sa loob ng bar dahil sa tanong nito.

Tumingin si Lawrence kay Lance at kitang-kita niyang nakangiti ito bago sumagot. “Right now, I’m still single.” Sagot ni Lawrence at muling naghiyawan ang mga nasa loob ng bar.

“Look at the crowd. Grabe silang maghiyawan for you. So anong kakantahin mo?” tanong muli nang host.

Ibinulong ni Lawrence sa host ang nais niyang kantahin agad namang sumenyas ang host sa dj kung ano ang kakantahin ni Lawrence.

“Please give a round of applause to Lawrenceeee…” sigaw ng host bago bumaba ng stage.

Maya maya pa ay tumugtog na ang musika.

Now playing: Mabagal

Habang tumutogtog ay biglang sumagi sa alaala ni Lance si Edward. Ang mga alaala ni Lance na matagal nang nakatago sa kanyang puso’t isipan. Dahil sa kantang ito ni Lawrence ay agad na tumulo ang luha ni Lance.

Nang matapos ni Lawrence ang kanyang kanta ay nagpalakpakan na ang mga tao dahil sa ganda nang kanyang boses. Nagpasalamat ang host kay Lawrence at nagrequest pa ang mga audience ng kanta ngunit hindi na ito pinaunlakan pa ni Lawrence.

Agad nagtungo si Lawrence sa kinauupuan nila, nakita niyang lumuluha si Lance. “You are not okay.” Bulaslas ni Lawrene.

Doon na bumuhos ang luha ni Lance na kanina pa niya pinipigilan. Agad siyang niyakap ni Lawrence. “Everything will be okay. I’m always here.”

“Salamat. Salamat Lawrence.”

Matapos nilang mag-inuman at matapos ni Lance huminahon ay bumalik na sila sa resthouse. Paglapag na paglapag nila ng gamit nila ay nagsalita si Lawrence. “Lance, I wanna tell you something.”

Humarap si Lance kay Lawrence. “Ano yun?” tanong nito.

Hinawakan ni Lawrence ang kamay ni Lance at muling nagsalita. “I like you…” deretsahang sabi ni Lawrence. “…from the day na nakita kita. I like you. I really do.”

“Law—”

Hindi na natuloy ni Lance ang kanyang sasabihin dahil muling nagsalita si Lawrence. “…but don’t worry, no need to answer right now…” hinalikan ni Lawrence ang kamay ni Lance. “…I will wait for you until your heart is ready.” Dugtong na sabi ni Lawrence habang nakatitig sa mga mata ni Lance.

“Thank you, Lawrence. Thank you so much.”

“I will help you. I will help you to heal…” hinalikan ni Lawrence ang noo ni Lance. “…to heal your broken heart.” At niyakap siya ni Lawrence.

Matapos nang mahigpit na yakap ay hinatid na ni Lawrence si Lance sa room niya.

“Paano ba yan? Pasok ka na sa room mo.” Sabi ni Lawrence.

Ngumiti si Lance sa kanya. “Thank you for the night. Lawrence. I really enjoyed it.”

Tumango naman si Lawrence sa sinabi ni Lance. “I’m glad you enjoyed it. Pasok na.”

“Yeah, pasok na ako.” Paalam muli ni Lance at binigyan niya ng ngiti si Lawrence.

Dahil sa sobrang say ana nadarama nila sa isa’t-isa ay nahirapan silang magpaalam.

“Goodnight.”

“Goodnight.”

Patuloy ang pagpapaalam nila sa isa’t isa hanggang sa mapagdesisyunan na nilang tuluyan na magpaalam.

Nang maisara na ni Lance ang pintuan ay sumandal siya sa likod ng pintuan, at hinawakan niya ang puso niya na sobrang bilis ng tibok. Ito na ba ang hudyat na makakalimutan n ani Lance si Edward?

“Salamat Lawrence. Salamat sa lahat.” Naibulong ni Lance sa sarili. “Ito ang time na papakawalan na kita Edward. Kuya Edward.”

Bago matulog ay naisipan muna ni Lance na maligo.

Sa kabilang kwarto naman na kung saan matutulog si Lawrence ay masaya itong nakahiga sa kanyang kama at iniisip ang nangyare sa kanila ni Lance kanina. Habang nananatiling nakatingin sa kisame at nakangiti ay hinawakan niya ang kanyang bulsa na kung saan nandito ang gamit ni Lance na naiwan sa kanya. Dali-dali itong bumangon at nagtungo sa kwarto ni Lance.

Pagdating niya doon ay hindi nakalock ang pinto kaya naman ay binuksan niya ito. Pagkabukas niya ng pinto ay nakatalikod si Lance at tanging tuwalya lang ang nakatapis dito.

Nagulat si Lance sa biglaang pagbukas ng pinto kaya naman napatanong agad ito kay Lawrence. “Lawrence, anong ginagawa mo dito?”

Agad namang iniwas ni Lawrence ang kanyang tingin. Pinamulahan ng pisngi si Lawrence sa nakita niya. Sobrang puti at kinis ni Lance na animo isang babae ang katawan nito.

“Here get this, naiwan mo sa akin yang cellphone mo.” Sabi ni Lawrence at inaabot ito kay Lance habang hindi nakatingin dito.

“Ohhh… Shoot. Thank you.” Sabi na lang ni Lance at inabot ito.

“Naiwan mo kasi, sige alis na ako.” Mabilisang sabi ni Lawrence at agad siyang naglakad palabas ng kwarto at dali-daling pumunta sa kwarto nito.

Natatawa naman si Lance sa inaasta ni Lawrence dahil dito.

Pagpasok ni Lawrence sa kwarto niya ay hindi sya mapakali dahil sa nakita niya. Napahawak na lang siya sa sintido niya. “Fxck Lawrence, ano ba iyong nakita mo. Fxck talaga Lance body is so beautiful.” Nasabi na lang niya sa sarili niya at naupo siya sa gilid ng kama niya. “Ahhhhh… Erase… Erase… mali ang pinagiisip mo.” Ibinagsak niya ang sarili niya sa kama sabay buntong hininga.

“Fxck! I can’t help it.” Bulaslas ni Lawrence sa hangin.

Dahil sa hindi niya matiis ang kanyang nakita ay dali-dali siyang lumabas sa kwarto niya at nagtungo sa kwarto ni Lance. Ganoon pa din ang suot ni Lance dahil inaayos nito ang kanyang buhok.

Nagulat si Lance sa mabilisang pagpasok ni Lawrence. “Anong gina—”

Hindi na natapos ni Lance ang kanyang sasabihin dahil hinila siya ni Lawrence palapit sa kanya at siniil ang kanyang labi. Hindi alam ni Lawrence ang kanyang ginagawa sadyang hulog na hulog sya sa ganda nang katawan ni Lance.

Napahawak naman si Lance sa mga malulusog na braso ni Lawrence at walang pagtutol sa ginawa nang lalaki. He is liking it and missing to be kissed like this.

Simula sa pagiging gigil ay naging simple at romantic ang halik ni Lawrence, pinaunlakan naman ito ni Lance. Ibinuka ni Lance ang kanyang bibig at hinayaan na pumasok ang dila ni Lawrence dito, ginalugad ni Lawrence ang bibig ni Lance gamit ang kanyang dila.

Ibinaba ni Lawrence ang kanyang kamay patungo sa bewang ni Lance at mas hinila pa niya ito papalapit sa kanya. Samantalang si Lance naman ay inilagay ang kanyang kamay sa likod ng ulo ni Lawrence. Dahan dahan niyang sinuklay suklay ang buhok nito. Naging punong puno nang pagmamahal ang kanilang halikan.

Damang dama ni Lance ang bagay na tumitigas sa pagitan ng mga hita ni Lawrence. Palalim na ng palalim ang kanilang halikan. At hindi na ito makayanan ni Lawrence ang pigilan ang kanyang sarili pero he needs to.

Kaya naman si Lawrence na ang pumigil sa kanilang halikan. Hingal na hingal ang dalawa na nakatitig sa isa’t-isa.

“I’m sorry. I really am.” Sabi ni Lawrence kay Lance.

Nakatitig pa din sila sa isa’t-isa at hingal na hingal. Ang kamay ni Lance ay nananatili sa batok ni Lawrence at ang kay Lawrence naman ay nasa bewang ng isa.

“You don’t need to, but I’m not ready to do the “you know thing”.“ Nahihiyang sabi ni Lance at namuo ang pamumula ng pisngi niya.

“Yeah. I will not do it. Hanggang sa ikaw na mismo ang maging ready.”

Laking pasasalamat ni Lance sa sinabi ni Lawrence na hindi siya mapressure sa bagay na ito. Sabay naman silang napatingin sa katigasan ni Lawrence.

“Ohhh shoot. I’m sorry.” Muli nitong paghingi ng patawad.

Dahil sa hiya ay dali-daling lumabas si Lawrence sa kwarto ni Lance. Paglabas niya ay nag-overthink naman siya na baka nabastusan si Lance sa ginawa niyang pag-alis agad. Kaya muli niyang binuksan ang pinto. “Sorry ulit Lance. I need to calm it down.” Sinara muli ni Lawrence ang pinto at dali-dali siyang pumasok sa kanyang kwarto.

Ibinagsak ang kanyang katawan at nagtalukbong ng kumot. “Ahhhhhh… nakakahiya.” Hiyang hiyang sigaw ni Lawrence.

Rinig na rinig naman ito ni Lance sa kabilang kwarto. Aminin man niya sa hindi ay tawang tawa siya kay Lawrence. Dahil sa eksena nila kanina.

Nang makapagbihis na si Lance ay nahiga na siya sa kama. Sumagi pa din sa isip niya si Edward pero hindi na ganun kasakit ang kanyang nararamdaman. Kinapa niya ang kanyang dibdib ng sumagi sa kanyang isip si Lawrence. Pabilis nang pabilis ito, hindi niya alam pero unti-unti na siyang nahuhulog kay Lawrence.

Hindi namalayan ni Lance na nakatulog na pala siya.

“Lance. Lance wake up.”

Ramdam ni Lance na may gumigising sa kanya. Kaya unti-unti niyang idinilat ang kanyang mata. Napabangon siya bigla nang makita niya si Edward na nakaupo sa gilid ng kama at ginigising siya.

“Kuya Edward?” gulat na tanong niya.

“Yes Lance. Ako nga.” Sabi ni Edward.

“Kuya. Kuya I miss you so much.” Sabi nito sabay yakap sa kausap.

“Miss na miss din kita Lance. Sobrang miss na miss na kita.” Bumitaw si Edward sa pagyakap kay Lance.

Hinalikan ni Edward si Lance sa noo. “I miss this.” Humalik ulit siya pero sa ilong. “pati ito.” Hinawakan ni Edward ang baba ni Lance at iniharap ang mukha nila sa isa’t-isa.

“Lalo na ito.”

Hinalikan ni Edward si Lance sa labi…

TO BE CONTINUED…

EPISODE 9

“Miss na miss din kita Lance. Sobrang miss na miss na kita.” Bumitaw si Edward sa pagyakap kay Lance.

Hinalikan ni Edward si Lance sa noo. “I miss this.” Humalik ulit siya pero sa ilong. “pati ito.” Hinawakan ni Edward ang baba ni Lance at iniharap ang mukha nila sa isa’t-isa.

“Lalo na ito.”

Hinalikan ni Edward si Lance sa labi…

Biglang nakarinig ang dalawa nang tunog ng isang pagsabog at dahil dito ay napabalikwas si Lance sa kanyang kinakahigaan. Panaginip lang pala ang lahat. Madilim pa ang buong paligid, nakapatay ang mga ilaw sa loob ng kwarto. Agad kinuha niyang kinuha ang kanyang cellphone at tinignan kung anong oras na. Ala-singko nan ang madaling araw.

Bumuntong hininga muna si Lance bago bumangon sa kama. Agad siyang nagtungo sa pintuan na kung saan may balcony binuksan niya ito at sumampo ang hangin sa kanyang muka at katawan. Napakalamig ng araw na iyon, kitang kita niya ang naggagandahang ilaw mula sa syudad. “Panaginip lang pala ang lahat.” Naibulaslas na lang niya sa kanyang sarili.

Dahil maaga pa ay nagdesisyon si Lance na magjogging na lang sa loob ng subdivision. Nagpalit siya nang kanyang kasuotan at lumabas ng resthouse. Bago makalabas ay patay pa din ang mga ilaw sa loob ng bahay isang patunay na tulog pa din si Lawrence.

Nagising si Lawrence dahil sa yapag at tunog ng pinto na nanggagaling sa kwarto ni Lance. Sumilip siya sa balcony niya at nakita niyang nakasweater pants si Lance at mukhang magjojogging ito. Kaya naman ng makalayo layo na si Lance ay nagdesisyon na si Lawrence na bumaba at paglutuan ng almusal si Lance.

Nakailang rounds na ikot si Lance sa subdivision bago naisipang bumalik sa resthouse. Pagpasok niya sa bahay ay nakaamoy siya ng mabangong pagkain, gutom na siya ng mga oras na ito. Kaya dumeretso siya sa kusina at nakita niya si Lawrence doon.

“Goodmorning Lawrence! Ang aga mong gumising ah.” Bati ni Lance na nakatayo sa pintuan ng kusina.

“Goodmorning Lance.” Bating pabalik ni Lawrence habang hawak pa ang isang pinggan. “You know what, I prepared breakfast. Tara sabay na us kumain.” Dinala ni Lawrence ang bitbit niyang pagkain sa lamesa.

Ngumiti si Lance at naupo sa katapat na bahagi ng kinauupuan ni Lawrence. Habang kumakain sila ay masayang nagbahagi si Lawrence ng kanyang Kabataan noon. Isa na dito ang palagiang pagpunta nila ng parents niya dito at pagsimba sa simbahan ng antipolo. Kaya naman nagkayayaan ang dalawa na pumunta sa simbahan ng antipolo.

Matapos nilang kumain ay agad silang nagbihis at nagtungo sila sa simbahan ng antipolo. Nandito sila ngayon sa tapat at labas ng simbahan.

“I miss those days na madalas kaming magtungo dito ng family ko. At syempre nung panahon na close na close pa kami ni Kuya Dom.” Malungkot na saad ni Lawrence.

Ramdam naman ni Lance ang kalungkutan sa boses ni Lawrence, kaya humarap ito sa kaibigan. Hinawakan niya ang kamay ni Lawrence. “I can join you.” Masayang sabi ni Lance. “I can join you here.”

“Really?” ang malungkot na boses ni Lawrence ay napalitan ng saya.

“Yeah. As a friend.”

Natatawa naman si Lawrence sa sinabi ng kaibigan. “As a friend…” hinalikan ni Lawrence ang kamay ni Lance. “…as a friend for now but soon—”

Tinakpan ni Lance ang bibig ni Lawrence. “You know what pumasok na tayo and we should pray first.” Natatawang sabi ni Lance.

Naglakad na sila papasok sa loob ng simbahan at pumili ng pwesto. Pagupo nila doon ay agad nang nagdasal si Lance. Sa buong pagdarasal ni Lance ay nakatingin lang si Lawrence sa kanya.

“Ikaw na sana ang matagal ko nang hinihintay.” Naibulaslas ni Lawrence.

Dahan-dahang lumingon naman si Lance sa kanya. “Are you not going to pray?” tanong nito.

Ngumiti si Lawrence. “Well, I think nasagot na yung prayers ko.” Nakatitig lang si Lawrence sa mga mata ni Lance.

Agad na iniwas ni Lanace ang kanyang tingin dahil iba ang mga tingin na iyon ni Lawrence. Nakaramdaman siya ng kaunting paghinto ng tibok ng kanyang puso.

“Alam mo tara na, baka hinahanap ka na sa inyo.” Yaya ni Lance. Para maiba ang usapan. Tumango naman si Lawrence bilang tugon.

Habang pababa na sila sa antipolo ay tahimik na nagdadrive si Lawrence, hawak hawak niya ang kamay ni Lance sa kanang kamay.

Binasag ni Lawrence ang katahimikan. “Lance?”

“Hmmm.” sagot ni Lance at tinignan si Lawrence.

“I have something to ask you.”

“Sure, ano yun?”

Bumuntong hininga muna si Lawrence. “About your ex” deretsahang sagot ni Lawrence.

Hindi na nabigla si Lance na itatanong ito sa kanya ni Lawrence. Dahil kailangan pa din niya itong sagutin at harapin.

“You really want to know?” tanong muli ni Lance.

“if okay lang sayo why not diba?” sagot naman ni Lawrence.

Nagdadalawang isip si Lance kung sasabihin niya ba ito or hindi dahil kinakabahan siya sa magiging reaksyon ni Lawrence. Bumuntong hininga muna sya bago magsalita. “He’s, my stepbrother.”

Dahil sa narinig ay napapreno si Lawrence. “WHAT?!” gulat na bigkas nito.

Iniwas ni Lance ang kanyang tingin dahil alam niyang baka ikahiya siya nito. Binalik ni Lance ang tingin niya sa bintana.

“Why did you stop?” tanong ni Lance.

“Wala, medyo nagulat lang ako. By the way you can continue.”

Pakiramdam ni Lance ay biglang naging cold si Lawrence sa kanya dahil sa narinig.

Bumuntong hininga muli ito bago magsalita. “At first were not okay but time passed by unti-unti kaming nalapit sa isa’t-isa and later on nalaman ng parents namin. Then he left me behind at pumunta siya sa ibang bansa without even contacting me.” Habang sinasabi ito ni Lance ay tuloy tuloy ang pagbagsak ng kanyang luha. Nang mapansin ito ni Lawrence ay inihinto niya ang kanyang sasakyan sa isang tabi.

Tinanggal ni Lawrence ang kanyang seatbelt at hinarap si Lance. “Do you still love him?” tanong ni Lawrence. Alam ni Lawrence na masasaktan siya sa maririnig niya sa sasabihin ni Lance pero he needs to, kailangan niyang malaman ang totoo.

“Yes, I do. Until now meron dito sa puso ko na umaasa na babalik siya sa akin…” huminto si Lance sa pagsasalita tinignan niya sa mata si Lawrence. “…four years and I’m still waiting for him.” Doon na bumuhos ng sobra ang luha ni Lance.

Hinawakan ni Lawrence ang kamay ni Lance. “I promise, mawawala rin ang sakit na nadarama mo. Pangako sa iyo yan. Tatanggalin ko ang sakit na nararamdaman mo.” Niyakap niya si Lance.

“Salamat Lawrence. Salamat talaga.”

Pinunasan ni Lawrence ang luha ni Lance sa pisngi nito. “If you need someone to talk to, andito lang ako.” Hinalikan ni Lawrence ang pisngi ni Lance.

Sinimulan na muli ni Lawrence ang pagdadrive at hinatid niya si Lance sa bahay nila. Nang makauwi sila ay gabi na. Pagkapark ng kotse ni Lawrence sa tapat ng bahay ni Lance ay agad itong bumaba para pagbuksan si Lance ng pinto. Medyo kinilig si Lance sa naging action na it oni Lawrence.

Nakatayo na si Lance sa gate ng bahay nila.

“See you tomorrow.” Nakangiting sabi ni Lawrence.

Papasok na si Lance ngunit muli siyang tinawag ni Lawrence. “Lance.”

“Hmmm?”

Lumapit si Lawrence kay Lance at binigyan niya ito ng isang halik sa noo. “Una na ako, sleepwell.” Bulong nito kay Lance bago humiwalay.

Lihim na napangiti sa ginawang ito ni Lawrence.

Ngumiti si Lawrence sa kanya bago nagtungo sa kotse nito at pinaandar ang sasakyan.

Nakangiti namang nagwave si Lance sa kanya.

Monday morning at maagang pumasok si Lance sa paaralan nila. Habang naglalakad ay nakasalubong niya si Jhaire. Binilisan ni Lance ang lakad niya ngunit mas mabilis si Jhaire kaya naabutan siya nito at humarang sa daraanan niya.

“Long time no see Lancey boy.” Nakangising bati ni Jhaire dito.

Hindi nagsalita si Lance at iiwas na sana siya ng hawakan siya ni Jhaire ng mahigpit sa braso. Tinignan ng masama ni Lance si Jhaire dahilan ito para mas higpitan pa ni Jhaire ang hawak sa kanya.

Nakaramdam na ng sakit si Lance. “Jhaire, bitiwan moa ko.” May gigil na sa boses ni Lance.

Ngisi lang ang ibinigay ni Jhaire at hinila papalapit si Lance sa kanya. Nilapit ni Jhaire ang kanyang mukha sa mukha ni Lance na agad namang iniwas ng isa.

“Napaka arte mo.” Sabi ni Jhaire.

Biglang hinawakan ni Jhaire ang pang-upo ni Lance at pinisil ito ng mahigpit.

“Napaka—” hindi na natuloy ni Lance ang kanyang sasabihin dahil nakatikim siya ng isang malakas na sikmura kay Jhaire.

Sobrang sakit na nararamdaman ni Lance ngayon, dahan dahan siyang napaluhod sa harapan ni Jhaire. Ngumisi naman si Jhaire dahil sa nakikita niya.

“Ganyang ganyan ang view na nais ko. Ang nakaluhod ka sa harap ko.” Pang-aasar ni Jhaire kay Lance, idinikit ni Jhaire ang kanyang alaga na nasa loob pa ng kanyang pantalon sa pisngi ni Lance. Iiwas na sana si Lance ngunit hinawakan nito ang ulo ni Lance at mas diniin pa to. “Matagal na akong natatakam sayo Lance but this time akin ka na.” kinuha ni Jhaire ang panyo sa bulsa niya at tinakpan ang bibig at ilong ni Lance hanggang sa makatulog ito.

Nagising si Lance sa hindi pamilyar na kwarto. Hilong hilo pa din siya dahil sa pinaamoy sa kanya ni Jhaire. May halong kaba at takot na ang nararamdaman ni Lance dahil dito. Bukod kasi sa nakahiga siya sa kama ay nakatali pa ang kanyang mga kamay at paa sa magkabilang dulo ng kama. Hindi niya alam ang gagawin niya dahil takot na takot siya at hindi niya din alam kung anong tumatakbo sa isip ni Jhaire na maaring gawin sa kanya.

Isa lang ang kailangan niyang gawin kundi humingi ng tulong. “HELP!!!” sigaw nito sa kawalan. “HELP!!! Tulungan niyo ako. Parang awa niyo na.” nanginginig na sa takot si Lance.

Maya maya pa ay bumukas na ang pinto ng kwarto. “Gising na pala ang sleeping beauty.” Sabi ni Jhaire.

“Jhaire.” Naiiyak na si Lance dahil tanging tuwalya lang ang suot ni Jhaire. “Jhaire. Anong gagawin mo? Please don’t do this.”

Tumabi si Jhaire kay Lance sa kama. Hinawakan ni Jhaire ang pinsgi ni Lance. Iniiwas naman ni Lance ang pisngi niya dahil dito. Dahil sa ginawang ito ni Lance ay hinigipitan ni Jhaire ang kapit sa pisngi ni Lance.

“Napakaarte mong bakla ka.” Inis sa sabi ni Jhaire. Sabay hinalikan niya ito sa labi. “Subukan mong pumalag sa gusto ko. Mas masasaktan ka pa lalo.”

Tumulo na nang tuluyan ang luha ni Lance sa takot na nararamdaman.

“Huwag kang manginig at matakot alam kong nagawa niyo na ito ni Edward.” Bulong ni Jhaire sa kanya.

Napalingon naman si Lance kay Jhaire dahil sa narinig na pangalan. Tumayo si Jhaire at tumawa nang malakas.

“Tama nga ako. May naging relasyon kayo ni Edward.” Sabi ni Jhaire at lumapit ito kay Lance na nakahiga at dumapa. “But this time I will provide the needs that you want.” Dinila niya si Owen sa pisngi. “Pupunlaan kita at bibigyan kita ng gatas na dating ginagawa ni Edward sayo.”

Lumuhod si Jhaire sa harapan ng mukha ni Lance at inilabas ang kanyang alaga. Idinikit niya ito sa labi ng lalaki. “Isubo mo” utos nito.

Umiiwas naman si Lance sa kaganapang ito na ikinainis na naman ulit ni Jhaire. Kaya ang ginawa niya ay sinampal niya si Lance ng malakas.

“Sa susunod na hindi ka susunod sa utos ko ay hindi lang iyan ang aabutin mo.” Maawtoridad na sabi nito.

Kaya wala nang nagawa si Lance kundi sundin ang utos nito. Nilunok niya ang pride niya at tinanggap ang alaga ni Jhaire na kumakatok sa bibig niya. Unti unti niyang ibinuka ang kanyang bibig.

“Fxck ang init ng bibig mo.” Ungol ni Jhaire dahil sa excitement ay mabilisan niyang nilabas masok ang alaga sa bibig ni Lance na halos mabulunan na ito sa hirap na nararamdaman.

Minuto ang lumipas nang magsawa si Jhaire sa ganoong posisyon. Tumayo ito at dumapa kay Lance. “I will you make mine Lance.” Bulong nito bago halikan ang binata.

Tulo ng tulo ang luha ni Lance. Natigil ang ginagawa ni Jhaire nang tumalsik ito baba ng kama.

TO BE CONTINUED…

EPISODE 10

EPISODE 10

Kumakaripas ng takbo si Lawrence papunta sa apartment ni Jhaire. Galit at Ainis ang nararamdaman niya ngayon. Hindi pwedeng may gawing masama si Jhaire kay Lance hindi siya makakapayag. Dahil sa kanyang nararamdaman ay hindi na niya pinansin pa ang pagkalock ng pintuan ng apartment ni Jhaire sinipa niya ito hanggang sa masira. Nang makapasok siya ay narinig niya si Lance na sumisigaw mula sa kwarto ni Jhaire.

Dali-dali siyang nagtungo doon at pagbukas niya ng pinto ay nakita niya na hubo’t hubad si Jhaire at nakapatong kay Lance. Sa gigil na nasaksihan niya ay sinugod niya ito at sinipa sa bewang, tumalsik si Jhaire papunta sa sahig ng kama.

“HAYOP KA!” galit na sigaw ni Lawrence kay Jhaire.

“Fxck you!” pabalik na sigaw ni Jhaire.

Tumayo ito at sinugod si Lawrence pero handang handa ang isa sa maaring mangyare bakbakan nila. Nagkaroon ng pagbubuno sa loob ng kwarto na iyon ni Jhaire na sa huli ay si Jhaire ang natalo.

Bago mangyare ito ay marahil nagtatanong kayo kung paano ito nalaman ni Lawrence. Pagbabang pagbaba ni Lawrence sa sasakyan niya ay may estudyanteng agad na lumapit sa kanya.

“Lawrence. Si Lance. Kinuha siya ni Jhaire ng walang malay.” Sabi ng isang estudyante.

Hindi na inalam ni Lawrence ang pangalan ng estudyante bagkus ay agad siyang dumeretso pabalik sa sasakyan niya at muli itong pinaandar. Mabilisan niyang pinaandar ito, wala siyang pakialam sa kahit ano ang importante ay mailigtas niya si Lance. Habang nasa byahe ay tinawagan niya si Dom. Galit na galit ito dito.

Hindi ito sinasagot ni Dom. Ngunit tinawagan pa din niya ito ng tinawagan hanggang sagutin ito ni Dom.

“Fxck Lawrence, what’s wrong with you.” Inis na sabi ni Dom sa kabilang linya.

“Yung peste mong kaibigan na si Jhaire. Kinidnap si Lance.” Galit na sinabi ni Lawrence.

“What?” naibulaslas ni Dom.

Hindi na iyon pinansin ni Lawrence bagkus ay inend na niya ang call at nagpokus na sa pagmamaneho.

“Subukan mo lang na galawin si Lance. Mapapatay kita Jhaire.” Naibulaslas ni Lawrence sa sarili at pinukpok niya ang manibela dahil sa galit.

Iyon na nga ang buong kaganapan hanggang sa makarating siya sa apartment ni Jhaire.

Unti-unting kinakalagan ni Lawrence si Lance. “Lance are you okay?” nag-aalalang tanong nito dito.

Tumatango tango naman si Lance bilang tugon, hanggang sa balak nang pukpukin ni Jhaire ang ulo ni Lawrence gamit ang vase. Buti na lamang ay dumating si Dom at agad na sinipa ang kabanda.

“Kuya?” gulat na bigkas ni Lawrence ng makita niya si Dom na galit nag alit na din.

“Pare. Dom, anong—” hindi na natuloy ni Jhaire ang sasabihin dahil pinutol na it oni Dom.

“Simula ngayon. Tanggal ka na sa banda ko. At hinding hindi ka na makakabalik pa.”

“Dom. Pare. Patawarin mo ako.”

“Hindi na Jhaire. Wala na akong pake alam sayo. Wala kang kwentang tao.” Medyo gigil pa din ang boses ni Dom ng sabihin niya ito. Kitang kita sa kamao niya na pinipigilan niya ito. Humarap si Dom kay Lawrence na kinakalagan ang pagkakatali kay Lance. Napadako din ang tingin niya kay Lance. Awang-awa siya sa kalagayan ng taong mahal niya.

“Lawrence, ilabas mo na dito si Lance.” Utos ni Dom sa kapatid.

Agad naman itong sinunod ni Lawrence, nang matapos niyang kalagan si Lance ay ipinatong niya dito ang kumot na naroroon sa kwarto. Kitang kita ang panginginig ni Lance dahil sa takot. “Don’t worry andito na ako.” Bulong ni Lawrence dito.

Rinig naman nito ni Dom at nagselos siya dito. Hindi man niya ito ipahalata pero kitang kita sa kanya. Inalalayan ni Lawrence si Lance patayo. Habang naglalakad na sila ay napadaan sila kay Dom.

“Salamat Dom.” Sabi ni Lance dito.

Nagtama ang kanilang mata at bahagyang ngumit naman si Dom dahil sa pasasalamat na natanggap. Tinapik naman ni Lawrence si Dom sa balikat.

Inalalayan ni Lawrence si Lance hanggang sa makalabas sila ng apartment at makapunta sa sasakyan. Pagdating sa loob at nakapwesto na sila ay agad na nagtanong si Lawrence sa kaibigan.

“Are you okay?”

“Lawrence…” tumulo ang luha ni Lance. “…hindi ako okay. Takot na takot na ako.” Patuloy pa din sap ag-iyak si Lance. “…Lawrence ilayo mo na ako dito please. Ayoko na dito.”

Niyakap naman ni Lawrence si Lance na patuloy pa din na umiiyak. “Tahan na, you’re safe na.” bulong ni Lawrence sa kanya at binigyan niya ito ng mahihinang halik sa mukha. “Tumahan ka na. Ang panget mo pala umiyak.” Pang-aasar ni Lawrence dito.

“Ewan ko sayo.” Binigyan ni Lance nang mahinang suntok si Lawrence sa dibdib.

Ngumiti si Lawrene at inayos ang seatbelt ni Lance. “Iuuwi na kita sa inyo.”

“No, magagalit si Mom, pagnalaman niyang hindi ako pumasok today.” Sagot ni Lance.

Pinunasan ni Lawrence ang luha sa pisngi ni Lance. “I will take care of you. Lance.” Matapos itong sabihin ni Lawrence ay sinimulan na niyang imaneho ang kanyang sasakyan.

Dinala ni Lawrence sa bahay nila si Lance. Pagdating doon ay agad silang dumeretso sa kwarto nito. Nagtungo si Lawrence sa cabinet niya kumuha siya doon ng damit at shorts na ipapasuot niya kay Lance. Kinuha niya din ang bago niyang underwear na hindi niya pa nasusuot.

“Here. Damit ko, maligo ka muna and get changed. Then itong underwear don’t worry bago yan. Hindi pa nasusuot.” Mahabang litany ani Lawrence sabay kindat kay Lance.

“Salamat… but you don’t need to do that.” Sabi ni Lance.

“Yung alin.”

“That kindat.” Sagot ni Lance sabay tawa ng malakas.

Nagtungo na si Lance sa banyo para maligo at mag-ayos. Habang nagsashower siya ay kinikiskis niya ng sobra ang mga parte na hinawakan ni Jhaire. Naliligo siya sa tubig at sa kanyang luha. Sumasagi pa din sa isip niya ang pangyayareng iyon.

Nang matapos niyang maligo ay nagtoothbrush siya ng sobra dahil sa ginawang pagsubo niya sa alaga ni Jhaire.

“Pakshet ka. Pakshet ka.” Sabi nito sa sarili, habang nakatitig sa salamin.

Inayos niya ang sarili niya bago lumabas para hindi mahalata ni Lawrence na umiyak siya at hindi ito mag-alala. Paglabas niya sa banyo ay nakaupo si Lawrence sa sofa.

“Lance, I brought you milk and food.”

“Maraming salamat.” Nakangiting sagot ni Lance. Naupo siya sa tabi na kinauupuan ni Lawrence.

Habang kumakain ito at umiinom ng gatas na dala ni Lawrence ay hindi napigilan ng isa na magtanong sa buong pangyayare sa apartment ni Jhaire.

“Can I ask a question?” paunang tanong ni Lawrence.

Ibinaba ni Lance ang basong hawak at hinarap si Lawrence. “Gusto mong malaman ang nangyare kanina?” tanong pabalik ni Lance dito.

“Yeah. I just wanna know kung ano pang kahayupan ang ginawa sayo ni Jhaire.” Kinakabahan man ay nilakasan niya ang loob para magtanong kay Lance.

Malungkot na ngumiti si Lance kay Lawrence. “Hindi ko matandaan ang lahat pero nagising na lang ako na nakatali ang mga kamay at paa ko. At kung anong naabutan mo iyon na yun.” Naluluhang sabi ni Lance.

Hindi niya iknuwento ang parte na napasubo ni Jhaire ang kanyang alaga sa kanya. Dahil natatakot siyang ijudge ni Lawrence.

Kitang kita niya ang tuloy tuloy na pagluha ni Lance. Hindi niya kayang nakikitang nasasaktan si Lance dahil siya mismo ay nasasaktan din. Kaya ang ginawa na lang niya ay niyakap niya si Lance. “Hinding hindi na kita hahayaang masaktan pangako.” Hinalikan ni Lawrence ang noo ni Lance. “Pangako ko sa iyo yan Lance.”

Hinawakan ni Lawrence ang magkabilang pisngi ni Lance at iniharap ito sa kanya. Nakatitig lamang sila sa isa’t-isa dahang-dahan naglalapit ang kanilang mga mukha. Hanggang sa malapit na nilang mahalikan ang isa’t-isa nang biglang bumukas ang pinto, agad silang lumayo sa isa’t isa.

“Kuya? / Dom?” sabay na bigkas ng dalawa nang makita ang pagpasok ni Dom.

“Kuya what are you doing here?” tanong ni Lawrence ngunit hindi siya pinansin ni Dom at dumeretso ito kay Lance at niyakap ito.

“Dom?” naiilang na tanong ni Lance.

“Are you okay?” humiwalay sa yakap si Dom at hinawakan ang mga balikat ni Lance at chineck siya nito kung may sugat or kung ano man dito.

“I’m okay now. Thanks, sa pag-aalala” nakangiting sabi ni Lance.

“By the way guys. Nang pahanda ako kay manang ng kakainin sa baba. Bumaba na lang kayo if you want to.” Nakangiting sabi ni Dom bago niya maisipan na lumabas ng kwarto.

Nang lumabas ng kwarto si Dom ay si Lawrence naman ang naligo at nag-ayos ng kanyang sarili, tulad nang ginawa ni Lawrence ay ganoon din ang ginawa ni Dom sa kanyang kwarto.

Nasa hapag kainan na sila ngayon at sabay sabay silang kumakain. Habang kumakain ay binasag ni Dom ang katahimikan.

“Saan mo gustong pumunta Lance after this?” tanong ni Dom.

Tinigil ni Lawrence ang pagkain niya at nagsalita. “He will be staying here today.” Sagot ni Lawrence.

Inis na tumingin sa kanya si Dom at nilingon si Lance.

“Ahm Dom. Please let me stay here for awhile.” Sabi ni Lance gamit ang kanyang maamong mukha.

“Owww. Yeahhh. Sureee.” Sagot ni Dom.

Nagpatuloy na silang kumain hanggang sa matapos sila. Kitang kita ni Dom kung paano magbiruan si Lance at Lawrence. Selos na selos siya sa nakikita niya. Tumayo na siya at dumaan sa likuran ni Lawrence.

“Finish your food. We need to talk outside.”

Dumeretso na si Dom sa labas ng bahay nila sa may garden area. Maya maya ay pumunta na doon si Lawrence para kausapin ang kanyang kuya.

“Anong pag-uusapan natin kuya?”

Hinarap ni Dom si Lawrence at lumapit sa kanya. “For now, you win but I’ll make sure I’m gonna win back Lance.” Sabi ni Dom sa kapatid.

“Thank you for telling this bro. But I will not give him to you.” Sagot ni Lawrence at naglakad na pabalik sa kusina sabay tapik sa balikat ng kapatid.

Pagkabalik ni Lawrence sa dining ay nakita niya pa din doon si Lance na nakaupo. “Lance are you done?” tanong ni Lawrence.

“Yeah. Kakatapos ko lang” sagot ni Lance.

Siya na sana ang magliligpit ng kinainan ngunit pinigilan siya ni Lawrence. “Hayaan mo na yan diyan. Si Manang na ang bahala.”

“Pero—”

“Let’s go to my room na” yaya ni Lawrence kay Lance.

Agad ngang dumeretso ang dalawa sa itaas. Kung ano ano ang ginawa nila, naglaro sila ng video games. Nanood ng movie sa Netflix at kung ano ano pa.

Nang lumalim na ang gabi ay nagsuggest si Lawrence kay Lance.

“Lance, you can stay here. I mean you can sleep here. You know just text your mom na lang.” sabi ni Lawrence habang nagliligpit ng mga kalat nila kanina.

“Yeah. I would love to.” Sagot ni Lance. Tumayo ito sa sofa na kinauupuan at kinuha ang kanyang cellphone na nasa loob ng bag.

Agad niyang tinawagan ang mommy niya at agad din naman niya itong napapayag na magsleep over siya dito kina Lawrence. Kilala na din naman kasi siya nito.

Matapos nilang gawin ang dapat gawin ay naghanda na silang matulog. Lumabas ng banyo si Lance.

“Sa kama ka na matulog dito na lang ako sa sofa.” Suhestiyon ni Lawrence na nakapwesto na sa sofa.

“No. pwede ka anmang tumabi sa akin eh. Wala naman tayong gagawing masama.”

“No. hindi baka kasi hindi ko mapigilan ang sarili ko tulad nang nangyare sa resthouse.” Sagot ni Lawrence.

Natatawa na lang si Lance sa pagiging deretsuhing pagsagot ni Lawrence.

“Okay sige. Ikaw bahala.” Sagot na lang ni Lance.

Nahiga na si Lance sa kama at pinatay na ni Lawrence ang ilaw sa buong kwarto. Lumipas ang ilang minute at hindi pa din makatulog ang dalawa. Nakailang ikot na din si Lance sa kama na kinahihigaan niya at ganun din si Lawrence.

“Lawrence are you sleeping?” tanong ni Lance.

“I’m wide awake. I can’t sleep.” Sagot ni Lawrence.

“Ahmm. How can I say this…” paunang sabi ni Lance. “…gusto ko kasi sanang magsabi na Samahan mo ako bukas.” Mahabang litanya ni Lance.

Napabangon si Lawrence sa sinabi ni Lance. “Sure, why not? Saan ba iyon?”

“Sa lugar. Sa lugar kung saan huli kaming nagkita ng Kuya ko.” Naiiyak na sabi ni Lance.

TO BE CONTINUED…

EPISODE 11

EPISODE 11

Maagang gumising ang dalawa dahil ngayong araw na ito sila magtutungo sa isla na kung saan huling nakita ni Lance ang lalaking kanyang minahal, ang kanyang stepbrother na si Edward.

Idinilat ni Lance ang kanyang mata at napansin niyang wala na si Lawrence sa pwesto nito kung saan siya natulog, madilim din ang buong kwarto. Bumangon si Lance para buksan ang bintana, maging sa labas ay hindi pa sumisikat ang araw.

Bumalik si Lance sa kama at tinawagan ang kanyang ina. Nagpaalam siya na hindi pa rin siya makakauwi sa araw na ito, tinawagan niya ito para hindi na ito mag-alala kung saan man siya tutungo. Nagsinungaling lang siya sa parte na hindi niya sinabi na pupuntahan niya ang isla. PInagbawalan siya ng kanyang ina na bumalik dito dahil sakit lang sa puso ang kanyang mararamdaman.

Nang pumayag na ang kanyang ina at ibinaba na niya ang kanyang cellphone tumayo siya para buksan ang ilaw ng buong kwarto. At para hanapin na din si Lawrence kung nasaan man ito. Pagpunta niya sa pindutan ng ilaw ay siya namang Paglabas ni Lawrence sa banyo. Muli ay nakita na naman ni Lance ang mala-adonis na katawan ni Lawrence, ang kulay perlas nitong katawan ngunit kasing tigas ng bato ang pagiging solido nito.

Napalunok ng laway niya si Lance dahil sa kanyang nakikita at nauutal-utal na nagsalita. “An… andyan ka lang pala.” Sabi nito at agad na iniwas ang kanyang tingin.

Napangiti naman si Lawrence dahil sa nasasaksihan niyang ekspresyon ng mukha ni Lance. Balak asarin ni Lawrence si Lance kaya naman ay lumapit siya dito.

“Gising ka na pala.” Sabi ni Lawrence at dahan dahan siyang lumalapit.

Si Lance naman ay hindi makatingin ng maayos sa mata ni Lawrence. “Ahhh. Oo… Kakagising ko lang.” awkward na sabi nito.

Ngumiti naman si Lawrence at tumawa, itinaas nito ang kanyang kamay at kumamot kamot sa likuran ng kanyang ulo. Kitang kita ni Lance ang malagong buhok ni Lawrence sa kili-kili ngunit makinis at maputi ito kung titignan.

Mas lumapit pa si Lawrence kay Lance ngunit ang isa ay napaatras naman at dahil sa mali ang pagkakatapak niya sa kanyang paa ay natalisod ito. Mabilis naman ang naging reaksyon ni Lawrence at hinawakan niya si Lance ngunit dahil hindi na balance ay natumba pa din sila. Nakahiga si Lance sa sahig at nakadagan naman si Lawrence sa kanya, hindi inaasahan ng dalawa na magtatama ang kani-kanilang mga labi. Nang marealize ito ni Lawrence ay agad niyang inangat ang mukha.

“I’m sorry.” Agad na nasabi ng binata.

Nananatili pa din silang nakatitig sa isa’t-isa. Gustong gusto na muling halikan ni Lawrence si Lance ngunit pinipigilan niya lang ang kanyang sarili.

“Ahm. Lawrence. I feel it.” Nahihiyang sabi ni Lance at nagkakaroon na ng pamumula sa kanyang pisngi.

Hindi maintindihan ni Lawrence ang sinasabi ni Lance kaya nagtanong ito. “What? Ano yun?” walang kaalam alam na tanong nito.

Kaya bilang sagot ni Lance ay iginalaw niya ang kanyang hit ana kung saan nararamdaman niya ang pagkalalaki ni Lawrence. Agad naman naintindihan nito ang ibig sabihin ni Lance. Bumangon siya agad mula sa pagkakadagan kay Lance. Ngunit pagkatayo niya ay hindi inaasahan na malalaglag ang tuwalyang nakapulupot sa kanyang bewang.

Nang mangyare ito ay agad namang iniwas ni Lance ang kanyang pagkakatingin kay Lawrence. “Wala akong nakita.” Pagsisinungaling ni Lance ngunit bahagya niyang nakita ang alaga ni Lawrence.

“Aist. Fxck” iyan na lang ang nasabi ni Lawrence. Agad niyang kinuha ang kanyang underwear at boxer shorts at agad na nagbihis.

Biglaan namang bumukas ang pinto ng kwarto ni Lawrence, sabay silang napatingin sa kung sino man ang sumulpot.

“What Happened here? May narinig akong kalabog?” tanong ni Dom na halatang galing sa pageerhisyo, dahil sa pawis nito sa katawan.

Agad namang tumayo si Lance at pinagpag ang kanyang damit. “Wala iyon, natumba lang ako.” Sagot nito.

“Okay” ang tanging sagot nito at muling isinarado ang pinto. Nang makita niya ang itsura nina Lance at Lawrence ay nakaramdam siya ng selos sa kanyang kapatid. Naikuyom na lang niya ang kanyang kamao at bumalik sa pag eerhesyo.

Humarap si Lance kay Lawrene. Nakita niyang nakabihis na ito ng boxer shorts at sando. “I think ako naman na ang maliligo.” Sabi na lang ni Lance. Agad siyang naglakad papasok ng banyo.

Pagpasok ni Lance ay humarap siya sa salamin na naroroon. Hindi niya alam ngunit may kakaiba siyang nararamdaman kay Lawrence. Nalilito na siya, hindi niya alam kung mahal pa din ba niya si Edward o totoo na ba ang nararamdaman niya kay Lawrence. Gulong-gulo na siya. Natatakot siya na baka maging rebound niya lang si Lawrence.

Inihilamos na lang ni Lance ang kanyang iniisip at nagtungo na sa bathtub para maligo. Nang matapos na siyang maligo ay robe na ang ginamit niya imbes na tuwalya, dahil ayaw niyang mangyare sa kanya ang nangyare kay Lawrence kanina. Nakakahiya.

Paglabas niya sa banyo ay nakita niya si Lawrence na nakaupo sa sofa. May hawak ito na kung ano man. Napansin naman ni Lawrence na lumabas na si Lance sa banyo.

“Lance, maupo ka muna.” Sabi ni Lawrence. At tinapik nito ang pwesto sa tabi niya.

Lumapit naman si Lance kay Lawrence, tumayo si Lawrence at inalalayan niya si Lance paupo, bago naupo sa tabi nito.

“I saw last night na may mga pasa ka dahil sa mga ginawa ni Jhaire sayo.” Kitang kita ni Lance ang pag-aalala sa mata ni Lawrence ng sabihin niya ito.

Ngumiti ng bahagya si Lance.

Kumuha si Lawrence ng ointment bago unti-unting ibaba ang robe ni Lance sa bandang braso nito, pinapahidan na ni Lawrence ang mga pasa pasa nito. Si Lance naman ay nakatitig lang kay Lawrence na abala pa din sa pagpapahid ng ointment.

“Okay na ito.” Sabi ni Lawrence nang matapos siya sa kanyang ginagawa, ngunit hindi sumasagot si Lance. Napansin naman ni Lawrence ang titig sa kanya ni Lance. Tumayo si Lawrence at lumuhod kay Lance. Minasahe nito ang paa ng binata.

“Lawrence, hindi mo na kaila—”

hindi na pinatapos ni Lawrence ang sasabihin ni Lance dahil nagsalita muli ito. “Lance, alam mo naman diba. I love you with all my heart.” Nananatiling nakatingin si Lawrence sa mga ni Lance.

Nakaramdam ng awkwardness si Lance sa sinabi ni Lawrence kaya agad niyang iniwas ang kanyang tingin. “Magbibihis na ako.” Tumayo si Lance at iniwasan si Lawrence.

Medyo nasaktan si Lawrence sa ginawa ni Lance pero alam niya kung hanggang saan lang siya nito, hindi niya kailangang pilitin si Lance na gustuhin siya.

Nang matapos na si Lance sa pag-aayos ng sarili niya ay nagtungo na siya sa parking lot nila Lawrence na kung saan nandoon na rin ito.

“You ready?” tanong ni Lawrence kay Lance.

“Yes.” Ngumiti ng bahagya si Lance.

Sinimulan na nila ang mahaba-habang byahe. Habang nagmamaneho si Lawrence ay napapansin niya ang pananahimik ni Lance at naghihikab hikab na ito. Marahil ay inaantok ito dahil sa mahaba-haba ang kanilang byahe.

“Why don’t you sleep?” sabi ni Lawrence, binibigyan niya ng malilit na sulyap si Lance at binabalik ang tingin sa kalsada.

“Hindi na siguro, kailangan mo ng kasama.” Sagot ni Lance. “Just let me na tahimik.” Dugtong ni Lance.

“Okay.” Sagot ni Lawrence na nakangiti at ipinagpatuloy na ang pagmamaneho.

Lumipas ang ilang minuto ay napansin niyang nakapikit na si Lance. Natawa siya ng bahagya dahil dito. Naalala niya ang sinabi ni Lance na hindi siya matutulog ngunit ito siya may kasama pang mahihinang hilik.

Patuloy ang ginagawang pagmamaneho ni Lawrence hanggang makarating sila sa lugar na nilang puntahan. Kahit nakarating na sila ay nananatili pa ding tulog.

Tinanggal ni Lawrence ang kanyang seatbelt at hinarap si Lance. “Lance were here.”.

Nakailang gising siya dito ngunit hindi pa rin ito gumigising. “Lance.” Tawag muli ni Lawrence ngunit napatigil siya sa paggising dito at napatitig sa labi ni Lance. Maganda ang labi ni Lance, maamo ang kanyang mukha at tila nang-eengganyo ito na halikan niya. Makinis at Maganda ang mukha ni Lance. Tila isang babae kung tititigan.

Hindi napigilan ni Lawrence ang kanyang sarili at hinalikan sa labi si Lance. Smack lang ang kanyang ginawa. Ngunit naging dahilan ito para magising si Lance.

“Anong ginagawa mo?” tanong ni Lance.

“Huh? Ahm, Wala. I’m sorry.”

Lalayo na sana si Lawrence ngunit pinigilan siya ni Lance, hinawakan ni Lance ang likurang bahagi ng ulo ni Lawrence at inilapit ito sa kanya. Mabilis ang mga pangyayare at ngayon ay magkahalikan na sila. Gulat na gulat si Lawrence sa ginawa ni Lance sa kanya. Kitang kita niya ang pagpikit ng mata ni Lance nang magtama ang kanilang mga labi. Matagal na niyang gustong maranasan ito na si Lance mismo ang magnanais na halikan siya. Ipinikit na din niya ang kanyang mata at sumabay sa agos ng kanilang halikan. Dahan-dahang pinasok ni Lawrence ang kanyang dila sa loob ng bibig ni Lance at doon ay naglaban ang pagmamahal nila sa isa’t-isa. Bumaba ang pagkakahawak ng kamay ni Lance sa balikat ni Lawrence. Patuloy ang kanilang halikan at napapahigpit ang kapit ni Lance dito hanggang sa kailangan na nilang kumuha ng hangin kaya natapos ang kanilang halikan.

Pansamantalang na awkward sila sa isa’t-isa dahil sa nangyare.

“Lance…”

“Lawrence…”

Sabay nilang tawag sa isa’t-isa.

“Ahm you should go first.” Sabi ni Lawrence.

Ngumiti si Lance sa kanya. “Andito na pala tayo.” Sabi ni Lance. Inalis niya ang seatbelt at agad na lumabas ng sasakyan.

Natatawa naman si Lawrence sa naging kilos ni Lance, marahil ay nahihiya ito sa ginawa nito. Sumunod naman na lumabas si Lawrence at sinundan si Lance.

“Saan ba tayo tutungo?” tanong nito.

“Sa isla Upendo.” Hinarap ni Lance si Lawrence. “Iyon ang pangalan ng isla. Tatawid pa tayo ng dagat.”

“Ah ganun ba? Sige ako na ang maghahanap ng bangkero.” Sabi ni Lawrence.

Agad naman na umalis si Lawrence para maghanap nang bangkero. Si Lance naman ay tinatanaw ang lalaki. Hindi niya alam kung bakit niya nagawang halikan si Lawrence, siguro ay mas nangibabaw ang pagmamahal niya dito. Napagdesisyunan niya nang kailangan niya nang kalimutan si Edward, dahil alam niyang wala na din itong pakialam sa kanya at marahil ay kinalimutan na siya nito.

Ilang minuto lang ang lumipas ay bumalik na si Lawrence kasama ang isang lalaki na sa tingin ni Lance ay ito na ang magiging bangkero nila. Bago sila sumakay ng bangka ay inayos muna nila ang sasakyan at naghanap ng parking sa tulong nang bangkero.

Hindi naging mahaba ang byahe nila patungo sa isla, dahil na rin sa payapa ang alon ng mga araw na iyon. Nang makarating sila sa isla ay agad na nagtungo sila sa kubo na kung saan naging mag-isa si Lance at Edward. Ang kanilang bangkero naman ay naiwan sa bangka.

Pumasok sila sa loob ng kubo bago magsalita at magtanong si Lawrence. “Anong gagawin natin dito?”

Hinarap ni Lance si Lawrence. “May sasabihin ako sayo.” Ngumiti ng bahagya si Lance.

“Ano yun?” tanong ni Lawrence. Kinakabahan man siya sa sasabihin ni Lance, ngunit kailangan niya itong malaman. Masakit man o hindi.

“Dito ko huling nakita si Kuya…” huminto ng sandal si Lance. “Si Edward.”

Hindi alam ni Lawrence kung anong sasabihin niya o irereak niya sa mga narinig. Nananatili lang siyang nakatingin kay Lance bago muli magsalita ang isa.

“Iniwan niya ako dito nang walang sabi sabi. Labis akong nasaktan ng mga araw na iyon Lawrence, halos tatlong taon ko iyong binitbit. Kaya dahilan iyon na matakot ako sa salitang pagmamahal. Sobrang natatakot ako Lawrence. Pero kagabi ay gulong gulo ang isip ko. At ngayon ay buo na ang pasya ko.” Mahabang litanya ni Lance, hindi rin niya mapigil ang pagtulo ng kanyang luha.

Lumapit si Lawrence sa kanya at pinahid ang luha sa kanyang pisngi. “Ngunit bakit? Bakit mo ito sinasabi sa akin?”

“Dahil. Gusto kong malaman mo…” bumuntong hininga si Lance. “gusto kong malaman mo na. Handa na ako. I’m ready na Lawrence to take your heart. Handa na akong papasukin ka sa puso ko.”

“What did you say? Teka…” naguguluhan si Lawrence o hindi niya lang alam ang mga sasabihin niya dahil halos matupad ang kanyang pangarap. “Anong sinabi mo ulit?” dugtong ni Lawrence.

“I said na, I decided to let go Edward dahil gusto kita Lawrence. Nahuhulog na ako sayo. Alam kong medyo magulo pero siguro ito na ang tamang way para sabihin ito sayo. I want you Lawrence, natatakot man ako pero—”

Hindi natapos ni Lance ang kanyang sasabihin ng bigla siyang halikan muli ni Lawrence.

TO BE CONTINUED…

EPISODE 12

EPISODE 12

Masayang bumalik sina Lawrence at Lance sa siyudad. Habang nagmamaneho si Lawrence ng kanyang sasakyan ay hawak hawak naman niya ang kamay ni Lance.

Nagiging madaldal si Lance at puro kwento ng kung ano ano kay Lawrence. Sa bawat bagay na nakikita niya sa kalsada ay may naikukwento siya.

Tawang tawa naman si Lawrence sa pagiging madaldal nito. Habang nakikinig siya sa mga kwento ni Lance ay laki pasasalamat din niya na nagbago ang puso nito. Hanggang ngayon ay hindi pa din ito makapaniwala na naging sila na ni Lance na tinanggap nito ang pagmamahal na handa niyang ibigay.

Pansamantalang inihinto ni Lawrence ang sasakyan na ipinagtaka ni Lance.

“Anong meron? Bakit mo inihinto?” tanong ni Lance.

Tumingin si Lawrence kay Lance, kinuha nito ang kanyang kamay at hinalikan habang nakatingin pa din siya kay Lance. Ngumiti si Lance bilang tugon.

“Maraming salamat Lawrence. Maraming maraming salamat.”

“Bakit naman?”

“Napasaya mo ako. Sa pakikinig at pagpapasaya sa akin. Maraming salamat.”

Tinanggal ni Lance ang kanyang seatbelt at muling hinalikan si Lawrence. Matapos niyang halikan si Lawrence ay inayos niya ulit ang kanyang sarili at binalik ang seatbelt.

“May pupuntahan tayo.” Sabi ni Lawrence.

“Saan naman tayo pupunta?” tanong ni Lance.

“Basta, just seat and relax.” Sagot ni Lawrence at binigyan niya ng kindat si Lance bago muli paandarin ang sasakyan.

Patuloy ang ginawa nilang byahe hanggang sa makarating sila sa isang open amusement park. Nagtataka man si Lance ay sinusundan pa din niya si Lawrence.

“Huwag kang mag-alala sandali lang tayo dito.” Sabi ni Lawrence, hinila niya si Lance patungo sa ferris wheel. Napakalaki ang ferris wheel na ito dito sa bayan.

Manghang-mangha si Lance sa nakikita niya. Hindi ganoon kahaba ang pila kung kaya naman ay agad silang nakasakay dito.

Nang makapag-ayos na sila at nagsimula nang umandar ito ay nagtanong si Lance kay Lawrence.

“Bakit dito mo ako naisipan dalhin?” tanong ni Lance.

“Nangako kasi ako sa sarili ko na ang taong mamahalin ko ay dadalhin ko dito. Sasakay kaming dalawa sa ferris wheel. At ieenjoy ang view dito.” Sabi ni Lawrence at sakto namang huminto ang sinasakyan nilang cable sa tuktok nito.

Manghang mangha si Lance sa nakikita niya. “Napakaganda dito Lawrence. Sobrang ganda.” Sabi ni Lance, na tila kumikinang ang mga mata dahil sa ganda ng kanyang nakikita.

“Sobrang ganda. Sobra.” Turan ni Lawrence ngunit nakatingin siya kay Lance.

“Sobrang ganda talaga dito.” Excited na sabi ni Lance at tumingin siya kay Lawrence at nahuli niya itong nakatingin dito.

Ngumiti si Lawrence kay Lance at akmang hahalikan na niya si Lance ay biglang may pumutok at iyon ay ang mga fireworks na nakapagdagdag pa ng kagandahan sa paligid.

Hindi maiwasan ni Lance na maiyak dahil sa galak na kanyang nararamdaman dahil sa mahabang panahon ay ngayon lang niya ulit naranasan na mahalin ng ganito. Isang sinsiridad na pagmamahal.

Hinawakan ni Lawrence ang mga pisngi ni Lance at hinalikan ito sa noo. “I love you so much Lance.”

Yumakap naman si Lance kay Lawrence, isang mahigpit na yakap. Yakap na punong puno nang pagmamahal.

Dalawang buwan ang lumipas. Mabilis lamang itong lumipas kina Lawrence at Lance, naeenjoy nila ang company ng bawat isa. Madami silang napuntahan na lugar ng lumipas na buwan. Ngunit nananatiling sikreto ang kanilang relasyon, ito ang nais ni Lance dahil nadala na siya sa nangyare sa kanila ni Edward. Ayaw niya na maraming makaalam dahil maraming mangengealam sa relayson nila at natatakot siya na baka masira ito. Nirespeto naman ni Lawrence ang desisyong ito ni Lance.

Pansamantala namang itinigil ni Dom ang ginagawa niyang pangungulit kay Lance. Hinayaan niya muna ito sa tabi ng kapatid niyang si Lawrence. Abala si Dom ngayon sap ag-eensayo sa darating na Battle of the Bands sa kanilang campus.

Sa ngayon ay nasa labas si Lance ng gymnasium ng kanilang campus, nasa training ngayon si Lawrence at hinihintay niya itong matapos. Tulad ni Dom ay abala din si Lawrence sa paghahanda sa darating naman nitong liga. Habang naghihintay si Lance sa labas ay naglalaro ito gamit ang kanyang cellphone nang may dumating.

“Hey, Lance sinong hinihintay mo?” tanong ni Dom.

Tumingala si Lance at nakita niya si Dom bitbit ang gitara nito. Ngumiti si Lance sa kanya at tumingin sa gymnasium. Alam na ni Dom ang gustong sabihin ni Lance.

“Hmmm. Ahmm si Lawrence.” Sagot ni Lance.

Alam naman na ni Dom ang isasagot ni Lance pero masakit pa din pag nanggaling ito sa taong mahal niya. Pero hindi pa rin siya susuko, alam niyang kahit papaano ay may pag-asa siya dito. Kahit ganun pa man ay Mabuti at nakita niya si Lance dahil may ibibigay ito dito.

“Ahhh. I see.” Bumuntong hininga muna si Dom bago muling magsalita. “By the way…” may kinuha si Dom sa kanyang bulsa at inabot ito kay Lance. “… watch ka sa battle of the bands namin. I need your support.” Ngumiti si Dom at nang maabot niya na ang envelope ay dali daling tumakbo si Dom palayo.

Bahagya namang natawa si Lance sa inasta ni Dom at napasabi na Kyeopta. Bulong niya sa kanyang sarili. Hindi niya inaasahan na may ganoon palang ugali itong si Dom.

Tinignan niya ang envelope at nang bubuksan na niya ito ay may tumawag muli sa kanyang pangalan.

“Hey Lance.” Tawag ni Lawrence na halatang kalalabas lang sa gymnasium at basang basa pa ang kanyang buhok. Tumakbo ito patungo kay Lance.

Tumayo naman si Lance at inilagay muna sa bulsa ang envelope na natanggap mula kay Dom.

“Hey—” hindi na nakapagsalita pa si Lance ng siilin ni Lawrence ng halik siya sa labi. Isang mabilisang halik lamag iyon dahil baka may makakita sa kanilang ibang estudyante.

“Matagal ka bang naghintay?” tanong nito dito.

Nagpalinga-linga naman si Lance bilang sagot isang senyales na hindi siya matagal na naghintay.

“Basang basa pa ang buhok mo, hindi mo man lang pinatuyo. Napaka pasaway mo talaga kahit kailan.” Pagsuway ni Lance kay Lawrence.

Kinuha niya ang tuwalya na nakasabit sa leeg ni Lawrence at isinampay ito sa kanyang ulo, at pinunasan ang basang buhok. Dahil sa matangkad si Lawrence ay tumingkayad pa si Lance para maabot ito. Habang patuloy si Lance sa pagpunas ng buhok ni Lawrence ay napansin niyang nakatitig si Lawrence sa kanya.

“Bakit?” taas kilay na tanong ni Lance.

“Ang cute mo.” Nakangiting sagot ni Lawrence sa kanya.

Itinigil ni Lance ang kanyang ginagawa. “Ewan ko sayo.” At ibinato ito sa mukha ni Lawrence. Tatawa tawa naman si Lawrence dahil dito.

Lumapit si Lawrence kay Lance. “Ihahatid na kita.” Sabi nito at hinalikan sa noo si Lance. “Let’s go.” Dugtong ni Lawrence sabay akbay sa kasintahan.

Habang naglalakad sila papunta sa parking lot ay nagsalita si Lance. “Ahmm. Gusto mo bang kumain muna bago tayo umuwi?”

Kahit pagod si Lawrence ay pumayag naman siya sa kagustuhan ng kanyang kasintahan. Bukod sa nagugutom na rin siya ay gusto niya din itong makasama pa nang mas matagal. Nagtungo silang dalawa sa isang Korean store.

“Gusto mo talaga dito?” tanong ni Lawrence.

Tumango tango si Lance bilang sagot. “Ikaw you want to have ramyeon with me?” nakangiting sabi ni Lance dito at tila bang nang-aakit dahil may kasama itong pa-beautiful eyes.

Hindi na nakapagsalita pa ng maayos si Lawrence dahil sa ginagawang pagpapacute ni Lance.

“Yeah. I want it.”

“Sorry na. Nagcrave kasi ako sa Teokbokki (Spicy Rice Cake)” cute na pagkakasabi ni Lance. “And syempre gusto ko din matikman mo iyon.” Dugtong pa niya. “Hmm.”

“Oo na.” sagot ni Lawrence at pinisil niya ang pisngi ni Lance. “Huwag mong gagawin sa iba yan ah.”

Hindi naman naintindihan ni Lance ang tinutukoy ni Lawrence. “Anong yan? Ano yun”

“Wala.” Pinisil naman ni Lawrence ang baba ni Lance. “Let’s go na.” sabi nito at tinanggal ang seatbelt ni Lance at nang sa kanya at sabay silang bumaba sa sasakyan.

Pumasok sila sa loob ng Korean mart na kung saan pwede ka magluto ng sarili mong ramyeon. Naupo sila sa dulong bahagi ng store na ito.

“Maupo ka lang dyan, at ipagluluto kita.” Sabi ni Lance. “Right now ako naman muna ang mag-aasikaso sayo.” Dugtong ni Lance sabay kindat sa kasintahan.

Natatawa naman si Lawrence sa inaasta ni Lance ngunit nakakaramdam siya ng kilig dahil dito.

“Okay sige. Sabi mo eh.” Pagsang ayon ni Lawrence.

Tumayo na si Lance at nagtungo sa lugar kung saan siya pipili ng ramyeon na kakainin. Madaming klase ang pagpipilian dito, ibat ibang klase ng ramyeon at ibat ibang klase din ng mga side dishes ang nakuha niya.

Ilang minuto ding naghintay si Lawrence bago matapos ang niluluto ni Lance. Bitbit ang tray ay nagtungo na si Lance pabalik sa kanilang pwesto.

Masaya niyang inilapag ang pagkain sa lamesa. Amoy na amoy ni Lawrence ang aroma ng ramyeon na niluto ni Lance, alam niyang instant noodles lang ito pero natutuwa siya dahil pinagluto siya nito.

“Tyanan.” Nakangiting sabi ni Lance dito.

Naupo na rin si Lance sa katapat na bahagi ng upuan ni Lawrence at masaya nilang pinagsaluhan ang ramyeon na niluto ni Lance.

Patuloy pa din ang pagiging madaldal ni Lance habang sila ay kumakain. Nagiging komportable na din talaga ito kay Lawrence, kaya nagiging clingy na siya.

“Say ahhhhhh” sabi ni Lance na ikinagulat ni Lawrence.

Tinignan ni Lawrence ang kutsara na hawak ni Lance na nakatapat sa kanya. May laman itong potato side dish. Nagpalipat lipat ang tingin niya sa mata ni Lance at sa kutsarang nakatapat sa kanya.

Napansin ni Lance na parang ayaw ito kainin ni Lance kaya naman ay sumimangot ito at nang ibababa na niya ang kutsara ay bigla itong hinabol ng bibig ni Lawrence at sinubo ang laman nito.

Ngumiti naman ng pagkalaki-laki si Lance dahil nagtagumpay siya sa kanyang plano. “Komawo.” Sabi nito at bumalik na sa kanyang pagkain.

Takang taka naman si Lawrence sa ikinikilos ngayon ni Lance at di niya mawari kung anong plano nito. Matapos nilang kumain ay naglakad lakad muna sila pampapababa ng kanilang kinain.

Habang naglalakad sila ay tinitignan tignan ni Lawrence ang kamay ni Lance. Nais niya itong hawakan habang sila ay naglalakad ngunit nahihiya siya dito.

Patuloy pa din si Lance sa pagkukwento ng kung ano ano at nang mapansin niyang hindi na nagsasalita si Lawrence at nilingon niya ito.

“Pagod ka na ba?” tanong ni Lance.

“Huh? Ahh. Oo eh.” Pagsisinungaling ni Lawrence. “May training pa kasi kami bukas.” Dugtong nito. Gusto niyang sabihin na pwede ko bang hawakan ang kamay mo ngunit nahihiya ito.

Hinarap ni Lance si Lawrence at ngumiti. “Okay sige.” Hinawakan ni Lance ang pisngi ni Lawrence. “Uuwi na tayo. Hmm. Para makapagpahinga ka na din.”

Ngumiti si Lawrence. “Salamat.”

Bumalik na sila sa lugar kung saan nakapark ang sasakyan ni Lawrence. Nang makarating sila doon ay agad din silang umalis at inihatid ni Lawrence si lance. Naging mabilis lang ang byahe nila dahil wala namang masyadong traffic ng oras na iyon.

“Salamat ng marami sa paghatid, Lawrence.” Nakangiting paalam ni Lance sa kasintahan.

“Walang anuman. Paano ba yan, I must go na. See you tomorrow.” Pagpapaalam ni Lawrence kay Lance.

Tumango naman si Lance bilang tugon. Inisinara na ni Lawrence ang kanyang bintana at pinaandar ang sasakyan. Samantalang si Lance ay nananatiling nakatayo sa tapat ng bahay nila at binigyan si Lawrence ng mahihinang hand wave. Pumasok lang siya sa loob ng mawala na sa paningin niya si Lawrence.

Pagpasok niya sa loob ay nakapatay na ang mga ilaw sa loob ng bahay kaya agad siyang nagtungo sa kanyang kwarto. Nagpahinga siya saglit bago magtungo sa kanyang banyo para maligo.

Masayang naligo si Lance dahil sa mga kaganapan na nangyayare sa kanyang buhay, matapos maligo ay kinuha niya ang robe na nakasampay sa likod ng pintuan at sinuot ito. Naupo siya sa harap ng salamin at kumuha ng tuwalya para patuyuin ang kanyang basang buhok. Habang nagpapatuyo siya ay narinig niyang tumunog ang kanyang cellphone.

“Ang bilis naman nakauwi ni Lawrence. At ako agad ang tinawagan niya.” Bulong niya sa sarili at nangingiti siya dahil sa pag-iisip na ganito.

Paglapit niya sa side table ng kama niya na kung saan nakalagay ang kanyang cellphone ay nagtaka siya dahil hindi si Lawrence ang tumatawag sa kanya kundi si Dom. Bakit kaya?! Tanong niya sa sarili.

“Hello! Dom?”

“Lawrence got an accident.”

To be continued…

EPISODE 13

EPISODE 13

Nanghina si Lance nang marinig niya ang balita mula kay Dom. Hindi niya alam ang kanyang gagawin dahil kanina lang ay kasama niya si Lawrence. Nag-uunahan ang mga luha niya sa kanyang pisngi. Halong takot at kaba ngayon ang kanyang nararamdaman.

“Hello, Lance are you okay?” tanong ng nasa kabilang linya.

Hindi pa rin makasagot si Lance, napaupo siya sa kanyang kama at nananatiling nasa tenga ang kanyang cellphone.

“Lance? You still there?” tanong muli ni Dom sa kanya.

Ngayon ay natauhan na si Lance, kailangan niyang makita si Lawrence. Kailangan niyang malaman kung okay lang ito.

“Lance?” muling tawag ni Dom sa kanya.

“Dom…” humihikbi na si Lance. “…Saan… Saang hospital siya di… dinala? Uutal utal na tanong ni Lance.

Natatakot si Lance pero kailangan niyang gawin ito.

“Pupunta ka ba? I’ll send you the details papunta na din kami doon…” huminto saglit si Dom sa pagsasalita. “Mag-ingat ka.”.

Hindi na narinig ni Lance ang huling sinabi ni Dom. Agad niyang ibinaba ang tawag para mag-ayos ng sarili. Dali-daling nagtungo si Lance sa kanyang cabinet para kumuha ng kanyang susuotin. Nanginginig man ang kanyang mga kamay ngunit kailangan niyang tatagan ang kanyang sarili.

Nang makapag-ayos na siya ay agad niyang tinignan ang kanyang cellphone, at doon nga ay nareceive na niya ang address ng ospital na pupuntahan niya. Agad siyang nagbook ng grab para mapuntahan ito. Lumabas si Lance ng kanyang kwarto at pagbaba sa sala ay nanduon ang kanyang ina na nanunuod ng drama sa telebisyon.

Nang mapansin siya ng kanyang ina ay tumayo ito at nagtanong. “Anak, teka. Gabi na. saan ka pupunta?” kita sa mukha ng kanyang ina ang pagtataka.

“Sa hospital mom.” Sagot ni Lance at kinuha niya ang jacket niya na nakasabit sa likod ng pintuan nila.

“Pero anong oras na, at kakauwi mo lang. At bakit ka pupunta sa hospital?” ang kaninang nagtatakang mukha ng kanyang ina ay ngayon ay nag-aalala na.

“I’ll talk to you later, and iexplain ko lahat. I need to go mom.” Lumapit si Lance sa kanyang ina, hinawakan ang ulo nito at binigyan ng halik sa noo. “Bye.” Dugtong nito bago kumaripas palabas ng kanilang bahay.

Sa labas nang kanilang bahay ay naghihintay na ang itim na sasakyan na maghahatid sa kanya sa hospital. Dali-dali siyang pumasok dito at saka naman ang pag-andar nito.

Wala pang isang oras ang binyahe ng sinakyan ni Lance. Pagkababa niya sa sasakyan ay agad siyang nagtungo kung nasaan si Dom. Habang nasa byahe siya ay siya namang pag-update sa kanya ni Dom kung nasaan ito.

Agad na nakita ni Lance si Dom at ang Mommy nila na naghihintay sa labas ng operating room. Nakayuko ang mommy nila at nagdarasal samantalang si Dom ay nakatingala at nakapikit ang mga mata.

“Dom.” Tawag ni Lance.

Idinilat ni Dom ang kanyang mata at tumayo. “Andito ka na pala.”

“Si Lawrence? Kumusta siya?” natatakot na tanong ni Lance.

Bumuntong hininga si Dom bago sumagot. “We still don’t know. Hindi pa lumalabas ang doctor.” Malungkot na sagot ni Dom.

Sinilip ni Lance ang mommy nito na nakaupo pa rin at nananalangin. Kita ni Lance ang luha sa pisngi nito. Napansin naman ni Dom na tinitignan ni Lance ang kanyang ina.

“Ahm Lance. Maupo ka muna.” Offer ni Dom.

“Salamat.”

Naupo si Lance sa dulong bahagi ng upuan at tumabi naman sa kanya si Dom. Tahimik lamang silang naghihintay ng lumipas ang ilang minute ay lumabas na ang doctor. Sabay sabay silang napatayo ng makita nila ang doctor.

“Sino ang guardian ng pasyente?” bungad na tanong nito.

“Ako ho dok.” Sabi ng mommy nina Dom.

Agad na lumapit ang doctor sa kanya at pribado siyang kinausap nito. Seryoso ang naging usapan nilang dalawa. Nasa maayos na kalagayan na si Lawrence ngunit magkakaroon ng problema ito sa paglalakad pero kaya namang masolusyunan ng treatment.

Hinang hina sila sa narinig mula sa doctor. Biglang sumagi sa isip ni Lance ang darating na kumpetisyon ng volleyball club ng school nila.

Nandoon lang si Lance para umalalay sa pamilya ni Lawrence hanggang sa malipat ito sa pribadong kwarto. Madaling araw na din ng mga oras na iyon ng maisipan ng Mommy nila Dom na pauwiin na si Lance.

“Salamat Lance ah. Pero I think you should go home na rin. Baka nag-aalala na ang parents mo sa iyo. Pwede ka naman bumalik bukas.”

“Sige po Tita.” Sagot ni Lance.

“Ihatid ko na lang muna siya.” Singit ni Dom sa usapan.

“Mabuti pa nga Dom.”

“Hindi na. Magbook na lang ako.” Pagtanggi ni Lance.

“No Iho, I insist mas mapapanatag ako kung ihahatid ka nit oni Dom.”

“Sige po Tita. Maraming salamat po.” Humarap si Lance kay Dom. “Salamat.”

Lumabas na sila ng building at nagtungo sa sasakyan ni Dom. Tahimik lang sila at walang umiimik sa loob ng sasakyan habang bumabyahe. Binuksan ni Dom ang radio ng kanyang sasakyan para man lamang maibsan ang awkwardness na nararamdaman sa loob ng sasakyan. Tumugtog ang kantang Beautiful Soul dito. Sinabayan ni Dom ang saliw ng musika hanggang sa makarating sila sa tapat ng bahay nina Lance.

Sabay silang lumabas ng sasakyan at naglakad sa harap ng gate. Bago buksan ni Lance ang gate ay humarap muna siya kay Dom.

“Salamat sa paghatid Dom.” Nakangiting sabi ni Lance.

“No worries.” Sagot ni Dom.

“Sige pasok na ako.” Nahihiyang paalam ni Lance.

Tumango naman si Dom bilang tugon, hawak na ni Lance ang gate ng magsalita si Dom at tawagin siya nito.

“Lance.” Nahihiya at may pakamot sa likod ng ulo si Dom.

“Bakit?”

“Anong oras ka pupunta sa ospital?” tanong ni Dom.

“Mga late morning siguro.” Sagot ni Lance.

“Sunduin kita? Okay lang ba?”

Tumango si Lance. “Yeah. Sure. If hindi ako nakakaabala.”

Tumango tango na din si Dom.

Itinuro ni Lance ang gate nila at awkward na ngumiti kay Dom. “I have to go na.”

Tumango ulit si Dom.

Tumalikod na si Lance ng bigla siyang hawakan ni Dom sa kanyang braso at inihirap sa sarili at biglang hinalikan ni Dom si Lance sa labi.

Nagulat si Lance sa ginawang ito ni Dom sa kanya. Itinulak ni Lance si Dom at umatras ng bahagya.

“What are you doing?” gulat na tanong ni Lance.

Hinawakan ni Dom ang kamay ni Lance. “Lance, I really really like you at gagawin ko ang lahat para sayo.”

Hindi nakapagsalita si Lance sa mga sinabi ni Dom. Dahil matagal niya nang sinabi na si Lawrence ang gusto niya at hindi si Dom.

Muling lumapit si Dom kay Lance at mabilisan itong hinalikan sa labi agad namang itinulak ni Lance si Dom at binigyan ito ng isang malutong na sampal.

“Dom, tumigil ka na.” tinignan ni Lance si Dom mata sa mata. “Stop this please. Kami na ni Lawrence so please tigilan mo na ako. I’m sorry.” Dugtong ni Lance bago siya tuluyan nang pumasok sa loob ng kanilang bahay.

Nakokonsensya siya sa sinabi niya kay Dom pero tama lang iyon atleast hindi na siya guguluhin nito. Agad na nagtungo na si Lance sa kanyang kwarto, nagpalit lang siya ng damit at nahiga sa kama. Sa sobrang pagod niya ay hindi na niya kayang maligo ulit.

Bago niya ipikit ang kanyang mata ay tumunog ang kanyang cellphone. Inabot niya ito at binasa. Message ito mula kay Dom na humihingi ng tawad. Binasa niya lang ito at muling ibinalik ang cellphone sa lamesa bago ipikit ang mata.

Kinabukasan ay maagang nagising si Lance para maaga siyang makarating sa ospital, at iwasan na din si Dom ngunit Paglabas niya ng bahay ay nakita niya ang pamilyar na sasakyan. Sasakyan ito ni Dom. Agad agad ay may natanggap si Lance na text message mula kay Dom na tumutukoy na kanya nga ang sasakyan na iyon.

Bumuntong hinga si Lance bago magtungo sa sasakyan. Pagdating niya doon ay ibinababa ni Dom ang bintana.

“Hi Lance.” Bati ni Dom kay Lance na tila ba walang nangyare.

“Ow. hi.” Naiilang na bati ni Lance.

“Hatid na kita. Sakay ka na.”

Tumango na lamang si Lance atsaka sumakay sa sasakyan. Buong byahe nila ay walang kumikibo. Kahit magsalita ng magsalita si Dom ay isang tanong isang sagot lang ang ginagawa ni Lance hanggang sa makarating sila sa hospital.

Nagtungo ang dalawa sa kwarto na kung saan si Lawrence. Pagdating nila doon ay nasa loob ng kwarto ang parents nina Dom kasama ang maid nila. Si Lawrence naman ay nakahiga sa kama at malayo ang tingin sa bintana.

“Dito ka na muna, lalabas lang ako at magpapahangin.” Paalam ni Dom kay Lance ng makapasok sila sa kwarto. Kitang kita ni Lance ang lungkot sa mga mata ni Dom. Ngunit wala siyang magagawa kundi panindigan ang kanyang naging desisyon.

Nang malaman ni Lawrence na dumating sina Dom at Lance ay tumingin ito sa dalawa.

“Hi Lawrence.” Bati ni Lance.

Tinignan lang ni Lawrence si Lance at muling ibinalik ang tingin sa bintana.

“I have to go, I have a meeting to attend to.” Paalam ng Dad nila Lawrence at lumabas na ng kwarto.

Ang mommy naman nila ay lumapit kay Lance. “Ako din iho, kailangan ko nang umalis. Ikaw na muna bahala sa kaibigan mo ah. Kanina pa kasi tahimik iyan at hindi kumikibo.” Sumunod ito sa asawa niya kasabay ang maid nila.

Lumapit si Lance sa kama ni Lawrence.

“Lawrence are you okay?” tanong ni Lance dito.

Ngumisi si Lawrence at tumingin kay Lance. “Tingin mo okay lang ba ako?” kakaiba na ang tono ng boses ni Lawrence, medyo nakaramdam ng kirot at takot si Lance. “Ano ba kasing ginagawa mo dito?” masungit na tanong ni Lawrence.

Ngayon ay nakaramdam na ng sakit sa puso si Lance na hindi niya matukoy. Parang tinutusok ito ng malalaking karayum.

“I’m here to help you. May kailangan ka ba? Tubig gusto mo ba?” nag-aalala na tanong ni Lance.

“No! I’m fine.” Matigas at masungit na sagot ni Lawrence.

Ramdam ni Lance ang pagiging cold ng pakikitungo ni Lawrence sa kanya ngunit nagstay pa din siya sa tabi nito. Si Dom naman ay pumasok na sa klase nito samantalang si Lance naman ay lumiban muna para mabantayan si Lawrence.

Buong maghapon ang lumipas ngunit hindi pinapansin ni Lawrence si Lance, maging sa pagkain ay tinatanggihan niya ito. Nais mang sumuko ni Lance ngunit kailangan niyang magpakatatag para sa kanyang kasintahan.

Galing sa banyo si Lance nang mapansin niyang may bagay na inaabot si Lawrence. Dali-dali siyang nagtungo dito.

“Love ako na.”

Inabot ni Lance ang pitsel at nilagyan ng tubig ang baso saka inabot ito kay Lawrence.

“Thanks.” Maikling sabi ni Lawrence bago inumin ang tubig.

Lihim naman na napangiti si Lance dahil sa sinabing ito ni Lawrence. Maikli man pero masaya siya dahil kahit papaano ay nagsasalita na si Lawrence at kinakausap na siya.

Matapos uminom ni Lawrence ay nagtungo naman si Lance sa lamesa para paghiwaan siya ng mga prutas. Nang matapos ay bumalik siya kay Lawrence.

“Wants some fruits?” tanong ni Lance. “Try this one.” Kinuha ni Lance ang prutas at aktong isusubo ito kay Lawrence.

“No need.” Tahimik na sagot ni Lawrence.

Dahil sa mapilit si Lance at alam niyang mapipilit niya si Lawrence ay muli niya itong inalok. “But Love, masarap ito. Promise at fresh na fresh.”

Susubuan muli ni Lance si Lawrence ngunit nainis si Lawrence kaya naman ay tinapik nito ang hawak ni Lance. Nalaglag ito sa sahig at nabasag ang pinggan. Nagulat si Lance sa ginawa ni Lawrence. Natatakot siya, nalulungkot at nasasaktan sa inaasta ngayon ni Lawrence ngunit kailangan niyang intindihin ito dahil sa sinapit nito. Naluluha man ngunit pinigilan niya ito kailangan niyang magpakatatag.

“I SAID NO” sigaw ni Lawrence.

Ngumiti si Lance sa kanyang kasintahan. “I’m so sorry.” Pigil iyak niyang sagot dito. Tumayo si Lance para linisi ang mga kalat.

Masakit isipin na kahapon lang ay ang saya saya nilang dalawa ngunit ngayon ay iba na ang pakikitungo ni Lawrence sa kanya. Totoo nga ba ang kasabihan na pag masaya ka ngayon ay luluha ka sa susunod na araw?

EPISODE 14

EPISODE 14

Labis na nasasaktan si Lance sa pakikitungo ni Lawrence sa kanya. Hindi niya alam kung bakit nagalit ito ng ganito sa kanya.

“I’m sorry love” iyan na lang ang nasabi ni Lance. Tumayo siya sa kanyang pagkakaupo at nagtungo sa sahig para linisin ang nabasag na plato.

Sobrang lungkot at sakit ang nararamdaman ni Lance. “Ahhh.” Nasabi ni Lance ng bigla siyang masugatan sa bubog na nahawakan niya.

Hindi alam ni Lawrence na nasugatan si Lance dahil dito, patuloy ang paglilinis ni Lance ng biglang bumukas ang pinto at inuluwa nito si Dom.

“What happened?” tanong ni Dom. Nagtataka man siya sa nangyayare ay agad niyang nilapitan si Lance dahil nag-aalala siya dito.

“Nothing.” Sagot ni Lance. Samantalang si Lawrence naman ay walang pakealam at nananatiling nakatingin sa bintana.

“Stand up Lance. Ako na. Ako na ang maglilinis dito.” Sabi ni Dom at hinawakan niya ang kamay ni Lance. Kita niya naman na may sugat ito at dumudugo.

“No. I have to do this.” Hindi na mapigilan ni Lance na umiyak dahil sa bigat na kanyang nararamdaman.

“I said ako na. Tumayo ka diyan.” Medyo nagtaas na ng boses si Dom. Hinila ni Dom si Lance patayo.

Agad na iniwas ni Lance ang kanyang mukha, ayaw niya ipakita kay Dom ang mga tubig na nanggaling sa kanyang mga mata. Pero napansin naman ito ni Dom. Hinawakan niya ang baba ni Lance at iniharap ang mukha nito sa kanya. Naiinis si Dom sa kanyang nakikita, dahil ang lalaking kanyang mahal ay sinasaktan lang ng iba.

“Lawrence anong ginawa mo sa kanya?” mahinahong tanong ni Dom, ngunit nang wala siyang narinig na sagot mula kay Lawrence ay nainis na ito ng sobra. “Anong ginawa mo kay Lance?” tanong nito na may pagtaas na ng boses.

Nagulat si Lance sa naging reaksyon na ito ni Dom kaya para hindi mag-away ang magkapatid ay siya na ang sumagot.

“Wala siyang ginawa sa akin.” Sagot ni Lance.

“Huwag mo na siyang ipagtanggol dahil alam ko namang may ginawa siya sayo.” Inis ang tono nito.

Lalapit na sana si Dom kay Lawrence ngunit pumagitna si Lance para pigilan ito.

“No. Dom. Huwag.”

“Ang dami niyong arte.” Bulaslas ni Lawrence. “I SAID TO HIM THAT I DON’T NEED HIS FXCKING HELP.” Sigaw ni Lawrence sa kanila.

Sa inis at galit ni Dom ay hindi na siya nagpapigil pa kay Lance at agad siyang lumapit kay Lawrence at kinuwelyuhan siya.

“What did you say?” inis na inis na si Dom.

Hindi nagpatinag si Lawrence sa kuya niya at tinignan niya lang ito.

Dali-dali naman lumapit si Lance sa kanila at hinawakan ang kamay ni Dom. “Dom please huwag.”

Talaga namang pinipigilan ni Dom ang kanyang sarili. At may napansin siya sa kamay ni Lance kaya napabitaw na din ito sa paghawak kay Lawrence.

“You’re bleeding.” Sabi ni Dom. “Halika.” Hinila ni Dom si Lance sa sofa.

Pasimpleng tumingin si Lawrence sa kanila, pilit man niyang itago ngunit nag-aalala pa din siya sa kanyang kasintahan at higit pa doon ay nakakaramdam siya ng selos.

Nang makaupo si Lance sa sofa ay nagtungo naman sa cabinet si Dom para kunin ang first aid dito. Kinuha niya ito at bumalik kay Lance na nakaupo sa sofa.

Una niyang ginawa ay nilinis ang sugat nito bago lagyan ng bandage. Nang matapos ito ay nagsalita si Dom. “Now you are okay.”

“Thank you.” Nakangiting sabi ni Lance.

“Walang anuman.” Sagot ni Dom bago tumayo at naglakad na siya sa mga nabasag at iniligpit ito.

Si Lawrence naman ay nagtuloy tuloy ang selos na kanyang nararamdaman.

“Kung maghaharutan kayong dalawa pwede bang wag dito?” may inis sa tono ni Lawrence.

Talagang napatingin ang dalawa kay Lawrence. Hindi na nakapagpigil pa si Lance sa ginagawang trato sa kanya ni Lawrence. Kaya naman sa inis nito ay tumayo siya at nagtungo sa kama ni Lawrence.

“You know what Lawrence kanina pa kita napapansin. Wala akong ginawa sayo pero bakit ginaganito moa ko? Pagod na ako Lawrence. I’m really tire of it. Tired of your childish attitude.”

Humarap si Lawrence kay Lance at ngumisi. “So lumabas na din ang totoo.” Hindi maintindihan ni Lance ang tinuran ni Lance. “I know you are tired. Pero did I ask you ba to stay here?” dugtong ni Lawrence.

Naikuyom niya ang kanyang kamao dahil naiinis na siya at naiiyak sa nangyayare. Nasasaktan siya.

Magsasalita na sana siya ngunit biglang sumingit si Dom sa usapan. “Enough Lawrence.”

Ngunit hindi ito pinansin ni Lawrence. “If you’re tired, then get out of here. I don’t need you. And if you want to break up then go, it doesn’t matter to me.” Mahabang litanya ni Lawrence na hindi man lang tumitingin kay Lance.

Hindi na napigilan ni Lance ang kanyang luha at nagpatuloy na itong bumabagsak mula sa kanyang mata. Bumuntong hininga siya at pinunasan ang kanyang pisngi. “magdidinner lang ako, at babalik ako ulit.” Malungkot na lumabas si Lance sa kwartong iyon at iniisip kung ano ang ginawa niya kay Lawrence para maging ganun ang trato sa kanya.

Nang makalabas na si Lance ay nagsalita si Dom. “What the heck is wrong with you?” inis na sabi ni Dom.

“Please don’t care, at wag mo akong pakialaman. Alam ko namang ito ang hinihintay mong tsansa para makuha siya. Alam ko kung gaano mo siya kagusto.”

“You really an asshole Lawrence. Maghintay ka lang o di kaya mag hinay hinay ka. If you keep pushing him away or let say if you push him again, you will regret it dahil I will make him mine.” Sabi ni Dom bago iwan si Lawrence at habulin si Lance.

“AAGGGH!!!” sigaw ni Lawrence at ibinato niya ang remote ng tv sa tv. “FCXK THIS LIFE!” sigaw niyang malakas.

Hinabol naman ni Dom ang malungkot na si Lance para makausap ito at mapagaan ang kanyang damdamin.

Nadatnan ni Dom si Lance na nakaupo sa isa sa mga upuan sa lobby, malalim ang iniisip nito. Masakit na ngumiti si Dom at nagtungo ito kay Lance.

“Hey, you okay?” bungad ni Dom.

Tumingala si Lance at malungkot na ngumiti kay Dom. “I’m okay. Siguro?” hindi siguradong sagot ni Lance.

“Huwag ka nang magmukmok, tara…” sabi ni Dom at inilahad niya ang kanyang kamay.

Tinignan muna ni Lance ang mukha ni Dom bago tumingin sa kamay nito at bumalik sa mukha ni Dom. Ngumiti si Lance at inabot ang kamay ni Dom bago tumayo.

“Bakit? Saan tayo pupunta?” tanong ni Lance.

“Kakain. You want Ice cream?”

Ngumiti si Lance at tumango tango. Panandalian na nakalimutan ni Lance ang masasakit na nasabi ni Lawrence sa kanya. Naging magaan ang pakikisama ni Dom sa kanya at Talaga namang alagang alaga siya nito.

Isang oras ang lumipas ngunit hindi pa din nakakabalik sina Dom at Lance sa kwarto ni Lawrence. Ibig sabihin ay isang oras siyang nag-overthink at nag-aalala kung anong ginagawa ng dalawa. Hindi siya mapakali dahil sa nangyayare.

Habang hinihintay niya na dumating si Lawrence ay nakaramdam naman siya ng pagka-ihi. Naiihi siya ngunit wala siyang kasama na aalalay sa kanya. Dahil di na mapigilan ni Lawrence ang kanyang pagkaihi ay sinubukan niyang siya mag-isa ang pumunta sa banyo. Dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang katawan at ibinaba ang mga paa sa kama. Nang aabutin nya na ang kanyang wheel chair ay nawalan siya ng balance kaya natumba siya.

“FXcking tape. SHIT!” sigaw niya. Dahil sa frustration na kanyang nadarama ay hindi na mapigilan pang maiyak ni Lawrence.

Patuloy ang pag-iyak ni Lawrence ng dumating si Lance. Nagulat siya at nag-alala nang madatnan niyang nakadapa si Lawrence sa sahig habang umiiyak.

“My gadh. What happened to you?” nag-aalalang tanong ni Lance, dali-daling lumapit si Lance kay Lawrence.

Nang hawakan ni Lance si Lawrence para tulungan ay itinaboy lamang siya nito. “Pwede ba, hindi kita kailangan.” Sabi ni Lawrence na patuloy pa rin na tumutulo ang luha.

“Yeah. I know pero kailangan mong—” hindi natuloy ni Lance ang kanyang sasabbihin dahil pinutol na ito ni Lawrence.

“I’m fine. I said I’m fine. Go away.” Matigas na sabi ni Lawrence ngunit patuloy pa din ang pag-iyak niya.

Hindi naman nagpatinag si Lance sa galit ni Lawrence imbis na umalis ay niyakap niya lang ito. Awang awa siya sa kanyang kasintahan, marahil ay nasira din ang pangarap nito dahil sa injuring natamo ay may posibilidad na hindi na siya makabalik sa kanyang paglalaro.

Mabilis na lumipas ang mga araw. Matyaga pa ding inaalagaan ni Lance si Lawrence kahit katulad ng unang beses na dumalaw siya dito ay ganun pa din ang pakikitungo ni Lawnrence sa kanya. Talaga namang nasasaktan si Lance sa nangyayare ngunit kailangan niyang tiisin ito dahil alam niyang kaya nagkakaganito si Lawrence dahil may pinagdadaanan ito. Bukod pa dito ay mahal na mahal niya si Lawrence kaya kahit anong pananakit ang gagawin nito ay hindi siya papaya na bitiwan ito.

Malaki din ang naging tulong ni Lawrence sa kanya. Nung siya ang nangangailangan ng tulong ito ang sumalo sa kanya. Kaya ngayon ay hindi niya ito papabayaan.

Habang nakaupo si Lance sa sofa ay nanunuod siya ng series sa tv samantalang si Lawrence naman ay nakahiga at natutulog. Maya maya ay nakatanggap si Lance ng mensahe mula kay Dom. Ang mensaheng ito ay naglalaman ng oras kung kailan magsisimula ang battle of the bands. Ang isang mensahe naman ay nagsasabing darating na ang mommy ni Lawrence dito sa ospital.

Tumayo si Lance at lumapit kay Lawrence. Gigisingin niya sana ito ngunit nauna na itong lumingon sa kanya.

“Ahmm…” bumuntong hininga muna si Lance bago muling magsalita, nakakaramdam siya ng kaba dahil dito. “…Lawrence, sabi nga pala ng Mom mo na dadaan siya dito. So, I think I need to leave na din. Babalik na lang ako bukas.” Mahinahon at mabagal na paalam ni Lance.

Ngumisi si Lawrence at bumangon mula sa pagkakahiga. Nakaupo na siya sa gilid ng kama bago magsalita. “Tingin mo hindi ko alam? Lance. Lance. Lance.”

“What?” naguguluhan si Lance sa mga sinabi ni Lawrence. “Anong sinasabi mo?”

“Battle of the bands. About that…” sarkastikong tumawa si Lawrence. “About the Battle of the Bands, so now Lance naglilihim ka na din sa akin?” hinawakan ni Lawrence ng mahigpit ang braso ni Lance. Nakaramdam ng kaba at kirot si Lance sa ginawang ito ni Lawrence. “Huh? Bakit Lance? Dahil baldado ako?”

Bumunting hininga si Lance. “Lawrence about that I’m gonna te—”

Hindi natapos ni Lance ang kanyang sasabihin dahil mas hinigpitan ni Lawrence ang hawak niya sa braso ni Lance. Pilit tumayo si Lawrence kahit hirap na hirap na siya. Halo ang nararamdaman ni Lance, takot kaba at pag-aalala.

“Kayo na ba nang kapatid ko?” tanong ni Lawrence.

Takang taka si Lance sa mga sinasabi ni Lawrence hindi niya alam kung saan nanggagaling ito.

“Teka Lawrence, anong pinagsasabi mo?”

Kinuwelyuhan ni Lawrence si Lance. “Ano? Masarap ba ang kapatid ko? Binigay mo na ba sa kanya ang di mo kayang ibigay sa akin?”

Naiinis na si Lance sa mga paratang ni Lawrence ngunit pinipigilan niya ang sarili.

“Now tell me? Nag-enjoy ka ba sa kanya? Masarap ba siya? Malaki ba? Nafullfill niya ba ang pangangailangan mo? Nasubo mo na ba siya? Nakatasan mo ba? Masarap ba ang katas niyan? Bakla ka nga Talaga.” Kitang kita ang selos at galit sa mat ani Lawrence.

Dahil sa mga sunod-sunod na sinabi ni Lawrence ay hindi na siya nakapagpigili. Itinulak niya ito. Hindi na din napigilan ni Lawrence na lumuha. Nanginginig siya sa galit dito.

“How dare you? How dare you, Lawrence.” Patuloy ang pagbagsak ng kanyang mga luha. “Lawrence I hate you. I hate you so much. Tiniis ko lahat Lawrence, ang pagiging cold mo sa akin at ang pananakit mo sa akin. Pero Lawrence ito. Itong mga sinabi mo. Hindi ko kaya, hindi ko na kaya. I hate you so much.” Pinunasan ni Lance ang kanyang mga luha. Kinuha niya ang kanyang bag bago lumabas ng kwarto na hindi man lang nililingon si Lawrence.

Napasabunot na lang si Lawrence at napaupo sa kama dahil sa kanyang mga nagawa. “Dang it!” sigaw nito.

EPISODE 15

EPISODE 15

Hindi makapaniwala si Lance na masasabi ni Lawrence ang mga bagay na iyon sa kanya. Labis siyang nasaktan sa nangyare. Hindi niya maintindihan si Lawrence, hindi niya alam kung saan nanggagaling ang mga pinagsasabi nito patungkol sa kanila ni Dom. Labis siyang nasasaktan sa ginagawa ng kanyang kasintahan.

Nasa banyo si Lance ng ospital ng tumunog ang kanyang cellphone. Si Rab ang tumatawag.

“Hell Rab.” Sabi nito nang sagutin niya ang kanyang telepono.

“Nasaan ka na? Andito na ako sa entrance ng hospital.” Sabi nito.

“Sige sige. Pababa na ako.” Sagot ni Lance bago ibaba ang telepono.

Inayos niya muna ang kanyang sarili bago lumabas ng banyo at bumaba ng building.

Pagkalabas niya ng building ay nakita niya ang sasakyan ni Rab. Dali-dali siyang nagtungo dito. At sumakay sa passenger seat.

“Hey Rab. Thanks sa pagsundo.” Bungad na sabi ni Lance ng maayos niya ang sarili sa pagkakaupo.

“Ano ka ba, wala iyon. Atsaka kailangan ko din ng kasama.” Sagot ni Rab bago niya paandarin ang sasakyan.

Habang nagmamaneho si Rab ay napansin niya ang pagiging tahimik ni Lance. Bukod pa dito ay napansin din niya ang pamumula ng mata ni Lance. Nag-aalala siya sa kanyang kaibigan.

“Lance are you okay?” tanong ni Rab. Palipat lipat ang tingin niya sa kalsada at kay Lance.

“Huh? Yeah. I’m okay.”

Simula kasi nang nangyare kay Lawrence, kay Rab si Lance nagkukwento ng pinagdaraanan niya dito.

“Are you sure? Wala namang ginawang masama sayo si Lawrence?” tanong ni Rab.

“Wala. Okay lang ako.” Sagot ni Lance at muling humarap sa bintana.

Nagpatuloy naman si Rab sa pagmamaneho.

Ilang minuto ang lumipas bago nila marating ang paggaganapan ng Battle of the bands. Agad din naman nilang nahanap ang kanilang pwesto. Dumating sila dito ngunit hindi pa ito nagsisimula. Hindi niya rin nakausap pa si Dom dahil busy ito sa kanilang laban.

Habang nakaupo sila ay inikot ni Lance ang kanyang mata. Madaming nanunuod dito sa battle of the bands, dahil tuwing taon ay isa ito sa pinakainaabangan ng mga estudyante. Gandang-ganda din si Lance sa naging set-up ng stage para bang manunuod sila ng concert.

“Ganito pala dito noh, I mean yung battle of the bands. Ganto pala ang feeling, parang nanunuod ako ng concert.” Litanya ni Lance kay Rab habang nakatingin siya sa stage at hinahanap ng mata niya si Dom.

“Yeah. It’s really amazing.” Sagot ni Rab na hindi din nililingon si Lance. Tulad ni Lance hinahanap din niya si Dom mula sa stage na kung saan nandoon ang ilan sa mga kontestant.

Nakita ng dalawa si Dom at natagpuan din sila ni Dom. Parehas silang ngumiti dito, ngumiti si Dom pabalik at kumaway. Ang buong akala ni Rab ay siya ang kinakawayan ni Dom ngunit napansin niya ang mata nito na nakatitig kay Lance. Tinignan niya si Lance at ganun din si Lance. Ngumingiti ito at kumakaway kay Dom. Nakaramdam ng lungkot at selos si Rab dahil dito.

Nagsimula na ang Battle of the Bands, panandaliang nakalimutan ni Lance ang kanyang problema kay Lawrence at inenjoy ang panunuod dito.

May tatlong naunang kontestant ang nagperform. Magaganda ang boses, komposisyon at kanta na ginamit nila. Manghang mangha si Lance sa kanyang nasasaksihan.

“You enjoying?” tanong ni Rab sa kaibigan.

“Yeah. Sobra. It’s really good.” Sagot ni Lance.

“For our fourth contestant give it up to IX BAND” tawag ng host sa banda ni Dom.

Lumabas na ang banda ni Dom at may bago silang miyembro. Si Hayley, Hayley Lopez. Maganda ang dalagang ito at Maganda din ang pangangatawan nito. Malakas ang naging hiyawan sa banda nila. Bukod kasi sa may face card sila ay mukhang crowd favorite din sila.

Nagkaroon ng konting interview sa pagitan ng host at kina Dom. Naging tampulan din ng tukso ang bago nilang loveteam kuno na sina Dom at Hayley.

Nagsimula na silang tumugtog. At ang kanta ay Way Back into Love.

I’ve been living with a shadow overhead I’ve been sleeping with a cloud above my bed I’ve been lonely for so long Trapped in the past, I just can’t seem to move on

Unang kumanta si Hayley, bukod sa Magandang ito ay Maganda din ang boses.

I’ve been hiding all my hopes and dreams away Just in case I ever need ’em again someday I’ve been setting aside time To clear a little space in the corners of my mind

Sumunod naman si Dom ang kumanta, nagtilian ang mga estudyante dahil dito.

All I wanna do is find a way back into love I can’t make it through without a way back into love Oh

I’ve been watching but the stars refuse to shine I’ve been searching but I just don’t see the signs I know that it’s out there There’s gotta be something for my soul somewhere

I’ve been looking for someone to shed some light Not somebody just to get me through the night I could use some direction And I’m open to your suggestions

Habang kumakanta ay nagkakatinginan at titigan sina Dom at Hayley na mas nagpabigay ng kilig sa mga estudyante na naroroon.

“Bagay sila no?” sabi ni Rab na sa tono ay may halong selos. Pilit niya itong tinatago at hindi pinapakita kay Lance.

“Yeah. They look good together.”

Tuwang tuwa ang mga estudyante at hook na hook sila sa tandem nina Dom at Hayley. Kung mapapanuod mo ito ay kitang kita ang chemistry ng dalawang estudyante.

All I wanna do is find a way back into love I can’t make it through without a way back into love And if I open my heart again I guess I’m hoping you’ll be there for me in the end

There are moments when I don’t know if it’s real Or if anybody feels the way I feel I need inspiration Not just another negotiation

All I wanna do is find a way back into love I can’t make it through without a way back into love And if I open my heart to you I’m hoping you’ll show me what to do And if you help me to start again You know that I’ll be there for you in the end

Nang matapos ang kanta ay nagsipagtayuan at palakpakan ang mga estudyante. Kuhang kuha Talaga ng banda nina Dom ang puso ng mga ito.

Sumunod na din ang ibang mga kontestant sa pagkanta hanggang sa dumating na ang oras ng pag-anunsyo ng panalo.

“And for this year Battle of the Bands Champion please give around of applause to…”

Kinakabahan si Lance dahil gusto niyang sina Dom ang manalo, kaya naman ay napahawak siya ng kamay kay Rab.

“…to IX BAND.” Sigaw ng host.

Nagsigawan at nagtilian ang mga estudyante dahil dito.

“I told you sila ang mananalo.” Sabi ni Rab kay Lance.

Naglakad na sa gitna ang banda ni Dom at tinanggap nila ang kanilang panalo. Tuwang tuwa sila maging ang mga nanunuod dahil sila ang nakakuha ng panalo.

Inabot ng host ang mikropono kay Dom.

“HELLO GUYSSSS!!!” sigaw ni Dom sabay naman naghiyawan ang mga estudyante. “Again Thank you sa inyo, salamat sa suporta niyo. Para sa inyo itong kampyonatong ito at syempre para sa taong mahal ko na naririto.” Muli naghiyawan ang mga tao dahil dito. Ngunit biglang nakaramdam ng kakaibang kaba si Lance. Dahil alam niyang siya ang tinutukoy dito ni Dom.

“I wanna tell all of you something, two time. Dalawang beses akong nagtapat sa taong ito nang aking pagmamahal…” huminto si Dom sa pagsasalita at nakatingin siya ngayon kay Lance. Mas bumilis pa ang tibok ng puso ni Lance dahil dito. “…And now I’m trying again and hoping na this time ay he will say yes. Hey Lance, this song is for you.”

Napatingin si Rab kay Lance ng marinig niya ang pangalan nito na banggitin ni Dom, nakaramdam siya ng selos dahil dito.

Nagsimula nang kumanta si Dom. Now Playing: Tibok

Nagsimula sa simple na pasulyap-sulyap, nagpapapansin sa ’yo Umabot sa palitan ng mga mensahe, kilig na kilig ako Kumusta? Kain na, hello, magandang umaga Ingat ka, pahinga, huwag kang masyadong magpupuyat pa

Nananatili lang nakatitig si Dom kay Lance habang umaawit ito.

Naramdaman ng puso na dahan-dahan akong nahuhulog sa ’yo Sa kada araw natin na pag-uusap, mayro’n nang namumuo Ngunit ’di ko na alam kung ano ang patutunguhan Ang hiling ko lang naman na itong naramdaman

Inikot ni Lance ang kanyang mga mata at kitang kita niya ang bulungan ng mga estudyante na nakapalibot sa kanila.

Sana, sana naman ay mapa-mapagbigyan na At nang mapakinggan ang tibok ng puso kong aiyo lang Nara-naramdaman ang tunay na kaligayahan Sana, sana naman mapagbigyan ang tibok ng puso, oh

Tumingin muli si Lance kay Dom patuloy lang ito sa pag awit. Si Rab naman ay tanging sakit at inggit ang kanyang nararamdaman dahil sa nasasaksihan.

Hmm, ngunit biglang katahimikan, wala namang matandaan Na nasabi, baka-sakaling ika’y aking nasaktan igl ana lamang ika’y ’di nagparamdam Ako ba’y pinagsawaan o may ginagawa lang?

Sabihin ang totoo (sabihin ang totoo) upang ’di na malito (’di na malito) Saan ba lulugar? Hmm Dahil ’di ko na alam kung ano ang patutunguhan Ang hiling ko lang naman na itong naramdaman

Dahan-dahan bumaba si Dom ng stage at unti-unting naglalakad patungo kay Lance, ang mga estudyante naman ay nagbigay ng daan.

Sana, sana naman ay mapa-mapagbigyan na At nang mapakinggan ang tibok ng puso kong sa iyo lang Nara-naramdaman ang tunay na kaligayahan Sana, sana naman mapagbigyan ang tibok ng puso, oh, ano?

Sana’y huwag nang patagalin, aminin na rin Nilalaman ng damdamin Sana’y sabihin na sa ’kin (sa ’kin) kung mayro’n mang pagtingin Sana’y ikaw rin

Sana, sana naman ay mapa-mapagbigyan na At nang mapakinggan ang tibok ng puso kong sa iyo lang Nara-naramdaman ang tunay na kaligayahan Sana, sana naman mapagbigyan ang tibok ng puso

Sana, sana naman ay mapa-mapagbigyan na At nang mapakinggan ang tibok ng puso kong sa iyo lang Nara-naramdaman ang tunay na kaligayahan Sana, sana naman mapagbigyan ang tibok ng puso

Sana, sana naman ay mapa-mapagbigyan na (ooh) At nang mapakinggan (ang tibok ng ’yong puso, hmm) Nara-naramdaman ang tunay na kaligayahan (ooh) Sana, sana naman…

Nang matapos ang kanta ay nakalapit na Talaga si Dom kay Lance. Ang mga estudyante naman ay nakapalibot na sa kanila, maging si Rab ay napatabi sa gilid dahil sa nangyayareng sitwasyon.

Nang makalapit na si Dom kay Lance ay nagsalita ito. “Lance, this is the third time and I’m hoping na it will be the last time na itatanong ko ito sayo. Can you be mine?”

May nag-abot nang mic kay Lance ngunit hindi niya ito kinuha.

“Dom ano ba itong ginagawa mo? Akala ko ba napag-usapan na natin ito? I’m sorry Talaga. Still si Lawrence pa din ang mahal ko at hindi iyon magbabago.” Sabi ni Lance.

“But Lance, he’s pushing you away. Kelan ka ba magigising?” binitiwan na ni Dom ang hawak niyang mic at hinawakan ang braso ni Lance.

“Yes, alam ko iyon. Pero kahit anong takwil ang gawin niya sa akin, hindi magbabago yun cause I love him…” huminto sa pagsasalita si Lance, unti-unti nang pumapatak ang kanyang mga luha. “I love him with all my heart so Dom I’m sorry. I really am.” Inalis ni Lance ang pagkakahawak ni Dom sa kanyang balikat. “I cant accept you and please stop doing this.” Matapos magsalita ni Lance ay mabilisin siyang tumakbo papalayo dito.

May mga nababangga nang estudyante si Lance ngunit wala siyang pakialam ang nais niya lang ay makalayo sa lugar na iyon. Patuloy lang siya sa ginagawa niyang pagtakbo habang ang kanyang mga luha ay umaagos. Habang patuloy siya sa pagtakbo ay nagulat siya nang biglang may humila sa kanya papasok sa loob ng isang classroom.

“Sino ka? Anong gagawin mo sa akin. Bitiwan mo ako.” Takot na takot na pagpupumiglas ni Lance. Pilit niyang tinutulak ang lalaki, sinusuntok suntok ngunit malakas ito kaya naman hindi sya makawala dito.

“Hey Lance, it’s me. Lawrence.” Kumalma si Lance nang marinig niya ang boses ni Lawrence.

“Lawrence? Anong ginagawa mo dito? At paanong nakakapaglakad ka?”

EPISODE 16: SEASON FINALE

EPISODE 16: SEASON FINALE

Takang-taka si Lance kung bakit nandito si Lawrence sa kanyang harapan. Kung kanina ay nakita niya itong hirap na hirap sa paglalakad pero bakit ngayon ay halos wala naman itong sakit na nararamdaman. Tinignan ni Lance ang paa kung nasaan ang opera ni Lawrence, nakabalot pa ito ng benda hindi niya alam kung maawa ba siya o magagalit sa lalaking nasa harapan niya.

“Anong ginagawa mo dito? Bakit nakakalakad ka na?” takang tanong ni Lance sa kasintahan.

Hinawakan ni Lawrence ang kamay ni Lance. “Andito ako dahil gusto kong sabihin sayo na…” huminto saglit si Lawrence sa pagsasalita. “I want to tell you na I love you. I really do.”

Inalis ni Lance ang pagkakahawak ni Lawrence sa kanya. “Please answer me. Paanong nakakapaglakad ka na? Niloloko mo ba ako?”

“Hindi. Hindi kita niloloko. Mahal na mahal kita Lance. Nagawa ko lang sabihin na hindi pa ako nakakalakad dahil ayokong mawala ka sa akin. Gusto ko. Gusto kong alagaan mo pa ako.” Mahabang paliwanag ni Lawrence.

Tumawa nang malakas si Lance habang tinatago ang sakit na kanyang nararamdaman. “I’m not sure about that, sabi mo sa akin diba na lumayo ako sa buhay mo. At nagsinungaling ka pa sa akin. Well para alam mo, nagtagumpay ka. You won Lawrence.”

Tinulak ni Lance si Lawrence but hinila niya ulit si Lance.

“What about sa sinabe mo? Kanina? Anong ibig sabihin nun?”

Galit na inalis ni Lance ang pagkakahawak ni Lawrence. “It’s nothing Lawrence. I’m tired of you. Pagod na pagod na ako sa relasyong ito.” Sagot ni Lance bago maglakad palabas ng kwarto at palayo.

Nasaktan si Lawrence sa mga nasabi ni Lance, hindi isya makapaniwala na masasabi iyon ng kasintahan niya. Hindi niya nga alam kung kasintahan pa ba niya ito o wala na Talaga sila. Hindi alam ni Lawrence na nasasaktan at umiiyak din si Lance habang naglalakad palabas ng building at nang campus.

Wala nang ibang pinuntahan pa si Lance kundi ay dumeretso na siya patungo sa bahay nila. Pagpasok niya ng bahay ay nakita niya ang kanyang ina na nakaupo sa sofa at nanunuod ng tv. Paakyat na siya ng hagdan ng mapansin siya ng kanyang ina.

“Anak, Lance. Kumain ka na ba?” tanong ng kanyang ina. Tatayo na sana ito nang magsalita si Lance.

“Kumain na po ako sa labas. Matutulog na po ako.”

Nang magsimulang maglakad si Lance ay napatigil ito sa pag-akyat nang muling magsalita ang kanyang ina.

“Anak about kay Edward.”

Hindi niya alam ang nangyayare ngunit bumilis ang tibok ng puso niya at kinabahan siya ang pangalan na kanyang narinig.

Humarap siya sa kanyang ina at nagsalita.

“Mom, let’s not talk about Edward” malamig na pagkakasabi ni Lance at nagpatuloy na siya pag-akyat.

Pagpasok ni Lance sa kanyang kwarto ay agad siyang naupo sa kanyang kama. Napasabunot siya sa kanyang buhok dahil sobrang daming gumugulo sa kanyang isipan.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala sa nangyayare sa kanyang buhay. Sobrang daming nangyayare at napakabilis nito. Mula sa pag-aasawa ng kanyang ina, papunta sa paglipat niya ng paaralan nung highschool hanggang sa ngayong nasa kolehiyo na siya. Dalawang lalaki na din ang nagpatibok ng kanyang puso at dalawang lalaki na din ang nagpasakit nito sa kanya.

Napatingin siya sa kanyang bintana nang bumuhos ang malakas na ulan. Bumuntong hininga siya bago tumayo at magtungo sa kanyang banyo, kailangan niya nang matulog at may pasok pa siya bukas.

Matapos niyang maligo ay sumilip siya sa kanyang bintana at binuksan ito para makalanghap siya ng malamig na simoy ng hangin. Ilang minute lang ang ginawa niyang pagsilip nang mapadako ang tingin niya sa isang lalaki na nasa tapat ng bahay nila. Nakatayo lang ito at walang bitbit na payong habang nasa ilalim ng malakas na ulan. Sa huli ay nalaman niyang si Lawrence ito.

Anong ginagawa niya dito? Tanong ni Lance sa sarili. Hindi niya alam kung bababain niya ba ito o mananatili na lang siya dito sa taas. Sa huli ay napagdesisyunan niyang babain si Lawrence.

Dali-dali siyang bumaba at nagtungo sa labas ng bahay.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni Lance.

“Lance…”

Hindi man pansin ni Lance ang luha ni Lawrence dahil sa patak ng ulan pero ramdam niya ang sakit na nararamdaman nito dahil sa pagbikas nito ng kanyang pangalan. Nagulat pa si Lance nang biglang lumuhod si Lawrence sa harapan niya.

“Lance, I’m so sorry…” hinawakan ni Lawrence ang kamay ni Lance habang nakatingala kay Lance. “…Mahal na mahal kita. I’m sorry please bumalik ka na sa akin. Hindi ko kayang mawala ka.”

“Lawrence tumayo ka diyan.”

Inalalayan ni Lance si Lawrence patayo.

“Mahal din naman kita Lawrence pero nasasaktan ako ng sobra sobra sa ginawa mo sa akin.”

“I’m so sorry.” Iyak pa din ng iyak si Lawrence.

“No it’s okay na. I realized din kanina na Mahal na mahal din kita Lawrence.”

“Thank you.” Sabi ni Lawrence at niyakap niya si Lance.

Niyaya ni Lance si Lawrence papasok sa bahay nila dahil parehas na silang basang basa ng ulan. Agad silang dumeretso sa kwarto ni Lance. Pinauna muna ni Lance na maligo si Lawrence at mag-ayos ng sarili. Matapos ni Lawrence ay muling naligo si Lance dahil sa nabasa din ito ng ulan.

Habang hinihintay ni Lawrence si Lance na matapos na maligo ay nag-ikot ikot muna siya dito sa kwarto ni Lance. Maya maya pa ay bumukas na ang pintuan ng banyo ni Lance.

Nakatitig lang sila sa isa’t-isa. Hindi mapaliwanag ang kanilang mga nararamdaman. May pananabik sa kanilang mga puso. Dahan dahan silang lumapit sa isa’t-isa. Nananatili silang nakatitig sa isa’t-isa. Sobrang bilis ng mga pangyayare ay nagtama ang kanilang mga labi. Hinahanlikan nila ang isa’t-isa.

Nabitawan ni Lance ang tuwalya na kanyang hawak at napahawak siya sa mga braso ni Lawrence. Si Lawrence naman ay hinawakan ang bewang ni Lance at hinila siya papalapit pa sa kanya at ang isang kamay naman ay sa likurang bahagi ng ulo ni Lance.

Magkadikit ang labi nilang dalawa at ninanamnam ang isa’t-isa, kinagat ni Lawrence ang ibabang bahagi ng labi ni Lance dahilan para bahagyang maibuka nito ang kanyang bibig dito ay nagkaroon ng pagkakataon si Lawrence na ipasok ang kanyang dila sa bibig ni Lance. Naglaban ang kanilang mga dila sa loob ng bibig ni Lance.

Nang mauubusan na sila ng hininga ay humiwalay muna sila sa isa’t isa. Idinikit ni Lawrence ang noo niya kay Lance.

“Lance, I love you. I love you so much.”

Hindi sumagot si Lance ngunit muli ay hinalikan niya si Lawrence sa labi, ang kanyang mga kamay ay nakasabit sa leeg ni Lawrence. Binuhat naman siya ni Lawrence at inihiga sa kanyang kama. Nanatili silang magkahalikan habang nakapatong si Lawrence kay Lance.

Ngayong gabi ay desidido na si Lance na ibigay ang kanyang sarili kay Lawrence. Ramdam nilang dalawa ang katigasan ng isa’t-isa.

Humiwalay sa halikan si Lawrence. “This time, I will make you mine.” Sabi ni Lawrence habang nakatitig kay Lance.

Ngumiti si Lance at tumango tango. Bilang tugon kitang kita din ang pamumula ng pisngi nito.

Ibinaba ni Lawrence ang kanyang mukha patungo sa tenga ni Lance at binigyan ito ng kakaibang halik. Dahil sa ginagawang ito ni Lawrence ay napahawak si Lance sa buhok ni Lawrence at nagpapakawala nang mahihinang ungol. Mula sa tenga ay bumaba ang halik ni Lawrence sa leeg ni Lance. Banayad ang ginagawa ni Lawrence kay Lance at ramdam na ramdam ito ng isa. Hanggang sa bumalik ang labi ni Lawrence sa mga labi ni Lance.

Naramdaman ni Lance ang mainit at magasapang na palad ni Lawrence na pumasok sa loob ng kanyang damit, marahil ang pagiging atleta ni Lawrence ang dahilan kung bakit magaspang ang palad nito. Dumampi mula sa tiyan ni Lance ang palad nito patungo sa dibdib nito. Nilaro laro ni Lawrence ang naninigas na dibdib ni Lance habang patuloy niya itong hinahalikan. Ang mga kamay naman ni Lance ay naging malikot sa paghawak sa ulo at likod ni Lawrence.

Iniangat ni Lawrence ang kanyang sarili, Itinaas ni Lawrence ang damit ni Lance at hinubad ito. Nakatitig si Lawrence sa payat at makinis na katawan ni Lance, samantalang nahihiya naman si Lance sa titig ni Lawrence sa kanya.

“Napakaganda mo.” Sabi ni Lawrence bago muling bumaba at halikan ang dibdib ni Lance.

Nang magsawa na si Lance sa ganoong position ay itinulak niya si Lawrence para magpalit sila ng position. Nakaupo na ngayon si Lance sa kandungan ni Lawrence samantalang ang isa ay nakahiga. Damang dama ni Lance ang katigasan ni Lawrence sa kanyang pang-upo na nababalot pa din ng kanilang mga shorts.

Inihubad ni Lance ang suot na sando ni Lawrence at agad niyang sinunggaban ang dibdib ng kasintahan. Hinalikan niya ito mula sa kanan patungo sa kaliwa. Nagpakawala naman si Lawrence ng mahihinang ungol sa ginagawang ito ni Lance, bumaba ang kanyang paghalik patungo sa matitigas na abs na nasa tyan ni Lawrence hanggang sa huminto siya paghalik. Tumingala si Lance para tignan si Lawrence, ang isa ay nakatingin sa kanya at tinitignan kong ano pa ang gagawin nito. Hinawakan ni Lance ang garter ng shorts ni Lawrence at ibinaba ito kasabay ng underwear nito at tumambad sa harapan ni Lance ang kanina pang matigas na alaga ni Lawrence. Hindi na nag-aksaya si Lance agad niyang isinubo ang bagay na kanina pa niya nais. Napasinghap si Lawrence sa ginawang ito ni Lance. Ilang minute ang tinagal ni Lance sa kanyang ginagawa hanggang sa iangat siya ni Lawrence at muling halikan sa labi.

Nang matapos halikan ni Lawrence si Lance ay ipinadapa niya ito sa kama at siya anamn ang pumaibabaw. Ibinaba ni Lawrence ang pajama na suot ni Lance. At dito ay inangkin na ni Lawrence si Lance.

Hirap na hirap na idilat ni Lance ang kanyang mata. Talagang napagod siya sa ginawa nilang paniniig ni Lawrence. Wala na sa tabi niya si Lawrence. Bumango siya at kinuha niya ang kanyang cellphone na nasa bedside table. Dito ay nabasa niyang umuwi na kanina pang madaling araw si Lawrence. Napangiti siya ng malapad dahil sa nakakakilig na mensaheng iniwan ni Lawrence sa kanya.

Pagbangon ni Lance ay medyo masakit pa din ang kanyang katawan, medyo matagal tagal na din siya huling nakipagmahalan. Ramdam niya rin ang kirot sa kanyang bulaklak. Nagtungo si Lance sa banyo para maligo at mag-ayos dahil ayaw niyang malate sa usapan nila ni Lawrence at susunduin siya nito.

Hirap makapili si Lance ng kanyang damit na susuotin dahil ngayon lang muli sila magsasabay ni Lawrence papasok ng kanilang paaralan. May halong kaba at takot ang kanyang nararamdaman dahil baka hindi magustuhan ni Lawrence ang damit na kanyang susuotin.

Nakailang palit siya bago niya maisipan ang kanyang susuotin.

“Okay na siguro ito.” Sabi ni Lance na nakaharap sa salamin.

Pababa na siya ng kanilang bahay ng may marinig siyang maiingay at nagtatawanan.

Anong meron? At bakit ang ingay?

Tanong niya sa kanyang sarili, habang bumababa siya ay naririnig niya ang boses ng dalawang bata na nagtatawanan. Isang babae at isang lalaki. Pagbaba niya ay agad niyang hinanap ang kanyang ina. Nagtungo siya sa kusina ngunit wala ito gayundin ay nagtungo siya sa likod bahay ngunit ni anino ay wala siyang nakita kaya naman ay nagpunta siya sa kanilang sala at doon niya natagpuan ang dalawang bata na naglalaro.

Dahan dahan siyang lumapit sa dalawang bata.

“Hello.” Bati niya dito.

“Hello po.” Bati ng babaeng bata sa kanya. Samantalang ang batang lalaki naman ay nakatingin lang sa kanya.

“Anong mga pangalan niyo?” mahinahon na tanong niya dito.

“Ako po si Willow at siya naman po ay si River. Kambal po kami.”

Nacutetan naman si Lance sa inasta ng dalawang bata. “Ang cute cute niyo namang dalawa.” Sabi nito.

Ngunit nagtataka siya kung sino ang mga magulang nito at bakit ito naririto.

“Sino pala ang parents niyo at bakit kayo naririto?” tanong ni Lance kay Willow na mukha madaldal at si River naman ay tahimik lamang at busy sa pagkalikot ng kanyang laruan.

Sasagot na sana si Willow ng may biglang magsalita.

“Anak, gising ka na pala.”

Nilingon ni Lance ang kanyang mommy. Tumayo siya at nagtanong. “Mom, sino sila?”

“Nakita mo na pala ang mga pamangkin mo.”

“Pamangkin?”

Hindi pa nakakasagot ang kanyang mommy nang makita niya ang isang pamilyar na lalaki na kakapasok lang ng pintuan at ito ay ang kanyang stepbrother na si Edward.