Prologue

Sabi nila, ang kapalaran ng tao ay parang kalsada sa gitna ng madilim na gabi—maraming liko, maraming patibong, at madalas ay hindi mo alam kung saan ka dadalhin ng bawat rebolusyon ng makina.

Para sa isang batang laki sa hirap sa tabi ng dagat ng Bataan, simple lang ang batas ng buhay: kung hindi mo gagamitin ang lakas mo para pumalag, lalamunin ka ng gutom. May mga lalaking ipinanganak na may hawak na gintong kutsara, ngunit ako, ipinanganak akong may bitbit na kamandag at matigas na pangangatawan. Iyon ang aking puhunan. Ang aking sariing gayuma ang aking naging kalasag, at ang aking pagiging barako ang naging sandata upang makuha ang mga bagay na ipinagkait sa akin ng tadhana.

Noong una, akala ko ang pinakamalaking pagkakamali ko ay ang gabing —ang gabing bumagyo at nagpabago sa takbo ng aking kabataan. Akala ko, ang pag-iwan sa aking mga pangarap sa karagatan para panagutan ang isang responsibilidad ang magiging pinakamabigat na krus na papasanin ko.

Ngunit nagkamali ako.

Ang buhay ay may mas malalim at mas madilim na laro para sa mga katulad kong may dugong barako. May mga pintong hindi mo inaasahang bubukas, at may mga taong darating sa buhay mo na mag-aalok ng karangyaan kapalit ng isang bagay na hindi mo akalaing kaya mong isuko. 

Mula sa talyer, hanggang sa paghawak ng manibela sa ilalim ng gabi, dahan-dahan akong hinila ng tadhana patungo sa isang mundong puno ng sikreto, kapangyarihan, at marahas na pagnanasa.

Hindi ko alam kung saan ako hihinto. Ang alam ko lang, sa oras na pumasok ka sa dilim, wala nang lingo-likod. Kakainin mo ang bukas, o ikaw ang makakain ng gabi.

Ako si Eric. At ito ang simula ng aking pagtawid.

---

Quick heads-up lang sa mga bago nating readers:   Ang kwento po ni Eric ay Book 2 ng Barako Series . May mga eksena at plot points dito na direktang dudugtong sa mga nangyari sa unang libro. Kaya highly recommended na basahin niyo muna ang kwento ni Tonyo para masundan niyo ang buong takbo ng serye at hindi kayo malito. Happy reading! 

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 1: ANG KAMANDAG AT ANG BAGYONG PROBINSYA

ERIC POV:

Likas na yaman ng Bataan ang bundok at dagat, pero sa bayan ng Samal, alam kong may isa pang bagay na madalas pag-usapan—ang sex appeal na dala ng katawan ko.

Bago pa man ako natutong humawak ng manibela ng dambuhalang truck, natural na sa akin ang lapitin ng tao. Noong high school pa lang ako, ramdam ko na ang kakaibang pansin na nakukuha ko sa mga kababaihan, pati na rin sa mga bakla at binabae sa aming lugar. Hindi ko naman binalak magyabang, pero dala na rin siguro ng itsura ko—malapad ang aking mga balikat, matigas ang panga, at ang kutis kong hinalikan ng araw dahil sa pagtulong sa pamilya. Pangatlo ako sa limang magkakapatid; may dalawa akong kuya, isang babaeng kapatid, at isang bunsong lalaki. Mangingisda ang mga magulang ko. Sa ganitong uri ng buhay sa probinsya, alam kong hindi secure ang pera. Kadalasan, kung ano lang ang huli sa dagat, doon lang iikot ang panggastos namin para sa buong araw.

Kaya naman noong kabataan ko, ang pagiging babaero ko ang naging libangan ko para takasan ang hirap ng buhay. Para sa akin, ang babae ay parang kalsada—mas masarap tahakin kapag bago, at mas kapana-panabik kapag may liko na mapanganib. Walang seryosohan, walang sakalan. Isang gabi sa likod ng gymnasium, isang hapon sa masukal na bahagi ng tabing-ilog, o isang mabilisang engkwentro sa abandonadong silid-aralan habang umuulan. Iyon ang buhay ko. Ang tanging habol ko lang ay ang marahas na pag-init ng balat, ang panandaliang siksikan ng pawisang katawan, at ang tagumpay ng isang barako matapos kong mapalabas ang ungol ng kung sinong dilag. Ang mga babae ang kusang lumalapit sa akin. May mga bakla ring nagpaparamdam at sumusubok, pero sa isip ko, bakit ako doon pupunta kung ang babae na mismo ang lumalapit? Lalayo pa ba ako?

Ganoon ang naging takbo ng buhay ko hanggang sa makatungtong ako sa kolehiyo. Pangarap kong maging seaman para maiahon ang pamilya ko sa hirap, kaya ang tinahak kong kurso ay Marine Engineering. Ngunit nang tumungtong ako sa edad na dalawampu, doon ko nakila si Grace. “Inday” ang tawag sa kanya ng kanyang mga kaibigan.

Alam ni Inday ang reputasyon ko. Batid niya mula pa noong una na ako ay isang kilalang babaero sa eskwelahan na walang seryosong relasyon, kaya naman hindi ganoong kadali noong sinubukan ko siyang kausapin. Kakaiba siya kumpara sa mga babaeng nakasama ko sa dilim. Labing-walo siya noon, may inosenteng mukha ngunit may pait na hubog ng katawan na agad na pumukaw sa aking pansin habang naglalakad siya sa tapat ng pinapasukan kong unibersidad. Maputi siya, medyo chinita, at may malamlam na mga mata na tila ba naghahanap ng mapagkakatiwalaang sandigan. Noong una, itinuring ko lang siyang isa na namang ruta na aking lalaruin at iiwan kapag nagsawa na ako. Ginamitan ko siya ng karaniwan kong kamandag—mga pilyong ngiti, mga lihim na pag-abot ng sulat, at ang matitigas kong braso na laging nakahandang umakbay sa kanya sa tuwing naglalakad kami sa madidilim na eskinita ng Balanga.

Nakuha ko siya isang gabi ng Nobyembre, habang bumabagyo sa labas at walang tao sa inuupahan niyang munting boarding house.

Noong gabing iyon, wala akong espasyo para sa mga biro. Ang mapaglarong Eric ay napalitan ng isang mapusok na barako na nagugutom sa kanyang laman. Hinila ko siya palapit sa akin, naramdaman ko ang mabilis na tibok ng kanyang dibdib, bago ko marahas na sinakop ang kanyang mga labi. Umungol si Inday, bahagyang nanlaban noong una, ngunit tuluyan ding nalunod nang maramdaman ang bigat at tigas ng aking maskuladong pangangatawan na nakadagan sa kanya. Isang kamay ko ang humawak nang mahigpit sa kanyang buhok upang mas lalong idikit ang kanyang mukha sa akin, habang ang isa ko namang kamay ay walang pakundangan nang bumaba upang itaas ang kanyang palda at haplusin ang makinis at mainit niyang hita.

Pinatunayan ko sa kanya kung bakit ako tinatawag na barako sa aming bayan. Ang bawat pagbayo at marahas na paggalaw ng aking katawan sa ibabaw ng manipis na kutson ay isinasabay ko sa hagupit ng ulan sa bubong ng boarding house. Nilamon namin ang isa’t isa nang walang takot sa bukas, ninanamnam ang malapot na pawis at ang bawat mainit na likido na dumadaloy sa aming pagtatalik. Sa pananaw ko noon, isa lang itong masarap na alaala na lilipas din pagtila ng bagyo.

Ngunit nagkamali ako. Ang bagyong iyon ay hindi lumipas; nanatili ito upang sirain ang aking kinabukasan. Kung sa bagay, kung hindi rin naman dahil sa pagiging mapusok niya noong gabing iyon at sa kawalan niya ng pag-iingat, hindi aabot sa ganito ang sitwasyon. Hinayaan niya akong makuha siya nang ganoon kabilis, at ngayon, ang panandaliang sarap na iyon ang naging simula ng aking pagkakagapos.

Dalawampu’t apat na buwan matapos ang gabing iyon—mali, dalawang buwan pala matapos ang aming engkwentro, magkasama kaming nakaupo sa isang munting karinderya malapit sa eskwelahan. Maputla si Inday, pabalik-balik sa banyo para sumuka, at hindi magkamayaw ang panginginig ng kanyang mga kamay habang may iniabot sa aking maliit na plastic na bagay mula sa kanyang bag.

Isang pregnancy test. Dalawang pulang linya.

“Eric… delayed na ako ng dalawang buwan. Positibo,” bulong niya sa akin, kasabay ng tuluyang pag-agos ng kanyang mga luha na agad na pumawi sa inosenteng ganda ng kanyang mukha.

Tila ba gumuho ang semento sa ilalim ng aking mga paa. Napatitig ako sa dalawang linyang iyon, at sa unang pagkakataon sa aking buhay, ang dila kong kayang magpalusot sa kahit anong gulo ay tuluyang naumid. Ang aking maskulado at malakas na katawan ay tila ba nanghina at nawalan ng lakas. Hindi ko alam ang gagawin. Paano na ito? Dalawampung taong gulang pa lang ako—walang permanenteng trabaho, umaasa pa sa magulang, at nag-aaral pa sa kolehiyo. Minsan nga ay kinakapos pa sa padala ang mga magulang ko dahil sa hirap ng pangingisda, tapos si Inday naman ay nagsisimula pa lamang sa kanyang buhay kolehiyo.

“Natatakot ako,” pakiusap niya habang humahawak sa aking forearms. Ang mga kamay niya ay tila ba naghahanap ng kaligtasan sa lalaking kumuha ng kanyang kapurihan.

Tiningnan ko si Inday. Sa likod ng aking takot at sa nag-uumpisang poot sa aking dibdib dahil sa biglang pagkasira ng aking malayang buhay at ng pangarap kong maging seaman, nandoon pa rin ang dugong barako ko na marunong humarap sa responsibilidad. Hindi ako pinalaking duwag ng aking ama, kahit pa ang ibig sabihin nito ay ang tuluyang paglibing sa aking mga pangarap sa karagatan.

“Huwag kang umiyak,” seryoso kong sagot, habang dahan-dahan kong itinatago ang pregnancy test sa aking bulsa. Ipinatong ko ang aking malaking kamay sa ibabaw ng kanyang nanginginig na mga daliri. “Papanagutan ko kayo. Hindi ko kayo iiwan.”

Iyon ang huling araw na pumasok ako sa kolehiyo. Tinalikuran ko ang aking mga libro, ang aking mga pangarap na makapagtapos, at ang malayang buhay ng isang mapaglarong babaero sa Bataan. Upang mapakain si Inday at ang dinadala niya, kailangan kong magtrabaho. Hindi ko alam kung saan at paano, pero gagawin ko ang lahat, basta’t magkatrabaho ako at magkapera para sa pamilyang biglang nabuo sa gitna ng unos.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 2: ANG UNANG PAGTAWID SA DILIM

ERIC POV:

Madaling magbitaw ng salita na pananagutan mo ang pamilya, pero kapag ang sikmura na ng asawa mo at ng lumalaking bata sa kanyang sinapupunan ang sumasalamin sa kawalan, doon mo maiisip kung gaano kababaw ang tapang ng isang barako kung walang laman ang bulsa.

Pagkaalis ko sa kolehiyo, kinuha ko agad ang unang trabahong pwedeng magbigay sa akin ng mabilis na sahod. Pumasok ako bilang helper sa isang maliit na talyer ng mga motor at traysikel sa aming bayan sa Samal. Isang taon kong tiniis ang init, ang amoy ng sunog na langis, at ang araw-araw na pagbubuhat ng mabibigat na makina na lalong nagpalapad sa aking mga balikat at nagpatigas sa aking mga braso. Sa bawat pag-uwi ko, ang dati kong mabangong katawan na lapitin ng mga babae ay napalitan ng dumi, grasa, at pasadahan ng amoy ng petrolyo.

Ngunit ang pitong daang piso na kinikita ko sa isang linggo ay tila ba buhangin na natutunaw sa aking palad. Noong isilang ni Inday ang aming panganay na anak na babae, doon ko naramdaman ang tunay na gipit. Kulang ang pambili ng gatas, kulang ang pambayad sa upa sa munting kwarto namin. Si Inday, hindi na rin nakapagtapos ng pag-aaral, at ang mukha niya ay unti-unti nang nawawalan ng sigla dahil sa gutom at puyat. Nawala na ang makinis niyang balat; napalitan ng hapo at tindi ng stress ng isang batang ina.

Hindi ko na kaya ang ganitong buhay. Kaya naman isang gabi, lumapit ako sa aking Tito Ruben sa likod ng kanilang bahay. Alam kong may mga koneksyon siya sa mga malalaking kumpanya ng truck sa Maynila. Nagmakaawa ako na tulungan niya akong makapasok, kahit anong gawain, basta malaki ang kita.

“Eric, kung gusto mo talaga ng malaking kita, ipapasok kita sa kumpanya ng kaibigan ko,” seryosong wika ni Tito Ruben habang pinagmamasdan ang muscular kong pangangatawan. “Si Don Alejandro. Siya ang may-ari ng mga prangkisa. May event siya bukas ng gabi sa resthouse niya sa Orion. Doon ka pumunta, magpakita ka sa kanya para ma-interview ka at mabigyan ng slot bilang regular na driver.”

Noong sumunod na gabi, bumiyahe ako patungong Orion. Sa isip ko, may kaunting inuman, mga bossing na naka-barong, o kaya’y isang seryosong interview tungkol sa kakayahan kong mag-mekaniko at magmaneho. Kaya laking gulat ko nang iwan ako ng security guard sa loob ng isang marangya, nakatago, at tahimik na resthouse sa tabing-dagat. Walang party, walang ibang aplikante. Isang silid lang na malamig ang aircon, may malambot na carpet, at napapaligiran ng mga mamahaling alak.

Doon ko unang nakatagpo si Don Alejandro. Labis sa timbang, may suot na makikislap na ginto sa kamay, at may malagkit na mga mata na hindi tumitingin sa aking mukha—kundi direkta sa aking dibdib at sa masikip kong t-shirt na bumabakat ang aking abs.

“Ikaw pala si Federico,” mahinhin at malambing ang kanyang boses, taliwas sa hitsura ng isang makapangyarihang negosyante. Lumapit siya sa akin, hawak ang isang baso ng mamahaling whiskey.

“Eric na lang po, sir,” maikli kong sagot habang pilit na pinatitigas ang aking tindig.

“Masyadong maganda ang katawan mo para lang maging helper sa talyer, Eric. Sayang ang mga braso na ’yan,” bulong niya na dahan-dahang ipinatong ang kanyang matabang kamay na may ginto sa aking matigas na hita. “Gaano mo kagusto magtrabaho dito?”

Hindi ako tanga. High school pa lang ako, alam ko na ang galawan ng mga mayayamang bading na naghahahanap ng lakas ng isang probinsyano. Noong una, nakaramdam ako ng matinding pandidiri. Ang dugong barako ko ay gustong manuntok, gustong tumalikod at bumalik sa maliit na sahod sa talyer. Pero biglang pumasok sa isip ko ang mukha ng anak kong umiiyak dahil walang gatas, at ang mukha ni Inday.

Mariin kong nilunok ang aking laway. “Gustong-gusto ko po magkatrabaho na po. Kahit ano po gagawin ko po, basta makapasok lang po ng trabaho.”

“Ganito, tutulungan kita na makapasok doon, pero may kondisyon,” wika nito sabay hakbang palapit sa akin.

Dahil sa kaba, napaurong ako hanggang sa maramdaman ko ang malamig na pader malapit sa pinto. Isang pulgada na lamang ang pagitan naming dalawa. Pinasandal niya ako sa pader at magkaharap na kami. Itinukod nito ang isang kamay sa parteng uluhan ko at bumulong, amoy na amoy ko na ang mabigat niyang pabango.

“Talaga? Gagawin mo lahat makapasok ka lang dito?”

“Opo, sir… kahit ano, tanggapin niyo lang po ako,” wika ko na kinakabahan at halos hindi makahinga sa tindi ng presyur.

“Kaya ko naman gawan ito ng paraan, basta ba susunod ka sa ipapagawa ko,” mahina at malat niyang bulong. “Sumunod ka sa akin sa loob.”

Tumango na lamang ako. Hindi ko alam ang aking papasukin at nagulat rin ako na ganoon pala ang magiging estilo ng interview sa lugar na pinagdalhan sa akin. Walang maraming salita, dinala niya ako sa tapat ng isang malambot na kama.

Noong gabing iyon, tinalikuran ko ang aking dangal bilang purong lalaki. Hinubad ko ang aking t-shirt, hinayaang pagpyestahan ng kanyang mata ang aking matitigas na dibdib at biceps.

“Fuck!” mura ng matanda nang tuluyang lumantad sa paningin nito ang aking maskuladong katawan. Nangingintab ito sa makapal na pawis na bumabalot mula sa tindi ng aking kaba, kahit na may aircon ang kwarto. Higit na mas namutok ang bawat masel ko sa braso, dibdib, at tiyan dahil sa bigat ng nasa isip ko. “Alam kong maskulado ka, Eric, pero hindi ko inexpect na ganyan kakisig ang iyong katawan. You exceeded my expectations! Malayo sa mga paunang kwento ng tito mo ang nakikita ko ngayon.”

Lumapit sa akin ang matanda at inilapat ang mga palad sa aking dibdib pababa sa mapandesal kong tiyan. “Fuck! Ang yayabang ng mga dibdib mo, ang uumbok ng mga abs. You are making me so horny, Eric. I have never touched a body so hot and hard like yours!”

Libog na libog nitong usal habang nilalamas ang aking dibdib at madiin na ikiniskis ang palad sa aking tiyan.

“Ahhhhh…” napaungol ako nang bigla niyang dakmain ang aking utong.

“Even your nipples are so hard! Maalsa, matigas, at ang ganda ng kulay. Ang sarap laruin sa kamay,” gigil nitong usal at dama ko ang pagdiin ng pagkakapisil nito sa aking maalsang laman.

“Ngghhhh…”

“Gosh! Nakakatakam ka ng sobra, Eric. Nakakagigil ang maskulado mong katawan. Ughhhh! You are the manifestation of every faggot’s dream!” Grabeng benta anyos ko, hayok na hayok na puri ng matanda habang ang kamay nito ay hindi mapakali. Bawat parte ng aking kakisigan ay hinimas at nilamas nito—braso, dibdib, tiyan, at mga utong. Hindi pa ito nakuntento at umikot pa para galugarin ang buo kong likod.

Sa kaniyang paraan ng paglalaro—basa, marahas, at may halong pera—doon ko natuklasan ang isang nakatagong bahagi ng aking sarili. Sa likod ng aking pandidiri at sa katotohanang ginagawa ko ito para sa pera upang magkatrabaho, may gumising na pagnanasa sa aking laman. Ang matandang bading ay alam na alam kung paano hawakan ang aking pagkalalaki, kung paano ako pasukuin sa ilalim ng kanyang mga daliri na hindi kayang gawin ni Inday.

Nang matapos ang gabi, hindi lang rekomendasyon para sa trabaho ang nakuha ko. Nag-iwan si Don Alejandro ng limang libong piso sa ibabaw ng side table—isang halaga na katumbas ng halos dalawang buwang kayod ko sa talyer.

Habang naglalakad ako pabalik sa amin sa ilalim ng madilim na gabi ng Bataan, hawak ang makapal na pera, naramdaman ko ang kakaibang takbo ng aking puso. Marumi ako, oo. Ginamit ko ang aking katawan sa kapwa lalaki. Pero habang iniisip ko ang kinang ng salapi at ang kakaibang init na naramdaman ko sa marangyang kwartong iyon, alam kong hindi ito ang huling beses na ibebenta ko ang aking lakas.

Pagkaraan ng isang linggo, opisyal na akong natanggap. Pag-uwi ko sa bahay, inilapag ko ang limang libong piso sa lamesa sa harap ni Inday. Nagulat siya, nanlaki ang mga mata sa dami ng pera.

“Inday, may bago na akong trabaho,” malungkot at mababa kong boses, hindi makatingin nang diretso sa kanya. “Driver na ako sa malaking kumpanya ng truck. Pero… sa Maynila ang terminal ko. Kailangan kong bumiyahe nang ilang araw, baka lingguhan ang uwi ko.”

Imbis na magtanong kung saan galing ang limang libo, niyakap lang ako ni Inday habang umiiyak sa tuwa dahil sa wakas ay may pambili na kami ng gatas. Doon ko naramdaman ang bigat. Alam kong simula sa araw na ito, ang katawan ko ay hindi na lang sa kanya.

Pagpasok ng Lunes, bumiyahe ako patungong Maynila. At doon, sa gitna ng usok at ingay ng terminal, nakilala ko ang isang drayber na tulad kong may matipunong katawan at may itinatagong bigat sa buhay—si Tonyo.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 3: ANG SALUBUNGAN NG DALAWANG BARAKO

ERIC POV:

Ang terminal ng truck sa Pasay ang pinakapusikit na bahagi ng Maynila na natapakan ko. Amoy sunog na krudo, usok, basang semento, at pawis ng mga lalaking nag-aagawan sa biyahe. Dito, kung mahina ang loob mo, lalamunin ka ng kalsada. Pero ako, armado ng dalawang taong karanasan sa talyer at ng matitigas kong braso, alam kong hindi ako basta-basta matitigbak.

Doon ko unang nakita si Tonyo.

Naka-sando lang siya noon na puti, basang-basa ng pawis habang nagbubuhat ng isang malaking ekstrang gulong ng truck. Awtomatikong napatitig ang mga mata ko sa kanya. Bilang lalaking galing sa probinsya na sanay kumilatis ng kapwa barako, alam ko agad na iba ang uri niya. Malalaki ang kanyang mga binti, sunog sa araw ang balat, at ang kurbada ng kanyang malapad na dibdib at biceps ay hindi galing sa gym—galing iyon sa purong bigat ng trabaho. May tindi ang bawat galaw niya, walang kibo ang mukha, at may seryosong awra na nagdidikta na huwag siyang bibiruin kung ayaw mong mabalian ng buto.

“Bago ka?” Isang malalim at paos na boses ang bumasag sa pag-iisip ko. Ipinatong niya ang gulong sa gilid at kumuha ng basahan para pamunas sa leeg niyang bumabakat ang mga ugat.

Nangiti ako, ang pilyo at madaling-kausap kong ugali ang agad kong iniharap. “Oo, paps. Eric. Galing probinsya. Ako ang papalit sa biyaheng South na nabakante.”

“Ah, saan ang probinsya mo?” tanong ni Tonyo.

“Sa ano ako pre… Bataan,” ani ko naman.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Ramdam ko ang timbang ng kanyang titig, parang kinikilatis kung kakayanin ng medyo mas bata kong katawan ang puyatan at pukpukan sa manibela. Maya-maya, dahan-dahang lumuwag ang matigas niyang panga at inilahad ang malaki at magaspang niyang palad. “Tonyo. Taga-Maynila.”

Dahil may bagong salta sa kumpanya—na walang iba kundi ako—hindi pinalampas ng mga beteranong drayber ang pagkakataon na subukan ang tibay ko. Pagkababa ng huling kargamento nang gabing iyon, pinuwesto kami sa mahabang lamesa sa karinderya sa tapat ng pier.

Inilapag ni Tonyo ang baso sa lamesa, marahas na pinunasan ang bumubulwak na bula ng beer sa kanyang labi gamit ang likod ng kanyang palad, at humalakhak nang malutong kasabay ng mura nina Ben. Ginitgit ko ang aking upuan palapit, sumabay sa hiyawan habang pinalasap ang mabigat kong tapik sa kanyang balikat. Humithit ako ng sigarilyo, hinayaang tabunan ng makapal na usok ang aking mukha habang nakikinig sa walang-preno nilang asaran tungkol sa mga butas-butas na kalsada sa probinsya. Walang nagtatanong kung bakit malalim ang eyebags ng isa, o kung bakit nanginginig ang kamay ng kabila sa tuwing humahawak ng baso. Sapat na ang palitan ng tawa, ang sunod-sunod na tagay ng murang alak, at ang amoy ng natapon na sabaw sa lamesa para takpan ang anumang bigat na dala namin mula sa mahabang biyahe.

Doon nagsimula ang lahat. Sa loob ng ilang buwan, ang terminal na dati ay lugar lang ng trabaho ay naging saksi sa unti-unting paglalapit ng aming landas. Madalas kaming magkasabay sa mga overnight na biyahe papuntang Quezon at Bikol. Kapag sira ang makina sa gitna ng madilim na daan sa zigzag ng Atimonan, kaming dalawa ang magkasamang nagkakabakalan ng piyesa sa ilalim ng ulan. Doon ko nakita na bukod sa pagiging matipuno, si Tonyo ay isang lalaking may malalim na paninindigan. Tapat siya sa asawa niyang si Rosanna, at ang limang anak niya ang tanging dahilan kung bkit niya pinipiga ang kanyang lakas gabi-gabi.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 4: ANG INIT NG TAHANAN AT USOK NG KALSADA

ERIC POV:

Iba pa rin talaga ang amoy ng probinsya. Pagkababa ko sa bus galing Maynila, sinalubong agad ako ng simoy ng Bataan—malayo sa nakakairitang amoy ng krudo at basang semento ng Pasay. Bitbit ang aking lumang backpack, halos patakbo kong tinahak ang pilapil patungo sa aming maliit na bahay.

“Papa!”

Hindi pa ako nakakatapak sa pinto nang sumalubong na ang dalawang taong gulang kong anak. Binitawan ko ang aking bag at binuhat siya nang mataas, bago ko pinisil ang kanyang matatabang pisngi. “Namiss mo ba si Papa, bebe? May dalang biscuit at kendi si Papa sa bag, o.”

Tumango lang ang bata habang nakasabit sa leeg ko, at nag-iwan naman ako ng mabilis na halik sa kanyang pisngi.

Napaangat ang tingin ko sa may pinto ng kusina. Nakasandal doon si Inday. Sa edad na dalawanku, dala-dala na niya ang bigat ng pagiging ilaw ng tahanan. Pagod ang kanyang mga mata mula sa maghapon, pero ang ngiti niyang sumalubong sa akin ang agad na nagpatunaw sa ilang linggong puyat ko sa manibela.

Lumapit ako at ipinatong ang aking noo sa kanyang balikat, sabay yapos nang mahigpit mula sa likod. “Ang bango naman ng misis ko. Parang ayaw ko na namang bumalik sa Maynila niyan.”

Natawa nang mahina si Inday, pinalo ako nang bahagya sa braso gamit ang hawak niyang basahan. “Bolero ka talaga, Mahal. Dumating ka lang, umiral na naman ang hirit mo. Maghugas ka muna ng kamay, luto na ang paborito mong sinigang.”

Noong gabing iyon, habang natutulog na ang aming anak, naupo kami ni Inday sa may sementadong balkonahe. Dinukot ko mula sa aking bulsa ang isang makapal na envelope ng pera—ang buong sahod ko matapos ang sunod-sunod na biyahe—at maingat kong inilapag sa kanyang magaspang na palad.

“Heto, Day. Ilaan mo muna sa kuryente at sa ipon para sa pag-aaral ni bunso balang araw. Huwag mo nang tipirin ang ulam niyo, ha? Kakayanin ko pa naman sa Maynila,” malambing kong sabi sabay haplos sa kanyang buhok.

Tinitigan ni Inday ang pera, tapos tumingin siya sa akin, puno ng pag-aalala ang mga mata. “Ang dami nito, Eric… Hindi ka ba nagpapakapagod nang husto roon? Nag-aalala ako, baka hindi ka na natutulog sa kalsada.”

Hinawakan ko ang kanyang kamay at pinisil ito nang bahagya. “Ano ka ba, ako pa ba? Alam mo namang paborito ako ng kumpanya dahil mabilis at maingat ako magpasada. Isa pa, basta para sa inyo ni bunso, walang pagod na hindi kayang tiisin ng katawan ko. Kaya huwag ka nang mag-alala, ha?”

Isinandal ni Inday ang kanyang ulo sa aking dibdib, at sa katahimikan ng gabi sa probinsya, naramdaman ko ang tunay na dahilan kung bakit ako patuloy na lumalaban sa Maynila. Hinayaan ko lang siyang nakasandal doon habang dahan-dahan kong hinahaplos ang kanyang balikat. Ilang minuto rin kaming binalot ng katahimikan, tanging ang huni lang ng mga litson sa madilim na palayan ang naririnig. Ang lamig ng simoy ng gabi ay dahan-dahang gumagapang sa aming balat, kaya naman dahan-dahan ko siyang inakay patayo.

“Pasok na tayo sa loob, Day. Lumalamig na ang hamog, baka sipunin ka,” bulong ko hamang maingat kong isinasara ang pinto ng balkonahe.

Sabay kaming lumakad patungo sa hapag-kainan upang ligpitin ang mga basong ginamit namin. Habang inaayos ko ang mga silya, nanatili si Inday sa tabi ko, nakatitig sa bawat kilos ko na tila ba natatakot na maglaho ako kapag lumingon siya. Nang mailagay ko ang huling silya, hinarap ko siya. Kitang-kita ko sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kusina ang pamumula ng kanyang mga pisngi.

“Miss mo ba ’yung ano natin?” biglang tanong ni Inday, ang boses ay mahina at puno ng pangungulila.

Natigilan ako, napangiti sa kanyang kapilyuhan. “Anong ‘ano’ ang sinasabi mo, Day?” biro ko, pero hindi na ako nakatiis nang haplusin niya ang aking pagkalalaki sa ilalim ng lamesa.

Sa isang iglap, matigas, galit, at handang-handa na ang ari ko para sa kanya. Ramdam na ramdam ang panggigil ko na burahin ang dumi ng panaginip ng kalsada gamit ang totoong pagmamahal niya. Sa ilalim ng malamig na dilim ng kwarto, mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Wala nang pagod, wala nang antok.

Ang bawat haplos ni Inday ay tila isang paniningil sa mga linggong wala ako sa tabi niya, at ang bawat halik niya ay puno ng gutom at pangungulila bilang asawa.

“Grabe ka, baby. Ang galing mo talaga mang-romansa,” hingal nitong puri at napasandal sa mga unan na nasa likod nito.

“Nag-uumpisa pa nga lamang ako, bi,” aniya ko at tuluyan ko nang hinila pahubad ang suot nitong daster at panty.

Bumaba ako sa pagkababae ni Inday at hinila naman ang binti ng aking misis, itinupi iyon at ibinuka para mas maging komportable ako sa aking gagawing pagkain.

“Baby…” malakas nitong ungol nang himasin ko ang naglalawa nitong kaselanan. Idinampi-dampi ko ang aking hintuturo at gitnang daliri sa harap ng hiwa ng puke nito bago iyong inikot-ikot at ipinaghiwalay para mas makita ko ang sariwa at mamula-mulang kabibe nito sa loob.

“Huwag kang maingay, baby. Baka magising anak natin at mabitin tayo,” pagpapatahimik ko sa aking misis.

“Ang hirap magpigil ng ungol, Baby! Ang galing-galing moohhh…” ungol nito at mas lalo ko pang pinaungol nang laruin ko ang labi ng hiyas nito. Mas naglawa ang puke nito dahil sa aking ginawa at nang hindi ko na mapigil ang sarili, inilapit ko ang aking mukha sa kaselanan nito at sinimulang kainin ito. “Yahhhhhh… Ericc”

Habang kinakain ang pagkababae ni Inday ay sinabayan ko naman iyon ng pagsasalsal. Hindi ako tumigil hanggang hindi kami nilalabasan pareho.

Doon, sa gitna ng init ng aming mga katawan at mga impit na daing upang hindi magising ang bata sa kabilang kwarto, tuluyan naming pinagsaluhan ang gabi na tanging kami lang ang nakakaalam.

Pero ang reyalidad ng isang drayber ay mabilis. Pagkatapos ng dalawang araw na pahinga, binalot ko muli ang aking backpack. Isang mahigpit na yakap kay Inday at isang halik sa natutulog kong anak, muli na naman akong sumampa sa bus pabalik ng Maynila.

LUMIPAS ANG TATLONG TAON.

Ang anak ko ay limang taong gulang na ngayon. Kasabay ng paglaki niya ay ang paglobo rin ng mga gastusin. Ang dating simpleng buhay-probinsya ay hinaluan na ng matitinding bayarin—pambili ng mga gamot tuwing magkakasakit ang bata, mga unporme at gamit para sa nalalapit niyang pagpasok sa eskwela, pati na ang lumalaking bayad sa kuryente. Ang cycle ng buhay ko ay naging mas malupit: Bataan, Maynila, South. Araw-araw na pagtitig sa kalsada, gabi-gabing puyat habang nakikipagbuno sa antok, at walang katapusang pagpiga sa malaking manibela ng trak Ramdam ng buong katawan ko ang bawat lubak, tila unti-unting binubugbog ang aking mga buto sa bawat kilometrong tinatahak ko.

Matapos ang isang mahabang biyahe, nauwi kami ng mga kapwa ko drayber sa isang maliit na karinderya sa gilid ng terminal sa Maynila upang magpalamig ng ulo. Umorder kami ng ilang buckets ng beer at kaunting pulutan.

Walang preno ang bibig ng lahat. Sa una, usapan lang tungkol sa biyahe ang umikot. Pero habang tumatagal at nauubos ang laman ng bote, unti-unting nag-iba ang direksyon ng kwentuhan. Napansin ko sa kabilang dulo ng lamesa si Tonyo. Tahimik lang siya, matipuno ang katawan, ngunit malalim ang mga mata habang dahan-dahang umiinom ng beer.

“O, Eric! Balita ko kaluluwas mo lang galing Bataan ah?” hirit ni Turing habang itinatapon ang upos ng sigarilyo sa sahig. “Ano ba’ng ginagawa mo roon bukod sa paggawa ng bata? Ilan na nga ba ang anak mo, paps?”

Natawa ako nang malutong, inayos ko ang upo ko at tinungga ang baso bago sumagot. “Gago ka, Turing! Isa lang ang prinsesa ko, limang taong gulang na ngayon. At doon ako nakatira dahil nandoon ang puso ko, pre. Masarap ang buhay sa probinsya, tahimik.”

“Eh bakit ka napadpad dito sa Maynila kung masarap pala roon?” kantiyaw naman ni Ben habang ngumunguya ng chicharon. “Dito ka pa sa maduming Maynila nakipagsiksikan sa amin.”

“Sus, alam niyo naman ang sagot diyan,” ngumiti ako nang pilyo, itinuro ko ang aking bulsa. “Nandoon ang pamilya ko, pero nandito ang grasya. Noong nag-drop out ako sa college, sabi ko sa sarili ko, kahit talyer lang ang naging training ground ko, gagawin ko ang lahat para hindi magutom ang mag-ina ko. Walang madaling pera sa kalsada, pero kapag maaasahan ka at marunong kang makisama tulad ko, hinding-hindi ka magugutom.”

Nang maubos ang huling bucket ng beer at tuluyan nang bumigat ang mga talukap ng mata ng lahat, marahang tinapik ni Ben ang lamesa. “O paano mga barako, pikit na tayo. May mga biyahe pa tayo bukas.” Sabay-sabay kaming tumayo, pautal-utal na nagpaalaman, at kanya-kanyang gora sa bunkhouse para magpahinga.

TATLONG BUWAN ANG NAKALIPAS.

Naging mas malupit ang sumunod na mga buwan. Sunod-sunod ang biyahe ko mula Maynila, Lucena, hanggang Bicol. Walang patid, walang uwian. Isang madaling-araw, pagkagising ko sa loob ng truck habang naghahanda para sa susunod na karga patungong Lucena, kinuha ko ang aking cellphone. Isang text mula kay Inday ang bumulaga sa akin.

“Mahal, pasensya ka na. ’Yung iniwan mong pera para sa ipon, nagastos ko muna. Nagising si bunso kahapon na mataas ang lagnat at may mga butlig-butlig sa balat sa buong katawan. Dinala ko agad sa ospital dahil natakot ako. Kulang pa nga ang pambayad sa gamot, nangutang muna ako kay Aling Nena.”

Napatitig ako sa screen. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang perang pinagpuyatan ko ng ilang buwan, simot agad sa isang iglap dahil sa matinding dagok ng sakit ng anak ko. “Diyos ko, ba’t ngayon pa…” bulong ko sa sarili ko, habang nanginginig ang kamay ko sa pagpindot ng reply.

Bago pa man ako tuluyang umalis ng terminal, dumaan muna ako sa pinakamalapit na padalhan ng pera. Inilabas ko ang natitirang kaunting ipon mula sa huling biyahe ko, ipinadala ko agad kay Inday para sa mga kulang na gamot. Halos walang natira sa pitaka ko kundi barya at panggatong ng truck. Bitbit ang mabigat na kalooban, pinatako ko ang ten-wheeler patungong Lucena.

Ngunit tila sinusubukan talaga ako ng tadhana. Pagpasok ko sa Quezon, biglang umugong ang makina ng truck at naramdaman ko ang marahas na pagbaba ng hatak nito—biyak ang differential gear. Hirap na hirap kong ipinasok ang naghihingalong sasakyan sa pinakamalapit na talyer sa may terminal ng Lucena.

Pagkababa ko, tiningnan ng mekaniko ang ilalim. “Naku, boss, sirang-sira ’yung piyesa. Kailangan palitan ’to agad, mamahaling uri ’to.”

Mabilis kong tinawagan ang supervisor ko sa Maynila, ngunit ang malamig niyang boses ang sumagot sa akin: “Eric, dahil negligence mo ’yan at hindi mo agad nacheck bago umalis, ibabawas ko ang buong halaga ng piyesa sa susunod na sahod mo.”

Napaupo ako sa tabi ng gulong ng truck. Bagsak ang aking mga balikat. Ibig sabihin, pag-uwi ko sa Bataan, wala akong maiuuwing kahit isang duling na duling na piso kay Inday. Ang pangarap kong makauwi bilang bayani ng tahanan na may dalang ginhawa ay napalitan ng labis na kahihiyan at takot. Simot na ang ipon sa ospital, baon pa ako sa utang sa piyesa ng truck.

Habang nakatulala ako sa maduming sahig ng talyer, napatingin ako sa tapat ng kalsada. May isang sikat at makulay na salon doon. Maya-maya, bumukas ang pinto nito at lumabas ang mukhang may-ari. Grabe ang makapal na kolorete sa kanyang mukha, kulay ginto ang buhok, at kitang-kita ang kislap ng mga mamahaling ginto sa kanyang leeg at kamay.

Dire-diretso ang lakad niya patungo sa akin. huminto siya sa harap ko, amoy na amoy ang mamahaling pabango na bumasag sa amoy ng krudo sa paligid.

“Hijo, mukhang pagod na pagod ka na sa kalsada ah,” malambing na boses ng bakla habang nakatitig sa matitigas kong braso at sa basang sando ko. Ako nga pala si Bekki , Madam Bekki ang tawag nila sa akin “Baka gusto mo muna ng masahe sa loob habang naghihintay kang maayos ang truck mo?”

Tiningnan ko ang sarili ko—tatlong buwang walang uwi, dugyot ang suot, at hapong-hapo ang katawan. Noong una, awtomatiko ang pag-iling ko. “Naku, Madam, salamat na lang po. Wala po akong pera para sa mga ganyan… Sakto lang ang dala ko sa Pang-gatas ng anak ko na lang ’tong natitira sa akin.”

Ngumiti nang makahulugan si Madam Bekki, dahan-dahang hinawakan ang braso ko. Ano nga pala pangalan mo hijo? Eric ho ano kaba eric “Libre, basta ikaw.”

Tumingin ako sa talyer, sa sirang truck, at naisip ko ang text ni Inday tungkol sa maysakit naming anak. Napalunok ako. Wala naman sigurong mawawala sa akin. Lalaki ako. Madaragdagan pa nga ang laman ng bulsa ko, mababawasan pa ang stress ko sa kalsada. Walang makakakita sa akin dito sa Lucena. Isang oras lang na dumi, pero ang maiuuwi ko sa pamilya ko ay buong ginhawa.

“Sige po, Madam,” mahina kong sagot, matapos niyang magpakilala sa akin bilang si Madam Bekki.

Pumasok ako sa loob ng salon na amoy pabango at mga mamahaling produkto sa buhok. Inakay niya ako maupo sa isang maliit na lamesa sa sulok. Hindi nagtagal, naglapag siya ng isang malaking mangkok ng mainit na lomi na may makapal na sabaw, maraming atay, at chicharon sa ibabaw.

“O, kainin mo muna ’yan habang hinihintay mong magawa ang truck mo, hijo. Alam kong gutom ka,” nakangiting sabi niya habang pinapanood akong humawak ng kutsara.

“Salamat ho… naku, pasensya na ho talaga kayo sa abala,” medyo nahihiya kong sagot bago sumubo ng mainit na noodles. Ramdam na ramdam ko ang dulas at sarap nito sa tuyo kong lalamunan.

“Walang anuman ’yan. “ sabi ni Madam bekki habang inaayos ang mga gintong pulseras sa kanyang kanang kamay. Matapos kong maubos ang pagkain, dinukot niya ang ilang pirasong pulang papel mula sa kanyang mamahaling pitaka at iniabot sa akin. “Heto, kunin mo muna ’tong kaunting panggastos mo sa labas. Mukhang mabigat ang pinagdadaanan mo ngayon.”

Napatitig ako sa pera—mga limang daang piso rin ito—bago ko ito dahan-dahang tinanggap. “Salamat nang marami, Madam Bekki. Malaking tulong po ito.”

Tumayo siya at binuksan ang isang pinto patungo sa isang malamig at naka-aircon na kwarto sa pinakalikod ng salon. Sumunod ako sa kanya habang bitbit ang mabigat kong pakiramdam. Bahagya akong nanginginig nang tumama ang malamig na hangin sa basang sando ko.

“Halika na rito sa likod, hijo. Higa ka na rito at simulan natin ang masahe para naman marelaks ’yang matitigas mong kalamnan,” malambing na aya ni Madam Bekki habang itinuturo ang isang malinis na papag na may nakalatag na unan.

“Hubarin mo ang baro mo at dumapa ka rito sa papag,” utos sa akin ni Madam Bekki.

Sumunod naman ako agad at hinubad ang suot kong pang-itaas, dahilan upang malantad ang maskulado kong pangangatawan mula sa mga taon ng pagbubuhat at pagpiga ng manibela.

“Aba, ang tikas mo pala talaga, hijo. Ang ganda ng katawan mo,” puri niya habang tinitingnan ako.

Napangisi na lang ako sa natanggap kong papuri mula sa kanya. Tulad ng sinabi niya, dumapa nga ako sa papag. Ipinaling ko sa kaliwa ang aking ulo at idinantay sa malambot na unan. Sinimulan na ni Madam Bekki ang panghihilot sa akin.

Nagbuhos siya ng ilang patak ng langis sa kanyang mga kamay at gayon din sa malapad kong likod. Hinaplos niya ang aking likuran at ikinalat ang langis dito. Naging makintab ang moreno kong balat dahil sa langis, na siyang lalo namang nagpalitaw sa mga malalim na hiwa ng matitigas kong muscle. Sinimulang diinan ni Madam Bekki ang kanyang paghagod. Pinisil-pisil niya ang matitigas na grupo ng kalamnan sa malapad kong likuran. Swabe ang paghagod at pagdulas ng kanyang mga kamay.

“Uuhhh… uuhhh…” Hindi ko maiwasang mapaungol dahil sa ginhawang nararamdaman ko. Nanunuot sa aking mga kalamnan ang init na dulot ng langis. Tila ba isa-isang inaalis ang bigat at tensyon sa aking katawan at pinapalitan ng kagaanan.

Tumungo ang ekspertong mga kamay ni Madam Bekki paakyat sa malapad kong mga balikat. Pinisil niya ang matitigas kong kalamnan na siyang nagdulot ng matinding ginhawa sa akin. Hinila niya mula sa likod ang aking mga braso upang mabanat nang husto ang mga iyon. Sa una ay nakaramdam ako ng kaunting sakit sa ginawa niyang iyon, ngunit nang maglaon ay nawala rin ito at unt-unting napalitan ng sarap.

Sa pagkakataong ito, sinabihan niya ako na tumihaya naman. Agad akong sumunod at humiga nang diretso sa papag. Nagpatak muli si Madam Bekki ng langis sa kanyang mga kamay, at pinatakan din niya ang matikas kong dibdib. Sinimulan na nga niyang hagurin ang malapad at maumbok kong dibdib, ikinakalat ang langis at pinipisil ang matigas kong kalamnan na animo’y naglalamas ng masa.

“Uuuhhh… uuuhhh…” napapaungol ako sa ginagawa niyang paglamas at pagpisil sa aking matipunong dibdib. Muling umakyat ang kanyang mga kamay patungo sa aking mga balikat at pinisil-pisil ang mga kalamnan ko. Iniangat niya ang aking mga braso at isa-isang pinisil ang matitigas na muscle na animo’y daga sa aking mga braso.

Nakaramdam ako ng matinding ginhawa dahil sa panghihilot na ginawa ni Madam Bekki. Nawala ang pananakit at bigat ng aking katawan mula sa mahabang biyahe. Napakagaan ng pakiramdam ko.

“Salamat ho, Madam Bekki. Ang galing niyo ho palang manghilot. Nawala ho ang sakit ng katawan ko,” sabi ko sa kanya.

“Kung gusto mo, may isa pang uri ng hilot akong nalalaman na pwede kong gawin sa’yo,” alok ni Madam Bekki habang nakatitig sa akin. “Makapagbibigay ito ng dagdag lakas sa iyo bilang lalaki. Ang tawag nila dito ay lingam.”

“Lingam? Ngayon ko lang ho narinig ’yan, pero mukhang ayos ho ’yan ah,” sagot ko naman.

Kahit hindi ko alam ang mismong salitang ‘lingam’, hindi naman ako tanga. Hindi na bago sa akin ang ganyang klaseng sitwasyon; alam ko na agad kung anong klaseng “hilot” ang tinutukoy niya at kung saan ito papunta dahil sa naging karanasan ko noon sa silid ni Don Alejandro. Alam kong kapag ang isang mayaman o bakla ay nag-alok ng ganyang serbisyo sa likod ng saradong pinto, may kapalit na itong kakaibang aliw o paghawak sa katawan ko.

“O sige, hubarin mo na yang salawal mo,” sabi ni Madam Bekki.

“Kailangan ko pa hong hubarin pati ito?” tanong ko, kahit alam ko naman ang sagot, pormalidad na lang ika nga.

“Sige na, gawin mo na. Akong bahala,” paninigurado ng matanda.

Sinunod ko si Madam Bekki at hinubad ko na nga ang suot kong salawal. Ang natira na lamang sa akin ay ang aking lumang puting brief.

“Kailangan mo ring hubarin ito,” sabi ni Madam Bekki sabay hila sa natitirang saplot ko.

Hindi na ako nakaimik pa dahil tuluyan nang nahubad ang huli kong saplot sa katawan. Agad na tumambad ang aking itinatagong ‘Ari’.

Hinila ni Madam Bekki ang aking mga hita na nanginginig pa nang bahagya, at ibinuka nang husto ang mga iyon. Ngayon ay nakahiga ako nang nakabukaka, na ang ayos ng aking mga hita ay para bang sa palaka. Sa ayos kong iyon ay talaga namang lantad na lantad ang aking maselang bahagi. Inisip ko na lamang na hindi naman siguro nakakahiya dahil parehas naman kaming lalaki, at isa pa, may ipagmamalaki naman ako.

“Aba’y kalaki ng iyo,” ang nawika ni Madam Bekki nang makita ang ari ko.

Nagbuhos siya ng napakaraming langis sa kanyang mga kamay, nangingintab nang husto ang kulubot na niyang balat. Pinatakan din niya ng langis ang magkabilang singit ko at sinimulang hagurin iyon. Umakyat ang ginagawa niyang paghagod patungo sa aking magkabilang balakang; napakadulas ng bawat hagod ng kanyang mga kamay dahil sa dami ng langis.

Napapikit ako dahil sa kakaibang sensasyon na aking nadarama dulot ng pagmamasahe sa aking magkabilang singit at balakang. Kumilos ang kanyang mga kamay at tumungo sa aking mga bayag. Minasahe ng kanyang mga daliri ang mapipintog at malalaki kong mga bola, tila mga holeng pinapagulung-gulong sa pagitan ng madulas niyang kamay.

“Aaaahhh… Aaahhh…” Napakapit ako sa unan at halos mapaliyad dulot ng nakakakiliting sensasyon na aking nararamdaman.

Tuloy ang ginagawang pagmamasahe ni Madam Bekki sa aking mga bayag. Hinagod din ng kanyang malangis na kamay ang sensitibong bahagi sa pagitan ng aking mga bayag at puwitan—ang aking ‘perineum’.

“Aaaahhhh… Aaaahhh…” Napapaungol na ako nang tuluyan sa ginagawa niyang pagmamasahe sa sensitibong bahaging iyon ng aking katawan. Naramdamam kong pumipintig ang aking burat, senyales na unti-unti na akong tinitigasan nang husto. Tumungo naman ang mga kamay ni Madam Bekki sa bahagi kung saan nagtatagpo ang aking bayag at ang pinakapuno ng aking titi. Hinagod ng mga daliri niya ang bahaging iyon na parang kinikiliti.

“Aaaahhh…” Halos mapapadyak ako sa sobrang pagkakiliti. Napapakuyom ang mga daliri sa aking mga paa.

Tuluyan nang tumayo at nanigas ang titi ko. Aabot ito ng hanggang pitong pulgada at gabakal sa tigas. Umakyat ang mga kamay ni Madam Bekki sa kahabaan ng naghuhumindig kong tarugo at sinimulan iyong masahihin.

Habang ang isa niyang kamay ay abala sa kahabaan ng aking burat, ang isa naman niyang kamay ay inalog-alog ang aking mga bayag na lalong nagpaigting sa paninigas ng ari ko. Hindi ko maipaliwanag ang sarap na aking nadarama. Parang anumang sandali ay lalabasan na ako pero sa kung anumang kadahilanan, dahil sa paraan ng pagpisil niya, ay tila nauudlot ang pagpapakawala ko ng katas, at mas napapatagal pa ang paninigas at pagkakatindig ng aking tarugo. Hindi ko na malaman kung saan ko ipapaling ang ulo ko.

Napapahigpit ang kapit ko sa unan at napapakuyom ang mga daliri sa paa. May mga pagkakataon pang napapaliyad na ako sa sobrang tindi ng sensasyon lalo na sa tuwing pinaglalaruan at kinikiliti ang naglalakihan kong mga bayag. Minasahe ni Madam Bekki ang kabahaan ng aking burat at unti-unting umakyat ang kanyang mga kamay hanggang marating ang nangingintab at bilugang ulo nito.

“Aaaahhh… Oooohhh…” Napapalakas ang aking ungol habang minamasahe ang sensitibong ulo ng aking burat.

Itinuon ni Madam Bekki ang ginagawang pagmamasahe sa ulo ng aking burat maging sa paligid ng butas nito. Hindi rin niya nakakalimutang hagurin ang aking mga nakalawlaw na bayag na nangingintab na sa langis.

“Aaaahhh… Lalabasssann na koooo…” ungal ko.

Nang marinig iyon ay dinakot ni Madam Bekki ang aking mga bayag at marahang hinila palayo sa aking katawan, habang sinakal naman ng isa niyang kamay ang ulo ng aking burat.

Tuluyan na akong nilabasan. Dahil sa ginawang paghila ni Madam Bekki sa aking mga bayag, ay mas nadama ko ang pag-akyat ng punla mula rito. Mas ramdam ko rin ang pagbulwak nang malapot na katas mula sa aking tarugo dahil sa pagkakasakal sa ulo nito. Sunud-sunod ang pagpulandit ng aking katas na sinabayan pa ng panginginig ng aking buong katawan. Nagtalsikan ang malapot kong tamod sa matipuno kong dibdib at sa aking puson.

Binitiwan na ni Madam Bekki ang ari ko at hinayaan na itong unti-unting lumambot. Ako naman ay naiwang habol-hininga sa papag, basang-basa ang dibdib at pagod na pagod ang buong katawan. Pero kasabay ng pagdaloy ng tamod ko ay ang pag-alis din ng lahat ng bigat na tatlong buwan kong dinala sa kalsada.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at tiningnan si Madam Bekki na noon ay nagpupunas ng kanyang mga kamay. Sa kabila ng makapal niyang kolorete, nakaramdam ako ng kakaibang init sa dibdib ko—isang kalinga na matagal kong hinanap habang nag-iisa sa madilim na manibela.

“Salamat ho, Madam… Ang sarap po. Sobrang pagasikaso niyo po sa akin,” marahan at malambing kong bulong, habang dahan-dahang humuhupa ang panginginig ng boses ko.

Ngumiti siya sa akin nang bahagya, isang ngiting walang halong malisya kundi purong pag-unawa sa isang pagod na lalaki. Humiga siya sa natitirang espasyo sa papag sa tabi ko, at hinayaan kong maramdaman ang init ng kanyang katawan.

“Ayos ’yon, hijo. Magpahinga ka na,” sagot niya.

Napapikit ang aking mga mata. Sa ilalim ng malamig na aircon, hinaluan ng matinding pagod at ng kakaibang tamis ng panakaw na ginhawang iyon, dahan-dahan akong nahimbing. Tuluyan na akong nakatulog sa tabi niya—hubo’t hubad pa rin, nakabukaka, at sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng tatlong buwan, mahimbing na nakahinga nang maluwag.

Pagkatapos ng gabing iyon, bago ako bumiyahe pabalik, naglakad ako sa palengke ng Lucena. Gamit ang perang ibinigay sa akin ni Madam Bekki, bumili ako ng isang maganda at bagong sapatos para kay Inday, at ilang laruan para sa aking anak.

Habang naglalakad bitbit ang mga supot, napatitig ako sa isang hilera ng mga sapatos na panlalaki sa gilid ng daan. Napayuko ako at tinignan ang sarili kong mga paa. Doon ko lang napansin kung gaano na pala kapugto, kapunit, at kadugyot ang suot kong sapatos—pudpod na ang swelas sa walang katapusang pag-apak sa silinyador at preno ng truck. Naawa ako sa sarili ko. Kaya naman, lumapit ako at pumili rin ng isang matibay na sapatos para sa akin. Sinukat ko iyon, at sa kauna-unahang pagkakataon pagkatapos ng mahabang panahon, naramdaman ng mga paa ko ang lambot ng isang bagong saplot.

Habang nakatingin ako sa mga bagong sapatos na bitbit ko, pumasok ang isang mapait na realisasyon sa utak ko. Nakakatawa man isipin, kaya lang naman talaga ako pumatol… dahil miss na miss ko na ang asawa ko. Sa sobrang pangungulila ko sa pamilya ko, kahit sinong magpakita ng kaunting kalinga o mag-asikaso sa akin sa gitna ng pagod ko sa kalsada, tinatanggap ko na. Kahit sandaling panakaw na ginhawa lang na may kasamang pera, para lang makalimutan ko kung gaano kahirap at kabigat mag-isa sa daan habang nagpapakasubsob para sa pamilya.

Sumampa ako sa manibela ng naayos na truck, bitbit ang perang alam kong maglaligtas sa kanila, ngunit may bago nang sugat ang aking pagkatao.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 5: ANG MGA MATA SA DILIM

KABANATA 5: ANG MGA MATA SA DILIM

ERIC POV:

Pag-uwi ko sa Bataan, sinalubong ako ng malamig na simoy ng probinsya na kahit papaano ay nagpagaan sa natitirang bigat sa dibdib ko. Pagpasok ko sa aming maliit na silid, nakita ko ang aking limang taong gulang na anak na mahimbing na natutulog. Wala na ang nagbabagang lagnat niya, at tuyo na rin ang mga butlig sa kanyang balat.

Inilapag ko ang mga supot sa lamesa. Lumapit si Inday sa akin, tinitigan ang bagong sapatos na binili ko para sa kanya at ang mga laruan ng bata. Pero imbes na matuwa, nakita ko ang pamumula ng kanyang mga mata bago siya biglang yumakap sa akin nang mahigpit.

“Mahal, patawad…” hikbi ni Inday habang nakasubsob ang mukha sa dibdib ko. “Pasensya ka na kung wala akong gaanong naitutulong sa pampinansyal natin. Patawad din dahil naubos ’yung pinaghirapan mong ipon para sa ospital at gamot ng anak natin… Napilitan pa akong mangutang kay Aling Nena.”

Hinaplos ko ang kanyang buhok at dahan-dahang iniangat ang kanyang mukha para punasan ang mga luha niya gamit ang aking mga ibu-ibong daliri. “Ano ka ba, Day? Huwag mong sabihin ’yan. Pera lang ’yan, kikitain pa naman natin ulit. Ang mahalaga, ligtas ang prinsesa natin. ’Yung utang kay Aling Nena, kaya kong itaguyod ’yan.”

Idinikit ko ang aking noo sa kanyang noo, ninanamnam ang pamilyar at totoong kalinga ng aking asawa. Isang mahaba at matamis na halik ang iginawad ko sa kanyang mga labi—isang pagbawi sa tatlong buwang pangungulila. Pagkatapos ay dahan-dahan kaming lumapit sa higaan ng aming anak. Hinaplos ko ang noo ng bata.

“Pagaling ka nang husto, anak ah? Sundin mo palagi ang sinasabi ng doktor at ang pagpapainom ng gamot ni Mama,” bulong ko bago ko hinalikan ang kanyang pisngi.

Subalit hindi rin nagtagal ang kapayapaang iyon. Alam kong kailangan ko nang bumalik agad sa Maynila. Bukod sa baon ako sa utang sa kumpanya dahil sa nasirang piyesa ng truck, kailangan pa naming bayaran ang natitirang utang ni Inday kay Aling Nena para sa mga gamot. Wala akong ibang pagpipilian kundi ang muling sumabak sa kalsada.

Naibaba na namin ang huling sako ng bigas sa bodega rito sa Maynila.

Pawis na pawis ako habang pinupunasan ang aking noo gamit ang lumang tuwalya na nakasampay sa aking balikat. Ramdam ko ang matinding pagod sa aking likod at mga braso. Simula madaling-araw pa kami bumiyahe mula sa South at halos wala kaming naging maayos na pahinga.

Sa gilid naman, nagsisigarilyo si Ben habang pinapanood ang mga trabahador na nagsasara ng malaking pinto ng bodega.

“Hoo! Init sa loob, parang impiyerno!” reklamo ni Ben sabay hila sa suot niyang basang t-shirt paitaas. Isinabit niya ito sa kanyang balikat, dahilan para tumambad ang matipuno at pawisan niyang katawan. Ang iba pang trabahador ay nagsipaghubad na rin ng pang-itaas para magpahangin.

Napasandal ako sa unahan ng truck habang pinupunasan ang leeg ko gamit ang tuwalya. Tiningnan ko si Tonyo at si Ben; silang dalawa, kasama ako, ay bakas na bakas ang hapo sa mukha at katawan. Pagod na pagod kaming tatlo sa walang katapusang karga at diskarga.

Sakto namang may tatlong mga bagitong bakla—mukhang mga tagalinis o helper sa katabing building ng pinag-deliveran namin—ang napadaan sa tapat ng terminal. Sabay-sabay silang napatigil nang makita ang kumpol ng mga kalalakihang hubad-baro. Kitang-kita ko kung paano lumaki ang mga mata nila; parang mga gutom na nakakita ng isang mamahaling buffet.

“Ay, super kind naman ni Lord ngayon, may pa-pandesal sa hapon,” rinig kong bulong ng isa na nakatakip pa ang kamay sa bibig, habang ’yung dalawa naman niyang kasama ay pasimpleng nagtutulakan at nangingiti sa amin.

Napansin agad sila ni Ben. Imbes na mahiya ang loko, mas lalo pa niyang binuhat at ipinalaki ang kanyang dibdib. Lihim siyang lumingon sa akin at kinindatan ako bago muling humarap sa direksyon ng tatlo. Kunwari ay nag-inat siya nang napakalalim, pero ang totoo, pinalaki niya ang kanyang braso at talagang ibinalandra ang six-pack abs niya habang pinupunasan ng t-shirt ang kanyang leeg at kilikili.

“Ay kabog! May pa-flex si kuya!” impit na tili ng isa sa mga bakla na halos maglambitin sa braso ng kasama niya.

Natawa ako nang mahina at napailang sa kakapalan ng mukha ni Ben.

“Hoy, Ben, baka matunaw ka riyan. Ang harot mo,” biro naman ni Tonyo kay Ben habang nakasandal din sa tabi ko at nakangiti.

“Hayaan mo sila, Tonyo. Ganyan talaga kapag biniyayaan ng magandang lahi, ibinabahagi sa kapwa,” natatawang sagot ni Ben. Halatáng tuwang-tuwa siya sa atensyon habang dahan-dahang nagsisindi ng kanyang sigarilyo. Mula sa pwesto ko, pinanood ko lang ang tatlo na dahan-dahang naglalakad palayo habang panay pa rin ang lingon at bulungan sa direksyon ni Ben.

“Tapos na rin sa wakas ang mahabang biyahe,” buntong-hininga ni Tonyo sabay tapik sa balikat ko para pumasok na sa bunkhouse.

Hindi ako sumunod agad. Nanatili ang tingin ko sa tatlong bagitong bakla na naglalakad palayo patungo sa madilim na pasilyo sa gilid ng katabing gusali. Nakita ko silang nagtatawanan habang ang isa sa kanila ay may binibilang na makapal na sobre ng sweldo—mga bagong sahod bilang helper at tagalinis ng building.

Naisip ko si Inday, ang anak ko sa Bataan, ang utang kay Aling Nena, at ang kaltas sa sahod ko sa kumpanya dahil sa sirang piyesa ng differential gear. Kailangang-kailangan ko ng pera ngayon. At ang tatlong iyon… may hawak na pera.

Dahan-dahan kong ibinaba ang tuwalya ko. Nang hindi napapansin nina Ben at Tonyo, humakbang ako patalikod at dahan-dahang sumunod sa direksyon ng tatlong bagitong bakla.

Mabilis ngunit tahimik ang naging mga hakbang ko habang binabaybay ang makipot at medyo madilim na pasilyo sa pagitan ng bodega at ng katabing gusali. Nakasampay pa rin sa balikat ko ang lumang tuwalya, at ramdam ko ang lamig ng hangin sa hubad at pawisan kong katawan.

“Grabe ka naman, teh! Kung makatingin ka kay kuya kanina, parang lalamunin mo na!” rinig kong kantiyaw ng isa sa kanila.

“Swerte nga natin ngayon, may pa-sweldo na, may pa-viewing pa ng mga abs,” sagot naman nung isa na may hawak ng sobre, habang tawa sila nang tawa.

Bago pa man sila makapasok sa pinto ng quarters nila sa likod ng building, binilisan ko ang lakad ko at sadyang itinatama ang mabigat kong tsinelas sa semento para marinig nila ako. “Mga boss,” tawag ko sa mababang boses.

Agad na napatigil ang tatlo. Sabay-sabay silang lumingon, at bakas ang gulat sa mga mukha nila nang makita ako—ang kasamang drayber na nag pa abs kanina, nakahubad pa rin, moreno, at basang-basa ng pawis ang matipunong dibdib. Ang dalawa sa kanila na mukhang mas bata ay biglang napaayos ng tayo, pasimpleng hinila ang suot nilang mga sando, at napalunok habang nakatitig sa akin.

“Ay, si… si kuya driver,” bulong nung isa na medyo singkit, habang siko-siko ang kasama niya. “Bakit po, Pogi? May kailangan po ba kayo?”

Lumapit ako nang kaunti, sapat lang para maamoy nila ang pinaghalong amoy ng lalaki, krudo, at pawis mula sa maghapong biyahe. Tinitigan ko silang dalawa nang diretso sa mata, bago bumaba ang tingin ko sa sobreng hawak nung isa.

“Narinig ko kasi kayo kanina sa tapat ng truck,” panimula ko, may kaunting ngiti sa labi ko para hindi sila matakot, pero pinanatili kong barako at malalim ang boses ko. “Mukhang nagustuhan niyo ’yung nakita niyo sa labas ah.”

Nagkatinginan ang dalawang bagitong tagalinis. Namula ang mga pisngi nila sa ilalim ng malamlam na ilaw ng pasilyo. Ang isa sa kanila, ’yung medyo maitim at may katabaan, ay napahawak sa sarili niyang batok. “Naku, kuya… nagbibiruan lang naman kami. Pasensya ka na kung na-offend ka.”

“Sino namang nagsabing na-offend ako?” sabi ko sabay hakbang pa-abante, dahilan para mapaurong sila nang bahagya hanggang sa sumandal ang likod nila sa pader. “Kulang kasi ang sweldo ko sa biyahe ngayon dahil nasiraan ako ng truck. At alam kong may pera kayo riyan mula sa sahod niyo. Kung gusto niyo… pwede nating ituloy ’yung panonood niyo kanina. Pero sa mas malapit na pwesto.”

Lalong lumaki ang mga mata ng dalawang bagito. Ramdam ko ang kaba at pananabik sa hininga nila. Ang isa sa kanila ay napatingin sa malalapad kong balikat pababa sa hiwa ng aking puson na bahagyang nakalitaw sa suot kong maong na shorts.

“Anong… anong ibig mong sabihin, kuya?” nauutal na tanong nung singkit, habang ang kamay niya ay nanginginig na nakahawak sa sobreng naglalaman ng kanyang pinaghirapan.

Inabot ng kanang kamay ko ang dulo ng tuwalya ko, dahan-dahan ko itong hinila pababa para mas lalong bumukas ang dibdib ko sa harap nila. “Kahit anong gusto niyo, mga bossing. Basta may sapat na kapalit” bulong ko, habang tuluyan nang binalot ng dilim at lihim na kasunduan ang sulok ng pasilyong iyon.

Inakay ako ng dalawa sa kanila pumasok sa loob ng quarters nila—isang masikip, mainit, at medyo amoy-chlorox na silid kung saan may dalawang magkatabing papag. Ang ikatlo nilang kasama ay nagpaiwan sa labas para magsilbing “lookout” at bantayan ang pasilyo.

Pagkasara ng pinto, nakatayo lang ako sa gitna ng maliit na kwarto. Ang dalawang bagitong cleaner ay nanatiling nakatayo malapit sa akin, halatang ninenerbyos pero hindi maialis ang mga tingin sa katawan ko.

“S-Sige na, kuya… maupo ka muna roon,” utos nung singkit, habang dahan-dahang inilalapag ang sobre ng sweldo niya sa ibabaw ng isang plastik na durabox sa sulok.

Umupo ako sa gilid ng kahoy na upuan. Dahil sa bigat ng katawan ko, lumutong ang kahoy nito. Tiningnan ko silang dalawa nang diretso. “O, ano nang gagawin natin? Baka hanapin na ako ng mga kasamahan ko sa pinaradahan namin, dalian natin.”

Nagkatinginan ang dalawa, tila nagpapakiramdaman kung sinong mauuna. Ang isa, ’yung medyo malaman, ang unang humakbang palapit. Nanginginig ang mga daliri niya nang abutin niya ang dulo ng maong kong shorts. “Hubarin mo na ’to, kuya…” bulong niya, halos hindi lumalabas ang boses sa kaba.

Tumayo ako nang bahagya para tulungan siya. Hinubad ko ang aking shorts kasama ang aking tsinelas, hanggang sa maiwan na lang akong nakaputing brief sa harap nila. Sa pagtayo ko, kitang-kita sa ilalim ng bumbilya ang bawat linya at hiwa ng aking moreno at matipunong katawan na hurnong-hurno sa hirap ng kalsada.

“Wow… ang laki mo pala talaga, kuya,” bulong nung singkit na napalunok na naman, habang dahan-dahang lumalapit din sa akin.

“Gusto niyo bang hawakan?” alok ko sa mababang boses, sabay upo ulit sa papag at ibinuka nang bahagya ang aking mga hita.

Hindi na sila nag-aksaya ng panahon. Ang dalawang bagito ay sabay na lumuhod sa sahig sa harap ko. Ang isa ay nagsimulang humaplos sa aking matitigas na hita at binti, habang ang singkit naman ay dahan-dahang dinala ang kanyang mga kamay sa aking maumbok na brief. Ramdam ko ang lamig ng kanilang mga daliri na unti-unting nagpapainit sa sensitibong bahagi ng aking pagkalalaki.

“Uuuhhh…” Napaungol ako nang mahina nang dahan-dahang ibaba nung singkit ang aking brief, dahilan para tuluyang tumambad sa mukha nila ang aking pitong pulgadang ari na nagsisimula nang pumitig at tumigas.

“Aba… napakalaki,” manghang bulong nung isa, habang ang mga mata nila ay nagniningning sa tuwa sa ilalim ng ilaw.

Hinalikan at sinimulang dilaan nung singkit ang pinakapuno ng aking titi, habang ang kasama naman niya ay dahan-dahang dinala ang kanyang mga kamay sa aking naglalakihang mga bayag, nilalaro at pinipisil-pisil ang mga ito ng madulas niyang mga daliri. Ang dila nung isa ay swabeng gumagapang paakyat sa kahabaan ng aking naghuhumindig na tarugo, dinidilaan ang bawat ugat na lumilitaw dahil sa paninigas.

“Aaaahhh… sige pa, dahan-dahan lang,” ungol ko habang napapakapit ang dalawang kamay ko sa gilid ng kahoy na papag. Napatingala ako sa kisame ng quarters nila, ninanamnam ang kakaibang kiliti at sarap na idinudulot ng apat na kamay at dalawang bibig na sabay na gumagawa sa akin.

Pinalitan nung malaman ang pwesto nung singkit. Isubo niya nang buo ang ulo ng aking burat, nilalaro ang ulo nito gamit ang kanyang mainit na dila. Halos mapaliyad ako sa sarap nang higupin niya ito nang malalim, habang ang singkit naman ay abala sa paghagod sa pagitan ng aking bayag at puwitan.

“Oooohhh… sige pa, marahan lang…” ungol ko, habang napapapikit at napapakuyom ang mga daliri ng paa ko sa sahig. Ramdam ko ang mabilis na pag-akyat ng init sa aking puson. Ang dalawang bagito ay lalong nag-ibayo sa pagbomba at pagsupsop sa aking ari, halatang sabik na sabik sa matigas kong katawan.

“Lalabasan na ako… dalian niyo,” babala ko sa paos na boses habang humihigpit ang kapit ko sa papag.

Nang marinig iyon, mas lalong binilisan nung malaman ang pagsupsop habang ang singkit naman ay mariing pinipisil ang aking mga bayag paakyat. Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“Aaaahhh! Lalabas na!” ungal ko.

Sumabay ang panginginig ng aking buong katawan sa sunod-sunod na pagpulandit ng aking malapot at maputing katas. Sinalo ng bibig nung isa ang unang sirit, habang ang mga sumunod na pulandit ay tumalsik sa mukha at sa suot nilang sando. Habol-hininga akong napasandal sa pader, habang dahan-dahang lumalambot ang aking ari. Binuksan ko ang aking mga mata at nakita silang dalawa na nagpupunas ng labi, may mga ngiti ng tagumpay sa kanilang mga mukha.

Dahan-dahan kong hinalos pabalik ang aking puting brief at isinuot ang aking lumang maong na shorts habang habol-hininga pa rin. Kinuha nung isang bagito ’yung sobre sa ibabaw ng durabox at iniabot sa akin ang napagkasunduang halaga. Malaking bawas na rin ito sa utang namin kay Aling Nena.

“Salamat, kuya… Ang sarap mo pala talaga,” bulong nung singkit habang pasimpleng nagpupunas ng gilid ng labi niya gamit ang likod ng kamay niya.

Hindi na ako sumagot. Tumango lang ako nang bahagya, isinampay muli ang lumang tuwalya sa aking balikat, at mabilis na lumabas ng kanilang quarters. Pagtawid ko sa madilim na pasilyo pabalik sa terminal, ramdam ko ang panlalambot ng aking mga tuhod, hindi dahil sa pagod ng biyahe kundi sa bigat ng bawat hakbang ko.

Pagpasok ko sa paradahan, bumungad sa akin ang pamilyar na amoy ng kulob na silid, katinko, at natutuyong pawis. Nakalatag na doon ang mga banig. Si Tonyo ay nakahiga na at gumagamit ng cellphone, habang si Ben naman ay kasalukuyang nagpupunas ng katawan pagkatapos magbanlaw sa banyo.

“O, Eric? Saan ka nanggaling? Akala ko ba susunod ka na rito?” tanong ni Tonyo nang hindi inaalis ang tingin sa screen ng telepono niya.

Inilagay ko ang aking kanang kamay sa bulsa ng shorts ko para siguraduhing ligtas ang mga pulang papel na hawak ko. “Ah, dinalaw ko lang ’yung guard doon sa kabila, humingi ako ng kaunting mainit na tubig,” pagsisinungaling ko sa kalmadong boses habang naglalakad patungo sa aking pwesto.

“Sus, baka naman nakipag-kwentuhan ka pa roon sa tatlong bakla kanina,” biro naman ni Ben sabay tawa nang malakas habang isinasabit ang kanyang basang tuwalya sa gilid ng double-deck. “Sinasabi ko sa’yo, pre, iba talaga kapag driver ng malalaking truck, hinahabol ng mga ’yan!”

Natawa na lang ako nang mahina para hindi sila maghinala. Umupo ako sa gilid ng aking banig at dahan-dahang humiga. “Gago. Matulog na nga tayo, maaga pa ang biyahe natin bukas papuntang Norte,” sagot ko habang ipinipikit ang aking mga mata.

Humiga na rin ang iba pang mga drayber sa kani-kanilang pwesto, at unt-unting napalitan ng malalakas na hilik ang ingay sa loob ng kwarto. Sa gitna ng dilim ng paradahan, habang nakikinig sa hilik nina Ben at Tonyo, dahan-dahang gumapang ang kamay ko sa aking bulsa. Hinawakan ko ang pera. Ligtas na ang pamilya ko sa Bataan para sa susunod na linggo… pero alam kong sa paggising ko bukas, kailangan ko na namang harapin ang kalsada gamit ang katawang unti-unti ko nang isinusuko sa dilim.

Lumipas ang dalawang buwan ng walang katapusang biyahe. Manila-Batangas, Manila-Isabela, balik-Bataan. Halos hindi na ako natutulog. Sa tuwing may pagkakataon sa mga terminal o gilid ng bodega, tinatanggap ko na ang madidilim na alok ng mga nakakatagpo ko. Nilunok ko na ang lahat ng natitira kong hiyâ.

Noong isang linggo lang, habang nagpapalipas ako ng pasada sa madilim na sulok ng pier sa Batangas, may isang pamilyar na dispatcher na lumapit sa akin habang nag-iinit ako ng makina. Kumatok siya sa bintana, may hawak na dalawang libong piso, at bumulong, “Eric, paps, saglit lang ’to sa likod ng container van. Alam mo namang kursunada kita.” Hindi na ako nag-isip. Patay-sinding bumbilya at amoy-kalawang na bakal ang saksi habang hinahayaan ko siyang pagsilbihan ang katawan ko para lang maibulsa ang perang iyon.

Kahit noong mapadpad ako sa Isabela, habang nagpapalitaw ng antok sa isang liblib na gasolinahan, ang mismong drayber ng kumpetisyong kumpanya ang naupo sa tabi ko sa sementadong gutter. Inabutan ako ng malamig na softdrinks bago bumaba ang tingin sa pagitan ng mga hita ko. “Bukas pa naman ang diskarga mo, Eric, ’di ba? May aircon sa sub-bunkhouse ko sa dulo. Walang makakakita sa atin, limang libo, hatid-sundo pa kita sa truck mo.” Tumayo ako, inubos ang inumin, at sumunod sa kanya nang walang kaimik-imik.

Para na akong makina na basta na lang umaandar kapag may naglatag ng papel. Ang mahalaga, unti-unti na akong nakakaipon pang-bayad sa utang. Bawas na ang utang ko sa kumpanya para sa differential gear, at malapit ko na ring ma-zero ang natitirang balanse kay Aling Nena. Pakiramdam ko, kaunting gapang na lang sa putik at makakaahon na rin ang pamilya ko. Nakakahinga na ako nang maluwag kapag nakikita kong sumasayaw na naman ang anak ko sa sala namin tuwing umuuwi ako.

Hanggang sa dumating ang isang gabi.

Kagagaling lang namin sa isang mahabang biyahe mula sa Mindoro at kasalukuyan kaming nag-aabang ng susunod na kargamento sa pier dito sa Maynila. Umagang-umaga pa lang ay masama na ang panahon, pabugso-bugso ang malalakas na ulan dahil sa isang malakas na bagyo. Nakasandal ako sa gilid ng driver’s seat habang pinapakinggan ang hampas ng ulan sa bubong ng truck nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko sa ibabaw ng dashboard.

Mula kay Inday.

Napakunot ang noo ko. Madalang siyang mag-text ng ganitong oras maliban na lang kung may emergency. Pagkabukas ko ng mensahe, parang gumuho ang buong mundo ko sa tinitirikan kong semento.

“Mahal, patawad… huwag kang mabibigla. Binaha ang buong bayan natin kagabi dahil sa umapaw na ilog. Pinasok ng lampas-taong baha ang bahay natin habang natutulog kami. Ligtas kami ng anak mo, nakaakyat kami sa bubong ng kapitbahay… pero gumuho ang likod ng bahay natin dahil sa lambot ng lupa. Naanod ang lahat ng gamit natin. Kailangan natin ng pera, mahal. Wala kaming mabilhan ng pagkain at malinis na tubig dito sa evacuation center. Patawad talaga…”

Napatitig ako sa screen ng telepono ko habang dahan-dahang nanghihina ang mga kamay ko. Pakiramdam ko ay sinasakal ako. ’Yung dalawang buwan na pagbebenta ko ng katawan, ’yung paglunok ko ng dignidad para lang makabawas sa utang… sa isang kurap lang ng mata, nawalan lahat ng silbi. Mas malala pa ngayon, dahil bukod sa wala silang matitirhan, tiyak na panibagong malaking utang na naman ang kailangan kong pasukin para lang maipatayo muli ang gumuho naming bahay at may makain sila sa evacuation center. Mas lalo kaming nabaon sa utang sa isang hagupit lang ng tadhana.

“Hoy, Eric! Ayos ka lang?” tapik sa akin ni Ben mula sa labas ng pinto ng truck ko, nakasuot siya ng makapal na kapote. “May bagong kargamento roon sa bodega 4. Sabi nung manager, kung sino raw ang pwedeng bumuhat ng double shift ngayong gabi habang bumabagyo, may malaking bonus. Mukhang malaki-laking pera ’to.”

Nilingon ko si Ben. Tumingin ako sa salamin ng truck at nakita ko ang sarili kong mukha—pagod, hapo, at tila unti-unti nang nawawalan ng kaluluwa.

Ibinaba ko ang cellphone ko at mariing hinawakan ang manibela. “Sige, Ben,” sagot ko sa kanya, pilit na pinatigas ang aking boses para hindi niya mahalata ang panginginig ng kalooban ko. “Sasamahan kita. Sabihin mo sa manager, kahit triple shift, kukunin ko.”

Sa pagbuhos ng ulan sa labas, alam ko na kung anong naghihintay sa akin sa mga madidilim na sulok ng terminal ngayong gabi. Wala nang matitira sa pagkatao ko, pero gagawin ko ang lahat para sa pamilya ko.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 6: ANG MANSYON NI MIMI

ERIC POV:

Isang taon ang mabilis na lumipas mula nang hagupitin kami ng malakas na bagyong iyon. Kung titignan ang aming maliit na lote sa Bataan, mukhang maayos at payapa na ang lahat. Nakatayo na ang matitibay na pader na gawa sa hollow blocks, sementado na ang sahig, at masiglang naglalaro ang aking pitong taong gulang na anak sa sala. Masaya ang pamilya ko, at sapat na iyon para isipin ng mga kapitbahay na napakagaling kong provider.

“Mahal, ang ganda na talaga ng bahay natin ngayon,” nakangiting sabi ni Inday habang nag-aayos ng mga paninda sa maliit naming store sa harap. “Sabi nga ni Aling Nena, napakasinop mo raw na drayber. Ang swerte ko raw sa’yo dahil hindi mo kami pinabayaan noong bahain tayo.”

“Para sa inyo naman ng anak natin ’to, Day. Basta maging komportable lang kayo,” sagot ko sabay haplos sa buhok ng anak ko na lumapit sa akin hawak ang kanyang laruan. “Papa, laro tayo mamaya ah? Huwag ka muna umalis,” lambing ng bata. Naibsan ang pagod ko, pilit kong nginitian ang mag-ina ko.

Ngunit sa likod ng magandang tanawin at sementadong dingding na iyon, may isang saksakan ng laking sikreto na dahan-dahang sumasakal sa aking leeg: ang patong-patong na utang ko sa mga bombay at mga lokal na usurero. Ang perang ipinampatayo ng bahay at ipinambili ng mga gamit matapos ang baha ay may kasamang madugong interes. Buwan-buwan, halos lamunin ng 5-6 ang buong sweldo ko sa pagmamaneho.

“Eric, nasaan na ’yung hulog mo para sa linggong ito?” mayabang na bulyaw ng isang usurero na hinarangan ako sa labas ng terminal noong isang araw. “Paalala ko lang sa’yo, lumalaki ang interes kapag pabalik-balik ang delay mo. Ayaw mo namang may mangyari sa bago mong bahay sa Bataan, ’di ba?”

“Parating na, boss. Bigyan mo lang ako ng ilang araw, magagawan ko ng paraan,” pakiusap ko habang nakayuko at nilulunok ang huling tirang hiyâ sa katawan ko. Hindi na sapat ang patingi-tinging raket ko sa mga tabi ng truck o ang panakaw na pagbenta ng katawan sa mga pier sa Maynila at Batangas. Kailangan ko ng malaking pera, mabilis, at regular. Kung hindi, gigibain ng mga pinagkautangan ko ang buhay na binuo ko para sa aking mag-ina.

Dito pumasok si Ka Allan—isang matandang drayber ng truck na tulad ko, moreno at magaspang din ang kamay, ngunit matagal nang lihim na silahis. Isang gabi, habang nag-iinuman kami ng kape sa Lucena terminal at idinaraing ko ang bigat ng interes ng aking mga utang, tinapik niya ang balikat ko.

“Eric, bata ka pa at matikas ang katawan mo,” bulong ni Ka Allan habang seryosong nakatitig sa akin. “Kung gusto mo ng mabilisang salapi na kayang magbayad sa lahat ng utang mo sa loob lang ng ilang buwan, may irerekomenda ako sa’yo. Kay Mimi. Doon ka pumunta. Huwag ka nang mag-atubili kung ayaw mong mabaon habambuhay.”

“Sino si Mimi, Allan? Ligtas ba ang pera sa kanya?” nag-aalangan kong tanong habang nakahawak sa mainit na baso ng kape.

“Ligtas at malaki, basta marunong kang maglihim at sumunod,” maikling sagot ng matanda sabay abot sa akin ng isang kapirasong papel na may nakasulat na address.

Sumunod ako sa sinabi ni Ka Allan. Natagpuan ko ang aking sarili sa isang tago ngunit napakarangyang mansyon sa loob ng isang eksklusibong subdivision sa labas ng Lucena. Malalaking pader, may mga mamahaling sasakyan sa garahe, at pagpasok ko sa sala ay sinalubong ako ng mabangong amoy ng mamahaling kandila at aircon.

“Maupo ka muna, iho,” bati sa akin ng isang katulong na naka-uniporme, sabay abot ng isang baso ng malamig na juice. “Sandali lang at pababa na si Ma’am Mimi.”

Inilibot ko ang paningin ko sa naglalakihang chandelier at mga mamahaling muwebles. “Ganito pala ang buhay ng mga mayayaman,” bulong ko sa sarili ko habang hinahaplos ang magaspang at may kalyo kong mga palad.

Doon ko nakaharap si Mimi—isang mayamang bakla na may maayos na pananamit, may suot na mga brilyanteng singsing, at may matatalas na matang tila kayang hubaran ang aking pagkatao sa isang tingin pa lang. Pinaupo niya ako sa marangyang sofa habang tinititigan ang matikas, moreno, at maskulado kong katawan na humubog sa hirap ng kalsada.

“Bagay na bagay ka rito, Eric,” panimula ni Mimi habang dahan-dahang humihithit ng kanyang manipis na sigarilyo. “Ang titigas ng mga muscle mo, tunay na tunay ang pagkalalaki. Marami akong kliyente rito na baliw na baliw sa mga katulad mong drayber. Malaki ang bayad dito, pero bawal ang daldal sa labas. At higit sa lahat… kailangan mong sumunod sa bawat utos.”

“Gagawa ko po ang lahat, Mi. Kailangan ko lang po talaga ng pera,” mababa at seryoso kong sagot, habang nakakuyom ang aking mga kamao sa ibabaw ng aking maong shorts.

“Mabuti kung ganoon. Gusto ko sa lalaki ang diretsong kausap at alam ang pakay,” nakangiting sabi ni Mimi sabay tayo at hinaplos nang bahagya ang balikat ko. “Mag-ayos ka na. May darating na bisita mamayang gabi, at sigurado akong magugustuhan ka niya.”

Hindi nagtagal, naranasan ko ang aking unang gabi sa loob ng mansyon. Inakay ako sa isang madilim, malamig, at naka-aircon na kwarto sa ikalawang palapag. Amoy-pabango at mamahaling langis ang buong paligid, may malambot na king-sized bed sa gitna. Dito ko natutunang maglingkod sa iba’t ibang uri ng mga piling VIP clients—mga negosyante at matatandang mayayaman. Subalit ang pinakamatindi na nagbigay sa akin ng kakaibang takot at matinding tensyon ay ang mga regular na kliyenteng pulis.

“Huwag kang matatakot sa kanila, Eric,” paalala sa akin ni Mimi bago ako pumasok sa kwarto. “Mga astig ’yan sa labas, pero kapag kasama mo na, tiklop ang mga yan sa matitigas mong braso. Gawin mo lang ang trabaho mo.”

Sila ’yung mga opisyal na matitigas, barako, at astig kapag nasa labas o nasa presinto, ngunit nagiging ganid at nagpapasubsub sa aking pagkalalaki kapag nakasara na ang pinto ng kwarto.

Hindi ko akalaing ang lalaking may bitbit na baril sa baywang at may tsapa ng pulis sa bulsa ay luluhod sa harap ko. Noong una, nangangatog ang aking mga tuhod sa kaba habang pinapanood siyang pumasok sa kwarto, suot pa ang kanyang uniporme. Pero nang pumasok si Mimi at ilatag ang isang makapal na bantas ng libu-libong piso sa ibabaw ng side table, pinalunok ko na lang ang takot ko.

“Siya ba ’yung bagong drayber na sinasabi mo, Mimi?” tanong ng pulis sa baritunong boses habang nakatitig sa akin mula ulo hanggang paa.

“Oo, Hepe. Tikman mo ang bagsik ng taga-kalsada,” nakangising sagot ni Mimi bago lumabas at isinara ang pinto.

Hinubad ko ang aking sando sa harap ng opisyal, hinahayaang tumambad ang aking malapad at pawisang dibdib. Lumapit siya sa akin, may amoy ng alak at sigarilyo ang kanyang hininga. Marahas niyang hinubad ang kanyang sinturon at inilagay ang kanyang baril sa ibabaw ng kama.

“Huwag kang titingin sa akin nang ganyan, drayber. Hubarin mo ang shorts mo at pasayahin mo ako,” utos ng pulis habang dahan-dahang lumuluhod sa sahig sa pagitan ng mga hita ko.

Habang ginagamit niya ang aking katawan, pilit na isinusubo ang aking pitong pulgadang ari habang mariing pinipisil ang aking mga bayag gamit ang kanyang magagaspang na kamay, napatingala ako sa kisame. Ramdam na ramdam ng aking likod ang lamig ng bakal ng kanyang baril na nakapatong sa kama malapit sa aking ulunan. Isa itong laro ng kapangyarihan at sikreto. Bawat ungal ng sarap at pagtitiis na lumalabas sa aking bibig ay may katapat na libo-libong piso—mga pisong alam kong magpapanatili sa bubong at pagkain ng pamilya ko sa Bataan.

“Aaaah… sige pa, hepe…” ungol ko sa paos na boses habang pinapanood ko siyang lumamon nang lumamon sa pagkalalaki ko. Hinayan ko siyang lasapin ang bawat bahagi ng aking morenong katawan, ginagawa akong kasangkapan ng kanyang maruming pagnanasa hanggang sa tuluyan akong mapalandit sa loob ng kanyang bibig.

Matapos ang mahabang gabi ng paulit-ulit na pagbebenta ng aking laman sa iba’t ibang kwarto ng mansyon ni Mimi, bitbit ko ang isang makapal na sobre ng pera habang lumalabas ng gate. Higit pa ito sa kinikita ko sa isang buong buwan ng pagmamaneho at pagbubuhat ng mga sako ng bigas sa kalsada.

Inabutan ako ni Mimi ng sobre bago ako umalis. “O, Eric, heto ang sa’yo. Sobrang nagustuhan ka ng mga bisita. Balik ka sa susunod na linggo, maraming naghahanap sa’yo,” sabi niya na may makahulugang ngiti.

“Salamat, Mi. Asahan niyo po ako,” tanging naisagot ko habang mahigpit kong hinahawakan ang sobre.

Sinasabay ng pagsikat ng araw ang aking paglalakad palabas ng subdivision. Nakayuko ako, bahagyang nanginginig ang aking buong katawan mula sa mga ginawa ng mga kliyente, at may kakaibang hapdi sa aking ari at hita. Pakiramdam ko ay napakadugyot ko na. Subalit habang kinakapa ko ang makapal na pera sa aking bulsa, alam kong ito na ang bagong buhay ko bilang isang manhid na ama. Isinusuko ko ang aking dangal sa dilim ng mansyon, para lang maging bayani sa paningin ng aking mag-ina sa liwanag ng umaga.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 7: ANG PASANING KRUS SA KALSADA

ERIC POV:

Matapos akong ipakilala ni Allan kay Mimi sa marangyang mansyon nito sa Lucena, agad akong bumalik sa Maynila para ipagpatuloy ang aking pasada. Malaki ang kinita ko sa unang gabi na iyon, ngunit parang isang timbang tubig lang ito na isinalo sa isang nasusunog na kagubatan. Unti-unti kong binabayaran ang mga utang ko, pero sa saksakan ng laki ng interes ng mga usurero pakiramdam ko ay hindi ko ito matatapos-tapos. Para akong tumatakbo sa isang putikan na habang humahakbang ako paabante, mas lalo akong lumulubog.

Isang araw, kinausap kami ng isa sa aming supervisor na si Roberto. May sarili siyang malawak na sakahan ng palay sa probinsya at kailangan ng mga drayber na magkakarga ng ani. Kasama ko si Allan na bumiyahe patungo roon. Tinahak namin ang madilim at masukal na daan sa pagitan ng mga pinitak ng palayan hanggang sa marating namin ang sakahan ni Roberto.

Pagdating doon, dinala kami sa malaking imbakan ng sako-sakong palay na ide-deliver sa palengke. Napatuyo at nagiling na ang mga iyon kaya tanging paglilipat na lang sa truck ang gagawin namin.

“Eric at Allan. Kayo ang magdedeliver sa Sta. Mesa ng apatnapung sako ng bigas,” utos sa amin ni Roberto bago nagpatuloy sa pagbibigay ng utang sa iba pang mga trabahante sa bodega.

Wala na kaming sinayang na sandali at agad kaming kumilos. Dahil puti ang suot kong t-shirt at ayaw ko itong madungisan ng ipa, hinubad ko muna ito at isinabit sa gilid.

“Ako maglalagay sa balikat mo, Pare, tapos ikaw ang maglalagay sa truck? Ayos lang?” tanong sa akin ni Allan. Napansin ko ang malagkit at matagal niyang titig sa hubad kong katawan, partikular sa malalapad kong balikat at dibdib.

“Sige, Pare. Ayos ’yan,” tugon ko sabay tango. Sa loob-loob ko, hinahayaan ko na lang ang mga ganitong tingin. Iniisip ko na lang na ang pagbubuhat na ito ay magandang ehersisyo para mapanatili ang kisig ng aking katawan.

Kagaya ng napagkasunduan, binuhat ni Allan ang mabibigat na sako para ipasan sa aking balikat, at ako naman ang nagkarga niyon patungo sa likod ng truck. Tig-dalawang sako ng bigas ang sabay kong pinapasan sa aking likod at balikat. Inaakyat ko ang hagdan ng truck at maayos na isinalansan ang mga ito bago bumaba para kumuha ulit.

Nakakailang ikot pa lang ako ay pawis na pawis na kaagad ang aking maskuladong katawan. Halos mangintab ang aking morenong balat sa malalangis na pawis sa ilalim ng init ng bodega. Napapansin ko si Allan at ang ilang mga silahistang katrabaho sa gilingan na napapadalas ang pagsipat sa direksyon ko. Lahat sila ay tutok na tutok sa aking batak na katawan na mas lalong tumitigas, nagpapakita ng mga ugat, at humuhulma ang bawat kalamnan sa tuwing bumubuhat ako ng bigat.

Nang matapos ang apat na pung sako, sumampa na ako sa loob ng truck habang si Allan naman ang pumwesto sa upuan ng drayber. Isinarado niya ang pinto at itinaas ang salamin bago lumingon sa HRM nang may pagnanasa.

“Putang ina. Sarap talaga ng katawan mo, Pare, lalo na kapag pinagpapawisan,” usal niya habang mabigat na inilalapat ang kanyang palad sa aking pawisang tiyan. Hinimas-himas niya ang linya ng aking balahibo doon na mas naging prominente at umitim dahil nababasa ng pawis. “Barakong-barako. Kaya uhaw na uhaw ’yung ilan sa mga katrabaho natin habang pinapanood ka kanina eh.”

Hindi ako tumugon sa pambobola niya. Kumuha lang ako ng bote ng tubig, uminom nang malalim, at nagtanong, “Saan nga pala sa Sta. Mesa ang bagsakan natin?”

“Kalapit lang na bayan ’yon, Pare. Isang oras siguro na biyahe mula rito,” tugon niya habang sinisimulan nang paandarin ang truck.

Napatango na lang ako. Kahit papaano ay may isang oras ako para maipahinga ang mga natitira kong lakas bago muling magdiskarga ng mga sako.

Nang makalabas kami sa palayan at makarating sa sementadong highway kung saan kakaunti lamang ang mga sasakyang nakakasabay, muling ibinalik ni Ka Allan ang kanyang kamay sa aking tiyan. Hinimas-himas niya ang aking maumbok at hulmadong kalamnan pababa sa garter ng aking shorts.

“Labas mo burat mo, Pare. Gusto kitang salsalin hanggang sa makarating sa Sta. Mesa,” utos niya sa akin, habang ang isang kamay niya ay nasa manibela.

“Ituon mo na lang ang atensyon mo sa daan, Allan. Baka maaksidente tayo,” paalala ko.

“Huwag kang mag-alala, Pare. Sanay ako sa pagmamaneho kahit may ginagawa,” usal niya sabay pasok ng kanyang malikot at magaspang na kamay sa loob ng aking shorts at brief. Walang kahirap-hirap niyang dinakma ang aking walang buhay na ari at hinimas-himas ito gamit ang kanyang mainit na palad.

“Ahhhh…” Napaungol ako nang mahina nang dahan-dahan niyang hilahin pababa ang aking shorts at brief hanggang sa aking mga binti, dahilan para malantad ang aking ari.

Wala na akong nagawa kundi magparaya. Sumandal ako nang maayos sa upuan ng truck at hinayaan si Ka Allan na salsalin ang aking ari na unt-unting nagkakabuhay at tumitigas sa kanyang palad.

“Mukhang wala ka ngang gana ngayon, Pare, dahil ang tagal tumigas nitong burat mo,” pansin niya, pero imbes na huminto ay mas lalo pa niyang pinagbuti ang paghimas at pag-alog sa akin.

Hindi rin nagtagal ay hurnong-hurno at matigas na matigas na ang aking pitong pulgadang ari. Walang humpay ang ginagawang pagsalsal ni Ka Allan habang ang mga mata niya ay salitang tumitingin sa kalsada at sa aking harap.

“Ahhhhh…” Malakas akong napaungol at napakapit sa sandalan ng upuan ng truck. Sobrang higpit at bilis ng ginagawa niyang pagbomba sa akin. Bayas na bayas at gigil na gigil ang kanyang kamay.

“Tang ina! Ganyan nga, Pare! Ganito ang gusto ko sa burat mo eh. Tigasin. Palaban. Makatas,” libog na libog niyang usal. Saglit niyang binitiwan ang aking ari para dumura sa sarili niyang palad, bago muling ipinunas ang kanyang laway sa aking burat upang mas maging madulas ang pagbomba nito.

Sa bawat mabilis na hagod ng kanyang magaspang na palad, nararamdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng init sa aking puson. “Allan… lalabasan na ako…” babala ko habang humihigpit ang kapit ko sa dashboard.

“Sige lang, Pare! Iputok mo sa kamay ko! Ipadanas mo sa akin ang katas ng barako!” ungal niya.

“Aaaahhh!” Kasabay ng isang matinding ungol ay ang sunod-sunod na pagpulandit ng aking malapot at maputing semilya sa kanyang palad at sa aking tiyan. Habol-hininga akong napasandal habang dahan-dahang lumalambot ang aking ari. Dinilaan ni Ka Allan ang sarili niyang kamay na punong-puno ng aking katas bago kumuha ng basahan para linisin ako.

Pagkarating namin sa palengke ng Sta. Mesa, ipinarada ni Ka Allan ang truck sa pinakamalapit na pasukan. Nasa loob ang bigasang paghahatiran namin at hindi naman ganoon kalayo.

Nauna siyang bumaba para kausapin ang may-ari ng bigasan at pagbalik niya ay kasama na niya ang may-ari at apat na kargador. Binilang nila ang mga sako sa likod ng truck bago tumango ang mamimili.

“Sige na, mga iho. Pwede niyo nang ilagay ’yan sa loob,” anas ng may-ari.

Agad kaming kumilos. Tumulong na ako sa apat na kargador sa pagbubuhat ng sako para mabilis kaming matapos. Isang sako ang pinasan ko at sumunod ako sa isa sa mga kargador papasok sa loob ng palengke. Bago marating ang linya ng bigasan, dumaan muna kami sa isang hilera ng mga pagupitan at parlor.

Unang daan ko pa lang, bitbit ang mabigat na sako, ay naagaw ko na kaagad ang atensyon ng mga baklang parlorista sa loob. Ang iba ay napatitig nang malagkit sa aking direksyon habang ang iba naman ay talagang lumabas pa ng shop para mas masilayan ako.

Pagdating sa bigasan, ibinaba ko ang sako at lumabas din agad para kumuha pa. Ngunit pagdaan ko muli sa hilera ng mga salon, may isang grupo na ng mga parlorista ang nakaabang sa akin sa labas ng kanilang pinto.

“Pssstttt… pogi, saan ka? Ngayon ka lang ata namin nakita rito,” kantiyaw ng isa na may hawak pang suklay.

“Kaya nga eh. Ang gwapo na, ang macho pa. Grabe ang braso pati ang dibdib at abs,” rinig kong komento nung isa na may kasamang tili.

Napayuko ako para tingnan ang sarili ko. Dahil sa matinding pagod at pawis sa pagbubuhat, yakap na yakap sa aking katawan ang puting t-shirt na suot ko. Halos maaninag na ang aking malalaking utong at ang pagkakahulma ng aking abs sa tiyan dahil sa basang tela.

“Girls, huwag niyong kulitin ’yang barako at nagtatrabaho ’yan,” pagsingit ng may-ari ng bigasan na naglalakad sa likod namin.

Nilagpasan ko sila at bumalik sa truck para kumuha pa ng dalawang sako. Ayaw ko sanang magtagal doon, lalo pa at nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko dahil sa natatanging atensyon na nakukuha ko sa kanila.

Akala ko ay matitigil na sila matapos masaway ng mamimili ng bigas, pero nagkamali ako. Sa susunod kong pagdaan, sinalubong na ako ng tatlo sa kanila habang may pasan akong dalawang sako.

“Naku, pawis na pawis ka na, papi,” anas ng isang parlorista sabay abot ng panyo at pasimpleng pinunasan ang pawis sa aking noo at pisngi.

“Anong pangalan mo pala, gwapo?” tanong naman nung isa, at hindi pa nagpigil dahil bigla itong kumapit sa aking braso na kasalukuyang sumusuporta sa mabibigat na sako ng bigas.

“Saan ka nakatira?” pagpapatuloy ng isa pa, habang ang kamay niya ay pasimpleng gumapang at humimas sa aking basang tiyan.

“Mamaya ko na lang kayo sasagutin ah. Baka malaglag ko itong binubuhat ko,” pakiusap ko sa kanila sa mababang boses. Mukha namang naintindihan nila at dahan-dahang lumayo sa tabi ko, pero bago pa man sila tuluyang umatras ay may isa na pasimpleng dumaan ang palad sa aking harap at mabilis na pinisil ang aking magkabilang utong sa ibabaw ng basang t-shirt.

Napaungol ako sa aking isip. Nahihiya man akong aminin sa sarili ko, pero tinamaan ako ng matinding libog sa ginawa nila. Tantiya ko ay nasa labingdalawa ang mga parlorista sa hilerang iyon, at alam kong mapapalaban ang maskulado kong katawan at kargada kapag napagpasyahan nilang pagtulungan ako.

Napamura ako sa sarili ko nang maramdaman kong unti-unting tumitigas ang aking ari sa loob ng shorts. Nahihirapan akong itago ang bukol lalo na at manipis lang ang suot kong maong shorts.

Nang maihatid ko ang huling sako at pabalik na ako sa truck, doon na ako tuluyang hinarang ng buong grupo ng mga parlorista.

“Papi, upo ka muna kahit saglit lang sa loob ng salon. Gusto ka lang namin makausap at makilala,” pangungulit ng mga ito habang hinahawakan ang aking mga kamay.

Habang hinihila nila ako papasok, biglang nag-flashback sa isip ko ang naging karanasan ko kay Madam Bekki. Noong mga panahong nasa ospital ang aking anak, nag-aagaw-buhay at walang-wala kaming pera pambayad sa mga gamot at doktor, kay Madam Bekki ko unang isinuko ang aking dangal para sa mabilis na salapi. Doon nagsimula ang lahat. At ngayon, heto na naman ako—matapos kaming hagupitin at sirain ng malakas na bagyong iyon sa Bataan, nabaon na naman ako sa patong-patong na utang sa mga usurero. Ang pader na hollow blocks at sementadong sahig ng bahay ko ay may katapat na malaking multang unt-unting sumasakal sa akin. Kaya ngayong pinaliligiran at nilalapitan na naman ako ng mga parloristang ito, alam kong wala na naman akong kapangyarihang tumanggi. Ang katawan ko lang ang tanging paraan para mabuhay ang pamilya ko.

Tiningnan ko sila. “Kapag sinagot ko ba ang mga tanong niyo, hindi niyo na ako kukulitin mamaya?” tanong ko upang makasiguro.

“Sige, papi. Agree kayo, girls, ’di ba?” sagot nung pinaka-matangkad sa kanila.

Tumango naman ang lahat kaya pumayag na ako para matapos na. Pinaupo nila ako sa isang silya sa loob ng salon at agad akong pinalibutan ng labingdalawang parlorista. Pakiramdam ko sa pwesto ko ay para akong isang bihag na walang kalaban-laban.

“Anong pangalan mo, papi?” tanong ng nasa harap ko.

“Eric,” maikli kong sagot.

“Eric… Grabe, pangalan pa lang, yummy na. Bagay na bagay sa’yo ang pagiging barako.”

“Taga-saan ka nga pala, papi Eric? Ngayon ka lang kasi namin nakita rito at halos kilala namin lahat ng lalaki rito sa Sta. Mesa,” tanong ng isa pa habang dahan-dahan niyang lumalapit sa akin.

Habang nakaupo ako, naramdaman ko ang ilang malilikot na kamay na sabay-sabay na humihimas sa aking balikat, malalaking braso, at dibdib. Hindi ko na matukoy kung aling kamay ang nagmamay-ari sa bawat haplos, pero ramdam ko ang unt-unting pag-init ng aking buong katawan.

“Dayo lang ako rito. Nag-deliver lang kami ng mga sako-sakong bigas,” tugon ko, sinusubukang patigasin ang aking boses. “Pwede na ba akong umalis? Baka hinihintay na ako ng kasama ko sa truck.”

“Mamaya na, papi Eric, saglit lang ’to,” pakiusap ng isa habang nakangiti. “Girls, i-behave niyo nga ’yang mga kamay niyo!” pagsaway niya sa mga kasamahan na hindi naman pinakinggan ng mga ito.

Mas lalo pang lumala dahil may isang biglang humila sa dulo ng aking puting t-shirt pataas, dahilan upang tuluyang malantad sa harap nilang labingdalawa ang aking hulmadong abs na nangingintab sa pawis at may linya ng balahibo pababa sa aking shorts.

“Ay, shit! Ang macho!” tili ng isa.

“Grabe! Ang sarap ng pandesal, ulam na ulam!”

“Ang perfect ng abs mo, kuya!”

Mabilis kong hinila pabalik ang aking t-shirt para takpan ang sarili ko. “Sabi niyo usap lang. Balak niyo na ata akong gahasain dito eh,” pagbibiro ko sa kanila. Hindi ko magawang magalit dahil sa totoo lang, nagugustuhan at nasasarapan din ako sa matinding atensyon na ibinibigay nila sa katawan ko.

“Girls, dahan-dahan naman kayo!” muling saway nung isa. “May asawa at anak ka na ba, papi Eric?”

“Meron na. May asawa na ako at isang anak,” tugon ko sa kanila.

Imbes na mapanghinaan ng loob o lumayo ang mga parlorista, mas lalo pa silang natuwa at nag-ingay sa narinig.

“Mas masarap kapag may pamilya na! Tunay na lalaki!” kantiyaw nila.

“Sige na, mauuna na ako at baka hindi niyo na ako pauwiin sa Bataan,” sabi ko sabay tayo mula sa upuan.

Ngunit bago pa ako makahakbang patungo sa pinto, agad akong pinalibutan at niyakap ng mga ito. Kanya-kanyang kapit at yakap ang mga parlorista sa aking matikas na katawan. Sa isang iglap, nawalan ako ng kontrol sa nangyayari dahil sa dami ng mga kamay na nagkakagulo na makahawak, makayakap, at makanakaw ng hipo sa akin.

May biglang humila nang marahas sa aking t-shirt paitaas hanggang sa tuluyan itong mahubad. Napakaraming daliri ang sabay-sabay na humihimas sa aking dibdib at tiyan, at ang pinaka nagpataas ng aking libog ay nang may dalawang parloristang magkabilang lumuhod at nagsimulang dilaan at sumusuhin ang aking mga utong.

“Ahhh…” napaungol ako nang malakas.

Hindi pa sila nakuntento; may mga kamay na mabilis na humila pababa sa aking shorts kasama ang aking brief, dahilan upang tuluyang lumabas ang aking matigas at galit na galit na ari. Pinagtulungan ako ng labingdalawang parlorista sa loob ng salon. Tanging pagtayo at pag-ungol na lang ang nagawa ko habang nararamdaman ko ang kanilang mga mainit na bibig at kamay sa aking buong pagkalalaki. Iba’t ibang klase ng papuri sa aking laki at kakisigan ang naririnarig ko sa buong kwarto habang sabay-sabay sila na nagpapakasasa sa aking kargada.

“Tama na… tama na ’yan,” sa wakas ay natauhan ako. Bahagya ko silang itinulak palayo gamit ang aking malalaking braso at agad kong inayos ang aking brief at shorts.

“Grabe! Ang daks mo sobra, papi Eric. Kahit pagtulungan ka naming lahat dito, siguradong may matitikman kaming lahat,” sabi nung isa na humihingal pa habang nakatitig sa harap ko.

Bago pa man ako tuluyang matukso at mapapayag na magtagal sa loob ng salon, mabilis akong lumabas at bumalik sa truck kung saan tinatapos ng apat na kargador ang pag-aayos sa likod.

“Mukhang naharang ka ng mga bakla sa parlor kanina ah,” pansin nung isang kargador habang nakangiti sa akin.

Napailing na lang ako at napangiti habang pinupunasan ang labi ko. “Muntik na nga akong mapagpiyestahan at hindi makalabas doon kanina,” natatawa kong jog sagot bago pumasok sa loob ng unahan ng truck.

“Sarap mong panoorin kanina habang pinagtutulungan ka ng isang dosenang parlorista, Pare,” bungad sa akin ni Allan na kanina pa pala nakamasid sa bintana ng salon. Hinawakan niya muli ang aking harap at mas lumapad ang kanyang pagkakangisi nang maramdamang matigas na matigas pa rin ako. “Mukhang nasarapan at nalibugan ka rin nang husto, Pare.”

Hindi ko na lang siya pinansin at tumingin ako sa labas ng bintana.

“Kaya mo ba ang labindalawang ’yon, Eric? Labingtatlo kung isasali mo ako,” bulong niya sa akin nang may malagkit na boses.

Napalunok ako nang malalim. “Anong ibig mong sabihin, Allan?”

“Labingtatlo kaming sabay-sabay o salit-salit na tatrabaho sa katawan at sa malaki mong burat. Pwede naman tayong maglagi rito ng limang oras, hapon na tayo umuwi ng bodega,” alok niya. muli akong napalunok. Natutukso at natatakam ang aking laman sa ideya na maranasan ang ganoong karaming tao na nagpapakasasa sa akin, ngunit naisip ko ang pamilya ko.

“Umuwi na lang tayo, Allan. Ayos na ba ang lahat ng papel natin dito?” pag-iwas ko sa usapan.

“Oo, nakuha ko na ang bayad mula sa may-ari,” sagot niya habang binubuhay ang makina ng truck. “Paki-tingin na lang siguro sa salamin kung naayos nila ang pagkakasarado ng harang sa likod.”

Tiningnan ko ang side mirror at nakitang maayos na ang lahat. Habang bumabiyahe kami pabalik, iniisip ko pa rin ang nangyari sa parlor, ramdam ang panginginig ng aking kalamnan mula sa matinding libog na pinigil ko. Bigla ko na namang naalala ang mga salita ni Madam Bekki noong unang beses kong ibenta ang sarili ko sa kanya: “Ang katawan mo ang magliligtas sa pamilya mo, Eric.” Parang multong bumubulong sa pandinig ko ang boses niya habang nakatitig ako sa kawalan ng kalsada. Hanggang ngayon, ang katawan ko pa rin ang tanging kabayaran ng kaligtasan ng buhay namin.

Pagbalik namin sa aming main terminal pagkalipas ng ilang araw, agad akong dinala ni Allan sa opisina ni Roberto upang makuha ang aming sahod sa biyahe. Matapos pirmahan ang logbook, dumukot si Roberto ng ilang libong piso sa kanyang bulsa at iniabot ito sa akin.

“Kunin mo ’to, Eric,” anang supervisor namin.

“Para saan po ito, Boss Roberto?” naguguluhan kong tanong habang nagdadalawang-isip kung tatanggapin ang tatlong libong pisong nakalahad sa harap ko.

“Porsyento mo ’yan sa paghatid at mabilis na pagdiskarga ng mga bigas sa Sta. Mesa,” paliwanag niya sabay hila sa kamay ko at inilagay ang pera sa aking palad. Dahil alam na alam ni Roberto ang nangyari sa bahay ko sa Bataan—kung paano kami nasalanta ng bagyo at kung gaano kabigat ang dinadala kong problema sa pera—minabuti niyang dagdagan ang ibinigay sa akin para makatulong nang lubos. “Tanggapin mo na ’yan, Eric. Malaki ang maitutulong niyan para makabangon kayo sa Bataan, at para na rin sa lalakarin mong mga papel para makabalik ka na sa serbisyo.”

Wala na akong nagawa kundi tanggapin ang pera nang may malaking pasasalamat. “Maraming salamat po, Boss.”

“Libre ka na nga pala sa buong maghapon ngayon, Eric. Wala na rin namang natitirang kargamento na dapat trabahuhin ngayong araw,” ani Roberto sabay tapik sa aking balikat bago kami iniwan sa opisina.

Dahil maaga pa at wala na akong pasada, napagdesisyunan kong umuwi muna sa aming bahay sa Bataan. Pagdating ko roon, dinalaw ako ng antok kaya tumabi muna ako sa aking misis na si Inday sa kanyang paggising sa hapon para mag-siesta.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 8: ANG KALAKARAN SA LOOBAN

ERIC POV:

Kailangan ko na namang lumuwas ng Maynila. Ilang buwan na ang nakakalipas mula nang bahaing-salanta kami sa Bataan, pero hanggang ngayon, nakalubog pa rin kami sa utang. Hindi kayang itawid ng mga patapik-tapik na pasada sa probinsya ang kumakalam na sikmura ng pamilya ko. Kaya heto ako ngayon—balik-kalsada, mahigpit ang kapit sa malaking manibela, at handang sumisid muli sa maruruming diskarte na alam kong bubuhay sa amin kapag sagad na ang hirap.

Gabing-gabi na sa parking area ng terminal ng trak. Ramdam ko pa ang pagod sa mahabang biyahe, pero mas ramdam ko ang tibok ng puso ko dahil sa kakatapos lang na gawain sa loob mismo ng drayberan ko.

“Ahhh… Eric… s-sige pa, bilisan mo, barako ko…” ungol ni Madam habang mabilis ang hininga nito, mahigpit na nakakapit ang mga taba sa braso ko.

Click.

Bumukas nang marahas ang pinto sa passenger side ng truck ko. Pababa na roon si Madam—ang matabang bakla na kanina pa nakasubsob sa akin—habang humahagikhik pa sa tuwa. Kahit madilim dito sa sulok ng parking area, aninag ko pa rin ang kapal ng kolorete sa mukha niya. Kitang-kita ko kung paano magmadali ang mga daliri niya sa pag-aayos ng nagusot niyang mamahaling damit.

“Sarap mo talaga, Papa Eric. Ang macho na, ang laki pa ng titi,” wika nito habang muling humagikhik at pinalong nang mahina ang pinto ng aking truck.

Sumungaw ako mula sa bintana ng drayberan. Medyo natatawa ako habang isinusuot at ibinubuhol ko ang garter ng maong shorts ko. Hubad pa rin ako ngayon. Pinapakiramdaman ko ang lagkit ng pawis sa moreno kong dibdib at abs. Hinihingal pa ako, ramdam na ramdam ko ang init ng balat ko matapos ang naganap na engkwentro dito sa unahan ng sasakyan.

“O paano, Madam? ’Yung usapan natin ha?” banat ko, sabay kindat sa kanya.

Mabilis siyang dumukot sa mamahaling bag niya. Pag-angat ng kamay niya, may hawak na siyang ilang pirasong asul na papel—mga sanlibong piso—at nakangiting iniabot sa akin. Kinukuha ko agad ang pera, walang kakurap-kurap, bago kami muling nagtawanan.

“Iba talaga ang mga barako na malayo sa mga misis nila,” sabi nung matabang bakla habang kinikilig. “Sige na, bukas ng umaga ihatid ko rito ’yung request ng anak mo. Basta sa susunod ulit, ha?”

Paalis pa lang siya. Hawak ko ang pera at magsisimula pa lang akong magbilang nang biglang bumukas nang marahas ang pinto sa mismong gawi ko—sa drayberan. Nabibigla ako. Sumusungaw ang mukha ni Tonyo, ang kasamahan kong drayber. Naninigas ang mukha niya ngayon, at kitang-kita ko sa mga mata niya ang matinding pandidiri habang nakatitig sa akin. Narinig niya ang lahat mula sa ilalim ng truck habang nag-iinspeksyon ng mga gulong at silinyador.

“To-Tonyo? Kanina ka pa dyan?” medyo nabubulol ako sa biglang pagsulpot niya. Pero mabilis din akong nakakabawi, mabilis kong isinusubo at isiniksik ang mga asul na perang papel sa bulsa ng aking shorts.

“Anong kagaguhan ’yan, Eric?!” bulyaw niya. Pilit niyang ibinababa ang boses niya para hindi kami marinig ng ibang drayber sa terminal, pero umaapaw ang galit sa mukha niya. “Ano ’yung nakita ko? Ganyan ka ba talaga kaputregis dito sa trabaho?!”

Hindi ako nagagalit sa kanya. Sanay na ako sa ganitong reaksyon mula sa mga baguhang nagpapakasanto pa sa kalsada. Bumubuntong-hininga ako nang malalim, kumuha ng basahan, at dahan-dahang pinupunasan ang malagkit na pawis sa aking dibdib at malalapad na balikat bago ko siya hinarap nang masinsinan.

“Tonyo, huwag mo akong pangaralan na parang santo ka. At huwag mo akong titingnan na parang pumatay ako ng tao,” mahina ngunit mariin ang boses ko. Lumalapit ako sa gilid ng pinto, nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata habang nakayuko siya sa ibaba.

“Tingnan mo nga ’yang sarili mo sa salamin. Ang itim mo na kakabilad sa araw, mukha kang bangkay na naglalakad. Nagpapakagutom ka sa kalsada, biskwit lang ang kinakain mo para lang may mabuong sweldo na maiuuwi mo sa lima mong anak. Sa tingin mo ba may parangal na ibibigay sa ’yo ang kumpanya kapag nagpakamatay ka sa pagod?”

Itinuturo ko ang umbok sa aking bulsa na makapal sa bagong tanggap na pera.

“Para sa birthday ng anak ko ’to, Tonyo. Para sa pangarap ng bata na hindi ko mabili-bili dahil baon ako sa utang matapos kaming masalanta ng bagyo sa Bataan. Isang oras lang. Isang oras na ibinaba ko ’tong pride ko, tapos ang problema. May panggastos na ako, may regalo pa ang anak ko, at ang pinakamaganda rito… buo kong maiuuwi ang sweldo ko kay Inday nang walang bawas. Sabihin mo sa akin, Tonyo… sino’ng talo rito? May nasaktan ba ako?”

Natahimik siya. Napapako ang tingin ni Tonyo sa sahig ng aking drayberan. Alam kong gusto niya akong sumbatan tungkol sa dangal, tungkol sa prinsipyo ng lalaki, pero tikom ang bibig niya dahil alam niyang may punto ako.

“Prinsipyo?” napapangisi ako na may halong pait, naaalala ang sarili kong mga kapit-patalim na karanasan kay Madam Bekki noon. “Hindi nakakain ng pamilya mo ang prinsipyo, pare. Sa buhay ’to, kung hindi mo gagamitin ang katawan mo para guminhawa, papatayin ka ng sistema.”

Iniwan ko siyang tulala bago siya bumabalik sa sarili niyang truck. Alam kong kakainin siya ng sarili niyang isip magdamag habang nakahiga sa masikip na unahan ng sasakyan niya.

Kinabukasan, matapos ang maghapong biyahe at pagdidiskarga, nag-aaya akong magkapeng barako sa tapat ng terminal. Sumusunod naman agad si Tonyo. Dugyot pa siya at hindi man lang nag-abalang magpagpag ng alikabok sa t-shirt niya. Halatang pagod at hapo ang kanyang katawan, bagsak ang mga balikat.

Bago pa kami tuluyang makatawid sa kalsada, biglang tumutunog ang aking cellphone. Isang malakas na tili ng bata ang pumapailanlang nang sagutin ko ang video call at itatapat ko ang screen sa aking mukha.

“Papa! Nabili mo na po ba?” tanong ng aking pitong taong gulang na anak, nagniningning ang mga mata sa screen.

“Oo naman, Anak. Heto, o. Happy birthday sa pinakamaganda kong prinsesa,” natatawa kong sagot sabay pinihit ko ang camera ng phone para ipakita ang malaki at mamahaling kahon ng Barbie doll na nakalapag sa upuan ng aking truck.

Sa maliit na screen, nakikita ko kung paano magtatalon sa tuwa ang aking anak. Sumusungaw din si Inday sa likod niya, may malawak na ngiti at halatang panatag ang loob dahil may maiuuwi akong pasalubong at buong sweldo para sa kanila. Walang bawas. Walang utang na kaltas mula sa mga usurero ngayong linggo.

“Sige na, Anak, magmerienda lang si Papa ha? Bukas ng umaga nandyan na ako,” malambing kong paalam bago ko pinapatay ang tawag.

Napapalingon ako kay Tonyo na tahimik na nakatitig sa akin mula sa gilid. Bakas sa mukha niya ang matinding inggit habang nakakapit sa sumasakit niyang baywang. Pinipilit niyang itago ang panginginig ng kanyang mga binti mula sa maghapong pagbubuhat ng kargamento.

“Eric…” mahinang tawag niya sa akin, pilit na ibinababa ang boses sa pinakamababang tono habang nakatingin sa umuusok na kape. “Paano… paano mo ba nakikilala ang mga ‘ganyan’?”

Napatigil ako sa pagsubo ng aking tinapay. Tinitigan ko siya nang matagal, at isang pilyo at unt-unting lumalawak na ngiti ang sumisilay sa aking mga labi. Nakuha ko agad ang matagal niya nang itinatagong pagsuko sa kahirapan.

“O, akala ko ba diring-diri ka sa akin kagabi, Pare? Bakit ngayon nagtatanong ka na?” kakantiyawan ko siya, dahan-dahan kong hinahalo ang kape ko gamit ang maliit na kutsara.

“Naisip ko lang…” napapakamot siya sa ulo, ibinabaling ang tingin sa sahig ng karinderya dahil hindi niya kayang salubungin ang aking mga mata. “Ang hirap kasi ng buhay ngayon. Ang daming bayarin sa bahay. ’Yung kuryente, ’yung gatas ng mga bata…”

“Sus, ganyan naman talaga sa simula. Akala mo lang kasalanan, pero kapag ang pitaka mo na ang umiyak, tiklop ’yang konsensya mo,” ibinubulong ko sa kanya. Inilalapit ko pa ang aking mukha, sapat na para maamoy niya ang aking hiningang may halong kape at sigarilyo.

“Huwag kang matakot, Tonyo. May mga lalaking sadyang biniyayaan ng magandang katawan at mukha, kasalanang hindi ’yan pakinabangan. Isipin mo na lang, parang nagpapasada ka lang din… pero sa pagkakataong ito, katawan mo ang sasakyan.”

Tinatapik ko ang kanyang balikat sabay tawa nang mahina. Patago ko pang inilalapit ang mukha ko sa kanya, tila isang ahente ng kadiliman na may ibubulong na maruming sikreto na alam kong unt-unting nagpapainit sa kanyang pakiramdam.

“Sabi ko sa ’yo, eh. Walang matigas na barako sa kalsadang ’to kapag sikmura na ang rumehistro. At huwag kang mag-alala, pare… ako ang bahala sa ’yo. Alam ko kung saan ka bagay. Alam ko kung anong klase ang magugustuhan ng mga mayayaman doon. Halika, sumama ka sa incentive. May pupuntahan tayo.”

Sumasakay kami sa aking truck at bumiyahe kami patungo sa isang looban sa bayan ng Lucena, malayo sa maingay at mausok na highway. Pumasok kami sa isang pribadong subdivision kung saan naglalakihan ang mga bahay. Humihinto ang aking sasakyan sa harap ng isang maayos at may kalakihang mansyon na napapaligiran ng mataas at sementadong bakod, natatakpan ng mga mayayabong na halaman kaya hindi mo masisilip ang gawi sa loob mula sa kalsada. Ito ang mansyon ni Mimi, kung saan ako unang ipinasok ni Allan noon.

Walang signboard, walang kahit anong nakasulat sa labas na magpapakilalang negosyo ito, pero mula sa labas ay naririnig ang banayad na tunog ng banyaga at mapang-akit na musika.

“Saan tayo? At sino’ng may-ari nito?” tanong ni Tonyo habang bumababa kami ng truck. Ramdam ko ang kaba sa boses niya, at nakikita ko kung paano magsimulang pawisan ang kanyang mga palad habang nakatitig sa bakal na gate.

“Si ‘Mimi’ ang tawag sa kanya rito,” ibinubulong ko habang tinatapik ang kanyang likod, isang tulak na tila nagpabilis ng kanyang pagbulusok patungo sa bangin ng tukso. “Siya ’yung nakilala ko noong nakaraang buwan sa tulong ni Allan. Mabait ’yan, galante, at baliw na baliw sa mga barako na tulad natin. Halika sa loob, ipapakita ko sa ’yo kung paano umaandar ang kalakaran dito.”

Habang papalapit kami sa pinto ng mansyon, dahan-dahang bumubukas ang marangyang kahoy na pinto at ang mismong matangkad na bakla na nakasuot ng pambahay na satin duster ang sumusungaw. Medyo may edad na ito pero halatang alagang-alaga ang balat sa mga mamahaling parlor. Agad na nagniningning ang mga mata nito nang mamataan ang tindig ko.

“Ay, Papa Eric! Napadalaw ka? At may kasama ka pa palang gwapo ahmm at barako,” malambing at tila kumakantang wika ni Mimi.

Ang kanyang mapanuring paningin ay dahan-dahang bumababa mula sa mukha patungo sa dibdib ni Tonyo, hinahaplos ng tingin ang kurba ng malapad nitong balikat na bakas ang tikas ng lalaking sanay sa mabibigat na trabaho sa kalsada. Hindi doon natapos ang kanyang mapangahas na tingin; bumababa pa ito sa pagitan ng mga hita ni Tonyo na suot lang ang manipis na cotton basketball shorts. Bilang lalaki, ramdam ko ang matagal at malisiyosong pagtitig ni Mimi sa malaking umbok niyon.

“Mimi, may ipapakilala ako sa ’yo, si Tonyo nga pala,” pagpapakilala ko, sabay tulak ko nang bahagya kay Tonyo sa harap ng bakla upang mas makita ang kanyang kakisigan. “Mi, si Tonyo. Baguhan pa lang ’to, sariwa pa ang laman. Ikaw na ang bahala sa kanya, ha?” Isang makahulugang kindat ang ibinigay ko kay Mimi—isang hudyat na naghahanda na ako para sa aking makukuhang porsyento bilang tagapagpakilala.

“Ay, madali akong kausap basta ganyang kamacho, at pogi… kay gwapong barako, lalaking lalaki,” sagot ni Mimi, habang ang dila niya ay pasimpleng dumaan sa kanyang labi bago binuksan nang malaki ang pinto upang patuluyin kami.

Pumasok kami sa malawak na sala. Puro malalambot at mamahaling sofa ang naroon, ang mga dingding ay nababalutan ng madidilim ngunit magagandang ilaw na may kulay lila at pula. Ang hangin ay amoy mamahaling langis ng lavender at peppermint, eksaktong-eksakto noong unang beses akong mapadpad dito.

Pinaupo muna kami ni Mimi sa malambot na sofa habang nagpakuha siya ng malamig na inumin sa kanyang katulong. Habang naghihintay, mabilis akong sumusunod kay Mimi sa isang tabi malapit sa pasilyo. Pasimple kong hinahaplos ang kanyang baywang upang bolahin ito at ibinubulong ko sa kanyang tainga ang negosasyon.

“Mimi, mabigat ang katawan niyan pero garantisadong bago. Walang bahid-dungis pa sa ganitong trabaho,” bulong ko habang nakadikit ang labi ko sa tenga niya. “Kaya medyo taasan mo ang porsyento ko rito bilang tagapagpakilala, ha?”

Todo naman ang naging hagikhik at sigaw sa kilig ng matanda sabay tapik sa aking matigas na braso. “Ay, Papa Eric! Napakakuripot mo talaga, pero sige, dahil sariwa ang laman at mukhang dambuhala ang dala, dodoblehin ko ang komisyon mo! Basta galingan niya sa kwarto, ha?”

Mula sa malayo, lumingon ako kay Tonyo habang nakasandal ako sa may bar counter. Tinaas ko ang aking baso ng juice at binigyan ko siya ng isang mapang-anyong ngiti. Alam kong sa bawat bulong at pilyong kindat ko mula rito, dahan-dahang nawawasak ang mga pader ng prinsipyo niya.

Nang lumakad si Mimi patungo sa kusina upang kumuha ng tuwalya, mabilis kong nilalapitan si Tonyo sa sofa para magbigay ng mabilisang instruksyon upang hindi siya mapahiya sa loob.

“Dito, Tonyo, madali lang ang usapan,” paliwanag ko habang nakasandal sa pader malapit sa kanya, ibinababa ang aking boses sa pinakamababang tono. “Masahe muna para marelaks ang katawan mo, tapos kapag nag-init na ang usapan sa loob ng kwarto, hahayaan mo lang si Mimi na hawakan ka o chupain ka. Siya ang gagawa ng buong trabaho, hihiga ka lang. Sila ang magpapakapagod para masarapan ka, Tonyo. Pagkatapos, may tatlo hanggang limang libo ka agad, depende kung gaano mo pinaligaya ’yang si Mimi. Galante ’yan, subok ko na.”

Nakita kong napaurong si Tonyo ng isang hakbang, bakas pa rin ang huling piglas ng kanyang konsensya. “Eric… parang ’di ko yata kaya, pare. May pamilya ako, si Rosanna…” bulong niya, nanginginig ang boses.

Tinapik ko nang mahigpit ang kanyang balikat at hinapit ko siya papalapit sa aking gilid. “Tonyo, nandito ka na. Isipin mo ’yung napuputol ninyong kuryente, ’yung baon ng mga bata, ’yung hiling na bike ni Paeng na matagal mo nang ipinangangako. Isipin mo, isang oras lang, pikit-mata. Paglabas mo rito, may pambili ka na ng ulam at gatas nang hindi nababawasan ang allowance mo sa biyahe ng truck. Huwag kang duwag.”

Narinig naman ni Mimi ang mahinang pag-aalinlangan ni Tonyo mula sa pasilyo, kaya dahan-dahan itong lumapit na may hawak na baso ng malamig na juice at mabangong langis. “Ay, si Papa Tonyo naman, natatakot sa akin? Huwag kang mag-alala, hindi naman kita raratratin nang bonggang-bongga… masahe lang muna, relax ang mga ugat mo sa pagmamaneho. At saka, walang makakaalam nito sa Maynila o sa pamilya mo. Ang dumi ng kalsada, naiiwan sa kalsada.”

“O, ano… pasok na tayo sa kwarto?” malambing na aya ni Mimi habang inilahad ang kanyang kamay na may suot na gintong singsing.

Tumingin sa akin si Tonyo, tila humihingi ng huling saklolo o lakas ng loob. Tumango lang ako sa kanya bilang pinal na hudyat.

“Sige… uunahin natin ’yung sumasakit kong likod, Mi,” tuluyan nang sumuko ang boses ni Tonyo habang dahan-dahang sumusunod sa loob ng kwarto sa dulo ng pasilyo.

Habang nasa loob ng kwarto si Tonyo at binibinyagan, nanatili ako sa malawak na sala ng mansyon para sa sarili ko namang transaksyon. Tamang-tama naman at dumating ang isa sa mga amiga ni Mimi na aking regular na kliyente tuwing napapadpad ako rito—isang discreet na pulis na may tindig-barako, malapad ang dibdib, at nakasuot pa ng kanyang buong uniporme ng pambansang pulisya, ’di mo aakalain na gusto nito ang mga barakong lalaking tulad ko.

“O, Sir! Bakit ngayon ka lang? Kanina ka pa inaabangan ng paborito mong barako,” salubong ng isang baklang katulong ni Mimi habang humahagikhik, sabay turo sa akin na nakasandal at nakadekuwatro sa sofa.

Inalis ng pulis ang kanyang sumbrero, lumingon nang maingat sa paligid upang tiyaking walang ibang tao, at seryosong tumitig sa aking katawan. “Mabilis lang ako, bes. May checkpoint pa ako mamayang gabi sa highway. O, Eric… ikaw pa rin ba ang barako ko ngayon?”

Napangisi ako, tumayo ako at ipinakita ang aking matikas na tindig. Binitawan ko ang aking hawak na baso at dahan-dahang lumapit para salubungin ang pulis. “Depende sa badyet mo, Sir. Alam mo namang kapag pulis ang kalaro ko, ibinubuhos ko lahat ng lakas ng katawan ko para hindi ka bitinin.”

“Gago,” natatawang mura ng pulis sabay tulak nang mahina sa aking dibdib. Dumukot ito sa bulsa ng kanyang uniporme at nagpakita ng ilang pirasong kulay asul na papel na sanlibong piso. “O, ayan. Ayusin mo lang ang serbisyo ngayon sa loob, baka madagdagan pa ’yan kapag pinagpawisan tayo nang husto.”

“Madali akong kausap, Sir. Tara sa loob,” banat ko, sabay akbay sa malapad na balikat ng pulis at dinala ko siya sa isa pang bakanteng kwarto sa tapat ng sala.

Pagkasara pa lang ng pinto, marahas na hinila ng pulis ang leeg ko sabay sabsab sa mga labi ko. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya, ang tigas ng uniporme niya, pero mas matigas ang hawak ko sa kanya. “Dahan-dahan, Sir, baka mapunit ang tsapa mo,” pilyo kong bulong sa gitna ng halikan habang mabilis kong kinakalas ang kanyang sinturon.

“Walang tsapa-tsapa ngayon, Eric. Sipsipin mo lahat ng pagod ko ngayon,” garalgal ang boses niya habang itinutulak niya ako sa gilid ng kama.

Doon ay ipinamalas ko ang aking pagkabangis. Walang preno kong ginamit ang lakas ng katawan ko para pasunurin siya. Bawat ungol at kaparehas na mabilis na paghinga namin sa loob ng kwarto ay patunay ng lakas ng isang barakong sanay sa hirap. 

“Ganito ba ang gusto mo, Sir? Masarap ba?” bulong ko habang pinapaikot ko siya sa ilalim ng kontrol ko. Napapakapit siya sa unan, pilit na pinipigil ang malalakas na sigaw habang hinahataw ko ang bawat sulok ng kanyang kahinaan. 

“Oo, Eric… ah! Hayop ka, napakabangis mo talaga!” angil niya, pawisan at hapo habang sinasamsam ko ang huling lakas niya kapalit ng perang nasa bulsa niya.

Sa loob ng isang oras, mabilis na nagkahulihan kami ng hininga para sa isang matindi, pawisan, at mabilisang engkwentro. Ginamit ko ang aking lakas at ang sanay sa hirap kong katawan upang sipsipin ang perang dala niya mula sa kanyang bulsa.

Paglabas namin ng kwarto, kasalukuyan nang nag-aayos at nagbubutones ng kanyang uniporme ang pulis habang ako naman ay nakasandal sa hamba ng pinto, may hawak na sinindihang sigarilyo. Basa pa ang aking buhok at leeg ng malagkit na pawis. Sakto namang lumalabas na rin si Tonyo mula sa kabilang kwarto sa dulo ng pasilyo. Medyo lula pa ang mga mata niya, gulo-gulo ang buhok, at amoy-langis ng lavender ang buong balat.

“O, Sir, kamusta naman ang laro niyo ng paborito mong barako?” nakangiting tanong ni Mimi sa pulis habang lumalabas din sa kwarto at iniabot ang isang basong malamig na tubig sa amin.

Humigop muna ang pulis bago ako tinapik nang malakas sa balikat. “Ay naku, Mimi, napakabangis pa rin nitong si Eric. Sulit ang bawat sentimo. Parang ayaw ko na ngang bumalik sa checkpoint ko sa kalsada, eh.”

Nagtawanan kaming tatlo habang maingat na isiniksik ng pulis ang kanyang pitaka bago tuluyang lumabas ng mansyon. Humarap naman agad si Mimi sa akin na may malawak na ngiti, sabay dukot ng karagdagang pera mula sa bulsa ng kanyang duster para sa aking naging komisyon kay Tonyo.

“Papa Eric, napakagaling mo talaga pumili ng isasama. Maraming salamat sa pagdadala kay Tonyo,” masiglang wika ni Mimi sabay abot ng bonus sa aking palad. “Heto ang para sa ’yo. Grabe, ibang klase ’yang si Tonyo… napakasarap ng katawan pero ramdam mo ang bagsik ng tunay na pagkalalaki sa bawat ugat. Nabitin nga ako, eh. Sa susunod na biyahe niyo rito sa South, agahan niyo ang luwas para mas mahaba ang oras natin.”

Tinanggap ko ang pera nang walang kababawan at isinilid sa aking shorts. Lumapit ako kay Tonyo na kasalukuyang nakaupo na sa sofa, tila tulala pa habang nanginginig ang mga kamay na binibilang ang tatlong libong pisong asul na iniabot sa kanya ni Mimi bilang unang kita.

“O, kamusta ang unang binyag ng bago kong kabaro sa kalsada?” natatawa kong tanong sabay tapik sa nanlalamig niyang braso upang gisingin siya sa katotohanan.

“Ang… ang garalgal ng pakiramdam, Eric,” bulong niya, hindi pa rin inaalis ang tingin sa perang hawak. “Parang… ewan. Pero totoo nga ang sinabi mo, ganito lang kadali kumita ng libo.”

“Sabi ko sa ’yo, eh. Ganyan talaga ang buhay sa kalsada, Tonyo. Bakit mo pahihirapan ang sarili mo sa pagbubuhat ng sako kung may mas madaling paraan gamit ang kakisigan mo?” seryoso kong sagot. Dumukot ako sa sarili kong bulsa at kumuha ako ng dalawang pirasong limang daang piso mula sa sarili kong porsyento at kita sa pulis, saka ko isinama sa hawak niyang pera. “Heto, pampabwenas sa unang gabi mo mula sa akin.”

Nag-ayos na kami ng mga gamit para umalis at nagpaalam kay Mimi. Ngunit bago pa man kami tuluyang makalabas ng gate ng mansyon, may isang pulang kotse na kadarating lang ang pumarada sa harap ng tapat ng garahe. Isang napakagandang trans woman ang bumaba mula sa drayberan—si Bella. Matangkad, makinis, at talagang mapapalingon ang sinumang tunay na lalaki.

“O, mukhang may nakakuha agad ng pansin ng Papa Tonyo natin ah?” humagikhik si Mimi habang sumasabay sa amin sa paglakad patungong gate at napansin ang pagtitig ng kasama ko. “Si Bella ’yun. Pinsan ko. Maganda, ’di ba? Daig pa ang ibang tunay na babae kung mag-alaga sa lalaki ’yan… lalo na sa kama.”

Nakita kong natulala si Tonyo kay Bella habang papasok ito sa loob ng mansyon.

“Bagay sa ’yo ’yan, Tonyo,” gatong ko naman habang naglalakad kami patungo sa aking truck bitbit ang aming mga bag, patuloy na nagpapakawala ng lason ng tukso sa kanyang tuwid na pag-iisip bilang lalaki. “Kung gusto mo, pwede nating hingin ang numero kay Mimi mamaya… pero siyempre, alam mo naman ang usapan natin dito. Babalik ka rito ulit, dadaan ka muna kay Mimi para ipatikim at ipagamit uli ’yang katawan mo bago mo makuha ang gusto mo kay Bella.”

Lumipas ang isa pang linggo at dumating ang panibagong iskedyul ng biyahe namin patungong South. Gaya ng inaasahan, dinala ko ulit si Tonyo sa mansyon ni Mimi para sa isa pang round ng transaksyon.

Nang makasampa kami sa unahan ng aking truck matapos ang eksenang iyon, agad kong pinaungal ang makina at inikot ang kambyo palabas ng subdivision. Si Tonyo naman sa tabi ko ay abala sa pag-aayos ng kanyang t-shirt, pilit na hinahabol ang kanyang normal na hininga habang hawak-hawak ang kapirasong papel na may numero ni Bella na palihim kong hiningi kay Mimi bago kami sumakay.

“O, kamusta? Nakuha mo ba ang premyo mo?” mahina at pilyo kong tanong sa kanya habang tumitingin sa side mirror.

“Nasa akin na,” maikli niyang sagot, nakatitig sa hawak na papel.

Napatawa ako nang malutong habang iminamaneho ko ang truck patungo sa highway pabalik ng Maynila. “Sabi ko naman sa ’yo, pare. Iba kapag si Bella na ang nakasalang sa utak mo. Masarap maging marumi sa paningin ng iba kapag alam mong ang dulo naman ay ang pinakahot na babae sa kalsadang ito.”

Paglipas ng ilang buwan, muli kaming nakatambay sa terminal ng trak sa lalawigan matapos ang mahabang biyahe mula sa North. Habang humihitit ako ng sigarilyo at binibilang ang aking kita mula sa pasada at sa mga sideline ko habang nakasandal sa fender ng aking sasakyan, napansin kong balisa si Tonyo sa tabi ko, pabalik-balik ang lakad at tila malalim ang iniisip.

“Eric, kailangan ko nang huminto,” panimula niya, seryoso at may bigat ang kanyang tono habang nakatitig sa umaayos na maduming tubig sa kanal ng terminal.

Napatigil ako sa pagbilang ng hawak kong pera, lumingon ako sa kanya, at ibinaba ko ang aking sigarilyo. “Huminto? Saan? Kay Mimi?”

“Kay Mimi. Sa mansyon. Sa lahat ng ito,” pilit niyang pinatigas ang kanyang boses, bagamat bakas ang takot sa kanyang mga mata. “Nakita ni Rosanna ang pera sa cabinet kahapon. Muntik na akong mabisto, buti na lang nailusot ko na advance sa biyahe. At saka… hindi ko na gusto ang timpla ni Mimi nitong mga nakaraang araw. Obses na ang bakla sa akin, Eric. Nagbabanta na kapag nalalagpasan ko siya sa hallway papunta sa kwarto ni Bella.”

Ngumisi ako, isang pilyong ngiti na may halong pang-unawa sa sitwasyon niya. “Sabi ko naman sa ’yo noong una pa lang, pare, selosa at possessive si Mimi kapag nagustuhan ang isang barako. Akala kasi niya siya lang ang may karapatang gumamit sa ’yo dahil siya ang nagbabayad. Pero sabagay… malaki-laki na rin naman ang naitabi mo sa mga nakaraang buwan mula nang ipasok kita roon. Hindi mo na ganoon kailangan ang pera niya para lang mabuhay ang pamilya mo.”

“Ang plano ko… puputulin ko na si Mimi,” dugtong ni Tonyo, determinasyon ang rumehistro sa mukha niya. “Doon na lang ako kay Bella. Si Bella lang ang ititira ko. Siya lang naman ang hinahanap ng katawan ko gabi-gabi, at hindi naman siya mapanghingi ng kung ano-ano gaya ni Mimi… kundi ako pa nga ang gumagamit sa katawan niya bilang lalaki.”

Napatitig ako sa kanya nang seryoso. Ang pilyo kong ngiti ay dahan-dahang napalitan ng seryosong mukha ng isang beterano sa kalakarang ito. Itinapon ko ang hawak kong pera sa ibabaw ng dashboard sa loob ng bintana, hinawakan ko ang kanyang braso, at hinila ko siya nang bahagya sa mas tagong bahagi sa pagitan ng dalawang trak upang hindi kami marinig ng ibang drayber na nagpapahinga.

“Tonyo, gago ka ba?” mahina ngunit matalim at mariin ang boses ko. “Akala mo ba hahayaan ka lang ni Mimi na solohin ang pinsan niya? Ang mansyong iyon sa Lucena, teritoryo ni Mimi. Lahat ng gumagalaw doon, sa kanya nagpapasalamat. Kung puputulin mo ang matanda pero itutuloy mo ang bata, gumagawa ka ng sarili mong bitag.”

Tinitigan ko siya nang diretso sa mata upang ipasok ang babala sa utak niya.

“Baliw si Mimi sa ’yo, pare. Kapag nalaman niyang ginagawa mo na lang parausan at kinakandong si Bella habang siya na nagpapasok sa ’yo doon ay tinatanggihan mo, isang pitik lang ng matandang ’yon, isuka niya lahat ng lihim mo diretso sa pamilya mo sa Maynila. Isang tawag lang niya kay Rosanna, wasak ang asawa at limang anak mo.”

Natahimik siya, tuluyang namutla. Alam kong tinamaan siya nang husto sa sinabi ko dahil alam niyang totoo ang peligro. Si Mimi ang may hawak ng prangkisa ng buhay namin sa Lucena, at hindi basta-basta pwedeng lukuhing ahente ang matanda.

“Kaya kung magpapasya kang lumabas sa laro at magpakatino muli, Tonyo… kailangan mong iwan silang dalawa. Walang ititira,” dugtong ko, sabay tapik ko nang mahigpit sa kanyang balikat upang paalalahanan siya sa batas ng kalsada. “Putulin mo si Mimi, at putulin mo rin si Bella. Burahin mo na ang mansyon sa Lucena sa mapa mo kung ayaw mong magka-leche-leche ang buhay mo.”

“Sige,” bulong niya sa wakas, dahan-dahang isinasara ang kanyang mga palad na tila tinatanggap ang aking payo. “Susunod na luwas natin doon… tatapusin ko na ang lahat ng transaksyon.”

Dumating muli ang araw ng aming pagluwas. Nakahanda na ang aking trak papuntang South, umaungal na ang makina para sa panibagong biyahe ng kargamento. Ito na ang huling pagkakataon na aapak kami sa teritoryo ni Mimi para tapusin ang gulo. Itinapon ko ang huling upos ng aking sigarilyo sa putikan at tinapik ko muli ang kanyang balikat mula sa likod.

“O, Tonyo, ano? Luwas na tayo? Naghihintay na ang trak papuntang South.”

Tumingin siya sa susi ng sarili niyang truck sa kanyang kamay, bago humarap sa akin na may seryosong bigat sa bawat salita.

“Biyahe na tayo, pare,” pinal niyang sagot habang mahigpit niyang hinawakan ang susi. “May kailangan lang akong tapusin at huling ayusin sa mansyon ni Mimi sa pagdating natin doon.”

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 9: ANG PINILING LANDAS AT ANG BAGONG SULOK

ERIC POV:

Magaling magtago ng sikreto ang kalsada, pero mas magaling magbura ng bakas ang taong seryosong gustong magbago.

Ganoon si Tonyo. Pagkatapos ng huling biyahe namin sa South kung saan tinapos niya ang kalokohan kay Mimi, hindi na siya muling lumingon sa manibela. Seryoso ang gago nang sabihin niyang puputulin niya ang lason ng Lucena. Binitawan niya ang trucking, ipinalit ang tahimik na buhay, at dinala ang buong pamilya niya sa Iloilo—malayo sa ingay, malayo sa multo ng nakaraan, at malayo sa marangyang mansyon na muntik nang sumira sa pagkalalaki niya.

Minsan, kapag nakasandal ako sa unahan ng truck habang nagpapahinga sa terminal, hindi ko maiwasang mag-isip. Balita ko, nagsisimula muli siya ng buhay niya roon sa probinsya ng asawa niyang si Rosanna. Magtatayo sila ng sari-sari store na may kasamang maliit na bigasan at may maliit na rin siyang talyer para sa mga motor at traysikel.

Para kay Tonyo, sulit ang bawat pagbayo at pagbenta ng katawan dahil nakarating siya sa ligtas, buo, at tahimik na destinasyon. Naligtas niya ang kaluluwa niya.

Pero paano naman ako?

Ang kwento ng pagbabago ni Tonyo ang naging mitsa para subukan ko ring huminto. Pagod na ako sa kalsada. Pagod na akong maging paboritong barako ng mga silahis na pulis, mga mayamang bakla sa terminal, at mga negosyante sa looban. Gusto ko na rin ng tahimik na buhay kasama si Inday at ang anak ko rito sa Bataan.

Kaya gamit ang mga huling porsyento at naipon ko mula sa kalsada, nagbaba ako ng pride. Pinapanood ko si Inday habang abala sa pag-abot ng mga stick sa mga kapitbahay. Sa totoo lang, hindi ko kayang iwan ang pagmamaneho ng truck—iyon ang bumubuhay sa amin, at iyon lang ang tanging alam kong trabaho. Pero ang binitawan ko na nang tuluyan ay ang madidilim na diskarte sa looban. Ayaw ko na sa mga patagong hawak, sa malalagkit na tingin ng mga kliyente sa terminal, at sa maruruming pera ni Mimi. Para mapunan ang kulang sa sweldo ko bilang drayber nang hindi ibinebenta ang aking katawan, naisipan kong mamuhunan dito sa harap ng bahay. Naglatag kami ng simpleng mesa para sa isang tindahan ng fishball, kikiam, at kwek-kwek sa harap ng aming bahay upang may pandagdag kami sa araw-araw na gastusin nang marangal.

Ssssshhhrrrk!

Tunog ng kumukulong mantika habang inihuhulog ko ang mga kulay-orange na kwek-kwek gamit ang malaking sandok. Mainit ang usok, humihapdi sa mata, pero pinapawi ng tawa ni Inday sa tabi ko habang nag-aayos siya ng mga garapon ng sarsa. Dahil tirik ang araw at mainit sa tapat ng kalan, madalas akong nakahubad-baro—suot lang ang isang hapit at basang-basa ng pawis na sando na bakas ang moreno, malalapad, at maskulado kong pangangatawan na hinubog ng maraming taon sa kargahan.

“O, dahan-dahan sa mantika, baka matalsikan ka, barako ko,” malambing na biro ni Inday sabay punas ng pawis sa aking likod.

“Sanay ’to sa init, ’Day. Basta para sa inyo, titiisin,” natatawa kong sagot.

Mukhang perpekto na ang lahat. Pakiramdam ko, unt-unti ko na ring nalilinis ang sarili ko habang kasama ko ang mag-ina ko tuwing bakante ko sa biyahe ng truck. Pero ang kalsada, sadyang mapagbiro. Kung kailan ka nagpasyang lumayo sa tukso, doon ka naman nito susundan sa mismong tapat ng bakod mo.

Hapon na noon, medyo nag-aagaw na ang dilim nang may humintong magarang pulang kotse sa tapat ng lamesa namin. Bumaba roon ang isang lalaki—halatang mayaman, makinis ang balat, at may suot na mamahaling relo. Hindi ang mga nakatuhog na kikiam ang tinititigan niya habang papalapit siya sa stall. Diretso ang kanyang malisiyosong paningin sa basang-basa kong sando, sa moreno at maskulado kong dibdib, at sa umbok ng suot kong shorts habang nag-aangat ako ng basket ng kwek-kwek.

“Kuya, isang baso nga niyan… ’yung malalaki at mainit, katulad mo,” malanding bulong nung lalaki, sabay pasimpleng haplos sa aking mga daliri nang iabot ko ang baso.

Naramdaman ko agad ang pamilyar na kilabot. Akala ko ay tapos na ako sa ganito. Bago bumalik sa kotse ang lalaki, may pasimple itong ibinaba sa ibabaw ng lamesa—isang kulay asul na sanlibong piso. Sobra-sobra para sa binalatan niyang dalawampung pisong kwek-kwek. “Salamat, Kuya Eric. Bukas ulit, ha?” wika nito sabay kindat.

Napatigil ako. Inayos ko ang hawak kong sandok at medyo napaatras ako, handang magpaliwanag kay Inday kung bakit ganoon makatingin ang mayamang lalaking iyon. Inasahan kong magagalit siya o magwawala dahil binastos ang kanyang barako sa mismong tapat ng bahay namin.

Pero laking gulat ko nang humagikhik siya nang mahina.

Inilagay niya ang isang kamay sa kanyang baywang habang ang isa naman ay mabilis na humablot sa sanlibong pisong asul na nasa ibabaw ng lamesa. Itinaas niya ang pera sa tapat ng mukha ko, iwinasiwas ito nang kaunti, at tiningnan ako na may nakakalokong ngiti.

“Aba, Mahal… ang lapitin mo naman pala sa ganyan!” pang-aasar niya, sabay hampas nang mahina sa moreno at pawisan kong balikat. “Hubad-baro ka kasi palagi dyan sa harap ng kalan, tignan mo tuloy, pati kwek-kwek natin gustong upuan nung lalaking mayaman!”

Nakahinga ako nang maluwag at napatawa na lang din ako nang malakas.

“Sira ka talaga, ’Day! Nagbebenta lang ako ng kwek-kwek, kung ano-ano na namang nakikita mo dyan,” biro ko sa kanya habang napapakamot sa batok. Akala ko talaga mag-aaway kami o magseselos siya.

Inilapit niya ang mukha niya sa akin, sabay kurot sa tagiliran ko bago muling humagikhik.

“Naku, Mahal, kahit pabalik-balik pa ’yang mayayamang lalaki na ’yan dito, kampante ako. Walang makakaagaw sa macho at gwapo kong barakong asawa!” kumikislap ang mga matang hirit niya, sabay tapik sa matigas kong dibdib na tila ipinagmamalaki ang tindig ko.

Isiniksik niya ang pera sa bulsa ng kanyang duster habang humihagikhik pa rin, bago ako binigyan ng baso ng pinalamig na tubig. Patuloy lang ang asaran at tawanan naming dalawa sa tapat ng mainit na kawali habang inihahanda ang susunod na batch ng paninda.

Nang matapos ang dagsa ng mga bumibili at medyo humupa na ang init ng hapon, nilingon ko si Inday.

“Day, pasok muna ako sa loob ha? Babawi lang ako ng tulog. Medyo mabigat pa ang katawan ko galing sa puyatan sa nakaraang biyahe, tapos may susunod na naman akong kargada bukas,” paalam ko habang pinupunasan ang mukha ko ng basahang bimpo.

“Sige na, Mahal, pumasok ka na doon at matulog,” sagot ni Inday habang abala sa pag-aayos ng mga natirang stick. “Ako na ang bahala rito sa ligpitin.”

Saktong paggising ko ay alas-kwatro na ng hapon. Dahil oras na ng labasan sa eskwela, nagpresenta ako kay Inday na ako na ang susundo sa aming pitong taong gulang na anak.

Nagsipilyo ako at nagpalit ng malinis na t-shirt bago sumakay ng traysikel patungo sa paaralan ng aking anak. Maliit lamang ang paaralang ito—tig-dalawang kwarto at seksyon lang ang bawat baitang, sapat na para sa aming maliit na pamayanan sa Bataan.

Pagdating ko sa tapat ng classroom ng anak ko, napansin kong wala na roon ang mga bata ngunit nandoon pa ang kanilang guro. Medyo nabigla ako dahil lalaki ang guro nito at mukhang bata pa kung titingnan.

“Magandang hapon, Sir. Susunduin ko sana ang anak ko,” magalang kong bungad habang nakatiyang sa may pinto.

“Ay, sino po ang anak niyo?” ani ng teacher na may pilyong ngiti.

“Ah, si Cheska Guzman ho ang anak ko,” sagot ko sabay kamot sa aking batok nang nakangiti.

Napalingon ang guro at bakas sa kanyang mukha ang bahagyang pagkabigla nang makita ako. Mabilis na sumunod ang pagtaas-baba ng kanyang tingin—mula sa aking mukha, pababa sa aking malapad na dibdib, at bago pa man niya tuluyang masipat ang bahagyang bumubukol kong shorts ay agad siyang nag-iwas ng tingin at napaayos ng salamin.

“Ah, magandang hapon din po. Nasa labas ho si Cheska, naglalaro pa sa playground kasama ang ilan sa kanyang mga kaklase. Ikaw po ba ang sundo niya?” tanong ng guro sa medyo mahiyaing boses.

“Oo, Sir. Maiba naman, kasi lagi na lang yung Mama niya ang nagsusundo,” tugon ko habang nakatayo nang tuwid.

Napatango siya habang inaayos ang mga papel sa kanyang lamesa. “Gusto niyo ho bang ipatawag ko si Cheska sa labas? Hindi naman po sila pinapalabas ng guard sa gate kapag walang lehitimong sundo.”

Umiling ako nang bahagya at ngumiti. “Huwag na ho, Sir. Ako na lang siguro ang maglalakad at maghahanap sa makulit na ’yon sa playground.”

Napatatawa siya nang mahina sa sinabi ko. “Sige po, Mr. Guzman.”

“Siya nga pala, Sir. Kumusta naman po si Cheska sa inyong klase?” tanong ko bago umalis. Alam kong may kakulitan ang aking anak pero bilang ama ay gusto kong malaman ang kanyang progreso sa pag-aaral kung nakakasunod na ba siya sa mga aralin sa Grade 1.

Muli akong tiningnan ng guro mula sa mukha pababa sa aking harapan. Hindi naman ako tinitigasan sa oras na iyon, pero likas na malaki at maumbok ang aking ari kahit wala itong buhay sa loob ng shorts. Pansin kong mas lumagkit ang pagtingin niya sa aking harapan at pasimple pa siyang napadila sa kanyang labi.

“Gusto mo bang makita ang mga record niya, Mr. Guzman?” tanong niya sa akin nang may mas mababang boses.

“Eric na lang, Sir, kung pupwede lang naman,” sagot ko para hindi maging pormal ang usapan.

Naglakad ang guro papunta sa kanyang lamesa na nasa gilid na parte ng classroom. Sumunod ako sa likod niya, bagamat hindi ko pa naitatanong ang kanyang pangalan. May kinuha siyang makapal na folder sa kabinet at inilatag ang mga records ni Cheska sa ibabaw ng lamesa.

“Dito ka na lang po sa tabi ko, Mr. Guzman… Eric, para mas makita mo nang maayos ang mga marka niya,” anyaya niya habang umuupo sa kanyang silya.

“Sige, Sir,” tugon ko sabay lapit sa tabi niya. Bahagya akong napayuko sa ibabaw ng lamesa upang tingnan ang mga nakasulat na grado sa kanyang malaking notebook, dahilan upang mas mapalapit ang aking katawan sa kanya.

“Makulit pero madali namang masaway si Cheska, Eric,” panimula ng guro na agad nagpanatag at nagpangiti sa akin bilang ama. “Napaka-aktibo niya rin at palaging nakikilahok sa mga aktibidad sa klase. Matalino siya, magaling sumunod sa mga simpleng pagsasanay, pero higit na mas magaling sa mga laro at palakasan kumpara sa kanyang mga kaklase. Napakalaking bulas na bata para sa kanyang edad, at ngayon… alam ko na kung kanino siya nagmana,” makahulugan niyang usal habang nakatingin sa aking malalaking braso.

Nagulat ako nang biglang lumapat ang kanyang kanang kamay sa aking harapan. Mariin niyang hinawakan at hinimas ang aking bumubukol na kargada sa ibabaw ng aking maong shorts. Napasinghap pa siya nang malalim habang nakatitig sa akin. “Shit… Hindi ka pa pala tinitigasan sa lagay na ’yan, Mr. Guzman?” gulat niyang usal nang makapa niyang wala pang buhay ang aking ari sa loob ng kanyang palad.

Dahil ayaw kong gumawa ng anomang eskandalo sa loob ng eskwelahan ng aking anak, dahan-dahan ngunit mariin kong tinanggal ang kanyang kamay mula sa aking ari. “Mabuti naman, Sir, kung maganda ang pinapakita ni Cheska. Medyo excited na kasi siyang mag-aral kaya ipinasok na namin agad ni Misis,” sabi ko, pilit na ibinabalik ang usapan sa aking anak.

“Pasensya na, Mr. Guzman… Eric,” hingi niya ng paumanhin habang namumula ang kanyang mga pisngi. Inayos niya ang kanyang nagulong gamit sa lamesa bago muling humarap sa akin.

“Akala ko kasi talaga ay inaaakit mo ako dahil sa bumubukol mong harapan. Medyo hapit rin kasi ang suot mong t-shirt kaya kitang-kita ko kung gaano ka kakisig at kakatako ang katawan mo, samahan pa na napaka-galang mo at madaling lapitan. Uulitin ko, pasensya na talaga.”

“Ayos lang ’yon, Sir. Walang problema,” pagsasawalang-bahala ko para hindi siya mapahiya. Mukha namang mabait ang guro at marahil nga ay nagkamali lang siya ng interpretasyon sa aking mga galaw, lalo’t hindi ko naman siya pinapakitaan ng anomang motibo o inaakit.

“Siya nga pala, maaari ko bang makuha ang personal mong numero ng selpon? Kulang kasi sa impormasyon ang contact file ni Cheska sa akin, kung ayos lang naman sa’yo.”

“Walang problema, Sir,” ani ko sabay kuha ng ballpen at isinulat ang aking numero sa isang kapirasong papel na ibinienay niya. “Mauuna na ako, Sir. Baka hinahanap na ako ng anak ko.”

“Maraming salamat, Mr. Guzman. Sana hindi ito ang huling pagbisita mo rito sa classroom ko,” anas ng guro habang tumatayo upang ihatid ako sa pinto. Kinamayan ko siya bilang tanda ng paggalang.

“Sabihan mo lang ako, Sir, kung nagkukulit si Cheska para mapagsabihan ko agad sa bahay,” habilin ko.

“Noted, Mr. Guzman. Papaano naman kung ang magulang ang makulit?” pabiro ngunit may malagkit na tanong niya bago ko bitawan ang kanyang kamay.

“Pinaparusahan ko rin ho,” seryoso ngunit may bahagyang ngiti kong tugon.

“Hopefully, you’re not naughty, Mr. Guzman… Or else, I might be the one to punish you and your hot muscular body,” usal ng guro sa mapang-akit na boses, at bago pa ako tuluyang makahakbang palabas ay mabilis niyang dinakma at pinisil ang aking bumubukol na kargada na nagpaungol sa akin nang mahina. “See you sa ating darating na PTA meeting, Mr. Guzman.”

Napailing na lang ako habang naglalakad palabas ng classroom patungo sa playground. Nararamdaman ko na namang nag-iinit ang aking katawan sa ginawa ng guro at ayaw kong tuluyang tigasan sa loob ng paaralan ng aking anak. Hindi ito ang tamang lugar at mas lalong hindi ito ang tamang oras para sa aking madilim na pamumuhay.

Inilibot ko ang aking paningin sa malawak na playground at nakita ko ang aking anak na masayang naglalaro ng piko sa ilalim ng puno. Mabilis siya huminto at lumingon nang marinig ang tawag ko. Masayang-masaya siyang tumakbo patungo sa aking direksyon at niyakap ako.

“Nasaan ang bag mo, Bebe?” tanong ko sabay buhat sa kanya.

Napangisi ang aking anak bago binalikan ang kanyang bag na nakalagay sa ibabaw ng isang sementadong silya. “Papa! May ni-drawing ako kanina sa klase, ipapakita ko sa’yo,” pagmamalaki niya habang nakahawak sa aking balikat.

“Sige, ipakita natin kay Mama mo mamaya pagdating sa bahay,” tugon ko habang hawak ko ang kanyang maliit na kamay habang naglalakad kami palabas ng gate ng eskwelahan. “Anong gusto mong merienda ngayon, anak?”

“Gusto ko ng ice cream, Papa!” masigla niyang hiling.

“Sige, dadaan tayo sa tindahan para bumili ng ice cream,” sagot ko sabay buhat sa kanya upang isakay sa harap ng aking motorsiklo.

Kagaya ng aking pangako, binilhan ko siya ng isang basong ice cream bago kami tuluyang bumalik sa aming bahay upang salubungin si Inday.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

KABANATA 10: ANG PAG-IKOT NG GULONG AT NG TUKSO

ERIC POV:

Hindi sapat.

Ilang linggo na ang nakalilipas mula nang buksan namin ni Inday ang maliit na mesa ng tusok-tusok sa harap ng bahay. Masaya, nagtatawanan kami, at kahit papaano ay may panggastos sa araw-araw. Pero kapag dumating na ang katapusan ng buwan at kumatok na ang mga pinagkakautangan namin para singilin ang mga interes, doon ko napapatunayang hindi kayang saluhin ng barya mula sa fishball at kwek-kwek ang bigat ng mga bayarin.

Kailangan kong kumilos. Kailangan kong muling sumabak sa biyahe ng truck para makabawi sa utang, pangkain, at para na rin sa kinabukasan ng anak ko. Sa tuwing naiipit ako sa gipit, hindi ko maiwasang maisip ang dati kong gawi—ang mabilis na pera mula sa mga bakla sa terminal at looban. Pero pilit ko itong iwinawaksi. Nangako ako sa sarili kong marangal ang bawat patak ng pawis ko ngayon.

Swerte namang nagka-karga sa garahe. Maliit na karga lang ito at malapit lang ang pagbabagsakan kaya hindi ko na kailangan ng kasamang drayber o pahinante. Mabilis lang ’to, maiuuwi ko agad ang kita kay Inday.

Matiwasay ko namang narating ang kalapit-bayan. Dumiretso ako sa pamilihan kung saan naroon ang pwesto ng aming pagdedeliveran para ibagsak ang mga karga. Matapos maibaba ang lahat at magkabayaran, hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Agad akong lumisan para makauwi agad.

Nasa gitna na ako ng biyahe pauwi sa aming bayan nang walang anu-ano’y biglang tumirik ang minamaneho kong truck.

Urrrk… krrrk…

Sinubukan kong paandarin ulit ang sasakyan. Umugong nang bahagya ang makina ngunit agad din itong namatay. Makailang beses ko pang inulit, pilit na tinatanyagan ang silinyador, ngunit ayaw nang magtuloy ng makina. Bumuntong-hininga ako. Sa huli, napagdesisyunan ko nang bumaba para tingnan kung ano ang problema.

Binuksan ko ang hood ng truck at sinuri ang makina. Mabuti na lang at bago ako umalis ay ay handa ako dahil dala ko ang toolbox na nakatabi sa upuan. Hinubad ko ang aking t-shirt dahil siguradong papawisan ako nang matindi sa init ng tanghali at baka mamantsahan lang ng grasa. Kinuha ko ang mga wrench at sinimulang kalikutin ang makina.

Hindi naman ako gaanong kaalam sa pagmemekaniko, hindi katulad ni Tonyo, pero sinubukan ko pa ring ayusin sa abot ng aking nalalaman. Sa ilalim ng tirik na sikat ng araw, pilit kong inaalam ang sira habang tagaktak na ang pawis sa aking maskuladong katawan. Nangingintab sa pawis ang moreno kong balat. Sa tuwing pupunasan ko ang noo ko gamit ang braso ay siya namang pagkalat ng itim na grasa sa aking mukha, dibdib, at mga bisig.

Matapos ang halos kalahating oras na pagpukpok at paghigpit ng mga turnilyo, sumakay ako ulit at sinubukang paandarin ang truck.

Vrooammm!

Tagumpay. Agad na umugong at nagtuloy-tuloy ang andar ng makina. Nakahinga ako nang maluwag. Ibinaba ko ang hood, iniligpit ang toolbox, at tiningnan ang sarili ko. Pawisan ako, madungis, at puno ng maitim na grasa ang dibdib at braso ko. Hindi ko na muna isinuot ang t-shirt ko dahil paniguradong madudumihan lang ito.

Sa pagkakatanda ko, may malapit na ilog sa lugar na ito. Naisip kong pumarada muna sa gilid ng daan para makapaghugas at makapaghilamos man lang bago tuluyang dumeretso sa biyahe.

Pinasok ko ang maliit na daan patungo sa kakahuyan at doon ay sumalubong sa akin ang isang malinis at tago na ilog. Napapalibutan ito ng nagtataasang mga puno at malalaking bato. Napakalinaw ng tubig na kumikislap sa ilalim ng araw. Ang balak ko lang sana ay maghilamos, pero tila napakasarap lumubog dahil sa sobrang init ng katawan ko. Naisip kong tuluyan nang magtampisaw para mahugasan na rin ang mga dumi at grasa sa balat ko.

Mukhang hindi gaanong dinarayo ng tao ang bahaging ito. Dahil wala naman akong nakikitang kahit sino sa paligid, tuluyan ko nang hinubad ang aking pantalon at maging ang panloob kong brief para hindi mabasa. Ipinatong ko ang mga ito sa ibabaw ng isang malaking bato sa pampang.

Hubo’t hubad akong lumusong sa malamig na tubig. Kumuha ako ng ilang lumot mula sa mga batuhan para ipangkuskos sa aking mga kamay nang sa ganoon ay madaling maalis ang kapit ng grasa. Nahugasan ng banayad na agos ang dumi sa aking katawan. Sa sarap ng lamig ng tubig, nakalimutan ko ang pagod at nagawa ko pang sumisid patungo sa mas malalim na bahagi ng ilog.

Kasalukuyan akong lumalangoy nang walang anu-ano’y may narinig akong sitsit mula sa pampang.

“Pssst!”

Agad akong lumingon sa pinagmumulan ng tunog. Doon sa may malaking bato, halos manlaki ang mga mata ko nang makita ang dalawang bakla. Ang isa rito ay nakapostura at gayak-babae, mahaba ang buhok at balingkinitan ang katawan. Ang isa naman ay panlalaki ang kasuotan pero mababakas ang pilantik ng mga daliri at lambot ng balakang. Ang masahol pa, hawak-hawak nila ang pantalon at brief ko.

“Kuya pogi, sa’yo ba ito?” malanding tanong nung nakagayak-babae, sabay wasiwas pa sa ere ng brief ko.

“Hoy! Akin ’yan, ibalik niyo ’yan!” bulyaw ko sa kanila habang nakababad sa tubig.

Ngunit imbis na masindak ay lalo lang silang nagtawanan. “Halika, kunin mo sa amin,” malanding tugon nung isa. Bitbit ang mga damit ko ay sabay silang patakbong pumunta sa loob nang kakahuyan.

“Hoy! Ibalik niyo sabi ’yan!” sigaw ko. Wala na akong nagawa kundi umahon agad sa tubig at hubo’t hubad na kumaripas ng takbo para habulin sila.

Pagsapit ko sa loob ng kakahuyan, tila naglaho ang dalawa. Luminga-linga ako sa paligid, ramdam ang lamig ng hangin sa balat ko habang hinahanap ang mga nagnakaw ng damit ko.

“Psssttt…” sitsit muli mula sa likod ng malalagong halaman.

Gamit ang dalawa kong kamay ay pilit kong tinakpan ang aking maselang bahagi. Pero sa laki ng alaga ko, sadyang mahirap itong ikubli sa mga palad ko.

“Nasaan kayo? Ibalik niyo ang mga damit ko!” sigaw ko, nagpupuyos na sa galit.

Lumabas naman mula sa kanilang pinagtataguan ang dalawa habang malanding humahagikhik.

“Hi, Kuya pogi. Ako nga pala si Ashley,” pakilala ng baklang nakadamit-babae.

“At ako naman si Sandy,” hirit naman nung isa.

“Nasaan na ’yung mga damit ko? Ibalik niyo ’yan, huwag niyo akong idaan sa ganyan!” bulyaw ko sa kanila.

“Ay, suplado si kuya,” paismid na sambit ni Ashley.

“Mamang pogi, huwag mo nang takpan ’yan, nakita na namin ’yan eh,” sabi naman ni Sandy habang nakatitig sa pagitan ng mga hita ko.

“Oo nga, saka sa laki niyang ari mo, parang hirap na hirap kang takpan,” sambit ni Ashley sabay hagikgik. “Hindi lang talong ang malaki, pati itlog. Pwede na tayong mag torta!”

Nagtawanan nang ubod-landi ang dalawa na tila aliw na aliw sa kalagayan ko.

“Tumingin nga kayo sa salamin. Hindi kayo makakapagluwal ng buhay, pero kung makapanghawa kayo, parang sakit. Dumadami kayo nang dahil sa kababuyan niyo,” uyam ko sa kanila.

“Ay, hindi kami dumadami… sadyang marami lang talaga kaming nag-aabang sa mga tulad mong masarap,” hirit ni Sandy sabay kagat-labi habang ang tingin ay nakapako na sa umbok ng aking shorts.

Mga puta, isip-isip ko habang pilit na nagpipigil ng galit. Hindi naman talaga ang pagdami namin ang isyu rito. Kitang-kita sa mga nanlilisik at naglalaway nilang mata na puro burat ko lang ang nasa isip ng mga baklang ’to.

“Hindi ako nakikipagbiruan sa inyo! Ibalik niyo na ang damit ko, may biyahe pa ako!” bulyaw ko, nanginginig ang panga ko sa pigil na galit, pero nararamdaman ko ang pagdaloy ng hangin sa hubad kong balat.

“O sige, ganito na lang, mamang pogi. Ibabalik namin ’yung mga damit mo basta susunod ka sa amin,” sabi ni Ashley na may pilyong ngisi, hubad na hubad ang pagnanasa sa kanyang mga mata habang sinusuri ang matikas kong katawan.

“Ano ba kasing kailangan niyo sa akin?!” angil ko.

“Eh ’di siyempre, gusto naming makita ’yang kanina mo pa tinatakpan dyan, ahihihi,” landi ni Sandy, halos maglaway na sa pananabik.

“Mga gago pala kayo, eh!” asik ko.

“Ah, ganoon? O sige, bahala ka na dyan. Mag-isa mong hanapin ’yang basahan mo,” sabi ni Ashley sabay irap at talikod. “Halika na nga, Sandy. Iwanan na natin ’yan dito.”

“O sige na! Putsa, pagbibigyan ko na kayo! Ibalik niyo lang ang mga damit ko!” sigaw ko, tuluyan nang sumuko. Wala akong magawa; hindi ako pwedeng bumalik sa truck nang ganitong nakahubad, basang-basa, at lantad ang kahihiyan.

Nagtawanan ang dalawa sa kanilang tagumpay.

“O sige, mamang pogi, huwag mo nang takpan ’yan. Itaas mo ’yang dalawa mong kamay at ilagay mo sa likod ng ulo mo,” utos ni Ashley, tila reynang umaalipin sa isang bihag.

Wala akong nagawa kundi sumunod. Dahan-dahan kong itinaas ang aking mga maskuladong braso at ibinuhol ang mga daliri sa likod ng aking ulo. Sa posisyong iyon, tuluyan nang nag-flex ang aking dibdib at tiyan, at tuluyan ding tumambad sa paningin nila ang dambuhala at matikas kong alaga.

“Aaaaayyyy!” Sabay na nagtilihan ang dalawa nang masilayan ang matigas at malaking batuta ko pati ang naglalakihan kong mga bola na malayang nakalaylay at sumasabay sa bawat hininga ko.

“Ibuka mo pa nang konti ’yung mga hita mo para mas makita namin ang buong ari mo,” utos pa ni Sandy, nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa aking pagkalalaki.

Sumasabog ang hiya at galit sa dibdib ko, pero napilitan akong humakbang nang kaunti at ibinuka ang aking mga hita. Lalo silang nagtatatalon sa tuwa. Nakahain sa harap nila ang isang machong barako—hubo’t hubad, makintab at basa ang katawan sa pawis at tubig, at lantad ang kabuuan ng maskulado kong pangangatawan. Kitang-kita ang malagong tubo ng itim na buhok sa aking kilikili, pababa sa mga abs ko, hanggang sa malaking ari na napapaligiran ng makapal at kulot na bulbol.

“Ano, masaya na ba kayo?! Ibalik niyo na ang damit ko!” sigaw ko, nag-iinit ang mukha habang nararamdaman kong tila tumitigas na rin ito dahil sa lamig ng hangin at sa titig nila.

“Teka lang, mamang driver, hindi pa tapos ang laro natin,” ngumisi si Ashley, lalong lumapit kaya halos maamoy ko na ang pabango niya. “Ibabalik namin ang mga damit mo basta hindi mo ibaba ’yang mga kamay mo kahit anong mangyari. Dyan lang ’yan sa likod ng ulo mo habang pinapanood mo kami.”

“Ano? Gago ka pala, eh!” bulalas ko, nagngangalit ang mga ngipin. “Hindi ba kayo natatakot sa akin?! Kayang-kaya ko kayong bugbugin at baliin ang mga buto niyo kung gugustuhin ko! Kaya bago pa kayo masaktan, ibalik niyo na ang damit ko!”

“Sige, subukan mo kaming saktan. ’Pag binugbog mo kami, ipapa-barangay ka namin at isisigaw naming hinalay mo kami habang hubad ka,” pagbabanta ni Sandy na may halong pamilyar na tawa.

“Oo nga. At siguradong hindi mo na talaga makikita ang mga damit mo, mamumuti ang mata mo dyan kakahintay habang nakatayo nang hubo’t hubad,” hirit pa ni Ashley, sadyang nilalandi at sinusubukan ang hangganan ng pasensya ko.

Napangitngit ako sa asar pero wala akong magawa. Muli kong inayos ang posisyon ko, nakataas ang mga kamay sa likod ng ulo, dahilan para lalong bumukol ang malapad kong dibdib at bumuka ang mabalahibo at basang kilikili ko.

Lumapit ang dalawang bakla, ang mga mata ay nanlilisik sa pagnanasa bago sabay na sinimulang pisil-pisilin ang matitigas kong kalamnan.

“Tangina…” bulalas ko, akmang hahakbang pabalik dahil sa kuryenteng dulot ng mga palad nila sa balat ko.

“Ops, bawal mong ibaba ’yang kamay mo, ’di ba? Sige ka, walang clothes,” paalala ni Ashley, may nang-uuyam na ngiti sa labi.

Halos manlisik ang mga mata ko sa galit pero nanatili akong nakataas ang kamay, pilit na tinitiis ang nag-iinit kong pakiramdam.

“Ay, ang tigas, sarap himasin,” sabi ni Sandy habang tinutusok-tusok ng daliri ang matikas kong dibdib.

Sumali na rin si Ashley. Hinimas-himas nila ang matipuno kong dibdib na may mga butil pa ng malamig na tubig-ilog. Lumipat ang mga kamay ni Ashley sa makakapal kong braso, pinipiga ang aking biceps, habang si Sandy naman ay dahan-dahang hinahaplos pababa ang mga pandesal sa tiyan ko. Kahit galit at inis ang nangingibabaw sa alkali, hindi ko maiwasang tamaan ng matinding libog. May parte sa pagka-barako ko ang tila natutuwa at nagmamalaki sa tuwing may humahanga at nagnanasa sa kakisigan ko.

“Ay, ang tambok ng puwet, parang monay na bagong hango!” sabi ni Sandy sabay pasok ng kamay sa likod ko at pisil nang mariin sa dalawang pisngi ng puwet ko.

“Tangina mo! Huwag dyan!” napamura ako nang malakas sa biglaang paghawak sa likuran ko.

“Sorry na, huwag ka na magalit, kuyang pogi… ang sarap kasi,” malambing at paos na tugon ni Sandy, hindi pa rin inaalis ang palad sa puwetan ko.

“Ay oh, ang laki ng itlog, parang tokneneng,” sabi naman ni Ashley na tuluyan nang lumuhod nang kaunti para sapuhin ang naglalakihan at mabibigat kong mga bayag. “At siyempre, huwag nating kalimutan ang talong,” dugtong niya sabay haplos sa kulubot at nakalitaw na ulo ng aking titi.

“Ugh!” napaigtad ako nang dapoan ng mainit at basang-basa niyang daliri ang pinakasensitibong bahagi ng ari ko.

Panay ang malanding hagikgikan ng dalawa habang salitan nilang pinaglalaruan ang aking harapan. Pilitin ko man, hindi ko kayang pigilan ang natural na reaksyon ng aking katawan sa init ng mga kamay nila. Nagsimulang tumibok-tibok ang aking titi, dahan-dahang humahaba at unt-unting naninigas mula sa ilalim ng makapal kong bulbol.

“Aba, mukhang tinitigasan si kuyang pogi sa mga bakla!” kantiyaw ni Sandy nang mapansing gumagalaw ang ari ko.

Ipinagpatuloy ni Ashley ang paghimas, binalot ng buo niyang palad ang katawan ng titi ko at sinimulan itong salsalin nang dahan-dahan.

“Uuuhhh… Aaaahhh… Putang ina niyo!” napaungol at napamura na ako habang tuluyan nang tumayo nang tuwid, galit, at matigas ang pitong pulgada kong tarugo, turok na turok sa harap ng mga mukha nila.

“Aaaayyy! Ang laki! Ang taba!” sabay na tili ng dalawa, halos mag-unahan sa paglapit ng mukha.

“Ano, masaya na ba kayo? Ngayon lang siguro kayo nakakita ng ganyan kalaking burat, ano?!” panunudyo ko sa kanila. Pilit kong ibinabaling sa kayabangan ang hiya at matinding libog na nararamdaman ko ngayon habang nakatiyan silang dalawa sa harap ng pagkalalaki ko.

“Hmmm, mukhang napakasarap at napakainit. Ako na ang mauuna, ha?” sabi ni Ashley habang umuupo nang patalungko, eksaktong sa tapat ng ari ko.

Walang anu-ano’y hinawakan niya ang dulo nito at biglang idinikit ang kanyang dila upang dilaan ang naglalaway at bilugang ulo ng burat ko.

“Tangina! Anong ginagawa mo?!” bulalas ko, napakapit sa sarili kong ulo habang ang buong katawan ko ay nanginginig sa sarap.

Hinawakan naman ni Sandy ang aking braso. “Bawal ibaba ang kamay, ’di ba?” paalala niya, bago biglang idinikit ang mukha sa mabuhok kong kilikili at sinisid ito, sinisinghap ang barako kong amoy.

“Putang ina niyo!” pagmumura ko habang pinagsasaluhan nila ang katawan ko.

Patuloy si Ashley sa pagdila sa ulo ng naghuhumindig kong tarugo, animo’y kumakain ng lollipop. Si Sandy naman ay panay ang himod sa kilikili ko habang ang isang kamay ay pinipisil ang aking mga utong.

“Aaahhh… Aaahhh…” Napapikit na lamang ako. Kahit galit ako sa pambababoy nila, sumasabay ang katawan ko sa sarap. Parehong bihasa ang dalawa; walang ngiping sumasabit, purong init at lambot lang ng bibig ang nararamdaman ko.

Hindi na nakuntento si Ashley sa dila, ibinuka niya ang kanyang bibig at tuluyang isinubo ang naninigas kong burat.

“Oooohhh!” Napalakas ang ungol ko nang bumaon ang ari ko sa loob ng kanyang bibig. Halos mabulunan siya sa laki nito, pero pilit niya itong nilalamon habang ang kamay niya ay nilalamas ang aking mga bayag.

“Palit naman tayo, bakla,” ani Sandy.

Nagpalit ang dalawa. Si Sandy naman ngayon ang lumuhod at isa-isang dinilaan ang gasantol kong mga bayag bago pilit na isinubo ang mga ito. Si Ashley naman ay lumipat sa dibdib ko, sinuso ang aking mga utong habang hinahaplos ang aking abs. Nang magsawa si Sandy sa mga bola ay iniluwa niya ito at ang dambuhala kong batuta naman ang isinubo niya nang malalim.

“Aaaahhh… Aaaahhh… Aaaaahhh…” Panay ang ungol ko. Dinidilaan ni Sandy ang butas ng aking titi sa loob ng kanyang bibig na halos magpabaliw sa akin.

Muling nagpalit ang dalawa, at si Ashley naman ulit ang sumubsob sa ari ko, sinisipsip ang pinakaulo nito. Ramdam ko na ang pagsikip ng mga kalamnan sa aking balakang at ang pagpintig ng aking mga bayag—hudyat na malapit na akong pumutok.

“Aaahhh… Lalabasan na ako! Ooohhh!” hiyaw ko.

Sabay na lumuhod ang dalawa, ibinuka ang kanilang mga bibig at inilawit ang kanilang mga dila para sumalo.

Napasabunot ako sa buhok ng dalawang bakla habang sunud-sunod na sumirit ang masagana at malapot kong katas mula sa naghuhumindig kong burat. “Aaahhh… Aaaaahhh… Haaaaahhh…”

Sinalo nila ang tamod ko gamit ang kanilang mga bibig, halos mag-agawan pa ang dalawa habang natatalsikan maging ang kanilang mga mukha.

“Oooohh… ooohhhh… uuuhhh…” Napasandal ako sa puno, halos maubos ang lakas ko. Ang balat ko na kanina’y basa ng tubig-ilog ay balot na ngayon ng magkahalong laway at pawis.

Heto ang bersyon kung saan inayos natin ang mga diyalogo gamit pa rin ang tinukoy mong “kuyang pogi”, pinalapot ang erotica na natitira sa balat niya, at mas pinatindi ang halo ng pagnanasa, pagkabigo, at galit ng isang barako:

Tuwang-tuwa ang dalawang bakla. Sinimot pa nila ang mga huling patak ng gatas ko sa kanilang mga mukha na parang mga busog na busog na hayop. Tumayo silang dalawa na may mapang-asar na mga ngiti habang ako naman ay nakaluhod, humihingal pa rin, at nanginginig ang mga binti mula sa matinding orgasm.

“Yung… haaahh… mga damit ko… ibalik niyo na,” habol-hininga kong sabi, pilit na ibinabalik ang boses-barako ko.

“Eh, kuyang pogi, paano ba ’yan? Hindi ka naman tumupad sa usapan natin, eh. Ibinaba mo ’yang malalaking kamay mo kanina,” nakangising sabi ni Ashley sabay punas sa gilid ng labi niya.

Doon ko lang napagtanto na naibaba ko nga pala ang mga kamay ko sa likod ng ulo ko para isabunot sa buhok nila at ibaon ang mukha nila sa burat ko noong nilalabasan ako.

“Mga loko kayo! Ibalik niyo na ang damit ko!” bulyaw ko, pilit na tumatayo kahit medyo may lagkit at panginginig pa ang aking pagkalalaki.

“Sorry, kuyang pogi. Ang usapan ay usapan,” mapang-uyam at malanding sambit ni Sandy.

“Mga tarantado!” Akma ko silang dadambahin nang biglang kumaripas ng takbo ang dalawa sa magkaibang direksyon.

Sinubukan kong habulin si Ashley dahil siya ang mas malapit at hawak ang t-shirt ko, pero sadyang madulas ang bakla at mabilis na nawala sa masukal na kakahuyan. Sa huli, naiwan akong mag-isa sa gitna ng gubat—hubo’t hubad, walang anumang saplot, at lantad na lantad ang maskulado kong katawan sa hangin.

Nagpupuyos sa galit ang dibdib ko. Sa tindi ng inis sa pananamantala, sa pambababoy, at sa pagtangay nila sa mga gamit ko, napasuntok ako sa isang puno sa tabi ko.

“Tangina niyo! Huwag ko lang kayong makikita ulit, talagang bubugbugin ko kayo!” singhal ko habang paulit-ulit na sinasuntok ang magaspang na balat ng puno hanggang sa mamula ang aking mga kamao.

Nanlalagkit ang buo kong katawan. Ang dibdib, tiyan, at ang makapal kong bulbol ay basa pa sa natuyong pawis at laway ng dalawang bakla. Walang magawa, bumalik ako sa ilog para muling lumublob at maglinis. Hinayaan kong tangayin ng banayad na agos ang dumi at ang amoy ng semilya’t laway na naiwan sa balat ko.

Nakatulong naman ang lamig ng tubig para mapahupa ang natitirang init sa katawan ko at ang galit sa aking dibdib. Pero habang nakalubog ako, unt-unting rumehistro sa utak ko ang mas malaking problema—paano ako babalik sa truck ko nang ganitong hubo’t hubad?

Umahon ako at pumunta sa malaking bato. Ang tanging naiwan lang doon ay ang tsinelas ko.

Habang nag-iisip ako ng paraan, napansin kong may isang matandang lalaki na napadaan sa hindi kalayuan. May buhat siyang mga bungkos ng kahoy sa kanyang balikat, halatang hirap na dahil sa kanyang edad. Pagsapit niya sa tapat ng ilog ay bigla siyang napatid sa isang nakalabas na ugat at natumba.

Nawaglit sa isip ko na wala akong saplot sa katawan. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang matulungan ang matanda kaya kumaripas ako ng takbo patungo sa kanya.

“Ayos lang ho ba kayo, Tatay?” tanong ko habang maingat siyang inaalalayan makatayo.

“Ayos lang ako, iho. Salamat sa tulong,” tugon ng matanda habang pinapagpagan ang sarili.

“Ano ho ba kasing ginagawa niyo rito at may buhat pa kayong mabibigat na kahoy?” usisa ko habang pinupulot ang mga nagatulasang kahoy panggatong.

“Ay, para panggatong kasi ang mga iyan,” sagot niya.

“Eh wala ho ba kayong anak o apo na pwedeng gumawa nito para sa inyo?”

“Ay, wala naman akong kasamang mga anak at apo sa bahay kaya ako na lang din ang nangangahoy. Kaya ko pa naman kahit matanda na ako,” nakangiting sabi ng matanda. “Hindi man ako kasing-kisig mo, pero malakas pa rin naman ako. Ika nga eh kalabaw lang ang tumatanda.”

Natawa nang bahagya ang matanda, ngunit biglang nadako ang tingin niya sa ibaba—diretso sa nakalantad at malaki kong ari.

“Aba’y hindi ka lang pala matipuno, ay ang laki rin ng ari mo, ano?” bulalas ng matanda.

Napakamot ako ng ulo, biglang naramdaman ang hiyang hindi ko naramdaman kanina. “Eh, pasensya na ho kayo at hubad ako, Tatay. Naliligo ho kasi ako sa ilog nang may mga loko-lokong tumangay ng damit ko,” paglalahad ko, habang itinatago ang totoong nangyari sa akin sa kamay ng dalawang bakla. “Eh, hindi na ho ako mahihiya sa inyo, pareho naman ho tayong lalaki.”

“Ay oo naman, iho. Sa laki nga ng sa’yo ay hindi ka dapat nahihiya,” pabirong tugon ng matanda na nagpagaan ng pakiramdam ko. “Kung gusto mo’y sumama ka sa aking kubo at pahihiramin kita ng damit nang may maisuot ka.”

“Malapit lang ho ba kayo rito nakatira? Babalikan ko pa ho kasi ’yung truck na ipinarada ko doon sa gilid ng daan,” sabi ko.

“Ay, malapit lang iyon, sa may bukana lang nitong kakahuyan,” sagot ng matanda. “Eh kung gusto mo’y hintayin mo na lang ako rito at dadalhan na lang kita ng damit.”

“Naku, huwag na ho, maaabala pa kayo nang husto. Sasama na lang ho ako sa inyo para maalayan ko na rin kayo sa pagbuhat nitong mga kahoy,” presinta ko habang binuhat ko ang lahat ng bungkos ng kahoy sa aking malalapad na balikat.

“Salamat naman sa pagmamalasakit mo, iho,” wika ng matanda habang nauunang maglakad.

Sumunod ako sa likod niya, hubo’t hubad sa ilalim ng kakahuyan, habang pasan ang mga kahoy, nagpapasalamat na kahit papaano ay may mabuting taong sumalba sa akin sa kabila ng kamalasan ko sa kalsada.

Bitbit ang mabibigat na kahoy sa aking balikat, sumunod ako sa matanda palabas ng kakahuyan hanggang sa marating namin ang isang maliit at lumang kubo na nakatago sa gilid ng talahiban. Ibinaba ko ang mga panggatong sa silong bago ako sumandal sa haligi, pilit pa ring ikinukubli ng aking mga palad ang dambuhala kong harapan.

“Maghintay ka rito, iho. Kukuha lang ako ng maisusuot mo,” sabi ng matanda bago dahan-dahansang umakyat sa hagdanang kawayan.

Makalipas ang ilang sandali, bumaba ang matanda hawak ang isang kupasing t-shirt at isang malinis ngunit lumang brief. Tiningnan ko ang mga ito nang may ginhawa, pero bago pa man niya tuluyang iabot sa akin, bigla niyang binaluktot ang kanyang braso at itinatwa ang mga damit malapit sa kanyang dibdib.

May nakakalokong ngiti na gumuhit sa kulubot niyang mukha.

“Tatay, ’yung damit ho?” magalang ngunit may halong pagmamadali kong tanong. “Baka ho kasi may makadaan dito sa labas, nakakahiya.”

“Iho, ibibigay ko naman talaga ito sa’yo. Katunayan, libre na itong t-shirt,” panimula ng matanda habang nakatitig sa umaalog at lantad kong tarugo. “Pero itong brief… may munting hiling sana ako bago mo maisuot o maiuwi.”

Napakunot ang noo ko. Kinabahan ako nang bahagya. “Ano ho ’un, Tay? Huwag niyo naman ho akong biruin ng ganyan, kailangan ko na hong balikan ang truck ko.”

Lumapit pa nang kaunti ang matanda, ibinaba ang boses na tila may ibubulong na sikreto. “Bihira akong makakita ng lalaking kasing-matipuno at kasing-laki ng ari mo, Eric. Sayang naman kung aalis ka nang wala man lang akong alaala mula sa pagkalalaki mo. Gusto ko… lagyan mo muna ng katas mo itong brief bago ko ibigay sa’yo ang pamalit.”

Napaatras ako nang bahagya, napabuntong-hininga at napamura sa aking isipan. tangina, pati ba naman si Tatay? tila sumpa talaga ng kalsada na kahit saan ako magpunta ay laging may naghahangad sa laman ko. Pero sa sitwasyon ko ngayon—hubo’t hubad, malayo sa bayan, at nagmamadaling makabalik sa biyahe—wala na akong ibang mapagpipilian kung hindi ang pumatol sa hiling ng matanda para lang makalayas.

“Seryoso ho ba kayo, Tatay?” tanong ko habang napapakamot sa batok. “Katas ko talaga ang gusto niyo?”

“Oo, iho. Punan mo itong tela ng semilya mo. Iwan mo sa akin ang ebidensya ng pagkabarakong ’yan, at pagkatapos ay malaya ka nang makaaalis gamit ang isa pang bagong brief na nakatabi sa loob,” sagot ng matanda na tila mas lalong nagningning ang mga mata habang nakatitig sa aking katawan.

“O sige ho. Akin na muna ’yang brief, pero pakiusap ho, huwag niyo na akong panonoorin. Haharap na lang ako doon sa may sulok,” pakiusap ko.

“Walang problema, iho. Ang mahalaga ay mapagbigyan mo ang hiling ng matandang ito,” sagot niya sabay abot ng luma ngunit malinis na brief sa aking mga kamay.

Humakbang ako patungo sa madilim na sulok ng silong ng kubo. Dahil sariwa pa ang libog at pagod sa katawan ko mula sa ginawa ng dalawang bakla sa ilog kanina, hindi ako nahirapang gisingin ang aking alaga. Sa ilang haplos pa lang ng sarili kong palad ay mabilis na namang nagbago ang anyo ng aking tarugo—mabilis itong gumitgit, tumigas, at dambuhalang tumayo sa tapat ng aking puson.

“Ugh…” napa-anas ako nang mahina habang mabilis na pinapasadahan ng aking kamay ang mainit at naghuhumindig kong ari.

Mula sa likuran ko, narinig ko ang mabilis at mabigat na paghinga ng matanda. Alam kong pasimple siyang nanonood at sumisilip, pero binalewala ko na lang ito at mas binilisan ko pa ang pagbayo sa aking sarili para matapos na agad ang transaksyong ito. Ramdam ko ang muling pagpintig ng aking mga bayag habang umaakyat ang init sa aking balakang.

“Lalabasan na ako, Tay…” babala ko sa mababang boses habang inilalatag ang tela ng brief sa ilalim ng ulo ng aking titi.

“Sige, iho! Iputok mo na dyan sa brief, sige na!” kapana-panabik na udyok ng matanda.

“Aaahhh… Putsa!”

Kasabay ng aking mahigpit na ungal ay ang sunud-sunod at masaganang pagbulwak ng malapot, mainit, at maputing katas mula sa aking ari. Diretsong sumabog ang tamod ko sa gitnang bahagi ng lumang brief, mabilis na bumalatay at nanalatay ang basang likido sa tela hanggang sa tuluyan itong mabahiran at mabasa ng aking pagkalalaki.

Humihingal kong inabot sa matanda ang brief na puno na ngayon ng aking sariwang tamod. Agad naman itong tinanggap ng matanda na tila nakatagpo ng isang natatanging kayamanan. Kinuha niya ang brief, inilapit sa kanyang mukha, at mariing inamoy ang barako kong katas bago nanginginig na ngumiti sa akin.

“Salamat, Eric… napakabango ng gatas ng isang tunay na barako,” anas ng matanda na may halong labis na kasiyahan. Tinupad naman niya ang kanyang pangako; mabilis siyang kumuha ng isa pang malinis na brief sa itaas at iniabot ito sa akin kasama ang t-shirt. “O, heto ang pamalit mo. Isuot mo na at baka hinahanap ka na ng truck mo.”

Mabilis kong isinuot ang t-shirt at ang bagong brief. Bagaman wala akong pantalon, sapat na ang t-shirt na medyo maluwag para takpan ang aking ibaba habang pabalik sa sasakyan.

“Salamat din ho, Tatay. Mauuna na ho ako,” paalam ko sabay talikod nang mabilis.

“Mag-iingat ka sa biyahe mo, barako!” pahabol na sigaw ng matanda habang karga-karga ang basang brief pumasok sa kanyang kubo.

Kumaripas ako ng lakad patungo sa gilid ng highway kung saan nakaparada ang aking truck. Agad akong sumakay sa driver’s seat, isinara ang pinto, at malalim na bumuntong-hininga. Napa-iling na lang ako habang nakatitig sa manibela. Ang kalsada talaga, kapag minalas ka, hahanap at hahanap ng paraan para hubaran ka—literal man o hindi.

Pinihit ko ang susi at mariing tinapakan ang silinyador. Umugong ang makina ng truck, hudyat na handa na itong sumunod sa aking utos. Ini-atras ko ang sasakyan patungo sa highway at buong bilis na tinahak ang daan pabalik sa terminal. Pagod, malagkit, at puno ng kakaibang kwento ang biyaheng ito, pero ang mahalaga ay ligtas akong makababalik sa aking pamilya bitbit ang marangal na kita.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨

KABANATA 11: ANG BANAL NA KANLUNGAN NG PAGMAMAHAL

ERIC POV

Pag-uwi ko galing sa kakaiba at nakakapagod na biyaheng iyon, ramdam ko ang bigat ng aking katawan. Pagod, malagkit sa natuyong pawis, laway, at kung ano-anong dumi mula sa kalsada at sa kakahuyan. Habang naglalakad ako papasok sa aming looban, pilit kong iwinawaksi sa aking isipan ang mukha nina Ashley, Sandy, at maging ng matanda sa kubo. Nadungisan man ang aking katawan ng kanilang pagnanasa, ang mahalaga para sa akin ay ligtas akong nakabalik sa aking pamilya bitbit ang kita mula sa karga.

Pagpasok ko sa bahay, nakita ko agad ang butihing misis ko na si Inday na abalang nagluluto sa kusina. Lalapitan ko sana siya para yakapin, pero nahiya ako sa sarili kong amoy at sa katotohanang iba’t ibang kamay ang humaplos sa akin kanina.

“Salamat sa Diyos at nakauwi ka na, mahal,” nakangiting bati ni Inday habang nag-aayos ng mga pinggan.

“Oo, mahal. Medyo nagka-aberya ang truck sa daan pero ligtas naman. Namiss mo ba ako?” sagot ko habang tinutulungan ko siyang maglikpit ng mga pinaglutuan, pilit na pinatitigas ang aking boses para hindi niya mahalata ang aking pagkabahala.

Napatigil si Inday sa pag-aayos at humarap sa akin, may mapang-akit na ngiti sa kanyang mga labi. “Sobrang namiss kita, mahal. Parang isang taon kang nawala sa terminal.” Nilapitan niya ako at bahagyang sininghot ang leeg ko bago napanguso. “Pero naku, ang lagkit-lagkit mo na talaga. Puno ka pa ng grasa at… teka, bakit iba ang amoy mo? Parang amoy ilog at may halong kung anong ibang pabango?”

Biglang bumaba ang tingin ni Inday sa katawan ko, napakunot ang kanyang noo, at hinawakan ang laylayan ng suot kong t-shirt. “Saka teka nga… kanino itong suot mong t-shirt? Kupas na maluwag ito, ah? Hindi naman ito ang suot mo kaninang umaga bago ka umalis. At nasaan ang pantalon mo?”

Natigilan ako saglit. Kinabahan ako nang matindi at halos pumatak ang pawis ko sa noo. Biglang pumasok sa isip ko ang kakaiba at nakatagong karanasan ko sa biyahe—ang laway at haplos nina Ashley at Sandy sa ilog, ang pagtangay nila sa mga gamit ko, at ang pagpiga ko sa sarili kong ari sa harap ng matanda sa kubo para lang makahingi ng pamalit na lumang damit. Napalunok ako. Kung alam mo lang, Inday… kung alam mo lang kung paano ako binalasubas sa kalsada para lang makauwi ako rito nang may saplot.

Pero bilang isang bihasang drayber at barako, mabilis kong binalot ng tawa ang aking kaba at nag-isip agad ng mabilisang palusot.

“Ah, iyon ba, mahal? Naku, kamalasan nga naman sa daan,” kamot-ulo kong sabi, pilit na ginagawang natural ang boses. “Noong tumirik kasi ang truck at nag-aayos ako ng makina sa ilalim ng initan, hinubad ko ang t-shirt at pantalon ko para hindi maging basahan ng grasa. Kaso sa tindi ng tagas ng langis at dumi, hindi ko sinasadyang maibagsak ang mga damit ko direkta sa tapat ng tumatagas na grasa at itim na langis ng truck! Sobrang dumi, hindi na talaga maisuot, mukha na akong basahan.”

Humarap ako sa kanya at hinawakan ang kanyang baywang para mas maging kapani-paniwala. “Mabuti na lang, may mabait na matandang magsasaka na napadaan doon sa gilid ng highway. Nakita niyang dugyot na ako at puro grasa ang katawan, kaya naawa sa akin. Ipinasok niya muna ako sa sapa doon para maghilamos—kaya amoy ilog ako, baka ’yung mga lumot o ligaw na bulaklak doon sa tabi ang naamoy mong pabango. Pagkatapos, binigyan niya ako ng hiram na lumang t-shirt at pantalon niya para lang may maisuot ako pauwi. ’Yung maruming pantalon at damit ko, iniwan ko na doon sa truck, itatapon ko na lang bukas.”

Inilipat ko ang kanyang atensyon sa pamamagitan ng pag-flex ng aking biceps at pagngiti nang pilyo. “O, kita mo? Lalo pang lumaki ang braso ng barako mo kakahigpit ng turnilyo sa kalsada. At kahit iba ang suot ko, ang mahalaga, buo pa rin ang pagkalalaki ko para sa’yo.”

Natawa siya nang mahina, tila naniwala naman sa aking mabilis na kwento, at lumapit para haplusin ang matipunong dibdib ko na may bakas pa rin ng grasa. “Sus, nambola pa ang drayber ko. O sige na, dire-diretso ka na sa banyo. Sumunod ka na roon, sabay na tayong maligo para makapagpahinga ka na nang maayos, at maramdaman mo kung gaano kita kamiss.”

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa. Hubo’t hubad kaming pumasok sa maliit naming banyo. Ang banyong ito ang aking kanlungan—dito ko huhugasan ang lahat ng dumi, laway, at kasalanang ipinwersa sa akin ng kalsada.

Salitan kami sa paggamit ng tabo upang buhusan ng malamig na tubig ang hubad naming mga katawan. Sa ilalim ng aandap-andap na ilaw ng lampara, tinitigan ko ang kabuuan ng aking asawa. Basang-basa ang kanyang balat, at ang bawat kurba ng kanyang katawan ay tila nagniningning. Ito ang tunay na babaeng nagmamay-ari sa akin.

“Ang ganda-ganda at ang sexy talaga ng asawa ko,” kusa kong sambit, lumalapit sa kanya habang tumutulo ang tubig sa buhok ko.

Napangiti si Inday at kinuha ang sabon mula sa lagayan. “Ako na ang magsasabon sa’yo, mahal… mukhang pagod na pagod ’yang mga braso mo sa pagmamaneho at pag-aayos ng truck.”

“Aling parte ba ng katawan ko ang una mong sasabunin, Inday mahal ko?” pilyong tanong ko.

“Eh ’di siyempre, ’yang kilikili mo!” pabirong tugon niya. “Sige na, itaas mo lang ’yang mga braso mo, dali.”

Pinanatiling nakataas ang aking mga braso habang tumatawa. Nang hawakan niya ang aking kilikili, bigla kong naalala si Sandy na sumisid at humimod doon kanina sa ilog. Napapikit ako nang mariin, pilit na binubura ang alaala. Ang haplos ni Inday ay banayad, marangal, at puno ng pagmamahal—kabaligtaran ng malalaswang kamay sa kalsada.

Nang matapos siya sa aking mga kilikili, ibinaba ko na ang aking mga braso. Sinimulan niya sa aking mukha ang pagsasabon, dahan-dahang hinuhugasan ang grasa at dumi, bago bumaba ang kanyang mabulang mga kamay sa malalapad kong balikat, sa aking mga biceps, at sa matipunong dibdib ko.

“Ang bango mo na, mahal,” bulong niya habang pinapasadahan ang aking tiyan. “Tatalikod ka ba o ako ang iikot sa likod mo?”

“Sige, sabunin mo na rin ang likod ko,” sabi ko sabay talikod sa kanya. Ramdam ko ang mainit at mabulang hagod ng kanyang mga palad sa malalapad kong paypay pababa sa aking baywang. Hindi niya pinalampas maging ang bilugan at matambok kong puwetan, na mariin pa niyang pinisil na nagpatawa sa akin.

“O, humarap ka na rito sa akin,” utos niya habang dahan-dahang umuupo nang patalungko sa harap ko.

Agad kong nakita ang pagsulyap niya at ang marahang pagngiti nang makaharap ang malaki kong alaga na nagsisimula nang bumangon. Pero bago iyon, dumaan muna ang mabulang kamay niya sa aking mga hita, binti, at paa. Pagkatapos, tumingala siya sa akin.

“Bukaka ka nga, mahal. Sasabunin ko na ’yang alaga mo,” utos niya na may paos na tinig.

Pinaghiwalay ko ang aking mga hita at bumukaka. Agad na inabot ng mga kamay ni Inday ang aking mga bayag. Marahan at mapaglaro niyang pinasada ang mabula niyang palad sa mapipintog kong mga bola.

“Aaahhh… Inday… ang sarap,” napapaungol kong sabi, napahawak ako sa dingding ng banyo habang nanginginig ang mga binti ko.

Nang maramdaman niyang nagsisimula nang tumibok at gumising ang titi ko, lalo niyang pinagbuti ang pagsasabon. Sa bawat haplos at pasada ng madulas na sabon ay lalong pumipintig ang burat ko, unt-unting tumayo ito at nanigas nang husto, turok na turok sa harap ng kanyang mukha. Naalala ko kung paano nilamon nina Ashley at Sandy ang bahaging ito kanina, pero ang marahang pagpiga ni Inday sa ulo nito ang nagpabalik sa akin sa realidad. Ang kanyang haplos ay nagbibigay ng buhay, hindi ng kahihiyan.

“Aaahhh… Inday… sige pa… Aaahhhh…” Parang kinukuryente ako sa bawat hagod ng mabulang kamay ng aking asawa.

Pero bigla niyang binitawan ang ari ko at tumayo, bitbit ang nakakaakit na ngiti. Iniabot niya sa akin ang sabon. “O, bitin muna. Ikaw naman ang magsabon sa akin, mahal.”

Napailing ako habang nakangiti. Kinuha ko ang sabon at sinimulan ko itong pabulain sa makinis niyang balat. Hinagkan ng aking malalakas na mga kamay ang bawat kurba at hubog ng kanyang katawan habang sumasayad ang nakatindig at tigas na ticking burat ko sa kanyang hita.

“Ay, mahal naman… natutusok ako niyan o,” sitwasyon ni Inday, bagaman may halong landi ang boses.

“Ikaw naman ang may kasalanan, eh… ginising mo kasi,” pilyong tugon ko habang pinagpapatuloy ang pagsasabon sa kanyang malalaking dibdib.

Bumaba ang kamay ko, dinala ang bula hanggang sa marating ng aking mga daliri ang kanyang kepyas. Pinasok ko nang bahagya ang aking daliri sa kanyang hiwa, pinapasadahan ang sensitibong bahagi nito.

“Aaahhhh… Oooohhh… Eric, ang sarap…” Napapikit at napakagat-labi si Inday.

Muling nagtama ang aming mga mata. Hindi ko na napigilan ang aking sarili—hinila ko siya paitaas, naglapat ang aming mga labi, at nagdikit ang madulas naming mga katawan na kapwa balot ng bula. Itinutok ko ang aking naghuhumindig na ari sa kanyang puke, at dahil sa dulas ng sabon, isang selyadong tulak lang ay bumaon ang buong pitong pulgada ko sa loob niya.

“Aaaahhh! Eric!” napakapit si Inday sa aking mga balikat.

Iniangkla ko ang kanyang mga hita sa aking baywang at inalalayan ng malalakas kong braso ang kanyang puwetan. Buhat-buhat ko siya sa hangin habang walang humpay ko siyang kinakantot, pader lang ang sumusuporta sa aming likod. Ginamit ko ang buong lakas ng aking pagkabarko upang iparamdam sa kanya na siya lang ang nag-iisang babae sa buhay ko.

“Mahal… ang sarap mo… ang sikip pa rin ng puke mo!” hiyaw ko sa gitna ng bawat ulos.

“Ahhh! Sige pa… saktan mo pa ako, Eric! Ang lakas mo… ugh!” Halos magtumirik ang mga mata ni Inday habang nanginginig ang kanyang loob. “Eric! Lalabasan na ako! Ahhh… mahal!”

Sabay kaming dinala ng sarap. Kasabay ng huling malalim na baon ay tuluyan nang nilabasan ako ng mainit at malapot na tamod sa kaibuturan niya—ang katas na marangal na inilaan ko para sa aking asawa, malayo sa pambababoy ng kalsada.

Nang makabawi ng kaunting lakas ay nagbuhos na kami ng tubig upang magbanlaw at tuluyang nagpatuyo gamit ang tuwalya.

Dumiretso kami sa aming kwarto, kapwa hubo’t hubad pa rin. Maingat kaming pumasok upang hindi magising ang anak namin na mahimbing nang natutulog sa kabilang kwarto. Humiga kami sa kama upang damhin ang lamig ng gabi.

“Sana lagi tayong ganito, mahal… masaya lang,” malambing na sambit ni Inday habang sumisiksik at niyayakap ako nang mahigpit. Nakaunan ang kanyang ulo sa makapal kong braso, habang ang kanyang mukha ay nakahilig sa aking dibdib. “Eric, salamat dahil hindi mo kami pinababayaan. Kahit na lagi kang napapagod sa biyahe, ramdam ko ang pagmamahal mo.”

Hinaplos ko ang kanyang buhok at hinalikan siya sa noo. “Hindi ako mapapagod kung para sa inyo, mahal. Gagawin ko ang lahat para sa inyo, para maitaguyod ko kayo sa marangal na paraan.”

Niyakap ko siya nang mas mahigpit habang kapwa kami walang saplot, dinarama ang init ng balat ng isa’t isa. Sa bisig ni Inday, tuluyan nang naglaho ang bigat ng kalsada, at doon ako tuluyang dinala ng antok na may kapayapaan sa aking puso.

INDAY POV

Kinabukasan pagkatapos ng aming masiglang gabi, maagang-maaga pa ring umalis si Eric para sa panibagong malayuang biyahe ng truck sa Norte. Habang abala ako sa pagbabantay ng aming munting tindahan ng tusok-tusok sa tapat ng bahay, medyo matumal ang benta. Ang mga barya sa banga ay tila hindi talaga sapat para sa paparating na mga utang at sa mga pang-araw-araw na bayarin.

Habang nag-aayos ako ng mga stick, may narinig akong maingay na tawanan mula sa tapat ng kapitbahay. Paglingon ko, nakita ko si Aling Marites na may kasamang isang estranghero—isang mayaman at bakekang na mukhang bakla, may bitbit na mamahaling bag, makikinang ang mga suot na alahas, at may hawak na makapal na pitaka.

“Ay, Mareng Inday! Halika muna rito sa silong!” tawag sa akin ni Aling Marites mula sa tapat ng kanilang gate. “Ipakikilala kita kay Madam Ligaya. Siya ’yung may-ari ng bagong pwesto ng lottohan at bingohan sa may kabilang baranggay! Napakayaman niyan!”

Napatigil ako sa pag-aayos ng mga tuhog ng fishball at marahang lumapit. Isang matabang matrona na nangingintab sa mga gintong alahas ang nakaupo sa tapat ng bentilador, abala sa pag-paypay sa sarili gamit ang abaniko.

“Ay, hey gurl!” maarteng bati ni Madam Ligaya habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa, bago huminto ang tingin niya sa apron kong may mantsa ng sarsa. “Ikaw pala ang asawa ng sinasabi nilang gwapong machong drayber dito? Hmp, fairness , may ganda ka naman pala. Kaya lang, tsk, parang unt-unti ka nang nailalagay sa kalyo ng buhay, ha? Sayang naman ’yang kutis mo kung parati kang umuusok sa tapat ng kalan ng fishball.”

“Magandang araw po, Madam,” medyo nahihiya kong sagot, pilit na itinatago ang aking mga kamay na amoy mantika sa likod ng aking duster. “Sari-saring diskarte lang po para may pandagdag sa araw-araw.”

Nangisi si Madam Ligaya at naglatag ng isang maliit na banig sa mesa ni Aling Marites. Naglabas siya ng mga baraha at isang makapal na bundle ng pera. “Naku, gurl, ang buhay ay hindi dapat puro kayod-kalabaw! Dapat may diskarte. Tingnan mo ’to—isang gabi lang sa tong-its at bingo, napanalunan ko ’to.” Iwinasiwas niya ang libu-libong piso sa tapat ng mukha ko.

Napatitig ako sa pera. Biglang bumibilis ang tibok ng puso ko. Isang gabi lang, ganyan karami agad ang kita? Habang si Eric, nagpapakapagod sa kalsada ng ilang araw para sa maliit na sweldo?

“O, Inday, sumali ka na kahit isang silya lang!” sulsol ni Aling Marites. “Barya lang ang taya rito, pero daan-daan ang balik! Pambili rin ng gatas ’yan!”

“Eh… baka matalo po ako, Mare,” pag-aalinlangan ko, bagaman nanlalaki ang mga mata ko sa kumpol ng kulay asul at pulang pera sa mesa.

“Ay, gurl, huwag kang nega!” hirit ni Madam Ligaya sabay abot sa akin ng isang set ng baraha. “Subukan mo muna. I’m sure swerte ang mga bago! O, heto, pautangin muna kita ng limang daan panimula. Walang interes, para lang may kasalo kami!”

Dahil sa silaw ng hawak niyang pera at sa isiping baka ito na ang sagot sa mga utang namin ni Eric, tinanggap ko ang pera. “Sige na nga po… isang laro lang, Madam, ha?”

“Ayan! Ganyan ang palaban!” humagikhik si Madam Ligaya.

Mabilis na umikot ang mga baraha. Sa unang tatlong silya, hindi ko alam kung paano, pero sunud-sunod ang kabig ko.

“Tong-its! Ay, panalo ka na naman, Mareng Inday!” sigaw ni Aling Marites.

Inabot sa akin ni Madam Ligaya ang isang libong piso. “O, kita mo na? Sabi sa’yo swerte ka ngayon, gurl! Mas malaki pa ’yan sa kita ng fishball mo buong araw!”

Nanginig ang mga kamay ko habang hinahawakan ang malamig at malutong na pera. May kakaibang kuryente akong naramdaman—isang kakaibang ligaya na hindi ko naramdaman sa pagtitinda. Napakadali. Napakabilis. Sa loob lang ng isang oras, kumita ako ng halagang pinagpapaguran ni Eric ng magdamag.

“O, ano? Isa pa? Mas malaki ang taya, mas malaki ang kabig!” panggatong pa ni Madam Ligaya habang may nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi.

Tiningnan ko ang munting stall ko ng fishball na walang bumibili, tapos ay binalingan ko ang pera sa aking palad. Ang takot ko ay tuluyan nang napalitan ng kasakiman.

“Sige po, Madam… itaas natin ang taya,” sagot ko habang umaapoy ang mga mata sa pananabik.

At doon na nga nagsimula ang dahan-dahan ngunit madilim na paglamon sa akin ng lamesa. Sa sumunod na dalawang oras, tila nagbago ang ihip ng hangin. Ang swerteng dinala ko noong una ay biglang naging mailap, na parang bula na biglang naglaho. Ang hawak kong panalo, kasama ang limang daang ipinahiram sa akin ni Madam Ligaya, ay mabilis na naubos sa sumunod na tatlong sunod-sunod na pagkatalo. Nanghihina ako habang pinapanood ang sarili kong mga baraha na walang katorya-torya.

“Ay, gurl, ganyan talaga ang laro. Babawi ka rin sa susunod na bunot,” nakangising sabi ni Madam Ligaya habang pilyong inaayos ang makapal niyang gintong alahas sa leeg. Lumapit siya sa akin, ang boses ay naging malambing na parang isang mapagmalasakit na ate. “Heto, huwag kang mawalan ng pag-asa. Pautang ulit ng kita ng isang libo. Para makabawi ka agad. Isipin mo na lang, tulong ko muna ito sa’yo. Magkapitbahay naman tayo.”

Dahil sa takot na umuwing talo, sa pagnanais na maibalik ang mabilis na perang hawak ko kanina, at sa labis na pasasalamat sa kanyang “mabuting loob,” tinanggap ko ang bagong utang. Pero bago magtakip-silim, pati ang isang libong iyon ay tuluyan nang nakabig ni Madam Ligaya. Umuwi akong tulala, bitbit ang bigat sa dibdib at ang lihim na utang na isang libo’t limang daan. Sa kabila ng talo, ang tumatak sa isip ko ay ang kabaitan ni Madam Ligaya dahil hindi niya ako pinahiya sa harap ng iba at pinahiram pa rin ako ng pera nang walang pag-aalinlangan.

PAGKALIPAS NG DALAWANG ARAW

“O, mahal, pasensya ka na talaga at medyo matatagalan pa ako rito sa Norte, ah?” boses ni Eric sa kabilang linya ng cellphone. Rinig ko ang ugong ng makina ng truck at ang maingay na hangin sa kalsada, pero ramdam ko ang lambing sa boses niya kahit pagod siya. “Nagka-problema kasi sa bodega ng idinedeliber namin, na-delay ang diskarga ng mga kargamento kaya baka ma-extend ako rito ng isa o dalawa pang araw. Kumusta ang mga bata? Nakakain na ba sila? Sabihin mo sa kanila, uuwi si Papa na may dalang pasalubong, ah.”

“A-Ah… oo, mahal, katatapos lang nilang maghapunan. Nanonood na ng TV,” sagot ko, pilit na pinatitigas ang aking boses habang nakatingin sa kawalan.

“Mabuti naman. Ikaw, kumusta ka? Kumain ka na ba? Huwag mo masyadong pinapagod ang sarili mo dyan sa pagtitinda, ha? Miss na miss ko na kayo… lalo ka na, mahal. Konting tiis na lang, kapag nakuha ko ang allowance at sahod ko rito, iuuwi ko agad dyan para sa mga bayarin natin.”

“Miss ka na rin namin, mahal… Sige lang, mag-iingat ka dyan sa biyahe, huwag mo muna kaming alalahanin,” halos mabulol kong sagot dahil may kung anong bara sa aking lalamunan.

Pagkababa ng telepono, napabuntong-hininga ako nang malalim. Dalawang araw na ang nakalipas at mas lalo pang hahaba ang mga araw na wala siya.

Maghapon na naman akong nakatayo sa tapat ng kalan, pinapanood ang matumal na pag-ikot ng mga tao sa aking tusok-tusok. Sa bawat baryang pumapasok sa banga—limang piso, sampung piso—hindi ko maiwasang makaramdam ng inip at yamot. Ang barya rito, piso-piso ang kita, bibilangin mo pa nang pabalit-balik bago makabili ng isang kilong bigas. Samantalang doon sa lamesa ni Madam Ligaya noong isang araw, isang pitik lang ng daliri ay libu-libo na ang humahawak sa palad mo.

Habang nagpapakulo ako ng sarsa, dumating ang maniningil ng kuryente. Pagkakita ko sa pulang papel ng disconnection notice , naramdaman ko ang biglang panlalamig ng aking mga kamay.

“Kuya, baka pwedeng bukas na lang? Wala pa po kasi ang asawa ko,” pakiusap ko.

“Naku, Ate Inday, huling palugit na po ito. Kapag hindi pa nabayaran ang tatlong libong overdue ngayon, puputulin na po namin ang linya niyo,” seryosong sagot ng maniningil.

Naiyak ako sa takot. Paano ang refrigerator na naglalaman ng mga paninda namin? Sa gitna ng aking pagka-ataranta, biglang sumulpot si Aling Marites kasama si Madam Ligaya na abalang nagpaypay gamit ang abaniko.

“Oh, anong eksena ito, gurl?” maarteng tanong ni Madam Ligaya, habang nakatitig sa pulang papel sa kamay ko.

“Madam… puputulan po kami ng kuryente. Wala pa po akong pambayad,” naiiyak kong sagot.

Napasapo sa dibdib si Madam Ligaya, bakas ang labis na pagkaawa sa kanyang mukha. “Diyos ko, anong klaseng kumpanya ’yan, walang puso! O, heto,” mabilis niyang binuksan ang kanyang makapal na pitaka, kumuha ng tatlong libong piso, at diretsong iniabot sa maniningil. “Iresibo mo ’yan. Huwag mong puputulan ang mare ko.”

Matapos umalis ng maniningil, halos lumuhod ako sa harap ni Madam Ligaya. “Naku, Madam… hulog po talaga kayo ng langit. Hindi ko po alam kung paano ko kayo mababayaran agad. Ang kita ko po rito sa fishball, piso-piso lang… saka may binabayaran pa kaming ibang utang.”

“Ano ka ba, Inday. Ang daling lapitan ng puso ko sa mga pamilyang nagsusumikap, lalo na’t nakikita kong napakasipag mo,” malambing na sabi ni Madam Ligaya sabay haplos sa nanginginig kong mga kamay. “Huwag mo na munang isingin ’yung pera. Ang mahalaga, maliwanag ang gabi ng pamilya mo ngayon. Maliit na bagay.”

Inakbayan niya ako at biglang sumilay ang pilyong ngiti na nagpakinang sa mga ginto niyang ngipin. “At saka, ’yang asawa mong si Eric? Naku, Inday… kung ako ang tatanungin, napakasuwerte mo sa lalaking ’yan, ha? Noong isang araw, nakita ko siya sa terminal bago bumiyahe pa-Norte—lumalabas ang ugat sa matipunong braso habang nagbubuhat, tapos pawis na pawis pa ’yung dibdib sa ilalim ng hapit na sando. Napakabarako! Hay naku, gurl, kung ganyang kalaki at katipuno ang katawan ng drayber ko sa bahay, naku… kahit hindi na mag-uwi ng sweldo ’yan, baka gabi-gabi ko pa siyang bigyan ng allowance!”

“Ay, true ka dyan, Madam! Ulam na ulam si Eric, pang-fiesta!” humagikhik din si Aling Marites sabay siko sa akin. “Kaya nga sikat ’yan dito sa barangay, eh. Machong drayber!”

Nailang ako bigla at napalunok, medyo napawi ang iyak ko dahil sa kakaibang biro ni Madam Ligaya patungkol sa asawa ko. “N-Naku, Madam… mabait naman po si Eric, masipag po talaga para sa pamilya…”

“I know, right? At ramdam ko namang mabuting asawa si Eric. Kaya nga naaawa ako sa’yo, gurl, kasi habang siya ay nagpapakapagod doon sa Norte, ikaw naman dito ay nagpapakasubsob sa usok ng kalan,” marahang hinawakan ni Madam Ligaya ang aking kamay, pabalik sa pagiging mapagmalasakit na tono pero may kakaibang kislap sa mata. “Kaya huwag mo na isipin ’yung utang sa kuryente. Barya lang ’yan sa bulsa ko. Pero alam mo, Inday gurl, kung talagang nag-aalala ka kung paano mo ’yan reresolbahin nang mabilis para hindi ka na nagigipit ng ganyan at para naman may panggastos ka kapag umuwi ang machong mister mo… tamang-tama, nandoon ang lamesa sa silong ni Marites. May isang bakanteng silya pa roon. Sayang naman ang swerte mo ngayon, baka ngayon ang araw ng pagbawi mo para isang bayaran na lang.”

“Ay, sus, Mareng Inday! Tuyo na ang luha, ha?” sabat naman ni Aling Marites sabay haplos sa likod ko at mabilis na sulyap kay Madam Ligaya. “Isipin mo na lang, kung hindi dahil sa biglang pagdating ni Madam, baka nakatunganga kayo sa dilim nina Eric mamaya dahil naputulan kayo. Ni hindi ka man lang hiningan ng pirma o ng kahit anong kolateral, ’di ba? Halika na, Mare! Sayang ’yung silyang pinalalamig mo. Isang magandang kabig mo lang dyan, baka mapanalunan mo pa ’yung buong tatlong libong ibinayad sa kuryente mo, may tubo ka pa! Kaysa naman magdamag kang mag-abang dito ng bibili ng kwek-kwek at fishball.”

Napatitig ako sa kanila, lalo na kay Madam Ligaya na parang isang mapagmalasakit na patron na naghihintay lang ng sagot ko. “Eh… Mare, paano ’tong pwesto ko? Baka may dumating na customer…” pag-aalinlangan ko, bagaman ang totoo ay unt-unti nang natutukso ang utak ko sa ideyang mabilisang pera. Pakiramdam ko rin ay napaka-walang modo ko naman kung hihindian ko si Madam matapos ang ginawa niya para sa akin.

“Ay naku, patayin mo muna ’yang kalan mo! O kaya hinaan mo muna, walang bibili nyan ngayon, gabi na,” mabilis na pambabara ni Aling Marites sabay abot sa hawakan ng gasul ko. “Iwan mo muna dyan ’yang banga mo ng barya, walang kukuha nyan dito sa tapat natin. Sandali lang naman tayo roon, ’di ba, Madam? Tikim lang naman.”

“Of course, gurl. Isang silya o dalawa lang, depende sa swerte mo,” pampalubag-loob ni Madam Ligaya na may kasamang magaan na tawa.

“Sige na nga po… sandali lang po talaga, Madam, Mare,” pagsuko ko habang tinatanggal ang apron. Inilapag ko ito sa gilid ng kalan at sumunod na sa kanila patungo sa silong ni Aling Marites. Parang may kung anong invisible na tali na humahatak sa aking mga paa. Ang simpleng pag-upo sa lamesa na kaharap niya ay tila naging kabayaran na kailangan kong ibigay bilang pasasalamat.

Ngunit ang akala kong simpleng pakikisama ay panimula pala ng isang bitag na dahan-dahan akong hihigop pabalik sa putikan.

Mabilis ang takbo ng mga pangyayari. Pag-upo ko pa lang sa silya, bago pa man ako makaramdam ng hiya dahil wala naman talaga akong dalang kahit isang singko sa bulsa, narinig ko na ang malutong na tunog ng perang inilapag sa tapat ko. Mabilis na nag-abot ng dalawang libong piso si Madam Ligaya, maayos itong nakasalansan sa aking pwesto.

“O, ayan, gurl, open credit ka muna sa akin para may pantaya ka,” nakangiting udyok niya habang sinisimulan nang balasahin ang mga baraha. “Para makabawi ka sa talo mo noong isang araw at makuha mo ulit ’yung pambayad sa kuryente mo ngayon. Huwag kang mailang, pamilya na tayo rito.”

“Salamat po talaga, Madam. Hulog po talaga kayo ng langit sa amin ni Eric,” wika ko habang inaayos ang aking mga baraha. Ang gaan-gaan ng loob ko sa kanya, pakiramdam ko ay talagang tinutulungan niya akong umahon at pinalad akong makatagpo ng isang mayamang may mabuting puso.

Subalit sa bawat subok ko, palaging kulang ng isang baraha para ako ay makatong-its. Kung hindi naman ay nahuhuli ako ni Madam Ligaya na hawak ang matataas na numero. Ang dalawang libong credit ay mabilis na naubos sa loob lang ng kalahating oras.

“Talo ka na naman, gurl. Dagdag ulit natin? Isang magandang kabig lang, bawi mo na lahat ng utang mo sa akin,” bulong ni Madam Ligaya, may kakaiba at tusong kislap sa kanyang mga mata habang mabilis na naglilista sa kanyang maliit na notebook.

“Sige po… isa pa po, Madam. Babawi ako,” nanginginig kong sabi. Basang-basa na ako ng pawis, hindi dahil sa init ng gabi, kundi dahil sa matinding nerbyos. Pilit kong hinahabol ang aking mga pagkatalo, ngunit sa bawat dagdag niya ng utang, lalo lang akong hinahatak ng bawat silya pababa. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na kailangan kong manalo para hindi masayang ang kabaitan ni Madam, ngunit ang tadhana ay sadyang malupit. Ang dalawang libo ay naging apat na libo, naging anim na libo, hanggang sa nawalan na ako ng malay sa kabuuang halaga.

Nang sa wakas ay magsawa si Madam Ligaya at itabi ang baraha, tuluyan nang malalim ang gabi. Bagsak ang aking mga balikat, at ang aking mga kamay ay nanginginig sa takot habang nakatitig sa blangkong mesa.

Nginisihan ako ni Madam Ligaya, ngunit ang malambing at mapagkalingang mukha niya kanina ay biglang napalitan ng isang malamig at seryosong anyo. Isinara niya ang kanyang notebook at hinarap ako.

“O, paano ba ’yan, Inday gurl? Mukhang masama ang gabi mo ngayon,” panimula niya habang binibilang ang mga nakasulat sa papel. “Ang nakuha mong credit sa akin ngayong gabi sa baraha ay umabot ng pitong libo at limang daan. Dagdag mo pa ’yung tatlong libong ibinayad ko sa kuryente mo kanina, at ’yung isang libo’t limang daan mo noong isang araw… Clean twelve thousand pesos lahat ang utang mo sa akin, Inday.”

“L-Labindalawang libong piso?!” Halos mabilaukan ako sa sarili kong laway. Nanlamig ang buong katawan ko, para akong binuhusan ng yelo. Labindalawang libo? Saan ako kukuha ng ganoong kalaking halaga? Ang kita ng fishball ay hindi aabot sa ganoon kahit magtinda ako ng apat na buwan!

“Huwag kang mag-panic, Mareng Inday,” pampalubag-loob ni Aling Marites, pero bakas sa mukha niya ang pasimpleng panonood sa aking pagkasira.

“Of course, mabait ako, alam mo ’yan. Hindi ko naman matitiis ang mga kapitbahay kong nangangailangan,” wika ni Madam Ligaya habang marahang isinusubo ang makapal na pitaka sa kanyang mamahaling bag. Tumayo siya, isinuot ang kanyang salamin, at tinapik nang mariin ang aking nangangatog na balikat. Isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. “I can give you a few days, Inday. Malaki naman ang tiwala ko sa’yo, saka nakita ko naman kung paano kita sinalo kanina noong umiiyak ka sa tapat ng kalan mo. Hindi muna ako magpapatong ng malaking interes ngayon bilang konsiderasyon. Pero alam mo naman ang patakaran sa negosyo, gurl, kailangang maayos ang bayaran bago pa umuwi ang machong mister mo mula sa Norte. Ayaw naman nating mag-away kayong mag-asawa dahil lang nalaman niyang ang pambayad ng kuryente at ang puhunan niyo ay natunaw lahat dito sa lamesa ko, ’di ba?”

Nang iwanan nila akong mag-isa sa silong, tuluyan nang gumuho ang mundo ko. Napasapo ako sa aking mukha, nararamdam ang mga luhang nagbabadyang pumatak habang nakatingin sa kadiliman ng paligid.

Labindalawang libong piso. Ang akala kong kamay na nag-ahon sa akin sa dilim kaninang hapon ay siya palang hihila sa akin sa mas malalim na hukay. Ang bawat pisong ibinayad niya sa kuryente at ipinahiram sa baraha ay naging parang mabigat na kadenang nakapulupot ngayon sa aking leeg—isang pabor na naging mitsa ng aming pagkasira. Wala akong mukhang maihaharap kay Eric kapag nalaman niya ang katangahang nagawa ko habang wala siya.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Don’t forget to VOTE din, ha? Thank you, guys! 🫶✨