WORK OF FICTION

T/N: A world in which men can conceive children

Alpha- The leader. Can impregnate Male Omegas and Male Gammas. Alpha releases pheromones that can make them weak. A Dominant and Strongest.

Beta- Second in command. Irregular, unlike Alphas or Omegas. Beta is for Beta.

Delta- Third in command. Irregular, unlike Alphas or Omegas. Delta is for Delta.

Male Omega- Lowest Rank. Can have an Alphas and Rogues child. Easily can get pregnant.

Male/Female Gamma- When Alpha bites a human it becomes a Gamma. A Gamma is significantly stronger than a Beta but cannot defeat the Alpha due to their strong bond. Gamma is like Omega they can get pregnant by the Alpha. but unlike Omega, they’re hard to get pregnant.

Theta- is an extremely rare werewolf because their the first Werewolf To be bitten by Alpha Werewolf. Thetas are the seconds in command to a pack of werewolves, thus they are the right hand to the packs Alpha.

Lota

• Those who hold this position are loyal. A maid or a Dama that can be trusted.

Epsilon

• Soldiers of the pack. (Beta or Delta.) They are trained in the military to protect the King or noble family.

Rogues

• A rebel wolf. Rogues can lead the pack, but they can’t defeat the Alpha. Rogue is an ex-Alpha. They can impregnate the Omegas.

Enigma

• Is a rare type of werewolf. They can change your personality. If you are an Alpha once you have sex with an Enigma, you’ll turn out to be an Omega. They are more aggressive than an Alpha. When an alpha is being the improper leader the Enigma can take them out with ease.

Sigma

• Is a rare type of Omega. Their blood can cure wounds or make your life longer.

Half Blood - Half Vampire and Half Werewolf. They drink blood and can shift into a werewolf form. Half-bloods are like Omega and Gamma; they can get pregnant by the Alpha. They are easier to get pregnant than Omega.

Cycle

During this period, an Omega’s heat will give off pheromones that can attract the Alphas.

Suppressants

• Drugs or chemicals that prevent heat activity.

Alpha Rut

• is a biological thing that Alphas go through and during a rut, they will be easily agitated and extremely horny because their body wants them to knot and breed.

Rut Suppressant pills/injection- Like a heat suppressor, this reduces the severity of an Alpha rut. This pill makes the Alpha less aggressive and calms them.

Birth Control pills- This is a large pill that suppresses the uterus production of eggs in male and female Omegas.

Wolf’s bane

• also known as aconite or monkshood, is a potent herb and a werewolf’s most well-known weakness. If a werewolf makes physical contact with wolfsbane in any form, it will burn and weaken them. It’s reputed to poison or drive away werewolves,

Disclaimer

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer/publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.

P.S

I do not own any of the pictures used in this story. All Credit goes to the artist/ owners of the images.

This is a BOYSLOVE story. It is related to a men-to-men relationship. If you were not into this relationship nor even a certified homophobic, you better leave the book.

There are some mature scenes in the book that are not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

SYNOPSIS

Nakagawian na nila ang magbigay pugay para sa bagong luklok na hari ng Syria. At dahil isa ang ama niya ang pinakamataas na ministro ng kaharian ay ito ang nakatalaga na magbigay ng isang regalo para dito. At ang regalong iyon ay kambal niya.

Si Shantal.

Pero may lihim si Shantal na hindi dapat malaman ng hari. At para maiwasan ang pagkapahiya ng kanyang ama sa harapan ng bagong hari at sa buong kaharian dahil sa lihim ng kanyang kambal ay kinailangan niyang isakripisyo ang sarili at nagpanggap bilang si Shantal sa harapan nito.

The new king of Syria. King Zarim Brahman.

Pero hindi ganun kadali iyon dahil sa unang gabi pa lang ng pagkikita nila bago ang kasal ay hindi na siya makakapaglihim. At ganun na lang ang naging galit ni Haring Zarim sa ginawa niyang kapangahasan.

Isinumpa siya sa panlilinlang nito, sinaktan, marahas na inaangkin at ikinulong. Na tanging ang Beta lang na pinagkakatiwalaan ni Haring Zarim ang nakakaalam ng lahat- lahat. At walang nakakaalam na ang Shantal na pinakasalan nito ay hindi babaeng Omega kundi isang lalaking Omega na siyang dahilan para lalong pagmalupitan siya.

Tiniis niya ang lahat, tinanggap ang pagpaparusa nito dahil sa simula pa lang ay siya na ang nagkamali. Hanggang sa magkaroon siya ng pagkakataon makatakas.

Doon siya napadpad sa Tierra De Lobo at doon nagtago. Pero hindi pala ganun kadali ang lahat. Hindi lang dapat siya magtago dahi kailangan niyang kumita ng pera para mabuhay. Doon na siya napilitang pumasok sa Iron Wolf. At dahil sa marunong siyang makipaglaban kahit isa lamang siyang Omega ay naging secret agent siya ni Karrim, ang pinsan ni Zarim.

Doon niya nakilala si Vance. Na naging malapit na kaibigan at tanging nakakaalam ng kanyang tunay na pagkatao at mga lihim. Nagkaroon siya ng paghanga dito na hindi dapat niya maramdaman. Kaya naman itinago na lang niya iyon at sinarili.

Nasa ayos na sana ang lahat. Kumikita na siya ng pera para mabuhay. May hinahangaan siya na kahit alam niyang hindi naman masuklian ang paghangang iyon. Maayos na iyon sa kanya. Panatag na doon ang loob niya.

Pero paano kung isang araw ay muling mag cross ang landas nila ni Zarim. Ng kanyang asawa na tinakasan niya? At sa muli nilang pagkikita, kaya ba niya itong muling takasan. Lalo na at may isang lihim pa siyang itinatago na hindi dapat nito malaman.

Ano ang gagawin niya? Patuloy ba siyang tatakas dito at muling lalayo? Kung ito na mismo ang lumalapit at handa siyang ipagtanggol kahit na ang kapalit ay ang tronong kinaluluklukan nito.

Prologue

“

A ng lalim yata ng iniisip mo.“ Tanong ni Vance sa kanya ng lapitan siya nito habang nakaupo sa balkonahe ng tinitirahan niya.

Hindi na niya inabala ang sarili para tanungin kung paano itong nakapasok sa loob gayong panigurado naman na nakalock ang pintuan ng tinitirahan niya.

Napatingin siya dito. Napansin niya na may bumabagabag dito. Ilang sigundo din ang ginawa niyang pagtitig dito bago binawi ang tingin at muling itinuon ang pansin sa kung saan aabot ang paningin niya. Tingin sa kawalan.

Napabuntong hininga siya bago nagpasyang umalis sa pagkakasampa sa mismong barandilya ng balkonahe niya. Tinapik niya ito sa balikat at hindi pinansin ang tanong nito saka pumanhik sa loob ng bahay niya. Tinungo ang kusina at nagtimpla ng tsaa para sa kanilang dalawa.

“Ikaw! Bakit ka nandito? Naligaw ka yata.” Bagkus tanong niya kaysa sagutin ang tanong nito sa kanya. “May misyon ba tayo? Ano? Saan? At sino?” Pinagsunod sunod na niyang tanong dito dahil ilang araw na rin siyang nasa tirahan lang niya.

Simula kasi ng makasundo na nito ang asawa ay hindi na siya nito pinasama dito at kaya na daw nitong protektahan ang asawa dahil hindi na sa malayuan nila ito babantayan.

“Easy. Hindi lang katawan ang dapat ipahinga mo. Minsan din kailangan mong ipahinga ang isip mo.” Sagot nito sa kanya.

Napailing na lang siya na sinabayan ng kibit-balikat.

Nakasanayan niya ang magaang boses na nakikipag usap nito sa kanya. Kahit na minsan ay nasa panganib sila ay kalmado parin ito kaya hindi niya mapigilan ang humanga dito. Kumbaga ito na ang tagapagligtas niya simula ng makilala niya ito.

Vance is caring.

Simula ng mapadpad siya sa Tierra De Lobo ay ito lang ang tanging naging kaibigan niya at nagpakita ng malasakit sa kanya kahit isa pa itong pinuno at isa sa tinitingala sa apat na grupo ng malalakas na lobo dito sa Tierra. Naging panatag ang loob niya dito kaya naman kahit na ang pinakatatago niyang kaliit liitang lihim ay alam nito. Na ito lang ang nakakaalam kung sino ba talaga siya at saan ba dapat siya nabibilang.

“Saka may bumabagabag ba sayo? Kanina ko napapansin ang malalalim mong paghinga. May problema ka ba?” tanong pa nito ng sumunod ulit ito sa kanya habang bitbit na niya ang maliit na teapot kung saan siya nagtimpla ng tsaa.

“Wala.” Tipid na sagot niya kahit na alam niyang hindi iyon papaniwalaan ni Vance.

Hindi naman niya kailangang mag alala dahil alam niyang hindi na dadagdagan ni Vance ang tanong nito patungkol sa bumabagabag sa kanya kung ano man iyon.

Kilala siya nito at alam nito na kapag nagbigay siya ng sagot na walang ipinakitang interest ay hindi na siya nito pipilitin sumagot sa tanong na ayaw niyang sagutin.

Nagsalin siya ng tsaa at inilapag iyon sa tapat nito.

“Ikaw yata ang may problema.” Pagbabalik niya ng tanong nito. Kapansin pansin din kasi na may dala itong problema o balita. Hindi naman ito basta dadalaw sa kanya kung walang ibang dahilan maliban doon.

“Nasabi mo?”

“Kilala din kita gaya ng kung gaano mo ako kakilala. Wala ka ding lihim na maitatago sa akin. Dahil sa simula pa lang naikwento mo na sa akin ang iyong talambuhay. Kaya para saan pa ang tanong na iyan?” Mabaha niyang sagot dito sabay taas ng isang kilay.

Ito naman ngayon ang napabuntong hininga. Sumimsim ng tsaa bago siya tinapunan ng tingin. Pinagsalikop ang mga palad habang nakatungkod ang mga siko sa lamesa.

“Tungkol na naman iyan sa asawa mo? Well, hindi na iyan bago. Kailan ka ba hindi nagkaproblema sa kanya. Hindi naman halata na under ka sa kanya.” Nilangkapan niya iyon ng pangbubuska para hindi sa kanya matuon ang usapan nila.

“Yeah! You know how much I love him. At kahit na anong gusto niya ay gagawin ko.” Seryuso namang sagot nito.

Hindi niya mapigilang humanga lalo dito dahil hindi nito itinatago ang sobrang pagtangi sa asawa. At hindi nito kailanman ikinakahiya na napapailalim ito sa asawa.

Sumimsim din siya ng tsaa na nakatingin lang dito at naghihintay ng iba pa nitong sasabihin.

“Maiba tayo, hanggang kailan mo balak mananatili dito? Paano kung magising ka na lang isang araw ay nasa harapan mo na pala ulit siya?” Makahulugang sabi nito na nakapagpatahimik sa kanya ng ilang minuto. “Maliit lang ang mundo Ishan, at hindi habang buhay na makakapagtago ka.” Dagdag pa nito.

Napatitig na naman siya dito. Mata sa mata, pero siya ang unang nagbawi ng tingin dahil hindi niya kayang salubungin ng matagal ang tingin ng isang Alpha. Lalo na kay Vance.

“Hanggang sa may mga lugar akong mapagtataguan at hanggat kaya kong magtago ay gagawin ko Vance para lang sa kaligtasan namin. Hindi ko hahayaang may mangyari sa kanya at mawala siya sa akin dahil hindi ko kakayanin.” Sagot naman niya dito. “Naikwento ko na sayo ang pinagdaanan ko sa mga kamay niya. At may posibilidad na hindi nito gugustuhing malaman iyon.”

“Pero hindi mo siya matatakasan, Ishan. Naitatago mo iyan ngayon dahil maliit pa lang. Pero paano ang mga buwan na lilipas? Hindi mo na iyan maitatago.”

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga sa sinabi ni Vance sa kanya.

“Tandaan mo, gaya ko. Mas makapangyarihan siya. Mas malakas kaysa sa akin. Mas dominante.” Pagpapaalala pa nito sa kanya sa mga bagay na ayaw niyang maalala.

“Alam ko, kaya nga iyon ang iniiwasan ko. Ang mag cross ang landas namin ay iyon ang pinaka huli na gugustuhin kong mangyari sa buhay ko. At hanggat kaya ko itong itago. Itatago ko.”

Hindi na ito umimik pa sa naging sagot niya, siya man ay ganun din.

Nag pakiramdaman sa isa’t isa.

Siguro nga, tama ang sinabi nito sa kanya. At iyon ang isa sa pinakaayaw niyang mangyari. Dahil kapag nagkita silang muli ay baka mawala pa sa kanya ang pinakaiingatan niya.

“I’m done.” Tumayo na ito ng maubos ang tsaa. Sinabayan na din niya ng tayo at sinamahan ito hanggang sa labasan.

“Nagpapasabi pala si Karrim na kailangan mong pumunta sa Piatras mamaya. Mayroon yata siyang ipapahawak sayong bagong misyon.”

“Hindi ba niya sinabi sayo? Bakit ako lang? Hindi kaba kasama?”

“Nasa misyon parin ako sa pagbabantay sa asawa ko. At hindi na din ako pwedeng sumama sayo o ikaw ang sumama sa akin. Dahil naghihigpit na ang asawa ko. Pinagseselosan ka na ang akala niya ay may gusto ka sa akin.”

Natahimik siya bigla sa huling sinabi nito. Bigla tuloy siyang naasiwa dahil sa klase ng tingin ipinukol nito sa kanya. Tingin na nagtatanong kung tama ba na magselos ang asawa nito sa kanya. Na ngayon napagtanto niya kaya pala sinabi nito na hindi na niya kailangan ng kasama hindi dahil sa malapit na nito babantayan ang asawa kundi dahil sa pinagseselosan nga siya ng asawa nito.

“Nagpapatawa yata ang asawa mo! Saan naman niya nakuha ang ideyang iyon para pagselosan ako.” Iyon na lang ang tanging naisagot niya na nilangkapan ng mahinang pagtawa. Kahit na hindi niya siguradong tama ba ang naging pagtugon niya.

Napailing ito at tinapik siya sa balikat.

“Dala na lang siguro iyon ng pagdadalang tao niya kaya pagpasensyahan mo na lang dahil na pag-isipan ka niya ng ganun na hindi naman dapat.”

Tumango na lang siya. Hindi na niya iyon sinagot pa dahil ayaw na niyang dagdagan ang kasinungalingan niya pagdating sa bagay na iyon.

“Mag-ingat ka na lang sa pag-uwi.” Paalala niya dito at sinabayan ng mahinang pagtulak sa likod nito ng idantay doon ang mga palad niya.

“Yeah!” Isang kaway ang isinunod nito ng tuluyang tumalikod na. Siya naman ay muling pumasok sa bahay niya.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan niya. Napasandal sa pintuan at hindi napigilang dumausdos siya paupo sa sahig. Ihinilamos ang mga palad niya sa mukha.

Naisip niya, ganun na ba kahalata na may gusto siya kay Vance at agad na napansin iyon ni Rafael? Siguro nga, dahil kung si Vance naman ang pagbabasihan niya ay hindi talaga nito mahahalata iyon dahil nakatuon lang kay Rafael ang pansin nito at mahal na mahal ni Vance ang asawa nito.

At iyon ang isa sa ikinaiinggit niya. Sa mga taong mayroong nagpapahalaga sa kanila. Iyong may nagmamahal sa kanila at may matatawag na buo ang pamilya. Iyong may taong karamay kapag kailangan mo sila.

Habang siya?

Nanlumo siya ng maalala ang sarili niya. Kung ano ang kalagayan niya ngayon. Kung ano ang mga bagay na ikinakatakot niya at higit sa lahat ay ang pinaka-iiwasan niya.

“I can live without him.” Naibulong na lang niya sa sarili. “Basta maitatago ko ang bagay na iyon sa taong iyon ay wala akong magiging problema. Hindi ko hahayaang malaman niya ang kalagayan ko. Kung saan ako nagtatago.”

Pero sa mga sinabi niya ay nandoon parin kanyang takot sa posibilisad na mahanap siya nito.

“Cheer up, Ishan. Cheer up.” Tinapik pa niya mismo ang magkabilang pisngi bago nagpasyang tumayo sa pagkakaupo sa sahig. Hindi niya kailangang isipin ang mga walang kwentang bagay.

Ang dapat sa mga iyon ay kinakalimutan. Tinatabunan ng masasayang ala-ala. At isipin ang bagay na nagpapalakas sa kanya ngayon.

“I love you.” Bulong pa niya sabay sapo ng nipis ng kanyang tiyan bago tuluyang tinungo ang banyo at ayusin ang sarili para sa pagtungo niya sa Piatras.

“

B akit ngayon ka lang? Hindi ka ba sinabihan ni Vance na dapat mas maaga ang naging pagdating mo kaysa ngayon?“ Seryusong tanong ni Karrim sa kanya kaya naman agad siyang napayuko at humingi ng paumanhin.

“Patawarin mo ako, Alpha Karrim, may mga bagay lang akong inasikaso muna kaya ako nahuli ng dating.” Sagot niya dito. “Hindi na ako uulit na paghintayin kayo.” Nakayuko parin siya habang sinasabi iyon.

“Tumuwid ka ng tayo, maya-maya lang ay darating na ang pinsan ko. At iyon ngayon ang misyon mo. Ang bantayan ito habang nandito siya sa Tierra.” Pagbibigay alam nito sa misyon na sinabi sa kanya ni Vance kanina.

Naisip niya na madali lang ang ibinigay nitong trabaho ngayon dahil pagbabantay lang ang gagawin niya. Pero naisip niya bakit kailangan ng pinsan niya ng magbabantay dito gayong ang pagkakaalam niya ay halos lahat ng Alpha sa pamilyang nauugnay kay Karrim ay malalakas at hindi kailangan ng pagbabantay.

“Makakaasa kayo, Alpha Karrim.” Agad niyang sagot saka tumuwid na nga ng pagtayo. Kahit na marami ang naging katanungan niya ay hindi naman niya iyon maisatinig dahil limitado lang ang boses niya pagdating sa pakikipag usap sa mga ito dahil si Vance ang halos kumakausap dito. Maliban na lang kung may misyon talagang dapat pagplanuhan ng mabuti at kailangan ng mga suhesyon ng bawat isa na sasabak.

Nakatayo lang siya sa gilid habang hinihintay ang pagdating ng pinsan nito. Sampung minuto? Dalawampung minuto?

Lihim siyang nagpakawala ng malalim na paghinga. Iyon ang isa sa ikinaiinis niya. Ano ba ang ibig sabihin ng “maya-maya lang?

Pero alam naman niyang hindi siya pwedeng magreklamo. Kaya kahit gustuhin man niyang magtanong kay Karrim kung ano ba talaga ang eksaktong oras ang pagdating ng pinsan nito ay hindi na niya ginawa at nanatili na lang siyang tahimik kahit nangangawit na ang kanyang mga paa sa tagal ng pagkakatayo.

Lumipas pa ang mga minuto. At kung hindi siya nagkakamali ay eksaktong isang oras nga silang naghintay. Hanggang sa makarinig na sila ng mga yabag papalapit mismo sa kung nasaan sila ngayon. Tumayo na din si Karrim at lumapit mismo sa pintuan at ito na mismo ang nagbukas para sa pagdating ng pinsan nito.

“Welcome Your Majesty.” Nakangiti itong sumalubong sa bagong dating at halata na masaya na makita ang pinsan nito.

Pero naging kabaliktaran ang naramdaman niya ng mapagsino at makilala ang sinasabi nitong pinsan niya na bagong dating at para siyang ipinako sa kinatatayuan na hindi magawang kumilos. Ni daliri sa mga kamay at paa ay hindi niya maigalaw. Ni ang kumurap ay hindi na yata niya magawa.

Para siyang nailagay sa freezer dahil naninigas na siya sa naramdamang lamig dahil sa biglang pagkaramdam niya ng kakaibang kilabot. Bakit hindi niya naisip noong una na isa palang maharlika si Karrim at hindi inalala kung ano ba ang apelyedong dala nito.

“Shukraan lak abn em.” Thank you, cousin.

“Tueal ya, sahib aljalala.” Come in, your Majesty .“

Nagbigay daan si Karrim sa pinsan nito. Habang siya ay nanatiling nakatayo lamang at hindi na gumalaw pa. Hiniling na sana ay makalimutan siya ni Karrim at huwag banggitin dito. Pero sadyang hindi umaayon sa kanya ang pagkakataon. Dahil kung ano pa ang iniiwasan niya ay iyon pa talaga ang nangyari.

Hindi na din siya nagawang tawagin ni Karrim dahil napatingin na mismo ang bagong dating sa kanya.

Kunot-nuo ito na parang kinikilala siya. Hanggang sa napansin niya ang isang patuyang ngiti na gumuhit sa mga labi nito na tuluyan na siyang nakilala nito.

“’iilaa ’ayn ’ant dhahib ya sahib aljalala?” Where are you going, your Majesty? Tanong ni Karrim dito ng maglakad ito palapit sa kanya. Awtomatikong napayuko siya at hindi gugustuhing tumingin sa mga mata nito. Iyon ang isa sa iniiwasan niya, ang magtama ang mga mata nila.

“lm ’akun ’aetaqid ’anani sawf ’arak huna habibi.” I didn’t think that I could see you here, baby.

“’ant taerifuh ya sahib aljalala.” You know him, your Majesty? Halatang nagulat pa si Karrim dahil sa sinabi nito sa kanya.

Hindi ito sumagot kay Karrim. Bagkus kumilos ang kamay nito at hinawakan siya sa baba at pinatingala siya mismo dito.

Napalunok siya. He is cursing his self dahil hindi siya makagalaw dahil sa presensya nito. Lalo na at pilit na hinuhuli ang mga mata niya na tumingin mismo sa mga mata nito.

“lam ’akun ’aetaqid ’anak kunt mkhtbyan huna faqat.” Hindi ko akalain na dito ka lang pala nagtatago. “If only I knew.” Sabi pa nito na ang pagkakadiin sa daliring nakahawak sa baba niya.

“Your Majesty.” Si Karrim na kinukuha ang pansin nito na magkaroon siya ng pagkakataong makawabi sa kabiglaan.

Nang nakabawi na nga siya ay hindi na niya inisip pa ang sumunod niyang ginawa. Marahas na iwinaksi ang kamay ng pinsan ni Karrim at kumaripas na siya ng takbo palabas ng silid na iyon.

Walang lingong likod na mabilisang nilisan niya ang lugar na iyon. Hindi na niya alintana ang pagtawag ni Karrim sa kanya.

Ang tanging nasa isip niya ngayon ay ang makalayo. Makalayo sa taong iyon na hindi niya gugustuhin makita sa tanang buhay niya. At ang muling magtago dito.

Sa pagtakbo niya ay magkakahalong imosyon ang naramdaman niya. Pagkabigla, pag-aalala at higit sa lahat ay takot para sa taong iyon. Inaalala niya ang posebleng mangyari ngayong muling nag cross ang landas nila.

Ano nga ba ang dahilan? At bakit ganun na lang ang takot niya at pilit na pinagtataguan ito?

Dahilan?

Ito lang naman ang dahilan kung bakit siya napadpad sa Tierra De Lobo. Dahil tinakasan ang pagmamalupit nito sa kanya. Tinakasan niya ang buhay niya sa ito lang ang nagpapaikot. Tinakasan niya ang pagpaparusa nito.

Siya si Ishan at ang taong iyon na tinakbuhan niya ay ang kanyang asawa.

Si Haring Zarim Brahman.

The king of Syria.

GPS SIDE STORY VI: ONE

P alabas na siya ng bahay nila para sana makidalo sa pagbibigay pugay sa bagong iluluklok na hari ng kanilang bansa pero naagaw ang pansin niya sa kambal ng bigla itong kumaripas ng takbo papasok ng banyo.

Naantala ang paglabas niya dahil doon.

Hindi niya mapigilan ang nangunot ang nuo niya habang tinatanggal nakabalabal sa kanya para makita ng maayos ang kalagayan ng kanyang kambal. Nakatingin siya sa pintuan ng banyo na pabalibag nitong naisara.

Isang linggo na niyang napapansin sa ganung kalagayan ang kambal niya. Hindi lang siya nagkakaroon ng pagkakataon na kausapin ito at tanungin kung anong nangyayari rito.

Sinalubong niya ito ng makita ng palabas ng banyo na ngayon ay pinupunasan ang mukha na halatang katatapos lang maghilamos.

“May dapat ba akong malaman, Shantal?” Tanong agad niya sa kambal na nabigla pa ng makita siya.

“Kanina ka pa ba nandyan?” Biglang naging mailap ang mga mata nito at tumingin pa sa paligid. “Alaka ko nakaalis ka na?”

“Hindi pa. Paalis pa lang sana ako pero mukhang hindi ako makakaalis ng maaga ngayon dahil sa nasaksihan ko.” Sagot niya rito at pilit na hinuhuli ang paningin ng kambal. “Bakit hindi ka makatingin ng deretso sa akin? Anong mayroon at palagi ka yatang nagsusuka nitong mga nakaraang araw? May itinatago ka ba na hindi namin dapat malaman?”

Ayaw niya itong paghinalaan pero kapag tumama ang hinala niya sa dahilan kung bakit ito naduduwal ay malaking kahihiyan ang sasapitin ng kanilang pamilya. Dahil sa simula pa lamang ay may plano na si Ama na iregalo siya sa bagong Hari para maging asawa nito.

At iyan ang isa sa mga nakakapagpahabag sa kalagayan nila. Dahil isa lang silang Omega. Mas maganda nga at babae ang kambal niya. Pero siya… Lalaking Omega siya na mas mababa sa kanyang kambal.

“P-patawarin mo ako Ishan.” Sa pagbigkas nito ng mga katagang iyon ay tumulo ang mga luha nito at yumakap sa kanya.

Sa sinabing iyon ng kanyang kambal ay alam na niya ang ibig nitong ipahiwatig. Masuyong tinapik niya ito sa balikat at masuyong hinaplos sa likuran nito.

“Bakit? Bakit ka nagpabaya gayong alam mo na ang plano ni Ama?” Wala namang pagnunumbat sa tuno ng boses niya pero hindi niya iyon mapigilang tanungin sa kambal dahil sa simula pa lang ay alam na nitong may responsibilidad din ito para sa kanilang pamilya.

“Patawarin mo ako. Mahal ko siya at hindi ko kayang sundin ang kagustuhan ng Ama. Tulungan mo ako, Ishan. Tulungan mo akong makawala sa plano ng ama sa akin.” Pahikbi pa nitong sabi ng kumawala sa yakap sa kanya at tiningala siya nito.

Hindi niya alam ang sasabihin dito. Napalunok siya. Malaking pagkakamali ang ginawa nito na talagang ikakapahiya ng kanilang Ama kapag kumalat ang balita sa kalagayan ng kapatid niya.

At hindi lamang basta pagkapahiya kundi mabibigyan pa ng sentensya ang buhay ng kanilang ama at kambal dahil sa kapangahasan nitong paglabag sa nasabing alay.

“Anong tulong ang maibibigay ko, Shantal?” Tanong niya dito dahil wala siyang alam kung paano ito tutulungan. Maliban na lang kung hihiwalayan nito ang taong mahal nito at ipapalaglag ang bata sa sinapupunan nito. “Dahil isa lang ang alam kong paraan, ang alisin ang bata sa iyong sinapupunan and forget the one you love.” Isinatinig niya ang nasa isip niyang magandang sulosyon sa problem nito.

“N-no! I can’t do that Ishan. Hindi ko hahayaang mawala ang baby ko. At hindi ko kakalimutan ang ang taong mahal ko.” Pasigaw na sagot nito at marahas ang ginawang paghakbang palayo sa kanya. Kuyom ang mga kamao nito.

“But you don’t have any choice, Shantal. At sana bago mo pinasok ang bagay na iyan ay inisip mo ang kahihiyan ng ating pamilya. At posebleng mangyari sa inyong dalawa. Ngayon madadamay din ang batang dinadala mo kapag nalaman ng bagong hari ang kalagayan ng omega’ng iaalay dito.”

“I know, pero hindi ko pinangarap magpakasal sa hindi ko mahal. Ishan, kahit siya pa ang bagong hari ay hindi ko nanaising magpasakop sa kapangyarihan niya. Dahil pare-pareho lang ang ugali ng mga mahaharlika. Tanging sarili lang nila ang iniisip.”

“Hindi naman lahat ay ganun Shantal kaya hindi mo sila pwedeng husgahan kung hindi po pa sila lubusang kilala.”

“But still, I don’t like to marry him, Ishan. I won’t marry him.” Matigas nitong saad na alam niyang hindi mababali ang disesyon nito.

“Makasarili ka, Shantal. Dahil sa ginawa mo ipapahiya mo sa buong Syria ang ating ama. Baka buhay pa ng ating Ama ang kapalit ng ginawa mo.”

“Then do me a favor, Ishan. Do it for me, for sake of your twin. Ikaw ang humarap sa kanya bilang ako. Ikaw ang magpakasal sa kanya kung ayaw mong mapahiya ang ating ama.”

Nanlaki ang kanyang mga mata sa sinabi ng kambal. Naisip niya na ganun na lang ba ito kadisperado sa desesyon kaya nito iyon nasabi?

“Nag iisip ka ba, Shantal? Alam mong hindi pwede dahil mas malalagay sa kahihiyan ang ama at madadamay pa ang buong pamilya natin. Hindi lang iyon. Dahil mabigat ang kaparusahan oras na nilinlang ang bagong hari.”

“Then, just let us suffer. Dahil hindi ako papayag na magpakasal sa kanya.” Matigas ang paninindigang sabi nito sa kanya at walang lingong likod na iniwan siya.

Doon siya nagpakawala ng isang malalim na buntong hininga. Hindi niya alam kung ano ba ang magiging reaksyon sa ginawa ng kambal niya. Nalilito ang isip na napatingin na lang sa pintuang nilabasan ng kambal niya.

Anong gagawin niya? Hindi din pwedeng malaman ng kanilang ama ang kalagayan ng kapatid niya. Dahil sigurado na sa sinabi niya kanina ditong paraan ay iyon mismo ang ipapagawa ng ama nila sa kambal niya. At hindi naman niya kayang makita ang kambal na mahihirapan.

What should I do? Do I need to risk my life for her? Do I need to follow what she said? Do I need to pretend in front of his Majesty? Ilan lamang sa mga katanungan na agad na nabuo sa isipan niya. Halo-halong ang emosyon na naramdaman niya. Pag-aalala para sa kaligtasan ng kambal niya.

Hindi siya agad nakakilos sa kinatatayuan niya. Dahil mas binagabag ang kalooban niya sa naging sitwasyon nila dahil sa kapabayaan ng kambal niya. Doon hindi matapos-tapos ang pagpapakawala niya ng buntong hininga.

“

L ong live the King.“ Sigaw ng mga dumalo sa seremonya para saksihan ang pag-upo ng bagong luklok na hari ng Syria.

Hindi na sana siya pupunta dahil sa nalaman sa kapatid niya ay kailangang makita niya ang bagong hari na kung magkakaroon siya ng pagkakataon na makapuslit at makausap ito para sana pakiusapan na palitan na lang ang magiging alay dito ng kanyang ama.

“Long live the King! Long live the King.” Paulit ulit at hindi nagsasawa na ipagsigawan iyon sa harapan nito. At isa na siya sa mga sumaksi ng pag-upo nito.

Ng bagong Hari. Si Haring Zarim Brahman.

Habang pinagmamasdan niya ito na nakatayo sa harapan ng Templo at napapaligiran ng mga Epsilon ay malabong makakapuslit nga siya sa paglapit dito. Na dapat sa simula pa lang ay hindi dapat siya nagdamit ng pambabaeng kasuutan na lalong hindi siya makakalapit dito dahil bawal ang mga babaeng lumapit sa ibang lalaki lalo na at ito pa ang Hari.

Sa pagmamasid siya ay nadako ang tingin niya mismo sa bagong Hari pero sa pagkakatingin niya dito ay may kung anong bumundol sa dibdib niya dahil biglang kumabog ang puso niya ng malakas.

Hindi naman mabilis, hindi din naman mabagal. Kundi normal ang bilis niyon pero dinig na dinig niya ang malakas na pagtibok ng puso niya.

Anong nangyayari sa kanya? Bakit siya nakakaramdam ng kakaiba habang nakatingin siya sa Alpha na sinasamba ng lahat.

Kinakabahan siya.

Hindi lang iyon, mas nakaramdam siya ng kaba ng magawi ang tingin ng Hari sa kanya. Nagkataon lang ba na sa kanya dumako ang paningin nito at nagtagal ng higit isang minuto.

Awtomatiko pang napalingon siya sa likuran niya dahil naisip niya na baka may iba lang talagang tinitignan ito pero wala siyang makita. Dahil sa bahaging iyon na kinatatayuan niya ay nag iisa lamang siya. Saka sa layo niya sa mismong templo ay malabong siya ang tinitignan nito.

Pero ang tingin na iyon na parang tumatagos sa kanyang buong pagkatao.

Nakakapangilabot.

Hindi niya napigilan ang paglunok na tila ba may bumara sa kanyang lalamunan. Mas domoble ang kabog ng puso niya. Kaya naman bago siya tuluyang manghina sa tingin na ipinukol nito sa kanya ay nagpasya na siyang umalis doon. Hindi na niya itutuloy ang balak na pagpuslit para kausapin ito.

Hindi naman siguro siya makikilala ng Hari kapag napansing umalis na siya dahil balot na balot siya gaya ng nakagawian kasuotan ng taga Syria para sa mga babae kaya panatag siyang hindi siya nito mamumukhaan at hindi mamasamahin ang pag alis niya sa kalagitnaan ng seremonya.

Hindi naman siya siguro kawalan sa ilang libong sumamasamba ngayon sa pag-upo nito.

M alakas na sinuntok niya ang punching bag na nakasabit sa harapan niya saka iyon hinawakan para tumigil sa paggalaw.

Nagpakawala siya ng marahas na paghinga dahil hindi mawala sa isip niya ang nangyari kanina sa pagdalo niya sa kaharian para sa pagluklok sa bagong hari sa trono nito.

“Ugh! Fuck.” Gigil na muli niyang itinuloy ang pag eensayo ng maalala din ang kapatid. Kung ano ba ang dapat gawin sa kalagayan nito at sa posibleng mangyari sa kanilang lahat.

Hindi siya tumigil na sa paraan man lang na iyon ay mawala ang mga nakakapagpabagab sa kanyang isipan. Ilang minuto din siyang nagpatuloy.

Tagaktak ang pawis niya ng tumigil siya sa pag eensayo ng marinig niya na nagsalita mula sa likuran niya ang kanyang Ama. Kinuha niya ang puting tuwalya na nakapaibabaw sa maliit na mesa sa gilid.

Pinunasan ang mukha at ang mga pawis na malayang naglandas sa buong katawan niya. Nagpakawala na naman siya ng malalim na paghinga.

Pinagmasdan siya ng kanyang ama habang inaayos ang sarili palapit dito.

“masa’ alkhayr, baba.” Good evining, ama! Pagbibigay galang niya dito.

Tumango ang kanyang ama.

“Huwag mo masyadong pagurin ang sarili mo. Kumilos ka na totoong omega. Hindi mo kailangang palakasin ang katawan mo dahil kung makakahanap ka ng Alpha para sa sarili mo ay siya ang magtatanggol sayo.”

“Alam ko ama.” Tanging sagot niya dito.

Kahit na ano kasing ensayo niya ay hindi nagbabago ang pigura ng kanyang katawan pero hindi naman ibig sabihin na kahit isa siyang omega ay hindi na pwedeng malakas ang katawan. Hindi man malaki ang katawan niya ay alam niyang kaya niyang ipagtanggol ang sarili. Nagsanay siya para doon para hindi siya maliitin ng iba.

Kung palakasan at tatag lang naman ng katawan ay hindi siya pahuhuli sa bagay na iyon kahit na hindi nagbabago ang pigura ng katawan niya.

“Nasaan ang kapatid mo? Napapadalas yata ang pag alis at pag uwi na gabing-gabi na?” Tanong ng kanyang Ama na halata na nasa tuno na mayroon na ding hinala sa nangyayari sa kambal niya.

Naasiwa siyang tumingin dito ng deretso na pilit iniiwas ang kanyang paningin.

“Nagsabi siya sa akin kanina na lalabas lang sila ng mga kaibigan niya, Ama. At ang akala ko ay nakauwi na siya dahil ng tawagan ko ay sinabing papauwi na siya.” Pagsisinungaling niya dito na hindi naman niya dating ginagawa. Ayaw niyang maglihim sa kanilang ama pero sigurado na manganganib ang buhay ng kanyang kambal kapag nalaman ng kanilang ama na buntis nga ito.

“Bukas na ang pagbibigay alay sa mahal na hari. At kailangan kong dalhin ang kapatid mo doon para sa pagbibigay natin ng alay para dito.”

Kinuha ang bottled water saka sumimsim doon at hindi ipinahalata ang naging pag ilap ng mga mata niya at hindi makatingin ng deretso sa ama.

“Nakausap ko na siya kanina tungkol diyan, Ama.”

“Mabuti naman. Sige, maiwan na muna kita. Babalik parin ako sa palasyo para sa paghahanda. Pero babalik ako bukas para kunin ang kapatid mo. Kaya dapat bago ako makabalik, sabihin mo na dapat nakahanda na siya.”

“Makakaasa ka, Ama. Ako na ang bahala para sa kanya.” Iyon na lang ang tanging nasagot niya. “Pero hindi na ako nakakasama sa inyo ama. Narito na lang din kayo ay magpapaalam na ako sa inyo. Gusto ko sanang sumama sa ibang mga Omega na nagsasanay para sanayin pa ang sarili ko sa ibang larangan ng pakikipaglaban.”

Tinignan siya nito. Hindi agad nagsalita pero kalaunan ay tumango na lamang ito.

“Ingatan mo din ang sarili mo sa pag alis mo. Huwag mong hahayaang mamarkahan ka ng isang Alpha na hindi nabibilang sa mataas na posisyon. Tandaan mo, isa ka mang lalaking Omega, anak ka parin ng isang Ministro.”

Naramdaman niya na hindi sang ayon ang kanyang ama sa pag alis niya. Dahil kasasabi lang nito kanina na hindi niya kailangang magpalakas pero alam din naman ng kanyang ama na hindi siya mapipigilan sa hangarin niya tungkol sa bagay na iyon.

“Salamat Ama, makakaasa kayo na hindi ko papabayaan ang sarili ko.” Saka niya sinabayan ng pagyuko dito.

“Maabutan pa ba kita bukas?”

“Sa tingin ko po hindi na, Ama. Kaya ngayon na ako nagpapaalam dahil sa madaling araw ang alis namin.” Pagtango na lang ang naging sagot ng kanyang Ama bago ito nagpaalam.

Mula sa papalayong imahe ng kanilang Ama ay napabuntong hininga parin siya. Nakapag isip na siya. Iisa na lang ang tanging paraan para maligtas ang pamilya sa kahihiyan. Ang akuin ang responsibilidad na sana ay ang kambal niya ang gagawa.

Gusto pa sana niyang ipagpatuloy ang pag eensayo ay nawalan na siya ng gana. Kinuha ang damit at pumanhik na sa kanyang sariling silid. Nagpahupa ng pagod bago naligo.

Papalabas na siya sa silid niya matapos maligo ng mabungaran niya ang papasok na si Shantal. Kakabalik lang nito sa kung saan man talaga ito galing. Masama ang naging tingin nito sa kanya.

“Huwag mo akong tignan ng ganyan, Shantal.” May pagkairitang sita niya sa kambal at nagtuloy sa paglabas at sinalubong ito. “Umuwi kanina dito si Ama at hinahanap ka. Sinabihan ako na dapat kitang ihanda para isama bukas sa palasyo.” Pagpapaalala niya dito dahilan para muli siyang tapunan ng masamang tingin.

Muli na naman siyang nagpakawala ng buntong hininga. Hindi niya nakikita ang Shantal na laging sweet sa kanya kung pakitunguhan siya.

“Alam mong hindi ako pumayag, Ishan.” Pasigaw nitong turan.

“Oo, alam ko. Kaya nga sinasabihan kita ngayon. Nagpaalam ako kay Ama na aalis bukas. Ikaw? Nakausap mo na ba ang ama ng ipinagbubuntis mo? Dahil bukas, ikaw ang aalis at ako ang sasama kay Ama sa palasyo.”

Natigilan man ito ay hindi maitatago ang pagliwanag ng mukha nito na tumingin sa kanya at isang ngiti ang gumuhit sa mga labi. Pagkuway sinalubong siya nito ng yakap at pahikbing isinubsob ang mukha sa leeg niya.

Hindi naman lalayo ang tangkad nila. Mas maliit nga lang ang katawan ng kambal niya kumpara sa kanya pero hindi iyon lalayo sa kanya.

Masasabi man na wala siyang malalaking muscle sa katawan ay malakas naman ang resestensya niya sa labanan.

“Salamat Ishan, hindi ako nagkamali na hindi mo ako kayang pabayaan.”

“Kambal kita, dahil kung anong sakit ang mararamdaman mo ay mararamdaman ko din. At alam ko na kapag nalaman ng hari ang kalagayan mo habang kasal kayo ay siguradong sasaktan ka niya.”

“Ishan-.”

“Ako na lang ang masasaktan, huwag lang ikaw. Kaya ayusin mo ang sarili mo. Ihanda mo na ang dapat mong ihanda sa pag alis mo.”

Mabilis na tumango ito at hindi na naalis ang ngiti sa mga labi kahit na may luha na naglandas sa mga pisngi nito.

Awtomatikong kumilos ang kamay niya at pinahid ang luhang iyon sa pisngi ng kapatid niya.

“Go, just leave some clothes for me to wear.” Agad itong tumalima at iniwan siya papanhik sa sarili nitong silid.

Nasundan na lang niya ito ng tingin. Panatag siya dahil hindi naman makikita ng hari ang mukha niya kung sakaling magkikita sila bukas. Dahil sa nakagawian sa bansa nila ay saka lang nila makikita ang mukha ng magiging asawa nila pagkatapos na lang ng kasal.

Kaya mapapanatag siya habang ihahanda pa lang ang kasal at sa mga araw na paghahanda ay nakalayo na ang kambal niya kung saan man ito dadalhin ng nakabuntis sa kanya.

Saka na lang niya iisip ang magiging reaksyon ng hari sa unang gabi na kanilang kasal dahil sigurado na sa araw na iyon ay matutuklasan din nito ang kanyang pagpapanggap.

“N akahanda ka ba?” Tanong sa kanya ng kanilang Ama na ang pag aakalang siya si Shantal.

“Oo Ama! Hindi na mahirap gayahin ang boses ng kapatid niya dahil hindi naman mababa ang boses nito kaya hindi na siya mahihirapan.

Nakasuot siya ng itim na Abaya at Niqab na tanging mga mata na lang niya ang nakikita. Hindi mapapansin ng kanilang Ama iyon dahil parehas lang sila ni Shantal ng mata maliban na lang na mas mahahaba ang mismong pilik mata niya kaysa dito. Pero hindi naman siguro siya lalapitan ng kanilang Ama para tignan pa iyon.

“Jayid, madha ean ’akhik ? Good, how about your brother?” Kuway tanong pa nito. Inutusan ang lota na dalhin ang ilang gamit na dala niya.

“Aiwa, baba! He is already left.” Sagot naman niya dito.

“Yalla, bsra.” Let’s go, faster . Napasunod na lang siya sa ama at hindi na nagsalita pa. Dahil hindi naman kalayuan ang palasyo ng Hari sa kanila ay mabilis na nakarating sila doon.

Katulad kahapon maraming nakapalibot na Epsilon sa paligid ng makapasok sila sa palasyo ng Hari.

Dumiretso sila sa Emperial Hall kung saan gaganapin ang pagbibigay-alay. Naabutan na nila ang ibang mga ministro na magbibigay-alay din sa Hari. Iba’t-ibang mga bagay ang mga dala nila. At dahil ang kanyang ama ang pinakamataas sa mga ministro ay ito ang naitalagang magbigay-alay para sa magiging asawa ng Hari. Ang ialay ang anak na Omega dito.

Hindi basihan kung babae o lalaking Omega ang papakasalan ng Hari. Pero ang Hari is not into male Omega kaya naman ang kambal niya ang pinili ng ama na ialay na hindi na natupad dahil sa kapabayaan nga ng kanyang kambal.

Naghintay pa sila ng ilang oras. Hanggang sa dumatig na ang Hari at humarap sa kanila. Nagsitayuan ang mga Ministro at ang iba na dumalo at nagbigay pugay para dito.

“Long live, your Majesty.” Gaya ng nakasanayan ay sabay sabay na pagbati sa Hari at sinabayan ng pagluhod at pagyuko.

Matapos ang pagbibigay pugay, nagsimula na ang pagbibigay alay. Nagsimula sa pinakamababang Ministro hanggang sa tuluyan ng umabot sa kanyang ama.

Doon na siya kinabahan ng naglakad na sila papunta sa harapan ng kanyang ama. Nandoon na naman ang kaba niya kapag nakikita ito. Lalo na at nandoon na naman ang pagtitig nito sa kanya na para bang nakikita nito ang kanyang mukha.

Napayuko siya dahil hindi niya kayang salubungin ang tingin nito. Katulad sa naramdaman niya kahapon.

“Long live your Majesty.” Pagbati ng kanyang ama saka lumuhod dito at yumuko.

Hindi niya alam ang gagawin dahil para siyang naipako sa kanyang kinatatayuan pero napansin niya ang lihim paghila ng kanyang ama sa laylayan ng kanyang suot na Abaya kaya naman napaluhod na din siya at yumuko.

Doon niya naramdaman ang biglang pag iinit ng katawan niya. Hindi niya mawari kung bakit bigla siyang naiinitan. Dala lang ba sa suot niya?

Marahas ang ginawa niyang paglunok dahil kakaiba ang init na iyon na lumabas sa kanyang katawan. Bigla siyang kinabahan. Hindi pwedeng mangyari ang naisip niya. Why the sudden heat?

Damn it!

Lihim siyang napamura. Dahil nakatago ang kanyang kamay at ang bibig ay hindi mahahalata ang paggalaw niya. Mabuti na lang at hindi niya nakalimutan dalhin ang gamot na iniinum niya at lihim na iniinom iyon sa ilalim ng kanyang suot.

Doon niya napansin ang paglapit ng Hari sa kanila ng kanyang Ama. Kaya naman awtomatikong napatingala siya dahil sa mismong tapat siya nito tumayo kung saan siya nakaluhod.

Napalunok siya dahil kakaiba ang tinging ipinukol nito sa kanya.

Did the King notice his heat?

No! It can’t be.

GPS SIDE STORY VI- TWO

B ihasang gumigiling ang isang babaeng Omega sa ibabaw niya. Tanging ang malakas na ungol ng nasasarapan ang naririnig sa ikalimang bed chamber ng palasyo kung nasaan ngayon si Zarim.

Ang bed chamber para sa kanyang mga concubines.

Sa bahaging iyon ng palasyo kung saan namamalagi ang mga babaeng Omega na ginagamit niya para sa kanyang pansariling kaligayahan.

“Oohhh.. Aahhhhh.. y-your Majesty. Uhmmm.” Mga halinghing ng babaeng omega na halos timirik na ang mga mata sa sarap. “More your Majesty. Filled me more.” Hiling pa nito sa kanya.

Mas ginalingan at binilisan ang paggiling nito. Hangang ang mga kamay niya ay malayang nakahawak sa malulusog na dibdib nito. Panaka nakang ususubo niya ang itoktok niyon. Sisipsipin saka kakagatin.

“Uhmm. Damn! So Good.” Nasasarapan na ding turan niya na ngayon ay humawak na sa balakang nito para tulungan ito sa paggalaw sa ibabaw niya.

Ng hindi pa siya nakontento ay kumilos siya para padapain ito sa kama. Agad din niyang ipinasok pabaon ang buong laki niya sa kaselanan nito na muling nakapagpahiyaw dito.

Mabilis, malakas at marahas ang ginawa niyang paggalaw sa likuran nito. Bawat pagsalampak ng balakang niya ay siya namang malakas na nagpapakawala ng ungol ang babaeng omega. Isinasagad ang buong laki sa kaloob-looban nito.

“Aaaahhhh, y-your Majesty. Ooooh. It’s hurt. Ahhhhh.” Kuway saad nito na kumilos ang kamay nito patulak sa kanyang hita pero hindi niya ito pinakinggan bagkus mas nilakasan pa niya ang bawat paggalaw ng balakang niya sa likuran nito. Idiniin ang mukha sa kama ng isa nitong kamay habang ang isa ay sumusuporta sa baywang nito.

“Fuck… aaahhhh!.” Isang ungol din ang pinakawalan niya. Ng maramdaman na niyang malapit na siyang labasan ay hinugot niya ang kanyang kahabaan at agad na hinila ang buhok ng babae at ipinaharap niya mismo sa harapan niya.

“Open your mouth, Omega. Open wide.” Utos niya dito. At walang babalang ipinasok ang buong laki niya sa bibig nito. Doon na niya ipinagpatuloy ang paggalaw. Bawat pag ulos niya sa loob ng bibig nito ay umaabot na ang dulo ng kanyang pagkalalaki sa lalamunan nito at hindi pa nangangalahati iyon.

“Ahhh! Your mouth is so fucking damn hot, Omega. Ahhhh…” hindi na niya alintana na nabibilaukan ito sa paggalaw niya, nagkalat na din ang laway sa bibig nito. “Fuck so tight. So hot.” Patuloy ang paglabas ng mga malalaswang salita habang patuloy siya sa pag angkin sa bibig nito. Patuloy na binabayo ang mukha nito.

“Argh.” Tanging iyon na lang ang lumalabas sa bibig nito. Pawisan na at naligo na din dito ng laway ang buong mukha nito.

Nagpatuloy siya sa paggalaw. Sabunot ng mga kamay niya ang buhok nito at isinasabay pasalubong sa bawat galaw ng balakang niya. Hanggang sa maramdaman na niya ang sarap at tuluyan na niyang inilabas ang lahat ng katas sa bunganga nito.

“Uhmmp! Aaaahhh.” Ungol niya at isinagad pa ang laki niya pabaon sa bibig nito. Nakatingala habang kagat ang ibabang labi at inuubos ang katas na inilabas niya.

Ng tanggalin na niya ang pagkalalaki niya sa bibig nito ay pasabunot na pinatingala pa niya ito sa kanya.

“Swallow it, Omega, don’t ever waste every single drop.” Utos niya dito at gamit ang isang kamay ay hinawakan niya ito sa baba para ipinid nito ang mga labi. “Don’t waste it.” Seryusong saad niya ng maramdaman niyang para itong maduduwal.

Pinagmasdan niya ito na agad niyang binawi ang tingin mula dito.

It’s disgusting. Tagaktak ang pawis nito na may halong luha, sipon at laway sa mukha.

“Clean yourself.” Iyon lang saka tinalikuran na niya ito at iniwan na lang basta. Pahila na kinuha ang roba at lumabas na sa silid nito.

Doon na siya sinalubong ng kanyang Beta na naghihintay lang mismo sa labas ng silid.

“Your Majesty, it’s time for the ceremony.” Agad na salubong nito sa kanya. Naging mabilis ang kanyang lakad pabalik sa sariling silid niya para magbihis. Tinulungan na siya ng Beta para ayusin ang kanyang kasuotan para sa pagharap sa lahat ng dadalo sa pagluklok sa kanyang trono.

“

L ong live the King. Long live your Majesty.“ Sigaw at pagpupugay sa kaniya ng mga dumalo para sumaksi sa pagsasalin sa kanya ng korona.

Nagbigay pugay ang mga ito at nakaluhod na ngayon sa harapan nila.

Nasa harapan si Haring Ghassan na nakaupo sa isang malaking upuang trono na para lang sa hari. Upuan na maya-maya lang ay sa kanya na kapag naipasa na nito ang korona.

Nang tumunog ang isang nakakabinging Pito (whistle) ay siya ng hudyat ng kanyang paglapit at pagluhod sa harapan ng kanyang lolo.

“Long live your Majesty.” Saad niya na sinabayan ng tatlong beses na pagyuko.

Doon na sinindihan ang nakapalibot sa kanila na mga maliliit na fire crackes at hinintay ang pagkaubos ng mga iyon. Sinundan ng mga paglabas ng usok sa mga iyon ay hudyat na para tanggalin na ng kanyang lolo ang korona na nakalagay sa ulo nito at lumapit sa kanya.

Umayos siya ng pagkakaluhod at itinuwid ang kanyang likod.

Seryusong nakatingin sa kanya ang kanyang lolo. Unang inalis ang kapa na nakasabit sa likuran nito at bihasang ipinasuot sa kanya na ito na mismo ang nagtali sa may leeg niya.

Isa na namang pito ang tumunog ng mailagay at maisuot na iyon ng tuluyan sa kanya. Matapos na naman ang isang nakakabinging pito ay isinunod nito ang korona. Doon na niya nahigit ang kanyang hininga habang unti-unti na nitong inilalagay ang korona sa kanya.

“Long live the king.” Muling sigaw ng mga dumalo ng tuluyan ng nailagay ng lolo niya ang korona sa kanyang ulo. Matikas na tumayo siya sa pagkakaluhod at matamang nakipagtitigan dito.

Ibinigay sa kanya ang isang maliit na baston na nagpapahiwatig na tapos na ang koronasyon. Hindi na din ito nagsalita, isang tapik na lang sa balikat at isang pagtango na nagsasabing harapin ang mga sumaksi sa pagsasalin ng trono sa kanya na taas ang nuong haharap sa kanyang bagong nasasakupan.

Lihim siyang napangit dahil nasa kanya na ang pamamahala ng buong kaharian. Ito ang hinangad niya, ang pamahalaan ang buong Syria. Ang maging batas siya sa buong bansa.

Ilang latay ba ng latigo sa likod at buong katawan ang natamo niya, ilang beses ba niyang inilagay sa hukay ang kaluluwa niya, at higit sa lahat ang labanan mismo ang mga pinsan niya para lang maipakita at ipaalam sa karamihan kung sino ang mas mas malakas sa kanilang lahat at kung sino ang mas may karapatang maupo sa pinakamataas.

At ngayon, kanya na ang trono na minsan ng naging dahilan ng paghihirap niya at pakikipaglaban sa kamatay dahil sa pagsubok na itinilaga ng lolo para sa kanila.

“Long live your Majesty.” Muli niyang narinig na sigaw mula sa mga dumalo. Doon na siya naglakad para lumabas sa Templo at taas ang nuong magpakita pa sa mga taong nasa labasan ng kastilyo. “Long live the new King.” Iyon agad ang sumalubong sa kanya pagkaapak pa lang niya sa may pintuan.

Agad na lumuhod ang mga ito sa harapan niya at yumuko ng tatlong beses gaya ng nakagawian.

“Long live the new King.” Muli nilang sigaw ng itaas niya ang baston na ibinigay sa kanya ng kanyang lolo para ipaalam na siya na ang bagong hari. Paulit ulit na ang naging sigaw at nakikipagsaya na ang lahat sa kanya.

Iginala niya ang paningin sa paligid. Sa kinatatayuan niya ay kitang-kita niya ang mga tao na sumasamba na sa kanya ngayon. Hindi man lahat ay nakapasok sa lupain sa loob ng kaharian ay nakita parin niya ang iba na naghihintay sa labas ang mga ito para makibalita.

Habang iginagala niya ang paningin sa paligid para tignan lahat ng taong sumasamba ngayon sa kanya ay naagaw ang pansin niya sa nag iisang tao?

O tao nga ba? O kagaya nilang mga lobo na ngayon ay nakatayo sa gilid mismo ng malaking tarangkahan ng kastilyo.

Paanong hindi niya ito mapapansin gayong ito lang ang nakatayo sa karamihan na ngayon ay nakaluhod at nakayuko na sumasamba sa kanya at paulit ulit na isinisigaw ang pagsamba nila.

Who is he?

No!

Who is she dahil sa pamamaraan ng damit nito ay nakadamit pangbabae ito?

Ang lakas ng loob nitong hindi lumuhod sa kanya kaya naman hindi niya naalis ang paningin dito at matalas ang tingin na ipinukol sa pangahas na iyon.

Hindi naman nagtagal na parang naramdaman nito ang talas ng tingin na ipinukol niya dito ay mabilisang umalis sa kinatatayuan nito.

Gusto man sana niya itong habulin ay hindi na niya ginawa dahil nasa harapan siya ng maraming tao. Pasasaan ba mararamdaman din niya ulit ang presensya nito pag nagkataon na mag cross ang landas nila.

Nagpatuloy ang pagbibigay pugay sa kanya hanggang sa tuluyan na iyong matapos.

“Humanda sa pagbibigay alay para sa mahal na Hari.” Sabi ng tagapagsalita ng Hari ng tunguhin nila ang Emperyal hall kung saan sila tumuloy. Hindi na din sumunod ang kanyang lolo sa kanila dahil tapos na ang obligasyon nito dahil nasa kanya na lahat ng batas na gusto niyang ipatupad.

Agad na sumagot ang mga ministro na tanging naiwan sa kanilang lahat. May dalawamput tatlong Ministro ang kaharian na siyang humahawak ng iba’t ibang mga gawain na nakatalaga sa mga ito. At bawat ministro bukas ay magbibigay alay sa kanya upang ipakita ang kanilang pagsamba. At ang pinakamataas sa mga ministro ay siyang nakatalagang magbigay alay sa kanyang mapapangasawa.

Hindi naman niya kailangang magpakasal dahil sapat na ang mga babaeng nasa Harem ng kanyang palasyo kung saan siya nagpapalipas ng ligaya.

Pero dahil iyon ang isa sa mga nakagawian na ay hindi na niya kinontra pa ang kanyang lolo sa usaping iyon. Asawa lang naman iyon at pwede pa siyang mag asawa ng ilang beses kung gugustuhin niya.

Mabilis na lumipas ang mga oras habang nag-uusap usap ang mga ministro para sa paghahanda. Nakikinig na lang siya at hindi na nakisali sa kanila. Magsasalita na lang siya kung may bagay na hindi niya nagustuhan o nagustuhan niya. O kailangan ng pagpayag niya.

Sa huli, natapos din ang araw na iyon at natahimik na ang buong palasyo dahil tapos na ang araw ng koronasyon.

N agsimula na ang pagbibigay alay ng pumasok siyang muli sa Emperial Hall kinaumagahan at muling nagbigay pugay ang mga ito sa kanya ng makita siya.

Sinimulan nila sa pinakamababang ministro hanggang sa umabot na sa pagbibigay alay sa kanyang magiging asawa.

Nakatingin lamang siya sa pinakamataas na ministro kasunod ng anak nitong Omega.

Dahil sa nakagawian ay balot na balot ito ng kasuotan. Tanging mga mata lang nito ang makikita.

Napansin din niya ang kaliit liitang ditalye sa mga kilos ng mag ama. Lalo na ng hilain ng ama nito ang laylayan ng abaya nito ng hindi pa ito kumilos para lumuhod sa kanya.

Matapos itong lumuhod sa harapan niya ay naging sensitibo ang kanyang pakiramdam. At ang pakiramdam na iyon ay ito ang nakita niya kahapon. Hindi siya pwedeng magkamali ng magkasalubong ang mga mata nila.

Ito nga ang nakita niya na nakatayo sa malaking tarangkahan ng kaharian kahapon. Sigurado siya doon dahil hindi pa kailanman nagkakamali ang pakiramdam niya.

Pero nangunot ang nuo niya ng bigla siyang nakaamoy ng pheromones na nanggagaling dito. Kaya naman awtomatikong kumilos ang mga paa niya para lapitan ito. Ng matapat siya mismo sa harapan nito ay napatingala ito sa kanya.

Nagtama na naman ang mga mata nila at nahalata niyang pinagpapawisan na ito sa ilalim ng damit nito. Kaya naman napayuko siya at awtomatikong kumilos ang kamay niya para sana hawakan pa ang baba nito dahil pinipilit nitong iniiwasan ang mapatingin sa kanya.

“Your Majesty.” Sa ginawa niya na halos muntikan na niyang nahawakan ito ng magsalita ang ama nito kaya siya mapabaling ng tingin sa punong Ministro. Dahil hindi niya pwedeng hawakan ito hanggat hindi pa tapos ang kasal nila.

But the hell he cares.

He smells her pheromones na umaakit sa pang amoy niya. At dahil sa hindi niya nagustuhan ang pagpigil ng punong Ministro sa kanya ay hindi niya napigilan ang sarili na maglabas ng Pheromones niya dahilan para mapatahimik ito at lahat ng nasa loob ng Emperial Hall. Hindi na sila nakaimik pa. Na awtomatikong muling napaluhod sa harapan niya.

Dahil sa ginawa niyang paglalabas ng pheromones ay ang mas na apektuhan ay ang Omega sa harapan niya na halatang nahihirapan na sa paghinga.

Bigla siyang nakaramdam ng inis dito. Hindi ba ito uminom ng gamot at hindi ba alam ang araw ng heat cycle nito. At ngayon, ipapaamoy pa talaga ang halimuyak ng pheromones nito sa kanya?

Halimuyak!

Paano niya masasabing mahalimuyak ang pheromones nito?

Pare-pareho lang naman silang mga Omega. Wala itong ipinagkaiba sa ibang Omega. So, how can he say that the pheromones of this damn Omega in front of him has a strange scent na nanuot sa pang-amoy niya!

Nonsense!

Ang kaninang pagkakaluhod nito ay naging pagbagsak ng katawan sa sahig at napaupo na doon. Nanginginig na ang katawan at hawak na nito ang tapat ng dibdib.

“Y-your Majesty.” Pilit na kumilos ang ama nito para tulungan ang anak nito. Kaya muli lang siyang naglabas ng pheromones para lalong hindi ito makilos. At ang lakas ng loob nitong labanan ang pheromones niya.

“Shut up! Ang lakas ng loob mong kontrahin ako! Sino ang nagsabi na pwede kang magsalita na hindi kita kinakausap.” Hindi niya itinago ang naramdamang galit sa punong ministro dahil binalewala nito ang pagpapatahimik niya dito.

“Y-your Majesty, patawarin mo ako sa kapangahasan ko. Pero-.” Hindi na niya ito pinatapos sa pagsasalita, kumilos siya para hawakan ang anak nito at walang babalang binuhat ito pasampay na parang sako ng bigas sa kanyang balikat.

“Y-your Majesty “ muling pigil ng ama nito sa kanya na lalong nakapagpatalim ng tingin niya dahilan para mas dagdagan pa niya ang paglabas ng pheromones sa kanyang katawan na nakapagpahina ng tuluyan sa kanila.

Wala ng nagawa pa ang mga ito dahil tuluyan na silang nahintakutan sa kanya. Tanging mga mata na lang ng mga mimistro ang nakasunod sa papalayong pigura niya kasama ang omegang mapapangasawa niya.

P abalibag niyang ibinaba ito sa ibabaw ng kama niya at matamang pinagmasdan. Hindi man niya nakikita ang mukha nito ay nakikita niya sa mga mata nito ang nahihirapan na dahil sa biglaang pagdating ng heat cycle nito at sa natatanggap nitong pheromones na nanggagaling sa kanya.

Hindi niya napigilan ang pagtaasan ito ng kilay habang kinakalas ang pagkakabotones ng damit niya. Habang ginagawa iyon ay nilapitan niya ito, sa pagsampa niya din sa kama ay mahigpit na inipit ng isa niyang kamay ang magkabilang pisngi nito.

“Hindi mo ba alam ang araw ng heat mo o sinadya mong hindi ka uminom ng gamot para lang ipaamoy sa akin ang pheromones mo?” Patuya na tanong niya dito kahit na alam niyang hindi na siya nito masasagot ng maayos.

Sa pagkakahawak niya sa pisngi nito ay ramdam niya ang panginginig ng buong katawan nito. Pero hindi niya pinansin iyon dahil nas natuon ang pansin niya sa halimuyak ng Pheromones nito na siyang nagpapatangay at nag uutos sa katawan na angkinin niya ito.

Kumilos siya para tanggalin ang Niqab nito dahil gusto niya itong makita pero kumilos din ang kamay nito para pigilan siya kahit nahihirapan na at hindi na makakilos ng tama.

“N-no. Y-you can’t.” Nahihirapang saad nito sa kanya na nakahawak na sa kamay niya para pigilan siya sa tangkang pag-alis sa nakatakip sa mukha nito.

Tumaas ang sulok ng mga labi niya sa pagtanggi nito sa kanya. Sino ito para tanggihan siya? Dahilan iyon para makaramdam siya ng galit at marahas na binitawan niya ito patulak pahiga sa kama.

Ipinagpatuloy niya ang pagtanggal ng damit na tangin itinira na lang ang maikling tela na bumabalot sa kanyang kaselanan. Saka niya hinarap ito.

Sa pagkakataong iyon ay hindi na niya pinakinggan ang pagtanggi nito sa kanya. Dahil siya! Walang sino man ang dapat tumanggi sa kanya kung gugustuhin niya.

Marahas na hinawakan niya ito sa may leeg at walang salitang hinila ang niqab na tumatakip sa buong mukha nito.

Doon niya nakita ang maamo nitong mukha, mahaba ang kulot na abuhing buhok at mahahabang mga pilik mata. Natural na kulay rosas ang labi nito.

Pawisan man ito at nahihirapan ng huminga ay hindi niya naramdaman ang pangdidiri gaya kapag nakikita niya ang ibang omega sa naliligo na ang pawis sa mukha at katawan pagkatapos niyang angkinin ang mga ito.

Sa pagkakasakal niya dito ay pahila niyang pinatayo at pinagtapat ang mukha nila.

“N-no, please.” Muli nitong pakiusap na huwag ituloy ang balak niya. But still, he didn’t listen. No one can command him. He is the law. Batas siya sa lahat ng nasasakupan niya. At isa na ito doon, dahil siya ang mas masusunod sa kanilang dalawa at wala itong karapatang tumanggi sa kanya.

Dahil nadala nadin siya sa halimuyak ng pheromones nito na lalong nanunuot sa pang amoy niya. Hindi na niya napigilan ang sarili na tawirin ang pagitan ng kanilang labi at marahas na siniil niya ito ng halik.

“Uhmm.” Ungol nito ng agad na makapasok ang dila niya sa loob ng bibig nito at hinuli ang dila nito para sipsipin.

“Mmm, not bad.” Tanging saad niya matapos malasahan ang labi nito. Sa unang pagkakataon ito pa lang ang Omegang hinalikan niya at hindi nakaramdam ng pagsisising hinalikan niya ito.

Muli niya itong siniil ng halik sa mga labi na tila uhaw na uhaw dahil sa nanuot na sa kanyang pang amoy ang halimuyak ng pheromones nito. Sinimulang lantakan ang leeg nito. Ibinaon ang mukha sa pagitan ng leeg nito at pinagsawa ang ilong na amuyin ang pheromones nito.

Dahil sa nakakaakit na pheromones nito ay mas nabuhayan ang pagnanasa niya at mas uminit ang katawan niya dahilan para maglabas siya ng pheromones na nakapagpa baliw dito ng tuluyan at hindi na siya nito matanggihan.

“Argh! Hmmm.” Ungol nito at ito na ang kumilos para humalik sa kanya.

Naging magaslaw na ang paghalik nito sa kanya kaya naman mas ginanahan siya na tugunan ng mas maalab at mas marahas na paghalik dito.

Kumilos ang mga kamay niya at marahas ang paghila niya sa Abaya nito para tuluyang maalis sa katawan nito habang patuloy parin siya sa paghalik dito.

Pero…

“Fuck!” Isang nakakatakot at malutong na mura ang kumawala sa bibig niya ng maramdaman niya ang bagay na tumusok sa kanyang sikmura habang kahalikan ito. Marahas ang pag alis niya sa ibabaw ng kama at basta na lang niya itong itinulak ng malakas na halos mauntog na ito sa headboard ng kama.

Dinuro niya ito na hindi alam ang dapat sabihin dahil sa kabiglaan.

“A male Omega!” Nanggagalaiti siyang muling humarap dito at pasakal na hinawakan ito sa leeg. “You are a fucking male Omega!” Pang uulit niya na talaga namang hindi na niya naisip na malagutan ito ng hininga sa higpit ng pagkakasakal niya dito.

“Argh. uhmmmm..” tanging naging sagot nito dahil nilamon ng heat nito ang katinuan. Hindi na din nito alintana ang galit niya para dito at kung paano na ito nahihirapang huminga.

“Who dare you betraying the King. Disgusting male Omega.” Dumagudong ang boses ng hari dahil sa galit na nabuhay dahil sa panlilinlang nito at pagpapanggap bilang isang babae.

GPS SIDE STORY VI: TRHEE

H alos wala na siyang buhay ng bitawan siya ng hari mula sa pagkakasakal. Habang ang hari ay pilit ding nilalabanan ang nabuhay na init at pagnanasa sa katawan dahil sa pheromones niya na kumalat at bumalot na sa buong silid.

Nahihirapan na siyang huminga. Hindi lang dahil sa pagkakasakal sa kanya ng hari kundi sa heat niya na lalong lumala dahil sa pheromones ng Alpha na nasa harapan niya.

Hindi naman ganito kalala ang heat na nararanasan niya sa mga nakaraang cycle pero kakaiba ngayon ang nararamdaman niya na dinagdagan pa ng pheromones ng isang dominanteng Alpha. Ang pheromones ng haring Zarim.

“Fuck you, Omega.” Nasa tuno ng hari ang hindi maitatagong galit dahil sa nalaman na muling inipit ang magkabilang pisngi niya ng isa lang kamay nito. “Kung hindi ka pa dinatnan ng heat mo ay hindi ko malalaman. At alam mo ba kung ano ang kaparusahan ng panlilinlang niyong ito sa akin?”

Nilakasan pa nito ang pagkakaipit sa pisngi niya. Na kung isa lamang siya sigurong babasaging baso ay kanina pa nabasag ang mukha niya sa higpit ng pagkakahawak ng hari sa kanya.

Pawisan na halos ang buong katawan niya. Kumalat na din ang luha sa magkabilang pisngi niya na hindi na din mapigilang tumulo ang laway dahil sa patuloy na pagsiklab ng heat niya na nadadagdagan sa patuloy na pag alpas ng pheromones ng hari dahil sa galit na nararamdaman sa panlilinlang niya dito.

“Ugh! Damn it.” Gigil na muling marahas na binitawan siya ng hari dahil sa hindi na nito kayang pigilan ang init na nararamdaman at mas lumakas pa ang pagnanasang lumukob sa buong pagkatao nito dahil sa lakas ng pheromones na lumalabas sa katawan niya.

Sa paningin ng hari ay nakakaakit na siya dahil sa ayos niya, sa halimuyak ng pheromones niya na hindi nito makita at maamoy sa mga omegang nasa chamber lang ng palasyo. Kakaiba ang naging dating niya sa paningin ng hari.

“Beta.” Pasigaw na tawag nito sa Beta na pinagkakatiwalaan na agad namang pumasok sa silid kung nasaan sila.

Dahil sa beta ito ay hindi nito alintana ang bumalot sa silid na magkahalong pheromones ng isang omega at alpha. Hindi nila ramdam kung gaano na katindi ang pheromones na pumuno sa buong silid.

“Kumuha ka ng malakas na gamot para sa heat ng Omegang ito. Ikaw na ang bahala sa kanya.” Si Haring Zarim na nanggagalaiti parin sa galit sa likod ng pagnanasang kanina pa nito pinipigilan.

Agad namang tumalima ang Beta na muling lumabas at ikuha ang hari ng gamot para sa Omega.

Kung babaeng Omega lamang siguro siya ay kanina pa siya inangkin ng hari at pinagbigyan ang pagnanasang iyon sa katawan nito. Na kung ginawa nito iyon ay baka kanina pa humupa ang heat niya na nagpapahirap sa kanya ngayon.

“Ugh! Uhmmm.. Help me.” Si Ishan na halos wala ng lakas pa pero nagawa niyang hawakan ang Hari para pigilan itong umalis “Please.” Dahil sa heat niya ay wala na sa isip niya kung sino ang Alpha na pinapakiusapan niya at hindi alintana ang pheromones nito na may halong galit sa kanya.

Kapag ang Omega ay nilamon na ng heat nito ay wala na itong ibang alam sa isip maliban sa gustong maibsan ang init sa kanilang katawan. At kung hindi naman siguro isang dominante ang Alpha sa harap niya ngayon ay hindi siya magiging ganito.

Marahas na naman siyang itinulak ng hari kaya napasadsad siya sa ulunan ng kama.

“Please, help me. I feel hot.” Para na siyang nagdidileryo sa init na kumalat sa kanyang katawan. Nagsimula na ring kumilos ang mga kamay para haplusin ang mga sensitibong bahagi ng kanyang katawan na kahit papaano ay maibsan ang paghihirap dahil sa dalaw ng kanyang heat.

Marahas ang paglunok ng hari dahil sa nakikitang ayos niya ngayon, lalo na at nakikita na ng hari ang ilang bahagi ng katawan niyang dinadama ng sariling mga palad.

Kuyom ang kamao nito na ipinilig ang ang ulo para huwag matangay sa pagpapakita niya kung gaano kaganda ang katawan niya kahit na isa lang siyang lalaking omega. Nagngangalit ang mga ngipin ng hari sa pagpipigil.

“Dalian mo, Beta.” Muli nitong sigaw. Kumilos ang hari at nagpasyang itali ang kanyang mga kamay at mga paa para hindi na siya makagalaw pa. Matapos nito iyong gawin ay mabilis ang ginawa nitong paglabas ng silid. Sa paglabas nito ay nakasalubong na nito ang beta na may dala ng gamot para sa kanya.

“Painumin mo ang Omega. Paliguan ng mahimasmasan ang init ng katawan. Pero huwag mo siyang hahayaang makalabas o makatakas ng silid na ito hanggat hindi ako bumabalik.” Utos nito sa Beta bago ito tinalikuran at tinahak ang isa sa chamber ng mga babaeng parausan.

“

M i alfa.“ Isa sa babaeng Omega niya na agad siyang sinalubong pagbukas pa lang ng pintuan sa chamber nito. “Uhmm, mi alfa.” Sa paglapit pa lang ng babaeng Omega sa kanya ay naramdaman na nito ang umaalpas niyang Pheromones na hindi na niya mapigilan dahil sa binuhay na init ng lalaking Omega na nasa silid niya ngayon. Ang lalaking Omega na iniwan sa sariling silid dahil sa ayaw niyang galawin ito dahil sa naiisip na he is not into male omega.

“Kneel down, Omega.” Agad na utos niya sa babaeng omega na mabilis umiwas ng tangkain nitong salubungin siya ng halik. Wala siyang balak halikan ito na hindi tulad ng lalaking Omega na hindi siya nagdalawang isip na halikan ito kanina.

Hinawakan pa niya sa ulo ang babaeng Omega saka niya ito idiniin pababa para tuluyan itong mapaluhod. Mabilis niyang inilabas ang kanyang pagkalalaki na kanina pa nagwawala dahil sa kagagawan ng mabangong halimuyak ng lalaking Omega.

“Suck it.” At bago pa man maibuka ng maayos ang bibig ng babaeng Omega ay marahas na niya iyong idiniin sa bibig nito.

“Urk.” Napapaduwal ang babaeng Omega sa marahas na pag angkin at pagbayo niya sa bibig nito. At sa bibig ng babaeng omega niya ibinuhos ang init na nabuhay sa kanyang katawan.

Marahas. Isinasagad ang buong laki niya sa bunganga nito na umaabot sa lalamunan ng babaeng Omega. Hindi niya alintana ang paghihirap ng babaeng Omega na ngayon ay marahas ang paglabas masok ng pagkalalaki niya sa bunganga nito.

“Ugh. Kyaak.” Napaduwal ang babae ng hinugot niya ang pagkalalaki mula sa bibig nito.

Pasabunot na hinawakan niya ito sa buhok at hinilang patayo saka ito pinatalikod at walang babalang pinatuwad ito. Marahas na isinubsub ang mukha sa nakasaradong pintuan habang nakatuwad.

Naging marahas lahat ng bawat galaw niya. Sa karahasan at pagmamadali ay hindi na niya alintana ang pagkapunit ng suot ng babaeng Omega ng tanggalin iyon.

Walang pagdadalawang isip na marahas na ipinasok at ibinaon ng buong-buo ang kanyang pagkalalaki sa lagusan ng pagkababae nito. Marahas ang bawat pagbaon niya. Ang marahas sa bawat pag labas-masok na halos mawalan na ng ulirat ang babaeng omega. Doon na niya pinapahupa ang init ng kanyang katawan.

“Fuck.” Napapamura siya dahil pakiramdam niya na walang silbi ang ginagawang paglabas masok sa pwerta ng babaeng Omega. “Tighten your hole, Omega.” Gigil na na walang tigil sa marahas na pag angkin dito.

“Alpha.. ahhhhh. Not so deep. It’s hurt.” Ang omega na hindi mapigilang mapasigaw sa karahasan niya na umaangkin dito. Umiiyak sa sakit dahil hindi man lang siya nito inihanda bago inangkin. “Ahhhh.. Ugh.. ahhhhhh.” Ang walang humpay na ungol nito na nasasaktan sa pag angkin niya dito.

“Fuck. Uhm. I said tighten your pussy, Omega.” And he continuously fuck the female Omega. Violently. Without mercy.

Pero kahit na anong gawin niya ay hindi parin maibsan ang pagnanasa niya. Hindi parin mawala ang init ng katawan niya na nabuhay dahil sa pheromones ng lalaking Omega.At habang patuloy siya sa paglabas masok sa pwerta ng babaeng omega ay nakikinita niya ang maamong mukha ng lalaking Omega.

Dahil pa sa sumagi na naman sa isip niya ang lalaking Omega ay umalpas muli ang kanyang Pheromones na bumalot na sa buong silid na dahil doon ay napawi ang paghihirap ng babaeng Omegang inaangkin niya at napalitan iyon ng sarap kahit na naging marahas siya sa pag angkin dito.

“Ahh.. mi alfa. Aaaah… fuck me more.” Nagdedeleryo na sa sarap na sabi ng Omega habang nakatuwad ay sinimulan na din nitong igiling ang balakang para sabayan ang marahas niyang pag angkin dito.

“Fuck. Ugh! Ahh.” At kahit papaano ay nakaramdam siya ng kaginhawaan sa ginawa ng Omega.

Bihasang gumagalaw ang balakang ng babaeng Omega habang patuloy din siya sa marahas na pagbayo dito pero habang nasasarapan siya ay hindi niya maitatanggi na ang nasa isip ay ang lalaking Omega. At ang halimuyak ng pheromones ng lalaking Omega na naiwan sa pang amoy niya.

“Ahhhh.. mi Alfa.” At sa sarap ay napasigaw ang babaeng Omega. Bago pa man siya labasan ay hinugot niya ang kanyang pagkalalaki na muling pinaluhod ang babae. Ipinasubo ang kanyang laki and fuck her mouth until he reach the climax of ecstacy.

“Mi alfa. So hot. So many.” Sabi pa ng babaeng Omega na nilulunok ang lahat ng katas na nilabas niya sa bumanganga nito.

Matapos niyang makamit ang paghupa ng init ng katawan niya ay ayaw na naman niyang tignan ang babaeng Omega dahil sa ayos nito.

Pawisan, luhaan at puno ng laway ang bibig.

“Disgusting.” Sabi niya dito bago tinalikuran.

Naipilig pa niya ang ulo para pawiin ang pagkadisgusto sa ayos ng babaeng Omega na halos pare-pareho lang ang mga babaeng Omega na nananahan sa mga bed chamber niya sa ganung mga ayos kapag tapos na niya itong inaangkin.

Wala pa siyang nagustuhan sa mga ito pero pinapanatili niya parin ang mga ito sa mga chamber na iyon para sa pansariling kaligayan. Para sa kanyang parausan.

Walang lingong likod siyang lumabas sa chamber ng babaeng omega at nagpasyang bumalik sa kanyang silid kung saan niya dinala ang lalaking Omega.

P agbukas niya ng pintuan sa silid niya ay hindi niya napigilang mapapikit at humugot ng malalim na paghinga.

Nababalot parin ang buong silid niya sa halimuyak ng pheromones ng lalaking Omega pero hindi na ganun kalakas ng dating nun sa kanya.

Nahupa na din kasi ang init ng katawan niya kahit papaano kaya hindi na siya nagpadala pa sa mabangong halimuyak ng pheromones na naamoy na siyang nanunuot sa pang amoy niya.

Sumalubong sa kanya ang Beta na pinagkakatiwalaan na halos kalalabas lamang sa banyo at may dalang palangga na may lamang tubig.

“Your Majesty.” Yumuko pa ito ng makaharap siya. “Humupa na kahit papaano ang heat ng Omega, your Majesty. Anong gagawin natin sa kanya?” Tanong ng beta sa kanya matapos mailapag ang hawak na palanggana.

“Lock him up and I will make him pay for what he did.” Seryuso niyang sagot sa beta.

“Paano ang ama ng Omega, your majesty?” dagdag tanong pa ng kanyang Beta na nakitaan ng kaunting simpatya sa lalaking Omega.

“Wala itong magagawa sa kung ano ang gagawin ko sa anak niyang Omega. Pagbabayarin ko silang lahat sa kapangahasan nilang lokohin ang bagong hari.” Kuyom ang kamaong nakatingin sa lalaking Omega na nakahiga sa gitna ng kama niya. “I will make him suffer.” Dahil sa galit niya ay muling umalpas ang pheromones na nakapagpagising sa diwa ng lalaking Omega.

“Uhm.” Halinghing nito.

“Wake up, Omega.” Nilapitan niya ito at gigil na inipit na naman ang magkabilang pisngi nito ng makabangon sa pagkakahiga.

“N-no!” Panlalaban nito sa kanya kahit na nanghihina at pilit kumakawala sa pagkakaipit ng pisngi sa kamay niya.

“Hahatulan ko ng kamatayan ang iyong ama sa ginawa niyong paglinlang sa akin, omega. Ang lakas ng loob nitong ialay ka gayong alam nitong ayaw ko sa mga lalaking Omega.” Doon nakaramdam ng matinding pag aalala ang Omega. Hindi naman nito inakala na malalaman agad ng hari ang pagtatago ng tunay na katauhan.

“No, please.” Pakiusap nito sa kanya at pilipit na ang salita nito dahil sa pagkakaipit niya sa pisngi nito. “W-walang alam ang aking ama. W-wala siyang alam na ako ang kasama niya.” Paliwanag nito sa kanya.

“Walang alam? Nagpapatawa ka yata, Omega.”

“N-nakikiusap ako. H-huwag mong idamay ang aking ama sa ginawa ko. Ako ang may kasalanan. A-ako ang may gusto nito. Walang alam ang akin ama dito.” Paliwanag parin nito kahit na paulit ulit na ang mga sinasabi nito.

Nagngangalit na naman ang kanyang ngipin sa gigil niya sa Omega sa pagsisinungaling nito sa kanya. Diniinan ang mga daliri sa pagkakaipit sa pisngi niya bago marahas na binitawang patulak kaya napahiga na naman ito.

Sa pagkakahiga nito ay umangat na naman ang kamay niya dito pasakal sa leeg nito. Sakal na nakakalagot ng hininga.

“Ugh. P’ple-plesh.” Mahinang pakiusap nito sa kanya na halos tumirik na ang mga mata dahil sa nahihirapan na itong huminga. “I-i c-can’t breathe. Uuhhggg.” Napasinghap ito ng bitawan niya.

Hindi pa siya nakontento ay sinampal niya ito gamit ang likod ng palad niya.

“Hindi lang iyan ang matitikman mo, Omega. Ipaparanas ko sayo ang kalupitan ko sa pagpaparusa sa panlilinlang mo.” Saka na naman niya ito sinampal sa kabilang pisngi.

Sa lakas ng sampal niya ay nag iwan iyon ng pulang marka sa makinis nitong pisngi. Nasa mga mata din nito ang mga namumuong luha na isa-isang nagsilaglagan habang nakatingin ito sa kanya na hinahabol parin ang hininga dahil sa pagkakasakal niya dito.

“Beta, anong balita sa mga ministro?” Tanong niya ng balingan ang Beta.

“Naghihintay sa pagbabalik mo sa Emperial Hall, your Majesty.”

“Good.”

“But your Majesty. Nakarating na ang balita sa inyong lolo at naghihintay na ito kasama ang mga ministro.”

Doon siya napamura sa naibalita ng kanyang Beta. Alam naman niyang makakarating sa kanyang lolo ang ginawa lalo na at tinangay na lang niya basta ang Omega kahit na hindi pa sila kasal. Kahit na matigas ang puso ng kanyang lolo sa mga omega lalo na sa mga lalaking omega ay may paggalang naman ito kahit papaano sa mga babaeng Omega lalo na at anak nga ng punong ministro ang Omegang tinangay niya.

“Damn it.” Gigil na napamura siya na muling binalingan ang Omega na nasa mukha ang takot. Takot hindi lang para sa sarili nito kundi sa buo nitong pamilya dahil sa panlilinlang nito sa kanya.

“I will deal with you later, Omega. At huwag mong babalaking tumakas dahil sa isang pitik lang ng daliri ko mamatay ang iyong ama.” Pag-iiwan niya ng banta sa Omega bago tuluyang nilisan ang silid at muling bumalik sa Emperial Hall.

N aglaho na ang pheromones niya na kumalat sa buong emperial hall kanina at napalitan iyon ng Pheromones ng kanyang lolo na matamang nakatingin sa paglapit niya.

Kung sa iba sigurong Alpha ay matatakot at manghihina sa Pheromones ng kanyang lolo pero hindi para sa kanya. Dahil hindi siya magiging haring papalit dito kung hindi niya kayang labanan iyon at pantayan.

“Ano iyong nabalitaan ko, Zarim? Tinangay mo ang Omega at saan mo siya dinala?” Magkasunod na tanong ng kanyang Lolo na kahit mahinahong sinasabi iyon ay halata ang galit sa ginawa niya.

Tumayo siya ng tuwid. Nakipagsukatan ng tingin sa kanyang Lolo.

“Ginawa ko lang ang nararapat Lolo. Binigyan ng gamot para sa heat nito at pinagpahinga sa silid ko.” Sagot niya dito na kahit hindi naman talaga iyon ang binalak niya. Halos mapatay na nga niya ito kanina pero hindi niya sasabihin dito ang totoo. Dahil kung totoo ang sinabi sa kanya ng lalaking Omega ay wala ding alam ang ama nito.

Kailangan na lang niyang alamin kung ano ang mabigat na dahilan ng lalaking Omega kung bakit siya nito nilinlang.

“Wala akong balak na masama sa kanya, Lolo. At wala akong ginawang labag sa batas maliban sa hinawakan ko siya dahil sa pagbuhat ko dito.” Wala sana siyang balak magpaliwanag sa harapan ng mga ministro pero para sa ikakatahimik ng kanyang Lolo ay wala na siyang pagpipilian pa.

“Prime Minister Safar.”

“Majesty.” Tawag sa kanyang Lolo na sinabayan ng pagyuko ang ministro sa harapan ng lolo niya bago ito humarap sa kanya. “Your Majesty. I need to see my daughter.” Paghingi nito ng pahintulot na sa kanyang lolo ito nakatingin.

“Are you doubting me, prime minister.” Pinanlakihan pa niya ito ng mga mata habang sinasabi iyon at nakipagsukatan nga ng tingin dito ng magtama ang mga mata nila.

“I dare not, your majesty.” Payukong sagot naman nito.

“Ang batas na iyon ay para sa ating bansa prime minister Safar at tumupad ako sa ilan sa mga iyon maliban sa paghawak ko sa Omega. Pero kung para sa atin dito sa lupain ng Haiiwa at loob ng kaharian ng Zahara ay salita ko ang batas. At magagawa ko ang kahit na anong gusto ko sa anak niyong Omega.” Sarkistong sabi niya sa punong ministro.

Hindi maitago ang paglunok ng punong ministro na nakatingin sa kanya.

“Pasalamat ka punong ministro Safar dahil kahit papaano ay natupad ko ang batas sa bansang ito na hindi ginalaw ang anak mong Omega.”

“Bilang dating hari punong Ministro Safar ay binibigay ko sayo ang kasiguraduhan na mabibigyan ng pangalan ang anak mong Omega.” Ang lolo niya na sa kanya nakatingin na nagpapahiwatig na kailangan niyang pakasalan agad ang anak ng punong ministro.

“Makakaasa ka, lolo. Hindi ko kayo bibiguin sa pagbibigay ng kasiguraduhan para sa Omega.” Tanging naging sagot niya kahit wala na siyang balak magpakasal sa anak ng punong Ministro lalo na at lalaking omega ang pinag uusapan nila.

“Dismiss.” Ilang sandali pa ang lumipas matapos magbigay ng magandang salita ay pinaalis na niya ang lahat ng mga ministro. Kahit na ang kanyang lolo ay bumalik na din ito sa sariling palasyo para magpahinga.

Naiwan sila ng kanyang Beta na bumalik na din sa kanyang silid kung saan niya ikinulong ang lalaking Omega.

“Bigyan mo ako ng magandang dahilan bakit mo ako nilinlang kung gusto mo pang makitang buhay ang iyong buong pamilya.” Tanong nga niya sa Omega na mahigpit na hinawakan sa braso na dumiin pa ang mga kuko sa balat nito.

Maluha-luhang napapangiwi ang Omega dahil sa sakit na naramdaman sa higpit ng pagkakahawak niya dito.

“Ugh! B-because I-i fall inlove with you w-when I first saw you.” Mahinang sagot ng Omega na nakapagpatigil sa kanya.

At para sa Omega ay iyon na lang ang magandang dahilan para mailigtas ang buo nitong pamilya sa kamatayan.

GPS SIDE STORY VI: FOUR

Warning:

Sex, violence, language.

Read at your own risk

“

H ahaha.“ Malakas at patuya ang naging pagtawa ng hari sa sinabi niya kasabay ng pagtawa nito ay sinampal pa siya ng malakas dahilan para muli siyang mapasadsad sa sahig.

Aminado naman ang hari na kahit na sinong Omega man iyan ay mahuhulog dito pero hindi iyon ang inaasahan nitong sagot mula sa kanya kaya mas sumiklab ang galit nito dahil patuloy parin siya sa pagsisinungaling kahit na nasukal na siya nito sa kanyang ginawa.

“One more lie, Omega. Or I will kill you.” Banta ng hari na sa gilid ng pader ay kinuha nito ang nakasabit na katana doon. Hinugot ang talim at itinutok iyon sa kanyang leeg.

Nanginginig ang Omega dahil sa nakitang hindi nagbibiro ang hari na sa ano mang oras ay posebleng mawalan na nga siya ng buhay.

“Y-your M-majesty.” Mahina at nanginginig ang boses na pagtawag niya sa hari. “N-nagsasabi ako n-ng t-totoo.” Pero mas pinanindigan niya ang kanyang sinabi. “I fall..”

“Fuck the hell I care, omega.” At sa gigil ng hari ay nadiinin nito ang pagkakadikit ng talim sa leeg niya dahilan para umagos ang dugo mula doon.

“N-no. P-please.” Pakiusap niya ng maramdaman ang hapdi sa nahiwang balat sa leeg niya.

Nanginginig na hindi alam ang gagawin maliban sa pakiusapan na lang ang hari.

“I told you, Omega. I’m not joking. I can kill you right now.” At handa na ang haring ihataw ang katana na hawak sa leeg niya para wakasan na nga ang buhay niya ng nagambala ito dahil sa magkakasunod na katok mula sa labas ng silid kung nasaan sila.

Marahas ang ginawa nitong pagbaling sa pintuan ng iniluwa doon ang Beta nito.

“Your Majesty.” Na sinabayan ng pagyuko. “There are some Rogues who have escaped from prison.”

“What?” naibigay ng hari ang hawak na katana sa Beta nito. “Anong ginagawa ng mga Epsilon na nagbabantay sa kulungan at sa bawat sulok ng kaharian?” galit na tanong ng hari.

Ang ilan sa mga rogues na nakakulong ay ilan lang sa mga dating Alpha na tumiwalag sa mga batas at nasasakupan ng kaharian. At ang mga nakatakas ay ang ilan sa mga nakagawa ng ikinalabag ng batas ng dating hari kaya sila nakulong.

“Tumakas sila sa oras ng pagpapalit ng mga bantay, your Majesty.”

Hindi na sumagot ang hari. Inayos ang sarili bago lumabas ng silid na basta na lang iniwan ang Omega sa loob. Kasunod ng kanyang beta, hinarap ang lota at sinabihan na gamutin ang leeg ng Omega.

“Don’t let the Omega escape.” Utos pa nito bago sumunod sa hari.

T inungo nila ang kulungan at tinignan ang dahilan kung bakit nagawang nakatakas ang mga iyon. Ilan din sa mga Epsilon ang napatumba ng mga rogues na nakatakas.

“Your Majesty. Wala na pong palatandaan na nasa loob pa ng palasyo ang mga tumakas.”

Marahas ang pinakawalan niyang hangin na tinignan ng mapagbantang tingin ang mga Epsilon. Dahil sa hindi nagustuhan ang kapabayaan ng mga ito ay hindi niya napigilang maglabas ng pheromones na kumalat sa buong kulungan dahilan para makaramdam ng takot sa hari.

Sa pinakawalang pheromones ng hari ay masasabi nilang hindi ito biro. At walang sino man ang gustong makatikim ng galit nito.

“Send some troops out and find the escapees.” Maawtoridad na utos ng hari bago tumalikod sa mga ito at lumabas na ng kulungan.

Hindi naman nag aalala ang hari sa posibleng magawa ng mga Rogues na nakatakas dahil kaya niyang iyong labanan.

Ang pinag aalala lang ng hari ay ang idamay ng mga ito ang mga ordinaryong tao. At may posibilidad na gumawa sila ng sariling hukbo at maghiganti sa pagkakatiwalag sa kanila.

Pabalik na sila ng Beta sa kanyang silid.

“Beta, didn’t you tell to the Lota to close the door?” Tanong ng hari ng mapansin ang nakabukas na pintuan ng kanyang silid.

“I told him, your Majesty.” Sagot naman ng kanyang Beta na nauna ng naglakad para makita kung anong mayroon sa silid ng hari kung bakit bukas ang pintuan.

Pero ng makaramdam ang hari ng ibang Pheromones ay naalarma ito at mabilis na pinasok ang silid. Hindi na inisip na posebleng may nagbabadyang panganib na sasalubong sa kanya sa loob.

And the king dodged quickly when he felt some dagger thrown at him. Mabilis din na kumilos at humarang ang beta sa harapan niya sakaling may kasunod pang panganib ang sumalubong sa kanila.

Kuyom ang kamaong napatingin ang hari sa nakabulagta ng Lota sa sahig na siyang bumungad pa sa kanila. Nagkalat na din ang mga kagamitan sa buong silid. Na tila may labanang naganap.

“Fuck.” Malutong na pagmura ang lumabas sa bibig ng hari ng maramdaman din ang pheromones ng lalaking Omegang nasa silid niya na humalo sa Pheromones ng mga Rogues.

Iginala ang paningin. Nakita niya ang Omega na hawak ng isang Rogues na isa sa nakatakas sa kulungan na may dalawa pa sa tabi nito. Nasa tarangkahan ng balkonahe ang mga ito. Nakita din ng hari na may sugat na sa katawan ang Omega kaya tama ang hinala niyang sinubukan ng Omega ang lumaban sa mga ito.

Nasa mga labi din ng mga Rogues ang tila nababaliw habang nilalanghap ang mahalimuyak na Pheromones ng Omega na wala ng yatang natitirang lakas dahil sa muli na namang binalot ng heat nito na napakalma na kaninang uminom na ito ng gamot para sa heat nito.

“Kailan pa may itinatagong lalaking Omega ang hari sa silid niya?” Nakangising patanong ng isang Rogues na dinilaan pa mismo ang pisngi ng Omega. Ang isa naman ay sa leeg nito dinilaan.

Dahil sa kapangahasan ng tatlong Rogues na siyang nakapagpagalit ng husto sa hari at hindi na niya napigilan ang pag alpas ng Pheromones niya. Tumindig ng tayo at nagsimulang humakbang palapit sa mga Rogues na may hawak sa Omega. Hindi niya nagustuhan ang paggalaw ng mga ito sa omega.

“Your Majesty.” Ang Beta na itunulak niya paalis sa daraanan niya.

“One more step, your Majesty. Gigilitan ko ng leeg ang Omegang ito.” Banta ng Rogues na may hawak sa Omega. Itinapat sa leeg nito ang isang punyal.

Sabihin man na nagsanay ang Omega para palakasin ang sarili ay hindi pa sapat iyon para maipagtanggol ang sarili sa mga Alpha.

Lalo na kapag dinatnan ang mga ito ng heat na siyang lalamon sa lahat ng lakas nila sa katawan. At isa pa na nakapagpahina sa Omega ngayon ay sa lakas at dating ng pheromones ng bagong hari.

“Who are you to command me?” Tanong ng hari na nanlilisik ang mga mata. Nagbago na din ang kulay ng mga mata nito.

Wala na sa isip niya kung anong mangyayari sa Omega basta ang nasa isip niya ngayon ay ang wakasan ang buhay ng tatlong Rogues sa mga kamay niya.

Dahil walang nakitang pag aalala ang tatlong Rogues mula sa hari ay nakaramdam na sila ng takot at nadama na nila kung gaano kalakas ang hari sa Pheromones pa lang na pinakawalan nito at ano na lang kung sa physical na lakas nila pagbabasihan?

Nabitawan nila ang Omega sa pagkaramdam ng takot pero huli na para maisip nila na muling makatakas sa ginawang kapangahasan na pasukin ang silid ng hari. At ang paghahamon sana dito kung talaga bang malakas ito. Naisip nilang gamitin ang Omega para mapasuko ang hari pero wala silang nakitang pag aalala sa hari para sa omega.

Sa paglapit sa kanila ng Hari ay naisip na lang nilang labanan ito dahil pakiramdam naman nilang hindi sila patatawarin ng Hari at bago pa man ito makalapit sa kanila ay sila na mismo ang sumugod.

Sabay-sabay silang tatlong sumugod palapit sa hari. At sa pagtalon nila dito ay siya namang pagpalit ng anyo nilang Lobo.

Pero hindi naging dahilan iyon para mapabagsak nila ang hari. Mabilis na inisa isa silang pinabagsak ng hari gamit lamang ang isang kamay nito at hindi na kinailangan nitong magpalit sa anyong Lobo para sa kanila.

Hindi naman sila pinatay ng Hari dahil naisip niyang makakatulong ang mga ito para matunton ang iba pang Rogues na nakatakas.

Tahimik na tumalikod ang hari sa tatlong Rogues na nakabulagta na sa sahig. Nagbalik anyong tao ang mga ito matapos silang mapagsak ng hari.

Mabilis naman na hinarap ng Beta ang mga ito. Habang ang hari ay nilapitan ang Omega na tuluyan ng nanghina dahil sa heat nito. Mas lumala pa iyon dahil sa binalot na ng magkahalong pheromones ng mga rogues at pheromones ng hari ang buong silid.

Inilabas ng Beta ang mga Rogues dahil alam nitong ayaw ng hari na may ibang makaalam sa kalagayan ng Omega kung tatawag siya ng Epsilon.

Matapos mailabas ng Beta ang tatlong Rogues at maisara ang silid ng hari ay saka ito tumawag ng Epsilon para kunin ang mga ito at ibalik sa kulungan.

Sa loob naman ng silid ay muling nagpakawala ng Pheromones ang hari para tuluyang mawala ang Pheromones ng mga rogues at matabunan iyon ng Pheromones niya.

“Uhm. H-help me.” Ang Omega na halos wala ng salitang lumabas sa bibig nito. Nanginginig na itinaas ang kamay nito mula sa kanya.

Humihingi ng tulong sa hari para maibsan ang init na bumalot na sa buong sistema nito.

“Damn it, Omega.” May gigil na mahigpit na hinawakan ng hari ang braso ng Omega para mapatayo pero hindi na kayang suporthan ng mga paa ng Omega ang katawan kaya natumba lang ito sa kanya.

Sinalo ito ng hari.

Napatitig ang hari sa mukha ng Omega na puno na ng galos ang mukha. Kahit sa kamay na hawak niya ngayon ay may mga galos din. Napailing siya. Naisip niya na bakit pinilit parin nitong lumaban sa kabila ng nararamdamang heat nito.

Hindi ba nito naisip na mas manghihina ito dahil mga Alpha ang Rogues na kinalaban nito.

Sa pagtitig ng hari sa Omega ay hindi din nakaligtas sa paningin nito ang ganda nito kahit na isa itong lalaki.

“Ugh!” Marahas na inilayo ng hari ang Omega sa katawan niya. Mas nanggigil ang hari sa galit ng maalala kung bakit niya ito itinatago sa silid niya at dahil na rin sa katotohanang isa parin itong lalaking Omega na kinaiinisan niya.

“Uhm.” Nakaramdam ng kaunting kaginhawaan ang Omega ng maramdaman ang init ng katawan ng hari na hindi hinayaang mailayo siya sa katawan nito pero hindi sapat iyon para ibsan ang init ng katawan niya. “Touch me, your majesty.” Mahinang pakiusap ng Omega sa Hari na kanina pa pinipigilang matangay ng pheromones nito.

Kuyom ang kamao ng Hari. Kasabay nun ang hindi nito mapigilang mapapikit at langhapin ang halimuyak ng pheromones ng Omega.

Sa ginawang iyong hari ay hindi na nito napigilan ang sarili. Nanuot sa pang amoy niya ang halimuyak ng pheromones ng Omega na bumalot sa pakiramdam ang pagnanais maibsan ang muling nabuhay na init na katawan.

Hindi na naisip ng hari na lalaking Omega ang kaharap niya. Marahas na hinawakan ang batok ng Omega at tinawid ang pagitan ng mga mukha nila.

Marahas ang naging paghalik ng hari sa Omega habang wala namang pakialam ang Omega sa paraan ng paghalik ng hari sa kanya.

Tinugon pa ng Omega ang halik ng hari kung gaano iyon kapusok. Hindi alintana ng Omega ang mga sugat nitong nasasagi ng mga haplos ng hari dahil nanaig dito ang kaginhawaang dulot ng mga iyon. Nagbigay kaginhawan sa katawan niya ang init na nagmumula sa mga palad nito.

“Uhm. Y-your Majesty.” Mahinang usal ng Omega ng pakawalan ng hari ang labi niya.

Sa nakataob na kama na naabutan kanina ng hari ay walang kahirap hirap nitong binalikdad iyon patihaya.

Marahas na itinulak ng hari ang Omega sa nakabalandrang kama sa gitna ng kanyang silid. Hindi alintana ang mga gamit na nagkalat doon dahil mas nanaig sa dalawa ang pinagsasaluhang init. Pumaibabaw ang hari sa Omega at muling hinalikan. Mapusok at tila may hinahanap at malayang ginagalugad ng dila ng Hari ang loob ng bibig niya.

“Uhmm..” ang Omega na natatangay sa init ng halik ng hari sa kanya at tinugon kung gaano iyon kapusok.

“Fuck, you are so fucking sweet.” Ang Hari na nilamon na ng tuluyan ng pagnanasa ang katawan. Naakit na ng tuluyan ang hari sa mahalimuyak na Pheromones ng Omega.

Naglakbay ang labi ng hari sa mukha niya. Nilalasaan ang balat ng Omega na ang tamis sa pansalasa niya. Kahit na may bahid na ng dugo ang balat niya ay hindi na iyon nalasahan ng hari dahil para dito ay natural na matamis na iyon sa panlasa nito.

Hindi gawain ng hari na gamitin ang mga Omega tulad ng ginagawa nito ngayon dahil hindi niya nagugustuhan ng panlasa niya mga lasa ng balat ng mga babaeng omega na nahahaluhaan ng pawis kahit na binabalot pa ng mga ito ng mga pheromones nila.

Pero sa lalaking Omegang ito ngayong hawak hawak niya. Ang Omegang kahalikan niya ay kakaiba sa lahat ng Omegang nagtatago lang sa mga bed Chamber ng palasyo.

The king wants to devour him whole.

Ang kamay ng hari na malayang humahaplos sa katawan niya. Dumadama. Ramdam ng Omega ang init na nagmumula sa mga palad ng haring nagpapaligaya sa kanya ngayon kahit na marahas ang bawat haplos nito sa kanya.

“Uhm… Y-your majesty.” Tanging katagang lumalabas sa bibig ng Omega na nilalasap ang sarap ng kaginhawaan sa mga halik nito.

Ipinagpatuloy ng hari ang paggalugad sa buong katawan ng Omega. Sa tainga, sa leeg, sa balikat na iniiwanan ng mga marka sa bawat daanan ng labi nito hanggang sa matagpuan ng mga labi ng hari ang manipis nitong dibdib at sipsipin iyon. Kakagatin dahilan para mapahiyaw ang Omega dahil sa kakaibang kiliti na mabilis na kumalat sa buo niyang katawan.

Sakit, hapdi, kirot at sarap. Magkakahalong pakiramdam ang nararanasan ng Omega sa kamay ng Hari.

Napapaliyad ang Omega. Hindi alam kung saan kakapit sa kakaibang sensasyong dulot ng pagsipsip ng Hari sa nipis niyang dibdib habang patuloy ang palad na humahaplos sa kung saang bahagi ng kanyang katawan.

“Ahhhh. M-more your Majesty.” Ang Omega na nagdidileryo na sa sarap. Na kapag nilamon ng Heat ang buong katawan na sinamahan pa ng pheromones ng isang Alpha ay hindi na nila alam ang nangyayari sa kanilang paligid dahil mas nananaig sa mga ito ang maibsan ang init at lasapin ang sarap na ipaparanas ng isang Alpha. “Uhm.”

Napakagat ng labi ang Omega ng dilaan ng hari ang isa sa sugat sa taas ng dibdib niya na gawa ng pakikipaglaban nito kanina sa tatlong Rogues. Hapdi at kirot ang naramdaman niya pero dahil sa muling naglabas ng pheromones ang hari ay nabawasan ang hapdi sa sugat niya na napalitan iyon ng ibayong kiliti na may kasamang tila bultahe ng kuryenteng dumaloy sa kanyang mga ugat.

Sa paggalugad ng hari sa buo niyang katawan ay natagpuan ng hari ang lagusang itinatago ng dalawang umbok sa likod niya.

“Hmmm.” Ang hari na muling nilanghap ang mahalimuyak niyang Pheromones na patuloy na nagpapabuhay ng pagnanasang angkinin ang Omega.

Bumaba ang mukha ng hari sa nipis ng tiyan ng Omega. Hinawakan ang balakang nito at pinataas iyon hanggang sa tuluyan ng makita ng hari ang namamasa ng lagusan nito.

Hindi na naghintay ang hari para ihanda ang Omega. Marahas nitong inangkin ang Omega.

“Ahhhhh.” Sa biglaang pagpasok ng malaking pagkalalaki ng hari ay napasigaw pa ang Omega.

Inangkin niya ito ng marahas.

“Ahhhh. Y-your m-majesty. Ahhhhh.” Walang ibang lumalabas sa bibig ng Omega maliban sa pasigaw na ungol nito.

Hindi alintana ng hari na sa marahas na pag angkin sa Omega ay dinugo ito sa bahaging iyon kung saan sila konektado. Kahit na nasa heat ang Omega ay hindi ito naihanda para sa pagpasok ng malaki nitong alaga.

“Fuck. So, fucking tight, Omega.” Ang hari na wala ng ibang ginawa kundi ang magpabalik-balik sa loob ng Omega.

“Your Majesty. Ahhh. S-so deep. It’s hurt.” Nanaig sa pakiramdam ng Omega ang hapdi sa lagusan niya kung saan marahas na bumabaon ang buong laki at kahabaan ng Alpha.

Pakiramdam ng Omega ay pinagpira-piraso ang katawan niya. Idagdag pa kung ano ang ayos niya habang inaangkin siya ng hari. Nakabaluktot siya na halos mabali ang boto niya sa likod. Nakataas ang balakang niya kung saan ngayon nakatayo ang hari at marahas na inaangkin siya.

Luha, pawis, sipon, laway. Naghalo-halo na iyon sa mukha ng Omega.

Napapasigaw ang Omega sa sakit kasabay ng pag iyak niya. Kahit na sa pag angkin sa kanya ng hari ay nababawasan ang init ng katawan niya ay malinaw na sa isipan ng Omega na hindi iyon basta pag angkin lang kundi isa iyong pag paparusa.

Pagpaparusa sa ginawa niyang pagsisinungaling sa hari.

“S-stop. Ugh. Y-your majesty.” Patuloy ang pagluha niya. Paunti unti mang nababawasan ang init sa katawan niya ay siya namang patuloy ang paulit ulit na sakit na nararamdaman sa marahas na pag angkin sa kanya ng hari.

“S-stop. P-please.” Pakiusap niya sa Hari pero wala itong pakialam sa kanya kahit nasasaktan siya.

“Ahh! Fucking shit, ugh. So, tight.” Ang Hari na sarap na sarap sa pag angkin nito sa kanya. Marahas na bumabaon ang kahabaan sa loob niya.

Habang siya ay wala ng natitirang lakas pa. Na sa kalagitnaan ng pag angkin ng hari sa kanya ay tuluyan na siyang hinila ng kadaliman at nawalan na ng malay.

GPS SIDE STORY VI: FIVE

Warning:

Sex, violence, language .

Read at your own risk!!

N apangiwi sa sakit na naramdaman si Ishan kinaumagahan ng magising siya. Hindi niya alam kung saang bahagi ng katawan niya ang kanyang hahawakan para damahin ang natamo niyang sugat mula sa pakikipaglaban sa tatlong Rogues na nangahas kagabi na pumasok sa silid ng Hari kung saan siya ikinulong nito.

Hari?

Natigilan pa siya ng maalala ang Hari. Hindi malinaw sa kanya ang mga sumunod na nangyari kagabi maliban sa unti unti siyang nanghina sa kamay ng tatlong Rogues dahil sa pinagsama samang Pheromones na pinakawalan ng mga ito idagdag pa na na dinatna siya ng heat kaya hindi siya nakapanlaban ng maayos.

Maliban doon…

“Ugh!” Nanlaki ang mga mata niya ng maramdaman din niya ang sakit sa bahaging iyon ng katawan niya. “Anong ginawa ko kagabi? Anong nangyari?” Mahinang tanong na lumabas sa bibig niya.

Tinangka niyang muling gumalaw ng muling sumidhi ang sakit sa ibabang bahagi ng katawan niya.

“Fuck.” Napamura siya dahil sa sakit pa lang sa likod niya ay alam na niya ang nangyari kahit na hindi malinaw sa kanya ang namagitan sa kanila ng Hari. Pero iisa lang ang ibig sabihin nun. Ginamit siya ng Hari sa kalagitnaan ng heat niya kagabi.

Kagat ang labing bumangon siya at pilit na ininda ang sakit na naramdaman. Magkakasunod din na pagmumura ang lumabas sa bibig niya dahil doon.

“Gising na pala kayo, Luna.” Ang lota na nagbantay sa kanya kagabi at gumamot ng hiwa ng katana sa leeg niya. Ito din ang unang natumba dahil sinubukan siya nitong iligtas sa tatlong Rogues pero ni wala itong nagawa. At ang akala niya talaga kagabi ay patay na ito.

Lumapit sa kanya ang Lota. Idinikit ang likod ng palad nito sa kanyang nuo.

“May lagnat parin kayo, Luna.” Sabi pa nito ng muling lumayo. “Pero kailangan niyong piliting tumayo at maghanda dahil isang oras lamang ay babalik ang hari dito para kunin kayo at iharap sa inyong ama.”

Sa sinabi ng Lota sa kanya ay muling sumagi sa isip niya ang dahilan kung bakit nga pala siya ikinulong ng hari sa silid nito. At simula kahapon ay tanging pagpapahirap lang ang naranasan niya mula dito.

Masakit man ang katawan niya ay pinilit parin niyang kumilos. Kailangan niyang kumilos ng katulad ng natural na kilos ng kanyang kambal kapag kaharap ang kanyang ama.

Pero ano ang balak ng hari sa kanya na sa unang araw pa lang ng pagkakakilala nila ay nabuko na agad ang pagpapanggap niya.

Nahirapan man siyang kumilos dahil sa hapdi at kirot na nararamdaman niya sa bahaging iyon ng likod niya ay pinilit parin niya ang sarili.

Nakasunod lang sa kanya ang Lota ng makapasok siya sa banyo. Tinulungan siya nitong alisin ang mga damit niya bago lumusong sa maligamgam na tubig na inihanda ng lota sa kanya.

Kahit papaano ay nakaramdam siya ng kaginhawaan ng maibabad ang katawan sa tubig ng ilang minuto.

Gusto man niyang magtagal sa pagligo ay napilitan siyang umahon para ihanda ang sarili sa pagbabalik ng hari para kunin siya.

“Sinabi ng hari na hindi mo na kailangang itago ang inyong mukha, Luna.” Ang lota habang nagsusuot siya ng niqab na sa sinabi nitong iyon ay alam na niya ang ibig nitong sabihin.

May hawak na din itong thobe.

Marahang niyang inilapag ang Niqab. Inalis ang Abaya na nauna ng isinuot.

Tumango na lang siya at hindi na nagsalita. Kinuha ang thobe sa lota at isinuot iyon. Kulay itim iyon. Usually, ang thobe ang siyang nakagawiang isuot ng mga lalaki sa tuwing may mga mahahalaga silang bisita. Kahit na ang ama lang niya ang kanyang haharapin ay kailangan niyang magsuot ng thobe dahil nasa loob parin siya ng palasyo.

Napatingin siya sa Abayang suot niya kahapon na siyang iniwan sa kanya ng kambal para isuot.

“Your Majesty.” Ang Lota na agad na humarap sa pintuan ng bumukas iyon at yumuko bilang paggalang sa pagkakita sa Hari.

Yumuko na din siya para sa paggalang dito. Dahil na rin sa hindi niya kayang salubungin ang galit ng Hari na nakikita sa mga mata nito. Sa pagkakayuko niya ay halos ayaw na niyang itaas ang mukha para harapin ito.

Lihim siyang napalunok ng mapansin niyang lumapit ang Hari sa kanya.

Naging marahas na naman siya nitong hinawakan sa panga niya at ito na mismo ang nagtaas ng kanyang mukha. Pilit man niyang huwag magtama ang mga mata nila ay wala siyang nagawa dahil wala na halos pagitan ang mukha niya sa sa mukha ng Hari.

Sa lapit ng mukha nito ay narinig pa niya ang ngipin nitong nagngangalit sa galit. Ramdam niya ang panggagalaiti sa kamay na mahigpit na nakahawak sa kanyang panga.

“Y-your m-majesty.” Mahinang saad niya na ramdam na ang sakit sa pagkakahawak sa kanya. Kung lalakasan pa siguro nito ang hawak sa panga niya ay baka madurog na iyon ng tuluyan.

Nanginginig ang labi niyang nais pa sanang magsalita ng marahas na binitawan siya ng hari na muntik pa siyang natumba kung hindi niya nabalanse ang katawan.

Tumalikod na ang hari. Hindi man nagsalita ang lota ay itinuro naman nito na sumunod na siya sa paglabas sa Hari. Tahimik na sumunod na nga siya dito. Walang imikang tinungo ang maluwang na Salun kung saan tumatanggap ng bisita.

( Salun -tawag sa maluwang na living room sa middle east kung saan sila tumatanggap ng mga bisita.)

“Baba.” Mahinang pagtawag niya sa kanyang ama ng madatnan na nga nila ang kanyang ama doon. Nais pa sana niya itong agad na lapitan pero pinigil niya ang sarili dahil ayaw na niyang makagawa pa ng ikakagalit ng hari sa kanya baka madamay pa ang kanyang ama sa galit nito sa kanya.

“Your Majesty.” Tumayo ang kanyang ama at nagbigay paggalang sa hari. “Ishan.” tawag ng kanyang ama ng mapatingin sa kanya.

“Speak prime minister.” Ang hari ng makaupo ito na hindi na inalok na umupo silang mag ama.

“Patawarin mo ako, your Majesty.” Ang kanyang ama na ikinagulat niya lalo na at lumuhod ito. “Hindi ko kayo nais na linlangin.”

“No.” Sansala niya sa gusto pang sabihin ng kanyang ama. “Wala kayong alam sa ginawa ko, ama. Huwag niyong akuin ang pagkakamali ko.”

“Shut up, Omega.” Maawtoridad na pagpapatahimik sa kanya.

“Your Majesty.” Si Ishan na lumuhod pa sa harapan niya. “Please. Walang alam ang aking ama sa ginawa ko.” Muli ay paliwanag ni Ishan sa hari na hindi naman nito nagustuhan.

Malakas na sampal ang natamo niya mula sa hari.

“Your majesty.” Ang kanyang ama na nais sana siyang daluhan.

“Stay where you are, prime minister. Nasa loob kayo ng aking palasyo.”

Nanatili ang punong ministro sa kanyang kinaluluhura.

Kahit na gustong gusto ng daluhan siya nito. Habang siya ay tiniis ang sumidhing sakit sa pisngi niyang sinampal ng hari.

“Y-your Majesty. I’m telling you the truth.” Si Ishan na muling nagsalita. “Walang alam ang aking ama. Ako lang ang nanlinlang sa inyo. Kahit ang aking ama ay nilinlang ko para lang makalapit sa inyo.”

“Ishan.”

“Ama.” Tumingin siya sa kanyang Ama na nasa mukha ang magkahalong pag aalala, awa at nandoon na din ang pagkadisgusto dahil sa panlilinlang niya. “Patawarin niyo ako. Nagpadala ako sa damdamin ko kaya ako nandito at nangahas na linlangin ang hari.” Si Ishan na pinangtawanan ang isa pang kasinungalingan.

“Don’t you know, Omega.” Tumayo ang Hari. Niyuko siya at marahas na hinawakan ang braso niya. Namilipit siya sa sakit sa higpit ng hawak nito. “That one lie.” at ang isa pang kamay ng Hari ay sumabubot sa buhok niya na hindi alintana ang kanyang ama na nasa mukha ang nais siyang tulungan at makawala sa Hari.

“Ugh.” Napangiwi siya. Habang ang hari ay walang pakialam sa punong Ministro na ama ng Omegang sinasaktan niya.

“Will lead you to another lie?” Hinigpitan ang pagkakahawak sa braso niya at pagsabunot sa buhok niya. “Now tell me, Omega. Who will believe you now if you started it with a lie.”

“I’m… a-i’m s-sorry your Majesty.” Namimilipit siya sa sakit na halos hindi na makapagsalita ng maayos.

Pakiramdam niya ay makakalbo na siya sa pagkakahawak ng hari sa buhok niya. Madudurog ang buto sa higpit ng pagkakahawak sa braso niya.

“Your Majesty.” Ang ama ng Omega na hindi nakatiis na makitang nasasaktan ang anak. Nakaluhod na inihakbang ang tuhod palapit sa kanila. “Nakikiusap ako sayo, your Majesty. Ako na lang ang parusahan niyo.”

“Iharap mo sa akin ang Omega na dapat ay kaharap ko ngayon, prime Minister Safar. At saka ko pag iisipan kong patatawarin ko ba ang kapangahasan nitong isa niyong anak.”

Umiling si Ishan ng mapatingin sa kanyang ama.

“Makakaasa kayo, your Majesty.” Sagot naman ng kanyang ama sa Hari na mas nakapagpagimbal sa kanya.

Mawawalan ng saysay ang pagsasakripisyo niya kapag nahanap ang kanyang kambal at maiharap sa hari. Hindi lang siya ang maghihirap sa mga kamay nito kung malaman ng hari ang kalagayan ng Omegang dapat ay nasa harapan nito ngayon.

“Your Majesty. Can I have a word to my son?” Tanong pa ng kanyang ama.

“Not a chance, prime Minister hanggang sa hindi mo maihaharap sa akin ang isa mong anak.” Seryuso at makapangyarihang sabi ng Hari dito.

“Your Majesty, about the wedding.. you know that in the eyes of the other are waiting for the wedding.” Ang kanyang ama na pilit parin na isakatwiran sa hari ang napag usapan.

“Don’t worry prime minister. I will marry both of your omega’s.” Sagot ng hari bago siya hinarap nito. “And you. You can’t run. You will remain here until your twin presented to me.”

“Y-your majesty.” Muli siyang napangiwi ng higpitan ng hari ang hawak sa buhok niya.

“Ishan.”

“Magaganap ang kasal mamayang hapon, prime minister. There is no need for fancy weeding so you should go back for now, prime minister and prepare yourself for the wedding of your son.” Sabi ng hari sa kanyang ama.

“Beta, lead the prime minister out.” Utos naman ng hari sa kanyang Beta na agad tumalima at pinangunahang ang pagsama palabas ng punong minstro.

Silang dalawa na lang ng hari ang naiwan sa loob ng salun. At hindi niya inasahan ang sumunod na ginawa ng hari.

Idiniin ng hari ang mukha niya sa kaselan nito. “And now, prove your lie. Use your mouth and make me cum.”

Walang nagawa si Ishan kung hindi gawin ang sinabi ng hari. Habang sabunot parin ng hari ang buhok niya ay itinaas niya ang laylayan ng thobe hanggang sa bumungad sa kanya ang pagkalalaki nito na natatakpan ng puting panloob na siyang suot lang ng hari sa loob ng marangyang thobe nito.

Napalunok siya. Napatingala siya sa hari na seryusong nakatingin din sa kanya at naghihintay sa susunod niyang gagawin.

Muli niyang ibinaling ang paningin sa hinaharap ng hari na bahagya pa siyang napangiwi dahil muling idiniin ang mukha niya doon. The king’s manhood is no joke. Dahil sa likod ng puting underwear na suot ng hari ay nakita niya kung gaano iyon kahaba. Even though it’a not hard yet.

Ishan swallowed hard again. Kumilos ang kamay niya to lower the king’s underwear and almost hit him in the face if he hadn’t dodged.

It’s huge.

“Don’t let me wait, Omega.” Ang hari kaya muli siyang napatingala. Hinawakan ng hari ang laki nito at itinapat iyon sa bibig niya. Idiniin iyon kaya wala siyang nagawa kundi ibuka ang bibig niya. He sucks the king’s cock kahit na alam niyang hindi iyon kakasya sa loob ng bibig niya. Hindi niya mapigilang mapaluha na halos maduduwal na sa pagkakasubo sa laki nito. Ito ang unang beses na ginawa niya ito kaya pakiramdam niya ay nanliliit siya sa kanyang sarili.

“Kyakkk.” Napaduwal siya ng laway ng tanggalin ng hari ang pagkalalaki nito sa bibig niya. Pero ang akala niya na tapos na ay hindi pa dahil muling ipinasubo sa kanya ang laki nito.

At mas naging marahas ito. The King’s fucked his mount hard.

“Ugh! Fuck.” Ang hari na mas diniinan ang pagkakahawak sa buhok niya habang patuloy sa pagbayo ng bibig niya. Marahas na naglabas-masok ito sa bunganga niya.

Halatang nasarapan ang hari sa pag angkin sa bibig niya pero para sa kanya ay isa iyong sumpa. Kung makakaramdam siguro siya ng pheromones mula dito ay makakaramdam siya ng kaginhawaan kahit papaano pero walang pheromones na lumabas sa hari.

“Your mouth is tight, Omega. Ugh.” At nilaliman pa ang pagbaon sa bibig niya na umabot na sa kalahati ng lalamunan niya.

Maluha luha na siyang pinagpapawisan na puno na ng laway ang bibig niya umagos sa may leeg niya.

“Not bad, Omega. Ahhh.” Nakangising nakatingin sa kanya ang hari habang patuloy sa paglabas-masok ang buong laki nito sa bibig niya.

Hindi alintana ng hari ang ayos ngayon ng Omega kahit na naliligo na ito ng pawis na may kasamang luha, sipon at laway na nakakapagparamdam sa hari ng pagkasuya sa mga Omegang nakakaniig niya pero sa Omega ngayon sa harapan nito? Hindi nito naramdaman ang pagkadisguto sa ayos niya.

“Ugh. Omega, take my cum.” Ang hari na bumilis ng galaw. Sagarang ibinaon ang buong laki sa bibig niya kaya deretso na siya sa paglunok sa katas na inilabas nito.

Matapos mailabas lahat ng hari ang katas sa saka na walang babalang binunot iyon sa bibig niya. Marahas na binitawan ang buhok niya kaya nawalan siya ng balanse at tuluyan siyang natumba sa sahig.

Itinaas ng hari ang underwear at inayos ang thobe.

“Narinig mo ang sinabi ko sa ama mo, Omega.” Kuway sabi ng hari ng balingan siya na hindi pa gumalaw sa pagkakatumba niya maliban sa pinapahid ang bibig na puno ng laway gamit ang likod ng palad.

“Ayusin mo ang sarili mo. Maghanda para sa kasal mamayang hapon. Ang iyong ama, ikaw, ang beta at ang lota lang ang makakaalam kung sino ka kaya ayusin mo ang kilos mo.” Sabi ng hari sa tunong nagbababala. Nakatitig ito sa kanya na patuloy na nililinisan ang mukha.

“H-hayaan mo na ang kambal ko.” Mga katagang lumabas sa bibig niya kaysa ang sagutin ang babala ng hari sa kanya.

“And who you to say what to do?” Hinila na naman nito ang buhok niya kaya siya napaigik na napatingala dito. “I will find your twin, Omega. And you will suffer for your lie.” Ang hari na patulak na naman siyang binitawan.

Tinalikuran siya at nauna ng lumabas ng Salun. Naiwan siyang nanlulumo para sa sarili. At nag aalala sa mangyayari sa kakambal kung mahahanap ito ng kanyang ama at ihaharap sa hari.

N agtipon ang lahat sa mabilisang pagpapakasal ng hari.

Sa mga mahahalagang panauhin na dumalo ay tanging ang Duke Mukbar lang ang nakapunta sa kasal niya.

Ang ibang pinsan o kaibigan na malapit sa kanya ay hindi na nakadalo dahil sa madaliang pagpaplano. Kahit na ang lolo niya na hindi sang ayon ay wala na din itong nagawa.

Kaunting seremonya lang ang ginawa ay tapos na ang kasal nila ng lalaking Omega.

“Congratulation, your Majesty.” Ang Duke Mukbar na ama ng pinsan niyang si Karrim.

Sa pagkakita ng hari kay Duke Mukbar ay naalala niya si Karrim. May tampuhan pa sila nito dahil narin sa umalis ito ng kaharian dahil ayaw nito ng batas na naipatupad ng kanilang lolo.

Isa sana si Karrim sa kandidato para sa pagiging hari at isa sa makakalaban niya sa trono. Pero umalis ito kaya naiwan lahat sa kanya.

Wala naman siyang pakialam kung sino sa kanila ni Karrim ang maluluklok sana sa trono basta nasa kanilang dalawa pero iniwan siya ni Karrim sa ere. Kaya ginawa niya lahat at ipinakita sa iba nilang pinsan na kung hindi si Karrim ang uupo bilang hari ay walang ibang uupo doon maliban sa kanya.

“Thank you, Duke Mukbar.” Nakipagkamay ito at sa nakagawian na tatlong beses na ididikit ang mga pisngi sa bawat isa.

Iyon ang nakasanayan sa bansa nila bilang pagbati o di kaya naman ay kung matagal mo na itong hindi nakikita. Hindi naman pwedeng hawakan ng Duke ang asawa ng Hari dahil bawal din iyon sa bansa nila. Wala dapat ibang lalaking makakita sa asawang babae maliban sa mismong asawa, kapatid na lalaki at ang kanyang ama.

Kahit pinsan na lalaki ng babae ay hindi din sila pwedeng magkita. Kung magkikita man ay dapat balot ito ng suot na abaya para sa buong katawan, niqab para sa mukha at jilbab para sa ulo. Tanging ang mata lang ang makikita.

Kahit na ang lolo ng Hari ay hindi din pwedeng makita ang babaeng asawa ng hari. Kumbaga kung babae ka ay ang magiging asawa lang nito ang makakakita ng mukha niya. Kaya tiwala ang hari na hindi mahahalata na iba ang pinakasalan niya sa dapat na pakakasalan niya.

Sabay na yumuko ang Duke at Ishan para sa pagbati at pagtanggap ng pagbati nito. Hindi na ganun katagal na nakiharap si Ishan sa mga ito dahil agad na bumalik sa silid ng hari.

At tanging ang hari ang naiwan para harapin ang mga bisitang dumalo sa kanilang kasal.

GPS SIDE STORY VI: SIX

“ U gh.“ Napaigik siya sa sakit ng dumapo ang latigo sa kanyang likod.

Nakadapa siya sa gitna habang nakatali ang mga kamay at paa sa apat na sulok ng kama. Walang kahit na anong tela ang nakabalot sa kanyang katawan kaya ramdam niya ang hapdi sa bawat paghampas ng latigo ng hari sa kanya.

Inihataw nito ng paulit ulit ang latigo sa kanya.

“Ahhhh.” Napasigaw siya sa sakit. “Y-your m-majesty.” Nanghihinang tawag niya sa Hari. “P-please.” Pakiusap niya dito na may kasamang pag iling. Umiiyak na sa sakit ng pagpaparusa sa kanya ng hari.

“This is what you like, right?” At saka muling inihataw ang latigo sa likod niya.

“Ahhhhh.” Muli ay sigaw niya. Pakiramdam niya ay mawawalan na siya ng ulirat sa sakit ng panlalatigo nito. Hindi na halos siya makapag isip ng tama. And tanging bumalot sa kanya ay ang pagpapasakit sa kanya ng hari.

Unang gabi matapos ang kasal nila kaninang hapon ay ito ang isinalubong sa kanya ng hari ng bumalik ito ng silid.

“At ito.” Sabay hataw na naman ng latigo sa isa niyang hita.

“Ugh…” nanginginig na siya sa sakit. Para ng malalapnos ang balat niya sa hapdi sa tuwing dadantay ang latigo sa balat niya.

“Para sa kapangahasan mong lukuhin ako.” Ang hari na nanlilisik parin ang mga mata habang nakatingin sa hubot-hubad niyang katawan na nakadapa sa kama na patuloy sa paghataw sa kanya ng latigo.

“And this… for your another lie.”

“Ahhhhhhhh.” Sigaw na halos wala ng boses. Napasubsub na siya sa kalambutan ng kama dahil wala na siyang natitirang lakas pa para indain ang panlalatigo sa kanya ng hari. Hindi na maampat sa pagtulo ng kanyang mga luha.

Pakiramdam niya ay ano mang oras ay mawawalan na siya ng ulirat. At sumagi na sa isip niya ang pag sisisi sa pag-ako sa responsibilidad na para sana sa kambal niya.

Naisip niya na hindi ganito ang mangyayari kung ang kapatid niya ang humarap sa hari pero…

Buntis si Shantal.

At kung malalaman din ng hari iyon ay siguradong ganito din ang ipaparanas dito ng hari at may posibilidad na ipalaglag pa nito ang dinadala nito.

“T-tama n-na. Y-you m-majesty.” Mahinang usal niya ng maramdaman niya ang paglindo ng kama.

Pilit na inangat ang mukha sa pagkakasubsob sa kama at nilingon ang hari.

Nanlaki ang mga mata niya ng makita kung saan nakapwesto ang hari at kung ano ang ginagawa nito.

“Y-your majesty.” Pilit man na hinihila ang mga kamay at paa ay walang pag asa na makalas ang mahigpit na pagkakatali sa kanya.

“P-please. N-no.” Nanghihina na muli siyang nakiusap sa hari pero walang emosyon na tinapunan lamang siya nito ng tingin.

“This is my right. We are married after all.” Sabi pa ng hari at walang babalang basta na lamang ibinaon ang buong laki sa kanyang lagusan.

“Ahhhhhhh.” Napasigaw na naman siya dahil doon. Marahas na inangkin siya ng hari. “Ahhhhhh.” Hindi maampat ang kanyang pasigaw na ungol habang marahas na naglabas-masok ang hari sa kanyang lagusan. “Ahhhh.”

Sigaw na lang niya ang namayani sa loob ng silid habang patuloy siya sa paghihirap sa walang sawang pag angkin sa kanya ng hari.

Pakiramdam niya ay magkakapiraso ang katawan niya.

“Ugh… ahhhhhh. N-no.. ahhhhh.” Pero walang silbi ang pakiusap niya.

“Fuck. Ahhmm.” Dahil nakatoon ang pansin ng hari sa sarap habang patuloy ito sa paglabas-masok sa lagusan niya. “So tight, Omega. Fuck.” Hinawakan pa ang magkabilang umbok sa likod niya at pinaghiwalay iyon.

Sarap na sarap na nakatingin ang hari sa lagusang pinapasukan nito. Sa lagusan kung saan sila konektado.

Nagpatuloy ito sa paggalaw. Marahas na bumabaon. Malakas. Bumibilis. Ng maramdaman ng hari na malapit na itong labasan ay lumipat ito sa kanyang harapan. Pasabunot na hinila ang buhok para itaas ang mukha niya. Ipinasubo sa kanya ang buong laki nito at nagpatuloy ang hari. Inangkin ang bunganga niya.

“Ahhh. Fuck you, Omega. Take my cum, Omega.” And the king cum in his mouth again.

Napaubo siya. Nagsuka. Lumuluha. Hindi lang sa marahas na pag angkin nito kundi lumuluha siya sa hirap na dinaranas niya sa mga kamay nito.

T ahimik na nakaupo lamang siya. Tanging ang maselang bahagi ng katawan niya ang natatakpan habang ginagamot ng Lota ang mga latay sa likod niya.

Walang buhay ang mga matang nakatingin sa malaking bintana sa harapan niya. Para siyang mawawalan na sa tamang pag iisip dahil sa dahas na nararansan niya.

“Dalawang araw.” Mahinang kataga na lumabas sa bibig niya.

Binibilang ang araw kung kailan sila nagkaharap ng hari. At sa dalawang araw na iyon ay puro pasakit at pagpaparusa ang nararanasan niya sa mga kamay nito.

“Ugh.” Napaigik siya ng maramdaman ang kirot sa mga sugat niya na ginagamot ng lota.

“Pasensya na, Luna. Mag iingat na ako sa susunod.” Hinging paumanhin nito at ipinagpatuloy ang pagpahid ng gamot sa kanyang mga sugat.

Hindi siya sumagot. Hindi din niya ito nilingon para tapunan ng tingin. Hindi naman makakatulong iyon sa hapdi at kirot sa mga sugat niya.

“Tapos na, Luna.” Ilang sandali ay sabi ng Lota. Hinilang pataas ng Lota ang puting roba na siyang ipinambalot sa katawan niya. “Inimum niyo ito para maibsan ang sakit na mararamdaman niyo, Luna.” Ibinigay sa kanya ng Lota ang limang tablitas.

Walang imik na kinuha niya iyon at hindi na nagtanong kung bakit ang daming gamot ang ipinainum sa kanya.

“Maiiwan ko na muna kayo, Luna. Magpahinga na kayo para makabawi ng lakas.” Saka siya nito iniwan at lumabas na ng silid.

Katahimikan ang muling namayani sa loob ng silid.

Nakakabinging katahimikan. Ang mabagal na pagpintig ng puso niya. Ang mabagal niyang paghinga. At ang tunog ng paggalaw ng malaking orasan sa dingding. Iyon ang narinig niya sa katahimikan sa loob ng silid kung saan siya nakakulong.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga. Tumingala. Pumikit.

Sa pagpikit niya ay muling tumulo ang kanyang mga luha. Hindi niya maipaliwanag ang sakit na nararamdaman niya. Pagkahabag sa sarili. Kung mahina lang ang resestensya niya sa katawan ay baka sa pagpapahirap sa kanya ng hari kagabi ay baka ikinamatay na niya iyon. At kung sa ordinaryong tao lang iyon mangyari ay baka hindi na siya huminga ngayon.

Hindi lang dahil sa pagpapahirap sa kanya ng hari kaya siya umiiyak kundi iniiyakan niya ang kalagayan niya. Nakadagdag pa ang paghahanap ng kanyang ama kay Shantal para iharap sa hari.

Naisip niya kung ano ba ang magiging buhay nila ng kanyang kambal kapag mahanap na ito ng kanyang ama.

S a kabilang banda, naging abala sa mga gawain ang hari. Nagpatupad ng ilang mga batas ayon sa gusto niya. Nakinig sa mga balita galing sa iba’t ibang ministro ayon sa mga nakatalagang gawain ng mga ito.

Nag usisa ng mga pundong pumapasok at naiipon. At sa pundo na lumalabas at mga nagagamit.

Pero sa kabila ng pagiging abala niya ay hindi mawala sa isip niya ang lalaking Omega. Ang kanyang asawa. Naisip niya kaya hindi mawala sa isip niya ang asawa ay dahil sa panlilinlang parin nito sa kanya at kasinungalingan sa ibinigay nitong dahilan.

Dahil simula ng nalaman niya ang pagpapanggap at paglinlang sa kanya ay nag utos na siya ng kakalap ng balita tungkol dito at nalaman nga niyang kambal nito ang dapat kasama niya ngayon.

Nagngalit na naman ang ngipin niya at hindi napigilang nilakumos ang isa sa papel na binasaba niya. Nalaman ding niyang buntis ang babaeng Omega kaya ito umalis at nagtago kasama ang Alpha’ng nakabuntis dito. At ang ipagpilitan ng lalaking Omega na kaya siya nito nilinlang ay ang dahilan nitong nainlove ito sa kanya sa una pa lang siya nitong nakita.

“Fuck.”

“Your Majesty.” Ang kanyang Beta na maayos na itinuro ang papel na nilakumos.

Ang papel kung saan nakatala ang mga pundong nawawala sa mga buwan at taon na ang kanyang lolo pa ang nakaupo sa trono.

At iyon ang isa sa hinahanapan niya ng ibedensya kung sino sa mga pinsan niya ang nagwawaldas ng mga pundong iyon. Isa iyon sa tratrabahuin niya at bibigyan ng lunas kasabay ng paghahanap parin sa mga Rogues na nakatakas.

“Anong balita sa mga Rogues na nahuli?”

“Ayaw parin magsalita, your Majesty. Ang tanging sagot nila ay wala naman silang pakialam sa iba at ang nais lang ay ang makalaya.” Mahabang sagot ng kanyang Beta.

Naging matalim ang tingin ng hari sa kung saan nakatuon ang paningin nito. Isa pa iyon sa nakakapagpaisip sa kanya. Kung hindi lang siguro dinatnan ng Heat ang kanyang asawa ng araw na pinasok ng tatlong Rogues ang kanyang silid ay baka may pagkakataong napatumba nitong lahat ang tatlo.

Dahil sa balitang naipakalap niya tungkol sa kanyang asawa ay sumasama ito sa mga espesyal na training para sa mga Omega na maipagtanggol ang kanilang sarili. At nakatala doon na isa ito sa nakatanggap na parangal dahil sa galing at husay nito.

“Then, execute them.” Walang pagdadalawang isip na utos nito bago tumayo sa kinauupuan. “After that, find me a male Omega. Send him in chamber 8.”

“Yes, your Majesty.

N akatingin ang hari sa lalaking Omegang dinala ng kanyang Beta sa ikawalong Chamber.

Nakaupo na ito sa gilid ng kama ng maabutan niya ito ay agad na tumayo ng dumating siya.

Kunot ang nuo niya ng mapagmasdan ang ayos nito. Nakasuot ito ng manipis na puting lingerie maliban doon ay wala na itong ibang suot. Kaya kitang kita at malinaw sa paningin niya ang itinatago sa ilalim ng lingerie na suot ng lalaking Omega.

Naipilig ng hari ang ulo niya dahil nakaramdam siya ng pagkadisgusto sa nakita. The King really dislikes male Omega pero sinubukan parin niya itong lapitan.

“Your Majesty.” The male Omega began emetting his pheromones as he slowly walked towards the king. Ng makalapit ang lalaking Omega sa kanya ay tumigil ito sa harapan niya. Nakatingalang nakipagtitigan sa kanya habang patuloy parin ang lalaking Omega sa pagpapalabas ng pheromones nito.

“Fuck.” Napailing ang hari. Tinakpan ang ilong dahil hindi niya nagustuhan ang amoy ng pheromones ng lalaking Omega pero hindi naman siya lumayo dito.

“Your Majesty, don’t you like my pheromones?” Tanong pa ng lalaking Omega sa kanya kasabay ng pagpatong ng mga palad nito sa hinaharap niya. “I can make you cum just using my mouth, your majesty.”

The male Omega leaned forward and tried to kiss the King but the king reacted too fast and he pushed the male Omega that he fell to the floor.

“Y-your Majesty.” Napangiwi ang lalaking Omega. Nagulat ito sa naging reaksyon niya sa pagtangka nitong halikan siya.

“Just use your mouth here, Omega.” Ang hari na matalim ang tingin na kung nakakamatay lamang iyon ay baka bumulagta na ito ng tuluyan sa sahig na wala ng buhay.

Kinalas ng hari ang sinturon niya. Binuksan ang botones ng pantalon at ibinina ang zipper at inilabas doon ang kanyang pagkalalaki.

Napalunok ang lalaking Omega. Hindi man nagustuhan kanina ang pagtulak dito ng hari ay nawala iyon ng makita kung gaano kalaki ang nasa harapan niya. Natakam ito sa haba at laki niya.

Umayos ang Omega at lumuhod sa harapan niya. Ginamit ang dalawang kamay para hawakan ang buong laki niya.

Parang gusto naman ng hari na muling itulak ang Omega ng hindi talaga niya nagustuhan ang hawak ng lalaking Omega sa kanya. Kung babaeng Omega lamang siguro ito ay baka agad niya itong hinawakan sa buhok at ipinasok ang laki sa bunganga nito. Pero ni ayaw niya itong hawakan.

“You are so big, your Majesty.” Ang lalaking Omega na hindi maitatago sa mga mata nito kasiyahan habang nakatingin sa hinaharap niya.

The male Omega stuck out his tongue and licked the tip of his manhood. Sa ginawang iyon ng lalaking Omega ay nakaramdam na naman siya ng pagkadisgusto kaya marahas na naman niya itong naitulak.

“Your Majesty.” Tila may inis na tawag sa kanya ng lalaking Omega na hindi na naitago ang pagkainis sa pagtanggi sa kanya ng Hari.

Sa isip ng lalaking Omega ay alam niyang maganda siya at kinababaliwan lahat ng Alpha pero ang Hari??

“Disgusting.” Mga katagang lumabas sa bibig ng hari na sinabayan ng pagsampal ng malakas sa lalaking Omega. “And who you to give me that look, Omega?” At isa pang sampal ang iginawad ng hari sa lalaking Omega.

Inayos ng hari ang sarili bago lumabas ng chamber.

“Beta, dump the male Omega.” Utos ng hari sa kanyang Beta na nasa labas lamang ng Chamber at naghihintay sa kanyang paglabas.

“Yes, your majesty.” Sagot na may pagyuko at paggalang. Tahimik lang na sinundan ng tingin ang hari habang papalayo sa chamber.

Nailing ang Beta bago pinasok ang silid para ipatapon nga ang Omega dahil hindi ito nagustuhan ng hari.

“No!.” Sigaw ng Omega pero wala na itong magagawa kahit na ayaw man nito dahil utos ng hari ang ipatapon ito.

S a kabilang banda ay tahimik lang din na naghihintay si Ishan sa posibleng mangyari na naman kapag dumating ang hari.

Gabi na.

Halos maghahating gabi na at ayaw siyang dalawin ng antok sa pag aalala na baka pagmulat niya ng mata ay mabungaran ang hari na galit na galit. Mas gugustuhin niya na gising siya na salubungin ang galit ng hari sa kanya.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga. Hindi alam kung ano ang dapat gawin para makaiwas siya sa galit ng hari o mawala ang galit nito sa kanya.

Balak niyang pangatawanan ang sinabing dahilan na inlove siya sa hari kaya siya nangahas na linlangin ito. Pero.. alam niya na hindi ganun kadaling mapaniwala ang hari. Parang wala itong ibang pinagkakatiwalaan maliban sa beta na lagi nitong kasama at ang Lota na siyang nag aasikaso sa kanya.

Hindi siya takot na mamatay sakaling hindi na niya makayanan ang pagpaparusa sa kanya ng hari pero nag aalala siya at natatakot sa posibleng mangyari sa kanyang pamilya. At iyon ang isa sa ayaw niyang mangyari. Dahil sa kapangahasan niya ay hinila niya ang buong pamilya sa hukay.

Pero.. hindi lang naman siya ang may kasalanan. Naisip niya ang kambal na kung hindi ito nagpabaya at nagpadala sa imosyon ay hindi mangyayari sa kanya ang lahat ng ito. Hindi niya iisipin na mapapahamak ang mga magulang nila.

Nawala ang ilan sa iniisip niya ng makarinig siya ng mga yabag palapit kaya napatingin siya sa saradong pintuan.

Ilang sigundo lang ay bumukas ang pintuan at hindi na na siya magtatanong kung sino ang pumasok sa silid. Maliban sa Lota at ang Beta na nakakapasok sa buong araw ay ang hari lang naman ang pumapasok sa gabi.

Madilim ang buong silid dahil pinatay niya lahat ng ilaw kanina. Tanging isang maliit na lampara lang sa tabi niya ang tanging liwanag sa loob ng silid.

Pero kahit na madilim ang loob ng silid at halos hindi niya makita ang imahe ng hari ay alam niyang nakitingin ito sa kanya. Kumislap ang malaginto nitong mata.

Hindi agad nagsalita ang hari.

“Come here, Omega.” Ang hari ng makaupo ito sa malaantigong upuan na nababagay lang para sa mahaharlika na nasa pinakagitna ng silid. Malapit na ito sa kama kung saan siya nakaupo kaya nasinagan ito ng malamlam na ilaw ng lampara.

Nakatingin ito sa kanya. Kumikislap ang mga mata nito.

Hindi siya sumagot pero kumilos siya para lumapit dito. Hindi na hinintay ang sasabihin ng hari sa kanya na basta na lang siyang lumuhod sa harap nito.

Kumilos ang kamay niya to unbluckle the king’s belt. Tinanggal ang pagkakabotones at isinunod ang pagbaba ng zipper ng pantalon nito.

Walang imosyong isinunod niyang ilihis ang panloob ng hari para bumungad sa kanya ang pagkalalaki nito. Pero hindi nakaligtas sa pang amoy niya ang ibang pheromones na bumalot sa pagkalalaki ng hari.

Kaya naisip niya na galing ito sa ibang Omega. But why did the king cock stay hard if he came from having sex with an Omega. Wasn’t the king satisfied with just one omega in one night? Kaya ito ngayon narito para ilabas ang natirang init nito sa katawan?

“ Never mind .“ In Ishan mind.

“Ugh.” Daing niya ng pasabunot na hinawakan ng hari ang buhok niya at walang babalang idiniin ang mukha niya sa pagkalalaki nito. “Y-your Majesty. W-wait.”

“Don’t let me wait, Omega. Suck it.” Matatag na utos ng hari.

Wala na siyang nagawa kundi ipagpatuloy ang nasimulan. Hinawakan niya ang laki nito at sinimulang paligayahin gamit ng bibig niya. Gamit ang dila niya.

Naisip niya na para mapadali ang lahat ay nagpakawala siya ng pheromones. Hindi na niya naisip na baka hindi iyon magustuhan ng hari.

“Ugh. Fuck you, Omega. Suck me more.” Ang hari na humawak sa ulo niya ang dalawa nitong kamay. Marahas na gumalaw pasalubong sa pagtaas baba ng mukha niya dito.

The king fucked his mouth as he please. Naging marahas na naman ang hari sa kanya. Walang pakialam ang hari kung nasasaktan siya basta ang mahalaga dito ay ang sarap na nararamdaman habang paulit ulit ang pag angkin sa bunganga niya.

And the kings satisfy his desires.

“Ahhhh.” Napasinghap siya ng hugutin ng hari ang pagkalalaki nito sa bunganga niya.

Marahas ang paghila nito sa kanya patayo at pinatuwad siya. Hinila ang roba niya pababa. Wala siyang ibang suot maliban sa roba dahil hindi na siya binigyan ng Lota kanina ng panloob na tatakip sa kaselanan niya.

At alam niyang mangyayari na naman ang ganito. Ang marahas na pag angkin sa kanya ng hari.

“Ugh.” Kagat labi siyang napaigik sa bigla nitong pagpasok at pagbaon sa lagusan niya. Mahigpit na nakahawak sa balakang niya ang hari habang ang isa nitong kamay ay nakadiin sa likod niya para hindi siya makatayo sa pagkakatuwad niya.

Nagsimula na naman ang kalbaryo niya. Ininda ang walang humpay na pagbaon ng kahabaan ng hari sa loob niya.

“Ahhhhh. Y-your Majesty. Ahh.” Malakas na ungol at pagdaing niya ang namayani sa loob ng silid.

“Fuck. Move your hips, Omega. Ahh.” The king command while fucking him.

“Y-your majesty. Ahhh.” Kahit na ayaw sana niyang gumalaw ayon sa gusto ng hari ay sinunod parin niya ito. Iginalaw niya ang balakang ayon sa kagustuhan nito.

“Yeah, Omega. This is fucking great, Omega.” Nasiyahan ang Hari sa paggiling ng balakang niya at nagpatuloy ito sa pag-angkin sa kanya. “Fuck you. Ahh.”

“Ahhh…” napapasigaw siya sa marahas nitong pagbaon ng laki niya sa kanya. Paulit ulit.

Para na naman siyang mawawalan ng ulirat sa marahas nitong pag angkin. Samahan pa ng hawak nitong tila madudurog ang balakang niyang hinahawakan nito sa higpit.

Pero wala siyang magawa para sa pag alsa sa kagustuhan ng hari kundi tanggapin na lang ang kaparalan niya. Tanggapin lahat ang mga bagay na nagmumula rito dahil pinaparusahan siya sa minsan niyang panlilinlan dito.

“Uhmm, Omega. Take my cum.” At bago pa makapag isip ng tama ang hari dahil nabalot ito sa sarap habang inaangkin siya ay sa loob siya nito naglabas.

“Y-your m-majesty. Ahhhh.” At nahiyaw siya ng maramdaman ang mainit na bagay na iyon na kumalat sa loob niya. Pakiramdam niya ay malulunod ang sinapupunan niya ng katas na pinakawalan nito.

“Yes, Omega. Take my cum. All of it.” Saka nito hinugot ang laki matapos ilabas lahat sa loob niya ang katas nito.

Marahas siya nitong binitawan at muli na naman siyang napasubsub sa sahig. Matapos siyang pagsawaan at matapos nitong ilabas ang init ng katawan ay basta na lang siya nitong itatapon at walang pakialam kung siya ay nasasaktan.

GPS SIDE STORY VI: SEVEN

T umaas ang sulok ng kanyang labi habang nagngangalit na naman ang kanyang ngipin.

Nakatingin siya sa nakahandusay na si Ishan. Ang kanyang asawa na katatapos lang sa marahas niyang pag-angkin.

Sa pagpapahirap niya dito ay nanatiling tikom parin ang bibig nito at ayaw sabihin ang dahilan kung bakit siya nito nilinlang.

Kahit na alam na niya ang dahilan nito dahil sa inutusan ay gusto niyang manggaling mula rito ang katotohanan. Baka sakali sa pagsasabi nito ng totoo ay mabawasan ang galit na nararamdaman niya sa panlilinlang nito sa kanya.

“Damn you, Omega. Who are you?” Tanong niya hindi dahil kung sino ito kundi sino ito bakit iba ang epekto nito sa kanya.

Marahas ang pinakawalan niyang paghinga bago humakbang palabas ng balkonahe ng kanyang silid at nagsindi ng sigarilyo.

Sa balkonahe ng kanyang silid ay tanaw ng kanyang paningin ang lawak ng lupain kung saan nakatayo ang palasyo. Lupaing siya na mismo ang namamahala, kung saan naninirahan ang halos lahat ng pangkat ng mga lahi nila na ngayon ay kanya ng pinamumunuan.

Kung hindi umalis ang pinsan niyang si Karrim ay baka ito ngayon ang nasa katayuan niya. Siya naman sana ngayon ang malaya at nagagawa ang lahat ng gustuhin niya. Hindi sana siya nalinlangan ng lalaking Omega na ngayon ay kanya ng asawa.

Sa pagbuga niya ng usok ay kasabay ng pagpapakawala na naman niya ng marahas na hangin sa baga dahil sa damdaming hindi niya mapangalanan na namumuo na sa kanyang puso.

Ilang minuto din siyang nagpalipas ng oras sa balkonahe bago nagpasyang pumasok sa loob.

Natigil ang paghakbang niyang papasok ng makita ang kanyang asawa na nakaupo na ngayon sa sahig kung saan kanina ito nakahilata. Hindi nakaligtas sa paningin niya ang pagngiwi nito habang sapo ang balakang. Nanginginig ang kamay na pinulot ang roba nito at ibinalabal na sa katawan na sinubukang tumayo sa kinalulugmukan.

“Matibay din ang katawan mo, Omega.” Seryusong sabi niya dito na nakapagpatingala sa kanyang asawa para tignan siya.

Wala siyang ibang mabasang imosyon mula sa mga mata nito maliban sa blangkong ekspresyon.

“Isa ba iyang papuri, kamahalan?” Mahinang boses na tanong nito na halos hindi na marinig kung hindi lamang matalas ang pandinig niya.

Matamang nakatingin lamang siya sa kanyang asawa na nanginginig sa pagtayo habang nakasuporta ang mga kamay sa balakang nito.

“Sa tingin mo, Omega?” Balik tanong niya sa asawa at nagsimula ng humakbang palapit dito.

Ng makalapit siya dito ay mahigpit na hinawakan niya ito sa leeg. Sinakal na naman niya ang kanyang asawa. Bahagyang itinaas ang kamay sa pagkakasakal dito kaya napatingkad ito.

“K-kamahalan. D-do y-you w-want to have sex again.” Nahihirapang tanong nito dahil sa pagkakasakal niya.

Sa tanong na iyon ng kanyang asawa ay sinabayan ng pagpapalabas ng pheromones nito.

Nagngalit na naman ang mga kanyang ngipin, humigpit ang pagkakasakal niya sa leeg nito pero hindi dahil sa hindi niya nagustuhan ang amoy ng pheromones nito kundi dahil nanuot na naman sa pang-amoy niya ang kakaibang halimuyak ng pheromones nito.

Kakaiba ang dating sa pang-amoy niya ang pheromones ng kanyang asawa. Hindi tulad ng pheromones ng lalaking Omega na kinuha ng kanyang beta kanina na para siyang masusuka sa pagkadisgusto ng maamoy iyon.

Napapikit siya. Nilanghap ang mahalimuyak na aroma ng pheromones ng kanyang asawa.

“Are you seducing me now, Omega?” Tanong niya dito na inilipat ang pagkakasakal sa pag hawak ng mahigpit sa batok nito.

“Ugh! A-are y-you attracted, y-your majesty?” Balik tanong nito sa kanya na mas lumakas ang pheromones na nanggagaling dito.

“Do better than this, Omega.”

Wala ng pagitan ang kanilang mga mukha habang sinasabi niya iyon sa kanyang asawa kaya magkadikit ang kanilang labi habang siya ay nagsasalita. Bahagya pa niyang kinagat ang ibabang labi na sinundan ng pahilang pagsipsip doon na nakagawa pa ng tunog ng binitawan niya ang labi nito.

“Now, tell me one more time, Omega. Kung ano ang rason mo kung bakit mo ako nagawang linlangin.” At humigpit ang kamay na humawak na ngayon sa kanyang buhok. Pasabunot na hinilang pababa dahilan para mapatingala ito sa kanya at hindi makaiwas ng tingin sa kanya.

“Ugh.” Napangiwi ito kasabay ng pagpikit ng mariin at pagpapakawala ng malalim na paghinga.

“Tell me.” Sigaw niya ng hindi pa ito sumagot sa kanya makalipas ng halos isang minuto.

“Y-your Majesty. I-i t-told y-you.” Sagot nito habang tinitiis ang sakit sa pagkakasabunot niya dito. “I-i f-fall Inlov….”

“Damn it, Omega.” Pagsigaw niya sa galit dahil patuloy parin ito sa kasinungalingan. Mas naging marahas ang pagsabunot niya dito at hinila hanggang sa kama at marahas na patulak pang binitawan.

Lumindo ang kama sa pagkakatumba ng asawa niya doon. Walang salitang hinila niya ang mga paa nito hanggang sa makapwesto siya sa pagitan ng mga hita nito.

Basta na lang inilihis pataas ang roba ng asawa habang hindi na inabalang magtanggal ng damit. Binuksan ang botones ng pantalon ibinaba ang zipper saka niya inilihis ang panloob. Walang paghahanda na muli niyang inangkin ang asawa.

“Ahhhh. Y-your majesty.” Pero wala siyang balak tumigil. Hindi siya titigil sa pagpapahirap dito hanggat hindi nito sinasabi ang totoo nitong dahilan.

At hanggat nasa loob ito ng silid niya ay gagamitin niya ito para maparusahan at ibsan ang init ng katawan na dating sa mga babaeng Omega lang niya inilalabas.

“This is what you want, Omega. To fuck you like this.” Saka mas naging malakas ang bawat pagbayo ng balakang niya. Isinasagad ang buong laki at kung hanggang saan aabot ang haba sa loob ng kanyang asawa.

“Ahhhh. Ammp.. ugh… ahhhhh.” At walang humpay ang pagsigaw at pagdaing ng kanyang asawa sa marahas na pag angkin niya.

“ T ake your medicine, Luna.“ Ang lota na muling ginamot ang mga pasa niya na natamo mula sa hari kagabi na paulit ulit siya nitong marahas na inangkin. Halos mawalan na siyang matandaan pa kung kailan tumigil ang hari sa pag angkin sa kanya dahil sa pagod.

Limang tabletas na naman ang ibinigay ng lota sa kanya na walang pagdadalawang isip na ininum ang mga iyon. Marahang itinaas ng lota ang suot na roba na siyang tanging bumalot sa kanyang katawan.

Muli siyang napatingin sa malaking bintana na kanugnog ng maluwang na balkonahe. Gusto niya man sanang lumabas doon ng makalanghap man lang ng sariwang hangin ay hindi aabot ang mahabang kadena na nakatali sa mga paa niya.

Kahit na sabihing maghapon niyang hindi nakikita ang hari at nakakapagpahinga siya ng mahabang oras bago ito bumalik sa silid ay hindi sapat iyon dahil kapag inaangkin siya nito at pinaparusahan ay parang katumbas nun ay walang hanggang paghihirap. Na nakakapagpahina ng buo niyang katawan na para siyang pinag pira-piraso sa hirap na dinaranas mula sa kamay ng hari.

“Magpahinga na ulit kayo, Luna. Babalik ako mamayang tanghali para sa pananghalian niyo.” Ang lota na kinuha ang mga ginamit na panggagamot sa kanya. Wala na itong ibang sinabi at lumabas na ito ng silid.

Naiwan na naman siyang nag iisa. Naiwan na naman siyang hindi alam kung ano ang unang iisipin sa mga pasakit at paghihirap na nararanasan niya. Sa pag iisip kung nasaan ang kambal niya na ipinagdadasal na sana huwag siyang makita ng kanilang ama.

Kung naipuslit lang sana niya ang kanyang cellphone ay makakatawag siya sa kanyang kambal at masabihan itong magtago ng mabuti. Magpakalayo-layo at pumunta sa lugar na hindi na sakop ng hari.

At siya.. mag iisip kung paano mapapagaan ang galit ng hari dahil sa kanyang panlilinlang.

Sa lalim ng kanyang pag-iisip ay nagambala iyon ng malakas na pagtunog ng siren sa buong kaharian. Ang pagtunog ng siren ay nagbibigay babala sa lahat na may mga pangahas na nakapasok sa kaharian.

Kunot ang nuo niyang napatayo. Napangiwi man sa naramdamang sakit sa likod ay inayos parin niya ang sarili. Itinali ng maayos ang kanyang roba at sinubukang dumungaw sa bintana na nagbabaka sakaling makita kung ano ang nangyayari sa labas ng palasyo.

“Ugh! Damn it.” Gigil na hinila ang kadena na nakatali sa kanya kahit nakaramdam siya ng pagkirot ng kanyang paa. Patabog na muli siyang bumalik sa kama at marahas na napaupo sa gilid. Matalim na napatingin pa siya sa kadenang bakal na nakatali sa kanyang paa.

“Fuck.” Muli siyang napamura dahil wala man lang siyang magawa kung paano masulosyunan ang nais na makawala sa pagkakatali niya sa kadena.

Muli siyang napatingin sa balkonahe ng makarinig siya mga putok ng baril. Lalo na at may tumamang bala ng baril mismo sa malaking bintana na kung hindi siya naging mailap ay baka tumama iyon sa kanya. Nabasag ang bintana at may mga tumalsik na bubog na iyon ang hindi niya naiwasan. Ilang galos din ang natamo niya sa ilang bubog na tumalsik sa kanya.

Hindi pa man siya nakakabawi ay nagulantang na lang siya ng may tumalon na lobo pasampa sa balkonahe.

Idagdag pa na masakit ang buong katawan niya sa paggamit sa kanya ng hari kagabi ay nadagdagan na naman ang sakit na kanyang iniinda.

“Fuck. Damn it” Pagmumura niya.

Hindi naman siya naalarma dahil hindi isang Alpha ang lobong sumampa sa balkonahe. Wala siyang maamoy na kakaiba dito kaya alam niyang isa itong beta at alam tiwala siyang kaya niyang labanan ito.

Nagsimula ng lumapit sa kanya ang lobo kaya habang palapit ito ay nagpasya na din siyang magpalit anyo pero walang naging reaksyon ang katawan niya kahit na paulit ulit man niyang binalak magpalit. Mas nanghina pa siya sa pagpupumilit niyang magpalit ng anyo.

“Ugh! Damn it again.” Muli siyang napamura na napatingin siya sa kadenang nakakabit sa paa niya habang hinihingal siya kahit wala pa naman siyang ginagawa.

Naisip niya na kaya ba hindi agad bumabalik ang lakas niya ay dahil sa kadenang nasa paa niya? At kaya siya hindi makapagpalit ng anyo ay dahil ang kadenang nakakabit sa paa niya ay may halong wolfsbane kaya ganun na lang ang panghihina niya.

Nabawasan din naman ang kanyang pagkabahala kahit hindi siya makapagpalit dahil sa nalaman na ang kadenang nakakabit sa kanyang paa ay may halong wolfsbane dahil kung lalapit sa kanya ang lobo ay manghihina din ito.

Pero ang paglapit ng lobo sa kanya ay tumigil. Umangil ang lobo saka ito napatras. Nabitawan ng lobo ang kagat kagat na baril saka ito unti unting nagpalit ng anyong tao. Lalaking Beta.

Naramdaman ba nito ang wolfsbane sa kadenang nakakabit sa kanya kaya hindi ito tumuloy sa paglapit sa kanya?

Siguro nga dahil nanatili ang beta sa pinto ng balkonahe malayo sa kanya. Pinulot ang baril at itinutok iyon sa kanya.

Naipilig niya ang ulo na nakatingin sa Beta na ngayon ay seryusong nakipagsukatan din ng tingin sa kanya.

Wala siyang kaidideya kung bakit pakiramdam niya ay siya ang hanap ng mga ito at sinadya pa talagang tumalon sa mataas na balkonahe ng silid ng hari.

O hinahanap nila ang hari sa silid nito kaya ito nandito? Pero ano naman ang magagawa ng isang beta sa Hari kung mag isa lang nitong haharapin ng hari?

Ilan lamang iyon sa mga nabuong katanungan sa isip niya habang naghihintay nga sa susunod na gagawin ng Beta sa kanya. Babarilin ba siya o magdadalawang isip ito at aalis na lang. Makakahinga siya ng maluwag kung ang pangalawa sa naisip niya ang mangyayari.

Pero paano kung babarilin muna siya nito bago ito aalis.

“No!” Sa loob loob niya. “I need to be calm.” Dagdag pa niya kahit na nanghihina parin siya dahil sa kadenang nakakabit sa kanya at dahil sa pagsubok niya na mag bago ng anyo kaya mas umipekto ang wolfsbane sa katawan niya.

“Tama nga ang balita. Na may itinatagong lalaking Omega ang hari sa silid nito.” Ang Beta na gumalaw pa ang baril nito na parang nagsasabing kailangan niyang sagutin ang sinabi nito.

“The king imprisoned me here and not hidden as you say.” Sagot niya dito dahil iyon naman ang totoo. “Who are you? Who do you work for?”

Hindi siya sinagot ng Beta. Sa paningin niya ay tila naging mabagal ang naging kilos nito. Nakita niya ang daliri nitong mabagal na kinilabit ang gatilyo hanggang sa tuluyan siyang makarinig ng tunog ng baril.

Nanlaki ang mata niya na nakaramdam ng pagkatigagal ng hindi siya ang tinamaan ng baril at makita na ang Beta ang bumulagta sa sahig.

Napalingon siya sa pintuan sa likuran niya.

Ang Beta ng Hari ang siyang bumaril sa Betang nanutok sa kanya ng baril.

Nilapitan ng Beta at kinuha dito ang baril dito. Lumapit naman agad sa kanya ang Lota at pinatayo sa pagkakalugmok sa sahig dahil sa kanyang panghihina.

Hinila naman ng Beta ng hari ang betang napatay palabas ng balkonahe. Ilang sandali pa ay dumating na ang hari.

Saglit lang siya nitong tinapunan ng tingin bago dumeretso sa Beta na napatay ng Beta nito.

“Kumpirmado, your majesty. Isa ito sa mga nakatakas sa kulungan.” Narinig niyang sabi ng beta sa hari.

Hindi niya narinig ang pagtugon ng hari. Matapos tumalikod ang hari sa kanyang beta ay basta na lang itinapon ng beta ang napatay na beta sa balkonahe.

Nawala na din ang tunog ng siren na kaninang pumailan sa buong kaharian.

“Ayos lang ba kayo, Luna?” Tanong ng Lota sa kanya ng makalabas sa silid ang hari at ang beta nito.

Tumango siya bilang sagot. Hinayaan niya ang Lota na tignan ang mga sugat na natamo niya dahil sa pagkakatama ng ilang bubog sa mga kamay at mukha.

“Hindi ka ba nanghihina?” Kuway tanong niya sa Lota na natigilan dahil sa tanong niya. “Sa kadenang ito.” Sabay galaw ng kanyang paa.

“Kahit manghina man ako ay ayos lang, Luna. Hindi naman iyan makakaapekto dahil hindi naman mabigat ang trabaho kong pagsilbihan kayo.” Magalang nitong pagsagot.

“What’s your name?” Muli niyang tanong para hindi naman siya mabagot sa katahimikan habang hinihintay na matapos na gamutin ang mga natamo niyang sugat.

“Hindi na mahalaga kung ano ang pangalan ko, Luna.” Tipid na sagot nito. Muli na naman silang natahimik at walang naging imikan habang ginagamot siya ng lota. “Lumipat na muna tayo sa salun, Luna. Para mapaayos ng hari ang nasirang bintana.”

Nakasuot naman ng makapal na gloves ang lota na tinanggal ang kanyang pagkakakadena. Tiwala itong naunang naglakad at hindi naisip na pwede siyang tumakas at tumalon sa balkonahe.

Pero bakit kaya hindi niya gawin.

“Kung balak niyong tumalon sa balkonahe ay huwag na muna niyong subukan, Luna. Dahil nasa baba ng balkonaheng iyan ang ibang Epsilon habang iniipon ang mga bangkay ng mga takas.” Sabi ng Lota na lumingon pa sa kanya na tila ba nahulaan ang nais niyang gawin.

“Tara na, Luna.” Ang Lota na itinuro na ang paglabas ng pinto na hinayaan na siyang maunang maglakad.

Nagpakawala na naman siya ng malalim na paghinga. Sumunod na lang sa sinabi ng Lota sa kanya na lumipat sa salun at doon maghintay hanggang sa matapos ayusin ang mga nasira sa silid ng hari.

S a kabilang banda ay nagpatawag ng pagtitipon ang hari. Ang mga pinsan niyang Prinsipe, ang lahat ng ministro, mga Epsilon dahil sa nangyaring kaguluhan sa kaharian. At mismo pa sa kanyang palasyo nagkagulo.

“Ilan sa mga nahuli ay mga Theta’s, your majesty.” Balita ng kanyang beta matapos na ngang maayos ang gulo sa kaharian.

Mga Theta’s. Mga bagong panganak na lobo. Sila ang mga ordinaryong tao na kinakagat ng mga Alpha para gumawa ng sariling pack. At napasok na naman sila ng mga takas na rogues kasama ng mga theta’s at nanggulo sa palasyo. At isa pa sa ipinagtataka niya ay sa higpit ng bantay sa buong palasyo ay nagawa parin nilang makapasok ng walang kahirap hirap.

“There is a traitor inside the Kingdom.” Dumagundong na sabi ng hari na ikinagulat ng lahat. Napatayo pa ang hari sa umaalsang galit.

Sa gulat ay napayuko at napaluhod ang lahat sa harapan niya. Pero hindi naalis ang mga bulungan sa mga ito na siyang nakapag paingay ng loob ng Emperial hall.

Itinaas ng kanyang Beta ang kanang kamay nito dahilan para mag sitahimik ang mga ito.

Seryuso at nangingilatis na inisa-isang tinignan ng hari ang mga ito mula sa pinakamataas na ministro hanggang sa pinakamababa. Mga Epsilon at iba pa.

Huli niyang tinapunan ng tingin ang mga pinsan niyang prinsipe na tahimik lang sa gilid niya na nakaupo sa kani-kanilang pwesto.

Tinapunan niya ng nanunuring tingin ang mga ito. Kahit na pinsan niya ang mga ito ay hindi maalis sa kanya ang magdalawang isip na isa sa mga ito ang tumatraydor sa kanya.

Kung ang dahilan lang kung bakit sila tumatraydor ay ang hindi nila pagkatanggap na siya ang nakaupo ngayon sa trono kaya gumagawa ang isa sa mga ito ng dahilan para ipakitang hindi tanggap ang pagkatalo nila para sa trono na minsan na nilang pinag agawan,

Natigil ang tingin niya kay Prince Nasir na seryuso ding nakatingin sa kanya. Isa si Nasir sa poseble niyang paghinalaan dahil ito ang isa sa pinakakalaban niya nung sinasanay sila ng kanilang lolo.

Pero hindi siya nagsalita. Hindi siya nagbigay ng pangalan kung sino ang pinaghihinalaan niya. At hindi siya magpapakita ng pagdududa dito hanggat wala siyang napapatunayan at makuhang matibay na ebidensya.

Nagbitaw ang hari ng salita.

“Ipahalughog ang bawat palasyo at bawat bahay sa nasasakupan ng kaharian.” Maawtoridad na utos nito na sa mga Epsilon nakatingin. Alam na ng ibang punong Ministro ang gagawin sa bagay na iyon kung sino ang nakatalaga sa paghahawak at pagbibigay utos sa mga Epsilon.

Matapos siyang magbigay ng utos ay tumalikod na siya. Muling tumingin sa mga prinsipe na tahimik lang nag nagsitayuan na din sa mga upuan.

Kahit na hindi man siguro nagustuhan ng mga pinsang niyang prinsipe ang ipinag-uutos niyang ipahalughog ang mga palasyo ng mga ito ay wala siyang reklamong narinig sa mga ito.

Walang lingong likod na nilisan ang Emperial hall kasunod ng kanyang beta pabalik na sa kanyang silid at kumustahin ang kanyang asawa na nakitang may galos dahil sa betang nangahas na saktan ito.

GPS SIDE STORY VI: EIGHT

M atapos ang pagbibigay ng utos ang Hari ay sinimulan ng mga Epsilon ang paghalughog ng bawat bahay na nasasakupan ng kahiran at hinuli ang mga palasyo ng mga pinsan nito Prinsipe.

Walang palatandaan na nakita sa bawat bahay at palasyo kaya bumalik ang mga ito sa palasyo ng Hari na walang dalang magandang balita.

Pero hindi nagpatigil ang hari at nag iwan parin ng mga Epsilon na magbantay sa bawat sulok ng kaharian. At nagbigay ng utos na kung may kahina-hinalang kilos na makita ay huliin agad at ikulong.

Natapos ang buong araw na abala ang hari sa paggawa ng bagay na ikakabuti ng kaharian. Pero marami man siyang ginawa ay hindi alintana ng hari ang kapaguran dahil maliit na bagay lamang iyon para sa kanya kung ihahalintulad nung nagsasanay at ginagawa ang pagsubok ng dating hari.

“Your Majesty.” Ang Lota na sinabayan ng pagyuko ng makasalubong niya na palabas na ng silid niya. Ang Lota na pinagkakatiwalaang magbantay sa kanyang asawa.

Tinaas niya ang kamay upang paalisin na ito at hindi na nag abalang magsalita. Walang ingay ang naging mga yabag niya paghakbang papasok ng silid. Naiwan na ang kanyang beta sa labas na siyang humila pasara ng pintuan.

Naabutan niyang nakatingin sa malaking bintana ang kanyang asawa. Sa bintana na kakaayos lang dahil sa pagkasira gawa ng kaguluhang nangyari kaninang umaga.

Hindi niya ito inimik na naupo sa malaking upuan sa gitna. Lumingon sa kanya ang asawa.

“Come here, Omega.” Pagtawag niya dito na agad namang kumilos.

Tumayo ito at mabagal na naglakad. Sa paghakbang nitong palapit ay napagmasdan niya ang asawa. May ilang bendahe sa mukha nito dahil sa natamong galos sa pagkakatalsik ng mga bubog ng nabasag na salamin.

“Kneel down, Omega.” Muli niyang utos ng tumigil ito sa harapan niya kung saan siya nakaupo.

Habang lumuluhod ito ay hindi nito binawi ang tingin sa kanya. Nakatingala na ito sa kanya ng makaluhod.

Kumilos naman ang mga kamay niya para tanggalin ang sinturon ng pantalon niya. Ng matanggal iyon ay isinusuot niya iyon sa leeg nito na parang isang aso.

Kumilos na din ang kanyang asawa para buksan ang botones ng kanyang pantalon ng pigilan niya ito sa paghila sa sinturon na nakatali sa leeg nito.

Umiling siya. “Don’t use your hand, Omega. Just your mouth.” Utos niya dito.

Hindi nakaligtas sa paningin niya ang paglunok nito ng panatingin sa kanyang pantalon. Ibinababa ang mga kamay nito bago inilapit ang mukha doon.

Gamit nga ang bibig nito at ngipin ay sinubukan nitong tanggalin ang pagkakabotones ng pantalon niya.

“What are you doing, Omega? Anong silbi ng bunganga mo kung hindi mo mabuksan iyan.” Galit na tanong niya at muling hinila ang sinturon kaya mas nasakal ito.

“Ugh.” Nakangiwi ito sa pagdaing ng humigpit ang pagkakasuot ng sinturon sa leeg nito. Napaubo pa ito dahil doon.

Hinawakan niya ang ulo nito at idiniin iyon sa harapan niya.

“Do it again, Omega.” Muli ay utos niya dito.

Muli namang sinubukan ng kanyang asawa na buksan ang botones ng pantalon niya. Nahirapan man ito ay napagtagumpayan din nitong kalasin ang botones ng pantalon niya.

Isinunod nito ang pagbukas ng zipper. Gamit ang ngipin kinagat nito ang slider ng zipper at hinila iyon pababa.

“P-please, y-your majesty.” Si Ishan na tila nagsusumamo na may gustong sabihan sa kanya.

Kunot ang nuo niyang hinila ang sinturon kasunod ng paghila ng buhok nito para patingalain at mapatingin sa kanya.

“Y-your majesty.” Mahinang pagtawag nito sa kanya.

Bahagya pa siyang napapikit kasabay ng paghugot niya ng hangin sa baga dahil sa naamoy ang inilabas na pheromones nito.

“P-please, r-release some of your pheromones.” Pakiusap na sabi nito na mas dinagdagan pa ang pagpapalabas ng pheromones.

“Not a chance, Omega.” Sabi niya na hinigpitan ang hawak sa buhok nito. “Hindi ko ipaparanas sayo ang sarap na gusto mo.” At hinila pa niya ang sinturon para mas masakal ito. “Now, please me, Omega.”

Hindi agad ito gumalaw kaya muli niyang hinila ang buhok nito. Napangiwi ito na may namumuo na namang luha sa mga mata. Nasasaktan na muling niyuko nito ang harapan niya.

Napapikit siya ng maramdaman ang init ng hininga nito na nagmumula sa bibig ng ibuka iyon para kagatin ang garter ng panloob niya at hinila iyong pababa. Pumalo pa ang buong laki niya sa mukha nito ng makawala iyon sa pagkakaipit ng panloob niya.

“Do it, Omega. Don’t make me repeat myself.” Utos niya dito ng wala itong kagalaw galaw at tinitigan lamang iyon.

“Y-yes, your Majesty.” Narinig niya mula dito.

Muli siyang napapikit ng maramdaman ang init ng bunganga nito ng isubo ang ituktok ng pagkalalaki niya. Samahan pa ng paggamit nito ng dila paikot doon.

“Yeah, like that Omega. Lick it.” Humigpit pa ang hawak niya sa buhok nito. “Suck me now.” At walang babalang itinulak niya ang ulo nito dahilan para bumaon ang buong laki niya sa loob ng bunganga nito.

Inubo ito. Napaduwal ng laway ng hugutin niya iyon.

“Not bad, Omega. And I want to see how you struggle until you can’t take it anymore.” Sabi niya dito na muling ipinasubo ang pagkalalaki niya. Hawak ang buhok nito para hindi makaalis at sinimulan na niyang bayuhin ang bunganga nito.

Luhaan, pinagpapawisan, naglalaway. Magkakahalo na iyon sa mukha nito pero hindi niya iyon pinansin. Hindi iyon nakapagpasuya sa kanya bagkus mas ginanahan pa siyang angkinin ang bunganga nito.

Gusto pa niyang makita kung paano ito mahirapan. Kung paano ito umiyak habang patuloy siya sa marahas na pag angkin sa bunganga nito.

Makita kung paano ito tumingin sa kanya na nagmamakaawa na itigil niya ang ginagawa. At hindi siya titigil hanggat hindi ito mismo ang magsabi ng dahilan kaya siya nito nilinlang.

“Yeah. Your mouth is so tight, omega.” Sabi niya habang patuloy sa paggalaw. Hawak ang buhok nito na isinasabay sa paggalaw ng balakang niya.

“Uhg.. uhmmm. Kyaaaa.” Iyon ang mga daing nito. Kasabay ng tunog ng laway sa loob ng bibig nito habang patuloy siya sa paglabas masok dito.

Bago niya hinugot ang pagkalalaki niya ay binaon muna niya ito ng buong buo sa loob ng bunganga nito na umabot hanggang sa lalamunan nito sa haba niya.

“You feel that, Omega. Did you feel how my cock move inside your mouth?” Tanong pa niya dito bago tuluyang hinugot ang buong laki niya dito.

Hinila ang sinturon na hawak para mapatayo ito.

“Now, Omega. Use your fucking hole to please me more.” Sabi niya dito.

Hinawakan niya ang balakang nito pahila at pinaupo ito sa kandungan niya. Dahil wala itong suot panloob at tanging ang roba lang ang bumabalot sa katawan nito ay inilihis na lang niya ang roba nito.

Inayos ang pagkakasampa nito sa kandungan niya at itinapat ang laki niya sa mamasa-masang lagusan nito.

Naramdaman niya na madulas ang bukana ng lagusan nito kaya siya napangisi.

“Now I see, Omega. You love being fuck in your mouth to get you wet like this? And you are hard, omega.” Ipinalo pa niya ang dulo ng sinturon na hawak sa pagkalalaki nito.

Nakagat naman ni Ishan ang ibabang labi dahil doon. Napadaing ito.

“Or you’re just a horny whore.” At bago pa man ito makatugon sa sinabi niya ay idiniin ang hawak niyang balakang nito dahilan para tuluyang dumulas ang laki niya papasok sa basang lagusan nito. “Oh yeah! Omega. And you are still fucking tight as hell.”

“Ahhhhh.” Napaliyad pa ito ng maramdaman ang buong laki niya ay bumaon sa buong buo sa loob nito. Napakapit pa ito sa mga balikat niya na para bang duon kumukuha ng lakas para maibsan ang kirot na nadarama nito sa pag-ulos ng buong haba at laki niya papasok.

“Take off your hand, Omega. Don’t touch me until I say so.” Matalim na tingin ang ipinukol niya dito para agad na bawiin ang kamay nitong humawak sa balikat niya.

Inilapat na lang nito ang kamay sa paghawak ng arm chair na kinauupuan niya. Kagat ang labi nitong tinakasan ng luha sa mga mata. Nagustuhan niya ang nakikita mula dito na habang nasasarapan siya sa pag angkin dito ay kabaligtaran naman ang mararamdaman nito.

“Move, Omega. Make me feel good.” Utos na naman niya dito. Agad naman nitong sinunod ang utos niya. Habang nakaluhod sa magkabilang panig ang mga tuhod nito sa kanya ay nagsimula na itong gumalaw sa ibabaw niya. “Yeah! Like that, Omega. Ahhhh” napasinghap siya sa sarap. Nakangising siya habang nakatingin mismo sa ibabang bahagi ng katawan nila kung saan sila konektado.

Napapikit siya. Muling sinamyo ang pheromones nito na patuloy sa pag alpas sa katawan nito na siyang naging dahilan para mas ganahan at masarapan siya sa paggalaw nito sa ibabaw niya.

“Ohh yeah, like that Omega.” Hinawakan niya ito sa balakang padiin para mas maibaon ang buong laki niya sa loob nito. “Ahhh. yes. So, fucking tight Omega. Ugh.” At iginiling din niya ang balakang pabaon dito.

“Uhmmp.” Napaliyad na din ito habang ibinabaon niya ng buong buo ang laki niya sa loob nito. “Ahhhhhh.” At napasigaw ito sa daing ng bigla niya siyang gumalaw at mabilis na paglabas at marahas na ibinaon ulit ang laki niya. “Y-your Majesty.” Daing ng Omega. “Ahhhh. So deep. P-please. N-not so hard.” Pakiusap nito sa kanya pero hindi niya ito pinakinggan.

Mahigpit na humawak siya sa balakang nito at inangat iyon sa pagkakasampa sa kandungan niya at siya na mismo ang gumalaw. Mabilis ang ginawa niyang paglabas masok sa lagusan nito.

“Ahhh.” Tumitirik ang mga mata nitong napapahihaw sa pag ungol. Napapalaway sa tuwing bubuka ang bibig nitong hindi maibsan ang malakas niyang pagbaon na patuloy sa pag agos ng mga luha nito. “Ahhhh. Ughh.. haaah. Ahhhhh. N-no.. n-no.. ahhhhh.”

Pero patuloy lamang siya sa paghugot at pagbaon. Malakas na sumasalampak ang kandungan niya sa pag angkin dito.

“Yeah! Omega. Fuck you.” Kasabay ng pagbaon niya. “Yes. You are so fucking tight, Omega. This hole of yours.” Saka muling hinugot ang buong laki niya na patuloy sa pagsasabi ng mga malalaswang salita. “This slutty hole of yours is so fucking tight, Ahhh.” Saka muli na naman ang malakas na pagbaon niya.

Paulit ulit. Hindi siya nagsawa sa pag angkin dito na patuloy lang sa pagsigaw. Patuloy sa paghiyaw. Patuloy sa pagdaing ng nasasaktan sa paraan ng pag angkin niya.

Ilang minuto niyang pinagsawa ang sarili sa ganun nilang ayos. At mas naging mabilis ang kilos ng paglabas-masok siya sa lagusan nito.

“Ahhhh. T-tama na.. y-your majesty. Ahhhh. It’s hurt. Ahhhhh.” Pakiusap nito sa kanya pero wala siyang pinakinggan isa man sa pakiusap nito.

Hindi siya tumigil.

“How can I stop, Omega. If this slutty hole of yours make me want to cum anytime.” Sagot niya dito na mas bumilis ang galaw niya. “Yes, Omega. Take me whole and take my cum deep inside you.” At mas bumilis pa. Bumabaon hanggang sa tuluyang nilabasan siya.

Ramdam naman nito ang init ng katas na nilabas niya sa loob nito. Pakiramdam nito ay mahihimatay ito sa dami at init ng katas na iyon na pumupuno sa loob ng katawan nito.

P umikit at tahimik na napaluha na naman siya. Kinakapos ng hininga sa pananakit ng dibdib dahil sa pagpaparusa nito sa kanya.

Habang ito ay hinihingal sa sarap na gusto pang ipagpatuloy sa pangalawang pagkakataon ang pag angkin sa kanya. Inangat nito ang balakang niya para hugutin ang haba nitong nakabaon parin sa lagusan niya. Itinulak siya nito para umalis sa kandungan nito.

Nakaramdam siya ng panginginig at panghihina ang kanyang mga tuhod kaya natumba siya sa paanan nito. Napatingala siya dito ng hatakin nito ang sinturong nasa leeg parin niya.

“Bend down, Omega.” Utos nito sa kanya saka tumayo. Bumungad na naman sa kanya ang matayog at tayong tayo parin nitong pagkalalaki.

Napaluha na naman siya. Napapailing bago sinunod ang gusto ng hari. Tumalikod siya saka siya tumuwad ayon sa gusto nito. Lumapat ang pisngi niya sa carpeted floor habang nakataas ang balakang niya.

“Oh yeah.” Ang hari na bago pa man siya makahanda ay ramdam na naman niya ang mahaba at malaki nitong pagkalalaki na umulos pabaon sa lagusan niya.

K inaumagahan ay tinungo ng hari ang kulungan sa palasyo kasama ang kanyang beta at ilan sa mga epsilon.

Pinagitnaan siya ng mga ito para sa siguridad niya dahil nga sa may taksil sa kaharian na nasa palagid lamang nila.

Hindi naman niya kailangan ng mga iyon dahil kaya niyang ipagtanggol ang sarili pero iyon naman ang obligasyon ng mga ito. Ang siguraguhin ang kaligtasan niya.

Hindi naman sana siya pupunta sa kulungan kung nagsalita na ang mga nahuli pero nagmatigas ang mga ito na umamin kung sino ang nasa likod ng panggugulo nila sa palasyo.

Kaya siya ang kakausap sa mga nahuli para na rin mabigyan ng karapatang kaparusahan ang mga ito sa kapangahasang panggugulo sa kanyang palasyo.

“Sino ang nag utos sa inyo?” Tanong ng kanyang Beta ng ilabas ang isang Theta. Hawak ito ng Epsilon sa magkabilang kamay.

Agrisibo ang Theta dahil bago lang itong panganak na lobo. Kumbaga hindi pa ito marunong matakot dahil kinakabisa pa nito ang bagong mundo ng mga lobo.

Umangil lamang ang Theta at sa kanya mismo nakatingin. Hindi yata’t inutusan talaga ito para sa kanya. Para gawan ng hindi maganda.

Pero hindi siya naalarma sa panganib na magagawa ng mga ito sa kanya. Ang ikinakabahala lang niya ang ibang mga lobo sa paligid na madadamay na sa kanila kumukuha ng siguridad sa kanilang kaligtasan.

Lumapit siya sa Theta. Tingin ng nagbabanta ang ipinukol niya dito.

“Grrrrr.” Ang Theta na bahagya pang humakbang paatras habang hawak parin ito ng dalawang Epsilon. Matalim ang mga matang nakatingin ito sa kanya na kung hindi lamang hawak ito ng mga Epsilon ay baka kanina pa siya nito sinugod.

“Do you think I will be threatened by that look, Theta?”

“Grrrr. Rrrrrrr.” Nagpupumiglas pa ito sa pagkakahawak ng Epsilon. Nais makawala sa mga ito habang matalim parin ang mga tingin ng Theta sa kanya.

Dahil hindi pa nito masyadong gamay ang bagong katauhan ay hindi pa ito makakapagsalita ng maayos. Tanging hangad lang nito ay ang gawin ang inuutos ng kung sino mang gumawa nito sa kanya.

Ang mga betang nahuli at ibang alpha na namuno sa pangkat na nanggulo sa palasyo ay kinitil mismo ng mga ito ang sariling buhay. Tanging mga Theta’s lang ang natirang buhay.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga habang nakatingin dito. Nailing na itinaas ang mga kamay niya sa may leeg nito.

“Your Majesty.” Ang beta na nahulaan ang nais niyang gawin sa Theta.

“Let me handle this one, beta.” Sabi niya sa kanyang Beta kaya agad naman itong lumayo.

Tinignan niya ito. Wala siyang makitang takot sa mga mata nito at handang mamatay maisakatuparan lang ang balak ng nag utos dito. Theta is loyal to their creator kaya wala ng silbi pa para patagalin ang buhay nito.

He is not as cruel as others think of him. Ayaw lang niyang mabuhay ang Theta na ang tanging nasa isip ay patayin siya.

He might be able to save the other Theta’s if he can capture their creator para utusang sabihin sa mga ito na magbagong buhay na lamang.

But this one. Not just for him but it would be a threat to everyone in and outside the kingdom kung makakatakas ito.

Tumalas ang kuko niya habang nakahawak sa leeg ng theta. Sa pagtalas ng kuko niya ay unti unting bumabaon sa leeg nito.

“Grrr. Ugh.” At habang nagpupumiglas ang Theta ay unti unti itong nanghina. Nanghina hanggang sa tuluyan na itong nawalan ng hininga sa mga kamay niya.

Nanlupaypay na ito habang hawak ng mga Epsilon na binitawan ng maramdaman ng wala na itong buhay.

Kinuha naman agad ng Beta ang panlinis sa kamay niya at nilinis ang kaunting dugo na kumalat sa mga daliri niya.

“Rest Well Theta.” Iyon ang huli niyang kataga bago tumalikod at lumabas ng kulungan. “Make sure to catch their creator. I don’t want this to happen again.” May galit sa tuno ng boses na utos iyon sa kanyang Beta.

At wala ng lingong likod na nilisan ang kulungan.

GPS SIDE STORY VI: NINE

K inuha niya agad ang gamot at hindi na hinintay na sabihin pa iyon ng Lota sa kanya. Dun din naman mapupunta ang lahat.

Gagamutin ang mga sugat at pasa niya na natamo sa magdamag na pag-angkin sa kanya ng hari tapos bibigyan ng gamot para madaling maghilom at mabawasan ang sakit na nararamdaman niya.

Ano pa ba ang bago? Wala dahil sa halos isang buwan na niya sa palasyo ay paulit ulit na ipinaparamdam ng hari ang pagpapahirap nito sa kanya. Sa pagpaparusa ng panlilinlang niya.

Hindi nito tinatanggap ang sagot niyang na inlove siya dito at kapag iyon ang lagi niyang sagot ay mas naging marahas ito sa kanya.

Hindi naman niya masabi kung ano ba talaga ang totoong dahilan niya. Dahil ayaw niyang pati ang ama niya ay madamay. Dahil kapag nalaman ng hari na buntis ang kambal niya kaya siya ang pumalit dito ay ang ama niya ang masisisi dahil hindi niya binantayan ng mabuti ang dapat na ialay sa hari.

Nagpakawala siya ng marahas na paghinga.

“Kumusta ka na, Shantal?” Iyon ang tanong na lumabas sa bibig niya ng maalala ang kakambal niya. “Kaya kong magtiis hanggang sa humupa ang galit ng hari. Huwag ka lang papahuli sa kanya.” Mahina niyang saad na siya lamang ang nakakarinig.

“Luna.”

Napatingin siya sa Lota na palapit sa kanya na may dala itong kulay asul na thobe na may magandang desenyo.

“Para saan iyan, Lota?” Tanong niya dahil simula ng ikinulong siya ng hari sa silid nito ay tanging roba lang ang suot niya. At minsan lang siyang lumabas nung huling nagkausap sila ng kanyang ama. At mag iisang buwan na ngang wala siyang balita sa kanyang ama.

“Sinabi ng hari na may panauhin kayong darating, Luna. Isuot niyo ito at babalik ang hari makalipas lamang ng labing limang minuto para kunin kayo.”

Hindi na muli siya nagtanong.

Binigyan siya nito ng puting T-shirt, puting panloob at puting short. Kinuha niya iyon dito bago ito tumalikod sa kanya para isuot ang mga iyon.

“Tapos na ako, Lota.” Muli itong humarap sa kanya ng maisuot niya ang mga iyon. Lumapit ito at ibinigay naman sa kanya ang asul na thobe na ipapatong sa mga isinuot niyang puting damit.

Mabilis siyang nakapagbihis. Ang Lota na din ang nagsuklay sa mahaba at kulot niyang buhok. Ipinusod nito iyon pataas at inilugay ang kahabaan ng buhok niya.

Napatingin siya sa sariling replika sa salamin. Kahit papaano ay nakita niya ang dating siya bago siya ikinulong ng hari sa silid nito.

“Salamat, Lota.” Pasasalamat niya dito.

Hawak hawak parin ng lota ang buhok niya ng pumasok ang hari.

“Lota.” Dumagundong ang boses ng hari dahilan para agad na bitawan ng lota ang buhok niya at nabitawan din ang suklay na nalaglag sa sahig.

“Patawarin niyo ako, kamahalan. Katatapos ko lang ayusan ang Luna.” Sagot ng Lota na halatang natakot sa pagsigaw ng hari. Yumuko pa ito bago pinulot ang nalaglag na suklay. Agad ding nagpaalam itong lumabas.

May nakita siyang galit na tila nag aapoy ang mga mata ng hari ng magkasalubong ang tingin nila.

Agad siyang nagbawi ng paningin. Tumayo na sinundan ng pagyuko.

“Your Majesty.”

Walang imik na tumalikod ang hari sa kanya at muling lumabas. Sumunod na lang siya dito. Walang imikang tinalunton pasilyo hangang marating ang malawak na salun kung saan naghihintay ang kanilang panauhin.

Pero..

Nanlaki ang mga mata niya ng makita kung sino ang naghihintay sa kanila. Natigil siya sa pagpasok sa pinto na tila siya naipako doon. Napailing siya na parang gusto na naman siyang takasan ng mga luha.

“Ishan.” Tawag sa pangalan niya dahilan para tuluyang malaglag ang kanyang mga luha.

“B-bakit?” Pero iyon ang naitugon niya sa pagtawag nito. Nanginginig ang mga labing ibinubuka na nais pang magsalita pero walang boses na lumalabas sa bibig niya.

“Patawarin mo ako, Ishan.”

“Your Majesty.” Ang kanyang ama na nagbigay galang naman sa hari.

“Your Majesty.” Doon napalingon ang kambal niya sa hari at nagbigay galang din dito.

Napansin niya ang taimtim na pagtitig ng mga ito sa isa’t isa. Lalo na si Shantal na tila nahipnotismong nakatingin sa Hari.

“Hindi mo ba lalapitan ang iyong pamilya?” Ang hari ng balingan siya.

Doon siya kumilos. Humakbang kahit na bumibigat ang bawat hakbang niyang palapit sa kambal niya.

Hindi niya alam ang sasabihin dito na bigla na lang magpapakita sa loob ng halos isang buwan niyang paghihirap. Dahil kung talagang balak nitong magtago at lumayo ay wala ito ngayon dito. Pero…

“S-shantal.” Tanging pangalan ng kambal ang nasambit niya na halos walang boses na lumabas sa bibig niya.

Agad na sinalubong siya ni Shantal at niyakap. Napaigik pa siya dahil masakit parin ang buong katawan niya dahil sa marahas na paggamit sa kanya ng hari kagabi. May mga pasa siya sa likod. Halos sa buo niyang katawan kaya halos ayaw niyang mapahawakan.

“I miss you, Ishan.” Nasa boses ng kambal niya ang kasiyahan. Kasiyahan na nagkita sila pero para sa kanya?

“I-i m-miss you too, Shan.” Sagot niya dito kahit na wala sa loob niya ang pagsagot dahil para sa kanya ay nawalan ng saysay ang pagsasakripisyo niya. Nawalan ng saysay ang mga paghihirap niya.

“Your Majesty.” Ang kanilang ama na nakapagpalingon sa kanilang dalawa.

Tumayo ng tuwid ang kanilang ama sa harapan ng hari na matikas ngayon nakaupo.

“Beta, ilipat ang Luna at Ms. Safar sa kabilang salun.” Utos ng hari sa Beta nito kaya kinuha sila ng Beta at inilipat sa kabilang Salun.

Naiwan ang kanilang ama kasama ng hari. At naisip na niyang pag uusapan na nila ang kung anong napagkasunduan noong nangako ang kanilang ama na ihaharap ang kanyang kambal dito.

Pero hindi iyon ang mahalaga sa kanya ngayon kundi nais niyang malaman ang dahilan ng kambal kung bakit bigla itong nagpakita.

“Why?” Tanong niya kay Shantal ng mapag iwan silang dalawa sa loob ng Salun.

“I’m here to take you out.”

“No! Hindi iyan ang nais kong marinig sayo? Bakit ka nandito? Alam mong bun…”

“I lost my baby, Ishan.” Sagot nito hindi pa man niya natatapos ang sinasabi.

“W-what?” Tigagal na napatingin siya sa kanyang kambal pero nakita niyang tila balewala dito ang pagkawala ng anak nito. Nasaan ang Shantal na nagwala noong kinakausap niya ito tungkol sa responsibilidad. Ipagsigawan at ipaglaban kung gaano niya kamahal ang ama ng kanyang anak.

“How about the father of your child?”

“He’s gone. At sumama sa ibang Omega.”

“What? I thought you love each other kaya ka sumama sa kanya.”

“No!”

“What do you mean?”

“Mahal ko siya kaya ako sumama sa kanya. Pero kaya lang niya ako isinama dahil dinadala ko ang anak niya. But then.. when I lost our baby. He left me. So, I decided to go back and just accept my responsibility to our family.”

“Just like that?” Naiiling na tila mas naging mabigat pa sa pakiramdam niya na nagpakita ito dahil tuluyang mawawalan ng saysay ang naging paghihirap niya sa kamay ng hari.

“I know, it’s all my fault Ishan. And I’m sorry for that. Baba told me everything happened to you so I am here to get you out of here.”

Hindi siya nakasagot sa sinabi nito. Hindi niya alam ang kung paano sasabihin dito ang mga hirap na pinagdaanan niya sa kamay ng Hari.

“Sasabihin ko sa hari na pakawalan ka na at aakuin ko responsibilidad ko na maging alay para sa kanya.” Walang pag alinlangang sabi pa nito sa kanya.

“You don’t know what you’re getting into, Shantal. The King is a monster.” Mahina niyang pahayag.

Tumayo siya saka inalis ang kanyang Thobe. Ipinakita niya dito ang mga pasa, sugat, at pilat na natamo niya sa kamay ng hari.

“He punishing me, Shantal.”

“Oh my gosh, Ishan.” Nakita naman niya ang pag aalala sa kambal niya habang nakatingin sa kanyang mga sugat.

“He is a monster. Kaya hindi ka na lang sana bumalik pa.” Dagdag pa niya habang isinusuot pabalik ang kanyang Thobe.

“Maybe not, Ishan. Baka talaga lang na nagalit ang hari sa ginawa mong pagpapanggap. Kung kinausap naman natin siguro siya noon ay mapapaliwanagan naman siguro ang hari.”

“What?” Pero sa sinabing iyon ng kanyang kambal ay siya pa ngayon ang mali sa nagawa.

“Hinayaan mo na lang sana akong umalis pero hindi mo na lang din sana itinuloy ang balak mong pag ako sa responsibilidad ko. Siguro hindi ganito kabigat ang magiging parusang ipapataw ng hari sa atin.”

Parang siya pa ngayon ang sinisisi nito sa ginawa niya.

“Why?” Mahinang boses na tanong niya dito. Naging tabingi ang ngiti niya na tila gusto niyang lumuha habang nakatingin sa kanyang kambal. “Ikaw din ang nagsabi minsan, Shantal. Napare pareho ang mga mahaharlika. Why now? Tila nagbago na din ang pananaw mong iyon?”

“But you once said. Hindi lahat ng mga maharlika ay pare-pareho. At huwag silang husgahan kung hindi ko pa napapatunayan.” Katwiran parin nito.

“Hindi pa ba patunay ang mga nakita mo sa katawan ko, Shantal? Hindi mo ba naramdaman sa sarili mo ang paghihirap ko. Alam mo na kapag nasasaktan ako ay nasasaktan ka din kahit hindi ganun kasakit iyon para sayo. But you feel it.”

“You are the one who decieved the King, Ishan.” Muli ay sabi nito sa kanya na tila balewala dito ang paghihirap niya. “Kung hindi mo nilinlang ang hari hindi siya magagalit sayo ng ganito? Nakita mo naman kanina kung paano niya kami hinarap ni Baba. Hindi ko nakitang galit sa akin ang hari.”

Mas nailing siya. Hindi siya makapaniwala na sa kanya pa nga lahat napunta ang sisi. Siya pa ang naging mali sa lahat sa pagtulong niya sa kambal at pagtulong na huwag mapahiya ang kanilang ama.

“I can’t believe it.” Tanging salitang binitawan niya saka niya ito tinalikuran.

“Ishan, where are you going?” Tanong nito ng pigilan siya sa braso.

Sasagot na sana siya ng tamang bumukas ang pintuan at tinawag na sila ng Beta na lumipat sa salun kung nasaan ang kanilang ama at ang Hari.

Hindi na niya inimik ang kambal. Ni hindi na din niya ito nilingon. Nagpatiuna na siyang naglakad palabas.

“Baba.” Tawag niya sa kanilang ama ng muli itong makita. Wala ng ibang salita ang namutawi sa kanyang mga labi at basta na lang niyang tinawid ang pagitan nila at yumakap sa kanyang ama.

“Ishan.”

“Can I go home now?” Mahina niyang tanong habang nakayakap parin siya sa ama.

Naramdaman niya ang pagtaas baba ng dibdib nito sa pinakawalang malalim na paghinga. Umiling ito na mas ikinahabag ng kanyang nararamdaman.

“Patawarin mo ako, Ishan. Hindi kita mai-uuwi hanggang hindi ka pinapatawad ng hari.” Mahinang sagot nito sa kanya.

Mas hindi na siya nakaimik. Halos wala ng laman ng kanyang isip dahil ayaw ng gumana pa dahil sa naging pag uusap nila ng kambal niya.

“How about Shantal?”

“She is going to marry the King.” Sagot ng kanyang ama na mas nakapagtigagal pa sa kanya. Kumalas sa pagkakayakap sa kanyang ama.

Marahas ang naging paglingon niya sa Hari na tahimik lang na nakaupo at nakatingin sa kanila.

May nang uuyam na ngiti sa mga labi na may talim sa mga mata na nakatingin sa kanya.

“You can leave now, prime minister. Leave your daughter here in the palace.”

Ang utos at salita ng hari na mas nakapagpahabag sa nararamdaman niya.

“ I shan.“ Masayang bagbati sa kanya ni Shantal ng bisitahin siya sa silid ng hari kinaumagahan matapos ang naging pag uusap nila kahapon.

Kakatapos lang siyang gamutin ng Lota dahil halos magdamag na naman siyang ginamit ng hari.

“Why are you here?” Walang lakas at ganang tanong niya na tumingin dito. Nakasuot parin ito ng Abaya, Niqab at jilbab dahil hindi siya pwedeng makita ng iba. At kahit na ang hari ay hindi parin siya nito pwedeng masilayan hanggat hindi pa sila naikakasal.

“Are you okay?” Tanong pa talaga nito kahit nakikita naman kung ano ang kalagayan niya. At naabutan pa nitong tamang itaas ng lota ang damit niya matapos pahiran ng lota ang kanyang mga pasa.

Lumabas na ang Lota at napag iwanan silang dalawa.

“I’m fine Shantal. You shouldn’t be here. What if someone see you and the king might be…”

“No.” Umiling ito habang inaalis ang niqab. “Don’t worry, Ishan. Kinausap ko ang Hari at tinanong kung pwede ba kitang makita. And the King said yes.” Nakangiti pa nitong saad na nababakas ang kasiyahan sa mukha nito habang sinasabi iyon.

Kunot nuo siyang napatitig sa kambal kung totoo ba ang sinabi nito na ganun na lang kadaling pinayagan ng hari na bisitahin siya.

“Sorry for that, Ishan.” Dagdag pa nito ng mapatingin sa kadenang nasa paa niya saka bahagyang lumayo sa kanya. “Look, Ishan. The king is not a monster like you said. You decieved him kaya mo ito ngayon nararansan.”

“Huh.” Tumaas ang gilid ng kanyang mga labi with a sarcastic smile. “How about you, Shantal?” Patuya ding tanong niya dito.

“Naging totoo lang ako sa sarili ko, Ishan. Hindi ko niloko ang Hari. At kaya ako ngayon narito ay para pakiusapan siyang pakawalan ka na.”

Umiling siya hindi dahil sa ayaw niyang makawala sa hari dahil iyon naman ang gusto niya. Pero umuling siya dahil hindi siya makapaniwala sa mga sinasabi sa kanya ng kambal.

“Gagawa ako ng paraan para mapalaya ka, Ishan.” Totoo naman ang mga nakita niya sa kislap ng mga mata nito habang sinasabi iyon. “Tiisin mo na lang muna ang lahat. At kapag naikasal na ako sa hari ay pwede ko ng mahiling sa kanya na pakawalan ka.”

“Yeah!” Tipid niyang pagtugon para matigil na ang usapin nilang iyon dahil baka pag tumagal pa iyon ay mas mababaliw siya sa katotohanang wala ng naging silbi ang paghihirap niya.

“Bye the way. Look at this.” Pang iiba nito ng usapan na nahalata na ayaw ng pahabain ang unang napag usapan.

Napatingin siya sa ipinakita nito.

“The king gave me a present.” Iginalaw pa ni Shantal ang kamay kung saan nakasuot nga ang kumikinang na pulseras. “See, the King is not a monster like what you said, Ishan. And I think the king likes me.” Sabi pa nito na tila kinikilig habang nakatingin sa purselas na bigay dito ng hari.

“Good for you, Shantal.” Labas ilong na na turan niya.

“Come on, Ishan. Hindi ka ba masaya para sa akin? Nawala man ang dinadala ko at ang lalaking minahal ko nung una ay mapapalitan naman iyon kung talagang gusto ako ng hari, diba?”

Napatango na lamang siya. Marami pa itong mga nasabi. Mga naikwento pero wala ni isa man sa mga iyon ang tumatak sa utak niya.

“Okay! But please, Shantal.” Maalumanay na pagpapatigil niya sa pagkukwento ng kambal sa kanya.

“Are you okay?”

“Yeah! But please can you go back in your room now? I’m a bit tired you know.” Maayos na pagtataboy niya sa kanyang kambal. “I want to rest for a bit. Siguro sa susunod magkukwentuhan ulit tayo. Pero ngayon… gusto ko talagang magpahinga.” Paliwanag niya dito baka masamahin nito ang pagtataboy niya.

Ngumiti ang kanyang kambal. Nais man siguro siya nitong hawakan ay hindi siya nito nilapitan dahil sa kadenang nakakabit sa kanya.

“Okay, Ishan. Rest will.” Itinaas ulit nito ang kamay niya. Bahagya naman niya iyong inabot at mga dulo lang ng mga daliri nila ang nagkadikit.

Tumango siya.

Tumango din ito.

Ilang sigundong nagkatitigan bago ito tuluyang lumabas ng silid.

Ng wala na ang kambal ay saka siya nagpakawala ng mabigat at malalim na paghinga. Namuo na naman ang kanyang mga luha pero pinilit na huwag iyong malaglag sa mga mata niya.

Para na siyang mababaliw sa mga nangyayari sa kanya.

Ang paghihirap niya. At ang biglang pagbabalik ng kanyang kambal na binalewala ang pagsasakripisyo niya.

GPS SIDE STORY VI: TEN

“ A re you still going to lie, Omega?“ Tanong ng hari sa kanya habang nakabaon ang buong laki nito sa loob niya.

Nakatuwad siya sa gitna ng kama habang marahas na namang siyang inaangkin ng hari.

“Ugh.” Napapadaing siya habang ramdam na ramdam niya ang paulit ulit na pagbaon ng laki nito sa kanya. “Ahhhhh.” Napasinghap pa siya ng hilain ng hari ang kamay niya. Pareho na silang nakaluhod sa kama. Mahigpit siya nitong hinawakan sa leeg.

“Now, Omega. That your twin is here. Are you still going to lie?” Pang uulit ng hari sa naging tanong nito kanina.

“Ahhhh.” Napahiyaw na naman siya.

“Answer me, Omega.” Saka siya nito kinagat sa balikat.

“Ugh. P-para s-saan pa, k-kamahalan. K-kung s-sinabi na s-sayo ng kakambal ko ang dahilan.” Sagot niya kahit nahihirapan siyang magsalita dahil sa pagkakasakal nito sa kanya.

“Hah! Hahaha. Sumasagot ka na ngayon, Omega.”

Dahil sa hindi nagustuhan ng hari ang pagsagot niya ay mas naging marahas ang paggalaw nito. Naging malakas na tila mapupunit na ng tuluyan ang kanyang lagusan.

“Ahhhh…. uhggg.”

“Answer me, Omega.” At nasundan pa ng nasundan ang marahas na pagbayo nito sa likod niya.

“Ahhh. E-even if I told y-you, your Majesty. H-hindi mo parin ako paniniwalaan.” Lihis na naman ang sagot niya sa tanong ng hari sa kanya kaya muli siya nitong kinagat sa balikat. Humigpit ang pagkakasakal sa kanya. Marahas ang bawat pagbaon nito sa loob niya.

“Ahhhh.”

“Ang tigas din ng paninindigan mo, Omega. Sige lang. Dahil hindi ako titigil na parusahan ka hanggang hindi ka nababali ang paninindigan mong iyan.” Habang sinasabi ng hari iyon ay patuloy ito sa paglabas masok nito sa kanya.

“Ahhhh.” Napuno na naman ng sigaw at pagdaing niya ang buong silid. Ang pagtunog ng bawat marahas na pagbayo ng hari sa kanyang likod.

“You like me to fuck you like this kaya ayaw mong umamin. Huh. So, I will give it to you, Omega.” At mas lumakas pa. Bumilis ang galaw nito. Hindi alintana ang pagsigaw niya sa sakit na ipinaparanas nito habang inaangkin siya. Na halos mawalan na din siya ng hininga dahil sa pagkakasakal nito sa kanya.

“And y-you still want me to fuck you even your sister is here. Gusto mo bang makihati sa ligayang ipapalasap ko sa kapatid mo kaya ayaw mong aminin ang dahilan ng pagkakamali mo?”

“Ugh. ahhhh. N-no. D-don’t touch my sister.”

“Hahaha, why not? Uhmm.” At mas ginanahan ang hari sa pag-angkin sa kanya. “I can also fuck your sister, Omega. Kahit hindi pa siya naikakasal sa akin ay maangkin ko ang kapatid mo kapag gusto ko.”

“Ahhhh. Ugh… f-fuck y-you.” Hindi na niya napigilan ang murahin ang hari dahil sa sinabi nito. Hindi niya lubos maisip na habang inaangkin siya ng hari ay aangkinin din nito ang kambal niya.

Mas gusto pa niyang makisabay sa ibang Omega na aangkinin nito huwag lang sa kapatid niya.

“What?” Dahil sa pagmumura niya dito ay hinigpitan nito ang pagkakasakal sa kanya. “Yes, Omega. I will fuck both of you if I want.” At ipinagpatuloy nito ang marahas nitong pag angkin sa kanya. Na parang magkaka pirapiraso na naman ang katawan niya. “I will fuck you until you give up. And I will fuck your sister if I want.” At habang sinasabi iyon ay naging mabilis ang galaw nito. “Ugh, oh yeah.. Omega.. take my cum.” At ibinaon na naman nito ang buong laki saka sa loob na naman niya ito naglabas.

Nanghihina na naman siya ng bitawan nito. Napadapa sa kama at walang lakas na kumilos pa.

Hindi na niya nagawang lumingon pa ng umalis ito sa pagkakasampa sa kama. Narinig na lang niya ang pagbukas ng pintuan.

“Stay here, omega. I’m just going to visit your twins.” Sabi ng hari na nakapagpalingon sa kanya kahit na nahihirapan na siyang kumilos.

Nakita niyang nakasuot na lang ito ng roba. Magsasalita pa sana siya para pigilan ito pero huli na dahil tuluyan na itong umalis at pabalibag na isinarado ang pintuan ng silid.

“Ugh! Fuck you. Fuck you, monster.” Gigil na napasigaw siya. Wala na siyang pakialam kung marinig siya ng iba habang minumura niya ang hari.

Fuck.. fuck..“ paulit ulit na mura niya habang umaagos na ang kanyang luha sa mga mata. “I hate you. Fuck you. Go to hell, Zarim Brahman.” Mahina niyang saad na patuloy na minumura ang hari hanggang sa nakatulugan na niya ang hinanakit sa dibdib para dito.\

“ T alipandas.“ Galit na sigaw ng hari saka malakas na sinampal si Shantal. Naabutan niya itong nasa labas ng silid na wala man lang balabal sa mukha nito at talagang nakasuot lamang ito ng lingerie na lumuluwa ang dibdib habang wala na halos maitago sa katawan nito.

“Your Majesty.” Tigagal na nakahawak si Shantal sa kanyang pisngi habang nakatingin sa galit na galit na tingin ng hari.

“This is not your house, Ms. Safar. Kaya ayusin mo ang sarili mo.” Mahigpit pa niya itong hinawakan sa braso.

“S-sorry your majesty. I didn’t mean to…”

“Shut up. Ayusin mo ang kilos mo habang nandito ka sa loob ng palasyo ko. Hindi kita kinuha dito para ipagkalandakan sa ibang tao ang kalandian mo.” Gigil na binitawang patulak niya si Shantal na halos matumba na sa sahig.

Maluha luha itong nakatingin sa kanya.

Magpapahangin lang naman talaga dapat sana siya at wala naman talaga siyang balak puntahan ito pero namoy niya ang pheromones nito kaya niya ito pinuntahan. Hindi kasing halimuyak ng pheromones ng kanyang asawa ang pheromones ng kambal nito. Nasusuka siya habang naamoy ang pheromones nito ngayon.

“Y-your m-majesty. H-hindi k-ka ba n-naakit sa akin.” Kuway sabi pa nito pagkalipas lamang ng pagkabigla nito. Inilihis pa nito ang laylayan ng maikli nitong suot na kahit na hindi gawin iyon ay kitang kita niya ang katawan nito sa nipis ng suot.

Kunot ang nuo niyang napatingin naman siya doon pero hindi siya nakaramdam ng pagnanasa dito kahit na budbudan pa siya ng pheromones nito.

Dahil sa ginawa nito ay walang babalang sinakal niya ito. Sa lakas ng pagkakasakal niya ay napasadsad pa ito sa nakasaradong pintuan sa likod nito.

“Disgusting.” Katagang lumabas sa bibig niya dahil iyon ang nararamdaman niya para sa kambal ng asawa niya na pinanggigilang sakalin ito. Parang gusto niyang lagutan ito ng hininga sa pagkakasakal niya ngayon dito.

Pero pinigilan niya ang sarili. Hindi sapat iyon para pahirapan ito tulad ng pagpapahirap sa kanyang asawa.

“Go back to your room now, Ms. Safar. And I don’t like to see you wandering around in that kind of disgusting drees.” Saka niya ito marahas na binitawan at tinalikuran.

Wala ng imik na nahintakutan si Shantal na pumasok sa loob ng silid nito. Pero sa loob loob ay nainis siya dahil hindi man lang pinansin ng hari ang iffort niyang pagpapaganda at pang aakit dito.

At hindi din nakaligtas sa pang amoy niya na nababalutan ng pheromones ng kambal niya ang hari at sa ayos nito ay alam niyang katatapos lang nitong gamitin si Ishan.

“Maakit ka din sa akin, kamahalan.” Bulong niya na naguhitan ng ngisi ang mga labi. “Sa ganda kong ito. Alam kong hindi ka makakatanggi.” At mga katagang binuuan niya ng mga plano para akitin ang hari at tuluyang mahulog ang loob nito sa kanya.

N aalimpungatan si Ishan ng makaramdam niya ng paglindo ng kamang kinahihigaan niya pero mas nakatawag pansin sa kanya ang pheromones ng kapatid niya.

Napatingin siya sa hari na humiga sa tabi niya.

“I’m giving you time to sleep now, Omega kaya huwag mo akong tignan ng ganyan.” Paangil na sita sa kanya ng hari.

Hindi siya umimik kahit na gusto niyang kumprontahin ito tungkol sa kanyag kambal. Pero ang mas nakapagpalito sa kanya ay kailan pa ito nahiga sa tabi niya?

Sa tagal niyang natutulog sa silid nito ay hindi niya napapansin na tumatabi ito sa pagtulog sa kanya dahil paggising niya sa umaga ay walang palantaang natutulog nga ito sa kamang hinihigaan niya.

“Release some of your pheromones if you are bothered from your twin’s pheromones, Omega.” Sabi pa nito. “But your twin’s kinda sweet but wild.” Na sinabayan pa ng mahinang pagtawa.

“D-damn you.” Mahina iyon na halos siya lamang ang nakakarinig pero narinig niya muli ang mahina nitong pagtawa pero hindi na ito nagsalita pa.

Tahimik at walang pag aalinlangang pumikit. Hindi ba nito naisip na pwede niya itong gawan ng masama?

“I told you, Omega. Save your strenght sa ibang bagay at wag mong abalain ang iyong isip na gawan ako ng masama. Dahil wala kang magagawa dahil sa kadenang nakakabit sa iyong paa.” Paalala nito na hindi na nag abalang dumilat.

Nagngalit ang kanyang mga ngipin at nagpasyang mahiga na lang ulit. Umatras palayo at pumuwesto sa kabilang gilid ng kama.

Punong-puno ng mga bagay na nais niyang gawin ang kanyang isipan pero hindi naman niya iyon alam kung kakayaning isakatuparan. At sa dami ng gumugulo sa kanyang isipan ay nakatulugan na lang niya ang lahat ng mga iyon.

A nd as usual.. nagising siya sa umaga na walang hari sa tabi niya at maayos ang bahagi ng kamang hinigaan nito. Parang hindi nga doon natulog ang hari kagabi at parang ilusyon na lang iyon sa kanya.

“Magandang umaga, Luna.” Ang Lota na may dala na namang tray ng pagkain at mga gamot para sa mga pasa na natamo niya sa hari kagabi.

“Yeah. Salamat, Lota.” Tanging sagot niya.

Hinabaan ng lota ang kadenang nakakabit sa paa niya ng magpasya siyang tunguhin ang marangyang banyo ng hari.

Nakahanda na din ang kanyang panligo. Kung hindi siguro siya sinasaktan ng hari gabi gabi ay baka iisipin niyang napakaganda ng buhay niya sa umaga dahil lahat ng kailangan niya ay nandito na. Pinagsisilbihan siya ng maayos ng lota. Pero.. sa kabila ng kaginhawaang natatamo niya sa umaga ay kabaliktaran iyon sa gabi. Gabi gabi niyang nararamdaman na nasa impyerno siya at pinaparusahan ng demonyong hari.

Idagdag pa sa mga inaalala niya ngayon ay ang kanyang kambal. Na halatang nahulog agad ang loob sa hari. Kahit na anong pilit niyang sabihin dito na demonyo ang hari ay hindi nito pinapaniwalaan.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga. Napapikit at tila gusto pang itulog habang nakababad ang katawan sa maligamgam na tubig na inihanda sa kanya ng lota.

“Huwag kayong masyadong magbabad sa tubig, Luna. Makakasama iyan sa inyong katawan.” Ang lota ng mahigit kalahating oras siyang nasa ilalim ng dutsa ng tubig.

Ayaw pa sana niyang umahon ay wala siyang magawa kundi umauhon. Isinalubong sa kanya ng lota ang roba na palagi niyang suot.

“Salamat lota.”

Tahimik na siya sa sumunod na sandali habang abala na naman ang Lota sa paggamot ng mga pasa niya. Matapos nitong pahiran ang mga pasa ng ointment ay binigay sa kanya nito ang mga gamot na dati niyang iniinum.

Walang salitang kinuha iyon sa lota at ininum. Muli siyang naiwang mag isa sa silid ng matapos siyang pagsilbihan ng Lota para sa agahan.

“Ishan.” Napalingon siya ng marinig ang tawag ng kambal niya na wala man lang katok na ginawa bago pumasok sa loob ng silid ng hari. “Kumusta ka na?” Tanong pa nito pero hindi niya nakitaan at naringgan ng pag aalala ang tuno nito.

“Same, Shantal.” Sagot niya rito na binawi ang tingin. Wala naman siyang titignan sa kambal maliban sa suot nitong abaya, niqab at jilbal na suot nito ngayon.

Pero bago pa man niya mabawi ang tingin ay agad niyang napansin ang pamumula ng pisngi nito ng tanggalin nito ang niqab kaya agad niya itong nilapitan. Pero sa paglapit niya ay umatras pahakbang ang kambal niya na napatingin sa kadenang nakakabit sa mga paa niya.

“Did the king do that to you?” Nag aalalang tanong niya sa kambal. Nag aalala parin siya dito kahit na hindi maganda ang ipinapakita nito sa kanya na tila ba mas may nagawa siyang malaking kasalanan dito kaysa ang makita ang hirap na dinadanas sa kamay ng hari sa dahil sa kanyang pagsasakripisyo.

“Y-yes. B-but it’s not what you think. The king is just wild. You know. He came into my room last night and…”

“And he slap and chokes you while..” hindi niya maituloy ang nais na sabihin dito dahil ayaw niyang bastusin ang kambal niya. Saka para saan pa dahil nakikita naman niya na tila nagustuhan nito ang ginawa ng hari dito.

“C’mon, Ishan. Magiging asawa ko naman din ang hari kaya pwede namin iyon gawin kahit hindi pa kami kasal.”

“Whatever you like, Shantal. Katawan mo iyan kaya hindi na kita pakikialaman.” Naiinis na tinalikuran niya ang kanyang kambal dahil hindi nito nakikita ang kasamaan ng hari.

“And why are you here early in the morning? Ganyan ba kaluwag sayo ang hari at hinahayaan ka niyang pasyalan ako?”

“Yes. The king gives me his permission na pwede akong dumalaw sayo kahit na anong oras ko gusto.”

“Good for you, Shantal but I don’t need a visitor now. I just need a rest.” Patuyang sabi niya sa kambal.

“Hmmm, mamaya ka na magpahinga. Magkwentuhan na muna tayo. You know how I miss the old times with you.”

“Pero nandito tayo sa loob ng palasyo, Shantal kaya wala tayong panahon sa gusto mo. Pareho tayong nakakulong sa lintik na palasyong ito.” Gigil na napagtaasan niya ng boses ang kambal na hindi naman niya dahing gawain.

“Pero ikaw lang ang nakakulong, Ishan. Ikaw lang naman ang pinaparusahan ng hari. At ayaw mo nun. Hindi ka sa kulungan niya ikinukulong kundi sa silid niya mismo.” Naramdaman din niya ang inis sa tuno ng boses ng kambal.

“So, gusto mong ikatuwa ko pa na dito niya ako kinulong kaysa sa kulungan mismo? Shantal, hindi mo alam kung anong empyerno ang nararansan ko sa silid na ito na gugustuhin ko pang makulong sa kulungan.”

“Don’t worry, Ishan. Kapag kasal na kami ng hari ay ako ang papalit sayo na titira sa silid na ito. Mapapalaya kita kapag naikasal na ako sa kanya.”

Nailing na naman siya. Masyado yatang tiwala sa sarili ang kambal niya. Hindi porket may nangyari na sa kanila ng hari ay magbabago ito kapag gusto niya. Maliban na lang kung mainlove ang hari sa kambal niya at ibigay lahat ng gusto nito.

Nagpakawala siya ng buntong hininga. Magkakasunod dahil hindi niya alam kung paano gigisingin sa katutuhanan ang kambal na imposeble ang iniisip niya.

“Please, Shantal. Gusto ko ng magpahinga.” Muli ay pagtataboy niya sa kanyang kambal.

“Hmmp. Sasabihin ko sa hari na ayaw mo akong harapin para utusan ka niya at obligahin akong kausapin ako ng maayos. Hindi mo nakikita ang nais kong mangyari sa atin dito, Ishan. Bumalik ako para sa obligasyon ko sa pamilya natin. Ginagawa ko ito para mapalaya ka sa hari.” Ramdam niya ang pagkainis sa kanya ng kakambal. “Or sadyang nagugutuhan mo na ang pagpapahirap sayo ng hari. At hindi mo na gugustuhing bumalik ako. And you like how the king fuck you…”

Malakas na sampal ang iginawad niya sa kakambal dahil sa huling katagang sinabi nito.

“Ishan.” Tigagal na nakatingin ito sa kanya na hindi makapaniwala na nasampal niya ito.

“Who give you the right to slap your twin inside my palace, Omega.” Dumagundong na sabi ng hari na hindi man lang nila naramdaman na nakapasok na pala ito at nakita ang pagsampal niya sa kakambal.

“Your Majesty.” Si Shantal na mabilis na nisinuot ang Niqab bago lumapit sa hari. Humawak sa braso nito at bahagyang nagtago ang kambal niya sa likod ng hari.

“Leave, Ms. Safar. Now.” Utos ng hari na iwinaksi ang kamay nitong nakahawak sa hari.

Gusto pa sanang magsalita ng kanyang kambal pero nahintakutan na ito ng tapunan ito ng tingin ng hari.

Mabilis na lumabas ang kanyang kambal. Naiwan silang dalawa ng hari sa silid nito.

“Now, Omega.” Mabagal man ang naging pagkahakbang ng hari palapit sa kanya ay mabilis parin itong nakalapit kahit na umaatras siya pahakbang palayo dito.

Ng makalapit ay marahas na hinawakan siya sa panga.

“You dare to hurt your sister? Why? Do you hate the fact that you like being fucked.” Nang uuyam na sabi ng hari sa kanya na mas nakapagpabingi sa kanya.

Siguro kung ang hari lang ang nagsabi nun sa kanya ay matatanggap niya pero hindi niya lubos maisip na ganun ang tingin sa kanya ng kakambal.

Kaya mas nakaramdam siya ng galit. Dahil doon ay hindi niya napigilan ang sarili. Umangat ang kamay niya at mabigat na dumapo ang mga palad sa pisngi ng hari.

Nanlaki ang mga matang hindi naman makapaniwala ang hari na pinagbuhatan ito ng isa lamang Omega na kagaya niya kaya ang pagkakahawak nito sa panga niya ay nalipat sa leeg niya at mahigpit na sinakal siya nito.

“Ang lakas na ng loob mo ngayon, Omega. Huh.”

“G-go on. K-kil me now.” Nagngangalit ang mga ngipin niya habang pilit na sinasabi iyon kahit na nahihirapan ng huminga. Wala na din naman silbi ang lahat sa kanya. Nawalan na din naman ng saysay kung bakit siya nagtitiis sa mga kamay nito.

Para ano pa para patagalin ang paghihirap niya kung kaya naman niyang hilingin na lang dito ang kamatayan niya para matapos na ang lahat sa kanya.

“Haha. In your dreams, Omega. Dahil kung gusto kitang patayin ay hindi iyong ganito. Ipaparanas ko sayo kung ano ang pakiramdam na patay ka na kahit humihinga ka pa.” At naging marahas na itinulak siya nito pahiga sa kama.

Napapikit na lang siya. Hinintay na lang ang mga susunod na gagawin ng hari sa kanya.

Walang lakas na hinayaan niyang marahas na muli siyang angkinin ng hari. Para saan pa para lumaban siya, para saan pa para magpumiglas siya. At para kanino pa ang paghihirap at pagtitiis niya kung ang dahilan nun ay hindi pinahalagaan ang pagsasakripisyo niya.

GPS SIDE STORY VI: ELEVEN

N ililipad ang isip niya dahil sa hinanakit na nararamdaman para sa kakambal. Isama pa ag panghihina ng buo niyang katawan na pakiramdam niya ay magkakapirapiraso kapag may hahawak pa sa kanya.

“Ugh!” Napangiwi siya kahit na hindi naman mabigat ang pagkakadiin ng lota sa oitment sa balat niya. “Tama na yan Lota.” Pigil niya dito. “Hindi ko na iyan kailangan.”

“Pero Luna..” napatitig pa ito sa kanya. Hindi man ito magsalita at sabihin na naawa na ito sa kalagayan niya ay hindi iyon maitatago sa mga mata nito. “Mas mapapadali ang paggaling ng mga pasa niyo kapag nilagyan ng gamot, Luna.”

Umiling siya.

“Para saan pa, Lota? From now on.. I don’t need that.”

“Pero..”

“Iwan mo na ako, Lota. Mas gusto ko ngayon ang magpahinga.” Muli ay pagtataboy niya sa lota.

Hindi agad kumilos ang Lota na nagdadalawang isip kung iiwan ba siya nito hindi.

“Kung ganun, inumin mo na muna ang inyong gamot, Luna.”

“Iinumin ko iyan maya-maya lang, Lota. For now, I just want to close my eyes.” Mahina niyang tugon.

Muli siyang bumalik sa kama at nahiga doon. Ipinikit ang mga mata kahit na hindi naman makatulog. Hindi niya alam kung ilang minuto siyang nakapikit.

Pakiramdam niya ay tinatangay sa kung saan ang buong pagkatao niya. Walang ibang laman ang isip niya maliban sa kung paano tumakas sa empyernong kinalulugmukan niya. Takasan ang lahat. Lumayo. At wala ng ibang iisipin pa maliban sa sarili niya.

Malalim na paghinga ang pinakawalan niya. Sa pagkakapikit niya ay hindi niya napigilang tumulo ang kanyang mga luha.

Ilang araw na ba? Isang buwan at isang linggo na siyang naghihirap sa kamay ng hari. At isang linggo na ding nasa loob ng palasyo ang kanyang kambal na laging ipinaparamdam sa kanya na walang silbi ang ginawa niyang pagsasakripisyo para dito.

“What a waste.” Bulong niya habang nakapikit. Pinahid ang mga luha bago ipinatong ang kamay sa nuo.

Nakapikit parin siya ng maramdaman niyang may ibang tao sa loob ng silid. Hindi niya inabalang imulat ang mga mata dahil wala naman ibang papasok sa silid na iyon ng hari ng walang ingay maliban dito.

“Tidy up yourself, Omega.”

Nagpakawala na naman siya ng marahas na paghinga bago bumangon sa pagkakahiga. Hindi na siya sumagot dito. Lumapit naman sa kanya ang lota at ibinigay sa kanya ang isusuot. Simpleng thobe lang iyon kaya napatingin siya sa hari.

“Magpapakilala ka sa lahat at sasabihin binibisita mo ang kapatid mo.”

Hinayaan na lang niyang magsalita ang hari. Wala naman siyang masasabi doon. At kahit ayaw niyang makiharap sa mga bisita nito ay wala naman din siyang magagawa. Kumilos na siya para magbihis at walang salitang sumunod sa hari pagkatapos.

“ S o, ikaw ang kambal ng asawa ng kamahalan.“

Napalingon siya sa nagsalita. Hindi niya kilala ito pero alam niyang isa ito sa mga prinsipe na pinsan ng hari. Abala siya sa pagsasalin ng tsaa. Nasa maluwang na salun sila. Kasama ang hari at ang kanyang kakambal. Kasama din nila ngayon ang dating hari na lolo nila ng prinsipeng lumapit sa kanya.

“Yes, prince…”

“Nasir. My name is Nasir and you are?”

“Yes, Prince Nasir.” Sagot niya na hindi tinugon ang pagpapakilala nito.

“So, nandito ka para bisitahin siya?” Muli ay tanong nito na tila ba may gustong puntuhin. Hindi na din naman nito pinilit na alamin ang pangalan niya.

“Oo, prinsipe Nasir.” Muli ay tipid niyang sagot dito. Itinuloy niya ang pagsasalin ng tsaa niya.

Hindi kasi niya hinayaan ang lota na nag aalaga sa kanya na pagsilbihan siya dahil kabilin-bilinan ng hari na kumilos siya ng natural para hindi mahalata. Dahil kapag may nasabi siya sa kahit sino man daw sa mga bisita ay mapapahamak ang kanyang kambal.

Kahit naman hindi naging maganda ang pakitungo sa kanya ng kakambal ay ayaw parin naman niya itong mapahamak at ayaw niyang mapagdaanan nito ang paghihirap na dinadanas sa kamay ng hari.

Kaya sila ngayon narito ay nais daw kasi ng buong kamag anakan ng hari na makilala ang kakambal niya bilang asawa nito. Na ang pagkakaalam talaga ng mga ito ay ang kakambal niya ang pinakasalan nito nung una. At ngayon ay nagpahayag na uulitin ang kasal at magiging magarbo na ang kasalang magaganap.

Patapos na din ang pagbisita kaya isa-isa na silang nagsialisan. Nauna na ding bumalik ang dating hari sa palasyo nito. Kahit na ang ibang mga prinsipe ay nagsibalik na din sa kani-kanilang palasyo. Pero hindi ang prinsipeng nagpakilala sa kanya kanina ay tila wala pang balak umalis o bumalik sa sarili nitong palasyo.

“Are you okay?” Tanong ng kanyang ama sa kanya ng malapitan siya.

Tumango siya. Hindi ipinahalata na nanghihina siya dahil sa paghihirap ng hari sa kanya.

“Pasensya na Ishan, anak.”

“Huwag kang mag alala sa akin, baba.”

Hindi nakaligtas sa paningin niya ang pagpapakawala ng kanyang ama ng buntong hininga. Hindi na din nagtagal ang kanyang ama at nagpaala na ito sa kanila.

“Can I escort you outside? Do you mind?” Napalingon pa siya ng muli siyang lapitan ni Prinsipe Nasir.

“Thank you, prince Nasir but no thanks.” Magalang na pagtanggi niya dito dahil hindi naman siya makakalabas ng palasyo.

“You can go now, Prince Nasir. Hindi siya uuwi dahil mananatili siya dito hanggang sa dumating ang araw ng kasal.” Ang hari kaya sabay pa silang napatingin dito.

“Your Majesty.” Yumuko naman si prinsipe Nasir dito bilang pag-galang. “Ang akala ko kasi ay uuwi siya kaya gusto ko sana siyang sabayan sa paglabas, your majesty.” Sabi pa nito bago tumingin sa kanya. “Nice to meet you again. And see you next time.”

Bahagya na lang siyang yumuko at tumango. Hindi na niya sinagot ito.

“By the way, your majesty. Dahil isa siya sa bisita mo dito sa palasyo ay kung mamarapatin mo lang naman sana kung pwede kong madalaw ang magandang Omega na ito.”

Nabigla siya sa narinig mula kay Prinsipe Nasir at hindi niya iyon inaasahan. Kunot-nuo naman napatingin din ang hari sa kanya na tila ba gusto nito ng paliwanag kung bakit bibisitahin siya ni Prinsipe Nasir. Na para bang sa tingin nito ay naghihinala na may ginawa siyang hindi nito magugustuhan.

“Alam mong hindi ako tumatanggap ng bisita dito kung hindi naman kailangan Prinsipe Nasir. Hintayin mo siyang makabalik sa kanila at doon mo siya bisitahin kung gusto mo. At hindi dito sa palasyo ko. Kaya makakaalis ka na, prinsipe Nasir.”

Tumikhim pa ito na hindi alintana ang may katalimang tingin ng hari dito. Habang siya ay nakaramdam na para bang nag aapoy sa pagitan ng dalawang maharlika.

“Ms. Safar.” Tawag ng hari sa kakambal niya habang hindi pa binabawi ang tingin sa pinsan nitong prinsipe. “Go back to your room.” Utos nito.

“Yes, your Majesty.” Agad naman tumalima ang kakambal niya at lumabas ng salun pabalik ng silid nito. Habang siya ay tila napapaso na sa init sa pagitan ng dalawa.

“Hindi mo ba pasasamahan sa iyong Lota, your majesty?” Tanong pa nito na may kasamang pagtaas ng isang kilay ng mapatingin sa tahimik na Lota na naghihintay lamang ng utos ng hari.

“Ms. Safar can go to her room on her own.” Balewalang sagot nito bago binalingan ang Lota. “Lota, escort Mr. Safar in his room.” Kuway utos na nga ng hari sa lota na agad kumilos para sundin ang utos nito.

“Tara na po, Lu.. mr. Safar.” Ang lota na muntik pang nadulas sa pagtawag nitong Luna sa kanya dahil sila-sila lang naman ang nakakaalam na siya ang asawa ng hari at hindi ang kambal niya.

Napayuko siya. Hindi na nagpaalam ng maayos sa dalawang maharlika na nagsusukatan parin ng tingin.

“Mas pinasamahan mo pa ang iyong bisita kaysa sa iyong Luna, your majesty. Hindi yata’t..” narinig pa niyang sabi ng prinsipe bago sila tuluyang nakalabas ng salun ng lota.

Habang ang hari ay hindi nagustuhan ang ipinakitang interest ni prinsipe Nasir sa kanyang asawa.

“Wala ka na bang ibang sasabihin, Prinsipe Nasir?” Putol nito sa mga sinasabi. “Dahil kung wala ka ng mahalagang sasabihin ay inuutusan kitang bumalik na sa iyong palasyo.”

“Your majesty, nagmamadali ka yatang paalisin ako. But your majesty, hindi mo maitatago ang katotohanang naliligo sa sarili mong pheromones ang lalaking Omega.” May ngisi pa ito sa mga labi habang sinasabi iyon habang siya ay kunot ang nuo paring matalim ang tingin sa prinsipe. “Pero baka nagkamali lang ang pang amoy ko. Because you are releasing pheromones now. How scary.” Pero hindi naman ito natatakot sa salitang iyon.

“Leave.” Maawtoridad na utos niya sa prinsipe dahil kung magtatagal pa ito at hindi pa aalis ay baka hindi niya mapigilan ang sariling pagbuhatan ito ng kamay sa ipinapakita nito kawalang galang kung sino ang kaharap nito ngayon.

Kung hindi lang niya iniisip na pinsan parin niya ito ay baka kanina pa may kinalagyan ito sa mga binitawang salita.

“As you wish, your majesty.” Pagtugon ni Prinsipe Nasir na sinamahan ng pagyuko. Pero dahil sa pinipigilang inis dito ay hindi na niya napansin ang pagkuha ni Prinsipe Nasir sa basong ininuman ng kanyang Asawa.

Umalis na walang lingod na iniwan na siya nito sa salun.

“Send someone to keep an eye on him.” Utos niya sa Beta ng makalabas siya na naghihintay lang ito sa labas ng Salun.

“Yes, your Majesty.” Magalang na pagtugon nito.

Wala na siyang ibang sinabi dito. Tahimik na bumalik siya sa kanyang trono at maghihintay ng ilang balita sa mga pinaiimbistigahan niya patungkol sa mga bagong panganak na lobo’ng nagsisimula ng manggulo ng mga ordinaryong mga tao. At hindi niya maitatanggi na isa na sa pinaghihinalaan niya ay si prinsipe Nasir.

“Huwag ka lang magkakamali, Nasir. Dahil hindi ko panghahawakan ang parehong dugong nananalaytay sa ating dalawa kung mapapatunayan ko na tama ang aking hinala.” Mga salitang binitawa niya habang kuyom ang kamao na nakatingin sa kawalan habang nakaupo sa kanyang truno.

S a kabilang banda sa palasyo ni prinsipe Nasir. Matapos siyang makabalik sa sariling palasyo.

Nakangisi siya habang nakatingin sa basong naipuslit sa palasyo na ininuman ng lalaking Omega na kakambal ng asawa ng hari.

Habang nakaupo siya sa pinakatrono na sa kanyang palasyo ay itinaas niya ang kamay na may hawak ng baso at inilapit iyon sa ilong niya at inamoy ang naiwang pheromones ng lalaking Omega doon.

“Hmmm, so sweet.” Naipikit pa niya ang mga mata habang inaamoy iyon. Nilalanghap ang mahalimuyak na pheromones ng lalaking Omega.

“What is your name, Omega? Hmmm.” nasa mga labi parin ng Prinsipe ang mga ngisi habang iniisip ang lalaking Omega. “Even if the king covers you with his pheromones, you can’t hide your sweet scent, my sweet Omega.”

Ngayon lang siya nagkaroon ng kakaibang interest sa isang Omega. Yes, he fucks a lot of Omega’s but this one… naisip niya na ang lalaking Omega na ang kanyang mate.

“I will make you mine, Omega kahit na itago ka pa man ng hari sa kanyag palasyo.”

Naisumpa niya iyon habang patuloy siya sa paglanghap ng pheromones nito sa baso.

“Grrrrr.” Napalingon siya ng marinig niya ang pag angil ng isa sa mga nilikha niya.

“Oh! Come here.” Pagtawag niya dito na masunurin namang lumapit sa kanya. Naupo ito sa paanan niya. “Good girl.” Kinuha ng theta ang kanyang kamay saka iyon hinalikan. Isinubo din nito ang mga hinlalaki niya. Nilaro sa loob ng bibig nito.

Sa mga nilikha niya ay ilan lang ang mga kagaya nito na masasabing Omega. Dahil mas hanap nito ang pakakapagpaligaya dito kaya naman hindi na niya isinama ito sa mga theta na sinasanay na makipaglaban.

“Yeah. Good girl.” Maingat na itinabi niya ang basong hawak para hindi iyon mabasag. Hinarap niya ang theta na abala na sa pagpapasasa sa mga daliri niya. Ang isang kamay naman niya kinalas ang pagkakabotones ng pantalon niya at binuksan iyon.

“Hmmm. Grrrr.” Dahil hindi pa nito gamay ang bagong katauhan ay hindi pa ito maayos magsalita. Tanging ang pag angil lang nito ang naririnig niya dito na tila nakikipag away pero ang kilos iba ang ipinapahiwatig. Agad na sinunggaban nito ang kanyang pagkalalaki. Isinubo iyon.

“Oh yeah. I like it, Theta. Ugh.” Saka iginalawa ng balakang niya. Dahil sa naiwan sa pang amoy niya ang pheromones ng lalaking Omega na bisita ng hari ay naging wild siya sa pakikipagtalik sa theta na nagustuhan naman ng isa. Agad napuno ang silid ng kanyang trono ang mga halinghing at mga ungol ng thetang kinakatalik niya. Habang siya ay ang lalaking Omega ang nasa isip at ito ang nakikita habang inaangkin ang theta. “Yeah. Here I come, Omega.” At ipinalasap sa theta kung gaano siya kahayok sa pakikipagtalik na nakadagdagan pa dahil sa pheromones ng lalaking Omega.

S a pagbabalik ng hari sa silid nito ay muli na namang ipinalasap ang pagpaparusa nito sa kanya.

“Ugh.” Napangiwi pa siya sa lakas ng sampal nito sa kanya.

“You intentionally seduce Nasir in return for asking him for help. Tell me Omega, what did you say to him?” Nanlilisik ang mga matang nakatingin sa kanya. Nagngangalit ang ngipin nitong parang gustong mangagat sa galit na nakikita niya sa mga mata nitong nakatitig sa kanya.

“N-no. W-wala akong s-sinabi sa kanya.”

“Really, huh? But why is he asking me for permission if he can visit you here? Sinabi mo bang pwede ka niyang bisitahin dito? And you release pheromones so he can smell it.”

“Uhmp.” Maluha luha siyang tinitiis ang sakit sa pagkakaipit nito sa pisngi niya. “I didn’t, y-your majesty.”

“Yes, you did, Omega.” At marahas na naman siya nitong itinulak pahiga sa kama.

Pinid ang mga labing nais na naman niyang murahin ang hari. Hindi niya alam kung ano ang dapat sabihin dito para paniwalaan naman siya kahit minsan. Dahil kung magsasabi naman siya ng totoo ay hindi din naman ito maniniwala. At kapag nagsinungaling siya ay ganun din naman. Kaya parang wala ng pag-asang mapakiusapan pa ito sa magandang paraan. Kaya para saan pa ang pagpapakabuti niya. Kung wala ding silbi iyon para sa iba.

“S-so what?” Gigil na sabi niya at matalim na nakipagsukatan din ng tingin sa hari.

“Huh! Haha.” Patuyang tumawa pa ito sa isinagot niya. Sumampa ito sa kama at marahas na hinila ang mga paa niya at pinaghiwalay iyon. At sa suot niyang roba na nailihis ay wala na siyang maitatago pa.

“I seduce the prince not because I wanted to ask him for help but because I wanted to have sex with him.” Pasigaw na sabi niya sa hari. Punong-puno na siya. Sasaktan na din naman siya nito ay gagawa na lang siya ng dahilan para mas may dahilan ito para magalit sa kanya.

“Lapastangan.” Ramdam niya ang gigil ng hari ng sakalin siya nito.

Napakit siya. Kagat ang ibabang labi at tiniis na huwag na lang huminga para tuluyan na siyang malagutan ng hininga. Para mamatay na siya. Para matapos na ang paghihirap niya.

“Haaaah.” Napasinghap siya ng bitawan ng hari ang leeg niya. Napaluha siya dahil hindi nangyari ang gusto niya.

“Fuck you, Omega.” Padabog na bumaba ng kama ang hari habang malutong na nagmumura. “This is the last time I ask you Omega. What is your reason for decieving me?” Nanlilisik parin ang mga mata nitong nakatingin sa kanya.

“To kill you.” Pasigaw naman niyang sagot sa hari na sinumbatan ang talim ng tingin nito sa kanya.

Wala na siyang pakialam kung tuluyan ng magalit ito sa kanya sa isinagot niya.

Totoo naman iyon. Kung bibigyan siya ng pagkakataon ay nais niyang patayin ito para makabawi sa lahat ng pagpapahirap nito sa kanya.

“Your answer is more convincing now, Omega.” Nang-uuyam na ngiti ang gumuhit sa mga labi ng hari habang nakatingin sa kanya habang inisa isa na itong magtanggal ng damit.

At hindi na iyon bago para sa kanya.

Na muling maranasan ang hirap sa marahas na pag angkin ng hari sa kanya.

GPS SIDE STORY VI: TWELVE

“ Y our Majesty.“

“Ano iyon, Beta?”

“Marami na pong mga ordinaryong tao ang nawawala. At nandito ngayon sa palasyo ang mga pamilyang nawalan ng mga anak at mga asawa.” Balita ng beta sa kanya.

Nagngalit ang kanyang mga ngipin habang kuyom ang mga kamao niyang nakadantay sa patungan sa kanyang trono.

“Dalhin lahat sila sa emperial hall. Dinggin ang mga hinanaing nila.” Utos niya dito.

Agad naman tumalima ang kanyang beta at nagpautos na papasukin ang mga tao na naghihintay sa labas at dalhin nga sa Emperial hall.

Muling nagngalit ang mga ngipin ng hari dahil sa pagkaramdam ng galit ng makita kung gaano kadami na ang pamilyang naapektuhan dahil sa pagkawala ng isa sa mga meyembro ng kanilang pamilya.

“Kamahalan, humihingi po kami ng tulong sa inyo. Kayo na lang po ang natitira naming pag-asa na makakatulong sa amin.” Sabi ng isang pamilya.

“Wala na po kaming aasahan sa mga pulis dahil wala naman silang makitang palatandaan kung bakit bigla na lang nawawala ang mga anak at asawa namin, kamahalan.”

“Kaya nakikiusap kami sa inyo, kamahalan. Tulungan niyo po kaming hanapin ang mga anak at asawa namin.”

Ilan lamang iyon sa mga ipinakiusap sa hari ng mga tao. Sinabihan ng hari ang kanyang beta at ito na mismo ang sumagot sa mga hinaing ng mga taong lumapit sa kanila.

“Sinasabi ng hari na asahan niyo ang pagtulong niya.” Pasimula ng kanyang beta na sabihin ang ilan sa mga nais niya.

Ang mangako na huhuliin ang kung sino man ang nasa likod ng mga nawawala.

“Salamat, kamahalan.” Halos sabay sabay na pasasalamat ng mga ito sa mga salitang binitawan ng kanyang beta.

Matapos ang pagdinig ng mga hinanaing ng mga tao ay saka tinipon ng hari ang buong hukbo sa nasasakupan niya.

Hindi na maganda ang nangyayari sa kanilang mga lobo. Hindi niya inaasahan na sa kanyang pag upo ay madadamay ang mga ordinaryong tao.

Isa na sa mga rogues ang hinihinala niyang kumukuha ng mga tao at dinadala ang mga ito sa kanilang pinuno. At kung sino man ang nasa likod ng lahat ng kaguluhan ay naipangako niya sa sarili na mapaparusahan kung sino man ito ng higit pa sa kamatayan.

A t habang nagsisimula ng kumilos ang mga tauhan ng hari para tugisin ang nasa likod ng pagkawala ng mga tao ay siya namang nagpaplano ng masamang balak ni Prinsipe Nasir sa lalaking Omega.

Ipinaamoy ni Prinsipe Nasir ang natitirang pheromones sa basong ipinuslit sa palasyo. Ang pheromones ng lalaking Omega sa mga rogues at theta. Ang binuo niyang hukbo para palawakin ang kanyang kapangyarihan.

“I want him here in my palace.” Taas ang nuo niya habang sinasabi iyon.

Nakapagdisisyon na siya na kung hindi niya makikita ang lalaking Omega dahil sa ayaw siyang pahintulutan ng hari ay siya na ang gagawa ng paraan para ang Omega mismo ang pumunta sa kanyang palasyo.

“Nasayo ngayon ang trono, Zarim. Kaya sulitin mo na ang pag-upo. Dahil mapapasaakin din ang tronong iyan kapag nagpakita ka ng kahinaan.” Taimtim na sinasabi niya iyon na siya lamang ang nakakarinig.

May maladimonyong ngiti na nakapaskil sa mga labi nito habang taas nuo paring nakatingin sa bagong hukbong pinamumunuhan niya.

Walang nakita ang mga inutusan ng hari noong nagpahalughog ito sa kanilang mga palasyo dahil agad na napagsabihan ang rogues na namumuno sa mga Theta na ginawa nila. Kaya patuloy siya sa pagpapalaki at pagpapalawak ng kanyang hukbo gamit ang mga ordinaryong tao na ginagawa niyang lobo.

Dahil nabigo siya sa pag upo ng trono ay gumagawa siya ng paraan para maagaw iyon sa hari. Humahanap siya ng mga bagay na ikakabagsak nito. Pero napukaw ang interest niya sa lalaking Omega na kambal ng asawa ng hari. At isa iyon sa mga plano niya ngayon. Ang kunin ang lalaking Omega sa kanyang palasyo at gawin itong mate niya.

“Awoooooh.” Malakas na alulong ng mga ito sa anyong tao. Nagbago ang mga mukha nila. Lumabas ang mga balahibo. Tumalas ang mga kuko at lumabas ang mga pangil. Lumaki ang mga kamay at mga paa.

A werewolf form.

“Awooooooh.” Muli ay alulong ng mga ito na nagsimula ng lumabas ang ilan sa mga theta. Pinangunahan ng isang rogues na beta ang mga theta.

At tinalunton ang palasyo ng hari para kunin ang lalaking Omega.

Habang ang ilan sa mga naiwan ay inutusan niyang muling humuli ng mga tao para gawin na namang mga lobo. Dahil hindi siya titigil hanggat hindi niya nahihigitan ang hari.

“ Y our Majesty. Nagkakagulo sa bayan.“ Ang kanyang Beta na nagbigay na naman ng masamang balita.

“Anong kaguluhan?”

“Naghahasik ng kaguluhan ang mga Theta, your Majesty. At natutupok na ng apoy ang halos kabahayan doon.”

“What?” Galit na napatayo ang hari sa kinauupuan. “Ihanda ang ilan sa mga Epsilon at ipadala sa bayan. Hayaan niyo na ang mga taong umapula sa apoy. Ang unahin nila ay ang mahuli ang mga theta at huwag hayaan malaman ng mga tao na nag i-exist ang mga lahi natin.”

“Yes, your Majesty.” Mabilis ang ginawang pagpupulong ng kanyang Beta sa mga Epsilon at ipinadala ang ilan sa bayan para huliin ang mga Theta.

Nakaalis na ang mga naipadala sa bayan ng makaramdam ang hari na may mga nakapasok sa palasyo.

“There are some intruders in the Palace.” Pahayag niya na siya lang yata ang nakaramdam ng bagay na iyon.

Agad naman naging alsisto ang mga naiwang mga Epsilon sa palasyo at nagsiyasat sa buong palasyo.

Naging alisto din ang hari. Nakaramdam siya na may ibang pakay ang mga nanghimasok sa palasyo.

Mabilis ang ginawa niyang pagkilos at agad na tinalunton ang kanyang silid kung saan nakakulong ang kanyang asawa.

“Anong nangyayari, your majesty?” Tanong ng kambal ng kanyang asawa ng madaanan niya ito sa may pasilyo na halos kalalabas lang din sa silid nito.

“Go back to your room, Ms. Safar.” Utos niya dito kaysa ang sagutin ang tanong nito. Nilagpasan niya ito pero napigilan siya nito sa kanyang braso.

“Nagmamadali ka yata, your majesty. Bakit hindi ka na muna pumasok at..” Marahas ang ginawa niyang pagwaksi sa kamay nitong pumigil sa kanya.

“Ang ayaw ko sa lahat ay ang pinipigilan ako, Ms. Safar. At sino ang nagsabing may karapatan kang hawakan ako.” Galit na hinawakan naman niya ito ng mahigpit sa braso.

Napangiwi ito sa higpit ng pagkakahawak niya dito.

“Remember this, Ms. Safar..”

BANG.

Hindi na naituloy ng hari ang mga gustong sabihin kay Shantal ng makarinig sila ng malakas na kalabog na nanggaling mismo sa kanyang silid.

Binitawan ng hari si Shantal at mabilis pa sa sigundong tinakbo ang kanyang silid.

“Fuck.” Napamura siya ng bumungad sa kanya na nakabulagta na ang lota sa sahig at wala na ang kanyang asawa sa silid. At ang bintanang halos kailan lang na naipagawa dahil sa mga nanghimasok noon ay nasira na naman ng mga ito.

Walang pag aalinlangan na tinungo niya ang balkonahe. Nakita niya ang papalayong imahe ng mga taong lobo na karga ng isa ang kanyang asawa.

Nagngalit ang kanyang mga ngipin. Kuyom ang kamaong nanlilisik ang mga matang nakatingin sa tumangay sa kanyang asawa.

Kumilos na siya. Walang pag aalinlangang tinalon ang halos labing limang metrong taas ng balkonahe hanggang sa baba.

Sa pagtalon niya ay naging taong lobo siya. Pero hindi taong lobo na nagbago ang kanyag anyo. Kumbaga kalahati lang ang nagbago sa kanya. Naging doble lang ang bilis niya kasya sa anyong tao niya kaya mahahabol niya ang kanyang asawa na tinangay ng mga taong lobo.

Kasunod ng pagtakbo niya ay may mga Epsilon na ding nakipagsalubong sa kanya para masukol ang mga naglakas loob manghimasok at tangayin ang kanyang asawa.

Naging alisto naman ang mga taong lobo na pangahas at naghiwa-hiwalay ang mga ito para mahati ang pangkat.

Hinabol ng ilang Epsilon ang iba habang siya ay nakatutok lang ang buong pansin sa may hawak sa kanyang asawa.

Hindi nagtagal ay nasukol niya ito sa mataas na pader ng palasyo.

“Grrrr.” Ang theta na may hawak sa kanyang asawa. Ibinaba nito ang kanyang asawa na nakasampay sa balikat nito. Walang malay ang kanyang asawa. At ang theta na may mga matalas na kuko ay itinapat iyon sa leeg nito.

Nanginginig ang kanyang pang itaas na labi sa pagngangalit ng kanyang mga ngipin. Mas tumalas ang kanyang kuko, lumabas ng mas matulis ang mga pangil. Lumabas ang mga makapal na balahibo. Lumaki ang katawan. Mga kamay at paa.

“Ang lakas ng loob mong dapuan ng kamay ang aking bihag, Theta.” Nagngangalit ang mga ngipin ng hari habang nagsasalita.

Nanlilisik ang mga mata na handa ng salakayin ang theta na may hawak sa kanyang asawa.

Hindi na niya inisip na sa pagsugod niya sa theta ay maaring masaktan ang kanyang asawa. Pero mas pinaniwalaan niya ang sarili na mas mabilis siyang kumilos kaysa sa Theta. Kaya bago pa man magawang saktan ng Theta ang kanyang asawa ay walang kahirap hirap niyang binawi ito sa kamay ng Theta at walang makakapagsabi kung ano ang ginawa niya na basta na lang bumulagta ang theta sa lupa na hindi na humihinga at wala ng buhay pa.

“Walang pwedeng humawak sa mga bagay na nasa loob ng aking pag-aari.” Katagang lumabas sa bibig ng hari habang kinakarga na ang walang malay niyang asawa. Isinampay din niya ito sa kanyang balikat.

Habang naglalakad pabalik ay nagpalabas siya ng kanyang Pheromones para takpan ang ibang amoy na dumikit sa kanyang asawa. Dahil amoy lang ng pheromones niya ang dapat bumalot sa buong pagkatao nito.

N agdagdag bantay sa tapat ng silid ang hari para hindi na maulit pa ang nangyaring pagtangay sa kanyang asawa.

At sa panghihimasok ng mga theta sa kanyang palasyo ay buo na ang kanyang hinala. Na si Nasir ang ang puno’t dulo ng lahat ng kaguluhan sa palasyo.

Naamoy niya ang pheromones ni Nasir sa isang rogue na beta na nahuli nila sa palasyo at hindi na nito maitatanggi iyon lalo na at umamin ang beta na inutusan sila ni Nasir para kunin ang kanyang asawa sa pag aakala daw nito na simpleng bisita lang niya ito.

Nahuli lahat ng mga nanghimasok sa kanyang palasyo kaya hindi na niya aalalahanin na makakarating pa kay Nasir ang katotohanan sa likod ng pananatili ng kanyang asawa sa kanyang palasyo. Pero ang mga nanggulo sa bayan ay wala ni isang nahuling theta bagkus marami na namang nawalang tao.

Nagpadala siya ng mga tauhan para ipahuli si Nasir pero ng bumalik ang ilan sa mga inutusan ay sinabi ng mga ito ay wala ng palatandaang nandoon pa si Nasir sa palasyo nito.

“Damn you, Nasir. Hindi pa ba sapat sayong patunay na hindi mo ako malalamangan. At ngayon.. gumagamit ka pa ng mga tao para lang sa pagkaganid mo sa kapangyarihan.” Galit na sabi ng hari na siya lang naman ang nakakarinig.

“Walang titigil hanggat hindi nahahanap ang Prinsipe.” Ang kanyang Beta na siyang nagbibigay boses para sa kanya sa mga pagkakataong ganito.

Mabigat na kasalanan para sa kanilang lahi ang illigal na pagtangay ng mga tao at gawing mga lobo. At mabigat na kaparusahan ang naghihintay kay Nasir kapag nahuli ito.

At isa siya sa kikilos para mapadali ang pagkakahuli kay Nasir dahil hindi na niya hahayaang marami pang tao ang madadamay dahil sa kasakiman nito.

“ N apatawag ka, kamahalan.“ Si Karrim ng tawagan niya ito through vedio call. Seryuso din ang mukha nitong nakatingin ito sa kanya.

Unang beses na makausap ang pinsan simula ng umalis ito at nagtampo siya dito dahil sa iniwan nito lahat ng mga obligasyong dapat dalawa silang gagawa.

“Cut the formality, Karrim.” Seryusong pagsita dito.

“Hahaha. But how can I? You are the King and I’m just nothing, Your Majesty.”

“Shut up, Karrim.” Gigil na hindi niya mapigilang magtaas ng boses dito na tinawanan lamang ng huli.

“Hahaha. Same as always, Zarim. By the way? Bakit ka nga pala napatawag? Iimbitahan mo na ba kami sa kasal mo?” Kuway tanong ni Karrim sa kanya na nawala na nga ang pormal na pakikipagusap nito nung una. “Kailan nga ba ang kasal?” Dagdag tanong pa nito.

“Yeah! 3weeks from now.” Maikli niyang sagot. “Pero hindi iyan ang itinawag ko.”

“What? Is there anything you need? Need my help or something? Pero kailan ka pa humingi ng tulong dahil halos kaya mo naman solusyunan.”

“About Nasir.”

“That punk. Again? Ano na naman ang ginawa ng isang iyan?”

“He is kidnapping ordinary people and turning them into wolves.” Pagbabalita niya dito.

“What? Kailan pa? Alam na ba ng lolo iyan?” Halatang nagulat si Karrim sa ibinalita niya. Alam nito kung ano ang ugali ng pinsan nilang si Nasir pero hindi lubos maisip ni Karrim na magagawa nito iyon.

“Malaking kasalanan iyon sa ating lahi, Zarim.”

“I know. Ngayon ko lang din nalaman ang lahat na siya ang may kagagawan ng lahat ng kaguluhan dito sa kaharian.”

“Do you need a hand?” Muli ay tanong nito.

“Kung dito ay hindi ko kailangan ng tulong mo. Gusto ko lang na sabihin sa inyo na kung sakaling may mga maligaw na mga theta dyan ay alam niyo na na siya ang may gawa.”

“Damn that punk. Sakit siya sa ulo ng mga Brahman.” Hindi naligtas sa kanya ang panggigil ni Karrim sa naibalita niya.

“Who’s that?” Ibang boses sa kabilang linya. Hindi nagtagal ay dumaan ang nagsalita sa likuran nito.

Hindi niya napigilan ang magtaas ng isang kilay ng makita ang asawa ng pinsang si Karrim. Lumingon naman si Karrim sa asawa.

“Fanxiele.” Dahil sa gulat nito ay nasambit ang buong pangalan ng asawa. Mabilis na tumayo si Karrim at mabilis na inalis ang asawa sa nakikita sa screen ng vedio.

“Hey, I’m just asking.”

Napasandal siya sa upuan habang nakatingin sa screen ng phone niya na tanging madilim na bahagi na lang ng silid kung nasaan ang pinsan niya kanina. At tahimik na nakikinig sa mag asawa.

Alam niyang matagal ng may asawa ang pinsan pero hindi niya talaga lubos maisip sa lalaking Omega talaga ito nahulog at nagpakasal.

“Hon, you know I’m talking to someone through video call and then you came out wearing just that.”

“So what? At bakit hindi mo sabihin sakin kung sino ang kausap mo?”

“I’m talking to my cousin.”

Nailing siya na nakikinig sa usapan ng mag asawa habang naghihintay kung kailan babalik at haharap sa camera si Karrim.

“Cousin mo lang naman pala eh.”

“Yeah! And the cousin I’m talking to is the king.”

“The King?” Hindi man niya nakikita ang mga ito sa camera ay halatang nag iisip ang asawa ni Karrim kung sinong hari ang tinutukoy nito.

“The King of Syria.”

“What? Are you kidding me, Karrim Brahman?” Nakita pa niya na tumakbo ang asawa nito na napadaan na naman sa camera na sinita na naman ng pinsan siya.

“Hey!.”

“Don’t worry bud. I’m not interested to your husband.” Sabi na lang niya ng humarap ng tuluyan sa camera.

“Oh yeah! You can’t say that when you’ve found your mate and you won’t let others see your mate like that.” Naiiling na sagot sa kanya ni Karrim na hindi naiwasang magpakawala ng malalim na paghinga. “Sorry for that by the way. Nasaan na ba tayo kanina?”

Pinag usapan pa nila ang ilang bagay tungkol kay Nasir na nauwi na din naman sa kwentuhan dahil narin sa tagal na hindi nila nag usap.

“You don’t need too. Dumalo ka na lang kapag pangsampong kasal ko na.” Sabi ni Zarim kay Karrim ng mag insist ito na dadalo sa kasal niya.

“The fuck.”

“Yeah! The fuck I care. Just enjoying the taste of all Omega.”

Nailing ang pinsan niya sa kanyang sinabi. Para saan pa para dumalo ito kung siya nga na ikakasal ay hindi interesado sa sariling kasal.

Natapos ang mahabang kumustahan sa pagitan nilang dalawa kaya muling hinarap ng hari ang naiwang ginagawa kanina bago tinawagan si Karrim.

Napatingin siya sa asawa na wala paring malay hanggang ngayon. Ikinabit niya ang kadenang may halong wolfsbane sa mga paa nito na nasira kanina ng mga nangahas na tumangay dito.

“Did you really seduce Nasir, Omega?” Tanong niya habang nakatingin dito na tila ba gising at nakikinig lang ito sa kanya. “Pero hindi ka makakaalis sa silid na ito hanggat hindi ako ang nagpapalaya sayo.” Katagang binitawan niya bago tumayo matapos ikabit ang kadena sa mga paa nito.

“Mananatili ka dito hanggang sa hindi ako nagsasawa sa pagpapahirap sayo.”

GPS SIDE STORY VI: THIRTEEN

M abilis na nilisan ni Nasir ang kanyang palasyo ng hindi makauwi sa tamang oras ang lahat ng mga inutusan niyang pumunta sa palasyo ng hari.

Kasama ang lahat ng mga likha niya at mga rogues na nakatakas sa kulungan sa palasyo ng Hari.

Napadpad sila sa gubat kung saan malayo sa sakop ng kaharian. Doon sila gumawa ng kuta at namalagi.

Hindi lang naman ang kagubatan ng Sapiro ang gubat na nakapalibot sa kaharian at hindi sila basta agad matatagpuan. Kaya kahit alam niyang matutunton parin sila ng hari sa kagubatan ng Sapiro ay makakasiguro siyang bago matunton ng hari ang pinaglunggahan nila ay malawak na ang hukbong nabuo niya. At kaya na nilang tapatan ang hukbo ng Hari.

“Pagbutihin pa ang inyong pagsasanay.” May galit na malakas na sabi niya sa mga rogues at theta na ngayon ay nakaluhod sa kanyang harapan. “Hindi ko kayo itinakas sa kulungan o ginawa para lang magsaya. Nandito tayo ngayon para sa pag agaw ng trono sa Hari. At kapag nangyari iyon. Magiging atin ang buong kaharian.”

“Awoooooooh. Mabuhay ang prinsipe.” Sabi ng isang rouge na Alpha na namuno sa pagsugod sa bayan at nagtagumpayan naman nito ang misyong ipinahawak niya dito.

“Awoooooh.” Kasunod ng alulong nito ay sinundan ng alulong ng ibang kasapi ng hukbo.

Nanlilisik ang mga matang taas ang gilid ng labi sa ngising nakapaskil sa kanyang mga labi. Nilamon ng pagkaganid ang kanyang puso. Para sa kanya ay dapat siya lamang ang nangunguna. Siya dapat ang sinasamba ng lahat hindi ang Hari na siyang nakaupo ngayon sa trono.

Hindi niya binigyan pansin na ang ginagawa ay malaking kasalanan sa kanilang lahi. Pero kung magtatagumpay naman siya sa mga balak ay wala ng sino man ang makakakita ng mga mali niyang iyon dahil siya na ang magiging batas sa lahat.

“Awoooooh.” Siya naman ngayon ang umalulong na sinundan ulit ng kanyang hukbo. At napuno ang kagubatan ng Sapiro na alulong ng mga taong Lobo.

S a kabilang dako ay hindi tumigil at nagpapatuloy parin ang hukbo ng Hari para tugisin at huliin si Prinsipe Nasir.

May ilan siyang mga inutusan na galugarin ang lahat ng nakapalibot na kagubatan sa loob o labas man ng kaharian.

Hindi siya titigil hanggat hindi niya ito nahuhuli.

“Wala ng palatandaan na nandito sa sakop ng kaharian ang prinsipe, your Majesty.” Balita ng kanyang Beta.

“Walang titigil sa paghahanap. Papasaan ba’t masusukal din natin ang prinsipe.” Matatag na sabi dito.

“Yes, your Majesty. Patuloy parin ang paghahanap ang mga nautusan.”

“Pero huwag niyong hayaang humina ang bantay sa palasyo. Ayaw ko ng maulit pa ang nangyaring panghihimasok.”

“Yes, your Majesty.” Muli ay magalang ng sagot ng kanyang Beta. Hinarap ng kanyang beta ang mga epsilon at pinamunuhan ang pagbibigay ng plano kung ano ang nararapat at magandang gawin para mapadali ang paghahanap kay Prinsipe Nasir habang napapanatili nila ang tatag ng bantay sa palasyo.

Hindi niya akalain na lalagpas si Nasir sa puntong gagawa ito ng malaking kasalan sa kanilang lahi sa hangad nitong maupo sa tronong kinaluluklukan niya ngayon.

“Damn you, Nasir. Where the hell are you?” Naibulong niya habang kuyom na naman ang kanyang kamao at nanggagalaiti sa galit.

“Go. Go. Go.” Ang isa sa Deltang namuno sa isang pangkat na naatasang galugarin ang kagupatan ng Sapiro. Limang pangkat ang pinaghati hati ng kanyang beta para sa limang kagubatan sa labas at malayo sa kaharian.

Pinalakas din nila ang bantay sa bawat sulok ng palasyo para wala ng makapasok pa at hindi na matangay ang kanyang asawa na pinag interesan ng Prinsipe.

“Good work, Beta. You don’t need to follow me around.”

“But your ma-….”

“I can protect myself, beta. May tiwala ako sayo na kaya mong pamunuan ang pagbabantay sa palasyo. At bantayan ng mabuti ang aking bihag.”

“As you wish, your majesty. But take some Delta with you, your majesty.” Tumango na lang siya para hindi na ito magpumilit sumama sa kanya.

Nagpasya kasi siyang sasama sa paghahalughog ng kagubatan. Hindi na niya hihintayin na tumagal pa ang kasamaan ni Nasir at hindi na niya hahayaang dumami pa ang mga taong nadamay sa kasakiman nito. At bago pa lumawak ang hukbong binubuo nito ay wawakasan na niya iyon ng mas maaga.

T ahimik ang buong kaharian at walang palatandaan na may manggugulo pero sa silid kung saan nakakulong si Ishan ay daig pa niya ang nakipag away sa bigat ng katawan niya ngayon.

Kagabi ay may nanghimasok na naman sa palasyo at napaisip siya kung bakit pati siya ay nadamay.

Hindi siya nakapanlaban dahil naging mabilis ang pangyayari kagabi. May kung anong ginamit para sirain ang bintana sa may balkonahe ng silid at walang kahirap hirap na tinangay siya ng mga taong lobo.

Hindi inalintana ng isang theta ang kadenang may wolfsbane kahit na manghina ito basta naisakatuparan ang pagsira ng naturang kadena kaya siya nakuha ng mga ito ng walang kahirap hirap.

Kahit na nanlaban na naman ang lota para pigilan ang mga ito ay wala itong nagawa sa lakas at liksi ng bagong lobo. At idagdag pa na anim ang mga iyon kaya hindi na ito nakapanlaban pa. Idagdag pa na may kung anong itunurok sa kanya kaya mas lalo siyang nanghina na hanggang ngayon ay nanghihina parin ang katawan niya.

“Are you okay?” Napalingon siya ng marinig ang tinig ng kanyang kambal. Pero ang tanong na iyon ng kambal niya ay walang halong pag aalala kaya hindi na niya inabala ang aariling sagutin iyon.

“Bakit hindi ka pa tumakas ng magkaroon ka ng pagkakataon. Bakit mas gusto mong manatili dito?” May halong pagkairita pang tanong nito sa kanya na halatang hindi itinago ang inis kung bakit hinayaan ko ang sarili kong manatili sa lintik na silid na ito.

“Kung may pagkakataon lang ako, Shantal ay noon ko pa gustong umalis sa empyernong silid na ito.” Hindi na din niya itinago ang inis sa kakambal dahil sa ipinapakita nitong ugali sa kanya.

“Then do it.”

Kung ganun lamang kadali ay noon pa niya ginawa ang pagtakas. Pero paano niya iyon gagawin kung sa bawat paggising niya sa umaga na wala ang hari ay wala siyang lakas na natitira pa. At paulit ulit na ganun ang nangyayari sa kanya.

“Why? Ganyan ka na ba kaatat na maikasal sa hari? Sa ipinapakita mo ay ngayon ko lang napagtanto na napakababa mong tao.” Hindi niya mapigilang bastusin ang kakambal niya dahil na rin sa pagkainis niya rito at dahil na rin sa pagbabaliwala nito sa kanyang pagsasakripisyo.

“You..” hindi niya iniwas ang mukha niya ng makitang sasampalin siya ng kakambal pero bago pa iyon dumapo ay napigilan ng lota ang kamay nito.

“Ms. Safar. As Luna’s personal maid, hindi ko hahayaang sampalin niyo siya. At wala kayong karapatang saktan ang ASAWA ng hari.” Pagtatanggol sa kanya ng Lota na ipinagdiinan pa talaga nito ang salitang “ASAWA.”

“How dare you..” at ang lota ang pinagbuntunan nito kaya ito na ang nasampal.

“Nasa akin ang kapangahasan, Ms. Safar. Hanggat hindi kayo naikakasal sa hari ay wala kayong karapatang saktan ang unang Luna ng hari. At patawarin niyo ako sa kapangahasan at maghihintay ako ng kaparusahan hanggang sa maikasal kayo. Pero sa ngayon, Ms. Safar handa akong ipagtanggol ang Luna laban sa inyo.” Mahabang sabi ng Lota.

“Makakaalis ka na Shantal kung wala ka ng ibang sasabihin.” Pagpapagitna niya ng makita na namang mananampal ang kakambal niya pero hindi na niya hahayaang pagbuhatan nito ng kamay ang tapat na lotang nagsisilbi sa kanya simula ng ikinulong siya ng hari sa silid nito.

Hindi nakaligtas ang paggagalaiti nito. Kuyom ang kamao na matalim ang tinging ipinukol sa kanya. Ilang sigundo din itong hindi nagsalita bago ang marahas na pagtalikod nito at padabog nitong paglabas ng silid

“Salamat, Lota. Pero hindi mo na sana ginawa iyon dahil kaya ko namang harapin ang kambal ko.”

“Gaya ng sinabi ko, Luna. Handa akong ipagtanggol kayo hanggat sa kung saan ang kaya ko habang wala ang hari.”

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga. Taimtim na napatingin sa lota. “Ganyan ka katapat na pagsilbihan ako at hindi mo hahayaang makatakas sa paghihirap ko.” Hindi niya mapigilan ang patuyang tuno habang sinasabi iyon.

“Pasensya na, Luna. Dahil trabaho ko din ang bantayan kayo para hindi makatakas sa silid na ito.”

Natawa siya ng pagak dahil sa sagot nito. Ano pa nga ba ang aasahan niya. Ginagawa nga nito ang lahat para pagsilbihan siya at iligtas sa kung anong kapahamakan. At ilang beses na din bang nanganib ang buhay nito para sa kanya. Pero mas tapat ito sa hari dahil sa hari naman talaga ito nagtratrabaho.

“Iwanan mo na ako, Lota. Salamat parin ng marami sa iyong pag aalaga. Pero sa ngayon. Gusto ko na munang magpahinga habang wala pa ang hari.”

Maayos na pagtataboy niya dito at nagpasya ng sumampa sa kama para magpahinga ulit.

“Wala ang hari sa palasyo, luna.” Kuway narinig niyang sagot ng Lota kaya natigil ang pagsampa niya sa kama.

Kunot ang nuo niyang napatingin dito.

“Wala ang hari?” Tanong niya dito na gustong makasigurado sa narinig.

“Umalis ang hari, luna. Pero walang pasabi ang hari kung makakabalik ba siya mamayang gabi o kailan siya makakabalik.”

Kahit papano ay nakahinga siya ng maluwang sa nalaman na wala ang hari. Makakapagpahinga siya ng maayos at makakabawi siya ng lakas. Makakapagplano siya ng mabuti kung paano siya makakatakas.

“Kaya habang wala ang hari ay pilitin niyo ang magpahinga para makabawi ng lakas, Luna.”

Tumango na lang siya dahil iyon talaga ang gagawin niya.

“Salamat, Lota. Pwede mo na akong iwanan.”

Maayos na nagpaalam sa kanya ang Lota bago siya nito iniwan. Ilang sandali pa ay napatingin siya sa kadenang nakakabit sa kanyang paa.

“Damn this chain.” Gigil na hinila pa niya ang paa kahit nakaramdam siya ng sakit doon. Kung hindi naman siya gagamit ng lakas ay hindi naman siya basta manghihina. Kaya lang ay pinipigilan ng kadenang nakakabit sa paa niya ang pagbabagong anyo niya. Pakiramdam niya ay nagiging ordinaryong tao na lang siya o mas mahina pa sa mga iyon.

Muli siyang nagpakawala ng malalim na paghinga. Lumakad sa may balkonahe kahit na hindi naman siya makakalabas.

“Ano na bang hitsura ng paligid sa labas ng palasyo?” Tanong niya sa sarili na para bang ang tagal tagal na niyang nakakulong sa silid ng hari.

Gustong gusto na niyang lumabas. Gustong gusto na niyang makalaya. Gustong gusto na niyang maging malaya.

Pero kailan? Kailan siya magkakaroon ng pagkakataong makatakas?

S a kabilang dako sa labas ng kahiraan kung nasaan ngayon si Haring Zarim na sumama sa isang pangkat para tumulong na sa paghahanap.

Hindi na lang siya basta uupo at ipapasa sa mga epsilon ang lahat sa paghahanap kay Nasir.

Hindi siya matatahimik hanggang hindi niya ito nahuhuli lalo na’t nagpakita ito ng interest sa kanyang asawa. At kapag hindi pa ito nahuhuli ay may pagkakataon paring muling ipadukot ang kayang asawa at isa iyon sa hindi na niya hahayaang mangyari ulit.

“Your majesty.”

“Gawin niyo ang trabaho niyo. Kaya ko ang sarili ko.” Utos niya sa isang beta na gusto siyang pigilang humiwalay sa kanila. “Do what I said.” Galit na muli niyang utos sa mga ito.

Kung babantayan lang siya ng mga ito dahil kasama siya ay ano pa ang silbi nila. Hindi siya umupo sa trono para lang makakuha ng proteksyon galing sa mga ito kundi siya ang mamumuno sa kanila para gawin ng maayos ang dapat nilang gawin. Lalo na ngayong malaki ang problemang ginawa ni Nasir na magpapahamak sa buong kahiraan at maaring mailantad na sa mga tao ang kanilang lahi na matagal na nilang itinatago.

At hindi siya dapat magpabaya dahil may mga pangkat na ng mga hunter ang nakakaalam na nag i-exist na ang kagaya nila. Hindi lang pinapaniwalaan ng marami dahil wala paring ebidensya ang mga ito kaya hindi pa sila pinapaniwalaan ng maraming tao.

“Just press the beep if you see any sign that they are here.” Paalala niya sa mga ito.

Naghiwa-hiwalay sila para mapabilis na mahalughog ang kagubatan ng Sapiro. Sa lawak ng kagubatan ay hindi nila basta basta mahahalughog ang bawat sulok kaya nahirapan din sila.

Pero sa paglipas ng oras ng paghahanap nila ay naramdaman niyang paunti unting nauubos ang kanyang mga kasama. Kaya naman naging alerto siya dahil may palatandaan na dito nga sa kagubatan ng Sapiro nagtatago ang hukbo ni Nasir.

Hindi naman niya kailangan ng tulong sa mga kasama na nasa iba’t ibang panig ng kagubatang nakapalibot sa labas ng kahiraan pero nagbigay parin siya ng signal sa mga ito para puntahan siya.

Pagkaraan pa ng ilang sandali ay naging mailap na ang kanyang mga mata ng maramdaman niyang tila napapaligiran na siya ng mga taong lobo.

Tumindig siya ng tayo. Binanat ang mga kamay na unti-untig lumabas ang kanyang mga matatalas na kuko. Hindi niya kailangang magbago bilang isang taong lobo. Hindi niya kailangang baguhin ang buo niyang katauhan para lamang sa mga ito. Kaunting talas lang ng kuko niya ay kaya na niyang patumbahin ang mga nagtatagong taong lobong nakapalibot sa kanya.

Pinakiramdaman ang ihip ng hangin.

Ng makaramdaam na siya ng palatandaan kung saan nagtatago ang isa sa lobong nakamasid sa kanya ay mabilis pa sigundong ibinaon ang matatalas na kuko sa dibdib nito.

“Shit.” Nagngangalit ang kanyang mga ngipin na binitawan ang wala ng buhay na theta.

Pero sa pagbitaw niya ng katawan nito ay siya ng paglabas ng ilan sa mga theta na kasama nito.

Magkakasabay na sinugod siya ng mga ito pero mabilis at walang kahirap hirap niyang iniwas ang bawat pagsugod ng mga ito. Sa bawat paghataw ng matutulis nilang kuko. Sa bawat tangkang pagkagat sa kanya ng mga ito.

Inisa-isa niyang pinabagsak ang mga ito pareho sa kung paano niya pinabagsak ang naunang theta na pinatumba niya.

“Nasir.” Hindi niya napigilan ang sariling isigaw ang pangalan ng prinsipe dahil sa galit niya.

Hindi niya lubos maisip na marami siyang mapapatay na mga bagong taong lobo dahil sa kagagawan ng pinsan niya.

“Where the hell are you.” Muli ay malakas niyang tanong dahil hindi maipagkakaila sa lakas ng pakiramdam niya ay nasa malapit na lang si Nasir sa kinaroroonan niya.

Binitawan niya ang huling Theta na nilagutan niya ng hininga. Hindi niya mapigilang maawa sa mga ito ng tapunan niya ng tingin ang mga theta’ng nakahandusay na sa lupa na bumalik na sa anyong tao.

Paano niya ngayon ipapaliwanag sa mga taong umaasa sa kanya na maibabalik sa kanila ang mga nawawalang mga pamilya. Oo, nangako siya na tutulungan ang mga taong lumapit sa kanya pero paano niya pababalikin ang mga ito kung isa na silang taong lobo.

“Damn you, Nasir.” Hindi malambot ang kanyang puso sa kahit na sino. Sadya lamang na hindi niya lubos maisip na sa pag upo niya ng trono ay ganito agad ang kakaharapin niyang problema dahil sa hindi matanggap ni Nasir ang pagkatalo nito sa kanya.

Kumulo ang dugo niya. Sa galit ay mas tumulis ang kanyang mga kuko. Nagbago na ng tuluyan ang kanyang anyo bilang isang taong lobo.

“Awoooooooh.” Alulong niya na puno ng galit. Ipinarinig sa mga kalahing nasa kagupatan para iparating na pagbabayaran nila ang mga ginawa nilang paglabag sa batas sa kanilang lahi.

Matapos ang mahaba at nagnanangis para sa mga taong lobong napatay niya ay tinalunton niya ang kagubatan para hanapin pa ang ibang mga kagaya ng mga nauna niyang napatumba. Hanggang sa tuluyan niyang nakaharap ang hukbo na binuo ng Prinsipe na tila hinihintay talaga siya. Pero hindi niya makita mismo si Nasir sa pangkat ng mga lobo pero naamoy niya ito kaya alam niyang nasa paligid lamang ito at masusing pinagtataguan siya.

Kaya naman naging alerto siya dahil kapag nalingat siya ay alam niyang patalikuran siyang susugurin ni Nasir.

Nanatili siyang nakatayo pero nanati paring alerto. Pag aaralan pa sana niya ang klase ng ayos at porma ng mga ito ay hindi na niya nagawa dahil sunod sunod na sinugod siya ng mga ito.

Mabilis siyang nakakiwas sa bawat pagsugod ng mga ito sa kanya. At sa bawat iwas niya sa mga ito ay kasabay din ng pagbagsak ng mga katawan ng mga ito sa lupa.

At dahil sa dami nila at nag iisa lang siya ay hindi maiwasang hindi siya magalusan. Pero ang hindi niya inaasahan ay ang pagkarinig niya ng putok ng baril.

Nakaiwas siya pero hindi ganun kabilis ang naging galaw niya para iwasan iyon dahil kasabay ng pag iwas niya ay sinugod siya ng isang rogue na beta dahilan para padaplisan parin siya ng bala ng baril.

“Fuck.” Napangiwi siya at bahagyang napaatras ng maramdaman niya ang paghapdi ng braso niya. Pero saglit niyang inalintana ang paghapdi ng balikat niya kahit na naramdaman niya na bahagya siyang nanghina. “Nasir.” Nanggagalaiting napalingon siya sa pinanggalingan ng putok ng baril at tama ang hinala niya dahil nakita niya si Nasir sa itaas ng malaking puno na nakatayo sa sanga na may hawak na baril.

Dahil sa galit ay nais niya itong sugurin pero hinarangan siya ng mga rogues at theta kaya hindi niya nagawang puntahan si Nasir na nanatili lang sa sanga ng malaking puno at pinanuod siya nitong makipaglaban.

Muli niyang hinarap ang mga theta at rogues. Dahil sa natamong daplis ng tama ng baril sa braso ay bahagya siyang bumagal pero nakaya parin naman niyang sabayan ang mga ito.

Sa kalagitnaan ng laban niya sa mga rogues at theta ay napansin niyang wala na si Nasir sa sanga ng malaking puno. Sa pagkalingat niya ay nakalmot ng theta ang dibdib niya. Naiwasan naman niya iyon kahit papano pero nagtamo iyon ng galos sa balat niya.

Hindi naman nagtagal ay dumating na ang hukbong hinihintay niya. Na agad tumulong na sa pagpapabagsak ng hukbo ni Nasir.

“Your Majesty.” Ang kanyang Beta na hindi inaasahang sasama sa mga hukbong hinihintay niya.

“What the hell are you doing here, beta.” Malakas at may galit na tanong niya dito na hindi alintana ang mga galos at sugat na natamo. “Sino ang namumuno sa palasyo?” Tanong pa niya na ang unang pumasok sa isip niya ay ang kanyang asawa.

At ang isiping kanina pa wala si Nasir ay kinutuban na siya ng masama.

“Lead them, Beta. And kill them all.” Galit na utos niya sa kanyang beta bago tuluyang nagbago ang kanyang anyo bilang isang lobo.

“Your Majesty.”

“Grrrrrr.” Pag angil niya sa kanyang Beta ng tangka na naman nitong pigilan siya.

Napaatras ito at hindi na nagsalita.

“Awoooooooooh.” Malakas at mahaba niyang alulong.

Wala ng nagawa ang kanyang Beta para pigilan siya dahil kung sino man ang haharang sa kanya ay siguradong mayroong kalalagyan.

Matapos ang pinakawalan niyang alulong ay walang lingong likod na mabilis na tumakbo palabas ng gubat at tinalunton ang daang pabalik ng kaharian. Habulin at pigilan si Nasir sa kung ano man ang masama nitong balak.

GPS SIDE STORY VI: FOURTEEN

H abang nasa kalagitnaan ng laban si Zarim ay nagpasya si Nasir na umalis at pumunta ng palasyo.

Wala si Zarim sa palasyo nito kaya makukuha niya ang lalaking Omega ng walang kahirap hirap.

Hindi na siya nag aksaya ng oras. Alam naman niyang makikipaglaban ng kamatayan ang mga hukbong binuo niya kaya hindi makakaalis agad si Zarim para mahabol siya.

Nilisan niya ang kagubatan ng Sapiro. Binagtas ang daan patungo ng palasyo ni Zarim kung saan nandoon ang lalaking Omega na nakapukaw ng interest niya.

Ng makarating siya doon at mabilis na napatumba ni Nasir ang mga naiwang bantay sa palasyo ni Zarim kaya walang kahirap hirap na nakapasok siya sa loob.

Lahat ng mga pumigil sa kanyang Epsilon ay hindi na niya pinalampas. Pinatumba niya lahat ng mga humarang sa dinaraanan niya.

Walang makakapigil sa kanya. Sa kagustuhang kunin ang lalaking Omega at isama ito sa pagtakas niya.

Sa bilis at liksi niya ay sinigurado niya sa makakaalis siya sa tamang oras bago pa man mahalata ni Zarim ang balak niya.

Napatayo siya sa haharan ng palasyo. Ipinikit niya ang mga mata at inamoy ang simoy ng hanging pumapalibot sa palasyo.

Napangisi siya ng maamoy ang halimuyak ng lalaking omega na sumasama sa iba’t ibang uri ng amoy sa hangin.

“I know where you are, Omega.” Nakangising bulong niya na sinimulan ng tahakin ang kinaroroonan ng omega.

Sa pagtunton niya sa amoy ng Omega ay mas kumapal ang mga epsilon na humarang sa kanya pero hindi iyon ang naging dahilan para mapigilan siya sa nais na pagtangay sa omega.

Siya si Prinsipe Nasir, na kung wala si Zarim ay siya ngayon ang nakaupo sa trono. Pumapangalawa siya sa kandedato bilang Hari pero hindi siya pinalad dahil mas nalamangan siya ni Zarim kaya iyon ang ikinaiinis niya.

Pero hindi ibig sabihin nun ay malalamangan na din siya ng mga Epsilon na bantay sa kaharian. Dahil hindi man lang siya nahirapan sa mga ito.

“Don’t underestimate me.” Gigil na inihagis pa ni Nasir ang huling Epsilon na pinabagsak niya.

Nakangisi na naman siyang nakatingala sa balkonahe sa kung saan doon nanggagaling ang pheromones ng lalaking Omega.

“Hahahaha.” malutong ang pagtawang pinakawalan niya “At sa silid mo pa talaga siya itinatago, Zarim.” Sabi pa niya na walang kahirap hirap na sumampa sa pagkataas taasang balkonahe ng silid ng hari.

Malakas na itinulak ang pinto ng balkonahe para mabuksan iyon ng walang kahirap-hirap.

“Hmmm.” Napahugot siya ng hininga para lasapin ang mahalimuyak na bango ng pheromones ng omega na bumabalot sa buong silid.

“Who are you?” narinig niyang tanong mula sa Omega. Dahil sa madilim ang paligid ay hindi siya nito nakilala. Pero hindi na niya kailangang magpakilala dito.

“Come with me, Omega.” Sabi niya dito saka ito nilapitan. Pero sa paglapit niya ay bumukas ang pinto at iniluwa doon ang ilan pang Epsilon at ang Lota nito.

“Haha, wala kayong kadala-dala. Walang makakapigil sa akin.” Nanggagalaiting mabilis na pinatumba niya ang mga ito na hindi na alintana ang pagkasira ng buong silid.

Habang ang Lota naman ay kinuha ang Omega para sana ilayo kay Nasir pero huli na dahil mabilis na hinatak ni Nasir ang Lota at walang babalang ibinaon nito ang matutulis na kuko sa tapat ng dibdib ng lotang tagapag-alaga ng omega.

“No!” Napasigaw ang Omega ng bitawan niya ang Lota na wala na ngang buhay pa dahil dinukot niya ang puso nito palabas ng katawan nito.

“Why, Omega? Isa lamang siyang mahinang Lota. Hindi siya nababagay na magbantay sayo.” Sabi naman ni Nasir na nasa mga labi ang malademonyong ngiti.

“Y-you kill him.” Nakaramdam naman ng galit ang Omega sa prinsipe at walang pagdadalawang isip na sinubukang sugurin ito pero ni hindi man lang siya nakalapit dito.

“Huwag mo ng aksayahin ang lakas mo, Omega. Sumama ka sa akin. Itatakas kita sa pagkakabilanggo sayo ng hari. C’mon. Alam kong pinaparusahan ka ng hari at gustong gusto mong makatakas dito.” Pangungumbinsi pa ni Nasir dito.

Dahil sa narinig na pagtakas ay natigilan si Ishan. Naisip niya na ito na ba ang pagkakataon niyang makatakas.

“Give me your hand, Omega.” Inalok ni Nasir si Ishan. Inilahad nito ang kamay nito sa kanya.

Tahimik na tila na nag iisip si Ishan kung sasama ba siya sa Prinsipe. Ilang sigundo din ang lumipas ng pananahimik niya.

Kusang kumilos ang mga kamay niya. Tinanggap ang pagkakalahad ng kamay ng Prinsipe.

“Good choice, Omega. Then.” Hinawakan ni Nasir ang kadenang nakakabit sa paa niya at walang kahirap hirap nito iyong nasira. “Let’s go.” Yakag ng prinsipe kay Ishan.

Nagpahila siya sa prinsipe pero ng mahagip ng mga mata ni Ishan ang tapat na lota’ng nagsisilbi sa kanya ay muli siyang nakaramdam ng galit.

“You kill him.” Galit na sabi niya at walang babalang sinugod ang Prinsipe.

Dahil sa hindi naman napaghandaan iyon ni Nasir ay hindi siya basta nakaiwas. At ang pagsugod sa kanya ni Ishan ay nahagip ng mga matatalas nitong kuko ang mukha niya.

“Ugh.. damn you, Omega.” Gigil na nabitawan siya ng prinsipe at nasapo ang duguan na nitong mukha.

Nabahiran ng dugo ang kaliwa niyang mata dahil doon tumama ang mga kuko nito. “How dare you, Omega.” Dahil sa galit ng Prinsipe ay nagpalabas siya ng pheromones na ikinatigagal ng katawan ng Omega.

Nakaramdam ng takot pero hindi kasing takot kapag ang pheromones ng hari ang nararamdman niya. Kundi mas nakaramdam si Ishan ng pagkadisgusto dito.

“Inalok kita ng maganda pero ito ang igaganti mo, Omega. Ang lakas ng loob mo.” At walang babalang sinakal siya ng Prinsipe.

“Ugh.” Mahigpitang pagkakasakal sa kanya ng prinsipe dahil sa galit nito sa ginawa niya. Mabilis siyang nanghina dahil sa higpit ng pagkakasakal nito sa kanya na alam niyang kapag hindi siya nito bibitawan ay tuluyan na nga siyang malalagutan ng hininga.

Dahil nakatuon naman ang pansin ng prinsipe sa galit sa Omega ay hindi na nito napansin at naramdaman ang pagdating ni Zarim na nakasampa na sa balkonahe ng silid nito. Nagbago ang anyong Lobo nito at naging taong lobo.

“How dare you, Nasir.” Nanlilisik sa galit ang hari sa naabutang kalagayan ng asawa sa mga kamay ng Prinsipe.

Halos lumipad ang pintuan ng balkonahe sa malakas na pagkakatulak ng hari doon at walang pagdadalawang isip na sinugod si Nasir at sinipa ito. Sa pagsipa ng hari kay Nasir ay napasadsad ito sa sahig habang tumilapon naman ang katawan ng kanyang asawa na wala na halos buhay dahil sa kakulangan ng hangin sa baga mula sa pagkakasakal ng Prinsipe dito.

Mabilis na kumilos ang hari para saluhin ang asawa sa pagkakatilapon nito. Bumagsak ito sa mga bisig niya.

Nanginig sa panggagalaiti at galit si Zarim. Nagpalabas ng pheromones para tabunan ang pheromones ni Nasir na bumalot na sa buong silid.

“I will kill you.” Matapos ilapag ni Zarim ang asawa na wala ng malay ay hindi na binigyan ni Zarim ng pagkakataon si Nasir na makatakas.

Lumaban naman ito sa kanya. Pangil sa pangil. Kamao sa kamao. Walang nais magpatalo sa kanila.

Hindi na nila alintana na masira ang buong silid niya.

“You’ve gone too far, Nasir.” Saka itinilapon sa labas si Nasir na agad niyang sinundan.

Muli silang nagsukatan ng lakas. Walang sino man ang tumigil hanggang sa mapuruhan na ni Zarim ang kaliwang braso ni Nasir. Idagdag pa na nanlalabo ang kaliwang mata nito dahil sa pagkakakalmot ni Ishan dito.

“Ugh. Fuck.” Napadura ng dugo si Nasir. Unti unting bumalik ang anyo nito bilang tao.

Kahit si Zarim ay unti unti na ding nagbago ang anyo niya na nilapitan ang napaluhod na si Nasir dahil sa panghihina.

Pasabunot na hinawakan ni Zarim si Naris sa may batok nito. “Ang dami mong sinirang buhay dahil sa kasakiman mo, Nasir.” Galit na panimula ng hari. “At ito para sa mga pamilyang ninakawan mo ng mga miyembro nila.” Malakas na sinuntok ni Zarim ang mukha ni Nasir habang sabunot parin niya ang buhok nito.

“Ugh.”

“At ito para sa mga ginawa mong mga lobo.” Isa na namang suntok ang dumapo sa mukha nito. “Ito para sa mga namatay na lobong ginawa mo.” Magkakasunod na suntok ang dumapo sa mukha ni Nasir. “At ito. Para sa pagpatay mo sa Lota.”

Hindi na napigil ni Zarim ang sarili. Inisa isa niya ang mga nagawang kasalanan ni Nasir. Hindi niya ito tinigilan.

“At ito dahil sa kapangahasan mong saktan ang bihag ko.” Sa pagkakabanggit niya kay Ishan ay muling tumulis ang mga kuko niya. Ibabaon niya iyon sa dibdib ni Nasir para tuluyan na itong mawala.

Nasa ere na ang kamay niya para mabigyan na ng daan ang pagbaon ng mga iyon sa dibdib ni Nasir.

“Go to hell, Nasir. Go to hell.”

“Tama na, Zarim.”

Pabaon na sana ang kuko niya sa dibdib ni Nasir ng marinig ang maawturidad na boses ng kanilang lolo.

Naiwan sa ere ang kamay niya sa pagdating ng kanilang lolo.

“Tama na iyan.” Muli ay pagpigil sa kanya ng dating Hari.

Ayaw man sana niyang bitawan si Nasir ay sinunod niya ang utos ng kanilang Lolo. Nanginginig ang mga kamay niyang marahas na binitawan si Nasir at basta na lang niyang inihagis mismo sa paanan ng kanilang lolo.

“Huwag mong dungisan ang kamay mo dahil lang sa mga ginawang kasalanan ng pinsan mo. Ayusin mo ang sarili mo at kumilos na tunay na hari.” Pangaral ng kanyang lolo.

“Alam niyo ba kung anong kasalanan niya? Alam niyo ba kung ano ang ginawa niya? Maibabalik niya ba sa dati ang buhay na sinira niya dahil sa kasakiman niya?” Galit na galit na tanong ni Zarim sa kanilang lolo na hindi na nagawang galangin ito.

“Wala na tayong magagawa sa bagay na iyan, Zarim dahil tapos na. Tinalo siya ng kasakiman niya na nagdala sa kanya ngayon sa kadiliman. Umayos ka, Zarim. Hindi ikaw ang napili ko para umupo sa trono para magpatalo sa nararamdaman mo. May batas ang kaharian para sa mga kasalanan ng pinsan mo. Ipataw mo ang nararapat na kaparusahan para sa kanya at hindi sa kamay mo mismo idaan ang pagpaparusa.”

Marahas ang ginawang pagtalikod ni Zarim sa kanyang lolo. Sa pagtalikod niya ay muli siyang sumampa sa balkonahe ng kanyang silid. Para tignan ang kalagayan ng kanyang asawa.

“Damn you again, Nasir.” Hindi parin humuhupa ang kanyang galit na mas nadadagdagan habang nakatingin siya sa ayos ng kanyang silid. Sa mga epsilong napatumba nito. Sa lota na pinatay nito. At sa asawa niyang halos mamatay na dahil sa pagkakasakal ni Nasir dito.

Sa labas naman ay bumalik na din sa kaharian ang mga nanggaling sa kagubatan na naabutan ang dating Hari na nasa paanan ang nakalugmok ng prinsipe.

“Igapos ang Prinsipe. Hintayin kung ano ang magiging disesyon ng hari sa kanya.” Utos ng dating hari. Si Haring Mahadi.

“Yes, your highness.” Ang beta ng hari na siyang namuno sa pagsukol sa lahat ng buong hukbo na binuo ni Prinsipe Nasir.

Hindi na muling nagsalita ang dating hari. Tumalikod na ito kasunod ng beta nito. Hindi nakitaan ng kahit na anong emosyon. Hindi naawa sa kalagayan ng apo niyang si Nasir kahit na halos hindi na ito makilala dahil sa ginawa ng haring Zarim dito.

Nilinis ng mga Epsilon ang naging kalat sa palasyo. Iginapos at ikinulong si Prinsipe Nasir. Ginamot ang mga nasugatan na gawa ng Prinsipe. At hinintay kung ano ang susunod na utos ng hari sa kanila.

T ahimik ang lahat ng nagtipon tipon sa harap ng palasyo. Naipon na din ang mga pinatay sa mga hukbo ng prinsipe. Mga rogues at ang mga theta.

Wala silang iniwang bakas na sa lahi nila nagsimula ang kaguluhan. Hindi man nila mabigyan ng kasagutan ang mga hinanaing ng mga tao ay nakakasiguro naman silang hindi na mauulit pa ang kaguluhan. At wala ng tao pang mawawala.

Nakaluhod si Prinsipe Nasir sa pinakababa ng hagdanan kung saan nasa taas naman ang hari na nakatingin dito.

Kabilaan ang kadenang iginapos dito para hindi agad ito makawala kung may tangka man itong tumakas. Ang bakal na nabalutan ng Wolfsbane na nagpapahina sa kanilang mga lobo.

Sinanay kasi sila na tiisin at huwag maapektuhan sa wolfsbane at alam ng hari na kayang kalasin iyon ni Nasir. Kaya naman dinoble nila ang dami ng wolfsbane na magpapahina dito para hindi makatakas.

Napag usapan na ng lahat kung anong ipapataw na parusa para dito. At ang naging kaparusahan nito ay tatanggalan ng titulo bilang isang prinsipe, ipapatapon sa black dungeon kung saan nakakulong ang mga lobong mabibigat ang kasalanan. Makukulong ito hanggang sa doon na mismo bawian ng buhay.

“Bilang Hari na tumatayo sa harapan niyo at sa buong kaharian Zahara.” Panimula niya habang nasa mga mata parin niya ang galit kay Nasir. Na kung siya lang ang masusunod ay kahit sa harapan ng karamihan ay siya na mismo ang papatay dito. “Tinatanggalan ko siya ng titulo bilang prinsipe at mabubura ang pangalan niya bilang isang maharlika. At habang buhay na makukulong siya sa black dungeon.” Mahaba niyang pahayag.

Matapos ang pahayag niyang iyon ay saka tumunog ang malaking gong para silyuhan na ang naipataw na kaparusahan para dito.

Kuyom parin ang kamao niyang nakatingin kay Nasir na ngayon ay akay na dalawang Epsilon kasunod pa ang ilang maghahatid dito sa kulungan. Kulungang mas gugustuhin mo pang mamatay na lang kaysa ang makulong sa ilalim ng lupa.

Tama ang lolo niya. Kahit na winakasan niya ang buhay ni Nasir nung gabing iyon ay hindi na mababago ang mga ginawa nito na nagpatalo sa kasakiman nito.

Mas maganda nga ang ipinatapon ito sa kulungan sa ilalim ng lupa ng Zahara para pagdusahan nito ng habang buhay ang pagkakamali nito. Habang buhay nitong dadalhin ang bigat ng kasalanang nagawa. At habang buhay na ipapamukha dito na wala na dito ang titulo na minsang ginamit para sa kasakiman nito.

“Long live your majesty.” Sigaw ng dumalo matapos ang paghahatol.

“Long live the King.” At paulit ulit na isinigaw ang paggalang ng mga nito sa kanya dahil nawakasan ang kasamaan ng isang lobo na dumamay sa mga ordinaryong tao.

H abang sa loob ng palasyo sa silid ng hari ay tahimik lang si Ishan na nakatingin sa bago Lotang umasikaso sa sugat niya sa leeg. Hindi pa naghilom ang sugat na natamo niya dahil sa bumaon na kuko ni Nasir ng sakalin siya.

Hindi naman niya pinagsisisihan ang pagtatangka sa buhay nito dahil nag iwan iyon ng pilat sa mukha nito. At habang nasa mukha nito ang pilat na iniwan niya ay maalala niya dito ang tapat na Lota’ng nagsilbi sa kanya.

Nagpakawala siya ng buntong hininga. Hindi niya lubos maisip na sa tagal niyang nakakulong sa silid ng hari ay may mabigat na palang problemang kinakaharap ang buong kaharian at talagang nadamay pa ang mga ordinaryong tao na minsanan din nilang winakasan.

“Ishan.” Muli na naman niyang narinig ang boses ng kakambal na ayaw na sana niyang marinig pa o makita ito. “Kumusta ka? Nabalitaan ko ang nangyari sayo? Okay ka lang ba?” Tanong nito na nahimigan niya ng pag aalala.

Doon niya nilingon ang kakambal niya. Nakitaan niya ng pag aalala sa kislap ng mata nitong nakatingin sa kanya.

“Hindi mo kailangang mag alala sa akin.” Pero hindi na niya iyon kailangan pa. Hindi na niya kailangan ang pag aalala nito dahil buo na ang pasya niya.

Aalis siya sa palasyo at tatakasan ang mga paghihirap na naranasan niya sa kamay ng hari.

“Ishan, hindi ko namang maiwasang hindi mag alala sayo. Kaya..”

“Go back to your room Ms. Safar.” Sabay silang napalingon ng marinig ang boses ng hari na nakapasok na sa silid na hindi nila namamalayan. Pero ang hindi niya inaasahan ay ang sampalin ng hari ang kakambal niya.

“Talipandas. Ilang ulit kong sinabi sayo na huwag kang gagala sa loob ng palasyo sa hindi naayon na damit para sa mga babae.” Galit na sita ng hari sa kakambal niya na noon lang din niya napagtanto na wala itong suot na abaya o damit na babalot sa katawan nito at mukha.

“Patawarin niyo ako, kamahalan. Masyado lamang akong nag aalala sa kapatid ko kaya hindi ko na nisip pa ang magbihis ng maayos.” Sagot naman ng kakambal niya dito.

Hindi sumagot ang hari. Binuksan ang kabinet at hinila doon ang abayang suot niya noong una silang nagkita ng hari. Pahagis na ibinigay iyon sa kanyang kambal.

“Isa pa, Ms. Safar.” Banta ng hari sa kakambal niya.

Tahimik na lang siya at hindi na nakisali sa pagsita ng Hari sa kambal niya. Hindi na din siya nakaramdam ng pag aalala sa kakambal ng makitang sinampal ito ng hari.

Ngayon nito sabihin na mabait ang hari. Ngayon nito sabihing gugustuhing magpakasal sa hari na walang puso. Na mas matigas pa sa bato ang puso nito.

Mabilis na tumalima ang kakambal niya para isuot ang abayang ibinigay ng hari kasama na ang niqab at jilbab bago ito tuluyang lumabas at bumalik sa silid nito.

Tahimik na hindi naman na nagsalita ang hari ng sila na lang dalawa sa silid nito ang naiwan. At sa nakagawian nito ay umupo ito sa malaking upuan sa gitna.

Tumingin lamang ito sa kanya. Tingin na tumatagos naman sa kanya. Nakikita sa mga mata ng hari ang galit nito pero hindi niya maramdaman na para iyon sa kanya.

Kaya naman hindi siya kumilos para lapitan ito. Hindi niya ginawa ang halos gabi gabing pagluhod sa harapan nito para lamang paligayahin ito dahil hindi niya nakikitang may oras sa ganung bagay ang hari.

Dahil habang deretso ang mga matang nakatuon sa kanya ay sigurado siyang hindi siya nito nakikita. Dahil ang tingin nito ay tila umaabot iyon sa kawalan.

GPS SIDE STORY VI: FIFTEEN

M abilis na lumipas ang mga araw. Matapos ang kaguluhan sa buong kaharian ay tuluyan ng nabigyan ng kasagutan ang lahat.

Parang bulang naglaho ang problema sa kaharian na kahit ang mga pamilyang nawalan ay hindi na sinubukang hanapin ang mga nawala sa kanila dahil walang naiwan na palatandaan kung paano sila nawala at kung saan napunta ang mga miyembro ng pamilyang nawawala. Masakit man sa mga ito ang mawalan ay hindi na din naman maibabalik pa ang mga ito dahil tuluyang binura ang mga ito sa buong kaharian.

Nanatili naman si Nasir sa kulungan at wala ng sino man ang halos nag iisip na nag i-exist ang katulad nito sa kaharian dahil sa mabigat na kasalanang nagawa.

Nagpatuloy ang bawat araw sa dating takbo ng kanilang buhay pero para kay Ishan ay sa bawat araw na lumilipas ay katumbas ng isang taon niyang paghihirap.

Hindi parin tumitigil ang hari. Patuloy parin ito sa pagmamalupit sa kanya. Patuloy parin ito sa pagpaparusa sa kanya.

“Take your pills, Luna.” Ang bagong lota niya na ngayon ay nag aalaga sa kanya. Gumagamot sa sugat at pasa niya. Kasing tapat din ito ng naunang Lota na umaasikaso sa kanya. Pero hindi parin niya mapigilang malungkot kapag naalala ito.

“I don’t need that, Lota.” Muli ay pagtanggi niya dito.

“Pero kailangan niyo ang mga gamot na ito para mapadali ang paghilom ng inyong mga sugat. Please, Luna.”

“Okay just leave that here. I will take that later. You may leave now.” Maayos na pagtataboy niya dito.

At ang dating gawi ay napatingin na naman siya sa balkonahe kung saan matatanaw ang malawak na lupain na kinatitirikan ng palasyo.

“Hindi kayo pwedeng pumasok, Ms. Safar. Kabilin bilinan ng Luna na ayaw niyang tumanggap ng dalaw.” Narinig niya ang kanyang Lota mula sa labas ng silid.

“At sino ka para pigilan ako. Umalis ka sa pintuang iyan kong ayaw mo ipatapon kita.” Banta naman ng kanyang kakambal.

Napailing siya.

Sa bawat paglipas ng mga araw na pananatili ng kakambal niya dito sa palasyo ay lumalaki na ng tuluyan ang ulo nito. Dahil pagkatapos ng paglabas mamaya ng kabilugan ng pulang buwan ay bukas na gaganapin ang kasal nito at ng hari.

Pabalibag na bumukas ang pintuan.

“Ganyan mo ba gagamitin ang titulo bilang isang luna pagkatapos mong maikasal sa hari bukas?” nang uuyam na tanong niya sa kakambal niya na tinapunan lamang siya ng tingin.

“Bago ang kasal namin bukas ay mawawalan na bisa ang kasal niyo kaya hindi ka na magiging Luna ng palasyong ito.”

“Do as you wish, Shantal. Nilalamon ka na din ng inggit mo sa kung ano ba ang kinaiinggit mo sa kalagayan ko ngayon. Ganyan ka ba kadisperadang matikman ang pagmamalupit ng hari?” Pagpapababang sabi niya sa kakambal sa hindi maitagong pagkainis dito.

“Oo, at gagamitin ko ang pagkakataon ko bukas para tuluyan kang mawala dito sa palasyo.”

“Sana nga, Shantal. Tatanaw ako ng utang na loob sayo kung magagawa mong patakasin ako dito sa empyernong silid na ito.” Patuyang sabi pa niya dito. Hindi nakaligtas sa paningin niya ang pagkuyom ng kamao ng kakambal habang mariing nakapinid ang mga labi sa pinipigilang pag alsa ng inis nito.

Pero hindi niya iyon pinansin. Hindi niya papatulan ang kasakiman ng kakambal dahil sa simula pa lang ay wala naman talaga siyang balak manatili sa palasyo. Hindi na nasundan pa ang pagpapalitan nila ng salita. Walang lingong likod na tinalikuran siya nito na padabog na lumabas sa silid ng hari.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga. Nailing siya. Naikuyom din ang kamao niya dahil sa paglabo ng relasyon nilang magkapatid. Hindi naman sila ganito dati. Katunayan ay malapit talaga sila sa isa’t isa. Nagsimula lang lumabo ang pagsasamahan nila ng magmahal ito sa maling tao. At ngayon.. nais nitong makuha ang pansin ng hari.

“Hayst.” At muli magkakasunod na namang malalim na paghinga ang pinakawalan niya.

“ F orbid all Omegas to come near in this room.“ Utos ng hari sa kanyang beta.

Halos palabas na ang kabilugan ng pulang buwan at nasabay pa ang kanyang rut na nagsisimula ng umapekto sa kanyang katawan.

Wala siyang pakialam sa paglabas ng pulang buwan na iyan dahil marami siyang paglalaanan ng oras sa mainit na gabi pero ang sabayan ito ng kanyang rut.

“Ugh.” Gigil na sinapo niya ang kanyang sintido na parang nahihilo sa pag iinit ng kanyang katawan.

Tinurukan na din niya ang sarili ng suppresant para pakalmahin ang kanyang Rut ay hindi parin iyon umepekto.

“Yes, your Majesty.” Agad na sagot ng kanyang Beta. Mabilis na kumilos ang beta palabas ng silid kung saan siya mananatili habang kalakasan ng kanyang rut. Isinarado ang pinto mula sa labas ng silid para hindi siya makalabas.

Hindi kasi niya gugustuhing ilaan ang kayang rut sa mga Omega sa kanyang mga chamber dahil sa kalagitnaan ng kayang rut ay para siyang halimaw lalo na at hindi siya makontento sa pakikipagniig sa mga ito. Hindi niya makontrol ang sarili na nagiging dahilan para lumabas ang masamang pagkatauhan ng inner wolf niya.

At isa pang makakapagpalala ng kanyang rut ay ang paglabas ng pulang buwan. Mas magiging halimaw siya pag hindi siya makontento at baka mapatay pa niya ang mga omegang gagamitin niya.

“Ugh.” Kagat ang sariling labi habang nilalabanan ang sarili. Marahas na napaupo siya sa gilid ng kama. “Damn it.” Hindi na din niya nakontrol ang sariling lakas na basta na lang hinila ang damit pang itaas para matanggal iyon ng mabawasan ang init na bumabalot sa kanyang katawan.

Wala na ding epekto ang lamig ng buong silid na kinalalagyan niya dahil umalpas na ng tuluyan ang kanyang rut. Nabalot na ng pheromones niya buong silid.

“Ugh.” Kahit na ang pag ibabang suot ay napunit na din sa paraan ng pagtanggal niya.

Sinimulan na niyang ilabas ang init sa katawan. Hinakan ang pagkalalaki. Gamit ang kamay ay sinubukan niyang paligayahin ang sarili.

“Ahhhhh. Ugh. Damn it.” Napapamura siya. Malinaw pa ang kanyang isip sa ngayon dahil kasisimula pa lang ng rut niya pero kapag tuluyan na siyang nilamon ng kanyang rut ay hindi na niya alam kung ano pa ang mga susunod na magagawa niya.

H abang sa kabilang silid. Sa mismong silid ng hari ay hindi mapakali si Ishan. Nakaramdam siya pagkabalisa at biglang pag init ng katawan.

Pinagpapawisan ng malapot at nakakaramdam siya ng pagkahilo. Kay lakas ng pagtahip ng kanyang dibdib na para siyang kakapusin ng hininga.

“What?” Hinihingal na nanlaki pa ang mga mata niya ng mapagtanto ang nangyayari sa kanya.

“Uhmmm.” Hinihingal na naglakad siya malapit sa balkonahe kung saan tanaw na tanaw niya ang paglabas ng pulang buwan. “W-why now?” Hindi niya mapigilang haplusin ang sarili.

Habang nakatingin sa kagandahan ng pulang buwan ay kusang gumalaw ang kanyang mga kamay na parang may sariling isip. Sa ilalim ng robang suot niya ay nilalaro na niya ang sariling dibdib.

“Uhmmm.” Napaatras siya. Naglakad pabalik ng kama. “Uhmmm. I-i want more.” Nag didileryo na siya sa init na nararamdaman niya. Tuluyan na ding umalpas ang pheromones niya sa kanyang katawan na bumalot sa buong silid.

“Uhmmm.” Malayang humahaplos ang mga kamay niya sa katawan. Iyong alam niyang makakaramdam siya ng kaginhawaang maibsan ang init na kanyang nararamdaman.

Isinampa ang mga paa sa kama ng magkahiwalay. Inilihis ang roba hanggang sa malantad ang kanyang kaselanan.

“Uhhhmmm, shit.” Napamura siya ng ikulong sa sariling palad ang kanyang pagkalalaki. Nilaro iyon. Taas-baba ang isang kamay niya doon habang nilalaro ng isang kamay ang isa sa itoktok ng dibdib niya. “Ahhhh.”

Pero hindi siya makontento. Napahiga siya habang hawak parin ang kanyang pagkalalaki. Tinigilan ang paglalaro sa dibdib niya at inilipat iyon sa likod niya.

“Uhmm.” Kagat ang sariling labi ng madama niya kung gaano na iyon kadulas. Naging sinsitibo na ang kanyang balat. Ipinasok niya ang isang daliri sa basang lagusan. “Ahhhhh.” Napabaluktok siya habang pinapaligaya ang sarili.

“Shit. Ahhhh.” Hindi siya tumigil dahil hindi sapat ang sariling mga kamay na magpaligaya sa kanya. May kung anong hinahanap ang katawan niya. “Haaaah.” Napasinghap siya. Sabay ng paghugot ng malalim na hangin sa baga.

Naninikip ang dibdib niya dahil hindi niya kayang mailabas ng tuluyan ang init na bumalot sa bou niyang katawan.

“Ugggh.” Sinubukan ang dalawang daliri sa kanyang lagusan pero hindi parin iyon sapat. Mas naging malakas ang pag alpas ng kanyang Pheromones na kahit na sinong Alpha ngayon ang papasok sa silid ay mabubuhayan ng dugo at mawawala sa sarili. “Ahhhhhhh. P-please. S-someone h-help me.” Hinihingal na napasubsob siya sa kama. Habang hawak parin ang sariling kaselanan. Umiiyak siya sa katotohanang hindi sapat ang ang ginagawa niyang pagpapaligaya sa sarili.

S a kabilang silid kung saan nagkulong ang hari ay nagwawala na din siya sa hindi mapigalang pag alpas ng pheromones niya. Nilamon na ng tuluyan ang kanyang utak ng init ng katawan. Wala na siya sa tamang isip.

“Ahhhhhh.” Napasigw siya. Patuloy sa paggalaw ng kamay niyang nakahawak sa buong laki niya at pilit na gustong ilabas ang init na nararamdaman. “Fucking shit.” Nanggagalaiti niyang pagmumura ng paulit ulit. “Ugh.”

Hindi na niya kaya ang init. Nagwala na siya sa buong silid. Tinigilan ang pagpapaligaya sa sarili dahil wala iyong silbi. Kinalabog niya ang pintuan.

“Fuck. Open this damn door, Beta.” Sigaw niya. Paulit ulit na pinagsusuntok ang nakasaradong pintuan. Habang ginagawa niya iyon ay patuloy sa pag alpas ng kanyang pheromones.

Sa kalagitnaan ng pagwawala niya ay bigla siyang natigilan. Napapikit siya ng makaamoy siya ng ibang pheromones.

Napayuko siya. Lumuhod sa may pintuan at inilapit ang ilong sa siwang sa babaan ng pintuan.

“Uhmmm. My Omega.” Nakapikit siyang nilalanghap ang pheromones na umaalpas sa maliit ng siwang. At ng makilala niya ang amoy na iyon ay mas naging agrisibo siya. Lumakas ang pisikal na katawan niya. At ang nakasaradong pintuan ay walang kahirap hirap niyang nasira.

“Your Majesty.” Ang kanyang beta na hindi makapaniwalang nasira ng hari ang matatag na pintuan.

Unang beses makita ng beta ang hari na magwala ng ganito. Dahil sa mga nakalipas na rut nito ay nananatili lamang sa likod ng pintuang sinira nito ngayon.

Pagnanasa. Iyon ang nakita ng beta sa mga mata ng hari ng tapunan siya ng tingin. Pero panandalian na lamang iyon dahil tinalunton ng hari kung saan nanggagaling ang pheromones ng kanyang Omega.

Pabalibag na bumukas ang pintuan sa silid kung nasaan ang kanyang asawa.

“Haaah.” Napasinghap ang hari ng sumalubong sa kanya ang lakas at kapal ng pheromones ng asawa na bumabalot na sa buong silid. “My Omega.” Naisara ang pintuan sa silid. Wala sa sariling lumapit si Zarim kay Ishan na wala na din sa sarili. Pareho na silang nilamon ng rut at heat nilang dalawa kasabay ng paglabas ng kabilugan ng pulang buwan.

Naghalo na sa buong silid ang pheromones nilang dalawa. Sinunggaban agad ni Zarim si Ishan.

Hinalikan ng hari si Ishan na agad naman nitong tinugon. Kung kaago karahas, kung gaano iyon kalalim. Kung gaano iyon mapaghanap.

“Uhmmm.” Napasinghap si Ishan ng pakawalan ng hari ang labi niya. Naging mapahangas ang hari. Naging malikot ang mga kamay nito. Namamasyal sa bawat bahagi ng katawan niya. Humahaplos, dumadama, pumipisil. “Ugh.” Kagat labing napadaing si Ishan ng maramdaman niya ang pagkagat ng hari sa tainga niya na sasabayan ng halik at pagdila. “Ahhhhh.” Pero hindi niya maramdaman ang sakit bagkus nakakapagbigay iyon ng kaginhawaan para sa kanya.

“You are so fucking sweet, my Omega.” At sa bawat daanan ng labi nito ay nag iiwan iyon ng kagat.

Nag iiwan ng marka ng halik. Marka ng ngipin.

“Ahhhhh.” Napapasinghap na lang si Ishan sa ligayang hatid ng bawat halik, haplos at kagat nito sa kanya.

Nagdidileryo sa init at sarap sa ginagawa ng hari sa katawan niya.

“Ahhhh.” Muli siyang napasigaw sa daing ng maramdaman niya ng bagay na iyon na walang babalang pumasok sa kanyang lagusan habang patuloy ang paglalakbay ang mga labi nito sa kanyang leeg. Sa balikat at sa dibdib.

Habang abala ang hari sa pagpapasasa sa dibdib niya ay sumasabay na ang galaw paglabas masok nito sa lagusan niya.

Ramdam ni Ishan ang laki nun. Pero hindi tulad ng dati nitong laki sa tuwing inaangkin siya kundi mas dumoble pa ang laki nun dahil sa rut ng Alphang umaangkin sa kanya.

“Ahhh. Ugh.. s-so big Alpha.” Si Ishan na sa unang pagkakataon ay tinawag niyang Alpha ang Hari. “Ahhh. Give it to me, Alpha.” Halos tumirik na ang mga mata niya sa sarap habang patuloy sa pagbayo nito sa lagusan niya. Sa bawat pagbaon nito sa kanyang kailaliman.

Habang ang hari ay hindi na din naisip na mas naging doble ang rahas sa pag angkin sa kanya. Pero hindi niya iyon alintana dahil para kay Ishan ay iyon na ang pinakamasarap na pag angkin sa kanya ng hari habang nilalamon siya ng kanyang heat.

“Ahhhh. Alpha.. Fuck me more. Deeper.” Nagdidileryong sabi niya hindi na alam ang tama sa mali. Hindi na maipaghahambing ang sakit at sarap.

Dahil para sa kanya ay sarap na lang ang naidudulot ng pag angkin sa kanya ng hari.

Naging mas marahas pa nga ang hari sa pag angkin sa kanya. Hawak ang balakang niya pataas habang nakaluhod ito at walang tigil sa paggalaw.

“Ahhhhh. Harder, Alpha.” Si Ishan na tanging lumalabas sa bibig niya ay malalakas na ungol ng nasasarapan.

“Yes, habibi. Ahhhhh. Uhmmm.” Kahit si Zarim ay wala na din sa katinuan.

Sa kanyang paningin ay hindi niya makilala kung sino ang inaangkin basta ang alam niya ay kilala niya ang amoy nito. Ang halimuyak ng pheromones ng kaniig niya.

“Ugh.. Alpha. Ahhh.. I’m cumming.” Si Ishan na nanginig pa ng labasan. Habang ang hari ay ganun din na ibinaon ang buong laki at sa loob niya inilibas ang katas nito.

Pero hindi pa iyon tumigil na kahit pareho na silang naglabas ng init sa katawan at patuloy na umiigting parin ang init na bumabalot sa kanilang pagkatao.

The King got bigger inside him. Got hard and he fuck him again.

“Ahhh.” Napasinghap si Ishan ng hugutin ng hari ang laki nitong nakabaon sa kanya. “No, don’t take it off. Uhmm put it back. It feels empty.” Wala sa sariling pakiusap ni Ishan kay Zarim.

Walang kahirap hirap na pinadapa siya ng Hari bago muling ibinaon muli ang buong laki nito sa kanya.

“Ahhhh.” Napaliyad si Ishan sa muling pagpasok ng hari sa loob niya. “Uhmm. Ahhhh.” Napaluha pa si Ishan ng muling ibaon ng hari ang mukha sa balikat niya at kinagat siya. “Ahhhh.. uhmmm.”

“Shit, still tight habibi. Ugh.” Ang Hari na muling gumalaw. Labas masok na naman sa lagusan niya.

“Ahhhh.” Tumitirik na naman ang mga mata niya sa sarap. Ungol na tila nasasaktan pero kasalungat niyon dahil mas nasasarapan siya sa paraan ng pag angkin sa kanya ng hari ngayon.

“Fuck.. ahhhh.” Habang patuloy sa pagbayo ang hari sa likod niya ay naramdaman niya ang paglaki pa nito sa loob niya. Lumaki pa na umaabot sa kailaliman niya.

“Ahhhh. Ahhhh.. Alpha.. n-no.. ahhhh.” Pero sa paglaki ng hari habang nasa loob niya ito ay bigla siyang nagising sa pagkalango niya. Nakaramdam siya ng sakit na tila may napupunit sa loob niya.

“Ahhh. Shit. So tight.” Pero hindi alintana ng hari ang paglaki nito sa loob niya mas ibinaon iyon sa kanya kaya muli siyang napasigaw sa naramdamang sakit.

Sumidhi iyon na tila may napunit sa loob niya.

“Ahhhh. N-no. Ahhhhh.” Nanlaki ang mga mata niya kasabay ng pag iyak siya ng maramdaman niya ang bagay na iyon na mas lumaki na tila may bumuhol sa loob ng katawan niya. Na tila may mapupunit doon.

The king knotted him.

“N-no.. aaaaaah. D-don’t move. It’s hurt.” Patuloy sa pag agos ng kanyang luha sa patuloy ng pagsidhi ng kirot sa bahaging iyon kung saan kumunekta ang laki ng hari sa loob niya.

Ngayon ay parang nagsisisi siya na magising sa pagkalango niya sa kanyang heat. Lalo na at ang maramdaman ang kakaibang sakit na iyon sa loob ng katawan niya.

Mas masakit pa iyon sa halos gabi gabing pasakit sa kanya ng hari.

“Uhmmm. It’s hurt.” Gusto niyang pumalahaw ng iyak sa hindi kayang indahing sakit.

“Uhmm.” Daing naman ng hari. Sa kabila ng sakit na nararamdaman niya ay kabaliktaran iyon para sa hari.

Nakaramdam ang hari ng kaginhawaan kahit nasa ilalim parin ito ng pagkalango sa rut nito.

Gumalaw ito na tila gusto pang ibaon na kung may ibabaon pa ba ito habang patuloy sa paglabas ng katas nito sa loob niya na tila hindi nauubusan.

“Ahhh. No.. s-stop. P-please.” Pakiusap niya sa hari pero wala naman itong pinakinggan dahil wala ito sa sarili.

“Uhmmm.” Sa sakit na naramdaman niya sa bahaging iyon ng katawan niya ay hindi naman nakaiwas sa pakiramdam niya ang pinakawalang hangin ng hari sa batok niya.

Iniyakap ng hari ang isang kamay nito sa baywang niya. Habang ang isa ay sumuporta sa leeg niya. Parehas na silang nakaluhod sa kama habang magkadikit parin ang kanilang katawan.

“Habibi.” Narinig niyang bulong ng hari sa kanya habang patuloy sa paglanghap ng pheromones niya na patuloy parin sa pag alpas sa katawan niya.

Oo, at kahit ang hari ay naglalabas parin ng pheromones niya. Kaya kahit papaano ay gumaan ang sakit na nararamdaman niya basta hindi ito gagalaw. Hindi pipiliting alisin ang pagkakakonekta nito sa katawan niya.

“Uhmmm.” Mahinang daing niya. Pero huli na ng mapagtanto niya ang sumunod na ginawa ng hari sa kanya.

Nanlaki ang mga mata niya ng maramdaman niyang kinagat siya ng hari sa batok. Hindi lang basta kagat kundi naramdaman niya ang pagbaon ng pangil nito doon na tila hinihigop ang lakas niya.

“N-no. N-no.. ahhhhh.” Napaliyad siya. Napapikit ng mariin ng maramdaman niyang tila may sumilyo sa sa pagkatao niya. “D-dont do.. don’t.. p-please.” Hindi niya alam kung ano ba ang gusto niyang sabihin dahil kahit na anong sabihin niya sa hari ay tapos na.

Ramdam na niya sa katawan niya na namarkahan na nga siya ng hari.

Napaluha siya. Iniyakan ang kalagayan niya. Ano ang gagawin niya ngayong namarkahan na siya hari.

Sa pag iisip niya ay naramdaman niya ang pagbigat ng katawan ng hari. Huli na para mabalanse niya ang katawan niya dahil sabay na silang bumagsak sa kama. Nakadagan ito sa kanya habang nakakonekta parin ang ibabang katawan nila.

Napapangiwi na lang siya kapag nararamdaman ang pagkirot sa bahaging iyon sa katawan niya.

Tila nakatulog ito matapos siyang markahan nito. Pero makakabuti na din siguro iyon para hindi basta gagalaw ito at hindi siya masaktan.

Pero nakapagdisisyon na siya na kapag tulog pa ang hari at natanggal ang pagkakakonekta sa katawan nila ay mamarkahan din niya ito. Para kapag nakatakas siya at nakalayo.. pareho silang maghihirap kapag dumating ang rut at cycle nilang pareho.

GPS SIDE STORY VI: SIXTEEN

S a ilalim ng kabilugan ng pulang buwan sa buong kaharian ay nabalot ng nakakapangilabot na alulong ng mga lobo.

Habang ang buong silid ng hari sa palasyo ay napuno ng ungol niya at ng Hari na nababalutan ng pheromones nilang dalawa at parehong inilalabas ang init ng kanilang katawan.

“Uhmp.” Napasinghap si Ishan ng maramdaman niyang lumuwang ang bagay na kumunekta sa katawan nila ng Hari.

Nakahinga siya ng maluwag dahil wala na ang sakit na naramdaman niya kaninang nakabaon parin iyon sa kanya.

Maingat na gumalaw siya. Nasa tamang takbo parin ang isip niya kaya bago siya muling lamunin ng heat ay gagawin na niya ang balak niya.

“Uhmmm.” Muli pa siyang napasinghap habang itinutulak ang ibabang bahagi ng katawan ng hari para tuluyang mahugot ang laki nitong nasa loob parin niya. “Ahhhh.” Kagat ang sariling labi dahil hindi niya maitatangging nakaramdam siya ng kakaibang kiliti habang patuloy siya sa paghugot ng laki nito.

Napagtagumpayan naman niya iyon. Pero nagsisimula na naman siyang makaramdam ng init sa katawan. Hindi na naman niya mapigilan ang pag alpas ng kanyang pheromones.

“Uhm.. n-not now. Fuck.” Pero hindi niya makontrol ang sarili. Marahas na itinulak ang hari para tuluyan itong mapatihaya sa pagkakahiga.

Kumilos siya at umupo mismo sa kandungan nito.

“Hmmm.” Habang nakaupo sa kandungan nito ay hindi niya mapigilang ikiskis ang pwetan sa matigas parin nitong laki. “S-so big.”

Niyuko niya ang hari at hinalikan sa mga labi. Naging pangahas siya dahilan para magising sa pagkakaidlip ang hari.

Pero nagising man ang hari ay wala parin ito sa tamang isip dahil nasa ilalim parin ito ng rut nito.

Marahas na hinawakan ng hari ang batok niya at hinila siya nito. Mapusok na hinalikan siya nito.

“Uhmp.” Napapasinghap siya sa tuwing pakakawalan nito ang labi niya. Para itong gutom na gutom sa paraan ng paghalik nito sa kanya. “Uhmm, Alpha.”

Sa pag papalitan nila ng halik at mga haplos ay kumapal pa lalo ang pheromones nilang dalawa na bumalot sa buong silid.

“Ahhhh.” Sa pagbangon ng hari habang hawak ang balakang niya ay walang kahirap hirap na nabigyan daan ang pagbaong muli ng laki ng hari sa loob niya.

“Ugh! Fuck. You’re tight, Habibi. So, fucking tight.”

“Ahhhh.” Hindi naman siya nahirapang gumalaw sa ibabaw nito dahil nakasuporta ang mga kamay nito sa balakang niya. Sa bawat pag angat niya. At sa bawat pag upo na sinasabayan ng paghugot at pagbaon naman ng galaw ng hari.

Sinasalubong ang bawat ritmo ng galaw niya sa ibabaw nito.

“Ugh. Ahhhhh.” Daing at pagsigaw niya. Daing sa pagkagat ng hari sa dibdib niya at sigaw sa bawat pagbaon nito sa loob niya.

Halos takasan siya ng ulirat sa kakaibang sensasyong dulot ng marahas ng pag angkin nito sa kanya na kaakibat ng kakaiba ding sarap na kumakalat sa bawat himaymay ng ugat sa katawan niya.

“Ahhhhh. Faster, Alpha. Fuck me more.. harder.” Wala na naman siya sa tamang isip dahil nalulong na naman siya sa pheromones ng hari na bumabalot sa kanya. Habang ganun din ang hari na binabalutan na din ng pheromones niya.

Pareho silang nalulong sa init at pagnanasang dala ng pag alpas ng rut at heat nilang pareho. Para silang nakainom ng druga sa walang tigil nilang pagniniig. Wala silang maramdamang pagod. Tanging sarap lang ang umiral sa kanilang pandama.

“Alpha.”

“My Omega.” At sa mga katagang iyon ay muli na naman nilang narating ang walang hanggang sarap sa kanilang pag iisa.

Pero hindi iyon ang naging huli. Walang kahirap hirap na tumayo ang hari habang magkadugtong parin ang katawan nila. Karga siya nito at muling na naman itong gumalaw.

Kumapit siya sa leeg nito habang nakaalalay naman ang kamay nito sa balakang niya na tinulungang itaas baba iyon para salubungin ang galaw nito.

“Ahhhh. Uhmmm. S-so deep. Ahhhh.. my alpha.” Habang patuloy ito sa pag angkin sa kanya ay sinalubong naman niya ang mga labi nito. Hinalikan niya ang hari na agad nitong tinugon. At walang kapaguran ang hari na gumagalaw ito habang buhat siya nito.

“Uhhmm.” Ibinaon niya ang mukha sa balikat ng hari habang nakakapit siya sa leeg nito. “Ahhhh.”

Sa pagkalango nila ng pheromones ng bawat isa at sarap na bumalot sa kanila ay hindi na nila alintana kung ilang beses na ba nilang narating ang luwalhating dulot ng kanilang pag iisa.

Nabalot ang silid ng kanilang pheromones. Napuno ng ungol nilang pareho. Hindi sila tumigil hanggat hindi sila nakokontento. At ang nais pagmarka ni Ishan sa hari ay hindi na niya nagawa pa dahil mas nanguna ang pagnanasa niya na ibsan ang init na patuloy na lumulukob sa kanyang buong pagkatao.

M asayang nagising si Shantal kinaumagahan dahil mamaya na ang kanilang kasal ng hari.

Inayos ang sarili dahil gusto niyang puntahan si Ishan at ipakita kung gaano siya kasaya ngayong araw.

Pakanta kanta pa siya habang tinatahak ang pasilyo papunta sa silid ng hari kung saan ikinukong ang kakampal.

Nakangiti siyang tumayo ng tuwid sa harapan ng nakasaradong pintuan ng silid. Wala ang lota na nag aalaga sa kakambal niya at wala din ang beta ng hari kaya naisip niya na wala ang hari sa loob.

“This is it.” Naiwika pa niya habang pinipihit ang seradura ng pintuan. Pero ganun na lang ang ginawa niyang pag atras ng sumalubong sa kanya ang makapal na amoy ng magkahalong pheromones ng hari at ang kambal niya.

Napalunok siya. Tinakpan pa ang ilong niya dahil hindi niya matagalan ang kapal ng pheromones ng dalawa.

Pumasok parin siya sa silid kahit na may hinala na siya sa nangyari sa kakambal at sa hari kagabi. Dahil sa pulang buwan ay alam niyang hindi na lang pagpaparusa ang ginawa ng hari sa kakambal.

“N-no.” Mahinang saad habang napapailing siya. Nanginginig ang labi na tinakpan ng mga kamay niya sa hindi nagustuhang tagpo na makita ang dalawa.

Mahimbing parin ang tulog ng hari at ang kakambal niya. Nakaunan si Ishan sa braso ng hari habang nakayakap naman ang hari sa kakambal.

Dahil sa hindi niya matagalan ang nakitang tagpo ay mabilis na nilisan ang silid ng hari. Nakaramdam siya ng galit sa kakambal na mas nagtulak sa kanya para makagawa ng paraan para mapalayas ang kakambal sa kaharian.

Sa pagtakbo niya sa pasilyo ay nakabungguan niya ang lota na may dalang gamit na alam niyang para kay Ishan.

“Magandang umaga, Ms. Safar.” Magalang na pagbati ng lota pero hindi niya ito sinuklian ng pagbati bagkus matalim na tinapunan lamang niya ito ng tingin. Tinignan pa niya ito mula ulo hanggang paa. At sa pag aaral sa hitsura ng lota ay napansin niya ang susi na hindi maayos na nakabulsa sa damit nito. Lihim siyang napangiti sa kabila ng galit na naramdaman sa nasaksihan kanina lang.

“Good morning.” Kuway pagbati na din niya dahil naisip niya na baka iyon ang susi ng kadena na nakakabit sa kakambal niya. Naisip niya na kung makukuha niya iyon ng hindi napapansin ng lota ay tuluyan ng makakatakas si Ishan at lalayo na ito sa kaharian. Kapag nangyari iyon ay masusulo na niya ang hari.

“Oops.” Nagpanggap siyang tila nahihilo na agad namang sumuporta sa kanya ang lota.

“Ayos lamang ba kayo, Ms. Safar?” Tanong naman ng lota na tinulungan siyang tumayo ng maayos pero bago pa man siya makalayo dito ay napagtagumpayan niyang kunin ang susi sa bulsa ng damit na hindi nga nito napansin.

“Oo, salamat. Babalik na lang muna ako sa silid ko at magpapahinga.” Sabi niya sa mapagkunwaring tinig. Hindi na niya hinintay na makasagot ito. May ngiti sa mga labing nilampasan niya ito habang mahigpit na hawak ang susing ninakaw dito.

M atapos naman ang gabing puno ng init sa dalawa ay naibsan na ng tuluyan ang dalaw nilang pareho dahil nakontento sila sa walang humpay nilang pagniniig sa buong magdamag.

Naunang nagising ang hari na hindi man lang nagulat ng magisnan si Ishan sa tabi niya na mahimbing parin sa pagkakatulog.

Napapikit pa siya na nilanghap ang magkahalong pheromones nila ng kanyang asawa na siya paring bumabalot sa buong silid.

Ilang sandali pa ay napailing siya. Pilit niyang inaalala ang mga nangyari kagabi sa pagitan nila pero wala ni isa siyang matandaan. Ang tanging natatandaan niya ay ang pagwasak niya sa pintuan ng silid kong saan siya namamalagi sa tuwing dadating ang araw ng rut niya pero..

“Damn it.” Napamura ang hari dahil hindi niya lubos maisip na sa sariling silid siya nagpalipas ng mainit na gabi kasama ang kanyang asawa.

Napatingin siya kay Ishan. Sa pagkakalihis ng mabalahibong kumot na tumatabing sa katawan nito ay nakita niya ang mga naiwang marka sa katawan nito.

Sa braso, sa balikat, sa leeg, sa dibdib. Hindi pa nakontento ay hinila pa niya ang kumot para tignan pa ang ibang markang naiwan niya kagabi. Napailing siya dahil buong katawan nito ay may marka ng mga ngipin niya, ng mga halik niya. Sa tiyan, sa puson, sa mga hita, sa mga paa.

Pero hindi naman iyon ang inaalala niya dahil natural na lang iyon para sa kanila lalo na at dinalaw ng rut ang isang Alpha na sinabayan pa ng heat ng Omega.

“Not bad.” Mahinang saad niya na muling kinumutan ang kanyang asawa bago umalis sa pagkakasampa sa kama.

Hindi na niya ramdam ang kanyang rut kaya nakahinga siya ng maluwag. Hindi man niya maalala ang namagitan sa kanila ng kanyang asawa ay hindi niya mapigilan ang ngiti dahil nakontento siya sa pakikipagniig dito at isang gabi lang niya dinala ang rut niya.

Naglinis siya ng katawan, inayos ang sarili bago lumabas ng silid. Sa paglabas niya ay sumalubong agad sa kanya ang kanyang Beta na naghihintay na lang sa kanya.

“Is there something wrong that happened last night under the red full moon?” Tanong niya sa beta.

“Nothing, Your Majesty.”

Hindi na ulit siya nagtanong. Nauna siyang naglakad na nakasunod lamang ang kanyang beta.

“Kumusta ang paghahanda?” Tanong niya habang patungo sa silid ng kanyang trono.

“Maayos naman ang lahat, your majesty. Oras na lang ang inyong hinintayin.”

“Okay then.”

Sa paglalakad nila ay madadaanan nila ang silid ng kakambal ng kanyang asawa na tama namang lumabas sa silid nito. At tulad ng dati ay wala na naman itong takip sa mukha.

“How dare you to disobey me.” Hindi na naman niya mapigilan ang magalit dito dahil talagang sinusubok nito ang pasensya niya.

Marahas na hinawakan niya ito sa braso na parang gusto na niya iyong durugin sa higpit ng pagkakahawak niya.

“Y-your majesty.. hindi ko naman b-balak lumabas ng walang takip sa m-mukha. A-ang akala ko ay w-walang ibang tao kaya hindi na ako nagtakip.” Paliwanag naman ni Shantal sa kanya.

Hindi napansin ng hari na mabilis na itinago ni Shantal ang kamay sa likod nito.

“Patawarin niyo ako, kamahalan.” At pilit na gustong alisin ang kamay ng hari sa braso nito.

Hindi maitago ng hari ang pagkadisgusto sa kakambal ng asawa.

“Disgusting.” Sabi pa ng hari kay Shantal bago niya maharahas na binitawan ito.

Hindi na muling tinapunan ng tingin at walang salitang iniwan si Shantal na nakaramdam ng takot na baka mahuli nito na naipuslit ang susi para sa kadena na nakakabit kay Ishan.

Nagpatuloy ang hari at ang beta nito sa paglalakad para ituloy ang naudlot na pagpunta sa silid ng kanyang trono.

N agpakawala ng malalim na hininga si Shantal na hindi mapigilang manginig dahil muntik na siyang nahuli ng hari na may iba siyang balak. Hindi naman niya akalain na hindi pa pala umaalis ang hari.

“Magiging mabait ka din sa akin.” Sa loob loob niya na muling ipinagpatuloy ang paglabas. Hindi na niya inabalang magsuot ng ipantatakip sa mukha dahil wala na din naman ang hari at walang ibang pupunta sa bahaging iyon ng palasyo kung saan nakalinya ang silid ng hari.

“Leave us alone. I want to talk to him.” Pautos ni Shantal sa Lota na naabutang ginagamot na naman ang mga sugat ng kakambal.

Nagngitngit ang mga ngipin niya ng makita ang mga bakas na iniwan ng hari sa katawan nito.

“Wala akong panahon makipag usap sayo, Shantal.”

“Just send your lota out, Ishan.” May galit na sabi niya kay Ishan.

Hindi naman mapigilang magpakawala ng malalim na paghinga si Ishan ng makita kung gaano kagusto itong makausap ni Shantal.

“Leave us alone for a bit, Lota.” Maayos na utos ni Ishan sa lota na wala namang pagdadalawang isip na sinunod ang utos niya.

Matalim na tinapunan niya ng tingin ang Lota. Nakaramdam na naman siya ng inis dahil ipinakita lamang nito na mas sinusunod nito ang kakambal niya kaysa sa kanya. Pero sisiguraduhin niyang magbabago ang trato nila sa kanya kapag naikasal na siya sa hari.

“What do you want?” Walang interest na tanong ni Ishan sa kanya.

“Here.” Hindi na siya nagpaligoy ligoy pa dahil gusto na talaga niyang mawala sa palasyo ang kambal.

Sinalo nito ang susi na binigay niya. Napatitig ito sa kanya na hindi makapaniwalang naipuslit niya ang susi ng kadenang nakasuot ngayon sa paa niya.

“Leave, Ishan. I love the King and I want him to be mine. Just mine. Ayaw kong makihati sayo kahit na pagpaparusa lang ang lahat ng ginagawa niya sayo.” Naiinis na mahaba pa niyang sabi dito. Dahil alam niya na kahit kasal na siya sa hari at nandito parin siya ay siguradong hindi parin siya papansinin ng hari. At iyon ang ikinakainis niya ngayon na hindi niya matanggap na mas gustong gamitin ng hari ang kakambal niya kaysa sa kanya ilabas ang init ng katawan nito.

Hindi nagsalita si Ishan kaya naman nagpatuloy siya sa pagsabi sa mga plano niya kung paano ito tatakas.

“Mamaya na ang kasal namin ng hari. At habang abala ang lahat doon ka tatakas. Kunin mo ang pagkakataong iyon para umalis dito sa palasyo at buong kaharian. At sana matapos ang kasal ko sa hari ay hindi na kita maabutan pa dito.”

Napatitig lang sa kanya ang kakambal sa mga sinabi niya. Hindi tuloy niya alam kung ano ang nasa isip nito sa pananahimik.

“Do you get that, Ishan?”

“Okay.” Matipig nitong sagot sa kanya saka itinago sa ilalim ng kama ang susi na bigay niya. “You me leave now, Shantal. I’m tired. At gusto kong magpahinga para may lakas akong tatakas mamaya.” Walang imosyong pagtataboy nito sa kanya.

“You..”

“Lota..” hindi na niya naituloy ang nais sabihin pa dito dahil pumasok agad ang lota ng tawagin nito.

Naiinis na wala na siyang nagawa pa kundi ang talikuran ito. Umalis ng may inis sa kakambal dahil hindi man lang nito ikinatuwa ang pagtulong niya sa pagtakas nito.

H awak ni Ishan ang susi ng kadenang nakakabit sa paa niya. Nakatitig siya doon na hindi makapaniwalang makakatakas na siya sa empyernong silid ng haring kung saan siya ibinilanggo ng dalawang buwan.

Naghihintay na lang siya ng tamang oras. Kahit naiinis siya kay Shantal ay maganda parin ang plano nito. Saka lang siya tatakas kung abala na ang lahat ng mga tao sa buong palasyo.

“Luna.”

Nagulat pa siya ng hindi napansin ang pagpasok ng lota. Mabilis na itinago niya ang susi sa ilalim ng unan sa tabi niya.

“Ano iyon, Lota?” Tanong niya na kumilos na parang walang itinatago.

Kahit na nakaramdam siya ng kaba na baka nakita ng lota ang susi na hawak niya kanina.

“Nagpadala ang haring Alpha ng damit para sa isusuot niyo mamaya.” Sagot ng Lota ng makalapit. Hila ang hangeran ng damit at inilagay doon ang magarang thobe. Napapalibutan iyon ng kumikintab na dyamante.

“Napakagara naman yata ng damit na iyan, Lota?” Tanong niya dahil parang siya na ang ikakasal sa gara ng thobe na dala ng Lota.

“Iyan ang ibinigay ng haring Alpha, Luna. Isuot niyo na lang para walang masabi ang haring Alpha.”

Nagkibit balikat siya. Hindi na lang niya pinansin ang damit. “Anong oras ba ang kasal nila?” Tanong pa niya dito.

“Magsisimula ang seremonya ng 12: 30, Luna. At ang sabi ng hari ay dapat nandoon na kayo ng alas dose para sa paghahanda.”

“Pero hindi ko na kailangang dumalo, Lota. Maghihintay na lang ako na matapos ang kasal ng kambal ko at ng hari. At hihintayin kong ilipat sa kung saan ako ikukulong ng hari.” Mahaba niyang saad na ayaw ipahalata na talagang wala siyang balak dumalo dahil kukunin niya ang pagkakataong iyon para makatakas.

“Pero kabilin bilinan ng hari na dapat ay nandoon kayo. Baka magalit na naman ang hari at mapahirapan na naman kayo, Luna.”

“Sanay na ako sa pagpapahirap niya, Lota. Kaya huwag kang mag alala. Maghihintay na lang ako ng kanyang pagpaparusa.”

“Pero..”

“Maari mo na akong iwanan, Lota. Buo na ang pasya ko na hindi dadalo sa kasal nila ng kambal ko.” Pagtataboy niya sa lota na may pagdadalawang isip na iwan siya.

Pero hindi din naman siya nabigo sa pagpapalayas dito dahil lumabas na ito ng silid.

Napatingin siya sa malaki at antigong orasan sa maluwang na pader. Alas onse na ng umaga at ilang oras na lang ang hihintayin niya.

Pero pakiramdam niya ay tila bumagal pa ang oras kung kailan pwede na siyang makatakas ng tuluyan sa pagkakabilanggo ng hari sa kanya.

GPS SIDE STORY VI: SEVENTEEN

“ L una.“ Muli ay tawag sa kanya ng Lota mula sa labas ng silid.

Kinakabahan siya at hindi mapakali. Mag a-alas dose na ng tanghali. Kanina pa siya kinukumbinsi ng Lota na magbihis at talagang hindi siya nito tinitigilan.

“Sinabi ko na sayo na hindi ako dadalo, Lota.” Muli ay sagot niya dito pero hindi parin tumigil.

Pumasok ito ng silid.

“Nakikiusap ako sayo, Luna. Huwag mong pahirapan ang sarili mo. Sumunod ka na lang sa gusto ng hari para hindi siya magalit sayo.” Ang Lota na halata na nag aalala ito sa kanya.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga. Wala na siyang magagawa kundi ang gawin ang nasa isip niya.

“Pakikuha ng thobe, Lota.” Utos na niya dito.

“Sige po, Luna.” May ngiti sa mga labi ang Lota dahil sa sinabi niya. Pero ng tumalikod sa kanya ang Lota ay saka siya tumayo.

“Patawarin mo ako, Lota.” Paghingi niya ng tawad dito.

“Come again, Lu….” hindi na nito natapos ang sinasabi ng malakas na pinalo niya ito sa batok para mawalan ng malay.

Muli siyang nagpakawala ng malalim na hininga. Napatingin pa siya sa Lota na bumagsak na sa sahig at wala ng malay.

“Muli, patawarin mo ako, Lota.” Sabi niya bago kumilos para tanggalin ang kadena sa paa niya. Nakaramdam man siya ng panghihina dahil sa wolfsbane ng Kadena ay tiniis niya iyon para lamang matanggal iyon sa kanya.

“Yeah!” Nakangiti na halos maluha luha siya ng matanggal na niya ang kadena sa paa.

Hinila niya ang itim na balabal at isinuot niya iyon. Maingat ang naging galaw niya ng lumapit sa balkonahe ng silid. Tinignan kung may mga nagbabantay tapat ng silid niya.

Nakahinga siya ng maluwag ng wala siyang makita. Binuksan ang pinto ng balkonahe saka walang pag aalinlangang tinalon iyon.

“Ugh.” Dahil sa masakit parin ang katawan sa nagdaang gabing namagitan sa kanila ng hari ay bahagya siyang napaigik. Maganda naman ang pagkakalapag niya sa simento. Sumudhi lamang ang kirot sa bahaging iyon sa likod niya.

Pero hindi na niya iyon pinansin. Kung iintindihin niya ang sakit na nararamdaman niya sa katawan ay hindi siya makakatakas at mababalewala lang ang pagkakataon niya.

Maingat ang naging galaw niya. Wala namang nakakakilala sa kanya maliban sa hari, beta at ang lota sa kaharian kaya makakaya niyang makipasalamuha sa iba. Huwag na lang nilang maamoy ang pheromones ng hari na bumabalot parin sa kanya hanggang ngayon kahit na ibinabad pa niya ang katawan sa tubig kanina.

“I can do it.” Sa loob loob niya na sinimulan ng maglakad. Bagtas ang daan kung saan ang malaking tarangkahan ng palasyo.

Sa paglalakad niya ay patuloy parin siya paglingon sa paligid para maiwasan ang mga bantay sa palasyo.

Pero ang akala niya ay walang makakapansin sa kanya..

“Hoy!” Napatindig siya ng tayo. Napalunok siya. “Sino ka? Bakit ka nandito?” Magkasunod na tanong nito mula sa likuran niya.

Isa, dalawa, tatlong, apat na hakbang. Iyon ang narinig niyang mga yabag nito palapit sa kanya.

“Humarap ka. Sino ka para manghimasok sa palasyo ng hari.” Utos at tanong pa nito. Naramdaman pa niya ang tila bagay na itinutok nito sa likod ng ulo niya.

Mabagal ang ginawa niyang paglingon.

“Patawarin mo ako sa kapangahasan ko. Naligaw lamang ako sa gusto kong makita kung gaano kaganda ang paligid ng palasyo.” Tuwid na sagot niya dito. “Isa ako sa gustong masaksihan ang kasal ng hari pero dahil sa pagkagiliw ko sa ganda ng palasyo ay hindi ko na napigilan ang sarili kong pagmasdan ito.”

Kunot ang nuo ng Epsilon na sumita sa kanya.

“Wala akong balak na masama. Saka bakit naman ako magtatangka kung isa lamang akong hamak na ordinaryong mamamayan ng kaharian.” Muli ay pangungumbinsi niya dito.

Ilang minuto din ang ginugol niya sa pagpapaliwanag dito.

“Sa susunod huwag ka gagala kung nais mong huwag paghinalaan ng iba. Bumalik ka na sa bulwagan kung gusto mong masaksihan ang kasal ng hari.” Sabi naman nito.

Nakahinga siya ng maluwang dahil doon. Para siyang nabunutan ng isa na namang tinik sa kanyang dibdib.

“Maraming salamat. Hindi na ako uulit.” Saka niya ito maayos na tinalikuran. “Dahil hindi na ako babalik dito kailanman.” Sa loob loob niya habang palayo sa epsilon na sumita sa kanya.

Nagpatuloy siya sa paglabas ng palasyo hanggang sa marating niya ang bulwagan kung saan naghihintay ang iba na saksihan ang kasal ng hari.

Nakipagsiksikan siya sa iba para lamang marating ang malaking tarangkahan na tantya niya ay may dalawang daang metro pa ang layo mula sa kinatatayuan niya. Pero hindi siya nawalan ng pag asa dahil makakalaya na siya sa hari kapag nakalabas siya sa malaking tarangkahan na iyon ng palasyo.

Sa unang pangkat na nasa harapan ng palasyo ay tulad nilang mga lobo. At ngayon ay napapagitnaan na siya ng mga lobo at ordinaryong tao.

Sa paglalakad niya ay napatigil siya at napatingala sa malaking kampanang tumunog sa malaking tore na nakatayo sa pinakagitna ng kaharian.

Nasa kalagitnaan siya ng maraming tao. Mga ordinaryong tao na nakidalo sa kasal ng hari sa kanyang kambal. Naibalita din kasi sa labas ng kaharian ang pagpapakasal ng hari kaya maraming gustong sumaksi.

Muli ay napukaw ang pag iisip niya sa muling pagtunog ng kampana.

“Leave, Ishan. I love the King and I want him to be mine. Just mine. Ayaw kong makihati sayo kahit na pagpaparusa lang ang lahat ng ginagawa niya sayo.” Naalala niya ang mga iyon na siyang katagang binitawan sa kanya ng kambal bago nito iniwan sa kanya ang susi ng kadenang nakakabit sa mga paa niya.

Nagpakawala siya ng buntong hininga. Wala siyang balak tumakas dahil sa tulong ng kambal niya dahil alam niyang mapapahamak ito kapag nalaman iyon ng hari pero dahil sa ipinakita nitong pagkadisgusto sa kanya habang naghihintay ang araw ng kasal nila ay minabuti na niyang tumakas.

Sino pa ang gustong manatili sa tabi ng halimaw na hari? Sino ang gustong magdusa sa mga kamay nito? Sino ang gustong maangkin ng hari kung sa paraan ng pag angkin nito ay binababoy ka nito?

At iyon ang ikinainis niya sa kanyang kambal. Kinainggitan ng kanyang kambal ang ginagawa sa kanya ng hari.

“Damn it.” Kuyom ang kamao niyang binawi ang tingin sa palasyo. “Tapos na ang obligasyon ko sayo, Shantal.” Bulong niya habang sinimulan na ulit niyang humakbang palabas ng malaking gate ng palasyo.

“Paalam, ama.” Iyon ang huling katagang binitawan niya ng marating ang bungad ng malaking tarangkahan ng palasyo bago sinimulang tumakbo.

Lakad-takbo na ang kanyang ginawa. Hindi na siya muling lumingon pa. Habang tumatakbo ay inalis niya ang itim na ibinalabal sa katawan. Maluwang na itinali niya iyon sa kanyang leeg. At ng masigurado niyang wala ng tao ang makakakita sa kanya at wala ng tao sa paligid ay sa pagtakbo niya ay unti unting nagbago ang kanyang anyo. Naging anyong lobo siya. Mas mabilis, mas maliksi para agad siyang makalayo sa kaharian.

Binagtas ang kahabaan ng malawak na buhanginan. Hindi siya tumigil sa pagtakbo. Nakaramdam man siya ng pagod ay hindi parin siya tumigil para magpahinga hanggang sa tuluyan niyang narating ang kagubatan. Kagubatang malayo na sa kahiraan. Ang kagubatan ng Sapiro kung saan minsang naglungga si Nasir.

Muli siyang lumingon.

“Grrrrr.” Tanging pag angil ang nagawa niya habang nakatanaw siya sa maliit ng imahe na ng kaharian.

Mabagal na binawi ang tingin doon. Iyon na ang gagawin niyang huling sulyap sa kaharian kung saan siya nakaranas ng paghihirap. Mabagal na muli siyang naglakad palayo. Naglakad na walang kasiguraduhang patutunguhan.

Sa paglalakad niya ay muli siyang bumalik sa pagiging tao. Inalis ang balabal na itinali sa leeg niya at ibinalabal ulit iyon sa katawan niya.

Nagpakawala siya ng malalim na hininga. Nakaramdam siya ng pagod sa haba ng tinakbo niya.

“Hindi na siguro nila ako mahahabol pa dito.” Kausap niya sa sarili habang iginagala ang paningin sa paligid.

Kung malalaman man siguro ng hari ang pagkawala niya ay malayong malayo na siya at hindi na basta basta pa mahahanap pa. Kaya nagpatuloy siya sa paglalakad palayo.

Binagtas ang kasukalan ng kagubatan. Naglalakad lakad at minabuti na din niyang tumingin ng makakain sa mga nagtatayugang mga puno para mapawi man lang ang lakas na nawala sa pagtakbo. Pero habang abalang paghahanap ng makakain ay nakaramdam siya na hindi na lang siya nag iisa sa kagubatan.

Naging alerto man siya ay huli na dahil napapaligiran na siya ng tatlong theta.

Napakunot ang nuo niya. Ang pagkakaalam niya ay binura na ng hukbo ng hari ang lahi ng mga theta pero bakit?

Napalunok siya. Hindi inalis ang tingin sa mga theta na nag aangilan habang nakatingin sa kanya.

Napagtanto niya na tila wala ang mga ito sa sarili dahil nagtatalo pa sila kung sino ang unang susugod sa kanya. Tila naguguluhan dahil wala ang taong gumawa nun sa kanila. At ang tatlong nasa harapan niya ay tila kagigising lang sa pagkakahimbing nila at nagising na may bagong katauhan.

Naging mailap ang paningin niya. Alam niyang hindi niya maiiwasan ang hindi labanan ang mga ito. Mapapalaban siya sa mga ito. At kung kinakailangan ay wakasan niya ang mga buhay ng mga ito ay gagawin niya. Dahil kung hahayaan lang niyang gumala ang mga ito sa kagubatan ay baka makapunta pa ang mga ito sa bayan at maghasik ng lagim doon.

Hindi naman siya nag aalalang makagawa ang mga ito ng tulad nila dahil tanging alpha lamang ang may kakayahang lumikha ng bagong lobo.

Sa pag iisip niya ay hindi agad siya nakapaghanda dahilan para malingat siya sa pagsugod ng mga ito.

Napunit ang itim na balabal at nasugatan ang braso niya. Napangiwi siya.

Nagngalit ang kanyang mga ngipin. Binanat ang mga kamay para lumabas ang mga matatalas na kuko.

Nagbago ang kanyang anyo. Nilabanan na niya ang tatlong theta. Hindi man naiwasang hindi siya magalusan at maubos ang lakas niya. Pero napatumba niya ang tatlo.

“Hindi kayo pwedeng manatiling buhay kung hindi niyo makontrol ang bago niyong katauhan.” Hinihingal at nanghihinang sabi niya habang inisa isang ibinaon ang matutulis na kuko sa leeg ng mga ito.

Bumalik ang anyo ng mga ito sa pagiging tao pero wala ng mga buhay. Naigala pa niya ang paningin sa paligid na inaalala kung may iba pang mga theta maliban sa tatlong napatay.

“Ugh. Fuck.” Napangiwi siya ng maramdaman ang pagsidhi ng mga natamong galos sa pakikipaglaban sa mga ito. “I need to get out of here.” Mahinang saad niya habang sinimulan na naman niyang maglakad.

Kahit na nanghihina siya ay gusto ng ipahinga ang katawan ay hindi siya tumigil.

Ilang minuto? Ilang oras niyang ginugol ang sarili sa paglalakad hanggang sa tuluyan niyang marating ang dulo ng kagubatan.

“Hmmm. Hahh.” Hinihingal na halos wala na siyang lakas dahil sa dugong patuloy na umaagos sa kanyang mga sugat pero hindi siya nawalan ng pag asa.

Ipinagpatuloy niya ang paglalakad. Hindi man niya alam kung saan siya dadalhin ng mga paa ay hindi siya nawalan ng pag asa.

“ F ind him.“ Dumagundong ang boses ng hari na maibalita sa kayang nakatakas ang kanyang asawa.

Magsisimula pa lang sana ang kasal at hinihintay na lang ang kanyang asawa pero naitigil iyon ng biglang sumulpot ang Lota na hindi ito kasama at sinabi nitong nakatakas nga ang kanyang asawa.

“Zarim, where are you going?” Ang kanyang lolo na pinigilan siya sa pag alis sa altar. Galit na nakatingin ito sa kanya na kung hahakbang siya ay may kalalagyan siya.

“Your highness.” Si Zarim na nilingon ang kanyang lolo pero hindi siya natakot sa tingin ng kanyang lolo sa kanya. “Walang kasalang magaganap.” Seryusong sagot niya sa kanyang lolo dahil walang bride na susulpot dahil tumakas ito. Tinapunan niya ng tingin ang kakambal ng asawa.

“Stay here, I will deal with you later.” Banta pa niya dito na napansing tila may alam sa pagtakas ng kanyang asawa. Nilinaw niya dito na hindi niya ito papakasalan kundi sasaksi lamang sana sa kasal nila ng kakambal nito pero..

“Zariiiim.” Pasigaw na tawag pa ng kanyang lolo sa kanya ng walang lingong likod na tinalikuran ito. Hindi iyon ang nakapagpapigil sa kanya sa kanyang pag alis para hanapin ang kanyang asawa.

Mabilis niyang ipinalipon ang mga Epsilon at inutusang halughugin ang buong palasyo, buong kaharian. Pero bumalik sa kanya ang mga inutusan na walang dalang magandang balita.

Until he spotted one of the Epsilon. Ang epsilon na sumita kay Ishan.

Nilapitan niya ito. Nilanghap ang amoy na nadikit sa katawan nito. Dahil isa itong Beta ay hindi nito maamoy ang pheromones na dumikit dito.

“You saw my wife but you didn’t stop him and you let him go. Eadim alfayida.” (Useless) Galit na galit habang sinasabi iyon. Kinuwelyuhan ito at walang kahirap hirap na basta na lang inihagis ito sa kung saan. “Eadim alqima.” (Mga walang silbi)

Umalpas ang galit niya sa buong palasyo. Nahintakutan ang lahat at nagsilihod.

“Find him. Outside the kingdom.” Muli ay utos niya at nasa tuno ang umiigting na galit.

Mabilis na tumalima ang mga epsilon para hanapin ang kanyang asawa. Habang siya ay sumama na din sa paghahanap. Sinundan ang amoy ng kanyang asawa na sumasama parin sa ihip ng hangin.

Nakasunod lamang sa kanya ang kanyang beta sa daang tinatahak niya. Ilang oras din ang ginugol niya ng matunton kung saan malakas na naamoy niya ang pheromones ng asawa.

Sa kagubatan ng Sapiro. Kung saan nila nahuli ang binuong pangkat ng pinsan niya.

Pero humina at nawala na ang amoy ng kanyang asawa dahil nahaluan na ng masangsang na amoy ng dugo dahil sa tatlong Theta naabutang wala ng buhay.

“Luna killed them.” Ang kanyang Beta ng usisain ang mga bangkay ng mga theta. “There is a trace of blood, your majesty.” Sabi pa nito ng makita ang mga patak ng dugo na papalayo sa mga bangkay.

Inamoy ng hari ang patak ng dugo.

“He was injured. Find him. Hindi pa siya nakakalayo.” Muli ay utos niya. Sinundan nila ang ang mga patak ng dugo pero natigil din sila sa pagsunod ng wala ng palatandaan ng dugo ang tinatahak nila.

Nanggalaiti siya sa galit. Gusto niyang magwala.

“Ahhhhhh. Ishan, where are you.. awooooooooh.” Malakas na sigaw ng hari kasabay ng mahaba niyang pag alulong. Dahil sa wala ng bakas na iniwan ang kanyang asawa para masundan niya ito.

“ A hhhh.“ Sigaw ni Vance kasabay ng pagbato niya ng baso ng alak na hawak niya. “Cariño. Where are you.” Naghihinagpis na halos iyon na lang ang paulit ulit na tanong niya habang nilululong ang sarili sa alak para lamang maibsan ang sakit ng paglisan at pag iwan sa kanya ng kanyang asawa

Pakiramdam niya ay tumigil ang pag inog ng mundo niya.

“Cariño, why?” Muli ay tanong niya na puno ng hinanakit sa puso. “I love you, cariño. Ano pa ang dapat kong gawin para mapanatili kita sa tabi ko.” Halos gabi gabi na niyang nilulong ang sarili sa alak.

Ng maramdamang sapat na ang alak na nainum para makatulog ay nag iwan na siya ng card sa counter bago tumayo.

Sa pagtayo niya na halos hindi na niya mabalanse ang katawan sa kalasingan.

“Ayos lang kayo boss?” Tanong sa kanya ng bartender na akma siyang tutulungan pero itinaas lang niya ang kamay para ipahiwatig na huwag na itong mag abala.

Lasing man at hindi na tuwid ang kanyang lakad ay nagawa parin niyang makalabas ng bar. Hindi siya nagdala ng sasakyan dahil gusto niyang pagurin ang sarili sa paglalakad. Kung saan siya dadalhin ng mga paa niya.

Sa paglalakad na walang dereksyon ay kung saan saan na siya sumulpot. Hindi niya alam ang patutunguhan dahil tinatangay parin siya ng sakit na nararamdaman sa pag alis ni Rafael.

“Hey!” Kunot ang nuo niyang hindi na halos maimulat ang mga mata ng may makita siyang taong nakahandusay na tila wala ng malay.

Pagewang gewang man ang lakad ay nagawa parin niyang lapitan ito. Mas nangunot ang nuo niya ng mapansin ang mga sugat nito sa katawan na tinatabingan na lang ng punit punit na itim na balabal.

Pero para siyang natakasan ng kalasingan ng mapagtanto na hindi lang ordinaryong tao ang nakita niyang nakahandusay. Isa itong lobo kagaya niya at isa itong Omega.

“Fuck.” Agad siyang kumilos para usisain ang kalagayan nito. “Shit.” Hindi niya mapigilang mapamura dahil sa kalagayan ng omega sa harapan niya. Ayaw pa naman niya na nakikita ng Omegang nahihirapan.

Naisip niya na baka nakatakas ito sa mga sindekatong nagbebenta ng mga Omega. Kaya naman wala na siyang pag dadalawang isip na kinarga ito. Kahit lasing siya ay pinanatili niya ang katinuan ng utak at dinala sa hospital ang Omega na walang malay.

“Hang on, Omega.” Mabilis na bumaba si Vance ng Taxi at muling binuhat ang Omega.

“Hmmm.” Ang Omega na tila nagkakamalay na.

“Yeah! Your brave enough, Omega.” Agad naman sinalubong ng mga medic si Vance at inilagay sa trolley bed ang omega.

“Anong nangyari sa kanya, Alpha Vance?” Tanong ng isang nurse na nagtutulak sa trolley habang sumusunod siya sa mga ito para dalhin sa ER.

“I just saw him unconscious on the street so I brought him here. Kayo na ang balaha sa kanya.”

“Sige po, Alpha Vance.” Hindi na siya pumasok ng ER dahil parang bumalik ang pagkalasing niya ng masiguradong nailigtas na niya ang Omega.

Hindi na niya nilingon pa ang pinasukan ng mga nurse kasama ng Omegang nailigtas.

“Ugh! My head.” Naipilig pa niya ang ulo ng makaramdam ng pagkahilo. Kaya minabuti na lang niyang umuwi at itulog ang kalasingan.

At ang pagtulong niya sa Omega ay minsanan niyang nakalimutan.

GPS SIDE STORY VI: EIGHTEEN

N apabalikwas ng bangon si Ishan ng maalimpungatan ng gising. Ang lalakas ng paghinga niya na tila hindi maganda ang naging panaginip niya.

Iginala niya ang paningin sa paligid. Asul na kurtina ang nakapalibot sa lamang kinahihigaan niya. At kung hindi siya nagkakamali ay nasa hospital siya.

Pero sino ang tumulong sa kanya?

“Ugh.” Napangiwi siya ng tanggalin ang suwero sa nakakabit sa kanyang kamay. Umalis siya sa pagkakahiga sa kama. Sumilip sa kurtina. Mabilis na napaatras siya ng may dumaan na nurse.

Hindi siya pwedeng magtagal sa hospital dahil nag aalala siya na baka matunton siya ng hari at muling ibalik sa palasyo.

“No!” Umiling siya. “Hindi na ako babalik sa empyernong iyon.” Matatag na sumpa niya sa sarili.

Iginala niya ang paningin ng mahagilap niya ang itim na pinambalot sa sarili ng tumakas siya. Hinila niya iyon. Inalis ang suot na damit ng hospital saka muling ibinalabal sa sarili ang itim na kasuotan.

Naghintay siya ng pagkakataon makapuslit. Saka kung magtatagal siya sa hospital ay wala siyang pambayad.

Iyon ang isa sa nakalimutan niya nung tumakas siya. Hindi niya naisip na magdala man lang ng bagay na pakikinabangan niya at gawing pera. Nasa isip na lang niya kasi ang pagtakas ng mga sandaling iyon kaya walang wala siya ngayon.

Ng mapansing wala ng nurse na rumuronda ay mabilis ang ginawa niyang pag alis. Nilisan niya ang hospital na walang nakakapansin sa kanya o sumita.

Nakahinga siya ng maluwag ng makalayo siya mismo sa hospital na namulatan ng magising siya.

Iginala niya ang paningin sa paligid. Inaral ang bawat kilos at galaw ng mga taong naglalakad.

Doon niya napagtanto na pawang mga ordinaryong tao lamang ang nandoon. Kaya bahagya siyang nakahinga ng maluwang dahil walang makakakilala sa kanya at makakaamoy na isa siyang lobo.

“Excuse me? Anong lugar ito?” Tanong niya sa lalaking napadaan sa tapat niya?

Tinignan siya nito mula ulo hanggang paa na tila minamaliit siya sa klase ng tingin nito.

Parang gusto tuloy niyang dukutin ang mga mata nito kung hindi lang siya nakapagpigil at kailangan niya ng impormasyon kung nasaan siyang lupalop ng mundo.

Ilang sandali pa ay ngumisi ito. Ngising tila gusto siyang sunggaban.

Mabilis nga ang ginawa niyang pag iwas ng makitang hahawakan siya nito. Kaya bago pa siya makagawa ng ikakapanakit dito ay siya na ang tumalikod.

“Walang kwenta.” Sa loob loob niya ng matalikuran ito at makalayo dito. Pero bago pa siya makalayo ay nahawakan at pinigilan siya nito sa braso.

Napatingin siya sa kamay niyang hawak nito.

“Hindi ko pa nasasagot ang tanong mo. Saka kailangan mo yata ng tulong.” Sabi pa ng lalaki na humigpit ang hawak nito sa kanya.

“Hindi na kailangan. Salamat na lang. Kaya kung maari ay pwede mo na akong bitawan.” Maayos na sagot niya dito na pahilang binabawi ang kamay.

“Matutulungan kita. Mukhang wala kang mapupuntahan.”

“Nakikiusap ako sayo, Mr. Bago pa ako makagawa ng ikakapanakit sayo ay bitawan mo na ako.” Magaan man ang boses na sabi dito ay nag iwan iyon ng may pagbabanta.

Pero tinawanan lamang siya ng lalaki na tila hindi makapaniwala sa sinabi niya. At muli siya nitong tinignan mula ulo hanggang pa na inaral pa ang pisikal na kaanyuan niya. Na sa pisikal na kaanyuan ay malayong malayo ang katawan niya sa katawan nito. Pero kung sa lakas ng katawan naman ay wala itong magagawang ikakapanakit niya.

“Bitawan mo na ako.” Sabi niyang muli dito pero nasa boses na ang hindi na natutuwa sa ipinapakita ng lalaking kausap. Tumalim ang tingin niya dito na kahit na anong oras ay kaya niyang kitilan ng buhay ito.

“Okay! Okay.”

Nakahinga siya ng maluwag ng bitawan siya nito. Hindi na siya nag abalang nagsalita pa at muling tinalikuran ang lalaki.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga at muling naglakad. Hindi tuloy niya alam kung saan siya pupunta.

“Shit.” Mahinang mura niya habang patuloy parin siya sa paglalakad. Hindi na din niya alam kung ilang oras siyang gumala sa lugar na napuntahan niya hanggang sa makaramdam na nga siya ng gutom lalo na ng matapat siya sa maliit na kainan at makita ang mga taong maganang kumakain.

Napalunok siya. Kumalam ang sikmura niya.

“No. Kailangan kong maghanap ng makakain.” Sa loob loob niya na lumayo sa lugar na iyon dahil kung hindi pa siya aalis ay mas makakaramdam siya ng gutom.

“Ms. May malapit bang gubat dito?” Tanong niya sa babaeng nadaanan? Dahil pwede siyang makakuha doon ng mga prutas na pwedeng kainin at pwede din siyang manghuli ng mga hayop doon.

“Malayo po dito. Mga sampong kilometro pa po siguro ang layo. Tahakin mo lang ang kaliwang dereksyon.” Maayos naman na sagot nito.

“Salamat.”

Napatingin siya sa itinuro ng babaeng napagtanungan. Sampong kilometro? Malayong malayo pa nga. Baka bago pa siya makaabot doon ay wala na siyang lakas pa.

Muli niyang naigala ang mga mata paligid.

“Anong gagawin ko ngayon?” Tanong niya sa sarili na muli na namang naglakad. Pawang mga gusali ang nakikita niya sa paligid at iilan lamang ang mga puno. Nasa lungsod siya kung saan man siya naroon.

Pero naidasal niya na sana malayo siya sa kahariang tinakasan niya. At hindi siya matunton ng hari kung saan siya napadpad.

“Kaya ko ’to. Oo, kaya mo ito, Ishan.” Pagpapalakas ng sariling loob kahit na parang tinatalo na siya ng nararamdamang gutom.

Ipinagpatuloy niya ang paglalakad. Ni wala siyang sapin sa paa na maayos maliban sa manipis na tsinelas na mula sa hospital. Isa pa ay wala siyang ibang dalang gamit maliban sa itim na balabal na suot niya. Iyon lang ang tanging bumabalot sa katawan niya.

Hindi na matapos tapos ang pagpapakawala niya ng buntong hininga dahil sa kinakaharap niya ngayon. Pero mas maganda na ang ganito kaysa ang maghirap kasama ang hari sa kaharian.

Muli ay pinagpatuloy ang daang tinatahak patungo sa kagubatan.

Sa haba na ng nilakad niya ay kanina pa niya napapansin ang limang motor na tila sumusunod sa kanya sa hindi kalayuan.

Hindi naman sana niya iyon bibigyan ng pansin pero nasa likod parin niya ang mga ito kahit saang kanto at iskinita siya sumusuot.

Naging alerto siya at binilisan ang kanyang lakad. Hindi na niya alintana ang pagod dahil nais niyang iwala ang mga sumusunod sa kanya.

Ordinaryong tao lamang ang mga ito kaya hindi siya mahihirapan kung sakali.

Kung saan saan siya sumulpot. Pero sa bilis ng ginawa niyang pagtakbo ay binilisan din ng mga ito ang pagpapatakbo ng motor na sinasakyan nila.

“Damn it.” Gigil na napamura siya ng macorner siya ng mga ito.

“Fuck.” Marahas ang ginawa niyang paghinga. Hinihingal siya at ramdam na ang pagod sa pagtakbo niya. Kuyom ang kamao niya na nasa ilalim ng balabal na suot niya.

“Huwag mo ng tangkain tumakbo.” Sabi ng isa na mamukhaan niya ito. Ang lalaking unang napagtanungan niya kanina. “Pero bilib din kami sayo. Ang haba ng itinakbo mo na tila hindi ka napapagod. But sad to say.. wala ka ng matatakbuhan.” Mahaba pa nitong lintaya habang nasa mga labi ang ngisi.

“Maganda nga pare.” Sabi ng isa pa na bumaba sa motor.

Napalunok siya, hindi dahil sa takot kundi dahil sa nauuhaw na siya na kahit man lang sa laway ay maibsan ang pamamaga ng lalamunan niya. Hindi niya alam kung tama ba na labanan ang mga ito kung sakaling gawan siya ng masama.

“Sabi ko sayo na matutulungan kita. Gusto mo bang umangkas sa amin para makarating agad sa gubat?” Sabi pa ng lalaki na nagsimulang humakbang palapit sa kanya.

“Huwag kang lalapit kung ayaw mong masaktan.” Babala niya dito. Sa ilalim ng balabal na suot niya ay lumabas ang mga matatalas niyang kuko sa mga kamay.

Pero sa sinabi niya ay tumawa ang limang lalaki. Hindi naniniwala na kaya niyang pabagsakin silang lahat.

“Matapang ka sa salita pero sa pisikal mong anyo may magagawa ka kaya?”

“No! Sinasabi ko sa inyo. Huwag kayong lalapit.” Gigil na nagngangalit na ang kanyang mga ngipin sa pilit na pagpigil sa mga ito.

Pero walang pinakinggan ang mga ito sa pagbabanta niya at mas sinukal pa siya sa mataas na pader.

“Huwag kang mag alala. Hindi ka naman namin sasaktan.” May malademonyong ngisi na sabi pa nito na wala ng limang hakbang ang pagitan ng mga ito sa kanya. Pinalibutan siya ng mga ito.

Muli siyang napalunok. Humugot ng malalim na paghinga.

“Binalaan ko na kayo.” Mahinang saad niya at nakapagpasya na siyang gamitan ang mga ito ng lakas niya bilang isang taong lobo.

Nakahanda na siyang ilabas ang kamay na may mga matatalas ng kuko.

“Pero hindi kayo nakinig.”

“Hahaha. Natakot naman kami sayo. Ang tapang tapang mo.” Sabi pa ng isa na tinangka siya nitong hawakan.

Ilalabas na sana niya ang mga kamay sa ilalim ng balabal na nakasaot sa kanya ng may mabilis at rumaragasang motor na deretso mismo sa kanila.

Mabilis na umalis ang limang lalaki sa daraanan nito na ayaw mabunggo ng motor na tumigil mismo sa harapan niya. Halos isang pulgada na lang ang layo ng gulong sa mga paa niya.

“Who are you? Marunong ka bang mag maneho?” Galit na sita ng lalaki sa bagong dating na tila balewala naman dito ang ipinakitang galit ng limang lalaki.

Kampanteng bumaba ito sa motor bago inalis ang itim na helmet saka tinapunan ng tingin ang mga lalaki pero panandalian lamang iyon bago ito bumaling sa kanya.

“Bakit ka umalis ng hospital?” Kuway tanong nito. Sa sinabi nitong iyon ay napagtanto niya sa sarili na baka ito ang tumulong sa kanya at nagdala nga doon sa hospital.

Saka hindi naman nito sasabihin iyon kung hindi nito alam na galing nga siya sa hospital.

“Hey!” Ang isang lalaki na kinukuha naman ang pansin ng bagong dating pero hindi nito iyon pinansin.

Sa inis ng isang lalaki ay inundayan ito ng suntok habang nakatalikod ito dito pero nahuli lamang nito ang kamao ng lalaki.

“If you don’t want your fist crushed, leave. Habang maayos pa akong nakikipag usap sa inyo.” Seryusong banta naman nito sa mga ito na nilakasan ang pagkakahawak sa kamao ng lalaki.

“Ahhhh.” Napasigaw ang lalaki. “Fuck you.” Minura pa ito ng lalaki pero hindi na inulit ang pagsugod dito ng mabawi ang kamay nito. Mabilis na iniwan sila ng limang lalaki.

“Oh.” Nasapo naman ng lalaki ang ulo na tila nahilo. Naipilig pa nito ang ulo sabay masahe sa leeg nito.

Kunot naman ang nuo niya ng maamoy ang masangsang na amoy ng alak mula dito.

“Sorry for that. Nakainum lang ako pero hindi lasing.” Pagpapaliwanag pa nito kahit hindi naman kailangan na pinilit ding inaayos ang pagkakatayo ng tuwid.

Hindi siya sumagot. Humakbang pa siya palayo dito ng humakbang naman ito palapit sa kanya. Hindi niya ito kilala kaya hindi dapat siya magtiwala kahit na tinulungan siya sa limang lalaki.

Pero kahit hindi naman ito dumating ay hindi naman niya kailangan ang tulong mula dito dahil kaya niyang ipagtanggol ang sarili sa mga iyon.

“So, It’s you.” Narinig pa niyang sabi ng lalaki sa kanya na ikinurap pa ang mga mata. “I didn’t remember that I saved you last night. Nalaman ko na lang ng tumawag sa akin ang hospital at sabihin nawawala ang taong dinala ko sa doon.”

Kunot parin ang nuo niya na naging mailap ang mga mata at kumukuha ng pagkakataong makatakas dito.

“Ugh.” Nasapo na naman nito ang ulo at naipikit pa ang mga mata nito.

Iyon ang kinuha niyang pagkakataon para takasan ito. Mabilis na tumakbo siya palayo dito at kung saan saang iskinita siya nagsuot para lang maiwala ito pero hindi siya nagtagumpay dahil kahit na lasing ang lalaki ay mabilis parin siyang nasundan nito.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?” Kunot nuo na din nitong tanong pero hindi niya nahimigan na nainis ito sa pagtakbo niya dito. Bumaba ulit ito sa motor. “Kahit na saan ka tumakbo at sa kung saang iskinita ka mang magsususuot ay hindi ka makakatago.”

Hindi parin siya nagsalita.

“Are you dumb?” Tanong pa nito sa kanya. Nagpakawala ito ng isang malalim na paghinga na tumayo ng tuwid saka siya nito hinarap ng maayos. “Look, hindi ako masamang tao kung iyan ang iniisip mo.”

Napaatras na naman siya ng humakbang ito palapit sa kanya. Hindi siya naniniwala dito dahil sa simula pa lang ng dumating ito ay kanina pa umaalpas sa katawan nito ang pheromones nito. Na kung hindi siya siguro namarkahan ng hari ay baka kanina pa siya nanghina dahil isa itong dominanteng Alpha.

“I know it’s hard to believe because of your situation. But trust me, I’m not as bad as you think.” Pangungumbinsi pa ng lalaki sa kanya.

Napaatras na naman siya ng makitang umangat ang isang kamay nito.

“I will not hurt you. Ang manakot ng isang Omega ay wala sa bukabolaryo ko.” Sabi nito kasabay ng paglahad nito ng kamay sa kanya.

Napatitig siya doon.

Ilang sigundo, ilang minuto? Hindi niya mabilang ang minutong nakatingin siya sa kamay ng lalaki.

“W-where is this place?” Tanong niya ng makabawi siya sa pag iisip kung ano ba ang dapat gawin.

“Alta de Siyudad.” Agad na sagot ng lalaki sa kanya na binawi ang kamay na nakalahad dahil hindi niya iyon tinanggap.

Kunot nuo parin siya na naghihintay ng iba nitong sasabihin patungkol sa lugar.

“May tanong ka pa ba? Ugh!” Tanong nito kasabay ng muling pag iling nito. Hinilot ang sintindo. “Sasagutin ko lahat ng mga tanong mo pero sumama ka na muna sa akin. This hangover is killing me.”

“How can I trust you? You know that I’m an Omega but you keep releasing your pheromones.” Hindi na niya napigilang ang sariling sabihin iyon sa lalaki dahil iyon naman ang katotohanan. Kanina pa umaalpas ang pheromones nito kasama ng amoy ng alak sa katawan.

“Oh! Yeah! I’m sorry about that but I don’t see that you were affected. Tama ako diba?”

Hindi siya nakasagot. Muli niyang tinitigan ang lalaki na nag aalok sa kanya ng tulong. Pero dapat ba talaga siyang magtiwala dito?

“H-hindi ako sasama sayo pabalik ng hospital.”

“But why? Uhg! My head.” Muli nitong sinapo ang ulo. “I will lend you money kung iyan ang inaalala mo. So, are we good now?”

Napalunok siya. Nagdadalawang isip talaga siya sa pagsama dito.

“C’mon. I feel like I’m going to pass out here if I stay any longer.” Sabi pa nito bago sumakay ng motor.

Napasunod na lang ang tingin niya dito. Hindi alam kung sasama ba talaga siya o muli na naman siyang tatakbo.

“Hop on.”

“C-can you give me food?”

“Huh!” Ito naman ngayon ang napatitig sa kanya. “Will you trust me if I give you food?”

“Maybe.” Matipid niyang sagot.

Nakita niya ang pag ngiti nito pero napansin niyang hindi umabot sa mga mata nito na tila ba may mabigat itong pinagdadaanan.

“Hop on.” Muli ay alok nito.

May pagdadalawang isip parin siya pero kumilos naman para sumakay siya sa motor.

“Pero hindi ba tayo matutumba? You’re drunk.”

“Hindi ako lasing, nakainum lang.” Sagot naman nito bago pinaandar ang motor.

Hindi na lang siya ulit umimik dahil hindi naman yata nito alam paghambingin ang lasing sa nakainum lang.

“I don’t have an extra helmet so, hold on tight.” At bago pa siya makahawak dito ay mabilis na nitong pinatakbo ang motor nito.

Nagpakawala siya ng buntong hininga. Hindi niya alam kung tama ba ang naging disesyong sumama sa Alpha na halos kakakilala lang niya.

“ L apastangan.“ Si Haring Zarim na inihataw ang latigo sa likod ni Shantal. Nakatayo itong nakatali ang mga kamay pataas. “Ang lakas ng loob mong patakasin ang iyon kakambal. Sino ka para maglakas loob na gawin iyon?” muli na namang inihataw ang latigo dito.

“Ahhhhh.” Sigaw ni Shantal habang walang tigil sa pag iyak sa sakit na parusang ipinapataw sa kanya ng hari. “P-patawarin mo ako, kamahalan. P-please, I can’t take it anymore.”

“Kung hindi mo pala kaya ang pagpaparusa sayo sana ay nag isip ka bago mo siya pinatakas.” Galit na galit na muling inihataw ang latigo dito bago marahas na binitawan iyon. “Beta, siguraduhing maghihirap siya sa kapangahasan niya.” Nasa tuno nito ang hindi maampat na galit dahil sa pagtakas ng kanyang asawa.

Dalawang buong araw na nila itong hinahanap pero wala parin silang makuhang balita tungkol dito kaya hindi niya mapigilang pagbuntunan ng galit ang mga nasa paligid niya.

“Ano bang nangyayari sayo, Zarim?” Tanong ng kanyang lolo ng bisitahin siya sa kanyang palasyo habang nakaupo sa kanyang trono. “Saan mo dinala si Ms. Safar?” Dagdag tanong pa nito.

“Nasa kulungan, your highness.” Walang ka inte-interesadong sagot niya sa kanyang lolo.

“And why the hell did you..”

“Nararapat lamang sa kanya iyon, lolo. At walang sino man ang makakapagpalabas sa kanya sa kulungang iyon hanggat hindi ko nahahanap ang asawa ko.” Sagot niya na hindi mapigilang magtaas ng boses dito.

Nailing ang kanyang lolo sa naging asal at sagot niya. Naipaliwanag na kasi ng kanyang Beta sa dating hari ang buong pangyayari pero tutol ito sa katotohanang lalaking Omega ang pinakasal niya noong una.

“That male Omega..”

“Enough.” Pagpapatigil niya sa gustong sabihin ng kanyang lolo. “Still, he is my wife. At walang makakapagpabago ng bagay na iyon. Kahit na labag pa iyon sa kagustuhan niyo.” Matatag na sabi niya dito. Hindi natinag sa tinging ipinukol ng lolo niya sa kanya. “Beta, escort your highness out.” Utos niya sa kanyang beta kahit hindi naman kailangan pero nagpapahiwatig lamang nun na ayaw na niyang makausap ang dating hari.

“You bastar……..”

“This is my palace now, your highness. At wala ng makakapagpabago nun.” Matatag na muling pigil niya sa galit ng kanyang lolo. “Beta.”

“Yes, your majesty.” Yumuko pa ang beta niya sa kanya bago humarap ito sa bagong hari. “Your highness.”

“Kafar. (Lapastangan) “ galit na tumalikod ang kanyang lolo dahil sa kanyang inasal. Pero hindi siya pwedeng magpatinag dito dahil kung magpapakita siya ng kahit na kaunting takot dito ay kukunin nito ang pagkakataong iyon para mas may katakutan siya.

“Not this time, lolo. This is my palace and my word is the law.” Mahina niyang saad habang nakatingin sa papalayong imahe ng kanyang lolo.

Naikuyom niya ang kamao ng maisarado ang malaking pintuan ng silid ng kanyang trono. Nag aapoy siya sa galit dahil sa pagtakas ng asawa niya at idagdag pa na ilang araw na itong hinahanap ay wala parin siyang makuhang balita tungkol dito.

“Saan ka man magtago, mahahanap kita, Omega.” Mga katagang binitawan niya na nasa tuno ang determinasyong mahahanap ang kanyang asawa.

GPS SIDE STORY VI: NINETEEN

¤ISHAN SAFAR BRAHMAN¤

¤ZARIM BRAHMAN¤

I do not own any of the pictures used in this story. All Credit goes to the artist/ owners of the images.

Natuwa lang akong bigyan ng mukha s

ina Ishan at Zarim.

Kunwari sila yan.

😁😁

Lalaki yarn, promise.

○○○

“ S lowly.“

Natigil siya sa pagsubo ng marinig niyang nagsalita ang lalaking tumulong sa kanya.

Hindi na nga siya nito ibinalik sa hospital bagkus tumigil sila sa isang kainan o matatawag bang kainan kung halos lahat naman ang nandoon ay nag iinuman.

Pawang katulad nila ang naroon kaya hindi na siya nabahala na magkamali siya ng kilos.

Muli siyang sumubo ng pagkain. Magkakasunod dahil talagang nagugutom na siya sa ilang araw na hindi siya nakakain ng maayos dahil sa pagtakas niya. Habang ang lalaking tumulong sa kanya ay alak naman ang inorder nito.

“Alpha Vance, naligaw ka yata.” Sabi ng isang lalaking lumapit sa kanila.

“Napadaan lamang kami, Alpha Jackson. Nagutom lamang ang kasama ko kaya kami tumigil dito.” Walang interest na sagot naman nito sa lalaki.

“Karangalan ng lugar ang paggawi mo dito, Alpha Vance. At ang kasama mo.. ay.” Saka siya nito tinignan.

Hindi siya nag abalang tapunan ng tingin ang lalaking lumapit sa kanila dahil sa tuno pa lang ng boses nito ay halata niyang mapagkunwari lamang ito. Ramdam niya na malaki ang iinggit nito sa lalaking tumulong sa kanya.

“Isang omega.” Pagpapatuloy ng lalaki na kahit hindi niya tignan ito ay alam din niyang tinignan siya nito mula ulo hanggang paa. Na tila nangmamata.

Matapos nitong banggitin na isa siyang omega ay naamoy niya na nagpakawala ang lalaki ng pheromones nito na tila gusto siya nitong balutan ng pheromones pero hindi niya iyon pinansin dahil wala ng silbi iyon para sa kanya. At hindi man niya maamin sa sarili ay malaki ang naitulong ng pagmarka sa kanya ng hari dahil hindi na siya maapektuhan sa pheromones ng ibang Alpha.

“Baka gusto mong gawan ng paraan ang pheromones mo, Alpha Jackson. Ayaw mo naman sigurong mag isip ako na naghahamon ka ng away.” Kampanteng sita ng tumulong sa kanya sa lalaki.

“Oh. Wala akong balak makipag away, Alpha Vance.”

“Kung ganun pwede mo na kaming iwan, Alpha Jackson. Hindi naman kami magtatagal.” Pagtataboy nito sa lalaki bago siya binalingan. “Bilisan mong kainin iyan para makaalis na tayo.”

Hindi siya umimik pero tumango naman siya. Hindi na nila pinansin ang lalaking lumapit sa kanila.

Itinuloy niya ang pagkain habang inisang lagok naman ng tumulong sa kanya ang isang bote ng alak nito at agad iyong inubos.

“Let’s go.” Seryusong aya nito sa kanya. Nag iwan ng pera sa kanilang lamesa at sabay na silang umalis sa kainan.

Hindi man niya alam kung saan siya dadalhin ng lalaking tumulong sa kanya ay hindi na siya nagtanong pa dahil ang nasa isip niya ay ang mas makalayo sa lugar na tinatakasan niya.

“ D ito ka na muna sa pack house. Walang magtatangka ng masama sayo dito.“

“Saang lugar naman ito.” Tanong niya dito habang igi agala ang maliit na silid na ipinaukupa sa kanya.

“Poblacion dito sa Tierra de Lobo.”

“Tierra de Lobo? Malayo ba ito sa Haiiwa?” Muli niyang tanong.

Tinapunan siya nito ng nagtatanong na tingin.

“Haiiwa? So, hindi ka tumakas sa mga sindikato. At hindi sa kanila mo nakuha ang mga sugat na iyan sa katawan mo?”

“Sindikato?” Pang uulit niya. “Oo, sa sindikito ko nga nakuha ang mga sugat ko.” Pagsisinungaling niya dito.

Binawi niya ang tingin sa lalaki dahil matamang nakipagtitigan ito dahil inaarok kung totoo ba ang sinasabi niya.

“Ayaw kong manghimasok sa kung anong nangyari sayo pero alam mo ba na mas maganda na maging totoo ka sa taong tumulong sayo?”

Pilit nitong hinuli ang paniningin niya.

“Huwag kang mag alala. Malayo ang Tierra sa Haiiwa kung iyan ang inaalala mo. Kaya kung kanino mo man natamo ang mga sugat na iyan at kung sino ang tinatakbuhan mo ay makakaasa ka na hindi ka niya basta basta mahahanap.”

“Theta’s.” Tipid niyang sagot. Sa kanila naman niya nakuha talaga ang malalang sugat niya habang tumatakas siya sa kaharian?

“Theta’s? Do you mean bagong panganak na lobo?” Tila hindi naman ito makapaniwala sa sinabi niya.

“Oo, naglipana ang mga theta sa haiiwa at habang nasa kagubatan ako ay nakasalamuha ko ang ilan sa kanila na ang tanging hangad ay ang makipag away.” Pagkukwento niya dahil kalahati naman iyon ay katotohanan.

“Pero sino ang gumawa sa kanila? Ugh! This is killing me right now.” Muli ay sinapo nito ang nuo at naipilig ang ulo. “We will talk again later. Just stay here at magpahinga ka. I’ll just take a nap.”

“Okay.” Tipid niyang sagot dito bago siya tinalikuran. Palabas na ito at isasara ang pinto ng maisipan niyang magpasalamat dito. “Thank you.” Mahina niyang pasasalamat nga sa lalaking nagmagandang loob sa kanyang tulungan siya.

“Walang anuman. Kahit na sinong omega man ang nangangailangan ng tulong ay tutulungan ko. So, rest assured. You are safe here.” May ngiti na naman ito sa mga labi pero sa mga mata ay tanging kalungkutan ang nakikita.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga ng mapag isa na siya sa silid. Tinungo ang kama at nahiga.

Napatitig siya sa kesame. Muli siyang nagpakawala ng hangin sa baga. Pipikit na sana siya ng makaramdam siya ng kaba.

“Huh.” Napasinghap siya at napabalikwas ng bangon. Ang lalakas ng kanyang paghinga. Tutop ang dibdib na tila nakakaramdam siya ng sakit kahit wala namang masakit na sa kanya maliban sa sugat na natamo nga sa mga theta.

“Shantal.” Pangalang nasambit niya. “Ganito ba ang gusto mo?” Mahina niyang tanong dahil sa mga nararamdaman niya ngayon ay alam niyang naghihirap ang kakambal sa kamay ng hari.

Sa kanyang pag iisip sa kakambal ay tatlong katok ang pumukaw sa kanyang mga iniisip. Bumukas ang pinto at pumasok doon ang isang delta.

“Ipinapabigay pala ni Alpha Vance ang mga ito.”

Bumaba siya sa pagkakasampa sa kama at nilapitan ito. Kinuha ang damit na dala nito.

“Sabi ni Alpha Vance na magpahinga ka na muna. Tatawagin ka na lang namin kapag tanghalian na.”

Tumango lamang siya. Hindi na siya nagpasalamat dito. Tinalikuran niya ito saka niya narinig ang muling pagsara ng pintuan.

Doon niya pinasok ang isa pang pintuan dala ang damit na bigay ng Delta.

Nakaramdam siya ng kaginhawan ng matapat ang katawan sa umaagos na tubig. Napapikit siya at hinayaan lamang niya ang sariling mababad sa tubig na umabot ng halos kalahating oras doon.

“Ito ang buhay na gusto ko. Ang tuluyang maging malaya.” Sa loob loob niya matapos maligo at maayos ang sarili.

Pinagmasdan niya ang sariling repleka sa maliit na salamin na nakakabit sa dinding. Hinayaang nakalugay ang kulot at mahaba niyang buhok.

Ilang minuto din siyang nakaharap sa salamin bago nagpasyang muling mahiga para magpahinga.

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan niya. Nakatingin sa kesame hanggang sa tuluyan siyang hilain na nga siya ng antok at nakatulog.

P abalikwas na naman ang naging pagbangon niya ng magising siya. Iginala ang paningin sa paligid. Nakahinga siya ng maluwag ng makitang wala na nga siya sa kahiraan.

Napansin niyang pagabi na dahil sa tanaw niya sa bintana ang papalubog na araw.

Bumaba siya sa kama. Inayos ang sarili. Ipinusod pataas ang kulot na buhok bago nagpasyang lumabas ng silid.

Muli niyang iginala ang paningin sa paligid habang naglalakad siya sa kahabaan ng pasilyo.

Nakarinig siya ng mga tanawan sa kung saan mang bahagi ng bahay kaya sinundan niya iyon at napagtanto niya na sa likod ng malaking bahay iyon nanggagaling.

Nakita niya ang umpukan ng mga delta at beta na nag iinuman kasama din ang lalaking tumulong sa kanya.

Masaya ang mga ito na tila walang problema maliban sa isa. Nakangiti man ito sa harapan ng pack ay hindi maitatago sa mga mata ang lungkot nito.

“You’re awake.” Sabi ng lalaking tumulong sa kanya saka tumayo at nilapitan siya. “Hindi na kita ipinagising kanina dahil mahimbing ang pagkakatulog mo. Maayos na ba ang pakiramdam mo?”

“Salamat.” Matipid niyang sagot dito’t pasasalamat.

“Want to join us? Want a drink?” Alok pa nito sa alak na hawak.

Umiling siya.

“C’mon. Kung ayaw mong makisalo sa kanila. Ikain mo na lang.” Matapos magpaalam sa mga kasama ay nauna itong naglakad papasok ng bahay.

Sumunod siya dito.

“Take a seat.” Alok nito sa upuan ng maupo ito. Tumungga na naman ng alak. “By the way I’m Vance.”

“Okay.”

“Hindi ka man lang ba magpapakilala?”

Tumitig na naman siya dito. Nakipagsukatan ng tingin pero siya rin ang unang nagbawi.

“Ishan.” Matipid niyang sagot.

“Ishan. And dare to tell me your story? I’m all ears.” Sabi pa nito na naghintay sa kanyang pagtugon. “Your secret is safe with me. I told you, I’m not as bad as you think.”

“I’m not good for telling stories.”

“Start with Haiiwa.”

“How about you? Bakit mo nilululong ang sarili mo sa alak?” Balik tanong niya kaysa sagutin ang sinabi nito.

“I asked you first. I will tell mine after you.”

Hindi agad siya nagsalita. Pinakiramdaman niya ang sarili kung dapat ba siyang magkwento dito at sabihin ang lahat tungkol sa kanya.

Baka kapag nagsabi siya ng totoo at malaman ang pinanggalingan niya ay baka isang araw ay bigla na lang niyang makita ang haring tinatakasan.

“I’m from Haiiwa. And I fled to the kingdom of Zahara.” Mahina niyang panimula. Nagdadalawang isip parin kung magsasabi ba siya dito ng totoo.

“Come again?”

“How about you?” -Ishan

“You’re clever.” -Vance

“Just in case.”

“Hindi pa ba sapat na tinulungan kita?”

Kibit balikat ang itinugon niya.

“My wife left me.”

“Kaya ka nagpapakalango sa alak?”

“You’re next.”

“Escaping the King’s confinement.”

“Why?”

“Next.”

“Maybe I hurt him. But I love him so much.”

“I deceived the king. The new king.”

“After the warm night we shared, he was gone when I woke up.”

“Inako ko ang obligasyon ng kapatid ko pero nagalit lang ang hari sa akin.”

“I tried to find him.”

“The king punished me.”

“At laging iniisip kong ano pa ba ang kulang para manatili siya sa tabi ko.”

“After that, my twin came back.”

“Pero wala akong ibang alam na dahilan kung bakit iniwan parin niya ako.”

“So, my twin helps me to escape.”

“Kaya ako nasasaktan ng ganito.”

“Sa pagtakas ko naincounter ko ang mga thetas. I also escaped from them.”

“At ang alak lang ang alam kong makaktulong sa akin.”

“Then, nagising na lang akong nasa hospital na ako.”

“Kaya ako nagpapakalango sa alak.”

Sabay silang napatingin sa isa’t isa ng matapos ang pagpapalitan nila ng mga salita.

May mga ngiti sa mga labi nito pero nasa mga mata ang kalungkutan. Hindi niya lubos nagkakaganito ang isang Alpha dahil lamang sa isang Omega. Dahil iniwan ito ng kanyang asawa.

“Thank you for helping me.” Pasasalamat na niya dito dahil sa naging palitan nila ng salita ay alam niyang totoo ito sa sarili at hindi lamang pakitang tao. Bahagya niyang ibinaba ang guard niya para dito.

“Yeah! So, are we good now?”

“I think so.”

“Do you think you can escape that easily to the king?” Kuway tanong nito sabay tungga na naman ng alak.

“Yes, nakalabas na ako sa kaharian nito at nakalayo na sa lugar na iyon.”

Inilang lagok na lang nito ang laman ng bote ng alak na hawak nito bago tumayo.

“Feel at ease to stay here.” Sabi nito bago siya nito tinalikuran at bumalik na sa umpukan ng pack nito.

Napasunod na lang ang tingin niya dito. Bahagyang gumaan ang pakiramdam niya matapos mailabas sa loob niya ang problemang tinakasan niya.

“ W hat the fuck is happening to you, Vance?“ Tanong sa kanya ni Karrim ng dalawin niya ito sa Piatras at para na rin hilingin dito na ipasok siya sa Iron Wolf ng magkaroon siya ng pagkakaabalahan.

Napangiwi pa ito ng lumapit ito sa kanya at maamoy ang masangsang na alak sa katawan nito.

“Fuck, naliligo ka pa ba sa lagay na iyan?” Umatras ito palayo na may kasamang pag iling. “And who is he?” Tanong nito ng mamataan ang Omegang kasama niya.

“He is a fighter. Baka kailangan mo pa ng tao. Ipasok mo na lang kaming dalawa.”

“Vance, hindi solusyon sa problema mo ang pagpasok sa Iron Wolf. At hindi mo kailangan ng pera para…”

“But he needs money.” Sabay turo kay Ishan. “He is looking for a job.”

“Alam mong hindi basta trabaho ang ginagawa ng Iron Wolf, Vance.”

“I told him that. Na kung papasok siya sa Iron wolf ay asahan na niyang nasa hukay ang kalahati ng kanyang katawan.”

“And are you sure he is a fighter?” Tanong pa nito na tumingin ulit kay Ishan.

“Yeah! He knocked out ten of my deltas.”

Kunot ang nuo ni Karrim na masusing pinagmasdan si Ishan. Nakikita sa mga mata nito na hindi makapaniwala sa sinabi niya dito na pinabagsak ang sampu sa kanyang mga Delta.

“Give us a mission.”

“Hindi ko pa kayo tinatanggap.”

“Ganun na din iyon. Bigyan mo ako ng pagkakaabalahan.”

Hindi nakapagsalita agad si Karrim na nagpakawala ng malalim na paghinga.

Napapakamot ang ulo na tila may inis sa kanya dahil buo na ang pasya niyang pumasok sa Iron Wolf at ibaon sa hukay kalahati ng katawan niya.

Mabigat ang mga naging hakbang ni Karrim na tinungo ang lamesa nito sa gitna. Hinila ang drawer at kinuha doon ang isang brown envelope at ibinigay iyon sa kanya.

“Ilan sa mga sindikato ay nagdadala ng mga omega sa bar na iyan. Maaring makakuha kayo ng lead kung saan nagtatago ang sindikatong sangkot sa bar.” Pagbibigay nito ng kaunting impormasyon. “And he can help you with that.” Sabay tingin kay Ishan. “You can bait him.”

“No. Alam mong hindi ako papayag na gumamit ng Omega para lamang sa isang misyon.” Pagproprotesta niya sa suhesyon ng ni Karrim.

“I can do it.” Si Ishan na sumingit sa kanilang dalawa. “Allow me to participate, Alpha.” Sabi ni Ishan na kay Karrim nakatingin.

“Good. You are now part of the Iron wolf.” Si Karrim na nagustuhan ang naging pagsagot nito. “How about you, Vance.”

“This cannot be. You will not be bait.” May inis na hinarap niya si Ishan pero hindi niya ito nakitaan ng pagdadalawang isip.

Marahas ang pinakawalan niyang paghinga.

“He accepted the mission, Vance. If you can’t accept that, hindi ka magiging bahagi ng Iron wolf. Ikaw din ang nagsabi na hukay ang naghihintay sa mga misyon ng Iron Wolf. Kung hindi niya kayang isakripisyo ang sarili niya ay hindi siya makakasali sa grupo.”

Kuyom ang kamao niya na nakipagsukatan ng tingin kay Karrim. Alam niyang matigas ang puso ni Karrim sa kahit na kanino at hindi niya inaasahan na sa unang misyon niya ay ang gagamit siya ng Omega para ipain.

Marahas na kinuha niya kay Karrim ang brown envelope na naglalaman ng iba pang impormasyon para sa kanilang misyon. Wala siyang magagawa kung iyon ang ibinigay sa kanya ni Karrim.

Siya man ang may gustong pumasok sa Iron wolf ay hindi naman siya pwedeng mamili ng misyong ibibigay sa kanya nito.

Dahil sa naramdamang inis kay Karrim ay hindi na siya nagpaalam dito. Basta na lamang siyang tumalikod at lumabas sa opisina nito.

Nakasunod lamang sa kanya si Ishan. Hindi niya maiwasang mainis dito. Pwede naman itong tumanggi pero tinaggap pa talaga nito ng walang takot para sa sarili.

“Fuck.” Gigil na halos malakumos na ang hawak na envelope sa pagkainis.

“Are you okay?“tanong ni Ishan sa kanya.

“What do you think?” Balik tanong niya na hindi maitago ang inis din dito. Ang isa pa naman sa pinakaayaw niya ay ang may madedehadong mga Omega.

Simula ng makilala niya ang kanyang asawa ay nagbago na ang pananaw niya sa lahat tungkol sa mga omega kaya ayaw niya ng ideyang sinabi ni Karrim sa kanila.

Marahas ang pinakawalan niyang paghinga dahil sa pagkainis dito dahil agad nitong tinanggap ang misyon na posebleng ikapahamak nito.

“No, you’re not.” Ito ang sumagot sa tanong nito sa kanya. Kinuha sa kanya ang envelope at nilagpasan siya. Nauna na itong sumakay ng motor niya.

Muli na naman siyang nagpakawala ng malalim na paghinga. Pakiramdam niya ay gusto na naman niyang languin ang sarili sa alak dahil mas domoble pa ang bigat na nararamdaman niya. Na parang mas lalong nangulila siya sa kanyang asawa.

S a kaharian ay hindi na makayanan ni Shantal ang pagpapahirap sa kanya ng hari. Kung hindi ang hari ang magpahirap sa kanya ay ang beta nito o di kaya naman ang ibang uutusan para pahirapan siya.

“Baba.” Hindi maampat ang kanyang pagluha ng bisitahin siya ng kanyang ama sa kulungan. “Help me, please.” Nanghihinang pakiusap niya sa kanyang ama.

Wala namang magagawa ang kanyang ama maliban sa ito mismo ang magpakain sa kanya sa kulungan. Sinusubuan dahil halos hindi na niya maigalaw ang mga kamay sa pananakit pagkatapos siyang parusahan.

Hindi umimik ang kanyang ama. May namumuo ding mga luha sa mga mata.

“Baba, please.”

“Patawarin mo ako, anak. Wala akong magagawa sa kagustuhan ng hari. Kahit na anong pakiusap ko ay hindi niya iyon pinakikinggan.”

“Baba.”

“Ang tanging paraan na lang para makalaya ka dito sa kulungan ay ang maibalik ang iyong kakambal dito sa kaharian.”

Mas naiyak siya sa sinabi ng kanyang ama. Ang akala niya na kung mawawala ang kambal niya sa kaharian ay mababaling sa kanya ang pansin ng hari pero nagkamali siya. Bagkus mas mabigat pa ang pagpaparusa nito sa kanya kaysa sa pagpaparusa nito sa kakambal niya.

Oo, palagi niyang nakikita noon ang marka ng latay sa kakambal niya pero hindi din mawawala ang mga marka ng halik sa balat niya.

Nainggit siya dito na nahahawak ito ng kamay ng hari. Nahahalikan. Inaangkin kahit na sabihin pagpapahirap iyon para sa kakambal pero… ngayon sa kanya…

“Baba.. patawarin niyo ako.”

“Magpakalakas ka hanggang sa mahanap ng hari ang iyong kambal. Papasaan ba’t makakalaya ka kapag bumalik na ang kapatid mo dito. Kumain ka na. Maya maya pa ay aalis na ako at babalik sa palasyo. Makikiusap ulit sa hari na kung maari ay bawasan ang pagpaparusa sayo.”

“S-salamat baba.”

Natapos ang oras ng pagdalaw ay naiwan na naman siyang mag isa sakulungan. Hindi maampat ang kanyang pagluha. Umiling siya. Napahagulgol siya ngiyak. Iniyakan ang kalagayan niya na kung maibabalik lamang sana niya ang orasat maitama ang pagkakamali ay wala sana siya sa kulungan at naghihirap.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY

Abala ang ilan sa mga hukbo ng hari sa paghahanap sa asawa nito.

Pinahalughog ang lahat ng kabayanan na nakapalibot sa kaharian. Sa loob o sa labas man ng kaharian.

Pang sampong araw na ang lumilipas pero nanatiling walang balita tungkol dito.

“Mga walang silbi.” Dumagundong na sigaw ng hari sa mga naatasang maghanap sa kanyang asawa.

Nanggalaiti man siya sa galit at ibunton ang galit sa mga ito ay wala iyong magagawa sa paghahanap sa kanyang asawa.

Gusto na din niyang siya na mismo ang lumabas at maghanap sa kanyang asawa pero mainit pa ang mga mata ng kanyang lolo sa kanya. Na kung magkakamali siya ng hakbang ay baka bawiin nito ang tronong kinaluluklukan niya.

“Walang titigil sa paghahanap. Hanapin niyo sa kahit saan mang sulok siya magtago.” Muli ay galit na utos niya sa mga ito.

Tumalima ang lahat at sumunod sa lahat ng utos niya.

“Your majesty, nasa chamber na ang isang Omega.” Pagbabalita naman ng kanyang Beta ng sila na lang ang naiwan sa maluwang na silid.

Wala siyang isinagot dito. Tumayo siya sa kanyang tronong kinauupan at nilisan ang silid. Tinalunton ang chamber kung saan siya nagpakuha ang lalaking Omega to relieve his lust.

Pang ilan na bang lalaking omega ang naipakuha niya sa kanyang beta. Isa? Dalawa? Tatlo? Hindi lang apat kundi panglima na ngayon. At sa apat na nauna ay ipinatapon lamang niya dahil hindi niya talaga magustuhan ang makipagsiping sa lalaking Omega.

Kapag ibabaling naman niya ang kanyang pagnanasa sa mga babaeng omega na nasa mga bed chamber niya ay hindi na siya makontento pa. Hindi na din niya magawang hawakan ang mga ito dahil tila nasusuka na siya kapag nakakaamoy ng ibang pheromones ng omega.

Kaya naman sinasanay niya ang sarili sa mga lalaking omega pero nabibigo siya dahil hindi niya maintindihan ang kanyang sarili. Hindi niya masikmurang makipagniig sa mga ito.

At ngayon susubukan na naman niya at umaasa na hindi na ito tatanggihan ng katawan niya.

“Look at me omega.” Utos niya sa lalaking Omega ng pumasok siya sa chamber nito.

Maganda ito sa salitang iyon. Nakakaakit kung sa paningin ng iba pero para sa kanya.

“Damn it.” Natakpan niya ang kanyang ilong ng maamoy ang pheromones nito. Hindi pa man siya nakakalapit dito ay may nagtutulak na sa kanyang umalis dahil hindi niya matagalan ang pheromones nito.

“This is not good.” Gigil na pinilit niya ang sariling lapitan parin ito. Ng makalapit na siya dito ay ipinikit niya ang mga mata para lamang hindi masuya kung titignan niya ito.

Mas kumapal pa sa pang amoy niya ang pheromones nito. At ganun na lang ang ginawa niyang pag iwas ng maramdaman niya ang paghawak nito sa braso niya.

Mabilis ang ginawa niyang paglayo.

“Fuck. It’s disgust me.” Gigil na tinalikuran niya ang lalaking omega na nilisan ang chamber nito at lumipat sa isang chamber ng mga babaeng omega.

“Your majesty.” Agad siyang sinalubong ng babaeng omega ng pumasok siya.

Hindi naman siya nasuya habang nakatingin dito at hindi inilagan ang paghawak nito sa kanya.

“It’s my pleasure to serve you, your majesty.” Sabi pa nito na agad na niluhuran siya. Binuksan ang botones at ibinaba ang zipper ng pantalon niya. “Hmmm, so big, your majesty.”

Napapikit siya ng isinubo nito ang pagkalalaki niya. Mahusay na sinamba nito ang buong laki niya pero hindi parin iyon naging sapat sa kanya at parang may kulang sa kanyang pandama.

“Release your pheromones, Omega.” Utos niya dito dahil hindi siya nakaramdam ng init sa katawan kahit na magaling ito sa pagbibigay blowjob sa kanya.

“Hmmm, but I do, your majesty.” Sabi nito habang patuloy ito sa ginagawa.

Taas, baba ang mukha nito sa harapan niya. Pasabunot na hinawakan pa niya ito sa buhok at sinimulan niyang igalaw ang balakang niya para salubungin ang mukha nito.

Pero hindi iyon nakapagbigay sa kanya ng sarap.

“Fuck. Do better than that, Omega.” Galit na ibinaon niya ng buong buo ang laki niya sa bunganga nito na sumagad hanggang sa lalamunan.

“Kyaaaak.” Naitulak nito ang hita niya at naduwal ng mahugot ang buong laki niya sa bunganga nito. Maluha luhang nakatingala ito sa kanya. Puno ng laway ang paligid ng bibig nito na nakapandiri sa kanya at ni ayaw na niyang tapunan ng tingin ito.

“Disgusting, Omega.” Gigil na marahas na itinulak niya ang babaeng Omega. Inayos ang pantalon niya saka ito tinalikuran.

“Y-your majesty, where are you going?” Tanong pa nito ng palabas na siya ng chamber nito.

Hindi niya kailangang sagutin ito at walang lingong likod na iniwan ang babaeng Omega.

“Throw them all out of the palace.” Utos niya sa kanyang beta ng salubungin siya nito ng makalabas siya sa chamber na pinasok.

“All of them, your majesty?” Hindi maitatagong nagulat ang beta sa kanyang sinabi.

“Do I need to repeat it, Beta?”

“Sorry for that, your Majesty. Right away.” Sabi nito na mabilis tumalima at tumawag ng ibang gagawa para ipatapon ang lahat ng mga Omega sa lahat ng chamber sa kanyang palasyo.

Hindi na siya muling nagsalita. Iniwan na ang beta na naging abala sa ipinag uutos niya.

Nagpasya siyang bumalik na sa kanyang silid. At sa pagbukas pa lang ng pinto sa silid niya ay nakaramdam siya ng kaginhawaan. Mabilis na isinarado ang pintuan.

“Hmmm. Much better.” Naipikit niya ang kanyang mga mata habang nilalanghap ang pheromones ng kanyang asawa na nanatili sa kanyang silid.

Na sa tuwing hindi niya mailabas ang init sa ibang Omega ay nagsasarili na lang siya habang nasa sariling silid kung saan nababalutan parin ng pheromones ng kanyang asawa.

“Hmmm, where are you, Omega? Ahhhh.” At habang nilalanghap ang pheromones nito ay siya namang ipinagpapatuloy ang pagpapaligaya sa sarili. “Uhmmm, my omega. Ahhhh.”

Mas nakaramdam siya ng init sa katawan. Sarap na hindi na maipalasap sa kanya ng mga Omegang dati niyang pinagpapalipasan ng oras. At habang nakapikit siya ay ang maamong mukha ng kanyang asawa ang nakikita niya hanggang sa tuluyan niyang mailabas ang init sa kanyang katawan.

“Hmmm. I will find you, omega. Wherever you are.” Sumpa niya habang ang imahe ng kanyang asawa ang patuloy na tumatakbo sa kanyang isipan.

“It’s fading.” Usal niya ilang sandali pa ng makahuma siya sa katatapos na pagsarili dahil sa paglipas ng mga araw ay unti unting nawawala na ang amoy ng pheromones ng kanyang asawa.

“I told you. This is not a good idea.”

Napatingin siya kay Vance na tila naiinis na nakatingin sa kanya. Gusto nitong baguhin ang napagplanuhan ng pagpapain sa kanya para mahuli ang isang sindikato na nagbebenta ng mga Omega.

Halata niya na ayaw nitong nakakakita ng nahihirapan ang mga kagaya niyang Omega. Lalo na nung sinabi niya na gusto niyang patunayan na hindi siya mahina at nakisukatan ng lakas sa ilan sa kanyang mga delta. Akala nito siguro na mahina siya. Pero ipinakita niyang hindi lahat ng Omega ay mahihina at kailangan ng proteksyon ng isang Alpha.

“And I also told you that this plan is easier than the other plan.” Pagsagot naman niya dito. Hindi niya ito tinatawag na Alpha katulad ng pagtawag niya kay Karrim ng Alpha.

Inayos niya ang pagkakalugay ng kulot niyang buhok at tumindig ng tayo. Nagpalagay din siya ng make up kaya nagmukha siyang babaeng-babae na halos wala na siyang ipinagkaiba sa kakambal niya. At kulang na lang ay maglagay siya ng pekeng dibdib pero hindi na niya iyon kayang dalhin.

Hindi na din sana siya maglalagay ng make up pero sabi naman ng isa nitong delta na mas maganda daw kong maglalagay siya ng make up para mas marami siyang mahakot na atensyon. Matakpan din ng make up ang kanyang batok kung saan naiwan doon ang marka na ginawa ng Hari para walang makakaalam na iba na namarkahan na siya.

Pero dahil sa marka niya ay humina ang pheromones niya na parang nasilyuhan iyon noong ninarkahan siya ay kinailangan niyang mag spray ng pheromones na nakakaakit sa Alpha.

“Okay then, see you.” Sinamahan pa niya ng ngisi na nagpaalam kay Vance na gusto pa niya itong inisin.

Simula ng makilala niya ito ay nasa mga mata nito ang lungkot dahil sa paglalayas ng asawa nito na mas lumalala pa sa paglipas ng mga araw na magkasama sila. At kapag lasing ito ay halos alam na niya ang buong talambuhay nito dahil paulit ulit nito iyong naikukwento sa kanya.

Kung paano niya nakilala ang asawa. Kung kailan sila nagkita. At kung ano ang ginawa niya dito. Dahil ang kanyang asawa ay isang Gamma. Kaya wala na halos naitago ito sa kanya at para bang matagal na niya itong kakilala dahil doon.

Nasa malapit sila sa bayan ng kagubatang pinaghihinalaan kung saan nagtatago o nagkukuta ang isang sindikito. Bumaba siya sa motor nito at sinimulan na niyang gumala. Nasabi din sa kanya ni Vance na ang Tierra ay tanging mga kagaya lang nila nakatira at sa kabilang distrito naman ay pawang mga tao. Pero mas malaki ang distrito ng mga lobo kaysa sa mga tao.

Ngayon nasa pinakasulok at maliit na barangay kung saan halos ang mga naninirahan ay ang mga lobong walang pack at halos lahat ay pawang mga omega.

Sa paggala niya sa barangay na iyon ay may mga ilan siyang nakausap hanggang sa makaramdam na nga siya na parang may nagmamasid na sa kanya.

Hindi naman siya nagpahalata. Natural lamang ang naging galaw niya.

“Thank you.” May mga ngiti sa kanyang mga labi na kunwari ay masaya siyang nagpaalam dito.

Ipinagpatuloy niya ang paggala pinasok niya ang mga maliliit na iskinita hanggang sa wala na siyang nadaanan dahil natunton na niya ang pinakadulo ng iskinita. Nahaharangan lang naman iyon ng may kataasang bakod na kahoy.

“Naliligaw ka yata, Omega.”

“Huh.” Kunwaring nagulat pa siya na napalingon sa tatlong Beta na lumapit sa kanya. “Bago lamang kasi ako dito at hindi ko alam ang pabalik sa bahay ng tiyuhin ko.” Bahagya pa niyang ginaanan ang boses para magmukha siyang mahina.

“Tutulungan ka na namin. Ihahatid ka na namin sa bahay ng tiyuhin mo. Gusto mo ba?”

“Maraming salamat, pero sabi ng tiyuhin ko na..”

“Wala kang dapat ipag alala. Kumbaga kami ang nagpapatrol dito sa maliit na baranggay na ito para sa kaligtasan ng mga kagaya mong Omega.”

“Pero..” pagpapakipot pa niya kunwari para hindi mahalata ng mga ito na nagpapanggap lamang siya.

“Halika na. Kilala namin lahat ng mga nakatira dito kaya sabihin mo sa amin kung ano ang pangalan ng tiyuhin mo at ihahatid ka namin sa kanya.”

“S-sige.” Humakbang siyang palapit sa mga ito. Napayuko pa siya para ipakita na nagpapasalamat siya sa kagandahan ng loob nila. “Carlo. Carlo ang pangalan ng tiyuhin ko.”

“Si mang Carlo. Ang matandang lalaki nakatira sa maliit na barong barong?” Sabi naman ng isa na ikinagulat nila.

Kumuha sila ng ilang impormasyon sa barangay para sa mga pagkakataong ganito.

“Kanina lang ako dumating. At nakagiliwan ko ang mamasyal kaya nalito ako at hindi ko na alam ang pabalik doon.”

“Akalain mo nga naman. May maganda palang pamangkin ang isang iyon.” Sabi ng isa pa. “Halika na. Ihahatid ka na namin sa kanya.”

Nauna itong maglakad habang ang dalawa ay nasa likod niya.

Lihim pa siyang napalunok ng maramdaman kung gaano na kalapit ang dalawang lalaki sa likuran niya. Pinaghandaan na niya ito kaya hindi na bago sa kanya ng bigla na lang siyang hinawakan ng mga ito at may kung anong ipinaamoy sa pagtakip ng panyo sa ilong niya.

“Damn.” Sa loob loob niya na bago pa siya tuluyang mawalan ng malay ay nakita niya sa gilid ng kanyang mata si Vance na nakamasid lamang sa kanila.

K uyom ang kamao ni Vance habang nakatingin kay Ishan at kung paano manglupaypay ang katawan nito sa bisig ng isa sa mga humarang dito.

Parang gusto na niyang sugurin ang mga ito at kunin siya sa tatlong lalaki pero naisip niya na mababalewala ang pagsasakripisyo nito kung magpapadalos dalos siya.

Nagngangalit ang kanyang mga ngipin sa pinipigilang pagkainis. Inisang lagok niya ang bote ng alak na dala niya at iniinum habang nakamasid kay Ishan.

“Damn it. I don’t like it.” Gigil na naibato niya ang bote ng alak na wala ng laman.

Hindi na siya sumakay ng motor niya at palihim na sinundan ang tatlong lalaking tumangay kay Ishan.

“Matutuwa dito ang boss natin.” Sabi ng isa na siyang kumarga kay Ishan na basta na lang isinampay sa balikat nito.

“Deretso na ba natin sa bar ito?” Tanong naman ng isa.

“Oo, doon na lang tayo makikipag deal. Tatawagan na lang natin ang boss na may magandang Omega tayong nakuha.” Sagot naman ng isa.

Nadismaya siya sa mga narinig. Akala niya tuloy ay sa pinagkukutahan na ng mga ito tutuloy pero dumeretso sila sa bar kung saan may nagbebenta ng aliw ng mga omega at mga illigal na gamot.

Hindi naman kalayuan ang nilakad ng mga ito. Sumulpot sila sa isang bayan kung saan nga nandoon ang bar na tinitiktikan nila para makakalap ng balita tungkol sa mga sindikato.

Hindi sila sa harapan dumaan kundi sa isang maliit na pintuan sa tabi ng bar sila pumasok. Hindi na tuloy siya nakasunod dahil may sumalubong sa mga ito at kinitaan ng pagkakakilanlan.

Napailing siya. Naikuyom ulit ang kamao dahil hindi niya matagalan ang katotohanang nasa kamay ng sindikato ang isang omega. Nagpakawala ng magkakasunod na malalim na paghinga

Maghihintay na lang siya ng go signal na manggagaling kay Ishan kung magising na ito sa pagpapatulog sa kanya.

“C’mon, Ishan. Wake up.” Mahinang usal niya na nanggigigil na sa paghihintay ng balita na manggagaling mismo dito.

Ilang minuto? Ilang oras? Hindi na niya matandaan hanggang sa maghahating gabi na sa paghihintay ng signal mula dito.

Tumayo siya. Hindi na siya makakapaghintay pa lalo na at hindi niya alam kung ano na ang mga ginawa ng mga lalaking iyon kay Ishan.

“Damn it. This is not a good idea after all.” Nanggigil na siya dahil wala paring siyang makuhang balita kay Ishan.

Wala ng pagdadalawang isip na nais na niyang pasukin ang bar.

“Bahala na.” May gigil na sinimulan na niyang lumapit sa naturang bar ng matigilan siya ng tumunog ang isang maliit na gadget na maging signal sa kanilang dalawa ni Ishan.

Inayos niya ang sarili kahit na medyo nahihilo na din siya dahil sa apat na bote ng alak na ininum niya habang naghihintay ng balita kay Ishan.

Isasagawa na nila ang pangalawang plano. Ang pagpasok niya sa bar para bumili ng Omega. Inihanda ang sarili sa posebleng mangyari sa plano nila lalo na at kanina pa siya nanggagalaiti lalo na at sangkot ang mga omega sa kanilang misyon.

“Easy, Vance.” Pagpapakalma niya sa sarili habang palapit na palapit siya sa bar.

Sinalubong agad siya ng mga guwardya sa bar at kinitaan siya ng pagkakakilanlan. Ipinakita ang ginawa nilang pekeng Identity para hindi siya paghinalaan.

Mabuti na lang din at nakainum siya na iisipin ng mga ito na naghahanap lamang siya ng panandaliang aliw kaya siya nagtungo sa nightbar.

Nakalusot siya sa mga guwardya sa harap pero sa pagpapakalma niya sa sarili ay wala ng naging silbi dahil pagpasok pa lang niya sa loob ay bumungad na sa kanya ang hindi nakakaayang tagpo.

“Damn it.” Naikuyom niya ang kamao habang nakatingin sa mga tao sa loob ng bar na may kanya kanyang pinagkakaabalahan. At isa sa mga ikinagalit niya na kanina pa gustong sumabog ay kung paano tratuhin ng mga Alpha na naroon ang mga omegang nagbebenta ng aliw.

May mga nakaluhod sa harapan ng isang Alpha na isinusubo ang pagkalalaki nito na halatang nahihirapan ang omega.

May nakakandon ding isang omega sa isa pang alpha habang may isa pa sa likod nito ang nakatayo at sabay na inaangkin ito.

May isa ding nakatuwad sa mahabang upuan habang marahas na inaangkin ng isa pang alpha at may isa pang nakaupo sa harapan nito na isinusubo ang ari nito.

“Hahhh.” Marahas na malalim ang hanging pinakawalan niya sa baga. Alam niyang natural na nature na iyon ng isang Omega pero hindi parin niya matagalan ang mga ganung tagpo.

Iginala pa niya ang kanyang paningin at doon niya namataan si Ishan na ngayon ay nakaupo at sa isang sulok habang kasama ang tila bigating costumer nito.

Pahapyaw man ay nagtama ang mga mata nila na nagbigay signal na ang Alpha na kasama nito ngayon ay tila iyon ang pinuno ng sindikatong hinahanap nila.

Hindi na siya nagdalawang isip pa na lapitan ang mga ito. At habang palapit siya ay palihim na niyang pinindot ang isa pang botton na magbibigay signal para sa kanilang back up mula sa Iron Wolf.

Ng makalapit na ay tahimik na inilabas niya ang itinatagong baril na hindi nakita ng guard sa labasan. Itinutok ito sa sintido ng lalaking kasama ni Ishan.

“Anong ibig sabihin nito?” Gulat na tanong ng lalaki na naalarma dahilan para palibutan sila ng mga tauhan nito.

Naging mabilis naman ang kilos ni Ishan na gamitin ang singsing nito na may maliit na matulis na bagay na may gamot pampatulog at itinurok iyon sa leeg ng Alpha. Bago siya tumayo at pumuwesto sa likod niya.

“Fuck.” Narinig niyang mura ni Ishan ng makaramdam ito ng hilo.

“Are you okay?” Tanong niya dito na may pag aalala pero hindi naman niya magawang harapin ito dahil pinalibutan na sila ng mga tauhan ng Alphang napatulog ni Ishan.

“Yeah! Kaya ko pa. Pero hindi ko alam kung hanggang kailan ako tatagal.” Sagot naman nito. Ibinigay niya dito ang isang pang patalim. Hindi sila basta makakagamit ng baril dahil maraming madadamay na mga inosente sa loob ng bar.

Hanggang sa hinarap na nilang dalawa ang laban sa naturang grupo ng sindikato. Sa naturang gulo na naganap ay nagkagulo ang buong bar. Kanya kanyang takbuhan ang mga omega at ang ibang Alpha na nakialam na din at nakisangkot sa gulo nila.

Wala namang kahirap hirap na hinarap nila ni Ishan ang mga ito. Kung tutuusin ay wala pa iyon sa kalingkingan niya. Nahirapan lamang siya dahil narin sa kalagayan ni Ishan na halos hindi na makalaban ng maayos dahil sa kalagayan nito.

Sa kalagitnaan ng laban nila sa grupo ng sindikato ay tama namang dumating na ang tulong sa kanila.

“Lord dos. Okay lang kayo?”

“Yeah. Just take Ishan with you. Kami na ang bahala dito.” Utos niya sa beta na agad na lumapit sa kanila habang abala na sa pagpapatumba ang ilan sa mga kasamahan nila.

Inalis nga ng beta si Ishan doon. At pinainum ng gamot na pangontra sa gamot na ipinainum nila dito.

Hindi na din nagtagal ng matapos ang kaguluhan sa loob ng bar at ang pinuno ng isang sindikato ay tuluyan ng nahuli.

Natunton na din nila ang kuta ng mga ito ay nilinis ang lugar. Kinumpiska nila ang mga iligal na gamot na ibinibenta at ang mga omegang dinudukot ng mga ito.

Natapos ang magdamag na nilinis at mabilis na nasaraduhan ang unang misyong hinawakan nila ni Ishan.

“ U gh.“ Sapo ni Ishan ang sintido ng maibalik ang kanyang malay. Napatingin siya sa orasan na nakakabit sa dingding. Pasado alas dos na ng hapon.

Nahilot din niya ang kanyang leeg na tila nangalay sa pagkakatulog.

“Gising ka na?” Napalingon siya ng marinig ang boses ni Vance na nakaupo sa gilid na nakatingin sa kanya pero may hawak na naman itong alak.

“Yeah! At paggising ko alak parin ang hawak mo. Kailan ka ba titigil sa pag iinum?” Tanong niya dito.

“Do I need to answer that?”

“No. Dahil iisa lang naman ang alam kong isasagot mo dyan.” Tugon niya dito bago bumaba sa kama. “Kumusta ang misyon? Tapos na ba? Wala na kasi akong maalala simula ng makalabas ako sa bar?” Pang iiba niya ng usapan habang ipinupusod ang kanyang buhok pataas.

“Here.” Sabay hagis sa kanya ng isang ATM na nasalo naman niya.

“Binigay iyan ni Karrim. Para sayo yan. Diyan na niya inihulog ang bayad ng una nating misyon.”

“Talaga.” Natuwa siya sa sinabi nito at napatitig pa talaga sa ATM na ibinigay sa kanya ni Vance. Nasa mga labi niya ang mga ngiti sa hindi makapaniwalang unang sahod niya sa misyong naisarado nila ni Vance. “Magkano ang ibinayad sa atin?”

“Tatlong daang libong piso bawat isa sa atin.” Sagot nito sa tanong niya na mas ikinatuwa niya.

“Ganun kalaki.”

Tumango ito pero mataimtim na nakatitig ito sa kanya.

“Bakit?” Kunot ang nuo niyang tanong dito dahil sa naging tingin nito sa kanya.

“Sapat na bang kabayaran iyan kung may masamang nangyari sa inyo?” Seryusong tanong nito ilang sigundo din itong natahimik.

“Huh.” Nalito siya sa huling katagang binanggit nito. “Inyo? Hindi ba pwedeng ako lang?” Tanong pa niya dito na wala naman iyon para sa kanya dahil mas natuon ang pansin niya sa hawak ATM. “May bago ba tayong misyon?”

“Dr. Velasquez is an OB Gyn.”

“Huh.” Nangunot ang nuo niya na hindi makuha ang ibig nitong sabihin.

“What do you think is the job of an OB-GYN doctor?”

“Bakit mo natanong? Don’t tell me your wife is pregnant?” Balik tanong niya dito na ikinatigil naman nito.

Nangunot din ang nuo.

Marahas ang pinakawalan nitong paghinga sabay tungga na naman ng alak na sinabayan ng tayo at walang lingong likod na tinalikuran siya.

“May nasabi ba akong hindi maganda?” tanong pa niya sa sarili sabay pilig ng ulo na nakatingin sa papalabas na imahe ni Vance sa silid niya.

“Ah, whatever. Basta masaya ako dahil sa may sarili na akong pera.” Ani niya na hindi maitago ang saya dahil sa laki ng binahagi sa kanya ni Karrim sa unang misyon na hinawakan nila ni Vance.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-ONE

Napatitig siya kay Vance dahil sa sinabi nito. Hindi niya alam kung binibiro lamang ba siya nito dahil biniro niya ito noong nakaraang araw na baka buntis ang asawa nito pero..

“Are you kidding?” Hindi niya mapigilang tanong dito.

“I’m not good at telling jokes, Ishan. You are three weeks pregnant.” Seryuso itong nakatingin sa kanya habang muli iyong sinasabi.

Napalunok siya. Wala siyang ibang alam na sasabihin dahil nagulat siya sa nalaman.

“T-three weeks?” Pang uulit pa niya kung ilang araw na siyang buntis. Doon niya nakalkula ang huling pakikipagniig niya sa hari. Noong gabi ng pulang buwan na sinabayan ng pagdating ng heat niya at rut ng hari.

Nakalimutan na din niya uminom ng gamot kinaumagahan bago siya tumakas sa kaharian.

“Hah.” Napaskil sa kanyang mga labi ang mapait na ngiti ng hindi makapaniwala. May namuong luha sa kanyang mga mata

“Pero sabi naman ni Dr. Velasquez na hindi nakaapekto sa kapit ng bata ang ipinainum sayo sa gabi ng misyon natin.”

“The fuck..” napaatras pa siya at nanlulumong naupo. Naihilamos ang mga palad sa sariling mukha na tuluyan ng tumulo ang kanyang mga luha.

Hindi niya akalain na mag iiwan pala ng alaala ang masamang karanasang ipanalasap sa kanya ng hari. Nahabag siya sa sarili na sa kapabayaan niya at kagustuhang magkapera ay muntik pa nga niyang naipahamak ang dinadala niya.

“Enough. Stop crying.” Si Vance na hindi matagalan na nakikita ang pag iyak niya o sa lahat ng omega dahil may mababang puso ito sa lahat ng kagaya niya. “Magpahinga ka na muna. Saka na ulit kita kakausapin kapag naging malinaw na ang isip mo para sa kalagayan mo.”

Hindi na niya nagawang sumagot sa lahat ng sinabi ni Vance sa kanya dahil talagang nagulantang siya sa rebelasyon sa kalagayan niya.

Iniwan na siya ni Vance. Nanatili siyang tahimik at hindi parin makapaniwala.

N agtungo siya sa hospital kinahapunan ng maliwanagan ang isip niya at nagpakonsulta kay Dr. Velasquez. At tulad ng sinabi sa kanya ni Vance ay tatlong linggo na nga ang ipinagbubuntis niya.

“Inuulit ko Mr. Safar. Maganda at malakas ang kapit nito kaya wala kang dapat ipag alala and you can do your job as well basta huwag ka na lang ulit makakainom ng gamot na pwedeng makasama sa kapit nito.” Mahabang paliwanag ng doctor sa kanya. “Mr. Fuentebella told me that you’re working as a secret agent. Walang masama sa pagtratrabaho mo pero huwag mong hahayaang masaktan ka. Physically.”

Napatango siya habang nakikinig dito dahil wala naman siyang ibang masabi sa kalagayan niya at naipaliwanag na nga nito ang mga dapat at sa hindi dapat niyang gawin.

Nais lang naman niya talagang makasigurado sa kalagayan niya. At masaya siya na nag aalala para sa sarili at sa ipinagbubuntis.

Masaya siya dahil magkakaroon siya ng anak pero nag aalala siya dahil ang ama ng dinadala niya ay ang taong nagpahirap sa kanya at tinakasan niya.

“Thank you, doctor.” Pasasalamat niya dito bago maayos na nagpaalam.

Neresetahan siya ng bitamina para mas maganda pa daw ang magiging kalagayan ng baby niya.

Hindi agad siya bumalik sa pack house kung saan siya pansamantalang namamalagi. Nagliwaliw muna siya habang nag iisip ng magandang gawin para sa kanila ng kanyang ipinagbubuntis.

“Can you help me?” Agad na tanong niya kay Vance ng magpasya siyang tawagan ito na agad nitong sagutin ang tawag niya.

“What for? And where are you?” Tanong nito sa kanya na sa background na naririnig niya ay alam niyang umiinom na naman ito.

Napailing siya. Kung malaki ang problema niya para sa sarili ay malaki din ang problema nito sa asawa na patuloy parin nitong hinahanap.

“Just wandering around. May alam ka ba na pwede kong lipatan? I can afford to rent my own place now.” Walang pasakalying sabi niya dito. Buo na ang pasya niya na lumipat na ng tirahan at hindi na lang basta aasa kay Vance at manatili sa pack house nito.

“Yeah! I will send you the address. But how about your work as..”

“I’m still in.” Putol niya sa sasabihin nito. “I’m waiting. Na kung pwede ay makakalipat na din ako bago lumubog ang araw.”

“Sure.” Matipid nitong sagot bago siya pinatayan ng linya.

Ilang minuto lang ang hinintay niya ay ipinadala na ni Vance sa kanya address na malilipatan.

Malapit lang din iyon sa pack house kung saan siya nakatira kaya hindi siya mahihirapang dalhin ang ilan sa naipon niyang gamit na bigay sa kanya ni Vance.

Hindi na siya nagsayang ng oras. Na bago pa lumubog ang araw ay nakalipat na nga siya ng tirahan.

T ahimik na nakatingin siya sa sariling repleka sa salamin. Wala na nga siyang sariwang sugat pero nanatili ang mga pilat na naiwan sa balat niya sa pagpaparusa sa kanya ng hari.

Nadako ang tingin niya sa nipis ng kanyang tiyan. Wala pa iyong ipinagbago. Dahil ilang linggo pa lang naman ang dinadala niya.

“Thank you for coming into my life. Na kahit hindi maganda ang naranasan ko sa kanya ay hindi magiging dahilan iyon para kamuhian kita. Mamahalin kita. Kaya kumapit ka lang. Kaya natin ito.” Kausap niya sa kanyang dinadala habang patuloy siya sa paghaplos sa kanyang tiyan.

Ilang minuto din siyang nakatingin sa kanyang sariling repleka sa salamin bago nagpasyang ipagpatuloy ang pag aayos ng sariling gamit.

Lumabas na din siya kanina para bumili pa ng ilang kagamitan na kakailanganin niya sa bagong tirahang inupuhan niya. Nagpasa na din siya ng mensahe kay Vance.

Sinabi niya dito kung saan siya lumipat. Nagpasalamat na rin siya dito sa maraming bagay na naitulong nito sa kanya na kung hindi dahil dito ay baka nasa kalye parin siya at naging palaboy kung hindi siya nito tinulungan sa mga panahong walang wala siya.

Si Vance na ang isa sa naging sandalan niya at masaya siya ng makilala ito at naging kaibigan niya kahit na isa itong Alpha.

M abilis na lumipas ang mga araw.

Tuloy tuloy naman ang pagbibigay sa kanila ni Karrim ng misyong pagkakaabalahan nilang dalawa ni Vance.

Na kahit sabihin nasa hukay ang kalahating katawan sa bawat misyon nila ay nagdodoble ingat siya para hindi masaktan o mapahamak ang kanyang dinadala.

Magtatalong buwan na din ang kanyang dinadala na malusog at malakas ang kapit nito sa kanya kaya wala siyang naging problema sa bawat misyong sinusuong nila ni Vance.

Pasalamat din siya talaga kay Vance dahil kahit na problemado ito dahil sa kasalukuyang hinaharap sa asawa nito ay nagagawa parin siya nitong protektahan.

Nakaramdam siya sa kalungkutan para kay Vance lalo na kailan lang ng mapawalang bisa ang kasal ng dalawa na naging dahilan para mas lulungin nito ang sarili sa alak. Mas naging agrisibo sa bawat misyon nilang dalawa.

“Not this time, Ishan. Hindi ka pwedeng sumama.” Matigas ang boses na pagtanggi nito sa gusto niyang pagsama sa misyong ipinahawak ni Karrim dito.

“Why not, I can take care of myself.” Naiinis na din niyang sagot dito dahil kahapon na nila pinagtatalunan ang pagsama niya sa Israel dahil nakakuha sila ng impormasyo na doon nagtatago ang isang malaking sindikato.

“But this is not easy as you think, Ishan. Malaking sindikato iyon. Hindi tulad ng mga nauna nating misyon.”

“Count me in, hindi ako magpapabaya.” Seryusong sabi niya kay Vance na nakipagsukatan pa siya ng tingin dito.

Nakita niya kung paano ang galit sa mga mata nito hindi dahil sa matigas niyang desisyon kundi galit sa buong mundo dahil sa paghihiwalay nito sa asawa. Na sa bawat misyon nila ay halos ayaw na nitong mabuhay at naghahanap ng mga bagay na pwede nitong ikapahamak ano mang oras.

Hindi na ito sumagot pa. Basta na lamang siyang tinalikuran kaya napasunod siya dito dala ang ilang gamit na naihanda para sa pagpunta nila sa Israel.

Sa paglapag pa lang nila doon ay mainit agad ang naging ingkuwentro nila sa mga sindikito na tila napaghandaan ang pagdating nila na kung hindi lamang sila naging alerto ay baka naubos silang lahat.

Magpaganun pa man ay napagtagumpayan parin naman nila ang pagtupok sa mga ito at nililipon.

“Ishan, watch out.” Narinig niyang sigaw ni Vance kaya napalingon siya dito.

Huli na para mapagtanto ang naging kapabayaan niya. Ang akala niya ay tapos na dahil napatumba na nila lahat ng mga sindikato ay nagkamali siya.

Isa sa mga iyon ay nagawa paring kumilos na nakapuslit ng baril at itinutok iyon sa kanya. Pero naging mabilis naman ang pagkilos ni Vance at sinalo nito ang bala na dapat sa kanya tatama.

“V-vance. H-hey. H-hey, buddy.” Nasalo niya ang katawan ni Vance na pabagsak sa lupa. Nanginginig ang kamay niyang tinatapik pa ito sa pisngi. “H-hold on. You said you are not good at telling jokes.” Napaluha pa siya ng makita kung paano unti unting pumikit ang mga mata nito. “Yah! Help.” Sigaw niya na agad silang sinakluluhan ng mga kasama matapos tuluyang mapatay ang lalaking bumaril sa kaibigan niya.

“Hold on, Vance.” Paulit ulit niya iyong sinasabi habang sumusunod siya sa mga ito.

Dinala sa hospital si Vance at binigyan ng paunang lunas bago sila lumipad pabalik sa Tierra at doon na ito tuluyang ginamot.

“Huwag ka ng mag alala. Hindi si Vance iyan kung hinayaan niyang ikaw ang natamaan ng bala.” Si Fan na asawa ng Alpha na si Karrim habang naghihintay sila sa paggising ni Vance dahil hindi parin ito nagkakamalay simula ng madala ito ng hospital.

“Natural na para kay Vance ang tumulong sa mga Omega kaya huwag mong dibdibin iyon at huwag mong isiping kasalanan mo kaya siya nabaril.” Dagdag pa nito na para bang pinapalubag nito ang bigat ng nararamdaman niys “Sa trabaho niyo ay hindi talaga iyan maiiwasan. Kaya cheer up.”

Tumango siya pero hindi parin niya maiwasang sisihin ang sarili dahil sa kapabayaan niya na naglagay sa buhay ni Vance sa bingit ng kamatayan.

“ Y ou’ve been doing this almost a year, Safari! But till now you still have no information on who is the boss of the Black Shadow!“

Iyon ang bumungad sa kanya pagpasok pa lang niya sa opisina ni Karrim. Dahil hanggang ngayon ay wala pang mahanap na lead ang epsilon na si Safari kung sino ang nasa likod ng Black Shadow at kung bakit gustong-gusto makuha ng mga ito si Torichiro. Wala na rin siya balita rito dahil isang buwan na rin mula noong palitan na siya bilang bodyguard nito.

“If you still don’t give me any leads about Black Shadow, I will fucking fire you!” Singhal nito na hindi maitago ang galit at pabagsak na ibinalik sa cradle ang telepono.

“Ang aga-aga ang init ng ulo mo.” Aniya pero wala namang ipinakitang interest sa naabutang tagpo.

“And what the hell are you doing here, Vance? I told you to rest.” galit na pagsita nito sa kanya na marahas pang naisandal ang likod sa upuan.

“Rest is not my middle name, Karrim. Give us a new mission. I’m bored.” since the day Rafael file an annulment paper to him, gustong gusto niya nang sumabak sa mga mission at ilagay ang isang paa sa hukay.

Mula noong iniwan siya ni Rafael, nawalan na rin ng saysay ang buhay niya. Kung hindi lang dahil kay Ven siguradong wala nang patutunguhan ang buhay niya.

“Isang buwan na pahinga, Vance. You are forbidden to take any of the mission. Hindi pa tuluyang gumagaling ang nga natamo mong sugat. Baka nakakalimutan mo ang kalahati ng buhay mo ay wala na sayo.” anito na hinarap ang laptop.

Kakagaling lang nila sa Israel kung saan nagkaroon ng cleaning operation doon laban sa mga sindikato. Nabaril siya sa kaliwang dibdib dahil sa pagligtas niya kay Ishan na isinangga ang sarili para hindi ito ang tamaan ng bala. Buti na lang hindi tumama sa puso niya ang bala, pero hindi rin naging madali dahil may wolfsbane iyon na nakapangpahina sa kanya.

Sa totoo lang, nakaramdam siya ng tuwa noong nalaman niyang nasa bingit na siya ng kamatayan. Hinihiling niya na sana kunin na siya dahil wala rin naman siyang rason para mabuhay pa.

Doon bumukas ang pinto at iniluwa niyon ang isa sa mga epsilon ng Iron Wolf. “Lord Uno, pinatawag niyo raw ako.”

“Oh yes. Sayo ko ibibigay ang kliyenteng–”

“Ako na lang ang hahawak niyan.” putol niya sa sinasabi ni Karrim. Sa hindi niya alam na dahilan ay sandali itong natigilan. “No. Just rest.”

He tsked. “Madali lang naman siguro ’yan diba?”

“Yes. This client needs a bodyguard.”

“See? So easy. Ibigay mo na lang samin yan ni Ishan”

“Still no.” mabilis nitong sagot.

“Please, Karrim. Lalo akong mababaliw kapag wala akong ginagawa!” aniya.

Totoo yun. Para siyang nababaliw sa tuwing wala siyang ginagawa. Ayaw na ayaw niyang laging nasa mansion, dahil nakikita niya sa bawat sulok ng mansion si Rafael. Lalo na kapag nag iisa siya. Patuloy lamang siyang dinadalaw ng masasaya nilang alaala ng dating asawa.

Napabuntong–hininga si Karrim kasabay ng pag iling na halatang ayaw ibigay ang misyon na iyon sa kanya. May pagdadalawang isip itong napatingin pa sa envelope na hawak. “Once na hinawakan mo na ito, hindi mo na pwedeng atrasan.” Itinaas nito ang hawak na brown envelope.

“Kailan ba ako umatras sa mission?”

Nagkibit ito ng balikat. “Okay sabi mo eh.” anito na ipinaabot ni Karrim sa epsilon ang envelope sa kanya.

“It’s yours now.” naka ngiting sabi ni Karrim.

“Thanks bud!” mabilis niyang binuksan ang envelope at tiningnan kung sino ang magiging kliyente niya. Nanlalaki at hindi makapaniwalang nilingon niya si Karrim pagkakita niya sa litrato ng magiging kliyente niya.

“Siya?!”

Marahan itong tumango. “Siya nga, Vance.”

Muli niyang tiningnan ang litrato nito at binasa niya ang client information nito. Napapakunot ang noo niya nang mabasang may threats itong natatangap kaya kailangan nito ng bodyguard.

“Who is the fucking threatening him?” kunot noong tanong niya kay Karrim.

“Isa yan sa dapat mong alamin.” pinihit nito paharap sa kanya ang laptop nito. “Napaimbestigahan ko na siya. He is now a famous gothic writer. Tungkol sa mga werewolf at vampire ang mga novela niya. Simula nang pumutok ang kasikatan niya, doon nagsimula ang sunod-sunod na pagbabanta sa buhay niya.” pagdedetalye nito.

“Should I care?” kunot noong tanong niya.

“Don’t ask me a stupid question, Vance. Of course, you still care. Don’t lie to yourself.” Muling isinandal nito ang likuran sa backrest ng swivel chair nito.

“It is not easy to let go of the person you truly love.” sabi pa nito.

“Love my ass. Since the day he left me, I no longer believe in love, Karrim.” tiim bagang sagot niya.

Muling bumalik ang sakit. Baliwala ang mga sugat na natamo niya dahil mas masakit ang sugat na nakuha niya nang iwan siya ni Rafael.

“Because you let him go, Vance.”

Mapait siyang ngumiti. “Bakit ko pipiliting manatili ang taong hindi na masaya sa piling ko?”

“Instead of letting him go you have to make way for him to be happy again. Sa inyong dalawa ikaw ang top, ikaw ang nagsisilbing lalaki sa inyong dalawa. Of course, you’re an Alpha. But sometimes you have to show to your partner that you’re hurting too. Hindi mo kailangan magpakaplastic sa kanya, ganun ang mag-asawa nagtutulungan. Don’t manipulate him. Hayaan mo din siyang maging malaya sa desisyon niya para sa inyong dalawa. Unless you let him top you.” mahaba nitong litanya.

Napangiwi siya sa huli nitong sinabi.

“Don’t tell me, you let Fan topped you?” kunot noong tanong niya.

Tumaas kilay nito. “You don’t understand me. I was trying to say to you, tangna ka. Kung hindi mo kayang maglead sa relasyon ninyo, let him top you!” gigil na sabi nito.

“Sinasabi mo ba sakin na hindi ko kayang magpaka-asawa sa kanya?”

“Sa bibig mo na nanggaling yan. Get out in my office, baka mabaril pa kita nang wala sa oras gago ka!” pagtataboy nito sa kanya.

Tumayo na siya at naglakad palabas nang muli itong magsalita.

“If you still love him, maybe this is the right time to chase him again. Magpapahinga lang, pero hindi bibitaw.”

Nagpakawala siya ng malalim na buntong hininga bago nagpatuloy sa paghakbang. Pagkasakay niya sa sasakyan ay agad niyang tinawagan ang beta niya para ibook siya ng flight papunta sa Spain para sa magiging trabaho niya.

He needs to guard his ex-wife. Pero sino naman kaya ang gustong manakit dito? Maliban kay Vince at Leila na patay na ay wala na siyang ibang pwedeng isipin na gagawa ng masama sa dating asawa.

S inabi ko sayo na huwag mo ng pagkaisipin iyon.“ Napalingon siya ng marinig si Vance na nagsalita mula sa likuran niya. “Let’s go. We have a new mission.”

Sabay bigay sa kanya ng envelope na hawak nito.

Nagdadalawang isip siya kung tatanggapin ba iyon matapos ang insidenteng pagkabaril nito ay tila gusto na niyang tumigil. Ayaw na niya itong mapahamak lalo na kung siya ang magiging dahilan nun.

“Ayaw mo, this is easy this time. We just need to protect my ex-wife.”

Nangunot ang nuo niya sa sinabi nito na napatingin sa envelope na inaabot nito. Ilang sigundo din ang lumipas bago niya kinuha ang envelope dito. Tinignan ang nilalaman at impormasyon doon.

“Okay, I’m in.” Walang pagdadalawang isip na sagot niya dito. Hindi dahil sa madali nga iyon kundi nais niyang makilala ang asawa nito.

Naikwento na nga lahat ni Vance sa kanya lahat tungkol sa ex-wife nito pero hindi pa niya totally ito nakikita o nakakasalamuha. Kaya nagkaroon siya ng interest sa bago nilang misyon para lamang makita ito. Para makita kung ano ba ang nagustuhan ni Vance sa ex-wife nito.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-TWO

“ B asta? Look, I’m a business man and a writer at the same time. That’s mean I’m a busy person. Hindi pwede ’yung papetik-petik lang. Kung ayaw niyang gawin ang trabaho niya, he’s fired!“

Napalabi si Ishan habang nakikinig lang siya sa usapan habang nasa tabi lang niya si Vance.

“You heard that, lord dos?”

“Loud and clear.”

“Nagkaroon ka nga naman ng ex-husband na high blood at mabunganga.” hindi niya mapigilang sabihin iyon kay Vance.

Sa ilang araw na pagmamasid nila sa dating asawa nito ay napagtanto niyang wala namang kaibig-ibig sa ugali nito. Maliban sa mabunganga ay hindi naman ito kagandahan.

Hindi sinagot ni Vance ang sinabi niya na nanatiling nakatingin sa malayong imahe ng ex-wife nito.

“Ano ba ang nagustuhan mo sa kanya? He’s just a nerd guy.” Dagdag pa niya na nakaramdam siya ng inis dito dahil kahit hindi man nito sabihin ay patuloy parin itong nagmamahal sa dating asawa. Iniwan na nga siya lahat lahat pero nasa mga mata parin nito ang umaasa.

“Kailangan ba may dahilan kapag nagmahal ka?” Kunot ang nuong balik tanong nito sa kanya.

“Tinutulak ka na niya palayo, that means he don’t love you anymore. Nagmumukha ka na lang tanga nakakahabol sa kanya. Just forget him and leave him alone.” May pagkainis na muli niyang sabi pero hindi naman nito napansin ang naging tuno ng boses niya.

“My half of life is in him.” Maikli nitong sagot na nakapagpatitig sa kanya dito. Nakikita niya sa mga mata nito ang kislap na nagsasabing mahal na mahal nito ang dating asawa.

“So what?”

Nilingon siya nito. “I love him. I still do. Nothing’s changed and we still have the bond that still connects us.”

“Ang tanong mahal ka ba?” Tanong niya kasabay ng pag arko ng kilay niya.

’’Yung kotse ni Mr. Naisell!“ Naputol ang naging usapan nila ng kalabitin ito ni Uno at makita nila ang Porsche ni Rafael na lumabas mula sa tarangkahan.

“It’s Fuentebella. Isa pang Naisell mo, dudugo na ’yang bunganga mo!”

Mabilis na binuhay ni Vance ang makina ng sinasakyan nila at sinundan ang kotse ng ex-wife nito na umabot ng halos kalahating oras.

“Uno.” tawag ni Vance dito habang tahimik lang siyang nakamasid kay Vance habang nangunot na ang nuo sa haba ng oras ng pagsunod nila sa kotse ng dating asawa nito.

“Lord dos?”

“Nasabi ba niya kung saang meeting siya pupunta?”

“Hindi ho.” mabilis nitong sagot.

Binilisan ni Vance ang pagmamaneho para unahan ang sasakyang sinusundan nila. Nang maharangan nila ang sasakyan nito sa daan ay bumaba si Vance at kinatok ang bintana ng driver seat. Nang silipin nito ang loob ay hindi nito nakita si Rafael.

Galit na kinuwelyuhan nito ang driver “Where the hell is he?”

“H-he rode is in another car, sir.” Takot na sagot ng driver.

“Fuck!” Narinig niya ang malakas nitong pagmumura na sinundan ng paghila sa driver pababa ng sasakyan at sumakay ito doon. Bahagya pa siyang nilingon ni Vance ng sumakay na din siya.

“Mag-hiwalay tayo! Hanapin niyo siya!” galit na utos nito kay Uno na hindi na pinansin ang paglipat niya.

“Dos!” tawag nito mula sa earpiece.

“Lord dos.”

“Track him!”

Pinagsusuntok pa nito ang manebela habang nagmamaneho. Naiiling na lang siyang nakamasid dito dahil nakita niya kung gaano ito nag aalala sa dating asawa. Lihim siyang nagpakawala ng malalim na paghinga.

“Relax. We’ll find him.” Mahina niyang sabi dito kahit na alam naman niyang hindi ito ang oras para magrelax dahil ang taong mahal nito ang pwedeng manganib ang buhay dahil sa nagtatangka ng masama dito. Masasabi niya na mahal na mahal nga nito ang asawa dahil sa klase ng pag aalala nito.

“I found him.” si Dos mula sa kabilang linya.

“Where?”

“In Delisioso Restaurant. Papunta na rin ako doon at nasabihan ko na rin si Uno.”

“Good. Don’t lose track of him.”

Nakita niya kung paano makahinga ng maluwang si Vance habang bagtas na nila ang daan sa nasabing restaurant na mabilis nilang narating dahil para ng silang lumipad sa bilis nitong pagmamaneho.

“Excuse me, are you with Mr. Naisell?” pigil dito ng isa sa mga crew ng restaurant habang nakasunod lamang siya dito.

“I’m his husband.” Sagot nito kaya hinayaan silang makapasok.

“Why the hell did you do that?” Galit na tanong ni Vance ng makalapit sila sa kinauupuan ni Rafael na tila nagulat naman sa pagsulpot nito. “WHY the hell did you do that?!” muling tanong ni Vance. Ang boses nito ay dumagundong sa buong palapag ng Delisioso Restaurant.

Kitang kita sa mukha nito ng galit dahil sa ginawa ng dating asawa at nakaramdam naman siya ng pagkainis dahil nakita niya sa mukha ng asawa nito na tila balewala ang ipinapakita ni Vance dito na pag aalala. Parang gusto tuloy niyang sabihin dito at ipamukha na makasarili ito at hindi man lang pahalagaan ang damdamin ni Vance para dito.

Tahimik lang siyang nakinig sa bangayan nilang dalawa habang ipinagtatabuyan nito si Vance palayo.

“Pwes, wala din akong pakialam sayo! Get los—” isang malakas na pagsabog ang nakapagpatigil sa pagtatalak nito. Nagkagulo ang mga tao sa buong restaurant.

Naging alerto naman sila ni Vance at nakapagtago.

“Shit!” Malakas na mura ni Vance na mabilis na kinabig payuko ang asawa nito. Kasunod ni’yun ay sunod-sunod na pinaulanan ng mga bala ang buong paligid ng restaurant.

“Vance!” Hindi na niya napigilang lapitan ang mga ito sa pinagkukublihan nila para mas maprotektahan nila ang bawat isa na hindi na inisip ang kalagayan niya. Pero ang akala niya na panabay nilang haharapin ni Vance ang mga nagtangka ay inutusan lamang siya nitong itakas ang asawa nito.

“Ishan, itakas mo siya rito!”

Napatingin siya sa asawa nito na nakatingin na din sa kanya habang pare-pahero silang nagkukubli.

“Magkita na lang tayo sa mansion. Please be safe!” Si Vance na nagsusumamong nakatingin sa dating asawa na sana makisama ito ngayon sa kanila.

Nagpakawala siya ng isang malalim na hininga bago sinunod ang utos sa kanya ni Vance kahit na ayaw sana niya itong iwan.

Hinila niya si Rafael habang nakuyo parin para hindi sila tamaan ng ligaw na bala. Sa mga iskinita sila dumaan hanggang sa ligtas niyang nailayo ito sa kaguluhan.

Napatingin siya kay Rafael na nanginginig sa takot ng marating nila ang mansyon. Hindi maitatago sa mukha ang takot nito sa nangyaring kaguluhan.

Kahit siya man ay nakaramdam din ng takot dahil sa kalagayan niya pero para sa kanya ay hindi makakatulong sa kanya iyon kung papairalin ang takot para sa sarili.

Hinayaan niya si Rafael na pumasok sa loob habang manatili parin siyang alerto sakaling may nakasunod sa kanila. Na kahit nakaramdam siya ng inis dito ay trabaho parin niya ang bantayan ito at gagawin din niya ang bantayan itong mabuti para kahit papaano ay masuklian niya ang kabaitan ni Vance sa kanya.

“ W here is he?“ Tanong sa kanya ni Vance ng makabalik ito kasunod nito si Uno.

Nakahinga naman siya ng maluwang dahil ligtas itong nakabalik sa mansion.

“Nasa sala.” Maikli niyang sagot dito. Kukumustahin pa sana niya ito ay hindi na niya ginawa dahil nakita niyang mas nag aalala ito sa dating asawa.

Napasunod na lang ang tingin niya dito ng mabilis na tinakbo ang kinaroroonan ng asawa nito. Ilang sigundo ding nakatayo ito sa harapan ni Rafael na pinanuod ang kanina pang pagpapatahan ng kasama nito sa bahay.

“Ako na ang bahala. Salamat.” Si Vance ng hindi makatiis sa makitang umiiyak sa takot ang asawa nito na agad naming nagbigay daan ang kasama nito at iniwan na ito dito si Rafael.

Hindi nakaligtas sa paningin niya ang pagpapakawala nito ng marahas na paghinga na tila gustong pagsabihan ang asawa nito. Pero nagulat siya ng makita itong lumuhod sa harapan ni Rafael.

Naipilig niya ang kanyang ulo dahil sa ginawa ng kaibigan niyang Alpha sa harapan ng dati nitong asawa. Hindi alintana ang katayuan nila. Na isa itong Alpha na tinitingala ng lahat ay luluhod lamang sa harapan ng dati nitong asawa na may pag aalala.

“Hah.” Mahinang napasinghap siya na may mapait na ngiti sa mga labi dahil nakaramdam siya ng inggit kay Rafael dahil sa may isang taong nagmamahal dito ng higit pa sa buhay nito. Tumalikod siya sa mga ito pero hindi naman siya umalis.

Nakinig lamang siya sa usapan ng mga ito.

“Lord Dos.” tawag pansin pansin ni Uno kay Vance na agad namang tumayo at hinarap ito.

“May nakuha ka bang lead, kung sino ang may kagagawan ni’yun?”

“Meron na Lord Dos. Compirmado na si Leila ang may kagagawan ni’yun. Nahagip din siya sa CCTV sa labas ng restaurant.”

Nakuyom nito ang kamao.

“Sino ang tumutulong sa kanya?”

Ipinakita nito ang mga nakunan nitong litrato. “Yung sniper na napatay ko, meron siyang tattoo sa braso niya at katulad ito nung tattoo na nasa dibdib ng isa sa miyembro ng Gods of war kaya nasisiguro ko na kasapi nito.

“Paanong naging kakampi ni Leila ang Secret Society?”

“’Yan pa ang aalamin namin, Lord Dos. Napagbigay alam ko na rin kay Lord Karrim ang tungkol dito…”

“Okay maraming salamat—”

“I knew it!” sigaw ni Rafael na sabay sabay silang napalingon dito. “I made the right decision to leave you!” dinuro pa nito si Vance. “Dahil mula ng makilala kita nagkanda peste-peste na ang buhay ko!” hindi maitago ang paninisi nito kay Vance.

“Rafael, you need to rest, please.” Pero binalewala lang naman iyon ni Vance.

“No!” naiiyak na umiling-iling ito. “Tumahimik na ang buhay ko, Vance. Muli ka lang nagpakita at lumapit sa’kin muli na namang gumulo ang buhay ko!”

“Rafael…” akmang hahawakan ito ni Vance ay humakbang naman ito palayo.

“Mula nang minahal kita gumulo na ang buhay ko! Dahil sa pesteng pagmamahal na ’yun namatay ang papa ko. Dahil sa pagmamahal na ’yun nawala sa’kin ang anak ko! Dahil sa’yo! Dahil sa’yo!” pinagsusuntok ni Rafael ang dibdib nito na hinayaan lang naman nito. “Tapos ano gugustuhin na naman niyang mawala sa’kin itong baby ko at dahil na naman ’yun sayo!”

“Enough, magpahinga ka na.” Hinuli nito ang kamay ni Rafael na pilit pinapahinahon sa pag hihisterical nito pero muli lamang nitong dinuro si Vance na nakapagpakunot ng nuo niya habang nakikinig sa palitan nila ng salita.

“You ruined my life, Vance. You ruined everything! I hate you! I hate you!”

“I said enough!” Sigaw ni Vance na ang kanina pang pagtitimpi sa asawa ay hindi na nito napigilan. “Do you fucking think na wala lang sa’kin ang lahat? Do you fucking think na baliwala lang sa’kin ang mga nangyari? And do you fucking think na hindi ako nagluluksa sa pagkawala ng anak natin? Pinilit kong maging matatag dahil kung pareho tayong manghihina wala nang hihila sa atin para makabawi.”

Napatalikod siya dahil hindi niya matagalang makita kung paano nasasaktan si Vance habang sinasabi ang mga katagang iyon sa dating asawa.

Ramdam ni Ishan ang sakit na nararamdaman ni Vance habang naririnig iyon mula sa bibig nito. Matagal na niyang alam ang kwento ng pagmamahal nito sa dating asawa pero hindi niya akalain na ganun iyon kalalim at kahit na nasasaktan na ay patululoy parin itong nagmamahal sa dati nitong asawa.

“Ginawa ko ang lahat para isalba ang relasyon natin. Pero ano ang ginawa mo? You give up on us! You chose to leave me, hinayaan mo akong harapin mag-isa ang lahat!” Malakas na boses na sumbat nito kay Rafael.

Naipilig niya ang ulo at kumurap para hindi mamuo ang luha sa kanyang mga mata dahil nadala siya sa panunumbat nito kay Rafael. Kung gaano kabigat ang sakit na nararamdaman ng kaibigan sa pakikipaghiwalay ng dating asawa nito.

“I still remember the day that I beg you to stay. The night that you left me without saying anything.” Paisa isa nito iyong sinasabi na sa bawat kataga ay nandoon ang bigat at sakit na nadarama.

“Para akong tanga na hinanap ka kung saan-saan, kahit alam kong hindi ka na babalik hinihintay pa rin kita gabi-gabi. I still remember the day that I cried so many times and can’t sleep at night, kasi ang isip ko ay nasa’yo. Iniisip ko kung kumusta ka? Kung kumakain ka ba sa tamang oras o baka nagpapalipas ka ng gutom. Habang ako miserable ikaw naman unti-unti mo nang naaayos ang buhay mo. Pero wala kang narinig ni isang sumbat mula sa’kin dahil mahal kita! Hanggang ngayon, Rafael. Hanggang ngayon ay mahal pa rin kita!”

“Ngayon sabihin mo sa’kin, nagkulang ba ako? Oo, aminado ako na dahil sa’kin kung bakit ito nangyayari sa’yo. Pero hindi mo kailangan idikdik sa kokote ko kung paano ko sinira ang buhay mo! You want me out of your life? Ibibigay ko ’yun sa’yo. You are free now, because I had enough. I’m tired chasing you and win you back, Rafael.”

“Reject me now, Cariño.”

Doon na naman siya napalingon sa dalawa. Gusto niyang kutusan si Vance dahil matapos ang mahaba nitong kadramahan ay nandoon ang pagsusumamong sana huwag ng muli itong tanggihan ni Rafael.

“Do you really want me to reject you, Vance?” tanong ni Rafael kay Vance habang mataimtim silang nagtitigan.

Nandoon na naman ang inis niya kay Rafael dahil nakita niya na ginagamit nito ang kahinaan ni Vance. Kahinaan nito na mahal na mahal ito ng isang Alpha na handang ibigay lahat ng gustuhin nito.

“Makasarili.” Sa loob loob niya habang nakatingin parin sa dalawa.

“Do you?” Pag uulit ni Rafael na matamang nakatitig kay Vance at naghihintay ng sagot mula dito.

“Do it.” Hindi na niya napigilang sumabat sa kanila dahil sa inis kay Rafael. Hindi nito deserve ang pagmamahal ni Vance. “Para ano pa’t nanatili pa kayong konektado kung ayaw mo na rin naman sa kaniya diba?” taas pa ang kilay na dagdag niya at nais ipamukha dito na sarili lang nito ang iniisip at hindi nito deserve ang pagmamahal ng kaibigan niya.

Tinaasan din naman siya ng kilay ni Rafael. “And who are you?”

“Ishan, Vance’s partner.” Taas nuong sagot niya at hindi itinago ang pagkainis dito.

“Partner? Hah!” Patuya pa siya nitong tinawanan. “Ang lakas naman ng loob mo mangialam gayong partner ka lang pala niya sa trabaho.”

“Who knows.” Nais pa sana niya itong asarin ng agad na bumaling ito kay Vance.

Galit na hinarap nito si Vance. “The reason why you want me to reject you is because of him?”

“What? No! You know I love you. Even the calculator can’t calculate how much I love you.” sunod-sunod nitong sagot sa asawa na halos ikalalaglag ng panga niya.

“Tsked! Marupok talaga!” Naiiling na tumalikod siya at iniwan na ang mga ito.

Hindi niya alam kung matutuwa siya dahil nakaramdam siyang mukhang magbabati na ang dalawa.

Pero sa paglabas niya ay mabigat ang naging paghakbang niya. At nanahan sa kanyang puso ang inggit kay Rafael dahil may isang Alpha na sobrang mahal na mahal ito.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-THREE

Magtatatlong buwan ng naging tahimik ang buong kaharian. Pinalamig ng hari ang paghahanap sa kanyang asawa isang buwan mula ng tumakas ito sa kaharian.

Hindi dahil ayaw na niya itong hanapin kundi pinapalamig lang niya ang sitwasyon para isipin ng kanilang lolo na wala na iyong halaga sa kanya.

Pero ang balak niya ay siya na mismo ang aalis at maghahanap sa kanyang asawa. Na kahit saan man sulok ng mundo magtago ay hahanapin niya ito.

“Nakapag isip ka na ba?” Tanong ng kanyang lolo habang sabay silang naghahapunan ng dalawin siya nito.

“Wala pa sa isip ko iyan, lolo. Saka na ako magpapakasal ulit kapag tuluyan ng napawalang bisa ang kasal ko sa lalaking omega na iyon.”

“Pwede ka namang magpakasal kahit ilan pa ang gusto mo. Anong problema sa lalaking omega na iyon? Mabuti nga lumayas ito dahil alam mong hindi ko matatanggap na iyon ang magiging asawa mo.” Hindi talaga itinago ng kanyang lolo ang pagkadisgusto sa asawa niya o masasabing sa lahat ng mga lalaking omega.

Hindi niya ipinahalata sa kanyang lolo ang pagngangalit ng kanyang mga ngipin dahil sa mga sinabi nito.

Gusto niyang sagutin ang kanyang lolo at sabihin dito na walang magbabago sa desisyong hindi niya ipapawalang bisa ang kasal nila.

“Marami pa akong gustong gawin habang nakaupo ako sa trono, lolo. At magiging sagabal lamang kapag nagpakasal ako ulit.”

“Ikaw ang bahala.” Anito na hindi na ipinagpilitan pa ang suhesyong pagpapakasal. “Basta maayos at maganda ang pamamalakad mo sa buong kaharian ay walang makakaagaw sayo sa tronong iyan. At ipakita mo sa lahat na ikaw ang pinakamalakas.”

“Hindi pa ba, Lolo?” Tanong niya dito na nakipagsukatan ng tingin dito.

Naramdaman niya ang pagpapakawala nito ng pheromones na nagpapahiwatid ng paghahamon kaya tinapatan din niya ito at ipinaramdam din dito na balewala sa kanya at walang makakapagpatinag sa kanya para makaramdam ng takot.

“Impressive.” Ang kanyang lolo na tumigil sa paglalabas ng pheromones nito.

Hindi na siya nagsalita pa na muling ipinagpatuloy ang pagkain. Ganun din naman ang lolo niya na hindi nakaligtas sa kanya ang malalamin nitong paghinga.

Lihim siyang napangiti dahil doon. Hindi na ganun kalakas ang kanyang lolo at kaya na niyang higitan ito kung gugustuhin niya. Kaya na niyang pabagsakin ito kung hindi lang niya iniisip na ito parin ang lolo niya.

“Hindi na ako magtatagal.” Paalam ng kanyang lolo makalipas ang halos isang oras na palitan nila ng salita.

“Shall we, your highness.” Ang beta nito na agad sumalubong sa kanyang lolo ng maihatid niya ito at makapagpaalam sila ng maayos sa isa’t isa.

Seryusong tingin ang isinunod niya sa papalayong imahe ng kanyang lolo at sa beta nito.

“Your majesty.” Napalingon siya ng marinig ang boses ng kanyang beta na papalapit na sa kanya.

“Alam mo na ang gagawin dito sa palasyo habang wala ako Beta.” Nasabihan na niya ito sa mga dapat nitong gawin at alam niyang kaya nitong gampanan ang mga iyon habang wala siya sa kaharian.

“Yes, your majesty.” Yumuko pa ito sa kanya. “Naihanda ko na din ang inyong mga gamit sa pag alis.”

“Good. At habang wala ako ay huwag mong hahayaag makatakas ang ating bihag. Dahil sigurado akong magagamit kong dahilan iyon para mapauwi ko siya dito sa palasyo.”

“Yes, your majesty. Makakaasa kayo na walang magiging problema dito sa palasyo o habang wala kayo.”

“Very well then.”

Makalipas lamang ng ilang oras na paghahanda pa niya ay tuluyan na siyang umalis.

Nilisan niya ang kaharain para lamang hanapin ang kanyang asawa at ibalik sa kanyang palasyo kung saan lamang ito nababagay.

G amit ang kanyang sariling sasakyan ay hindi siya nagmadali sa paglalakbay. Bawat lugar, bawat bayan na kanyang daanan ay hindi niya pinapalampas para galugarin ang bawat sulok para lamang siguraduhing hindi siya magmimintis sa paghahanap sa kanyang asawa.

Ginugol niya ang sarili ng halos pitong araw sa daan na hindi tumigil sa paghahanap kay Ishan. At sa pitong araw na iyon at tuluyan na siyang nakalayo sa kanyang teretoryo. Malayong malayo na siya sa kaharian.

“Hanggang saan na ang narating mo para magtago, Omega.” Sa loob loob niya na hindi na maitago ang panggalaiti dahil wala siyang makitang bakas ng kanyang asawa sa mga lugar na na puntahan na niya.

Ipinagpatuloy niya ang pagmamaneho. Wala siyang sinayang na oras. Ilang oras lang ang itinutulog niya at pahinga bago magsimula na naman siyang maghanap.

“Where are you?” Tanong niya agad ng sagutin ni Karrim ang tawag niya habang nagmamaneho. Nakapasok na kasi siya sa bansa kung saan ang lugar na pinamumunuhan nito. Malapit na lang kasi siya doon.

“Who the hell are you to call at this fucking hour?” Sigaw naman nito sa kabilang linya na hindi agad siya nabosesan.

Tumaas ang itaas niyang labi habang nagngalit ang kanyang ngipin sa isinalubong sa kanya ni Karrim.

“And who do you fucking think I am? And how dare you shout at me asshole.” Galit na sita niya dito na kung nasa harapan lang niya ang pinsan ay nasuntok na niya ito.

Tila nahimasmasan naman ito sa pagkagising. Ala una na ng madaling araw.

“Oh! Your majesty.” Anito ng tuluyan siya nitong mahimigan. “Why are you calling me at this hour?” Anito sa mababa ng tinig pero alam naman niyang nakangiti ito dahil sa unang isinalubong nito sa kanya.

“Cut the crap, Karrim after you greeted me with shouts and curses” naiiling siya habang patuloy sa pagmamaneho.

Kung tatantyahin niya ay may anim na oras pa ang lalakbayin niya bago siya tuluyang makarating sa lugar nito kung deretso ang pagmamaneho niya.

“Bakit ka napatawag? Do you need anything.” Pang iiba nito ng usapan.

“Nothing. Just I’m on my way there to greet you in person, Karrim.”

“What the… are you fucking kidding me? Iniwan mo ang kaharian? And are fucking serious with that?” nasa tuno nito ang pagkabigla pero halata namang nasabik ito dahil na rin sa matagal na silang hindi nagkita.

“Can you tell by my voice that I’m joking? When did I tell a joke, Karrim?” Balik tanong niya dito.

“No! Kailan ba nung huli ka nagbiro. 15 years ago? Ng walang natawa sa biro mo ay pinagsusuntok mo kaming lahat.” Na sinabayan pa nito ng mahinang pagtawa.

“Yeah!”

“So, what now?”

“I need a bodyguard when I’m there. Prepare me one.”

“Okay! Okay! See you.” Agad nitong sagot.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga matapos niyang makipag usap kay Karrim. Muli niyang ipinagpatuloy ang pagmamaneho. Kung ordinaryong tao lamang siguro siya ay baka sa ikalawang araw pa lang ng paglalakbay niya na walang maayos na pahinga ay baka tuluyan ng bumagsak ang katawan niya.

“Not bad, after all.” Sa loob loob niya dahil sa paghahanap niya sa kanyang asawa ay muli niyang makikita ang isa sa pinakamalapit sa kanya sa lahat ng pinsan nila.

“ B ilisan niyo ang pagkilos. Wala na ba kayong mas ibibilis diyan?“ Dumagundong ang boses ni Karrim na naging abala sa paglilinis ng buong palasyo. “Hindi pwede ang magbagal ngayon.”

Matapos tumawag sa kanya si Zarim kaninang madaling araw ay hindi na siya halos nakatulog dahil sa pagkasabik na makita ulit ang pinsang matagal na niyang hindi nakikita. Sabihin man na dadalawin siya ay alam niyang may ibang rason ito kaya nito iniwan ang kaharian. Sa lahat ng mga pinsan nila ay si Zarim ang pinakamalapit sa kanya.

“What the… Move that away.” Muli ay sigaw niya sa isang epsilon na makitang may buhat na malaking vase na ipinasok sa palasyo. “The king does not like plants inside the palace.” Gigil na pagsita niya.

“Pwede ba Karrim, huminahon ka. Mas lalo silang matataranta kung lagi mo silang sisigawan.” Pagsita naman sa kanya ng asawa niyang si Fan na inaassist din ang iba para mapadali ang paglinis.

“I’m just excited hon.” Nag iba naman ang tuno ng boses niya na sumagot dito. Naging malambing ito. “Hey! Are you listening to me.” Pero iba naman ang pakikipag usap niya sa mga tauhan na nabalingang may dala na namang halaman.

Naiiling na lang na bumalik sa pag aassist si Fan sa kabilang panig ng palasyo. Habang siya ay sa bungad pa lang ng palasyo ang napapalinis niya na hindi pa matapos tapos dahil sa katatalak niya sa mga ito para sabihin ang dapat at sa hindi dapat. At sa kung ano ang gusto sa hindi gusto ng hari.

“Fuck, it’s exhausting. I will beat you Zarim for this.” Bubulong bulong pa siya na ang tanging ginawa lang naman niya ay ang mang utos. Natapos ang paglilinis sa palasyo ng halos limang oras.

Mag aalas-dose na ng tanghali ng magpahinga silang lahat.

Dahil walang contact si Karrim kay Ishan ay si Vance ang tinawagan niya para sabihan nito si Ishan na pumunta sa Piatras ng maalala ang bilin ni Zarim na kailangan nito ng bodyguard.

Magaling naman ang omega kaya hindi ito mahihirapang bantayan ang pinsan niya. Saka ito lang ang naiisip niyang pwedeng humawak sa pagbabantay sa pinsan niya dahil markado na ito kaya wala ng magiging epekto if Zarim emit pheromones.

“I’m still doing my job, Karrim.” Sagot ni Vance ng sagutin nito ang tawag niya.

“I know. You once said that you wanted to replace Ishan as your partner.”

“Oo, mainit ang mata sa kanya ng asawa ko. Buntis pa naman kaya kailangan kong sundin ang gusto niya.”

“The fuck.. alright! I’ll give you a new one. And tell Ishan to come here. Mayroon akong ipapahawak sa kanya na ibang misyon.”

“But Karrim, don’t give him a dangerous mission.” Sabi nito na may pag aalala sa omega na madalas kasama sa mga misyon.

“Why not?”

“Just don’t Karrim. Hindi ko siya sasabihan kong mapanganib ang misyong ipapahawak mo sa kanya.”

“Are you fucking disobeying my order? Nevermind. Just send him here. Magaan lang ang ipapahawak ko sa kanya. Remember my cousin.”

“Who? The King?”

“Yes. Pupunta siya dito sa Tierra at kailangan niya ng bodyguard. At si Ishan lang ang naisip ko na bagay sa trabahong ito dahil hindi siya maapektuhan sa pheromones ng hari.” Mahaba niyang paliwanag dito.

Nangunot ang nuo niya ng umabot yata sa kalahating minuto na hindi ito umimik sa kabilang linya.

“Are you still there?” May inis na tanong niya sa pananhimik nito.

“Yeah! Sige, sasabihan ko siya. Bye.” Sagot nito na hindi man lang siya nito hinintay na makasagot.

“What the fucking hell is wrong with him?” Gigil na ibinaba niya ang telepono na isinandal ang likod sa upuan. Minasahe ang leeg na para bang nangalay sa pagod nila sa paglilinis. Tumingin sa kesame at pumikit.

Ilang oras na lang ang hihintayin niya’t darating na ang pinsan sa kanyang palasyo.

W ala siyang balak manatili sa palasyo ni Karrim kaya tumigil siya sa isang hotel para doon manatili pansamantala. Hindi din naman siya magtatagal dahil hahanapin pa niya ang kanyang asawa. Nais lamang niya itong makita at makumusta ng personal bago ipagpatuloy ang paghahanap niya.

Ng makahiga sa kama ay naipikit niya ang kanyang mga mata at doon na siya nakaramdam ng pagod sa walong araw niyang paglalakbay.

Ngayon lang siya nakahiga sa komportableng kama simula ng umalis siya ng kaharian. At sa pagpikit niya ay nauwi iyon sa pagtulog.

“Fuck.” Napamura siya ng marinig ang pagtunong ng kanyang cellphone na nakapagpagising sa kanya. “Just a bit.” Sagot niya sa tawag na agad din niyang pinatay.

Si Karrim ang tumawag at tinatanong kung nasaan na siya. Hindi pa sana siya kikilos para pumunta sa palasyo nito ay napilitan siya ng muli itong nagmessage sa kanya na kanina pa sila naghihintay sa pagdating niya.

Napailing siya. At naisip niya kung ano ba ang dapat niyang ipunta doon maliban sa kunin ang bodyguard na ipinahanda niya at pagbisita dito. Pwede naman siyang pumunta kahit na anong oras niya gustuhin.

“Ugh! Bakit ko ba naisip na magpakuha ng bodyguard kung hindi ko naman kailangan.” Gigil na naimasahe ang mga kamay sa leeg niya.

Inayos na niya ang sarili. Matapos makapaglinis ng katawan ay saka niya isinuot ang isa sa dala niyang damit pang maharlika.

Kailangan niyang maging presentable sa harapan ng iba lalo na at palasyo din ni Karrim ag pupuntahan niya.

“Welcome your Majesty.” Pagsalubong sa kanya ng mga epsilong nasa tarangkahan ng palasyo ng makababa siya ng kanyang kotse.

Yumuko at nagbigay galang ang mga ito sa kanya. Pinaghandaan talaga ni Karrim ang pagdating niya sa maikling oras lang ay nagawa nitong sabihan ang mga tauhan nito.

Tuwid siyang tumayo at matikas na naglakad papasok ng palasyo. Dalawang beta ang umalalay sa kanya papasok at iginiya siya sa kung saan naman ang silid naroon ang pinsan niya.

May dalawa pang beta na nasa harapan ng nakasaradong pintuan na agad binuksan iyon ng makalapit sila.

“Welcome, your Majesty.” Si Karrim na nagbihay galang din sa kanya kahit na hindi naman na iyon kailangan. Pero alam niyang ayaw lang nitong sabihin ng iba na wala siyang galang sa hari kahit na magpinsan sila.

Mas maganda na pormal lang sila sa isa’t isa habang kaharap ang mga tauhan nito para ipakita sa mga ito kung paano ba dapat ang tamang pagtanggap ng isang maharlikang bisita. Dahil sa kanilang pamilya ay natural na lang ang makisalamuha sa iba pang mga mahaharlika tulad nila.

“Shukraan lak abn em .” Thank you, cousin . Seryusong pasasalamat naman niya dito na kahit gusto niya itong salubungin ng suntok dahil sa pag iwan nito sa kanya sa kaharian ng Sahara.

“Tueal ya, sahib aljalala.” Come in, your majesty. Pag imbita nitong papasok pa sa loob ng bigla siyang natigil sa paghakbang dahil sa pamilyar na amoy na bumungad sa kanya.

Gusto sana niyang ipikit ang kanyang mata para mas malanghap ang amoy na pinangulilaan niya ng ilang buwan. Pero pinigilan niya ang sarili para gawin iyon.

Naipilig niya ang ulo. At sa paglingon niya sa kaliwang bahagi ng silid kung saan nanggagaling ang mahalimuyak na amoy na agad nanunuot sa ilong niya ay doon niya nakita ang taong matagal na niyang hinahanap.

Tumaas ang sulok ng kanyang mga labi na napatitig dito na tila may sariling isip ang mga paa niya at nilapitan ito.

“’Iilaa ’ayn ’ant dhahib ya, sahib aljalala?” Where are you going, your Majesty? Tanong ni Karrim sa kanya ng nilagpasan niya ito at deresto palapit sa taong nagpahirap sa kanya sa paghahanap. Hindi niya pinansin ang tanong na iyon ni Karrim dahil mas natuon na ang pansin niya sa kaharap.

“lam ’akun ’aetaqid ’anani ’astatie ruyatak huna, habibi.” I didn’t think that I could see you here, baby . Patuyang sabi niya dito.

“’Ant taerifuh ya sahib aljalala . “ You know him, your Majesty? Halatang nagulat naman si Karrim sa sinabi niya pero hindi na niya ito pinansin dahil natuon na ang pansin niya sa kanyang asawa.

Kusang tumaas ang kamay niya at hinawakan ito sa baba.

“Hindi ko akalain na dito ka lang pala nagtatago. If only I knew.” Naidiin pa niya ang pagkakahawak niya sa baba nito kaya bahagya itomg napangiwi.

“Your majesty.” Tawag pansin ulit sa kanya ni Karrim na naging dahilan para makaiwas ito sa kanya at mabilis na tumakbong palabas ng silid.

“Fuck.” Napamura siya at nais pa sana niyang habuli ito ng humarang na mismo si Karrim sa daraanan niya.

Nagsukatan sila ng tingin.

“You scared him.” Kunot ang nuo nito na sabi nito na nagtatanong sa klase ng tingin nito sa kanya.

Nanginginig pa ang kanyang labi sa pagngalit ng kanyang ngipin na binawi ang tingin kay Karrim at muling tumingin sa pintong nilabasan ng kanyang asawa.

Pero hindi na siya nag abalang habulin ito dahil hindi na basta basta ito makakapagtago sa kanya. Masusundan at masusundan na niya ang amoy nito.

“What was that your Majesty?” Tanong ni Karrim na nakatingin sa kanya habang nakatingin parin siya sa pintuang nilabasan ng kanyang asawa.

“Kailan pa siya nandito sa Tierra de Lobo?” Tanong niya dito habang nilalanghap ang naiwang pheromones ng kanyang asawa sa loob ng silid.

“Who? Ishan?” Tanong ulit ni Karrim.

“Who else?”

“Ishan? He is one of Iron wolf’s secret agents, your majesty. But don’t worry he is a fighter kahit na isa lang siyang Omega. He performs well when it comes to battle, your majesty. So, you have nothing to worry about.” Mahabang paliwanag ni Karrim sa kanya na mas ikinaigting ng ugat niya sa leeg na marahas na tinignan si Karrim.

“What?” halos madurog ang sarili niyang kamao ng ikuyom iyon dahil sa sinabi nito

“He is one of my best omega…”

“My Omega.” Putol niya sa sinasabi nito ng may kasamang “My” ang kataga nito.

“Huh.” Tila nawala naman sa usapan si Karrim dahil hindi niya maintindihan ang pinsan.

“And you fucking engage my wife in a battle.” Gigil na kuyom ang kamao niyang nais na suntukin ang pinsan dahil sa mga sinabi nito. “Leave us alone.” Kuway pagtataboy niya sa iba na nasa silid.

“Yeah! Leave us alone.” Si Karrim na inutusan nga ang mga tauhan nito dahil iba na ang ugaling ipinapakita niya na kahit na anong oras ay magwawala siya sa mga nalalaman sa pinsan tungkol sa kanyang asawa.

“Yes, Lord Uno. Excuse us, your majesty.” Sabay na tumalima ang mga ito ng maiwan silang dalawa.

“Kailan pa siya nandito, Karrim?” Muli ay tanong niya dito.

“Who?”

“The fuck Karrim? Who else?” Gigil na hindi mapigilan ni Zarim na pagtaasan ng boses ang pinsan dahil tila paikot ikot lang sila ng pinag uusapan.

“Ishan?” At muli pa talaga nitong inulit ang mga tanong niya kaysa ang sagutin siya. “Haha, relax. You’re hot headed, Zarim. And who is your wife by the way? Ang akala ko ba ay hindi natuloy ang kasal mo three months ago.” Dagdag pa nito kaya mas nakaramdam siya ng inis dito.

“Shit. Nilalayo mo ang usapan Karrim.”

“Of course not. And if you mean Ishan. Stop chasing him, Zarim because that Omega is already marked.”

“What?” Tanong niya na halos pasigaw dahil sa huling sinabi nito.

“You heard me right, Zarim.” Tila balewalang pagkumperma pa ni Karrim sa sinabi na nakapagpaalsa pa lalo ng galit niya.

Hindi niya napigilang maglabas ng nakakatakot na aura ng kanyang pheromones.

“And who the fucking hell marked my wife.” At ang mga kataga niyang iyon na halos makapagpayanig ng buong palasyo ni Karrim.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-FOUR

L akad-takbo ang ginawa ni Ishan. Sa pagmamadaling makatakas at makalayo sa palasyo ay nakalimutan niyang sakyan ang motor na pinahiram sa kanya ni Vance na naiwan ngayon doon.

Magkahalong kaba at takot ang nararamdaman niya ngayon lalo nasa malapit na lang ang hari sa kanya. At ang tanging nasa isip niya ngayon ay ang muling makalayo dito.

Sa pagtakbo niya ay hindi na niya alam kung saan siya tutungo. Hindi na din niya naisip na bumalik sa tinitirahan niya sa Poblacion dahil siguradong pupuntahan siya doon ng hari.

Tinalunton niya ang masukal na kagubatan. Hindi siya tumigil hanggang hindi siya nakakalayo sa kaharian hanggang sa hindi siya nakaramdam ng pagod.

“Huh! Hmmm.” Hinihingal na bumagal ang kanyang takbo hanggang sa naging paglakad saka siya tumigil ng matapat sa isang malaking puno. Sumadal siya doon habang patuloy siya sa paghabol ng kanyang hininga.

Kung naisip lang sana niyang sakyan ang motor ni Vance kanina ay baka nakalayo-layo na siya at hindi makakaramdam ng ganitong pagod.

Nagpahina pa sa estamima niya sa pagtakbo ay ang kalagayan niya na kung hindi siya titigil ngayon ay baka may masamang mangyari sa dinadala niya.

“Hang on, baby. Makakalayo tayo sa demonyong iyon. Wala siya sa teretoryo niya kaya hindi niya tayo basta masasaktan.” Kausap niya sa kanyang dinadala habang nasa ibabaw ng tiyan ang kamay niya.

Kahit na mag aapat na buwan na ang kanyang dinadala ay hindi pa iyon masyadong halata. Umumbok lang iyon ng kaunti na kung hindi papansinin ay walang pinagbago sa kanya maliban sa mabilis na siyang mapagod.

“Haha.” Para siyang mababaliw dahil sa muling pagkikita nila ng hari. Saka niya naisip si Vance habang nagsimula ng tumulo ang kanyang luha. “You betrayed me, Vance. I trusted you but..” padaosdos na napaupo siya sa lupa. Niyakap ang mga paa. Ibinaon sa tuhod ang kanyang mukha at doon na siya tuluyang napahagulgol ng iyak dahil nagsinungaling sa kanya si Vance.

Ilang minuto din siya sa pagkakalugmok bago huminto sa pag iyak ng makaramdam siyang hindi na lang siya nag iisa sa gubat.

Isang lobo ang nakita niyang palapit sa kanya na sa paglapit sa kanya ay unti unti itong naging tao.

Nakagisi. Malademonyong ngiti ang nasa labi nito habang nakatingin sa kanya. Sa paglapit nito ay naramdaman niya ang pagpapakawala nito ng pheromones. Pero kahit na wala na iyong malakas na epekto sa kanya ay nanghina parin siya dahil sa pagod niya sa pagtakbo kanina. Idagdag pa na biglang sumakit ang puson niya kaya sa pagtayo niya ay muli siyang napaupo habang sapo ang puson niya.

“Fuck, not this time, please.” Mahinang saad niya na hindi inaalis ang tingin sa lalaking palapit sa kanya.

Hindi pa man siya nakakahuma sa pagsakit ng puson niya ay sinunggaban na siya nito. Napangiwi siya ng maramdaman ang pagtama ng ulo sa ugat ng puno. Napaibabawan na siya ng lalaki.

“Kay gandang nilalang.” Wika pa nito na may malademonyong ngiti.

“Ugh. B-bitawan mo ako.” Galit na pilit siyang lumalaban para makaiwas dito pero unti unti na talaga siyang nawawaln ng lakas na idagdag pa ang pananakit parin ng puson niya. “No! Please.” Kinilabutan ng basta na lang nitong pinunit ang damit niya.

“Hahahaha. Kay gandang pagmasdan.” Yumuko ito saka dinilahan ang isa sa dibdib niya.

“Ahhhh. F-fuck you. N-no. Ugh.” Pumikit siya ng mariing ng kagatin nito ang isa niyang utong.

Pero ganun na lang ang gulat niya na sa pagmulat niya ay bigla na lang itong lumipad sa kung saan dahil sa pagsipa sa kanya ng tagapagligtas niya. Hindi na naging malinaw sa kanya ang nagyayari sa paligid niya dahil nahihilo na din siya sa sobrang pagod. Idagdag pa na tila naramdaman niya ang pheromones ng hari kaya nanlabo na tuloy ang mga mata niya.

Nakasunod ang tingin niya sa lalaking nagtangka sa kanya ng masama na sinundan ng nagligtas sa kanya at walang humpay na pinagsusuntok ito.

Ilang sandali pa ay lumapit na ang lalaking tumulong sa kanya. Napangiti siya ng makitang si Vance ang nasa harapan niya. Inilahad ang kamay nito sa kanya na may mga ngiti sa mga labi.

“V-vance.” Napaluha na naman siya dahil sa mga pagkakataong kailangan niya ng tulong ay si Vance lagi ang tumutulong sa kanya. At laging dumadamay sa kanya.

Pero sa pagkurap ng kanyang mga mata ay ang matalim na tingin at galit na galit na hari ang namulatan ng luminaw ang paningin niya. Tigagal na binawi ang kamay niyang paangat na.

“N-no.” Mahina niyang kataga na pinilit ang sarili na tumayo pero huli na para muling tumakbo dahil marahas na hinawakan siya nito sa braso saka siya pinatayo.

D ahil sa galit niya sa sinabi ni Karrim ay hindi na siya nagdalawang isip na habulin ang kanyang asawa.

“Zarim.” Pasigaw na pagtawag sa kanya ni Karrim pero ni isa sa mga pagtawag nito ay wala na siyang pinansin.

“Hmmm.” Pagtapak siya sa bungad ng palasyo ay ipinikit niya ang kanyang mata at nilanghap ang pheromones ng kanyang asawa na sumama sa ihip ng hangin. “You can’t run away from me this time, habibi.” Nakangising sabi niya ng imulat ang kanyang mga mata at walang babalang sumampa sa taas ng nakasaradong tarangkahan at tinalon pababa na hindi alintana ang taas noon.

Sinundan niya ang amoy ng kanyang asawa at sa bilis ng takbo niya ay siguradong mahahabol niya ito.

Wala na siyang sinayang na oras. Hindi na niya hahayaang muling makatakas ang kanyang asawa. Sinundan lang niya ng sinundan ang amoy nito hanggang sa tuluyan na nga niya itong nakita.

Pero umigting na naman ang galit niya hindi dahil sa pagtakas ng kanyang asawa kundi dahil sa naabutan niyang tagpo.

Nahihirapan na pilit kumakawala ang asawa niya sa lalaking nakapaibabaw dito. Mabilis ang ginawa niyang paglapit at walang babalang basta na lang niyang sinipa ng malakas ang lalaking nangahas paibabawan ang kanyang asawa dahilan para sa tumilapon ito sa malayo.

Sa galit na may ibang humawak sa kanyang asawa ay hindi pa siya nakontento sa pagsipa dito ng malakas bagkus sinundan niya ito kung saan ito tumilapon at magkakasunod ang ginawa niyang pagsuntok dito. Hindi niya ito tinigilan hanggang sa tuluyan na itong mawalan ng malay.

“Ugh!” hinihingal siya hindi dahil sa lakas na nawala sa kanya sa pagsuntok dito kundi dahil iyon sa galit sa taong humawak at nangahas na gawan ng masama ang kanyang asawa.

“No one can touch what is mine.” Gigil na inapakan pa niya ang mukha nito bago tinalikuran at binalikan kung saan ang kanyang asawa.

“V-vance.” Pangalang binanggit nito ng makalapit siya habang itinataas nito ang kamay sa kanya. Naluluhang may ngiti pa sa labi. “N-no.” Na tila natauhan ng sa pagkurap nito ay siya ang Nakita at agad na binawi ang kamay na paangat na sana.

Dahil sa hindi niya nagustuhan na may ibang pangalang lumabas sa bibig ng kanyang asawa ay marahas niya itong hinawakan sa braso at pahilang patayo.

“And you fucking called your alpha’s name in front of me, huh! But sad to say, he is not the one who saved you.” Gigil na sabi niya dito na inipit pa ang pisngi nito gamit lang ng kanyang isang kamay. “Disappointed, habibi? Huh.” At dahil sa galit ay hindi niya pinigilan ang pag alpas ng pheromones niya na nakapagpahina pa dito ng tuluyan.

“I-i had enough. L-leave me alone.” Kataga na lumabas sa bibig nito na matalim din ang tinging ipinukol sa kanya na pilit nilalaban ang pheromones niya kahit ito ay nanghihina.

“Really. But I’m not tired of you yet. Hmmm.” At walang kahirap hirap niya itong pinatalikod at pasadsad na idinikit sa puno ang katawan nito.

“F-fuck you.”

“Really. Of course, I will fuck you if you say so, habibi.” Sabi pa niya na ibinaon ang mukha niya sa balikat nito at walang babalang kinagat niya ito sa balikat. Nangahas na ang kamay niya na humaplos sa katawan nito.

“Ugh.”

Nakahawak ang isang kamay niya sa leeg nito habang ang isa ay nagsimula galugarin ang bawat sulok ng katawan ng kanyang asawa na halos apat na buwan din niyang hindi nahawakan.

“Uhm. S-stop.” Pigil nito sa kamay niya ng walang babalang pumasok iyon sa loob ng panloob nito. “Ahhhh.” Pero hindi na siya nito napigilan ng sakupin ng palad niya ang pagkaselanan nito.

“Yes, habibi. But you know what. I wonder who was that fucking alpha who marked you.” Habang sinasabi iyon ay mas kumapal pa ang pheromones na inilabas niya na gustong balutin ang katawan ng kanyang asawa. Sinimulan na din niyang igalaw ang kamay sa kaselanan nito na lalong nakapagpahina dito.

“Tell me, who the fucking bastard marked you, Habibi.”

“Ugh. Ahhhh. A-asshole. S-top. Ugh.. ahhhhh.”

“But in any way, your alpha seems weak because you are still affected by my pheromones.” At ipinagpatuloy lang ang pag taas-baba ng kamay niya dito. “And to think of it while holding you like this. It’s obvious that you like the way I touch you.”

“Ahhhhh. E-enough. Ugh. Y-you.. you disgust me.” Sigaw nito na nakapagpatigil sa kanya. Humigpit ang hawak niya sa leeg nito. Hindi niya nagustuhan ang pagsagot-sagot nito sa kanya.

“Really. Hahaha. Mukhang mas tumapang ka na simula nung tumakas ka. Dahil ba iyan sa iyong Alpha. Huh.” At habang sinasabi niya iyon ay umiigting ang galit niya. Iniisip pa lang niya na may ibang Alpha na humahawak sa asawa niya tulad ng pagkakahawak niya ngayon dito ay parang gusto na niyang gunawin ang mundo sa galit na nararamdaman niya.

“Ugh.”

Dahil sa galit at gusto niyang takpan ang pag aakalang mayroon itong ibang Alpha ay marahas na walang kahirap hirap na ibinaba niya ang pantalon ng kanyang asawa. Walang pagdadalawang isip na inilabas ang kanyang pagkalalaki at hindi na binigyan ng pagkakataong makatanggi pa ang kanyang asawa.

Inangkin niya ito mismo sa kalagitnaan ng gubat habang patuloy sa pag alpas ng kanyang pheromones para balutin ito ng hindi na makatanggi pa sa kanya.

“Ahhhhh. N-no.. ugh..” ungol na may pagdaing ito na pinipilit nitong itulak ang balakang niya.

“Yes. Ugh.. habibi. This hole of yours is always mine.” Hindi niya pinigilan ang sariling muling angkinin ito. Iparamdam na siya lang dapat ang aangkin dito. “Ahhh. Yeah! So tight, habibi. So, fucking hot.” Tila mababaliw siya na muling malasap ang sarap na matagal niyang pinangulian habang inaangkin ito. Ang init na bumalot sa laki at haba niya habang nasa loob siya nito.

“Ahhhh. E-enough.. uhmm..”

“Not enough, habibi. I’m not done yet. Uhmm.” Hindi pinakinggan ang hinaing nito. Hindi pinansin ang pag iyak nito dahil mas nangibabaw sa kanya ang kagustuhang muli itong maangkin. “Habibi.” At muli siyang nalango sa sarap sa piling nito. Sa lambot ng katawan. Sa halimuyak ng pheromones na nakakapagpabaliw sa kanya sa halos apat na buwan niyang hindi ito naaamoy at nahahawakan.

“Ahhhhhh. N-not s-so d-deep. Ahhhh. N-no.. ugh..”

“Oh yeah. Yes.. habibi. Oh. Ahh. Here I cummmmmm. Ugh..” naibaon niya ang mukha sa mga balikat nito habang inilalabas lahat ng katas sa loob ng katawan nito. “Hah.. so fucking hot. Hmm.” Na patuloy sa pagbaon sa loob nito na gustuhin manatili na lamang doon.

“Hmmmm.” Pero matapos niya itong angkinin ay doon na din tuluyang nawalan ng malay ang kanyang asawa.

Nahigpitan niya ang pagkakahawak sa baywang nito ng manlupaypay na ang katawan sa mga bisig niya.

“Ugh! Damn it.” Doon siya natauhan sa nagawa na naman dito. Hindi ito ang plinano siya sa simula. “Fuck.” Hindi matapos tapos ang pagmumura niya habang pinagmamasdan ang wala ng malay niyang asawa.

“Hey! You bastard.” Marahas na napalingon siya sa pinaggalingan ng tinig. Nakita niya si Karrim kasunod ang mga tauhan nito.

Matalim na tinapunan niya ito ng tingin habang pilit na itinatago sa mga bisig ang kanyang asawa na walang saplot sa katawan.

“You fucking asshole. Turn around.” Gigil at galit na sigaw niya na dumagundong sa buong kagubatan dahil ayaw niyang may ibang makakita ng katawan ng kanyang asawa. Siya lamang at wala dapat ibang makibahagi sa ganda ng kanyang asawa.

Napalabi si Karrim pero sumunod naman ito kasunod ng mga tauhan na tumalikod sa kanila.

Mabilis na inalis ang pangitaas na damit at ipinasuot iyon sa kanyang asawa at walang kahirap hirap na maayos itong kinarga.

“Why did you follow me here?” Naiinis at may pagkairitang tanong niya kay Karrim.

“And why did you fucking follow him.” Balik tanong nito sa kanya na nakatingin kay Ishan na walang malay. “And you fucking fuck him in the middle of the Forrest. Ugh. Are you out of your mind, Zarim?”

“Are you raising your voice at me?” Galit na tanong niya dito na kung kinakailangang gamitin niya ang kanyang posisyon ay gagawin niya huwag lamang kuwesyunin nito ang dapat at hindi dapat niyang gawin sa kanyang asawa.

“What? Ahahha. Are you using your fucking position now, Zarim.” Galit na balik tanong nito. “And I told you that Omega is already marked.” Pagpapaalala nito sa bagay na iyon na naging dahilan para hindi niya makontrol ang sarili kanina at naging marahas na naman sa kanyang asawa.

“So, what. He was still affected by my pheromones, at kaya ko pang tanggalin ang marka ng kung sino mang Alpha ang nangahas na markahan ang asawa ko.”

“Asawa? And..”

“Enough. Give me a room in your palace. My wife needs to rest.” Pagputol niya sa sasabihin pa ni Karrim sa kanya na sinimulan ng maglakad pabalik ng palasyo nito.

“By the way. Kill this fucking rogue. He dares to touch what is mine.” Saka binalingan pa ang halos wala ng buhay na nagtangka sa asawa niya ng madaan niya ito.

Hindi nakaligtas sa pandinig niya ang marahas na pinakawalang paghinga ni Karrim. But he doesn’t really care at ipinagpatuloy ang paglalakad.

“Baka gusto mong sumakay.” Alok pa ni Karrim sa kanya ng madaanan siya nito ng makalabas sa gitna ng gubat at sinundan ang kahabaan ng kalasada pauwi sa palasyo nito.

“I prefer to carry him.” Tipid niyang sagot dito bago tinalikuran. Ipinagpatuloy lang ang paglalakad niya.

Naiiling na lang na muling inutusan naman ang driver nito na bumalik sa palasyo at doon na lang sila nito hihintayin.

M abigat ang mga talukap ng mga mata niya na pilit iyong iminumulat. Naisangga pa niya ang kamay sa mga mata ng tumama mismo sa paningin niya ang sinag na tumagos sa bintana.

“Ugh.” Napangiwi siya dahil sumidhi ang naramdamang kirot sa bahaging iyon ng katawan niya pero pinilit niyang kumilos para umalis sa kamang kinahihigaan niya para tumakas muli sa hari.

“Stay still, your highness.” Natigilan siya ng marinig iyon ni Ishan kaya nalingon niya ang nagsalita.

“Fan.”

“Your body is over fatigued so there is a possibility that you will fall when you stand up.”

“Nasaan ako?”

“Nandito ka sa palasyo, your highness.”

“Stop calling me that, please.” Hindi niya mapigilang magtaas ng boses sa pagpigil kay Fan dahil sa itinawag nito sa kanya. “Because I’m not.”

“Yes, you are. Asawa ka ng hari. Kaya….”

“Cut the crap. Just don’t call me that. And please, let me get out of here.”

“Your highn….”

“Enough, Fan. I said stop calling me that.” Hinaluan niya ng galit ang tuno ng boses niya para tumigil na ito sa katatawag sa kanya ng para lang sa mahaharlika.

“Then allow me to call you by your name.” kuway sagot naman nito na naintindihan ang gusto niya.

“Much better. So please, let me…..”

“No.” Umiling ito na hindi na pinatuloy ang gusto niyang sabihin dito. “Look, Ishan.” Mas sumeryuso ito na napatitig sa kanya. “Inutusan ng hari ang asawa ko na utusan ang mga tauhan niya para lamang bantayan ka. Kaya kahit na makalabas ka sa pintuang iyan ay hindi ka basta basta makakalabas dito sa palasyo.” Sabay turo nito sa pintuan ng silid.

“F-fan.”

“Just relax, hindi ka na masasaktan ng hari ngayon dahil wala na siya sa kaharian niya. Wala na siya sa teretoryo niya. Ang tanging magagawa lamang niya ngayon ay ang hindi ka hahayaang makatakas.” Mahaba nitong lintaya na nakatingin sa kanya.

“Pero..”

“Huwag kang mag alala. Titignan ko kung ano ang magagawa ko. Sa ngayon..” lumapit ito sa kanya na muling kinuha ang ibinabang tray na hawak kanina. “Nagpahanda ako sa dama ng makakain mo. Kumain ka na muna. Magpalakas ka para sa dinadala mo.”

“Huh.”

“Isa din akong omega, Ishan. Kaya ramdam ko na may isa pang puso na pumipintig sa katawan mo. And to confirm that.. tinawagan ko si Dr. Velasquez at kinumpirma nga niyang buntis ka. But don’t worry. Ako pa lang ang nakakaalam ng kundisyon mo sa lahat ng nandito sa buong palasyo.”

Wala na siyang nasabi sa mga sinabi ni Fan sa kanya. Marahas ang pagpapakawala niya ng malalim na paghinga. Dahil sa hindi naman niya matanggihan ang kabutihang ipinapakita sa kanya ni Fan ay kinuha nga niya ang pagkain na dala nito at kinain iyon.

Panghahawakan na lang muna niya ang mga sinabi nito na hindi siya masasaktan ng hari. Dahil kung mararanasan niya ulit ang pagmamalupit nito ay talagang walang makakapigil sa kanya para muling tumakas at lumayo dito.

“ F uck.“ Malutong na mura ang kumawala sa bibig ni Karrim.

“Are you satisfied now?” Gigil na tanong pa ni Zarim kay Karrim matapos maikwento lahat dito ang buong pangyayari sa kaharian at kung bakit siya nakarating sa lugar kung saan ito ang namumuno.

“Yeah! Pero ano ang gagawin mo sa Alpha’ng nakamarka sa iyong asawa?” Tanong pa nito na ikinainis niya.

Patabog na tumayo siya at tinalikuran ito.

“Hey! Where the hell are you going?”

“To cover my wife’s mark.” Galit na sagot niya dito.

“Alam mong hindi iyan uubra.”

“The fuck I care.” Hindi niya pinansin ang pagpigil nito. Tuluyan niyang iniwan si Karrim at tinalunton ang silid na ipinagamit nito sa kanila.

Nagagalit siya sa tuwing naiisip niya na may ibang Alpha na nagmarka sa kanyang asawa. At ang isipin pang may ibang kinakasama ito at ibang nakakaangkin ay kumukolo na ang dugo niya. Kaya gagawa siya ng paraan para mawala ang markang iyon sa batok nito. Dahil siya lang ang may karapatang markahan ito.

“Your awake.” Seryuso niyang wika ng mabungarang gising na nga ito na nakatayo sa harapan ng bintana.

“Leave me alone.” Mahinang tinig pero may katigasan. Hindi din ito nag abalang lingunin siya.

Hindi niya balak magpalabas ng pheromones niya pero iyon na lang ang alam niyang paraan para hindi ito makalaban o makipagmatigasan sa kanya dahil kahit na namarkahan na ito ng iba ay ramdam niyang malakas parin ang epekto ng pheromones niya dito at isa iyon sa panghahawakan niya na kaya niyang tabunan ng kanyang sariling marka ang marka ng ibang Alpha dito.

“Look, kahit na namarkahan ka na ay hindi mo maipagkakailang tumutugon parin ang katawan mo sa pheromones ko.” Sabi niya dito habang palapit siya sa kinatatayuan nito. “Hmm.” Niyuko niya ito para sana gawaran ng halik sa labi ng umiwas parin ito kahit na halata niyang nanginginig na ito dahil sa pheromones na inilalabas ng katawan niya.

Dahil hindi na naman niya nagustuhan ang pag iwas nito sa kanya ay marahas na hinawakan na naman niya ito sa braso. Nagpumiglas ito dahilan para patalikod na naiyakap niya ang mga kamay sa katawan nito. “Hmmm. You smell good, habibi.” Dahil nalalango na si Ishan sa pheromones niya ay kusa namang lumalabas dito ang pheromones kahit ayaw sana nito.

“L-let me g-go.”

“No. I won’t, habibi.” Saka niya ibinaon ang ilong sa balikat nito at kinintalan ng mga halik. “Ahmmm. So sweet.” Bulong niya habang patuloy niya ng pinupog ng halik ang balikat at ang leeg nito.

“Hmmm. Why not tell him to reject you, habibi.” Sabi pa niya dito ng madako ang labi niya sa batok nito kung nasaan ang marka ng Alpha’ng nakamarka dito.

Nag umigting na naman ang galit niya kaya mas pinalakas niya ang pagpapalabas ng pheromones na siyang bumalot na sa buong silid. Para tuluyang malango ang kanyang asawa at hayaan siyang angkinin ito.

“F-fuck you. Hmmmm.”

“Yes, habibi. I will. But for now.. I want you to beg me to fuck you.” At bago pa ito makasagot ay lumabas na ang pangil niya’t nais niyang pamaresan ang marka nito sa batok habang patuloy siya sa paglalabas ng pheromones niya.

“I will cover this mark with mine, habibi.” Saad niya bago tuluyang kinagat ito. Ibinaon ang pangil sa kung saan bumaon ang pangil ng kung sino mang alpha ang nanatak sa kanyang asawa.

“Ugh. Uhmmmm.” Hinihingal na daing ng kanyang asawa. Na ang kamay na kaninang nanlalaban ay tumigil na’t humawak pa sa ulo niya.

“Hmmmm.” Habang siya ay unti unti na ding ipinikit ang mga mata niya habang ninanamam ang lasa ng dugo nitong tumatagos kung saan nakabaon ang pangil niya sa batok nito at habang nilalanghap ang mabangon aroma ng pheromones nito.

“Ahhhhhmmm. Hmmmm.” At sa pakiramdam naman ni Ishan ay para na itong idinuduyan sa alapaap habang nakabaon parin ang pangil ng hari sa batok niya.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-FIVE

“ U hmmm.“ Napapikit siya. Para na naman siyang nakainum ng droga dahil sa kakaibang sarap na bumalot sa kanya habang nakabaon parin ang pangil ng hari sa batok niya na parang hinihigop ang kaluluwa niya. “Ahhhhh.” Napasinghap siya ng maramdaman ang mainit nitong palad na nagsimula ng maglakbay sa buong katawan niya na nakapagpadagdag ng pag iinit ng katawan niya.

“Ah. You are so fucking sweet, habibi.” Pabulong na sabi ng hari ng matapos nitong mapaluguran ang sarili sa pagmarka sa kanya sa pag aakala nitong iba ang unang nagmarka sa kanya.

Itinuloy nito ang paghaplos sa katawan niya. Dumadama, pumipisil.

“Ahhhh.. hmmmm.. m-more.” Wala na naman siya sa tamang pag iisip dahil nalango na naman siya sa pheromones nito na parang mas nadagdagan pa ng bisa dahil sa muling pagmarka nito sa kanya. “Uhmm, k-kiss me, Alpha.”

“Hmmm.” Hinalikan nga siya ng hari. Mapusok na halik. Mapaghanap. Mapag angkin na agad niyang tinugon.

Sa pagkalango niya sa pheromones nito ay nawala na naman sa isip niya kung gaano siya naghirap sa mga kamay nito na siyang dahilan kaya nga siya tumakas.

Pero maipag hahambing niya ang paraan ng pag angkin nito sa kanya ngayon at noon. Noon na tanging ang hari lang ang nasasarapan at ngayon ay lasap na niya ang ibayong sarap habang inaangkin siya nito.

Ang mga haplos na nagpaparusa noon kumpara sa magaang haplos nito ngayon. Ang bumabaong kagat nito sa bawat daanan ng labi nito ay ibang kiliti ang naidudulot nito ngayon.

“Ahhhhh.” Daing niya sa sarap ng tuluyang bigyang daan ang buong laki nito na pumasok sa loob niya. “Uhmmm.. ahhhh.. yes.. yess.. Alpha..”

“Habibi. Uhmm you are so fucking sweet. Hmmm.” Hinihingal na lumayo ito. Ibinaon ang mukha sa balikat niya. At malalim na nilanghap ang mabangong aroma ng pheromones niya habang mabagal ang naging ritmo ng galaw ng balakang nito. “So, fucking tight, habibi. Ugh. So hot inside you.”

“Uhmm.. m-more.. ahhh. Yes.. deeper. Ugh.. ummmm.. ahh.”

“Yes habibi. Ugh.” At bawat bunot at bawat pagbaon ay nagparamdam sa kanya ng kiliti na kumalat sa buo niyang katawan. Ang haba at ang laki nitong kumikiskis sa masikip niyang lagusan na nagpaparanas sa kanya ng sarap na hindi niya noon naranasan.

“Ahhh.” Napasinghap siya ng bumaon ang buong laki nito. “Uhmmm. Ahhhh.”

“Ugh… Habibi.”

“Alpha.” At sa bawat mga ungol nila na siyang pumuno sa buong silid. Ang magkahalo nilang pheromones na siyang bumabalot sa kanila upang mas malulong sa sarap ng kanilang pag iisang katawan.

Walang humpay ang daing niya habang pinagsasaluhan ang sarap habang inaangkin siya nito.

“Cumming, habibi. Ahhh. Uhm. Ugh.. ahm.” Hinihingal na ibinabaon ng sagaran ang laki nito sa loob niya.

“Yes. Ohh. Yes. Inside me, Alpha. Uhmm. Hmmm.” Tumitirik ang mga mata sa sarap na tila siya mahihilo pa sa dami ng katas na inilabas nito na pumuno sa loob ng katawan niya.

Pareho silang hinihingal. Matapos nilabas ang init ng kanilang katawan at sinilyuhan nila ng mainit na halikan.

“ D amn you, Ishan.“ pagmumura ni Ishan sa kanyang sarili ng magising at maalala ang pinagsaluhan nila ng hari sa magdamag.

Tila walang kapaguran ang hari sa paulit ulit sa pag angkin sa kanya. Pero nagising siya na hindi tulad ng dati na masakit ang buong katawan niya maliban sa bahaging iyon sa likod niya.

’Ugh.“ Ramdam pa niya ang mainit na likidong lumabas sa likod niya na dumaloy sa mga hita niya ng tumayo siya. “Damn it.” Maayos na itinali ang suot na roba.

Papasok na sana siya ng banyo ng tamang bumukas ang pintuan at iniluwa doon si Fan.

“Are you okay?” Tanong pa nito pero nasa mga labi ang hindi maitagong pilyong mga ngiti. “I think so. You look refresh.” Sabi pa nito na ikinalaki ng mga mata niyang napatingin dito. “Hahaha. Once na nasatisfy ka ng iyong Alpha na kahit itanggi mo pa iyan ay hindi maitatago sa kislap ng iyong mga mata.”

Kunot ang nuong matalim na tinapunan niya ito ng tingin dahil sa sinabi nito.

“Hindi magandang biro iyan, Fan.”

“You bet?”

Hindi na lang niya pinansin ang panunukso nito. Nilagpasan niya ito para makapaglinis ng katawan.

“Wala ang hari ngayon.” Sabi ni Fan na nakapagpatigil sa kanyang pumasok ng banyo. “Magkasama sila ni Karrim ngayon.”

“K-kailan pa?”

“Kanina pa. Nawili ang dalawa dahil matagal silang hindi nagkita.” Sagot nito na seryusong nakatingin sa kanya. “Hindi ko maipaangakong makakatakas ka ng tuluyan kung talagang gusto mo pang tumakas. Tutulungan kitang makalabas dito sa palasyo but once you step out of the palace wala na akong magagawa pang tulong para sayo.”

“S-Salamat.”

“Huwag ka pang magpasalamat sa akin dahil hindi ka pa nakakalayo.” Sabi pa nito kaya hindi na lang siya nagsalita pa at nakinig sa plano nito.

Sinabi sa kanya ni Fan na lilinisan nito ang pwede niyang daanan para makalabas ng palasyo. Sinabi din nito kung nasaan ang motor ni Vance na pwede niyang gamiting pangtakas.

Hindi na siya nagsayang ng oras. Matapos niyang ayusin ang sarili ay deretso na siya sa pagtakas ayon sa plano ni Fan.

Malinis nga ang bawat pasilyong dinaanan niya kaya nakalabas siya hanggang sa marating kung saan nakagarahe ang motor ni Vance.

Pero dahil sa ingay ng motor na sinakyan niya ay nakatunog ang mga tauhan ni Karrim kaya hinabol siya ng mga ito.

Pero alam na niya ang naging pasikot sikot ng buong Piatras kaya nagawa niyang makalusot kahit na sa kaliit-liitang kanto na hindi magawang lumusot ng mga sinakyan ng mga humahabol sa kanya. Umabot din iyon ng halos isang oras.

Nakahinga siya ng maluwag ng makalayo na siya ng tuluyan at hindi na nasundan ng mga nagtangkang habulin siya.

Nakalabas na siya ng Piatras at papasok na ng poblacion. Naisipan niyang dumaan na muna sa tinitirahan niya at kunin ang ilan sa mga mahahalagang gamit na naipundar niya sa tatlong buwang pagtratrabaho sa Iron Wolf.

Nakapagpasya na siya. Aalis siya ng Tierra. Malayo sa hari. Malayo sa lahat ng may kaugnayan dito.

Palabas na siya ng kanyang tinitirahan ng makasalubong niya si Vance.

“Where are you going?” Tanong nito na nilagpasan lang niya ito at hindi pinansin dahil pakiramdam niya ay niloko siya nito. “Ishan.”

“I’m leaving. Kaya kung nandito ka man para pigilan ako dahil tinawagan ka ni Karrim ay hindi ako magpapapigil sayo.”

“I’m sorry.”

“Sorry for what?” May hinanakit sa puso niya na tanong dito. “Alam mo na sa simula pa lang bago ka pumunta dito para sabihan ako na pumunta kay Karrim. Vance, I trusted you but you betrayed me. Ipinagkaluno mo ako sa taong alam mong tinatakasan ko.” Hindi niya mapigilang sumbat dito.

“Ishan, hindi ko balak linlangin ka sa bagay na iyan. I just thought that this might be the right time for you two to talk.”

“Hindi ikaw ang makakapagsabi ng bagay na iyan dahil wala akong dapat pang linawin sa kanya.”

“Meron, Ishan. Ang dinadala mo.”

Natigilan siya sa sinabi ni Vance. Nakipagsukatan siya ng tingin dito pero gaya ng dati ay siya parin ang unang nagbawi ng tingin.

“Wala na siya sa teritoryo niya. You can face him now, confront him. If he hurts you and your baby, I’m here. I will help you. I won’t let him hurt you, Ishan.” Mababang tinig na mahabang sabi nito sa kanya habang titig na titig parin ito sa kanya.

Umiling siya. Hindi niya kayang harapin ito dahil babalik lamang sa alaala niya kung paano siya nito pinahirapan.

“His here.” Kuway sabi nito na napalingon pa sa bahaging pwede nitong panggalingan.

“N-no.. I need to go.” Muli niyang nilagpasan si Vance pero hinawakan lamang siya nito.

Naramdaman niya na nagpalabas ito ng pheromones na tila gustong ibalot iyon sa kanya kahit na hindi na iyon nakakaapekto sa kanya.

How sweet .

Sa loob loob niya na iyon ang isa sa nagustuhan niya kay Vance. Ang magaang aura ng pheromones nito na laging nag co-comfort sa kanya.

Nawala tuloy sa isip niya ang pagtakas dahil kusang kumilos ang katawan niya para yumakap dito na hindi naman nito iniwasan.

“Stay, talk to him.”

Alam naman niyang may mababang loob si Vance para sa lahat ng mga Omega at isa na siya sa nakakaranas ng pagmamalasakit nito. Pero gusto parin niyang isipin na espesyal siya para dito kahit na alam din niyang walang ibang mas espesyal sa paningin nito maliban sa asawa nito.

Napaluha siya habang nasa bisig siya ni Vance.

“Kaibigan mo ako, Ishan. Kaya hindi ako makakapayag na may manakit sayo ulit kahit ang hari pa iyan.”

At habang nasa mga bisig siya ni Vance ay bigla siyang nakaramdam ng takot dahil sa nakakatakot na pheromones ng hari na humalo na sa pheromones na pinakawalan ni Vance para i-comfort siya.

“Alam kong mahirap labanan ang pheromones ng hari dahil namarkahan ka niya. But try to relax. Take a deep breath.”

“N-no. V-vance. I-i c-can’t.” nanginginig na ang kanyang boses dahil sa naramdamang takot. Itinago siya nito sa likod bago hinarap si Zarim.

“Your majesty.” Kalmado na nagbigay galang pa ito kay Zarim na tinapatan ang galit na galit nitong pheromones. “Wala akong intensyong makipag away sa inyo, your majesty.”

“Huh! You dare to touch my wife at ngayon sasabihin mong hindi ka naghahanap ng gulo.” Pero kahit na anong hinahong makipag usap ni Vance kay Zarim ay hindi maitatago ang galit nito sa naabutang tagpo.

Mas umigting ang galit nito sa pinakawalan nitong pheromones na tuluyang nakapagpabagsak sa katawan ni Ishan.

Nasalo naman ni Vance ang katawan niya.

“Stop releasing your pheromones, your majesty. Ako na ang nakikiusap sa iyo para sa kalagayan ng inyong luna.” Si Vance na nakikiusap kay Zarim pero nasa tinig na nito ang bigat ng mga kataga nito na kung hindi titigil ang Hari ay hindi naman mangingiming labanan ito ni Vance.

Pinantayan ang pheromones nito na kung hindi pa titigil ang hari sa pagpapakawala ng pheromones na mas makakaapekto kay Ishan ay nakahanda na siyang labanan ito. “I told you, your majesty. I’m not here for a fight.” Muli ay pangungumbinsi nito sa Hari.

“V-vance.” Mahinang mahina na ang boses ni Ishan dahil sa sobrang pheromones ng hari na bumalot na sa buong paligid. “I i-can’t breathe. And It’s hurt. P-please. V-vance.” Habang sinasabi iyon ay tuluyang tumulo ang kanyang mga luha na sinamahan ng pagsapo ng sinapupunan niya. “I c-cant lose him.”

“Stop, your majesty.” Sigaw ni Vance kaya bahagyang natigilan ang hari at napatitig dito. Mabilis na kumilos si Vance to carry Ishan. “Kailangan niyang madala sa hospital. And if you don’t want me to touch him. Carry him as you please.” Saka nito ipinabuhat si Ishan sa Hari. “But take him to the hospital kung gusto mong gumaan ang galit sa iyo ng iyong luna, your majesty.” Katagang may pag utos at padiin sa pagtawag nitong Luna.

Dahil sa kabiglaan ay hindi na nasagot ng hari si Vance. Hindi man nito naintindihan ang ibig sabihin ni Vance ay may nagtulak sa hari na dalhin nga sa hospital ang asawa niya na habang nasa daan sila papuntang hospital ay pinalitan ng hari ang aura ng pheromones niya.

Iyong walang galit kundi pheromones ng nag aalala na kahit hindi nito alam kung ano ba ang dapat ikabahala.

Sa paghihintay sa doctor na tumingin kay Ishan ay doon na sinabi ni Vance ang lahat kay Zarim. Dahil ayaw ni Vance na madehado ang kanyang kaibigan sa kamay nito kung sakaling hahayaan nito ang hari na manipulahin si Ishan.

“You are telling me that…” natigil si Zarim sa sinasabi. “Haha.” Mahinang pagtawa sa pagak ang pinakawalan dahil hindi siya makapaniwala. Magsasalita pa sana ito ng lumabas na ang doctor na tumingin kay Ishan.

“How is he?” Halos sabay na tanong nina Vance at Zarim. Tinapunan naman ng matalim na tingin ni Zarim si Vance na ipinapahiwatig na hindi na dapat ito makialam pa sa kanila.

“Mr. Safar..”

“Brahman..” putol niya sa sinasabi ng doctor at pagtatama sa apelyedo ng kanyang asawa.

“Yes, your majesty.” Pagtugon naman ng doctor. “Mabuti na ang kalagayan ng inyong Luna, your majesty and the baby as well. Pero ang sobrang pheromones na natatanggap ng nagdadala lalo na at puno iyon ng galit na nakaka pagparamdam ng takot dito ay pwedeng makaapekto sa bata. Pwedeng mawala ang bata, your majesty.”

Matalim na binalingan niya ang tingin ang doctor sa sinabi nito. “Are you telling me that this is all my fault?” Galit na tanong pa niya sa doctor.

“Yes, your majesty.” Derektang sagot ng doctor na wala namang nakitang takot kahit na sabihin pang siya ang Hari.

“You…”

“Your majesty, hindi ito ang oras para magalit ka. Kalagayan ng inyong Luna ang pinag uusapan natin dito. At bilang doctor ng inyong luna ay ako lang ang makakapagsabi ng pwede at hindi pwede sa pasyente ko.” Seryuso nitong saad sa kanya.

Kuyom ang kamao ni Zarim habang pinakikinggan ang mahabang lintaya ng doctor na parang mas magaling pa ito kaysa sa kanya.

“Tulad ng sinabi ko ay makakasama sa dinadala ng inyong luna ang galit na nararamdaman niya sa inyong pheromones. Pero makakatulong din ang pheromones niyo if you release it with love and care, your majesty.”

“Whatever, where is he now?” Pang iiba niya ng usapan dahil ayaw na niyang makinig pa sa iba nitong sasabihin. Ayaw niyang magsayang ng oras sa panenermon nito dahil sa naging pagpapasakit niya sa kanyang asawa.

“Follow me, your majesty.”

Sumunod na siya dito pero tumigil siya ng maramdamang sumusunod din si Vance sa kanila.

“Hindi mo na kailangang sumunod, Fuentebella.” Baling niya dito na tinaasan lang nito ng isang kilay. Nakipagsukatan na naman ito ng tingin sa kanya.

“If you say so, your majesty.” Hindi naman ito nagpumilit at hindi na din ito nagtagal ng makapagpaalam ito sa kanya ng maayos.

Malinaw na sa kanya ang lahat dahil nasabi na nga lahat nito ang buong pangyayari pero naiinis parin siya dahil mas may alam pa ito kaysa sa kanya tungkol sa kanyang asawa.

“Damn. I won’t let my wife get close to you anymore.” Kuyom ang kamao niya na muling bumaling sa doctor at sumunod dito para puntahan ang kanyang asawa.

“No.” Pabungad na sigaw ni Ishan ng makita ang hari sa likuran ni Dr. Velasquez. Nakikita niya sa mga mata nito ang pagkamuhi at galit pero hindi din maitatago doon ang takot sa kanya.

“You can leave us now, Dr. Velasquez.” Patataboy niya sa doctor.

“Just remember the thing that I told you about, Your Majesty.”

“I know.” Matipid niyang sagot dito bago sila nito pinag iwanan sa loob ng silid.

Lumapit siya sa kinahihigaan ni Ishan na agad na napausad ng sa pagkakaupo sa gitna ng kama ng makalapit siya at hindi maitatagong gustong gusto siya nitong takbuhan.

“Kumusta ang pakiramdam mo?” Sinubukan niyang ibaba ang tinig at langkapan iyon ng pag aalala. Nagpalabas din siya ng kanyang pheromones pero iyong tipong marerelax ito. Nais niyang iparamdam dito na wala siyang balak saktan itong muli.

“None of your….”

“Of course, It’s my business. You are still my wife, habibi at hindi mo iyan maitatanggi. And I’m not here to hurt you.” pilit parin ibinaba ang tinig na hindi naman dati niya ginagawa.

Hindi ito nagsalita. Naging mailap ang tingin nito na kung may gagawin siyang hindi maganda ay makakaiwas ito. Pero kung mayroon man siyang balak na masama dito ay wala naman din itong magagawa kung gugustuhin niya.

Lalo pa at alam na niya ang buong katutuhanan. Hindi niya hahayaang makatakas ito at mawala sa paningin niya.

“K-kung wala kang balak saktan ako then, leave me alone.”

“I won’t, Habibi. I’m not leaving.”

“Kung ganun narito ka para ibalik ako sa kaharian mo at ituloy ang pagpaparusa sa akin pero hinding hindi mo na ako maisasama.” Matigas ang tinig na mahabang sabi nito. Kuyom ang kamao nito. Matalim ang mga matang nakatingin sa kanya na may kasamang namumuong luha.

“And you’re right. Nandito ako para ibalik ka sa kaharian, sa aking palasyo dahil ikaw parin ang aking asawa at doon ka lang nababagay.”

“Asawa? Hindi ba pagpapanggap lamang iyon? Ang asawa mo ay ang kakambal ko. Kaya makakaalis ka na. Ipaglalaban ko ang karapatan ko ngayon dahil wala tayo sa kaharian mo.” Galit na pasigaw na sumbat nito sa kanya.

“Totoo ang naging kasal natin noon. Pangalan mo ang naisulat doon. And about your sister.. hindi siya kailanman naging asawa ko.”

Nangunot ang nuo nito dahil sa sinabi niya.

“Narinig mo ako. Hindi ko pinakasalan at hindi kailanman papakasalan ang kapatid mo dahil sa simula pa lang ay wala naman akong balak magpakasal pa matapos ang naging simpleng kasal natin.”

“Kalokohan.”

“Yeah! Dahil tumakbo ka sa araw ng kasal natin.” May patuyang ngiti ang napaskil sa mga labi niya. “Hindi ko nagustuhan ang pagdating ng kapatid mo sa aking palasyo at sinabing aakuin na niya ang obligasyon niya para pakasalan ako. Mas lalo akong nakaramdam ng galit dahil ng tanungin kitang muli kung bakit mo ipinalit ang sarili mo para sa obligasyon na iyon ng kapatid mo ay nagmatigas ka parin. Hindi mo parin sinabi ang totoo na gusto mong takpan ang ginawa ng kapatid mo.”

“You…”

“Yes, habibi. Kaya ipinakita ko kung ano ba ang tunay na kulay ng kapatid mo. Ipinaramdam ko sayo na hindi niya pinahalagaan ang pagsasakripisyo mo na walang silbi ang mga ginawa mo para sa kanya. At nakita mo kung ano talaga ang ugali niya.” Mahaba niyang paliwanag dito.

Kahit na pakiramdam niya ay hindi na niya nakilala ang sarili dahil kinaya niyang magbaba ng tuno ng boses habang nagpapaliwanag dito.

“Saka wala akong balak magpakasal sa taong alam kong hindi ako ang una. Kaya sumama ka sa akin sa pag uwi ko ng kaharian, habibi. Hinding hindi na kita sasaktan.”

“Kasinungalingan. H-hindi ako naniniwala sayo. Hinding hindi ako babalik sa empyernong lugar na iyon.”

“Then I have no choice. Sinubukan ko ang kausapin ka ng maayos. So.” Nakipagsukatan pa ito ng tingin sa kanya. “Alam ko naman na may natitira ka pang pag aalala sa kapatid mo. At alam mo ba kung ano ang nangyayari sa kanya simula ng nawala ka.”

“H-hayop ka talaga.”

“Yes.” Halos magilitan siya ng ugat sa padiing wika niya dito. Marahas na naman niyang hinablot ito sa braso. At ang pheromones na pinakawalan niya kanina para marelax ito ay napalitan na naman iyon ng panakot dito.

“Ugh.” Napangiwi ito at pilit na binabawi ang braso mula sa kanya.

“Huwag mong hayaang dumating sa puntong masaktan kita ulit, Ishan. Sinusubukan kong huwag magalit ngayon pero kung ipagpipilitan mo ang katigasan ng ulo mo sa akin hindi mo ako masisisi kung bibigyan kita ng mapagpipilian.” May pagtitimpi paring saad niya na nanginginig ang kamay dahil sa galit na binitawan ito. “Ikinulong ko ang kapatid mo dahil sa kapangahasan niyang patakasin ka. At ayaw mo naman sigurong sintensyahan ko siya ng kamatayan kung pilit ka paring magmamatigas.”

“I hate you.” Galit na galit na turan ni Ishan na sinamahan iyon ng malakas na pagsampal sa kanya kaya siya natigilan.

Naikuyom niya ang kanyang kamao sa pagtitimping huwag ng mapagbuhatan ito ng kamay.

“Your majesty.”

Nawala ang pag alsa ng galit niya ng marinig niya ang doctor na pumasok sa loob.

“Tinatakot mo ang iyong Luna, your majesty. I told you that….”

“Fuck.. I know.” Gigil na pagpapatigil niya sa mga sinasabi ng doctor. “And..”

“Zarim.” Hindi na din siya nasita ang doctor dahil kasunod din nito si Karrim at ang asawa nito.

“What?” Gigil na tanong niya dito.

“Let’s talk.” Seryuso nitong sagot na sa tinging ipinukol niya dito ay nagpapahiwatig na dapat silang mag usap.

“Ugh! Damn it.” ani niya na ayaw iwan ang kanyang asawa. “Stay here.” Pagbaling at bilin niya kay Ishan bago sumunod kay Karrim na nauna ng lumabas.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-SIX

“ W ala akong panahon sa mga sasabihin mo, Karrim kaya kung ano man iyan sabihin mo na.“ Naiinis na wika ng marating nila ang rooftop ng hospital kung saan siya dinala ni Karrim para makausap.

“Your Luna is pregnant, Zarim.” Seryusong tinig na panimula nito.

“Of course, I fucked him without protection.” Gigil na sagot niya dito. Kailangan bang bigyan iyon ng ibang dahilan maliban sa sinipingan niya ang kanyang asawa kaya nabuntis ito.

“Yeah, the hell I care.” Naiinis din na sabi nito na tila gusto siya nitong suntukin sa pagkakakuyom ng kamao nito.

“Iyan lang ba ang ipinunta natin dito?” Hindi niya itinago ang inis dito.

“Are fucking out of your mind? Hindi mo ba naisip ang posebleng mangyari sa dinadala niya sakaling ibalik mo siya sa kaharian?”

Kunot ang nuo niyang napatitig kay Karrim dahil sa seryusong tingin nito sa kanya.

“Ishan is a male Omega, Zarim. At malaki ang posibilidad na paglabas ng bata ay isa itong omega.” Malakas na sabi nito sa kanya.

Doon niya naalala ang batas ng kaharian na naipatupad ng kanilang lolo ng ito ang namumuno. At lahat ng mga unang anak na omega sa pamilya nila ay pinapapapatay.

“Alam mong isa iyan sa dahilan kaya ako umalis sa kaharian.” Dagdag pa nito sa mas seryusong tinig.

Nagpakawala siya ng marahas na paghinga. Naikuyom ang kamao dahil sa katotohanang iyon na matagal ng batas dahil sa kanilang lolo. Wala siyang alam na itutugon kay Karrim dahil parang tinangay ng hangin sa kung saan ang kanyang isip.

“Maliban na lang kung hindi mo siya pinapahalagaan at hahayaan mong mamatay ang magiging anak niyo.”

“Fuck. Ugh! Damn it.” Naisuntok niya ang kamao sa pader sa kaliwa niya.

Nawala sa isip niya ang bagay na iyon. Nais niyang iuwi si Ishan sa kaharian dahil doon ito nababagay kasama siya. Pero hindi naman niya naisip na kapag nakita ito ay malalaman niyang dinadala na pala nito ang magiging una niyang anak. At dahil sa lalaking omega ito ay may posibilidad na omega din ang maisisilang nito na hindi papayagan ng batas sa kaharian.

“Iniwan ko sayo ang lahat dahil may tiwala akong kaya mong baguhin ang batas na iyan ng kaharian. At kapag nakapagpasya ka na labanan at burahin sa kaharian ang batas na iyon, asahan mong nasa likod mo ako at naghihintay para tumulong sayo.” Mahaba pa nitong saad na isa man sa mga sinabi nito ay wala pa siyang naisagot.

Muli siyang nagpakawala ng marahas na paghinga na napatingala pa sa kalangitan. Hinilot ang leeg dahil pakiramdam niya ay nangapal ang mga ugat niya doon.

“Now tell me, who is he to you, Zarim?”

Napatingin siyang muli kay Karrim sa naging tanong nito. Sino nga ba si Ishan sa kanya?

Hindi din niya masagot si Karrim sa tanong nitong iyon na mas nakapagpagulo sa utak niya. Maliban na ito ang asawa niya ay hindi na niya alam kung ano pa ba ang asawa niya sa kanya?

“Enough.” Pagalit na tinalikuran niya ito dahil wala naman siyang matinong maisip na maisagot dito.

Magkakahalo ang mga bagay-bagay na nasa utak niya dahil sa binuksang paksa ni Karrim tungkol sa batas ng kaharian na dinagdagan pa niya ng katanungang sino ba ang asawa niya sa buhay niya?

“Tatakbuhan mo ang lahat ng mga katotohanan sa mga sinabi ko?”

“I said enough.” Galit na kinuwelyuhan pa niya ito pero hindi ito natinag sa ipinakita niyang galit.

Kinulwelyuhan din siya nito at nakipagsukatan ng tingin.

“Kahit bali-baliktarin mo man ang lahat ay doon din patungo ang lahat, Zarim. Dahil kahit wala siya sa kaharian at natatali parin siya sayo. Ang lolo mismo ang magpapahanap sa kanya dahil anak mo parin ang isisilang nito.”

“Damn that fucking law.” Gigil na sabi nito. Panabay pa nilang binitawan ang isa’t isa.

“Kaya mag isip ka, Zarim. Na bago pa manganak ang asawa mo ay dapat nabago mo na ang batas na iyon sa kaharian kung gusto mong mabuhay ito. Maliban na lang kung gusto mong bitawan ang iyong trono gaya ko at iwan ang kaharian para makasama ang pamilya mo.”

“Hah. Hahaha.” Pagak na tawa niya sa hindi malaman ang tamang gawin sa mga sandaling iyon.

“Kung wala kang gagawin sa bagay na iyan ay siguradong mas manunuhi sayo ang asawa mo kapag nalaman niya na hindi pa man naisisilang ang dinadala niya ay masisintensyahan na ito kapag lumabas itong isang Omega.”

“I won’t let that happen.” Galit na turan niya na sa haba ng mga sinabi ni Karrim sa kanya ay iyon ang unang katagang nasabi niya.

“Are you willing to give up your throne or will you change the law?”

“I will change that fucking law. At walang sino man ang makakapigil sa gusto ko.”

“Then, count me in. Dahil hindi iyan magiging madali.” Seryusong saad nito. Kahit na hindi niya ito tapunan ng tingin ay alam niyang seryuso ito sa lahat ng mga binitawang salita.

K ausap nito si Fan ng bumalik sila at ng bumaling ito sa kanya ay matalim na naman ang tinging ipinukol nito.

“Anong sabi ng doctor? Pwede na ba siyang lumabas mamaya?” Tanong niya kay Fan pero kay Ishan siya nakatingin. Hindi niya pinansin ang nakikitang galit nito sa mga mata.

“Yes, Your Majesty.” Matipid naman na sagot nito.

“Good.”

Matapos ayusin ang kailangan nito ay nagpasya na silang bumalik ng Piatras sa palasyo ni Karrim.

“Hindi ba kayo sasakay?” Pasigaw na sabi ni Karrim na nakasakay na ng helicopter.

“Let’s go, habibi.” Aya niya dito sa magaang tinig malapit sa tainga nito para marinig siya kahit na nakakabingi ang ingay ng helicopter.

“No.” May galit na pagtanggi nito pero hindi lang iyon ang nakita niya sa mga mata nito kaya hindi niya naiwasang napangiti dahil nakita niya doon ang takot habang nakatingin sa helicopter kung saan na nakasakay na sina Karrim at Fan.

“Oh, nakalimutan ko. Ayaw pala niya sumakay ng helicopter. He just rode Vance’s motorcycle all the time with him.” Pasigaw na sabi pa nito.

Nakakabingi na ang ingay ng helicopter pero malinaw sa pandinig niya ang pangalang binanggit nito.

Nawala ang ngiti niya sa mga labi na napatingin sa kanyang asawa na matalim parin ang tingin sa kanya na pilit kumukawala sa pagkakahawak niya sa baywang nito’t nakadikit sa katawan niya.

Wala na siyang isinagot pa kay Karrim na tinalikuran ito hila ang kanyang asawa.

“Hey! You, dumbass. Where the hell are you going?” pasigaw na tanong ulit nito.

“In hell.” Galit na sagot niya dito na ikinaway na lang ang isang kamay ng makatalikod.

Umalis sila sa rooftop.

“B-bitawan mo ako. Ano ba?” Galit na pilit hinihila nito ang kamay na hawak niya.

“Huwag mong pagurin ang sarili mo sa kakapalag, habibi dahil wala iyang magagawa.” Sabi niya dito. At habang palabas na sila ng hospital ay tinawagan niya si Karrim na magpadala ng motor na sasakyan nila ni Ishan pauwi ng palasyo.

Dahil hindi niya nagustuhan ang nalaman na lagi itong angkas ng Alpha na iyon ay naiinis siya sa katotohanang nadidikit ang katawan nito sa katawan ng alpha’ng iyon.

Ilang minuto lang ang inihintay nila ay dumating na ang naghatid ng motor na hiniling niya kay Karrim.

“Hop on, habibi.” Saka niya ito binitawan para makasakay doon. “Or baka gusto mong ikaw ang magmaneho at ako ang pasahero mo.”

“H-hindi ako sasa….”

“Wala kang mapagpipilian, habibi. Sasakay ka o sasakay lang ang dalawang option na pwede mong pagpilian.”

“Y-you…. fucking bastard.”

“Yeah! I know that habibi. But you see, I’m trying my very best to be calm right now while talking to you. So, I hope you don’t like to waste my effort, huh.” Mababang tinig pero nandoon nga ang pagtitimpi niyang huwag pagtaasan ito ng boses dahil na rin sa bilin ng doctor sa kanya.

The fucking hell I care. Sa loob loob niya na nagwawala na ang kaibuturan ng kanyang pagkatao dahil binabalewala nito ang paghihirap niyang maging mabait sa harapan nito.

“So, don’t wait for me to drag you to ride, Habibi.”

Hindi parin ito kumilos na sa ilap ng mga mata nito ay balak na naman itong takbuhan siya.

“At huwag mo ng tangkaing tumakbo, habibi. You can run but you can’t hide from me. So, hop on.” Sabay tapik pa sa upuan sa likod niya.

Walang nagawa si Ishan kundi ang kumilos para sumakay. Hindi na lang ito umimik pa dahil kahit na anong pagtanggi nito sa kanya at pag iwas ay wala iyong magagawa. Ng makasakay ito sa likod ay nilingon pa niya ito at walang babalang hinalikan ito.

“Ugh.” Mapusok iyon. Hindi niya alintana ang ibang taong napapadaan at napapatingin sa kanila. Sa gusto niyag halikan ito.

“Hmmm, so sweet.” Nakangiti siyang nakatitig dito na nanlalaki ang mga mata dahil sa ginawa niya. Napalingon pa ito sa paligid na lalong ikinapula ng mukha nito.

Naaliw siya sa nakikitang reaksyon nito kaya hindi niya napigilan ang mangiti habang pinagmamasdan ito.

“Here.” Ilang sandali pa ay ibinigay niya ang helmet dito na agad naman isinuot ng makahuma sa paghalik niya.

At kung hindi pa siya titigil sa pagtitig dito ay baka hilain niya ito sa kung saang walang tao at angkinin ito ng wala sa oras.

“Hold on tight, habibi.” Sabi niya matapos isuot din ang helmet. Kinuha niya ang mga kamay nito at ipinaikot iyon sa baywang niya. “Yeah, right. Like that habibi.”

Ilang sandali pa ay bagtas na nila ang daan pabalik sa palasyo ni Karrim na sa higit isang oras sanang biyahe papunta doon ay naging 30 min. lang sa bilis ng pagpapatakbo niya na halos hindi na yata sumasayad ang gulong ng motor na sinasakyan nila.

“ K ailan mo balak bumalik sa kaharian para ipatupad ang mga plano mo?“ Si Karrim habang nasa wet bar sila sa bahaging iyon ng palasyo.

Nagsalin ito ng alak sa dalawang baso. Ibinigay nito sa kanya ang isa.

“Mag aapat na buwan pa lang ang dinadala niya. Sapat na ang tatlong buwang gugugulin ko doon bago siya manganak kaya mananatili muna ako dito kasama siya habang nag iisip ng magandang plano para mapadali ang pagpapatupad ko ng batas na iyon.” Mahaba niyang paliwanag sa pagitan ng pagsimsim nito ng alak sa baso.

Sumimsim din ng alak si Karrim na nakikinig lang sa kanya.

“Kukunin ko muna ang loob niya sa ngayon. Saka ko ipapaliwanag ang tungkol sa pwedeng mangyari sa dinadala niya kung hindi man ako magtatagumpay. Pero hindi ako mabibigo.” Buong buo ang kumpyansa niya sa sariling kaya niyang buwagin ng tuluyan ang batas na iyon sa kaharian.

“Handa ka bang i-give up ang trono mo ngayon sakaling hindi ka magtatagumpay?”

“Wala pa sa isip ko iyan dahil hindi ko pa nasisimulan ang plano ko. At sisiguraduhin kong hindi hahantong na pipili ako sa dalawang iyon. I can keep my throne while keeping them at the same time.” Seryuso niyang sagot dito.

Nagpakawala naman si Karrim ng malalim na paghinga.

“Do you love him?” Tanong ni Karrim na nakapagpatigil sa kanya sa pagtungga ng alak sa baso niya.

Nailapag niya ng wala sa oras ang hawak niyang baso.

Napatitig siya dito na may kunot nuo.

“Do I need to love him to keep him by my side?” tanong niya na ikinakunot din ng nuo nito.

“Dumbass.” Naibulalas ni Karrim sa naisagot niya.

“Are you cursing me?” Galit naman na tanong niya dito.

“No, of course not, your majesty.” Patuyang tugon nito na may kasamang pag iling. “Then why do you fucking keep them if you don’t love him. You can just dump him. Divorce him, and let your child be killed if it is an omega.” Mahaba nitong saad.

“At saka bakit mo susuyuin kung wala ka palang narararamdaman sa kanya? You can still fuck him kahit ayaw niya. At kahit pa magalit siya ay wala naman siyang magagawa dahil patuloy lang na luluhod iyan sa harapan mo lalo na at minarkahan mo siya.”

“So wala ka ng magiging problem. Hindi mo na kailangang baguhin ang batas na iyan para hindi pa pagsimulan ng gulo sa ating pamilya.” Mahaba nitong lintaya.

“Do you really want to help me or are you having second thoughts, now?” Naiinis na sita niya dito dahil hindi naman nakakatulong ang mga sinasabi nito.

“Just stating the fact, Zarim. Think about it, idiot. Kung mahal mo siya ituloy mo ang plano mo at susuporta ako sayo. Pero kung wala siyang halaga sayo at ang magiging anak niyo pabayaan mo na lang para wala ng mangyaring gulo.”

“Enough. Hindi ko kailangang linawin kung ano ang nararamdaman ko sa kanya pero hindi ko isasawalang bahala ang batas ng kaharian dahil buo na ang pasya ko to change that fucking law.” Gigil na minsanang itinungga ang alak sa baso bago iyon padabog na ibinaba sa counter table sa harapan ni Karrim.

“And you are right, I can fuck him anytime I want. Kaya kapag may narinig kang malakas na ungol sa buong palasyo, pwede ka lang mabibingi bingihan.” Naiinis na sabi niya dito na sinabayan ng pagtalikod.

“Oh yeah!”

Hindi na niya dinugtungan iyon para hindi na humaba ang sasabihin nito dahil kapag nagtagal pa siya ay marami pang masabi ito’t makakadagdag pa sa mga iisipin niya. Tinalikuran na niya ito at iniwan. Tinungo ang silid nila ng kanyang asawa.

Nakasalubong niya si Fan na palabas naman ito sa silid nila ni Karrim. Yumuko ito bilang paggalang sa kanya.

Humakbang siya hanggang sa matapat siya dito at bahagyang tumigil.

“Next time, don’t interfere.” May diing sabi niya dito bago ito tuluyang lagpasan.

Tatlong silid ang nilagpasan pa niya bago niya tuluyang marating ang silid na ipinaukupa sa kanila ni Karrim.

Tahimik siyang pumasok sa loob. Naabutan niyang nakahiga na ang kanyang asawa na nakatalikod sa may pintuang pinasukan niya.

Hindi niya tuloy alam kung tulog na ba ito o nagtutulug-tulugan lang ng maramdaman ang pagpasok niya.

“Habibi.” Mahinang tawag niya dito na nahiga sa tabi nito.

Hindi ito umimik o gumalaw kaya napilitan siyang pabalingin ito paharap sa kanya. Tulog nga ito kaya hindi na niya ginising pa.

Maingat na inangat niya ang ulo nito at ipinaunan sa braso niya. Inilapit ang ilong sa ulo nito at nilanghap ang naturang bango na nagmumula dito.

“Hmmm, why do you smell so good, habibi.” Naibulong niya habang nakabaon parin ang ilong siya sa may buhok nito. Kinikintalan ng halik.

“Hmmm.” Gumalaw naman si Ishan pero hindi nagising bagkus nagsumiksik pa ito sa katawan niya.

Napangiti siya sa ikinilos nito habang mahimbing parin ang tulog. Pero sa pagkiskis ng katawan nito sa kanya ay hindi niya mapigilan ang hindi maapektuhan lalo na at napakabango sa pang amoy niya ang kanyang asawa.

Napalunok siya. Naiyakap niya ang mga braso sa maliit nitong katawan.

“Damn, this is not good after all.” Napapamura na lang siya dahil nagsisimula ng magkaroon ng reaksyon ang kanyang katawan.

Sisimulan pa naman sana niya na huwag basta ito angkinin ng wala itong pahintulot o hindi nito magustuhan pero…

“Ugh!” This kind of behavior is not his forte. He feels like he is killing himself if he is not going to touch him and just holding back.

Malalim na paghinga ang pinakawalan niya. Hindi niya kayang kontrolon ang nais ng katawan sa utos ng isip niya na huminahon.

Kusang kumilos ang mga kamay niyang nakayakap sa katawan nito. Bumaba ang haplos niya sa dalawang umbok sa likod nito.

Pumipisil.

“Damn. So soft, habibi.” Hindi pa nakontento sa pagpisil ay palihis na hinila ang suot nitong pantulog at ipinasok iyon sa loob ng damit nito.

Dinama ang kalambutan ng pisngi nito sa likod. Pero hindi sapat iyon sa kanya dahil may hinahanap ang mga daliri niya.

“Ugh.”

Napakislot naman si Ishan habang nasa mga bisig niya ito at tuluyang nagising dahil sa kapangahang ipinasok ang daliri sa lagusang itinatago ng dalawang umbok nito sa likod.

“W-what are you doing? L-let me go.” Nagpumiglas ito pero hindi na niya mapigilan ang sarili kaya hindi niya hinayaang makawala ito sa yakap niya. Ibinaon pa niya ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat nito habang patuloy ang isang daliri na ipinasok niya doon.

“Habibi, so sweet.” Bulong niya habang magaang kinikintalan ng halik sa balikat nito. “Hindi kita sasaktan. Just let me touch you.”

“Ugh… n-no. S-stop.” Pilit siya nitong itinutulak. “Ahhhh.” Sa pagtulak nito sa dibdib niya ay napaliyad ito ng matagpuan niya ang bagay na nakakapagparamdam dito ng sarap. “F-fuck you. A-aah…hah..”

“Yes, habibi. Just let it be. Hmmm.” Bulong niya na nagpalabas ng pheromones para marelax ito.

“Hmmm. S-stop.” Mahina nitong saad pero ang pagtanggi nito sa salita ay tumutugon naman ang katawan nito sa mga haplos niya. Ang pagpupumiglas nito ay unti unti ng nawala. “Uhmmm.”

“Ganyan nga, habibi. I will not hurt you anymore. I promise you that.” Katagang siya mismo ay natigilan.

Napatitig siya sa kanyang asawa na nakapikit na nilalasap ang sarap na naidudulot ng mga haplos niya. Napalunok siya. Kailan pa siya nagbitaw ng mga ganung pangako.

“Damn.” Napamura siya dahil iyon ang unang beses niyang mangako.

“Hmmm, m-more.”

Napakurap siya sa katagang iyon ng asawa niya. Kagat ang labing pilit na iminulat ang mga mata. Ng mapatingin sa kanya ay mabilis na tinawid ang pagitan ng mga mukha nila.

Hinalikan siya ng asawa niya na naging dahilan para muling matuon ang pansin niya sa pag angkin dito. Tinugon niya iyon ng mas mapusok, mas mapaghanap.

“Uhmm.”

Hindi man niya maintindihan ang sariling damdamin ay para sa kanya sa mga sandaling iyon ay magaan ang pakiramdam na inaangkin niya ang kanyang asawa.

Walang pagmamadali. Kundi ipinalasap niya dito ang ibayong sarap habang pinapaligaya niya ito. Ipapalimot niya dito ang masamang pinagdaanan nito mismo sa mga kamay niya.

“Habibi. Take me in.”

“Yes.. uhm.. put it in, my Alpha.” Mga katagang naging daan na muling mag isa ang katawan nila.

“Ahhhh.” Panabay na ungol na tuluyang bumalot sa silid nilangmag asawa.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-SEVEN

N agulat siya ng bigla na lang may inipit na bulaklak sa tainga niya habang nasa maluwang na hardin siya ng palasyo.

Mapapangiti na sana siya pero ng makitang ang hari ang naglagay na bulaklak sa kanya ay matalim lang ang tinging ipinukol dito.

Aalisin na sana niya iyon sa tainga niya ng pigilan nito ang kamay niya.

“Looks good on you.” Sabi pa nito na may ngiti sa mga labi.

Inirapan niya ito. Hindi niya matagalan ang makita itong nakangiti lalo na at hindi iyon ang pagkakakilala niya dito.

“Bakit mo ba ito ginagawa?” May galit na tanong niya dito. Hindi na niya itinago ang galit dito. Hindi na din niya ito ginagalang na isang hari dahil para sa kanya ay hindi ito dapat igalang dahil sa masama ang ugali nito.

“Hindi ko ba pwedeng lambingin ang asawa ko?” Sagot naman nito na hindi pinansin ang galit na ipinapakita niya dito.

“Cut the crap. Hindi bagay sayo. At kailanman ay hindi mo ako naging asawa. At hindi magiging asawa.”

“You say so. Pero may kasulatan na nagpapatunay na asawa kita. Kaya sa salita mo lang masasabing hindi mo ako asawa dahil sa mata ng lahat na nasa kaharian ay asawa kita.”

Natahimik siya dahil wala siyang alam na dapat pang isagot dito.

“Malakas lang ang loob mong sabihin iyan dahil isa kang hari. Pero kahit na anong gawin mo ngayon ay hindi mo mabubura sa puso’t isipan ko ang mga panahong naghirap ako sa mga kamay mo. At kahit na paulit ulit mo man akong angkinin ay hindi ako susunod sayo. Hinding hindi ko makakalimutan ang kademonyuhan mo.” Galit na sumbat niya dito.

Marahas na hinablot ang inipit nitong bulaklak sa tainga niya saka niya itinapon iyon mismo sa mukha nito.

“Tsk.” Naipinid nito ang labi at naipilig ang ulo para hindi nito masabayan ang galit niya. Nakita niya kung paano ito magtimpi na huwag magalit sa kanya. “Alam ko, kaya habang may panahon pa ako para itama ang mga iyon at tapunan ng magandang alaala ay gagawin ko ang lahat para lamang tuluyang mawala ang galit at pagkamuhi na nananahan dyan sa puso mo.” Saka ito sinabayan ng paglabas ng pheromones nito na gustong iparamdam na malinis na ang intensyon nito sa paghahanap sa kanya. Na totoo lahat ngayon ng ipininapakita nitong pagpapababang loob sa kanya.

Napaatras naman siya palayo dito dahil sa pagkaramdam ng pheromones nito. “Magsawa kang gamitan ako ng pheromones mo. Malulong man ako diyan ay hindi maaalis niyan ang katotohanang mamumuhi parin ako kapag wala ng epekto iyan sa akin.” Sabi niya na nabawasan ang tigas ng tinig niya dahil nga sa epekto ng pheromones nito sa kanya.

Hindi naman nakakatakot ang aura nun kundi nagpaparamdam nga sa kanya ng kaginhawaan. Nagpapahiwatig ng siguridad na hindi siya nito sasaktan.

“Hmmm.” Napasinghap siya. Naikuyom ang kamao bago mabilis na tumalikod dito. Lalayo na siya dito habang hindi pa malakas ang epekto ng pheromones nito at kaya pa niyang indain iyon na hindi matatangay doon.

Tinakbuhan niya ang hari. Hindi na niya nilingon pa ito dahil ramdam niya sa sarili na kapag ginawa niya iyon ay mawala ang harang na ginawa para lamang hindi mahuhulog sa bitag nito na hindi itinatago sa kanya.

M arahas na napalingon si Zarim ng makarinig siya ng palakpak sa likuran niya matapos siyang takbuhan ni Ishan.

“Mukhang mahihirapan ka sa isang iyon. Tsk.”

“Shut up. Kung wala kang magandang sasabihin, manahimik ka na lang.” Naiinis na sita niya dito na tinawanan lamang nito at hindi pinansin ang pagkairita niya.

“Hindi mo ba sinasayang lang oras mo sa kanya? Bakit hindi mo na lang siya hayaan tulad na lang ng gusto niya?”

Matalim na tinignan niya ito.

“Why not try to beg?” Dagdag pa nito.

“Me? beg? are you fucking joking me, Karrim?”

“Why not?” Saka nagbuga ito ng usok ng sigarilyo. Tumingin sa maluwang na hardin. “Ganyan na din naman ang ginagawa mo. Kulang na lang ay ang paghingi mo ng tawad sa kanya. If you really fucking want to change his first impression of you. Ask for forgiveness for the bad things you have done to him.”

“That won’t happen. Hindi ako hihingi ng…”

“Then, you’re just wasting your fucking time, Zarim. Isa ka nga namang Brahman, Zarim. And an Alpha doesn’t beg.” Sabi nito na sinundan ng pagtalikod sa kanya. “Think about it, your majesty.” Na pinagdiinan pa nito ang paggalang sa kanya bilang isang hari.

Naikuyom niya ang kamao habang nakatingin sa papalayong imahe ng pinsan. Marahas na nagpakawala siya ng hangin kasabay ng paglunok na tila may bumara sa kanyag lalamunan.

Naipilig ang ulo na bumaling sa kaluwangan ng hardin ng palasyo.

“I hate flowers.” Gigil na sabi niya na nagpasyang umalis na din doon. Dahil kung hindi lang kay Ishan na nasa hardin kanina ay hindi siya magagawi sa bahaging iyon ng palasyo.

Habang papasok sa loob ng palasyo ay nagsusumiksik sa isip niya ang sinabi ni Karrim.

Ang paghingi niya ng tawad dito.

“The fuck..” gigil na naibubulong na lang niya habang patuloy iyong tumatakbo sa isip niya. Hindi niya lubos maisip na hihingi siya ng tawad kay Ishan para lamang makuha ang simpatya nito at mapatawad siya sa mga pagpapahirap dito. “But how? Ugh. This is killing me.” Marahas na naipilig niya ang ulo na tila gusto ng sumabog sa dami ng iniisip sa kung ano ba ang dapat niyang gawin.

Hindi tuloy niya mapigilan ang sariling pheromones na kusang lumabas sa daming bumabagabag sa kanya ngayon.

Isa na doon ang nalalapit niyang pag uwi ng kaharian at ang pag iwan niya dito kay Ishan sa pangangalaga nila Karrim.

Papabantayan niya ito sa kanila habang wala siya dahil may posibilidad na maghinala ang nasa kaharian kapag binuksan na niya ang usapin iyon at gumawa ang mga ito ng lihim na hakbang para kay Ishan at sa dinadala nito.

At iyon ang hindi niya hahayaang mangyari. Ang may masamang mangyari sa kanilang dalawa habang malayo siya dito.

T ahimik lang na nakipagsukatan ng tingin sa kanya si Ishan. Hindi na nga ito tumatakas sa kanya pero sadyang naging malamig ang pakikitungo nito sa kanya sa bawat araw na magkasama sila.

Kay bilis ng paglipas ng araw pero nanatili paring mailap ito.

Kung hindi na niya gagamitan ito ng pheromones niya ay hindi na siya nito kikibuin.

At ni hindi na niya ito mahawakan.

Hindi niya maangkin.

Pero gingawa naman niya ang lahat ng makakaya niya para lang iparamdam dito na iba na ang intensyon niya kaya niya ito hinahanap.

At nakapagpasya na din siyang sabihin dito ang mga bagay na dapat nitong malaman sa posebleng mangyari sa dinadala nito kong hindi niya mapagtagumpayan ang pagpapabago ng batas ng kanyang lolo.

“I told you, I’m not here to hurt you.” Sabi niya dito habang nakatayo ito sa balkonahe ng silid nila.

“Leave me alone. If you are not here to hurt me, then leave.” Matigas at kasing lamig ng yelo ang tinig nito na sinabayan pa ng matalim na tingin.

“At sinabi ko din sayo na hindi kita iiwan. Ano pa ba ang gusto mong patunay na wala akong intensyong saktan ka para kausapin mo ako ng maayos.” Nakaramdam na naman siya ng pagkairita pero pinanatili niya ang kakalmahan ng tuno para hindi na naman masayang ang effort niya para mapaamo ito.

“Babalik ako ng kaharian tatlong linggo mula ngayon.” Pagbibigay alam niya dito.

“At sinabi ko sayo na hindi ako sasama sayo. Kung gusto mong bumalik ng kaharian bumalik kang mag isa mo.” Pasigaw na sagot nito sa kanya. Hindi lang sa tinig malalaman na galit ito dahil nasa mga mata nito ang kislap ng galit sa kanya.

Nagpakawala siya ng buntong hininga.

“Ako lang mag isa ang babalik sa kaharian.” Sabi niya dito na napatitig pa ito sa kanya na hindi yata makapaniwala sa narinig.

“W-what?” Tanong pa nito na parang gusto ulit marinig iyon sa kanya.

“Malinaw na narinig mo ang sinabi ko. Pero babalik parin ako dito once na naayos ko ang bagay na dapat kong ayusin doon.”

“H-hindi mo na kailangang bumalik dito. Hayaan mo na akong lumayo sayo.”

“Hindi iyan mangyayari, Ishan. Dahil kailangan mo ang proteksyon ko. Kailangan niyo ako ng dinadala mo.”

“Kaya ko siyang buhayin kahit wala ka.” Matatag na sabi nito habang nakadantay sa sinapupunan ang isang kamay.

“Pero anak ko parin siya, Ishan.” Seryuso niya ding paalala dito. “At kahit na lumayo ka, isilang mo ang batang iyan at isa siyang omega. Ipapahanap kayo ng lolo at posibleng mawala sayo, sa atin ang bata.”

“Anong ibig mong sabihin? Paanong mawawala ang anak ko?”

“Isang Brahman ang isisilang mo, Ishan. At matagal ng batas sa kaharian ang pagpatay sa mga unang anak ng sino man sa pamilya kapag isa itong omega.” Paliwanag niya dito.

“W-what? N-no. Hindi ako pakakapayag. Lalayo ako. Ilalayo ko ang anak ko. Ilalayo ko siya sa inyo.” Pagkakasunod na pagsigaw nito na lumapit ito sa kanya saka siya nito pinagsusuntok sa dibdib.

“Huminahon ka.” Pagpapakalma niya dito dahil tuluyan na itong napaiyak sa nalaman. Niyakap niya ito. Nagpakawala siya ng pheromones para lamang kumalma ito.

“H-hindi a-ako papayag. L-lalayo ako.” Paulit ulit na saad niya na nanginginig na ang katawan. “Hindi ko hahayaang ipapatay siya ng pamilya mo. Hindi iyan makatarungan.”

“Hindi ko iyan hahayaang mangyari. Hindi siya mawawala sayo kung makikipagtulungan ka sa akin.”

Napatingala ito sa kanya. Humihingi ng kasiguraduhan sa mga sinabi niya. Ng makita niyang kumalma ito ay kinalas niya ang pagkakayakap niya dito.

Pinaupo niya ito sa gilid ng kama.

“Makinig kang mabuti. Babalik ako ng kaharian at maiiwan ka dito kina Karrim pero sana makisama ka. Kay Karrim lang ako may tiwala na kaya ka niyang protektahan sa posebleng gumawa sayo ng masama.”

“P-pwede naman akong lumayo. Iyong malayong malayo.”

“Hindi iyan makakatulong dahil kahit saan ka man magpunta at napatunayan na isang omega ang isisilang mo ay hahanapin kayo ng lolo at ipapapatay ang anak natin.”

Napatitig ito sa kanya dahil sa huling sinabi niya.

“Yeah! Anak natin, habibi. Dahil ako ang ama ng dinadala mo. At hindi ko hahayaang may masamang mangyari sa kanya.”

Hindi ito nagsalita. Nakatingin lang ito sa kanya at naghihintay sa iba pa niyang sasabihin.

“Babaguhin ko ang batas na iyon sa kaharian kaya ako babalik doon ngayon. Pero hindi iyon magiging madali dahil marami na sa pamilya ang namatayan ng anak dahil sa batas na iyon at sigurado na mag aalsa sila laban sa gagawin ko. Pero hindi ko iyon susukuan hanggang sa maipatupad ko ang batas na nais ko para hindi mawala ang anak natin.”

“P-paanong kong h-hindi mo maipatupad iyon?”

Natigilan siya. Ano nga ba ang gagawin niya kapag hindi niya naipatupad ang batas na iyon? Handa ba siyang sukuan ang kanyang trono sakaling mabigo siya?

“Just wait until then. Saka na ako gagawa ulit ng hakbang kung hindi ko iyon mapagtatagumpayan.”

“Kung ganun walang kasiguraduhan ang mga gagawin mo. Sa huli ay manganganib parin ang anak ko.” Malakas na sabi nito na napatayo at lumayo sa kanya. “Lalayo ako. Iyon lamang ang alam kong magandang gawin kaysa ang manatili dito. Hindi ko isasakripisyo ang anak ko sa walang kwentang batas na iyan ng kaharian niyo.”

“Please.” Malakas na turan niya na sa unang pagkakataon ay lumabas iyon sa bibig niya. “Nakikiusap ako sayo ng maayos ngayon para sa kaligtasan niyong dalawa ng dinadala mo. So please, makisama ka kahit sa pagkakataon lang na ito.”

Hindi man ito nagsalita ay nakita niya kung paano manginig ang labi nito na may gusto pang sabihin sa kanya. Kuyom ang kamao, malalalim ang ginawang paghinga na may namumuo ng luha sa mga mata.

“Ishan, please. Dito lang sa palasyo o sa nasasakupan ni Karrim ang alam kong mas ligtas na lugar para sa inyong dalawa. Kaya nakikiusap ako. Manatili ka dito habang wala ako.”

“Leave. L-leave me alone.” Mahinang wika niya na tuluyang nalaglag ang mga luha sa mga mata.

Gusto pa sana niya itong kausapin pero nasa mga mata nito ang nagsasabing gusto nitong mapag isa. Nagpakawala siya ng malalim na paghinga bago nagpasyang iwan na nga ito.

“Kumusta ang pakikipag usap mo sa kanya?” Si Karrim ng mabungaran niya ito paglabas niya ng silid nila.

Alam na kasi nitong kakausapin niya si Ishan para sabihin dito ang pag alis niya at ang pananatili nito sa palasyo.

“Hindi ko alam kung nakabuti bang sinabi ko sa kanya ang katotohanan.” Sagot niya dito bago nilagpasan.

Magkaagapay silang tinungo ang wet bar nito sa palasyo habang patuloy sa pagpapalitan ng mga salita.

“But at least you fucking beg, huh.” Sabi pa nito na ikinakunot ng ulo niya.

“None of your fucking business.”

“Haha. Yeah! Nagpapatunay lang iyan na mahal mo na siya, you punk.”

“Are you idiot? Iba ang pagmamahal sa pag aalala.”

“Hindi ka mag aalala sa kanya kung wala siyang halaga sayo. At wala siyang halaga sayo kung hindi mo siya mahal. At hindi mo siya mahal kung hindi ka nag aalala sa kanya. Paikot ikot lang yan. Dahil kaakibat ng lahat mga salitang iyan ang nararamdaman mo sa kanya.”

Hindi siya nakaimik. Nakipagsukatan pa siya ng tingin dito habang nabitin ang pag inum ng alak sa baso niya.

“He is your fucking mate, Zarim. Na kahit itanggi mo pa ang lintik na damdaming mong iyan sa kanya hindi maitatago na sobra ang pag aalala mo sa kanya dahil mahal mo siya.”

“I don’t need your fucking advice, Karrim.” Inisang lagok na lang niya ang alak sa baso niya na muling sinalinan nito.

“I swallowed everything when it came to my wife back then, Zarim. Because I love him. Kung bubuksan mo lang ang puso mo sa katotohanan, maghahatid iyan sayo ng kaginhawaan because you will do anything when it comes to love.” Mahaba nitong saad na seryuso paring nakatingin sa kanya. Sumimsim ito ng alak sa baso bago muling nagsalita. “Hindi mo man maamin pero iyon na ang ginagawa mo ngayon.”

Marahas na napalunok siya. Humigpit ang hawak sa baso kaya nabasag ito sa kamay niya.

Hindi nagsalita si Karrim pero nag abot ito ng tissue para sa sugat niya.

“Hindi masama ang magmahal, Zarim.” Huling salita nito bago inubos ang laman ng baso nito. “Fix yourself. Ang dama na ang bahala dyan.” Sabay tapik ng balikat niya bago siya nito tuluyang iniwan.

Nakatingin siya sa basong nabasag dahil sa pagkakahawak niya. Hindi niya alintana ang dugong umaagos sa kamay niya. Ni hindi niya ramdam ang sakit sa natamong sugat doon dahil mas natuon ang isip niya sa mga katagang binitawan sa kanya ni Karrim.

“Fucking shit.”

Tumayo na siya at hindi inabala ang sarili na punasan ang kanyang kamay na hinayaang tumulo iyon sa bawat paglalakad niya. Wala siyang pakialam kung mag iwan man iyon ng bakas sa bawat daanan niya.

Bumalik siya sa kanilang silid.

Napalingon sa kanya si Ishan ng makapasok siya na napansin agad na may tumutulong dugo sa kamay niya.

Tumitig siya dito. Gusto niyang makita sa mga mata nito kung may pag aalala ba ito na makitang may sugat siya. Pero wala siyang ibang makita doon maliban sa galit. Pagkamuhi. Takot.

Hindi na niya iyon pinansin. Hindi nga naman niya ito masisisi dahil naiwan sa alaala nito ang hirap na pinagdaanan nito sa mga kamay niya.

“Bakit hindi ka pa natutulog?”

“Paano ako matutulog kung sa bawat pagpikit ko ay binabagabag ako ng mga sinabi mo. Na sa bawat pagpikit ko ay nakikita ko na mawawala ang anak ko hindi ko pa man naisisilang ito.”

“Kaya ako babalik ng kaharian ay dahil diyan. Kaya sana kahit ngayon lang. Habang inaayos ko ang lahat sa kaharian ay dumito ka na muna kina Karrim.”

“Makikipagtulungan ako. Hindi ako susuway sa mga gusto mo ngayon. Basta ipangako mo. Hindi mawawala ang anak ko.” May tigas ang boses sa bawat kataga nito na humihingin katiyakang walang mangyayari sa dinadala nito.

“Hindi ako mangangako dahil hindi ko pa nasisimulan. Pero gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para lamang buwagin ang batas na iyon sa kaharian.”

Napailing ito. Nanginginig ang mga labi sa pinipigilan na namang pag iyak.

“Kung alam ko lang na hahantong sa ganito ang lahat ay sana mas nagpakalayo ako. Sana hindi ako nakampante sa lugar na ito.”

“Hindi na natin mababago iyan sa ngayon. At iyon na lang ang tanging paraan. Mapapanatag ako kapag nandito ka kina Karrim. Maproprotektahan ka nila habang wala ako.”

Hindi na ito umimik pa kaya muli siyang nagsalita. “Matulog ka na. Walang mangyayaring masama sa inyo ng anak natin habang nandito ako.”

Muli siyang nagpakawala ng buntong hininga. Hindi man ito sumagot ay kumilos naman ito para mahiga na. Napasunod na lang ang tingin niya dito.

Ng maayos na nito ang higa ay saka naman siya pumasok ng banyo at doon na nilinis ang sugat sa kamay niya. At habang nililinis ang kamay niya ay binabagabag din ang isip niya at hindi makampante sa mangyayari pa lang kapag babalik na siya sa kaharian.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-EIGHT

M aagang nagising si Zarim kinaumagahan na nasa tabi niya ang kanyang asawa. Nakaunan ito sa braso niya at nakayakap ito sa kanya.

Napangiti siya habang pinagmamasdan ang mahimbing na pagkakatulog ng kanyang asawa.

“Kay gandang pagmasdan.” Naibulong niya na dinapian ito ng halik sa nuo.

Napakaamo ng mukha nito. Parang hindi ito murunong magalit kapag nakapikit pero hindi maitatago sa kislap ng mga mata nito ang galit na iyon kapag nakatingin ito sa kanya.

“Hayaan mo akong puunan ang mga kasalanan ko sayo, habibi.” Kausap niya dito kahit na alam naman niyang hindi maririnig nito sa himbing ng tulog. “At gagawin ko ang makakaya ko para lamang hindi mawala sa atin ang dinadala mo.”

Nagpakawala siya ng malalim na hininga. Iwinaksi na muna niya ang bagay na iyon na muli itong pinagmasdan.

Habang marahang humahaplos ang palad niya sa pisngi nito ay bahagya itong gumalaw at nagsumiksik pa sa katawan niya.

Muli siyang napangiti. Kahit man lang sa ganitong pagtulog niya ay maramdaman niya ang hindi nito pag iwas sa kanya.

“Umaasa ako na balang araw ay hindi mo na ako iwasan kapag gising ka. Sa ngayon ay susulitin ko ang pagkakataong ito na maramdaman ang init ng katawan mo sa katawan ko ng walang pag iwas habang tulog ka.”

Niyakap niya ito. Yakap na may siguridad. Ilang minuto din niyang niyakap ito bago nagpasyang pakawalan ito.

Ayaw pa sana niyang tumayo at iwan ito pero may mga bagay pa silang pag usapan ni Karrim tungkol sa mga dapat gawin kapag bumalik na siya sa kaharian.

“Sleep tight, habibi.” Muli niyang dinampian ito ng halik. Halik sa mga labi.

Marahan siyang bumaba ng kama. Inayos ang kumot na tumatabing sa katawan nito.

“Sleep tight, Habibi.”

Maingat na lumabas siya ng silid para hindi ito magising. Tinalunton pasilyo hanggang sa marating ang opisina ni Karrim sa palasyo at doon nila pinag-planuhan ang mga bagay na pwede nilang gawin sa mga posibleng mangyari sa gagawin niya.

N aalimpungatan si Ishan sa mabining tunog ng baril sa kung saan. Naging antukin na siya simula ng hindi na siya pumapasok sa iron wolf. At sa paglipas ng araw ay nararamdaman na din niyang bumibigat na ang pakiramdam niya.

Lumalaki at pansin na ang unbok ng tiyan niya.

Apat na buwan na lang ang hihintayin niya at maisisilang na niya ang anak niya. Pero nag aalala siya dahil narin sa mga nasabi sa kanya ni Zarim tungkol sa pwedeng mangyari sa dinadala niya.

Naisip niya na muling lumayo habang may oras pa pero sinabi sa kanya ni Zarim na kahit saan siya magtago ay ipapahanap sila ng lolo nito kung mapatunayang isang Omega nga ang isisilang niya.

At may tama din ito. Mas ligtas siya kapag nandito siya kina Karrim dahil tulad sa Sahara ay napapalibutan din ang palasyo nito ng mga epsilon na maaaring tumulong sa kanya kasama ng mga ito sina Karrim.

Kaya hindi na siya nag aksaya ng oras para tumakas pa. Hihintayin na lang niya ang magiging balita kung magagawan ba ni Zarim na mabago ang batas sa kaharian. Hindi man ito nangako sa kanya ay nakikita niya na buo ang kumpyansa nito sa sarili na kayang baguhin ang batas sa kaharian.

At nais niyang panghawakan iyon na kahit sa kaunting pag asa lang ay kakapit siya at hindi mawawalan ng pag asa.

Nawala ang malalim niyang pag iisip ng marinig niya ang pagbukas ng pintuan. Nalingon niya iyon ng makitang ang hari ang pumasok.

“Kumusta ang pakiramdam mo? Nagising ka ba dahil sa mga putok ng baril?”

Hindi niya ito sinagot.

“Pagsasabihan ko si Karrim na itigil ang pag pag iinsayo nila malapit dito sa palasyo para hindi maabala ang tulog mo.” Dagdag pa nito na hindi pinansin ang pananahimik niya.

Bumaba na siya sa kamang hinigaan at walang imik na pinasok ang banyo. Agad din naman siyang lumabas matapos linisin ang katawan na naabutan parin niya si Zarim sa loob na tila hinihintay talaga siya.

Kung hindi naman siya nito gagamitan ng pheromones ay wala para sa kanya ang presensya nito. Kumbaga hindi talaga siya magkakagusto dito at lalong hindi siya magpapagalaw dito kung walang pheromones na umaakit sa kanya.

“Kumain na tayo. Nagpahanda si Karrim ng masaganang agahan. Maganda daw sa buntis ang maraming makain para malusog ang bata habang lumalaki dyan sa loob mo”

Hindi ulit siya nagsalita. Nilagpasan lamang niya ito at nauna ng lumabas dito. Dalawang hakbang na ang layo niya dito ay dinig na dinig niya ang pagpapakawala nito ng malalim na paghinga.

Naisip niya na siguro ay nagtitimpi lamang ito ng galit dahil sa pagbabalewala niya sa pagsisikap nitong maging mabait para lamang sa dinadala niya.

Ilang sandali pa ay umagapay naman ito sa paglalakad niya at sabay na tinungo ang maluwang at marangyang hapag ng palasyo kung saan naghihintay na doon ang mag asawa. Dahil na rin sa halos nagkulong siya sa kanilang silid simula ng dumating si Zarim ay ngayon lang niya nakita sina Karrim at ang mga bata.

Napatingin siya sa mga bata na may mga ngiti sa mga labi na naghihintay na lang ng hudyat para kumain pero natigilan siya ng madako ang tingin siya sa isa na naging seryuso ang tingin ng magtama ang mga mata nila.

“May isang taong mahalaga sayo ang mawawala.” Sabi ng bata sa kanya na ikinagulat ng lahat.

Sa sinabi nito ay bigla siyang nakaramdam ng matinding kaba. Ang unang pumasok sa isip niya ang dinadala niya.

“Vennie.” Si Fan na tumayo pa at nilapitan ang bata. “Pagpasensyahan mo na ang bata, Ishan. Minsan talaga nakakapagsabi siya ng mga bagay na hindi naman dapat sabihin.” Hindi din maitago ang kaba ni Fan habang sinasabi iyon ay kay Zarim naman ito nakatingin na tumalim ang tingin sa bata.

“Zarim, he is just a child.” Si Karrim na pumagitna ng maramdaman na hindi nagustuhan ni Zarim ang katagang sinabi ni Vennie.

“Can we eat now?” Si Vennie na tila balewala naman ang tensyong namayani sa buong hapag dahil sa sinabi na tila walang nasabing hindi maganda.

Ang lalalim ng mga ginawa niyang paghinga dahil nanahan na ng tuluyan sa kanyang puso ang kaba.

“H-hindi na ako nagugutom.” Kuway pagtanggi niya ng kumain dahil nawalan na siya ng gana na tila ba babaliktad ang sikmura niya sa matinding takot na mawawala sa kanya ang kanyang dinadala.

Mabilis niyang nilisan ang hapag at hindi na muling lumingon pa.

Sumunod naman sa kanya si Zarim para damayan.

Habang naiwan naman sila Fan, Karrim at ang dalawang bata sa hapag. Hinarap naman ni Fan si Vennie para muling tanunging ito. Para malaman ang buong nakita nito sa posebleng mangyari sa dinadala ni Ishan.

“Anong nakita mo, Ven?” Si Fan na puno ng pag aalala sa mga matang nakatingin sa bata.

“Mawawala sa kanila ang anak nila, tito Fan.” Tila wala namang takot na inulit nito ang pahapyaw na nasabi kanina.

Marahas na napalunok si Fan at napatingin kay Karrim.

“Ano pa ang nakita mo maliban sa mawawala ang bata, Ven?” Si Karrim na sumeryuso na din dahil pakiramdam nito ay hindi magtatagumpay si Zarim sa pagpapabago ng batas dahil sa nakita ni Vennie sa hinaharap.

Kibit balikat na lang ang isinagot nito. Hindi nito naipaliwanag ng maayos ang mga nakita sa mga mangyayari sa anak nila Ishan.

Nagkatinginan ang mag asawa, sabay na napailing bago muling napatingin kay Vennie na tila wala lang dito ang mga nakita.

“Are we good now?” Inosenteng bumalik sa reyalidad na hinarap ang pagkain na hindi pa nasisimulan. “Can we eat now?” anito sabay ngiti na hinawakan ang mga kubyertos.

Napalunok si Fan na sinundan ng pagtango. “You can eat now. Papadalhan ko na lang ang tito Ishan niyo ng makakain niya mamaya.” Sabi na lang niya dito.

Maganang kumain ang dalawang bata habang silang mag asawa ay nabagabag sa mga sinabi ni Vennie sa kanila.

N aabutan ni Zarim si Ishan na umiiyak sa isang sulok sa silid nila ng abutan niya ito.

Naikuyom ang kamao na nais kumpruntahin ang bata sa mga sinabi nito kanina pero nakita niya sa mga mata ni Karrim kanina na siyang nagpapahiwatid na posible ngang mangyari iyon sa hinaharap.

“L-let me leave.” Mahinang wika ni Ishan ng mapatingin sa kanya na puno ng takot ang mukha.

“Huwag mong isipin ang sina….”

“Paano?” Sigaw nito sa kanya na masaganang tumulo ang mga luha. “Paano ko hindi maiisip ang sinabi ng bata. Kung alam ko kung ano ang batas ng inyong kaharian sa inyong pamilya. Sabihin mo sa akin. Paano?” pahisterekal na sigaw nito na magkakasunod ang ginawang pag iling habang masagang lumuluha. Ramdam niya ang takot nito sa posible ngang mangyari sa dinadala niya.

“Ishan..”

“P-please. Hayaan mo na akong lumayo. I-iyong malayong malayo sa pamilya niyo.” Puno nga ng takot ang boses nito habang sinasabi iyon.

“Dito lang kina Karrim ang alam kong mas ligtas kayong dalawa kaya huminahon ka. Hindi mangyayari ang mga sinabi ng bata kanina.”

Nilapitan niya ito. Nagdadalawang isip kung hahawakan ba niya ito o hindi dahil baka iwasan lang siya nito at muling ipagtabuyan.

Pero mas nanaig ang kagustuhan niyang ikulong ito sa mga bisig niya at iparamdam na hindi siya nag iisa.

“P-please.” Mahinang saad nito na humihikbi sa patuloy na pag iyak. “G-gagawin ko ang lahat. M-magpapakaalipin ako sayo kung iyan ang kailangan. H-hindi ako magrereklamo basta ipangako mo. I-i-ipangako mong mabubuhay ang anak natin.”

“Shhh. Calm down, habibi. At hindi mo kailangang maging alipin dahil hindi ko na iyan gagawin. Hindi na kita sasaktan.”

“I-ipangako mo. P-please.”

Natahimik siya. Hindi niya alam kong dapat ba niyang ipangako ang bagay na wala pang kasiguraduhan.

Mariing dinampian niya ito ng halik sa nuo at mahigpit na niyakap.

“Gagawin ko ang makakaya ko habibi pero hindi ako mangangako.” Mahinang tugon niya sa pakiusap nito na lalong nagpahagulgol dito ng iyak.

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga. Hinayaan niya itong umiyak habang kulong niya ito sa mga yakap niya.

Ilang sigundo, ilang minuto ba ang lumipas bago ito tuluyang tumigil dahil nakatulugan na nito ang pag iyak habang yakap-yakap parin niya ito.

Marahan siyang kumilos para buhatin ito at inilipat sa kama. Namamaga na ang paligid ng mga mata nito. Namumula ang ilong dahil sa sobrang pag iyak nito.

Matapos niyang maayos ito sa pagkakahiga ay saka siya nagdisisyong puntahan si Karrim at tanungin kung ano bang kalukuhan ang sinabi ng batang iyon.

“ V ennie has a special power, Zarim.“ Sagot ni Karrim sa kanya matapos tanungin ang mga nasabi ng bata kaninang umaga. “At nakikita niya ang posibleng mangyari sa hinaharap.” Dagdag pa nito sa seryusong tinig.

“Are you fucking telling me na mawawala ang anak namin tulad ng sinabi ng batang iyon.” Galit na galit na muli niyang tanong dito.

Marahang tumango si Karrim habang seryusong nakatingin parin sa kanya. Hindi niya nakikita na nagbibiro lamang ito.

“Damn it. Ano pa ang sabi ng batang iyon? Ano pa ang mga nakita niya?”

Umiling si Karrim. “Iyon lang ang nakita niya ng tumingin ito kay Ishan. Dahil sa bata pa ito ay hindi pa niya masyadong gamay ang kapangyarihan niyang iyon kaya limitado pa lang ang nakikita niya.”

Marahas siyang nagpakawala ng hangin sa baga. Kuyom ang kamao dahil sa mga nalaman niya.

“Kaya may posibilidad na hindi ka magtagumpay sa mga plano mo. Ano ang gagawin mo ngayon, Zarim?”

“Hindi ako makakapayag. Hindi ko hahayaang patayin nila ang anak ko. Dadanak muna ng dugo bago mangyari iyon.” Umalpas ng tuluyan ang galit niya dahil doon. Pero ayaw niyang panghinaan ng loob. Para sa anak niya at para kay Ishan ay gagawin niya lahat ng makakaya niya para maipatupad ang batas na gusto niya at tuluyang maalis ang batas ng kanilang lolo.

“Kung ganun, dapat pa nating doblehin ang ating mga paghahanda dahil siguradong hindi makakapayag ang lolo sa mga plano mo.”

Napatango siya. Seryusong nakipagsukatan ng tingin dito. Tingin na nagkakaintindihan at tingin na iisa ang hangarin para sa kaharian.

S a paglipas pa ng mga araw ay hindi na hinayaan nina Fan at Karrim na makasalamuha ni Ishan si Vennie para maiwasan na madagdagan pa ang pag aalala nito. Dahil baka kapag muli silang nagkita ay may makita na namang hindi maganda ang bata na ikakabahala na naman ni Ishan.

Hindi kasi naging maganda sa kalagayan ni Ishan matatapos marinig ang sinabi ng bata dito.

Naging malulungkutin at halos ayaw ng lumabas ng silid nito. Ayaw nitong makipag usap sa kahit na kanino sa kanila sa loob ng palasyo.

Kahit na ang haring Zarim ay hindi din ito makausap ng maayos dahil palagi itong umiiyak at nakikiusap dito.

Hinihingi ang kasiguraduhan na hindi mawawala sa kanila ang anak nila. Naging kaawa awa si Ishan sa kalagayan nito dahil sa matinding pag aalala sa posibleng mangyari sa anak nila.

“Kumain ka na.” Si Zarim na siya na mismo ang nagdala ng pagkain nito sa loob ng silid nila.

“Wala akong gana.” Mahinang pagtanggi nito na kahit tumingin sa kanya ay walang ibang nakikitang emosyon sa mga mata nito maliban sa takot, lungkot. At kung makatingin ay para itong nahuhulog sa kawalan.

“Kapag hindi ka kumain ng maayos ay hindi makakatulong iyan sa kalusagan ng dinadala mo. Kaya kumain ka kahit kaunti lamang.” Mababang tinig na pangungumbinsi ng hari sa kanya.

Umuling siya.

“C’mon.” Hindi naman pinansin ng hari ang pagtanggi niya. Umupo ito sa gilid ng kama. Maayos na hinila ang tray bed para ilagay iyon sa harapan niya. “Susubuan na lang kita ulit para makakain ka at magkaroon kayo pareho ng lakas ng anak natin.”

Hindi ito tumugon pero hinayaan parin naman siya nitong pakainin niya. Kumain naman ito pero nakikita niyang wala talaga itong kagana gana.

“Babalik na ako sa kaharian mamayang gabi. At sana, alagaan mo ang sarili mo habang ipinapatupad ko ang ang batas para mabuhay ang anak natin sakaling Omega man ang isilang mo.”

Natigil pa ito sa paglunok sa huling isinubong pagkain. Napatitig ito sa kanya. Nasa mga mata na naman nito ang nagsusumamo na gawin niya lahat para lang hindi mawala sa kanila ang anak nila.

“Magpakalakas ka, at iyon din ang gagawin ko para maipatupad ko ng mas maaga ang batas na babago sa kaharian. At kapag nangyari iyon ay babalik ako para kunin ka at ibalik doon. Kayo ng anak natin.”

Napaluha na naman ito habang nakikinig lamang sa mga sinasabi niya.

“Huwag mong pabayaan ang sarili mo. Alagaan mo ang sarili mo para sa anak natin.”

“P-please.”

Masuyong humaplos ang mga palad niya sa pisngi nito at pinahid ang luha nito gamit ang daliri niya.

“Hindi mo kailangang makiusap sa akin. At kahit na hindi ka makiusap ay gagawin ko parin ang lahat para sa mailigtas lamang ang anak natin. Kaya habang wala ako. Huwag kang magdalawang isip na lapitan sina Karrim o ang asawa nito kung may kailangan ka.”

“M-maghihintay ako ng magandang balita galing sayo. K-kaya s-sana.. h-hindi ka mabigo.”

“Oo naman. Kaya tahan na.” Muli niyang pinunasan ang luha nito. Pinakalma niya ito bago muling pinakain.

Nakaramdam ng kaluwagan sa dibdib si Zarim ng maubos ng kanyang asawa ang pagkaing ipinahanda niya para dito.

Pero ng matapos siyang kumain ay doon na muli silang nabalot ng katahimikan. Na kahit isa sa kanila ay wala ng masabi pa. Ng makaramdam ng pagkabalisa si Ishan dahil sa katahimikang bumalot sa kanila ay nagpasya na siyang tumayo at bumaba sa kama.

“Kaya ko.” Malamig na pagpiksi niya sa kamay ng hari ng tangka nitong hawakan siya para umalalay sa kanya.

Nilagpasan niya ito. Papasok na siya sa banyo ng marinig niyang magsalita ito.

“Patawarin mo ako.” Katagang nakapagpatigil sa kanya sa pagpasok. Na kahit ang hari ay nagulat din para sa sarili dahil sa katagang binitawan nito.

“Alam kong hindi sapat ang paghingi ko ng tawad sa mga ginawa kong pagpapahirap sayo. Pero humihingi parin ako ng tawad sa mga nagawa ko.” Pagpapatuloy nito ng hindi siya tumugon. Hindi din niya nilingon ito.

“Hindi ko alam kung saan ko sisimulan pero tama ka ng naririnig ngayon. Humihingi ako ng tawad sa mga kasalanan ko. Hindi man kapani-paniwala pero totoo ang ipinapakita ko sayo ngayon. Handa akong magbago, Ishan. Basta patawarin mo lang ang mga nagawa kong kasalanan.”

“Alam ko. Ramdam ko naman ang pagbabago mo.” Mahinang pag sagot niya dito pero hindi inabala ang sarili na lingunin ito. Dahil kapag ginawa niya iyon ay baka mas maisumbat niya ang kahayupan nito. Ayaw muna niyang dagdagan ang bigat ng dibdib niya.

Handa na din naman siyang lumimot pero ang pagpapatawad sa ginawa nito sa kanya ay hindi niya iyon maipapangakong maibibigay dito. Dahil para sa kanya mahirap patawarin ang mga kahayupang ginawa nito sa kanya.

“Sinisimulan ko ng kalimutan ang mga iyon kaya huwag mo ng ipaalala. At tinatanggap ko ang paghingi mo ng tawad pero hindi ko masisiguro na mapapatawad kita.”

“Ishan.”

“Gawin mo ang lahat ng makakaya mo. Isalba mo ang buhay ng anak natin saka ko ibibigay sayo ang kapatawaran ko.” Kuyom ang kamaong nanginginig siya habang sinasabi iyon.

Tumulo na naman ang luha niya habang inaalala ang kalagayan ng anak niya.

Hindi na niya narinig ang pagtugon ni Zarim sa mga sinabi niya. Kaya naman muli niyang itinuloy ang naudlot na pagpasok sa banyo kanina.

Ng makapasok siya at maisara ang pintuan ng banyo ay doon na muli siyang napahagulgol ng iyak. Napasandal siya sa pintuan. Padaosdos na napaupo sa malamig na sahig. Niyakap ang mga paa at ibinaon ang mukha sa mga tuhod. Doon impit na ipinagpatuloy ang kanyang pagluha.

Habang si Zarim na naiwan at nakatingin sa saradong pinto. Humakbang siya palapit doon. Narinig niya ang impit nitong pag iyak sa loob. Kahit na gustong gusto niya itong aluhin para tumigil ay alam niyang hindi niya iyon magagawa kung siya mismo ang dahilan ng pag iyak nito.

GPS SIDE STORY VI: TWENTY-NINE

“ B alitaan mo agad kami kapag nakarating ka na ng kaharian.“ Seryusong sabi ni Karrim habang hinihintay na lang ang pag alis niya.

“Bantayan niyo siya para sa akin. Sayo ko lang siya ipagkakatiwala, Karrim.” Seryuso ding nakipagpalitan ng tingin dito.

“Makakaasa ka. Hindi siya mapapahamak dito hanggat nandito siya sa palasyo.”

“Aalis na ako.” Paalam na niya dito. Nais pa sana niyang hintayin si Ishan sakaling magbago ang isip nito at ihatid man lang siya ng tanaw pero kanina pa siya naghihintay at tapos na din ang lahat lahat sa pagbibilin kay Karrim na bantayan ito ay hindi parin ito lumalabas.

“Hindi mo na ba siya hihintayin?” Ang asawa ni Karrim na hindi itinago ang malayong loob dito na nadagdagan pa dahil sa minsang pagtulong nito sa pagtakas ni Ishan.

“Oo nga naman.” Pasigunda ni Karrim para lamang mawala ang nabuong tensyon sa pagitan nila ng asawa nito.

“Hindi na kailangan.” Sagot niya kay Karrim. “Nasabi ko na sa kanya ang lahat kaninang umaga kaya wala na din naman akong sasabihin pa sa kanya.”

“Kung ganun, hihintayin na lang namin ang ibabalita mo.”

Napatango siya. Tumalikod na siya dito na sinabayan ng pagtaas ng kamay para kumaway sa huling pagpapaalam nito.

Pasakay na sana niya ng maramdaman niya ang pheromones ng kanyang asawa kaya natigil na ang pagsakay niya at napalingon sa pinanggalingan ng pheromones nito.

Hindi maitago ang ngiti niya ng makita nga ito sa hindi kalayuan na nakatayong nakatingin sa kanya.

Hindi na siya nagdalawang isip na lapitan ito. At sa paglapit ay agad na tinawid ang pagitan ng mga mukha nila at hinalikan ito sa mga labi saka niya ito niyakap ng mahigpit.

“Babalik ako para sa pagpapatawad mo.” Magaan ang tinig niya habang sinasabi iyon.

Hindi man ito sumagot ay hindi na niya iyon pinansin. Ang mahalaga sa kanya ay ang nagpakita ito bago siya bumalik ng kaharian.

“Mag ingat ka. Alagaan mo ang sarili mo para sa ikakabuti niyo ng anak natin.”

Malamlam ang mga matang nakatingin lang ito sa kanya. Kahit papaano ay wala na siyang makitang galit sa mga mata nito pero napalitan naman iyon ng takot na may kasamang lungkot.

Malalim na naman ang pinakawalan niyang paghinga. Muli niya itong ikinulong sa mga bisig niya ng ilang minuto bago niya ito pinakawalan saka ginawaran ng damping halik sa mga labi.

Hindi na siya nagpaalam dito ng tumalikod siya. Hindi na din siya lumingon pa dahil baka bumalik lang siya at hindi na siya makaalis pa.

“Sayo ko na siya ipagkakatiwala, Karrim.” Huling katagang binigkas niya ng matapat kay Karrim bago ito nilagpasan at tuluyan ng lumulan ng sasakyan. Hindi na din siya lumingon ng paandarin ang sasakyan paalis at tuluyang nakalabas ng palasyo ni Karrim.

“ A nong kailangan mo at ikaw pa ang sumadya sa akin dito.“ Ang kanyang lolo na seryusong nakatingin sa kanya.

Hindi na siya nagsayang ng oras. Ng makabalik siya galing ng Tierra ay agad niyang pinuntahan ang kanyang lolo para sabihin dito lahat ang kanyang balak na tanggalin ang isa sa ipinatupad nitong batas.

Hindi na niya alintana ang pagod sa haba ng biniyahe niya.

“Gusto kong tanggalin ang batas tungkol sa pagkitil sa mga unang anak na omega.” Walang kagatol-gatol niyang sabi sa kanyang lolo.

“Anong kalukuhan ang naisip mo para tanggalin sa batas iyon. Simula pa lang ay iyon na ang batas ng kaharian natin.”

“Alam ko iyan lolo kaya ako nandito para sabihan kayo tungkol sa gagawin ko.”

“Hindi ako makakapayag sa gusto mo.”

“Wala kang magagawa lolo. Ako na ang nakaupong hari kaya magagawa kong ipatanggal ang batas na iyan sa kaharian. Sa ayaw niyo man o sa gusto.”

“Talipandas. Hindi ikaw ang napili kong iluklok sa tronong iyan kung susuway ka lang sa mga gusto ko.” Sigaw nito na hindi maitatago ang galit.

“At hindi ako naupo sa trono para sundin ang walang kwentang batas na iyan, lolo. Hindi ngayon at lalong hindi sa hinaharap dahil aalisin ko ang batas na iyon.”

“Wala kang gagawin laban sa batas na iyan, Zarim dahil ako mismo ang makakalaban mo kapag ipinagpilitan mo ang gusto mo.” Malakas na tinig at hindi maitatago ang galit nito.

“At hindi ako natatakot na labanan kayo lolo kung iyan lamang ang magiging daan para matanggal ng tuluyan ang batas niyong iyon sa buong kaharian.”

Tinapatan niya ang galit ng kanyang lolo. Hindi siya nagpatinag hanggang sa umalis na siya ng walang paalam dito.

Bumalik siya sa kanyang palasyo. Agad na nagbigay siya ng abiso sa mga ministro at sa mga kasapi ng kanilang pamilya para sa mahalagang pahayag niya.

At mabilis ding natipon ang lahat na hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at sinabi sa mga ito na nais niyang tanggalin na ang batas na iyon ng dating Hari.

Hindi nga naging madali dahil maraming tumuligsa sa kanya lalo na marami na sa kanilang pamilya ang nawalan ng anak dahil sa batas na gusto niyang ipabago.

“Walang dapat baguhin.” Isa sa mga ministro. “Maganda na ang pamamalakad sa batas na iyan simula noon at tanggap na ng lahat ang bagay na iyan, kamahalan.” Dagdag pa nito.

“Oo nga naman, kamahalan. Kung tatanggalin ang batas na iyan ay hindi yata makatarungan sa mga naunang pamilya na nawalan ng anak.”

“Tama. Hindi na dapat iyan ipabago pa o tanggalin, kamahalan. Dahil malinaw na naipatupad iyan dekada na ang nakakalipas.” Sabi ng isa pa.

Naikuyom niya ang kanyang kamao dahil lahat ng mga ito ay tumataliwas sa gusto niya.

“Hindi ako tumatanggap ng opinion niyo.” Matatag na sabi niya na ikinatigil ng naging bulungan ng mga ito. “Sinasabi ko ito sa inyong lahat dahil ayaw kong maging unfair sa mga nawalan na ng anak dahil sa batas na iyan. Pero hindi ba’t maganda na tuluyan na iyang tanggalin sa kaharian. Wala ng mamamatay na mga batang omega. Mabubuhay na sila at masisilayan ang kagandahan ng mundong ating ginagalawan.” Sabi niya sa mga ito na pilit maging maayos sa pakikipag usap para makuha ang mga simpatya nila.

“Hindi kami makakapayag, kamahalan.” Sabi ng isa sa pamilya nila na namatayan na din ng unang anak na omega. “Kung ipapatanggal mo ang batas na iyan ay hindi iyan makatarungan sa amin na unang nagdusa dahil nawalan kami ng anak.”

“Oo nga naman, kamahalan. Hayaan niyo na lang na magpatuloy ang batas para lahat tayo ay maranasan ang sakit ng mawalan.”

“Iyan na nga ang punto ko.” Malakas na pinatigil niya ulit ang ibang ayaw pumayag sa plano niya. “Ikaw.” Sabay turo ng isang alpha na buntis ang asawa. “Kung omega ang anak na maisisilang ng iyon asawa. Tatanggapin mo na lang bang mamatay na lang siya sa harapan mo?” seryusong tanong niya dito na halatang natigilan pero nakita niyang umaayon ito sa gusto niya kahit hindi na ito sumagot.

“Hindi ako papayag kamahalan.” At hindi siya nagkamali dahil agad itong tumugon sa kanya. “Umaayon ako sa kagustuhan mo, kamahalan.”

“Hindi sa binabalewala ko ang batas na iyon ng kaharian dahil marami na sa inyo ang namatayan ng anak dahil sa batas na iyan. Bakit hindi natin baguhin. Para wala ng makitil na buhay ng mga batang walang muwang.”

Halos kalahati ang umayon sa kanya pero mas marami parin ang taliwas sa gusto niya kaya hindi pa siya makakampante. Pero ipapakita niya sa mga ito na kahit taliwas sila sa pagpapatanggal ng batas na iyon sa kaharian ay hindi siya mapipigilan ng mga ito.

“Pag isipan niyong mabuti ang nasabi ko. Unang pagdinig palang ito para sa pagpapasya. At sa susunod na pagpapatawag ko sa inyo ay sana sa mga taliwas sa gusto ko ay makapag isip isip kayo.”

Tinapos niya ang naging pagpupulong. Kahit papaano ay nagkakaroon siya ng pag asa na tuluyang tanggalin ang batas na iyon ng kanyang lolo.

Hindi siya titigil sa pagkumbinsi sa mga ito haggang sa magtagumpay siya para sa kanyang mag-ina.

S a kabilang panig ng kaharian ay nagtungo ang ilan sa mga dumalo ng pagpupulong sa palasyo ng dating hari.

Ilan sa mga taliwas sa gustong mangyari ng hari. Mga pamilyang nauna ng namatayan ng unang anak na omega.

“Your highness, hindi kami makakapayag sa gustong mangyari ng hari para sa batas na matagal ng naipapatupad.” Sabi ng isa ng harapin sila ng dating hari.

“Damn that brat.” Hindi maitago ang galit ng dating hari dahil ipinagpatuloy talaga ni Zarim ang sinabi nito ng magtungo ito sa palasyo niya.

“Ilan sa mga duminig ng pagpupulong ay umayon sa kanya, your highness.”

“Hindi mangyayari ang gusto niya. Hanggat nahahati ang taliwas sa gusto niyang mangyari ay hindi niya niya maipapatupad ang pag alis sa batas ko.” Dumagundong ang boses ng dating hari sa buong palasyo nito sa galit. Halos magilitan ito ng ugat sa leeg sa hindi mapigilang pag alpas galit. Nabalot ang palasyo nito ng nakakatakot nitong pheromones.

Dininig ng dating Hari ang mga hinaing ng mga tumaliwas sa kagustuhan ng haring Zarim at nagbigay siguridad na hindi nito mababago iyon hanggat nasa loob ito ng kaharian.

“Beta, alamin ang dahilan ng Haring Zarim bakit biglaan nitong gustong ipatanggal ang batas na iyon ng kaharian.” Galit na tinig habang inuutusan ang beta nito.

“Yes, Your Highness.”

Ngayon lang ulit nakaramdam ng ganitong galit ang dating hari dahil sa ginagawa ngayon ni haring Zarim. Ito pa lang ang unang naglakas ng loob na buksan ang tungkol sa batas na iyon at ginagamit nito ngayon ang tronong kinaluluklukan nito para ipatanggal ang batas na siya mismo ang nagpatupad.

“Hindi ka magtatagumpay, Zarim. Hanggat nandito ako sa Kaharian at humihinga.” Sumpa ng dating Hari na halos madurog na ang sariling kamao sa higpit ng pagkakakuyom nito dahil sa galit ngayon kay Zarim.

T ierra de Lobo.

Kung saan ngayon namamalagi si Ishan. Nasa Piatras, sa palasyo ni Karrim.

Iniwan nga siya ng hari. Hindi isinama sa pagbalik nito sa palasyo. Pero sa pag iwan sa kanyang iyon ay mas nakaramdam sa kanya ng takot dahil sa posibleng mangyari sa kanyang dinadala.

“Saan ka pupunta?” Si Karrim na serysusong nakatingin sa kanya sa pagsita nito ng paglabas niya.

“Babalik ako ng Poblacion. Wala naman sigurong panganib ang nag aabang sa akin dahil wala pa namang ibang nakakaalam ng kalagayan ko sa kaharian.”

“Hindi mo ba narinig ang bilin ni Zarim o talagang binabalewala mo lang ang pag aalala niya sayo at sa dinadala mo.” May galit na muling wika nito.

“Mas lalong hindi ako mapapanatag dito.” Totoo sa loob niya dahil nag aalala siyang muling makita ang bata na naging dahilan para mas makaramdam siya ng takot.

At hindi lamang iyon. Ayaw man niyang nakikita si Zarim dahil sa ginawa nitong karahasan sa kanya ay mas panatag parin ang loob niya kapag nasa paligid ito pero ngayong wala na ito sa palasyo ay nakaramdam siya ng pagkabalisa.

“Huwag kang mag alala, Ishan.” Narinig niyang boses ni Fan. “Kung nag aalala ka din dahil sa anak ni Vance na nandito sa palasyo ay kukunin na siya bukas ng mga ito dahil nagkasundo na ang mag asawa.”

Hindi siya nakasagot dahil iyon ang isa sa dahilan niya. Hindi lang niya talaga mabigyang boses ang bagay na iyon.

Simula kasi ng sabihin ng bata na mawawala ang anak niya ay mas nadagdagan ang takot niya kahit na pilit siyang binibigyan ng siguridad ni Zarim na hindi mawawala sa kanila ang anak nila.

“Kaya sana makisama habang ginagawa ni Zarim ang lahat para sa isisilang mo.” May diin sa mga kataga ni Karrim na sabi nito sa kanya.

“Patawad, Alpha Karrim.” Napayuko siya habang sinasabi iyon.

“Fuck.” Napamura ito na ang akala niya ay may nagawa na naman siyang hindi maganda. “And don’t fucking call me that anymore because you are the king’s Luna.” Na sinundan ng pagtalikod. “And as Zarim said, stay here.” Sabi nito bago tuluyang umalis.

Narinig niya ang bahagyang pagtawa ni Fan.

“Pagpasensyahan mo na ang asawa ko. Hindi lang sanay iyon sa pakikipag usap ng mahinahon.” Natatawang sabi pa nito. “Iyon na ang pinakakalmado niyang pakikipag usap.” Pahirit pa nito.

“Just like Zarim.”

“Magpinsan ba naman.” Naiiling pa itong pasigunda. “By the way. Okay ka na ba dito?” Muli ay pagbabalik paksa nito sa nais sanang pag alis kanina.

Tumango siya. “Salamat.”

“Hindi mo kailangang magpasalamat. Ipinagkatiwala ka ng Hari sa asawa ko kaya obligasyon namin ang proteksyunan ka sa mga posibleng mangyari.”

“Hindi ko naman kailangan ng proteksyon.”

“Sayo, hindi. Pero para sa dinadala mo, oo. Kaya mong proteksyunan ang sarili mo nung nag iisa ka pa lang. Pero iba na ngayon dahil sa dalawa na kayo.”

“Natatakot ako.” Totoo sa loob niyang sabi dito.

“Sino ang hindi matatakot lalo na at alam mong pwedeng manganib ang buhay ng anak mo. Pero magtiwala ka sa kayang gawin ng hari para sa inyong dalawa ng anak niyo.”

Natahimik na naman siya.

“Hindi gagawin ng hari ang tutulan ang batas na iyan ng kaharian kung hindi kayo mahalaga sa kanya. Kaya maghintay lamang tayo ng balita na mula sa Hari.”

“Muli, salamat sa pagtulong niyo sa akin. Babalik na ako sa silid ko.” Sabi na lang niya dito dahil parang ayaw na niyang makinig sa sasabihin nito sa kanya tungkol sa hari lalo na at binubuksang paksa nito kung ano ba talaga ang halaga niya sa buhay ng Hari?

Dahil ayaw niyang bigyan ng ibang kahulugan iyon. Para sa kanya ay ginagawa lamang nito ang nararapat para sa ikakabuhay ng anak niya. Ng anak nito. Wala ng ibang dahilan dahil pagkatapos ng problema nila tungkol sa bagay na iyon ay buo na ang pasya niya para hingin dito na palayain siya.

S a kaharian ng Haiiwa.

Matapos ang pagpapalawig ng plano ni Zarim ay muling nagbigay pulong ang hari makalipas ang halos isang buwan para muling buksan ang paksa sa pagbibigay daan sa laban sa batas na isinusulong niya laban sa batas ng kanyang lolo.

Muling dininig ang ilan sa mga hinaing ng mga ito na tulad ng nauna ay marami paring hindi sang ayon sa gusto niya.

“Patuloy na lang ba nating mararanasan iyan. Bakit hindi niyo isipin na sakripisyo na lang ninyo ang lahat sa mga naunang nawalan. Guhustuhin niyo ba na sa iba niyong anak, sa mga apo niyo at apo-apuhan ay maranasan din nila ang naranasan ninyong sakit ng namatayan?” Mahaba niyang pangungumbinsi sa mga dumalo sa pagdinig.

“Makasarili kayo, kung iyan ang pananaw niyo. Bakit kayo patuloy na susunod sa batas na iyan kung pwede naman natin iyang baguhin. Baguhin para wala ng mawala, wala ng mamatay na batang omega. Wala na sa atin ang makakaramdam ng sakit.” Pagpapatuloy niya.

Hindi naalis sa mga nakikinig sa kanya ang mga bulungan. Napangiti siya dahil nakikita niya na nagtatalo-talo na ang mga umaayon sa kanya at ang mga taliwas sa gusto niya.

“Makakaya ko to.” Sa loob loob niya na hindi pinanghihinaan ng loob dahil nagiging maganda na ang takbo ng mga gusto niyang mangyari.

S a kabilang ibayo ng kaharian ay muling nagawi doon ang mga taliwas sa ipinapatupad ng hari. Muli nilang sinabi iyon sa dating hari at humihingi sila ng tulong dito para suwayin ang gusto ng hari.

“Hindi maari ito.” Ang dating hari na dumagundong ang boses sa buong palasyo niya.

“Your highness.” Ang kanyang Beta na lumapit sa kanya.

“Siguraduhin mo lang na magandang balita ang sasabihin mo.”

“Yes, your highness.” Yumuko pa ito bago muling tumuwid ng tayo. “Galing ng Tierra de Lobo ang hari.”

“Ano? Galing siya kay Karrim?”

“Yes, Your Highness.”

“Karrim? Anong sinabi mo kay Zarim at ganyan na lang ang pagnanais niyang baguhin ang batas ko dito sa kaharian?” Galit na naikuyom ang mga kamao nito.

“Ayon sa nakalap na balita ay nandoon ang lalaking Omega na asawa ng hari. At buntis ang asawa ng hari, your highness.”

“Hahahaha.” Malutong na naging pagtawa ng dating hari sa naibalita sa kanya. “Kung ganun, iyon ang dahilan mo kaya mo ipinapatupad ang pagtanggal ng batas ko, Zarim.”

Ilang sandali pa ay tumayo ang hari.

“Magpadala ng ilang mga kawal sa Tierra at kunin ang asawa ng hari.” Utos nito na agad namang sinunod ng kanyang beta.

“ F ucking shit.“ Napapamura si Karrim habang inisa isa nilang pinabagsag ang mga nagtangkang pumasok sa nasasakupan ng kanyang palasyo.

Bigla na lang siyang nakatanggap ng tawag mula sa labas ng palasyo na may mga nakapasok nga kaya heto sila ngayon ay pinapatumba lahat ng mga nagtangka. Hindi naman sila pwedeng gumamit ng mga baril na posebleng marinig sa palasyo at baka mas mataranta pa ang asawa ng pinsan niya at maglugmok na naman ito dahil sa takot na mawala ang dinadala nito.

“Alpha Karrim, napabagsak na silang lahat. Malinis na ang buong palibot ng palasyo.” Ang isa sa delta na nagbigay balita sa kanya.

Nilapitan ni Karrim ang isa sa nangahas na pinabagsak niya. Pasabunot na hinila ang buhok nito. “Who fucking ordered you?” Galit na tanong nito na mas humigpit ang hawak sa buhok nito na kung hindi pa magsasalita ito ay baka tuluyang maalis ang anit nito sa ulo.

“A-ang d-dating hari.” Nanghihinang sagot naman nito.

“Fuck you, lolo. Hindi ka parin nagbabago.” Gigil na marahas na binitawan niya ito. Binalingan ang mga tauhan. “Doblehin ang pagbabantay. Huwag niyong hahayaang makalapit sila sa palasyo.”

“Oo, Alpha Karrim.” Panabay na sagot ng mga ito.

“Ikulong ang mga iyan. Huwag ninyong hahayaang makatakas.” Muli at bilin niya bago tuluyang tumalikod at bumalik sa kanyang palasyo na hindi ipinahalata ang nangyari o hindi ibinalita iyon sa asawa ng hari na siya ngayong pinoprotektahan nila.

GPS SIDE STORY VI: THIRTY

“ K umikilos na ang lolo.“ Si Karrim ng tawagan niya si Zarim.

“Ano? Kailan pa?” Nakaramdam naman ng pag aalala si Zarim dahil sa ibinalita nito.

“Kanina lamang.” Matipid na sagot nitp. “Kumusta ang mga plano? May nagbago na ba?”

“Umaayon na halos lahat sa akin. Ilang pagdinig na lang ay baka tuluyan ko ng maipatupad na tanggalin ang batas ng lolo.”

“Kung ganun ay dapat magdoble ingat tayong lahat. Hindi nagugustuhan ng lolo ang nangyayari kaya nagsimula na siyang kumilos bago mo pa iyan maipatupad.”

“Oo. Bantayan niyo siyang mabuti. Babalitaan kita agad kapag may nagbago sa mga plano natin.” May galit man siyang ibinaba ang telepono dahil sa kanilang lolo ay hindi siya pinapanghinaang ng loob lalo na at napapagtagumpayan niya ang lahat.

“Kaunti na lang. Hindi ko kayo susukuan.” Mahinang saad niya habang nakatingin mismo sa ibinabang telepono.

Sa bawat araw na dumadaan ay hindi siya nag sayang na kumbinsihin ang ilan pang taliwas sa kanyang mga plano pero ang ilan talaga ay matigas ang paninindigan at kumakapit pa sa kanyang lolo na doon mismo siya nahihirapan.

Lalo na ngayong ibinalita sa kanya ni Karrim na kumukilos na ang kanyang lolo. May alam na ito kung bakit niya gustong gusto ng matanggal ang batas na iyon sa kaharian.

“Huwag mo lang sasaktan ang mag ina ko, lolo. Dahil kahit ikaw pa ang naglagay sa akin sa tronong kinaluluklukan ko ay hindi ako magdadalawang isip na saktan kayo para lamang sa kaligtasan ng mag-ina ko.” Mahina pero may diing saad niya habang kuyom ang mga kamao niya.

“ A yos ka lang ba? Kumusta ang pakiramdam mo?“ Tanong ni Fan sa kanya habang nasa hardin siya ng palasyo. Ilang araw na lang bago ang naitakdang araw ng panganganak niya.

Halos hindi na siya makagalaw ng maayos dahil sa laki na ng tiyan niya.

“Ayos lamang ako, Fan.”

Ngumiti siya. Nagagawa na niyang ngumiti dahil sa magandang balita na naririnig mula sa kaharian. Malapit na ang huling pagdinig sa isinasagawang batas ni Zarim. Ayon kay Karrim ay tuluyan ng bumigay ang ibang mga tumataliwas sa batas. Ilan na lang daw ang natitira sa mga iyon at wala ng magagawa pa laban sa pag aalsa sa gusto ni Zarim.

Kaya naman nakahinga siya ng maluwag at nawala na ng kaunti ang takot niya dahil sa balitang iyon na galing sa kaharian.

“Ganyan nga, hindi mo kailangang borohin ang sarili mo sa loob lang ng silid mo. Sabi naman sayo na kayang gawan iyon ng paraan ng hari.”

“Tama ka.” Magaan ang loob niyang makipag usap dito na halos ito lang naman ang nakakausap niya sa loob ng palasyo.

Sinamahan siya sa paglalakad habang tulak tulak nito ang stroller ng triplets nito. Akira, Yui at Zahra ang pangalan ng tatlo na lagi nitong ipinapasyal sa hardin ng palasyo sa tuwing wala din itong ginagawa.

Iyon na ang nakasanayan nila simula ng makatanggap sila ng magandang balita mula kay Zarim. Hindi na nga niya binoro ang sarili sa pagkukulong sa kanyang silid.

At kahit mabigat na ang katawan niya ay sinusubukan parin niyang mag ehersisyo. At isa na doon ang paglalakad sa malawak na hardin ng palasyo.

Habang abala naman sina Fan at Ishan sa paglalakad lang sa hardin ay sa labas naman ng mataas na bakod na nakapalibot sa palasyo at sa hindi kalayuan ay abala na naman sina Karrim sa pagpigil sa mga tauhan na inutusan ng lolo nito.

Hindi parin tumitigil ang lolo nila na kunin si Ishan at ibalik sa kaharian para masaksihan ang pagsilang nito. Na kung omega man ang isisilang ay ipapatupad parin nito ang batas habang hindi pa tuluyang nagtatagumpay si Zarim.

“Ugh! I really hate your fucking guts, lolo.” Si Karrim na halos araw araw na nilang nililinis ang buong paligid ng kanyang palasyo sa paulit ulit na pagpapadala nito ng mga tauhan.

Naiiling na bumalik siya sa loob ng palasyo ng masiguro nilang wala ulit nangangahas.

Hindi naman nakaligtas sa paningin niya na mapatingin ang kanyang asawa ng madaanan sila sa hardin pagpasok niya.

Pagtango lamang ang ginawa ni Karrim sa asawa na nagbibigay sagot sa tanong nito kahit wala mang salitang lumabas sa bibig nila bago siya tuluyag pumasok sa loob.

“Si Karrim ba yon?” Si Ishan na hindi masyadong napansin si Karrim na may mga dugo sa damit nito.

“Oo.” Matipid na sagot ni Fan kay Ishan na gustong muling libangin ito para hindi matuon ang pansin sa patuloy na kaguluhan sa labas ng mataas na bakod na bumabalot sa palasyo.

“ K ailangan bang sumakay tayo dyan?“ Tanong ni Ishan ng makitang ang helicopter ang sasakyan nila papunta ng hospital dahil naitakda na ang oras ng operasyon para sa pagsilang niya.

Dalawang araw simula din ngayon ay tuluyan na din daw ilalathala ang pagpapatanggal ng batas ng dating hari sa kaharian. Napagtagumpayan na ng tuluyan ni Zarim iyon kaya tuluyan ng nawala ang takot niya sa posibleng mangyari sa anak niya.

“Mas mabilis kaysa sumakay tayo ng kotse. Saka mas ligtas din iyan dahil hindi tayo makakaingkwentro ng pwedeng makaaway sa lupa.” Si Fan ang sumagot.

Napalunok niya. Natatakot talaga siya. Mas gusto niya ang sumakay ng eroplano kaysa ang helicopter. Bukod sa maliit ito kaysa sa eroplano ay maingay din ito.

Tinapik siya sa balikat ni Fan na muling hikayatin siya sa pagsakay.

Natatakot man siya ay wala na siyag pagpipilian kundi ang sumakay doon. Kinabahan siya talaga at napakapit pa kay Fan ng unti unting umagat ang helicopter.

“Relax.”

Tumango siya. Huminga ng malalim saka napapikit ng mariin. Ilang sandali pa ay narelax na nga siya at hindi na gaanong natakot pa. Naging matiwasay at mabilis nga ang paglipad nila na nakarating ng hospital.

Sinalubong sila ni Dr. Velasquez na sinabing nakaayos na ang lahat para sa operasyon niya.

“Dito lang kami sa labas.” Si Fan na nagbigay pa ng mga salitang magpapalakas ng loob niya. “Goodluck.”

“Salamat.”

Kinakabahan man siya sa isasagawang operasyon sa kanya ay mas nangingibabaw ang pagkasabik niyang tuluyang masilayan ang anak niya na dinala ng siyam na buwan. Ang mahawakan ito, makarga.

“Relax Mr. Safar.” Si Dr. Velasquez na magsasagawa ng operasyon. Tinurukan na siya nito ng anistisya bago sinimulang ilabas ang anak niya.

Hindi siya nakatulog habang isinasagawa ang operasyon. Nakatingin siya sa kurtinang nakatabing sa baba ng dibdib niya. Malinaw sa pandinig niya ang bawat kilos ng mga ito.

Ilang sandali pa ay narinig niya ang doctor na maayos na nailabas ang bata sa katawan niya. Hanggang sa marinig na niya ang iyak nito.

“The baby boy is healthy.” Sabi pa nito.

Matapos niyang marinig ang iyak ng anak niya. Marinig na malusog ito ay doon na siya hinila ng antok dahil nakahinga na siya ng maluwag at masayang masaya siya.

“ A lpha Karrim, masamang balita?“ Umuungos sa bilis na hinihingal pa ang isang delta na lumapit sa kanya.

Kunot ang nuo niyang napatingin naman dito. “What kind of fucking bad news is that?”

“Ang bata, nawawala?”

“What?” Dumagundong sa loob ng hospital ang boses niya na mabilis ang ginawang takbo para puntahan sa nursery ang anak nila Zarim na halos kasisilang lamang. “Useless. You are fucking worthless.” Galit na galit na sigaw niya sa mga kawal na nagbabantay sa loob ng hospital. “Find them. Hindi pa sila nakakalayo.”

“Anong nangyari?” Si Fan na nagmamadali ding lumapit sa kanila ng maramdaman ang galit niya.

“Kinuha nila ang bata.”

“Ano? Paanong nangyari iyon?”

Umiling siya dahil wala pang makakapagsabi kung paano. Kaya ang ginawa nila ay ang tignan sa cctv kung sino ang tumangay dito. Doon nila nakita na isa sa attendant sa operasyon ni Ishan ang kumuha dito na hindi na pala nito ipinunta sa nursery bagkus deretso na ito sa paglabas sa likod ng hospital dala ang isinilang ni Ishan. Na hindi na napansin ng nagbabantay sa labas dahil para lamang itong magtatapon ng basura.

“Damn you, lolo. Sumusobra ka na.” Gigil na naikuyom na naman ni karrim ang mga kamao. “Hindi mo talaga pinatawad ang dalawang araw bago tuluyang idinig ang pagpapatapos ng inyong batas.” Gigil na gigil si Karrim habang sinasabi iyon.

“Anong balita?” Si Fan na unang nagtanong ng muling dumating ang mga inutusang ipahabol sa kumuha ng bata.

Umiling ang delta. “Walang bakas na iniwan ang tumangay sa bata maliban sa sasakyang pang himpapawid na pagmamay ari mismo ng dating hari, Alpha Karrim.” Sagot nito na kay Karrim nakatingin.

Muling nagpakawala ng marahas na paghinga si Karrim. Kinuha niya ang mobile phone to call Zarim at sabihin dito ang masamang balita.

“C’mon. Answer your damn phone, Zarim.” Si Karrim na naiirita na hindi agad sumagot si Zarim sa kanya.

Isang beses, dalawa, tatlo. Ilang ulit niyang sinubukan pero hindi ito sumagot isa man sa tawag niya.

“Ipahanda ang hukbo. Lilipad din tayo papunta ng kaharian.” Utos niya sa kanyang beta na agad tumalima.

“A-anong nangyari?” Si Ishan na pinilit ang kumilos kahit na halos kagagaling lamang sa operasyon ng makaramdam ito na tila nagkakagulo.

Marahas na napalunok si Karrim. Hindi niya alam kung paano sasabihin dito na nawawala ang isinilang nito.

“Ishan.” Si Fan ang lumapit dito na may kasamang pag iling na tumitig dito.

Nailing din si Ishan ng mahulaan ang ibig nitong ipahiwatig sa tinging ipinukol sa kanya ni Fan na kahit hindi na nito sabihin ay alam na niyang may masamang nangyari sa anak niya.

“No.” Tigagal na nais pa niyang puntahan ito sa nursery room pero pinigil lamang siya ni Fan.

“Don’t waste your time, Ishan. Your baby is not here anymore. We are going to the kingdom.”

Hindi mapigilan ni Ishan ang mapahagulgol ng iyak. Kung ordenaryong tao lamang siya ay baka kanina pa siya nanghina dahil sa operasyon niya pero hindi siya pinanghinaan ng loob at sumama siya kina Karrim pabalik ng kaharian.

“ W hat is the fucking meaning of this?“ Sigaw ni Zarim ng magmulat siya ng mata ay nakatali na siya at hindi na magawa pang makawala sa pagkakagapos sa kanya.

Nakagapos na din ang kanyang Beta.

Nagtataka siya kung paano siya nagawang igapos ng mga ito.

“Fuck. Untie me. I will fucking kill you.” Gigil na sinubukang magbago man lang ng anyo para lamang masira ang kadenang nakabalot sa kanya pero wala iyong naging silbi.

“Huwag mong sayangin ang oras mo sa pagkalas ng mga kadenang iyan, Zarim.” Marahas na napalingon siya sa pinanggalingan ng boses.

Ang kanyang lolo kasunod ang beta nito.

“Mahina ka parin dahil hindi mo namalayan na napatulog ka na pala ng isang dama. Masyado kang nagtitiwala.”

“Lolo pakawalan niyo ako ngayon din. Hindi ako nakikipagbiruan sa inyo. Tapos na ang lahat ng pagdinig sa pagpapaalis ng inyong batas kaya wala na kayong magagawa. Isasagawa na lang ang paglalathala dito.”

“May dalawang araw pa bago ang paglalathala ng batas mo, Zarim. Pero sa dalawang araw na iyon ay batas ko parin ang tumatakbo sa kahariang ito.”

“Lolo. Huwag mong ubusin ang pasensya ko. Huwag niyo akong itulak sa bagay na ikapapahamak niyo.”

“Walang magagawa iyang pagbabanta mo ngayon sa akin, Zarim. Hindi mo nga magawang kalasin ang mga kadenang iyan at hindi mo nga magawang magbago ng anyo.”

Kuyom ang kamao niya. Pinipilit parin niyang makawala sa pagkakagapos niya pero gaya ng sabi ng kanyang lolo ay hindi nga niya magawang magbago at kalasin ang kadenang nakagapos sa kanya.

“At bago mo maipatanggal ng tuluyan ang batas ko sa kaharian, ipapatupad ko muna ang batas para sa batang omegang isinilang ng iyong asawa.”

“No. No.”

“At ikaw mismo ang sasaksi kung paano iyon ipapatupad.”

“No.” Muli ay sigaw niya ng pagkalakas lakas pero tanging iyon na lang ang nagawa niya dahil pinipigilan ng kadenang iginapos sa kanya ang kanyang lakas para makawala.

“ T he fuck.“ Si Karrim pagbaba pa lang ng sinakyan nilang panghimpapawid ay sinalubong na agad sila ng mga kawal ng dating hari.

Habang si Ishan ay deretso sa pagbaba na kahit nanghihina ay nilagpasan lamang nito ang mga humarang sa kanila.

Bilang isang asawa ng hari ay hindi nila ito hinarangan maliban na lang kina Karrim, Fan, Vance at ang mga tauhan na hindi hinayaang makalagpas sa kanila.

“Ishan.” Si Fan na nais tulungan si Ishan sa paglalakad.

Pinigilan naman ni Karrim ang asawa dahil ng kumilos ito ay agad na nabigay ng babala ang ilan sa mga kawal ng dating hari na sa isang hakbang pa nila ay hindi na sila magdadalawang isip na labanan sila. Naikuyom niya ang kamao habang nag iisip ng ibang istratihiya para malagpasan ang hukbo ng dating Hari.

“What next?” Pabulong na tanong naman ni Vance habang nakatingin kay Ishan na nais daluhan ang kaibigan at maihatid ito hanggang sa bulwagan ng palasyo.

Hindi na din kasi nito mapigilan ang galit dahil sa nakitang paghihirap nito at pilit na inilalakad ang mga paa nito.

“Damn it.” Napamura pa ito na naipilig ang kanyang ulo. Kuyom ang kamao. “Papatayin ba natin sila?”

“Are you fucking out of your mind, Vance. Of course not. Kung kayang patulugin ay patutulugin lamang natin sila. At hindi nila kailangang mamatay.”

“Stop, Karrim.”

Natigilan at nanlaki pa ang mga mata ni Karrim ng makitang palapit sa kanila ang kanyang ama.

“Dad, why are you here?”

“Do I need to answer that, asshole? And none of you can enter the palace to cause trouble. As long as I’m here “ Galit ang tuno ng boses nito na kausap si Karrim.

“Dad, we are not here for trouble.”

“But you are fucking here to stop your grandfather from doing the right thing.”

“Then, sorry for that dad. But the right thing to do is to stop grandpa. Not this time because Zarim has the right.” Huling katagang sinabi ni Karrim bago suminyas ng kamay para tuluyang labanan ang mga kawal ng dating hari at ang kanyang ama sa pagpigil ng mga ito sa pagpasok nila sa palasyo.

Iniwasan nilang puruhan ang mga ito at gaya nga ng sinabi ni Karrim ay kung kayang patulugin ang mga ito ay patutulugin lang. Pero dahil ang kanyang ama ang nakatapat niya ay nahirapan siya sa pagpapabagsak dito.

“Damn.” Napamura siya ng maitilapon siya ng kanyang ama.

Pasugod na naman sana ang ama niya sa kanya ay nakarinig siya ng mabining tunog ng putok ng baril.

Nanlaki na lang ang kanyang mga mata ng bigla na lang bumulagta ang kanyang ama malapit sa kinasasadkakan niya sa lupa.

“Dad.” Dinaluhan niya ito na nakaramdam ng pag aalala. Pero nakahinga din siya ng maluwag ng maramdamang humihinga parin ito.

Naigala niya ang paningin hanggang sa makita ang kanyang asawa na may hawak na sniper.

Naipilig niya ang kanyang ulo na hindi makapaniwala.

“Yeah! Isa nga namang magaling na sniper ang asawa ko.” Bubulong bulong pa na sabi niya sa sarili bago nginitian ang kanyang asawa na napathumbs up pa silang dalawa. “Sleep for now, dad.” Si Karrim ng balingan ang ama.

Muli niyang hinarap ang ibang mga kawal. Higit na mas marami ang mga ito kumpara sa dami ng hukbong dala niya kaya nahirapan sila sa pagpapatumba ng mga ito ng hindi namamatay.

“Damn it.” Si Vance na patuloy lamang sa pagpapatulog sa mga kawal. Habang ang asawa niya ay tahimik lang sa hindi kalayuan sa kanila habang inisa isa niyang pinapabagsak ang ilan sa mga kawal.

“That’s my wife.” Si Karrim na natutuwa pa dahil wala pang mintis ang kanyang asawa sa pagbaril. “Iba talaga ang asawa ko. Show me more hon.”

“Damn. Ano ba Karrim? Mamaya ka na makipaglandian sa asawa mo.” Naiiritang hinihingal na din si Vance sa pag iwas sa mga kawal na sumusugod sa kanya na inisa isa ding pinapabagsak. Hindi kasi maiwasang hindi marinig iyon dahil nakasuot sila ng earpiece. Pero nasa kalagitnaan na nga sila ng giyera ay nagawa pa talagang landiin ni Karrim ang asawa.

Napangisi siya na muling bumaling sa mga kawal. Para sa kanya ay hindi naman mahirap labanan ang mga ito. Sadya lamang marami sila kaya natatagalan sila.

Umabot sila ng halos isang oras bago tuluyang mapatumba ang lahat. Ilan sa mga tauhan niya ang nagalusan pero walang namatay sa kanila.

“Fuck. What a waste.” Naiiling na iginala niya ang paningin sa paligid kung saan nakabulagta na ang lahat ng kawal ng dating hari at ang kawal ng kanyang ama.

“Take my dad to….” hindi na niya naituloy ang sasabihin pa sana niya ng marahas na napalingon siya sa palasyo. Hindi na kalayuan sa kinaroroonan nila. “What was that?” Kinilabutan pa siya ng maramdaman ang kakaibang aura ng pinsan niya.

“Fuck. This is not got. Let’s go.” Yakad niya sa mga kasama at mabilis na tinakbo ang palasyo para tignan kung ano ang nangyari at bakit ganun na lang kasama ang naging dating ng aura ng hari.

GPS SIDE STORY VI: THIRTY-ONE

“ N o.“ Halos panabay na sigaw ng hari at ni Ishan habang nakatingin sa anak nilang wala pang isang buong araw na naisisilang.

Hawak ng isang kawal ang kanilang anak na walang tigil sa pag iyak. Ibinaba nito sa parisukat na lamesa sa gitna kung saan sila nakatunghay lahat dito.

Hawak si Ishan ng kanyang amang ministro na sumalubong sa kanya ng makita siya sa bulawagan ng palasyo na nanghihina. Hindi na halos siya makagalaw pa sa haba ng nilakad niya para lamang makarating sa bulwagan ng palasyo. Pero mas nanghina pa siya ng makitang nasa gitna ang anak niya na hawak ng kawal.

“A-anong nangyari? Ama. B-bakit nangyayari ito. A-akala ko ba t-tapos na ang batas na ipinatutupad ng hari.” Nanghihinang tanong pa niya sa ama.

“Hindi pa nailalathala, Ishan. Sa makalawa pa lang ito ilalathala kaya sa mga oras na ito ay tumatakbo parin sa loob ng kaharian ang batas ng dating hari.” Nanghihina ding sagot ng kanyang ama dahil apo nito ang nasa gitna ng bulwagan. Gusto man din nitong tumutol ay wala itong magagawa dahil kung magkamali ito ng kilos ay siguradong mauuna itong mamamatay kaysa sa bata.

“No.” Magkakasunod na pag iling ang ginawa niya na tuluyan nakapagpahagulgol sa kanya ng iyak.

Habang sa kabilang panig ay nakatali naman ang hari doon dahil kung hindi siya itatali ay hindi siya mapipigilan ng kahit na sinong iligtas ang anak niya na kanina pa din nagpupumiglas para lamang makawala.

“M-maawa kayo. N-nakikiusap ako sa inyo. H-huwag ang anak ko.” Si Ishan na hindi na tumigil sa pag iyak simula ng malamang nawala ang anak na isinilang at ibinalita na lang sa kanya na nasa kaharian na para kitilin ang buhay dahil sa hindi pa nga tuluyang naipatupad ng hari ang batas laban sa batas ng lolo nito.

“A-ako na lang. H-huwag lang ang anak ko. N-nakikiusap ako sa inyo.” Paulit ulit na pakiusap niya pero ni isa man sa mga iyon ay walang pinakinggan ang dating hari na isa ito sa mga sumasaksi kung paano kikitilin ang buhay ng anak nila. Kahit na walang ibang makitang emosyon sa dating Hari ay pilit parin siyang nakiusap dito.

“Ahhhhh.” sigaw naman ni Zarim sa kabilang panig. “Lolo.” Ang hari na pilit kumakawala sa kadenang doble ang nakahalong wolfsbane para lamang hindi siya basta basta makawala. “Nakikiusap ako sayo lolo. Huwag ang anak ko.” Sa harapan ng karamihan ay naisigaw ng hari ang pakiusap nito. Lumuhod pa sa harapan ng lahat habang isinisigaw ang paulit ulit na pakiusap. Hindi na niya alintana ang naging bulungan ng mga sasaksi sa pagpapatupad ng batas sa anak nila ni Ishan.

“Please..” si Ishan na nanghihina na. Hindi pa man bumabalik ang lakas niya dahil sa operasyon sa pagsisilang ay kabilaan na ang hinaharap niyang problema. Ang sakit sa operasyon niya ay hindi alintana dahil mas nasasaktan siyang makita ang anak niya na walang tigil sa pag iyak. “A-ako na lang. M-maawa kayo sa anak ko. N-nakikiusap ako sa inyo. Your highness.” Sa dating hari siya nakatingin. Nakikiusap ang mga matang nakatingin dito na sana huwag ng ituloy ang pagkitil sa buhay ng anak nila ng hari.

Pero hindi man lang ito tumingin sa kanya. Hindi pinakinggan ang hinaing niya. Ilang sandali pa ay itinaas ng dating hari ang kamay nito na naging hudyat para ituloy na ang pagkitil sa buhay ng anak nila.

“Noooooo.” Sigaw niya hanggang sa wala ng boses na lumabas sa bibig niya. “A-ang anak ko.” Hindi na halos niya iyon mabigkas.

Ang malakas na iyak ng anak niya ay unti unting nanghina matapos ipinainom dito ang gamot na may halong wolfsbane.

“Ahhhhhh. A-ang anak ko. A-ama. A-ang anak ko.” Nanlupaypay ang katawan niya sa mga bisig ng kanyang ama ng wala na siyang marinig na iyak mula sa kanyang anak. “A-ama. A-ang a-anak ko.” Patuloy siya sa pagluha. Paulit ulit niyang binibigkas ang mga katagang iyon hanggang sa tuluyan ng bumagsak ang katawan niya at lamunin ng kadiliman ang kamalayan niya.

Ng masigurado naman ng kawal na wala ng buhay ang bata ay kinumutan na nito ng puting kumot.

Pero lahat sila ay halos natigilan ng maramdaman ang nakakatakot na aura ng hari. Halos umusok na din ang mga kadenang nakagapos sa kanya dahil sa unti unting lumaki ang katawan niya at tuluyang nasira iyon na tumilapon sa kung saan ang ilang bahagi ng kadenang nasira.

“I begged.” Hinihingal hindi sa nawalang lakas sa pagkakakalas niya ng kadenang nakagapos sa katawan niya kundi hinihingal siya dahil pakiramdam niya ay hindi na niya kayang kontrolin ang sarili. “Pero wala kayong pinakinggan isa man sa mga pakiusap ko.” Mahina pero may diing saad ng hari na hindi maitatago ang galit. Umuusok ang katawan niya dahil sa kadenang nasira na nag iwan ng bakas sa balat niya.

Nanlilisik ang mga mata niyang nakatingin sa kawal na nagbigay ng gamot sa anak niya para tuluyan itong mamatay sa harapan niya.

Tumulo ang kanyang luha na habang nakatingin siya sa anak niya na natatakpan na ng putting kumot.

“Ahhhhhhhhh.” Napasigaw si Zarim habang hindi mapigilan ang pagpapalit anyo. Nanginginig ang laman niya sa sobrang galit.

Nilamon na siya ng galit. Ng hinanakit. Ng sakit. Ng puot. Hindi na niya alam kung saan doon sa mga iyon ang dahilan kung bakit hindi niya mapigilan ang pagpapalit ng anyo.

Naba-blanko na ang utak niya. Ang tanging nasa isip at nagsusumiksik sa kaibuturan ng pagkatao niya ay maipaghiganti ang taong mahalaga sa kanya. Ang taong iniingatan niya. Ang isa sa taong ipinagtanggol niya sa lahat. Ang isang taong nagbibigay sa kanya ng lakas. At isang taong mahal niya. At ang taong iyon ay ang anak niya na wala pang kamuwang muwang ay ipinagkait na dito ang mabuhay sa mundong ginagalawan nila.

“Ahhhhhh…ugh.” napaluhod siya sa lupa. Napabaluktot siya habang nilalabanan ang sarili na huwag papatalo sa isang katauhan niya. Pero hindi niya mapigilan. Nanunuot sa buo niyang pagkatao ang sakit ng mawalan.

“Ugh..”

“Zarim. Calm down.” Si Karrim na halos kadarating din dahil sa sinalubong sila ng mga kawal ng dating hari at hindi sila pinayagang makapasok sa bulwagan ng palasyo kaya napilitan silang labanan ang mga iyon at pinabagsak. Sinusubukan siya nitong lapitan pero hindi siya mabigyan ng pagkakataon.

“No! H-huwag kang lumapit..” hinihingal na halos hindi na siya makapagsalita ng maayos. “Ugh…. ahhhhhhhhh.” At sa muling pagsigaw niya. Paunti unting lumabas ang kanyang matatalas na kuko. Lumabas ang kanyang mga pangil. “Ugh.. hmmmm..” hinihingal na pilit paring niyang nilalabanan ang sariling katauhan na huwag magpalit ng anyo kapag ganitong walang ibang laman ang isipan maliban sa gustong ipaghiganti ang kanyang kawalan.

“Ahhhhhh.” Lumaki ang mga kamay niya. Ang mga paa niya. Humaba ang mga tainga niya. “I-iwan niyo na ako. U-umalis na kayo. I-alis niyo d-dito a-ang asawa ko. Hinihingal na pilit paring pinipigilan ang pagpapalit ng anyo.

Pilit niya paring nilalabanan ang katauhan niya bilang isang lobo.

“Zarim, labanan mo ang galit mo. Mabibigyan natin siya ng hustisya kaya kalmahan mo lang ang sarili mo. Huwag kang papatalo sa galit mo.”

“K-karrim. H-how c-could you say that?” Hinihingal na tanong niya kay Karrim. Alam niyang tama ito pero para sa katauhan niya bilang isang lobo ay hindi niya nagustuhan ang sinabi nito. “Asan ang hustisya? Ugh. Dahil kahit patayin ko ang lahat ng tao dito ngayon ay hindi na maibabalik ang buhay ng anak ko.” Puno ng paghihinagpis na sagot niya.

“Pero labanan mo ang galit. Hindi ka pwedeng magpatalo.”

“How can I? H-hindi ikaw ang nawalan. Kaya hindi mo ramdam ang sakit na unti unting tumatarak sa puso ko, sa buong pagkatao ko. Ahhhhhh.” Napasigaw na naman siya.

“Fuck, this is not good.” Si Karrim na binalot na din ng pag aalala. Hindi para sa sarili kundi sa lahat ng mga nakasaksi sa pagkitil ng anak ng Hari.

“K-karrim, if you see that I can’t control myself anymore.” Hihingal na pilit paring nilalabanan ang pagbabago ng anyo. “S-shoot me before any of you get hurt.”

“You can control yourself, Zarim. I know you.” Si Karrim na pinipilit parin siyang kumbinsihin. “I trust you that you can.”

Umiling siya. Dahil sa oras na magbago ng tuluyan ang kanyang anyo ay siguradong wala na siya sa tamang pag iisip.

“Ahhhhhh.” Huling sigaw niya bago tuluyang nagbago ang anyo niya. Pinangilabutan ang lahat ng maramdam ang maitim na aura ng Lobo ng Hari.

“Run. Run for your life now.” Sigaw ni Karrim na pinapatakbo na ang lahat ng mga nakasaksi ng pagpatay sa anak ni Zarim. Ilan sa mga iyon ay ordinaryong lobo lang na hindi kayang maipaglaban ang sarili kaya delikado sila dahil sa pagwawala nito.

Nagkagulo na ang buong kaharian dahil sa kakaibang aura na lumalabas ngayon kay Zarim. Aura ng kademonyuhan. Aura na ang tanging hangad ay ang pagkitil. Tumulong si Fan at Vance para sa paglilikas ng karamihan.

Habang si Karrim ay nag iisip kung paano pipigilan ang hari na puno na ng galit, paghihinagpis, pagkapuot at ang aura niyang iyon na nagpapahiwatig ng pagkitil. Na kung sino man ang humarang ay siguradong haharapin ang kamatayan.

Sa pagbababagong anyo nito ay ang kawal na nagbigay ng lason ang una nitong napagtuunan ng pansin na sa isang kisap lang ng mata ay natalon na nito ang kinaroroonan nito at walang pag pagdadalawang isip na sinakmal ito. Inapakan ang katawan hanggang sa tuluyang maihiwalay ang ulo nito na basta na lang inihagis.

“Awoooooooh.” Malakas na alulong ni Black ang lobo ni Zarim ng magawi ang tingin sa kanyang anak na wala ng buhay. Marahan pang inamoy ni Black ang bangkay ng kanyang anak. Marahan ding itinutulak ng nguso ang katawan ng bangkay ng anak niya na tila gusto niya itong gisingin. “Awooooh.” Muli ay mahabang alulong ng Hari na may paghihinagpis. Na sa mga mata nito ay kumikislap doon ang tila may namumuong luha.

Matapos ang paghihinagpis niyang alulong ay muling bumaling si Black sa paligid hanggang sa matuon ang pansin nito sa kanilang lolo na napapaligiran ng maraming epsilon. Mga ministro at lahat ng mga pwedeng promotekta dito.

Nanlisik ang mga mata ni Black na napatingin sa dating hari.

“Grrrrr.”

Sa una ay naging mabagal ang naging lakad niya palapit. Sa paglapit niya ay nagsimula na ding magbagong anyo ang mga ministro at mga epsilon na naunang gumawa ng hakbang para sugurin siya.

Sa buong kaharian ay dumanak ng dugo. Dugo ng mga lobong humarang sa kanyang paglapit sa dating hari.

Inisa isa niyang pinabagsak ang mga ito. May nawalan ng mga kamay at paa. May naihiwalay na ulo sa katawan nila. Walang pinatawad ang hari isa man sa mga humarang sa dinaraanan niya. Dahil iisa lang ang pontirya niya. Ang dating hari na siyang may gawa ng batas na ikinamatay ng anak niya.

Nangalahati na ang napapabagsak niya. Halos wala ng gustong kumilos para labanan siya. Pero dahil kaligtasan ng dating hari ang nakataya ay pilit parin nilang hinarangan si Black sa pagwawala.

Sa huling epsilon na naihagis niya ay tanging ang dating hari na lang ang natira. Doon na pumagitna si Karrim matapos tumulong sa pagpapalikas ng mga ibang lobo para sa kaligtasan ng mga ito.

Dalawang lobong maharlika. Walang tulak kabigin sa tikas nilang dalawa. Na dati iisa lang ang hangarin para sa kabutihan ng kaharian. Pero ngayon.. ang isa ay nais maghiganti habang ang isa ay nais pigilan ang paghihiganti niya.

“Grrrrr.” ang lobo ni Karrim na nakipagsukatan ng tingin kay Black.

Patuloy sila sa angilan na sila lamang ang nagkakaintindihan.

“Huminahon ka, Zarim. Hindi maibabalik ang buhay ng anak mo sa ginagawa mo.”

“Sino ka para pigilan ako? hindi ikaw ang nawalan kaya ganyan na lang kadali para sayo ang sabihin iyan.” Galit na sumbat niya dito.

“Pero hindi iyan makakatulong. Inuubos mo ang lahi natin.”

“Wala akong pakialam maubos man silang lahat. Nakiusap ako. Lumuhod sa karamihan. Pero anong napala ng pagpapakababa sa sarili ko sa harapan ng lahat bagkus ipinagsigawan pa nilang patayin ang anak ko.”

Hindi agad nakapagsalita si Karrim. Naipilig nito ang ulo dahil hindi niya nasaksihan ang mga nangyari dahil tapos na ang lahat ng dumating sila matapos mapabagsak ang mga humarang sa kanila. Pero ramdam nito ang bigat ng damdaming dinadala niya ngayon kahit na hindi man aktwal na nasaksihan ang mga sinasabi niya.

“Umalis ka sa daraanan ko, Karrim.” May pagbabanta na sabi niya dito pero umangil lang ulit ito.

“Tama na. Hindi mo kailangang harapin ang lolo sa ganyang kalagayan mo.” Matigas na paninindigan ni Karrim na huwag hayaang makalapit si Zarim sa kanilang lolo. Dahil nakikinita na niyang mawawala sa kanila ang kanilang lolo kapag hinayaan niyang makalapit si Zarim dito.

“Isa pa Karrim. Huwag mong iharang ang sarili mo dahil hindi ako mangingiming pati ikaw ay masaktan ko. Umalis ka na. Umalis ka sa daraanan ko.” Habang nasasabi iyon sa bawat angilan nila ay nagsimula na siyang mag lakad palapit dito.

“No. Kung kinakailangan na labanan kita ngayon ay gagawin ko. Huwag mo lang madungisan ang sarili mo sa paglaban kay Lolo.” Pilit pang kinumbinsi ni Karrim si Zarim pero wala na itong pinakinggan.

Walang nagawa si Karrim kundi labanan ang pagwawala ni Zarim.

Isang lobo na hangad ay ang kumitil ng buhay para maipaghiganti ang anak habang ang isang lobong pilit pinapakalma ang isa. Ang hari at ang dating crown prince na nagsukatan ng lakas at liksi. Walang gustong magpatalo sa kanila.

Pero nadehado si Karrim na tapatan ang nagwawalang si Zarim dahil mas pinalakas ito ng galit at pagkapuot.

Nakagat ni Zarim ang harapang paa nito na walang kahirap hirap na itinilapon siya nito palayo.

Naging masama ang bagsak ni Karrim. At sa pagbagsak niya ay nagbalik anyong tao siya.

Duguan ang kaliwang kamay dahil sa kagat na natamo mula kay Zarim.

“Karrim.” Lumapit dito ang asawa na ibinigay ang telang ipinambalabal sa katawan nito.

“Where the hell is Vance?” Napapangiwing tanong at hinahanap si Vance na kasama lang nila kanina.

“I’m here.”

“Give me the gun.” Turan niya na ikinatahimik ng asawa nito at ni Vance.

Napatitig ang dalawa sa kanya.

“Are you going to shoot him?” Si Fan na nagulat naman sa gustong mangyari ng asawa.

“Wala na akong pagpipilian pa.”

“But the bullet has wolfsbane.” Si Vance na nagdadalawang isip na ipasa sa kanya ang isang baril.

“What about the other gun?” Muli niyang tanong.

“Nagamit ko ang lahat ng balang may pampatulog kaya lahat ay pawang mga may wolfsbane na ang bala ng mga baril.” Sagot naman ni Fan sa kanya.

“Then, I have no fucking choice. I need to stop him before he kills grandpa.” Gigil na kinuha niya ang baril kay Vance na pilit tumayo dahil nanghina siya sa pakikipaglaban kay Zarim.

Umalalay lamang sa kanya ang kanyang asawa.

“Fuck.” Marahas siyang napamura. “Stop, Zarim.” Sigaw pa ni Karrim pero walang narinig si Zarim na deretso lang ang takbo palapit sa kanilang lolo na nagpalit na din ng anyo.

Isang mabining putok ng baril ang namayani sa buong palasyo. Tinamaan si Zarim pero hindi niya pinuruhan. Nais lamang niyang pahinain ito pero hindi nito inanda ang sakit at patuloy sa paglapit sa kanilang lolo.

Tinalon nito ang lolo nila na sinalubong naman nito. Nakagat ni Zarim ang balikat ng kanilang lolo kaya naman muling binaril ni Karrim si Zarim. Tumama iyon sa harapang paa nito pero tulad ng nauna ay hindi nito ininda iyon. Itinilapon pa ni Zarim ang lobo ng kanilang lolo.

Kakalabitin na naman sana niya ang baril ng pigilan na siya ng kanyang asawa.

“Stop, Karrim. Mapapatay mo siya.” Mahigpit pa na humawak ito sa kamay niyang may hawak na baril.

Umiling siya. Inalis ang kamay ng asawa na pumigil sa kanya.

“Kung hindi siya ang mamamatay. Siguradong ang lolo ang mamamatay.” Gigil na turan nito at muling binaril si Zarim. “At hindi lang ang lolo ang mamamatay kundi lahat tayo kapag hahayaan ko siya sa kanyang pagwawala.”

Isa, dalawa, tatlo, apat. At habang binabaril ni Karrim si Zarim ay tumutulo na ang kanyang luha. Hindi na niya masikmura na pinapaulanan niya ng bala ang katawang lobo ni Zarim.

“Damn it. Bumagsak ka. Bumagsak ka na, Zarim.” Nanginginig ang boses dahil sa hindi mapigilang pagluha na patuloy siya sa pagbaril dito na ngayon ay napalingon na sa kanya. “Patawarin mo ako Zarim. Pero kailangan mong tumigil.”

Nanlilisik ang mga mata nitong nakatingin sa kanya. Palapit ng palapit. Kaya wala na siyang pagpipilihan kundi ang puruhan na ito. Kinalabit niya ang gatilyo ng baril na tuluyang nakapagpabagsak kay Zarim ng muli itong tamaan ng bala na may halong wolfsbane.

Sa pagbagsak nito ay namayani ang nakakabinging katahimikan. Bumalik ang katawang tao ni Zarim na halos wala ng buhay.

Agad na dinaluhan ni Karrim ang pinsan na sa pagkakita sa ayos nito ay hindi niya mapigilan ang sariling manlumo.

May dalawang tama sa balikat nito. Sa mga paa at kamay. At ang panghuli ay malapit sa puso nito.

“Carry him.” Agad na utos ni Karrim sa mga tauhan na agad siyang sinunod. Siya man ang may kagagawan ng pagbagsak ni Zarim ay hindi niya hahayaang mamatay na lang ito ng basta basta. Kailangan niya paring isalba ang buhay nito kung kaya pa nila itong isalba dahil para sa kanya ay marami pa itong magagawang magandang batas na papairalin sa kaharian.

“Let’s go.” Tipid na aya niya sa asawa na sumunod sa nagdala kay Zarim sa loob ng palasyo. Agad na dinaluhan ng manggagamot para sa paunang lunas sa mga natamong sugat sa tama ng baril saka nila ipinunta ito sa hospital para doon na tuluyang gamutin kung hindi pa ito tuluyang mawala sa kanila.

GPS SIDE STORY VI: THIRTY-TWO

P akiramdam niya ay kagagaling lamang niya sa hukay sa bigat ng pakiramdam niya. Kay bigat ng mga talukap ng kanyang mga mata na muling napapikit ng masilaw siya sa liwanag na bumungad sa kanya.

Sinubukan din niyang igalaw ang mga kamay pero hindi din niya iyon kaya dahil pakiramdam niya naparalisa na ang buong katawan niya.

Ano ba ang nangyari sa kanya? Bakit tila pakiramdam niya ay kagigising lang siya sa matagal na pagkakahimlay.

“Gising ka na.” Boses iyon ni Karrim kaya pinilit niyang imulat muli ang kanyang mga mata. “And welcome back to life, bastard.”

“Ugh.” Napangiwi siya ng maramdaman ang pagdapo ng kamao nito sa dibdib niya. “Fucking shit. You are fucking killing me.” Gigil na naikuyom niya ang kamao na napatingin na dito ng mabakawi siya.

“Yeah! You almost died.” Sabi na nito sa seryusong tinig.

“Anong nangyari?” Kuway tanong niya ng makahuma sa pagkirot ng dibdib niya. “Ilang oras akong nawalan ng malay.” Dagdag tanong pa niya. “Nasaan si Ishan. Ang anak namin?” Magkakasunod na niyang tanong na muling maramdaman ang sakit ng maalala kung paano kinitil ang buhay ng anak nila ni Ishan.

“Labing apat na araw kang walang malay.” Sagot ni Karrim sa unang tanong niya. “About Ishan, nasa palasyo siya pero halos wala na ding ganang mabuhay. And about the baby. They cremate your baby’s body.”

Natigilan siya sa huling sinabi nito. Nanggagalaiting nais punatahan ang kanilang lolo.

“Damn it. Where is Lolo?”

“Magpalakas ka muna bago mo harapin ang lolo. Nasa kanyang palasyo siya ngayon. Suffering from arm fracture. At magpagaling ka dahil naghihintay parin sayo ang iyong trono. At ang batas ng lolo ay tuluyan ng nabago.”

Marahas ang naging paglunok niya nagtangis ang bagang na naikuyom ang kamao. “Ano pang silbi ng batas na iyan kung hindi nailigtas ang anak ko. Hindi ko mapapatawad ang lolo.”

“I said calm down, Zarim. Hindi makakatulong iyan sa pagbawi mo ng lakas.” Galit na sita nito sa kanya.

Pero paano siya hihinahon? Paano siya kakalma? Kung paulit ulit na tinatarakan ng kung ano ang puso niya kapag naalala kung paano nila pinatay ang anak niya.

“Wala akong pakialam sa trono na iyan. Sana hinayaan mo na lang akong patayin ang lolo kahit na habang buhay ko iyong ikakabilanggo o patawan ng kamatayan. Hindi mo na sana ako pinigilan pa.” Galit na sumbat ni Zarim kay Karrim na ikinatigil naman ng isa.

“Alam mong hindi ko hahayaang dungisan mo ang kamay mo sa pagpatay kay Lolo. Hayaan natin siyang konsensyahin siya sa mga mali niyang pamamalakad noon sa kaharian. At hindi nababagay sayo ang maikulong sa madilim na kulungang iyon tulad ng kay Nasir. At alam kong kaya mong lagpasan ang mga ito at ipagpatuloy ang magandang nasimulan mo na para sa buong kaharian.” Mahabang saad ni Karrim para muling maliwanagan si Zarim sa pagkabalot ng puot sa buong pagkatao dahil sa nangyari sa anak nila ni Ishan. “At kahit na napatay mo ang lolo ng araw na iyon ay hindi parin babalik ang buhay ng iyong anak, kaya para saan pa para ilagay sa iyong kamay ang kaparusahan nais mong ipataw kay lolo?”

Hindi naman ito masisisi ni Karrim kung balutin man ito ng pagkapuot dahil kung ito man siguro ang nasa kalagayan ni Zarim ay baka nga mas malala pa ang nagawa niya at nakakulong na siya sa madilim na piitang iyon.

Hindi parin mapigilan ni Zarim ang pag alpas ng galit niya. Kung nakakagalaw lang siya ng maayos ngayon ay talagang pupuntahan niya ang kanyang lolo ipapamukha dito ang lahat ng mga maling pamamalakad nito.

“Damn.” Gigil na muling naikuyom ni Zarim ang mga kamao. “Kung sana hindi ako nagpakampante ng mga araw na iyon hindi sana mawawala ang anak ko.” Galit na turan na may namuong luha sa mga mata pero hindi niya iyon hinayaang malalag.

“Magpagaling ka. Ayusin mo ang sarili mo. Bago mo harapin ang lolo at iparamdam sa kanya ang lahat ng pagkakamali niya.”

Hindi niya ito sinagot.

Kuyom lamang ang kamao niya na nagngangalit parin ang ngipin sa galit sa kanilang lolo.

Ano ba ang mas masakit na parusa. Ang minsanang pagkitil ng buhay nito o ang iparanas dito ang habang buhay na habulin ng konsensya sa mga masamang ginawa nito.

“ L ong live the King.“

“Long live your majesty.” Sigaw ng lahat matapos siyang magbigay abiso sa lahat na magtipon sa harapan ng maluwang na bulwagan ng palasyo niya.

Parang walang pinagbago. Parang walang nangyaring gulo.

Matapos ang kaguluhan dahil sa pagwawala niya sa pagkamatay ng anak niya ay tila tuluyan nakalimutan ng mga ito na may naganap na ganun.

Kay init ng pagtanggap nila sa kanya mula ng lumabas siya ng hospital na nakipaglaban kay kamatayan kaya buhay na buhay parin siya ngayon.

“Long live the King. Long live your majesty.” Tanging naririnig niyang sigaw ng lahat. Patuloy na itinataas ang bandera ng kanilang kaharian habang isinisigaw iyon.

Habang ang iba ay patuloy na sumisigaw para sa kanya ay ilan sa mga iyon ay umakyat sa mahabang hagdan kung saan nasa taas siya. Dala ang ilan sa mga regalo para sa kanya.

“Your majesty. Tatlong araw simula ng naipatupad ang batas niyo ay nanganak ang asawa ko. Isang omega at dahil sa inyo buhay ang anak ko.” Sabi ng isa na umakyat sa hagdan para pasalamatan siya. “Salamat sa inyo, your majesty.

“Raise your head.” Utos niya dito.

Ilan pa sa mga umakyat ay ganun din ang sinabi para pasalamatan siya. Maraming batang omega ang nailigtas niya.

Tumayo siya sa kinauupuan niyang trono. Isinigaw ang kagandahang naidulot ng pag aalsa niya sa batas ng kanyang lolo.

Ilan sa mga sumapi sa lolo at tumulong dito ay naikulong na din sa ilalim ng lupa. At siya ay handa ng muling harapin ang dating hari para sa kanyang sariling pagpaparusa.

“ H indi ka mahaharap ng dating hari, kamahalan.“ Ang isa sa deltang humarang sa kanya papasok ng palasyo ng kanyang lolo.

“Kung ayaw mong masaktan, huwag kang humarang sa daraanan ko.” Seryusong tinig na kahit na anong oras ay handa siya muling kumitil ng buhay. “Get out of my way.” Muli ay pagtataboy nito pero naging matigas din ang paninindigan nito na huwag umalis sa daraanan niya.

“But…” Hindi na niya ito pinatapos pa at dahil sa umalpas na ang tinitimpi niyang galit ay walang kahirap hirap lamang niya itong nilagutan ng hininga.

“Minsan lang akong magbigay ng babala. At hindi ko ugaling ulitin pa.” Huling katagang binitawan niya matapos niyang ihagis ang katawan ng delta.

Matalim ang tinging ipinukol niya sa iba pang kawal ng kanyang lolo na humarang sa kanya. At dahil sa naramdaman ng mga itong hindi siya nagbibiro ay nilinisan nila ang daraanan niya. Umiwas ang mga ito sa kanya hanggang sa marating niya ang pinakatrono ng kanyang lolo sa palasyo nito.

“Umalis ka sa palasyo ko.” Sigaw nito pero hindi siya natinag. Kung hindi lang niya iniisip ang mga bilin sa kanya ni Karrim ay baka sinugod na niya agad ito para ituloy ang naudlot niyang pagkitil ng buhay nito noon.

Tumayo pa ang lolo niya na hiningi ang latigo sa beta nito at lumapit sa kanya.

“Umalis ka sa palasyo ko kung ayaw mong maranasan ang pagmamalupit ko.” Banta pa nito pero para ano pa? Matatakot ba siya?

Hindi, dahil para sa kanya ay wala ng silbi ang mga salita ng lolo niya para sa kanya.

“Kung gusto kong kunin ang buhay niyo ngayon lolo ay magagawa ko. Kaya huwag niyo akong itulak na gawin iyon dahil hindi ako mag aalinlangangang bawiin ang buhay niyo kapalit ng buhay na ipinagkait niyo sa anak ko.” Malamig pa sa yelong sabi niya dito na lalong ikinagalit lang nito.

Walang babalang inihampas lamang nito ang latigo sa kanya pero hindi niya iyon iniwasan.

“Talipandas. Ako parin ang masusunod sa lahat kaya wala kang karapatang pagbantaan ang buhay ko.”

“Hindi ko kayo pinagbabantaan lolo. Nagsasabi lamang ako ng totoo.” Seryusong tinig na pilit pinapakalma ang sarili para hindi siya muling magwala. “Hindi pa ba sapat ang lahat, lolo? Lahat ng gusto niyong mangyari sa loob ng kaharian ay sinunod ko. Pero sa pagkakataong ito hindi ko na masikmura ang mga kagustuhan niyo.”

“Lapastangan.”

“Kahit na ilang ulit niyo akong saktan. Kahit na ilang ulit niyong ihampas sa akin ang latigong iyan, hindi niyo maipagkakailang sa simula pa lang ay baluktot na ang batas na pinairal niyo.”

Muling inihampas ng dating hari ang hawak na latigo sa mukha niya pero hindi niya iyon ininda. Hindi niya ramdam ang pisikal na sakit na dulot ng paghampas nito ng latigo. Dahil para sa kanya wala ng sasakit pa sa pagkawala ng isa sa taong mahalaga sa kanya.

“Nagpapatalo ka sa iyong emosyon. Nasaan ang Zarim na iniluklok ko sa trono para ipagpatuloy ang aking nasimulan. Hindi kita iniluklok sa tronong iyan para suwayin ako.”

“Nasimulan? Trono? Ang akala ko ay tama kayo? Ang akala ko kayo ang haring dapat tuluran pero maling mali ako sa pagsunod ko sa inyo. Ugh.” Nanigas ang panga niya ng muli siyang hampasin ng latigo. Pero hindi siya tumigil mailabas lang ang hinanakit dito.

“Hindi ko ipagpapatuloy ang sinabi niyong sinimulan niyo. At binabawi ko na ipagmalaki ang pagluklok niyo sa akin sa trono. Iyong iyo na. Ibabalik ko sayo ang lintik na tronong iyan kung isusumbat niyo sa akin na kayo ang dahilan kaya ako nakaupo sa pinagmamalaki niyong trono.”

“Maraming mga inosenteng batang omega ang hindi man lang nasilayan kung ano ang hitsura ng mundong ginagalawan natin. Maraming sa pamilya natin ang nagtanim ng hinanakit sa inyo dahil sa batas niyong iyan. Ugh.”

“Tumigil ka na. Hindi na nakakatuwa ang mga sinasabi mo. Magpakahari ka.” Ang kanyang lolo na paulit ulit lang sa paghampas nito ng latigo sa kanya.

“Magpakahari? Bakit, lolo? Nagpakahari ba kayo noon, lolo? Hindi! Dahil simula ng naluklok kayo sa tronong iyan ay agad niyong ipinatupad ang baluktot niyong batas dahil sa ginawa sa inyo ng inyong asawa.”

“Talipandas.” Mas naging malakas ang paghampas ng hari sa kanya. “Wala kang karapatang banggitin sa harapan ko ang walang kwentang Omegang iyon.”

“Oo, dahil sa walang kwenta niyong asawa kaya niyo ipinatupad ang batas na iyon. Dahil hanggang ngayon ay hinahabol parin kayo ng katotohanang niloko kayo ng inyong asawa. Dahil sa omegang nanluko sa inyo. Dahil sa omegang nang iwan sa inyo. At dahil sa omegang asawa niyo kaya kayo galit na galit sa lahat ng mga omega. At idinamay niyo pa ang mga batang omega na walang kasalanan sa sakit sa pag iwan sa inyo ng asawa niyong omega.” Galit na sumbat ni Zarim sa kanyang lolo na talagang ipinagdiinan ang salitang OMEGA dito.

“Wala kang kwentang, hari.” Magkakasunod na hampas na naman ng latigo ang natamo niya. “Umalis ka sa harapan ko. Walang kwenta.” Sigaw ng lolo niya. “Ilabas niyo siya dito sa palasyo ko.” Utos ng hari sa kanyang mga beta. Sa mga epsilon na nakabantay lamang sa labas.

Pero hindi naging dahilan iyon para umalis siya. Madali lang para sa kanya ang pagpapabagsak sa mga ito kahit na kanina pa siya pinapahirapan ng kanyang lolo.

“Kahit na ilihis niyo ang usaping iyan ay hindi na maitatago na ang dahilan kaya kayo ganyan ay dahil sa kanya. Dahil binulag kayo ng sakit na idinulot niya. Sakit ng pag iwan niya sa inyo. Na sa sakit na iyan. Ipinaranas niyo sa mga anak at mga apo niyo. Kung ano ang sakit na naramdamn niyo. At ipinagkait niyo ang ligaya na kahit kailan ay hindi niyo naranasan sa asawa niyo.”

“Ugh!”

Nakipagmatigasan siya dito. Ipinakita at ipinaramdam niya na totoo lahat ng mga sinabi dito.

“At sana sa mga nasabi ko.. mabuksan ang inyong puso sa katotohanan. Sa katotohanan na naging bato ang puso niyo dahil sa ginawa ng inyong asawa. At sa pagkakataong ito. Paulit ulit kong sasabihin sa inyo. Na hindi kayo naging mabuting hari sa kaharian na ito. Dahil binalot kayo ng sakit sa nakaraan na patuloy kayong hinahabol sa kasalukuyan. At paulit ulit ko iyang ipapamukha sa inyo. Ipaparamdam ko ang kakulangan niyo. Na dahil sa sakit na iyan na naranasan niyo sa una niyong asawa, kayo na mismo ang nagkait sa sarili niyo na maranasan ang maging masaya sa pwedeng iparanas sa inyo ng ibang omega.”

Muli siya nitong hinampasan ng latigo. Napaluhod siya sa magkakasunod na latigo ng muling inihampas sa kanya ng kanyang lolo. At sa huling hampas ng kanyang lolo ay hinuli na niya ang dulo ng latigo nito.

“Ugh! Tama na lolo. Kahit na ilang ulit niyong ihampas sa akin ang latigong ito ay wala na akong maramdaman pang sakit mula diyan. Dahil ang sakit ay nandito.” Sabay turo ng tapat ng puso niya.

“At narito ako para sabihin sa inyo. Na kahit huli na para sa anak ko. Na napagtagumpayan ko paring baliin ang baluktot niyong batas na naipatupad niyo. At sana nga, maging masaya kayo sa lahat ng mga batang omegang pinapapatay niyo. At hindi kayo habulin ng konsensya niyo na ipinagkait ang buhay sa kanila.”

Doon na siya muling tumayo.

“Once again, lolo. Hindi ko na hahayaang manipulahin niyo ang batas ng kaharian at lalong hindi na ako magpapamanipula sa inyo dahil para sa lahat tapos na ang serbisyo niyo.”

Tinalikuran niya ito. Hindi na niya pinansin ang pagpapalabas nito ng pheromones nito na nagpapahiwatig ng paghahamon sa kanya.

Kuyom ang kamao niyang palabas ng palasyo nito. At tama si Karrim sa pangaral nito sa kanya. Hindi niya kailangang dapat dungisan ang kamay niya para lang sa pagkitil ng buhay ng kanilang lolo. Ipapamulat niya dito ang pagkakamali nito at sapat na ang habang buhay na mabagabag ito at habulin ng konsensya sa lahat ng buhay na ipinagkait nito.

“Don’t let the old king wander around the kingdom. And his own palace will be his own grave.” Seryusong bilin niya sa kanyang mga kawal na sumama sa kanya na pinalitan ang kawal ng dating hari para bantayan ito at hindi makaalis sa sariling palasyo.

“ A nong kailangan mo? Sino ka para tumapak sa palasyo ko?“ Galit na turan ng dating hari ng makapasok si Karrim sa loob nga ng palasyo nito. “Kung narito ka para sumbatan ako ay wala kang karapatan dahil matagal ka ng walang titolo.”

“Hindi ako narito para manumbat, lolo. Gusto ko lang makasiguro na hindi kayo ginawan ng masama ni Zarim kaya ako nandito. Pero nakikita ko naman na sinunod niya ang mga sinabi ko.” Seryusong sagot niya sa kanilang lolo.

Limang araw ang lumipas matapos dalawin ito ni Zarim at nakita niya na tila nangayayat ito kaysa sa huling kita niya noong nasa hospital ito dahil sa natamong sugat na natamo mula kay Zarim.

“Umalis ka na bago pa kita tuluyang ipatapon.”

“Hindi mo na magagawa iyan, lolo. Dahil simula ng lumabas si Zarim sa palasyo niyo ay wala na kayong boses sa iba at wala ng makikinig pa sa inyo maliban sa mga kasama niyo dito sa loob ng palasyo.”

“Lapastangan. Ikaw ang dahilan at nagsulsol sa kanya para suwayin ang mga gusto ko. Hindi siya susuway kung hindi dahil sayo.” Galit na sa kanya pa tuloy nabaling ang sisi.

Nagpakawala ng malalim na paghinga si Karrim na hindi parin makapaniwala sa ugali ng kanilang lolo.

“Nagbigay daan ako para kay Zarim.” Panimula niya kahit na nakikitang ayaw makinig ng lolo niya sa kanya. “Na alam kong kaya niyang ipanalo ang simpatya niyo para siya ang iluklok niyo sa trono. At hindi ako nabigo dahil sa kanya nabigyan ng liwanag ang buong kaharian na minsan niyong hinila sa kadiliman.”

“Walang kwenta. Sadya lamang na mahina ka kaya mo tinakbuhan ang responsibilidad mo.”

“Siguro nga tama kayo, lolo. Hindi ko kasing lakas ng loob ni Zarim ang loob ko. Dahil hindi ko kayo masumbatan. Dahil naduwag ako na mawalan ng anak. Hindi tulad niya na kinakaya parin ang sakit kahit na nasaksihan mismo sa harapan niya kung paano mamatay ang anak niya. Pero sinunod ko lang ang damdamin ko, lolo. Sinunod ko ang mga bagay na makakapagbigay sa akin ng saya. At dahil sa pagtalikod kong iyon nakabuo ako ng masaya at buong pamilya.”

Hindi nagsalita ang kanyang lolo pero napansin niya ang pagkakakuyom ng kamao nito. Ang marahas na paghingang pinakawalan nito.

Nagpatuloy siya.

Inulit niya dito ang minsan ng sinabi din ni Zarim na lalong ikinagalit nito na sa paraan man lamang na iyon ay tuluyan itong makonsesya.

“Hindi na ako magtatagal lolo. Nangumusta lamang ako bago kami babalik sa lugar kung saan ko piniling manatili kasama ang pamilyang binuo ko.”

Sa pagpapaalam ni Karrim dito ay hindi na din niya ito nilingon ng makatalikod siya. Sapat na ang makitang unti unti itong nakokonsensya sa lahat ng pagkakamali nitong nagawa.

GPS SIDE STORY VI: THIRTY-THREE

T ahimik lamang siya. Walang ganang kumain. Ayaw niyang makipag usap sa iba. Nagkulong sa silid na minsan naging bilangguan para sa kanya.

Pero iba man ngayon ang trato sa kanya ng mga nasa loob ng palasyo dahil kinikilala na siyang Luna ng hari ay wala na iyong silbi para sa kanya.

Para saan pa ang mabuhay? Kung sa simula pa lang ay ipinagkait na kanya ang katahimikang mabuhay ng payapa. Na sa una pa lang ay hindi na naging maganda ang simula? At ang dahilan niya na patuloy na lumalaban ay wala na sa kanya.

“Luna, kumain na kayo. Makakasama sa katawan niyo ang hindi niyo pagkain.” Sabi ng isang lota kasama ang ilang dama para lamang pagsilbihan siya.

Hindi siya sumagot. Hindi din niya tinapunan ng tingin ang mga ito. Na kahit na anong pakiusap ng mga ito ay wala na siyang pinakinggan sa mga iyon.

Tahimik na iniwan ng lota ang pagkain niya na kukunin kahit hindi niya nagagalaw at papalitan din ng iba.

“Baby.” Daing niya na muling tumulo ang kanyang luha. Hindi man lang niya nahawakan ito. Hindi man lang niya nayakap ito. At kahit na bigyan ng pangalan ay hindi man lang niya naibigay dito.

“Ishan.”

Hindi niya nilingon ang tumawag ng pangalan niya. Ang kanyang ama na lumapit sa kanya.

“Sabi ng lota at mga dama na wala ka daw kinakain. Nakikiusap ako sayo anak. Magpakatatag ka.” Ang kanyang ama na puno ng pag aalala sa tuno ng boses. “Alam kong masakit ang mawalan pero sana isipin mo na hindi ito hangganan ng iyong buhay.”

“A-ama. K-kahit gusto ko. H-hindi mawala ang sakit dito.” Mahinang wika na halos hindi niya maibigkas dahil sa kanyang pagluha.

Ang kamay na nasa tapat ng dibdib na mahigpit iyong hinawakan. Nanunuot ang sakit sa puso niya.

“G-gusto k-kong isipin na isa lamang panaginip ang lahat. O k-kaya ay ibalik ang p-panahon na sana hindi na lang ako tumapak dito sa palasyo. H-hindi ko sana nakilala ang h-hari. H-hindi ko sana naranasan ang paghihirap.. at h-hindi ko sana dinala ang a-anak ko p-para hindi siya mawala at h-hindi ako masaktan ng ganito.” Puno ng paghihinagpis na saad niya.

“Ishan, anak.”

“A-ama.”

Niyakap siya ng kanyang ama. Pero hindi siya nakaramdam ng kahit na anong kaginhawan kahit na maramdaman niyang puno ito ng pag aalala sa kanya.

Hindi niya alam kung saan ba dapat magsisimula. Kung saan pwede niya na lang kalimutan ang lahat para hindi na niya maramdaman ang sakit sa kanyang kawalan.

“Nakikusap ako sayo anak, alam kong mahirap pero kailangan mong magpakatatag.” Muling pagpapaalala sa kanyang ama.

Marami pa itong sinabing makakapagpalubag ng loob niya pero ni isa man sa mga iyon ay walang naitulong sa kanya.

Muli siyang nilamon ng kalungkutan at patuloy sa pag iyak ng magpaalam at iwan siya ng kanyang ama para mapag isa.

T atlong katok ang narinig niya mula sa labas pero hindi niya inabala ang sarili para lumingon doon.

Nasa labas siya ng balkonahe ng kanilang silid. Hindi para pagmasdan ang lawak ng lupa ng palasyo kundi nakatingin siya sa kawalan. Tingin na ang tanging nakikita ay kadiliman.

Napasinghap siya ng maramdaman ang presensya ng hari na siyang pumasok sa loob. Napalingon na siya para tignan ito.

Ang unang beses na makita ito matapos ang pagkamatay ng anak nila. Nakikita din niya dito ang kalungkutan sa mga mata pero mas matatag ito kaysa sa kanya.

“Kumusta ka na?” Magaan ang boses na tanong nito na nasa tuno ang pag aalala.

Hindi siya sumagot kaya mas lumapit ito sa kanya. Pero mabilis siyang umiwas ng tangkain nitong hawakan siya.

“Sorry.” Katagang ayaw niyang marinig mula dito. Na sa katagang iyon ay namuo na naman ang kanyang luha sa mga mata. “I’m sorry.”

Ayaw man niyang tumulo ang kanyang luha ay hindi na niya napigilan. Lalo na at nasa harapan niya ngayon ang hari na kagagaling lamang sa pagpapapagaling dahil sa mga natamong sugat sa tama ng baril.

Naikwento sa kanya ni Fan ang lahat ng nangyari matapos siyang mawalan ng malay. Nagwala daw ito at hindi napigilan ng kahit na sino kaya napilitan si Karrim na barilin ito para lamang tumigil. Na halos ikamatay daw nito ang mga balang tumama dito.

“Kasalanan ko. H-hindi ko nailigtas ang anak natin.” Naipilig pa nito ang ulo para pigilan din ang pagluha nito.

Ilang araw na ba siyang umiyak kapag naalala kung paano namatay ang kanyang anak. Mabilis mang naghilom ang sugat sa kanyang operasyon pero ang sakit na dulot ng pagkamatay ng anak niya ay hindi basta basta naghihilom.

“Bakit ka humihingi ng tawad kung hindi mo naman kasalanan ang pagkamatay niya. Sadya lamang mapagkait ang iyong lolo kaya nadadamay ang mga batang walang kamuwang muwang sa mundo.” Mahinang saad niya na pilit ipinapakita dito na matatag siya gaya nito.

“But still.. kung napaaga lamang ang paglalathala ng batas ay hindi mawawala ang anak natin.”

“Tapos na ang lahat, kamahalan. Hindi na natin maibabalik pa.” Matatag na sabi niya kahit na patuloy ang pagtulo ng kanyang luha at parang nadudurog ang puso niya habang binibigkas iyon dahil kabaliktaran ng mga salita niya ang nais.

“Nasasabi mo iyan pero hindi maipagkakakaila sa mga mata mo na isa ako sa sinisisi mo. Kaya alam ko at nandito ako. Para humingi ng tawad sayo. I’m really sorry, habibi.” Muli na naman siyang umiwas sa tangka nitong paghawak sa kanya. Humakbang paatras para lumayo dito.

“And please. Stop calling me that. Ayaw ko ng marinig ang mga katagang iyan simula ngayon dahil gusto ko ng makalimot”

“Anong kailangan kong gawin para mapatawad mo ako. Para mapunan ko ang mga pagkukulang at naging kasalanan ko sayo.”

“Stop being nice to me. Hindi ikaw ang Zarim na kilala ko. Dahil hindi iyan ang ipinamulat mo sa akin. So, stop pretending to be nice in front of me.”

“But I do. Hindi lang ako nagpapanggap ngayon sa harapan mo. Alam kong nararamdaman mo kung gaano katotoo ang ipinapakita ko sayo.”

“Umalis ka na. Dahil kapag nakikita kita paulit ulit kong maalala ang pagkamatay ng anak.” Pagtataboy niya kay Zarim.

“I-ishan.”

“Please, leave me alone. Gusto kong mapag isa.”

Nagpakawala naman ito ng isang malalim na paghinga.

“Hindi kita pipilitin ngayon pero babalik ako at patuloy na hingin ang pagpapatawad mo.” Sabi pa nito bago tumalikot. Sa paghakbang ng ilang beses ay tumigil ito at muli itong lumingon. “But atleast, kumain ka kahit kaunti lang.”

Hindi na niya ito sinagot at siya na mismo ang tumalikod dito.

Walang nagawa si Zarim kundi ang lumabas na ng silid nila. Hinayaan siya nito sa patuloy na paghihinagpis niya sa pagkawala ng anak nila.

“ P atawarin mo ako, Ishan.“ Blankong tingin ang isinukli ni Ishan sa paghingi ng tawad sa kanya ng kapatid.

“Matagal na kitang napatawad. Kaya makakaalis ka na.” Malamig na boses na tugon niya dito saka binawi ang tingin dito na muling tumingin sa malayo.

Matapos ang kaguluhan sa buong kaharian ay kusang pinakawalan ang kakambal niya mula sa kulungan dahil iyon ang daw ang pangako ng hari na oras na bumalik siya sa palasyo ay papalayain ito ng hari.

At pang tatlong beses na itong bumisita sa kanya at paulit ulit sa paghingi ng tawad sa hindi magandang ipinakita noon sa kanya.

“Ishan..”

“Umalis ka na Shantal, hindi ka ba nakakintindi?” Hindi na niya napigilan ang sigawan ito.

“Luna. May problema po ba?” Agad siyang dinaluhan ng kanyang lota at mga dama ng marinig ang pagsigaw niya.

“Ihatid niyo siya palabas ng silid. At hindi na muling papapasukin.” Utos niya sa mga ito na agad namang sinunod ang utos niya.

Sawa na siya sa paulit ulit ng katagang iyon.

Pagpapatawad?

Paano ba ang magpatawad? Hindi ba’t sasabihin mo lang na pinapatawad mo na sila para tumigil na sa paghingi nila ng tawad? Hindi ba’t nakakasawa ng pakinggan iyon sa mga taong gumawa ng hindi maganda sa kanya?

Para saan pa ang paghingi ng tawad kung sa umpisa pa lang ay hindi na nila naisip na mali sila at paulit ulit pang ginagawa. At dumadagdag pa ito sa pagdadalamhati niya.

“Ishan please.. huwag namang ganito. Hindi naman tayo dating ganito.”

Matalim ang tinging ipinukol niya dito.

“Isa pa Shantal, ipapabalik kita sa kulungan kung hindi mo ako titigilan.” Pagbabanta niya dito dahil pilit parin itong nagpupumiglas sa pagpapalabas dito sa silid niya. “Take him out of my room.” May galit na muli niyang utos sa mga dama.

Wala ng nagawa si Shantal kundi ang lumabas na nasa mga mata ang nagsusumama na sana bumalik na ang dating Ishan na kilala nito.

Pero para kay Ishan. Ang tiwalang minsan ng sinira ng kambal niya ay hindi na muling maibabalik pa.

M aingat ang bawat galaw o hakbang ng hari papasok ng kanilang silid kinagabihan.

Saka lang siya pumapasok doon sa tuwing alam na niyang tulog na ito para hindi siya ipagtabuhayan.

Alam niyang mahirap dito ang pagkawala ng anak nila at kailangan nitong palakasin ang loob nito pero paano?

Ano ang gagawin niya gayong pati siya ay kapag nakikita niya kung paano ito umiyak ay hindi din niya mapigilan ang sarili na muling lamunin ng lungkot, ng sakit sa pagkawala ng anak nila.

Mahirap man ang makalimot pero kailangan niyang magpakatatag hindi lang para kay Ishan dahil nakapatong ang lahat ng responsibilad ng buong kaharian sa kanya.

At ayaw niyang ipakita na nanghihina siya. Na tinatalo lang siya ng kalungkutan niya. Gusto niyang ipakita na kahit nasasaktan na siya ay kaya parin niyang gampanan ang lahat ng mga iyon. Para sa ikakabuti nila ni Ishan at ng lahat ng nasa nasasakupan.

“Kailangan mong magpakatatag.” Bulong niya habang masuyong hinahaplos ang pisngi nito. Pinahid ang namuong luha sa gilid ng mata nito na halatang nakatulugan nito ang pagluha. “I love you, habibi. At handa kong gawin lahat para sa ikakaligaya mo.”

Magaang dinampian ito ng halik sa labi. Kumilos ito pero hindi nagising.

Maingat na nahiga siya sa tabi nito. Mananatili siya sa tabi nito magdamag at aalis sa umaga bago pa man ito magising.

Iyon lagi ang kanyang ginagawa. Ang bantayan ito sa malapit kapag tulog. At bantayan ito sa malayo kapag gising. Hindi niya inaalis ang paningin dito na hindi nito nalalaman.

Maghihintay siya hanggang sa gusto na nitong makipag usap ng maayos sa kanya.

Hindi niya ito susukuan. Patuloy lang ang gagawin niyang panunuyo dito hanggang tuluyan nitong makita na totoo lahat ng ipinapakita niya.

B awat sigundo sa isang minuto, sa bawat oras ng isang araw, sa bawat linggo ng isang buwan ay hirap parin siyang tanggapin ang pagkawala ng anak niya.

At sa bawat paglipas ng mga iyon ay pabigat ng pabigat ang sakit na nararamdaman niya kung mananatili lamang siya sa palasyo na nakapagpaalala sa kanya ng mga masamang nangyari sa buhay niya.

Sa bawat pagpikit niya ay palagi niyang nakikita kanyang anak na hindi man lang nasilayan na nakamulat ang mga mata. Sa bawat pandinig niya ay nabibingi siya ng iyak nito na parang nagmamakaawa sa kanya. Hindi na niya kaya. Gusto na niyang takasan ang sakit ng pagkawala ng anak niya.

“Your highness.” Ang ilang dama na tila nagulat ng makitang lumabas siya sa kanyang silid sa unang pagkakataon pagkalipas ng dalawang buwang pagkukulong lang sa silid nila. “May kailan ba kayo? Nagugutom ba kayo?” Magkakasunod na tanong pa nila sa kanya pero nilagpasan lamang niya ang mga ito.

Hindi siya sumagot. Iisa lang ang hangarin niya para tuluyang makalimot. Sa bawat hakbang niya ay buo na ang kanyang pasya. Kakausapin niya ang hari para tuluyan siyang makalaya.

“Your highness.” Ang isa sa delta na nakabantay sa harap ng malaking pintuan na sa likod nun ay ang silid ng hari para sa trono nito.

Pinagbuksan siya nito ng pinto. Pumasok siya sa loob na tila nagulat pa ang hari ng makita siya.

“Ishan.” Nagulat man ang hari ay nakaramdam ito ng galak na makita ang asawa nitong nasa harapan niya.

“Your majesty.” Paggalang niya dito na ikinagulat naman nito.

“Ishan? Anong ibig sabihin ng pagparito mo?” Hindi mapigilan ng hari na tanungin iyon lalo na’t hindi naman madalas na marinig na tawagin siyang ganun ni Ishan.

Mas nagulat pa siya ng bigla na lang itong lumuhod sa harap niya.

“Ishan, ano bang nangyayari sayo. Tumayo ka dyan.” Tumayo sa pagkakaupo ang hari at lumapit sa kanya.

Hahawakan na sana siya ng hari ng magsalita siya.

“Hayaan niyo lang ako, your majesty.” Sabi niya na may pag iwas sa kamay nito. Nanatili siya sa pagkakaluhod na nakatingal dito.

“Pero hindi mo kailangang lumuhod sa harapan ko.”

“Minsan nasabi mo. Na totoo lahat ng pagbabago mo.” Panimula niya na hindi pinansin ang pagpapatayo sa kanya ng hari. “Na gagawin mo lahat ng gusto ko.”

“I said that. Yes.. kahit ano. Mapatawad mo lamang ako.” Sagot nito na may pagdadalawang isip kong hahayaan ba siya nitong nakaluhod lamang sa harapan nito.

“Then please.. your majesty. Hayaan mo akong lumayo dito. Isa lamang iyon sa mga gusto ko.”

“Ishan, hindi iyan kasama sa mga kaya kong ibigay sayo. Hilingin mo lahat huwag lang ang pag alis dito sa palasyo.”

“A-ang sakit. D-dito.” Sabay turo ng puso niya na hindi pinansin ang pagtanggi sa sinabi niya. “Paulit ulit ko mang sinasabi sa sarili na kaya ko.. pero hindi ko kayang makalimot sa sakit hanggat nandito ako sa palasyo. Sa mga bagay na kunektado sa pagkawala ng anak ko.” Masaganang luha ang patuloy na dumadaloy sa kanyang mga mata.

“Ishan, please. Huwag lang ang bagay na iyon ang hilingin mo. Ibibigay ko ang lahat sa iyo huwag lang ang bagay na paglayo mo.”

“Sinungaling. Sabi mo.. lahat ng gusto ko, ibibigay mo. Sabi mo.. gusto mong makuha ang pagpapatawad ko..”

“Pero…Ishan.. hindi ang…”

“Enough.” Sigaw niya dito. “Walang silbi ang pakikipag usap ko sayo.” Mabagal ang naging kilos niya para tumayo sa pagkakaluhod niya.

Umiling pa siya at umiwas ng tangka na naman nitong hawakan siya. “Aalis ako sa palasyong ito kahit sa ayaw mo at sa gusto.”

“No. Hindi ka aalis dito.”

“Bakit? Ikukulong mo ba ako ulit? Igagapos? Go on. Ikulong mo ako. Igapos mo ako. Alilain mo ako. Pahirapan. Hanggang sa wala na akong maramdaman pa. O mas magandang sumunod na lang ako sa anak ko.” Sumisigaw siya habang sinasabi iyon.

“Huminahon ka, Ishan. Hindi ko gagawin ulit sayo iyon. Hindi na kita sasaktan. Please. I’m begging you, Ishan. Calm down”

“Pero paulit ulit lang akong masasaktan kapag nandito ako. A-alam mo ba kung gaano kasakit ang nararamdaman ko. Ang batang dinala ko ng siyam na buwan. Hindi ko man lang nasilayan ng maayos habang humihinga pa ito. Alam mo ba na sa bawat pagpikit ko. Nakikita ko ang maamo niyang mukha habang nakapikit. Tinatanong sa sarili ko. Gaano kaganda ang mga mata niya. Nagniningning ba ito at kulay ginto din ba tulad ng mga mata natin? At wala akong ibang marinig maliban sa iyak niya. Maliban sa pag iyak niya na parang tinatawag niya ako at kapag gusto kong lumapit para patahanin siya. Doon ko naririnig ang paghina ng kanyang iyak.” Mahaba niyang sumbat na humahagulgol na din ng pag iyak.

Hindi na siya nakaiwas ng yakapin siya ng hari na mas lalong nakapag paiyak sa kanya. Patuloy ito sa pag alo sa kanya.

“P-please. Ako ang n-nakikiusap sayo. Palayain mo ako. Hayaan mo akong lumayo sa kaharian mo. Please.” Halos wala ng boses na pakiusap niya dahil sa pag iyak niya.

“Lumayo ka man ay kunektado parin tayo. Babalik at babalik ka parin dito dahil kailangan mo ako. Kailangan natin ang isa’t isa. Ishan, you are my mate no matter what.”

“Then reject me.” Ani niya kaya napatitig ito sa kanya na hindi makapaniwala.

“No. Hindi ko gagawin iyan. Hindi kita hahayaan lumayo sa akin Ishan.” Pagtanggi nito sa gusto niya at habang sinasabi iyon ay sinabayan ng pag iling.

“Please. If you want my forgiveness, unmarked me. Reject me as your mate. Please. Palayain mo na ako. Hindi ko na kayang manatili dito.”

“Ako ang nakikiusap sayo, Ishan. Huwag mong gawin ito. Hindi ko kaya, look at me.. please. I’m begging you.” Pakiusap pa ng Hari sa kanya.

Umiling siya.

“Kung hindi mo maibibigay ang gusto kong lumayo at makalaya sayo. Wala na tayong pag uusapan pa. Mas gugustuhing kong sumunod na lang sa anak ko kaysa ang paulit ulit na maramdaman ang sakit na nararanasan ko ngayon at ang manatili dito sa palasyo mo.” Seryusong nakatingin siya sa hari habang sinasabi iyon.

“Ishan.” Natahimik ang hari sa mga sinabi niya. Hindi ito makapaniwala na kaya niyang gawin iyon kaysa ang manatili sa palasyo kasama niya.

“Your majesty, please. Set me free.”

“But I love you.” Katagang ngayon lang lumabas sa bibig ng hari. Ang tuluyang aminin sa sarili na mahal niya ang kanyang asawa.

Napatitig sa kanya si Ishan na may mapaklang ngiti. Habang patuloy lang sa pag agos ng luha.

“Mahal kita kaya ayaw kong palayain ka. I really do love you, Ishan. H-hindi ko alam kung kailan umusbong ang nararamdaman ko sayo pero sigurado akong mahal kita kaya ginagawa ko ito.” Mahabang pahayag nito na nasa tuno ang pagsusumamo. “Ishan, hindi man ito ang tamang oras para sa pag amin ko ng nararamdaman ko dahil sa pagluluksa natin ay paulit ulit ko lang sasabihin sayo ang nararamdaman ko. Huwag ka lamang lumayo. Huwag mong hilingin na palayain kita.”

Hindi agad sumagot si Ishan. Nakatitig lamang siya sa hari. Pinapakiramdaman ang sarili kung ano ba ang hari sa puso niya? Pero wala siyang makapa kahit na ano para dito.

“But I don’t love you.” Walang kagatol gatol na tugon niya sa pag amin ng hari sa nararamdaman nito sa kanya. Kung hindi naman siya gagamitan ng pheromones nito ay hindi naman siya naakit dito. “And I want you to reject me. Find someone better than me because I’m not the one for you, your majesty.”

“Ishan. Bigyan mo ako ng pagkakataong iparamdam sayo ng buong buo ang pagmamahal ko. Buksan mo ang puso mo para sa akin.” Pilit siya nitong kinukumbinsi.

“Paano ko bubuksan ang puso ko para sayo kung halos ang kalahati nito ay nawala sakin dahil sa pagkawala ng anak ko. Ang gusto ko lang ngayon ay ang lumayo. Hanapin at buuin ang sarili ko.”

Kuyom ang kamaong nakipagsukatan ng tingin sa kanya ang hari. Buo na ang pasya niya. Hindi siya magpapapigil dito kahit na muli siyang ikulong nito.

“So please, your majesty. Reject me. I’m begging you, set me free your majesty.”

GPS SIDE STORY VI: THIRTY-FOUR

FINALLY, ESCAPE FROM THE KING CONFINEMENT

“ S o please, your majesty. Reject me. I’m begging you, set me free, your majesty.“

Mga katagang paulit ulit nitong binibigkas sa harapan niya na patuloy sa pag agos ng mga luha nito.

Nasasaktan siya habang nakikitang patuloy ito sa pagluluksa. Habang siya ay pilit na nilalabanan ang sarili para lamang hindi din ilugmok ang sarili sa kalungkutan.

Sino ba ang hindi nasasaktan sa kanila ngayon? Ipinaglaban niya ang kanyang anak. Sadya lamang na hindi sila binigyan ng pagkakataong makasama ito.

Alam niyang masakit dito ang pagkawala ng anak nila lalo’t ito ang nagdala ng siyam na buwan. Pero ginawa naman niya ang lahat para lamang maisalba ang buhay ng kanilang anak.

At ngayon… parang mas doble pa ang sakit na nararamdaman niya ngayong matapos ang sagot nito sa pagtatapat niya.

Huli na ba para sa kanila? O talagang walang kahit na katiting na nararamdamang pagpapahalaga ito sa kanya?

“Ishan.” Tanging pangalan na lang niya ang naibibigkas nito dahil wala na siyang ibang alam na sabihin para baguhin ang gusto nito at mapanatili sa palasyo kasama siya. Nakikita niya at nararamdaman niya kung gaano ito kadisperadong makawala sa pagkakatali sa kanya.

“All I need is your rejection, your majesty.”

Humugot siya ng malalim na hininga habang nakatitig dito.

“Ang hirap tanggapin dahil ikaw na mismo ang tumatanggi sa akin.” Panimula niya na halos pumiyok siya sa habang nagsasalita na pilit pinapatatag ang boses. “Wala na bang ibang paraan para mabago ko ang isip mo? Hahayaan kitang lumayo para makapag isip ka. Para makalimot sa sakit ng pagkawala ng anak natin. Pero ang tanggihan ka, hindi ko yata kaya.”

Hindi ito sumagot. Nagsusumamo parin ang mga mata at umaasa sa pagpapalaya niya dito.

Naghihintay ito sa kanyang kasagutan sa gusto nitong tanggihan niya ito sa kumokonekta sa kanilang dalawa.

“I love you, habibi. Please, just go wherever you want. I’ll allow you to leave but I will not reject you.” Sinubukan niya itong hawakan ulit kung hindi ito iiwas sa kanya pero sadyang ayaw nitong magpahawak sa kanya. Humakbang pa ito ng ilang beses paatras palayo sa kanya.

“Kung talagang mahal mo ako bakit hindi mo kayang ibigay ang isa sa pinakagusto ko. I want you to reject me as your mate. Dahil sa simula pa lang. Hindi na tama ang una nating pagkikita. Kaya ang gusto ko, pakawalan mo ako sa pagkakatali ko sayo. Itama natin ang dapat itama mula sa simula. Dahil kung talagang tayo ang naitadhana sa isa’t isa. Muling mag kro-kross ang landas nating dalawa.”

“Ishan, please.”

“Please, your majesty.”

Halos panabay na saad nilang dalawa. Ang isa na nagsusumamo na pakawalan na niya at ang isa ay nagsusumamo na huwag siyang pakawalan.

“But Ishan, rejection is not that easy. You will feel pain. It’s painful, Ishan. At kahit na pakawalan kita ay hindi ka na makakahanap ng ibang mate. So please..”

“It’s okay, your majesty. Hindi ko kailangan ng mate kung iyan ang inaalala mo.” matamang nakatingin ito sa kanya na may mga luha sa mga mata. “At kung sakit lang ang pag uusapan, may sasakit pa ba sa pagkawala ng anak ko. Mas okay na iyong sakit sa pagtanggi mo ang maramdaman ko, kaysa sakit na paulit ulit na winawasak hindi lang puso ko kundi buong pagkatao ko.”

Muling nagpakawala ng malalim na paghinga si Zarim. Marahas ang ginawa niyang paglunok. Inalis ang namuong bara sa kanyang lalamunan.

Gusto niyang palugudan ang gusto nito pero natatakot siyang tanggihan ito at tuluyang mawala ito sa kanya.

Pero may tama din ito dahil sa simula pa lang ay mali na ang naging pagkakakilala nila. Na kung hindi niya ito ikinulong at pinalampas na lamang sana noon ang pagkakamali nito at pinalaya ng mas maaga ay baka nga hindi din uusbong ang damdaming sumibol sa puso niya para dito. Hindi din sana siya mahihirapan ng ganito at makakaramdam ng sakit na ngayon ay siyang patuloy na humihiwa sa kanyang puso.

Naipilig niya ang kanyang ulo. Naipikit ng mariin ang mga mata na may kasamang pagmasahe sa kanyang sintido. Naikuyom ang kamao pagkatapos.

“Then, let me hold you one last time.” Masuyong katagang paghingi niya ng pahintulot.

Napatitig si Ishan sa hari na sa mga mata nakikita ang kalungkutan.

Napalunok si Ishan na sinundan ng pagtango bilang pagpayag sa hiling nito.

Magaan ang mga kamay na humawak ang hari sa braso ni Ishan na marahang hinila at ikinulong nga ito sa mga bisig niya. Sa pagkakayakap ng hari kay Ishan ay naglabas siya ng pheromones hindi para baguhin ang pasya nito kundi nais niyang iparamdam dito ang simpatya niya. Na kahit siya ay nahihirapan, nasasaktan sa pagkawala ng anak nila. Pero kinakaya niya para sa kanilang dalawa.

Ng maramdaman naman iyon ni Ishan ay muli na namang tumulo ang mga luha nito. Umiyak siya sa ilalim ng yakap nito. Ilang minuto din niyang ikinulong sa mga bisig niya si Ishan.

Marahan ang naging kilos na kinalas ang pagkakayakap niya dito. Siya naman ang humakbang ng tatlong beses paatras habang hindi inaalis ang tingin niya dito.

“Kung iyan ang hiling mo para tuluyang makalimot at mapatawad ako sa mga nagawa ko. Ibibigay ko ang kalayaan mo.” Mabigat ang bawat katagang lumalabas sa bibig niya na habang sinasabi iyon ay tila may humihiwa sa kanyang puso.

Hindi niya kayang pakawalan ito pero para saan pa ang pananatili nito kung hindi naman ito magiging masaya. Mahal niya ito at kung ang kalayaan nito ang makakapagpaligaya dito ay kaya niyang ibigay iyon. Ganun na niya kamahal ang kanyang asawa kahit na siya pa mismo ang masasaktan sa gagawin niya.

“I….” napalunok si Zarim na hindi na napigilan ang pagtulo ng kanyang luha habang nakatingin kay Ishan na patuloy sa pagsusumamong palayain niya. “I reject you, Ishan.” Katagang tuluyang lumabas sa bibig ni Zarim kasabay ng mariing pagpikit niya, pagkuyom ng kamao niya. Paglunok ng marahas.

Pagkarinig ni Ishan sa mga iyon ay tila may kung anong bagay na tumarak sa kanyang puso. Nanikip ang dibdib niya at hindi makahinga. Ang sakit ng pagtanggi dito ng hari.

“Ugh.” Napaluhod ito sa sakit na naramdaman.

“I-ishan.”

“N-no. Ugh.” Pagtanggi ni Ishan ng tangka siyang daluhan ng hari. Hinihingal na hawak ng mahigpit ang dibdib niya. Ang batok kung saan nandoon ang marka ng hari ay naramdaman niya na tila may umigting sa balat niya. “Hah.. hmmm. Ughh..” napaluha siya sa sakit.

“I told you, It’s painful.” Si Zarim na ayaw makitang nahihirapan ito habang tinatanggap ng buong pagkatao nito ang pagtanggi niya dito.

“I- i accept.. ugh… your rejection, Zarim.” Halos hindi niya maibigkas iyon dahil sa sakit na tila hinihiwa ang puso niya. “Ahhhhhhhhhhh.” Sigaw niya ng pagkalakas lakas ng sa pagtanggap niya ng pagtanggi nito ay parang nahati ang katawan niya sa dalawa.

Tumalikod si Zarim dahil hindi niya kayang makitang nahihirapan ito sa pagreject niya dito.

“Take your time to heal, Ishan. And from now on, you are free.” Kahit na mabigat ang dibdib sa pagpapalaya dito ay hindi na niya maibabalik pa.

Humakbang siya palayo dito. Hindi na niya ito nilingon pa na patuloy sa pag inda ng sakit dahil sa pagtanggi niya.

Hinayaan niya ito hanggang sa humupa ang sakit na nararamdaman nito. Lumabas siya ng silid na iyon ng kanyang trono dahil mas gugustuhin na niyang siya na ang unang umalis sa harapan nito kaysa ito ang ihatid niya ng tanaw sa pag alis nito.

I lang oras ding nilabanan ni Ishan ang sakit ng pagtanggi sa kanya ni Zarim. Pero kinakaya niya kahit na pakiramdam niya ay pinagpipira-piraso ang katawan niya sa sakit dahil iyon naman ang ginusto niya ang tuluyang makalaya sa hari.

“T-thank you.” Hinihingal na bulong ni Ishan habang nakabaluktot parin siya sa sahig na kahit papaano ay unti unti ng humuhupa ang sakit na nararamdaman niya.

Kahit na mabigat parin ang katawan niya sa pagtangging natanggap niya mula sa hari ay pinilit parin niyang bumangon sa pagkakalugmok niya sa sahig.

Iginala niya ang paningin sa palagid. Wala na ang hari. Katahimikan ang namayani sa buong silid.

Huminga siya ng malalim bago siya nag pasyang tumayo. Inayos ang sarili. Tumuwid ng tayo kahit na sa bawat kilos ay ang bigat parin ng katawan niya.

Lumabas na siya ng silid.

“Mr. Safar.” Tawag sa kanya ng deltang nag bukas kanina ng pintuan para sa kanya. Hindi na din ito yumuko sa harap niya tulad kanina. “Ipinahanda na ng hari ang mga gamit niyo. Naghihintay na din sa labasan ang sasakyan. Pwede niyo daw pong dalhin ang sasakyan ng hari para sa pag alis niyo.” Pormal na pagbibigay alam nito.

“S-salamat.” Mahinang tugon niya dito. Nilagpasan na niya ito. Hindi na siya bumalik pa sa silid ng hari kung saan siya namamalagi sa palasyo. Deretso na siya sa labas kung saan nga naghihintay ang sasakyang ipinahanda nito.

Para sa kanya ay mabuti na rin iyon para hindi na niya makita pa ang hari sakaling nasa silid nga niya ito.

Sa bawat hakbang niya. Sa bawat nakakasalubong niyang kawal ng palasyo sa paglabas niya ay wala na ang dating paggalang sa kanya bilang isang luna ng Hari. Para na lang siyang ordinaryong panauhin sa mata ng mga ito. Pero nakaramdam siya ng kaginhawan dahil doon. Tuluyan na nga siyang pinalaya ng hari.

Narating niya ang sasakyang ipinaayos ng hari para sa kanya. Sa huling pagkakataon ay binigyan niya ng huling sulyap ang palasyo. Tumulo na naman ang kanyang luha pero ipinangako niya na iyon na ang huli niyang pagluha sa mga masamang nangyari para sa kanya.

Lalayo siya sa palasyo.

Sa kaharian.

Sa lahat ng konektako sa lahat ng mga bagay na nagparamdam sa kanya ng pasakit.

“Paalam.” Huling katagang binitawan niya bago siya tumalikod at sumakay ng sasakyan. Hindi na siya nagsayang pa ng kahit ilang sigundo dahil agad niyang pinaandar ang sasakyan at minaneho iyong paalis ng tuluyan sa palasyo na hindi na muling sinulyapan.

At habang papalayo naman ang sasakyang sinakyan ni Ishan ay nakatanaw lang ang hari sa hindi kalayuan.

“Ana ahibuk ya, habibi.” Bulong ng hari habang nakatingin sa paliit ng paliit na imahe ng sasakyang kinalululanan nito. “Humayo ka kung iyan ang makakapagpaligaya sayo. Pero umaasa ako na kapag nabuo mo na ang hinahanap mong kulang sa pagkatao mo ay bumalik ka dito at muling tanggapin ang pagtangi ko sayo.” Mga kataga ng hari bago tuluyang nawala sa paningin niya ang sinasakyan nito. “Maghihintay ako.”

Nagpakawala siya ng isang malalim na paghinga. Lumunok na tila may kung anong bumara sa kanyang lalamunan.

Umalis siya sa kinatatayuan. Tinalikuran ang panig kung saan dumaan paalis si Ishan.

“Beta.” Ilang sandali pa ng kanyang pananahimik ay tinawag niya ang kanyang beta. 

“Yes, Your Majesty.”

“Send someone to follow him.”

Season One End

ACCEPTING THE KING’S CONFESSION

T/N: A world in which men can conceive children .

Alpha- The leader. Can impregnate Male Omegas and Male Gammas. Alpha releases pheromones that can make them weak. A Dominant and Strongest.

Beta- Second in command. Irregular, unlike Alphas or Omegas. Beta is for Beta.

Delta- Third in command. Irregular, unlike Alphas or Omegas. Delta is for Delta.

Male Omega- Lowest Rank. Can have an Alphas and Rogues child. Easily can get pregnant.

Male/Female Gamma- When Alpha bites a human it becomes a Gamma. A Gamma is significantly stronger than a Beta but cannot defeat the Alpha due to their strong bond. Gamma is like Omega they can get pregnant by the Alpha. but unlike Omega, they’re hard to get pregnant.

Theta- is an extremely rare werewolf because their the first Werewolf To be bitten by an Alpha Werewolf. Thetas are the seconds in command to a pack of werewolves, thus they are the right hand to the pack’s Alpha.

Lota

• Those who hold this position are loyal. A maid or a Dama that can be trusted.

Epsilon

• Soldiers of the pack. (Beta or Delta.) They are trained in the military to protect the King or noble family.

Rogues

• A rebel wolf. Rogues can lead the pack, but they can’t defeat the Alpha. Rogue is an ex-Alpha. They can impregnate the Omegas.

Enigma

• This is a rare type of werewolf. They can change your personality. If you are an Alpha once you have sex with an Enigma, you’ll turn out to be an Omega. They are more aggressive than an Alpha. When an alpha is being the improper leader the Enigma can take them out with ease.

Sigma

• Is a rare type of Omega. Their blood can cure wounds or make your life longer.

Half Blood - Half Vampire and Half Werewolf. They drink blood and can shift into a werewolf form. Half-bloods are like Omega and Gamma; they can get pregnant by the Alpha. They are easier to get pregnant than Omega.

Cycle

During this period, an Omega’s heat will give off pheromones that can attract the Alphas.

Suppressants

• Drugs or chemicals that prevent heat activity.

Alpha Rut

• is a biological thing that Alphas go through and during a rut, they will be easily agitated and extremely horny because their body wants them to knot and breed.

Rut Suppressant pills/injection- Like a heat suppressor, this reduces the severity of an Alpha rut. This pill makes the Alpha less aggressive and calms them.

Birth Control pills- This is a large pill that suppresses the uterus production of eggs in male and female Omegas.

Wolf’s bane

• also known as aconite or monkshood, is a potent herb and a werewolf’s most well-known weakness. If a werewolf makes physical contact with wolfsbane in any form, it will burn and weaken them. It’s reputed to poison or drive away werewolves,

○○○

  ![](https://img.wattpad.com/326be1ce7050fad18d03adf1fcb8be89c9037404/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f675869564142347767545a5f56673d3d2d313336353438393532352e313737343739303538366131393966393231363236373433313337302e6a7067)

○○○

SYNOPSIS

Lumayo si Ishan para hanapin ang kapayapang hinahangad at makalimutan ang mga pasakit na naranasan niya sa kaharian.

Nahanap niya ang kaginhawaang iyon sa kanyang paglayo. At sa bawat paglipas ng mga araw ay unti unting nawala ang sakit na naramdaman ng mawalan.

Naghilom ang sugat sa puso niya pero hindi naman niya nakalimutan na minsan may bata siyang isinilang. Na iyon ang ginawa niyang dahilan para ipagpatuloy ang buhay malayo sa kaharian.

Naging maganda ang takbo ng buhay niya. Normal na nakikisalamuha sa iba. Marami ding Alpha na gusto siyang mukuha dahil sa kagandahang taglay niya.

Pero simula ng tinanggihan siya ng unang Alpha’ng umangkin sa kanya ay katawan na din niya ang tumatanggi sa mga Alpha na nakapaligid sa kanya na nakabuti iyon para sa kanya. Dahil hindi niya kailangan ng isa sa kanila.

At ang pag aakalang naging manhid na ang pakiramdam niya sa mga ito ay nagkamali siya ng muling mag kross ang landas nila ng unang Alpha na nakaangkin sa kanya.

Pero tila mapagbiro ang tadhana dahil hindi na lang ito nag iisa ng magkita sila kundi may kasama na itong lalaking Omega na ipinakilalang kasintahan nito at malapit ng ikasal ang dalawa.

At ang ikinaiinis niya. Malapit na nga itong ikasal ay gumagawa pa ito ng paraan para mapaibig siya.

ABANGAN!!

🐺🐺🐺

Ang bahaging ito ay sa libro na mismo niyo na po mababasa.

PHYSICAL BOOK

https://www.youtube.com/watch?v=Y4Wwew_lQok

Hindi man perfect ung pagkaka Edit ko. At mayroon paring nakaligtas sa mga typos and grammatical. Mayroon paring errors kaya masasabi kong hindi talaga ako perfect at hindi talaga magaling kasi hindi ko sinasabing perfect ako.. Pero masaya ako at walang pagsidlan ang kagalakan kong sabihin sa inyo na isa ng book ang story ng Escaping the King’s Confinement nila Ishan at Zarim.

❤❤❤❤❤

Available na po xa as a book. Sa gusto po mag avail. PM lang po niyo at pag uusapan natin.

Salama

t.

Enjoy and happy reading

🥰🥰

¤¤¤

Sa mga interesado po na mabasa ang season 2..

Available lang po xa sa book.

Just PM me in messemger if you are interested.

Yu Chen Xi ang name q.. cover photo ko sina Kilua at gon..

ANOUNCEMENT

Hi!

Gusto ko lang pong sabihin na magiging available po ang GPS sa kabilang bakod.

At pwede na pong mag avail ng whole story SEASON 1 & SEASON 2 as a physical book.

Kindly PM me in messenger sa gusto bumili.

Pero kung di naman afford and price ng physical book available din po siya as PDF pero hindi buong kwento kundi yung season 2 lang po para maging fair sa nakabili at makakabili pa ng physical book niya.

PM din sa messenger sa gusto mag avail ng PDF ng season 2..

YuChenXi po ang acount name ko sa FB sa mga interesado.

Thanks and God Bless to all!

Find me here!!