synopsis

—

Si Marco ay isang lalaking kilala sa kaniyang mataas na prinsipyo at hindi matatawarang pagmamahal sa kaniyang asawang si Rhian . Para sa kaniya, ang pamilya ang kaniyang sentro, at ang katapatan ay isang sagradong panata na hinding-hindi niya lalabagin. Ngunit ang kaniyang moralidad ay malalagay sa matinding pagsubok sa pagdating ni Eula —isang mapang-akit at mapanuksong presensya na dahan-dahang papasok sa kanilang tahanan.

—

PLEASE READ THIS!

READ BEFORE YOU CONTIN

UE

​

WARNING: EXTREME MATURE CONTENT

​This story is a work of BL Dark Romance and contains themes that are intended only for readers aged 18 and above. It explores a taboo relationship and depicts situations that are morally complex, emotionally heavy and potentially triggering.

​

Please be advised that this story includes the following:

​Infidelity/Cheating, ​Significant Age Gap, ​Toxic Dynamics, ​Deception and Manipulation, ​Explicit Sexual Content.

​

READER DISCRETION IS STRONGLY ADVISED.

This story does not aim to romanticize healthy relationships; rather, it explores the darker, more destructive side of human desire. If you find themes of betrayal or psychological manipulation distressing, this story is not for you

.

chapter 1

Marco POV

Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata nang maramdaman ang init na nagmumula sa sinag ng araw, pero agad din akong napapikit nang mariin dahil sa silaw na sumalubong sa akin.

Wala sa sarili kong kinapa ang tabi ko kung saan dapat nakahiga ang asawa ko. Doon lang ako tuluyang napamulat nang maramdamang wala si Rhian sa tabi ko; tanging magulong kumot at ang kanyang unan na lamang ang naroon.

Wala na akong nagawa kundi bumangon. Tanghali na rin base sa tindi ng sikat ng araw, kaya paniguradong nauna nang magising ang asawa ko. Hindi na rin siguro niya ako ginising dahil alam niyang pagod ako sa dami ng ginawa ko rito sa bahay kahapon. Inabot na ako ng alas-tres ng madaling araw, pero mukhang wala pa yata sa kalahati ang naayos ko. Busy naman si Rhian sa pag-aalaga sa anak namin.

Nag-unat-unat ako at nakitang ala-una y medya na pala ng hapon. Bihira akong magising nang ganito ka-late, pero dahil madaling araw na rin ako nakatulog, hindi na ito maiiwasan.

Tuluyan na akong bumangon at inayos ang kama namin ni misis. Napansin ko ring walang laman ang crib ni baby—kasama siguro ni Rhian. Matapos magligpit ay dumiretso ako sa banyo rito sa loob ng kwarto para maghilamos.

Bumungad sa akin sa salamin ang magulo kong hitsura. Medyo may kahabaan na ang buhok ko—hindi naman sobrang haba, parang outgrown hair lang—dahil matagal na rin ang huling gupit ko. Pati ang pag-ahit ay hindi ko na matutukan ng atensyon. Hindi naman mahaba ang balbas ko, stubble lang, at wala rin naman akong bigote kaya hinayaan ko na lang muna sa ngayon.

Suot ang puting plain t-shirt at gray sweatpants, lumabas ako ng kwarto. Naabutan ko si Rhian sa kusina na naghuhugas ng mga pinggan; mukhang kakatapos lang niyang kumain.

​Hindi niya ako napansin hanggang sa makalapit ako sa kanyang likuran. Napaiktad siya nang pumulupot ang mga braso ko sa bewang niya, kaya hindi ko maiwasang matawa. Nilingon niya ako at sinamaan ng tingin, pero may mapaglarong ngiting nakaukit sa kanyang mga labi.

​Hinalikan ko ang pisngi niya na ikinatawa niya, bago niya pabirong pinitik sa akin ang bula ng sabon mula sa kanyang mga kamay. “Marco, umalis ka nga diyan, may ginagawa ako…” natatawa niyang sita sa akin.

​“Morning, honey,” bati ko, hindi pinapansin ang pagsita niya. Binati niya ako pabalik at pinatakan ng mabilis na halik ang labi ko bago muli akong pinalayo. Wala akong nagawa kundi tanggalin ang pagkakapulupot ng braso ko sa bewang niya at hayaan siyang tapusin ang ginagawa.

​Dumiretso ako sa crib kung nasaan ang baby naming si Matthew. I felt a surge of joy seeing our eight-month-old son; mahimbing siyang natutulog kaya hindi ko na siya inistorbo pa. Naupo na lang ako sa hapag dahil nagsimula na akong hainan ni Rhian ng tanghalian.

​Naamoy ko agad ang aroma ng masarap na adobo at ang mainit-init pang kanin. “Thank you, hon,” I said as I looked at Rhian with a smile. Tipid siyang ngumiti sa akin at tumango bago lumipat sa sala.

​“Hon, tumawag yung hospital sa akin kanina. Tinatanong nila kung pwedeng bumalik na ako agad sa duty dahil short-staffed daw sila,” panimula ni Rhian habang kumakain ako at siya naman ay nakaupo sa sofa habang nanonood ng TV.

​Marahan akong tumango at tumingin sa kanya. “Ikaw ba? Anong sabi mo?”

​Inalis ni Rhian ang tingin niya sa TV at hinarap ako. “Sa tingin ko naman ay sapat na ang pahinga ko. Medyo naawa na rin ako kina Meryl dahil nagrereklamo na sila na talagang kulang na kulang sila sa tao.” Si Meryl ay ang kanyang kaibigang nurse, katulad niya.

​Uminom muna ako ng tubig bago sumagot. “Hindi kita pipigilan, hon. Kung sa tingin mo ay ayos na ang katawan mo at kaya mo na, then go on. But please, don’t push yourself too hard.”

​Ngumiti si Rhian sa akin. Halos isang taon din kasi siyang namahinga sa trabaho. Ilang buwan lang kasi pagkatapos ng kasal namin ay nalaman naming buntis siya, kaya napahaba ang kanyang bakasyon dahil nagkasunod ang kanyang marriage leave at maternity leave.

Tumingin ako sa kabuuan ng bahay namin. Malawak ito, maganda, at maaliwalas. May malaking kusina at sala, tatlong kwarto, at tatlong banyo sa loob ng dalawang palapag. May laundry room din at garage kung saan kasyang-kasya ang dalawang sasakyan naming mag-asawa.

​Pero kaunti pa lang ang gamit dahil wala pang isang linggo mula nang lumipat kami; ramdam pa ang amoy ng bagong pintura sa bawat sulok. Napagpasyahan kasi naming mag-asawa na lumipat ng bahay at lugar dahil ang dati naming tinutuluyan ay isang maliit na apartment lang. Kasya na kaming dalawa noon, pero ngayong may anak na kami, talagang kailangan na naming mag-upgrade.

​Malaki man ang nagastos namin, ayos lang. Alam kong worth it ang bawat sentimo dahil kailangan talaga ito para sa sisimulan naming pamilya—para sa bagong buhay kasama ang aming anak, at sa mga magiging anak pa namin sa hinaharap.

Dito ko na nakikita ang paglaki ni Matthew. Sa malawak na sala na ito siya matututong gumapang at maglakad at dito sa hapag na ito namin pagsasaluhan ang mga kwento ng pagod at tagumpay.

​Isang sariwang simula para sa aming tatlo. Alam kong hindi magiging madali ang adjustment, lalo na’t babalik na rin si Rhian sa trabaho, pero handa akong harapin ang lahat ng pagod.

Ibang klaseng fulfillment ang nararamdaman ko ngayon. Masaya ako sa kung anong meron ako—trabaho, bahay, sasakyan, anak, at asawa. Pinapangarap ko lamang ang lahat ng ito noon… kami ni Rhian.

​Matagal na kami, simula college pa lang ay magkasintahan na kami. Noong unang beses ko pa lang nakilala si Rhian, alam ko na sa sarili ko na s’ya na ang babaeng ihaharap ko sa altar at magdadala ng magiging anak ko. Noon pa lang, sigurado na ako na s’ya ang makakasama kong bubuo ng pamilya.

​I’m a very lucky man. Masipag, maganda, at mabuting asawa si Rhian. Never n’ya akong pinakitaan ng rason para hindi s’ya mahalin, kaya habang tumatagal ay mas lalo akong nahuhulog sa kan’ya.

Madaming sumubok, madaming nagpakita ng motibo pero walang umubra dahil mahal ko ang asawa ko. wala na akong mahihiling pa. Si Rhian ang uri ng babaeng kahit pagod ka sa trabaho, isang ngiti at halik n’ya lang ay parang nabubura na lahat ng stress ko.

Rhian is more than enough. She is my peace, my home, and my only desire.

Ding dong ~

“Ako na, hon.” Pagpigil ko kay Rhian nang makitang akma siyang tatayo para tingnan kung sino ang nag-doorbell.

Mukhang busy kasi siya dahil hawak niya ang laptop niya at kakatapos ko lang rin naman kumain. Nilagay ko lang sa lababo ang pinagkainan ko at naghugas ng kamay bago naglakad patungo sa pinto.

Sino naman kaya ito? Tanghali na at wala naman kaming inaasahang bisita. Inayos ko nang bahagya ang gulo-gulo ko pa ring buhok bago binuksan ang pinto. Inaasahan ang isang delivery rider o baka ang homeowners association. Pero ang bumungad sa akin ay tila isang imahe na hindi akma sa realidad ng isang tahimik na barangay.

Napatigil ako at naramdaman rin ang konting pagbuka ng labi.

Nakatayo sa harap ko ang isang nilalang na tila gawa sa porselana. Maputi, maliit pero ang presensya nito ay parang sumasakal sa hangin sa paligid ko.

Babae o lalaki?

Iyon ang unang pumasok sa isip ko. My eyes involuntarily scanned the person in front of me. Ang mukha nito ay parang manika—maamo, may makakapal na pilikmata na nagbibigay ng anino sa kaniyang pisngi, at isang maliit na ilong. Pero ang labi nito… it was full, pink, and looked wet.

Then my gaze dropped lower.

The person infront of me was wearing a fitted striped shirt that clung to his frame like a second skin. It highlighted a waist so thin it looked like my large hands could easily snap it. Beneath that was a pair of very short, pink cotton shorts. Ang mga binti nito ay makinis, maputi, at tila kumikinang sa sikat ng araw.

“Ah, hello po…”

The voice was soft. Malamyos. It sounded like silk rubbing against skin pero ang nagpahinto sa akin ay nang bigla itong ngumiti.

Naramdaman ko ang isang pamilyar pero nakakatakot na sensasyon sa pagitan ng aking mga hita. My cock throbbed. An involuntary, violent twitch inside my sweatpants.

“Sorry po sa istorbo,” patuloy niya, hindi inaalis ang tingin sa akin. “Gusto ko lang po sana i-share itong handa ko. 18th birthday ko po kasi…”

Inilahad nito ang isang lalagyan ng pagkain. Pero hindi ang pagkain ang tinitingnan ko. I was staring at his thighs, then back to those glossy lips. Isang kakaibang hangin ang dumaan sa pagitan namin, dahilan para tumayo ang mga balahibo ko sa batok.

“Kuya?”

Mabilis akong umiwas ng tingin at tumikhim. Dumiretso ako ng tayo at inayos ang sarili kahit nararamdaman ko ang pagtigas ng gitnang bahagi ko. Inabot ko ang hawak niyang styrofoam, iniiwasang dumikit ang mga daliri ko sa kaniya.

“Happy birthday,” bati ko, baritono at medyo paos. I tried to sound like the matured, professional man I was, but my pulse was betraying me. “I’m Marco.”

Binasa ko ang pang-ibabang labi nang muli itong matamis na ngumiti sa akin at inayos ang hibla ng kaniyang buhok. Magsasalita sana ito nang biglang sumulpot si Rhian sa tabi ko.

“Oh hon, may bisita ba tayo?” Tanong nito at sumilip sa pinto at nagulat nang makita ang tao sa tapat ng pinto namin.

Bumalik ang tingin ko sa batang nasa harapan namin at nakitang ngumiti siya nang tumingin kay Rhian. “Ah, hello po… ako po si Eulan.” Pagpapakilala nito nang may matamis na ngiti sa labi. “Pero you can call me Eula po. Nakatira po ako diyan sa tapat ng bahay niyo, kasama ang lola ko.”

Eula…

The name tasted like sin in my mind. Tiningnan ko ang balakang ni Eula—the way it curved like a Coca-Cola bottle. Umiwas ako ng tingin at napailing. Tangina, nasa tabi ko lang ang asawa ko.

“Nag dala lang po ako ng konti handa, birthday ko po kasi…”

“Salamat, Eula,” pagpapasalamat ko, pilit na iniiba ang tingin, pero ang aking burat ay lalong tumitigas, sumasakit na sa higpit ng pagkaka-ipit sa aking underwear.

Ngumiti si Rhian, tila natutuwa sa kagalangan ni Eula. “Ay talaga ba? Hindi ko alam na may apo si Nanay Elisha. Ang ganda mo namang babae, Eula…” tila hindi siguradong saad ni Rhian, siguro kagaya ko ay nalilito sa kasarian ni Eula.

Namula ang mukha nito at tila nahihiyang napatungo. “Hmm, thank you po pero lalaki po ako…”

Napatulala si Rhian, bahagyang napaawang ang bibig habang palipat-lipat ang tingin sa amin. Pero ako, tila nabingi na sa lakas ng tibok ng puso ko. Lalaki. Ang impormasyong iyon ay hindi nakatulong para kumalma ang burat ko—sa halip, lalo itong nag-init.

​“Ah… sorry, Eula! Ang ganda mo kasi, hindi ko agad nahalata,” bawi ni Rhian sabay tawa nang bahagya, pilit na itinatago ang pagkailang. “Pero seryoso, salamat dito sa pagkain ha? Tamang-tama, wala rin akong maisip na pang meryenda mamaya.”

Eula giggled, and the sound was like a physical touch against my skin. Tumitig siya sa akin, and for a split second, I saw something in those doll-like eyes—isang mapanuksong kislap na tila alam niya kung anong kaguluhan ang ginagawa niya sa loob ng sweatpants ko.

“Ah, ako nga pala si Rhian at ito naman ang asawa ko si Marco…” Pagpapakilala ni Rhian sa amin kahit na nagpakilala na ako kanina. “Bagong lipat lang kami dito sa barangay niyo kaya sana ay makasundo ka namin. Mukhang tahimik pa naman ang mga tao dito, hindi palalabas.” Natatawang saad ni Rhian, mabilis siyang naging comfortable kay Eula.

“Oo naman po!” tumatango at kumikislap ang mga matang sagot ni Eula. “Sa tapat niyo lang naman po kami nakatira, if may kailangan po kayo, tawagin niyo lang po ako at baka matulungan ko kayo,” pagpapatuloy niya habang dahan-dahang pinaglalaruan ang laylayan ng kaniyang pink shorts. It pulled the fabric higher, revealing more of those creamy, pale thighs.

Lumawak ang ngiti ni Rhian. “Nako, ang suwerte ni Nanay Elisha sa iyo, ang ganda mo na nga, ang bait mo pa.” Tumingin sa akin si Rhian. “’Di ba, hon?”

I forced a nod, my throat feeling like it was filled with sandpaper. “Yeah.”

Mahinhing tumawa si Eula habang namumula, tila nahihiya sa papuri ng asawa ko. “Sige po, Ate Rhian at Kuya Marco… balik na po ako sa tapat. Marami pa po kasi akong ihahatid na plato,” paalam ni Eula. “Kapitbahay lang naman tayo… kaya madalas tayong magkikita.“

Eula leaned in just a bit, and the scent of his perfume—sweet, floral, and intoxicating—hit me like a drug.

“Sige po, una na ako,” Eula whispered shyly, turning around.

I stood there, frozen at the doorway. I watched the way Eula’s plump ass bounced slightly in those thin pink shorts as he walked away. I watched until the boy crossed the street and entered the gate across ours.

Nang makitang nakapasok na si Eula sa gate nila, sinarado ko ang pinto nang medyo malakas. My breathing was shallow.

“Grabe, hon, ang ganda nung batang iyon, no? Hindi halatang lalaki,” sabi ni Rhian habang naglalakad pabalik sa sala, dala ang styrofoam na inabot ko. “Hon? Okay ka lang? Namumutla ka.”

Nabalik ako sa realidad at tumikhim bago tumango. “Ha? Ah, oo. Mainit lang siguro sa labas,” pagsisinungaling ko bago unang naglakad sa kaniya.

Agad akong dumeretso sa kusina para uminom ng malamig na tubig, pero kahit anong lamig, hindi nito maapula ang apoy na sinilaban ni Eula. Sa isip ko, paulit-ulit na bumabalik ang imahe ng kaniyang manipis na baywang at ang mapupulang labi.

I was a 33-year-old man, a husband, a father. I had seen many beautiful women, had been tempted many times, and stayed loyal. But that boy… Eula…

Bumaba ang tingin ko sa bakat na bakat kong burat sa aking sweatpants, pasalamat na lang sa Diyos na hindi ito napansin ng asawa ko. I’m disgusted by my own reaction but unable to stop the heat coursing through my veins. I felt like a predator who had just seen the most delicious prey—or perhaps, I was the one who had just been hunted.

—

chapter 2

Marco POV

Kagat-labi at magkasalubong ang aking kilay habang mahigpit na nakahawak sa kaniyang bewang. Kitang-kita ko kung paano nilalamon ng malalaki kong palad ang kaniyang manipis na bewang, pilit na ibinabaon ang aking mga daliri sa kaniyang maputing balat.

​Pareho kaming walang saplot. Nakatalikod siya sa akin at nakadapa sa kama habang hawak ko ang kaniyang bewang. Ramdam ko ang tindi ng init na lumalabas sa aming mga katawan, humahalimuyak ang amoy ng pawis at malapot na libog sa loob ng kwarto.

​I licked my lower lips and glanced down. Ang ari ko ay saktong nakabaon sa kaniya. I can feel the tightness and the warm inside as she squeezes my cock. Napakasarap ng bawat pintig ng kaniyang puke na tila sumasakal sa dambuhala kong burat. Hindi ko mapigilang mapaungol nang muling bumaon ang ari ko hanggang sa kailaliman niya, tumatama ang aking baywang sa kaniyang matambok na puwet.

​“Tangina…” ungol ko, bawat tulak ay puno ng gigil at vulgar na pagnanasa.

Napuno ng ungol namin ang apat na sulok ng kwarto. Hindi ko alam kung anong meron, pero iba ang pakiramdam ko ngayon. Hindi naman ito ang unang beses na nagtalik kami ng asawa ko, pero parang mas libog na libog ako ngayon. Bawat galaw ko ay tila may kasamang kakaibang panggigil.

​Everything feels so different. The heat radiating from the body beneath me, the way the skin feels against my palms, and that unbelievable tightness—everything feels so different. Sex with Rhian doesn’t feel like this at all; everything feels new, raw, and dangerously addictive.

Bawat baon ko, pakiramdam ko ay nilalamon ko ang kaluluwa ng taong nasa ilalim ko. The more I pushed inside, the more I lost my grip on reality. Yumuko ako at ibinaon ang mukha ko sa leeg niya, inhaling a scent that didn’t smell like Rhian’s usual perfume. It was sweeter. at mas lalo lang nitong pinatitigas ang burat ko, pulsing with a vulgar need to just keep going until I broke something.

“K-Kuya Marco…”

Nanigas ang buong katawan ko. Dahan-dahan niyang inilingon ang kaniyang mukha sa akin habang nakadapa pa rin. Ang maamong mukha na bumungad sa akin ay hindi ang sa asawa ko. It was those doll-like eyes, those thick lashes, and those wet, pink lips that I had been obsessing for days now.

It was Eula.

Napabalikwas ako ng upo sa kama, basang-basa ng pawis at mabilis ang tibok ng puso. Tumingin ako sa tabi ko at nakitang mahimbing na natutulog si Rhian. Pero sa ilalim ng kumot, ramdam ko ang paninigas ng aking burat na bakat na bakat sa aking shorts, at ang lagkit ng aking pantulog dahil sa tindi ng aking panaginip.

Napahilamos ako ng mukha, nanginginig ang mga kamay habang pilit na inaalis ang imahe ng panaginip na iyon. Tumingin ako sa orasan sa tabi ng lampshade at nakitang mag-aalas-sais na ng umaga. Kesa bumalik sa pagtulog ay bumangon ako sa kama nang dahan-dahan upang hindi magising si Rhian.

​Ramdam ko pa rin ang paninigas ng burat ko sa aking pagtayo, kaya minabuti kong dumiretso na lang sa banyo dito sa aming kwarto upang maagang maligo—umaasang maibsan ang init na nararamdaman sa aking katawan.

​Hubo’t hubad akong nakatayo sa tapat ng shower habang ang malamig na tubig ay tumatama sa akin. Nakayuko ako at magkasalubong ang kilay na nakatingin sa aking ari na hanggang ngayon ay matigas at tayong-tayo pa rin. It was hungry, angry, and pulsing with a need I couldn’t ignore.

​I sighed and held it with my one hand firmly, almost like choking it. Ramdam ko ang mga ugat sa aking pagkalalaki na tumitibok-tibok habang jinajakol ko ito. Mula sa mabagal ay unti-unti kong binilisan ang pagtaas-baba, the friction of my palm against the pre-cum slicked skin sending jolts of electricity to my brain.

​“Fuck..” I groaned as I fisted my flesh.

​Pumikit ako pero mabilis rin napadilat nang ang mukhang rumehistro sa aking isipan ay ang mukha ni Eula—Kasabay noon ay ang lalong pagtigas at marahas na pagtibok ng ari ko. Saglit akong napahinto dahil sa gulat.

​The realization hit me like a truck. My body was reacting to the thought of that boy. Kahit sa gitna ng malamig na tubig, ang tanging nararamdaman ko ay ang nagliliyab na libog na para kay Eula.

Umigting ang panga ko at muling hinigpitan ang hawak sa aking ari, my knuckles turning white as I surrendered to the mental image of that boy. Muli akong pumikit at gaya ng inaasahan, ang mukha ni Eula ang nandoon—haunting me, tempting me even in the privacy of my own bathroom.

​I swallowed hard as I jerked my cock way harder and faster now. In my mind, Eula’s teary eyes, flushed cheeks, and wet, parted lips were so vivid it felt like I could touch them. Ramdam ko ang pag-igting ng mga ugat sa aking leeg at braso dahil sa panggigil. Bawat hagod ng palad ko sa galit na galit kong burat ay may kasamang imahe ng kaniyang manipis na bewang na yumuyuko sa harap ko.

​Napatingala ako habang jinajakol ang sarili, ang isip ay tuluyang nalunod sa taong nakatira sa kabilang kalsada ng aming bahay. I imagined my thick cock sliding into his tight, virgin hole, hearing him scream my name just like in my dream.

​“Tangina… Eula… ahh!”

Napahinto ang hininga ko nang maramdamang malapit na ako labasan. I gave my flesh a few more violent, desperate tugs bago marahas na pumintig at pumutok ang burat ko. White, thick ropes of my cum shot out, humahalo sa malamig na tubig ng shower at mabilis na napaanod sa drain.

I stood there, panting, ang noo ko ay nakasandal sa malamig na tiles habang unti-unting kumakalma ang katawan ko.

Then, the silence of the bathroom started to feel heavy.

​Napadilat ako at tumingin sa kawalan habang ang huling patak ng aking semilya ay naanod na ng tubig. A wave of sickening guilt washed over me. I’m a 33-year-old man, a husband, yet here I am, jerking off to a boy half my age while my wife is just a few feet away in our bed.

Napamura ako at napailing. ​“Anong ginagawa mo, Marco?” bulong ko sa sarili ko, ang boses ko ay puno ng pandidiri.

Unti-unting napalitan ng pagsisi at pandidiri ang naramdaman kong init kanina. I felt like a traitor to my vows. I turned off the shower, the cold air hitting my skin, but it couldn’t wash away the dirty, vulgar stains of my thoughts.

​Lumabas ako ng banyo na suot ang aking basketball shorts at sandong puti, habang may nakapatong na tuwalya sa aking ulo upang patuyuin ang basa kong buhok.

​Nadatnan ko si Rhian na natutulog pa. Binasa ko ang aking pang-ibabang labi habang nakikita ko ang maganda kong asawa na payapang natutulog. Lalo akong nagu-guilty kaya wala sa sarili akong umiwas ng tingin. Hindi ko magawang titigan ang mukha niya nang hindi naaalala ang kabastusan na ginawa ko sa loob ng banyo habang iniisip ang ibang tao.

​Dumiretso ako sa crib ng anak ko at nakitang natutulog pa si Matthew. Wala sa sarili akong napangiti. Kamukhang-kamukha ko si Matthew; para akong nakatingin sa baby picture ko tuwing makikita ko ang anak ko.

​Hindi gaya ng ibang baby si Matthew. Tahimik lang ito, hindi palaiyak kaya madaling alagaan. Wala rin kaming naging problema sa kaniyang kalusugan dahil healthy itong nailabas ng asawa ko. Tinitigan ko ang inosenteng mukha ng anak ko—ang rason kung bakit dapat kong ayusin ang sarili ko.

Lumabas na ako ng kwarto bago pa magising si Rhian at ang baby namin. Dumiretso na lang ako sa kusina at naisipang magluto ng agahan para sa amin.

Saktong 7:00 AM ako natapos magluto, na siya ring gising ni Rhian. Nagulat pa siya nang makita akong naglalagay ng mga niluto ko sa mesa. Ngumiti ako at nilapitan siya, pilit na itinatago ang tensyong nararamdaman ko mula pa kanina sa banyo.

​“Hi…” I greeted her, as my arms snaked around her waist and I kissed her lips. “Good morning.”

​”Morning.” Matamis na ngumiti si Rhian sa akin bago bumaling sa mesa kung nasaan ang pagkain. “Ang aga mo yatang nagising?” tanong niya at naglakad patungo sa hapag pagkatapos ko siyang pakawalan.

​“Ang bango,” aniya habang nakatingin sa mga niluto ko.

​Napakamot ako ng batok at mahinang natawa, isang awkward na tawa na sana ay hindi niya napansin. Lumapit ako sa upuang katabi niya.

“Hindi pa gising si Matthew?” I asked, taking a plate to put some rice and the food I cooked on it before handing it to her.

​Umiling si Rhian habang nakatingin lang sa ginagawa ko. Bumaling ako sa kaniya at inabot ang plato na puno ng niluto ko. Ngumiti siya at masiglang inabot ito. ​“Ang sweet-sweet talaga ng asawa ko. Thank you, honey,” aniya at lumapit upang halikan ako sa pisngi.

Binasa ko ang pang-ibabang labi at tipid lang na ngumiti. I tried to swallow the guilt I was feeling, pero bawat dampi ng labi niya sa balat ko ay parang pasong nagpapaalala sa akin sa kagaguhang ginawa ko sa banyo.

​“Honey, okay ka lang? Tulala ka yata,” untag ni Rhian habang may subo ng kanin.

Tumikhim ako at binalik ang atensyon ko sa kinakain. Tumango ako. ​“Medyo kulang lang sa tulog,” sagot ko.

Pagkatapos kumain ay lumabas ako ng bahay at naupo sa porch dala ang kape na tinimpla ni Rhian para sa akin, habang siya ay nasa kusina at nagprisintang maghugas ng pinagkainan. Ang init ng tasa sa palad ko ay hindi sapat para pakalmahin ang nanginginig kong sistema.

​I took a slow sip, letting the caffeine burn my throat, but my eyes were already wandering. Nakatingin ako sa kalsada, sa tapat ng bahay nina Eula, habang pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na mali lang ang interpretasyon ko sa lahat.

Siguro kaya lang ako nagkakaganito kasi matagal na kaming hindi nagtatalik ni Rhian.

Huminga ako nang malalim at uminom ulit ng kape. I’m just sex-deprived, iyon lang ’yon. Simula nang dumating si Matthew, laging pagod si Rhian sa pag-aalaga sa bata. It’s been weeks, maybe a month, since we last had real, intense sex. I’m probably just frustrated, and Eula just happened to be the first provocative thing that caught my eye.

Tumango ako sa sarili kong iniisip. Tama, maybe I’m really just sex-deprived that it’s affecting my way of thinking. At alam kong ang asawa ko lang ang makakaalis ng tensyong ito sa katawan ko.

​I set the coffee cup down on the small table, my mind racing. Kung makikipagtalik ako kay Rhian mamaya, sigurado akong mawawala rin itong nararamdaman ko kay Eula. It’s just a biological glitch—isang lagnat ng laman na kailangan lang mailabas sa tamang tao.

Kumbinsido na sana ako na iyon lang ang dahilan, na wala akong seryosong pagnanasa sa batang iyon. Pero saktong pagtingala ko, nakita ko si Eula na lumabas sa porch nila.

​Parang tumigil ang mundo ko. Eula was wearing a thin, loose t-shirt that, when he started stretching, revealed his smooth, pale stomach. He was also in boxer shorts na bakat na bakat ang kaniyang matambok na puwet dahil sa nipis at sikip nito.

Pinanood ko kung paano mag-inat ng katawan si Eula; bawat galaw niya ay tila nang-aakit, kahit na mukha namang wala siyang malay sa epektong ginagawa niya sa akin. My own excuses were starting to sound like lies.

​Nagulat ako nang biglang dumako ang tingin niya sa pwesto ko. Hindi ko na nagawang umiwas pa ng tingin; para akong napako sa kinauupuan ko habang nakamasid sa kaniya. Eula’s head tilted as he looked at me, showing that pure and harmless curiosity, until a small, innocent smile was plastered on his lips.

Tinaas ni Eula ang kamay niya at kumaway sa akin ng may matamis na ngiti sa labi. Ang inosente niyang itsura ang siyang pinakamalakas na tukso, at sa bawat segundo na nakatitig ako sa kaniya, lalong lumulubog ang moralidad ko.

​Wala sa sariling napalunok ako.

—

continue?

chapter 3

Marco POV

Tumayo ako sa pagkakaupo at tuluyan nang binitawan ang tasa kong may kape. Kinagat ko ang pang-ibabang labi at tumingin sa gate kung nasaan si Eula, nakatayo at nakangiti sa akin.

​Ayoko man ay wala akong nagawa kundi lumakad palapit kung nasaan siya. Mabigat ang bawat hakbang ng aking mga paa, hindi inaalis ang tingin kay Eula na tila ba hinihila ako ng isang magnet na hindi ko kayang labanan. Bawat yapak ko sa semento ay sinasabayan ng marahas na pintig ng aking puso, tila nagrerebelde sa bawat segundong lumalapit ako sa kaniya.

​Nakatayo siya habang may matamis na ngiti sa mga labi. Ang sikat ng araw ay tila nagpapakinang sa kaniyang maputing balat, making him look so pure and untouched. Nakatago ang magkasiklop niyang mga kamay sa likod habang hinihintay akong makalapit sa kaniyang pwesto. He looked so fragile, so small, and yet the effect he had on my system was monumental.

​“Magandang umaga po, Kuya Marco,” bati ni Eula nang makalapit ako sa gate namin at binuksan ito.

​Tumikhim ako at tumango, pilit pinapanatili ang kaseryosohan sa aking boses para hindi niya mahalata ang panginginig ng aking kalamnan. “Magandang umaga rin…” bati ko pabalik.

​“Kumusta na po pala kayo ni Ate Rhian?” tanong niya, ang kaniyang boses ay inosente at puno ng sinseridad. “Naka-adjust na po ba kayo rito sa bago ninyong bahay? Pasensya na po kung hindi ko pa kayo masyadong nabibisita, naging busy lang din po sa school.”

Habang nagsasalita siya, hindi ko mapigilang titigan ang kaniyang mukha. Ang ganda niya. Ang kaniyang mga mata ay tila kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw, at ang kaniyang mga labi na kulay rosas ay gumagalaw sa paraang nakaka-distract. He looked so soft, so damn pretty that it made the vulgar images in my head feel like a sin against his innocence.

Tinitigan ko kung paano hipan ng hangin ang buhok niya bago ako dahan-dahang umiling. “It’s fine, Eula. No need to feel bad. Ayos naman kami, konti na lang ang aayusin sa bahay. Busy rin sa pag-aalaga kay baby,” sagot ko at binigyan siya ng tipid na ngiti upang hindi niya isipin na masyado akong seryoso o masungit.

Lalong lumiwanag ang mukha niya at masiglang tumango. “Mabuti naman po kung ganoon. Sabi po kasi ni Nanay Elisha, kung may kailangan po kayo, huwag daw po kayong mahihiyang kumatok sa amin. Kapitbahay lang naman po tayo.”

Tinitigan ko siya nang matagal. He was just being a good neighbor, being polite, with zero malice in his movements and yet… I shook my head again.

“Nag-aaral ka? What grade?” pag-iiba ko ng usapan at pinagsiklop ang mga braso ko sa tapat ng dibdib ko, pilit na itinatago ang tensyong namumuo sa pagkatao ko.

“Ah opo, Grade 12 po,” he answered and unknowingly bit his lower lip. Wala tuloy sa sariling bumaba ang tingin ko roon.

Tumango ako nang hindi inaalis ang tingin sa kaniyang labi. Tila bumagal ang oras habang pinagmamasdan ko kung paano niya kagatin ang kaniyang pang-ibabang labi. Maliit lang ang bibig ni Eula pero mataba ang mga labi nito at halatang malambot. I could imagine how those lips would feel wrapped around my cock, warm and yielding.

“Hmm, graduating…” wala sa sariling saad ko habang ang mga mata ko ay patuloy na nakapako sa kaniyang labi.

“Opo…” mahinang sagot niya.

Nag-angat ako ng tingin sa kaniyang mga mata at nakitang nakatitig din siya sa akin nang diretso. Hindi nawawala ang inosenteng ngiti sa kaniyang labi at ang kakaibang kislap sa kaniyang paningin. Ngayon ko lang din talaga napansin kung gaano kaitim ang mga bilugan niyang mata; it’s dark and eerie, and yet it’s what makes his delicate features stand out even more. Para akong hinihigop sa kailaliman ng mga mata niya.

Saglit pa kaming nagtitigan bago ko marinig ang iyak ni Matthew mula sa loob ng bahay. Parehas kaming napatingin sa likuran ko bago ako muling bumaling sa kaniya.

Still with that same angelic smile, Eula bid his goodbye. “Sige po, Kuya Marco. Una na po ako, itutuloy ko lang po iyong ginagawa ko sa loob. See you around po!”

Hindi niya na ako nagawang pagsalitain pa at mabilis na tumalikod. Pinanood ko siyang maglakad pabalik sa bahay nila. My gaze instinctively dropped to his thin waist and the way his boxer shorts hugged his plump, firm ass with every step he took.

Napailing na lang ako, sinusubukang iwaksi ang namumuong libog sa sistema ko, at nagpasyang pumasok na muli sa bahay para asikasuhin ang anak ko. Pero kahit anong gawin ko, ang imahe ng inosenteng ngiti ni Eula ay ayaw nang maalis sa isipan ko.

Days passed and our daily life went on nice and peaceful. Bumalik na rin sa pagtatrabaho bilang nurse si Rhian kaya minsan ay kami na lang ng anak namin ang naiiwan dito sa bahay.

​Isa akong engineer and I work from home kaya nababantayan ko ang anak ko, but this past few days ay talaga namang mas dumadami ang trabaho. Ayoko mang aminin, pero talagang nahihirapan akong pagsabayin ang pag-aalaga at pagtatrabaho. Hindi kasi ako sanay mag-alaga; si Rhian kasi talaga ang nakatoka sa anak namin. Gusto niya kasing masanay bilang ina, at halos hindi ko nahahawakan ang mga gawaing bahay noon dahil siya ang gumagalaw ng lahat.

​Ngayon, pakiramdam ko ay laging kapos ang oras ko. Between attending Zoom meetings and drafting blueprints, kailangan kong tumayo tuwing iiyak si Matthew para magpalit ng diaper o magtimpla ng gatas. It’s draining, both mentally and physically.

​Rhian noticed how stressed I’ve been. Noong isang gabi habang nagpapahinga kami, bakas ang pag-aalala sa kaniyang mga mata. “Honey, baka gusto mong i-delay ko muna ang pagbalik sa ospital? Parang nahihirapan ka na masyado sa baby at sa work mo,” sabi niya habang minamasahe ang balikat ko.

​Pero pinilit kong magpakatatag. “Hindi na, hon. Kaya ko naman. Nag-aadjust lang siguro ako sa bagong setup natin. Sayang din ang kikitain mo riyan,” sagot ko at hinalikan ang kaniyang kamay. I insisted because I wanted to prove to myself that I could handle this life—na kaya kong maging ideal husband at father nang hindi naghahanap ng ibang distraction.

Ilang araw ko na ring hindi nakikita si Eula sa labas. Simula noong huling pag-uusap namin sa gate, tila naging mailap siya o baka sadyang naging busy lang din sa school. It felt peaceful. Ang katahimikang iyon ang nagbigay sa akin ng pagkakataong maniwala sa sarili ko.

Na siguro nga iyong nararamdaman ko noong nakaraang linggo—iyong matinding libog at panggigil sa batang iyon—ay dulot lang ng stress at pagiging sex-deprived. It was just a fleeting infatuation, a biological glitch because of the pressure of moving and my new responsibilities. Ngayong lunod ako sa trabaho at pag-aalaga kay Matthew, tila humupa na ang apoy sa loob ko.

​I felt relieved. Akala ko ay tuluyan na akong mawawala sa huwisyo, pero mukhang naitatawid ko naman ang bawat araw nang hindi siya naiisip. I’m convinced that I’m finally back in control.

“Good afternoon, Engineer.”

​Tumango ako sa bati ng ibang empleyado ng firm na nakakasalubong ko habang naglalakad sa hallway patungo sa opisina ng aming project director. Ramdam ko ang lamig ng aircon na humahalos sa suot kong gray na polo shirt, isang malaking kaibahan sa init ng kalsada na binaybay ko kanina.

Huminga ako nang malalim. Ngayong araw ay day-off ni Rhian kaya siya ang naiwan kay Matthew. Malaking ginhawa iyon sa akin dahil kahit papano ay nakapag-focus ako sa pagmamaneho at pag-aayos ng sarili nang hindi nag-aalala sa iyak ng bata.

Narating ko ang pinto ng main office at kumatok bago dahan-dahang pumasok. Bumulaga sa akin si Engineer Salvador, ang boss ng aming firm, na kasalukuyang nakatitig sa tatlong monitors na puno ng mga graphs at codes.

​“Villacorta, mabuti at nakadaan ka,” bati niya nang hindi man lang inaalis ang tingin sa screen. “I was about to email you the new documentation for the Greenfield Project.”

Lumapit ako at umupo sa harap ng lamesa niya. “I figured it’s better to discuss it in person, Sir. Mahirap kasing himayin ang backend nito kung sa Zoom lang natin pag-uusapan. I want to make sure the software integration is seamless before we deploy it to the site engineers.”

​“Good point,” hinarap niya ako at sumandal sa kaniyang swivel chair. “The Greenfield Project is huge. We’re moving into full automation for the structural monitoring. I need you to lead the software development team for this. It’s a promotion, but it also means more hours on your end.”

Ramdam ko ang bigat ng responsibilidad na inaalok niya. Promotion. Ibig sabihin ay mas malaking sahod para sa kinabukasan ni Matthew at para sa mga pangarap namin ni Rhian. Pero kaakibat nito ang mas maraming oras na kailangang ilaan sa harap ng computer.

​“I appreciate the trust, Sir,” sagot ko habang pinag-iisipan ang balanse ng trabaho at pamilya. “Mas mapapadalas siguro ang pagbabantay ko sa system, but since I’m working from home most of the time, I can manage. I’ve already streamlined my daily routine.”

​“That’s what I like about you, Marco. You’re efficient,” tumango si Engineer at iniabot sa akin ang isang makapal na folder. “Basahin mo ang technical requirements niyan. I need an initial draft of the system architecture by Monday. Kaya ba?”

​“Kaya, Sir. I’ll start drafting the framework tonight,” determinadong sagot ko.

​Habang hawak ang folder, sandali kaming nag-usap tungkol sa iba pang technical details ng kumpanya. Pinag-usapan namin ang mga updates sa server at ang kailangang security patches para sa internal database ng firm. Masarap sa pakiramdam na muling makipagpalitan ng ideya sa mga kapwa ko propesyonal.

“I’m home,” bati ko pagpasok ng bahay. Agad namang dumungaw mula sa kusina si Rhian. Tipid ko s’yang nginitian at lumapit sa kusina at naupo sa stool chair ng kitchen counter.

​Naabutan ko s’yang abala sa paggawa ng cupcakes. Ang bango ng vanilla at bagong luto na tinapay ay sumalubong sa akin, isang pamilyar at payapang amoy na tila nagpapagaan ng pagod ko mula sa biyahe at sa seryosong usapan sa opisina. Napatingin ako sa living room kung saan mahimbing na natutulog si Matthew sa kaniyang crib.

​“Kumusta ang lakad sa firm?” tanong ni Rhian habang maingat na inilalagay ang icing sa ibabaw ng mga cupcakes.

Humalumbaba ako sa kitchen counter at pinanood ang ginagawa niya. “Maayos naman, Hon. Kinausap ako ni Engineer Salvador tungkol sa Greenfield Project. Malaking promotion ang nakataya rito, pero ibig sabihin, mas magiging busy ako. Kailangan kong i-lead ang software architecture ng buong automation system.”

Sandaling tumigil si Rhian at binigyan ako ng isang malawak na ngiti. “Wow, honey! Congratulations! I knew you could do it. Pero…” bakas ang bahagyang pag-aalala sa mukha niya, “paano ang setup natin dito? Sabi ko naman sa ’yo, nahihirapan ka na ring mag-isa rito habang nasa ospital ako.”

​Tumango ako. “I know. I was thinking about that on my way home.”

​“Actually,” pagpapatuloy ni Rhian habang nagpupunas ng kamay sa kaniyang apron, “naalala mo ’yung napag-usapan natin noong nakaraang araw tungkol sa pagkuha ng nanny ni Matthew? I think it’s really time. Lalo na’t magiging mas busy ka na ngayon.”

Napaisip ako. Hindi ako sanay na may ibang tao sa loob ng bahay, pero kailangan kong tanggapin na hindi ko kayang gawin ang lahat nang mag-isa. “May nahanap ka na ba?” tanong ko.

​“Yes,” sagot niya nang may kislap sa mga mata. “Nag-post ako sa community group natin at may nag-message agad. Maaasahan daw siya, kilala na rin natin, at malapit lang ang bahay kaya hindi na natin kailangang mag-alala sa stay-in setup. At least, may makakatulong ka sa pagbabantay kay Matthew, magtitimpla ng gatas, at gagawa ng mga simpleng gawaing bahay.”

Napakunot ang noo ko. “Sino? Is it someone from the neighborhood?”

​Bago pa makasagot si Rhian, umalingawngaw ang tunog ng doorbell.

​“Oh, looks like he’s here!” masiglang saad ni Rhian. “Siya na siguro ’yan. Sabi niya ay dadaan siya ngayon para pormal na magpakilala.”

Tumayo si Rhian at mabilis na naglakad patungo sa pinto. Nanatili akong nakaupo sa stool, sinusubukang hulaan kung sinong kakilala ang tinutukoy niya. Isang matanda bang kapitbahay? O baka isa sa mga kamag-anak ng mga staff sa subdivision?

Nang pinihit ni Rhian ang seradura at binuksan ang pinto, tila gumuho ang pader na pilit kong binuo sa loob ng ilang araw. Ang katahimikang pinakaiingatan ko ay biglang nabasag sa isang iglap.

Nakatayo sa bukana ng pinto si Eula. Ang sikat ng papalubog na araw sa kaniyang likuran ay tila nagbibigay ng kung anong klaseng liwanag sa kaniyang pigura, dahilan para magmukha siyang isang anghel na ligaw sa aming pintuan. Nakasuot siya ng isang manipis na puting t-shirt na bakas ang hubog ng kaniyang bewang.

​“Eula, pasok ka! Sakto, kakatapos lang ng cupcakes,” masiglang hila ni Rhian sa kaniya.

​“Good afternoon po, Ate Rhian. Hello po, Kuya Marco,” malambing na bati ni Eula.

​Hindi ako nakagalaw mula sa stool chair. Ang folder na hawak ko ay tila biglang bumigat. Tumingin sa akin si Rhian, ang mga mata ay nagniningning sa tuwa habang nakahawak sa balikat ni Eula.

​“Honey, si Eula ang tinutukoy ko. Nag-usap kami kahapon. Kinuwento ko na nahihirapan ka rito sa bahay, at nagprisinta s’ya. Sanay naman daw siya mag-alaga ng bata dahil sa mga pinsan n’ya at kailangan n’ya rin ng extra allowance. Plus, malapit lang s’ya kaya hindi natin kailangang mag-alala sa oras,” paliwanag ni Rhian.

Hinatak ni Rhian si Eula papunta sa cupcakes na ginagawa n’ya habang hindi tumitigil sa pagpapaliwanag. “Sabi niya ay free siya tuwing hapon pagkatapos ng school at tuwing weekends. Perfect, ’di ba? At least kilala na natin siya.”

​“Sana po ayos lang sa inyo, Kuya Marco. Gusto ko rin po kasing makatulong habang nag-iipon para sa graduation ko,” ani Eula. Tumingala siya sa akin.

Hindi ako nakasagot. Ramdam ko pa rin ang pagkagulat sa pangyayari, at bawat salita nila ay tila naging echo na lang na pilit kong pinuproseso. Tumingala siya sa akin, and his eyes were so clear, reflecting sincerity. Pinanood ko kung paano bahagyang kumibot ang kaniyang labi habang naghihintay ng tugon ko.

​“Marco? Okay ka lang? Para kang nakakita ng multo d’yan,” biro ni Rhian sabay tapik sa braso ko.

​Napalunok ako at pilit na ibinalik ang kontrol sa aking mukha. “Ah, oo. Nagulat lang ako. I didn’t expect na si Eula ang kinuha mo.”

​Tumawa si Rhian. “Mabuti na ’yung kakilala natin, ’di ba? At least, kampante ako na ikaw at si Matthew ang kasama n’ya rito sa bahay,” sagot niya bago bumalik sa mga cupcakes.

Nanatili akong nakapako ang tingin kay Eula, hindi makapaniwala na siya ay nasa harapan ko. Ang kaniyang mga mata ay dumapo sa akin, bago dahan-dahang may umukit na ngiti sa kaniyang labi. Sa gitna ng payapa at inosenteng tagpong iyon, naramdaman ko ang muling pagliyab ng apoy sa loob ko—isang apoy na akala ko ay tuluyan ko nang napatay.

—

I can’t wait to see what will happen between Eula and Marco 👀

Anyway, thank you so much for giving this story a chance! Comments and likes are very much appreciated and I would love to read some of your reviews.

chapter 4

Marco Pov

Binaba ko ang cellphone ko pagkatapos ng tawag at sumandal sa swivel chair ko. Ang mga braso ko ay nasa likod ng ulo ko at nag-unat ng katawan habang nakatitig ako sa monitor ng computer. My eyes were straining from the lines of code I’d been staring at for hours, but the mental exhaustion was much worse.

​I exhaled and moved my arms in a circular motion bago ko ayusin ang suot kong reading glasses. Binasa ko ang pang-ibabang labi at muling inumpisahan ang trabaho. I needed to focus.

​Pero mag-uumpisa pa lang sana ako mag-type muli nang may kumatok sa pinto ng kwarto namin ni Rhian. Napahinto ako at lumingon sa pintuan, my heart skipping a beat as I waited for the person on the other side to speak.

​“Kuya Marco, luto na po ang tanghalian. Kain na po kayo,” mahinhing saad ni Eula mula sa labas.

​I frozen. Just hearing that soft, innocent voice made my grip on the armrest tighten. Hindi ako tumayo. I didn’t want to open that door and see his face, bagkus ay tinitigan ko lang ang pinto.

I cleared my throat. ​“Sige, susunod ako. Salamat,” sagot ko nang hindi lumalapit sa pinto. My voice sounded deeper than usual, gravelly from the tension I was trying to suppress.

​Narinig ko ang mahinang pag-alis ng kaniyang mga yabag hanggang sa tuluyan nang tumahimik ang hallway. I let out a breath I didn’t even know I was holding.

It’s been days since Eula started working for us as Matthew’s nanny. At sa loob ng mga araw na iyon, I’ve been trying to avoid him with all my might. Ever since Rhian went back to the hospital for her shifts, naging routine ko na ang i-lock ang sarili ko rito sa kwarto. I intentionally bury myself in work, staying glued to my computer until my back aches, just to stop myself from thinking about him.

I’m fucking scared. Natatakot ako sa nararamdaman ko tuwing nandidito siya. Every time I go out to eat or check on Matthew, I feel his presence like a physical weight. Parang ano mang minuto ay magkakasala ako.

Kaya heto ako, nagtatago sa sarili kong kwarto. I only go out when I absolutely have to. Kinakausap ko lang siya tungkol kay Matthew, keeping my distance like he’s some kind of drug I’m trying to quit.

Maayos naman ang pagtatrabaho ni Eula. Gaya ng ipinangako niya sa amin, talaga namang ginalingan niya. Halos hindi ko na nga kailangang bantayan ang anak ko dahil laging siya ang nandoon. Nagkusa rin siyang tumulong sa mga gawaing bahay, gaya ng pagluluto.

​Medyo nagulat pa nga ako noong pangalawang araw pa lang niya rito. Bumaba ako ng kwarto upang i-check sana sila ni Matthew at magluto na rin, pero napatigil ako nang maabutan ko siya sa kusina na abalang naghihiwa ng mga sangkap para sa lulutuin niya. Napansin ko rin na gumagana na ang rice cooker, senyales na nakapagsaing na siya.

​Mukhang hindi niya ako napansin kaya nanatili akong nakatayo sa hamba ng pinto ng kusina, nakatitig lang sa likurang pigura niya habang naghihiwa siya ng mga gulay. I couldn’t find the right timing to speak; tila natuod na lang ako sa kinatatayuan ko habang pinagmamasdan ang bawat kilos niya.

​Eula was cutting some tomatoes as I watched him sway his hips like he was really enjoying what he was doing. Mabagal ang kumpas ng bewang nito, parang nagbe-belly dance sa gitna ng kusina ko. Pero ang nakapukaw talaga ng atensyon ko ay ang bilugang pwet nito na sumasabay sa kaniyang pagsayaw. In those short shorts, every movement emphasized the firmness of his ass, making it look so soft yet plump.

My eyes were glued to the way his shorts rode up a bit higher whenever he shifted his weight. Hindi ko maiwasang isipin kung gaano kasarap sa pakiramdam na hawakan iyon—yung lamasin ang kaniyang maputing laman habang ibinabaon ko ang mukha ko sa gitna noon.

Naramdaman ko ang unti-unting pagtigas ng burat ko sa loob ng suot kong shorts. I clenched my jaw, trying to fight the urge to step closer. He looked so hot without even trying, making my head spin with images of him bent over that same kitchen counter while I fuck him from behind, habang pinapanood ko ang mga hita n’yang manginig dahil sa marahas ko na bayo.

Mariin akong napapikit dahil sa mga naisip at napailing. Tangina, sex deprived my ass. Bobo lang ang maniniwala sa mga dahilan ko. It’s more than just a biological urge; it’s a dangerous attraction that I can’t seem to turn off.

​Hindi ito simpleng libog lang na mawawala pagtapos kong mag-jakol. This is something else. Every time I see him, may kakaibang kuryente na dumadaloy sa akin na hindi ko dapat nararamdaman para sa ibang tao, lalo na sa isang bata na pinagkatiwalaan ng asawa ko.

I love Rhian. I really do. She’s my wife, the mother of my child, and she’s done nothing but be an amazing partner. Hindi ko kayang sikmurain ang ideya na lolokohin ko siya. I will never cheat on her—hinding-hindi ko dudumihan ang sumpa namin sa harap ng altar para lang sa isang panandaliang tawag ng laman.

But Eula is making it so damn hard. Kaya heto ako, desperadong ginagawa ang lahat para lang mawala itong nararamdaman ko. Gagawin ko ang lahat, kahit magmukha akong masungit o bastos, wag ko lang siyang malapitan.

​That’s why I decided to avoid him at all costs. I make sure na kapag nandidito siya sa bahay, nandoon lang ako sa loob ng kwarto o kaya naman ay abala sa ibang bagay.

Takot ako sa sarili ko. Takot ako na kapag hinayaan ko ang sarili ko na tumingin nang matagal o lumapit nang bahagya, baka hindi ko na mapigilan ang kamay ko na humawak sa kaniya. Every interaction is a risk, and I’m not willing to lose my family for this lust na unti-unting lumalamon sa sistema ko.

Hindi ko na nilapitan pa si Eula nung araw na ‘yon sa kusina at bumalik na lang sa aking kwarto. Mukhang hindi niya rin naman ako napansin. Simula ng araw na iyon ay naging mailap na ako. Lalabas lang ako tuwing tanghalian na at sumasabay sa kaniya kumain; nakakahiya rin kasing tanggihan lalo na’t siya ang nagluto.

​Gaya ngayon, naglalakad ako pababa ng hagdan patungo sa hapag-kainan. Naabutan kong naka-display na doon ang kanin at ang niluto niyang sinigang na baboy. Ayoko man ay mabilis na hinanap ng mga mata ko si Eula at nakita ko siyang papalabas ng kusina na may hawak na pitsel ng iced tea.

​Napansin niya ako at medyo nanlaki ang magaganda niyang mata bago siya ngumiti. “Oh, Kuya Marco, nandiyan na po pala kayo,” bati nito.

​Umiwas ako ng tingin at tumango lang bago naglakad palapit sa mesa at naupo sa tapat niya. Inabot ko ang babasaging pinggan at nagsandok ng kanin. Kukuha na dapat ako ng mangkok para sana lagyan ng ulam nang inabot niya sa akin ang mangkok na sinandukan na niya.

​Nag-angat ako ng tingin sa kaniya bago napatingin sa mangkok na inaabot niya. Wala akong nagawa kundi kunin ito mula sa kamay niya lalo na’t alam kong mainit ito. Our fingers brushed for a split second, and the heat from his skin was more intense than the bowl of soup. Damn it.

​“Salamat…” mahinang saad ko, sapat lang para marinig niya, nang hindi tumitingin sa kaniya.

​Nagsimula kaming kumain na tanging ang maririnig mo lang na tunog ay ang mga kubyertos. Ganto ang naging setup namin simula nang nagtrabaho siya rito. Tuwing sabay kaming kakain ay walang nagsasalita sa amin, pero ramdam ko ang tensyon na tila ba sumasakal sa akin.

​“Napakain ko na po pala si Baby Matthew at natutulog na po siya sa crib niya…” pagbasag ni Eula sa katahimikan habang patuloy na kumakain.

​Hindi ako nagsalita o tumingin man lang at nagpatuloy lang sa pagkain. I felt like a coward, hiding behind my indifference. Gusto ko nang matapos at umakyat muli sa kwarto dahil hindi ko kinakaya ang nararamdaman kong tensyon kapag malapit siya sa akin.

Akala ko ay tapos na si Eula sa pagsasalita pero muli nyang binasag ang katahimikan na s’yang nagpahinto sa akin. “Hmm… Kuya Marco, naiilang po ba kayo sa akin?” Mahinhing tanong nito tila takot sa magiging reaction ko.

​“Ah… i mean, sorry po pero napansin ko po kasing iniiwasan n’yo ako.” Tuluyan na akong nag-angat ng tingin sa kaniya at nakita ko siyang nakayuko at nakatitig lang sa kaniyang plato. “May nagawa po ba ako?”

​I felt a sharp pang of guilt in my chest. Tinitigan ko ang kaniyang mukha; dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin sa akin. He was smiling, but it wasn’t the usual angelic smile. Bakas ang lungkot sa kaniyang mga mata, a kind of vulnerability na lalong nagpahirap sa sitwasyon ko.

I couldn’t find the right words. Paano ko sasabihing iniiwasan ko siya dahil ang utak ko ay puno ng kabastusan tuwing nakikita ko siya? Paano ko aaminin na bawat malapit niyang distansya ay nagpapatigas sa burat ko?

​“Huwag po kayong mag-alala, Kuya Marco,” patuloy niya nang hindi ako makasagot. His voice was soft, understanding, which made me feel even more like a total jerk. “Naiintindihan ko naman po kung busy kayo sa work. Hindi ko naman po balak maging hadlang o distraksyon sa inyo rito sa bahay. Gusto ko lang po talagang makatulong sa pag-aalaga kay Baby Matthew para hindi kayo masyadong mapagod.”

​He bit his lower lip again—out of sheer anxiety. “Kung… kung naiirita po kayo sa presensya ko, sasabihan ko na lang po si Ate Rhian na—”

​“Hindi,” mabilis na putol ko sa kaniya. “Hindi sa ganoon, Eula.”

​I looked away, unable to maintain eye contact with those sad, innocent eyes. Pakiramdam ko ay lalo ko lang dinudumihan ang pagkatao niya sa bawat segundo na pinapanood ko ang kaniyang reaksyon. He was being so pure, so professional, while I was here, fighting the urge to treat him like a piece of meat.

Huminga ako ng malalim at muling tumingin sa kan’ya. Tipid akong ngumiti. ​“Don’t worry about it. Pagod lang ako sa trabaho kaya siguro ganito ang kilos ko,” pagsisinungaling ko. It was a weak excuse, but it was the only shield I had left.

Nagtitigan lang kami ni Eula nang ilang minuto bago siya marahang tumango. Halatang hindi siya kumbinsido sa sagot ko, pero tinanggap niya pa rin iyon.

​“Basta po, nandito lang ako para sa inyo. Hinding-hindi po ako gagawa ng kahit ano na ikagagalit niyo o ikasisira ng trabaho ko,” saad niya bago muling ginalaw ang kaniyang kubyertos upang magpatuloy sa pagkain.

Hindi na ako nagsalita pa at tahimik na tinapos ang aking pagkain, bago muling magkulong sa kwarto.

It was the same day at night with Rhian in our room. Nakahiga ako sa kama habang nagbabasa ng libro, pero ang totoo ay hindi ako maka-focus sa bawat word na binabasa ko. Si Rhian naman ay nakaupo sa tabi ko, tanging silk robe lang ang suot habang pinapatuyo ang basa niyang buhok. Nakapatay na ang ilaw ng kwarto at taming ang lampshade lang sa gilid ng kama ang nagsisilbing liwanag namin.

Gawain na ni Rhian ang maglinis ng katawan bago matulog para presko. Ang anak namin ay nasa crib na rin dito sa kwarto at mahimbing na natutulog. Habang si Eula naman ay nakauwi na sa kanila; tuwing dumarating kasi si Rhian ay saktong uwi na rin ni Eula.

Ipinatong ni Rhian ang blower at suklay sa side table bago dahan-dahang humiga sa tabi ko. She slid her head onto my arm, using it as a pillow, habang ang isa niyang kamay ay dumaan sa dibdib ko. Ramdam ko ang amoy ng kaniyang paboritong lotion at ang init ng katawan niya sa ilalim ng manipis na roba.

“Honey…” tawag niya, her voice soft in the quiet room.

“Hmm?” tipid kong sagot, isinara ang libro at itinuon ang atensyon sa kaniya.

Taimtim akong tinitigan nj Rhian bago napabuntong hininga. “Napansin ko lang kasi nitong mga nakaraang araw… parang masyado kang mailap kay Eula,” panimula niya, looking up at me with those concerned eyes. “Nahihiya ka ba sa kaniya? O baka naman naiilang ka?”

Napatigil ako. I felt that familiar sting of guilt again. Hindi ako nakapagsalita; I just listened as my wife started lecturing me about how I’ve been acting lately.

“Alam mo, Honey, feeling ko tuloy nahihiya ’yung bata sa ’yo. He’s doing his best to help us, and honestly, parang anak na ang turing ko sa kaniya. He’s so hardworking and kind,” Rhian continued, her hand tracing small circles on my chest. “I feel bad for him kapag ganyan ka. Feeling niya tuloy may nagagawa siyang mali or ayaw mo sa kaniya. Can you try to be a bit more friendly? Para naman hindi siya ma-pressure habang nagbabantay kay Matthew.”

Nanatili akong tahimik. Each word Rhian said was like a knife to my conscience. How could I tell her that I’m not shy or annoyed? How could I explain na ang dahilan ng pag-iwas ko ay ang matinding libog na nararamdaman ko para sa anak-anakan niya?

I closed my eyes for a second, feeling the weight of my cock na nagsisimula na namang tumigas sa loob ng brief ko dahil lang sa pagbanggit ng pangalan ni Eula. It was so vulgar, so wrong, especially with my wife lying right here in my arms.

“Marco? Are you listening?” pag-ulang ni Rhian.

Huminga ako nang malalim at hinigpitan ang yakap sa kaniya, sinusubukang itago ang tensyon ko. “I’m listening, Hon. Sorry… busy lang talaga sa work kaya siguro ganoon ang dating ko.”

Napanguso si Rhian. “Just promise me na susubukan mong maging close sa kaniya? Kahit small talk lang,” she pleaded.

“I’ll try,” mahinang saad ko. “Susubukan kong maging close sa kaniya.”

As I said those words, a part of me knew I was making a deal with the devil. Ang maging close kay Eula ay ang huling bagay na dapat kong gawin, pero wala akong pagpipilian.

The next Saturday night, nakatanggap ako ng tawag mula sa college friend ko na kapwa ko rin engineer, asking me to drink. Tatanggi dapat ako dahil sa dami ng iniisip ko, pero pinilit ako ni Rhian na pumunta dahil alam niyang kailangan ko ’to para makapag-relax.

It’s been a while since I met up with my college barkada—apat kaming magkakapares noon na puro Engineering ang kinuha. Lahat kami ay stable na, may kani-kaniyang pamilya, at masasabing successful sa buhay.

Kaya eto ako ngayon, nagda-drive patungo sa isang high-end bar na pagmamay-ari rin ng isa kong kaibigan kung saan madalas kaming mag-inuman pag nagkakaayaan. Tumingin ako sa wrist watch ko at nakitang 9:00 PM na.

Pinarada ko ang kotse at sinalubong ng pamilyar na malamig na hangin at ang dumadagundong na bass mula sa loob.

“Welcome back, Sir Marco,” bati ng guard sa akin nang papasok ako.

Nginisian ko siya at tumango. “Nasa loob na ba sila Tyson?” tanong ko rito.

“Yes, Sir. Kayo na lang po ang hinihintay.”

Nagpaalam na ako rito at naglakad patungo sa VIP area. The place was cozy but screamed luxury—low dim lights, velvet seats, and the smell of expensive cigars and top-shelf liquor.

I passed by the main lounge kung saan ang daming nagkakagulo sa dance floor. My eyes scanned the crowd briefly, seeing bodies grinding against each other under the flickering neon lights. Wala pa rin talagang nagbago sa lugar na ’to—the same smell of sweat, expensive perfume, and desperate horniness in the air.

I’m not new here. Gaya ng sabi ko, pagmamay-ari ‘to ng isa kong kaibigan, si Tyson, kaya kilala na ako ng lahat ng mga nagtatrabaho rito depende nalang kung bago ka.

Habang naglalakad ako patungo sa VIP area, a woman in an incredibly tight, body-con dress walked past me. She was barely covered, showing off her deep cleavage and big boobs na parang sasabog na sa suot niya. As she passed by, she didn’t just walk—she slithered.

She smiled seductively at me, her eyes locked on mine, bago niya dahan-dahang idinampi ang mga daliri niya sa dibdib ko. It was a blatant provocation, a silent invitation para sa isang gabi.

Naramdaman ko ang panandaliang haplos ng kamay niya, but I didn’t feel any spark. Tiningnan ko lang siya nang diretso, seeing the heavy makeup and the look of lust on her face. I just shook my head slightly, a small smirk forming on my lips. Hindi ako interesado.

I continued walking toward the VIP section, ignoring the lingering scent of the woman’s perfume. Tangina, sa dami ng babaeng handang bumigay sa akin dito, nakakatawa na ang tanging nagpapatigas lang ng burat ko ay si Eula, isang lalaki. I pushed the thought away, focusing on the heavy bass of the music as I reached the private booth where Tyson and the others were waiting. I needed a drink, and I needed it fast.

Pagpasok ko sa private booth, ang amoy ng alak at usok ng vape ang sumalubong sa akin. “Finally! The star engineer has arrived!” sigaw ni Dylan ang unang sumalubong sa akin nang makapasok sa loob ng booth.

Natawa ako at napailing dahil sa sinabi nito. Agad akong sinalubong ng isang mahigpit na bro hug ni Dylan na siya namang sinuklian ko ng tapik sa balikat. Tiningnan ko ang mesa ng booth at nakitang madaming iba’t ibang uri ng Black Label at iba pang mamahaling whiskey ang nakalatag dito. Mukhang mapapasubo ako nito.

​Naupo ako sa tabi ni Dylan habang nililibot ang tingin sa paligid. Si Dylan, as usual, ay mukhang laging handa sa inuman. His sleeves were rolled up, showing off his thick, tattooed forearms, and he had that party animal vibe na kahit may asawa na ay hindi pa rin mawala-wala. Siya ang palaging sentro ng ingay.

​“Sa wakas, pre! Akala namin kinalimutan mo na ang daan papunta rito dahil sa sobrang pagkabusy,” biro ni Dylan habang tinatapik ang braso ko.

Natawa lang ako. “Gago, akala mo naman hindi rin kayo busy.”

Napako naman ang paningin ko kay Lucas na busy sa pag-inom sa kabilang dulo ng booth. Gaya ng dati, seryoso ang mukha nito at tila walang pake sa mundo habang hawak ang basong may alak. Lucas has that stoic, cold vibe—yung tipong kahit nakaupo lang, intimidating na ang dating. He looked sharp in his dark button-down shirt, his jawline looking more prominent under the dim VIP lights.

Ngumisi ako sa kaniya na siya namang kinangisi niya rin nang tipid bago ako abutan ng baso na puno ng alak. I shook my head and chuckled lowly as I accepted the glass.

Sumimsim ako nang may ngisi sa labi sa basong binigay ni Lucas, pero wala sa sariling napatingin ako sa kabilang bahagi ng booth at biglang napahinto. Muntik pa akong mabulunan; mabuti na lang ay nalunok ko agad ’to. Damang-dama ko ang hapdi ng alak na gumuguhit sa lalamunan ko. It felt good, but the sight in front of me was even more intoxicating and alarming.

The other side of the booth was no other than Tyson, isa sa mga matalik kong kaibigan… pero hindi siya nag-iisa. Tyson has been married for eight years at may dalawang anak na, pero ang katabi niya ngayon ay hindi ang asawa niya. It was a boy. A young and very pretty boy na mukhang mas bata pa yata sa amin.

Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Bumaba ang paningin ko sa braso ni Tyson na nakapulupot nang mahigpit sa bewang ng kasama niya, habang ang kabilang kamay niya ay may hawak na baso ng alak. Tyson had this playful, predatory smirk on his lips while his face was buried near the boy’s neck, whispering something. Tila hindi kami nito napapansin dahil busy siya sa katabi niya.

Bumalik ang paningin ko sa katabi niya at nagtama ang mga mata namin. The person beside Tyson had these intimidating foxy eyes, thin eyebrows, a small pointed nose, and heart-shaped lips. Maganda siya, pero halata mong masungit dahil tinaasan lamang ako nito ng kilay.

Itim ang buhok nito at kapansin-pansin ang hugis ng kaniyang katawan sa suot na itim na crop top at mini shorts na nagpapakita ng kurbada ng kaniyang bewang at ang kakinisan ng kaniyang legs. He reminded me so much of Eula, but the vibe was entirely different—while Eula was innocent, this boy, looked like he knew exactly how to use his body to get what he wanted.

Nagsalubong ang kilay ko at tumingin kina Dylan at Lucas na pawang nakatingin din kina Tyson at sa kasama niya. Napansin ni Dylan ang kalituhan sa mga mata ko, pero tanging kibit-balikat lang ang isinagot niya. Sabay-sabay kaming napatingin ulit sa dalawa sa harapan namin.

Kaming apat ay pawang mga kasal na, at sa aming lahat, si Tyson ang laging tinitingala dahil sa ganda ng pamilya niya, at s’ya rin ang unang ikinasal sa amin. Pero heto siya ngayon, harap-harapan kaming pinapakitaan ng kataksilan.

Nagawi ang tingin ni Tyson sa akin at tila ngayon lang ako napansin nito. Lumayo ang ulo niya sa leeg ng kasama pero hindi niya ito binitawan sa bewang; mas lalo pa niyang hinapit ang kasama sa kaniya, letting his hand linger dangerously close to the boy’s ass. Nginisian ako ni Tyson at tinanguan.

“Nandiyan ka na pala, Marco,” bati nito bago uminom sa hawak na baso. “Sorry pre, hindi kita napansin. Naging busy lang…” aniya na may mapanlarong ngiti sa labi habang nakatingin sa katabi niya. Inirapan lang siya nito, na lalong ikinalawak ng ngisi ng kaibigan ko.

Lalo akong naguluhan. Tumikhim ako upang kunin ulit ang atensyon ni Tyson. “Pare, ano ‘to?” paunang tanong ko, my voice dropping an octave. “Nasaan ang asawa mo? Bakit iba ang kasama mo?”

Natigilan si Tyson pero hindi nawala ang ngisi nito; sumandal siya sa kinauupuan, looking like a king. “Mga pre, meet Sky,” pakilala ni Tyson, sabay akbay sa katabi. Sky didn’t even look at us; he just stayed leaning against Tyson, playing with his glass, looking bored yet ethereal. “Sky, these are my friends.”

Nagkatinginan kaming tatlo nina Lucas at Dylan. “Tyson, gago, alam ba ni Lexi ’to?” bulong ni Dylan, tinutukoy ang asawa ni Tyson.

Tumawa lang si Tyson at hinalikan si Sky sa sentido sa harap naming lahat. “Hindi, at hindi niya kailangang malaman.”

Hindi ako makapaniwala. Nanatili lang akong nakatitig sa kanila, pero sa loob ko, parang sasabog ang utak ko sa gulat.

Aminado naman ako, na kaming apat ay mukha grupo ng mga playboys dahil sa mga porma namin, pero alam ko ang totoo. We pride ourselves on being loyal husbands. We love our wives. O ’yun ang akala ko.

Lalo na si Tyson. Noong college kami, aminado naman siyang gago siya; he had an old habit of cheating on his girlfriends like it was a sport. Pero noong nakilala niya si Lexi, his wife, everything changed. That toxic habit died down completely. He became a different person—isang devoted na asawa at ama.

Pero heto siya ngayon, watching him being all over Sky, tila ba bumalik ang dating siya.

Pinanood ko kung paano dahan-dahang ibinaba ni Tyson ang kamay niya mula sa balikat ni Sky patungo sa hita nito. He squeezed the flesh there, making Sky let out a small, huffy breath. Sky, on the other hand, looked so unbothered. He leaned his head back on Tyson’s shoulder, his neck exposed and vulnerable, habang ang mga daliri niya ay mapaglarong hinahawakan ang braso ni Tyson.

​“Alam n’yo mga pre,” Tyson leaned forward, his voice dropping to a low, conspiratorial tone. “The world won’t end if you indulge a little.”

Napailing na lang kaming tatlo nina Lucas sa tinuran ni Tyson. Sumandal ako sa pagkakaupo at muling sumimsim sa hawak kong baso, letting the burn of the alcohol settle in my throat.

​It is what it is. Sa tagal na ming magkakaibigan—halos magkakapatid na ang turingan namin sa isa’t isa. We’ve seen each other’s best and worst. Alam kong fucked up ang ginagawa ni Tyson, pero hinding-hindi ko siya ilalaglag. We have this unspoken code: we never snitch on each other. I know for a fact na kung ako ang nasa posisyon niya, my friends would do the same thing for me. Poprotektahan nila ang sikreto ko hanggang sa huli.

​Kaya kahit labag sa loob ko, hinayaan na lang namin si Tyson na gawin kung ano ang gusto niyang gawin. It was too late to stop him anyway; he looked so lost and completely down for Sky. The way he looked at the boy, the way he couldn’t keep his hands off him—Tyson was already deep in the rabbit hole.

​“Minsan kailangan mo lang ng kaunting… distraction,” dagdag pa ni Tyson, pero ang atensyon niya ay wala sa amin.

He was busy nibbling on Sky’s earlobe, his hand now boldly slipping under the boy’s crop top to feel the bare skin of his stomach. Sky let out a soft, breathy giggle na tila ba sinadya para marinig naming lahat. It was so provocative, na kahit si Dylan ay napa-iwas ng tingin at uminom na lang nang mabilis.

Nagpatuloy ang inuman namin habang si Sky ay nanatiling nakadikit sa gilid ni Tyson. We talked about work, the upcoming projects, the economy—the typical bullshit we use to talk about.

Pero ang utak ko ay nasa malayo. Seeing Tyson throw away eight years of marriage for Sky made me question if it was worth it.

Tyson was actually doing the thing that I’ve been killing myself to avoid. He was indulging in the temptation, touching the forbidden fruit, habang ako ay nagpapakamatay sa konsensya at takot.

Habang pinapanood ko kung paano halikan ni Tyson ang leeg ni Sky, mas lalong tumindi ang gulo sa loob ko. Is this what happens when you finally stop fighting the urge? Is this the freedom na kapalit ng pagtataksil?

—

I’m still thinking if I’m going to make this into a series, but what do you guys think?

chapter 5

Marco POV

It’s already 7:00 PM nang maisipan kong bumaba mula sa kwarto dahil kanina ko pa narinig ang pagpasok ng kotse ni Rhian; ganitong oras din talaga siya umuuwi mula sa duty niya sa ospital.

​Tatawagin ko na sana ang pangalan niya nang may marinig akong ingay mula sa kusina na nagpabagal sa pagbaba ko. Saglit akong huminto nang may pagtataka nang marinig ang dalawang boses na nag-uusap nang masaya.

​Nagsalubong ang kilay ko at mas lumapit pa sa hamba ng pintuan upang silipin kung sino ang nandoon. At hindi nga ako nagkamali. It’s Rhian with Eula.

​Akala ko ay nakauwi na si Eula gaya ng dati, pero eto siya, abalang-abala kausap si Rhian. Busy silang dalawa na nakatutok sa niluluto ni Eula habang nag-uusap. Mukhang hindi naman nila ako napansin kaya nanatili lang akong nakatayo sa dilim, pinapanood at pinapakinggan sila mula sa malayo.

​“Ang bango naman niyan, Eula! Marunong ka pala talagang magluto?” narinig kong sabi ni Rhian habang tumatawa. Nakasandal siya sa counter, pagod pa mula sa trabaho pero bakas ang saya sa mukha niya habang pinapanood ang bata.

​“Nakakabilib ka naman. Ako kasi natuto lang magluto nung kinasal na. Pero ikaw, ang bata mo pa pero ang dami mo na agad alam na kayang lutuin. Nakakainggit naman,” dagdag pa ni Rhian habang pinagmamasdan ang bawat kilos ni Eula.

​Pinanood ko kung paano gumalaw si Eula sa kusina. He was wearing an oversized shirt na halos maging dress na sa kaniya, emphasizing his small and fragile frame. May ngiti sa labi niyang hinahalo ang niluluto bago sumagot kay Rhian nang hindi tumitingin dito.

​“Kailangan po, Ate Rhian. Ako at si Lola na lang po kasi ang magkasama sa buhay at hirap na si Lola sa mga gawaing bahay. Kaya maaga rin po akong natuto,” mahinhing sagot niya habang dahan-dahang itinatabi ang sandok upang kumuha ng kaunting sabaw para tikman.

​Sumandal ako sa hamba ng pinto at dahan-dahang pinagkurus ang mga braso ko sa aking dibdib. I kept my presence hidden in the shadows of the hallway, listening intently.

​“Nasaan na ba ang mga magulang mo, Eula? Pasensya ka na kung matanong ako, ha?” malumanay na tanong ni Rhian, her maternal instincts kicking in.

​Napatigil si Eula sa pagtikim at bahagyang yumuko. Kahit nakatalikod siya, ramdam ko ang biglang pagbigat ng atmospera sa kusina. Lumingon siya nang bahagya kay Rhian, wearing a forced smile that couldn’t hide the sadness in his eyes.

​“Wala na po sila, Ate. Ang sabi po ni Lola, pumanaw po si Papa bago pa man ako ipanganak. Pinagbubuntis pa ako non ni Mama. Tapos si Mama naman po… hindi rin po kinaya. Sabi ng doktor, dahil daw po sa stress sa pagkawala ni Papa at komplikasyon sa pagbubuntis sa akin,” kwento niya habang dahan-dahang pinupunasan ang gilid ng kalan.

​Bumuntong-hininga siya at pilit na tumawa nang mahina. “Minsan nga po naiisip ko, swerte pa rin po ako kasi hinayaan pa akong mabuhay ni Mama kahit nahirapan siya. Inalagaan po ako nang mabuti ni Lola, pero… hindi ko rin po maiwasang mangarap na maranasan kung paano mahalin ng mga magulang. Yung may nag-aalaga at nagtatanggol sa akin.”

Napatitig ako kay Eula mula sa kinatatayuan ko. Nanatili akong tahimik, nakasandal ang balikat sa hamba ng pinto habang nakakrus ang mga braso sa aking dibdib. Hindi ko akalain na may ganoon pala siyang pinagdaraanan sa murang edad niya.

Behind that youthful face was a story I never expected. Hindi ko mapigilang makaramdam ng matinding pakikiramay habang pinapanood ko siyang mag-ayos ng mga kubyertos.

He grew up too fast because he had no choice. Sa murang edad, natuto siyang maging independent dahil wala siyang magulang na gagabay o poprotekta sa kaniya. Habang ang ibang bata noon ay naglalaro o inaalagaan, si Eula naman ay abala na sa pag-aalaga sa kaniyang lola at sa gawaing bahay.

“I’m sorry to hear that, Eula. I didn’t know you’re experiencing something like that. You’re so strong; I know your parents are proud of you,” malambing na sabi ni Rhian bago lumapit at marahang tinapik ang balikat nito. “Huwag kang mag-alala, nandito naman kami. Ituring mo kaming pamilya rito.”

​I felt a sharp pang of guilt and pity in my chest. Nakikita ko ang bahagyang panginginig ng mga balikat ni Eula habang nakatalikod kay Rhian, tila ba nabawasan ang bigat na dala-dala niya ngayong nailabas niya ang kaniyang kwento.

​I watched how tears streamed down Eula’s small face. He looked so pitiful that Rhian couldn’t help but brush Eula’s hair to calm him down.

​“Mula ngayon, hindi ka lang basta empleyado rito,” ani Rhian habang patuloy na inaalo si Eula. “Pamilya ang turing namin sa’yo. Huwag kang mahihiyang magsabi kung may kailangan ka o kung mabigat ang nararamdaman mo.”

​Aksidente namang napatingin sa akin si Rhian habang sinasabi ‘yon kay Eula. “Oh, Marco, kanina ka pa ba d’yan?” tanong ni Rhian sa akin.

​Mabilis na napalingon si Eula sa akin. Bakas ang gulat sa mukha niya habang mabilis niyang pinunasan ang mga luha sa kaniyang pisngi. Napatigil rin ako dahil sa biglaang atensyon sa akin bago napabuntong-hininga at tipid na ngumiti. Naglakad ako papasok ng kusina habang nakatingin nang diretso kay Eula.

Namumula ang pisngi nito sa pag-iyak o marahil dahil sa hiya na nahuli ko siyang nasa ganoong estado. Gayon pa man, hindi ko maiwasang maawa sa kalagayan nito.

Tumigil ako sa harap nilang dalawa at tumingin kay Eula. I cleared my throat, feeling a bit awkward dahil hindi ako sanay sa ganitong ka-emosyonal na usapan.

​“Tama ang Ate Rhian mo, Eula,” panimula ko, sinusubukang gawing malambot ang boses ko kahit na medyo garalgal pa ito. “Sorry kung… kung naging mailap ako nitong mga nakaraang araw. Huwag mong isipin na may nagawa kang mali. Gaya nga ng sabi ni Rhian, pamilya na ang turing namin sa’yo rito.”

​Iniwas ko sandali ang tingin ko sa kaniyang mga mata na puno ng luha dahil pakiramdam ko ay matutunaw ako. “You’re doing a great job with Matthew. At sa nakikita ko, napakabuti mong bata. Kaya simula ngayon, kung may kailangan ka, o kung gusto mo lang ng mapagsasabihan, nandito kami. Hindi ka na nag-iisa.”

Dahan-dahang nag-angat ng tingin sa akin si Eula, at isang tipid pero sincere na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. “S-salamat po, Kuya Marco. Akala ko po talaga… galit kayo sa akin.”

Rhian beamed at me, her eyes sparkling with pride dahil sa inasal ko. Hinawakan niya ang braso ko at pinisil iyon. “See? Sabi ko sa’yo mabait ’tong si Kuya Marco mo, nahihiya lang.”

Dahil sa gaan ng loob na nararamdaman ni Rhian, bigla siyang humarap kay Eula na may ningning sa mga mata. “Alam mo, Eula, since pamilya na ang turingan natin dito, bakit hindi mo na lang kami tawaging Mommy at Daddy? Kami na ang tatayong mga magulang mo.”

Daddy…

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang biglang huminto ang pag-ikot ng mundo ko at ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na tibok ng puso ko. Ang salitang iyon na dapat ay inosente ay biglang naging mitsa ng matinding apoy sa loob ko. My mind, which I was trying so hard to keep clean, was suddenly flooded with the most vulgar thoughts.

Nanlaki ang mga mata ni Eula na hindi nawawala ang ngiti sa labi. His whole face lit up, and for the first time, nakita ko ang tunay na saya sa kaniyang mga mata.

“Totoo po ba? Pwede ko po talaga kayong tawaging Mommy?” tanong ni Eula, ang boses niya ay puno ng pag-asa at ligaya. Marahang tumango si Rhian at ngumiti sa kaniya. Lalo namang lumawak ang ngiti sa labi ni Eula bago niya biglang niyakap si Rhian.

“Salamat po, Mommy!”

Rhian laughed and hugged him back, looking so content. Pagkatapos ay kumalas si Eula sa yakap at dahan-dahang humarap sa akin. Nakita ko ang ningning sa kaniyang magandang mata. Lumapit siya sa akin at bago pa ako makagalaw, naramdaman ko ang maliliit niyang braso na yumakap sa bewang ko.

“Salamat din po… Daddy Marco,” mahinang usal niya habang nakasubsob ang mukha sa dibdib ko.

Sari-saring emosyon ang dumaan sa akin. I stiffened, my whole body becoming as hard as a rock. Naramdaman ko ang bawat haplos ng kaniyang katawan sa akin, ang lambot ng kaniyang balat pero higit sa lahat, ang tawag niyang iyon ay parang isang utos para sa aking alaga na lalong tumigas sa loob ng aking sweatpants.

Gusto kong lumayo pero hindi ko magawa dahil nakatingin si Rhian. Napilitan akong manatiling nakatayo, pigil ang hininga habang nakatitig sa itaas ng ulo ni Eula. Tangina. This is torture. My wife just handed me the key to my own destruction, and she doesn’t even know it. Pakiramdam ko ay sinusubok ang buong pagkatao ko habang nakadikit ang katawan ni Eula sa akin.

Hindi nakatulong ang mabangong amoy ni Eula para pakalmahin ang sistema ko dahil ang kaninang matigas kong alaga ay lalong tumigas. Pinagdarasal ko na sana ay hindi mapansin ni Eula ang bukol na namumuo sa gitna ng binti ko.

Eula slowly lifted his head and stared at me. Wala sa sariling napalunok ako, tinatanong sa sarili kung napansin ba niya ang katigasan ng alaga ko dahil sa sobrang lapit niya. There was this unfamiliar glint in his eyes before a smile slowly crept on his lips—isang ngiti na hindi ko mawari kung inosente ba o may halong panunukso—bago niya ako bitawan at lumayo.

Kinuha ko ang pagkakataong iyon para tumalikod sa kanila. “Ah, aakyat lang muna ako. Nakalimutan ko palang patayin ang computer ko,” saad ko at mabilis na naglakad dahil ayokong mapansin nila ang bakat na bakat kong alaga sa aking sweatpants. Ang bawat hakbang ko ay parang isang parusa dahil sa sobrang tension sa katawan ko.

Pero bago makalabas sa hamba ng kusina, muli akong nagnakaw ng tingin kay Eula. Kausap niya si Rhian na ngayon ay nakatalikod sa akin, habang si Eula naman ay nakaharap sa gawi ko. Gaya ko, nakatitig rin si Eula sa akin na may ngiti sa labi at kakaibang kislap sa mga mata. ’Yun ang huling nakita ko bago ako tuluyang makalabas ng kusina.

Pagpasok ng sumunod na linggo, pinilit kong panindigan ang papel na ibinigay sa akin ni Rhian. Sinubukan kong ilagay ang sarili ko sa posisyon ng isang tatay-tatayan kay Eula. Mahirap, dahil sa tuwing naririnig ko ang salitang iyon mula sa kaniyang malambot na boses, tila ba nagkakaroon ng sariling buhay ang imahinasyon ko.

Hindi ako masanay-sanay tuwing tinatawag ako ni Eula sa tawag na ‘yon. Ayoko mang bigyan ng malisya ay hindi ko maiwasan, lalo na’t sa bibig mismo ni Eula nanggagaling ‘to. Tuwing bibigkasin niya ang salitang ‘yon, pakiramdam ko ay dinidilaan ang buong sistema ko ng apoy—isang apoy na alam kong susunog sa lahat ng pinundar namin ni Rhian kung hindi ko mapipigilan.

Nasa veranda ako ngayon, nakaupo at nagyoyosi. Malayo ang tingin at malalim ang iniisip habang magkasalubong ang kilay. Tanging sandong itim at basketball shorts lang ang suot ko, hinahayaan ang malamig na hangin na dampian ang balat ko, pero kahit anong lamig ng paligid, nananatiling mainit ang dugo ko.

Hapon na at hindi ‘to ang oras para mag-isip ng mga kalibugan, pero hindi ko maiwasan. Kaya ayokong walang ginagawa dahil sa oras na mabakante ako, ang utak ko ay napupuno ng kung ano-anong bagay tungkol kay Eula.

It’s been what since I met Eula? Almost a month? And yet, I’m still in this calvary. I stopped questioning what I felt for Eula and focused more on seizing my urge. Pero hanggang kailan? Hanggang kailan ko kayang labanan ang sarili kong katawan?

Tinitigan ko ang usok na lumalabas sa bibig ko. Mahal ko si Rhian. Siya ang buhay ko, ang asawa ko, ang ina ng anak ko. Hinding-hindi ko kayang sikmuraing pagtaksilan siya.

Ang dumi. Ang dumi-dumi ng tingin ko sa sarili ko. Every time he calls me Daddy, my cock reacts faster than my conscience. Nakaka-guilt na isiping habang naghahanap siya ng kalinga ng magulang, ang tanging gusto ko namang gawin ay itulak siya sa pader at ipatikim sa kaniya ang lahat ng maruruming pantasya ko.

I sucked in more smoke, hoping it would numb the tension in my chest and in my pants. I need to be a better man. I need to be the husband Rhian deserves and the father figure Eula needs. Pero sa tuwing naiisip ko ang inosenteng mukha ni Eula, alam kong malayo pa ang itatakbo ng kalbaryong ito.

Narinig ko ang mahinang yabag sa likuran ko. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon. Ang amoy pa lang niya—yung halo ng tamis at bagong ligo—alam ko nang si Eula na iyon.

Napabuntong-hininga ako at pinatay ang upos ng yosi sa ashtray bago lumingon sa hamba ng veranda, at saktong nakapasok na nga si Eula. Umayos ako ng upo at tinitigan siya.

Eula was right in front of me, smiling sweetly while holding a tray of meryenda. My eyes dropped to what he was wearing—just simple cotton shorts and a baby blue loose shirt that made him look refreshing. Sa kabila ng pagpipigil ko, hindi ko maiwasang hindi mapansin kung paano bumabakat ang kaniyang hubog sa manipis na tela, dahilan para makaramdam ako ng pamilyar na pintig ng init sa aking katawan.

“Meryenda po, Daddy…” aniya at ibinaba ang tray na hawak-hawak sa mababang mesa dito sa veranda, sa tapat kung saan ako nakaupo.

Saglit pa akong napahinto, pinapakalma ang sarili sa tawag niyang iyon, bago tumikhim at nginitian siya. “Salamat, Eula.”

Tumingin ako sa pagkain—turon at malamig na juice—bago muling tumingin sa kaniya. Tahimik lang siyang nakatayo habang hawak ang tray at nakangiti sa akin. Bago pa mamayapa ang katahimikan ay tinanong ko siya.

“Nasaan pala si Matthew?” tanong ko at kumuha ng turon. Mainit pa ‘to at sigurado akong siya ang nagluto nito.

“Nasa kwarto niyo po. Pinatulog ko po muna sa crib niya pagkatapos maligo. Mahimbing po ang tulog, mukhang napagod po sa paglalaro kanina,” sagot niya habang pinapanood akong kainin ang niluto niya. Ang kaniyang mga mata ay tila nagniningning habang hinihintay ang reaksyon ko sa lasa ng pagkain.

Marahan akong tumango. “Eh, ikaw? Kumain ka na ba? Sabayan mo na ako rito,“ anyaya ko. Gusto kong ipakita na sinusubukan kong maging tatay sa kaniya.

Kung gusto ni Rhian na maging pamilya kami, kailangan kong rumespeto. Kailangan kong maging ama na kailangan ni Eula. Hindi ko lang rin naman ‘to ginagawa dahil gusto ni Rhian; gusto ko rin talaga na kahit papaano ay maging comfortable at may masasandalan siya, lalo na noong marinig ko ang kwento niya.

Napakurap si Eula, tila nabigla sa alok ko. Umiling siya at medyo napaatras pa. “H-hindi na po, Daddy. Nakakahiya naman po sa inyo,” aniya at nahihiyang tumawa.

Muli ko siyang tinitigan bago sumandal sa kinauupuan. Halatang nahihiya pa rin siya sa akin pero sanay na sanay na siyang tawagin akong Daddy. Gusto kong matawa pero pinigilan ko ang sarili ko.

“Wala namang dapat ikahiya. Maupo ka na rito,” utos ko nang may awtoridad. I pointed at the chair across from me. Wala siyang nagawa at dahan-dahan siyang naupo, halatang medyo ilang pa rin pero may pasasalamat sa mga mata.

Kinuha ko ang baso ng juice at sumimsim bago muling ibinalik ang atensyon sa kaniya. “You’re graduating, right?  May napili ka na bang kurso sa kolehiyo?” tanong ko, sinusubukang maging seryoso ang tono.

Eula bit his lower lip, a habit I noticed whenever he was thinking deeply. “Opo, Gusto ko po sana mag-Nursing,” sagot niya habang nakayuko nang bahagya, nilalaro ang dulo ng kaniyang baby blue shirt.

Napataas ang kilay ko. Nursing. Mahaba-habang pasensya at talino ang kailangan doon. Tinitigan ko ang kaniyang maliliit na kamay na ngayon ay nakapatong na sa kaniyang hita. “Nursing is a tough course, Eula. Sigurado ka na ba riyan?”

​Mabilis siyang tumango at tumingin sa akin nang diretso. Ang kaniyang mga mata ay puno ng determinasyon. “Opo, Daddy. Kaya po ngayon palang, naghahanap na ako ng mga pwedeng apply-an na scholarship. Nag-iipon din po ako mula sa sahod ko para pambili ng mga reviewer.”

Sa puntong iyon, naramdaman ko ang paghanga. Sa kabila ng kaniyang mga pinagdadaanan, may matatag siyang pangarap. I leaned forward, my elbows resting on my knees, making the gap between us closer. Ramdam ko tuloy ang init na nanggagaling sa katawan niya.

Marahan akong tumango. “That’s good to hear. Pagbutihan mo lang ang pagaaral mo, dahil edukasyon ang pinaka importanteng bagay sa mundo,” pangangaral ko. “Kung kailangan mo ng tulong sa pambili ng mga libro o kahit anong gamit sa pag-aaral, sabihin mo lang sa akin. I can even help you with your reviews if you want. Engineer ako, kaya medyo gamay ko ang Math at Science.”

​“Talaga po, Daddy?” tuwang-tuwang sabi niya, at sa sobrang excitement ay bahagya niyang nahawakan ang tuhod ko.

​Naramdaman ko ang init ng palad niya sa balat ko, dahilan para manigas ang buong katawan ko. My lust spiked instantly as I felt his soft touch. Pero pinilit kong hindi gumalaw at hindi magpakita ng anumang malisya. I just offered a small smile, even though inside, my cock was already straining against my shorts because of the accidental contact and that damn word he keeps using.

​“O-oo naman. Basta mag-focus ka lang sa pag-aaral mo. Huwag kang mag-alala, susuportahan ka namin ni Rhian,” paninigurado ko sa kaniya.

Marahan kong ginulo ang buhok niya na kinangiti niya. It was a simple gesture, something a father would do, pero ramdam ko ang panginginig ng sarili kong kamay.

Sa mga sumunod na araw, mas lalo kong pinanindigan ang bagong setup namin. Dahil sa bahay lang din naman ako nagtatrabaho sa harap ng computer ko, mas naging madalas ang pagkikita at pag-uusap namin ni Eula. Unti-unti nang nawala ang pader sa pagitan namin, at naramdaman ko na mas naging komportable siya sa presensya ko.

Isang umaga, dumating ang mga delivery na naglalaman ng mga bagong gamit—mga Nursing reviewers, highlighters, at ilang komportableng pambahay.

​“Daddy, ang dami naman po nito… baka po nakakaabala na ako sa budget niyo,” ani Eula habang dahan-dahang binubuksan ang mga parcel sa tapat ng working desk ko. Napansin ko ang saya na pinaghalong hiya sa kaniyang magandang mukha habang tinitingnan ang mga makakapal na libro.

​“Huwag mong isipin ang pera. Kailangan mo ’yan para sa school. At ’yung mga damit, palitan mo na ’yung mga luma mong suot,” sagot ko habang nakasandal sa swivel chair ko.

Pinagmasdan ko kung paano siya bahagyang yumuko para basahin ang mga pamagat. Dahil sa posisyon niya, humubog ang kaniyang maliit na bewang at bahagyang umangat ang suot niyang maikling shorts, dahilan para malantad ang kaniyang mapuputi at makinis na hita.

​Napalunok ako. My cock throbbed painfully against my underwear, a familiar heat spreading rapidly through my veins. Tangina. Ang hirap mag-focus sa trabaho kung ganito ang view sa harap ko.

Tuwing may free time naman ako ay tinutulungan ko siyang mag-aral. Nakaupo siya sa tabi ko habang tinutulungan ko siya sa mga kumplikadong Math problems. Si Matthew naman ay nasa crib niya rito sa sala, tahimik na naglalaro habang kaming dalawa ay seryosong nakatutok sa mga reviewers niya.

​“Daddy, paano po ulit nakuha itong value ng X?” tanong niya habang sumasandal nang bahagya sa balikat ko para mas makita ang sinusulat ko sa papel.

​Amoy na amoy ko ang kaniyang buhok na tila ba palaging bagong ligo—isang napakabangong amoy na nanunuot sa sistema ko at nagpapagulo sa katinuan ko.

Ang bawat haplos ng kaniyang braso sa akin at ang pag-ayos niya ng upo na nagpapakita ng kaniyang mapuputi at makinis na binti sa ilalim ng lamesa ay isang matinding pagsubok. Habang seryoso siyang nakikinig sa paliwanag ko, ang utak ko naman ay punong-puno ng kung ano-ano.

My cock would often throb and press hard against my pants whenever he leaned closer, but I would just clench my jaw and clear my throat, forcing myself to focus on the formulas.

​“Ganito ’yan, Eula… kailangan mong i-isolate ’yung variable bago mo makuha ang sagot,” paliwanag ko nang garalgal ang boses.

“Ah, gets ko na po. Ang galing niyo po talagang magpaliwanag,” masayang tugon niya. Sa tuwa niya ay bigla siyang humarap sa akin, dahilan para lalong maglapit ang aming mga mukha.

Dahil sa sobrang lapit niya, ramdam ko ang bawat buga ng hininga niya sa labi ko. Napatitig ako sa kaniyang maganda at inosenteng mukha, sa kaniyang mapupulang labi na bahagyang nakabuka habang nakangiti.

Hindi ko rin mapigilang mapababa ang tingin sa kaniyang leeg pababa sa bahagyang nakalawit na kwelyo ng white polo shirt niya, bago muling tumitig sa kaniyang mukha.

“Daddy? May dumi po ba sa mukha ko?” tanong niya na nag-paiktad sa akin. Ang boses niya ay puno ng pagtataka pero nanatili siyang nakatitig sa akin. Ang kaniyang mga magagandang mata ay tila ba hinihigop ang lahat ng katinuan ko.

​“W-wala. May naisip lang ako sa trabaho,” pagsisinungaling ko. Mabilis akong umiwas ng tingin at inabot ang juice na nakapatong sa mesa at sumimsim dito para lang mahimasmasan.

Tapos na kaming maghapunan ni Rhian at kasalukuyan kaming nagliligpit ng mesa. Tahimik na ang paligid dahil kanina pa nakauwi si Eula sa bahay nila sa kabilang tapat lang, at si Matthew naman ay mahimbing na ang tulog sa crib niya rito sa sala.

​“You know, Marco… I’m really happy,” panimula ni Rhian habang inaayos ang mga pinagkainan. Nagtataka naman akong napatingin sa kaniya habang nagpupunas ng mesa, na siyang mahina niyang ikinatawa.

​“Kasi nakikita ko kung gaano kayo naging close ni Eula nitong mga nakaraang linggo. Akala ko talaga noon, mahihirapan siyang mag-adjust sa’yo, pero he really looks up to you now. Tuwang-tuwa siya tuwing tinutulungan mo siya sa studies niya,” nakangiting sabi ni Rhian.

​Natahimik naman ako dahil sa sinabi niya at napaiwas ng tingin. ​“Mabuting bata si Eula, Rhian. Hindi mahirap pakisamahan,” maikli kong sagot.

​Ramdam ko ang tingin ni Rhian na puno ng pasasalamat. Tipid lang akong ngumiti, kahit na deep inside, kinakain ako ng konsensya ko. Kung alam lang ni Rhian ang bawat maruming kaisipan at ang tindi ng libog na nararamdaman ko tuwing tinatawag akong Daddy ni Eula, baka kamuhian niya ako. Pero pinili kong manahimik at magpatuloy sa aking ginagawa.

​“Hon, magsi-CR lang ako. Pakitingnan na lang muna nitong pinapakuluan ko,” biglang paalam ni Rhian at itinuro ang pinapakuluan niyang baby bottle at pacifier ni Matthew. Hindi na niya ako hinintay na mag-react at dumiretso na sa banyo rito sa kusina.

​Napailing ako at lumapit sa pinapakuluan niya upang i-check. Mukhang kakasalang pa lang naman niya nito kaya muli ko itong tinakpan. Naupo muna ako sa stool bar dito sa kitchen counter dahil tapos na rin naman akong maglinis ng mesa.

Habang hinihintay ko ang paglabas ni Rhian, napatitig ako sa kaldero, pero ang isip ko ay mabilis na lumipad pabalik sa mga nakaraang araw. Hindi ko akalain na sa loob lang ng maikling panahon ay magiging ganito kami kalapit ni Eula.

​Naalala ko kung paano siya dahan-dahang nag-open up sa akin. Noong una, halos hindi siya makatingin nang diretso, pero ngayon, parang natural na lang sa kaniya ang sumandal sa balikat ko habang magkalapit kami.

Pinatong ko ang siko ko sa kitchen counter at humalumbaba. Pinanindigan ko ang pagiging ama-amahan sa kaniya—binilhan ko siya ng mga kailangan niya, tinulungan sa reviewers, at siniguro na komportable siya rito sa amin.

​Biglang naputol ang pagmumuni-muni ko nang marinig ko ang pag-vibrate ng phone ko sa bulsa. Kinuha ko ito, iniisip na baka may urgent sa work. Pero nang makita ko ang pangalan ni Eula sa screen, natigilan ako.

​Bakit siya nag-text? Gabi na, ah? Naalala ko noong ibinigay ko ang number ko sa kaniya para sa mga updates kay Matthew o kung may gusto siyang itanong sa akin, upang hindi na siya kailangang kumatok sa kwarto dahil madalas ay nasa Zoom meeting ako.

​Kahit nagtataka ay pinindot ko ang text niya. It was an image file. Pag-load ng litrato, doon na tuluyang nanigas ang katawan ko. Kahit kalahati lang ng mukha ang kita, alam kong si Eula ’to, pero ang nagpagulat sa akin at nagpakapos ng hininga ko ay nang makita ang ayos niya sa litrato. It was a half-nude photo.

​Makikita sa litrato ang nakahigang si Eula sa puting kama. Kahit may kadiliman ang kwarto, kita ang naka-angulong camera kung saan tanging bibig niyang nakalabas ang dila lang ang kita, pero lantad na lantad ang katawan niya. Nakasuot siya ng maluwag na t-shirt na sa sobrang luwag ay nakikita ang pink niyang nipple at ang collarbone niya. Medyo nakataas din ang suot niyang damit kaya kita ang likod ng manipis niyang bewang. Sa ibaba naman ay wala siyang suot na anumang saplot. Nakadapa siya sa kama at nakausli ang matambok niyang pwet na walang takip, kaya kitang-kita ko ang kakinisan nito.

​Sunod-sunod ang ginawa kong paglunok at hindi magawang umiwas ng tingin sa litrato. Mabilis kong naramdaman ang pagtigas ng ari ko. My cock throbbed so hard against my pajamas, and I felt a surge of raw, unfiltered desire. Putangina. Ang libog na kanina ko pa pinipigilan ay biglang sumabog dahil sa kabastusan na pinadala niya. Pakiramdam ko ay may kung anong hangin ang dumaan na siyang sobrang nagpainit sa akin habang nakatitig sa matambok niyang pwet

Nanunuyo ang lalamunan ko habang tinititigan ang bawat detalye ng kaniyang hubad na katawan—mula sa kaniyang pink nipples hanggang sa maputi at makinis niyang pwet na tila ba nag-aanyaya na haplusin at bayuhin.

​“Hon, okay na ba ’yung pinapakuluan?”

​Nagulat ako nang marinig ang boses ni Rhian na kakalabas lang ng banyo. Mabilis kong pinatay ang screen at ibinaligtad ang phone sa counter, ang puso ko ay kumakabog nang napakabilis dahil sa kaba at tindi ng tensyon.

​“A-ah, oo. Inaantay lang kitang lumabas,” wala sa sarili kong sagot, pilit na pinapakalma ang boses ko kahit na ang burat ko ay nakabalandra pa rin at nananakit na sa tindi ng katigasan.

Nagtataka akong tiningnan ni Rhian bago bumaba ang tingin niya sa phone kong nasa counter. Ang kaba na nararamdaman ko ay dumoble, kinakabahan na baka may nakita siya o napansin sa aking ikinikilos. Pakiramdam ko ay naglalakbay ang butil ng pawis sa noo ko sa tindi ng presyur.

​“May problema ba sa work?” tanong niya na nagpahinga sa akin nang maluwag. Inakala niya marahil na ang tensyon sa mukha ko ay dahil sa mga blueprints o deadline na hinahabol ko.

Huminga ako nang malalim at pilit na ibinaling ang atensyon sa kaniya, sinusubukang itago ang katotohanan na ang utak ko ay lunod na lunod pa rin sa kahalayang pinadala ni Eula. Ang imahe ng kaniyang matambok na pwet at ang nakalawit niyang dila ay tila nakatatak na sa talukap ng aking mga mata.

​“Wala… wala ’to,” maikli kong sagot habang dahan-dahang inabot ang phone at isinilid sa bulsa, pilit na hindi ipinapakita ang panginginig ng aking kamay.

—

Malapit na tayo sa exciting part.

chapter 6

Marco POV

“U-Ugh ah—Putangina.” Mas hinigpitan ko ang pagkakapulupot ng palad ko sa naninigas kong alaga bago ‘to muling jinakol nang agresibo. Pulang-pula ang ulo nito at tila gusto nang sumabog sa tindi ng presyur.

Ang isa ko namang kamay ay hawak-hawak ang cellphone ko kung nasaan nakadispley ang litrato ni Eula. I was intensely looking at it as I fist my own meat.

“Ahh, Eula…” mahinang ungol ko sa apat na sulok ng banyo habang nakatitig sa kulay rosas na utong ni Eula at pabalik sa kaniyang makinis at matambok na puwetan.

“Ang sarap mo, Eula… Shit.” Tinaas-baba ko ang kamay ko sa katawan ng aking alaga. Kumikintab na ito dahil sa mga nauna kong katas kaya mas napapadali ang pagjajakol ko. Ramdam ko ang init na bumabalot sa palad ko sa bawat mabilis na pagkiskis.

Muli kong tinitigan ang litrato, lalo na ang bahaging nakausli ang kaniyang pwet. “Ganito ba ang gusto mo, Eula? Ang dumi mong bata… sarap mong bayuhin,” kagat labi kong bulong habang mas lalong binibilisan ang galaw ng kamay ko.

Pinanood ko kung paano gumalaw ang balat ng aking burat sa ilalim ng aking mahigpit na pagkakahawak. Bawat mabilis na hagod ay tila ba sinusunog ang katinuan ko.

Ibinagsak ko ang ulo ko sa dingding ng banyo habang patuloy na pinaglalaruan ang sarili. Ang imahinasyon ko ay dinala ako sa kwarto ni Eula—iniisip ko na ako ang kumuha ng litratong iyon, na ako ang humahawi sa kaniyang maluwag na shirt para dilaan ang kaniyang utong at kagatin ang kaniyang maputing balat.

“Ugh, fuck… Eula, kakantutin kita hanggang sa hindi ka na makalakad,” uminit lalo ang pakiramdam ko. Nararamdaman ko na ang kiliti sa dulo ng aking alaga, ang hudyat na anumang sandali ay sasabog na ako.

Mas hinigpitan ko pa ang hawak, halos mapigilan ang daloy ng dugo sa tindi ng pagkakasakal ko sa aking burat. Ang bawat ungol ko ay pilit kong hinihinaan kahit alam kong wala namang makakarinig sa akin, pero ang matinding libog na nararamdaman ko ay halos hindi na kayang ikulong.

“Ah, shit… Eula… Daddy’s coming…”

Sa huling ilang mabilis na hagod, naramdaman ko ang pagpintig ng aking alaga bago tuluyang sumabog ang malapot at mainit kong katas. Napapikit ako nang mariin, hinahayaan ang bawat bugso na tumalsik sa sahig at sa gilid ng toilet bowl, habang ang pangalan ni Eula ang huling namutawi sa mga labi ko sa gitna ng aking matinding pagkapagod.

Matapos ang huling bugso ng katas, nanatili akong nakatayo sa harap ng sink, habol ang hininga habang nakatitig sa screen ng phone ko. Mariin akong napapikit bago umahon sa pagkakayuko at nag tungo sa shower.

Binuksan ko ang shower at hinayaan ang malamig na tubig na bumuhos sa aking katawan, umaasang mahuhugasan nito hindi lang ang lagkit sa aking mga kamay, kundi pati na rin ang bigat sa aking dibdib. Pero habang dahan-dahang humuhupa ang panginginig ng aking burat, ang utak ko naman ay muling bumabalik sa nag-iisang tao na gumugulo sa akin nitong mga nakaraang araw.

Ilang gabi na ba ang nakalipas simula nang matanggap ko ang litratong iyon? Tatlo? Apat? Nawawalan na ako ng bilang dahil gabi-gabi, hindi ako pumapaltos. Halos naging ritwal ko na ang pumasok dito sa banyo, titigan ang litrato ni Eula, at magpakalunod sa kalibugan na hatid ng kaniyang hubad na katawan. Halos araw-araw, nilalapastangan ko ang sarili ko gamit ang imahe ng batang itinuturing ng asawa ko na pamilya.

Nakapikit ako habang dinaramdam ang agos ng tubig sa aking mukha. Kinakain ako ng konsensya tuwing titingin ako sa mga mata ni Rhian. Siya ang buhay ko, ang pamilya ko. Pero tuwing mag-iisa ako, ang libog ko ay laging nananalo. Sa tuwing naiisip ko ang kakinisan ng pwet ni Eula sa litratong iyon, nawawala ang lahat ng moralidad ko.

Pero sa kabila ng matinding guilt, heto ako, gumagawa ng rason para mapatawad ang sarili ko. Mabuti na ’to. Mas mabuti na ang magjakol dito sa banyo kaysa naman tawirin ko ang linyang hindi na mababalikan. Mas ligtas ’to kaysa sa totoong pagkantot kay Eula. Hanggang dito lang ito sa loob ng apat na sulok ng banyo, hanggang imahinasyon lang ang lahat, hindi ko pa tuluyang niloloko si Rhian… o iyon ang pilit kong ipinapaniwala sa sarili ko.

Pero ang mas nagpapagulo sa akin ay ang kilos ni Eula.

​Matapos niyang isend ang litratong iyon, wala siyang sinabi. Walang follow-up text, walang paliwanag. At kapag pumupunta siya rito sa bahay para kay Matthew, umaarte siya na tila ba walang nangyari. Nakangiti siya, tinatawag ako, at masunurin sa bawat utos ko. Acting normal, as if he didn’t send a half-nude photo of himself to his neighbor.

Hindi ko mahanapan ng tyempo na tanungin siya. Paano ko sisimulan? Tangina, baka isipin niyang isa akong manyak kapag nagkamali ako ng bitaw ng salita. O baka naman aksidente lang?

Nakaramdam ako ng matinding inis sa naisip. Na-wrong send siya? Kung ganoon ay may tao siyang dapat sesendan ng litratong ‘yon na hindi ako?

Putangina. Ang isiping iyon ay parang isang lason na mabilis na humalo sa dugo ko. Mas lalong tumigas ang panga ko, ramdam ko ang pag-igting ng mga kalamnan sa mukha ko habang nagtatagis ang aking mga bagang. Isang matinding selos ang biglang sumabog sa dibdib ko.

Kung hindi para sa akin ang litratong ’yon, kanino? Sino ang lalaking dapat na nakakakita ng kakinisan ni Eula? Sinong swerteng gago ang pinadalhan niya ng matambok niyang pwet at ng mapang-akit niyang katawan?

Habang binubuhusan ako ng tubig mula sa shower, mas lalong nag-init ang dugo ko. The thought of Eula sending that picture to someone else—another man seeing that pink nipple, another man staring at that smooth, round ass—made me want to break something. Hindi ko matanggap.

Pakiramdam ko ay may pag-aari akong ninanakaw ng iba, kahit na sa totoo lang ay wala naman akong karapatan.

​“Hindi pwede… Akin lang dapat ’yon,” wala sa sariling bulong ko sa gitna ng agos ng tubig.

Possessiveness started to cloud my judgment. Pakiramdam ko, kung hindi ko makakausap si Eula ngayon tungkol sa litrato niya ay baka tuluyan na akong mabaliw. I need to talk to him; I need to know why he sent that picture to me.

Kaya saktong paglabas ko ng banyo, naabutan ko si Eula sa kwarto namin ni Rhian. Nilalagay niya si Matthew sa crib, mukhang kakatapos lang itong palitan ng diaper. Agad kong kinuha ang kaniyang pansin.

“Eula,” mahinang tawag ko, sapat lang para marinig niya dahil mukhang hindi nito napansin ang paglabas ko sa banyo.

Mabilis namang lumingon si Eula sa akin. “Oh, Daddy, hindi ko na po kayo nahintay…” Ang kaniyang boses ay pahina nang pahina kasabay ng pagbura ng ngiti sa kaniyang labi habang ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang bumaba mula sa mukha ko hanggang sa buong katawan ko.

Tila natigilan siya sa ayos ko. Dahil kakalabas ko lang ng banyo, wala akong suot na pang-itaas at tanging ang towel lang na nakapulupot sa bewang ko ang tumatakip sa katawan ko. Ang buhok ko ay basa pa at tumutulo ang bawat butil ng tubig sa aking katawan.

Tinitigan ko si Eula habang ang mga mata niya ay nakatutok pa rin sa katawan ko. Hindi rin nakalagpas sa akin ang sunod-sunod niyang paglunok. Napangisi ako dahil sa inakto nito.

Hindi naman sa pagmamayabang, pero kahit busy sa trabaho at pamilya, nagagawa ko pa rin namang alagaan ang sarili ko. I have a nice body—broad shoulders, firm abs, a chiseled chest, and toned arms that I work so hard to achieve. Dagdag pa ang kulay kayumanggi kong balat na mas nagpa-define ng katawan ko, at ang tattoo ko sa braso na nagbibigay ng mas dominanteng dating.

Tumikhim ako nang may mapaglarong ngiti sa labi upang kunin ang atensyon ni Eula, at hindi naman ako nabigo. Mabilis siyang napaiwas ng tingin sa akin at agad na namula ang kaniyang mukha. Ang mga braso niya ay pinagkrus niya sa kaniyang dibdib, tila ba sinusubukang protektahan ang sarili mula sa titig ko.

Napailing ako at mahinang natawa, na siyang kinalingon niya sa akin muli. Naglakad ako patungo sa swivel chair ko at naupo rito, hindi na nag-abala pang magbihis. Humarap ako kay Eula habang parang hari na nakaupo sa swivel chair, nakabuka ang binti at tanging tuwalya lang ang tumatakip sa gitna ko. Ramdam ko ang pagpintig ng burat ko sa ilalim ng tela, lalo na’t kitang-kita ko ang pagkataranta sa kaniyang mga mata.

“Eula, come here…” mahinang utos ko, pero bakas ang awtoridad sa boses ko.

Napansin ko ang bahagyang panginginig ng kaniyang mga balikat. Nagtataka niya akong tinitigan, pero nang makita ang seryoso kong mukha ay wala siyang nagawa kundi sundin ako at mapayuko. Dahan-dahan siyang naglakad papalapit sa akin, ang mga mata ay nananatiling nakapako sa sahig. Itinuro ko ang bakanteng upuan sa tabi ng swivel chair ko.

“Upo ka,” wika ko. Sinunod niya naman ako nang walang kibo. Sumandal ako sa upuan ko, pilit na pinapakalma ang sarili kahit na ang totoo ay nanggigigil pa rin ako sa selos at libog.

Pinagsiklop ko ang mga palad ko at hinagod siya ng tingin, iniisip kung paano ko uumpisahan ‘to nang hindi siya makaramdam ng sobrang pagkatakot o pagkailang.

“Bakit po, Daddy?” tanong niya sa mahinang boses at sinulyapan ako, pero agad ring iiwas.

Napabuntong-hininga ako at kinuha ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa at mabilis na hinanap ang litratong sinend niya. Muli ko pa siyang sinulyapan bago ipinatong ang cellphone sa mesa, pero sa kaniya nakaharap ang screen.

“Ano ‘to, Eula?” seryosong tanong ko at muling sumandal sa swivel chair ko at pinagkrus ang mga braso sa aking dibdib.

Magkasalubong ang kilay akong tiningnan ni Eula bago siya bumaling sa cellphone ko na nasa mesa, at doon niya nakita ang litratong sinend niya.

Nanlaki ang mga mata niya. Literal siyang natigilan; ang kaniyang hininga ay tila naputol habang nakatitig sa sarili niyang hubad na katawan sa screen ng phone ko. Namutla siya, at ang kaniyang mga labi ay bahagyang nanginig pero walang salitang lumalabas.

“Ano ang ibig sabihin nito, Eula? Bakit mo sinend sa akin ‘to?” sunod-sunod na tanong ko sa seryosong tono, pilit na itinatago ang katotohanang ilang minuto lang ang nakalipas ay pinag-jakulan ko ang mismong litratong ’yan.

Nanatili siyang tahimik, ang mga daliri niya ay mahigpit na nakakapit sa laylayan ng kaniyang damit habang hindi hindi inaalis ang mga mata sa screen ng phone ko.

“Alam mo ba kung gaano kadelikado ang ginagawa mo?” pagpapatuloy ko, ang boses ko ay strikto pero kalmado. “Paano kung hindi ako ang nakakita nito? Paano kung si Rhian ang humawak ng phone ko at nabuksan ang message mo? Anong sasabihin mo sa kaniya? Anong iisipin niya sa atin… sa’yo?”

Napayuko siya, hindi makatingin sa akin. Ang katahimikan niya ay lalong nagpapakulo sa dugo ko. Tinitigan ko ang kaniyang maliit na bulto, pilit na binabalance ang pagiging father figure at ang hayop na pagnanasa sa loob ko.

“Eula, sumagot ka. Sinadya mo ba ’to?” madiin kong tanong. “Sinend mo ba ’to sa akin dahil may gusto kang mangyari?”

Bawat salita ko ay tila ba sampal sa kaniya, pero kailangan kong marinig ang sagot niya. Kahit na gabi-gabi akong nilalamon ng libog tuwing naiisip ko siya, kailangang manatiling matatag ang pader na itinayo ko. May pamilya ako. May asawa akong nagtitiwala sa akin. Kahit anong tigas ng burat ko tuwing nakikita ko siya, hinding-hindi ko pwedeng hayaang masira ang lahat dahil lang sa isang pagkakamali.

Nanlaki ang mata ni Eula at tumingin sa akin, mabilis siyang umiling. “H-Hindi po—Wala po akong gustong mangyari…” pahina nang pahina ang boses niya hanggang muli siyang napayuko.

Yumuko siya lalo, at sa pagkakataong ito, narinig ko ang mahina niyang pagsinghot na nauwi sa sunod-sunod na hikbi. Bigla akong napanic. Hindi ko inaasahan na iiyak siya nang ganoon—iyong iyak na parang batang nawawala at takot na takot.

Wala sa sarili ko siyang hinila palapit sa akin, ngayon ay nakatayo na siya sa naka parte kong hita habang ako ay nakaupo, nanatili siyang nakayuko at umiiyak.

Napamura ako sa aking isipan. Mukhang napasobra yata ako. “Eula, I didn’t mean to scare you. I’m sorr—” Hindi ko na natapos ang sasabihin ng patulin n’ya ako.

​“D-Daddy… s-sorry po. W-wrong send lang po ‘yon… hindi ko naman po talaga dapat ise-send sa inyo ‘yon,” nauutal niyang sabi sa gitna ng pag-iyak.

Natigilan ako. Pakiramdam ko ay binuhusan ako ng malamig na tubig. Wrong send? So tama ang hinala ko kanina? May ibang lalaking dapat nakakakita ng litratong ‘yon? Ang panga ko ay muling nag-igting at ang selos na pilit kong itinatago ay halos sumabog na.

​“So may ibang lalaki ka talagang pinapadalhan ng mga ganiyang litrato?” gigil kong tanong, hindi ko na naitago ang poot sa boses ko.

​Pero mas lalong lumakas ang iyak ni Eula, yumanig ang balikat niya sa sobrang takot. “H-hindi po sa ganoon… Daddy, t-tinatakot niya po ako. May nang b-blackmail po sa akin…”

Agad na nawala ang naramdaman kong inis at napalitan ng matinding gulat. Wala sa sarili ko siyang hinila paupo sa hita ko para mas mapalapit siya sa akin. Nanatili siyang nakayuko at umiiyak.

“Ano? Sinong nangba-blackmail sa’yo?” gulat pero marahang tanong ko. Patuloy parin ang pagiyak ni Eula kaya pinulupot ko ang kamay ko sa kaniyang bewang upang patahanin siya at umpisahan niya ang pagkwento.

Dahan-dahang nagkwento si Eula habang nanginginig. Sinabi niya na may nakilala siyang lalaki sa internet—mas matanda sa kaniya. Dahil inosente pa siya sa mga ganitong bagay, nahulog ang loob niya hanggang sa hilingan siya ng mga nudes. Sinunod niya naman dahil akala niya ay ganoon talaga ang relasyon. Pero nang sabihin ni Eula na gusto na niyang itigil ang lahat para mag-focus sa pag-aaral, doon na lumabas ang tunay na kulay ng gago. Tinatakot siya nito na ikakalat ang mga litrato niya kung hindi siya magpapadala ng bago.

Lumuluha niya akong hinarap. “D-dapat sa kaniya ko ise-send ‘yon kasi t-tinatakot niya ako na ise-send niya raw po ‘yon sa mga malalapit sa akin, ‘yung mga nauna kong litrato… N-nataranta lang po ako kaya sa inyo ko na-send… Daddy, please, wag niyo pong sasabihin kay Lola at Mommy Rhian,” pagmamakaawa niya habang humahawak sa mga braso ko.

Napatingin ako sa kaniyang namumugtong mga mata at basang pisngi. Ang galit ko ay tuluyang napalitan ng poot para sa lalaking nanamantala sa kaniyang murang isipan. Hinigpitan ko ang yakap ko sa kaniyang bewang, pilit na ipinaparamdam na ligtas siya sa piling ko.

“Tahan na, Eula. Nandito lang ako. Hindi ko hahayaang saktan ka ng hayop na ’yan,” bulong ko habang hinahaplos ang kaniyang likod. Kahit na tanging tuwalya lang ang suot ko at ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang katawan sa ibabaw ng aking kandungan, nanaig ang kagustuhan kong protektahan siya.

Pinunasan ko ang mga luha sa kaniyang pisngi gamit ang aking hinlalaki. “Huwag kang mag-alala, hindi malalaman ni Rhian o ng lola mo ’to. Akin lang ’to. I’ll handle that piece of shit,” pangako ko sa kaniya. “Pero mula ngayon, wala ka nang ise-send sa kaniya, naintindihan mo ba? Sa akin ka lang magsasabi ng lahat.”

Tumango siya nang dahan-dahan, sumusiksik lalo sa yakap ko. “Salamat po, Daddy,” pasasalamat niya at pinulupot ang mga braso payakap sa aking leeg at isinandig ang kaniyang ulo sa aking balikat.

Ang bawat pintig ng puso ko ay sumasabay sa kaniyang paghinga. Patuloy ang paghikbi niya kaya hinagod ko ang buhok niya upang pakalmahin siya habang nakasiksik siya sa leeg ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga at ang panginginig ng kaniyang maliit na katawan sa ibabaw ng mga hita ko.

Halo-halo ang naramdaman ko. Galit para sa taong nanakot sa kaniya at awa dahil may ganito pala siyang kinakaharap. Gaano na katagal ‘tong nangyayari? That motherfucker. Habang iniisip ko ang gago na ’yon, lalong nagtatagis ang aking mga bagang. Pakiramdam ko ay gusto kong pumatay. Walang sino man ang may karapatang takutin si Eula nang ganoon—lalo na ang gamitin ang kaniyang kawalang-malay para sa sariling kalibugan.

“Shhh… hush, Baby. I’m here. Hindi kita pababayaan,” bulong ko habang mas hinigpitan ang yakap sa kaniyang bewang, tila ba pinuprotektahan siya mula sa buong mundo. Hinayaan ko lang siyang umiyak hanggang sa maging mahina na lang ang kaniyang mga hikbi.

Ramdam ko ang pagdampi ng kaniyang balat sa hubad kong dibdib. Kahit na tanging tuwalya lang ang suot ko at ramdam ko ang dahan-dahang pagpintig muli ng aking burat dahil sa lapit namin, pilit kong iwinaksi ang anumang kabastusan sa isip ko. Sa ngayon, kailangan niya ng protector, hindi ng isang manyak.

“Ibigay mo sa akin ang account o number ng hayop na ’yan bukas,” wika ko sa seryosong tono habang marahang hinahaplos ang kaniyang bewang. “Ako na ang bahala sa kaniya. Sisiguraduhin kong hinding-hindi na ka na niya magagalaw, naintindihan mo ba?”

Ramdam ko ang marahan niyang pagtango sa balikat ko. Ang mga kamay niyang nakakapit sa batok ko ay mas humigpit, isang senyales na tanging sa akin na lang siya kumakapit. Sa bawat haplos ko sa kaniyang bewang, parang mas lalong naglalapit ang aming mga mundo.

“Huwag ka nang matakot. Hindi ka na mag-iisa sa laban na ’to,” dagdag ko pa bago hinalikan ang tuktok ng kaniyang ulo—isang halik na dapat ay para sa pagpapakalma, pero nagdala ng kakaibang kuryente sa buong katawan ko.

Tumikhim ako. “Give me your phone, baby,” utos ko. Agad namang sumunod si Eula at kinuha ang cellphone niya sa kaniyang bulsa. Huminto na rin siya sa pag-iyak, pero bakas pa rin ang pamumula ng kaniyang mga mata.

Inayos ko ang posisyon niya. Marahan ko siyang binuhat sa bewang upang maayos na maiupo sa kandungan ko—na dapat pala ay hindi ko na ginawa dahil saktong-sakto ang sentro ng pwetan niya sa aking gitna. Ngayon ay nakatalikod na siya sa akin; ang likod niya ay nakasandal sa hubad kong dibdib habang ang mga kamay ko ay nananatiling nakahawak sa kaniyang manipis na bewang.

Napamura ako sa isip ko at wala sa sariling napatingin sa ibaba kung saan lapat na lapat ang kaniyang likuran sa aking pagitan. Sobrang tambok ng puwetan ni Eula na hindi ko mapigilang sunod-sunod na mapalunok. Alam kong ramdam na ramdam niya ang pumipintig kong alaga na tila ba gustong sumabog sa ilalim ng tuwalya, pero tila wala lang sa kaniya ‘yon at inabot ang cellphone niya sa akin.

I licked my lower lip and took his phone, pero nanatili ang isa kong kamay na nakapulupot sa bewang niya, hinahaplos nang bahagya ang kaniyang balat. Habang hawak ko ang cellphone niya na nakaharap sa aming dalawa ang screen, pilit kong inaalis ang isip sa posisyon naming dalawa—ang bango ng kaniyang buhok na sumasagi sa ilong ko at ang lambot ng kaniyang pwet na nakadiin sa matigas kong burat.

Nagpasiya akong pindutin ang message app niya upang hanapin ang number ng gagong nanakot sa kaniya. “Nasaan dito, Baby? Ipakita mo sa akin,” seryoso kong sabi, pero ang boses ko ay bahagyang paos dahil sa tindi ng libog na nararamdaman ko sa ganitong posisyon.

Habang nag-i-scroll ako, hindi ko maiwasang mapadiin ang yakap ko sa kaniyang bewang. Bawat galaw niya sa ibabaw ko ay nagdadala ng matinding init, isang kuryente na gumagapang mula sa aking itlog hanggang sa buong katawan ko. Putangina talaga.

“Ito po… ’yung ‘Mark’ ang pangalan,” mahinang turo ni Eula, at sa pag-abot niya ng daliri sa screen, lalong sumandal ang kaniyang katawan sa akin, dahilan para mas lalong mabaon ang aking naninigas na alaga sa kaniyang pagitan.

Binuksan ko ang message thread ng “Mark” na ’to at doon na tuluyang nagdilim ang paningin ko—hindi lang dahil sa galit, kundi dahil sa matinding libog na dulot ng mga litratong sunod-sunod na bumungad sa akin.

​Hindi ko mapigilang mapahigpit ang hawak sa manipis na bewang ni Eula. Ang unang litrato ay isang mirror shot sa loob ng banyo. Nakaharap si Eula sa salamin, ang kaniyang maluwag na shirt ay nakataas hanggang sa ilalim ng kaniyang kili-kili, inilalantad ang kaniyang maputi at makinis na tiyan pati na ang kaniyang pink nipples na tila naninigas. Ang isang kamay niya ay nakahawak sa kaniyang balakang, na lalong nagpadepina ng kaniyang bewang.

​“P-pinilit niya lang po ako d’yan, Daddy…” mahinang bulong ni Eula, pero ang kaniyang boses ay tila may halong panginginig.

​Sumunod ang isa pang litrato na mas malala. Nakadapa siya sa kama, ang camera ay nasa itaas niya. Kitang-kita ang kaniyang collarbone at ang kaniyang likod na walang anumang saplot hanggang sa kaniyang baywang. Ang kaniyang manipis na underwear ay bahagyang nakababa, sapat lang para makita ang kabilugan ng kaniyang makinis na pwetan.

Dahil sa mga nakikita ko, hindi na nakinig ang katawan ko. My cock hardened even more, throbbing so hard that it was practically jumping against Eula’s soft ass. Ramdam na ramdam ko ang bawat detalye ng kaniyang puwetan na nakadiin sa matigas kong burat. Pasimpleng gumagalaw si Eula sa ibabaw ko, ang kaniyang matambok na likuran ay kumiskis sa nag-aapoy kong alaga habang tinuturo ang susunod na message.

​“Ito pa po… ’yung huli niyang hiningi,” ani Eula. Ang litrato ay kuha mula sa likuran—isang posisyon kung saan nakatalikod siya habang nakaluhod, ang kaniyang pwet ay nakausli nang husto at ang kaniyang likod ay naka-arko, inilalantad ang buong kakinisan ng kaniyang likuran at ang maputlang balat ng kaniyang mga hita.

Naramdaman ko ang pamamawis ng noo ko. “Putangina, Baby…” hindi ko na napigilang mapamura nang mahina. Ang akala siguro ni Eula ay napapamura ako sa galit pero hindi, napapamura ako sa sobrang libog. Ang panga ko ay naka-awang at ang hininga ko ay bumibigat na.

Sa tindi ng tigas ng alaga ko na nakatusok na sa kaniyang pagitan, narinig ko ang mahinang pag-ungol mula kay Eula. Ang kaniyang mukha ay sobrang pula na, he look drowsy, pero pilit pa rin siyang umaarte na tila walang nararamdamang matigas na bagay sa ilalim niya.

Patuloy kaming nag-i-scroll, pero ang atensyon ko ay wala na sa mga messages ni Mark kundi nasa bawat munting galaw ni Eula sa ibabaw ko. Ramdam ko ang dahan-dahang pag-imbay ng kaniyang balakang, tila ba wala siyang malay sa kinikilos niya at mas madiin na kiniskis ang sarili sa matigas kong burat.

​“I-ito po ’yung huling sinabi niya… sabi niya ikakalat niya raw po ’yan kapag hindi ako sumunod,” bulong ni Eula. Ang kaniyang boses ay nanginginig, pero ramdam ko ang init ng hininga niya sa leeg ko na lalong nagpapaliyab sa aking katawan.

​“Don’t worry, Baby… hindi ko hahayaang mangyari ’yon,” sagot ko habang ang isang kamay ko ay dahan-dahang bumaba mula sa kaniyang bewang patungo sa kaniyang hita. Hinigpitan ko ang hawak doon, pilit na pinapanatili ang seryosong mukha habang ang aking burat ay sumasabay sa bawat pintig ng puso ko.

Narinig ko ang marahang pag-ungol ni Eula habang ang kaniyang pwet ay muling kumiskis nang madiin sa aking alaga. Nagsalubong ang kilay ko dahil sa sensasyon.

Umakto akong seryosong tinitingnan ang screen, pero ang katawan ko ay kusang sumasagot sa mga kiskis niya. Bahagya kong itinaas ang aking balakang, sinasadyang mabaon ang matigas kong burat sa pagitan ng kaniyang matambok na pwet. Narinig ko ang kaniyang mahinang pagsinghap, at ang kaniyang kamay na nakahawak sa braso ko ay humigpit ang kapit.

“Hindi na po ba kayo galit, Daddy?” marahang tanong niya habang dahan-dahang lumingon sa akin. Inosente siyang tumingin sa akin, ang mga mata ay mapupungay at mapula ang mga pisngi at marahang kinagat ang kaniyang pang-ibabang labi.

Napahinga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili dahil sa bawat munting kiskis ng kaniyang pwet sa nag-aapoy kong burat, lalong nawawala ang katinuan ko. Hinigpitan ko ang hawak sa kaniyang hita at dahan-dahang hinaplos pataas patungo sa kaniyang bewang.

​“Hindi na, Baby… basta huwag mo nang uulitin ’yon, ha? Sa akin ka lang magsasabi ng lahat,” bulong ko sa kaniyang tenga, ang boses ko ay bahagyang pumapaos sa tindi ng libog.

​“O-opo, Daddy… pangako,” sagot niya, at sa pagsasalita niya ay tila ba mas lalo siyang naging komportable sa kandungan ko. Muli siyang gumiling, mas madiin, mas mabagal, na tila ba sinusubukan niyang hanapin ang tamang pwesto kung saan lapat na lapat ang kaniyang gitna sa naninigas kong alaga.

​Napapikit ako nang mariin habang ang panga ko ay muling nag-igting. “Good. Just let Daddy handle everything from now on,” usal ko habang ang kamay ko ay dahan-dahang humahaplos sa kaniyang gilid, ramdam na ramdam ang init ng kaniyang balat.

Tumikhim si Eula at muling bumaling sa akin. Inosente niya akong tiningnan pero may mapanuksong ngiting nakaukit sa kaniyang mga labi. “Daddy, sorry po… pero kanina ko pa po kasi napapansin y-yung matigas na bagay na tumatama sa akin sa ilalim,” bulong niya, ang kaniyang mga mata ay tila nangingintab sa libog habang nakatitig sa akin.

“Is it uncomfortable, Baby?” seryosong tanong ko sa kaniya. Binasa ko ang aking pang-ibabang labi at nakipagtitigan nang madiin sa kaniya, pilit na pinapanatili ang awtoridad sa aking boses kahit na ang burat ko ay halos pumutok na sa tindi ng tigas.

Lumawak ang ngiti ni Eula at marahang umiling. Sa halip na lumayo, mas lalo niyang isinandal ang kaniyang likod sa hubad kong dibdib at mas madiin niyang ibinagsak ang kaniyang pwet sa nag-aapoy kong kandungan.

Nakalimutan na ang tungkol kay Mark. Ang cellphone na hawak ko ay tila naging dekorasyon na lang habang ang buong atensyon ko ay nakatuon na sa bawat dahan-dahang giling ni Eula sa ibabaw ko. Putangina. Bawat kiskis ng kaniyang matambok na puwetan sa ulo ng aking burat ay nagpaparamdam sa akin na tila ba sinusunog ang buong pagkatao ko.

​“U-ugh…” hindi ko na napigilang mapahalinghing nang bahagya. Inabot ko ang kaniyang leeg at doon ko ibinaon ang mukha ko, nilalanghap ang bango niya habang ang aking balakang ay kusang umaangat para salubungin ang kaniyang bawat giling.

Tila wala na kaming pake. Alam ko pareho kaming may ideya sa nangyayari pero ni isa sa amin ay walang gustong huminto. Ni hindi ko nga alam kung paano kami umabot sa ganito. Kinagat ko ang pang-ibabang labi, ang mga kamay ko ay muling humigpit sa bewang ni Eula.

​Ang katawan ni Eula ay nanginginig na, ang kaniyang mga kamay ay nakakapit nang mahigpit sa aking mga braso habang ang kaniyang balakang ay gumagawa na ng mga circular motions sa ibabaw ng aking burat. Ramdam ko ang basang marka na nanggagaling sa ulo ng alaga ko sa manipis na tuwalya, na lalong nagpapatindi sa friction sa pagitan naming dalawa.

​My eyebrows furrowed even more. Bumaba ang tingin ko sa ibaba kung nasaan halos gawin nang palaman ng malulusog na puwet ni Eula ang burat ko. Tayong-tayo ang alaga ko at namamasa na ang ulo nito na tumatagos sa tuwalya. Humigpit ang kapit ko sa kaniyang bewang. Kay gandang pagmasdan ng katawan ni Eula sa posisyon ko—ang kaniyang balat na namumula sa init at ang kaniyang bewang na gumigiling nang walang preno.

​“Gusto mo bang i-report ‘to sa police? Gusto mo bang ipakulong si Mark?” tanong ko sa seryosong tono, kahit na ang boses ko ay nanginginig na sa tindi ng libog. Kasabay ng tanong ko ay ang pag-angat ng aking balakang, idiniin ko ang matigas kong ulo sa gitna ng kaniyang hiyas.

​“A-ahhh… Daddy, huwag na po. Na block ko naman na po ang account niya at ayoko po ng gulo. T’yaka tinakot ko po siya na gagawa na ako ng action kung hindi siya titigil,” sagot ni Eula, ang kaniyang hininga ay malalim at mabilis habang patuloy siyang gumigiling nang madiin sa ibabaw ko. “Basta po… sisiguraduhin niyo lang pong h-hindi makakalabas sa publiko ’yung m-mga pictures ko.”

​“Of course, Baby. I told you, I’ll protect you,” bulong ko. Inabot ko ang kaniyang panga at dinala ang kaniyang mukha palapit sa akin para magkatitigan kami. “Pero kailangan mo ring makinig sa akin. Kapag sinabi kong itigil mo na ang pakikipag-usap sa mga ganoong lalaki, gagawin mo, naintindihan mo ba?”

​“O-opo, Daddy… gagawin ko po lahat ng gusto niyo,” ungol niya habang lalong ibinibagsak ang kaniyang pwet sa matigas kong alaga. Ang kiskisan ng aming mga katawan ay lalong naging maingay; ang tunog ng laman sa laman ay sumasabay sa aming mabibigat na paghinga.

“Ugh, shit… ang dumi mong bata,” madiin kong usal habang ang panga ko ay nagtatagis, pilit na pinipigilan ang sarili na hindi tuluyang labasan sa bawat madiing giling ng kaniyang pwet sa nag-aapoy kong burat.

​Biglang bumasag sa katahimikan at sa init ng sandali ang malakas na ringtone ng cellphone ko. Nanigas kaming dalawa. Agad kong sinulyapan ang screen na nasa mesa—Rhian Calling.

​Napamura ako sa loob-loob ko. Putangina naman, Rhian. Kung kailan nasa climax na ang lahat, tsaka ka pa tatawag?

Mabilis naman tumayo si Eula mula sa kandungan ko, inayos ang kaniyang nagusot na shorts at hinawi ang buhok na gulo-gulo dahil sa aming ginawa. Ang bilis ng kaniyang pagbabago; ang mapupungay at punong-puno ng libog na mga mata kanina ay napalitan agad ng inosenteng ningning na tila ba walang nangyaring kahalayan.

​“D-Daddy… baba na po muna ako. Magluluto lang po ako ng meryenda para pag-uwi ni Mommy Rhian, may makakain po siya,” nakangiti niyang sabi, boses-anghel na tila ba hindi niya kani-kanina lang pinaglaruan ang alaga ko gamit ang kaniyang matambok na pwet. Pinunasan niya ang kaniyang namumulang pisngi at mabilis na lumabas ng kwarto, iniwan akong mag-isa na nanggigigil sa pagnanasa.

​Napailing ako, punong-puno ng inis. “Fuck,” bulong ko habang nakatingin sa pinto. Galit ako dahil sa istorbo, galit ako dahil naudlot ang sarap na halos maabot ko na. Ang burat ko ay nananatiling tayong-tayo, namamasa ang ulo at halatang nanggigigil pa rin sa tindi ng pagnanasa na iniwan ni Eula sa ibabaw nito.

Sinagot ko ang tawag habang ang mga mata ko ay nakapako sa sarili kong gitna na nakabukaka pa rin sa swivel chair.

​“Hello?” bungad ko, pilit na pinapatag ang boses ko pero bakas ang pagkairita.

​“Hon, pasensya na, tumawag lang ako para i-check si Matthew. Nakatulog ba siya nang maayos? Nakakain na ba?” tanong ni Rhian mula sa kabilang linya, hindi alam ang tensyong sinira niya.

Sinulyapan ko sa crib kung nasaan mahimbing na natutulog si Matthew. “Oo, ayos lang siya. Nakatulog na pagkatapos palitan ni Eula ng diaper,” sagot ko, maikli at malamig.

​“Oh, buti naman. Sige, Hon, tatapusin ko lang ’tong report ko at uuwi na rin ako. I love you,” sabi niya bago pinatay ang tawag.

​Hindi ako sumagot ng ‘I love you too.’ Inihagis ko ang phone sa mesa at napasandal sa swivel chair, napangisi nang malapad habang nakatitig sa pumipintig kong alaga sa ilalim ng aking twalya. Hindi ako makapaniwala sa nangyari.

Hinawakan ko ang aking alaga at marahang hinaplos ang basang ulo nito, dinadama ang init na iniwan ni Eula. Kahit na naudlot ni Rhian ang momentum ko, alam ko sa sarili ko na simula pa lang ito.

—

Your feedback would be appreciated. 🫶🏽

chapter 7

Marco POV

​“Ugh—Ah…” Nagsalubong ang kilay ko. Ramdam ko ang pawis na patuloy na tumutulo sa aking katawan, bumabakas sa bawat hibla ng suot kong sando. Napakagat ako ng pang-ibabang labi at inayos ang posisyon ko, pilit na tinitiis ang hapdi at tensyon na nararamdaman ko.

“Tangina… huuu..”

Ang bawat hininga ko ay malalim at galing sa kaibuturan ng aking dibdib. Ang tunog ng aking pag-ungol ay umaalingawngaw sa tahimik na sala. Paulit-ulit ang pag-akyat at pagbaba ng aking katawan, bawat muscles ko ay naninigas at bumabakat, tila ba sasabog na sa tindi ng presyur na ibinibigay ko.

​“Mmm… ah…”

​Muling umigting ang aking mga panga. Inabot ko ang dulo ng limitasyon ko, ang bawat tulak ay puno ng panggigigil. Ang aking mga braso ay nanginginig na, ang dibdib ko ay tila nagbabaga sa init. Sa isang huling madiing tulak, tuluyan akong bumagsak… sa carpet.

Habol ang hininga akong humiga nang patihaya, ang dibdib ay mabilis na tumataas-baba, mula sa pagod sa pang-isandaang push-up ko ngayong umaga.

Pinunasan ko ang pawis sa aking noo at lumingon sa gilid ko. Doon, sa makulay na play mat, nakaupo si Matthew habang abala sa paglalaro ng kaniyang mga laruan. Tumingin siya sa akin at humagikhik, tila natutuwa sa itsura ng kaniyang tatay na parang lantang gulay sa sahig.

​“Anong tinatawa-tawa mo d’yan, nak?” nakangiti kong sabi habang hinahabol pa rin ang hininga. Umupo ako at uminom mula sa tumbler ko, hinahayaan ang malamig na tubig na dumaloy sa lalamunan ko.

Maaga pa lang ay umalis na si Rhian para sa kaniyang shift sa ospital. Naiwan kaming dalawa ni Matthew ngayon. Si Eula naman ay nasa eskwelahan pa—isang bagay na dapat ay ikinatutuwa ko dahil malayo ako sa tukso, pero sa totoo lang, ang katahimikan ng bahay ay lalong nagpapabalik sa akin sa mga alaala ng hapong iyon sa kwarto namin ni Rhian.

​Napabuntong hininga ako at umiling upang iwaksi sa aking isip ang bagay na ‘yon. Tumayo ako at nag-stretching, ramdam ko ang pag-igting ng aking katawan. Kahit na pagod ang mga muscles ko sa workout, ang isip ko ay hindi mapakali. Inayos ko ang suot kong basketball shorts na bahagyang bumababa dahil sa pawis at hinubad ang suot na sando at tinapon ‘to sa laundry box na malapit.

​“Dada… dada!” sigaw ni Matthew habang itinataas ang kaniyang maliit na kamay.

​Lumapit ako sa kaniya at binuhat siya, kahit pagod at hiningal pa dahil sa ginawa kong pag eesersyiso. “Wala pa si Eula, Nak. Mamaya pa ‘yon uuwi,” bulong ko, na tila ba sa kaniya ko kailangang ipaliwanag kung bakit ako hindi mapakali.

Napatingin ako sa anak ko. Malapit na pala ‘tong mag-isang taon at wala pa rin kaming napag-uusapang plano ng asawa ko para sa birthday nito. Gusto ko sana ay malaking salo-salo, imbitahan lahat ng mga kakilala namin dahil espesyal ang araw na ‘yon.

Plano kong mag-arkila ng catering at magpa-setup ng malaking inflatables sa garden para sa mga batang anak ng aking mga kaibigan at kamag-anak. Gusto kong iparamdam kay Matthew na ibibigay ko ang lahat sa kaniya, na bawat luho at saya ay pagsisikapan kong makamit niya. Pero bago ang kaarawan ni Matthew, may isa pang mahalagang okasyon na mas malapit na—ang aming 1st Wedding Anniversary ni Rhian.

​Isang taon na kaming kasal, at sa loob ng isang taon na ’yon, naging mabuti siyang asawa at ina. Dapat ay excited ako, pero hanggang ngayon ay wala pa rin akong naiiplano para sa okasyong ‘yon. Kahit regalo, wala pa. Naging sobrang busy ko sa trabaho na muntik ko na ngang makalimutan ang petsang ‘yon. Ngayon ay tila may mabigat na responsibilidad na pumapasan sa akin; baka magplano na lang ako ng isang romantic dinner o kaya ay out-of-town trip para bumawi sa kaniya.

Inilapag ko si Matthew sa kaniyang crib para kumuha ng towel. Habang nagpupunas ako ng pawis, hindi ko maiwasang mapatingin sa salamin. Ang pawis na namumuo sa dibdib ko at ang pag-umbok ng aking mga muscles dahil sa workout ay nagbigay sa akin ng kakaibang kumpyansa. Muli kong naalala ang titig ni Eula sa akin noong lumabas ako ng banyo. Ang paraan ng paglunok niya… ang panginginig ng boses niya.

Ang puso ko ay tila lumaktaw ng isang tibok. Mabilis kong sinulyapan ang orasan—mag aalas-dose na. Kanina pa ang dismissal niya kaya for sure ilang minuto lang ay nandito na ‘yon. Hindi ako nag-abalang magsuot ng t-shirt. Hinayaan kong nakahubad ang aking pang-itaas, inilalantad ang matitigas kong katawan at ang mga tattoo sa braso ko na mas lalong nagpadomina sa aking dating.

Habang nagpupunas ng katawan ay biglang tumunog ang phone ko na nakapatong sa mesa dito sa sala. Dinampot ko ‘to ng makita ang pamilyar na pangalan na tumatawag at agad ‘tong sinagot.

“Francis…” bati ko, habang ipinapatong ang basang towel sa aking balikat.

​Si Francis ay matalik kong kaibigan simula pa noong kolehiyo. Ngayon ay isa na siyang imbestigador sa kapulisan. Siya ang hiningan ko ng tulong noong makuha ko ang detalye ng gagong nagngangalang Mark—ang hayop na nagtatangkang sirain ang buhay ni Eula.

​“Ayos na, Marco. Nakakulong na ang gago,” bungad ni Francis sa kabilang linya. Naririnig ko ang ingay ng presinto sa background niya. “Nakuha namin siya sa tinutuluyan niyang apartment. Hindi na nakapalag.”

​Napangisi ako nang masama habang dahan-dahang hinahaplos ang aking batok, dinaramdam ang tensyon na unti-unting kumakawala sa dibdib ko. “Salamat, Francis. Iyong pinag-usapan natin?”

​“Huwag kang mag-alala. Malinis kaming magtrabaho,” mahinang tawa ni Francis, pero bakas ang seryosong tono. “Bago namin siya ipinasok sa selda, ‘binati’ muna namin siya gaya ng bilin mo. Hindi lang gasgas ang inabot niya, Marco. Siguradong hirap siyang dumura ngayon dahil sa laki ng putok ng labi niya. Basag din ang ilong. Itinuro lang namin sa kaniya kung anong mangyayari sa mga taong ayaw lumaban ng patas.”

​“Mabuti,” sagot ko, ramdam ko ang panginginig ng aking kamao sa pagnanais na ako mismo ang gumawa niyon. “Siguraduhin niyo ring burado lahat ng kopya ng mga litrato sa devices niya. Walang dapat matira, kahit isang pixel.”

​“Tapos na rin ‘yon. Winasak na namin ang hard drive at ni-wipe ang cloud accounts niya. Wala na siyang alas, pre. Abogado na lang ang kailangan niya, pero sa bigat ng kasong isinampa mo—Cyber Libel—mabubulok siya sa loob.”

​Huminga ako nang malalim. Alam kong ayaw ni Eula ng gulo, pero hindi ako papayag na ang isang katulad ni Mark ay pakalat-kalat lang. Kahit walang pahintulot niya, ginamit ko ang koneksyon ko para masiguradong hindi na siya muling makakalapit kay Eula. Ito ang paraan ko ng pagprotekta sa kaniya—ang pagiging katarungan niya sa paraang madugo at tahimik.

​“Salamat ulit, Francis. Mag-iinuman tayo kapag hindi na busy. May bagong project lang kaya medyo abala,” wika ko habang naglalakad patungo sa bintana, tinitingnan kung may tricycle na papasok sa subdivision.

​“Copy that, pre. Regards kay Rhian. At balita ko malapit na rin ang birthday ng inaanak ko? Kitakits.”

Pagkababa ng tawag ay binitawan ko ang phone sa sofa. Isang mabigat na buntong-hininga ang kumawala sa akin. Naupo ako at sumandal sa sofa, pero bago ko pa man tuluyang maibaba ang aking kamay, narinig ko ang pamilyar na lagutok ng gate sa labas.

Agad akong napaayos ng upo. Ang aking alaga sa loob ng basketball shorts ay tila may sariling isip na biglang pumintig sa excitement. Alam kong siya na ‘yon. Napailing na lang ako at napangisi nang malapad.

Hindi na muling naulit pa ang nangyari sa amin ni Eula sa loob ng kwarto namin ni Rhian. We acted like nothing happened. Pero kahit ganoon, hindi ko pa rin nakakalimutan ang araw na ‘yon. Sobrang linaw pa rin sa isip ko ng bawat detalye, na minsan nga ay napapanaginipan ko pa ang bawat sandali na magkadikit ang aming balat.

Kung paano kumiskis ang matambok niyang puwetan sa aking burat. Ang bawat halinghing niya na parang musika sa pandinig ko. Hindi ko na rin mabilang kung ilang beses kong pinag-jakulan ang eksenang ‘yon habang iniisip ang sarap ng kaniyang katawan. Napapaisip nga ako… kung hindi ba tumawag si Rhian nung araw na ’yon, saan kaya hahantong ang kahalayang ginagawa namin?

Pero kahit ganoon, kahit na umaakto kaming parang walang nangyari, mas lalo naman kaming napalapit sa isa’t isa. Mas naging close kami, mas naging komportable. Akala ko nga nung una ay iiwasan niya ako dahil sa takot o hiya, pero hindi. Mas lalo siyang dumidikit sa akin.

Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ko ang pagpihit ng doorknob. Dahil hindi naman ito naka-lock, dahan-dahang bumukas ang pintuan. Iniluwa nito si Eula, suot ang kaniyang school uniform na puting-puti, habang bitbit ang kaniyang bag. Natigilan siya sa may hamba ng pinto nang makita ako—pawis, hubad ang pang-itaas, at taimtim na nakatitig sa kaniya.

Ito ang unang beses kong makikita si Eula sa kaniyang uniporme. Madalas kasi ay dumidiretso pa siya sa kanila para magpalit bago pumunta rito, pero ngayon ay mukhang dito agad siya tumuloy sa bahay dahil suot pa rin niya ang uniporme niyang pang-aral.

Hinagod ko siya ng tingin mula ulo hanggang paa at putcha, hindi ko maiwasang hindi mapamura sa loob-loob ko. Sobrang bagay sa kaniya ang uniporme niya. Isang maikling blouse na fitted sa kaniya, kung saan sadyang nakabukas ang unang tatlong butones sa itaas, inilalantad ang maputi niyang leeg at bahagi ng kaniyang dibdib. May nakaburda ring logo ng kanilang school sa kaliwang bahagi, at ang suot niyang ID na may navy blue na lace nakasabit sa kaniyang leeg.

Maiksi lang rin ang sleeves nito, hanggang kili-kili, kaya kita ang maputi at makinis niyang braso. Parang braso ng dalaga, walang kamasel masel.

Naka-suot naman siya ng navy blue na slacks na halos kumapit na sa malalaman niyang hita sa sobrang fitted. Sobrang na-define ng uniporme niya ang mala-coca-colang hugis ng katawan niya. Dibdib na lang talaga ang kulang sa kaniya at masasabi mong katawang babae na ang kurbada niya—yung baywang na sobrang liit at ang balakang na sobrang lapad.

Nagtataka akong tiningnan ni Eula habang papasok siya ng bahay. “Wala po kayong trabaho?” deretso niyang tanong sa akin na mahina kong kinatawa.

Ito rin yata ang unang beses na naabutan ako ni Eula rito sa sala pagdating niya. Lagi kasi akong nakakulong sa kwarto dahil nga sa sobrang busy sa trabaho, pero ngayon, heto ako—tagaktak ang pawis at lantad ang katawan sa harap niya. Hinubad ni Eula ang suot niyang shoulder bag at ipinatong sa bangkuan, bago naglibot ang paningin niya. Siguro ay hinahanap si Matthew.

Imbes na sagutin siya ay ako naman ang nagtanong. “Bakit dito ka na agad tumuloy, Baby? Hindi ka pa nagpalit sa inyo?” tanong ko sa paos na boses habang nananatiling nakaupo, nananatiling nakabukaka ang aking mga binti.

Hindi niya ako sinagot at nilagpasan niya lang ako at dumiretso sa crib ni Matthew. Dahil nakaupo ako sa sofa at may mesa sa gitna ng sala, wala siyang choice kundi dumaan sa harapan ko bago marating ang pwesto ni Matthew. Naamoy ko tuloy ang mabango at matamis niyang amoy. Parang hindi man lang bumabaho si Eula, partida ay galing pa siya sa initan niyan.

Sinundan ng mga mata ko ang bawat galaw niya. Abala si Matthew sa paglalaro sa loob ng crib nang mapansin niya si Eula. Hindi niya binuhat si Matthew, siguro dahil pagod pa galing sa school at ayaw niyang mahawa ng init ang bata. Nginitian lang ito ni Eula at nilaro-laro gamit ang kaniyang mga daliri.

Dahil medyo nakadungaw siya sa crib, kitang-kita mula sa pwesto ko ang kabalingkinitan ng kaniyang katawan. Slender legs, small waist, at ang matambok at bilog na pang-upo niya na mas depina sa suot na fitted slacks.

Putangina, habang tinititigan ko ang kurbada ng likuran niya, nararamdaman ko na naman ang mabilis na pag-init ng dugo ko. Ang alaga ko sa loob ng shorts ay muling pumintig, tila ba nagpupumiglas na lumabas at dumaing sa tindi ng libog.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Dahan-dahan akong tumayo mula sa sofa, ramdam ko ang bawat muscle sa binti ko na humahapit habang naglalakad ako papalapit sa kaniya. Tumayo ako sa mismong tabi ni Eula, sapat na para maramdaman niya ang init na nanggagaling sa hubad kong katawan.

“Nandito na pala ang paborito mong kalaro, Nak,” wika ko habang nakadungaw din sa crib. Ipinatong ko ang isa kong kamay sa kabilang gilid ng crib, halos ma-lock ko na si Eula sa gitna ng katawan ko at ng railings.

Sinulyapan ni Eula ang braso ko na halos ikulong na siya bago muling bumaling kay Matthew. “Kanina pa po ba siya gising?” mahinhing tanong niya, habang patuloy na nilalaro ang anak ko.

“Halos sabay lang kaming nagising,” sagot ko habang pasimpleng idinidikit ang braso ko sa kaniyang balikat. Ramdam ko ang kakinisan ng balat niya sa braso ko. “Kumusta ang school? Napagod kaba?”

“Ayos lang naman po, medyo madami lang ginawa—”

Hindi natapos ni Eula ang sasabihin niya nang biglang tumayo si Matthew at kumapit sa railings ng crib. Ang maliit niyang kamay ay pilit na inaabot ang mukha ni Eula habang may malapad na ngiti.

“Ma-ma! Mama!” malakas na tawag ni Matthew.

Natigilan ako. Tila nag-lag ang utak ko sa narinig ko at pilit itong prinoproseso. Napatingin ako nang madiin kay Matthew, bago dahan-dahang ibinaling ang tingin kay Eula na nanatiling nakatingin sa anak ko at may malawak na ngiti.

Imbes na magulat o itama ang bata, si Eula ay ngumiti lang nang matamis at hinaplos ang pisngi ni Matthew. “Wait lang, baby… pagod pa si Mama,” malambing niyang sagot, na tila ba sanay na sanay na siyang tawaging ganoon ng anak ko.

Nagsalubong ang kilay ko at bahagyang tumagilid ang ulo ko habang nakatitig sa kaniya nang may pagkalito. “Mama?” pabulong na tanong ko, sapat lang para marinig niya.

Ni hindi nga matawag ni Matthew si Rhian ng ‘Mama’ at ang unang salitang natutunan nito ay ‘Dada’. Gustong-gusto ni Rhian na marinig ang mga salitang iyon mula kay Matthew, pero ang bata ay sadyang pinapahirapan siya kaya paanong naging madali lang para kay Eula? Kailan pa ito natutong sabihin ang salitang ’yon?

Tumingin sa akin si Eula at mahinang natawa. Binasa ko ang pang-ibabang labi at tinitigan ang nakangiti niyang labi bago umakyat sa kaniyang mga mata. Ang sarap pakinggan ng tawa niya. Ang lambot.

“Hindi ko rin po alam kung paano, basta isang araw tinatawag niya na akong mama,” paliwanag niya at muling humarap kay Matthew.

Hindi na ako nakapagsalita at marahang tumango na lang. Pinagsiklop ko ang braso ko sa aking dibdib at ituon sa kaniya ang atensyon. Patuloy naman siya sa paglalaro kay Matthew, habang ang bawat galaw niya ay lalong nagpapatingkad sa kurbada ng katawan niya sa loob ng kaniyang uniporme.

“Kumain na po ba kayo?” magalang na tanong niya, hindi ako tinatapunan ng tingin.

Tumango ako at tiningnan muna si Matthew bago muling tumingin sa kaniya. “Yeah, I cooked…” ani ko. “How about you, baby? Kumain ka na ba?”

Hindi niya pinansin ang tanong ko, tila ba sadyang iniiwasan ang malambing na tawag ko sa kaniya. “Eh si Matthew po? Nakakain na po ba?”

“Of course…” sagot ko. Kinuha ko si Matthew sa crib at binuhat ito dahil ang atensyon ni Eula ay nakatutok lang sa kaniya, kaya wala siyang choice kundi pagtuunan ako ng pansin.

“Ayaw akong pansinin ng Mama mo, Nak,” pabirong anas ko sa anak ko habang si Eula ay nasa harapan at nakatingala sa amin. Tumingin ako kay Eula nang may ngisi sa labi.

Napairap na lang si Eula nang pabiro at mahinang natawa habang umiiling. “Ang daldal niyo po, Daddy,” asar na sabi niya bago tumalikod at naglakad patungo sa kusina.

Ipinasok ko muna si Matthew sa crib at binigyan ng kaniyang paboritong laruan para manatiling tahimik. Agad ko namang sinundan si Eula sa kusina. Hindi ko maiwasang mapatingin sa kaniyang likuran habang naglalakad siya; ang bawat paghakbang niya ay nagpapagalaw sa kaniyang matambok na puwetan na hapit na hapit sa suot niyang slacks.

“Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko,” malambing pero may halong pilyong sabi ko pagpasok ko sa kusina.

Naabutan ko siyang nagbubukas ng takip ng mga ulam at kanin sa countertop. “Hindi pa po, Daddy. Sobrang dami po kasing ginawa sa school kanina kaya hindi na ako nakakain ng lunch,” sagot niya habang nagsasalin ng kanin.

Lumapit ako sa likuran niya, sapat na para maramdaman niya muli ang init ng hubad kong dibdib. Ipinatong ko ang mga kamay ko sa gilid ng countertop, dahilan para maikulong ko siya sa pagitan ng mga braso ko. Naamoy ko ang bango ng kaniyang buhok na may kasamang amoy ng baby powder.

I sigh. “Don’t forget to eat your lunch, baby. Huwag kang papalipas ng gutom at hindi ‘yon maganda sa kalusugan.” may pag-aalalang saad ko habang ang tingin ko ay bumaba sa kaniyang maputing batok. Gustong-gusto kong ibaon ang mukha ko roon para amuyin ang bango niya, pero pinigilan ko ang sarili ko.

Mahina siyang natawa at humarap sa akin habang hawak ang kaniyang plato. Tumingala siya sa akin—sobrang lapit namin sa isa’t isa na halos magdikit na ang mga katawan namin. Pinanatili ko ang mga kamay ko sa countertop, nakakulong pa rin siya sa bisig ko.

​“Ngayon lang naman po…” sabi niya na may ngiti sa mga labi. “Huwag po kayong mag-alala dahil inaalagaan ko naman po ang sarili ko, sadyang madami lang talaga kaming ginawa kanina,” dagdag niya pa na siyang kinatango ko na lang.

Magsasalita pa sana ako nang biglang pumailanlang ang iyak ni Matthew mula sa sala. I bit my lower lip and took my hand back off the counter. I bowed my head, feeling tired, but then I heard Eula giggle. Umangat ang tingin ko at napangiti rin bago umayos ng tayo.

​“Sige na, kumain ka na muna,” ani ko at marahang tinapik ang ulo niya bago naglakad pabalik sa sala.

Paglapit ko sa crib, binuhat ko agad si Matthew. “Tahan na, nak. Gutom ang Mama mo, huwag mo munang istorbohin,” bulong ko habang nilalambing ang bata. Naupo ako sa sofa habang karga ang anak ko, hinahayaan siyang paglaruan ang mga daliri ko.

Ilang sandali pa ay pumasok na rin si Eula sa sala bitbit ang kaniyang plato. Hindi siya naupo sa dining area; sa halip ay tumabi siya sa akin sa sofa. Ramdam ko ang paglubog ng cushion sa bigat niya at ang muling pagdikit ng aming mga hita.

Sumandal ako sa sofa, ibinuka ang hita at kinandong si Matthew. Ang isa kong braso ay nakaalalay sa likod niya, habang ang isa naman ay ipinatong ko sa backrest ng sofa sa likod ng ulo ni Eula—mukha tuloy akong nakaakbay sa kaniya. Si Eula naman ay tuwid na nakaupo, hindi sumasandal. Ang ganda ng postura niya, halatang disiplinado.

“Hindi ko po alam na marunong pala kayo magluto,” pag-uumpisa niya ng topic. “At ang sarap niyo pong magluto.”

Sumulyap ako sa likuran ni Eula. Mula sa balingkinitan niyang balikat, pababa sa manipis na baywang at malapad na balakang, hanggang sa matambok niyang pwet na lapat na lapat sa sofa. Parang kay bigat nito. Binasa ko ang pang-ibabang labi nang maramdaman ang pagkislot ng alaga ko, bago bumalik ang tingin sa mukha ni Eula na masayang nilalantakan ang niluto ko.

“Well, thank you…” pagpapasalamat ko sa puri niya. “College pa lang ako, marunong na akong magluto. Naka-dorm kasi ako noon kaya walang choice kundi matuto, para makatipid na rin,” paliwanag ko.

Humarap ako kay Matthew at nilaro ito saglit bago muling bumaling kay Eula. Parang bumagal ang paligid nang saktong pagtingin ko ay marahan niyang dinidilaan ang kutsarang gamit. Umiwas ako ng tingin at tumikhim dahil sa biglang pag-init ng lalamunan ko.

“Ang swerte po ng asawa niyo sa inyo,” aniya nang hindi tumitingin sa akin. “Masipag kayo, matalino, malakas, pogi, tapos marunong pa kayong magluto.”

Isinandal ko ang ulo sa backrest at natawa dahil sa sinabi niya. May ngisi sa labi akong bumaling sa kaniya. “Si Rhian?”

Humarap si Eula sa akin. Itinaas niya ang isa niyang kilay at mapang-uyam akong tiningnan, may maliit na ngisi sa labi niyang mapupula. Bumaba saglit ang tingin ko roon, tila ba tinitimbang kung gaano kasarap lasapin ang mga ’yon.

“Sino pa po ba, Daddy?” sarkastiko niyang tanong. “Unless may kabit kayo na hindi alam ni Mommy?”

Lalo akong natawa sa sinabi niya at napailing. Pinunasan ko ang labi ko at pilyo siyang tinitigan, hindi makapaniwala sa hirit niya.

“I’m a loyal man, Eula,” saad ko, nakangisi at mapaglaro siyang tinitigan. Lumaban naman siya ng titigan sa akin.

Naningkit ang mata niya, pinipigilang mapangiti. Dahan-dahang bumaba ang paningin niya sa nakabuka kong mga hita, at tumapat ito sa gitna ko. Saglit niya itong tinitigan bago napailing at umiwas ng tingin, pinagpatuloy ang pagkain niya.

Nakaramdam ako ng pag-iinit ng katawan dahil doon. I push my tongue against my cheek while a smirk was still playing on my lips. Umayos ako ng upo pero nanatiling nakabuka ang binti ko habang hawak si Matthew. Sumandal ako sa sofa at umusod palapit kay Eula, hindi inaalis ang braso ko sa backrest.

Tumayo si Eula bitbit ang plato niyang wala nang laman, kaya wala sa sariling sinundan siya ng mga mata ko. Kahit ayoko man ay kusa talagang bumaba ang paningin ko sa matambok niyang pang-upo. Sobrang lambot at graceful ng kilos ni Eula, na kahit wala pa siyang ginagawa ay talagang tumitigas na ang burat ko.

Nang makapasok siya sa kusina ay saglit akong tumayo at ibinalik si Matthew sa crib niya. Doon niya ipinagpatuloy ang paglalaro bago ako bumalik sa sofa. Dinampot ko ang remote para patayin ang ilaw sa sala; sapat na ang sinag ng araw para hindi dumilim ang loob ng bahay. Ginamit ko rin ang isa pang remote para buksan ang TV at manood ng pelikula sa Netflix.

Nakita ko sa peripheral vision ko ang pagbabalik ni Eula. Akala ko ay may gagawin pa siya kaya medyo nagulat ako nang maupo siyang muli sa tabi ko. Pero hindi gaya kanina, sumandal na siya sa backrest ng sofa kaya ngayon ay mukha talaga akong nakaakbay sa kaniya. Kinuha niya ang isang throw pillow at ipinatong ito sa kaniyang hita.

Tahimik ang sala, tanging ang mahinang sounds lang mula sa TV ang naririnig habang tumatakbo ang isang action movie sa Netflix. Pero kahit gaano pa kaganda ang pinapanood namin, ang atensyon ko ay wala sa screen. Nararamdaman ko ang bawat paghinga ni Eula sa tabi ko, ang amoy ng kaniyang balat na unti-unting sumasama sa hangin.

​Dahan-dahan, naramdaman ko ang pagbigat ng kaniyang ulo hanggang sa tuluyan na siyang sumandal sa balikat ko. Napangisi ako nang palihim. Hindi ko inalis ang braso ko sa backrest, sa halip ay mas lalo ko pang ibinuka ang mga hita ko para mas lalong lumapat ang gilid ng hita niya sa akin.

​“Ayos ka lang? Mukhang pagod na pagod ka, ah,” mahina kong bulong. Ibinaba ko ang braso ko mula sa backrest at dahan-dahang ipinuwesto ang kamay ko sa kaniyang bewang.

​Ramdam ko ang bahagyang pagkislot niya nang lumapat ang palad ko sa kaniyang bewang, pero hindi siya lumayo. Mas lalo pa siyang sumiksik sa akin, hinahayaan ang kaniyang sarili na makulong sa bisig ko.

​“Hmm, ngayon na lang po kasi ulit ako nakaupo para manood ng pelikula dahil sa sobrang busy,” sagot niya, ang boses niya ay mababaw. “At nag-practice rin po kasi kami kanina ng sayaw. Kaya sorry po if may amoy ako.”

​Mahina akong natawa at marahan kong inamoy ang buhok niya. “Wala ka namang amoy. You actually smell so good, baby.”

​Hindi ko napigilan ang sarili ko. Iniyuko ko ang ulo ko at dahan-dahang isinubsob ang ilong ko sa kaniyang buhok, pababa sa kaniyang leeg. Nilanghap ko nang madiin ang amoy niya—amoy baby powder talaga na may halong tamis ng kaniyang pabango. Putangina, ang bango niya. Pakiramdam ko ay mas lalong tumitigas ang burat ko sa bawat segundo na magkadikit kami.

​“Ang bango mo, Eula… nakaka-adik,” usal ko habang marahan kong pinipisil ang kaniyang bewang. Ipinasok ko ang daliri ko sa ilalim ng kaniyang blouse, hinahaplos ang kaniyang makinis na balat.

​Hinayaan niya lang ako. Tahimik lang siya pero ramdam ko ang pagtaas-baba ng dibdib niya. He slowly tilted his head to give me access to his neck. Ngayon ay malaya kong naamoy ang leeg niya.

​Iniangat ko siya ng tingin nang hindi umaalis sa pagkakasubsob ng ulo ko sa leeg niya, at nakita ko siyang nakatitig sa gitnang bahagi ng hita ko. Sinulyapan ko rin ‘to at napangisi nang makita ang tent doon; dahil naka-basketball shorts lang ako ay halatang-halata ang alaga kong tayong-tayo at pumipintig.

​Muli kong sininghot ang leeg niya. Ang kamay ko ay tuluyan nang pumasok sa blouse niya, dinadama ang kakinisan ng maputi niyang patag na tiyan. Ang hita niya ay nanginginig bahagya. Kinagat niya ang pang-ibabang labi nang hindi inaalis ang tingin sa burat ko.

​“Baby…” bulong ko sa tenga niya, hindi sinasadyang magtunog nagmamakaawa. Patuloy kong inaamoy ang leeg niya, pigil na pigil na dilaan ‘to.

​“Hmm?” parang wala lang na sagot niya sa akin, nakatingin na sa TV sa harapan namin pero pansin ko ang pamumula ng kaniyang mga pisngi.

​“I’m hard,” walang-hiyang saad ko. Kinagat ko ang pang-ibabang labi at sumulyap sa naninigas kong alaga na tayong-tayo na.

​Hindi siya nagsalita at muling sinulyapan ang alaga ko bago siya tumingin sa akin. Parang lasing naman akong tumitig pabalik sa kaniya habang hindi lumalayo sa pagkakasubsob sa leeg niya.

“Can I?” maamo kong tanong sa kaniya.

​Nanatiling tahimik si Eula, pero ang kaniyang mga mata ay tila nangungusap. Nang makita siyang marahang tumango ay hindi ko na napigilan ang sarili ko. I palm my cock outside of my shorts. Napahalinghing ako sa sarap habang nararamdaman ang tigas nito sa ilalim ng palad ko.

​Nang hindi na makatiis ay ipinasok ko ang kamay ko sa loob ng basketball shorts ko at hinawakan ang alaga ko. Ang init. Ang laki. Ramdam ko ang bawat pintig nito sa palad ko. Hindi ko inaalis ang ulo ko sa leeg ni Eula at patuloy siyang inaamoy, habang ang isa ko namang kamay ay nasa loob ng blouse niya, hinihimas ang kaniyang makinis na bewang at tiyan.

​Nagsimula akong mag-jakol nang dahan-dahan. Ang kamay ko ay mahigpit na nakahawak sa katawan ng aking burat, hinahagod ito mula sa katawan hanggang sa dulo ng aking ulo na basang-basa na ng pre-cum. Bawat pagtaas-baba ng kamay ko ay may kasamang madiing pagpisil, ninanamnam ang sarap habang ang kabilang kamay ko ay gumagapang paitaas sa loob ng blouse niya, sinusubukang abutin ang kaniyang dibdib.

​“Putangina, baby… ang sarap mo,” paos kong bulong sa kaniyang tenga habang binibilisan ko ang pag-jakol.

​Si Eula ay nanatiling nakaupo nang tuwid, tila walang pakialam sa kahalayang ginagawa ko sa tabi niya, pero ramdam ko ang panginginig ng kaniyang hita na nakadikit sa akin. Nakatitig lang siya sa TV, pero ang kaniyang paghinga ay bumibilis na rin habang naririnig niya ang malagkit na tunog ng pag-aari ko sa aking sarili.

​Hindi ko na napigilan, ibinaon ko ang labi ko sa maputi niyang leeg. Nagsimula akong mag-iwan ng mga basa at madiing halik doon. Ang bawat sipsip ko sa balat niya ay may kasamang gigil, hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang mahinang ungol.

​“Ahh… D-Daddy…”

​Dahil sa tunog na ’yon, lalong bumilis ang kamay ko sa ilalim ng shorts. I was jerking off like a madman, forgetting that my son, Matthew, was just a few feet away in his crib. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang bango ni Eula at ang sarap ng pag-aari sa sarili ko habang nasa piling niya.

​Madiin kong sinipsip ang isang bahagi ng leeg niya hanggang sa makita kong namula ito—isang kitang-kitang hickey. Napaungol si Eula nang mas malakas at napahawak sa aking hita, baon ang kaniyang mga kuko sa balat ko.

​“D-Daddy… may mark…” bulong niya, pero tila ba lalo siyang nasasabik sa ginagawa ko.

“Sorry baby, I can’t help it,” bulong ko at marahang hinalikan ang markang iniwan ko sa kaniya, tila ba binubura ko ang hapdi pero ang totoo ay mas lalo ko pang iginiit ang pag-angkin sa kaniya.

​Ang kamay niyang nasa hita ko ay hindi na niya inalis. Hinagod niya ito nang dahan-dahan habang nagja-jakol ako, na lalong nakadagdag sa init na nararamdaman ko. Kinagat ko ang pang-ibabang labi, pinapanood ang kaniyang maliit na kamay na kumikiskis sa balat ng hita ko habang ang sarili kong kamay ay mabilis at madiing hinahagod ang naninigas at basang-basa kong burat.

​Muli kong isinubsob ang mukha ko sa leeg niya, nilalanghap ang amoy ng tamis na humahalo na sa init ng aming mga katawan. Ang tunog ng pag-jakol ko—ang malagkit na pag-kiskis ng palad ko sa katawan ng alaga ko—ay umaalingawngaw sa tahimik na sala, sumasabay sa mahinang pag-ungol ni Eula habang minamasahe niya ang hita ko.

​Hindi na ako nakontento sa bewang niya. Ang isa kong kamay na nasa loob ng blouse niya ay gumapang paitaas hanggang sa marating ko ang kaniyang dibdib. Napasinghap si Eula at napatingala, lalong inilalantad ang leeg niya sa akin.

​“S-Shit…”

​Sapo ng palad ko ang kaniyang malambot na suso. May konti ‘tong taba kaya may nalalamas ako. Ang kurbada nito ay sapat na para mas lalong mag-alab ang libog ko. Gamit ang aking hinlalaki at hintuturo, pinaglaruan ko ang kaniyang utong na kanina pa matigas at bakas na bakas sa kaniyang manipis na blouse. Pinisil ko ito nang madiin, pinapaikot-ikot ang daliri ko hanggang sa muling mapaungol si Eula at madiing bumaon ang mga kuko niya sa hita ko.

​“Ang sarap mo, baby… putangina, ang sarap mo paglaruan,” paos kong bulong habang mabilis ang pagtaas-baba ng kamay ko sa aking alaga.

​I was stroking myself with a heavy, rhythmic grip, my thumb rubbing the sensitive head of my cock with every upward stroke. Bawat pisil ko sa kaniyang utong ay sinasabayan ko ng madiing pag-hagod sa sarili ko. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ni Eula; tila ba nawawala na rin siya sa wisyo habang ang isang kamay ko ay abala sa kaniyang dibdib at ang isa naman ay hayagang nagpaparaos sa tabi niya.

​Lalo kong binilisan ang pag-jakol, ang balakang ko ay bahagyang umaangat-angat sa sofa sa tindi ng pagnanasa. Isiniksik ko ang mukha ko sa pagitan ng kaniyang leeg at balikat, iniwan ang basa-basang halik habang pinaglalaruan ang kaniyang tayong tayong utong.

Sa mga sandaling ito, tila nawala na ako sa sarili ko. I felt like I wasn’t even Marco anymore—just a man drowning in his own filth. Nilunod ko ang sarili ko sa bawat halinghing ni Eula at sa malagkit na tunog ng sarili kong palad na humahagod sa naninigas kong alaga. I completely forgot about my responsibilities, my marriage, and the fact that my son was just a few feet away. I just wanted to feel more of him.

​Dahil sa sobrang panggigigil, hinuli ko ang kamay ni Eula na nasa hita ko at dahan-dahan itong iginiya sa ibabaw ng aking basketball shorts, kung saan tigas na tigas ang burat ko.

​“Baby… hawakan mo,” paos at madiin kong bulong sa tenga niya. “Jakolin mo ako, please… h-hawakan mo kung gaano katigas ’to dahil sa’yo.”

Ramdam ko ang panginginig ng maliit niyang kamay nang dumampi ang kaniyang mga daliri sa mainit at pumipintig na ulo ng aking burat. Napasinghap ako nang malakas, halos mapamura sa sarap nang maramdaman ang init ng kamay niya kahit nasa ibabaw lang ito ng shorts ko.

Sinimulan niya itong masahihin sa ibabaw ng tela, habang hindi naman ako tumitigil sa pag-jakol sa loob. Libog na libog ako, lalo na nang makita ko siyang titig na titig doon, tila hipnotisado sa bawat pintig ng ugat ko. Napangisi ako at muling isinubsob ang ulo sa kaniyang leeg para doon umungol nang madiin.

“Sarap, baby…” ungol ko sa leeg niya, ang hininga ko ay naglalagablab sa kaniyang balat. Tumingin ako sa kamay niyang nilalaro na ang ulo ng burat ko sa ibabaw ng shorts.

“Ang laki… ang tigas,” wala sa sarili niyang saad habang patuloy sa ginagawa niya. Bakas sa boses niya ang pagkamangha at matinding kuryosidad.

Mahina akong natawa, isang tunog na puno ng kahalayan. Inilapit ko ang labi ko sa tenga niya at bahagyang kinagat ang dulo nito. “Pasok mo na kamay mo, baby. Para mas maramdaman mo kung gaano kalaki at katigas ‘yan.”

Kinagat ni Eula ang pangibabang labi at napapangiti. I kiss his neck once again. Ipapasok na sana ni Eula ang kaniyang kamay sa loob ng shorts ko nang biglang umalingawngaw ang ringtone ng phone ko. Pareho kaming napa-igtas sa gulat. Agad na binawi ni Eula ang kaniyang kamay mula sa ibabaw ng shorts ko na tila ba napaso siya sa tindi ng init. Napamura ako nang malakas sa tindi ng inis dahil sa naudlot na sarap. Putangina, sa lahat ng oras na pwedeng tumawag.

Habol ang hiningang sinulyapan ko ang screen ng phone. ”Tyson Calling…“ ang nakalagay sa screen habang umiilaw ito sa ibabaw ng mesa.

Sunod-sunod ang ginawa kong pagmumura sa isip ko. Ano naman kaya ang kailangan ng gagong ’to at kailangang mambulabog sa ganitong eksena? Nag-angat ako ng tingin nang biglang tumayo si Eula. Mabilis niyang inayos ang kaniyang nagusot na blouse—bakas pa rin ang gusot sa bahagi ng kaniyang suso dahil sa paglamas ko kanina. Ako naman ay nanatiling nakaupo, pilit na inaayos ang pwesto ng aking alaga sa loob ng shorts na hanggang ngayon ay pumipintig pa rin at nananakit sa tindi ng bitin na sarap.

“Sagutin niyo na po… a-ayusin ko lang si Matthew,” nakangiti at parang walang nangyaring saad ni Eula. Pero kahit anong pilit niyang magmukhang normal, ang kaniyang mukha ay pulang-pula at ang paghinga niya ay mabilis pa rin. Naglakad siya patungo sa crib nang hindi tumitingin sa akin.

Inis kong dinampot ang cellphone ko at sinagot ang tawag bago ito itinapat sa aking tenga. Sumandal ako sa sofa habang ang mata ay sinusundan ang bawat kumpas ng balakang ni Eula habang binubuhat niya si Matthew mula sa crib. Ang alaga ko ay nananatiling matigas at masakit sa loob ng shorts.

“Putangina mo, Tyson. Anong kailangan mo at kailangan mo pang tumawag sa ganitong oras?” bulyaw ko sa kabilang linya, hindi itinatago ang panggigigil sa boses ko.

Isang malutong na tawa ang sumalubong sa akin. “Chill ka lang, pre. Bakit parang galit na galit ka? May naistorbo ba ako?” tanong ni Tyson na may kasamang nakakaasar na tono.

Hindi ako nakasagot agad dahil may narinig akong kakaiba sa kabilang linya—isang mahina at basag na ungol. Napakunot ang noo ko. Dinig ko ang mabigat na hininga ni Tyson at ang ritmo ng tunog na tila may nagkikiskisang balat.

“Ahhh… T-Tyson… s-sige pa…” ungol ng tao sa background. Halatang si Sky, ang kabit niya.

“Putangina mo talaga,” asar kong sabi habang napapikit. Mas lalo akong napamura sa isip ko. Heto ako, bitin na bitin at nanggigigil, habang ang gagong nangistorbo sa akin ay kasalukuyang may binabayo. “Tumawag ka lang ba para iparinig sa akin na may kinakantot ka?”

Tumawa muli si Tyson, na may kasamang malakas na lagutok—tunog ng pagtama ng kaniyang balakang sa katawan ni Sky. “Tangina mo, bakit ba ang init ng ulo mo? Anyway, tumawag ako tungkol doon sa shipment sa pier next week. Kailangan nating ayusin ang papers bago ang deadline.”

Habang nagsasalita siya tungkol sa trabaho, naririnig ko ang bawat ungol ni Sky at ang tunog ng pag-kantot ni Tyson. Ang gago, halatang hindi man lang hinihingal habang ginagawa ang kahalayan niya. Mas lalo akong nabwisit dahil pakiramdam ko ay dinadamay niya ako sa libog niya habang ako ay nakatitig lang kay Eula na ngayon ay karga-karga si Matthew sa kabilang dulo ng sala.

Sinundan ko ng tingin si Eula. Nakatalikod siya sa akin habang hinehele ang bata, at mula sa pwesto ko, titig na titig ako sa matambok niyang pang-upo. Pinag-masdan ko ang bawat galaw niya—ang marahang pag-indayog ng kaniyang balakang na tila ba sumasabay sa ritmo ng naririnig ko sa phone.

Napahawak ako sa burat ko sa ibabaw ng shorts, pilit na pinapakalma ang sarili pero lalo lang itong pumipintig. “Gago ka talaga, Tyson. Ayusin natin ‘yan bukas. Huwag mo akong kausapin habang may kinakantot ka, putangina mo.”

“Napaka-init mo naman, pre. Sige na, itutuloy ko muna ‘to.” huling hirit ni Tyson bago niya ibinaba ang tawag nang tumatawa.

I tossed my phone back on the sofa, feeling even more frustrated and horny than before. I took a deep breath, trying to steady my racing heart. Tumingin ako muli kay Eula. Naramdaman niya siguro ang titig ko kaya dahan-dahan siyang lumingon, ang mga mata niya ay mapupungay pa rin.

​Simula ng araw na ‘yon, alam kong may nagbago na sa relasyon namin ni Eula. Ganoon pa rin naman kami sa paningin ng iba, pero sa aming dalawa, mas naging malapit kami—mas malapit kaysa noon. We never brought up what happened that day. Dahil kahit ako, hindi ko alam kung paano kami laging humahantong sa ganoong eksena. Para bang may magnet sa pagitan namin na humihila sa amin sa bawat pagkakataon na kami lang ang magkasama.

​At hindi ko rin aakalain na papatol si Eula sa kalibugan ko. Na gusto niya ring may mangyari sa amin. Alam kong huli na para isipin ‘to, dahil dalawang beses na kaming may nagawang hindi pwedeng malaman ni Rhian. Hindi ko rin talaga kayang sisihin ang sarili ko dahil talagang parang nag-iiba akong tao tuwing si Eula ang nasa harap ko.

​Ibang klaseng libog ang nararamdaman ko kay Eula; hindi ito kagaya ng nararamdaman ko sa asawa ko. Ibang-iba ito. Mas mainit, mas mapusok, at mas nakaka-adik. Hindi ko alam kung magagawa ko pang talikuran ‘to, lalo na’t sa tuwing malapit sa akin si Eula, ang tanging gusto ko lang mangyari ay maulit ang nagawa namin, o higit pa.

​Ang closeness namin ngayon ay may kasamang malisya na hindi na kayang itago. It was a hidden, filthy secret that we both shared. Alam naming mali, alam naming bawal, pero sa tuwing nararamdaman ko ang init niya, naamoy ang bango niya, wala na akong pakialam sa tama o mali. Ang tanging alam ko lang ay kailangan ko siya, at kailangan niya rin ako.

Simula noon, naging maingat kami. Lalo na kapag nasa paligid si Rhian, pero ang tensyon ay laging nandoon—nag-aapoy sa ilalim ng bawat normal na usapan. Nagkakasapatan na muna kami sa mga palihim na sulyap, o ’di kaya’y yung mga simpleng ngiting kami lang ang nakakaalam ng ibig sabihin.

Naging busy ang mga sumunod na linggo. Halos hindi na naulit yung nangyari sa sofa dahil laging busy sa trabaho o ’di kaya’y pagod kaming pareho. Pero kahit sa maikling sandali na magtagpo kami, hindi pwedeng hindi namin maramdaman ang presensya ng isa’t isa. It was like we were playing a dangerous game of cat and mouse right under our nose.

Niloloko ko na ba ang asawa ko? Panloloko na ba ang ginawa namin ni Eula? Sa totoo lang, para sa akin ay hindi pa. Alam ko, gumagawa ako ng dahilan para mapanatiling malinis ang konsensya ko, pero pilit kong pinapaniwala ang sarili ko na nasa safe zone pa rin ako.

​Sa utak ko, hangga’t walang penitrasyon, hindi iyon matatawag na pagtataksil. Hindi ko pa naman siya kinakantot. Para sa akin, ang pagtataksil ay ’yung may emosyon, ’yung may ibang mahal. Pero kami ni Eula? libog lang ’to. Isang uri ng pangangailangan na sadyang hindi ko mapigilan tuwing malapit siya sa akin. Wala kaming relasyon, walang commitment.

​Tinitingnan ko ang sarili ko bilang isang lalaking naghahanap lang ng panandaliang sarap. Si Rhian pa rin naman ang pinapangakuan ko ng habambuhay. Siya pa rin ang asawa ko, ang ina ng anak ko. Ang sa amin ni Eula, parang isang bisyo lang—parang alak o sigarilyo na alam mong masama pero hindi mo magawang bitawan dahil sa tindi ng sipa.

Day off ni Rhian ngayon kaya kaming lahat ay nasa loob lang ng bahay. Pinaliliguan ni Rhian si Matthew sa banyo. Habang ako ay tinutulungan si Eula sa kaniyang mga assignments. Nakaupo kami sa carpet floor, napapalibutan ng mga nakabuklat na libro at notebooks, habang ang sofa sa likuran namin ay nagsisilbing sandalan.

​Lumabas ako ng kusina bitbit ang isang plato ng meryenda. Naabutan ko si Eula na nakasandal sa sofa, itinaas ang kaniyang phone at bahagyang itinagilig ang ulo para kumuha ng selfie. Magpapahinga lang muna kami sa pag-aaral dahil halatang pagod na ang utak niya sa mga math problems na sinasagutan namin.

Lumapit ako at naupo sa tabi niya sa carpet. Ramdam ko agad ang init ng kaniyang balat nang dumikit ang braso ko sa kaniyang hita. Hindi man lang siya natinag; sa halip ay mas lalo pa siyang nag-pose, bahagyang ibinuka ang kaniyang mga labi habang nakatitig sa lens.

​“You like taking pictures?” tanong ko habang inilalapag ang snacks sa center table. Pinanood ko ang bawat anggulo na ginagawa niya, ang paraan ng pag-angat ng kaniyang balikat na lalong nagpapahapit ng kaniyang suot na t-shirt.

Lumingon siya sa akin at mahinang natawa, hindi ibinababa ang phone. “Ngayon lang naman po. Maganda po kasi ang lighting dito sa sala niyo,” biro niya bago muling nag-click ang shutter.

Sinilip ko ang screen ng kaniyang phone. Kitang-kita roon ang kakinisan ng kaniyang mukha at ang mapupungay niyang mata. Inagaw ko nang bahagya ang phone niya para tingnan ang kinuha niyang litrato.

“Ang ganda mo,” wala sa sariling saad ko habang nakatitig sa kaniyang litrato. Narinig ko siyang tumawa nang mahina, isang tunog na puno ng lambing na tila ba naging musika sa pandinig ko.

​“Talaga po?” tanong niya, ang mga mata ay kumikislap habang nakatingala sa akin. Hindi siya umiwas; sa halip ay mas lalo pa siyang naging komportable sa papuring narinig.

​“Yes. Sobrang ganda mo, baby… lalo na kapag ganito ka kalapit sa akin,” paos kong sagot. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at dahan-dahang hinaplos ang kaniyang pisngi, pababa sa kaniyang panga hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang kakinisan.

​Lalong lumapad ang ngisi ni Eula. Ramdam ko ang kaniyang kumpyansa na mas lalong tumataas habang ninanamnam ang atensyong ibinibigay ko sa kaniya. ​Umiwas siya ng tingin at umayos ng upo bago dahan-dahang isinandal ang kaniyang likod sa braso kong naka-alalay sa likuran niya, dahilan para lalong lumapat ang aming mga hita. Ang init ng kaniyang katawan ay tila nanunuot sa suot kong pantalon, lalong nagpapakulo ng dugo ko.

​“Since maganda naman po ang lighting… picture po tayo? For memory lang,” aya niya, sabay taas muli ng kaniyang phone.

​Hindi na ako nakatanggi. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya hanggang sa magdikit ang aming mga pisngi. Ibinaba ko ang kamay ko mula sa sandalan ng sofa at madiing ipinuwesto ito sa kaniyang bewang. Inisiksik ko ang kaniyang katawan sa akin hanggang sa wala nang espasyo sa pagitan namin. Ramdam ko ang kaniyang malambot na katawan na sumasagi sa akin sa bawat paghinga niya.

​Sunod-sunod ang pagpindot niya ng camera. Nakangiti lang siya at diretso ang tingin, tila walang paki sa kung gaano na kami kalapit. Hindi na ako tumingin sa camera. Isinubsob ko ang ulo ko sa kaniyang leeg, ninanamnam ang pamilyar at nakaka-adik niyang bango habang ang labi ko ay bahagyang dumidikit sa kaniyang balat.

​Natapos siya sa pagkuha ng litrato pero hindi pa rin ako umaalis sa pagkakadikit sa kaniya. Ang kamay ko ay nanatili sa bewang niya, marahang hinihimas ang kurbada niyon, habang ang ulo ko ay nakabaon pa rin sa kaniyang leeg. Pumipintig na rin ang naninigas kong burat sa gitnang bahagi ko, na alam kong napapansin na ni Eula dahil sa sobrang dikit namin, pero parang wala lang sa kaniya iyon.

​Hawak ni Eula ang kaniyang cellphone at nag-swipe sa mga litratong kinunan niya kasama ako. Nakangiti siya habang tinitingnan ang mga ito isa-isa. Sinilip ko rin ang mga kuha at talaga namang maganda ang kinalabasan. Kuhang-kuha ang kagandahan niya at ang mapanganib na lapit naming dalawa.

​“Ang gwapo niyo po dito, Daddy,” aniya habang hindi nawawala ang ngiti at ang konting pamumula ng kaniyang mukha. Tiningnan ko ulit ang screen at napatango.

​Litrato namin iyon. Nakangiti si Eula at diretso ang tingin sa camera, angat na angat ang kaniyang kaputian dahil nakadikit siya sa akin na kulay kayumanggi. Ako naman ay walang reaksyon ang mukha, ang baba ko ay nakalapat sa balikat niya, at kitang-kita ang braso kong nakapulupot nang madiin sa bewang niya. Aakalain mong magkasintahan kami sa tindi ng tensyong sa bawat letratong iyon.

“Ang ganda mo rin, baby,” bulong ko. Kumislot ang kaniyang katawan nang bahagya, tila kinikiliti sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko. Humagikgik siya at pinagpatuloy ang pagtitig sa aming litrato, pero hindi ako tumigil.

​Hindi ako umalis sa kaniyang tabi, nanatili ang braso ko sa kaniyang katawan. Nag-angat ako ng tingin, tinititigan ang hagdan dahil baka anomang oras ay bumaba si Rhian at makita kami sa ganitong pwesto. Pero nang makitang wala pa naman ang asawa ko, mas naging mapangahas ako.

​Kasabay ng muling pagpintig ng burat ko ay dahan-dahan kong inangat ang kamay ko mula sa kaniyang bewang. Nilapat ko ito nang madiin sa dibdib ni Eula at marahan itong pinisil na ikinagulat niya. May lumabas na mahinang ungol sa kaniyang mga labi bago siya dahan-dahang humarap sa akin, kagat ang labi at nagtatanong ang mga mata.

​Hindi ko binawi ang kamay ko. Sa halip, mas madiin ko pang nilaro ang kaniyang dibdib. Nilamas ko ang malambot na laman doon, pinapaikot-ikot ang palad ko habang nararamdaman ko ang kaniyang mabilis na paghinga.

​“Bakit may ganito ka, baby?” paos kong tanong habang abala ang kamay ko sa pagmasahe sa kaniyang dibdib. “Bakit parang may laman ‘to? May konting taba… ang sarap lamasin.”

Napaarko ang likod ni Eula at napahawak sa braso ko, tila naghahanap ng suporta habang ang kaniyang mga mata ay nagsisimulang mag-tubig sa libog. Ang kaniyang t-shirt ay humahapit sa bawat pisil ko, inilalantad ang kurbada na kanina ko pa pinagnanasaan.

​“D-Daddy… ahh…” huminga siya nang malalim, pilit na kumakalma pero mas lalong isinisiksik ang dibdib niya sa palad ko, tila ba nag-e-enjoy sa ginagawa ko. “Umiinom po kasi ako ng pills… pampaganda ng katawan.”

Napatigil ako saglit pero hindi ko binitawan ang kaniyang suso. “Pills?” ulit ko, habang ginagamit ang hinlalaki ko para hagurin ang kaniyang utong na nagsisimula nang tumigas at bumakat sa manipis na tela. “Kaya pala ganito kalambot… kaya pala ganito kasarap sa kamay ang katawan mo.”

Mahinang natawa si Eula na may kasamang pigil na ungol dahil hindi ko tinitigilan ang pagmasahe sa kaniyang suso. “Natural ang katawan ko, Daddy. Ang hita ko, ang bewang ko, ang balakang ko, ang braso ko, at lalo na ang pang-upo ko… mas nahubog lang ng pills, pero lahat sa akin ay natural,” may yabang na saad niya habang dahan-dahang iginigiling ang kaniyang balakang sa hita ko.

​Napangisi ako sa narinig ko. Iba talaga ang dating ng batang ito; kahit alam niyang delikado ang ginagawa namin, nagagawa pa niyang magmayabang. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniyang tenga, ang mainit kong hininga ay tumatama sa kaniyang balat na nagpapatindig ng kaniyang mga balahibo.

​“Yeah? I like your body, baby. Nakaka-ulol,” bulong ko habang madiin kong nilalamas ang kaniyang dibdib, sapat para mapaungol siya nang mas malakas.

Magsasalita pa sana siya nang marinig namin ang mga yabag ng paa ni Rhian na pababa ng hagdan, kaya mabilis na lumayo si Eula sa akin at inayos ang kaniyang t-shirt na nagusot dahil sa pagpisil ko. Ako naman ay napakagat-labi at umayos ng upo, pasimpleng kinambyo ang naninigas kong burat sa loob ng shorts para hindi bumakat nang husto bago ako sumandal sa sofa.

​Saktong pagbaba ni Rhian ay nakabalik na ang atensyon ni Eula sa libro, tila seryosong nagbabasa, habang ako naman ay nagkunwaring nagpapahinga. Tumikhim ako at dahan-dahang tumayo mula sa pagkakaupo sa carpeted floor, pilit na itinatago ang panginginig ng tuhod ko dahil sa bitin na libog.

“Oh? Tapos na ba kayo?” tanong ni Rhian habang pinupunasan ang basa niyang buhok gamit ang tuwalya, halatang bagong ligo at presko ang itsura.

Umiling ako bago siya nilagpasan upang magtungo sa dining table dahil nandoon ang pitcher ng tubig. “Muntik na. Matatapos na sana, kaso nabitin pa,” makahulugang sagot ko.

Napakunot ang noo ni Rhian, halatang walang ideya sa double meaning ng sinabi ko. “Ha? Anong nabitin? Mahirap ba masyado ’yung lesson?” tanging sagot niya bago siya naglakad patungong kusina para asikasuhin ang aming hapunan.

Sumulyap ako kay Eula habang umiinom ng tubig at nakitang nakatitig rin siya sa akin mula sa kaniyang pwesto sa carpet. Dahan-dahan kong ibinaba ang basong hawak ko at maloko siyang nginisian dahil agad niyang nakuha ang malisya sa sinabi ko.

Napangiti siya. Kinagat niya ang dulo ng ballpen niya habang ang mga mata niya ay mapanuksong bumababa sa tapat ng zipper ko, tila tinitingnan kung kumalma na ba ang naninigas kong burat. Pinaglandas ko naman ang dila ko sa mga ngipin ko habang tinititigan ang kaniyang mapupulang labi at ang collarbone niyang nakalabas dahil sa maluwag na tshirt na suot niya ; tila nagutom ako bigla sa putaheng nasa harapan ko.

Nanatili ang aming tinginan, puno ng tensyon at libog na hindi mailabas dahil sa presensya ni Rhian sa kusina. Bawat kislap ng mata ni Eula ay tila isang imbitasyon. Hinayaan ko ang paningin ko na gumapang pababa sa kaniyang bewang hanggang sa kaniyang mapuputing hita, bago ko muling ibinalik ang tingin sa kaniyang mukha na may kasamang madiing paglunok.

Sa gitna ng tunog ng mga plato sa kusina at ang tunog ng TV, kaming dalawa lang ang nakakaalam sa init na namumuo sa sala. Isang maduming sikreto na nakaselyo ng isang malokong ngiti at isang bitin na pagnanasa na alam naming parehong sa kama rin ang hantong.

—

don’t be shy to comment guys, para ganahan ako sa pag-update.

tyyy sa 2k reads!

chapter 8

Marco POV

​“Thank you so much for being part of this discussion. I’ll see you in the next meeting,” paalam ko sa mga katrabaho ko pagkatapos ng halos apat na oras na pag-uusap tungkol sa trabaho.

Napahilot ako ng sintido pagkatapos i-shut down ang computer. Halos apat na oras din kaming nagbabad sa meeting at pakiramdam ko ay naghahalo na ang mga letra sa paningin ko. Tumayo ako at nag-unat, ramdam ang bawat lagutok ng buto sa likod ko dahil sa tagal ng pagkaka-upo.

​Tiningnan ko ang wall clock—mag-a-alas kwatro na ng hapon. Inayos ko lang nang bahagya ang mga nagkalat na files sa mesa bago ako nagpasyang lumabas ng kwarto. Dapat ay doon ako sa sarili kong office dito sa bahay gumagawa, pero hanggang ngayon ay tambak pa rin ang mga gamit doon; wala pang mesa at tukador kahit tapos na ang renovation sa disenyo at pinturang gusto ko. Baka sa susunod na linggo ay asikasuhin ko na iyon.

Pagbaba ko ng hagdan, mabigat ang bawat hakbang ko. Agad bumungad sa akin ang eksena nila Rhian at Eula na nakaupo sa sofa ng sala. Si Matthew naman ay nasa loob ng kaniyang crib at tahimik na naglalaro. Walang pasok si Rhian ngayon dahil holiday, kaya nandito siya sa bahay.

Tiningnan ko ang ginagawa nila dahil focus na focus ang dalawa habang nag-uusap. Nakatalikod sa akin si Eula habang kaharap si Rhian na may hawak na brush. Bumaba ang mata ko sa mesa at doon nakita ang sobrang daming nakakalat na make-up bago bumalik ang tingin ko sa kanilang dalawa.

​“Kung magkakakaanak ulit kami ng Daddy Marco mo, sisiguraduhin kong babae na at ikaw ang paglilihian ko,” anas ni Rhian na sadyang nagpagulat sa akin. “Ang ganda-ganda mo. Daig mo pa ang ibang babae.”

​Napatigil ako sa huling baitang ng hagdan. Hindi ko inaasahan ang marinig iyon mula sa asawa ko. Hindi pa kasi namin napag-uusapan kung susundan na ba si Matthew, lalo na’t kakabalik lang niya sa trabaho. O baka naman dala lang iyon ng paghanga niya sa mukha ni Eula.

Narinig ko ang mahinang tawa ni Eula, isang tunog na tila ba naging pamilyar na sa pandinig ko nitong mga nakaraang araw. “Pwede naman po, Mommy,” sagot niya sa malambing na tono.

Tinitigan ko si Eula mula rito sa hagdan kung saan ako nakatayo. Napapaisip ako. Isang anak na kamukha ni Eula? Hindi ko alam kung bakit tila may naramdaman akong kiliti sa loob ko nang maisip ‘yon. Parang ang cute nga naman kung merong mini-Eula. Pero bakla si Eula… hindi ko maisip na siya ay makakabuntis dahil sa ganda niyang ’yan, mas mukhang siya ang binubuntis.

​“Pati katawan mo, Eula, ang ganda rin. Jusko kang bata ka, ano bang kinakain mo para magkaroon ng ganyang balakang? Daig mo pa ang katawan ko,” patuloy ni Rhian, habang ang paningin niya ay bumaba sa baywang ni Eula. “Ang balat mo sobrang lambot at kinis, parang never nagka-peklat.”

Hindi ko napigilang mapatingin din sa katawan nilang dalawa. Ngayon ko lang napansin ang malaking pagkakaiba. Maganda si Rhian, may kurbada rin, pero dahil sa panganganak at stress sa trabaho ay nagkaroon siya ng kaunting bilbil at stretch marks—bagay na normal lang naman sa mga babae. Pero kung itatabi mo siya kay Eula? Talaga namang mapapansin mo ang pinagkaiba.

​Napalunok ako habang dahan-dahang hinahagod ng tingin ang likuran ni Eula, pababa sa kaniyang balakang na bahagyang nakaluwa sa pagkakaupo niya sa sofa. Ramdam ko ang muling pagpintig ng libog sa gitna ng mga hita ko, isang panggigigil na pilit kong itinatago sa pamamagitan ng pag-ayos ng tayo at pagpapasimpleng pasok ng mga kamay ko sa bulsa ng sweatpants ko para ma-adjust ang naninigas kong laman.

​“Natandaan mo ba ’yung sinabi ko sa’yo nung nakaraan? Ano, nakapag-desisyon ka na ba?” muling tanong ni Rhian, na naging dahilan para muli akong makinig sa usapan nila. “Sabi ko naman sa’yo, may kaibigan akong doctor na specialist sa gender-affirming surgery. Kung gusto mong magpa-breast augmentation, sabihin mo lang sa akin.”

“18 ka naman na kaya pwede ka na sumailalim sa procedures. Maganda naman na ang katawan mo, pero hindi mo ba naisip na mas gaganda siya kung magkakadibdib ka?” dagdag pa ni Rhian habang seryosong sinusuri ang mukha ni Eula.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko at ang tanging ang mga salitang ‘yun ang umalingawngaw sa utak ko. Mula sa hagdan, napatitig ako nang husto sa likod ni Eula. Ang kaniyang manipis na t-shirt ay hapit sa kaniyang katawan, sapat na para makita ang kurbada ng kaniyang likod at ang liit ng kaniyang baywang.

Dahan-dahan kong binubuo ang imahe ni Eula na may dibdib sa aking isipan. Kung sa ganitong itsura pa lang niya ay hirap na akong magpigil, paano pa kaya kung mayroon na siyang malalambot na suso na saktong-sakto sa laki ng palad ko? Naisip ko ang kaniyang makinis at maputing balat—iniisip ko kung gaano kasarap sa pakiramdam na maramdaman ang init niyon habang nilalamas ko ang kaniyang dibdib.

Isang matinding pintig ang naramdaman ko sa pagitan ng mga hita ko. Kay sarap sigurong paglaruan ng kaniyang namumulang suso dahil sa panggigil ko. Gusto kong sipsipin ang mga iyon, damhin ang panginginig ng katawan niya habang hinihila ko siya papalapit sa akin. Ang imahinasyong iyon ay tila isang apoy na biglang lumiyab sa buo kong sistema.

Madiin akong napahawak sa bulsa ng aking sweatpants, pilit na ini-adjust ang naninigas at pumipintig kong burat na tila ba gustong sumabog anumang oras. Ang hirap huminga. Ang isipin pa lang na magkakaroon siya ng dibdib ay sapat na para mawala ako sa sariling katinuan.

​“P-Pag-iisipan ko po, Mommy,” mahinang sagot ni Eula, ang kaniyang boses ay bakas ang pagkahiya.

Napangiti naman si Rhian. ​“Dali na, sayang naman ang ganda mo kung hindi mo itutuloy. Support naman ako sa’yo, pati si Daddy Marco mo sigurado akong papayag ’yan,” biro pa ni Rhian habang dahan-dahang pinapahiran ng lipstick ang labi ni Eula. “O, ayan, tapos na. Ang ganda mo talaga, baby girl.”

Tumawa lang si Eula at inabot ang salamin sa mesa. Doon lang napansin ni Rhian na kanina pa pala ako nakatayo at nanonood sa kanila. “Oh, kanina ka pa ba dyan, hon? Tapos na ba ang meeting niyo?” tanong niya.

Doon lang ako nabalik sa ulirat at mabilis na tumango. Tumikhim ako at umiwas ng tingin habang ipinagpapatuloy ang paglalakad pababa, pinipigilan ang bawat pintig ng burat ko na baka bumakat nang husto sa suot kong sweatpants.

​“Yeah, we just finished. Anong ginagawa niyo?” kunwaring walang ideyang tanong ko, pilit na pinatitigas ang boses para hindi mahalata ang panginginig niyon.

​Nagtungo ako sa dining area na tila wala akong narinig sa usapan nila. Iniiwasan ko ring titigan si Eula dahil nandiyan ang asawa ko. Binuksan ko ang mga nakataklob na pagkain sa mesa at inabala ang sarili ko roon, kahit ang totoo ay wala akong gana kumain—ang gusto ko ay ang putaheng nasa sala.

​“Nagbobonding lang, Hon. Tinuturuan kong mag-ayos ng sarili si Eula,” sagot ni Rhian na ikinatingin ko sa kanilang pwesto. Nanatiling nakatalikod sa akin si Eula habang si Rhian naman ay tumayo na para kunin si Matthew mula sa crib.

​Nag-iwas muli ako ng tingin at naglakad patungo sa ref para kumuha ng maiinom. “Hindi naman niya kailangan. Maganda na siya,” kunwari ay walang pakialam na sagot ko habang nilalabas ang pitcher ng tubig.

​Natawa si Rhian habang nilalaro ang pisngi ni Matthew. “Alam ko, pero normal lang naman ang matutong mag-ayos. Isa pa, nagdadalaga—ay este nagbibinata na ‘yang si Eula, at na-kwento ni Nanay Elisha sa akin na madaming gustong manligaw dito sa apo niya. Kaya dapat mas alagaan niya ang sarili niya.”

Tila nagpantig ang tenga ko sa narinig. Literal na napahinto ako habang hawak ko ang pitcher. Putangina, manliligaw? Ang imahe ni Eula na may ibang lalaking humahawak sa kaniya ay sapat na para mag-init ang ulo ko. Sino ang mga gago na ’yon?

Parang nagdidilim ang paningin ko. Bigla akong nakaramdam ng matinding pagkairita at hindi ako bobo para hindi malaman kung ano ang nararamdaman ko ngayon. May mga lalaking umaaligid sa kaniya, naghihintay ng pagkakataon na malasap ang kakinisan niya.

Nanggigigil ako sa isiping may ibang kamay na pwedeng dumapo sa balat niya. Pakiramdam ko ay may magnanakaw na gustong kumuha ng pag-aari ko. Kahit alam kong wala akong karapatang magselos dahil asawa ko si Rhian, hindi ko mautusan ang sarili ko na huwag mag-react.

Madiin kong ibinagsak ang pitcher sa dining table, gumawa iyon ng malakas na tunog na bahagyang ikinagulat ni Rhian. Agad kong kinontrol ang sarili ko at uminom ng tubig nang diretso, hinahayaan ang malamig na likido na palamigin ang kumukulo kong dugo. Pero hindi ito sapat. Ang selos ay parang lason na kumakalat sa sistema ko.

“Dami palang gustong manligaw, ah,” paos kong saad, bakas ang sarkasmo at pait sa boses ko na sinubukan kong ikubli bilang simpleng biro.

“Oh, ayos ka lang, Hon?” tanong ni Rhian habang tinitingnan ako nang may pagtataka, karga pa rin si Matthew.

Umiwas ako ng tingin at napabuga ng hangin. Ramdam ko pa rin ang matinding inis at ang pangangati ng kamao ko, parang gustong dumapo sa kung saan. Pinilit kong ikalma ang sarili at tumango. “Oo. Pagod lang ako sa trabaho,” pagsisinungaling ko. Inayos ko ang pagkakatayo ko, pilit na pinatatatag ang aking tindig.

My jaw tightened as I gripped the drinking glass, my knuckles almost turning white. Tumingin ako sa direksyon ni Eula. Nanatili siyang nakatalikod, tila abala sa pagliligpit ng mga makeup sa mesa, hindi man lang ako nililingon o binibigyan ng pansin. Ang kawalan niya ng paki ay lalong nagpadagdag sa inis ko.

Pinunasan ko ang aking labi gamit ang likod ng aking palad, ramdam ko ang pagtalim ng titig ko sa likod ni Eula. “Lalabas muna ako. Mag-yoyosi lang,” malamig kong paalam, ang boses ko ay mababa at puno ng awtoridad.

Hindi ko na hinintay ang sagot ni Rhian. Humakbang ako nang mabilis at madiin patungo sa pinto ng likod ng bahay namin, ramdam ang bigat ng bawat tapak ko sa sahig na tila ba nanginginig sa tindi ng aking hakbang. Sa bawat segundo, ang tanging nasa isip ko lang ay ang mukha ni Eula—ang mukha niyang ako lang ang dapat na nakakakita sa oras ng sarap, at walang sinumang manliligaw ang makakaagaw sa kaniya sa akin. Putangina talaga, hinding-hindi ko hahayaang may ibang humawak sa kaniya kundi ako lang.

Paglabas ko ng likod bahay, agad akong naglabas ng isang stick ng sigarilyo at sinindihan ito. Madiin ang bawat hithit ko, hinahayaan ang usok na punuin ang baga ko bago ito ibuga nang marahas sa hangin. Napasandal ako sa pader, ang isa kong kamay ay nakapasok sa bulsa ng sweatpants habang ang kabila ay may hawak na yosi.

Ramdam ko ang panginginig ng panga ko sa tindi ng pagkakadikit ng mga ngipin ko. Galit ako. Nanggigigil ako. Pero habang tumatagal ang bawat buga ng usok, unti-unting nanunuot sa isip ko ang isang katotohanan: wala akong karapatang umakto ng ganito.

Sino ba ako sa buhay ni Eula? Ako ang lalaking tumitikim sa kaniya sa dilim, sa ilalim mismo ng ilong ng asawa ko. Walang kaming relasyon. Walang kami. Isang maduming ugnayan lang na binuo ng libog at pangangailangan ang meron kami.

Alam kong sa paningin ng mundo, wala akong karapatang mag-reak nang ganito. Pero ang hayop na selos na ’to, hindi ko mapigilan. Parang may sumasakal sa akin sa tuwing naiisip ko na may ibang lalaking pwedeng tumitig sa mukha ni Eula nang ganoon kalapit. May ibang lalaking pwedeng mangarap na hubaran siya at angkinin.

Huminga ako nang malalim, sinusubukang ibalik ang maskara ng pagiging isang disiplinadong asawa at ama, kahit na ang totoo ay nag-aalab ang pagnanasa at pagmamay-ari ko sa loob-loob ko.

Madiin akong napamura at napabuga ng usok. Problemado kong ginulo ang buhok at muling humithit sa sigarilyong hawak, pinupuno ang baga ko ng usok habang nakatingala sa langit, pilit na pinapakalma ang nag-aalab na inis sa loob ko. Ramdam ko ang lamig ng hangin dito sa likod ng bahay pero hindi nito kayang palamigin ang kumukulo kong dugo.

Narinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas ng sliding door. Hindi ako lumingon, nanatili akong nakasandal sa pader, ang isang kamay ay nasa bulsa habang ang kabila ay abala sa paghawak ng yosi. Pero naramdaman ko ang kaniyang presensya. Ang pamilyar na bango ni Eula ay humalo sa amoy ng tabako.

​Dahan-dahan siyang lumapit at tumayo sa tabi ko. Doon ko siya nilingon, at para akong nabingi sa sarili kong tibok ng puso. Sa isang segundo, parang naglaho ang galit at selos na nararamdaman ko.

​Putangina. Ang ganda niya.

Naramdaman ko ang pagbuka ng bibig ko habang nakatitig sa kaniyang mukha. Maingat at pulido ang pagkaka-make up sa kaniya ni Rhian. Ang kaniyang mga mata ay lalong nagmukhang mapupungay at mapang-akit dahil sa ayos nito, habang ang kaniyang labi ay bahagyang kumikinang sa nilagay na lipstick—isang shade na saktong-sakto sa kaputian ng kaniyang balat. Mukha siyang isang obra maestra na masarap titigan. Kahit na alam kong lalaki siya, hindi maikakaila na sa ayos niyang iyon, kahit sinong lalaki ay mapapalingon at mawawala sa huwisyo.

Nanatili akong tahimik. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kaniya, pinagmamasdan ang bawat detalye ng mukha niya sa ilalim ng malamlam na ilaw sa labas. I felt my cock twitching inside my sweatpants again just by looking at those painted lips.

Daretso lang ang tingin niya, ang mga kamay ay magkasiklop sa likod. Mahahalata mo ang height difference namin dahil parehas kaming nakatayo ng tuwid. 6’3 ako, sobrang tangkad para sa kagaya niyang 5’3. Hanggang dibdib ko lang siya. Tumikhim ako at nag iwas ng tingin, lumayo ng konti dahil ayokong dumikit sa kaniya ang usok ng sigarilyo ko.

​“Bakit po bigla kayong lumabas?” mahinahong tanong ni Eula. Kalmado lang siya, tila walang paki sa tensyong nararamdaman ko kanina sa loob. Ang boses niya ay malambot at mababaw, walang bakas ng kaba.

Hindi ako sumagot. Humithit lang ako muli sa sigarilyo ko at ibinuga ang usok sa gilid, iniwasan ang kaniyang mukha para hindi ko siya tuluyang masunggaban dito mismo sa likod ng bahay. Nanatili akong tahimik, hinahayaan ang usok na magsilbing harang sa aming dalawa habang ang utak ko ay naglalaban sa pagitan ng gustong manigaw dahil sa selos at gustong yumuko sa harap niya para tikman ang mga labi niya.

Tumingin din siya sa malayo, sumasabay sa katahimikan ko. Hindi siya nagpipilit na magsalita, hinahayaan lang niya akong namnamin ang presensya niya. Pero sa bawat segundong lumilipas na magkatabi kami, lalong bumibigat ang hangin.

“Nagpapahangin lang. Ikaw, bakit ka lumabas?” tanong ko sa malalim na boses habang hindi siya tinatapunan ng tingin. Inipit ko ang yosi sa pagitan ng aking mga labi saglit, pilit na pinatatatag ang aking panga na nanggigigil pa rin sa inis.

​Naramdaman ko ang pagsulyap niya sa akin, pero agad din siyang umiwas ng tingin. Umihip ang malakas na hangin, dahilan para mas magbaga ang sigarilyo ko. Hinithit ko ito ng huling beses—madiin at malalim—bago ko itinapon sa lupa at inapakan nang mariin upang patayin ang baga.

​“Sinundan ka…” aniya sa mahinang boses, sapat lang para marinig ko sa gitna ng katahimikan ng gabi. “Alam kong narinig mo ang usapan namin kanina,” dagdag niya pa. ​Natigilan ako at napaayos ng tayo.

Nagsalubong ang makapal kong kilay at humarap ako sa kaniya, ang anino ko ay halos lumamon sa kaniyang maliit na pigura dahil sa tangkad ko. “Anong ibig mong sabihin?” seryosong tanong ko, pilit na ibinabalik ang depensa sa sarili.

Dahan-dahang humakbang si Eula hanggang sa mapunta siya sa mismong harapan ko. Tiningala niya ako, at sa ilalim ng malamlam na ilaw, mas lalong kuminang ang kaniyang mga mata na puno ng seryosong emosyon. Ang kaniyang mukha na may makeup ay tila nanunukso sa gitna ng seryosong usapan.

​“Yung tungkol sa breast augmentation… yung tungkol sa pagpapagawa ko ng dibdib,” direkta niyang saad. Hindi siya kumukurap, tila binabasa ang bawat reaksyon sa mukha ko.

Muli akong natigilan at nanatiling tahimik. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na pagtibok ng puso ko at ang malalim na paghinga ko dahil sa halo halong emosyon na kanina ko pa kinikimkim. Bakit kailangang dito pa namin pag-usapan ’to?

​Bago pa ako makasagot, laking gulat ko nang abutin ni Eula ang malaki at magaspang kong kamay. Mainit ang palad niya at malambot. Marahan pero madiin niyang hinila ang palad ko at ipinatong iyon sa kaniyang dibdib—mismo sa tapat ng kaniyang puso na mabilis din ang pagtibok.

Agad akong natauhan at nakaramdam ng pagpa-panic. Sinubukan kong bawiin ang kamay ko pero hindi niya ako hinayaan. Sa hindi malamang dahilan ay hindi ko magawang hatakin pabalik ang kamay ko, kahit na mas malaki at mas mabigat ‘to kesa sa kaniya. Madiin niyang itinakip ang kaniyang maliit na kamay sa ibabaw ng sa akin para manatili iyon sa kaniyang dibdib.

​“Eula, anong ginagawa mo?” bulong ko, mabilis na lumilingon sa sliding door at sa paligid ng bakod. “Baka makita tayo rito, puta… si Rhian nandoon lang sa loob!”

Nanatiling nakalapat ang palad ko sa kaniyang t-shirt, at kahit wala pa siyang dibdib gaya ng sa babae, ramdam ko ang lambot ng laman doon at ang init na nagmumula sa kaniyang balat. Ang bawat pintig niyon ay tila dumadaloy sa braso ko hanggang sa muling manigas ang aking burat sa loob ng sweatpants.

Huminga siya nang malalim habang tinititigan ako nang diretso sa mga mata. “Gusto mo ba? Gusto mo bang magkaroon ako ng dibdib, Daddy?” may gumuhit na isang inosenteng ngiti sa labi nito. “Dahil kung Oo, handa akong sumailalang sa pagpapa-opera.”

Napatitig ako sa kaniya, tuluyang natigilan at hindi agad nakahanap ng salitang isasagot. Ang tanong niya ay parang isang mitsa na sumabog sa harap ko, nag-iwan ng matinding kalituhan at kaba sa dibdib ko. Tuluyan kong binawi ang kamay ko mula sa kaniyang dibdib, pakiramdam ko ay napaso ako sa init ng kaniyang balat at sa bigat ng katanungang binitiwan niya. Nakita ko ang unti unting pagbura ng ngiti sa labi niya.

​“Ano… anong sinasabi mo, Eula?” nauutal kong tanong, ang boses ko ay paos at hindi mapakali. Tumingin ako sa palid bago hinawakan ang kaniyang maliit na kamay, hindi para ilapat muli sa kaniya, kundi para pigilan siya sa anumang balak niyang gawin. “Nababaliw ka na ba? Bakit mo gagawin ’yon?”

Madiin ang hawak ko sa kaniya, ramdam ko ang panginginig ng sarili kong mga daliri habang nakatitig sa mapupungay niyang mga mata na lalong nagmukhang misteryoso dahil sa makeup.

​“Napansin ko po kasi kung gaano mo kagustong nilalamas at pinaglalaruan ang dibdib ko,” mahina niyang bulong, ang boses ay puno ng malisya na tila ba binabasa niya ang bawat maduming pagnanasa sa utak ko. “Akala ko… gusto mo. Akala ko, mas matutuwa ka kung may mas malaki akong maibibigay sa’yo.”

Napakagat-labi ako at napaiwas ng tingin, tila ba nahubaran ako sa harap niya dahil sa katotohanang sinabi niya. Tama siya—putangina, totoo naman. Tuwing magkasama kami, hindi ko mapigilan ang sarili ko na dakmain ang kaniyang dibdib, na lamutakin ang maliit na laman doon hanggang sa mapapaungol siya sa sarap. Pero ang marinig iyon mula sa kaniya ay tila isang sampal sa konsensya ko.

Nang makabawi ay napailing ako at pinatong ang isa kong kamay sa kaniyang balikat. ​“Dapat sa’yo nanggagaling ang desisyon na ’yan, hindi sa akin,” pagpapatuloy ko, pilit na ibinabalik ang katinuan sa usapan kahit na ang totoo ay litong lito na ako sa nangyayari. “Katawan mo ’yan, Eula. Kung gusto mong magpa-opera dahil gusto mo, sige. Pero huwag mong ibabase sa akin ang gagawin mo sa sarili mo. Hindi mo kailangang gawin ’yan para lang sa akin.”

Sa loob-loob ko, aminin ko man o hindi, nanggigigil ako sa isiping makikita ko siyang may mga suso na saktong-sakto sa laki ng palad ko. Isang bahagi ng pagkatao ko ang gustong-gustong sumigaw ng ‘oo’ dahil alam kong mas lalong magiging makasalanan ang bawat tagpo namin kung may dibdib siyang malalamas ko. Pero ayokong gawin niya iyon para lang i-please ako. Ayokong magbago siya dahil lang sa tingin niya ay iyon ang gusto ko.

Nanatiling tahimik si Eula, tila hindi natitinag sa sinabi ko. Dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang kamay sa pagkakahawak ko at muling humakbang papalapit, sapat na para maramdaman ko ang kaniyang hininga sa aking dibdib dahil sa height difference naming dalawa. Tumingala siya. Wala ang ngiti na laging nasa labi niya, bagkus seryoso ang bukas ng mukha niya, lalo na ang titig niya.

Napahinga ako ng malalim at umiwas ng tingin sa kaniya dahil pakiramdam ko ay nilalamon ako ng madidilim niyang mata. ​“Oo, gusto ko, Eula. Totoo ’yon, gusto ko,” pag-amin ko sa mababang tono, binalik ko muli ang paningin ko sa kaniya, mula sa kaniyang mata pababa sa kaniyang kumikintab na labi.  “Pero ayokong gawin mo ’yan kung hindi mo naman talaga gusto para sa sarili mo. Hindi ako ang dapat mag-decide para sa katawan mo. Kung gagawin mo ’yan dahil lang sa akin, huwag na lang.”

Napaiwas si Eula pero mabilis kong inabot ang kaniyang baba at pilit na iniangat ang kaniyang mukha para magtagpo ang aming mga mata. Ang tensyon sa pagitan namin ay lalong bumigat, tila ba anumang oras ay sasabog kami sa tindi ng pagnanasang nakatago sa likod ng seryosong usapan. Sa likod namin, narinig ko ang mahinang tunog mula sa loob ng bahay—isang paalala na ang asawa ko ay nandoon lang.

Nagtitigan kami ni Eula, ang kaniyang mga mata ay nanatiling nakapako sa akin—puno ng determinasyon at isang uri ng katapatan na nagpabilis sa tibok ng puso ko.

​“Gusto ko rin naman, Daddy,” pag-amin niya, mas lalong humina ang boses pero mas naging madiin. “Isa ka sa pinakamalaking dahilan kung bakit ko gustong gawin ’to. Gusto kong maging masaya ka… dahil masaya ako kapag nakikita kitang nasisiyahan sa akin.”

​Napaatras ako nang bahagya, nabitawan ang kaniyang baba at tila hindi ma-proseso ng utak ko ang narinig. Nakaramdam ako ng halo-halong emosyon—pagkagulat, kaba, at isang matinding pitik ng konsensya na agad ding nilamon ng nag-aapoy na pagnanasa. Magsasalita pa sana ako, bubuksan ko na ang bibig ko para pigilan ang kaniyang iniisip, nang biglang gumalaw si Eula.

Dahan-dahan siyang tumingkayad, ang kaniyang maliliit na kamay ay kumapit sa aking mga balikat para sa suporta. Bago ko pa namalayan, naramdaman ko na ang paglapat ng kaniyang mga labi sa akin.

​Nanigas ang buong katawan ko. Iyon ang unang pagkakataon na nagdampi ang aming mga labi.

Ang kaniyang mga labi ay nakakabaliw ang lambot—parang marshmallow na may kasamang init at tamis. Amoy pambabae siya, pero ang bawat dampi niya ay nagpapadaloy ng kuryente sa bawat himaymay ng aking kalamnan. Naramdaman kong nagsimulang gumalaw ang kaniyang mga labi, marahan at tila nag-e-eksperimento, pilit na binubuksan ang akin.

Nanatili akong nakatayo, gulat at hindi alam ang gagawin. Ang mga mata ko ay nakabukas habang ang kay Eula ay unti unti nang pumipikit. Gusto ko siyang itulak. Dapat ko siyang itulak dahil ang asawa ko ay nasa loob lang ng bahay, ilang metro lang ang layo sa amin. Pero ang sarap… tangina, ang sarap. Ang kaniyang kakinisan at ang tamis ng kaniyang halik ay tila isang droga na tuluyang pumatay sa aking katinuan.

Kaya sa halip na itulak siya palayo, ang mga kamay ko ay pumulupot sa kaniyang bewang ng mariin at marahas siyang tinulak patungo sa mas madilim at tago na bahagi ng aming likod bahay—doon sa likod ng tambakan ng mga lumang aparado kung saan siguradong walang makakakita sa amin.

Pagkasandal niya sa pader, hindi ko na siya binigyan ng pagkakataong huminga. Sinalubong ko ang kaniyang mga labi nang may mas matinding ritmo. Hindi na ito simpleng dampi; naging agresibo at malupit ang aming halikan. Ipinasok ko ang aking dila sa loob ng kaniyang bibig, pilit na hinahanap ang kaniya.

​Nagtagpo ang aming mga dila, naglalaban at naglalaro sa gitna ng isang mainit at maputik na halikan. Maririnig ang basang tunog ng aming paglalaplapan sa gitna ng katahimikan ng hapon. Ang bawat sipsip ko sa kaniyang dila ay sinasabayan ko ng madiing pagyakap sa kaniyang bewang, ipinaparamdam ang naninigas at nag-aapoy kong burat na nanggigigil nang sumabog sa loob ng aking sweatpants.

Napaungol si Eula sa gitna ng aming halik, isang mahina at paos na tunog na lalong nagpalibog sa akin. Nilunok ko ang kaniyang bawat hininga, ninanamnam ang lasa ng lipstick at ang init ng kaniyang bibig, habang ang kamay ko ay dahan-dahang bumababa para muling dakmain ang kaniyang balakang at ang kaniyang malambot na pang-upo.

Ang halikan namin ay lalong naging marahas at walang preno, tila ba doon ibinubuhos ang lahat ng selos at pagnanasang kinimkim ko kanina sa loob ng bahay. Tuluyan ko ng nakalimutan na nasa loob lang ng bahay si Rhian at ano mang oras ay pwede ‘tong lumabas at makita kami sa aming kababuyan.

​Ipinulupot ko ang isang kamay ko sa kaniyang batok, ang mga daliri ko ay bumaon sa kaniyang buhok para madiin siyang hilaing papalapit, habang ang isa ko namang kamay ay nakahawak nang mahigpit sa kaniyang baywang. Si Eula naman ay tila naging agresibo rin; ang kaniyang mga kamay ay nasa batok ko, ang mga daliri niya ay nanggigigil na humahablot sa buhok ko para mas lalong isiksik ang mukha ko sa kaniya.

​“Putangina, Eula… ang tamis ng labi mo,” paos kong bulong sa gitna ng aming paglalaplapan, ang boses ko ay garalgal na dahil sa laway na naghahalo sa aming mga bibig. “Gusto kitang tikman dito mismo… ang bango mo, ang sarap mong kainin.”

Isang mahaba at basang tunog ng pagsisipsipan ang namayani sa dilim habang pilit naming kinakain ang labi ng isa’t isa. Ang dila niya ay nakikipagbuno sa akin, malikot at mapanukso, tila ba gusto ring malasahan ang bawat sulok ng bibig ko. Minsan ay nilalabaa niya ang dila niya, na akin namang sisipsipin.

Napaungol nang malakas si Eula, isang tunog ng purong libog na nagmula sa kaniyang lalamunan nang maramdaman niyang dahan-dahang bumababa ang kamay ko mula sa kaniyang baywang.

Hindi ko na napigilan—madiin kong idinapo ang palad ko sa kaniyang matambok na pang-upo. Nilamas ko ito nang buong lakas, sapat para mapaarko ang likod niya at mas lalong isiksik ang kaniyang gitna sa naninigas at pumipintig kong burat. Ang lambot ng kaniyang puwit sa ilalim ng suot niyang manipis na cycling short, tila ba nag-aanyaya na huwag ko siyang bitawan.

​“Ano, baby? Masarap ba?” madumi kong bulong habang kinakagat ko ang kaniyang ibabang labi at muling nilalamas ang kaniyang pang-upo. “Kanina pa ako nanggigigil sa’yo sa loob… itong katawan mo, itong balakang mo… akin lang ‘to, naintindihan mo?”

​“Ahhh… Daddy… m-madiin pa po…” ungol niya, habang ang kaniyang katawan ay nanginginig sa bawat haplos ko. Ang kaniyang binti ay nanginginig narin, hindi lang dahil sa tindi ng aming tagpo kundi dahil kanina pa siya nakatingkayad upang maabot ang labi ko.

Ang kaniyang bawat ungol ay sapat na para tuluyan nang mawala ang katinuan ko, habang ang mga kamay ko ay abala sa pag-explore sa kaniyang kurbada, nanggigigil na angkinin ang bawat bahagi ng kaniyang pagkatao bago pa man kami mabulabog ng sinuman.

Ang halikan namin ay lalong naging malalim at puno ng laway, isang tunog ng basang pagsisipsipan ang tanging maririnig sa madilim na sulok ng likod bahay. Ang kamay ko ay nanatiling nakadakma sa matambok niyang pang-upo, madiin itong nilalamas at pinipiga na tila ba gusto kong itatak ang bawat daliri ko sa kaniyang laman. Napaarko ang likod ni Eula, ang kaniyang dibdib ay sumasabay sa mabilis naming paghinga habang pilit naming kinakain ang labi ng isa’t isa.

Dahan-dahang gumapang ang mga halik ko mula sa kaniyang labi, dumaan sa kaniyang pisngi na mainit at basa na rin ng aming laway, hanggang sa marating ko ang kaniyang leeg. Doon ay binaon ko ang aking mukha, sinisinghot ang kaniyang bango habang iniiwanan ng mga nanggigigil na halik at kagat ang kaniyang maputing balat.

​“Ahhh… shit…” ungol niya, ang kaniyang ulo ay napatingala habang ang kaniyang mga kamay ay madiin na nakasabunot sa buhok ko, dahan dahan pababa sa aking leeg, dibdib, bato batong tiyan, hanggang pababa sa gitna ng aking mga hita.

Napasinghap ako nang maramdaman ang kaniyang kamay sa labas ng aking sweatpants. Madiin niyang hinawakan ang naninigas at pumipintig kong burat. Marahan niya itong hinagod mula sa labas ng tela, tila ba sinusukat kung gaano ito kalaki at katigas para sa kaniya.

Napakagat ako ng pangibabang labi. Ramdam ko ang ugat sa sintido ko. ​“Puta, Eula…” bulong ko, muling sinunggaban ang kaniyang labi para sa isang malagkit na halikan habang hinahayaan ko siyang paglaruan ang burat ko.

Humiwalay ako saglit sa halikan at tumingin sa ibaba kung saan minamasahe niya ang alaga ko sa labas ng suot ko. ​Hindi ko na matiis ang init. “Ipasok mo… ipasok mo ang kamay mo sa loob, baby. Hawakan mo… hawakan mo ’yan nang direkta,” utos ko sa kaniya sa pagitan ng aming mga halik.

Mabilis na tumalima si Eula. Naramdaman ko ang pagpasok ng kaniyang maliit at mainit na kamay sa garter ng aking sweatpants hanggang sa tuluyan niyang madakma ang nag-aapoy kong alaga. Napapikit ako nang mariin at napaungol nang maramdaman ko ang kaniyang balat sa balat ko. Ang kaniyang palad ay nahihirapan balutin ang makapal at naninigas na ugat ng aking alaga.

​Nagsimulang gumalaw ang kaniyang kamay—pataas, pababa, madiin at mabilis. Isang matinding sarap ang gumapang sa buo kong katawan na tila ba hihimatayin ako sa tindi ng sensasyon. Ipinagpatuloy namin ang aming paglalaplapan, ang dila ko ay nakikipagbuno sa kaniya habang sinasabayan ko ng pag-giling ang bawat pag-jakol niya sa akin.

​“Ayan… sige, baby… ganiyan nga…” paos na bulong ko, ang boses ko ay halos maglaho na sa tindi ng libog. “Jakulin mo ako nang madiin… putangina, ang init ng kamay mo.”

​Bawat hagod ni Eula ay puno ng panggigigil. Ramdam ko ang basang dulo ng aking alaga na dumidikit na sa kaniyang palad, isang patunay na anumang oras ay sasabog na ako sa kaniyang kamay. Ang kaniyang bawat ungol at ang bilis ng kaniyang pag-jakol ay tila ba isang ritwal na tuluyang sumira sa huling hibla ng aking katinuan, habang ang asawa ko ay nandoon lang sa loob.

Naging agresibo ang aming halikan. Pinaglalaruan ko ang kaniyang dila habang ang kaniyang kamay ay hindi tumitigil sa pag-akyat-pababa sa aking alaga. Ramdam ko ang pag-init ng dulo nito, ang pag-ipon ng lahat ng libog at tensyon na noon pa namumuo simula nang unang beses ko siyang makita.

​Napahawak ako nang madiin sa kaniyang balakang, ibinabaon ang mga daliri ko sa kaniyang malambot na balat para mas lalong isiksik ang sarili ko sa kaniyang haplos. Ang kaniyang bawat ungol ay tila musika sa pandinig ko, lalo na’t alam kong ako lang ang nakakarinig nito sa gitna ng katahimikan.

Mapungay ang mga mata ni Eula habang may matamis na ngiti nakaukit sa kaniyang labi. ​“Daddy… masarap ba?” mahina niyang tanong sa gitna ng paghingal, pero hindi niya itinigil ang pag-galaw ng kaniyang kamay. Ang kaniyang kakinisan at ang paraan ng pagtingala niya sa akin habang ginagawa ’yon ay sapat na para tuluyan akong bumigay.

​“Oo, baby… huwag kang hihinto… putangina, sige pa,” madiin kong sagot.

Hindi ko na alintana ang panganib na nandoon lang sa loob si Rhian; ang tanging mahalaga ay ang bawat kislot ng katawan ni Eula na nakadikit sa akin.

​Ipinasok ko ang isa kong kamay sa ilalim ng suot niyang maluwag na t-shirt habang ang kabila naman ay nanatiling nakadakma sa kaniyang puwit. Madiin kong hinagod ang kaniyang makinis na likod at bewang, pinipiga ang bawat kurba nang may panggigigil habang pilit kong isinisiksik ang gitna ko sa kaniyang palad.

Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko sa kaniyang pang-upo, hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang butas sa labas ng kaniyang hapit na cycling shorts. Ang daliri ko ay marahan ‘tong hinagod nang pabilog, madiin at mapang-ahas.

​“Ahhh! H-huwag d’yan…” ungol ni Eula sa gitna ng halik namin, pero ang kaniyang balakang ay lalong gumiling, tila ba naghahanap ng mas matinding presyon mula sa daliri ko.

Mahina akong natawa sa kaniyang mga labi, napangisi ako. ​“Bakit, baby? Masarap ba?” tanong ko, ang boses ko ay puno ng panggigigil. “Ang sarap ng pang-upo mo, ang lambot…”

Ipinagpatuloy ko ang paghalik nang matindi sa kaniya, sinisipsip ang kaniyang dila habang ang daliri ko ay madiing dumidiin sa kaniyang butas. Bawat diin ko ay sinasabayan niya ng mas mabilis na pag-jakol sa akin.

“Sige pa, baby… jakulin mo pa ako nang madiin,” utos ko habang ang dila ko ay bumaba sa kaniyang leeg para kagatin ang kaniyang balat. “Ipakita mo sa akin kung gaano mo kagusto ‘to… akin ka lang, naintindihan mo? Walang manliligaw ang makakahawak sa’yo nang ganito.”

​Napaungol siya nang malakas, isinubsob ang kaniyang mukha sa balikat ko habang ang kaniyang kamay ay naging mas agresibo sa pag-akyat-pababa sa aking alaga. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang mga hita habang nilalamas ko ang kaniyang pang-upo.

Humiwalay ako nang bahagya sa kaniyang mga labi, pero nanatiling magkadikit ang aming mga ilong. Habol ang hininga, tinitigan ko siya nang madiin sa mga mata—ang kaniyang makeup ay bahagya nang nagkakalat dahil sa pawis at init ng aming mga katawan.

​“Nganga,” utos ko sa isang malalim at awtoridad na boses.

Agad siyang tumalima. Dahan-dahan niyang ibinuka ang kaniyang mapupulang labi, tila naghihintay ng susunod kong gagawin. Pinuno ko ang bibig ko ng sarili kong laway bago ko ito dahan-dahang ipinatulo at idinura nang diretso sa loob ng kaniyang bibig. Nakita ko kung paano ito kuminang sa ilalim ng malamlam na ilaw bago ko siya muling tinitigan nang madiin.

​“Lulunukin mo ’yan. Lunukin mo ang laway ko, baby,” napakagat ako ng pang ibabang labi, ang ngisi ay hindi nawawala. Libog na libog sa kaniyang pagiging masunurin. Ang isa kong kamay ay muling dumakma nang madiin sa kaniyang malambot na laman.

Narinig ko ang madiing paglunok ni Eula, ang kaniyang lalamunan ay gumalaw habang sinusunod ang utos ko. Isang malokong ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi pagkatapos, tila ba lalo siyang nag-init sa ginawa namin. Hindi ko na hinintay na makapagsalita siya; muli kong sinunggaban ang kaniyang bibig para sa isang mas mahalay at mas maputik na halikan.

​Ipinasok ko ang dila ko para simutin ang sarili kong laway sa loob ng bibig niya, habang ang mga kamay namin ay naging mas malikot. Ang kamay niya ay naging mas agresibo sa pag-jakol sa akin, madiin at mabilis ang bawat hagod. Ang kabilang kamay ko naman ay gumapang paitaas, pilit na hinahanap ang kaniyang dibdib sa ilalim ng t-shirt habang ang isa ay nananatiling nakabaon ang mga daliri sa kaniyang butas sa labas ng cycling shorts, gumuguhit ng bilog roon.

Napaarko ang likod ni Eula, isiniksik niya ang kaniyang gitna sa naninigas kong alaga. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang buong katawan, isang senyales na pareho na kaming nilalamon ng purong kahalayan sa likod ng bahay.

Ipinasok ko na nang tuluyan ang kamay ko sa ilalim ng kaniyang t-shirt, dinakma ang kaniyang dibdib na bagaman konti lang ang laman ay nanggigigil kong nilamas. Pinaglaruan ko ang kaniyang mga utong gamit ang aking hinlalaki, madiin at mapang-ahas, habang ang labi ko ay bumaba sa kaniyang leeg.

​“Gusto mo talagang magkaroon nito?” bulong ko, tinutukoy ang kaniyang dibdib, ang boses ko ay puno ng sarkasmo at panggigigil habang nilalamas ko ang kaniyang laman. “Ang landi mo, baby. Magpapagawa ka ng suso para lang sa akin?”

​Napaungol si Eula, ang kaniyang ulo ay lalong napatingala habang ang kaniyang kamay ay hindi tumitigil sa pag-araro sa naninigas kong burat. Ang kaniyang paghinga ay mabilis at mababaw, bakas ang tindi ng pagnanasa sa bawat kislot ng kaniyang balakang.

​Sarkisto akong natawa. “Ang dumi ng utak mo… bakit, gusto mo ba talagang maging mukhang babae para lang mas mapaglingkuran mo ako? Tangina, ang landi mo,” muling bulong ko, madiing piniga ang kaniyang dibdib hanggang sa mapaungol siya nang malakas.

Sa halip na mainsulto, naramdaman ko ang pag-arko ng kaniyang likod, isinisiksik ang kaniyang dibdib sa palad ko. “O-Opo…” sagot niya sa pagitan ng kaniyang mga ungol. “Gusto ko… kasi alam kong gusto mo rin ’yon. Gusto mong makita akong may suso habang… habang ginagawa natin ’to.”

Napaungol ako nang malakas nang maramdaman ko ang mas mabilis na pag-jakol niya sa akin. Ang katotohanang tinatanggap niya ang bawat pangungutya ko ay lalong nagpapatigas sa akin. Ipinasok ko ang dila ko sa kaniyang tenga, dinidilaan ito nang marahas habang ang mga kamay ko ay nanggigigil sa kaniyang katawan.

​“Putangina, oo… gusto ko,” pag-amin ko, ang dila ko ay gumapang pabalik sa kaniyang bibig para sa isa pang torrid na halikan. “Gusto kitang makitang may suso, gusto kong nilalamas ka, gusto kong pangigilan ka,”

Muli kong hinagkan ang kaniyang labi. Muli kaming nagpalitan ng maiinit na laway, para sa isang huling, mahabang halikan. At sa bawat mabilis na hagod niya sa aking pagkalalaki, naramdaman ko ang unti-unting pag-akyat ng init mula sa aking baywang patungo sa dulo. Ramdam ko ang pagpintig ng aking burat sa loob ng kaniyang palad hanggang sa hindi ko na natantiya—isang matinding bugso ng init ang kumawala.

“Putangina, ayan na!” mahina pero madiin kong hiyaw habang nararamdaman ang sunod-sunod na pagputok ng aking tamod sa kaniyang kamay at sa loob ng aking sweatpants.

Napasandal ako nang husto sa pader, habol ang hininga, habang ang buong katawan ko ay nanginginig sa tindi ng nilabas kong sarap. Nanatili ang kamay ni Eula sa gitna ko, madiin pa ring nakahawak kahit tapos na ako, ramdam ang lagkit at init na kumalat sa kaniyang palad. Ang burat ko ay pumipintig-pintig pa sa ilalim ng kaniyang kamay, tila ayaw pang bumaba ang tensyon.

Inilabas ni Eula ang kaniyang palad mula sa loob ng aking sweatpants habang ako ay hinihingal na pinapanood siya. Ilang segundo siyang tumitig sa palad niyang punong-puno ng maputi at malapot na tamod ko bago tumingala sa akin. May malokong ngiti sa kaniyang mga labi na may bahid pa rin ng nagulo niyang lipstick dahil sa matinding halikan namin kanina. Tila ba ipinagmamalaki niya ang ginawa niya sa akin.

Hingal na hingal kaming nagkatitigan sa dilim, ang tanging maririnig ay ang tibok ng aming mga puso at ang malakas na pag-ihip ng hangin sa paligid. Pero napahinto ako nang dahan-dahang itinaas ni Eula ang kaniyang kamay na may tamod ko at idinikit ito sa kaniyang labi, bago dahan-dahang inilabas ang kaniyang dila.

Ang mga mata niya ay nakatutok sa akin, nanggigigil at puno ng kahalayan, habang malaswa niyang dinidilaan ang tamod ko sa kaniyang kamay. Sunod-sunod ang paglunok ko at naramdaman ko muli ang pagpintig ng burat kong akala mo ay walang kapaguran; muli itong tumayo nang matigas at nanggigigil. Pinanood ko kung paano niya simutin ’to, kung paano niya nilunok ang bawat patak ng katas ko na tila ba sarap na sarap siya at uhaw na uhaw sa akin.

Bago pa kami makakilos o makagawa ng kasunod na hakbang, biglang narinig namin ang boses ni Rhian mula sa loob ng bahay. “Marco? Eula? Nasaan na kayo? Mag meryenda na kayo!”

Agad kaming natauhan, parang binuhusan ng malamig na tubig. Mabilis kong inayos ang aking sweatpants, pilit na itinatago ang bakas ng aming kahalayan at ang paninigas ng aking kargada. Si Eula naman ay mabilis ding inayos ang kaniyang sarili, pinupunasan ang labi gamit ang likod ng kaniyang kamay habang ang mga mata niya ay nananatiling mapanukso.

Nagkatinginan kaming dalawa sa huling pagkakataon bago ako marahang tumango. Alam naming pareho na hindi pa ito ang huli. Umiwas ako ng tingin at nauna nang pumasok ng bahay, siniguradong ayos ang aking itsura at bawat kilos bago humarap kay Rhian. Si Eula naman ay naiwan muna sa labas nang ilang sandali para ayusin ang kaniyang buhok at lipstick na nagulo dahil sa tindi ng nangyari sa amin.

Linggo ng umaga, isang maaliwalas na araw para sa aming pamilya. Nasa biyahe kami ngayong tatlo—ako, si Rhian, at ang anak naming si Matthew na nakaupo sa kaniyang child safety seat katabi si Rhian. Ako lang ang nasa unahang bahagi ng sasakyan at seryosong nagmamaneho.

​Tirik ang araw at kulay asul ang langit. The weather is nice today kaya eto kami ngayon, bumibiyahe para puntahan ang simbahang madalas naming pagsimbahan na hindi naman kalayuan sa bago naming bahay.

​“Hon, ayos ba ang ribbon ni Matthew?” tanong ni Rhian habang inaayos ang kurbata ng aming anak sa backseat. Saglit kong tiningnan ang rear-view mirror at napangiti nang makita ang repleksyon nila.

“Nice, ang guwapo ng anak ko,” I replied, unable to stop myself from laughing at Matthew’s pouting face; halatang hindi siya komportable sa isinuot ng mommy niya sa kaniya.

Mabilis at maaga kaming nakarating sa Church na ipinakilala sa amin noon ng kaibigan kong si Lucas. Hindi kami active members, pero tuwing may pagkakataon at hindi tambak ang trabaho, bumibisita kami rito. Ito ang simbahan kung saan kami kinasal ni Rhian, at ang pastor dito ang mismong nagbasbas sa aming pagsasama.

​Pagkababa ng sasakyan, agad kong binuhat si Matthew. Ramdam ko ang bigat niya sa braso ko, isang paalala na lumalaki na ang batang ’to. Inabot ko ang bewang ni Rhian at pinulupot don ang aking braso habang naglalakad kami papasok. Ang bango ng insenso at ang malamig na simoy ng hangin sa loob ng simbahan ay tila sumasalubong sa amin.

​Hindi pa nag-uumpisa ang service dahil napaaga kami. Agad naman naming nakuha ang atensyon ng mga tao sa loob. Kilala kami rito sa church dahil naging kaibigan na rin namin ang mga members, at dito rin kami kinasal kaya talagang pamilyar ang mga mukha namin sa kanila. Ngumiti lang ako sa mga bumabati sa amin at nilibot ang paningin sa buong paligid, tinitingnan kung may nagbago ba sa loob ng ilang buwan.

​“Marco! Rhian! Ang tagal niyo ring hindi napadpad dito,” bati ni Pastor sa amin nang makita niya kami. Agad siyang lumapit na may maaliwalas na mukha, tinapik niya ako sa balikat nang may pamilyaridad. “Ang laki na ni Matthew, ah. Kamukhang-kamukha mo, Marco.”

​Natawa ako at tumango sa kaniyang tinuran. “Salamat, Pastor. Medyo naging busy lang sa trabaho kaya ngayon lang muli nakabisita,” I answered while shifting Matthew to my other arm, struggling to adjust his weight. Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Rhian sa braso ko, tila ipinagmamalaki ang aming pamilya sa harap ng altar.

​Nagsimulang mag-usap si Rhian at si Pastor. Habang nag-uusap sila, muling gumala ang paningin ko sa paligid. Dito kami nangako ni Rhian ng katapatan. Dito ko sinabing siya lang ang mamahalin ko habambuhay. Bigla akong nakaramdam ng paninikip ng dibdib at matinding bigat ng damdamin.

Napahilot ako nang bahagya sa aking batok, ramdam ang paninigas ng mga kalamnan ko hanggang sa aking mga balikat. ​“Hon, okay ka lang? Parang namumutla ka,” bulong ni Rhian. Ang kaniyang kamay ay dahan-dahang humahaplos sa likod ko, isang malambot at mapagmahal na haplos na lalong nagpa-bigat ng damdamin ko.

​“Oo, medyo mainit lang siguro,” pagsisinungaling ko, umiwas ako ng tingin at tumingin sa kawalan. Inayos ko ang pagkakahawak kay Matthew, pilit na pinatatatag ang aking tayo kahit na ang buong sistema ko ay tila gumuguho.

Huminga ako nang malalim, pero ang bawat hakbang ko sa loob ng banal na lugar na ito ay tila napakabigat. Bawat kumpas ng katawan ko ay tila may dalang pagkakasala na tanging ako lang ang nakakaalam.

I sighed and unconsciously scanned the church again, until my eyes landed on a familiar figure. Sa bandang gilid ng simbahan, malayo sa kumpulan ng mga tao, nahagip ng mata ko ang isang pamilyar na pigura.

Si Lucas. Nakatayo siya nang tuwid, suot ang isang mamahaling charcoal-gray suit na bakas ang pagiging businessman. Seryoso siyang nakatingin sa kaniyang relo, tila ba bawat segundo ay mahalaga sa kaniya kahit nasa loob siya ng simbahan.

Mabilis akong napangiti at bumaling kay Rhian na kausap pa rin si Pastor. “Hon, pupuntahan ko lang si Lucas sa kabilang side. Sandali lang,” bulong ko sa kaniya. Tumingin siya sa akin at ngumiti nang tipid bago tumango, kaya dahan-dahan akong humakbang papalayo bitbit pa rin si Matthew na ngayon ay nakasandig na ang ulo sa balikat ko.

Abala si Lucas sa pagbabasa ng kung ano sa kaniyang phone. Nakakunot ang kaniyang noo at bakas ang pagiging strikto, lalo na’t may suot siyang reading glasses na nagpapatapang sa kaniyang awra. Bigla akong sumulpot sa harap niya, na naging dahilan ng kaniyang bahagyang pagkagulat.

“Shit,” mahina niyang sambit sabay angat ng tingin, bahagyang naibaba ang kaniyang phone. Nang makita niyang ako ang nasa harap niya, hindi agad nawala ang kaniyang seryosong awra, pero bahagyang lumambot ang kaniyang tingin at inayos ang kaniyang tayo.

“Marco. You really have a knack for appearing out of nowhere,” bungad niya sa malalim na boses. Napangisi naman ako at mabilis siyang dinambaan ng isang madiin na tapik sa likod na nakasanayan na naming mga lalaki. “It’s been a while. I thought you’d finally traded your soul for that new house of yours.”

Natawa ako at inayos ang pagkakahawak kay Matthew para hindi ito umiyak. “Medyo naging busy lang, pre. Alam mo naman ang buhay.”

Hinagod ko ng tingin si Lucas—bagay na nakasanayan ko nang gawin sa mga taong malapit sa akin para makita kung may nagbago ba sa kanila. Pero ganoon pa rin naman siya, walang nagbago sa kaniya bukod sa aura niya. Para kasing lumambot ang kaniyang presensya ngayon kumpara noong huling kita namin sa bar ni Tyson.

Sa pisikal na anyo, wala namang pinagkaiba. Sa aming magkakaibigan, si Lucas ang pinakamaliit kahit na siya ang pinakamatanda sa edad na 35. Hindi naman siya pandak, sadyang matatangkad lang kaming tatlo kumpara sa kaniya. Nasa 5’10 lang kasi ang height niya, na matangkad na para sa normal na lalaki, kami kasi nila Tyson ay 6 footer na. Ang katawan naman niya ay maganda ang pagkakahulma; palagym din kasi ang isang ’to gaya namin, pero ang kaniyang build ay malayo sa amin nina Tyson at Dylan.

Masculine si Lucas pero mas lean ang kaniyang pangangatawan—broad shoulders but narrow waist. Firm arms and toned chest, at kitang-kita ang kaniyang abs kahit nakasuot ng polo. At ang isa sa pinagkaiba niya sa amin ay ang sobrang kaputian niya. Mas maputi pa siya kay Eula; ang balat kasi ni Eula ay may pagka-pinkish pa, habang itong si Lucas ay parang namumutla na sa puti. Dahil laging nakaslacks, mahahalata mo ang pantay at may kalusugan niyang pang-upo na bumagay sa kaniyang body type. Siya ang magandang halimbawa ng sexy sa larangan ng pangangatawan ng mga lalaki.

Sa mukha naman, may kasingkitan ang kaniyang mga mata, mahaba ang makapal na pilikmata, matangos ang ilong, at tuwid ang kilay. Nakaka-intimidate siyang tingnan dahil mukhang masungit at seryoso. Puno rin siya ng galang at pag-iingat sa bawat paggalaw, na bahagi na ng kaniyang normal na etiquette.

Ibinaling ni Lucas ang kaniyang tingin sa batang karga ko. Ang seryoso niyang mukha ay napalitan ng isang tipid na ngiti bago niya kinalabit ang baba ni Matthew gamit ang kaniyang hintuturo, dahan-dahang gumagalaw para hindi mabigla ang bata. “And here is my handsome godson. Matthew, you’re growing faster than your father’s investment. Good to see you, little man.”

Tinitigan lang siya ni Matthew, tila ba nagtataka sa seryosong awra ng ninong niya. Tumikim ako. “Kasama mo ba ang pamilya mo?” tanong ko.

Tumuwid ng tayo si Lucas at Inayos ang kaniyang cufflinks, bawat kumpas ng katawan niya ay pulido at kalkulado bago tumango. ​“Yes. You know my wife, she’s super devoted. She wouldn’t let us miss this. She’s probably at the front row right now, making sure our prayers are all good with the Lord,” dagdag niya pa habang bahagyang inaayos ang kaniyang coat.

Tumango ako, alam ko kung gaano ka-religious ang pamilya ni Lucas. Ang asawa niya ay kilala bilang isang loyal na server ng simbahan, napakatindi ng debosyon nito sa Diyos kaya talagang Linggo-linggo silang narito.

​“I can imagine. Religious as always,” sagot ko habang inaayos ang pagkakabuhat kay Matthew, para maipahinga ang braso ko sa bigat niya.

Magsasalita na sana si Lucas nang bigla siyang mapahinto, at ang kaniyang tingin ay lumagpas na sa akin. Nakatingala siya at nakapokus sa likuran ko, kaya wala sa sariling bumaling ako doon dahil may nararamdaman din akong presensya sa likod ko.

Medyo nagulat ako nang salubungin ako ng isang lalaking halos kasing-katawan ko. Hindi ko pa siya nasusuri nang maigi nang bigla niya akong lagpasan nang walang pasintabi at dumeretso kay Lucas. Mabilis akong humarap sa kanila, medyo nairita sa biglaang pagdaan niya.

Nasa harapan ko na siya ngayon, nakatalikod at halos takpan ang view ko kay Lucas. Nagsalubong ang kilay ko at minata ang bagong dating na lalaki—hindi siya pamilyar sa akin. Magkasing-tangkad lang kami, nasa 6’3, at magkasing-laki ng katawan. Dahil sa laki niya, halos hindi ko na makita si Lucas dahil natatakpan ng malapad niyang likod at balikat.

Hindi ko marinig ang pinag-uusapan nila dahil pabulong lang ang palitan nila ng salita, pero ilang segundo lang ay marahang hinatak ni Lucas ang lalaki sa kaniyang gilid. Ngayon ay nakaharap na sa akin ang lalaki kaya malaya ko na siyang natitigan.

Unang dumapo ang mata ko sa mga mata nitong may pagka berde na masama ang tingin sa akin. Seryoso ang mukha nito, tila nanunukat, at magkasalubong ang makapal at buhaghag niyang kilay. May itsura siya—matangos ang ilong at makapal ang mga labi na nakatikom nang madiin. Mukhang banyaga. Kayumanggi ang balat niya gaya ko pero mas dark ang kaniya. Natural messy ang buhok niya na may pagka-wavy, hindi gaya ng kay Lucas na laging naka-push back at pulido ang ayos.

Mahahalata rin ang pagiging binata sa itsura nito kahit halos parehas lang kami ng laki. Siguro dahil sa porma niyang dark green na varsity jacket na may inner black hoodie, at black denim pants na bumabakat sa kaniyang maskuladong mga binti. May suot din siyang silver na hikaw sa kaliwang tenga at silver necklace. Ang kaniyang panga ay matalim at bakas ang gigil, tila ba handang makipag-upakan anumang oras.

Lucas scoffed, breaking the heavy silence. “Ah, Marco, this is Jordan. He’s my wife’s younger brother.”

Tumango ako bilang pagkilala, pilit na pinanatiling kalmado ang mukha habang karga ko pa rin si Matthew. “Nice to meet you,” bati ko, pero hindi ko inabot ang kamay ko dahil okupado ang mga braso ko.

Imbes na sumagot, mas lalong tumalim ang tingin ni Jordan sa akin. Hindi siya kumikibo, nananatiling nakatitig nang masama na tila ba may atraso ako sa kaniya. Pagkatapos ay bigla niyang pinulupot ang kaniyang braso sa bewang ni Lucas at hinatak ‘to palapit sa kamiya, isang posesibong galaw na tila ba binabakuran ang kaniyang bayaw mula sa akin. Isiniksik niya ang kaniyang sarili sa tabi ni Lucas.

“He’s staying with us for a while,” dagdag ni Lucas, na tila napapansin ang tensyon pero pinili na lang huwag pansinin. “Jordan, stop glaring. He’s a friend.”

Jordan didn’t look convinced. He let out a low, cold huff, his chest heaving slightly under his jacket. Mas lalo niyang hinigpitan ang kapit sa bewang ni Lucas, ang kaniyang postura ay tila isang asong handang manakmal kapag lumapit pa ako. I raised an eyebrow, shifting Matthew’s weight again. Hindi ko alam kung anong problema ng batang ’to, pero malinaw na hindi niya ako gusto.

“Whatever,” Jordan muttered in a deep, raspy voice, his eyes still fixed on mine like a predator marking its territory, bago bumaling kay Lucas sa tabi niya. “Ate is looking for you. Let’s go.”

Naramdaman ko ang muling paninigas ng panga ko. Hindi ko nagustuhan ang tono niya, lalo na ang paraan ng pagtingin niya sa akin sa loob mismo ng simbahan. Pero pinili kong manahimik, pinapanood ang bawat kumpas ng kaniyang katawan na tila ba naghahamon ng gulo.

Anong problema ng isang ’to? Bakit kung makatingin siya sa akin ay parang may ninakaw ako sa kaniya?

​“Go ahead first, Jordan. Susunod ako, I just need to finish my talk with Marco,” seryosong utos ni Lucas habang marahan pero madiing inaalis ang braso ng bayaw niya sa kaniyang bewang.

​Bahagyang humigpit ang kapit ni Jordan sa kaniya, naramdaman ko ang tensyon sa pagitan nila. Mas lalong tumalim ang tingin niya sa akin, tila ba hindi niya matanggap na naiiwan ako rito kasama ang bayaw niya.

​“But, Ate said it’s urgent. Tara na,” giit ni Jordan. Ang boses niya ay malalim at may pagka-gasgas, halatang iritadong-iritado siya. Isiniksik niya pa ang sarili niya kay Lucas, halos harangan na naman ang view ko sa kaibigan ko.

​“I said go, Jordan. I’ll be there in a minute,” ulit ni Lucas. Ramdam na ang awtoridad sa boses niya, ’yung tipong boses na ginagamit niya sa mga empleyado niya kapag hindi sumusunod. Tinitigan niya nang diretso si Jordan hanggang sa ang binata na mismo ang napaiwas.

​Napasinghal si Jordan, isang malakas na tunog ng pagkadisgusto. Bago siya tumalikod, He glared at me one last time—a look that said this wasn’t over. Marahas siyang humakbang papalayo, ramdam ang bigat ng bawat tapak niya sa sahig ng simbahan hanggang sa mawala siya sa paningin namin.

​Nakahinga ako nang maluwag pero hindi nawala ang kuryosidad ko. “Sino ’yon, bro?” tanong ko habang hinihele si Matthew dahil kanina papala ‘to nakapikit sa balikat ko. “Anong problema n’on? Kung makatingin sa akin, parang gusto akong patayin.”

​Lucas let out a long, weary sigh. Inayos niya ang kaniyang salamin bago ito itinabi sa kaniyang coat. “He’s always like that. He just got home from the States recently, that’s why you haven’t seen him. He’s staying with us for the meantime while his sister and I help him look for a condo near his school.”

​“School? Nag-aaral pa ’yon?” tanong ko, bahagyang nagulat. Sa laki ng katawan at sa aura niya, akala ko ay kasing-edad na rin namin.

​“Yeah. He’s going to study here for college. He’s 20,” sagot ni Lucas sabay krus ng kaniyang mga braso. “Don’t take it personally, Marco. That boy has serious attitude problems. He’s extremely protective of his sister, and apparently, that extends to me too. He’s just… difficult.”

​Napailing ako at bahagyang napangisi, bagaman nandoon pa rin ang inis sa sistema ko. “20? Sa laki n’on? Putsa, akala ko ka-batch na natin kung hindi lang sa mukha at porma niya. Ang bigat ng dugo niya sa akin. Para akong may ninakaw sa kaniya.”

​“He’s just spoiled and overprotective. Just ignore him,” pagtatapos ni Lucas habang tinitingnan ang direksyon kung saan lumabas si Jordan. Inayos niya ang kaniyang suit, ibinabalik ang kaniyang seryosong postura. “Anyway, don’t let him ruin your morning. How’s the family? How’s the new house?”

​Huminga ako nang malalim, pilit na itinatapon sa isip ang masamang tingin ni Jordan. “Ayos naman. Everything is fine,” pagsisinungaling ko muli, kahit na ang totoo ay naghahalo ang kaba dahil sa simbahan, at ang lihim namin ni Eula.

Nagusap pa kami ni Lucas ng ilang minuto bago nagsimula ang service kaya nagpaalam na ako sa kaniya. Pumunta ako sa pwesto namin ni Rhian at dahan-dahang naupo sa tabi niya. Tulog na tulog na si Matthew sa balikat ko, ang mahina niyang paghinga ay ramdam ko sa aking leeg habang maingat ko siyang inililipat sa aking kandungan.

​Nagsimulang magsalita ang Pastor sa harap. Ang boses niya, na dati ay nagbibigay sa akin ng kapanatagan noong araw ng kasal namin, ay tila isang matalim na kutsilyo ngayon na unti-unting humahati sa aking sistema.

​“Ang pag-aasawa ay hindi lamang isang kontrata,” panimula ng Pastor, ang kaniyang mga mata ay tila naglilibot sa bawat mag-asawang naroon. “It is a sacred covenant. Isang pangako ng katapatan hindi lang sa harap ng tao, kundi sa harap ng Panginoon. In a world full of temptations, your home should be your sanctuary, and your spouse, your only partner in soul and body.”

​Naramdaman ko ang biglang panlalamig ng aking mga kamay. Nanigas ang aking katawan sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Tila bawat pangungusap ay direktang patama sa akin, sa bawat haplos, bawat halik, at bawat kasalanang ginawa namin ni Eula sa loob mismo ng sarili naming pamamahay.

Sa gitna ng pangangaral, naramdaman ko ang marahang pagpisil ni Rhian sa aking kamay. Napayuko ako at tiningnan ang aming mga kamay na magkahawak. Ang kaniyang balat ay malambot, pamilyar, at puno ng tiwala. Suot niya pa rin ang kaniyang wedding ring na kumikinang sa ilalim ng ilaw ng simbahan—isang simbolo ng pagmamahalan namin na ipinangako ko sa kaniya rito mismo sa lugar na ito.

​“Hon, okay ka lang?” bulong ni Rhian, bahagyang sumandal sa aking balikat habang ang atensyon ay nasa Pastor pa rin. “Ang ganda ng sinasabi ni Pastor, ’di ba? It reminds me of how lucky I am to have you.”

Hindi ako nakasagot. Nanatili lang akong nakatitig sa magkahawak naming kamay. Isang matinding bugso ng konsensya ang sumabog sa dibdib ko, tila ba kapos ako sa hangin. Paano niya nasasabi ’to? Paano niya nagagawang magtiwala nang ganito habang ako, sa bawat pagpikit ko, ay mukha ni Eula ang nakikita ko?

Napalunok ako nang malalim at bahagyang nanginginig ang aking panga. Tiningnan ko ang natutulog na si Matthew. Ang inosente niyang mukha ay tila isang lason na nagpapaalala sa akin kung gaano ako kaduming ama at asawa. Ang bawat salita ng Pastor tungkol sa temptasyon at pagtataksil ay tila nagiging echo sa utak ko, paulit-ulit na sumisigaw na wala akong karapatang maupo sa loob ng banal na lugar na ito.

Hinigpitan ko ang hawak sa kamay ni Rhian, dahil sa takot. Takot na baka sa isang iglap, makita niya sa mga mata ko ang dumi na pilit kong itinatago.

Ano bang ginagawa ko? tanong ko sa sarili ko habang nakatitig sa altar. ​Naisip ko si Eula. Naisip ko ang bawat sandali na hinayaan kong madaig ako ng init ng katawan at ng mapanirang pagnanasa. Ngunit habang nakaupo ako rito, sa tabi ng asawa ko at karga ang anak ko, biglang naging malinaw ang lahat. Ang bawat halik namin ni Eula ay isang hakbang palayo sa buhay na pinaghirapan naming buuin ni Rhian. Isang pagkakamali na kayang sumira sa kinabukasan ng batang karga ko ngayon.

I need to stop this.

Kailangan kong putulin ang anumang namamagitan sa amin ni Eula bago pa maging huli ang lahat. Bago pa malaman ni Rhian, bago pa mawasak ang pamilyang ito, at bago ko tuluyang maiwala ang sarili ko sa kasalanang alam kong walang magandang patutunguhan. Hindi sapat ang pagsisisi lang; kailangan kong kumilos.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang nanginginig kong sistema. Inihilig ko ang ulo ko sa ulo ni Rhian, isang tahimik na pangako na susubukan kong ayusin ang lahat, kahit na alam kong ang bigat ng lihim na ito ay dadalhin ko habambuhay.

​“I love you, Hon,” bulong ko sa kaniya, kahit na ang boses ko ay halos gumuho sa bigat ng pagsisi.

​“I love you too, Marco,” sagot niya nang may matamis na ngiti, hindi alam ang giyerang nagaganap sa loob ng isipan ko.

Habang nagpapatuloy ang kanta ng pasasalamat sa loob ng simbahan, nanatili akong nakayuko, yakap ang anak ko, at pilit na binubuo ang desisyong baguhin ang daloy ng kuwentong ako mismo ang sumira.

—

sorry for the late update! napahaba kasi yung sulat ko, i reached almost 10k words for this chapter alone.

​the next chapter is going to be fun—some of you might even hate Marco.

​and yes, tama kayo ng hinala about Jordan and Lucas 👀

EDIT: hello guys! for the people questioning if eula is going to transition, nope! hindi po. all the talk about breast augmentation is just for the plot to show how Eula will do anything for Marco. he’s gay, and the genre of this story is BL!

chapter 9

​

Marco POV

Bumaba ako ng sasakyan pagkatapos ko itong iparada nang maayos sa garahe. Dumeretso agad ako sa pinto ng aming bahay pagkatapos kong i-double check kung pantay ba ang pwesto ng sasakyan.

Maingat kong binuksan ang pinto ng bahay. Agad na sumalubong sa akin ang tahimik at malamig na sala. Wala sa sariling nilibot ko ang tingin sa paligid, at unang dumapo ang mata ko sa crib kung saan mahimbing na natutulog si Matthew.

Tinitigan ko ang anak ko nang ilang segundo bago dahan-dahang bumaba ang tingin ko sa katabing sofa. May isang pigurang nakahiga roon, payapang natutulog. It was Eula.

Tinitigan ko ang mukha niya; pakiramdam ko ay ang tagal na simula nung huling napatitig ako nang ganito kalapit sa kaniya. Kalmado ang kaniyang hitsura habang nasa ilalim ng panaginip. Nakapatay ang ilaw ng sala, kaya ang natural na liwanag na nagmumula sa labas ang tumatama sa kaniyang mukha, dahilan para lalong umangat ang taglay niyang ganda. Hinagod ko ng tingin ang kaniyang nakapikit na mga mata na may mahahabang pilikmata, ang maliit at matangos na ilong, pababa sa mamula-mula niyang labi.

I bit my lower lip bago bumaba ang tingin ko sa kaniyang katawan. Natigilan pa ako nang mapansing nakaangat ang kaniyang t-shirt, sapat lang para masilip ang maliit at makinis na bahagi ng kaniyang tiyan. Ang kaniyang mga binti naman ay tila kumikintab sa kinis at puti dahil gaya ng kaniyang mukha, natatapatan din ito ng liwanag mula sa bintana.

Bahagya akong napaatras nang bigla siyang gumalaw at dahan-dahang iminulat ang kaniyang mga mata. Agad akong nag-iwas ng tingin at mabilis na nagpanggap na may inaayos sa aking relo, pilit na itinatago ang pagkailang.

I scoffed, acting as if I was just passing by. Magkasalubong ang kilay akong nakatitig sa aking relo bago muling bumalik ang tingin sa kaniya.

Dahan-dahang umupo si Eula mula sa pagkakahiga, inayos ang nagulo niyang buhok habang ang mga mata niya ay nananatiling malamig at walang emosyon. Walang bakas ng init o saya sa kaniyang paggising.

“Kadarating niyo lang po?” tanong niya sa isang tuyot at malamig na tono pero nandoon parin ang paggalang. Hindi niya ako tiningnan nang diretso, sa halip ay inayos lang niya ang kaniyang t-shirt para matakpan ang kaniyang balat.

“Yeah,” maikli kong sagot. Inayos ko ang tayo ko at ibinaling ang atensyon sa crib ni Matthew, pilit na pinatitigas ang aking boses.

“Kumain na po ba kayo?” muli niyang tanong, pero ramdam ko na tinatanong niya lang iyon dahil sa obligasyon at hindi dahil sa malasakit. Ang kaniyang boses ay tila yelo na nagpapatigas sa tensyon sa pagitan naming dalawa.

“Yes. Sa labas na ako kumain,” sagot ko habang hindi siya nililingon. Napahimas ako ng batok, hindi alam ang gagawin.

Tumayo si Eula at walang sabi-sabing dumaan sa harap ko para tunguhin ang kusina. Ramdam ko ang hangin na iniwan niya—malamig at malayo. Ang bawat kumpas ng kaniyang katawan ay nagpapakita ng matinding distansya, tila ba may pader na nakatayo sa pagitan naming dalawa na mas lalong nagpabigat sa atmospera sa loob ng bahay.

Nakatayo lang ako roon, awkward at hindi alam kung paano gagalaw. Inayos ko ang aking polo at huminga nang malalim bago ako nagpasyang humakbang patungo sa hagdan.

“Sige, aakyat na ako,” paalam ko, pero hindi man lang siya lumingon o sumagot. Nilapat ko ang dulo ng dila ko sa loob ng aking pisngi at marahang tumango.

Iniwan ko siyang mag-isa sa sala at mabilis na tumuloy sa kwarto namin sa itaas. Ang bawat hakbang ko sa hagdan ay tila may kasamang kakaibang bigat. Napahilamos ako ng mukha ng tuluyan na akong makapasok sa kwarto.

Masisi ko ba siya sa kaniyang inaakto kung alam kong ako naman ang may kasalanan kung bakit ito nangyayari? Ito rin naman ang ginusto ko kaya hindi ko alam kung bakit ang bigat-bigat ng pakiramdam ko.

Napabuntong-hininga ako at hinagis kung saan ang necktie na suot pagkatapos ko itong hubarin. Padaskol kong binuksan ang mga botones ng polo ko bago pagod na bumagsak at umupo sa swivel chair. Isinandal ko ang ulo ko at ipinikit ang mga mata, pilit na inaalala kung bakit nga ba kami nasa ganitong sitwasyon ngayon.

Sariwa pa sa isip ko ang araw na iyon, noong nakaraan lang. Kami lang muling tatlo nila Matthew ang naiwan sa bahay dahil may pasok si Rhian.

Nasa kusina ako noon, nakatayo sa harap ng lababo at tahimik na uminom ng tubig. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng refrigerator at ang sarili kong paghinga. Pero napatigil ako nang maramdaman ko ang marahang paglapat ng mga braso sa bewang ko mula sa likod.

Naramdaman ko ang init ng katawan ni Eula na sumandal sa likuran ko. Isiniksik niya ang kaniyang mukha sa pagitan ng aking mga scapula, at narinig ko ang mahina niyang paghagikhik—isang tunog na nagpapatibok ng mabilis sa puso ko.

“Kanina ko pa po kayo hinihintay bumaba,” malambing niyang bulong, at ramdam ko ang kaniyang pagngiti kahit hindi ko siya nakikita.

Natigilan ako. Hindi ko siya itinulak, pero hindi ko rin siya niyakap pabalik. Sa halip, humigpit ang hawak ko sa basong hawak ko. Naalala ko ang plano ko, at ang bigat ng konsensya na matagal ko nang kinikimkim. Naisip ko na marahil, ito na ang tamang pagkakataon. Ito na ang oras para harapin ang magulo naming relasyon.

Dahan-dahan akong kumawala sa kaniyang yakap at humarap sa kaniya. Kalmado ang aking mukha pero bakas ang seryosong awra. Si Eula naman ay nakatingala sa akin, ang kaniyang mga mata ay nagniningning sa tuwa at ang kaniyang mga labi ay nakakurba sa isang matamis na ngiti. Marahang hinawakan niya ang laylayan ng polo ko, tila ba naglalambing.

Huminga ako nang malalim bago nagsalita. “Eula, we need to talk… about us,” saad ko sa mababang boses, tila takot na may makarinig kahit kami lang naman ang nandito.

Nanatili ang ngiti sa kaniyang labi, pero bahagyang kumunot ang kaniyang kilay sa tono ng boses ko. “Ano pong ibig niyong sabihin, Daddy?”

Tumingin ako nang diretso sa kaniyang mga mata, pilit na hindi nagpapadala sa ganda niya at sa inosente niyang ngiti. “This… whatever this is. It’s messed up. Hindi na ito tama, Eula. We’re crossing lines we shouldn’t have even touched.”

Napahinto siya. Ang ngiti na nasa mga labi niya ay saglit na kumawala pero pinilit niyang panatilihin ito. Dahan-dahan siyang napabitaw sa pagkakahawak sa laylayan ng damit ko, bago ito tuluyang dumausdos pababa sa kaniyang gilid. Tumagilid ang kaniyang ulo at tinitigan ako nang may pagtataka, pero nanatili siyang tahimik at hindi nagtanong.

Tumikhim ako at sumandal sa countertop, hindi siya pinupukulan ng tingin dahil natatakot ako sa magiging reaksyon niya. Gumaya si Eula sa akin; sumandal din siya sa countertop, malapit sa akin pero may agwat na pakiramdam ko ay palaki nang palaki.

Muli kong ibinuka ang aking bibig. Bahagyang nanginig ang aking boses pero pinanindigan ko ito. “I think… I think we should stop this. Lahat ng ito. Ititigil na natin ’to bago pa tayo tuluyang makasira ng buhay,” pagpapatuloy ko nang hindi pa rin siya tinitingnan, habang ang mga daliri ko ay mahigpit na nakakapit sa gilid ng semento.

Wala siyang naging reaksyon; nanatili siyang tahimik kaya saglit ko siyang tinapunan ng tingin. Wala na ang ngiti sa kaniyang mga labi. Hindi siya nagsalita. Hindi siya sumagot. Titig na titig lang siya sa kawalan, ang kaniyang mga mata ay blangko at hindi ko mabasa kung ano ang tumatakbo sa kaniyang isipan. Walang emosyon, kundi isang nakakangilong katahimikan.

Hinimas ko ang aking batok, pilit na pinapatatag ang aking sarili. Kailangan kong gawin ’to. Habang nakatayo kami sa gitna ng malamig na kusina, lalong bumigat ang hangin sa pagitan naming dalawa.

Alam kong bawat segundo na pinapatagal ko ang kalokohang ito ay parang paghuhukay ng sarili naming libingan. Naisip ko si Rhian—ang tiwalang ibinibigay niya sa akin na parang wala akong magagawang mali. Naisip ko si Matthew, ang anak ko na walang malay na ang tatay niya ay isang malaking gago na nagpapakasasa sa bawal na init.

Tumingin ako sa sahig, pilit na iniiwasan ang anino ni Eula na nasa gilid ko lang. Kailangan ko nang tapusin ang lahat bago pa malaman ng lahat ang bahong ito. Bago pa tuluyang mawasak ang buhay ko at bago pa lumaking may lamat ang pamilya namin.

Kahit gaano pa kasarap, kahit gaano pa kalakas ang hatak ni Eula sa akin, kailangan kong bumitaw. Mas mahalaga ang pamilya ko kaysa sa panandaliang sarap.

Napayuko ako at nahihiyang napakamot ng sintido. “I’m sorry, Eula…. Nadala lang ako.” Alam ko, putangina, ang gago ng dahilan ko pero wala na akong maisip na ibang salita na makakapag-justify sa ginawa ko. Lumunok ako nang malalim, pilit na hinahanap ang susunod na sasabihin. “Sana kalimutan na nati—”

“Okay.”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang putulin ako ni Eula sa pagsasalita. Mabilis akong napatingin sa kaniya dahil sa naging sagot niya. Umalis si Eula sa pagkakasandal sa countertop at hinarap ako nang husto.

Nandoon na muli ang ngiti sa mga labi niya, pero tila may kakaiba na rito—malamig at walang buhay. Ang ekspresyon ng mukha niya ay hindi ko na mabasa, at ang kaniyang mga mata ay tila naging blangko. Nakatitig lang siya sa akin habang marahang tumatango, mabilis na tinanggap ang desisyon ko nang walang anumang reklamo.

Nagsalubong ang kilay ko, bahagyang naguluhan sa bilis ng kaniyang pagsang-ayon. “Okay?”

Lumawak ang ngiti niya pero hindi ito gaya ng nakasanayan kong ngiti na abot hanggang mata. Tumango siya muli, ang kaniyang postura ay tuwid at pormal. “Okay po…” ulit niya. “Gusto niyo pong kalimutan ang nangyari sa atin? Naintindihan ko po.”

Inayos niya ang kaniyang damit, hinahawi ang mga gusot sa kaniyang t-shirt na tila ba nag-aayos siya para sa isang trabaho. Ang kaniyang boses ay naging mekanikal, walang bahid ng galit o lungkot—isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa kaniyang presensya.

“May gagawin pa po pala akong labada, uunahin ko na po iyon,” dagdag niya nang may tipid na ngiti. Ni hindi siya nag-atubili o nagpakita ng kahit anong emosyon. Akma na siyang tatalikod at maglalakad palayo na tila ba wala kaming pinag-usapang seryoso.

Nakatayo lang ako roon, hindi alam ang sasabihin. Tahimik lang ako, naguguluhan sa inaasta niya. Bahagya akong tumango bilang sagot, pero habang naglalakad siya palayo, hindi ko napigilan ang sarili ko. Hindi ako makapaniwalang ganoon na lang kadali sa kaniya ang lahat.

“Eula!” tawag ko sa kaniya.

Napatigil siya sa paghakbang at dahan-dahang lumingon sa akin. Sumilay muli ang kaniyang ngiti—maganda tingnan pero walang laman. Walang kahit anong emosyon sa kaniyang mukha na nagpapahiwatig ng nararamdaman niya.

“Hmm?” tipid niyang sagot, nakataas ang isang kilay habang naghihintay ng sasabihin ko.

Napatitig ako sa kaniya ng ilang segundo. Gusto ko sanang magtanong kung ayos lang ba siya, o kung bakit ganoon siya kabilis bumitaw, pero naisip ko na ito naman ang ginusto ko. Napailing na lang ako at umiwas ng tingin.

“Nothing,” mahina kong sagot.

Tumango lang siya muli, isang mabilis at pormal na kumpas bago siya tuluyang tumalikod at lumabas ng kusina, iniwan akong mag-isa na may mas malaking katanungan sa isip ko. Anong nasa isip niya?

Simula ng araw na ’yon, pakiramdam ko ay may kung anong mataas na pader na ang umusbong sa pagitan namin. Nag-uusap pa rin naman kami, pero kung kailangan na lang talaga. Hindi na rin siya nag-eeffort na tawagin ako mula sa kwarto para kumain o kaya ay silipin man lang ako kung anong ginagawa ko.

Nararamdaman ko ang simple at unti-unting paglayo ni Eula. Naramdaman ko ang distansya namin, at ang kaswal ngunit napakamalamig na pakikitungo niya sa akin. Na dapat… dapat ay ayos lang sa akin dahil ito naman ang hiningi ko, pero eto ako ngayon, nakaupo sa swivel chair at pabigat nang pabigat ang pakiramdam habang nakatitig sa kisame.

Napahilamos ako ng mukha gamit ang dalawa kong palad, marahas na bumuntong-hininga habang ramdam ko ang gaspang ng sarili kong balat. Dapat ay matuwa ako. Dapat ay magpasalamat ako dahil hindi niya ako binuko o gumawa ng eksena na pwedeng makakarating kay Rhian.

Pinapanindigan ko rin naman ang sa akin. Sinusubukan ko ring umiwas nang todo. Kapag alam kong nasa kusina siya, nagdadalawang-isip akong bumaba para uminom ng tubig. Magtitiis ako sa kwarto. Kapag kumakain kami kasama si Rhian, itinutuon ko lang ang buong atensyon ko sa asawa ko at kay Matthew, pilit na hindi tinitingnan ang gilid kung nasaan si Eula na tahimik lang.

Ito naman ang para sa ikabubuti ng lahat, ’di ba? Ito ang tama. Kailangan kong ibaon ang lahat ng init at sarap na pinagsaluhan namin sa limot, kahit na ang kapalit niyon ay ang ganitong nakakabaliw na distansya sa loob ng iisang bubong.

Naupo ako sa gilid ng kama, sinalubong ang sarili kong repleksyon sa salamin ng aparador. Magulo ang buhok ko, lukot ang polo, at bakas ang pagod sa mga mata ko. Alam kong para sa pamilya ko ’to, para kay Rhian, para kay Matthew. Pero habang iniisip ko ang blangkong mukha ni Eula kanina sa sala, alam kong hindi lang ang ugnayan namin ang natapos—kundi may kung ano ring bahagi sa loob ko ang tuluyan nang pinatay ng lamig niya.

Lumipas ang mga araw at lalong lumaki ang distansya namin ni Eula. May mga araw pa nga na hindi na talaga kami nagkikita kahit nasa iisang bubong lang kami, dahil pareho kaming umiiwas sa isa’t isa. Minsan, tuwing bababa ako ng hagdan, siya namang mabilis niyang paglabas papuntang bakuran para magdilig, o kaya naman ay ang pagmamadali niyang umakyat sa kwarto para patulugin si Matthew.

​O minsan naman, ako na mismo ang hindi bumababa ng kwarto. Ikinukulong ko ang sarili ko rito hanggang sa alam kong nakauwi na siya, kahit na nalilipasan na ako ng gutom. Mas pipiliin ko pang kumalam ang sikmura ko kaysa harapin ang nakakapanghinang lamig na dala ng presensya niya.

Kinukumbinsi ko ang utak ko na ang bawat gutom na tinitiis ko, ang bawat pag-iwas, at ang pader na unti-unti naming itinataas ay ang tanging paraan para maisalba ko ang pamilya ko. Mas mabuti nang maging estranghero kami sa loob ng sarili naming bahay, kaysa magpatuloy sa isang kalokohan na alam kong sa oras na sumabog ay tuluyang wawasak sa buhay naming lahat.

Isang Miyerkules, magkasalubong ang kilay kong tumingin sa wall clock sa sala. Mag-aalas-dos na ng hapon pero wala pa rin si Eula. Buhat-buhat ko si Matthew habang pilit na nilalaro; kanina pa kasi ito iyak nang iyak dahil gusto nang makita si Eula.

Masyado nang late at alam kong kanina pa ang uwian ng klase nila, kaya hindi ko maiwasang magtaka at magaalala kung bakit wala pa siya. Pasilip-silip ako sa may bintana, tinitingnan ang tapat ng kalsada kung saan naroon ang bahay nina Eula para i-check kung dumating na ba siya, pero bigo ako.

Nang hindi na ako makatiis, lumabas na ako ng bahay bitbit pa rin si Matthew na sumasandig sa balikat ko. Salubong ang aking mga kilay dahil sa tindi ng sikat ng araw habang tinatawid ko ang kalsada papunta sa tapat. Saktong nasa harapan na ako ng gate nina Eula nang bigla itong bumukas at iniluwal si Nanay Elisha, ang lola niya.

Pareho kaming napatigil—ako sa paghakbang, at siya naman sa may hamba ng gate. Pero nang makilala niya ako, agad na sumilay ang ngiti sa kaniyang mukha at tuluyan nang lumabas dala ang kaniyang payong at isang maliit na tote bag.

Malaki ang pagkakahawig ni Nanay Elisha sa kaniyang apo. Pareho silang maputi at itim na itim ang buhok, bagaman ang kay Nanay Elisha ay may mangilan-ngilan na ring puti dahil sa katandaan. Bakas na ang mga kulubot sa kaniyang balat, pero hindi mapagkakailang may taglay na ganda ito noong kaniyang kabataan.

“Oh, Marco? Naparito ka?” bati niya habang naglalakad palapit, bago dumako ang tingin sa anak kong karga ko. “Ay, jusko, kasama mo pala ang anak mo.” Mabilis niyang binuksan ang hawak niyang payong at pilit na itinapat sa amin para masilungan kami. “Ang init-init, Marco, anong sadya mo?” tanong nito.

Ngumiti ako at nagpasalamat sa kaniyang pag-aalala. Magalang kong kinuha ang hawak niyang payong para ako na ang humawak nito upang hindi siya mahirapan dahil sa tangkad ko. Sapat naman ang laki ng payong para silungan kaming tatlo.

Napalunok ako at medyo nahihiyang napakamot sa aking batok, iniiwas ang tingin saglit. “Pasensya na, Nay, itatanong ko lang po sana kung nakauwi na si Eula,” pag-uumpisa ko. “Kanina pa kasi namin siya hinihintay sa bahay. Umiiyak na rin po itong si Matthew, mukhang hinahanap at gusto siyang makita.”

Saglit na natigilan si Nanay Elisha at unti-unting naglaho ang ngiti sa kaniyang mga labi. Biglang napalitan ng matinding pag-aalala at pagiging problemado ang kaniyang mukha.

“Ayon nga, Marco. Kakatawag lang ng eskwelahan niya sa akin, pinapatawag ako ng principal. Paalis na nga dapat ako ngayon para magtungo roon,” napabuntong-hininga si Nanay Elisha, bahagyang napahawak sa kaniyang dibdib habang umiiling. “Hindi ko alam kung anong totoong nangyari, pero ang sabi sa akin… napaaway daw itong si Eula.”

Napatigil ako at lalong nagsalubong ang kilay ko at napatingin nang diretso kay Nanay Elisha, pilit na pinoproseso ang sinabi niya. Si Eula? Napaaway? Sa tahimik at malamig na kinikilos niya nitong mga nakaraang araw, hindi ko akalaing makakagawa siya ng ganoong ingay sa paaralan niya.

“Ho? Napaaway si Eula?” bulalas ko, bahagyang lumakas ang boses ko kaya napalingon sa akin si Matthew na ngayon ay humuhupa na ang pag-iyak. Ramdam ko ang biglaang pagbuhos ng kaba at pag-aalala sa dibdib ko. “Paano pong napaaway? Sino pong nakasagupa niya?”

Napailing-iling si Nanay Elisha, mahigpit ang hawak sa kaniyang maliit na tote bag habang bakas ang pangangatal sa kaniyang boses. “Hindi rin sinabi nang malinaw sa telepono, Marco. Ang sabi lang ng secretary ng principal, may nakasagutan daw si Eula na kaklase niya at nauwi sa pisikal. Kaya nga natataranta ako dahil alam mo namang mahina ang tuhod ko at hindi ko alam kung paano makikipag-usap sa mga awtoridad doon.”

Lalong akong nakaramdam ng pag-aalala. Naisip ko si Eula—ang maliit niyang katawan—paano kung nasaktan siya? Paano kung mapahamak siya sa eskwelahan? Hindi ko kayang manatili lang dito sa bahay at mag-abang habang alam kong nasa ganitong sitwasyon siya. Bahala na ang pader na itinayo namin; kailangan ko siyang puntahan.

Humarap ako nang husto kay Nanay Elisha at marahang hinawakan ang kaniyang balikat para pakalmahin siya. “Nay, huwag na po kayong bumiyahe. Masasaktan lang ang mga binti ninyo sa pag commute. Kung pwedeng ako na lang po ang pumunta sa eskwelahan niya?”

Napaangat ang tingin sa akin ni Nanay Elisha, bakas ang gulat at pasasalamat sa kaniyang mga mata. “Hala, Marco, nakakahiya naman sa iyo… paano itong si Matthew?”

Mabilis kong inilipat si Matthew sa aking mga braso at maingat na inabot kay Nanay Elisha. “Sainyo po muna si Matthew, Nay. Gusto rin naman niya kayo, at baka lalo lang siyang maiyak kung isasama ko pa siya sa gulo roon. Ako na pong bahalang makipag-usap sa principal.”

Maingat na tinanggap ni Nanay Elisha ang bata, at binalik ko sa kaniya ang hawak kong malaking payong para masilungan silang dalawa. Nang masigurado kong maayos ang pagkakahawak niya kay Matthew, humakbang na ako pabalik sa direksyon ng garahe ko upang kunin ang susi ng sasakyan.

“Sige, Marco, maraming salamat sa iyo,” pahabol na tawag ni Nanay Elisha habang inaayos ang pagkaka-karga sa aking anak. “Doon siya nag-aaral sa Rizal High, ’yung malapit sa provincial road. Alam mo naman kung saan ’on, ’di ba?”

“Opo, Nay. Alam ko po,” sagot ko habang mabilis na binabaybay ang kalsada pabalik sa sasakyan ko, ang panga ko ay muling nagngangalit sa halo-halong emosyon ng kaba at pagmamadali.

Mabilis kong hinalbot ang aking wallet at phone sa ibabaw ng counter pagkapasok ko ng bahay, bago patakbong tinungo ang garahe. Wala na akong oras para mag-ayos pa ng sarili. Naka-tsinelas lang ako, suot ang kulay gray na sweatpants at isang black compression shirt na humuhubog sa aking katawan. Ang buhok ko ay magulo pa at walang ayos, pero wala akong pakialam. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang kaligtasan ni Eula.

Pinihit ko ang susi ng sasakyan at marahas na inapakan ang gasolinador habang pinalalabas ko ito sa garahe. Sa buong biyahe ko patungo sa school ni Eula, mahigpit ang hawak ng dalawa kong kamay sa manibela hanggang sa mamuti ang aking mga kasukasuan. Hindi mapakali ang aking utak.

Anong pumasok sa isip ni Eula at nakipag-away siya? tanong ko sa sarili ko habang mabilis na nilalampasan ang mga sasakyan sa provincial road.

Napapansin ko ang sarili kong panga na paulit-ulit na umiigting. Iniisip ko kung nasaktan ba siya, kung may pasa siya, o kung pinagkaisahan ba siya ng mga kaklase niya. Ang pader na pinaghirapan kong itayo sa pagitan naming dalawa nitong mga nakaraang araw ay tila biglang natunaw, napalitan ng isang nag-uumapaw na pakiramdam na protektahan siya sa kahit anong paraan.

Makalipas ang labinlimang minuto ay natanaw ko na ang malaking arko ng Rizal High. Malaki ang eskwelahang ito—may naglalakihang mga building na may apat na palapag, malawak na open field, at isang malaking gymnasium na tanaw mula sa labas.

Pagdating ko sa tapat ng gate, agad na humarang ang isang matandang guard na naka-uniporme, itinaas ang kaniyang kamay para patigilin ang sasakyan ko. Ibaba ko ang salamin ng kotse at sumandal nang bahagya sa bintana, salubong ang mga kilay.

“Boss, bawal po pumasok ang sasakyan ng walang sticker,” seryosong sabi ng guard habang nakahawak sa kaniyang logbook.

“May kailangan lang akong kausapin. Tumawag ang principal dahil napaaway ang apo ng kapitbahay namin,” pagmamadali ko, pilit na pinapakalma ang boses ko kahit na ramdam ko na ang konting inis na gumagapang sa sistema ko. “Tinawagan ang lola niya ng principal dahil napaaway siya. Ako muna ang nagtungo rito dahil matanda na ang lola niya at hindi kayang bumiyahe.”

Napatitig sa akin ang guard, tila sinusuri ang seryoso at nagmamadali kong mukha bago dahan-dahang tumango. “Sige po, Sir. Paki-park na lang po sa may tapat ng gym, doon sa visitor’s parking, tapos dumeretso na lang kayo sa admin building.”

Mabilis akong tumango. “Salamat, Kuya,” sagot ko sabay harurot ng sasakyan papasok sa malawak na compound ng paaralan.

Ipinarke ko ang kotse sa bakanteng slot sa tapat ng gymnasium. Nakasindi ang aircon sa loob, kaya pagkabukas ko ng pinto ng sasakyan, agad na sumalubong sa akin ang mainit na singaw ng hapon. Bumaba ako at marahas na isinara ang pinto ng kotse, habang ang isang kamay ko ay awtomatikong kinakapa ang wallet at phone ko sa bulsa ng aking sweatpants.

Naglakad ako nang mabilis patungo sa direksyon ng admin building, ang bawat hakbang ko sa semento ay may kasamang bigat. Dahil uwian na ng ilang baitang, punong-puno ng mga estudyanteng naka-uniporme ang mga pasilyo at quadrangle.

Habang naglalakad ako, napansin ko ang biglang pagtahimik ng ilang grupo ng mga estudyante na nadadaanan ko. Ang kani-kanilang mga bulungan ay unti-unting umabot sa pandinig ko. Ang aking tangkad na 6’3, kasama ang bakas ng maskuladong katawan sa ilalim ng masikip na black compression shirt, ay tila naging agaw-eksena sa gitna ng maraming tao.

“Hala, sino ’yon? Artista ba?” bulong ng isang babaeng estudyante sa kaniyang kasama, habang ang kaniyang mukha ay unti-unting namumula.

“Ang laki ng katawan, te… Grabe ang hot,” sagot naman ng isa pa na halos mapatigil sa paglalakad habang nakatitig sa akin, nakatakip ang kamay sa kaniyang bibig sa gulat.

Hindi ko sila pinansin. Diretso lang ang tingin ko sa unahan, ang aking mukha ay nananatiling matigas at walang emosyon habang hinahawi ko ang buhok kong nagulo dahil sa hangin. May ilan pang mga grupo ng kababaihan ang napapalingon nang husto at nagbubulungan habang dumadaan ako sa harap nila, ngunit ang tanging laman ng utak ko sa mga sandaling iyon ay ang mukha ni Eula.

Binaybay ko ang mahabang pasilyo ng admin building hanggang sa marating ko ang pinto na may nakasulat na Office of the Principal. Huminga muna ako nang malalim, pinalunok ang lalamunan kong tuyot na tuyot dahil sa kaba, bago ako nag-angat ng kamay at mabilis na kumatok nang tatlong beses.

Dahan-dahang bumukas ang pinto at iniluwal ang isang babaeng staff na may hawak na mga papeles. “Yes po? Sino pong sadya nila?” tanong niya habang pinatataas ang kaniyang salamin, bahagyang natitigilan sa aking itsura at tangkad.

“Hello, I’m Eulan Hernandez guardian. Nasaan siya?” seryoso kong sagot, ang boses ko ay mababa ngunit may awtoridad habang marahan kong itinutulak ang pinto para pumasok.

“Ah, kayo po pala. Tuloy po kayo,” sabi ng staff sabay tabi para bigyan ako ng daan. Dahan-dahan akong humakbang papasok sa malamig at tahimik na opisina. Agad na nilibot ng mga mata ko ang paligid, at doon sa isang sulok, sa gilid ng isang mahabang sofa, nakita ko siya. Si Eula.

Natigilan pa ako ng makita ‘to. Naka-upo siya nang tuwid ngunit bagsak ang kaniyang mga balikat. Nakahalumbaba siya sa mesa ng principal. Ang kaniyang buhok na madalas ay maayos at mabango ay medyo gulo-gulo na ngayon, at ang kaniyang uniporme ay lukot-lukot na tila ba may humablot doon nang marahas.

Naramdaman niya yata ang pagpasok ko kaya dahan-dahan niyang iniangat ang kaniyang ulo. Ngunit natigil ang kaniyang paggalaw nang magtama ang mga mata namin. Bahagyang nanlaki ang kaniyang mga mata sa gulat, hindi inaasahan na ako ang luluwal sa pintong iyon sa halip na ang kaniyang lola.

Napatitig kami sa isa’t isa ng ilang segundo. Sa sandaling iyon, tila tumigil ang ingay ng paligid. Doon ko napansin ang bahagyang pamumula sa kaniyang kaliwang pisngi—isang malinaw na bakas na tila ba may sumampal sa kaniya roon nang napakalakas. Pakiramdam ko ay umakyat ang lahat ng dugo ko sa aking ulo; nagngalit ang aking panga at awtomatikong nakuyom ang aking mga palad sa loob ng bulsa ng aking sweatpants sa galit.

Tangina, sinong gumawa nito sa kaniya? Bago ko pa masundan ang aking iniisip, bumasag sa katahimikan ang boses ng secretary ng principal na nakaupo sa likod ng kaniyang desk. “Kayo po ba ang tatay ni Mr. Hernandez?” tanong nito, dahilan para maputol ang matalim na titigan naming dalawa.

Bahagya akong umayos ng tayo at binitiwan ang pagkaka-kuyom ng aking kamay. “No, I’m he’s guardian. Marco Villacorta,” pakilala ko, pilit na ibinabalik ang malamig na seryoso sa aking mukha.

Sa sandaling marinig ni Eula ang boses ko, mabilis niyang ibinalik ang kaniyang tingin sa sahig. Ang gulat sa kaniyang mukha ay naglaho sa isang iglap, napalitan muli ng blangko, malamig, at walang emosyong ekspresyon na ipinapakita niya sa akin nitong mga nakaraang araw. Umayos siya ng upo, isinandal ang likod sa sofa, ang mga braso ay pinagsiklop sa ibaba ng kaniyang dibdib at nanatiling tahimik na tila ba wala siyang pakialam kung anong mangyayari sa kaniya sa loob ng silid na ito.

Napakagat ako ng ibabang labi at napa buntong hininga bago umabante ng ilang hakbang at pumuwesto sa tabi ng sofa kung nasaan si Eula, ngunit nanatili akong nakatayo habang ang isang kamay ko ay nakahawak sa backrest ng upuan niya bilang tahimik na suporta. Tumingin ako si Principal at tumango rito.

Inayos ng Principal ang kaniyang salamin sa ilong bago tumikhim. “Mabuti at nakarating kayo, Sir Villacorta. Para maituwid natin ang gulo na nangyari kanina,” panimula niya, sabay senyas sa kabilang bahagi ng opisina na hindi ko napansin pagkapasok ko dahil lang kay Eula ang buong atensyon ko.

Nilingon ko ang direksyon na itinuro niya. Doon sa kabilang dulo ng silid, nakaupo ang isang babaeng estudyante na kasama ang kaniyang ina. Kung medyo gulo-gulo ang buhok ni Eula, ang babaeng ito ay mas malala—tila ba sinabunutan nang marahas dahil nakatayo ang ilang hibla ng buhok niya, lukot din ang uniporme, at may maliit na pasa sa kaniyang panga. Marahan ‘tong humihikbi.

Nang mag-angat ito ng tingin sa akin, biglang nagbago ang kaniyang mukha. Nawala ang pag-iyak niya; nanlaki ang kaniyang mga mata at napanganga nang bahagya habang nakatitig sa aking tangkad at sa masikip kong black compression shirt. Bakas sa mukha niya ang gulat na may halong paghanga, na tila ba nakalimutan niya panandalian ang rason kung bakit siya nasa loob ng opisina ng principal.

Hindi ko siya binigyan ng kahit katiting na pansin. Malamig ko lang siyang tinitigan bago ko ibinalik ang tingin ko sa Principal. Bumaling ang Principal sa babae. “Ms. Torres, dahil ayaw magsalita ni Mr. Hernandez simula pa kanina, ikaw ang magpaliwanag sa guardian niya kung anong pinagmulan nitong pisikal na sagupaan ninyo.”

Sa isang iglap, tila natauhan ang babae. Naalala niya yata kung bakit siya galit at biglang nagbago ang kaniyang aura. Ang kaninang paghanga sa kaniyang mga mata ay napalitan ng matinding poot ng tumingin siya kay Eula, habang nakaduro ang kaniyang nanginginig na daliri.

“Ang landi kasi ng baklang ’yan!” bulyaw niya, ang boses niya ay matinis at puno ng galit na umahon sa kaniyang lalamunan. “Inakit niya ang boyfriend ko! Siya ang dahilan bakit gustong makipag hiwalay ni David sa akin. Dahil sa baklang malandi na ‘yan! Napakalandi mo!”

Narinig ko ang marahas na pagbuntong-hininga ng kaniyang ina sa tabi, pilit na pinatatahimik ang anak pero hindi ito nagpaawat. “Pumapasok ka dito para mag-aral pero ang galing mong lumandi! Pati lalaking may karelasyon, hindi mo pinalagpas! Malandi! Slut!”

Sa kabila ng mga masasakit at bastos na salitang ibinabato sa kaniya, hindi man lang natitinag si Eula. Nanatili siyang nakasandal sa sofa, ang kaniyang mukha ay blangko pa rin at walang kahit anong emosyon. Tumingin lang siya nang diretso sa nagwawalang kaklase, ang kaniyang mga mata ay parang yelo sa lamig, tila ba hindi siya ang tinutukoy ng mga maruruming salita na iyon.

Ngunit ako, pakiramdam ko ay umakyat lahat ng init sa ulo ko. Mariin kong ibinagsak ang kamay ko sa mesa ng principal, dahilan para lumikha ito ng malakas na tunog na pumutol sa kaniyang pagwawala. Nagngalit ang aking panga, at naramdaman ko ang mga ugat sa aking braso at leeg ay unti-unting bumukol dahil sa matinding galit. Nagtangis ang bagang ko. Hindi ko matatagalan na may taong nanlalait at umaalipusta kay Eula sa harap ko nang ganoon-ganoon na lang.

I felt my jaw locked, my fist hardened. “Miss, mag-ingat ka sa mga salitang lumalabas sa bibig mo,” mariin at mababa kong utos, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong opisina na nagpatahimik sa kanilang lahat sa takot. Tinitigan ko ang babae, sapat para maramdaman niya ang pagbabanta sa titig ko.

Napaatras ang babae sa kaniyang upuan, biglang napaawang ang labi at tila nabilaukan sa sarili niyang laway dahil sa takot. Maging ang kaniyang ina ay napahawak sa dibdib, gulat na napatingin sa akin at hindi nakapagsalita. Ang buong opisina ay binalot ng isang mabigat at nakakabinging katahimikan; tanging ang mahinang aircon na lang ang naririnig habang ang lahat ay nakatitig sa akin, ramdam ang nagngangalit kong awra.

Tumikhim ang principal upang basagin ang nakakatakot na atmospera. Inayos niya ang kaniyang mga papeles bago tumingin nang diretso kay Eula, na hanggang ngayon ay nakasandal pa rin sa sofa at tila walang pakialam sa paligid.

“Mr. Hernandez,” seryosong tawag ng principal, habang hinahawakan ang kaniyang ballpen. “Totoo ba ang mga paratang ni Ms. Torres? Inakit mo ba ang kaniyang kasintahan?”

Dahan-dahang gumalaw si Eula. Sa halip na sumagot nang maayos, bahagya niya lang itinaas ang kaniyang dalawang balikat—isang simpleng kibit-balikat na punong-puno ng kawalan ng pakialam. Hindi man lang siya nag-abalang magsalita o ipagtanggol ang sarili niya.

Dahil sa kaniyang inakto, muling nagliyab ang galit ni Ms. Torres. Nakalimutan niya yata panandalian ang takot sa akin dahil sa tindi ng inis kay Eula. Marahas siyang sumandal sa harap, muntik nang tumayo kung hindi lang siya hinawakan ng kaniyang ina sa braso.

“See?! Tingnan niyo! Napakayabang ng baklang ’yan!” nanginginig ang boses na sigaw ng babae, habang nanlilisik ang mga mata. “Akala mo kung sino! Ang kapal ng mukha mong mag-inarte nang ganyan pagkatapos mong sulutin si David! Isa ka lang bakla!”

Saglit na tumahik ang paligid. Dahil nasa likod ako ni Eula naramdaman ko ang biglang tensyon sa kaniyang katawan. Sa pagkakataong ito, hindi na nanahimik si Eula.

Dahan-dahan niyang inalis ang pagkakasandal sa sofa. Umayos siya ng upo, dahan-dahang itinaas ang kaniyang kanang binti upang itongkil sa kabilang tuhod, at marahang ipinatong ang kaniyang mga kamay rito. Isang mapang-asar at sarkastikong ngiti ang unt-unting sumilay sa kaniyang mga labi. Tumagilid nang bahagya ang kaniyang ulo habang nakatitig sa nagwawalang kaklase.

“At ang baklang ’to,” panimula ni Eula, ang boses niya ay malambing ngunit may kalakip na matalim na talim, “ang dahilan kung bakit ka gustong iwan ng boyfriend mo.” Napaawang ang labi naming lahat sa narinig. Napatingin ako sa kaniya nang may halong gulat.

Nanlaki ang mata ng babae at lalong namula ang mukha. “Ano?!” histerikal na sigaw ng babae.

Bahagyang natawa si Eula, isang maikli at nakaka-insultong tunog. Mas lalo niyang pinatigas ang kaniyang pananalita habang diretso ang tingin sa kaaway. “Hindi ko na kasalanan kung attracted sa akin ang boyfriend mo. At lalong hindi ko kasalanan…” Huminto siya sandali, hinawakan ang sariling buhok at isinuklay ang mga daliri rito upang ayusin ang gulo, “…na mas maganda ako sa ’yo. Kung sapat ka, sa’yo titingin ’yon, hindi sa akin.”

“Putangina mo—!” Halos magwala na ang babae sa kaniyang upuan, pilit na kumakawala sa hawak ng ina niya na ngayon ay tarantang-taranta na rin sa sitwasyon. “Huwag mo akong mabaligtad-baligtad, Bakla ka! Malandi ka talaga!”

Matunog na napangisi si Eula at napairap sa ere. “I’m just stating the facts,” malamig at walang emosyong sagot niya. Sumandal siya muli sa sofa, ipinikit nang bahagya ang mga mata na tila ba naiinip na sa palabas ng kaniyang kaklase.

Nakatayo lang ako sa tabi niya, nakahawak pa rin ang kamay ko sa backrest ng sofa. Hindi ko mapigilang mapatitig kay Eula nang matagal. Gulat na gulat ako sa kaniyang inakto—ito ang unang beses na nakita ko siyang maging ganito katapang magsalita sa harap ng ibang tao. Ang layo nito sa Eula na tahimik at mahinhin na nakilala ko.

Ngunit sa kabila ng gulat, naramdaman ko ang unt-unting pagluwag ng kamao ko. May kung anong bahagi sa loob ko ang nakaramdam ng matinding tuwa at saya dahil nakikita ko siyang lumalaban. Gustong-gusto ko ang tapang na ipinapakita niya ngayon, kahit na ang buong opisina ay nagkakagulo na dahil sa matatalim niyang hirit.

“Quiet! Tama na ’yan!” marahas na awat ng principal sabay hampas ng kaniyang palad sa ibabaw ng mesa. Hinarap niya ang mag-ina na halata pa ring gustong sumugod. “I am dismissing this meeting for today. Masyado nang mainit ang mga ulo ninyo. Ms. Torres, at pati kayo Mommy, lumabas muna kayo habang inihahanda ng secretary ko ang suspension guidelines para sa inyong dalawa dahil sa pisikal na pananakit.”

Padabog na tumayo ang babae, inayos ang kaniyang nagulong uniporme habang masama pa ring nakatitig kay Eula. Humabol pa ito ng isang huling irap bago marahas na hinila ang pinto at lumabas, kasunod ang kaniyang ina na natataranta.

Nang dinalaw na muli ng katahimikan ang kwarto, dahan-dahang tumayo si Eula mula sa sofa. Inayos niya ang kaniyang lukot na uniforme, bitbit ang kaniyang bag, at akmang maglalakad na rin patungo sa pinto. Agad ko siyang sinabayan sa paghakbang.

“Sir Villacorta, sandali lang po,” tawag ng principal, dahilan para mapatigil ako. “Maaari ko ba kayong makausap saglit? Tungkol lang kay Eula.”

Napahinto ako saglit bagoknilingon si Eula na ngayon ay nakatayo na sa may tapat ng pintuan, blangko na naman ang kaniyang mukha at tila walang pakialam kung anong pag-uusapan namin.

“Eula, mag-antay ka muna sa akin sa labas ng opisina. Huwag kang aalis,” utos ko sa mababa ngunit seryosong tono, habang nakatitig sa kaniyang mga mata.

Marahang tumango lang si Eula—isang tipid at mekanikal na kumpas ng kaniyang ulo—bago niya pinihit ang door knob at tuluyang lumabas, dahan-dahang isinasara ang pinto sa kaniyang likuran.

Humarap ako muli sa principal at humakbang palapit sa kaniyang mesa, ipinasok ang dalawa kong kamay sa bulsa ng aking sweatpants. “Is there something wrong?”

Bumuntong-hininga ang principal, inalis ang kaniyang salamin at pagod na pinunasan ang kaniyang mukha. Bakas ang tunay na pag-aalala sa kaniyang mga mata nang tumingin siya sa akin.

“Sir, matagal ko nang kilala si Eula bilang estudyante dito sa Rizal High. Consistent honor student siya, tahimik, at kilala ng mga guro rito bilang isang mabait at responsableng bata,” panimula ng principal, habang seryosong nakatitig sa akin. “Ito ang kauna-unahang pagkakataon na nasangkot siya sa ganitong uri ng gulo. At mas lalong hindi niya ugali ang sumagot nang sarkastiko o makipag-away sa kapwa niya estudyante.” Napatigil ako, bahagyang napaayos ng tayo habang nakikinig sa kaniya.

“Kaya ako nag-aalala,” pagpapatuloy ng principal, marahang itinatuktok ang kaniyang ballpen sa mesa. “Nitong mga nakaraang linggo kasi, napapansin din ng kaniyang mga subject teachers na tila madalas siyang tulala, lumalayo sa mga kaklase niya, at bumababa ang partisipasyon sa klase. At ngayon, bigla siyang napaaway nang ganito. May problema ba si Eula sa bahay nila, Sir Villacorta? Dahil base sa nakikita ko, hindi lang ito simpleng away-estudyante. Parang may mabigat na pinagdadaanan ang bata na pilit niyang kinikimkim, at ngayon lang sumabog.”

Hindi agad ako nakasagot. Naramdaman ko ang pagtuyot ng aking lalamunan at ang mabilis na pag-andar ng utak ko, nag-iisip ng kung anong isasagot sa principal ni Eula dahil ako ay wala ring ideya kung bakit siya nagkakaganito.

Dahan-dahan kong inilalabas ang mga kamay ko mula sa bulsa ng aking sweatpants. Bahagya akong napahawak sa gilid ng mesa ng principal, hinahawakan ito nang mahigpit habang pinipilit kong panatilihing matatag ang aking anyo.

Wala nga ba talaga akong ideya sa nangyayari sa kaniya? O pinili ko lang na huwag pansinin?

I felt my stomach twist. Pakiramdam ko ay binaligtad ang sikmura ko sa matinding lason ng konsensya. Pakiramdam ko ay kasalanan ko ang lahat ng ito. Oo, kasalanan ko nga ’to. Napakagat ako nang mariin sa aking ibabang labi hanggang sa malasahan ko ang kaunting pait, at napayuko ako, iniwas ang tingin sa nag-aalalang mga mata ng principal.

Hindi ko man lang naisip na sa edad ni Eula—sa kabila ng kaniyang pagiging mapusok—ay parte parin siya ng kabataan. Ang pagpasok niya sa isang magulo, nakakalito, at bawal na relasyong katulad ng sa amin ay unti-unti na palang ngumangatngat sa kaniyang sistema nang hindi ko napapansin. Kung tutuusin, mas masahol pa ako kay Mark.

Bumigat ang paghinga ko, at marahas kong hinaplos ang aking mukha pababa sa aking panga na nanginginig na naman sa halo-halong emosyon. Kahit na alam kong hindi ko siya pinilit, kahit na alam kong pareho naming ginusto ang bawat haplos at bawat halik… ako pa rin ang matanda rito. Ako ang mas nakatatanda, ako ang may pamilya, ako ang dapat na mas nakakaalam kung ano ang tama at mali. Ako dapat ang naglagay ng preno noong una pa lang, imbes na sumabay ako sa agos.

At ngayon, ang biglaang pagputol ko sa kung anong mayroon sa amin, ang bigla kong pagbawi ng init at pagtatayo ng pader pagkatapos kong pakinabangan ang lahat… tila ito na ang tuluyang bumasag sa kaniya. Ang bigat ng lihim na relasyon namin at ang sakit ng biglaang pag-iwan ko sa kaniya ay sumasabay na ngayon sa stress niya bilang estudyante.

“Sir Villacorta? Are you okay?” pag-uulit ng principal, bahagyang kumakatok sa mesa para ibalik ang atensyon ko.

Inangat ko ang aking ulo, pinatigas ang aking mukha kahit na ang buong pagkatao ko ay pinupuno na ng labis na konsensya. “Ah, yeah. I’m sorry. I’ll take my leave now,” mabilis akong umayos ng tayo at tipid na tumango sa principal, bago tumalikod at naglakad patungo sa pinto nang hindi man lang sinasagot ang una niyang tanong.

Pakiramdam ko ay kapag nanatili pa ako sa loob ng silid na iyon, masasakal ako sa sarili kong kasalanan.

Paglabas ng opisina ay mabilis na hinanap ng mga mata ko si Eula. Agad ko naman siyang nakita na tahimik na nakasandal sa pader, ilang metro ang layo sa pinto, at malayo ang tingin sa kawalan. Dahil sa tunog ng pagbukas ng pinto, mabilis niya akong napansin at muling nagtama ang aming mga mata.

Saglit pa kaming nagtitigan habang naglalakad ako lapit sa kaniya, bago ako unang umiwas ng tingin at mahinang tumikhim upang itago ang nagwawalang kaba sa dibdib ko. Napakamot ako ng aking batok at huminto sa mismong tapat niya. Nanatili si Eula na nakasandal, dahan-dahang iniangat ang kaniyang mukha upang tingnan ako.

“Pasensya na po…” Napahinto ako nang bigla siyang magsalita. Bumalik ang tingin ko sa kaniya at nakitang sa malayo na muli ang kaniyang tingin, iniiwasan ang mukha ko. “Pasensya na po at naistorbo ko kayo. Alam ko pong busy kayo, kaya pasensya po kung nadamay pa kayo sa gulo ko,” aniya sa isang mahina at tuyot na boses.

Humarap siya sa akin at tipid na ngumiti, pero kagaya ng mga nakaraang araw, ang ngiti niya ay tila isang maskara—walang emosyon, walang laman. “Sorry rin po kung hindi ko nabantayan si Matthew ngayong araw. Hindi ko po alam na mangyayari ’to.” Bumaba ang kaniyang tingin sa kaniyang mga sapatos na bahagyang sumisipa sa hangin. “At… may nangyari po ba sa lola ko kaya hindi siya ang nakapunta?”

Mabilis akong umiling, bahagyang ikinumpas ang aking kamay sa hangin upang patigilin ang mga iniisip niya. Binasa ko ang aking ibabang labi, nakatitig sa mamumula-mula pa niyang pisngi na sinampal kanina. “No, no. Nanay Elisha is fine. Ako… ako ang nagsabi sa lola mo na ako na ang pupunta rito—” Muling naputol ang aking sasabihin nang bigla siyang sumabat.

“Bakit?” biglang tanong niya.

Muli siyang humarap sa akin nang husto. Ang kaniyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa akin, ngunit blangko ito at hindi ko mabasa kung ano ang tunay niyang nararamdaman sa ilalim ng malamig niyang awra.

Natigalgal ako. Naramdaman ko muli ang nakakapanghina at nakatutunaw na sensasyon na naramdaman ko sa loob ng opisina kanina. Hindi ako agad nakasagot. Naramdaman ko ang unt-unting pamamawis ng aking mga palad at ang malamig na pawis na gumagapang sa aking likod sa ilalim ng suot kong black compression shirt dahil sa biglaang tanong niya.

Nataranta ako sa loob-loob ko. Iniwas ko ang aking mga mata, tumingin sa gilid, sa sahig, sa kisame—sa kahit saan huwag lang sa kaniya. Nagkunwari akong inaayos ang aking sweatpants sa baywang habang ang puso ko ay parang gustong kumawala sa aking ribcage.

Si Eula naman ay nanatiling tahimik, hindi gumagalaw sa pagkakasandal, at mariing nakatitig sa akin na tila ba binabasa ang bawat senyas ng mukha ko.

“K-Kasi…” pagsisimula ko, pilit na pinatitigas ang aking boses kahit na bahagya itong nanginginig. Hindi ko siya tinitingnan sa mata; sa halip ay nakatitig ako sa pader sa likod niya. “Kasi baka mag-alala ang asawa ko. Sabi ni Rhian, panagutan natin ang kaligtasan mo dahil nagtatrabaho ka sa amin at parang pamilya na ang turing niya sa iyo. At… dahil ako ang lalaki sa bahay, ako na ang nagboluntaryo na pumunta rito para hindi na mahirapan ang lola mo na mahina na ang mga tuhod.”

Ang bawat salitang binitawan ko ay parang isang malaking sampal sa sarili kong mukha. Alam kong napakalaking kasinungalingan niyon. Hindi ko pinuntahan si Eula dahil lang sa asawa ko, at lalong hindi dahil sa obligasyon bilang kaniyang amo. Nagmadali akong magmaneho, suot ang tsinelas at magulong buhok, dahil natakot ako. Natakot ako na baka nasaktan siya, na baka may masamang nangyari sa kaniya, at dahil… dahil si Eula siya. Dahil siya ang Eula na hanggang ngayon ay nagpapatakbo ng baliw sa utak ko. Pero wala akong lakas ng loob na sabihin ang totoo. Napakaduwag ko.

Nanatiling nakatitig sa akin si Eula ng halos isang minuto. Ang katahimikan niya ay parang isang kutsilyo na dahan-dahang humahati sa hangin sa pagitan namin. Pagkatapos ng mahabang sandali, marahang tumango ang kaniyang ulo. Ang kaniyang mga labi ay bahagyang umunat sa isang ngiti bago siya tuluyang umiwas ng tingin at muling tumitig sa malayo.

“Ah… Ganoon po ba. Salamat po,” malamig niyang sagot.

Binalot muli kami ng isang mabigat at nakakabinging katahimikan. Hindi ko na alam kung saan ko ititingin ang mga mata ko, at ang hangin sa pasilyo ay tila lalong sumikip. Para akong nauubusan ng oxygen habang nakatayo sa harap niya.

“Ah… Eula,” panimula ko, medyo gumaralgal pa ang boses ko kaya tumikhim ako nang marahas upang ayusin ito. Hinawakan ko ang aking batok at bahagyang umatras. “G-Gagamit lang muna ako ng banyo. Saglit lang.”

Tumango lang siya, hindi man lang ako tiningnan o nagbago ang blangkong ekspresyon sa kaniyang mukha.

“Huwag kang aalis diyan. Hintayin mo ako,” pagpapatuloy ko, pilit na ibinabalik ang awtoridad sa boses ko habang itinuturo ang sahig na kinaroroonan niya. “Isasabay na kita pauwi pagkatapos nito.”

Nang makitang tumango siyang muli bilang pagsang-ayon, mabilis akong tumalikod at mabilis na binaybay ang pasilyo. Hinanap ng mga mata ko ang karatula ng banyo ng mga lalaki na malapit sa dulo ng corridor. Pagkapasok ko sa loob, agad na sumalubong sa akin ang amoy ng chlorine at ang malamig na semento.

Huminga ako nang malalim, pinalalabas ang lahat ng hanging nakaimbak sa dibdib ko. Sa wakas, pakiramdam ko ay nakahinga ako nang maluwag dahil wala si Eula sa harap ko. Unt-unting humupa ang matinding tensyon na kanina pa sumasakal sa sistema ko.

Naglakad ako patungo sa pinakadulong cubicle at pumasok sa loob upang umihi. Ibinalita ko ang buong atensyon ko sa ginagawa ko, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko at ihanda ang utak ko sa magiging biyahe namin pauwi.

Ngunit habang nasa gitna ako ng pag-ihi, narinig ko ang marahas na pagbuka ng pinto ng CR. Pumasok ang isang grupo ng mga kabataang lalaki, na base sa ingay ng kanilang mga sapatos at lakas ng kanilang boses ay mukhang mga estudyante rin ng paaralang ito. Panay ang hagalpak nila ng tawa at ang malalakas na hampas sa pader.

“Gago, seryoso ba? Grabe ’yung eksena kanina sa field!” sigaw ng isa, sabay bukas ng gripo sa lababo.

“Oo. Tangina non ni David, hindi makuntento sa isa,” sagot naman ng isa pa na sinabayan ng malakas na tawa.

Noong una ay binalewala ko lang ito. Alam kong mga tinedyer lang sila na nag-uusap tungkol sa kung anong tsismis sa eskwelahan, kaya ipinagpatuloy ko lang ang ginagawa ko at akma ko nang itataas ang zipper ng aking sweatpants upang lumabas. Ngunit bago ko pa man mahawakan ang lock ng pinto ng cubicle, natigilan ako. Ang kamay ko ay naging tuwid sa hangin, at ang buong katawan ko ay tila naging estatwa sa kinatatayuan ko.

“Pero pre, iba din talaga ang kamandag nitong si Eula, ’no? Kahit bakla, ang lakas makagago ng lalaki. Kung ako kay David, baka tinikman ko na rin ’yan,” wika ng isang boses, na sinundan ng malaswang tawanan ng kaniyang mga kasama.

Napatigil ako sa aking hakbang. Unt-unting nawala ang lahat ng init sa katawan ko, napalitan ng isang mapanganib na lamig. Ang hawak ko sa lock ng pinto ay humigpit hanggang sa mamuti ang aking mga daliri, at ang aking bagang ay marahas na nagtangis.

“Gago, sabihin mo na ang gusto mong sabihin, pero putangina, ang ganda talaga ng puta,” sagot ng isa pa, na sinundan ng tunog ng pagdura sa floor drain.

Nakatayo lang ako sa loob ng madilim na cubicle, ang dalawang paa ko ay tila nakabaon na sa semento. Ang hangin na lumalabas sa ilong ko ay unt-unti nang nagiging mainit at mabigat. Pakiramdam ko ay may kung anong apoy na mabilis na gumagapang mula sa talampakan ko paakyat sa aking dibdib.

“Kahit bakla ’yan, pre, hindi ko tatanggihan ’yan,” hirit ng ikatlong boses, na sinabayan ng kalatog ng pinto ng kabilang cubicle. “Mas makinis pa ’yan sa mga babae rito sa campus. At ’yung katawan niya? ’Yung hubog ng baywang niya at ’yung puwet… Tangina, kahit sino namang lalaki, mapapalingon kapag naglalakad siya sa corridor, eh. Mukha siyang manika na masarap sirain.”

Mariin kong naitagis ang aking mga bagang hanggang sa makarinig ako ng munting lagutok sa loob ng tenga ko. Ang aking dibdib ay marahas na bumaba-taas, humihingal sa galit na hindi ko na halos mapigilan. Ang bawat salita na lumalabas sa mga bibig nila ay parang dumudumi sa mismong pagkatao ni Eula, at ang marurumi nilang pantasya ay tuluyang nagpapakulo sa aking utak. Ang aking kamao ay sobrang higpit na ng pagkaka-kuyom.

“Kaya nga hindi ko rin masisi si David, eh,” dugtong nung unang nagsalita, habang naririnig ko ang marahas na pagpindot niya sa dispenser ng sabon. “Sino ba namang tanga ang titingin kay Torres kung ang nakaharap sa ’yo ay si Eula? Si Eula… para siyang kasalanan, pre. Isang napakagandang kasalanan. ’Yung tipong alam mong bawal, alam mong mapapahamak ka, pero masarap itago sa dilim. Masarap panindigan ang sarap kahit alam mong may mawawasak.”

Napatigil ako sa pangalawang pagkakataon. Ang kamay kong nakahawak sa lock ng pinto ay dahan-dahang lumuwag, bago ito tuluyang nalaglag sa aking gilid. Ang galit na kanina lang ay nagpapakulo sa dugo ko ay tila biglang nahaluan ng isang malamig at nakakangilong katotohanan. Ang bawat salitang binitawan ng batang iyon—ang bawat bastos at malaswang paglalarawan nila sa presensya ni Eula—ay biglang sumaksak nang malalim sa utak ko. Dahil sa isang iglap, nakuha ko ang ibig nilang sabihin.

Pakiramdam ko ay sinampal ako ng sarili kong mga alaala. Ang paglalarawan nila kay Eula bilang isang magandang kasalanan na masarap itago sa dilim ay ang eksaktong bagay na ginawa ko nitong mga nakaraang buwan. Ako ’yon. Ako ang lalaking sumuko sa ganoong uri ng tukso. Ako ang gago na alam nang bawal, alam nang may pamilyang pwedeng mawasak, pero nagpakasasa pa rin sa bawal na init dahil sa lakas ng hatak ng kaniyang ganda.

Napahilig ang ulo ko sa malamig na pader ng cubicle, marahas na ipinikit ang aking mga mata habang ang aking panga ay muling nagngangalit. Ang konsensya at ang katotohanan ay sabay na sumasakal sa akin sa loob ng maliit na espasyong iyon. Naririnig ko ang ibang lalaki sa labas na patuloy na nagtatawanan at nagbabahagi ng kanilang mga madidilim na pantasya tungkol sa kaniya, habang ako… ako ang nakakaalam kung gaano katotoo ang bawat salitang sinasabi nila.

“O, tara na. Baka maabutan pa tayo ng guard dito,” aya ng isa, kasunod ng tunog ng pagpihit ng pangunahing pinto ng CR.

Nang marinig ko ang unt-unting paglayo ng kanilang mga yabag at ang muling pagbabalik ng katahimikan sa loob ng banyo, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang aking mga palad ay muling nakakuyom nang napakahigpit sa loob ng. Ang galit sa mga lalaking bastos na iyon at ang matinding muhi sa sarili kong kahinaan ay nagsalpukan sa dibdib ko, na nag-iwan ng isang mas mabigat na pasanin bago ko muling harapin si Eula sa labas.

Dahan-dahan kong itinulak ang pinto ng banyo. Pilit kong inayos ang aking tayo, ibinaba ang mga manggas ng aking suot, at pinalis ang anumang bakas ng nagngangalit na emosyon sa aking mukha. Pero ang bigat sa dibdib ko, na parang may nakabara sa lalamunan ko dahil sa mga narinig ko sa loob, ay hindi ganoon kadaling alisin.

Bawat hakbang ko pabalik sa lugar kung saan ko iniwan si Eula ay may kasamang kabog. Paano ko siya haharapin ngayon nang hindi naiisip ang mga salitang narinig ko sa mga binatang ‘yon? Subalit bago pa man ako tuluyang makarating sa dulo ng pasilyo, napatigil ako. Ang mga yabag ko ay biglang napako sa semento.

Ilang metro ang layo mula sa akin, sa tapat ng malaking bintana kung saan sumasalamin ang papalubog na araw, nakatayo si Eula. Pero hindi siya nag-iisa. He was talking to a man who looked like a teacher—formal polo shirt, slacks, and holding a leather folder. Naramdaman ko ang biglang pag-atras ng dila ko.

Bumaba ang tingin ko kay Eula na ngayon ay nakangiti habang nakatingala sa lalaki. Isang malawak, magaan, at totoong ngiti na matagal ko nang hindi nakikita sa kaniya nitong mga nakaraang araw. Ang malamig, mailap, at tila laging may pader na Eula na kaharap ko nitong mga nakaraang linggo ay biglang nawala. Masigla siyang tumatango, may buhay ang kaniyang mga mata habang sumasabay sa kumpas ng kamay ng lalaking nasa harap niya.

For the past few weeks, Eula had been completely cold, distant, and quiet around me, treating me like a stranger. Seeing him look this happy and relaxed with someone else hit me like a physical blow. Binasa ko ang pangibabang labi, hindi inaalis ang tingin sa kanila.

Ayoko man pero isang matinding selos ang biglang sumabog sa dibdib ko. Muling kumuyom ang mga kamao ko sa gilid, halos mabaon ang mga kuko ko sa palad ko. Hindi ko marinig kung ano ang pinag-uusapan nila, pero ang makitang ganyan siya kalapit sa lalaking ’to habang sa akin ay parang estranghero… tangina, nag iinit ang ulo ko.

Hindi ko na narinig ang ingay ng paligid. Ang tanging nakikita ko na lang ay ang malapit na distansya nilang dalawa. Ang distansyang ako dapat ang umaari.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Humakbang ako pasulong, mabibigat ang bawat bagsak ng hakbang ko sa sahig, hanggang sa marating ko ang likuran ni Eula.

“Eula.”

Ang boses ko ay bumaon sa hangin—mababa, malalim, at seryoso na hindi ko na naitago.

Agad na naputol ang tawa ni Eula. Lumingon siya sa akin, ang kaniyang mga mata na kaninang nakangiti ay unti unting bumalik sa dati at ang kanina lang na masiglang ngiti sa kaniyang mga labi ay unt-unting naglaho, muling napalitan ng pamilyar na pader na naglalayo sa aming dalawa.

My jaw tightened even more. We stared at each other. The tension is there, at wala sa aming dalawa ang gustong magpatalo. Gusto kong hatakin nalang si Eula palayo, pero alam kong hindi ‘to gugustuhin ni Eula.

Naramdaman siguro ng lalaking kausap niya ang tensyon. Humarap ito sa akin, napanatili ang propesyonal at magalang na ngiti, at bahagyang inilahad ang kaniyang kamay. “Ah, hello. I’m Professor Santos, from the Academic Committee. Are you—”

Hindi ko man lang binalingan ng tingin ang nakalahad niyang kamay. Ang aking mga mata ay nanatiling nakatitig lang nang diretso at mariin sa mukha ni Eula, binabalewala ang presensya ng guro na tila ba hangin lang ito sa pagitan namin. Tumango lang ako nang bahagya, isang mabilis at pilit na paggalaw ng ulo para lang matapos ang pormalidad.

“Let’s go,” malamig kong utos kay Eula, ang boses ko ay walang iniwang espasyo para sa pagtanggi. “Uuwi na tayo.”

Tinalikuran ko sila agad bago pa man makasagot si Propesor Santos, bawat hakbang ko paalis ay puno ng nagngangalit na selos, habang inaabangan ang tunog ng mga yabag ni Eula na sumusunod sa akin sa ilalim ng papalalim na dilim.

Sumandal ako sa manibela habang binabaybay namin ang kahabaan ng kalsada pauwi. Ang tanging naririnig na lang sa loob ng sasakyan ay ang banayad na ugong ng aircon at ang paminsan-minsang busina ng mga kotse sa labas. Sobrang bigat ng katahimikan, na kahit ang paghinga naming dalawa ay parang isang malaking abala sa hangin.

Pasimple kong sinulyapan si Eula mula sa rearview mirror. Nakabaling ang ulo niya sa bintana, nakatitig lang sa mga ilaw ng lungsod na mabilis na lumalampas sa salamin. Nakapatong ang kaniyang siko sa pinto ng kotse, habang ang kaniyang baba ay nakasalo sa kaniyang palad. Walang emosyon ang mukha niya.

Unti-unti nang kumakalma ang nagngangalit na selos sa dibdib ko kanina, napalitan ito ng isang malalim at nakakapanghambal na pag-iisip.

Habang nakatutok ang mga mata ko sa daan, biglang bumalik sa utak ko ang mga sinabi ng babae kanina. Ang bawat salita ng akusasyon nito—na inakit at nilandi daw ni Eula ang boyfriend niya.

Totoo kaya?

Gusto kong itanong. Gusto kong hilingin sa kaniya na humarap sa akin at sabihing walang katotohanan ang mga akusasyon sa kaniya. Gusto kong marinig mula sa sarili niyang mga labi na walang ibang lalaking gumugulo sa isip niya. Bahagyang humigpit ang kapit ko sa manibela, bumubuka ang mga labi ko para sana magsalita.

Pero bago pa man tuluyang lumabas ang pangalan niya sa bibig ko, pinigilan ko ang sarili ko. Naitikom ko muli ang panga ko. Natatakot ako. Natatakot ako na kapag nagtanong ako, mas lalo lang siyang lumayo. Natatakot ako na baka ma-offend ko siya, o mas lalo niyang itayo ang pader na naghihiwalay sa aming dalawa kung maramdaman niyang pinagdudahan ko siya.

Kaya nanatili na lang akong tahimik. Ipinagpatuloy ko ang pagmamaneho sa ilalim ng madilim na gabi. Hanggang sa makarating kami sa tapat ng bahay, walang sumubok na bumasag sa katahimikan. Ang buong byahe ay nanatiling isang piping saksi sa mga tanong na pareho naming hindi kayang bitawan.

Napaiktad ako nang may mga maiinit na braso ang pumulupot sa baywang ko. Lumingon ako sa likod at napangiti nang makita si Rhian na nakahilig ang ulo sa likod ko, habang masayang nakayakap sa akin.

“Happy anniversary, hon,” bati niya, at mas lalo pang sumiksik sa likod ko habang hinahaplos ang tiyan ko.

Lumawak ang ngiti ko. Hinarap ko siya nang dahan-dahan nang hindi inaalis ang mga kamay niya sa katawan ko. Niyakap ko siya pabalik, ang isang kamay ko ay gumapang sa kaniyang balikat habang ang kabilang palad ko naman ay marahang humawak sa kaniyang pisngi. Yumuko ako upang tingnan ang namumula niyang mukha.

Gaan. Kapanatagan. ’Yun ang laging hatid sa akin ni Rhian. Habang nakatitig ako sa kaniya, tuluyan nang napawi ang natitirang bigat na dala ko.

Unang taon na namin bilang mag-asawa ngayon. Itong babaeng nasa harap ko, na walang ibang ginawa kundi mahalin at alagaan ako, ang siyang tama at totoong buhay ko. Siya ang legal at pinili kong panindigan sa harap ng altar. Mahal ko ang asawa ko. At sa bawat pag-angat ng gilid ng mga labi niya, lalong tumitibay ang desisyon ko sa utak ko—hindi ko pwedeng sirain ang ngiti sa mukha niya.

Yumuko ako nang bahagya para dampian ng isang matamis at matagal na halik ang kaniyang noo, pababa sa dulo ng kaniyang ilong, bago ko muling pinakatitigan ang kaniyang mga mata.

“Happy anniversary, hon,” bulong ko, habang ang mga daliri ko ay banayad na isinusuklay sa kaniyang buhok para ilatag ito sa kaniyang likod. “Ang ganda mo.”

Natawa siya nang bahagya, hinampas nang mahina ang dibdib ko. “Bolero!” muli niyang isinandal ang kaniyang mukha sa leeg ko, nilalasap ang init ng yakap ko. “Buti na lang at naisipan kong dito na lang tayo sa bahay mag-celebrate.”

Noong nakaraang linggo pa lang, nagkasundo na kami na imbis na lumabas sa isang mamahaling restaurant, mas gusto ni Rhian na dito na lang sa loob ng bahay idaos ang unang wedding anniversary namin. Mas intimate, mas tahimik. At ang pinakamahalaga sa kaniya, gusto niyang kasama sa hapag-kainan ang buong pamilya. Isang simpleng dinner kasama si Matthew at si Eula.

“Nakahanda na ba yung mga lulutuin natin?” tanong ko, habang dahan-dahang ginagabayan ang baywang niya para humarap sa kusina, sabay sulyap sa mga sangkap na nakalatag na sa counter.

“Oo, kulang na lang ng tulong mo sa paghiwa,” sagot niya na may kasamang malambing na kindat, habang ang kaniyang kamay ay nakahawak pa rin nang mahigpit sa braso ko, tila ba ayaw akong pakawalan sa kaniyang tabi.

Mahina akong natawa. Umalis siya sa pagkakahawak sa braso ko at naglakad na patungo sa counter ng kusina. “Maya-maya lang, nandiyan na rin si Eula, uuwi na galing school. Ikaw na muna ang magbantay kay Matthew habang wala pa siya, tapos ako naman ay sisimulan na ’tong pagluluto dito,” aniya habang sumusulyap sa wall clock na nakasabit sa dingding.

Napailing na lang ako nang may ngiti sa mga labi, bago ko binalingan ang aming sala. Tinungo ko si Matthew na kasalukuyang abala sa paglalaro ng kaniyang mga laruang sasakyan sa ibabaw ng makulay na playmat. Naupo ako sa gilid ng sofa, dahan-dahang sumadsad pababa sa sahig para mapantayan ang anak ko.

“O, anong ginagawa ng baby boy ko?” bulong ko, sabay gulo nang bahagya sa malambot niyang buhok. Gumapang ang maliit niyang kamay para iabot sa akin ang isang pulang laruang kotse. Kinuha ko ito at nakipag-umpugan ako sa hawak niyang asul na trak, gumagawa pa ng mga tunog ng busina na nagpatawa sa kaniya nang malakas. Ang kaniyang maliliit na paa ay sumisipa-sipa sa sahig sa tuwa habang muli siyang sumasandal sa pagitan ng aking mga hita.

Pero habang hawak ko ang laruan at nakikinig sa tawa ng anak ko, pilit pa ring bumabalik ang isip ko si Eula. Ang gaan ng pakiramdam ko kay Matthew ay biglang nahaluan ng pamilyar na bigat.

Dahan-dahan kong iniangat ang aking katawan, sumandal sa gilid ng sofa, at lumingon patungo sa malaking bintana ng sala na nakaharap sa labas ng bahay namin. Tiningnan ko ang daan, sinusuri kung may pamilyar na bulto ng tao na naglalakad papasok sa gate ng kanilang bahay.

Bahagyang humigpit ang hawak ko sa plastic na laruan. Sa tuwing naiisip ko ang sitwasyon namin ni Eula, pakiramdam ko ay unt-unti akong nalulunod. Ang relasyon namin nitong mga nakaraang araw ay parang isang matigas na iceberg—sobrang lamig, sobrang talim, at hindi ko alam kung kailan o paano guguho. Ang katotohanang masaya siya sa iba pero parang diring-diri sa akin sa tuwing magkatapat kami, ay unt-unting pumupunit sa pride ko bilang lalaki.

Naitikom ko muli ang aking panga, ang aking lalamunan ay natuyo habang patuloy na nakatitig sa bakanteng kalsada sa labas, inaabangan ang pagdating ng kapitbahay namin na siyang may hawak ng aking pinakamalaking kasalanan.

Pero napasandal ako sa sofa at mabilis na nagsalubong ang kilay ko nang may dumaang motor at huminto ito mismo sa harapan ng bahay nina Eula. Nanigas ang buong katawan ko. Napabitaw ako sa laruang hawak ko, at ang mga mata ko ay tila napako sa eksenang nasa harap ko ngayon.

Kitang-kita ko muli rito sa loob ng bahay si Eula na nakasakay sa likod ng motor habang yakap-yakap sa baywang ang lalaking nagmamaneho. Nakasuot siya ng faceless helmet kaya kita ko ang maaliwalas na mukha niya—may ngiti sa labi at bumubuka ang bibig, masiglang kinakausap ang lalaking nasa unahan ng motor.

Ramdam ko ang biglang pag-init ng mukha ko, ang puso ko ay nagsimulang pumalo nang marahas sa dibdib ko sa tindi ng panunuyo ng lalamunan. Hindi ko maalis ang titig ko sa mga kamay ni Eula na nakapulupot nang mahigpit sa baywang ng lalaki.

Dahan-dahang bumaba si Eula sa motor. Lalo pang nagsalubong ang kilay ko nang makitang hinawakan pa siya sa kamay ng lalaki para alalayan sa pagbaba. Inayos ni Eula ang nagusot niyang uniform bago tinanggal ang helmet, kaya mas lalo kong nakita ang malawak at masayahing ngiti sa mga labi niya. Yung ngiting ipinagkakait niya sa akin, pero ang daling ibigay sa iba.

Naka-uniform din yung lalaki, kapareho ng kay Eula, at halatang magka-edad lang silang dalawa. Habang inaayos ni Eula ang nagulong buhok niya, patuloy siyang nakikipagtawanan sa lalaki. Hinampas pa niya nang mahina ang balikat nito na parang sobrang pamilyar at malapit sila sa isa’t isa.

Ramdam ko ang paggiting ng mga panga ko dahil sa nakikita ko. Isang matinding selos ang muling sumabog sa kaibuturan ng dibdib ko, na parang lason na umaakyat sa utak ko. Ang mga kamao ko sa gilid ay kusang nakakuyom nang napakahigpit hanggang sa manginig ang mga ugat sa braso ko. Gustong-gusto kong tumayo, lumabas ng pinto, at hatakin si Eula palayo sa lalaking ’yon.

Sino naman ’to, tangina?

Hindi ko na matagalan ang panonood lang mula sa bintana. Ang selos na ’to, halos sunugin na ang natitira kong pasensya. Mabilis akong tumayo mula sa sofa, muntik ko na ngang maapakan ang mga nakakalat na laruan ni Matthew sa playmat. Ang dibdib ko ay marahas na bumaba-taas sa galit habang dire-diretso akong naglakad patungo sa may pinto.

“Hon, lalabas lang ako saglit. May titingnan lang ako sa tapat,” maikli at mabilis kong paalam kay Rhian.

Hindi ko na hinintay na sumagot pa siya o lumingon mula sa kusina. Agad kong pinihit ang lock, binuksan ang pinto, at mabilis akong humakbang palabas ng bahay. Mabibigat ang bawat bagsak ng mga paa ko sa semento habang binabaybay ko ang distansya patungo sa gate nina Eula.

Eksakto namang pinaandar na nung lalaki yung motorsiklo niya. Umugong ang makina nito bago dahan-dahang humarurot paalis ng street namin. Si Eula naman, nakatayo pa rin doon sa tapat ng gate nila, nakatalikod sa direksyon ko habang nakataas ang isang kamay—kumakaway at sinusundan ng tingin yung paalis na motor habang may pilyong ngiti pa rin sa mga labi.

Hindi niya napansin ang paglapit ko. Sobrang nakapokus ang atensyon niya doon sa kasama niya, habang ako ay halos magliyab na sa galit habang papalapit sa kaniya. Ramdam ko ang paggigiit ng mga ngipin ko, ang panga ko ay sumasakit na sa sobrang higpit.

Nang tuluyan nang makaliko sa kanto yung motor at mawala sa paningin, doon ko na binuhat ang boses ko para basagin ang katahimikan sa pagitan namin.

“Eula.”

Mababa, mariin, at punong-puno ng nagngangalit na selos ang boses ko. Bumaon ito sa hangin, sapat para puwersahin siyang humarap sa akin at harapin ang init ng ulo ko.

Agad na naputol ang pagkaway ni Eula. Dahan-dahan siyang lumingon sa direksyon ko, at sa isang saglit, tuluyang nabura ang masiglang ngiti sa kaniyang mukha. Pero bago ko pa man lubos na mapanindigan ang kaniyang gulat, biglang rumehistro ang isang ngiti sa mga labi niya—pero sobrang peke. Isang plastik na kurba na halatang pilit lang para may maiharap sa akin.

“Kayo po pala,” bati niya. Ang boses niya ay bumalik sa pamilyar na lamig, walang buhay, at pormal, na parang isang estranghero na naman ang kaharap ko.

Mas lalong nagpantig ang tenga ko. Ang tindi ng selos at galit ay sumiklab sa dibdib ko dahil sa naging reaksyon niya. Bakit kapag sa ibang lalaki kaya niyang ngumiti nang walang isyu, pero pagdating sa akin, parang diring-diri siya at kailangan pang mamlastik? Ang bilis magbago ng timpla ng mukha niya kapag ako na ang kaharap.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Humakbang ako nang mas malapit, dinala ang buong bigat ng katawan ko para harangan ang kaniyang dadaanan papasok sa gate. Tinitigan ko siya nang mariin, ang panga ko ay gumigiting habang direkta ko siyang kinokompronta.

“Sino ’yung lalaking ’yon?” matigas kong tanong, mababa ngunit mariin ang bawat pantig.

Tumingin lang sa akin si Eula, walang kabalisa-balisa ang mga mata, at sumagot nang napakakalmado. “Ah, si David po. Classmate ko.”

Gisang-gisa ang utak ko sa narinig ko. Parang may sumabog na bomba sa loob ng tenga ko nang mamutawi sa bibig niya ang pangalang ’yon. David. Si David na boyfriend nung babaeng nakaaway niya, at sinabing inakit daw ni Eula. Pagak akong natawa. Hindi makapaniwala sa narinig at nakita ko.

Tangina, so totoo nga?

Isang sarkastikong ngisi ang kusang gumuhit sa mga labi ko. Napailing ako nang bahagya, bahagyang humalukipkip habang tinatapunan ko siya ng isang mapang-uyam na tingin.

“Ah, si David,” panimula ko, ang boses ko ay umaapaw sa panunuya. “Yung David na naging dahilan kung bakit ka napaaway? Yung gagong David na may girlfriend na tapos nilaladi ka pa? Siya ba ‘yon?” mas lalo akong ngumisi, hindi dahil gusto kong mainis pero dahil ako ang naiinis at dinadaan ko nalang sa pagngisi.

Inasahan kong magagalit siya, o kaya naman ay iiwas ng tingin dahil sa hiya o takot. Pero nagkamali ako. Nanatili lang na nakatitig sa akin si Eula. Walang kahit anong emosyon na dumaan sa kaniyang mukha—walang galit, walang lungkot, walang gulat. Para lang siyang nakatingin sa hangin. Inayos niya ang pagkakahawak sa strap ng bag niya, tuwid ang tayo ng kaniyang katawan, at sumagot sa akin nang may buong paggalang, ngunit ramdam ang libong milyang distansya sa kaniyang tono.

“Siya nga po,” seryoso ngunit magalang niyang sagot.

Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi at hinawi ang aking buhok paitaas. Ang kaninang galit na naramdaman ko ay dumoble na, at alam kong bakas na bakas na ito sa mukha ko. Ang panga ko ay nagtangis at muli akong humakbang paabante, nilapitan siya nang husto hanggang sa ilang pulgada na lang ang distansya ng mga dibdib namin sa isa’t isa.

​“Aware ka na nilalandi ka noon? So bakit ka pa sumasama? Hindi ba’t may girlfriend ang gagong ‘yon?” sunod-sunod na tanong ko, ang boses ko ay may mariing himig ng galit. “Ano? Gusto mo bang maging totoo ang mga paratang sa iyo ng girlfriend niya? Na mangaagaw ka?”

Hindi tumingin sa akin si Eula, nanatili siyang seryoso habang nakatitig lang sa semento. “Magkaklase lang kami. Nagprisenta lang siyang ihatid ako. Wala pong malisya ‘yon,” aniya sa mababang boses, sapat lang para marinig ko.

Napapalatak ako at napailing habang pabalik-balik ang lakad ko sa harap niya. “Sa iyo wala, pero sa kaniya meron! Halata naman na may gusto sa iyo ang gagong ‘yon pero sumasama ka pa rin,” naiinis na saad ko, sabay duro nang bahagya sa direksyon ng kalsada kung saan dumaan yung motor.

Doon ko nakita ang biglang pagsalubong ng mga kilay niya bago niya ako hinarap nang tuluyan. Medyo nagulat pa ako at napaatras nang isang hakbang dahil masama ang tingin na ipinukol niya sa akin—isang tingin na ngayon ko lang nakita sa buong buhay ko mula sa kaniya.

“Eh, ano naman po ba sa inyo ‘yon?” matigas niyang hamon sa akin.

Napasinghap ako dahil sa tanong niya, literal na napaawang ang bibig ko dahil hindi ako makapaniwala sa narinig ko. Lalong nagsalubong ang sarili kong mga kilay, at ang kamao ko ay muling kumuyom hanggang sa mamuti ang mga kasu-kasuan ko. “Ano? Nahihibang ka na ba? Papatol ka sa lalaking may girlfriend?” hindi makapaniwalang tanong ko, nanlalaki ang mga mata habang dinuduro ko siya ng hintuturo ko.

Lalo lang tumigas ang anyo ni Eula. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko, hindi kumukurap, bago dahan-dahang ginalaw ang kaniyang mga labi para magpakawala ng isang maliit, sarkastiko, at nakakangilong ngisi.

“Pumatol nga po ako sa may asawa, kaya ano pa bang pinagkaiba niyon?” Hinagod niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa, puno ng pang-uuyam. “At bakit ba galit na galit kayo kay David, eh parehas lang naman po kayo?”

Nanigas ang buong katawan ko, ang dila ko ay tuluyang napipi sa loob ng bibig ko. Ang kamay kong nakaturo sa kaniya kanina ay dahan-dahang nalaglag sa gilid ko, nawalan ng lakas.

Hindi ako nakapagsalita. Wala akong mahanap na kahit isang salita para idepensa ang sarili ko dahil potah… sapul na sapul ako. Ang bawat salitang binitawan ni Eula ay parang mga kutsilyong bumaon nang malalim sa dibdib ko dahil alam kong walang kahit isang mali sa sinabi niya. Tama siya. Anong karapatan kong magmalinis at magwala sa selos dahil lang sa isang lalaking may girlfriend, kung ako mismong kaharap niya ngayon ay masahol pa roon? Ako ’yung lalaking may asawa. May pamilya. May anak na nasa loob ng bahay ngayon… pero gago ring pumatol sa kaniya.

Napababa ang tingin ko sa semento, pilit na lumulunok pero sobrang tuyo ng lalamunan ko. Ang panga ko ay bahagyang nanginig bago ko ito muling pinanindigan sa pagngangalit. Ramdam ko ang matinding hiya, guilt, at ang masakit na katotohanan na unt-unting pumupunit sa pride ko bilang lalaki. Wala akong mukhang maihaharap sa kaniya ngayon.

Narinig ko ang malalim na buntong-hininga ni Eula kaya dahan-dahan ko siyang tinipunan ng tingin. Seryoso na muli ang mukha niya, nakatingin na sa malayo at nakakrus ang mga braso sa kaniyang dibdib, tila ba tuluyan nang isinarado ang sarili sa akin. Bahagya kong inangat ang paningin ko at napansin ko rin ang pagdilim ng kalangitan; nagbababadya ang isang malakas na ulan dahil sa naglalakihang maiitim na ulap sa itaas.

“Oh, Eula! Nandiyan ka na pala!”

Sabay kaming napatigagal at napatingin sa gate ng bahay nang biglang lumabas doon si Rhian. Sa tindi ng gulat, mabilis na kumalabog ang dibdib ko at wala sa sarili akong napaatras nang malaki, mabilis na lumayo sa distansya ni Eula dahil sa matinding takot na baka may mapansin si Rhian sa lapit naming dalawa.

Napansin ni Eula ang biglaang pag-atras ko. Saglit niya akong binalingan ng isang malamig at makahulugang tingin bago siya tuluyang umiwas at nag-ayos ng kaniyang bag.

Napalunok ako habang pinapalis ang pawis sa noo ko at pilit na humakbang patungo sa direksyon ng asawa ko. “Ah, oo hon. Kakarating lang din niya,” pagsisinungaling ko, sinusubukan kong gawing kaswal at normal ang tono ng pananalita ko. “Bakit ka pala lumabas?” pag-iiba ko agad ng topic para mailayo ang atensyon niya.

Tila naman may naalala si Rhian at may inabot sa aking nakatuping papel mula sa kaniyang bulsa. “Sorry hon, pero pwede bang tumakbo ka sa grocery saglit? Marami pa palang kulang sa pantry na sangkap para doon sa mga lulutuin ko.” Pagkatapos ay lumingon siya kay Eula na nasa likod ko lang.

“At isama mo na rin ’tong si Eula dahil medyo marami-rami ang bibilhin niyo, tsaka mas may alam siya sa mga brand sa grocery kapag nagpapasuyo ako. Okay lang ba, Eula?” dagdag pa niya na may kasamang malambing na ngiti.

Napatigil ako dahil sa sinabi ni Rhian. Nanigas ang leeg ko; hindi ko magawang ipihit ang ulo ko para tingnan kung ano ang naging reaksyon ni Eula sa suhestiyon ng asawa ko. Ang papel na hawak ko ay bahagyang nagusot sa higpit ng hawak ko. Ilang segundo pa ng nakabibinging katahimikan ang nagtagal, habang ang hangin ay unt-unting lumalamig, bago ko sa wakas narinig na sumagot ‘to.

“Opo, Mommy.”

—

​hello, sorry for the late update! this chapter is actually one of the longest i’ve ever written (12k words). i didn’t proofread this, so if you notice any mistakes, i’m sorry 🥲 also, please let me know if i should continue this story.

​anyways, the next chapter is thee chapter.

marco is finally…

chapter 10

Marco POV

Tahimik. ‘Yan ang nangingibabaw sa loob ng buong sasakyan habang nagmamaneho ako palabas ng subdivision namin. Nakasandal ako sa driver’s seat, ang isang kamay ko ay nasa manibela habang ang isa naman ay nakapatong sa clutch, paminsan-minsang nagpapalit ng kambiyo kapag bumabagal ang takbo. Sumulyap ako sa passenger seat—doon si Eula, tahimik na nakaupo habang seryosong nagse-cellphone, bahagyang nakasandal ang ulo sa bintana ng kotse.

Neither of us made any attempt to break the silence. Hindi na rin namin muling binuksan ang topic tungkol kay David. Tahimik lang naming binabaybay ang daan patungong grocery store.

Ang pinakamalapit na grocery store dito sa amin ay halos kalahating oras ang biyahe. Oo, matagal, kaya mabuti na lang talaga ay may sasakyan kami. Hindi rin kasi namin napagtuunan ng pansin ang ganoong bagay nung lumilipat kami ng bahay noon, dahil ang iniisip talaga namin ni Rhian ay kung anong lokasyon ang pinakamalapit sa trabaho namin.

Humigpit ang kapit ko sa manibela habang nakatitig sa madilim na kalsada dahil sa makulimlim na kalangitan. Sa bawat segundong lumilipas, ramdam ko ang unt-unting pag-init ng palad ko. Pasimple ko ulit siyang sinulyapan; ang liwanag mula sa screen ng cellphone niya ay sumasalamin sa kaniyang mukha, dahilan para mas lalong tumalas ang seryoso at walang emosyon niyang mukha.

Hanggang kailan ko ba kaya ’to? Hanggang kailan ko matitiis na huwag siyang hawakan o hilahin papalapit sa akin kahit ilang pulgada lang ang distansya namin sa loob ng sasakyang ’to?

Naitikom ko muli ang aking panga, bumibigat ang aking paghinga habang pinapakinggan ang mahinang pagpindot ng mga daliri niya sa screen. Gusto ko nang tapusin ’to. Gusto ko nang tuluyang putulin ang anuman ang meron sa amin ni Eula bago pa tuluyang masira ang pamilya ko, bago pa malaman ni Rhian ang lahat ng katarantaduhang pinaggagawa ko sa likod niya. Desidido na ako na wakasan ’to… pero putangina lang, bakit tuwing kasama ko siya sa ganito kikitid na espasyo, parang mas lalo lang akong hinihila ng tukso na huwag siyang pakawalan?

Alam ko sa sarili ko kung gaano katoxic ’tong ginagawa ko. Ang gago lang pakinggan, dahil alam kong wala akong karapatan, pero ang tindi ng pagiging territorial ko pagdating sa kaniya. I go crazy with rage whenever other men get close to him, like his teacher or that asshole David. It sounds crazy, but I want him all to myself; I want him to look at no one but me.

Bumuntong-hininga ako nang malalim at bahagyang iniayos ang upo ko, pilit na itinuon ang buong atensyon sa daan habang ang utak ko ay patuloy na nakikipag-giyera sa sarili kong mga kagaguhan.

Napatingin ako sa labas. Alas-tres pa lang ng hapon pero ang dilim-dilim na ng langit. Nagbababadya ang isang malakas na ulan. Kumikidlat rin maya-maya at kahit nasa loob kami ng kotse ay rinig ko ang malalakas na kulog na para bang inukay mula sa kailaliman ng lupa.

Napailing ako, hindi inaalis ang tingin sa daan. Kung kailan pa first anniversary namin ni Rhian, tsaka naman mukhang may papasok na bagyo. Nilolook-forward pa naman naming mag-asawa ang araw na ’to. Napapalatak ako at mas binilisan na lang ang pagpapatakbo ng sasakyan upang hindi kami abutan ng ulan sa daan.

Muli kong sinulyapan si Eula at nakitang nakangiti siya habang nakatutok sa kaniyang cellphone. Mabilis na gumagalaw ang kaniyang mga daliri habang nagtitipa. Kagat-kagat pa niya ang kaniyang pang-ibabang labi, na tila ba pinipigilan lumawak ang ngiti sa labi. Agad na nagsalubong ang kilay ko dahil alam na alam ko ang ganoong hitsura—yung tila ba kinikilig.

Gusto ko sanang silipin kung anong ginagawa niya sa kaniyang cellphone pero nagmamaneho ako. Kaya wala akong nagawa kundi ang manatiling kuryoso habang pasimple kong dinidiinan ang hawak sa manibela sa labis na inis.

Habang nasa kalagitnaan kami ng biyahe, doon ko lang din napansin na naka-uniform pa pala siya ng kaniyang eskwelahan. Nakatupi nang bahagya ang mangas, at ang manipis na puting polo ay bakas ang hubog ng kaniyang bewang. Bigla namang bumalik sa alaala ko ang araw kung saan may nangyaring kahalayan sa pagitan naming dalawa habang nakasuot siya ng kaniyang uniforme.

Nagtangis ang aking bagang nang maramdaman ang biglang pagkislot ng alaga ko sa loob ng suot-suot kong pantalon dahil sa pagdagsa ng mga memoryang kasama siya. Naalala ko ang lambot ng katawan niya, ang tamis ng kaniyang mga labi tuwing sinasakal ko siya sa halik. Ang init ng kamay niya habang pinaglalaruan ang burat ko, at ang amoy ng kaniyang leeg na nakakaadik na parang lason sa sistema ko.

Napahinga ako nang malalim, medyo napaatras ang likod ko sa upuan dahil nagsisimula nang bumigat at tumigas ang alaga ko. My pants are getting tight, and the sheer intensity of the lust brought on by that memory feels like it’s suffocating me.

Bahagya kong binago ang posisyon ng upo ko, iniusog ang aking balakang para bawasan ang ipit sa gitna ng mga hita ko, habang ang isang kamay ko ay mariing napahawak sa aking hita para pigilan ang sarili ko.

Gusto kong iabot ang kamay ko sa hita niya, gusto kong hilahin ang ulo niya pababa sa may kandungan ko para pawiin ’tong bigat na nararamdaman ko, pero pinilit kong dinala ang pareho kong kamay sa manibela. Humigpit ang kapit ko roon hanggang sa magsilabasan ang mga ugat ko, pinipilit patayin ang apoy sa katawan ko habang patuloy na binabaybay ang daan sa ilalim ng madilim na langit.

Narating din namin sa wakas ang grocery store pagkatapos ng halos kalahating oras na pagbabaybay sa traffic at sa paparating na unos. Agad kong ipinasok ang kotse sa malawak na parking lot ng mall.

Napakalaki ng grocery store na ’to—isa ‘tong hypermarket kung saan sa sobrang lawak ng space ay tanaw mo mula sa labas ang naglalakihang mga aisles, ang mahabang linya ng mga counter, at ang tila walang katapusang hilera ng mga produkto sa ilalim ng nagliliwanag na puting mga ilaw. Kahit may banta ng bagyo, marami pa ring tao ang nag-aapura sa pagpasok para mag-panic buying ng mga stock.

Bago ko pa man tuluyang maipatay ang makina ng kotse, mabilis na itinago ni Eula ang kaniyang cellphone sa bag. Hindi na niya ako hinintay na magsalita. Agad niyang pinihit ang hawakan ng pinto, binuksan ito, at mabilis na bumaba ng sasakyan nang hindi man lang ako nililingon.

Napasandal ako nang malalim sa driver’s seat habang napapikit. “Tangina,” I whispered into the air, simultaneously slamming both of my palms against the steering wheel.

Hindi pa ako pwedeng bumaba. Nanatili muna ako sa loob ng kotse dahil sa tindi ng sitwasyon ko ngayon. Ang alaga ko, matigas na matigas pa rin sa loob ng suot kong pantalon—bakat na bakat ang matalim nitong hugis dahil sa mga naunang naisip ko habang nagmamaneho. Kung bababa ako sa ganitong estado, magiging mukha akong tanga at manyakis sa gitna ng maraming tao.

Huminga ako nang malalim, pabalik-balik at mabibigat, habang ipinasok ko ang isang kamay ko sa loob ng aking pantalon para ayusin ang pwesto ng alaga ko. Hinila ko ito paitaas, isinandal sa may gilid ng aking puson para medyo maitago at mabawasan ang masakit na ipit sa aking zipper. Napapikit ako habang mariing nagtatangis ang aking bagang, pinipilit na pakalmahin ang sarili at iwaksi sa utak ko ang amoy at lambot ng katawan ni Eula.

Nang maramdaman kong medyo nabawasan na ang paninigas nito at hindi na ganoon kabakat sa tela, doon ko lang tuluyang binitawan ang malalim na buntong-hininga. Kinabig ko ang pinto, lumabas ng sasakyan, at mabilis na ni-lock ang kotse gamit ang key fob.

Inayos ko ang suot kong polo, hinila ito pababa para siguraduhing natatakpan ang aking harapan bago ako tumungin sa pwesto ni Eula.

I glanced at Eula and saw him standing near the front of the vehicle. His arms were crossed over his chest as his gaze was fixed upward on the threatening, dark sky. Tumikhim ako nang malakas para makuha ang atensyon niya at nagsimulang maglakad palapit sa kaniya. Mabilis niya akong napansin kaya sandaling nagtama ang aming paningin habang humahakbang ako.

“Tara na,” saad ko sa seryosong tono, pilit na pinapakalma ang natitirang tensyon sa katawan ko.

Tumango lang siya nang walang kibo, ibinaba ang kaniyang mga braso, at muling naunang naglakad sa akin papasok sa nagliliwanag na bukana ng grocery store. Nanatili lang akong nakasunod sa likod niya, pinapanood ang bawat indayog ng kaniyang balakang habang sumasabay kami sa dagsa ng mga taong nagmamadali.

Pagkapasok na pagkapasok namin sa loob, dinala kami ng mga paa namin sa hilera ng mga push cart. Humakbang ako paabante para lagpasan siya nang bahagya, saka humawak sa malamig na bakal ng isang shopping cart at hinila ito palabas sa pagkakatambak.

“Ako na ang magtutulak nito,” sabi ko, habang inaayos ko ang kapit ng dalawa kong palad sa hawakan ng kariton. Nilongon ko siya at bahagyang sinenyasan ang kaniyang kamay. “Nasaan ’yung listahan na ibinigay ni Rhian? Ikaw na ang humawak niyan.”

Dinukot naman niya agad mula sa bulsa ng kaniyang slacks ang nakatuping papel na isinulat ng asawa ko. Binuklat niya ito gamit ang kaniyang mga daliri, matamang binasa ang mga nakasulat, bago muling tumingin sa akin.

Nagsalita ako habang marahang itinutulak ang cart patungo sa unang aisle ng mga sarsa at rekado. “Ako na ang bahalang magkontrol at magtulak nitong cart sa mga eskinita. Ikaw naman, tingnan mo dyan sa listahan kung ano ang susunod na kailangan, tapos ikaw na ang kumuha sa mga estante at maglagay dito sa loob. Para mabilis tayo bago bumuhos ang ulan.”

Hindi nagsalita si Eula. Tumingin lang siya sa akin nang diretso gamit ang kaniyang malamig na mga mata, bago marahang tumango bilang pagsang-ayon. Inayos niya ang pagkakasabit ng strap ng bag sa kaniyang balikat at nagsimulang maglakad sa gilid ko, hawak ang listahan habang masusing tinitingnan ang mga produkto sa aming kanan.

Nagpatuloy sa pag-ikot sa loob ng naglalakihang mga eskinita ng grocery store. Gaya ng napag-usapan, ako lang ang may hawak sa manibela ng push cart habang siya naman ay abala sa pagbabasa ng listahan ni Rhian. Sa tuwing may makikita siyang sangkap, dahan-dahan siyang lalapit sa estante, kukunin ang produkto, at walang imik na ilalagay ito sa loob ng cart. Ang marahang kalatog ng mga de-lata at bote na nag-uumpugan sa loob ng kariton ang tanging ingay na namamagitan sa amin.

Nakarating kami sa dulo ng isang aisle kung saan nakahilera ang mga imported na pampalasa at mga sarsa na paboritong gamitin ni Rhian kapag nagluluto ng pasta. Huminto ako kasabay ng paghinto ni Eula. Tumingala siya, ang kaniyang mga mata ay sumuri sa pinakataas na bahagi ng estante. Maybe that specific brand of tomato sauce on the list is on the upper shelf.

Nakita kong tumingkayad si Eula. Inangat niya ang kaniyang kanang kamay, pilit na inaabot ang dulo ng pulang lata, pero kahit anong pilit niya ay hanggang dulo lang ng mga daliri niya ang nakasasayad sa gilid nito. Bahagyang humigpit ang pagkakahawak niya sa papel na nasa kaliwang kamay niya habang muling sumusubok na abutin iyon.

Hindi na ako nagdalawang-isip. Binitawan ko ang hawakan ng push cart at mabilis akong humakbang paabante patungo sa direksyon niya. Pumuwesto ako sa mismong likuran niya—sobrang lapit na halos maramdaman ko na ang init na nanggagaling sa likod ng kaniyang katawan.

Naramdaman kong biglang nanigas at napatigil si Eula sa kaniyang pwesto. Napababa ang kaniyang itinataas na kamay at tila ba napigilan niya ang kaniyang paghinga nang maramdaman ang biglaan kong pag-iral sa likod niya. Hindi ko pinansin ang tensyon; sa halip ay itinaas ko ang aking kanang braso, dumaan ito sa mismong gilid ng kaniyang tenga, sapat para maabot ko nang swabe ang latang kanina pa niya sinusubukang makuha. Habang ginagawa ko ’yon, ang dibdib ko ay bahagyang sumayad sa likod ng kaniyang balikat, dahilan para muling kumislot ang kakaibang kuryente sa katawan ko.

Nang makuha ko ang lata, dahan-dahan kong ibinaba ang aking kamay pero hindi muna ako umaatras. Nanatili akong nakatayo nang napakalapit sa kaniya, ibinaba ko nang bahagya ang ulo ko malapit sa kaniyang buhok kung saan pamilyar na pamilyar sa akin ang bango ng kaniyang buhok.

“Kung may kailangan kang kunin sa itaas, magsalita ka lang. Huwag mo nang pilitin kung hindi mo abot,” mababa at seryoso kong bulong sa kaniya, habang dahan-dahan kong inilalagay ang lata sa kaniyang nakalaylay na palad.

I felt his shoulders drop slightly, as if he were slowly letting out a breath. Humakbang ako nang isang beses pabalik para bigyan siya ng espasyo at muling hinawakan ang push cart.

Hindi lumingon si Eula. Nanatili siyang nakatalikod sa akin, pero nakita ko ang kaniyang kaliwang kamay na dahan-dahang umakyat patungo sa kaniyang buhok. Inayos niya ang ilang hibla na humarang sa kaniyang pisngi, isinuksok ito sa likod ng kaniyang tenga, bago siya marahang tumango bilang sagot sa sinabi ko. Nang walang imik, ihulog niya ang lata sa loob ng cart at muling itinuro ang kaniyang paningin sa hawak na papel, naglalakad muli patungo sa susunod na direksyon.

Habang itinutulak ko ang push cart at sinusundan ang bawat hakbang ni Eula, unt-unti kong napapansin ang mga pasimpleng sulyap at bulungan sa paligid namin, partikular sa akin.

Hindi sa pagmamayabang, pero alam ko kung anong klase ang tindig ko. Dahil sa taas ko at sa lapad ng aking balikat na bumabakat sa suot kong t-shirt, madalas talaga akong nakuukuha ng atensyon ng mga tao. At ngayon, habang naglalakad ako sa gitna ng nagliliwanag na mga ilaw ng grocery store, ramdam ko ang mga mata ng iba’t ibang kababaihan na nakatitig sa akin.

May ilang grupo ng mga kabataang babae na kunwaring may tinititingnang produkto sa estante pero panay ang sulyap at hagikhikan habang nakatingin sa direksyon ko. Maging ang ilang mga ginang, mga nanay na may tulak na kariton, at pati na rin ang ilang working staff ng grocery store na may hawak na barcode scanner ay napapalingon at napapatitig nang matagal sa mukha ko habang dumadaan ako. Ang ilan sa kanila ay halatang nagbubulungan pa habang tinatakpan ang kanilang mga bibig.

Napailing na lang ako nang bahagya at nagpakawala ng isang mahinang singhal. Sanay na ako sa ganoong uri ng atensyon, kaya hinayaan ko na lang at hindi ko na binigyan ng kahit anong reaksyon. Bahagya kong inayos ang hawak ng dalawa kong palad sa hawakan ng push cart, mas pinatigas ko ang aking tindig, at ibinaling ko ang buong focus ko sa nag-iisang tao na nasa harap ko.

Si Eula. Habang ang ibang tao sa paligid ay halos mabali ang leeg katitingin sa akin, siya naman ay nananatiling walang pakialam. Nakatalikod siya sa akin, bahagyang nakayuko ang ulo habang ang kaniyang buong atensyon ay nakapako lang sa hawak niyang grocery list ni Rhian. Humihinto siya sa tapat ng mga estante, tinitingnan ang mga brand ng gatas at pasta, na tila ba kaming dalawa lang ang tao sa mundong ito at wala siyang naririnig na kahit anong bulungan sa paligid.

Pinanood ko ang marahang paggalaw ng kaniyang balikat sa bawat pagbasa niya ng listahan. Kahit anong gawin kong pag-iwas ng tingin, sa kaniya at sa kaniya pa rin talaga bumabagsak ang mga mata ko—binalewala ang lahat ng sulyap ng ibang tao para lang masiguradong hindi ko maiwawala ang bawat galaw niya.

Pinasok namin ang aisle ng mga frozen goods, abala si Eula sa pagtingin sa mga nakapaketeng karne habang ako naman ay dahan-dahang itinutulak ang kariton sa likod niya. Bigla, mula sa kabilang kanto ng estante, may isang babaeng mabilis na lumiko at muntik na kaming mabangga.

Sa bilis ng reflexes ko, mabilis kong hinila ang push cart pabalik at bahagya kong iniatras ang aking katawan para iwasan ang salpukan.

Parehas kaming napahinto ni Eula. Ang babae ay mabilis na lumingon sa akin pero napatigil rin ng magtama ang paningin namin. Medyo nanlaki ang mata niya at tila napipe. Nakita ko rin kung pano ako hinagod ng tingin nito mula ulo hanggang paa.

Mabilis siyang nakabawi. “Ay, sorry!” agad na paumanhin ng babae. Pero sa tono ng boses niya at sa paraan ng pagtingin niya, halatang hindi siya totoong humihingi ng paumanhin.

Ang mga mata niya ay muling bumaba sa dibdib ko bago unt-unting umakyat sa mukha ko, puno ng malisya, libog, at lantarang pagka-akit. Napansin ko agad ’yon. Dahil kaswal lang sa mga ganitong sitwasyon, binalingan ko lang siya ng isang ngiti habang nakahawak ang aking kamay sa manibela ng cart.

Tinitigan ko siya nang ilang segundo. Maganda siya, matangkad, at masasabi kong sexy. Medyo makapal ang make-up niya pero bumabagay naman sa kaniyang morena at matalas na mukha. Nakasuot siya ng isang manipis na black spaghetti strap top na halos hindi na maitago ang laki ng dibdib niya. Ang mga labi niya ay may matingkad na pulang lipstick, at nang mapansin niyang tinitingnan ko siya, dahan-dahan itong kumurba sa isang mapang-akit na ngisi.

Maganda, pero wala akong maramdaman. Hindi ako interesado. Tumango lang ako at umiwas ng tingin sa babae, inaakalang aalis na ‘to.

Pero sa halip na umalis pagkatapos humingi ng paumanhin, nanatili siyang nakatayo sa harap ng cart ko, bahagyang ibinaluktot ang kaniyang baywang at ipinatong ang isang kamay sa kaniyang balakang para mas lalong idiin ang kaniyang dibdib paabante. Patuloy siya sa pakikipag-usap sa akin at sinusubukang lumandi nang kaswal.

“Sorry talaga, hindi ko napansin na may tao pala pagliko ko,” malambing at paos ang boses na sabi niya, pilit na nagpapapansin habang ang mga mata ay nakatitig sa mukha ko o hindi naman ay sa braso ko.

Napa-ngisi na lang ako nang bahagya. “By the way, I’m Angeli,” dagdag niya pa, sabay lahad ng kaniyang kanang kamay na may mahabang pulang kuko, direkta sa harap ko.

Dahil likas naman akong palakaibigan at ayaw ko ring maging bastos, binitawan ko ang isang kamay ko sa hawakan ng push cart at tinanggap ang inilalahad niyang kamay.

​“Marco,” kaswal kong pakilala sabay abot sa kamay niya bago ko rin agad binitawan. Inayos ko ang tayo ko, bahagyang sumandal sa kariton at binigyan siya ng isang palakaibigang ngiti. “Ayos lang ‘yon. Pansin ko nga halos lahat ay nagpa-panic buying.”

Nang marinig niya ang boses ko, parang mas lalo pang kuminang ang mga mata niya. Hinaplos niya ang sarili niyang balikat, pasimpleng ibinuka ang kaniyang dibdib habang humahakbang nang mas malapit sa pwesto ko.

​“Ah, Marco…” pag-uulit niya sa pangalan ko, na parang nilanamnam ang bawat pantig sa kaniyang dila. Hindi pinansin ang iba ko pang sinabi. “Nice name. At mukhang madalas ka rito, ah? Baguhan lang kasi ako sa area na ’to at naghahanap pa ako ng mga magagandang pwedeng tambayan. Baka naman pwedeng humingi ng… rekomendasyon?” aniya sa akin, sabay dahan-dahang kagat sa kaniyang pulang labi.

Mahina lang akong natawa. Patuloy si Angeli sa pag-atake ng mga banat niya, pero biglang bumaba ang kaniyang tingin sa kaliwang kamay ko na nakahawak sa bakal ng push cart. Nanlaki nang bahagya ang kaniyang mga mata at bigla siyang napatigil sa pagsasalita nang mapansin ang kumikinang na wedding ring sa aking palasingsingan.

​“Oh,” bulalas niya, bahagyang napaatras ang kaniyang ulo habang nakaturo ang kuko sa kamay ko. “May asawa ka na pala?”

​Nangiti lang ako nang malawak at dahan-dahang tumango, hindi ikinaila ang katotohanan. “Oo. Katunayan, first wedding anniversary nga namin ngayon kaya ako nandito para mamili ng mga gagamitin sa dinner,” sagot ko, kaswal na ipinakita ang singsing bago ko muling ibinulsa ang aking kamay.

Malinaw kong nakita kung paano dumaan ang matinding inis at panghihinayang sa mga mata niya. Bahagya pang naitikom ang kaniyang pulang mga labi. Pero hindi pa rin siya natinag. Sa loob lang ng isang saglit, mabilis na bumalik ang kaniyang mapanuksong ngisi. Muli siyang humakbang paabante, mas pinalapit pa ang kaniyang katawan sa akin, at pabirong hinampas ang dibdib ko gamit ang likod ng kaniyang kamay—na tila ba wala siyang pakialam kahit pa may pamilya na ako.

​“Sayang naman… pero sabagay, asawa pa lang naman, hindi pa naman nakatali ang mga kamay mo,” bulong niya na may kasamang malanding hagikhik.

​Halatang-halata ang pagiging malandi ng galawan niya. Sadya niyang binago ang kaniyang pagkakatayo, pabiglang gumalaw para pumantig o mag-bounce ang kaniyang malalaking dibdib sa harap ko. Ginawa niya ’yon para siguraduhing mapapansin ko ang kaniyang hinaharap habang ang kaniyang mapupulang labi ay nananatiling naka-ngisi sa akin.

Napa-ngisi na lang din ako at bahagyang napailing, ibinaling ang tingin sa ibang direksyon. Hindi ko mapigilang makaramdam ng matinding yabang. Masarap sa pakiramdam na sa kabila ng pagiging may asawa ko na, ay may ganito pa ring babae na lantarang nagkakadarapa at nagpapapansin sa akin. Ramdam na ramdam ko ang pagkalalaki ko sa atensyong ibinibigay niya.

Pero nang mapadako ang tingin ko kay Eula na nakatayo parin kung saan siya nahinto ay napatigil ako. Naririnig ko ang patuloy na pagsasalita ni Angeli pero ang atensyon ko ay nakay Eula.

Nakatayo siya doon, ilang hakbang lang ang layo sa amin, habang nakakrus ang kaniyang mga braso sa kaniyang dibdib. Hindi siya nakatingin sa direksyon namin ni Angeli; sa halip, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa malayo, pero bakas na bakas ang matinding pagkainip sa kaniyang buong anyo. Ang kaniyang mga kilay ay salubong at kitang-kita ang pagkapihit ng kaniyang seryosong mukha, tila ba bawat segundong inaaksaya ko sa pakikipag-usap sa babaeng ito ay unt-unting umuubos sa natitira niyang pasensya.

Bahagya niyang ipinatong ang kaniyang timbang sa kabilang binti, habang ang kaniyang kanang sapatos ay marahang itinusok-tusok sa semento, gumagawa ng isang mainip na ritmo. Ang grocery list na hawak niya kanina ay mahigpit na ngayong nakalukot sa kaniyang kamao. Sobrang tigas ng mukha niya, walang kahit anong emosyon kundi purong iritasyon sa paghihintay.

​Nang mapansin ko ang ganoong reaksyon mula sa kaniya, biglang nabawasan ang excitement na nararamdaman ng ego ko mula kay Angeli. Ang panga ko ay bahagyang nagtangis habang nakatitig sa seryosong mukha ni Eula.

​Gusto kong isipin na nagseselos siya. Gusto kong maniwala na naiinis siya dahil may ibang babaeng humahawak at lumalandi sa akin sa mismong harap niya. Pero nang maalala ko ang mga binitawan niyang salita kanina sa labas ng bahay, mabilis na pumasok ang pag-aalinlangan sa utak ko.

Nagseselos nga ba talaga siya, o talagang nandidiri lang siyang panoorin ako habang hinahayaan akong landiin ng iba gayong may pamilya na ako?

Lumingon ako kay Angeli at marahang ngumiti. “Sige, Angeli. Mauna na kami. Medyo nagmamadali lang din kasi kami bago bumuhos ang ulan sa labas,” pagpapaalam ko. Muli ko siyang tinanguan at hindi na hinintay ang kaniyang sasabihin. Mabilis akong naglakad patungo sa direksyon ni Eula.

Agad naman niya akong napansin. Mabilis na bumakas sa mukha niya ang pagkalma kahit papaano, pero agad niya rin akong tinalikuran at naglakad pauna sa akin. Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi habang pinapanood ang kaniyang marahas na pagbawi ng tingin.

Lumunok ako at nagdesisyon na bilisan ang hakbang para makasabay sa kaniya upang kausapin siya. Mabilis naman akong nakahabol dahil sadyang mahaba ang mga biyas ko. Nakita ko kung paano siya saglit na natigilan nang maramdaman ang presensya ko sa kaniyang tabi, pero nagpatuloy lang siya sa mabibigat niyang paghakbang.

Tumikhim ako habang pilit na nag-iisip kung paano uumpisahan ang pagsasalita. Patuloy naman siya sa pagtingin sa paligid pabalik sa hawak niyang listahan. Paminsan-minsan ay sumusulyap din siya sa cart upang icheck kung nandoon na ba ang item na nasa listahan. Parang hangin lang talaga ako sa tabi niya.

“Ah, Eula. Sorry pala kanina, napaghintay kita.” Pinilit kong gawing kaswal at normal ang boses ko.

Hindi niya ako tiningnan, pero bumuka ang bibig niya upang magsalita. “Okay lang po. Mukhang ang saya-saya niyo nga po.” Seryoso ang pagkakasabi niya niyon, pero hindi ko maiwasang mapansin ang tindi ng sarkasmo sa kaniyang tono.

Pilit akong tumawa at napakamot sa aking batok. Hindi ko alam ang isasagot sa kaniyang banat. “By the way, hindi ka naman natamaan kanina ng cart?” tanong ko nang maalala ang nangyari, at para na rin maiba ang usapan. Chineck ko pa ang katawan niya gamit ang aking paningin mula ulo hanggang paa upang makasigurado.

Umiling lang siya nang bahagya, hindi pa rin tumitingin sa akin. “Hindi naman po. Mukhang ang target naman po kasi talaga ng babae ay ‘yung cart na tulak niyo.” Anito sa napakamalamig na tono na tila ba may pinanghihugutan.

Hindi na ako nakapagsalita muli nang mas binilisan niya pa ang paglalakad, tuluyan akong iniwan sa likuran niya. I let out a sigh and had no choice but to follow him, pushing the cart which was now nearly filled with everything on the list.

Hindi rin nagtagal ay nakumpleto na ang pinamili namin. Nagtungo kami sa cashier kung saan may dalawa pang nakapila, kaya wala kaming nagawa kundi ang maghintay. Nakatayo lang ako sa likod ng push cart habang siya naman ay nasa gilid nito, tahimik na dine-double check ang aming mga pinamili. Medyo marami rin pala ito kaya ramdam ko ang kabigatan sa hawakan ng push cart sa bawat pag-usad ng pila.

Nang kami na ang sumunod, umabante ako para itulak ang cart sa gilid ng counter. Ako na ang nagprisintang magbaba ng mga paninda, isa-isang inilalagay ang mga groceries sa ibabaw ng conveyor belt para mai-scan ng cashier. Habang abala ang cashier sa mekanikal na tunog ng pag-beep ng bawat item, hindi ko mapigilang maglakbay ang aking mga mata sa paligid upang hanapin si Eula.

Nahanap ko siya na nakatayo hindi kalayuan sa akin, malapit sa isang haligi kung saan hindi masyadong madadaanan ng mga tao. Bahagyang nakasandal ang kaniyang likod doon habang nakayuko ang kaniyang ulo, hawak-hawak ang kaniyang cellphone gamit ang dalawang kamay.

Napatigil ako sa pag-aabot ng de-lata nang makita ang kaniyang mukha. Eula was smiling. Isang tipid ngunit totoong ngiti na bihirang-bihira niyang ipakita sa akin nitong mga nakaraang araw. Ang kaniyang mga hinlalaki ay mabilis na pumupindot sa keyboard ng screen, tila ba may katext na talagang nagpapasaya o nagpapangiti sa kaniya nang ganoon.

Awtomatikong nagsalubong ang aking mga kilay. Naramdaman ko ang biglang pagsikip ng aking dibdib at ang pamilyar na init na mabilis na umakyat sa aking ulo. Humigpit ang hawak ko sa plastic ng isang item na hawak ko. Hindi ko mapigilang magtaka at makaramdam ng matinding kuryosidad, na may halong inis. Sino ang kausap niya? Why is he so radiant while staring at the screen, yet colder than ice whenever he’s facing me?

Ibinaling ko ang aking buong katawan sa direksyon niya, habang ang aking panga ay bahagyang nagtatangis sa tindi ng pagkabahala at selos na unt-unting gumagapang sa aking sistema.

Nabalik lang ako sa realidad nang magsalita ang cashier na nasa tapat ko. “Excuse me po, Sir. Pero napipisa niyo na po ‘yung item.”

Mabilis kong niluwagan ang hawak ko sa hawak-hawak kong pack ng malalambot na tinapay nang marealize ang sinabi ng cashier. Napalunok ako, tipid ko ‘tong nginitian at humingi ng tawad habang bahagyang itinataas ang aking dalawang kamay. Saglit ko pang sinulyapan si Eula mula sa aking gilid bago mabilis na nagpatuloy sa paglalagay ng mga natitira pang pinamili namin sa conveyor belt.

“9,654 po lahat, Sir,” ani ng cashier matapos mai-scan ang huling aytem.

Tumango ako, dinukot ang wallet ko sa bulsa ng aking maong, at inilabas ang ATM card ko bago ibinigay sa cashier na kanina pa tila nakatitig sa akin. Mabilis naman niya ‘tong kinuha at isinuot sa terminal. Pinagsiklop ko lang ang aking mga braso sa dibdib habang ang isang paa ko ay hindi mapakali, hinahantay matapos ang buong proseso ng pagbabayad.

Mabilis rin naman ‘tong natapos. Pinasalamatan ko muna ang cashier gamit ang isang simpleng tango bago ko binuhat ang tatlong naglalakihang plastic ng mga pinamili namin. Mabigat ‘to at bumaon agad ang hawakan sa aking mga daliri, pero para saan pa ang mga naglalakihan at maskulado kong braso kung dito lang ay mahihirapan ako.

I turned to Eula and quickly walked in his direction. Sa paglapit ko, napansin kong hindi na niya hawak ang kaniyang cellphone at tila ibinalik na ito sa loob ng kaniyang bag. Nakatayo na lang siya roon, tahimik at diretso ang tingin sa akin habang hinihintay ako.

Nang makalapit ako, nanatiling tahimik si Eula, pero mabilis siyang humakbang paabante at iniabot ang kaniyang dalawang kamay upang magprisintang tumulong sa pagbuhat ng mga plastic bags.

Bago pa man sumayad ang kaniyang mga daliri sa plastic, iniatras ko nang bahagya ang aking mga braso upang ilayo ito sa kaniya. Umiling ako. “Huwag na, Eula. Ako na rito, kaya ko naman ‘to,” sabi ko sa kaniya, pinapatigas ang boses ko para ipakitang hindi ko kailangan ng tulong, habang ang aking mga mata ay pilit na sumisipat sa kaniya.

Bahagyang natigilan si Eula sa aking pagtanggi, dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang mga kamay sa kaniyang gilid. Tumango lang siya nang walang emosyon, hindi na nakipagtalo pa. Sabay kaming tumalikod at tahimik na naglakad palabas ng grocery store.

Nasa tabi ko siya habang naglalakad papunta ng exit ng grocery store, ngunit bago pa man tuluyang makalampas ang aming mga paa sa glass door ay awtomatiko kaming napatigil. Kapwa kami natigilan at nanlaki ang mata sa aming nasilayan sa labas.

“Tang..ina,” bulong ko sa aking sarili habang halos mabitawan ko ang mga hawak kong plastic bag.

Sobra kaming nabigla nang bumungad sa amin ang napakalakas na buhos ng ulan. Ang langit na kanina lang ay medyo makulimlim ay tuluyan nang nagdilim, nagmistulang gabi kahit maaga pa.The wind whistled with intense fury, battering the trees and sending all kinds of debris flying across the street. Kasunod niyon ay ang sunod-sunod na matatalas na kidlat at nakabibinging kulog na tila ba nagpayanig sa semento sa ilalim ng aming mga paa.

Masyadong soundproof ang loob ng grocery store kaya wala kaming narinig kahit anong ingay ng bagyo habang namimili kami sa loob. Wala kaming kamalay-malay na may ganito na palang kalupit na unos na nagaganap sa labas.

Napaatras nang bahagya si Eula habang ang kaniyang dalawang kamay ay awtomatikong napahawak sa kaniyang sariling mga braso at marahan ‘tong hinimas, upang maghanap ng init. Napatingala siya sa madilim na kalangitan, sumasalubong ang kaniyang mga kilay habang ang ilang tumatilamsik na patak ng ulan ay dumadampi sa kaniyang mukha.

Nanatili lang kaming nakatayo roon sa labas ng grocery, protektado pa rin naman ng mahabang bubong ng establisyimento, habang tulala at hindi makapaniwalang nagmamasid sa paligid. Ang mga kalsada sa unahan namin ay nagsisimula na ring mag-ipon ng tubig-baha, at ang mga taong nakapaligid sa amin ay kanya-kanya na ring bulong at pabalik-balik ang lakad dahil sa tindi ng ulan.

Napailing ako at hindi makapaniwala. Salubong ang kilay ay napasinghal ako. “Tara na sa kotse,” maotoridad kong sabi habang inaayos ang mga pinamili na hawak ko.

Tumango lang si Eula, mas hinigpitan ang pagkakayakap sa kaniyang sariling katawan habang sumusunod sa aking mga hakbang. Buti na lang talaga at malapit lang ang pinagparadahan namin at may bubong ang buong parking lot ng grocery store, kaya kahit paano ay ligtas kami sa direktang hambalos ng ulan at hindi kami nabasa habang naglalakad patungo sa sasakyan.

Pero kahit may bubong, ramdam na ramdam pa rin namin ang tindi ng lakas ng hangin na humahampas mula sa bukas na gilid ng parking lot, dala ang napakalamig na simoy na nagpatayo sa mga balahibo ko sa braso. Napaigtad nang bahagya si Eula sa lamig, lalong isiniksik ang kaniyang mga braso sa sarili.

Pagkarating namin sa tapat ng kotse, mabilis kong pinindot ang key fob para mag-unlock ito. Binuksan ko ang pinto ng passenger seat at tiningnan siya. “Pasok na sa loob,” utos ko, sabay muwestra ng ulo ko patungo sa unahan.

Nang makapasok na si Eula at maisara ang pinto, mabilis akong umikot sa likod ng sasakyan. Binuksan ko ang compartment at padaskol ngunit maingat kong inilapag doon ang tatlong mabigat na plastic ng mga pinamili namin. Agad kong ibinaba ang pinto ng likod, narinig ang malakas na lapat niyon, bago ako humakbang nang mabilis patungo sa driver’s seat at sumunod na pumasok sa loob ng kotse.

Pagkasara ko ng pinto, tila ba nabawasan ng kaunti ang bagsik ng bagyo, pero maririnig pa rin ang malalakas na lagaslas ng ulan na humahampas sa bubong at salamin ng kotse.

“Mukhang may bagyo pa,” I exclaimed, violently shaking out my hands that were slightly wet from the splattering rain.

Napasandal ako sa backrest ng upuan at napahilot sa aking sintido. Hindi ko talaga akalain na aabutan kami ng ganito kalupit na ulan, at sa tindi nito, siguradong barado at baha na naman ang mga kalsada pauwi.

Binalingan ko ng tingin ang tabi ko. Si Eula ay nananatiling tahimik, walang kibo sa kaniyang pwesto. Nakatagilid ang kaniyang katawan patungo sa bintana, he was still hugging himself while staring blankly at the blurry view outside, where the storm continued to rage relentlessly.

Inii-start ko ang makina ng kotse at maingat na ipinasok ang kambyo bago dahan-dahang tinahak ang daan palabas ng parking lot. Swabe at may pag-iingat ang ginawa ko sa paghawak sa manibela; dahil sa bagsik ng bagyo, halos zero visibility na ang sumalubong sa amin sa kalsada. Wala ka nang makita sa unahan kundi ang naglalakihang patak ng ulan na walang awit na humahampas sa windshield, na kahit pa itodo ko ang bilis ng wiper ay hindi pa rin makahabol sa tindi ng buhos ng tubig.

Bahagya kong itinaas ang aking kaliwang kamay para silipin ang relo sa aking pulsuhan. Nakita kong ala-singko na pala ng hapon.

“Patay tayo d’yan,” bulong ko habang mariing napahawak ang kanang kamay ko sa manibela, ramdam ko ang mabilis na pagpintig ng ugat sa aking noo sa tindi ng inis.

Hindi ko na alam kung paano kami makakauwi nito. Normal na araw nga ay halos kalahating oras ang biyahe pauwi sa amin, ano pa kaya ngayon na may ganito kalupit na aberya? Siguradong barado na ang mga drainage at nag-uumpisa nang tumaas ang baha sa mga dadaanan naming kalsada, na kapag nagkataon ay baka ma-stranded lang kaming dalawa sa gitna ng daan.

Napailing na lang ako, lalong nababalot ng matinding problema. Sa tindi ng kamalasan, ngayon pa talaga sumabay ang ganito kalupit na bagyo gayong wedding anniversary namin ni Rhian ngayon. For sure, naghihintay na siya sa akin sa bahay at umaasang makauwi ako nang maaga para makapag-celebrate kaming mag-asawa. Puta talaga.

Nanatili akong naka-focus sa pagmamaneho kahit na pilit na sumisingit sa utak ko ang pag-aalala para kay Rhian. Magkasalubong ang aking mga kilay habang ang aking likod ay tuwid na tuwid at nakadikit sa backrest, pilit na inilalapit ang aking mukha sa windshield.

Paminsan-minsan ay matatalas kong tinitingnan ang gilid ng madilim na kalsada sa labas upang masiguradong wala akong masasagasaang harang, malalalim na lubak, o baka may mga taong sumasongsong din sa baha na hindi ko mapansin dahil sa zero visibility.

Humigpit ang kapit ng aking dalawang palad sa manibela, ramdam ko ang lamig ng aircon na humahalo sa init ng ulo ko. Nagpakawala ako ng isang mabigat na buntong-hininga na bahagyang nagpasingaw sa salamin ng kotse.

Sa tabi ko, nararamdaman ko pa rin ang presensya ni Eula na nananatiling parang estatwa sa katahimikan, walang balak basagin ang tensyon habang patuloy kong binabagtas ang mapanganib at maulang daan pauwi.

Nasa gitna na kami ng daan nang biglang umalingawngaw ang tunog ng aking cellphone sa loob ng sasakyan. Sakto namang nakahinto kami dahil sa pulang ilaw ng trapiko, kaya bago ko inabot ang cellphone na nasa may dashboard ay sinulyapan ko muna si Eula.

I noticed that she also took her cellphone out of his bag, probably feeling awkward due to the vehicle suddenly becoming noisy. Pero mabilis din siyang umiwas ng tingin at itinuon ang atensyon sa kaniyang screen nang mapansing nakatitig ako sa kaniya.

Binalikan ko ang aking telepono at nang makita ang pangalan ni Rhian sa screen ay mabilis ko itong sinagot. Ipinindot ko ito sa speakerphone at ipinatong sa dashboard habang ang aking kanang kamay ay nananatiling nakahawak sa manibela. Ang nag-aalalang boses ng aking asawa ang agad na bumungad sa akin, ramdam na ramdam ang kaba sa bawat paghinga niya.

“Hello, hon? Nasaan na kayo? Ang lakas ng ulan dito… mukhang may bagyo,” bungad ni Rhian, bakas ang pangangatog ng boses dahil sa ingay ng kulog na naririnig ko rin sa kabilang linya.

Huminga ako nang malalim, pinalambot ang aking mukha at pilit na kinalma ang aking tono. “Nasa biyahe pa kami, hon. Sobrang zero visibility sa daan. Hindi ko alam kung anong oras kami makakabalik niyan. Sorry, mukhang hindi mo na maluluto ang ibang handa para sa anniversary natin,” paos kong sagot, habang ang aking kaliwang kamay ay marahang sumasapo sa aking panga na sumasakit na sa tindi ng pagkakatingal dahil sa stress.

“Naku! Don’t think about that, hon. Unahin niyo ang safety niyo riyan,” mabilis na agap ni Rhian, tila ba walang pakialam sa handaan basta’t ligtas kami. “Huwag kang magmamadali sa pagmamaneho, hon, lalo na’t kasama mo si Eula. Sobrang lakas ng ulan at baka ano pang mangyari sa inyo sa daan.”

Nang marinig ang pangalan niya, nakita ko sa gilid ng aking mga mata ang bahagyang paggalaw ng balikat ni Eula, ngunit nanatili itong nakatitig sa kaniyang telepono at hindi nag-angat ng mukha.

Iniyuko ko nang bahagya ang aking ulo malapit sa mic ng telepono. “I understand, hon. Mag-iingat ako, pangako. Kayo ba? Kumusta kayo ng anak natin dyan sa bahay? Stay at home and safe, please. Huwag kayong lalabas kahit sa garahe,” mariin kong bilin, habang ang aking kaliwang kamay ay mahigpit na humawak muli sa manibela nang mapansing mag-g-green na ang ilaw ng trapiko.

“Huwag kang mag-alala sa amin, Marco, dahil nasa loob lang naman kami ng bahay. Ang isipin niyo ay ang mga sarili niyo dahil kayo ang nasa labas ngayon,” sagot ni Rhian, pilit na pinatatapang ang kaniyang boses para hindi ako ma-pressure. “Bumabaha na rin kasi rito sa labas ng subdivision, buti na lang talaga at mataas ang kinatatayuan ng bahay natin. Stay safe, hon. I love you.”

I froze and couldn’t answer right away. Sinulyapan ko muli si Eula sa kaniyang pwesto gamit ang nanunuring tingin. Nakaharap pa rin siya sa kaniyang cellphone, pero ang kaniyang mga daliri ay nakahinto na sa pagtitipa at ang kaniyang balikat ay bahagyang nanigas, tila ba nakikiramdam sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko. Ramdam kong nakikinig siya.

Mabilis akong umiwas ng tingin at tumikhim bago pinilit na sumagot nang normal. “I love you too, hon. I-text kita kapag malapit na kami,” huli kong sabi bago ko iniunat ang aking kanang kamay at pinindot ang pulang button sa screen para sa end call.

Ibinaba ko ang telepono pabalik sa dashboard at mariing napa-buntong-hininga. Nang tuluyang mag-green ang ilaw ng trapiko, dahan-dahan kong itinapak ang aking kanang paa sa gasolinador upang muling paandarin ang kotse. Mas lalo kong inilapit ang aking mukha sa windshield, halos sumasayad na ang aking dibdib sa manibela habang pilit kong inaaninag ang kalsada sa gitna ng zero visibility.

Ngunit habang unt-unti kaming lumalayo sa intersection, napansin kong mabilis na nagbabago ang kulay ng aspalto sa unahan. Ang tubig-ulan na kanina ay tumatalsik lang sa gulong ay mabilis na nag-iipon at tumataas.

“Mukhang aabutin tayo ng baha,” naitangis ko ang aking bagang habang dahan-dahang binabagalan ang takbo ng sasakyan.

Lumalalim na ang baha sa mismong kalsadang tinatahak namin. Kumakaway na ang kulay-tsokolateng tubig sa gilid, at sa bawat pag-abante ng kotse ay nararamdaman ko na ang bahagyang pagka-alon at bigat sa ilalim ng gulong. Sumusulyap ako sa unahan at napansin kong ang mga naunang sasakyan ay nagsisihinto na rin at ang iba ay nag-uumpisa nang mag-atrasan.

Mukhang kapag nagpatuloy pa kami sa pag-usad ay tuluyan na kaming sasalubong sa mas malalim na bahagi ng baha. Siguradong titirik ang makina ng sasakyan ko at mai-stranded lang kaming dalawa sa gitna ng daan na walang matatakbuhan. Ang ulan sa labas ay wala namang balak kumalma; mas lalo pa itong bumubuhos nang napakabigat, tila ba may galit sa mundo habang ang hangin ay patuloy na nanalasa sa salamin ng kotse.

Napahawak ako nang mahigpit sa manibela gamit ang dalawa kong palad hanggang sa mamuti ang aking mga buko ng daliri, problemado at nag-iisip kung anong direksyon ang sunod kong pagbalingan habang ang lamig ng aircon ay unt-unting humahalo sa pawis na namumuo sa aking noo.

“Putangina, hindi kakayanin dito,” mariin kong sabi sabay daskol na kabig sa manibela pakaliwa upang iikot ang sasakyan bago pa kami tuluyang abutan ng mas malalim na bahagi ng baha.

Dahil sa bigla kong pagmaniobra, bahagyang napaigtad si Eula sa kaniyang upuan. Napakapit ang kaniyang kanang kamay sa may hawakan sa itaas ng pinto habang ang kaniyang mga mata ay pabalik na lumingon sa akin, bakas ang pagtataka at gulat sa kaniyang mukha dahil sa biglaan kong kilos.

Sumulyap ako sa kaniya saglit bago ibinalik ang tingin sa rearview mirror para masiguradong ligtas ang pag-atras ko. “Lumalalim na ang baha sa unahan. Kung itutuloy pa natin ’to, paniguradong ititirik tayo sa gitna ng daan at walang tutulong sa atin dito,” mabilis kong paliwanag sa kaniya, pilit na pinapakalma ang aking paos na boses habang ang kaliwang kamay ko ay mabilis na nagpapakambiyo.

Nakatitig lang siya sa akin habang nagsasalita ako. Nang matapos ako, marahan lang siyang tumango bilang pag-sang-ayon, walang sinabing kahit ano, at muling ibinalik ang kaniyang likod sa pagkakasandal sa upuan bago muling humarap sa bintana.

Mabilis kong pinatakbo ang kotse pabalik sa direksyon kung saan kami nanggaling. Habang ang wiper ay walang tigil sa mabilis na pag-hampas sa windshield, matatalas kong tinitingnan ang bawat kanto at intersection na nadadaanan namin. Pilit kong inaalala ang mga alternatibong daan at mga shortcut na alam ko sa lugar na ito—mga eskinita o mas matataas na kalsada kung saan walang baha at maaari naming lagusan upang makauwi pa rin nang ligtas.

Pero habang maingat kong binabagtas ang isang medyo madilim at tahimik na kalsada para maghanap ng ibang madadaanan, bigla kong naramdaman ang marahas na pagbaba ng menor ng makina. Nagsimulang manginig ang buong katawan ng kotse.

Kamas-malasang bago pa man tuluyang mamatayan ng puwersa sa gitna ng daan, mabilis ko na itong ikinabig paitaas sa gilid ng bangketa upang doon ligtas na huminto.

Kasunod niyon, tuluyan nang namatay ang makina. Naglaho ang lamig ng aircon at tanging ang mabigat na lagaslas ng ulan sa bubong ang umalingawngaw.

“Shit, huwag ngayon…” pabulong kong panalangin habang mabilis kong pinihit ang susi pabalik para subukang buhayin muli ang sasakyan.

Ayaw umandar. Paulit-ulit kong pinihit ang susi, idiniin ko pa ang aking paa sa gasolinador habang ang kaliwang kamay ko ay mahigpit na nakasapo sa manibela, pilit na binubuhay ang makina. Pero tanging tunog ng sumasadyang baterya ang sumasagot sa akin. Ayaw talagang gumana.

“Putangina naman, o!”

Sa tindi ng galit at frustrasyon, marahas kong ihinampas ang aking kanang palad sa gitna ng manibela. Lumikha iyon ng isang malakas at nakakabiglang tunog sa loob ng maliit na espasyo ng kotse. Sa tindi ng lakas ng hampas ko, napatalon nang bahagya si Eula sa kaniyang upuan dahil sa gulat. Mabilis na napakapit ang dalawa niyang kamay sa kaniyang dibdib habang ang kaniyang mga mata ay nanlalaking napalingon sa akin, gulat na gulat sa biglaang pagsabog ng galit ko.

Nakahawak pa rin ang kamay ko sa manibela habang ang aking noo ay nakasandal na rito, hinahabol ang aking mabigat na paghinga. Pagkatapos ng ilang sandali ng katahimikan, dahan-dahan kong iniangat ang aking ulo at sumandal sa backrest, marahas na hinilot ang aking mukha gamit ang dalawang palad.

Wala kaming nagawa kundi ang manatili na lang sa loob ng patay na sasakyan. Ramdam ko ang unt-unting pagiba ng temperatura sa loob dahil wala nang aircon, habang sa labas ay patuloy ang walang awit na pagbuhos ng ulan at pagguhit ng kidlat. Pareho kaming nakaupo lang doon—ako na problemadong nakatitig sa unahan, at si Eula na unt-unting ibinaba ang kaniyang mga kamay mula sa dibdib, parehong hindi alam ang susunod na gagawin sa gitna ng kawalan.

Buti na lamang at may ilaw pa ang sasakyan kaya hindi kami tuluyang binalot ng dilim sa loob. Kahit wala nang aircon, ayos lang naman dahil sa tindi ng bagyo sa labas ay pumapasok ang malamig na simoy ng hangin sa mga siwang ng bintana ng kotse, sapat na para hindi kami mabilis na mapawisan.

Natahimik kaming dalawa sa loob ng ilang minuto. Tanging ang marahas na hampas ng ulan sa bubong at ang mabigat naming paghinga ang naririnig. Napasandal ako nang malalim sa aking bangko, ipinikit ko muna ang aking mga mata at nagpakawala ng isang napakahabang buntong-hininga upang pakalmahin ang nag-iinit kong ulo.

Nang medyo mahimasmasan, iniunat ko ang aking kanang kamay upang abutin ang telepono sa dashboard. Kailangan kong tawagan si Rhian. Mabilis kong hinanap ang numero niya at idinial ito, bago itinapat ‘to sa aking tenga.

Isang ring pa lang ay sumagot na agad ang asawa ko. “Hello, hon? Nasaan na kayo? Nasa subdivision naba kayo?” sunod-sunod niyang tanong, bakas pa rin ang matinding kaba.

Napalunok ako at marahang hinaplos ang aking batok. “Hon, may problema… Tumirik ang sasakyan namin. Nandito kami ngayon, naka-park sa gilid ng daan. Ayaw nang mag-start ng makina. Na-stuck kami,” pag-amin ko sa paos na boses.

“Ano?!” narinig ko ang singhap ni Rhian sa kabilang linya. “Diyos ko, Marco… Paano kayo riyan? Sobrang lakas ng ulan ngayon, bumabaha na rito sa labas.” Bakas ang labis na pag-aalala sa boses niya, at nararamdaman ko ang kaniyang takot para sa amin. “Makinig ka, hon. Huwag na kayong lumabas ng kotse kung baha. Manatili na lang kayo riyan sa loob kung ligtas naman… o kaya, kung may malapit na hotel dyan, tumuloy na muna kayo at doon na kayo magpalipas ng gabi. Delikado talaga sa daan ngayon.”

Natahimik ako nang ilang sandali sa narinig ko mula sa aking asawa. Napasulyap ako nang mabilis kay Eula gamit ang gilid ng aking mga mata; nanatili siyang walang kibo, nakatitig pa rin sa kaniyang telepono pero halatang nakikinig nang maigi sa bawat salita ng asawa ko.

Ibinaba ko ang aking paningin sa aking relo upang tingnan ang oras at napakagat nalang ng ibabang labi. “Pero hon… Paano ’yung anniversary natin? Nakahanda na ’yung ibang pagkain mo riyan sa bahay,” may panghihinayang kong tanong, ramdam ko ang bigat sa aking dibdib dahil nasira ang espesyal na araw naming dalawa.

Narinig ko ang marahang pagbuntong-hininga ni Rhian. “Naku, hon, huwag mo nang isipin ’yan ngayon, please? Marami pa namang araw at taon para doon. Ang importante ngayon ay ang kaligtasan niyo ni Eula. Mas mapapanatag ako kung alam kong nasa ligtas kayong lugar.”

Napapikit ako nang mariin at napahawak sa aking noo. “Sige, hon. Sorry talaga… Sorry kung nasira ko ’tong gabi natin,” paghingi ko ng tawad sa kaniya.

Rhian let out a deep sigh, and even though I couldn’t see her, I knew she was shaking her head right now. “Wala kang kasalanan, hon. Bagyo ang may gawa niyan. Mag-iingat kayo riyan, ha? I-text mo ako kapag nakahanap na kayo ng matutuluyan.”

Hinagod ko ang buhok ko paatras at napatango kahit hindi niya nakikita. “Oo, hon. I-text kita agad.”

Humimig si Rhian bago nagpaalam. “Mag-iingat kayo, I love you.“

Pagkatapos ibaba ni Rhian ang tawag ay binalik ko ang cellphone sa dashboard, bago muling sumandal nang malalim sa aking kinauupuan. Agad na muling nabalot ng mabigat na katahimikan ang buong sasakyan. Nakatingin lang ako sa labas, pinapanood ang walang awit na pagbuhos ng malalaking patak ng ulan sa salamin, habang mabilis na nag-iisip kung paano kami makakahahanap ng matutuluyan sa gitna ng madilim at binabahang kalsadang ito.

Ngunit sa gitna ng aking malalim na pag-iisip, hindi ko inaasahan ang sunod-sunod at mabilis na pagtunog ng cellphone ni Eula.

​Ang sunod-sunod na tunog ng notification na iyon ay umalingawngaw sa maliit at tahimik na espasyo ng kotse. Awtomatikong napalingon ang ulo kong nakasandal sa kinauupuan patungo sa kaniyang gawi. Nakita ko si Eula na seryosong nakatitig sa screen ng kaniyang telepono. Ang kaniyang dalawang hinlalaki ay mabilis at maliliksing pumupindot sa keyboard, at ang mas nagpakulo ng dugo ko—may dumaang konting ngiti sa kaniyang mga labi habang nagbabasa ng reply sa kaniya.

Hindi ko mapigilang magsalubong nang mariin ang aking mga kilay. Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng pamilyar na galit at matinding inis sa aking dibdib, dahilan para mapakapit ang aking kanang kamay sa hawakan ng gear shift sa aking gilid. Tumigas ang panga ko dahil sa biglang emosyon.

Ramdam ko ang pagseryoso at pagdilim ng mukha ko. Tumirik na ang sasakyan, stranded kami sa gitna ng bagyo, at katatawag ko lang sa asawa ko para sabihing nasa panganib kami, pero siya? Narito siya sa tabi ko, parang walang pakialam sa sitwasyon, at nagagawa pang ngumiti habang may kalandiang iba sa cellphone.

Sumandal ako nang malalim sa aking kinauupuan, pero ang ulo ko ay nanatiling nakaharap nang buo kay Eula. Ang titig ko ay seryoso, madilim, at punong-puno ng tensyon habang pinapanood ko ang bawat galaw ng kaniyang mga daliri sa screen.

​Hindi ko na matiis ang nakikita ko. Ang bigat sa dibdib ko at ang umaapoy na kuryosidad ay tuluyan nang sumabog.

​“Sino ’yan?” matigas at seryoso kong tanong, ang boses ko ay mababa ngunit gumaralgal sa tindi ng awtoridad.

Napalingon si Eula sa aking gawi. Bahagya siyang natigilan, ang kaniyang mga daliri ay napatigil sa ibabaw ng screen nang makitang nakatitig ako sa kaniya nang mariin at walang kurap. Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa kaniyang mga mata—ang bahagyang pagkagulat na mabilis din niyang itinatago. Umiwas siya ng tingin bago Inayos ang kaniyang pagkakahilig sa upuan, dahan-dahang binuhat ang kaniyang likod para umupo nang tuwid bago dinala ang cellphone malapit sa kaniyang kandungan.

​“Classmate ko po,” maikli at malamig niyang sagot, pilit na pinananatili ang distansya sa pagitan naming dalawa gamit ang kaniyang pormal na pananalita.

​Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi, naramdaman ang tindi ng pait at inis na gumapang sa aking lalamunan. Isang mapanguyam at sarkastikong ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang bahagya kong itinatagilid ang aking ulo upang lalong makuha ang kaniyang pansin.

​“Si David ba ’yan?” tanong ko sa mapanuyang tono, ang aking panga ay bahagyang nagtatangis habang binibigkas ko ang pangalan ng lalaking iyon.

Hindi agad nakasagot si Eula. Nakita ko ang marahang pagbaba at pagtaas ng kaniyang dibdib, tila ba nag-iisip kung paano sasagutin ang biglaan kong pag-usisa. Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, napabuga siya ng hangin at tumango nang marahan, lalong iniwas ang kaniyang paningin sa akin at itinuon na lang ito sa madilim na harapan ng windshield.

​“Tinanong lang po kung ano ang lagay ko rito… kung nasaan ako ngayon dahil nga malakas ang bagyo,” dagdag niya, ang boses ay mababaw at kalmado.

Isang maikli at sarkastikong tawa ang pinakawalan ko. Napapailing akong tumingin sa harapan at hindi makapaniwala sa aking naririnig. Sumandal ako pabalik sa aking upuan. Natatawang hinagod ang buhok ko paatras. Hindi ko lubos maisip na sa gitna ng ganitong kamalasan, ang lalaking iyon pa rin ang nagagawa niyang isipin at replyan nang may ngiti sa mga labi.

Muling bumalik ang tingin ko sa kaniya. “Nagtatanong kung anong lagay mo?” ulit ko sa kaniya, pilit kong pinabababa ang boses ko pero hindi ko maitago ang panginginig niyon sa tindi ng galit at… selos.

Tila naghalo halo na ang pagod, frustration, takot, dismaya at galit sa akin na nagawa ko ng aminin sa aking sarili na nagseselos ako. Kinagat ko ang pangibabang labi ko. Hinagod siya ng tingin. Tanging ang gilid niya lang ang nakaharap sa akin.

Hindi gumalaw si Eula sa kaniyang pwesto. Nanatili siyang nakatingin sa unahan, seryoso at matigas ang kaniyang mukha sa ilalim ng malamig na ilaw mula sa dashboard. Mahigpit niyang hinawakan ang kaniyang cellphone sa kandungan, ramdam ko ang pagpipigil niya sa kaniyang sarili.

​“Wala namang masama sa tinatanong niya. Classmate ko siya, nag-aalala lang naman ’yung tao,” sagot niya, sa pagkakataong ito ay tinanggal na niya ang pormal na “po” na tila ba hudyat na napupuno na rin siya sa pagiging urat ko.

​“Nag-aalala?” Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa mukha ko. Bahagya kong ibinaba ang aking kamay upang mariing ituro ang cellphone niya. “O gumagawa lang ng tiyansa para lumapit sa ’yo? At ikaw naman, tuwang-tuwa ka? Tangina, Eula, nasa gitna tayo ng unos, tumirik ang kotse, pero ang priority mo pa ring replyan ang lalakeng ’yan?”

Dahan-dahang ipinaling ni Eula ang kaniyang ulo patungo sa akin. Ang kaniyang mga mata, na kanina pa malamig, ay biglang nag-apoy sa tindi ng emosyon. Sinalubong niya ang marahas kong titig nang walang kurap.

​“Ano po bang problema niyo?” mariin niyang tanong, ang kaniyang boses ay mababa ngunit bawat salita ay may talas na humiwa sa hangin. “Katatawag mo lang sa asawa mo, ’di ba? Kasasabi mo lang sa kaniya na mahal mo siya, ’di ba? Tapos ngayon, kung umasta kayo, parang may karapatan kayo sa sa akin!”

I froze at his words, feeling the sudden slap of reality. Ang panga ko ay mas lalong nagtangis habang ang aking mga kamay ay awtomatikong napakuyom sa aking hita, hirap na hirap humanap ng isasagot habang ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakapako sa akin, hinihintay ang susunod kong banat.

Pero hindi pa man din ako nakakasagot, muling tumunog ang cellphone ni Eula. Sa pagkakataong ito, hindi na lang simpleng notipikasyon ang umalingawngaw kundi ang mahaba at tuloy-tuloy na ringtone ng isang tawag. Kitang-kita ko sa maliwanag na screen ang pangalan ni David na kumukurap-kurap.

Saglit kaming binalot ng matinding katahimikan sa loob ng kotse habang ang bawat tunog ng ringtone ay tila ba mitsa ng bombang unt-unting nauubos sa pagitan naming dalawa.

Naramdaman ko ang pag-akyat ng mas matindi at nagngangalit na galit at selos sa aking buong sistema nang makita kong dahan-dahang bumuntong-hininga si Eula. Iniiwas niya ang kaniyang paningin sa akin, ibinaling ang kaniyang katawan patungo sa bintana, at akmang itataas na ang kaniyang daliri para pindutin ang green button upang sagutin ang tawag ng lalaking iyon.

Nandilim ang aking paningin. Tuluyan nang sumabog ang natitira kong pasensya. Bago pa man sumayad ang daliri ni Eula sa screen, mabilis at padaskol kong iniunat ang aking kanang kamay at marahas kong hinatak ang cellphone mula sa kaniyang mahigpit na pagkakahawak.

Tila natigilan naman si Eula sa biglaang kilos ko, pero huli na para makabawi siya sa gulat. Gamit ang kaliwa kong kamay, mabilis kong ibinaba nang bahagya ang bintana sa aking tabi. Bago pa niya ako mapigilan, marahas kong inihagis ang kaniyang cellphone palabas ng sasakyan, diretso sa gitna ng nagngangalit at madilim na bagyo sa labas. Rinig ko ang malakas na pagtama nito sa semento na sigurado akong nakasira doon.

Nanlaki ang mga mata ni Eula habang ang kaniyang buong katawan ay tila ba naging estatwa sa tindi ng gulat at kawalan ng paniniwala sa aking ginawa. Napabuka ang kaniyang bibig, mabilis na lumipat ang kaniyang tingin sa sarili niyang walang laman na mga kamay, patungo sa bintana, at pabalik sa akin. Ang kaniyang mga balikat ay nanginginig sa tindi ng halo-halong emosyon.

Ang aking mga kamao ay nakakuyom nang napakahigpit sa aking tabi habang ang aking panga ay nagtatangis, puno pa rin ng umaapoy na galit at walang kapantay na selos na tuluyan nang sumira sa natitira kong katinuan.

Dahan-dahan akong humarap kay Eula. Gulat pa rin siyang nakatingin sa akin, habang ako naman ay nanatiling seryoso at madilim ang mukha.

Pero unt-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Mula sa gulat at hindi makapaniwalang anyo, mabilis na nanliit ang kaniyang mga mata sa tindi ng galit.

At sa sobrang bilis ng mga pangyayari, biglang inangat ni Eula ang kaniyang palad at malakas itong pinatama sa aking pisngi. Umalingawngaw ang tunog ng sampal niya sa loob ng kotse. Puwersahang sumabay ang mukha ko sa direksyon ng sapat na lakas ng kaniyang sampal, dahilan upang mapalingon ako palayo sa kaniya. Ramdam ko ang mabilis na pag-init at matinding hapdi ng aking pisngi, pero pinanatili ko pa ring seryoso ang aking mukha.

Binasa ko ang aking pang-ibabang labi, hindi muna tumitingin sa kaniya, habang marahang inangat ang aking kanang kamay upang haplusin ang bahagi ng aking panga na bahagyang namanhid dahil sa sampal niya. Unt-unti, dahan-dahan kong ibinalik ang aking tingin sa kaniya.

At gaya ng inaasahan, ang kaniyang mukha ay nag-uumapaw sa galit at nangingilid na ang mga luha. “Ano ba talagang problema mo, ha?!” bulyaw ni Eula, halos mapatayo siya sa kaniyang upuan habang marahas na sumisikip ang espasyo sa pagitan namin.

Hindi ako sumagot. Nanatili lang akong nakatitig sa kaniya nang diretso. Umayos ako ng upo at marahang ibinaba ang aking kamay mula sa aking pisngi. Matigas ang aking panga at diretso ang madilim kong titig sa kaniya. Gaya niya, nag-uumapaw pa rin ang galit at selos sa buong sistema ko, kaya mas pinili kong manahimik kaysa sa kung ano pa ang magawa ko sa tindi ng tensyon sa loob ng kotse. Humigpit lang ang pagkaka-kuyom ng aking mga kamao ko, pinapanood ang bawat pagkibot ng kaniyang labi.

Pero natigilan ako nang tuluyan nang may unang pumatak na luha mula sa mga mata ni Eula. Masama pa rin ang tingin niya sa akin, punong-puno ng hinanakit. “Hindi ko po kayo maintindihan! Hindi ba’t gusto mong kalimutan na natin ang nangyari? At ginawa ko naman ang gusto niyo! Pero hindi ko maintindihan kung bakit kayo nagkakaganito?!” matalas at matapang niyang hasik, bagaman ang mga luha sa kaniyang mga mata ay tuluyan nang umagos nang walang tigil.

Patuloy na umiiyak na hinarap ako nang buong-buo ni Eula, ang kaniyang dalawang kamay ay mariing nakakapit sa gilid ng kaniyang upuan habang ang kaniyang buong katawan ay nanginginig sa tindi ng emosyon.

“Ano bang tingin mo sa akin? Isang laruan na pwede mong kontrolin kung kailan mo lang gusto?! Ikaw ’tong may asawa! Ikaw ’tong nagmamadaling tumawag sa kaniya kanina para sabihing ligtas ka, para sabihing mahal mo siya! Tapos ngayon… ngayon magwawala ka nang ganyan dahil lang may nagtatanong kung nasaan ako?!”

Hindi ako sumagot. Nanatili akong walang imik, nakasandal pa rin ang aking likod sa upuan habang ang aking mukha ay seryoso at walang emosyon. My dark gaze was fixed straight on his eyes, watching his unravel, even though the truth was that I, too, was slowly breaking with every word coming out of his mouth. Humigpit lang ang pagkaka-kuyom ng mga kamao ko sa ibabaw ng aking hita, pinipigilan ang sarili kong yakapin siya o lalong magwala.

Saglit siyang natahimik. Pinakalma ang sarili pero nanatiling tumutulo ang luha. Sumeryoso siya. “Sabihin mo nga…” tumigil siya para huminga. “Ano ba ako para sayo?” tanong niya, wala na ang panginginig sa boses niya pero nanatili ‘tong seryoso.

Binasa ko ang pangibabang labi. Naramdaman ko ang pag tuyo ng lalamunan ko. Napalunok ako at binuka ang bibig para sagutin siya pero mabilis ko rin ‘tong tinikom. Tila naduduwag. Umiwas ako ng tingin, sumandal sa pagkakaupo at tumitig sa harapan.

Ang kaniyang mga sumbat ay tila mga saksak sa aking dibdib, pero nanatili akong tuwid at matigas. Walang kahit isang salita na lumabas sa aking lalamunan dahil alam kong talo ako—alam kong wala akong karapatan.

Sa huli, nang mapagtanto ni Eula na wala siyang mapapala sa pananahimik ko. Iniwas niya ang kaniyang mukha sa akin at humarap sa unahan ng windshield. Tumango-tango siya sa kaniyang sarili, isang mapait at basang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. Gamit ang likod ng kaniyang mga palad, marahas at sunod-sunod niyang pinunasan ang mga luhang walang tigil sa pag-agos sa kaniyang mga pisngi, hanggang sa mamula nang husto ang kaniyang balat. Ang kaniyang mga balikat ay marahas na umuuga sa bawat paghikbi.

Pinapanood ko lang siya, parang isang estatwang walang pakiramdam, kahit ang totoo ay gustong-gusto ko nang abutin ang kaniyang kamay.

​Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, natapos ang kaniyang paghikbi sa isang matigas at pinal na desisyon. Marahas niyang itinulak ang kaniyang katawan pabalik at narinig ko ang matigas na tunog ng metal na nag-click—tinanggal ni Eula ang kaniyang seatbelt nang walang pag-aalinangan.

Bago pa man ako makapagsalita o makakilos para pigilan siya, mabilis niyang hinawakan ang handle ng pinto at padabog itong itinulak paitaas. Humampas agad ang napakalakas na ugong ng hangin at ang malamig, basang hampas ng ulan sa loob ng kotse. Walang lingon-likod na lumabas si Eula ng sasakyan ko, binitawan ang pinto na sumara nang napakalakas, at tuluyang sumabak sa dilim ng bagyo.

Natigilan ako nang tuluyan sa aking pwesto, tuluyang nablanko ang aking isip sa gulat at hindi agad nakagalaw mula sa aking pagkakasandal. Ang aking mga mata ay dahan-dahan na lang na sumunod sa kaniyang bulto mula sa bintana, pinapanood si Eula na mabilis na naglalakad palayo sa gilid ng kalsada, agad na nababasa ang kaniyang buong katawan habang sinasalubong ang marahas na hagupit ng ulan sa gitna ng kawalan.

Nanatili akong walang kibo sa aking kinauupuan, parang tuod na nakatitig lang sa basang salamin ng bintana habang pinapanood ang bulto ni Eula. Ang kaniyang manipis na katawan ay tila nilalamon na ng kadiliman at ng nagngangalit na ulan habang mabilis siyang naglalakad palayo sa kotse. Ilang segundo rin akong paralisado, nakatitig lang sa kawalan habang ang ingay ng ulan na humahampas sa bubong ng sasakyan ay sumasabay sa mabilis na pintig ng puso ko.

​Nang tuluyan akong matauhan, doon lang sumampal sa akin ang nangyari.

Napahilamos ako nang marahas sa sarili kong mukha gamit ang dalawa kong palad, mariing pinipisil ang aking mga mata sa tindi ng frustrasyon at pagsisisi. Agad kong hinawakan ang lock ng aking seatbelt at padaskol itong dinala paitaas, halos bawiin ang buong puwersa ko sa tindi ng pagmamadali.

Walang pag-aalinangan kong itinulak ang pinto ng driver’s seat at marahas na bumaba ng kotse. Sa unang hakbang ko pa lang sa semento, agad na sumalubong sa akin ang napakalamig at marahas na buhos ng ulan. Sa loob ng ilang segundo, ramdam ko ang biglang pagbigat ng aking buhok at damit dahil sa pagkakasagad ng basa. Pero wala akong pakialam. Hindi ko na inintindi ang lamig na dapo sa balat ko.

​Nagsimula akong maglakad—hindi, tumakbo-lakad ako pasunod sa kaniya. Mabilis at malalaki ang naging hakbang ng aking mga paa, sumasalsal sa mga naipong tubig sa kalsada habang hinahabol ng tingin ang papalayong bulto ni Eula. Ramdam ko ang hila ng basang pantalon sa aking mga hita, pero mas pinabilis ko pa ang aking paglalakad.

​Sa loob ng ilang saglit, mabilis kong naabutan ang kaniyang posisyon mula sa likod. Agad kong iniunat ang aking kanang kamay at mariing hinawakan ang kaniyang braso, sabay hila nang bahagya upang patigilin siya.

​“Eula!” pasigaw kong tawag sa pangalan niya, pilit na nilalabanan ang ugong ng kulog at ulan.

Ngunit bago ko pa man siya tuluyang mahatak pabalik sa akin, marahas at mabilis na ipinaling ni Eula ang kaniyang buong katawan. Gamit ang kaniyang buong lakas, marahas niyang ihinawi ang aking pagkakahawak, pabalewalang tinabig ang kamay ko. Hindi siya lumingon nang diretso sa akin; sapat na ang mabilis na sulyap ng kaniyang namumulang mukha at basang-basang buhok.

Walang pasabi siyang nagpatuloy sa paglalakad, mas binilisan pa ang kaniyang mga hakbang sa gitna ng unos, hinahayaang humampas ang ulan sa kaniyang mukha.

Sumunod ako sa kaniya, nananatiling nasa gilid at likod niya, habang sinusubukan siyang abutin. “Eula, makinig ka muna sa akin! Bumalik ka na sa sasakyan!” nakikiusap kong sigaw, ang boses ko ay basag na hindi lang dahil sa ulan kundi dahil na rin sa takot na baka kung ano ang mangyari sa kaniya. “Mapanganib dito sa labas, Eula! Malakas ang bagyo, madilim ang kalsada, hindi natin alam kung anong pwedeng mangyari! Pakiusap, bumalik na tayo sa loob!”

Ngunit nanatiling tahimik si Eula. Hindi siya sumagot, hindi man lang niya ako binalingan ng tingin habang patuloy lang ang kaniyang mga paa sa mabilis na paghakbang palayo. Ang kaniyang mga balikat ay nakataas, matigas ang tindig sa kabila ng lamig ng ulan na tila ba bawat patak nito ay hindi niya nararamdaman dahil sa tindi ng kaniyang galit. I felt my frustration grow even more as I watched us move further and further away from the light of my car’s headlights.

“Baby, please…” mahinang bulong ko sa hangin at mas binilisan pa ang aking paglalakad.

Pero nanatiling matatag si Eula. Napabuga ako ng hangin at hindi na natiis ang pananahimik niya.

Sa isang malaking hakbang, hinarangan ko ang kaniyang dinaraanan at mabilis kong iwinasiwas ang aking kamay upang dakmain ang kaniyang pulsuhan. Sa pagkakataong ito, siniguro kong hindi na niya ako mahahawi. Isinara ko ang aking mga daliri sa kaniyang manipis na pulso, mahigpit ngunit maingat—sapat lang ang puwersa upang hindi siya masaktan, pero sapat din upang siguraduhing wala siyang kahit anong tyansa na makawala sa pagkakahawak ko.

​“Bitaw!” nagagalit na humarap sa akin si Eula, ang kaniyang boses ay sumabay sa dagundong ng kulog sa langit.

​Marahas niyang isinalya ang kaniyang braso, sinusubukang bawiin ang kaniyang kamay mula sa aking pagkaka-piga. Umuga ang kaniyang buong itaas na katawan sa pwersa ng kaniyang paghila, ngunit sadyang mas malakas ako sa kaniya. Hindi natitinag ang aking pagkakahawak; nanatili akong nakatindig sa kaniyang harap, basang-basa ang mukha at nakatitig nang mariin sa kaniyang mga mata na ngayon ay nag-aalab sa ibat ibang emosyon sa ilalim ng ulan.

​“Sabi ko bitawan mo ako! Ano ba?!” sinigawan niya ako nang buong lakas, ang kaniyang malayang kamay ay nakakuyom habang marahas niyang itinutulak ang aking dibdib para lumayo ako. “Huwag mo akong hawakan! Bitaw!”

Umiling lang ako nang marahan, pilit na pinatatatag ang aking boses sa kabila ng panginginig ng aking kalamnan dahil sa lamig at emosyon. “No,” mariin kong sagot, mas hinigpitan ko pa ang hawak sa kaniyang pulso bago ko siya dahan-dahang hinila palapit sa akin para hindi siya makaabante. “Hindi kita bibitawan, Eula. Babalik tayo sa sasakyan sa ayaw at sa gusto mo.”

Humabol ang kaniyang paghinga, ang kaniyang dibdib ay mabilis ang pagtaas-baba habang nakatingala sa akin. Ang ulan ay patuloy na umaagos sa kaniyang mukha, humahalo sa mga bagong luha na muling pumupatak mula sa kaniyang mga mata.

Sa kabila ng kaniyang pagpupumiglas, hindi ko binitawan ang kaniyang pulsuhan, determinadong ibalik siya sa ligtas na espasyo ng kotse bago pa man tuluyang lumala ang bagyo sa paligid namin.

Sa tindi ng frustrasyon at inis ni Eula, tuluyan nang nawala ang kaniyang kontrol. Gamit ang kaniyang malayang kamay—at maging ang kamay kong pilit niyang binabawi—marahas niyang pinaghahampas at pinalo ang aking dibdib at mga braso. Ang kaniyang mga kamao ay paulit-ulit na tumatama sa aking katawan habang ang ulan ay tumatalsik sa bawat paglapat ng kaniyang mga palad sa basang-basa kong damit.

​“Ano ba!? Bitawan mo ako!” histerikal niyang isinisigaw, ang kaniyang boses ay humahalo sa marahas na hampas ng hangin.

​Ngunit walang kahit anong epekto ang mga palo niya sa akin. Sadyang mas malaki ang katawan ko at mas matipuno ang aking pangangatawan, kaya kahit anong bigat ng kaniyang mga hampas, nanatili akong nakatayo nang matuwid na parang pader sa kaniyang harapan, hindi natitinag ang pagkakahawak ko sa kaniyang pulso.

Nang mapagtanto niyang hindi niya ako kayang saktan physically, biglang tumigil si Eula. Binitawan niya ang kaniyang mga kamao, ngunit ang kaniyang dibdib ay marahas na tumataas-baba. Tumingala siya sa akin, ang basang-basang buhok ay nakadikit sa kaniyang noo, at ang kaniyang mga mata ay binalot ng isang matalim at nakamamatay na uri ng hinanakit.

Nakatitig lang ako sa kaniyang magandang mukha na nababasa ng ulan. Mapula ang pisngi at labi niya dahil sa lamig. Ang mga pilikt mata niya ay patuloy na winiwisik ang ulan na tumatama sa kaniyang mata.

​“Bakit niyo po ba ginagawa ’to?” nanginginig ang kaniyang boses, ngunit bawat salita ay mariin at malinaw na bumasag sa ugong ng ulan. “Para saan ’tong selos mo?! May asawa ka, ’di ba?! May pamilya kang uuwian! Sinunod ko naman ang gusto mo. Tapos ngayon, kung umasta ka, akala mo pagmamay-ari mo ako?! Wala kang karapatan sa akin! Wala kang karapatang pigilan kung sino man ang gustong lumapit sa akin, dahil walang meron sa atin!”

His words were like a sudden bolt of lightning striking me directly. I froze. The reality of what he said slapped me harder than the pouring rain. Nawalan ng lakas ang aking mga daliri.

​Bago ko pa man ma-proseso ang sakit ng kaniyang mga sumbat, naramdaman ni Eula ang biglaang pagluwag ng aking hawak. Sa isang mabilis at marahas na pihit ng kaniyang braso, tuluyan niyang nabawi ang kaniyang pulsuhan mula sa aking mga kamay.

​Nakatayo kaming dalawa sa gitna ng kalsada, basang-basa ng ulan na walang tigil sa pagbuhos, ang tubig ay umaagos mula sa aming mga mukha patungo sa semento. Hindi ako makakilos, ang aking mga kamay ay dahan-dahang bumagsak sa aking gilid habang nakatitig sa kaniya, tuluyang nawalan ng argumento.

​Masamang-masama ang naging tingin ni Eula sa akin—isang sulyap na punong-puno ng poot, pagkamuhi, at labis na kapaguran. Pagkatapos, marahas niyang ipinaling ang kaniyang katawan, tumalikod sa akin, at muling nagsimulang maglakad palayo, mas mabilis at mas determinado, hinahayaang lamunin muli ng dilim at unos ang kaniyang bulto.

Saglit akong napatayo na lang doon sa ilalim ng nagngangalit na langit, hinahayaang humampas ang malamig at mabigat na patak ng ulan sa aking mukha habang nakatanaw sa kaniyang papalayong bulto. Bawat hakbang ni Eula palayo sa akin ay tila unt-unting pagpunit sa natitira kong katinuan.

Nagsimulang umikot ang mga isip ko. Sa bawat segundo na lumilipas, paulit-ulit na umalingawngaw sa utak ko ang mga huling sinabi niya. Tama naman siya, eh. Putangina, alam kong tama siya. Ako ’tong may asawa, walang namamagitan sa amin, at ako ’tong walang karapatang mag-demand ng kahit ano sa kaniya pagkatapos ng lahat. Dapat hinahayaan ko na lang siyang maglakad palayo. Dapat pinapanood ko na lang siyang umalis para matapos na ’to.

Pero habang tinititigan ko ang likod niya, isang madilim at marahas na imahe ang biglang pumasok sa utak ko—ang isipin na may ibang lalaking hahawak sa kaniya. Ang isipin na si David, o kung sino mang gago, ang titingnan niya nang gaya ng pagtingin niya sa akin, at ang makakakuha ng mga ngiting dating sa akin lang. Isang matinding galit at purong pagkapika ang sumabog sa buong sistema ko. Hindi ko matanggap. Nababaliw ako sa isiping hindi siya sa akin, na hahayaan ko na lang siyang mapunta sa iba.

Bago ko pa man namalayan ang sarili kong kilos, nagsimulang humakbang ang aking mga paa. Sa pagkakataong ito, hindi lang simpleng lakad—malalaki, mabilis, at mapang-angking mga hakbang ang ginawa ko upang sugurin ang distansya sa pagitan naming dalawa. Ang bawat sapa ng sapatos ko sa naipong tubig sa semento ay puno ng determinasyon.

Nang marating ko ang kaniyang likuran, hindi na ako nag-dalawang isip pa. Mabilis kong iniunat ang aking kanang kamay at marahas kong hinatak ang kaniyang pulsuhan pabalik sa akin.

Bago pa man tuluyang makabuo ng salita si Eula o makakilos para magprotesta, ginamit ko ang buong lakas ng aking braso para pihitin ang kaniyang katawan at marahas siyang isinandal sa aking dibdib. Ang aking kaliwang kamay ay mabilis na umakyat sa likod ng kaniyang ulo, isinasalial ang aking mga daliri sa basang-basa niyang buhok upang hawakan nang mariin ang kaniyang batok, pinipigilan ang kahit anong tyansa na umiwas siya.

​At sa gitna ng marahas at bumubuhos na ulan, mabilis kong ibinaba ang aking mukha at pwersahang nagtama ang aming mga labi.

Iyon ay isang halik na punong-puno ng galit, selos, at nag-uumapaw na pangungulila na matagal kong ikinulong sa aking dibdib.

Ramdam ko ang biglang pag-igting at pagkabigla ng kaniyang buong katawan sa aking yakap at pagdikit ng labi namin, ngunit mas lalo ko pang isiniksik ang aking katawan sa kaniya. Dinamdam ko ang lamig ng ulan na dumadaloy sa pagitan ng aming mga pisngi habang ang init ng kaniyang labi ang nag-iisang bagay na nagpapanatili sa aking katinuan sa gitna ng unos.

—

chapter 11

Marco POV

Natigilan si Eula sa aking marahas na pagkabig. Ang kaniyang buong katawan ay tila ba naging estatwa, nanigas at hindi makagalaw sa tindi ng pagkabigla habang ang aming mga labi ay mariing magkadikit.

Sobrang lapit ng aming mga mukha, sapat para maramdaman ko ang kaniyang mabilis at mainit na paghinga na sumasabay sa lamig ng ulan na pumapatak sa aming mga pisngi. Ang kaniyang mga mata ay nanatiling nakabukas nang ilang sandali, puno ng gulat, habang ang kaniyang mga palad ay nakalapat lang sa aking dibdib—hindi nagtutulak, ngunit hindi rin yumayakap.

Dahan-dahan kong ipinikit ang aking mga mata, hinahayaang lamunin ako nang buo ng kaniyang halimuyak at ng init ng kaniyang balat sa gitna ng unos. Marahan at banayad kong sinimulang igalaw ang aking mga labi, ninanamnam ang bawat sandali, pinalitan ng banayad na pagsuyo ang galit at selos na nagtulak sa akin kanina.

Pressing my lips against his felt like a reminder that I was throwing all my morality out the window. Tuluyan na akong nilamon ng aking mga dahilan, tuluyan nang sumabog ang matagal ko nang kinikimkim na pagnanasa. Tuluyan ko nang inalis ang lahat ng takot sa aking katawan.

Matagal ko itong pinigilan. Gabi-gabi akong pinapahirapan ng imahe ni Eula, ng bawat galaw niya, ng bawat ngiti niya, at ng bawat kurba ng kaniyang katawan na pilit kong winawaksi dahil sa mga obligasyon at moralidad na nakatali sa akin. Pero sa sandaling ito, habang lasap ko ang tamis ng kaniyang labi at ang init ng kaniyang hininga, tuluyan nang naputol ang huling pisi ng aking kontrol.

Tapos na akong magpanggap. Tapos na akong maging mabuting asawa, maging tapat. Wala na akong pakialam kung anong sunog ang idudulot ng gabing ito sa buhay naming dalawa. Wala na akong pakialam kung anong kapahamakan ang harapin ko bukas, basta’t sa mga sandaling ito, ang kaniyang katawan ay akin.

Ilang saglit pa, naramdaman ko ang unt-unting paglambot ng kaniyang matigas na tindig. Naramdaman ko ang dahan-dahan at marahang pagsabay ni Eula sa aking halik. Ang kaniyang mga labi ay bumuka nang bahagya, sumasagot sa bawat galaw ko nang may parehong tindi ng pangungulila na matagal na rin niyang itinago.

Sa kabila ng marahas at malakas na buhos ng ulan na humahampas sa aming mga katawan—nagpapabigat sa aming mga damit at lumilikha ng maingay na musika sa paligid—tila nawalan ng saysay ang mundo sa labas. The only living thing in the middle of that dark road was the heat coming from the two of us.

Habang nagpapatuloy ang aming malalim at basang halikan, ang kamay ko na kanina ay mahigpit na nakapulupot sa kaniyang pulso ay unt-unting lumuwag. Banayad itong gumapang paitaas, dumaan sa kaniyang braso, hanggang sa tuluyang bumaba sa kaniyang manipis na baywang.

Mas lalo kong ibinaon ang aking mga daliri sa kaniyang gilid, marahas ngunit may pag-iingat na hinatak ang kaniyang katawan palapit sa akin upang tuluyang mapawi ang anumang natitirang espasyo sa pagitan namin. His chest was now pressed firmly against me, and I could feel the rapid beating of his heart in sync with my own.

Kasabay ng paghatak ko sa kaniya, naramdaman ko rin ang paggalaw ng mga kamay ni Eula. Mula sa aking dibdib, marahan niyang itinaas ang kaniyang mga braso, ipinalupot ang mga ito sa aking batok, at mahigpit na kumapit sa aking basang buhok. Bahagya siyang tumingkayad, pilit na inaabot nang mas mataas ang aking mga labi upang mas lalong palalimin ang halik na tila ba natatakot siya na sa sandaling bumitaw ako ay maglalaho ang lahat ng ito.

Ang kaniyang bawat paggalaw ay puno ng paghahangad, isang tahimik na pag-amin na sa kabila ng lahat ng sumbat at galit, ayaw niya rin akong pakawalan.

The slow, gentle, and almost hesitant way he was kissing me gradually turned aggressive, replaced by pure longing and intense desire.

Bawat paggalaw ng aming mga labi ay naging mabilis at mapang-angkin, naglilikha ng basang tunog ng pagsasalpukan na humahalo sa bawat pagbuhos ng ulan. Wala na kaming pakialam kung nasaan kami o kung gaano kalamig ang gabi; ang bawat sulok ng aming isipan ay nilamon na ng init ng isa’t isa.

Ang dalawa kong kamay ay tuluyan nang bumaba at pumulupot nang mahigpit sa baywang ni Eula. Bumaon ang aking mga daliri sa kaniyang basang damit, hinahatak ang kaniyang katawan nang mas marahas at mas malapit pa sa akin.

Eula gripped my shoulders tightly, ang kaniyang mga kuko ay tila bumabaon sa aking basang polo habang pilit niyang pinapanatili ang kaniyang balanse. Isang mahina at malambot na ungol ang kumawala mula sa kaniyang lalamunan.

Walang kahit isang salita ang namutawi sa aming dalawa. Sa gitna ng nagngangalit na bagyo, ang tanging komunikasyon namin ay ang marahas na pagpalitan ng bawat hininga at laway.

Nang hindi tinitigil ang aming halikan, marahan ngunit may puwersa kong binuhat si Eula paitaas. Ang aking kanang braso ay nanatiling nakapulupot sa kaniyang baywang upang suportahan ang kaniyang itaas na katawan, habang ang kaliwa ko namang braso ay mabilis na bumaba, pumosisyon sa ilalim, at umalalay sa likod ng kaniyang mga hita upang tuluyan siyang maiangat mula sa basang semento.

Sadyang magaan ang kaniyang pangangatawan, kaya sa isang galaw lang ay naitaas ko siya nang buo. Si Eula naman ay hindi man lang pumalag o nagpakita ng pagtutol; hinayaan niya lang ang aking bawat kilos nang buong-buo. Upang hindi mahulog, mabilis niyang ipinalupot ang kaniyang dalawang binti sa aking baywang, ikinandado ang kaniyang mga hita sa aking likuran habang ang kaniyang mga braso naman ay mas humigpit ang pagkakayakap sa aking batok.

Sa ganoong posisyon, mas lalong naging malalim at marahas ang aming paghahalikan. Habang binuhat ko ang kaniyang buong timbang, ang kaniyang ulo ay nakasandal nang bahagya pabalik upang bigyan ako ng mas malalim na access sa kaniyang mga labi. Patuloy ang marahas na buhos ng ulan na dumadaloy sa aming magkadikit na mukha.

Nagsimula akong humakbang pabalik sa direksyon ng aking kotse. Kahit mabigat ang bawat hakbang ng aking mga sapatos sa basang semento dahil sa bigat ng aming mga suot, hindi ko pa rin itinigil ang marahas na paghalik kay Eula.

Buhat-buhat ko siya, ang kaniyang mga binti ay mahigpit pa ring nakakapit sa aking baywang habang ang aming mga labi ay tila ba nakahinang na, ayaw magpaawat sa kabila ng lakas ng hangin at ulan na sumasampal sa amin.

Mabilis kong narating ang gilid ng kotse. Nang hindi pinuputol ang aming halikan at walang lingon-tingin, iniunat ko ang aking kanang kamay para abutin ang handle ng pinto ng backseat.

Marahas ko itong hinila pabukas. Walang pag-aalinangan kong ipinasok ang bahagi ng aking katawan at marahan kong inupo si Eula sa ibabaw ng leather na upuan sa likod.

Hinayaan kong manatiling nakabukas nang malawak ang pinto ng kotse, hinahayaan ang marahas na bugso ng ulan na pumasok sa loob at basain ng aming basang katawan ang mamahaling bangko ng sasakyan. I didn’t care about the storm damaging the car anymore; the only thing that mattered to me was Eula, right there in front of me.

Nakaupo si Eula sa backseat, diretso sa tapat ng nakabukas na pinto, habang ako naman ay nanatiling nakatayo sa labas, bahagyang nakayuko para lang hindi maputol ang aming paghahalikan. Ang init ng kaniyang hininga ay tila nagpapakulo sa malamig na hangin sa loob ng backseat habang ang aming mga labi ay patuloy sa agresibong paggalaw.

Sa gitna ng aming mapusok na palitan ng halik, naramdaman ko ang paggalaw ng mga kamay ni Eula. Mula sa mahigpit na pagkakahawak sa aking mga balikat, dahan-dahang gumapang ang kaniyang mga palad pababa sa aking basang dibdib. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang mga daliri habang hinahanap ng mga ‘to ang unang butones ng aking basang polo.

Ang init ng palad ni Eula ay ramdam na ramdam ko sa labas ng basa kong polo na kahit na basa ang palad niya, sa hindi malamang dahilan ay may kakaiba ‘tong init. Ang alaga ko sa loob ng pantalon na kanina pa pumipintig simula nang maghalikan kami ni Eula ay mas lalong nabuhay dahil sa paghimas ng kamay niya sa maskulado kong dibdib.

Sa isang mabilis na pitik, natanggal niya ang unang butones, kasunod ang pangalawa at pangatlo. Pilit niyang hinahawi ang basang tela ng aking damit upang direktang maramdaman ang init ng aking balat. Isang mahaba at basang humahalinghing ang kumawala mula sa kaniyang lalamunan nang magdikit ang kaniyang mainit na palad sa aking dibdib—isang tunog na tuluyang pumatay sa natitira kong kontrol.

Tuluyan nang naitulak ni Eula ang basang polo mula sa aking mga balikat, hinahayaang bumagsak ang mabigat at basang tela sa sahig ng kotse nang hindi pinuputol ang aming paghahalikan.

​Mas lalong naging ligaw at marahas ang aming paglaplapan—dila sa dila, nagkakasalubong at nag-aagawan sa bawat laway na lumilikha ng basang tunog sa pagitan ng aming mga bibig. Ang init ng kaniyang dila na sumasayaw sa akin ay tila nagpapasiklab sa buong sistema ko.

I used my large hands to firmly grip both sides of his waist. Habang patuloy ang marahas naming pagsubo sa labi ng isa’t isa, marahan ko siyang itinulak pababa, inihiga si Eula nang buo sa malawak na leather na upuan sa likod.

​Sumunod ang aking katawan; pumasok ako nang bahagya sa backseat upang maposisyon ang aking sarili sa ibabaw ng kaniyang katawan. Ngunit hindi ko tuluyang idinagan ang aking buong timbang sa kaniya—ang aking mga braso ay nanatiling nakaalalay sa magkabilang gilid ng kaniyang ulo upang saluhin ang aking bigat, habang ang kalahati ng aking ibabang katawan ay nanatiling nakalawit sa labas ng nakabukas na pinto ng kotse, hinahayaan ang ulan na humampas sa aking likod.

Nakahiga si Eula sa ilalim ko, ang kaniyang basang buhok ay nakakalat sa upuan habang ang kaniyang mga binti ay bahagyang nakabuklat upang bigyan ako ng espasyo. Walang tigil ang aming paglaplapan sa ganoong posisyon, bawat hininga namin ay kapos.

Mas humigpit at sumikip ang loob ng aking pantalon dahil sa matigas at naninigas kong burat na nag-uumapaw sa tindi ng pagnanasa. Sa bawat kaunting paggalaw at paggiling ng aking balakang pababa, mariing tumatama ang aking kargada sa pagitan ng kaniyang mga hita.

​Sigurado akong marahas na nararamdaman ni Eula ang tigas nito sa kaniyang ibaba, dahil sa bawat pagdiin ng aking matigas na parte sa kaniya, pakawala siyang humahalinghing sa loob ng aking bibig, mas lalong ipinupulupot ang kaniyang mga hita sa aking gilid.

Dahan-dahan kong inilayo ang aking mga labi sa kaniyang bibig, ngunit hindi upang huminto, kundi upang subukan ang iba pang bahagi ng kaniyang balat.

​Hinahalikan ko si Eula mula sa labi, dumaan sa kaniyang basang pisngi, patungo sa kaniyang panga, hanggang sa tuluyan kong ibaon ang aking mukha sa kaniyang leeg. Nag-iwan ako ng mga mariin at basang halik doon, kasabay ng malalim na pag-amoy sa kaniyang leeg na humalo sa amoy ng ulan. Ang kaniyang bango ay tila purong lason na mas lalo pang nagpatigas at nagpaigting sa aking burat na kanina pa sumasabog sa tindi ng libog.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Sinimulan ko itong iparamdam nang buong-buo kay Eula. Marahas kong ikiniskis at iginiyak ang aking balakang pababa, pilit na ipinaparamdam sa kaniya ang naninigas at laki nito, mariing tumatama sa kaniyang hita at pagitan ng binti sa kabila ng harang ng aming mga basang pantalon.

​“Ahhh… putangina, Eula…” napaungol ako nang malalim at paos, ramdam na ramdam ang sarap habang pilit kong isinisiksik ang aking matigas na kargada sa kaniya.

Sa bawat marahas na pagkiskis ng aking ari, naramdaman ko ang pagsalubong ng kaniyang balakang paitaas.

​“Nghh… ahh!” napaungol si Eula nang malakas, napakagat-labi habang ang kaniyang dalawang kamay ay mariing sumasabunot sa aking basang buhok. Ang kaniyang buong katawan ay umarko paitaas, nanginginig sa tindi ng sarap na nararanasan niya sa bawat pagdiin ko.

Habang patuloy kong nilalapa at sinisipsip ang kaniyang leeg, nag-iwan ng mga pulang marka doon, sinimulan ko siyang bulungan gamit ang isang mababa, gargal, at purong seryosong boses.

​“Akin ka lang, Eula… Sa akin lang ’tong katawan mo,” bulong ko nang mariin, ang aking hininga ay mainit na humahampas sa kaniyang basang balat. “Walang ibang pwedeng humawak sa ’yo kundi ako… Tangina, papatayin ko ang sinumang lalapit sa ’yo.”

Tanging mahinang halinghing lang ang sinagot niya. Ipinagpatuloy ko ang marahas na paggiling ng aking balakang habang ang aking mga halik ay muling umakyat pabalik sa kaniyang panga, hanggang sa muli kong sakupin ang kaniyang mga labi. Ibinaon ko ang aking dila nang malalim sa kaniyang bibig, nilalamon ang kaniyang mga ungol ng sarap habang ang ulan sa labas ay patuloy na sumasabay sa kalaswaan namin.

Tuluyan na akong pumasok sa loob ng kotse. Bumangon saglit si Eula mula sa pagkakahiga habang ako naman ay naupo sa backseat; paluhod siyang pumuwesto sa tabi ko, doon mismo sa malambot na leather na upuan. Ang mga labi namin ay muling marahas at gutom na nagdikit.

Ang isang malaki kong braso ay pumulupot sa baywang niya, mahigpit siyang hinatak palapit sa gilid ko habang ang dalawang manipis niyang braso naman ay nakakawit sa batok ko. Kitang-kita sa bawat galaw niya na hindi siya nagpapatalo sa marahas naming halikan.

Tanging pantalon na lang ang suot ko, habang siya naman ay suot pa rin ang basang-basa niyang school uniform na mas lalong humapit sa hubog ng katawan niya. Bakat na bakat ang matitigas niyang utong sa manipis at halos transparent na puting blouse, habang ang matatabang laman sa hita niya ay mas lumapat sa tela ng slacks niya na parang naging pangalawang balat na.

Ang isang kamay ko ay mariing nakahawak sa baywang niya para panatilihin siyang nakadikit sa akin, habang ang isa ko namang kamay ay mabilis na sinimulang kalasin ang sinturon ng pantalon ko, pero hindi ko muna ito tuluyang hinubad.

Sobrang tunog at basa ng laplapan namin ni Eula. Mapanukso niyang inilalabas ang maliit at mainit niyang dila na siyang marahas ko namang sinisipsip at kinakagat nang bahagya, kaya muli siyang mapaungol nang malalim sa loob ng bibig ko.

Mula sa baywang niya, ang kamay ko ay unti-unting bumaba, isinisiksik sa pagitan ng mga katawan namin hanggang sa buong-buo kong masapo ang isang bahagi ng matambok niyang pang-upo. Eula gasped and moaned from the sudden, tight grip I clamped onto them. Sobrang lambot ng laman nito sa bawat pisil ko, kay sarap lamasin.

“Ahh… Wait..” malambot at paos niyang bulong sa labi ko, kapos sa hininga.

Napaarko ang buong katawan ni Eula sa ginawa ko. Sa halip na lumayo, mas pinausli niya pa ang pang-upo niya patungo sa direksyon ng kamay ko, mas idinikit ang balakang niya sa akin habang nananatili siyang nakaluhod sa tabi ko. Bahagya pang umindayog ang katawan niya, tila gustung-gusto ang bawat bastos at madiin kong paghimas sa puwet niya.

Napangisi ako habang patuloy na nilalamas-lamas ang malambot niyang laman, kasabay ng pag-iwan ng mga basang halik sa gilid ng labi niya, paakyat sa pisngi, hanggang sa marating ko ang sensitibo niyang tainga.

“Tanggalin na natin ‘to,” bulong ko gamit ang paos, mababa, at seryosong boses dahil sa tindi ng libog, tinutukoy ang suot niyang slacks.

Humalinghing lang siya nang malakas bilang sagot at mabilis na tumango habang nanginginig ang buong katawan sa tindi ng pagnanasa.

Mas lumapit pa ang katawan ni Eula sa akin, halos isiksik niya na ang sarili niya sa gilid ko. Ang ulo niya ay nakasubsob sa leeg ko, nag-iiwan ng mga maliliit at maiinit na halik doon na nagpapakilabot sa akin, habang ang mga kamay ko naman ay abalang-abala sa likurang bahagi ng katawan niya.

Mula sa likod, mabilis kong hinawakan ang garter at waistband ng slacks niya sabay hatak niyon pababa nang mabilisan. Mahinang napatili si Eula sa mismong leeg ko dahil sa biglaang kilos ko. Walang oras na sinayang, tuluyan ko itong hinila pababa, lumampas sa kaniyang mapuputing hita.

Agad na sumalubong sa paningin ko ang basang-basa niyang puting underwear na bakat na bakat at mas nagpatingkad sa hubog ng matambok niyang pang-upo.

Napalunok ako at binasa ang ibabang labi ko dahil sa tindi ng libog. Mula sa hita ay tuluyan kong hinatak ang slacks niya pababa sa kaniyang tuhod, hanggang sa tuluyan ko na itong nahubad at naitapon sa kung saan.

Mas lalong umusli ang kaniyang pang-upo paitaas at marahan niya itong iginiling sa harap ko, isang mapang-akit na galaw na naging dahilan para mapamura ako nang pabulong. His bare, smooth thighs glistened inside the dark car.

Hindi na ako nagdalawang-isip pa. Ang isang kamay ko ay nanatiling nakasapo sa baywang niya para sa suporta, habang ang isa ko namang palad ay ipinatong sa matambok niyang pang-upo.

Noong una ay marahan ko muna itong hinimas-himas, ramdam ang init ng balat niya sa likod ng manipis na underwear, hanggang sa hindi ko na matiis at buong-buo ko itong dinakma kahit may kapirasong tela pang nakaharang sa pagitan namin. Nilamas ko iyon nang may panggigigil, ibinaon ang mga daliri ko sa malambot niyang laman. Si Eula naman ay walang tigil sa pag-ungol nang malagkit sa mismong tainga ko dahil sa sarap.

Habang nilalamas ko ang kaniyang pang-upo, naramdaman ko ang isang kamay ni Eula. Mula sa pagkakakawit sa batok ko, unt-unti itong gumapang pababa sa aking dibdib, bago tuluyang bumaba sa bato-bato kong tiyan. Ang mainit at nanginginig niyang palad ay marahang hinimas-himas ang tiyan ko, pinapakiramdam at pinipisil ang mga matitigas na masel ko doon. Napakagat ako sa ibabang labi ko at hinayaan lang siya sa kaniyang ginagawa.

Hanggang sa mas naging mapangahas ang kaniyang mga daliri; bumaba ito mula sa v-line ko patungo sa gitna ng pantalon ko na ngayon ay parang may nakatayong tent dahil sa matigas at galit na galit kong burat na kanina pa gustong-gustong kumawala.

“Puta…” naungol ko nang malalim, salubong ang mga kilay na napatingin pababa kung nasaan ang kamay ni Eula. Ang palad niya ay nasa itaas na ng tela ng pantalon ko, eksakto sa mismong ulo ng nakatayo kong ari, at marahan itong hinihimas at pinipisil-pisil doon.

Pinagpatuloy ni Eula ang madiin at mapang-akit na paghimas sa matigas kong burat mula sa labas ng pantalon ko, ramdam na ramdam ng kaniyang palad ang bawat ugat kong pumipintig sa tindi ng libog.

Habang ginagawa iyon ni Eula, hindi rin ako nagpatalo; mas lalo ko pang ibinaon ang aking malaking palad sa matambok niyang pang-upo, nilalamas at pinipisil ko iyon nang may panggigigil na tila ba gusto kong ariin ang bawat pulgada ng malambot niyang laman.

Muling nagdikit ang aming mga labi sa isang marahas at mahalay na halikan. Mas lalong naging mahalay ang aming paglaplapan—ang aming mga dila ay agresibong nagbubuhol at nagsasalubong, habang ang malagkit at mainit naming laway ay malayang naghahalo, lumilikha ng bastos at basang tunog sa tuwing naglalapit at nagkakalayo ang aming mga bibig.

Bahagyang inilayo ko ang aking mukha, sapat lang para makabulong ako sa nanginginig na labi ni Eula.

“Mas masarap kung ilalabas mo ‘yan,” bulong ko sa kaniya gamit ang paos, mababa, at utal sa libog kong boses. Marahang piniga ni Eula ‘to mula sa labas ng pantalon. “Ughh.. labas mo na, Baby.” 

Walang pag-aalinangan at mabilis na sumunod si Eula. Nanginginig ang kaniyang mga daliri habang ibinababa ang zipper ng aking pantalon. Ang unang bumungad sa kaniyang paningin ay ang itim kong brief na punong-puno at pilit na pumuputok dahil sa laki ng kargada ko sa loob. Hindi na maitago ng manipis na tela ang dambuhala kong ari; bakat na bakat ang buong hugis nito, at ang mapula kong ulo ay halos sumisilip na sa gilid ng garter, basa na rin sa lumalabas kong pre-cum.

Nakatitig lang si Eula roon, tulala at bakas sa mga mata niya ang labis na pagkamangha at bahagyang takot sa laking nakasabog sa harap niya. Napansin ko ang reaksyon niya, kaya lalo akong napangisi nang nakakalibog.

“Hawakan mo, Eula… Sige na,” hamon ko sa kaniya, habang ang kamay ko na nasa baywang niya ay mas hinapit siya palapit sa akin.

Dahan-dahang itinaas ni Eula ang kaniyang kamay at hinawakan muna ito mula sa labas ng brief ko. Hinimas-himas niya ang matigas at mainit kong ulo, pinapakiramdam ang pambihirang kapal nito gamit ang maliit niyang palad. Matapos ang ilang sandali ng mapanuksong paghimas, isiniksik ni Eula ang kaniyang mga daliri sa garter ng brief ko at tuluyan nang inilabas ang kargada ko.

Bumungad kay Eula ang dose pulgada kong morenong burat. Labis ang pagka-pundido at galit na galit ang mga ugat na nakapulupot sa buong katawan nito, na nagtatapos sa isang malaki at mapulang-mapula kong ulo na nagniningning sa basa ng sarili kong katas. Hindi lang ito basta mahaba; pambihira rin ang taba at kapal nito, na tila ba alam kong hindi kakayanin ng kahit na anong masikip na butas.

Mas lalong lumawak ang nakakalibog kong ngisi sa mukha habang pinapanood ko ang mukha ni Eula na tila hindi makapaniwala sa nakikita. Bahagyang itinulak ko ang aking balakang paitaas, ipinaparada ang aking dambuhalang ari sa mismong tapat ng mukha niya.

Hindi na kailangan pang utusan, dahan-dahang lumapit ang maliit na kamay ni Eula at tuluyang pumulupot sa aking morenong burat. Dahil sa pambihirang taba nito, halos hindi na mag-abot ang kaniyang mga daliri sa paligid ng matigas kong ari.

​“Ahh… putangina, Eula…” napaungol at napamura ako nang malalim.

​Napakagat-labi ako nang maramdaman ang tindi ng init ng kaniyang palad na mahigpit na nakabalot ngayon sa katawan ng aking alaga. Ramdam na ramdam ko ang bawat ugat kong pumipintig sa loob ng kaniyang hawak, tila ba gustong sumabog ng kargada ko sa tindi ng sarap.

​Sa kabila ng matinding naramdaman, nagawa ko pa ring ngumisi nang mayabang. Bahagya kong idinuwang ang aking mukha pababa, inilapit ang aking labi sa mismong sensitibo niyang tainga, at bumulong sa isang paos at mapang-asar na boses.

​“Malaki ba, Baby? Kaya mo ba ’yan?”

​Nanatiling nakatitig si Eula sa aking burat, tila hipnotisado sa laking nakaladlad sa harap niya, ngunit marahan at sunod-sunod siyang tumango na lalong nagpalawak sa nakakalibog kong ngisi.

​Bago gumalaw, muna niyang piniga-piga ang matigas na laman, pinapakiramdam ang kapal nito, bago ang kaniyang maliit na palad ay marahang nagsimulang magtaas-baba. Sa bawat hagod ng kaniyang mainit na balat patungo sa aking mapulang ulo na basang-basa na sa pre-cum, isang magaspang at pigil na ungol ang kumawala sa aking lalamunan.

​“Ughh… sige pa, Baby…” Isang magaspang at pigil na ungol ko.

Dahil sa tunog ng aking ungol, dahan-dahang nag-angat ng tingin si Eula sa akin. Tumingala siya habang ang kaniyang kamay ay walang tigil at mas nagiging mabilis sa pagjakol sa aking nag-uumapaw na kargada.

Ang kaniyang mga mata ay tila sabog na sabog na sa libog—nanlalabo at nangingilid ang luha sa tindi ng pagnanasa. Ang kaniyang mga pisngi ay namumula nang husto, at ang kaniyang hininga ay maitim at kapos.

Nagtitigan lang kaming dalawa, pinapanood ang bawat bastos na paggalaw ng kaniyang kamay sa ibaba. Maya-maya pa, dahan-dahang binuksan ni Eula ang kaniyang bibig at mapanuksong inilabas ang kaniyang maliit, basang dila, habang ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig nang diretso sa akin.

Napangisi ako ng malawak. Agad kong hinawakan ang kaniyang batok gamit ang aking malaking palad, marahan kong idinungaw ang kaniyang mukha paitaas habang ako naman ay bumaba upang salubungin ang kaniyang nag-aanyayang bibig.

Marahas kong sinipsip ang kaniyang maliit na dila, hinatak iyon sa loob ng aking bibig habang muli kaming sumabak sa isang mas mabilis, mas bastos, at mas mahalay na laplapan. Ang tunog ng naghahalo naming laway ay sumasabay sa madiing paghagod ng kaniyang kamay sa aking burat.

Ang isang kamay ko na kanina pa nakahawak sa kaniyang pang-upo ay gumalaw na nang mas mapangahas; dahan-dahan kong isiningit ang aking mga daliri sa garter ng kaniyang underwear at tuluyan ko itong hinatak pababa.

Bumungad sa akin ang kaniyang ganap na walang saplot, matambok, maputi, at sobrang kinis na pang-upo. Mas lalo akong nabaon sa tindi ng libog sa nakikita ko. Hindi na ako nag-aksaya pa ng panahon; ipinatong ko ang aking malaking palad sa mainit niyang balat at marahan ko itong hinimas-himas nang madiin.

​“Nghh… Ahh!” Napaiktad at napaarko si Eula sa mismong labi ko dahil sa gulat at sarap nang dumikit ang mainit kong palad sa hubad niyang pang-upo.

​Ipinagpatuloy ko lang ang paghimas at paglamas doon habang inilalapit ko ang aking bibig sa kaniyang tainga para bumulong. “Sobrang lambot at tambok ng pang-upo mo. Ang sarap-sarap lamasin.”

​Ang isa ko namang kamay na malaya ay dahan-dahan kong itinaas patungo sa kaniyang mukhang lasing na lasing na sa libog. Humiwalay ako nang bahagya sa aming paghalik at hinawakan ko ang kaniyang baba, pinipilit siyang tumitig nang diretso sa aking mga mata. Nagkatitigan kaming dalawa habang ramdam ko pa rin ang walang tigil na pagtaas-baba ng kaniyang kamay sa aking burat sa ibaba.

Gamit ang hinlalaki ng kamay ko na nasa kaniyang baba, marahan kong hinaplos ang mapula, basa, at namumugto niyang mga labi. Tinapat ko ng hinlalaki ko sa labi niya, ilang segundo lang dahan dahan bumukas ang bibig ni Eula at nilabas ang dila niya. Naramdaman ko ang basa at mainit niyang dila na lumapat sa daliri ko habang mapungay ang kaniyang mga matang nakatitig sa akin.

Nilayo ko ang hinlalaki sa nakabukas niyang bibig at marahan ipinasok ang aking hintuturo sa loob ng kaniya. “Suck it,“ utos ko sa kaniya sa mababa at paos kong boses.

Agad niyang sinunod ang gusto ko. Mas lalong naging nakakalibog ang hitsura ni Eula sa harap ko; nakatingala siya sa akin, habang basang-basa niyang nilalamon at sinisipsip ang daliri ko na parang puta.

Hindi ako nakuntento. Mula sa isang daliri, dahan-dahan kong idinagdag ang aking gitnang daliri. Dalawang daliri ko na ngayon ang marahas niyang sinusubo, nilalawayan, at sinisipsip nang madiin habang gumagawa ng basang tunog sa loob ng kaniyang bibig.

​“Ughh… yeah, that’s right…” napaungol ako nang madiin nang maramdaman kong mas lalo pang bumibilis at humihigpit ang pagjakol ni Eula sa aking nag-uumapaw na kargada, sumasabay sa mainit na pagsubo niya sa aking mga daliri.

Hindi rin naman ako nag patalo. Napaungol nang malakas si Eula, nanginginig ang buong katawan niya nang maramdaman niya ang mga daliri ko sa malayang kamay na naglalakbay na pababa patungo sa pagitan ng kaniyang mga hita, malapit sa kaniyang likuran.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras; idiniin ko ang aking hinlalaki sa pagitan ng kaniyang pang-upo, marahan itong hinihimas at tinatrace ang entrance niyon upang ihanda ang kaniyang katawan.

​“Ahh…!” ungol niya, habang ang kaniyang maliit na kamay ay lalong bumibilis sa paghagod sa aking nag-aapoy na burat.

Nilalaro ko ang sensitibong bahagi na iyon, pinaparamdam sa kaniya ang matinding kiliti at panggigigil na nagpapakapit nang mahigpit sa kaniya sa balikat ko. Nang mabalot at mabasa nang tuluyan ng malapot na laway ni Eula ang aking hintuturo at gitnang daliri sa loob ng kaniyang bibig, dahan-dahan ko na itong tinanggal mula sa kaniyang mga labi.

​“Good boy… Ang sarap mong sumipsip, Baby. Basang-basa ang mga daliri ko sa laway mo,” bulong ko nang nakakalibog habang hinalikan ko nang mabilis ang kaniyang namamasang labi.

Nakatingin lang sa akin si Eula, ang mga mata niya ay tila nalulusaw sa tindi ng pagnanasa habang nakabuka ang bibig, kitang-kita ang labis na kalibugan sa kaniyang mukha.

​Ang kamay ko na basang-basa ng kaniyang sariling laway ay unt-unting nagtungo sa kaniyang matambok na pang-upo. Ipinatong ko ang mga basang daliri ko sa kaniyang entrada. Sa una, padampi-dampi ko muna itong hinihimas at tinatrace ang paligid niyon gamit ang madulas na laway niya para maging komportable siya at hindi mabigla.

​“Nghhh… ahhh…” napapapikit si Eula sa bawat madiin na haplos ko, habang patuloy pa rin ang pagjakol niya sa aking ari sa ibaba.

Nang maramdaman kong medyo nagre-relax na ang kaniyang katawan, dahan-dahan kong ipinasok ang aking basang gitnang daliri sa kaniyang masikip na loob.

​“Ahhh! Daddy… teka…” daing ni Eula, napaarko ang kaniyang katawan at bakas sa mukha niya ang halo ng sarap at konting kirot dahil sa biglaang pagpasok ng daliri ko.

​Bahagya kong inilapit ang mukha ko at bumulong ako sa kaniyang tainga habang sinisimulan kong i-pump ang daliri ko sa loob niya. “Kailangan nating ihanda muna ’to, Baby… para maging handa ka kapag ang burat ko na ang pumasok.”

​“Nghh… opo…” Marahan lang na tumango si Eula habang nanginginig ang kaniyang mga hita, hinahayaan akong dahan-dahang igalaw ang aking daliri sa loob niya habang ang kaniyang kamay ay patuloy pa rin sa pagpapasarap sa ari ko.

Sinimulan ko nang ilabas-pasok ang aking daliri sa loob ng kaniyang masikip na butas, madiin at may ritmo. Bawat baon ko ng gitnang daliri ko hanggang sa dulo ay lumilikha ng isang nakakalibog at basang tunog ng laman na humahalo sa bawat kapos niyang paghinga.

Habang ang kaniyang buong katawan ay nanginginig at bahagyang umaarko paitaas sa tuwing tinatamaan ko ang pinakasensitibong parte sa loob niya.

Ramdam na ramdam ko ang pambihirang kasikipan ng kaniyang likuran; tila ba hinihigop at kinakagat ng kaniyang mga kalamnan ang daliri ko sa tuwing isinisiksik ko ito nang malalim. Libog na libog ako habang pinapanood ko siyang mag-react sa bawat galaw ko, at hindi ko maiwasang mapamura sa sarili kong isip. Kung isang daliri ko pa lang ay ganito na kasikip at kakapit, paano pa kaya kung ang dose pulgada at matabang burat ko na ang tuluyang gigiling at wawasak sa loob niya?

Nakatitig lang ako nang madiin sa kaniyang mukha. Ang kaninang kaunting sakit sa kaniyang ekspresyon ay tuluyang nawala, tuluyang napalitan ng puro at nakatutunaw na sarap.

Ang kaniyang mga mata ay nangingilid ang luha sa tindi ng pagnanasa habang ang kaniyang kamay ay patuloy pa rin, walang tigil sa mabilis na pagjakol sa aking ari. Ginagamit niya ang kaniyang maliit na palad upang madiing hagurin ang katawan nito, habang ang kaniyang hinlalaki naman ay mapanuksong pinaglalaruan, pinipisil-pisil, at iniikutan ang namumula at basang ulo ng aking burat.

Binasa ko ang aking pang-ibabang labi habang dumarami ang pre-cum na lumalabas mula sa akin dahil sa ginagawa niya. Idinuwang ko ang aking katawan nang mas mababa at binulungan ko siya sa kaniyang namumulang pisngi.

​“Suck it, Baby… Buksan mo ang bibig mo at isubo mo ang burat ko,” bulong ko sa kaniya gamit ang paos, mababa, at nagmamalaking boses ng isang lalaking lasing na lasing na sa libog.

Napalunok si Eula, kitang-kita ko ang paggalaw ng kaniyang leeg, pero wala ni katiting na pagtutol sa kaniyang mga mata.

Muli siyang tumitig pababa sa aking dambuhalang kargada na patuloy niyang jinajakol at pinapatigas nang husto. Dahan-dahan, unt-unting bumaba ang kaniyang ulo; ang kaniyang magandang mukha ay mas lumapit na sa aking pagitan, ramdam ko ang kaniyang mainit at mabilis na paghinga na direktang humahampas sa aking balat.

Muli ko siyang inutusan, hindi hinahayaang matigil ang momentum ng aming kalaswaan habang ang daliri ko sa loob niya ay patuloy sa mabilis na naglalabas masok.

​“Dilaan mo ang ulo, Baby. Sige na,” madiin kong utos.

Nilabas ni Eula ang kaniyang maliit, mapula, at basang dila. Una ay parang isang malamig na ice cream na marahan at mapanukso niyang dinilaan ang pinaka-ulo ng aking burat, mula sa ilalim paakyat sa slit nito, sinasalo ang bawat patak ng lumalabas kong katas.

​“Ahhh… putangina, Eula… ganiyan nga…” napaungol ako nang malakas, napahawak ang libreng kamay ko sa ulo niya habang ang aking balakang ay kusang gumagalaw paitaas, isinisiksik ang ulo ng aking ari sa kaniyang dila.

Ang ginawa niyang pagdila ay nagpalibog nang husto sa akin, dahilan upang mas maging agresibo ako. Lahat ng iyon ay nangyayari habang walang tigil ko siyang pinapantasya at f-in-ifinger sa ibaba; bawat dila niya sa ulo ng burat ko ay sinasabayan ko ng isang madiin at malalim na baon ng daliri ko sa loob niya.

Hindi na ako nakuntento sa isang daliri lang. Habang nakaluhod siya at abala sa pagtikim sa ari ko, idinagdag ko ang isa ko pang daliri sa loob niya. Ngayon, dalawang daliri na ang mabilis at madiin na lumalabas-pasok sa kaniyang masikip na butas, lumilikha ng mas malakas at mas malaswang tunog ng nagdidikit na laman na pumupuno sa buong loob ng sasakyan.

​“Nghhh… Ahhh! Daddy, sobrang lalim…” ungol ni Eula, ang kaniyang boses ay garalgal dahil sa bawat madiin kong pagbaon sa loob niya.

Sa kabila ng liit ng kaniyang labi, pilit na pilit na sinasakop ni Eula ang malapad at matabang ulo ng burat ko. Ramdam ko ang mainit at basa niyang bibig na nakabalot nang mahigpit sa aking ari. Ang kaniyang dila ay hindi mapakali; dahan-dahan itong umiikot sa mismong butas ng burat ko, dinidilaan ang bawat patak ng pre-cum na lumalabas doon.

​Napatingala ako at napaungol nang malakas, lumitaw ang mga ugat sa leeg ko sa tindi ng sarap. “Ahhh… putangina. Sipsipin mo pa!”

​Habang ang aking mga daliri ay walang habas na naglalabas masok sa loob niya, ang aking tingin ay bumagsak sa likod niya. Nakakalibog tingnan ni Eula sa posisyong iyon—ang kaniyang suot na fitted na blouse ay sadyang humapit sa kaniyang maliit at hubog na bewang, na lalong nagbibigay-diin sa kaniyang malapad na balakang. Ang kaniyang pang-upo ay nakausli, at nakikita ko ang bawat pagdiin ng aking mga daliri sa bawat pagpasok nito, habang ang kaniyang ulo naman ay nakayuko at nakasubsob sa aking ari.

Bawat baon ko ay sinasabayan ko ng paghawak sa kaniyang balakang, hinahatak ko siya palapit sa akin para mas malalim na mabaon ang burat ko sa kaniyang bibig. Ang kaniyang dila ay parang kidlat sa bilis kung paglaruan ang sensitibong bahagi ng ari ko.

​“Ang galing mong sumipsip, Baby… tangina, ang sikip ng bibig mo,” ungol ko sa sarap habang ang isa konvmg kamay ay lumapat sa kaniyang pang-upo, nilalamas ang bawat bilog ng laman niya.

​“Mmph… Ahh-nghh!” ​Isang baradong ungol ang kumawala kay Eula habang seryoso niyang sinisipsip ang ulo ng aking burat. Ramdam ko ang pag-vacuum ng kaniyang mainit na bibig sa bawat paghigop niya.

Pero gusto ko pa ng mas higit pa dito. Mas masarap, malibog, malaswa. Kaya pinatigil ko muna si Eula sa ginagawa niyang pagsubo sa akin. Dahan-dahan niyang iniluwa ang dambuhala at mataba kong burat mula sa kaniyang basang bibig, habang humahaba pa ang laway na nagdudugtong sa aming dalawa.

Hingal na hingal siyang tumingin sa akin, namumula ang mga pisngi at nanlalabo ang mga mata sa libog, tahimik na naghihintay kung ano ang susunod naming gagawin.

Nang walang babala, bigla kong hinatak paitaas ang dalawa kong daliri mula sa loob ng kaniyang masikip na likuran.

​“Nghhh… Daddy…” napaungol nang malalim si Eula sa biglaang pagkawala ng mga daliri ko sa loob niya, nakaramdam ng biglang pangungulila ang kaniyang sensitibong laman.

Hindi ko na hinayaang malamig ang momentum. Agad kong inayos ang posisyon ko sa backseat ng kotse—pinihit ko ang katawan ko at tuluyang humiga nang patihaya sa ilalim niya, ngayon ay nasa ibabaw ko na siya.

Ang galit na galit at tayong-tayo kong burat ay eksaktong nakatapat na naman sa kaniyang namumulang mukha, habang ang matambok, maputi, at makinis niyang pang-upo ay direkta namang nakabalandra sa tapat ng mukha ko.

Napangisi ako nang malawak nang masilayan ko nang malapitan ang kaniyang pinakasekreto at sensitibong bahagi sa pagitan ng kaniyang matambok na laman. Ang pinakagitna niya roon ay kulay pink, napakaganda, sariwa, at walang kabuhok-buhok. Amoy na amoy ko rin ang kaniyang mabangong halimuyak na mas lalong nagpabalik ng dugo ko sa aking pagitan.

Natakam ako nang husto sa nakikita ko, tila ba isang mamahaling pagkain na nakahanda para sa akin. Nilabas ko ang malaking dila at dahan dahang dumungaw malapit sa gitna ng pang-upo niya. Napaungol ako ng tuluyang lumapat ang dila ko sa entrada niya, marahan ay sinimulan kong paikutin ang dila ko sa labas non.

​“Ahhh! Daddy! Oh my god…” napasinghap si Eula at napaungol nang napakalakas sa gulat at sarap nang maramdaman niya ang basang init ng dila ko na direktang sumundot sa kaniyang likuran.

Napaarko nang husto ang kaniyang balakang paitaas, nanginginig ang kaniyang mga hita habang ang kaniyang mukha naman ay mas lalong napadikit sa aking nag-aapoy na ari dahil sa biglaang kuryente na gumapang sa kaniyang buong katawan.

“Nghhh… Ahh… Daddy…” daing niya, habang pilit niyang pinapanatili ang kaniyang balanse sa ibabaw ng aking katawan.

Maya-maya lang, naramdaman ko na ang ulo ni Eula na tuluyang bumaba patungo sa aking tayong-tayo na ari. Muli niyang inilabas ang kaniyang maliit na dila at sinimulang dilaan ang aking kargada.

Hindi lang ang ulo ang tinira niya; dahan-dahan niyang idinaloy ang kaniyang dila pababa mula sa mapulang ulo patungo sa buong katawan ng aking burat. Sabay nito, ang kaniyang maliit na kamay ay bumaba sa aking pagitan upang hawakan at dahan-dahang laruin ang aking bayag, pinipisil-pisil at hinahaplos ang mga ito na nagpadala ng matinding kiliti sa buong katawan ko.

Habang abala si Eula sa pagpapasarap sa aking ari, nanatili ang aking buong pokus sa kaniyang magandang likuran. Matapos kong paglaruan at basain nang husto ng aking laway ang labas ng kaniyang sensitibong entrada, ginamit ko ang dalawa kong malalaking palad upang hawakan nang madiin ang dalawang pisngi ng kaniyang matambok na pang-upo.

Marahan ngunit madiin ko itong pinaghiwalay. Lalong sumabog ang aking libog nang masilayan ko nang malapitan ang malinis, sariwa, at mapupulang loob ng kaniyang sensitibong bahagi na nagniningning na sa basa ng aking laway.

Hindi ko na tuluyang natiis ang tindi ng pagnanasa; binasa ko ang itaas na labi at walang pasabing dinuraan loob nito bago idiniin ang aking mukha sa kaniyang pagitan at tuluyan kong ipinasok ang aking dila sa kaniyang pinakaloob upang dilaan at kainin ito nang buong-buo.

“Ahhhh! Daddy! Mmhf—”

Puro kahalayang ungol at malalalim na hiyaw ang namutawi sa loob ng masikip na kotse. Napaarko nang husto ang katawan ni Eula, ang kaniyang balakang ay nakausli nang todo paitaas at sa tindi ng sarap ay halos maiupo niya na ang kaniyang buong bigat sa aking mukha habang walang awa kong nilalamon ang kaniyang likuran.

Sa kabila ng matinding kuryenteng nararamdaman niya sa ibaba, pilit pa ring ibinababa ni Eula ang kaniyang ulo upang dilaan at chupa-chupain ang ulo ng aking burat na nakatapat sa kaniyang bibig. Ang basang tunog ng aking dila na sumisipsip sa kaniyang likuran ay sumasabay sa tunog ng kaniyang pagsubo sa aking burat.

Habang patuloy kong nilalamon ang kaniyang pang-upo, naagaw ng paningin ko ang isang maliit na bagay sa gitna ng mga hita ni Eula na kasabay na nanginginig sa kaniyang buong katawan. Isang maliit at nakatayong ari. Napangisi ako at ang isa kong kamay ay walang pasabing dinakma ‘to. Napasinghap si Eula sa gulat habang napaigtad ang kaniyang balakang.

Kasyang-kasya ’to sa aking malaking palad dahil sa liit at payat nito. Tingin ko’y wala pa sa apat na pulgada ang haba niyon, payat at tila kay-bango. Pero malayo ang itsura nito sa sarili kong kargada; kagaya ito ng buong katawan ni Eula—maputing-maputi, makinis, at ang ulo ay kulay pink habang dahan-dahang naglalabas ng malapot na paunang katas mula sa slit nito.

Wala ring kahit isang hibla ng buhok si Eula sa kaniyang ibaba, kaya naman litaw na litaw ang bawat detalye ng kaniyang ari sa aking paningin.

Ang dila ko ay hindi man lang huminto sa agresibong pagkain sa kaniyang pang-upo, at ang kamay kong nakabalot sa kaniyang maliit na ari ay nagsimula nang magtaas-baba. Sinasalubong ng aking palad ang bawat pintig nito, mabilis at madiin ang aking pagtaas baba dito habang ang aking hinlalaki ay pasimpleng pinipisil ang kaniyang sensitibong ulo na basang-basa na.

Ang sarap na naramdaman ni Eula ay nadoble base na rin sa naging marahas na reaksyon ng kaniyang katawan. Halos mawalan siya ng lakas sa kaniyang mga siko habang nakasubsob pa rin ang kaniyang mukha sa aking kargada.

Ang kaniyang maliit na ari ay lalong tumigas at pumintig sa loob ng aking palad sa bawat mabilis kong paghagod, habang ang kaniyang likuran ay patuloy kong sinisipsip at nilalamon nang walang patid.

“Ngh-ahhh! D-Daddy… ughh, sige pa!” nanginginig na ungol ni Eula, ang kaniyang laway ay tumutulo na sa aking kandungan habang pilit niyang isinusubo muli ang ulo ng aking burat kasabay ng marahas na paggiling ng kaniyang puwetan sa aking mukha.

Idiniin ko pa nang husto ang aking mukha sa kaniyang pagitan, habang ang aking kanang kamay ay walang awang pinapaputok ang kaniyang maliit na ari sa bilis ng aking pagtaas baba.

“Wait… teka lang, Daddy! Lalabasan na po ako!” ang huling ungol ni Eula bago ko maramdaman ang biglang pagtigas at panginginig ng buong katawan niya.

Sabay nito ang sunod-sunod na malalakas na pintig ng kaniyang maliit na ari, at isang mainit at malapot na tamod ang sumabog at pumutok nang husto sa aking palad.

Napanganga si Eula at napatingala habang tuluyang nanghina ang kaniyang mga siko, dahilan upang bumagsak ang kaniyang katawan sa aking kandungan pagkatapos ng kaniyang matinding orgasmo. Hinihingal siya nang malalim, gulo-gulo ang buhok, at halos hindi makagalaw sa tindi ng sarap na napapanginig pa rin sa kaniyang mga binti.

Napangisi ako habang tinititigan ang aking kanang kamay na punong-puno ng kaniyang malapot at puting katas. Nang hindi nag-aalinlangan, itinaas ko ang aking palad sa aking mukha at dinilaan ‘to, tinikman ang kaniyang katas, sinusipsip ang bawat patak na nasa pagitan ng aking mga daliri.

Lalong sumabog ang libog ko nang malasahan ko ito. Sobrang tamis, isang kakaibang lasa na hindi ko pa naranasan sa buong buhay ko. Napalunok ako habang nakatingin kay Eula na nanginginig pa rin ang pang-upo sa ibabaw ng aking mukha habang muling subo subo ang kargada ko.

Ang natitirang malapot na tamod niya sa aking mga kamay ay hindi ko inaksaya. Nilapat ko ‘to sa kaniyang entrada, dahan-dahan ngunit madiin kong ipinahid ang kaniyang sariling mainit na katas sa gitna ng pang-upo niya, pinapasadahan ang paligid nito hanggang sa maging madulas at basang-basa ‘to.

Nang masigurado ko na handa na siyang pasukan ay mahina kong pinalo ang kaniyang pang-upo, lumikha ng isang malutong na tunog na lalong nagpaungol sa kaniya. Malalim ko pa itong sinisipsip nang huling beses bago pinakawalan.

Dahan-dahan kong inilayo ang aking sarili sa gitna ng kaniyang pang-upo, dinidilaan ko ang gilid ng aking mga labi habang ang dalawa kong daliri ang pumalit sa dila ko at marahas na pinaglaruan at binomba ang kaniyang loob.

Napaungol si Eula sa tindi ng bagong sensasyon, pero tila alam niya na ang susunod kong gagawin. Dahan-dahan niyang iniluwa ang burat kong subo-subo niya, pinapakawalan ang aking kargada na nangingintab pa sa kaniyang laway, bago siya dumeretso ng pagkakaupo sa ibabaw ko.

Matunog na lumabas ang mga daliri ko sa kaniyang loob nang umusod siya paitaas para maupo. Ngayon ay nakaupo na siya sa matigas kong tiyan, kaya kitang-kita ko ang perpektong kurba ng kaniyang katawan mula sa likod.

Ang kaniyang maliit na balikat, ang manipis na baywang, ang malapad na balakang, at ang puting-puting matambok na pang-upo na basang-basa ang gitna ng kaniyang sariling katas at namumula ang dalawang pisngi dahil sa kaka-lamas ko kanina.

Marahan munang jinakol ni Eula ang alaga ko gamit ang kaniyang maliit na kamay, pinapasadahan ang ugat-ugating katawan nito bago niya ito bitawan at pumihit ng pagkakaupo paharap sa akin. Ngayon ay nakapatong na siya sa matigas kong tiyan, ang mga kamay niya ay nakahawak sa dibdib ko upang suportahan ang kaniyang bigat, habang ang dalawang hita niya ay nasa magkabilang gilid ng baywang ko.

Nakatingin siya sa akin paibaba, habang ang kaniyang buhok ay bahagyang humuhulog sa kaniyang mukha. Ang kaniyang mga mata ay malamlam at puno ng hindi kumukupas na pagnanasa. Ang mga kamay ko naman ay tinungo ang kaniyang manipis na baywang at mariin siyang hinawakan doon, ibinabaon ang aking mga daliri sa kaniyang makinis na balat habang dahan-dahang hinahaplos at pinipisil ito.

Gamit ang isang kamay ko ay marahan kong tinulak ang likod niya upang mapahiga siya sa ibabaw ko habang ang dalawa niyang hita ay nasa magkabilang gilid ko pa rin. Mabilis sumunod ang katawan ni Eula sa akin, hinayaang bumagsak ang kaniyang magaan na bigat sa aking dibdib. Ngayon ang mukha namin ay magkaharap at sobrang lapit sa isa’t isa, ramdam ko ang mabilis at mainit niyang paghinga.

Binuka ko ang aking bibig at marahang nilabas ang dila ko, na agad ginaya ni Eula. Nilabas niya ang kaniyang dila at dahil nasa ibabaw ko siya, ang matatamis niyang laway ay dahan-dahang bumagsak at pumatak sa aking sariling dila.

Hindi na ako nakatiis at kinabig ko ang kaniyang ulo upang muling magtama ang mga labi namin. Isang marahas, basang-basa, at napakahalay na halik ang pinakawalan ko.

Sinalubong ng dila ko ang kaniyang dila, nilalamon ang kaniyang buong bibig habang maririnig ang malagkit na tunog ng pagdidikit ng aming mga labi. Napaungol si Eula sa loob ng bibig ko, ang kaniyang mga daliri ay bumaon sa aking mga balikat habang sumasabay siya sa bawat igtad ng aking halik, nilalasap ang naghalong lasa ng kaniyang sariling tamod at laway sa aking dila.

Ilang sandali pa ay dahan-dahang iniwan ng aking mga labi ang kaniyang bibig. Pinagpatuloy ko ang paghalik pababa sa kaniyang pisngi, madiin at mainit, habang ang aking kamay sa kaniyang baywang ay patuloy sa paglamas sa kaniyang makinis na balat. Gumapang ang aking mga labi patungo sa kaniyang tenga.

Dinilaan ko muna ang gilid niyon, dahan-dahang sinipsip ang kaniyang earlobe na nagpaatungal sa kaniya ng mahina bago ako bumulong sa paos at nag-aapoy kong boses.

“Tell me, baby, do you want my cock inside you? Do you want me to fuck you?” paos at magaspang kong bulong nang madiin sa mismong tenga niya, habang ang dila ko ay banayad na pumapasadha sa kaniyang earlobe na basang-basa na.

Kasabay ng pagtatanong ko, ang dalawa kong kamay na nakahawak sa kaniyang manipis na baywang ay marahas kong ibinaba patungo sa kaniyang matambok na pang-upo. Madiin ko itong pinisil at hinila paitaas, dahilan upang ang kaniyang basang entrada ay marahas na kumiskis at gumiit sa maugat na katawan ng aking burat na pumipintig sa tindi ng libog sa ilalim niya.

Napaungol nang malalim si Eula, nanginginig ang buong katawan habang ang kaniyang pang-upo ay kusang gumigiling pabalik, pilit na hinahanap ang aking matigas na ari na nakadikit sa kaniyang likod. Marahan ngunit madiin niyang itinango ang kaniyang ulo sa aking leeg, hinahabol ang kaniyang hininga bago sumagot sa pagka-paos.

“O-opo, yes, fuck me please…” ungol niya, habang ang kaniyang mga hita sa magkabilang gilid ng aking baywang ay mas lalong humigpit ang kapit upang mas ihanda ang kaniyang entrada sa aking kargada.

Napangisi ako nang malapad sa kaniyang naging sagot. Hindi inaalis ang aking bibig sa kaniyang tenga, muli akong bumulong sa mas paos at nakakalokong tono. “Then put it on yourself,” utos ko sa kaniya habang bahagyang pinapakawalan ang hawak sa kaniyang baywang.

Napalunok si Eula at ilang segundo siyang natahimik, tila nabigla o tinatantya ang tindi ng utos ko. Dahan-dahan siyang umahon mula sa pagkakahiga sa ibabaw ko, marahang itinutulak ang kaniyang sarili paitaas gamit ang kaniyang mga kamay na nakapatong sa aking dibdib. Ngayon ay nakaupo na siya malapit sa aking puson, habang ang dambuhala at galit na galit kong burat ay nananatiling nakadikit at pumipintig sa kaniyang likuran.

Kagat-labi lang akong nakahiga, pigil ang paghinga habang nanonood sa bawat kinikilos niya. Kitang-kita ko kung paano gumagalaw ang kaniyang manipis na baywang sa ilalim ng malamlam na liwanag sa loob ng kotse.

Hindi niya muna pinasok ang burat ko; bagkos, marahan niyang giniling ang kaniyang hubad at makinis na pang-upo sa aking kargada. Ibinabaon niya ang kaniyang gitna sa katawan ng aking ari, pabalik-balik, pababa at pataas upang sadyang pasabikin ako nang husto.

Narinig ang malagkit na tunog ng pagdidikit ng kaniyang basang entrada sa aking nag-aapoy na balat. Kasabay niyon, may gumuhit na matamis at mapang-akit na ngiti sa mga labi ni Eula—isang ngiti na kay tagal kong hindi nakita dahil sa mga mabibigat at magugulong nangyari sa amin nitong mga nakaraang araw. Tinitigan niya ako diretso sa aking mga mata habang patuloy sa paggiling, tila ba tinutukso ang aking pasensya.

“Ahh, fuck baby don’t tease me,” paos kong hiyaw habang marahas na humigpit ang kapit ng mga kamay ko sa kaniyang manipis na baywang.

Dahil sa sinabi ko, dahan-dahang hininto ni Eula ang paggiling ng kaniyang hubad na pang-upo sa aking kargada. Inabot ng kaniyang maliit na kamay ang likod niya at marahan niyang hinawakan ang matigas at matabang katawan ng aking burat.

Napalunok ako habang titig na titig sa kaniya, hinayaan ko lang siya ang mag-handle ng lahat upang hindi siya mabigla sa pagpasok ng ari ko. Alam ko sa sarili ko na hindi normal ang laki ng kargada ko; dambuhala at masyadong malaki ito, na kahit si Rhian na asawa ay hindi ito kayang tanggapin at ipasok nang buo nang hindi nasasaktan.

Nakahawak lang ang mga kamay ko sa kaniyang baywang, bahagyang itinutulak ang kaniyang balakang pababa habang inuutusan siya. “Sige na, baby… ipasok mo na. Huwag mo na akong bitayin sa libog,” bulong ko.

Pero matigas ang ulo ni Eula. Sa halip na ibaon, dahan-dahan niya lang itinapat ang naglalaway kong ulo sa mismong mainit niyang entrada. Pinaglalaruan niya lang ito doon, idinidikit-dikit at ikinuskos nang bahagya sa kaniyang balat upang maramdaman ang pintig nito, pero hindi niya ito tuluyang pinapasok. Nakatitig lang siya sa akin nang diritso, malamlam ang mga mata na puno ng pagnanasa.

Nagsalubong ang kilay ko sa sobrang libog at bitin. Ang kamay kong nasa baywang niya ay bumaba at sinapo ang matambok niyang pang-upo bago ko ito nilamas nang buong gigil. Pero sa kabila ng panggigigil ko, hinayaan ko pa rin siyang magtrabaho at magkontrol ng ritmo.

“Iniwasan niyo ako ng ilang araw. Sinabi niyo na kalimutan ko na ang lahat…” pag-uumpisa niya, habang ang kaniyang boses ay nanginging sa libog.

Saglit akong napatigil sa kaniyang sinabi, natigilan sa bigat ng kaniyang paalala, pero agad din akong napasinghap nang maramdaman kong mas humigpit ang kapit ng kaniyang maliit na palad sa aking burat.

“Ahh… Shit, Eula…” ungol ko, napa-pisil sa kaniyang pang-upo.

Ngumisi si Eula, pero ang kaniyang buong mukha ay pulang-pula na sa tindi ng libog, at ang kaniyang paghinga ay pababa nang pababa.

“Ngayon, nandito kayo sa harapan ko, nagmamakaawang kantutin ako…” mapang-uyam niyang saad, kasabay ng mas madiing pagsentro ng kaniyang basang entrada sa naglalaway na ulo ng aking burat.

Napalunok ako, pabalik-balik ang tingin mula sa kaniyang mapang-akit na mukha pababa sa aking burat na nakasentro mismo sa gitna ng kaniyang pang-upo. Napakuyom ang mga daliri ko sa paa nang maramdaman kong unti-unti niyang itinutulak at dinidiin ang kaniyang katawan pababa sa alaga ko.

“Slowly… Ugh..” paos kong pakiusap habang marahas na pumipintig ang ari ko sa kaniyang pag-ipit.

Naramdaman ko ang dambuhalang ulo ng aking burat na dahan-dahang gumiit at pumasok sa loob ni Eula. Napaungol ako nang malalim, pabaliko ang aking likod dahil sa matinding kasikipan na sumalubong sa aking kargada, tila ba sinasakal ng kaniyang mainit na laman ang dulo ng aking ari.

Tinitigan ako ni Eula diretso sa mga mata, lumalaban ang kaniyang hininga habang nakatapat pa rin ang kaniyang palad sa hubad kong dibdib. “Panoorin mo kung paano ko aangkinin ’to, Daddy,” ang huling bulong niya.

Bago pa ako makasagot o makakilos, biglang buong-pwersang ibinagsak ni Eula ang kaniyang sarili pababa. Walang babala, walang dahan-dahan—ang kaniyang buong bigat ay isinadsad niya sa aking kandungan. Ang dose-pulgadang burat ko ay buong-buong pumasok at bumaon nang sagad-sagaran sa mainit, malambot, napakasikip, at mamasa-masang loob ni Eula.

Isang marahas at basang tunog ng nagsasalpukang laman ang umalingawngaw sa loob ng kotse. Sabay kaming napaungol nang napakalakas at agresibo. Naramdaman ko ang biglang pag-umbok ng mga ugat ko sa leeg at braso, ang marahas na pag-igting ng aking panga, at ang pagdidikit ng aking mga kilay sa tindi ng sarap at sikip na halos pumutok sa aking ari.

Si Eula naman ay napaungol ng isang napakahalay at napakalakas na hiyaw. Napatingala ang kaniyang ulo, lumabas ang kaniyang maputing leeg habang gulo-gulo ang buhok, at ang kaniyang dalawang kamay na nakatukod sa hubad kong dibdib ay biglang kumuyom nang madiin, kinalmot ang balat ko habang nanginginig ang kaniyang buong katawan sa tindi ng gulat ng aking dambuhalang laki na sumagad sa kaniyang pinakailalim.

“Ahhhh… Putangina, Eula!” malakas at garalgal na ungol ko habang nanlalaki ang mga mata na nakatingin sa ibaba, sa tapat ng magkadikit naming laman. Hindi ako makapaniwala sa marahas na ginawa niya.

Dahan-dahang ibinaba ni Eula ang kaniyang ulo mula sa pagkakatingala. Kitang-kita sa mukha niya ang konting kirot dahil sa biglang pagbuka ng kaniyang loob, pero mas lamang na lamang ang tindi ng libog. May nakakalokong ngiting nakaguhit sa kaniyang mga labi, tila natutuwa at nagmamalaki sa nangyayari ngayon sa aming dalawa.

“Shit, baby! Why did you do that?” napasinghap ako at biglang bumangon mula sa pagkakahiga.

Ang malalaki kong braso ay mabilis na pumulupot sa kaniyang manipis na baywang dahil sa pag-aalala na baka mapunit ang kaniyang loob. Ramdam na ramdam ko kung paano sumasakal ang masikip niyang laman sa bawat pagpintig ng dambuhala kong burat na bumaon nang sagad sa kaniyang pinakailalim.

Ang mga kamay ni Eula ay awtomatikong bumagsak sa malapad at hubad kong balikat. Mas nilapit niya pa ang kaniyang katawan sa akin hanggang sa magdikit ang aming mga dibdib. Halos yakap niya na ako nang buong-buo, at ang kaniyang mukha ay nakasubsob malapit sa leeg ko.

“Ahh… Daddy, ang laki niyo po…” bulong niya sa mismong balat ko, ang boses niya ay napakababa at halatang nahihirapan sa tindi ng pagkaka-stretch ng kaniyang loob. “Punong-puno po ako.”

“Bakit mo ginawa ’yon? Pwede kang mapahamak o masaktan sa ginagawa mo, Eula!” pagalit ngunit paos kong tanong sa kaniya, habang madiin ang hawak ko sa kaniyang balakang upang pigilan siya.

Hindi sumagot si Eula. Sa halip, naramdaman kong pilit niyang itinataas ang kaniyang balakang upang magsimulang gumalaw sa ibabaw ko. Lalong humigpit ang hawak ko sa baywang niya para panatilihin siyang pumirmi sa aking kandungan.

“Huwag ka munang gagalaw, baby. Huwag muna, baka mabigla ’yang loob mo,” utos ko habang nagtatama ang aming mga paningin.

Pero sadyang makulit at matigas ang ulo ni Eula. Hindi siya nakinig at bigla niyang sinimulang iangat at ibaba ang kaniyang sarili sa aking kargada. Napamura na lang ako nang mariin sa aking isipan dahil sa tindi ng sarap na biglang gumuhit sa ari ko.

Sa una ay mabagal at dahan-dahan lang ang kaniyang pagtaas-baba, tinitiyak na pumapasok nang buo ang dose-pulgada kong burat bago niya ito muling itataas hanggang sa dulo ng aking ulo.

Wala na akong nagawa kundi ang mapapikit at mapahawak nang madiin sa kaniyang puwetan. Tangay na rin ako ng matinding libog, kaya hinayaan ko na lang si Eula na patuloy na gilingin at wasakin ang sarili niya sa ibabaw ng aking alaga.

Mula sa mabagal at dahan-dahang pag-angat, unti-unti nang binilisan ni Eula ang kaniyang pagtaas-baba. Ang kaniyang manipis na baywang ay marahas na pabalik-balik na gumagalaw paitaas bago muling ibabagsak nang buong-bigat ang kaniyang matambok na pang-upo sa aking kandungan.

Ang malagkit at basang tunog ng aming nagsasalpukang ari ay umalingawngaw sa loob ng masikip na sasakyan. Ang isang kamay ko ay mabilis na bumaba sa kaniyang maputing puwetan, madiin itong sinasapo at pinipiga upang alalayan ang kaniyang marahas na paggiling, habang ang isa ko namang kamay ay nakatukod sa likod ng backseat para suportahan ang bigat ng aming mga katawan.

Pinapanood ko lang nang buong panggigigil ang bawat pagtaas-baba ni Eula sa aking harapan. Kitang-kita ko kung paano lumuluwa at muling nawawala ang dambuhala kong burat sa loob ng kaniyang mamasang-masang entrada sa tuwing umaahon siya paitaas.

Ang kaniyang dalawang kamay ay nanatiling nakasunggab nang madiin sa aking mga balikat, kinalmot ang aking balat sa tuwing sumasadsad ang kargada ko sa kaniyang pinakailalim.

Libog na libog ang aming mga mukha habang nagtititigan kami nang diritso, habang ang kaniyang malamlam na mata ay nagmamakaawa para sa mas marahas pang bayo. Hindi ko na rin tuluyang natiis ang tindi ng kasikipan ng kaniyang loob na sumasakal sa ari ko.

Sinimulan ko na ring isalubong ang aking balakang paitaas sa bawat pagbaba ng kaniyang katawan. Mas naging mabilis, marahas, at walang awa ang aming pagtatalik. Itinutulak ko ang aking puson paitaas upang lalong mabaon nang sagad-sagaran ang dose-pulgada kong burat sa kaniyang masikip na pang-upo.

“Ahhh! Oh-hh, Daddy! F-fuck…!” malakas na hiyaw ni Eula, napatingala muli habang nanginginig ang kaniyang mga hita sa aking gilid.

“Putangina, Eula… ang sarap at ang sikip ng loob mo!” garalgal kong mura kasabay ng mas madiing pag-bomba paitaas, pinupuno ang buong kotse ng tunog ng aming mahahalay na ungol at maruruming tunog ng kantutan.

Ang isang kamay ko na nakatukod sa backseat ay mabilis kong inilipat patungo sa batok ni Eula. Madiin kong isinubsob ang aking mga daliri sa kaniyang buhok at marahas ko siyang hinatak palapit sa akin upang muling sunggaban ang kaniyang mga labi.

Agad namang tinugon ni Eula ang aking ginawa. Nagpalitan kami ng napakabasang laplapan; nag-aagawan ang aming mga dila sa loob ng nag-aalab naming mga bibig habang humahalo ang tunog ng aming laway sa mabigat na paghinga.

Habang abala ang aming mga labi sa marahas na halikan, ang kabilang kamay ko naman na nakasapo sa kaniyang puting puwetan ay mas lalong bumaba sa pinakagitna nito. Ginamit ko ang aking malalaking daliri upang mas ibuka at piliting paghiwalayin ang dalawang pisngi ng kaniyang pang-upo.

Sa paraang ito, mas lumitaw ang kaniyang entrada at mas malalim na bumaon ang dose-pulgada kong burat sa kaniyang pinakamasikip na loob.

Dahil sa higpit ng pagkakahawak ko sa kaniyang batok at ang bigat ng aking palad sa kaniyang puwetan, tuluyang na-lock ang katawan ni Eula sa ibabaw ko. Hindi na siya makagalaw o makontrol ang ritmo, kaya naman ako na ang tuluyang humawak sa ritmo.

Marahas kong inangat ang aking baywang mula sa upuan ng kotse. Ginamit ko ang buong pwersa ng aking balakang upang rapiduhin ng sunod-sunod at walang awang kantot ang kaniyang masikip na loob. Itinutulak ko ang aking puson paitaas nang napakabilis, bawat sadsad ay sagad-sagaran hanggang sa humampas ang kaniyang pang-upo sa aking mga bayag.

Napakabilis at napakalakas ng bawat salpok ng aming mga laman na umuuga sa buong sasakyan. Dahil sa tindi at bilis ng aking pagbomba, naputol ang aming halikan at napatingala si Eula habang sunod-sunod ang kaniyang basag at mahalay na hiyaw.

“Ah! Ah! Ah! Ah! D-Daddy…ahh!” ang walang patid na ungol ni Eula, habang ang kaniyang mga mata ay pabalik-balik ang pagpikit at ang kaniyang maliit na ari sa ibaba ay muling pumipintig at naglalabas ng katas sa tindi ng gulat ng aking rapido.

“Tangina, baby! Ang init ng loob mo… Ah!” garalgal kong mura habang ang aking panga ay nagngangalit sa tindi ng panggigigil.

Mas lalo ko pang binilisan ang pagbayo paitaas, walang pakialam kung umuuga na nang husto ang kotse, habang ang pawis ay tumutulo na mula sa aking noo.

Nakakandong si Eula sa akin, at dahil sa tindi at lakas ng aking pagkantot ay sumasabay na lang ang kaniyang buong katawan sa aking ritmo. Parang isang manika na lang siya na walang kalaban-laban na nagtataas-baba at nayayanig sa aking kandungan dahil sa pwersa ng bawat kantot ko.

​“Ahhh! Ah! Ah! Daddy… ughhh! Masyado pong… m-mabilis… f-fuck!” paos at basag na hiyaw ni Eula, habang ang kaniyang mga mata ay nagsisimula nang lumuha sa sobrang sarap na nararamdaman. Namumula ang kaniyang mga pisngi, at ang kaniyang labi ay bahagyang nakabuka habang hinahabol ang kaniyang hininga.

Nag-iigting naman ang aking panga sa matinding libog habang pinapanood ko ang bawat pagbabago ng ekspresyon sa kaniyang mukha. Ang bawat pag-atungal niya at pagpikit ng mata ay lalong nagpapadilim sa aking paningin para lalo pa siyang rapiduhin at kantutin nang mabilis at agresibo.

​“Tignan mo kung paano ka magka-lamog-lamog sa burat ko! Ahhh… shit!”

​Ang kamay ko na kanina ay nasa batok niya ay dahan-dahang bumaba patungo sa school uniform na suot-suot pa rin niya sa kaniyang itaas. Sinunggaban ko ang tela nito at hinatak ko ito nang marahas pababa upang mas hubaran siya.

Matunog na nangalaglag ang mga butones nito at tuluyang nabuksan ang kaniyang damit, dahilan upang tumambad nang buong-buo ang kaniyang makinis na dibdib sa aking paningin. Bumungad sa paningin ko ang kaniyang magandang suso na may mapupusyaw at kulay pink na mga utong na ngayon ay matitigas at nakatayo na rin dahil sa tindi ng kaniyang libog.

Napatingala ako kay Eula. Hindi ko pinalampas ang pagkakataon; inabot ng aking bibig ang kaniyang dibdib at marahan ngunit madiin kong pinapasadahan ng aking basang dila ang kaniyang utong. Sinisipsip ko ito at pinaiikutan ng dila, habang ang aking balakang ay patuloy sa mabilis na pag-angat upang salubungin ang kaniyang pang-upo.

​Si Eula naman ay nakapikit na at nakatingala nang husto, napapakapit ang kaniyang mga daliri sa aking buhok habang nanginginig ang buong katawan sa sarap ng aking kantot at sa sensasyon ng aking dila sa kaniyang suso.

Ang kaniyang mga kamay ay madiin na nakabaon sa aking buhok, pilit na ginagabayan ang aking mukha para mas lalong i-ngudngod ko ang aking bibig sa kaniyang malambot na laman sa kaniyang dibdib. Bawat higop ko sa kaniyang pink na utong ay may kasamang malakas na pagtaas baba ng kaniyang balakang sa aking kargada.

​Sa bawat pag-angat ng aking baywang para i-rapido ang kaniyang masikip na loob, nararamdaman ko ang pagbayo ng ulan at hangin sa labas ng kotse, ngunit wala na akong pakialam. Masyado na akong nilamon ng libog; burado na sa isip ko ang asawa ko na nag-aalala sa bahay ngayon, at ang katotohanang first anniversary pa naman namin ngayon.

Wala nang halaga ang lahat ng ’yon—ang tanging mahalaga na lang ay ang mainit, masikip, at basang-basa na katawan ni Eula na kinakantot ko sa gitna ng unos.

​“F-fuck, baby… you feel so tight… ahhh, shit! You’re breaking my cock!” garalgal kong ungol habang ramdam na ramdam ko ang bawat pag-ipit ng laman niya sa loob ko.

Agresibo ang bawat galaw namin. Ang kotse ay hindi tumitigil sa pag-ugoy sa gitna ng malakas na bagyo. ​Ang bawat pagtagpo ng aming balat ay may kasamang malalakas na tunog ng kantutan na sumasabay sa hampas ng hangin sa labas.

Habang nakasubsob ang mukha ko sa kaniyang dibdib, nararamdaman ko ang kaniyang mga kuko na bumaon sa balat ng aking batok, nag-iiwan ng mga marka dahil sa tindi ng sarap.

​Hinawakan ko nang madiin ang kaniyang maputing puwetan at hinatak siya nang mas malapit para mas lalong pumasok ang dose-pulgada kong burat sa kaniyang pinakaloob.

“Ahh.. ah.. ahh.. lalabasan na po ako, daddy!” ungol ni Eula malapit sa tenga ko, habang mas humigpit ang kapit ng kaniyang mga kuko sa aking buhok.

Binasa ko ang aking pang-ibabang labi at tiningala ko siya habang patuloy akong naglalabas masok sa kaniya. Marahang nakabuka ang kaniyang bibig dahil sa sarap na kaniyang tinatamasa ngayon sa ibabaw ko. Pulang-pula ang kaniyang mga pisngi pati na ang kaniyang mga labi.

Dahil sa narinig ko ay mas binilisan ko pa ang pagkantot sa kaniya nang pailalim. Ginamit ko ang buong lakas ng aking balakang para tirahin ang kaniyang entrada.

Halos ilabas ko na ang buong burat ko mula sa kaniyang loob. Hahatakin ko ito paitaas hanggang ang ulo na lang ang matitira sa loob ng kaniyang mainit at masikip na pang-upo, bago ko muling ibabagsak ang kaniyang katawan sa aking kargada para muling pumasok nang buong-buo at sagad ang dambuhala kong ari.

“Ang sikip, putangina!” ungol ko habang nararamdaman ko ang kaniyang mamasang-masang loob na sumasakal sa akin.

Hanggang sa naramdaman ko ang biglang paninigas ng buong katawan ni Eula sa aking ibabaw. Napadikit nang husto ang kaniyang puson sa akin, at kasabay nito, ang kaniyang maliit at sensitibong ari ay nagsimula nang mangisay sa tindi ng orgasmo.

Tumalsik ang mainit at malapot niyang katas mula sa kaniyang maliit na ari, tumatama sa aking hubad na dibdib habang nilalabasan siya nang todo sa tindi ng sarap.

“Ahhhh! Oh, god!” tuluyang naiyak si Eula habang nanginginig ang kaniyang manipis na baywang.

Pero hindi ako tumigil sa pagkantot sa kaniya. Kahit nanginginig na siya at katatapos lang labasan ng kaniyang semilya, mas naging agresibo pa ako at mas lalo ko pang binilisan ang aking paggalaw.

Hindi ko hinayaang mamahinga si Eula pagkatapos niyang labasan. Sa halip, hinawakan ko nang madiin ang kaniyang manipis na baywang at marahas ko siyang pinaliko sa aking ibabaw para patalikod siyang kumandong sa akin.

Dahil sa biglaang pagbago ng posisyon namin habang nakabaon pa rin ang kargada ko, wala sa sariling napakapit si Eula sa driver’s seat na nasa harapan niya upang kumuha ng lakas. Nanginginig ang kaniyang mga bisig habang nakasubsob ang kaniyang ulo sa sandalan ng upuan ng driver.

Ang dalawang kamay ko ay humawak sa kaniyang balakang. Kinontrol ang kaniyang buong katawan at pinwersa ko ang katawan niyang magatras-abante nang marahas sa aking kandungan.

“Ah! Ah! Ahhh! D-Daddy… ugh, sandali po… m-masyado pong malalim!” walang magawa si Eula kundi ang mapaungol muli nang napakahalay.

Napakalakas ng bagong bugso ng kaniyang mga ungol na umalingawngaw sa loob ng kotse habang ang kaniyang manipis na likod ay umaarko sa bawat kantot ko.

Sobrang tigas pa rin ng dambuhala kong burat, tila ba lalo pa itong lumaki nang higupin ng mainit niyang loob. Mula sa bagong posisyon namin, kitang-kita ko na ngayon nang buong-buo mula sa itaas kung paano lumalabas-masok ang dose-pulgada kong ari sa kaniyang namumula at masikip na pang-upo.

“Putangina, baby… ang sarap mong tignan mula sa likod… ugh, tignan mo kung paano mo lamunin ’tong alaga ko!” garalgal kong mura malapit sa kaniyang likuran habang pinapanood ko ang pagbuka at paggipit ng kaniyang laman sa aking kargada.

​Sa tuwing hihilahin ko ang kaniyang baywang paitaas, nakikita ko ang kaniyang laman na bumubuka at sumasama sa paghugot ng aking burat, bago ko muling ibabagsak nang buong-bigat ang kaniyang puwetan upang lamunin muli ang buong haba ng aking kargada.

Hindi ko tinigilan ang pagkontrol sa kaniyang balakang. Ang kamay ko ay mahigpit na nakakapit sa kaniya na sigurado akong mag-iiwan ng marka kinabukasan sa kaniyang makinis na balat. Ang mga hita ni Eula ay nanginginig na sa tindi ng nagaganap sa aming dalawa ngayon habang nakahawak pa rin siya nang napakahigpit sa driver’s seat.

Magkasalubong ang aking mga kilay at kagat ko ang aking ibabang labi, habang ang mga ugat sa braso at leeg ko ay lalong nagiging prominente dahil sa marahas kong pagbayo sa kaniyang likuran. Titig na titig ako kung paano lamunin ng matambok niyang pang-upo ang dose-pulgada kong burat.

Minsan ay napapatingala ako at napapaungol nang malalim tuwing babaon ’to nang sagad at tatama sa pinakadulo ng kaniyang mainit na laman.

“Ohhhh… ang sarap po…” ungol ni Eula at tila nakabawi na sa pagod, kusa na rin niyang ginalaw ang kaniyang sariling balakang at agresibong itinataas-baba ang kaniyang pang-upo sa aking kandungan na tila nagtwetwerk. Napamura ako nang mariin dahil sa nakakalibog na tanawin sa harapan ko habang yumayanig ang kaniyang puwetan sa aking ari.

Ang isang kamay ko na nasa balakang niya ay umakyat at tinungo ang kaniyang dibdib. Minasahe ko ang konting laman doon na parang dough at mahinang pinitik-pitik ang kaniyang nakatayong utong. Napayuko nang husto si Eula sa driver’s seat dahil sa tindi ng sensasyon habang hindi pa rin tinitigil ang marahas na paggalaw ng balakang niya pabalik-balik sa alaga ko.

Ibinabaon ko ang aking harapan sa likuran niya, nilapit ko ang aking ulo sa kaniyang leeg at sinimulan ko siyang amuyin at halikan doon nang gigil na gigil. Nag-iwan ako ng mga pulang sipsip at halik na sigurado akong magmamarka nang matagal. Ramdam na ramdam ko ang init at ang malapot na pawis pati na ang katas naming dalawa na naghahalo dahil sa sobrang pagdidikit ng aming mga katawan.

Ang burat ko ay hindi tumigil sa paglabas-masok sa puwerta ni Eula habang ang balakang naman niya ay hindi rin huminto sa marahas na pag-atras-abante upang sipsipin ang kargada ko.

“Tangina nitong butas mo, Baby, ayaw akong pakawalan… ugh,” malalim kong bulong sa kaniyang leeg kasabay ng madiing pagsalpak ng aking puson sa kaniyang puwetan.

Ang buong kotse ay tuluyang nabalot ng matinding amoy ng aming pagkakantutan. Ang loob ng sasakyan ay mainit at may kakaibang singaw at amoy na sadyang nakakalibog sa bawat pagbaba at pag-angat ng aming mga katawan. Ang mga bintana ay lumalabo na nang husto, hindi dahil sa ulan sa labas, kundi dahil sa moist na nilalabas ng nag-aapoy namin.

Inilibing ko nang madiin ang aking mga daliri sa manipis na baywang ni Eula, bago ko tuluyang inangat ang aking balakang mula sa pagkakaupo sa backseat. Naka-angat ang katawan ko habang nakabaluktot pa rin ang aking mga tuhod, naka-squat habang binabayo ko siya nang sunod-sunod, malalim, at napakatunog.

Si Eula naman ay kasabay na umangat kasama ko. Ang bewang niya ay nakabaluktot na at naka posisyon na parang aso pero nakakapit parin siya sa driver seats habang kinakana ko siya.

Halos umuga at yumanig ang buong sasakyan sa tindi ng karahasan ng aking pagkantot sa kaniya. Walang preno ang aking balakang sa pag atras at abante, pinapasok nang buong-buo ang kaniyang masikip na loob.

“Ah! Ah! Ah! F-fuck, Daddy… ughhh! Ang lalim… ahhh!” sunod-sunod ang naging basag at mahalay na hiyaw ni Eula, habang ang kaniyang ulo ay pabalik-balik na naiiling sa sobrang sarap.

Dahil sa rahas at bilis ng aking mga bayo, ang mga binti ni Eula ay wala sa sariling napapa-krus at nanginginig nang husto sa hangin. Nawalan na nang tuluyan ng lakas ang kaniyang ibabang katawan; kung hindi ko lang hawak nang napakahigpit ang kaniyang baywang, ay baka bumagsak na siya nang tuluyan.

Ang isang kamay ni Eula na kanina ay nakasunggab sa driver’s seat ay biglang nalipat dahil sa lakas ng bawat salpok ng aking ari. Wala sa sarili itong napalapat nang madiin sa malamig na bintana ng kotse.

Dahil sa kapal ng moist at malapot na pawis na bumabalot sa salamin, malinaw na bumakat ang kaniyang maliit na palad sa bintana habang pilit siyang umaabante sa bawat marahas kong pagbayo pabalik sa kaniya. Ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang gumuhit pababa sa salamin habang nayayanig ang kaniyang buong katawan sa aking kandungan.

“Fuck, baby… ugh! shit! Napakasarap mong kantutin!” garalgal kong ungol malapit sa kaniyang likod, habang ang aking leeg ay naninigas na sa tindi ng panggigigil at libog.

Dahil siguro sa tindi ng pagkantot ko ay walang salitang nilabasan si Eula. Sumirit ang manipis niyang tamod sa likod ng driver’s seat habang ang kaniyang mga binti ay nanginig nang husto sa pagod. Impit siyang napaungol at ang isa niyang kamay ay napakapit sa braso ko mula sa kaniyang likod.

Pero sadyang hindi pa ako tapos dahil matigas na matigas pa rin ang alaga ko. Nang hindi hinuhugot ang aking kargada mula sa kaniyang pang-upo, ang braso ko ay pumulupot sa tiyan niya at walang hirap ko siyang binuhat paitaas.

“Mahaba pa ang gabi, Eula… Kakantutin pa kita,” nakangisi kong bulong sa kaniya.

Dahan-dahan ko siyang inihiga sa lapag ng kotse rito sa may backseat, bago ako dahan-dahang dumagan sa kaniyang ibabaw. Buti na lang ay malaki ang espasyo ng sasakyan kaya kasyang-kasya kaming dalawa rito.

Ang mga braso ko ay nakatukod sa magkabilang gilid ng ulo niya upang alalayan ang aking bigat. Ang mga binti naman niya ay nanghihinang nakabuka at nakakawit sa magkabilang baywang ko habang ang kaniyang mga kamay ay gumapang paitaas upang yumakap sa aking batok.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at muli ko siyang binayo nang madiin. Ang balakang ko ay nag-atras-abante sa kaniyang harapan ng mabagal sa una, bago ko ito tuluyang nirapido ng mabilis na kantot. Kagat ang aking ibabang labi, nakatitig ako sa magandang mukha ni Eula habang pabago-bago ang kaniyang ekspresyon sa bawat salpak ng ari ko.

“Ah… Ah.. Ah.. Ah..” ungol niya habang ang kaniyang labi ay permanenteng nakabuka, at ang mga mata niya ay halos tumirik na sa sobrang sarap kada bayo ko nang mabilis.

Dumungaw ako pababa at muli kong tinikman ang kaniyang mga labi. Kahit pagod na ay kinaya niya pa ring makipaglaplapan nang nababasa sa akin, pero napapabitaw rin ang kaniyang labi at napapasinghap dahil napapaungol siya nang malakas kada babayo ako nang sagad-sagaran sa loob niya.

Hinalik-halikan ko ang kaniyang labi pababa sa kaniyang panga hanggang makarating ako sa kaniyang leeg, at iyon ang pinagdiskitahan ko muli habang patuloy na yumayanig ang aming mga katawan sa lapag ng kotse.

Umalingaw-ngaw ang basang tunog ng nagsasalpukang laman sa loob ng kotse. Patuloy ako sa marahas at mabilis na pagkantot kay Eula habang siya ay nakahiga lang sa ilalim ko, walang laban na sumasabay ang buong katawan sa bawat madiin kong bayo.

“Ah! Ah! Ah! D-Daddy… ughhh… ang sarap po!” Impit na ungol lang ni Eula, habang ang kaniyang manipis na baywang ay kusa nang umaangat nang bahagya para salubungin at tanggapin ang bawat malalim na pasok ng aking ari.

Garalgal akong umuungol malapit sa kaniyang mukha, halos kapusin na rin ng hininga dahil sa tindi ng libog. Ibinabaon ko ang aking mukha sa kaniyang leeg, marahas na humahalik at sumisipsip sa kaniyang balat habang ang aking balakang ay walang tigil sa pagbayo nang mabilis at agresibo.

“Tignan mo kung paano mo higupin ’tong burat ko, ang sarap-sarap mong kantutin, f-fuck! Ahhh! You’re taking it so well!” vulgar kong ungol habang ramdam na ramdam ko ang paggipit at pag-ipit ng kaniyang masikip na mainit na loob sa buong haba ng aking ari.

Dahil sa tindi ng bilis ng aking paggalaw at sa mga naririnig niyang bastos na salita mula sa akin, ang mga binti ni Eula na nakakawit sa aking baywang ay pabalik-balik na humihigpit ang kapit, nanginginig ang kaniyang mga hita sa bawat madiin kong bayo.

Ang kaniyang mga kamay na nakapulupot sa aking batok ay napapakapit na lang nang napakahigpit sa aking likod, pilit na hinahatak ako pababa habang ang kaniyang buong katawan ay nayayanig sa lapag ng sasakyan.

Mas lalo ko pang binilisan ang aking ritmo, ginamit ko ang buong lakas ng aking mga tuhod at balakang para i-rapido ang kaniyang kailaliman. Ang magkahalong pawis at katas naming dalawa ay gumagawa ng basang-basang tunog sa bawat pagbaba at pag-angat ko sa ibabaw niya, habang ang sasakyan ay patuloy sa pag-uga sa gitna ng unos sa labas.

Bumangon ako mula sa pagkakadagan sa kaniya at napabuga ng hangin. Lumuhod ako sa gitna ng kaniyang mga binti; ang aking burat ay nakapasak pa rin sa loob niya at marahang nilalabas-masok habang inaayos ko ang aking posisyon.

Hinawi ko ang aking buhok paitas at tinitigan ko si Eula mula sa itaas. Nakahiga siya sa lapag ng kotse, wala nang kahit anong saplot sa kaniyang katawan. Ang kaniyang leeg hanggang dibdib ay puno ng mga mapupulang marka ko na kitang-kita dahil sa kaniyang kaputian. Nagniningning rin ang kaniyang kutis dahil sa pawis, at ang kaniyang mga labi at pisngi ay pulang-pula. Ang mga mata niya ay malamlam at tila pagod na nakatitig sa akin pabalik.

Ang basang buhok niya ay magulo na, may kaunting mga hibla na bumabagsak sa kaniyang noo, habang ang kaniyang dibdib ay marahang nagtataas-baba sa paghahabol ng hininga. Ang kaniyang baywang naman ay may mga bakat na ng aking mga daliri. Ang kaniyang mga labi ay nakabuka nang kaunti, naglalabas ng mahihinang halinghing sa bawat maliit na urong-sulong ng ari ko.

Binasa ko ang aking ibabang labi, tila natakam muli sa putaheng nasa harapan ko ngayon. Nang hindi inaalis ang tingin sa kaniya, gamit ang aking isang kamay, hinawakan ko ang likod ng isa niyang malambot na hita. Piniga ko muna ito nang saglit bago ko ito itinaas nang sapat upang mas bumuka ang kaniyang namumulang pang-upo sa aking harapan.

Itinutok ko ang aking paningin sa aking kargada na nasa pagitan ng mga hita ni Eula. Mula sa pwesto ko, kitang-kita ko ang marahan kong paglabas-masok dahil na rin sa pag-angat ko sa kaniyang binti. Magkasalubong ang aking mga kilay at titig na titig habang nagsisimulang gumalaw ang aking balakang.

Marahan kong hinugot ang buong haba ng aking burat mula sa kaniyang pang-upo hanggang sa ang ulo na lang ang matira sa loob, bago ko marahas na isinasalpak papasok muli ang dambuhala kong kargada sa kaniyang kailaliman.

Paulit-ulit ko itong ginawa na nagbigay sa aming dalawa ng kakaibang sarap, dahilan upang sabay kaming mapaungol nang malalim. Ang hawak ko sa kaniyang hita ay mas humigpit pa, at mas binanat ko pa ito paitaas upang mas malaya kong makita kung paano nilalamon at sinasakal ng kaniyang masikip na puwerta ang alaga ko.

Ipinagpatuloy ko ang pagkantot sa kaniya sa ganoong paraan—mabagal at madiin sa una, pinaparamdam sa kaniya ang bawat pulgada ng aking ari, bago ko biglang rarahasin ang aking mga bayo nang walang babala. Ang biglaang pagbago ng aking bilis ay naghatid ng matinding kuryente sa kaniyang katawan, kaya wala sa sariling napapaarko ang kaniyang likod mula sa lapag.

“Ah! Ah! Ahhh! D-Daddy… ugh, ganiyan nga po!” napapaungol nang napakahalay si Eula, habang ang kaniyang ulo ay pabalik-balik na nanginginig sa lapag ng kotse at ang kaniyang libreng binti ay pilit na pumupulupot sa aking baywang.

“Tignan mo kung paano bumuka ’yang butas mo tuwing hinuhugot ko, baby… putangina, ang ganda mo tingnan!” garalgal kong ungol habang hindi ko mapigilang mapamura at mapasabi ng mga kalaswaan nang diretso sa kaniyang mukha.

Nang hindi ko na matiis at maramdaman ko ang pagtigas at lalong paglaki ng alaga ko sa pinakamalalim na bahagi ng loob ni Eula, alam ko nang malapit na akong labasan. Ang aking burat ay pulso nang pulso sa tindi ng init at pagka-ipit habang pilit itong hinihigop ng pang-upo niya.

“Hoo! Putangina, malapit na ako labasan!” garalgal kong bulyaw habang ang aking buong mukha ay nag-iigting at ang mga ugat sa aking leeg ay litaw na litaw na sa panggigigil.

Dahil dito, muli kong pinaspasan ng todo ang pagkantot kay Eula. Ang isa ko pang kamay ay hinatak ang isa pang binti ni Eula, sabay kong tinaas ang mga binti niya hanggang sa kaniyang dibdib, ngayon ay bukang buka na siya para sa akin.

Mas binigatan at mas pinabilis ko ang bawat bagsak ng aking balakang pabalik sa nakabuka niyang puwerta. Wala nang preno ang aking mararahas na bayo; bawat tulak ko ay may kasamang malakas at basang tunog ng nagsasalpukang mga balat na umaalingawngaw sa buong sulok ng madilim na kotse.

“Ah! Ah! Ah! D-Daddy! O-Oh god… p-please, bilisan niyo pa po!” hiyaw ni Eula, habang ang kaniyang dalawang kamay ay walang kontrol na napasabunot sa kaniyang sariling buhok sa tindi ng sensasyon.

Nanginginig ang buong hita habang pilit niyang itinataas ang kaniyang puwetan upang mas malalim na salubungin ang alaga ko na sumisira sa kaniyang loob. Ang kaniyang likod ay umaarko na papalayo sa lapag ng sasakyan, at ang kaniyang mukha ay basang basa ng pawis at luha, habang tuluyan nang tumitirik ang kaniyang mga mata sa sarap.

“Tangina mo, baby, sipsipin mo pa… ugh, ganiyan kalalim! I’m gonna cum inside you, f-fuck!” ungol ko habang mas lalo pa akong naging marahas sa kaniyang ibabaw.

Ang hawak ko sa hita ni Eula ay halos mag-iwan na ng pasa dahil sa higpit ng aking kapit upang hindi siya makawala sa aking bawat mabilis at walang awang kantot. Ang magkahalong pawis at katas naming dalawa ay tuluyang tumatalsik sa lapag ng kotse sa bawat maruming lamugan ng aming mga laman.

Hanggang sa maramdaman ko ang huling pitlag ng aking alaga. Sa isang napakalalim at nagngangalit na ungol, isinalpak ko ang aking burat nang sagad-sagaran hanggang sa pinakadulo ng loob ni Eula kasabay ng pagbuhos ng aking mainit at malapot na tamod.

Isa, dalawa, tatlo, apat, walong putok ng maiinit at buo buong tamod ang pumuno sa kaloob looban ni Eula na kung may matres lang siya, sigurado akong mabubuntis siya.

“Ahhhhh… shit! Putangina, baby… ughhh!”

Sunod-sunod na sumumpit ang aking semilya sa pinakamalalim na bahagi ng pang-upo ni Eula. Napadikit nang buong-buo ang aking puson habang ramdam na ramdam ko ang bawat pagbomba ng aking tamod sa loob, habang si Eula naman ay napa-ungol na lang nang paos at tuluyang nanghina ang buong katawan sa lapag ng sasakyan.

Dahan-dahan kong ibinagsak ang bigat ng aking katawan sa ibabaw ng nanghihinang katawan ni Eula, nang hindi pa rin hinuhugot ang alaga ko sa kaniyang pang-upo. Isinubsob ko ang aking mukha sa pagitan ng kaniyang ulo at leeg, habang pareho kaming naghahabol ng hininga, marahas na humihingal at basang-basa sa pawis.

“Haaah… haaah… haaah…”

Ang buong kotse ay tuluyang napuno ng singaw ng aming nagdaang kantutan—isang matinding halo ng amoy ng malapot na tamod, pawis, at iba pang nakakalibog na amoy ng aming mga laman na nagbuhos ng katas sa loob ng nakasarang sasakyan.

Ramdam ko ang bawat pag-angat at pagbaba ng dibdib ni Eula sa ilalim ko habang ang kaniyang mga braso ay nananatiling nakapulupot nang mahina sa aking leeg.

Habang nakadagan ako, naramdaman ko ang isang malagkit at mainit na bagay na nakadikit sa aking tiyan. Doon ko napagtanto na sa tindi ng huli kong mga bayo at sa sunod-sunod kong pagbomba ng semilya sa loob niya, tuluyan din palang nilabasan muli si Eula nang hindi niya namamalayan; ang kaniyang sariling katas ay natuyo at natipon sa pagitan ng aming magkadikit na balat.

Walang nagsasalita sa aming dalawa. Pinakiramdaman lang namin ang bawat tibok ng aming puso at ang unti-unting pagpapakawala ng tindi ng libog.

Sa bawat maliit na paggalaw ng aking balakang, nararamdaman ko kung paano dahan-dahang umaapaw at bumabalot ang mainit, malapot, at buo-buo kong tamod sa kaloob-looban ng kaniyang masikip na butas, tila ba dahan-dahang lumalabas mula sa kaniyang pang-upo at gumagapang sa aming mga hita.

“Akin… Sa akin ka lang Eula,” bulong ko nang paos at garalgal sa kaniyang leeg, sabay sipsip nang mahina sa kaniyang balat habang nararamdaman ko ang kaniyang mahihinang panginginig sa ilalim ko, tila nilalasap pa rin ang natitirang sensasyon.

Nanatili lang kaming dalawa sa ganoong posisyon—ang buong bigat ko ay nakadagan pa rin sa kaniyang nag-aapoy at malambot na katawan, habang ang mukha ko ay nakasubsob sa kurbada ng kaniyang leeg, nilalasap ang bawat natitirang singaw ng aming maruming kantutan.

Habang dahan-dahang humuhupa ang tensyon sa aking dibdib, ang kamay ni Eula na kanina ay nakabaon sa aking likod ay marahang gumapang paitaas patungo sa aking batok. Inabot ng kaniyang mga daliri ang aking buhok at dahan-dahan niyang sinuklay ang basang-basa kong mga hibla, pinaparamdam sa akin ang kaniyang marahang paghipo sa kabila ng kaniyang panghihina.

Napasandal ako nang husto sa kaniya at napapikit ako upang damahin ang tindi ng sarap sa lahat ng nangyari sa amin. Sa bawat maliit na paghinga ko, nararamdaman ko ang bawat pulgada ng aking dose-pulgadang burat na nakasaksak pa rin at nakalubog nang malalim sa kaniyang masikip na pang-upo.

Ang alaga ko ay dahan-dahang lumalambot sa loob ng kaniyang pang-upo, habang ang walong putok ng mainit at malapot kong tamod ay patuloy na umaapaw at bumubula, dahan-dahang lumalabas mula sa kaniyang butas at gumagapang sa lapag ng kotse at sa magkadikit naming mga hita.

Ang malagkit na tunog ng aming mga naghalong katas, laway, at pawis ay naririnig pa rin sa tuwing hihinga kami nang malalim. Niyakap ko nang mas madiin ang kaniyang baywang, ibinabaon ang aking sarili sa kaniya.

Habang tumatagal ay naramdaman ko na lang ang biglaang pagbigat ng aking mga talukap ng mata. Ang pagod mula sa marahas naming kantutan at ang tindi ng orgasmo ay tuluyan nang humigop sa aking natitirang lakas sa gitna ng lamig ng bagyo sa labas ng sasakyan.

Ngunit bago ako tuluyang mawalan ng malay at lamunin ng antok, naramdaman ko pa ang marahang paggalaw ng mga labi ni Eula malapit sa aking tenga.

May ibinulong siya sa akin—isang mahina at basag na salita na sumabay sa tunog ng ulan—pero dahil sa bigat ng aking diwa ay hindi ko na tuluyang narinig o naintindihan kung ano ang binulong nito bago ako tuluyang nakatulog sa ibabaw ng kaniyang basang katawan.

—

Thank you all so much for your patience and for waiting for this update! I would love to hear your thoughts on this chapter, so please feel free to leave a comment or some feedback below