EVERYTHING I HAVE [completed]

YorTzekai · 15 chapters · 38,295 words

Chapter 01

Everything I have

author : Joemar ancheta

Unang Kabanata

Masarap magmahal sa taong mahal ka. Iyon bang kaya niyang ibigay sa iyo ang lahat ng gugustuhin mo. Handa niyang gawin ang lahat ng hiling mo. Titiisin ang lahat, isakripisyo at kalimutan ang pansarili niyang kaligayahan. Sabi nila, masuwerte ka kung may darating na ganitong pag-ibig sa iyong buhay. Sabi din nila minsan din lang ito darating at kung pakakawalan mo maaring hindi na muli pang darating.

Paano nga ba ako maniniwalang may ganoong pag-ibig sa tulad kong lumaki lang sa isang liblib na purok ng dulo ng Pilipinas.

Magsasaka ang tatang ko.

Magsasakang walang sariling lupa dahil binabayaran lamang siya araw-araw. Lahat ng puwedeng iutos sa kaniya ay ginagawa niya kapalit ng40 pesos niyang kinikita. Noong bata ako, ang 40 pesos na iyon na kaniyangpinagpaguran sa maghapon ay tama din lang para sa kaniyang bisyong alakat sigarilyo. Kung may maiiwan doon ay siya naman naming pambili ng kailangan sa kusina. Basta hindi dapat maisakrpisyo ang alak niya at sigarilyo dahil katwiran nga naman niya ay siya ang nagpagod kaya nararapat lang na sa kaniya mapunta.Si Nanang naman hayop din kung manigarilyo. Tambutso ang bunganga sa paninigarilyo at sinasabayan din niya ang Tatang sa pag-inom ng alak. Hindi nga lang sila magkaharap kung tumoma ngunit pagsapit ng gabi kapwa na sila lasing at magkakaroon ng mahabang sumbatan sa nangyayari sa buhay namin. Hindi ko naranasan yung lumaki na pinapaliguan ng mga magulang. Basta nang nagkaisip ako, ang alam ko ay kasama ako ng mga hubu’t hubad na mga batang nagtatampisaw sa ilog na para bang hindi sila natatakot na ako’y malunodo tangayin ng agos ng ilog. Kapag kainan naman ay lalagyan na lang ni nanang ng kanin ang pinggan ko, hahaluan ng mantika o kaunting asin okaya ay bagoong, sarap na sarap na ako doon. Kung sa umaga naman ay masaya na ako kung may kape na isasabaw ko sa aking kanin. Pista na nga ring maituturing kung may ginisang sardinas na ihahain. Mula nagkaisip ako ay natutulog akong tanging pagbubungangaan at walang kamatayang diskusyon ang aking naririnig mula sa mga lasing kong nanang at tatang. Hindi ko nakitang naglambingan sila. Kung hindi sila lasing sa tanghali, tama na yung pag-uusap nila tulad ng pagtatanong ni tatang kung may sinaing na at kungano ang nalutong ulam, sasagutin naman ni nanang na tignan na lang ni tatang sa kusina kung ano ang nakahanda doon at kainin kung anong meron dahil hindi naman sila mayaman.

Walang kuryente pa noon ang baryo namin kaya noong edad anim na taong gulang lang ako ay nakapaa pa ako sa madilim at masukal na daan para makidayo na makipanood sa betamax ng may kaya at may sariling generator sa kabilang baryo. Kung may dalawampiso kang pambayad, papapasukin ka sa loob at kalimitan naman ay wala akong pera kaya naghahanap ako ng butas na puwede kong silipan para lang mapanood ko si Jackie Chan, si Robin Padilla, Philip Salvador, Rudy Fernandez, Bhong Revilla at si Fernando Poe Jr. Ngunit isang araw nang muli akong pumuwesto doon sa sinisilipan ko ay nasarhan na iyon ng napakakapal nilang kurtina kaya sinikap kong pumuslit para makapasok sa loob na hindi nagbabayad. Kapapasok ko pa lamang sa ay bigla na lang hinila ang aking manipis at maduming puting sando at narinig ko pa ang pagkapunit.

“Balak pang pumuslit ng hayop na ’to!”

Hinila ako palabas saka pabagsak na isinara ang pintuan. Pakiramdam ko noon ay parang hindi ako tao katulad ng mga nanonood sa loob. Dahil ba sa wala akong pera kaya wala na din akong karapatang mapanood ang pinapanood nila? Umaatungal ang aso sa labas ng bahaynila. Nabuksan muli ang pintuan nila at napangiti ako. Akala ko ako ang papapasukin pero kinarga ng may ari ang tuta saka tumingin sa akin.

        "Ano pang ginagawa mo dito? Umuwi ka na sa kubo niyo, hoy!"

        Pagkatapos no'n ay pumasok na siya kasama ng aso. Mabuti pa yung aso kinarga at ipinasok sa loob ngunit ako na tao pinapalayas na masahol pa sa hayop. Bago ako umalis ay nakita ko ang pinagkakainan ng aso, May pansit at ilang buto ng pritong manok na madami pang laman na sa katulad kong mahirap lang ay ulam na din iyong maituturing. Napabuntong-hininga ako. Iisa ang tumatakbo sa isip ko no'n, naiinggit ako sa aso nila. Mas hamak pang masuwerte siya kaysa sa akin.

        Pagdating ko sa bahay ng gabing iyon ay nakita ko na namang nagrarambulan ang aking mga magulang. Umupo ako sa unang baitang ng hagdanan namin. Sanay na kasi ako sa kanilang sigawan at sakitan. Kung dati umiiyak ako sa tuwing nag-aaway sila, ngayon ay parang drama na lang iyon sa AM radiostation na paulit-ulit kong pinapakinggan.

        Dahil malapit lang ang school sa amin ay sinabi ko kay nanang na mag-aaral din ako katulad ng mga kapit-bahay namin.  Walong taong gulang na kasi ako noon pero hindi pa ako marunong bumasa at sumulat dahil hindi naman ako nag-aaral. Mabuti na lang at magaling ang utak kong pumik-up. Nakikinig ako sa mga usapan nila kung nanood kami at tinatandaan ko ang mga mukha at pangalan ng mga artistang napapanood ko.

        "Kung gusto mong mag-aral, magtrabaho ka. Mag-ipon ka para sa pasukan ay makapag-aral ka. Ako nga, di marunong magsulat at magbasa, tatang mo lang ang marunong niyan dahil noong panahon namin dito ay hindi uso yang pag-aaral na iyan. Malaki ka na, alammo na kung ano ang nakabubuti sa iyo." Iyon ang tinuran ni nanang noon.

        Dahil gusto ko talagang mag-aral ay sinimulan kong pumunta ng bukid. Kung binabayaran si tatang sa mabibigat na trabaho, ako naman ay sa magagaan lang tulad ng paglilinis sa pilapil, pamumulot ng mga kuhol at ilalagay sa isang sako dahil nga kinakain ng kuhol na ito angmalilit na sibol ng tumutubong palay. Ang bayad ko noong 10 piso sa buong maghapon na nasa putikan sa gitna ngmatinding sikat ng araw ay iniipon ko para sa susunod na pasukan ay makapag-aaral na ako.

        Habang ako noon ay nasa bukid na at nagtatanim ng palay ay madadaanan ako ng mga naka-uniformna mga kalaro ko at may mga bag papasok sa paaralan. Pag-uwi nila sa hapon ay naroon parin ako sa gitna ngputik samantalang sila ay nagkakantahan at naglalaro sa daan pauwi sa kanilang mga bahay. Naiingitako noon lalo pa't ang ilan sa mga kalaro ko ay inihahatid pa sila ng kanilang mga magulang at sinusundo kapag uwian. Hindi naman sila mayaman, mahirap lang din sila kagaya ko ngunit nag-aaral sila at tahimik ang kanilang bahay sa gabi maliban sa malulutong nilang mga tawanan. Bakit ako parang walang nagmamahal sa akin? Bakit ako, parang ulila ako kahit buhay na buhaypa ang aking mga magulang? Bakit ni minsan hindi man lang kami nagtatawanan sa bahay?

        Dahil may kaluwangan ang likod bahay ay sinikap kong humingi ng mga buto ng talong, kamatis at iba pang mga gulay sa mga kalaro ko na may mga ganoong nabubulok na gulay sa bakuran nila. Kapag kasi tapos na ang taniman ay bihira na rin ang nangangailangan ng babayaran na magtratrabaho sa bukid kaya iyon na ang naisip kong gawin habang maghihintay naman ng anihan ng palay. Magsisiyam na taong gulang na kasi ako sa pasukan.

Sa pagdaan ng panahon ay mabilis namang lumaki ang mga pananim kong gulay na para bang nakikisama sa akin ang kapalaran kahit wala akong pataba at tubig lang sa ilog ang pinapandilig ko araw-araw. Nang namunga naman ay naging problema ko kung kanino ko iyon ibebenta dahil halos lahat ng mga kapit-bahay naming ay may mga gulay din sa likod-bahay nila. Malibansa mga ilang tamad na walang ginawa kundi magtsismisan at maglaro ng braha.

        Naisip kong dalhin ang mga bunga ng talong, ampalaya, sitaw at kamatis sa bayan. Higit dalawang orasko din nilalakad iyon sa masukal na kagubatan at talahiban bago marating. Kung dadaan kasi ako sa daanan ng mga sasakyan ay aabutin ako ng tatlong oras kaya doon ako sa shortcut dumadaan. Nahihirapan ako noong magbilang lalo na sa pera kaya minsan binubungangaan ako ng mga bumibili sa isang bayong lang na gulayna paninda ko. Presko kasi ang mga paninda ko kaya sa akin bumibili ang ilan pero dahil sa bakuran lang ako nagtanim kaya ilang araw uli ako maghihintay bago magkabunga at ititinda. Sa harap ng parlor ng isang baklang parang babae ako noon nagtitinda. Sa akin din siya  bumibili at napansin nga niyang hindi ako marunong magsukli. Nang minsang wala siyang ginugupitan ay tinawag niya ako sa loob. Wala na akong ibebenta noon.

        "Anong pangalan mo balong?"

        "Mario po. Kayo po?"

        "Champagne. Tawagin mo akong ate Champagne. Hindi ka ba nag-aaral? Tiga saan ka ba?"

        "Hindi pa po ako nag-aral e. Katunayan nga po, nahihirapan pa akong magbilang. Pangalan ko nga po hindi ko alam isulat."

        "Wala ka bang mga magulang?"

        "Meron po."

        "Pero bakit ka pinapabayaan ng ganiyan? Ilang taon ka na?"

        "Sabi po ni nanang, walong taong gulang na ako. Malapit na daw ako magiging siyam."

        "Gano'n e parang 12 years old na sa tangkad mo ah. Guwapo kang bata ka. Gusto mo turuan kitang magbilang at isulat ang pangalan mo? Sandali at kumuha ako ng lapis at papel."

        Iyon ang kauna-unahang pagkakataon na naturuan akong magbilang. Sa higit isang oras ding pagturo ni Ate Champagne sa akin na magsulat ay tuluyan ko ng alam kung paano isulat ang buong pangalan kong Mario Bautista. Pag-uwi ko ay ibinigay na din sa akin ni Ate Chapagne ang kaniyang lapis at papel.Kaya nang umuwi ako ay pagkatapos kong diligan ang aking mga gulay ay wala akong ginawa kundi ang isulat ngpaulit-ulit ang aking pangalan.

        Nang pasukan na ay pumunta ako sa bayan para bumili ng mga kakailanganin ko sa pag-aaral. Sinamahan ako noon ni ate Champagne na bumili ng aking mga gamit at tuwan-tuwa akong umuwi noon na dala ang aking mga gagamitinsa pag-aaral. Pinakita ko kay tatang ngunit nasaktan lang ako sa sinabi niya sa akin.

        "Akala mo naman may mararating ka sa aral-aral na 'yan. Doon din lang naman sa bukid ang bagsak mo. Basta ito ang tandaan mo bata ka ha? Pagdating diyan sa pag-aaral na iyan ay wala kang mahihintay sa akin na kahit anong suporta. Wala akong pakialam at huwag na huwag kang hihingi ng tulong sa akin diyan sa diayskeng pag-aaral mo! Kita mong naghihirap na tayo iyan pa ang inaatupag mo. Do'n sa bukid ka nababagay o kung hindi naman ay diyan sa gulay mo sa likod ang asikasuhin mo nang may malamon ka. Tignan lang natin kung hanggang kailan ka tatagal diyan sa buwisit na pag-aaral na iyan."

        Gusto ko siyang sagutin noon pero kinuha ko na lang uli ang mga gamit kong may luha sa mga matang pumasok sa loob ng aming kubo. Pinangako ko sa aking sarili na pagdating ng araw, magsisisi siya sa mga sinabi niya. Ipapamukha ko sa kaniyang hindi ako matutulad sa kanila ni Nanang. Pagdating ni nananggaling sa pagtotong-its ay hiningan niya ako ng perang pambili daw niya ng sigarilyo niya. Ayaw ko sanang bigyan dahil baka kukulangin ako ng mga kakailanganin sa school pero ayaw ko din naman mapagalitan ako. Inisip ko na lang na dodoblehin kong magtrabaho kapag wala akong pasok tulad ng Sabado at Linggo.  Nakita niya ang mga gamit ko sa school at may sinabi din siyang hindi ko nagustuhan.

        "Taas ng ambisyon. Tignan lang natin kung saan din ang bagsak mong bata ka."

        Sa gabing iyon ay napaiyak ako sa tinutulugan ko. Pakiramdam konoon ay hindi ko sila mga magulang. Wala akong nararamdamang pagmamahal at pagmamalasakit. Parang sa buong buhay ko ay nabuhay na lang ako sa awa ng Diyos. Ngunit lahat ng mga sinabi nila ay ginawa kong challenge para magtagumpay ako.

        Unang araw noon sa paaralan at nakita ko ang kaibahan ng mga kaklase ko sa akin. Magara ang kanilang mga sapatos at damit ngunitmangilan-ngilan din lang kaming nakatsinelas lang at may suot na mumurahin at hindi plantsadong uniform. Masarap ang baon nila tuwing recess samantalang ako ay lumalabas lang para uminom ng tubig sa poso at bumabalik na ako sa loob ng aming silid-aralan para mag-aral at hihintayin ang pagbalik ng aking mga kaklase.  Lahat sila ay may mga kaibigan. Barkada. Tropa. Bakit ako wala? Iyon ba ay kasama ng sumpa kung mahirap ka? Ang walang gustong makipagkaibigan sa iyo dahil wala kang baon, wala kang magarang suot na damit at wala kang maikukuwentong mga bagong napanood na pelikula o kaya ay mga bagong laruan? Ngunit alam kong may isa akong puwedeng magamit para isang araw ay magbabago din ang tingin ng lahat sa akin. Iyon ay ang aking talino.

        Ilang buwan pa lamang noon ay magaling na akong magbasa. Nagugulat ang mga guro sa bilis kong matuto. Ngunit dahil mahirap lang ako at hindi din kilala ang mga magulang ko, kaya hindi ako nakakapasok sa mga nakakakuha ng mga parangal. Ngunit alm ko at alam ng mga kaklase ko na ako ang pinakamatalino sa klase. Walang tanong ang teacher ko na hindi ko masagot. Pero para sa akin, hindi naman importante iyon, ang mahalagaay masaya akong pumapasok, marami akong natutunan at dumami na din ang mga kabigang nagapapatulong sa akin.

        Grade four na ako noon nang maisipan ng isa sa mga guro kong ipalista ako para sa acceleration program ng public school sa mga may edad at matatalinog mag-aaral. Sa awa ng Diyos ay pumasa ako at isang araw pagpasok ko sa school ay grade six na agad ako. Maliban sa guro kong nagpalista sa akin para maaccelerate at sa prinicipal namin dahil isang karangalan nga naman na galing sa paaralan niya ang nagtop sa buong Region II sa acceleration program ay wala ng ibang natuwa pa. Kahit gaanokasaya ako noong umuwi para ibalita ko sa mga magulang ko ang nangyari ay parang wala lang sa kanila ang lahat. Hindi pinansin ang ibinalita ko at ganito lang ang sagot ng mahaba at puno ng excitement kong kuwento.

        "Bilhan mo nga ako ng Gin diyan kina Aling Delia. Bilisan mo. Kung may pera ka, bumili ka na din kahit tatlong stick lang ng sigarilyo."

        Gano'n lang iyon.

        Akala ko ang pagiging dukha ko lang ang problema noon. Para sa akin, iyon ay kaya ko sanang solusyunan dahil kaya kong pagtiiisan ang lahat. Kumbaga alam kong darating ang araw na kaya kong hanapan ng kasagutan basta masipag ka lang at madiskarte sa buhay. Ngunit habang nagkakaedad ako ay mas lalo akong naguguluhan. Mas lalo akong nagtatanong kung ano itong gumugulo sa akin.

        Kung nagagawi ako sa ilog para magsalok ng pandilig ko sa aking gulay at naabutan ko si Kuya Berto nakapitbahay na may maskuladong katawan ay naaliw akong panoorin siyang sinasabon niya ang buo niyang katawan. Napapalunok ako sa tuwing nakikita ko ang bumubukol sa kaniya. Sa tuwing pumupunta ako sa parlor niAte Champagne at pinababantay niya ako dahil may bibilhin siya ay nanginginig akong buksan ang mga magazine niyang may mga hubad na artista sa mga bold movies noong dekada 90 tulad nina Leandro Baldemor, Isko Moreno at tinitigasan ako kapag tinititigan ko si JC Castro sa malaking litrato niya na nakikita sa gitna ng magazine na ang suot ay manipis lang na putting brief. Iba iyon sa kadalasang paksa ng usapan nina Richie na kaklase ko noong gradesix na ako. Hindi iyon katulad sa dinadala niyang litrato at litaw na litaw na suso nina Ina Raymundo, Ynez Venerazion o kaya ay si RosannaRoces. Bakit hindi ako tinitigasan sa kanilang mga pinag-uusapan? Bakit parang wala akong libog na maramdaman nang minsang gusto konggayahin ang kuwento ni Richie na ialalagay lang sa banyo niya yung hubad na picture ni Rosanna Roces tapos lalagyan ng sabon ang o shampoo ang kaniyang kamay at iimaginin niyang naroon si Rosanna at kasex niya ito sa kaniyang utak. Bakit kahit anong gusto kong pilit ay tanging si Kuya Berto na kapitbahay namin, si JC Castro at nang lumaon ay si Richie na mismo ang lamang ng aking utak sa tuwing nilalaro ko ang aking kargada. Doon na ako natakot. Doon na ako nag-alala ng husto.

        Bakla ba ako?

        Isang Linggo na lang noon ay gragraduate na ako ng grade six. Labintatlong taong gulang na ako noon at bagong karanasan sa akin ang pagmamasturbate. Iyon bang sarap nasarap pa akong hinahagod ang aking kargada gamit ang pinabulang sabong panlaba namin. Nagkaroon kasi ako ngpagkakataong ipuslit ang isang lumang magazine ni Ate Champagne na centerfold si JC Castro na sobrangpinagpapantasyahan ko noon. Walang tao sa bahay dahil alam kong nasa bukid si tatang at si nanang naman aynasa lamay sa may patay malapit sa bahay. Binasa ko ang kamay ko ay nilagyan ng kaunting sabong panlaba. Hinubad ko ang short ko at ipinatong ang magazine na ang naroon ay ang malaking picture ni JC. Nag-imagine muna ako at nang galit na galit na ang aking kargada ay sinimulan kong nilaro. Malapit na ako noong labasan ng biglang pumasok si tatay sa aming kubo. Huli na para itago ang kababuyang ginagawa ko dahil tumalsik ang aking malinaw-linaw pang tamod. At dahil sa nanghihina ako ay wala na akong pagkakataon itaas ang aking short, itago ang nilalabasan kong kargada at itago angpinagpapantasyahan kong malaswang babasahin.

At noon, dahil doon, nag-umpisa na akong pahirapan hindi lang ng aking pagiging dukha kundi ang katotohanang ako’y isang bakla. Isang pananakit ng isang ama sa isanganak na sinundan ng unang pagkabigo ko sa una kong pag-ibig ang susunod ninyong matutunghayan.

Chapter 02

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Huli sa akto na walang maisip na paliwanag. Iyon bang wala kang kawala kundi tumahimik at hintayin ang paghusga kundi man ang tuluyang hatulan. Parang nangangatal ako noonng hiya. Hindi ko alam kung ano ang una kong gawin.

“Tang-ina! Anong ginagawa mong kababuyan!”

Lumapit si tatang sa akin. Tinaas ko ang short ko at agad kong dinampot ang magazine. Tinago ko iyon sa likuran ko na parang nahimasmasan sa mahabang pagkahimbing.

“Wala ho.” pagsisinungaling ko kahit alam kong nakita niya. Alam ko namang nakita na niya ngunit nagtanong pa siya kaya iyon lang ang alam kong isagot.

“Tignan ko nga yang tinatago mo. Akin na ’yan! Huwag mong hintaying magalit pa ako sa iyo.”

Tumingin ako sa kaniya noon. Gusto kong tantiyahin muna kung ano ang gagawin ni tatang mula pagkabata ko, ngayon ko lang siya nakita na ganoon ang tingin niya sa akin.

“Wala ho ’to. Hiniram ko lang po ito. Hindi po akin.” Sa katulad kong kahit sukol na ay gumagawa parin ng paraanpara maabsuwelto ngunit nang nagsimula na siyang magbilang ay alam kong kahit anong gawin kong pagtanggi ay titignan at titignan niya iyon. Yumuko ako. Inabot sa kaniya ang magasin na puno ng mga hubad na kalalakihan.

“Ano tong…Tang-ina, bakla ka? Ano? Sumagot ka hayop ka, anong ibig sabihin nito ha? Binabae kang animal ka!”

Kung may isang salitang kinaiinisan kong marinig noon ay ang sabihan akong bakla o binabae. Oo nga’t alam kong ganoon ako at nararamdaman ko iyon ngunit iyon ang unang pagkakataong narinig kong tinanong ako at tinawag na bakla na para bang para sa akin ay isang nakapalaking kahihiyan at pagtapak sa aking pagkatao. Isa pa, bakit mula pagkabata ko naririnig ko ng tinatawag ako ng hayop ka… animal ka! Tapos ngayon kinabitan na ng buong binabae kang animal ka? Tumingin ako sa mukha ni tatang noon. Galit siya. Galit na galit at naghihintay siya ng isasagot ko.

“Lalaki po ako, tang.” Mahina kong sagot tuluyan ng tumulo ang aking luha. Umiiyak ako sa takot. At sa isang iglap ay isang malakas na suntoksa panga ko ang pinatikim ni tatang sa akin.

“Sige, tarantado ka, lumaban ka. Ipakita mo sa akin na lalaki ka gago!“hinawakan niya ang leeg ko at hindi ako makahinga sa sakal niya sa akin. Pakiramadam ko ay napakatagal ng pagkakasakal niya sa akin na wala ng naiipon pang hangin sa aking baga. Nalulunod na ako at umiinit na ang buo kong mukha sa pamumula. Luha, sipon at laway na ang lumalabas sa akin at dahil kung hahayaan ko pang tatagal ang pagkakasakal sa akin ni tatang ay tuluyan na akong malagutan ng hininga. Tinutulak-tulak ko ang dibdib niya. Nagmakaawaang luhaan kong mga mata at pinilit kong magsalita para magmakaawang tanggalin na niya ang kamay niya sa aking leeg ngunit tanging laway lang at ungol ang lumalabas sa akin. Pinilitkong tanggalin ang kamay niyang nakasakal sa akin ngunit malakas ang kaniyang mga daliri. At tanging malakas na tadyak sa kaniyang sikmura ang alam kong paraan para makahinga akong muli. At nang nabitiwan niya iyon ay parang napakahalaga sa akin ang bawat paghinga. Nahuli ng pang-amoy ko angkaniyang amoy alak na hininga. Nakainom siya. Napaluhod ako sa pagkahina kasabay ng sunud-sunod ding pag-ubo. Ngunit hindi pa ako nakakabawi sa panghihina ay isang malakas na sipa naman ang pinakawalan ni tatang sa aking tadyang, isa pa bang sipa sa aking mukha na tinamaan ang aking bibig dahilan para dumugo at sumabog iyon.napasadsad ako sa gilid n gaming kuboat nakita ko ang pagtulo ng dugo mula sa aking bunganga pabagsak sa yari sa kawayan naming suwelo. Doon na ako natakot ng husto. Naisip ko nglumayo doon at nang palapit muli si tatang sa akin ay sinikap kong tumayo at kumaripas ng takbo. Dinig na dinig ko ang kaniyang sigaw… “Tang ina kang bakla ka. Magpakalalaki ka kung ayaw mong patayin kita. Nag-iisa kang anak hayop ka tapos bakla ka pa. Kung hindi ka pa magpakalalaki tang ina mo, ako ang papatay sa iyo. Hindi ko pinangarap na magkaroon ako ng baklang anak gago ka!”

Noon ay gusto kong lumayo. Doon sa hindi ko marinig ang panlalait niya sa aking pagkatao. Tumakbo ako ng tumakbo papunta sa ilog hanggang nakarating ako sa may kakahuyan. Nagpahinga ako sa silong ng isang sampalok at doon ay parang tao na kinausap ko ang punong iyon.

“Bakit gano’n sila? Nang gumawa ako ng tama, nagsisikap para makapag-aral sa sarili kong kayod, nagbigay ng karangalan sa school at napromote mula Grade four to Grade six, yung pagiging mabuti kong anak, yung pagiging masipag ko’t maasahan sa lahat ng gawaing bahay? Bakit hindi nila napansin iyon? Bakit hindi ako nakita man lang? Ngayong nakagawa ako ng isang kasalanang hindi ko naman sinasadya ay ngayon ako napansin? Sabi ng teacher ko, kapag daw nagagalit ang mga magulang namin sa amin ay mahal na mahal daw nila kami. Sa pananakit ni tatang sa akin kanina, sa sobrang galit niya sa akin? Ibig bang sabihin no’n ay mahal na mahal niya ako? Simbolo ban g pananakit na iyon ang pagmamahal sa akin?”

Umiyak ako ng umiyak. Naiinis ako sa sarili ko. Sana hindi ko na lang ginawa iyon. Sana lang pinilit ko na ang sarili kong tumingin sa mga pictures nina Rosana Roces, Amanda Page at iba pa. O sana, hindi na lang nagpadala sa kalibugan. Nagsisisi ako.Kung galit ako sa ginawa sa akin ni tatang, mas nagagalit ako noon sa sarili ko dahil ako mismo ay hindi ko tanggap na magiging ganoon ako. Takot akong tanggapin iyon. Ayaw ko… ayaw ko at ayaw ko kung ano ang umuusbong sa akin.

Dumaan ang oras at maggagabi na. nagugutom na din ako. Nagsimula nang lamunin ng dilim ang liwanag. Naglabasan na ang mga lamok. Noon ko lang naranasang umupo si silong ng kahoy at inabot ng gabi. Natatakot akong umuwi ngunit wala akong ibang mapuntahan. Natatakot din ako dahil bigla kong naalala ang mga kuwento ng mga kalaro ko tungkol sa puno ng balete na tanaw lang sa kinauupuan kong puno ng sampalok. Tumatayo angmga balahibo ko sa nililikha ng utak kong mga haka-hakang may white lady daw doon, may kapre, may paringpugot ang ulo at lumilipad sa ere, may madreng lawit ang dila, may babaeng malaki na may kargang sanggong na duguan ang mga mata at dahil hindi ko na makayanan pa ang takot ay bigla akong napatakbo palayo doon sa lugar na iyo at ang tanging alam kong puntahan ay ang aming munting kubo. Nauuhaw ako, nagugutom at pinapapak ng lamok ngunit natatakot parin ako sa mga suntok ni tatang. Alam kong gabi na noon. Matagal na kasi ang paglatag ng dilim at halos lahat ng mga ilaw ngmga kapit-bahay namin ay nakapatay na din. Ngunit bukas pa ang gasera sa aming bahay. Narinig kong parang maylumabas sa bahay. Sinilip ko at si nanang na parang hindi mapakali at nang alam kong ako ang kaniyang hinihintay ay lumabas na rin lang ako sa pinagtataguan ko.

“Nang…” garalgal kong boses na parang naiiyak ngunit nangangatog din ako sa takot. Paano kung katulad din siya ni tatang na papaluin lang ako? Paano kung panigan niya si tatang imbes na ako?

“Diyaske kang bata ka! Saan ka nagpunta?”

“Nang, si tatang po kasi!” tuluyan ngumagos ang mga luha ko. Hindi ko na kasi kayang pigilan dahil parang kahitmataas ang boses ni nanang nang sinabi niya iyon ay alam kong hinihintay niya ang pag-uwi ko at hindi siya makatulog nang wala ako.

“Kumain ka na ba? Saan ka nagtago? Ano ba kasi ang ginawa mo?”

“Nang, kasi…” hindi ko kasi alam kung alin ang uunahin kong sagutin. Kung yung una at pangalawang tanongmadali lang sagutin, ang hindi ko kayang ipaliwanag ay ang pangatlo.

“Pumasok ka na sa loob at nang makakain ka na muna dahil may natirapa naman na kakanin na naibulsa ko para sa iyo kanina sa lamay. Mahugasan narin natin ang mga sugat mo at pagkatapos ay mag-usap tayo sa labas dahil baka magising ang tatang mo.”

Nang nililinis na ni nanang ang sugat ko sa mukha ay lalo akong napaluha. Nakaramdam ako na parang kahit palapapaano ay may kakampi parin ako, nakahit paano ay may nagmamahal parinpala sa akin sa kabila ng aking pagkatao? Naisip kong bakit sa tinagal-tagal ng panahon ay ngayon ko lang naramdaman kay nanang na mahal niya ako? Maghapon lang akong nawala.

“Halika sa labas at mag-usap tayo ha?May mga sasabihin ako sa iyo.” Sumunod ako sa kaniya.

“Anak..”

Napatingin ako sa kaniya. Hindi ko inaasahang matatawag niya ako ng anak. Napakatagal kong hinintay na isa sa mga magulang ko ay matawag nila ako ng ganoon.

“Gusto ko lang malaman mo na hindi mo tunay na ama si tatang mo. Nabuntis ako ng amo ko nang nagkatulong ako sa isang mayamang pamilya at boyfriend ko noon ang tatang mo. Dahil tatanga-tanga ang nanang mo at puro paglalaba lang, pamamalantsa ang alam at paglilinis ay hindi niya inako ang responsibilidadniya sa iyo. Nagpagamit ako sa kaniyadahil sa sobrang guwapo ang ama mo. Nabaliw ako sa kaniya. Lahat ibinigay ko hindi dahil mayaman siya kundi dahil minahal ko siya. Ngunit sino namang amo ang papatol sa no read, no write lang na kasambahay? Sino ang aakong nakabuntis ng hamak lang na katulong? Pinalayas ako at ang masakit ay hindi ka pa tinanggap bilang anak niya.”

Napatingin ako kay nanang. Nakaramdam ako ng awa lalo na ng nakita ko ang dalawang butil ng luha na umagos sa kaniyang pisngi. Tinignan niya ako. Tinitigan ng husto at saka niya ako niyakap. Yumuyugyog ang kaniyang balikat.

“Anak, sa tuwing nakikita kita ay naalala ko ang ama mo. Guwapong-guwapo pero ang galit ko sa kaniya aynapunta sa iyo lalo pa’t magkamukhang-magkamukha kayo. Parang bumabalik kasi ang ginawa niyang pagtalikod at pagpapalayas sa akin ng kaniyang mga magulang na ni hindi man lang ako pinahalagahan ng ama mo. Dahil ba mahirap lang ako? Binalikan ko ang tatang mo, inako niya ang responsibilidad na dapat ay sa ama mo. Ngunit habang tumatagal ay lalo siyang nag-iiba sa ating dalawa. Kung sana alam kong hindi bukal sa loob niyang tanggapin ang nangyari ay malayong nagpakasal ako sa kaniya. Kahit sana anong kahihiyanpa ang sabihin ng tao sa akin ay sana binuhay na lang kitang mag-isa. Hindi ko alam kung makitid lang ang tatangmo o sadyang dinamdam niya ang nangyari sa amin kaya hanggang ngayon ay wala ka pang kapatid. Kanina nang hindi kita naabutan dito at nang nakita ko ang dugo sa suwelo natin at ilang oras na nawala ka ay parang himatayin ako sa kaiisip kung nasaan ka. Bigla kong naramdaman ang kahalagahan mo sa akin. Anak, patawarin mo ako kung madami ang naging pagkukulang ko sa iyo. Nang dikita makita dito sa paligid at alam kong binugbog ka ng tatang mo ay nagsimulang naramdaman ko na…”

Hinintay ko ang susunod niyang sasabihin. Gustong-gusto kong margining iyon ngunit tumigil siya. Tumingin ako sa kaniya.

“Anong naramdaman niyo, nang?”

Muli niyang niyakap ako at hinalikan sa aking batok… “Anak, mahal na mahal kita… naramdaman kong hindi ako kumpleto kung hindi kita nakikitadito.”

Tuluyan na din akong nahagulgol. Naintindihan ko ang lahat at naawa ako kay nanang. Sa unang pagkakataon ay natulog ako sa tabi niya. Nang kinumutan niya ako ay alam kong sa mahabang panahon ay nahanap ko na ang puso ni nanang. Alam kong may kakampi parin ako sa aking buhay. May nagmamahal parin sa akin.

Nagsimula ding hindi naging maganda ang trato ni tatang sa akin. Lagi niyaakong bibulyawan. Wala akong nagagawang tama ngunit sa tuwing sasaktan niya ako ay si nanang ang laging pumapagitna. At kung ganoon na ay si tatang ang umaalis.

Tatlong araw bago ang graduation ko ng Grade six ay tinanong ko si nanangtungkol sa tunay kong ama.

“Mayaman sila anak. Mayaman na mayaman. Nakuha mo ang kaniyang tangkad at guwapo. Kung siguro sa Manila ka din nakatira, siguradong magiging katulad mo din siya ng kutis.” Nakangiting kuwento ni nanang sa akin.

“Ano hong pangalan niya nang? Siguromatatanggap niya ako kung makita niya ako ngayon.”

“Iyan ang huwag na huwag mong gagawin dahil ayaw kong mapagdaanan mo ang ginawa sa akin. Tama ng ako na lang ang winalang-hiya at binastos ng pamilya niya anak. Wala silang puso at kaluluwa. Hinding-hindi ka nila matatanggap kaya magsumikap ka para sa sarili mo.wala kang ibang aasahan ngayon kundi ang sarili mong kakayahan.”

Hindi na ako nagsalita pa dahil may nakita akong pag-iimbot at sakit ng loob kay nanang ngunit ipinapangako ko sa aking sarili na pagdating ng araw, ipapamukha ko kung sinuman ang tunay kong ama na pagsisisihan niyang ginawa niya sa amin.

Nagtapos ako ng Elementary. Hindi ako nakakuha ng parangal dahil walang maidonate na kahit ano ang pamilya ko. Matalino ako ngunit wala akong pera ngunit alam kong babawi ako at sapat na sa akin na sa araw ng aking pagtatapos ay hidi ako nag-iisa sa aking upuan. Naroon si Nanang sa tabi ko. Proud na proud na nakatapos ang anak niya. Lumuluha siya ng abutin ko ang una kong diploma. Ngunit alam kong hindi lanng dalawa otatlo ang iaabot ko sa kaniya. Pangarap kong iahon siya at darating ang araw na haharap kaming dalawa ng aking ama para ipamukha kung ano ang narating nang pinabayaan niyang anak at inalipusta niyang babae.

At nang ako ay nasa high school na aysiya namang pagdagsa ng sunud-sunod na pagsubok sa buhay naming mag-ina. Isang karumal-dumal na trahedya ang nangyari sa aming pamilya. Iyon na din ang panahon na pilit kong nilabanan ang mali kong nararamdaman kasama ng pagkapahiya, pagkabigo at ang tunay na mapait na mga karanasan ng mga tulad kong alanganin.

Chapter 03

Nangako si Nanang sa akin na tulungan niya akong kumita ng pera para sa pasukan sa High School. Malayo ang paaralan ng sekundarya saamin kasi kailangan pang lakarin ng higit isang oras dahil malapit na iyon sa bayan. Ngunit sa tulad kong may pangarap ay pilit kong kakayanin ang lahat. Alam kong sa tulong ni Nanang ay matatapos ko ang High School.

Pasukan. First Year na ako noon, muli kong naramdaman ang kaibahan ko sa ilang mga nakakaangatkong mga kaklase. Isa lang ang itim na pantalon kong pampasok. Mumurahin ang sapatos ko at dalawa lang ang puting uniform ko na kailangan kong labhan araw-araw para may maisuot ako kinabukasan. Ngunit naiintindihan ko ang kahirapang iyon. Batid kong iyon ang magiging buhay ko ngunit ang hindi kolang talaga maintindihan ay ang pagiging alanganin ko. Bakit walang subject na magtuturo sa amin sa tamang pagkatao alinsunod sa kasariang ibinigay sa atin. Kung sana katulad lang ng formula sa Algebra o physics o kaya ay kung sana meron lang mga elements sa Chemistry na kailangan pagsasama-samahin para tuluyang mapag-aralan ang pagiging tunay na lalaki ng isang bakla ay doonna ako tumutok ng husto. Wala ba talagang subject na tuluyang bubura sa tunay na pakiramdam ng isang tao?

Kaya nga kahit anong laban ang gawin ko ay hindi ko parin kayanglabanan ang umusbong na pagkacrush ko kay Richie. Inaagahan kong pumasok sa school para kapag dumaan ang sinasakyan niyang motor ay makita ko siyang daanan ako at binibilisan ko naman ang paglakad para maabutan ko siyang nagbibida sa mga barkada niya bago mag-Flag ceremony. Dahil mas matangkad ako sa kaniya ay sa likod niya ako laging pumupuwesto at dahil magkatabi langkami ng upuan dahil Bautista ang apelyido ko at Castro naman siya ay alam ko ang lahat ng kaniyang ginagawa. Nawawala ang konsentrasyon ko sa pakikinig sa tuwing naidadampi ang siko niya sa kamay ko. Sa twuing lilingon ako sa kaniya at mahuli niyang nakatingin ako sa kaniya ay namumula ako ng husto. Dahil wala akong pera, wala din akong ibang kuwentong pangmayaman tulad ng mga pinag-uusapan nila ng mga iba ko pang kaklase ay mahirap na mabarkada ko siya. Isa pa, natotorpe ako kapag siya na ang kausap ko. Nauunahan kasiako ng hiya at hindi ko masalubong ang kaniyang mga mata. Kapag may tinatanong siya ay nawawala ako sa aking sarili. Natatameme ako samantalang kung iyong mga babae nanagkakagusto sa akin ang lumalapit at nakikipag-usap ay parang napakasarap lang silang biruin at sakyan ng sakyan. Guwapo din si Richie. Hindi nga lang matangkad na katulad ko ngunit sa pangin ko ay siyaang pinakaguwapo sa buong campus. Bilugin ang kaniyang mga mata na may makapal na kilay. Matangos ang ilong at may tamang umbok ang mga labi. Dahil sa bata pa kami noon ay wala pang laman ang dibdib niya pero mabalbon siya. Makinis ang balat at maputi sa karaniwan. Ako naman ay dahil bilad sa araw kaya medyo may pagkakayumanggi ako. Matangkad ako. Isa ako s amga pinakamatangkad sa buong campus namin. Makapal din ang kilay ko, matangos ang ilong at manipis ang pang-itaas na labi na binagayan ng medyo may kakapalan nabibig sa baba. Maganda ang tubo ng ngipin. Dahil sa banat ako ng trabaho kaya matigas ang katawan. Kung titignan akong mabuti, walang magsasabing pusong mammon ako.

Dahil sa may pangarap ako sa buhay kayak o pinag-igihan ang pag-aaral. Iyon na lamang kasi ang naiiwang pag-asa ko para umangat. Hindi ko akalain na iyon din ang napansin sa akin at nagustuhan ni Richie para kaibiganin niya ako. Noong una ay kinausap niya ako kung gusto ko daw magtry-out ng basketball kasi sayang daw naman angtangkad ko kung hindi ko gagamitin. Kailangan daw kasi nila sa intrams angkasama. Hindi ako nabigyan ng pagkakataong nakapaglaro ng ganoon dahil naging abala ko noon sa paghahanap-buhay para sa pag-aaral ko. Bago ang try-out ay sumama ako sa mga kapitbahay ko na maglaro. Nagpaturo ako sa kanila at dahilsa likas na lakas, liksi na binagayan ng aking tangkad, naging madali sa akin ang paglalaro. Sinamahan ko pa iyon ng pagbabasa sa tungkol sa larong ito sa aming maliit na library. Pagdating ng try-out, ginulat ko siya ang barkada niya sa pinamalas kong galingsa paglalaro.

Ilang araw bago ang try-outna iyon ay siya na ang lumalapit sa akin. Sabay na kaming pumasok noon dahil inaangkas na niya ako sa motor at idinadaan sa uwian. Nabanguhan ako sa kaniya sa tuwing umaga at sa hapon ay parang hindi parin iyon nawawala. Sa tuwing nakahubad siya at magpraktice kami ng basketball aykitang-kita ko ang manipis na tubo ngbuhok sa kaniyang dibdib hanggang sa tiyan. Tuwing naidadampi ang puwit ko sa kaniyang harapan kapag ginugwardiyahan niya ako ay nawawala ako sa aking katinuan. Napapayakap siya sa akin kapg pilit niyang inaagaw ang bola at dama ko ang basa sa pawis niyang katawan na nakadikit sa likod ko na minsan hindi ko mapigilang tigasan at tuluyang nawawala ang liksi ko sa paglalaro. At sa pagdaan ng araw ay dating pagka-crush sa kaniya ay nagiging totohanang pagmamahal na.

Sabay kaming umihi ngunit hindi ko magawang lumingon sa ari niya. Natatakot akong malaman niyang may berde akong dugo. Natatakot din akong maidikit ang katawan ko sa katawan niya kung sinasakay niya ako sa motor. Sa dinami-dami ng nagkakagusto sa akingbabae ay siya parin ang gusto ko. Dumaan pa ang araw at buwan at naging mas malapit na kami sa isa’t isa. Hanggang sa ako na ang naging takbuhan niya sa assignments namin, kopayahan niya sa mga hindi siya siguradong sakot sa mga exams namin at kung nasaan siya, siguradong naroon din ako. Sa pagtatapos namingng First Year ay ako ang naging first honor.

Second Year na kami noon ng may transferee galing sa Manila nasi Juvie. Crush na crush ni Richie si Juvie kaya kahit nasasaktan ako ay ginagawa ko parin ang hiling niyang gumawa ng love letter para kay Juvie. Nasasaktan ako. Sobrang sakitsa akin lalo na kapag nakikita kong nag-eefort talaga siya para sagutin siya nito ngunit naging mas malapit siJuvie sa akin na parang pinagduldulan ang sarili. Ngunit pinilit kong umiwas dahil ayaw kong magalit si Richie sa akin. Hanggang isang araw ay kinausap ako ni Richie.

“Ikaw daw ang gusto pare at hindi ako.”

“Gano’n ba. Hayaan mo na, madami namang iba diyan. Bata pa naman tayo.”

“Sigurado ka hindi mo siya papatulan?”

“Hindi. Wala sa isip ko ngayon ang panliligaw. Gusto kong makatapos sa pag-aaral.”

“Paano kung siya ang magtatapat sa iyo, hindi mo parin ba papansinin?”

“Pangako yan, hinding-hindipare. Respeto ko na lang din sa iyo ’yun.”

“Sige, asahan ko ’yan.”

Kaya sa pagdaan ng araw ay ako na ang umiwas kay Juvie. Mahal na mahal ko noon si Richie kaya ang Diary ko noon ay puro siya ang laman.Doon ko inilalabas ang sobrang pagmamahal ko sa kaniya. Lahat ng mga ginagawa namin ay sinusulat ko doon. Wala akong itinago.

Lagi akong lumalabas noon dahil naging pambato na ako n gamingschool sa halos lahat ng contest sa pagsulat, pagtatalumpati, pagguhit at kung anu-ano pang mga contest. Lahat halos pinapanalunan ko kaya naging kilala na ako hindi lang sa buong Cagayan kundi ang buong Region II. Hindi pa man ako nakaksungkit ng first place sa national contest ngunit alam kong darting din yung araw na magiging national Champion din ako.

Third Year na kami noong nagkaroon si Richie ng girlfriend. Hindi iyon si Juvie ngunit hindi parin nawala an gang pagkagusto niya. Tinamaan siya ng husto ngunit sa akinnaman sobrang nagkagusto si Juvie nahindi ko magawang patulan dahil iba ang mahal ko at kahit kailan ay hindi ko siya kayang mahalin.

Una akong umiyak kay Richie. Napansin ko kasing hindi na niya ako ang sinasakay niya sa motor kundi ang second year na girlfriend niya. Sa classroom na lang kami nagkikita at nagkakausap. Sa basketball naman, lumiliban an siya samga ensayo naming lalo na kapag Makita na niya ang girlfriend niya. Ngunit mahal ko siya. Lahat ng sakit na nararamdaman ko ay naipon at sa diary ko lang sinusulat ang lahat.

Doon na ako parang nakaramdam ng pagtatampo at sakit ng loob s akaniya dahil pati pagkakaibigan namin ay tuluyan ng nawala. Ngunit lagi parin naman niyang tinititigan si Juvie. Alam kongmahal parin niya si Juvie. Pano ako? Tigagawa na lang ba lagi ng assignment niya, kopyahan niya tuwing may exam kami? Tigasulat sa notebook niya kapag tinatamad siyang mangopya? Dahil sa selos ko ay naisipan kong ligawan si Juvie. Gusto ko din kasing subukan magkaroon ng girlfriend baka sakaling babae din anggusto ko at nalilito lang ako. Gusto kong malaman kung kayak o ding magmahal sa babae. Naging lihim na kami ni Juvie ngunit alam kong nakakaramdam na noon si Richie. Hindi lang niya ako matanong dahil may girlfriend na siya. Ngunit kapag nahuhuli niyang magkasama kami ni Juvie ay galit siyang nakatingin sa akin. Ngunit kahit girlfriend ko si Juvie ay si Richie parin ang gusto ko. Siya ang pinangarap kong makasama, siya ang gusto kong unang mahalikan at mayakap.

At minsang may District Sportfest kami at kailangan naming umalis sa school ng tatlong araw at matulog sa isang classroom sa bayan ay kami ang nagkasama.

“Pare, girlfriend mo na ba siJuvie?” tanong niya noon sa akin.

Hindi ako sumagot ngunit alam kong alam na niya iyon dahil nakita niyang paghatid sa akin ni Juvie at pagsipit ng sulat sa bag ko nang pasakay na kami ng jeep.

“Wala ka din palang isang salita.”

Hindi parin ako sumagot. Tahimik lang ako.

“Sige, kung ayaw mong pag-usapan ngunit tandaan mo ’to pare, kapag nalaman-laman kong siyota mo ang matagal ko ng gusto attinalo mo ako, pasensiyahan na lang tayo. Sige, kalimutan na muna natin.”

Katatapos naming noong mag-ensayo para sa laban namin ng basketball nang niyaya niya akong maligo daw sa bahay ng pinsan niya namalapit lang doon. Gusto niyang sabay na lang daw kaming maligo paramabilis kaming matapos at makabalik na agad kami sa school bago ang hapunan.

“Tang-ina, nakalimutan ko yung brief ko. Okey lang ba maghubadna lang akong maligo? Wala naman sigurong masama, pareho naman tayong lalaki.”

“Sige, okey lang.” sagot ko pero nanginginig na ako nang makita kong binaba na niya ang short niya kasama ng kniyang brief at tumambadsa ang kaniyang tulog na alaga at balahibong-pusang bulbol.

Napalunok ako lalo ng nang sinasabon na niya ito sa harap ko mismo na parang wala lang sa kaniya. Dahil hindi ko na makayanan at tumitigas na ang ari ko ay tumalikod na lang ako. Pilit kong pinakalma ang aking nararamdaman. Natatakot ako nab aka kung ano pa ang aking magawa.

“Pre, pasabon nga sa likod.“bahagya akong nagulat. Hindi ko alam ang gagawin ko. Kahit may suot akongbrief ngunit sa kalumaan nito ay halos bibigay na ito sa haba at taba ng galit kong kargada. Binuhusan ko na ng tubig ngunit ayaw talagang paawat.

“Sige, tumalikod ka muna at sasabunin ko.”

Sinabon ko siya. Nang matapos ay bigla siyang yumuko para kunin ang tabo at bumuhos kaya huli na nang iiwas ko ang ari kong tumamasa gitna ng kaniyang puwit.

“Pare, ano ’yan.” Lumingon siya. Humarap sa akin. “Tang-ina ang libog mo” kantiyaw niya sa akin.“ Tumatawa lang siya.

Sa hiya ay parang naapektuhan din ang aking alaga kayalumambot din ngunit natameme na ako. Mas pinili ko na lang tumahimik para hindi na hahaba pa ang pagkabuking sa akin.

Ngunit kinagabihan no’n ay tabi kami sa pagtulog. Patay ang ilaw. Nakaharap siya sa akin. Hindi ako dalawin ng antok lalo pa’t katabi ko lang ang lalaking matagal ko ng pinagpapantasyahan. Wala pa akong karanasan sa sex at hindi ko din pa alam kung paanong humalik. Narinig ko ang mahina niyang hilik. Naisip kong maaring tulog na ito sa pagod. Nilapit ko ang mukha ko sa mukha niya. Inamoy ko ang hininga niya galing sa ilong. Wala akong sinayang. Lahat ay sinamyo ko. Hanggang nanginginig na at nalalamig ako. Ilangminuto ding nagpalitan kami ng hininga at galit na galit ang aking kargada. Sinubukan kong idampi ang labi ko sa labi niya. Hindi parin siya kumikilos at bumigat lalo ang kaniyang paghinga. Idiniin ko ang paghalik. Ang pang-ibabang labi niya ay nasa gitna na ng aking labi at parang nasa langit na ako noon. Ang sarap ng unang halik na iyon kahit sabihin pang panakaw lang ito. Parangayaw ko ng matigil pa sana iyon. Ayaw kong igalaw ang aking labi. Sapat na iyong nakadampi lang iyon habang sinasamyo ko ang mabango niyang hininga. Ngunit nang umungol siya ay bigla akong bumalikwas at nagkunya-kunyariang naghihilig din. Dahil sa takot kong mahuli ay hindi kona inulit pa siyang halikan. Para sa akin ay sapat na muna iyon.

Kinabukasan ay parang walang nangyari. alam kong tulog din siya nang hinalikan ko siya ngunit hindi ko parin kayang iharap ang akingmga mata sa tuwing kinakausap niya ako. Naalangan ako. Baka naramdaman niyang hinalikan ko siya.

Sumunod na gabi ay hindi nanaman ako makatulog. Huling gabi na namin iyon. nang makatulog siya at nakatihaya ay nakita ko ang bahagyang tigas niyang kargada. Nakadantay ang isang paa niya sa akinat nakaharap na naman ang mukha niya sa mukha ko. Nang alam kong tulog na ito ay muli kong nilapit ang mukha ko sa mukha niya hanggang tuluyan ko ng hinalikan ang labi niya. Hindi ko na noon kaya pang pigilan angnararamdaman ko. Sasabog na ang dibdib ko sa lakas ng kaba. Parang nagyeyelo na ang katawan ko sa sobrang pagkaginaw at hindi ko na dinmakontrol pa ang panginginig. Dinantay ko ang tuhod ko sa mismong ari niya at ramdam ko ang tigas na tigas niyang kargada. Pinakiramdamanko muna siya kung gumalaw ngunit parang wala lang sa kaniya. Tulug na tulog parin siya. Hindi ko na talaga kaya pang pigilin ang libog ko. Binabako ng bahagya ang tuhod kong nakadantay sa alaga at nagsimulang gumalaw ang aking kamay. Una sa bahaging tiyan niya. Nakiramdam ako.Naghihilik parin siyan. Bumaba iyon saibabaw ng short niya na parang dinantay lang ngunit dama kong tumitigas talaga ang kaniyang ari. Hindi parin siya kumikilos. Binalik ko ang kamay ko sa tiyan ngunit ngayon ay pumasok na ito sa loob ng kaniyang t-shirt. Hinaplos ko iyon at ilang saglit pa ay pumasok na iyon sa garter ng kaniyang short. Naramdaman ko ang balahibong pusa niyang bulbol at sa isang iglap ay kulong na ng kamay ko ang galit nag alit niyang kargada. Dahil hindi ako makapuwesto ay bahagya ng tumulongang isang kamay ko para ibaba ang kaniyang short. Nang nakailang hagodna ang kamay ko ay bigla siyang nagsalita. Malakas iyon. malakas na malakas.

“Putang ina! Ano ’yan!”

Sa lakas niyon ay nagulat ang mga kasama namin. Ang coach namin na teacher na ang nagbukas ng ilaw. Para akong estatwang hindi nakakilos. Parang napakakapal na ng aking balat at lalo akong nanginig sa nangyari na hindi ko alam kung paano ko itatago ang mukha ko sa dala kong kumot. Iyon ang simula ng aking kalbaryo kasunod iyon ng trahedyang nangyari sa aking pamilya dahil sa aking pagiging alanganin.

Chapter 04

        "Anong nangyari sa iyo Richie?" tanong ng aming coach. Lahat na din ay nagising dahil sa pagkabukas ng ilaw ngunit ako ay nanatiling parang tulog. Nanatiling nagkukunyariang parang tulug na tulog. Nanginginig na ako. Isang napakalaking kahihiyan ang ginawa kodahil malalaman na lahat ang matagalko ng sikreto. Hindi pa ako handa. Hindi ko pa alam kung paano ako aamin kunsakali. Hindi ko din alam kung paano ako muling makikitungo. Parang napakatagal ang pagiging tahimik ng paligid ko.

        "Wala Sir, pasensiya na po. Nananaginip lang po ako."

        Nakahinga ako ng malalim. Sobrang nagpapasalamat ako noon dahil pinagtakpan niya ako. Ngunit hindi na ako dinalaw pa ng antok. Takot na din akong masaling ko pa siya.

        "Mag-usap nga tayo p're." iyon ang salitang kinagulat ko kinaumagahan pagkatapos ng aming laro.

        Nilingon ko siya ngunit hindi ko matagalan ang pagkakatitig niya sa akin. Para akong natutunaw sa hiya. Kung maari ko lang sana siyang iwasan kinaumagahan ay ginawa ko nangunit naroon na ako. Kailangan ko nalang harapin ang bunga ng aking ginawa.

        "Anong ibig sabihin ng ginawamo sa akin kagabi? Bakla ka ba?"

        Hindi ako makasagot. Hindi koparin kayang aminin ang aking pagkatao. Hindi din naman kasi ganoon kadaling aminin dahil hindi ko alam kung ano ang epekto niyon sa akin, sa aming dalawa at sa buong team at campus.

        "Hindi ka makasagot di ba? Pinagkatiwalaan kita. Sana naman naging totoo ka sa akin tapos ang masakit, ako pa ang kinakatalo mo. Akala mo ba hindi mo alam na naramdaman ko ang mga ginawa mo kagabi sa akin? Tang ina naman, andaming babae diyan pero ako pa angkinatalo mo. Sayang ka. Sayang dahilganda pa naman ng tindig mo, anggwapo mo pero anong silbi pa niyan e bakla ka naman pala. Dami mosanang paiiyakin na babae. Pasensiya ka na pero ayaw kong magkaroon ng barkadang silahis."

        Napakalutong ng tawa niyanginiwan ako doon. Wala akong nasabi. Hindi ko ipinagtanggol ang sarili ko. Basta walang lumalabas sa akin na kahit anong kataga kung ang usapan ay tungkol sa aking pagiging bakla. Parang iyon lang ang tanging kahinaanko na hindi ko kayang ilaban sa kahit sino. Kung alam niya kung gaano ko siya minahal. Kung sana alam lang niya na mula grade six namin ay siya na ang tangi kong pinagpantasyahan. Tapos sa isang hindi ko lang mapigilanna bugso ng kalibugan ay tuluyan nasira ang tiwala at pagkakaibigan namin. Iyon ang masakit. Ilang taon kong iningatan ang aming pagkakaibigan. Ilang buwan kong hinangad na mapansin niya ako at magiging barkada pero sa isang paghaplos, sa isang gabing nalunod ako ng tawag ng laman ay tuluyan na siyang lumayo sa akin. Oo nga't nadaming babae, sobrang dami ng babae at kung sana kaya ko lang baguhin ang aking nararamdaman. Kung katulad lang sana ng pagbibihis ng damit ang pagbabago ng pagkatao ay matagal ko ng binihisan ng binihisan ang diyaskeng damdamin na ito. Bakit ganoon ang sinasabi? Kapagba bakla ako ay sayang na ako? Kapag ba bakla ako wala ng pakinabang ang mundo sa akin? Kapag ba bakla ako wala na din silbi ang tindig ko't kaguwapuhan? Alam kong hindi. Iyon ang gusto ko sanang maintindihan niya na hindi porke bakla ako ay sayang na ako bilang tao. Umagos angluha ko. Tama, umiiyak ako dahil sa sakit ng loob. Dahil sa pagkabigo ko. Hindi ko gustong magtapos ang pagkakaibigan namin ni Richie ng gano'n lang ngunit pinilit kong tanggapin. Pinilit kong intindihin.

Akala ko hanggang doon na lang lahat ngunit pag uwi ko sa bahayat hinanap ko ang dinala kong diary sasportfest ngunit wala na sa mga gamit ko. Hindi maaring mawala iyon sa mga loob ng bag ko dahil alam kongkahit dinala ko man iyon ay hindi ko nagawang inilabas. Si Richie ang mabilis na nagrehistro sa utak ko. Ngunit bakit at para saan? Hindi na ako naktulog sa gabing iyon. Alam kong sa oras na iyon, kung siya man ang kumuha no’n ay alam na niya lahat ang buo kong sikreto sa kaniya, sa pamilya ko at kay Juvie.

Kinaumagahan ay naglalakadako papunta sa school nang malagpasan niya ako gamit ang kaniyang motor. Nang nakatapat sa akin ay sinigawan niya ako ng “Modelong Charing!”. Luminga ako sa paligid ko noon dahil sa takot na bakamay iba pang nakarinig.

Nang nasa campus na ako at hindi ko pa naibaba ang aking gamit nang lumapit sa akin si Juvie na may luha ang mga mata.

“Sumunod ka sa akin. Mag-uusap tayo.”

Doon kami sa likod ng aming classroom nag-usap. Umiiyak siya. Noon ko lang naranasang iyakan ng kahit sino. Bukod sa aking ina, may babaeng umiiyak at nasasaktan dahil sa mali kong pagkatao. Alam kong nagkausap na sila ni Richie at iyon ang sasabihin niya sa akin.

“Bakit mo ginawa sa akin ito, Mhar?”

“Sorry. Alam kong alam mo na.”

“So, totoo lahat ang sinabi ni Richie sa akin?”

“Alam ko namang hindi ko puwedeng hugasan ang kasinungalingan sa isa pang kasinungalingan. Ngunit gusto kong malaman kung ano ang mga sinabi niyapara maamin ko ang totoo at masabi kung alin ang hindi totoo.”

“Wala siyang sinabi. Pinabasa lang niya ang laman ne’to.” Nilabas niya ang diary ko na nasa loobng kaniyang bag.

Yumuko ako. Hindi na ako nagsalita.

“Totoo ba? Sumagot ka sa akin. Totoo ba ang lahat ng nakasulatdiyan?”

Tumango ako. Tinignan ko siya at sa isang iglap ay tumama ang palad niya sa pisngi ko. Isang malutong na sampal ang pinakawalan niya sa akin.

“Niloko mo ako. Akala ko totoo kang lalaki. Ginamit mo ako para makalimutan mo si Richie? Ginamit mo ako para magselos siya atmakuha muli ang atensiyon niya. Kungmahal mo siya? Bakit hindi ka magpakatotoo? Kung mahal mo siya, bakit kailangan mong gumamit ng ibang tao. Sa akin pa? Walang hiya ka!” Puno ng luha ang kaniyang mga mata ngunit mabilis naman niyang pinunasan ang mga iyon ng kaniyang panyo. Tumingin siya sa akin nang matagal saka tumalikod.

“Juvie, sorry. Patawarin mosana ako”

Ngunit hindi na siya lumingon pa. Napaupo ako. Ganoon pala ang pakiramdam kapag may nasaktan ka. Sobrang sakit din sa iyong may nagamit at naloko kang taodahil lang sa pansarili mong kagustuhan. Malaki ang naging kasalanan ko ngunit mas sinisi ko si Richie sa lahat ng nangyari. Ang dating pagmamahal na naramdaman kosa kaniya ay biglang napalitan ng pagkamuhi. Galit na galit ako sa ginawa niya sa akin. At nang bumalik na ako sa classroom namin ay nagkakantahan na sila ng Modelong Charing ni Black Jack. Lahat sila nagtatawanan. Ang ilan ay nakatinginlang sa akin at may mga tanong sa mukha. Karamihan ay namumula na sa katatawa. At si Richie ay akala mo lead singer sa banda na may nalalamang pakendeng-kendeng pa sabay na mga hagalpak niyang tawa. Umupo lang ako. Tahimik na parang walang naririnig o nakikita. Masakit, nakakahiya, nanggagalaiti ako sa galit ngunit may iba pa ba akong puwedeng gawin? Nagpupuyos na ang aking damdamin ngunit hindi ako paapekto. Hangga’t kaya ko, kailangan kong pigilin ang galit sa dibdib ko. Kailangan kong magpakatatag.

Lalo ko pang inigihan ang pag-aaral. Lalo kong pinamukha sa lahat na kahit ganito ang aking pagkatao ay maliit lang iyan na bahagi ng kabuuan ko. Oo nga’t bakla ako ngunit ako at ako lang ang tanging nagbibigay ng karangalan sa aming paaralan. At si Richie? Sino ba siya ngayong hindi na ako gumagawa ng kaniyang assignment at hindi na makakopya sa akin sa mga exam? Di basiya ang kung hindi man bagsak ay laging pasang-awa lang ang grades dahil sa pagkalulong niya kay Juvie nanaging syota niya ilang araw bago natuklasan ang pagiging Darna ko.

Ensayo namin ng JS Prom noon nang hindi ko alam kung bakit nanggagalaiti siya sa akin. Napakarami niyang sinabi tungkol sa akin pagkabakla. Pinigilan siya ng bata pa ngunit matalino naming teacher ngunit hindi siya nakikinig. Pakiramdam kasi niya ay dahil siya ang pinakamayaman at star sa campusay lahat puwede lang niyang sabihin at gawin. Ngunit nang nabanggit na niya ang sikreto ko tungkol sa pagkabuntis ng nanay ko ng ibang lalaki dahil nakasulat iyon sa aking diary ay biglang kumulo ang dugo ko. Hindi na ako nakapagpigil pa ng sabihin niyang puta ang nanay ko. Hamakin na ang buo kong pagkatao, sabihin na niya ang gusto niyang sabihin sa akin pero wala siyang karapatang sabihan ang nanay ko ng ganoon. Wala siyang karapatang maliitin ang nanay ko at sa isang iglap ay malakas na suntok sa panga niya ang pinakawalan ko. Nang bumangon siya at suntukin ako ng malakas ay nailagan ko ang suntok niya at nawalan siya ng balance kaya sumubsob sa semento. Mabilis siyang bumangon. Hiyawan na ang lahat. Gusto kong ipamukha sa lahat na nang-aapi sa akin na kaya ko ding lumaban. Alam kong narinig lahat ng teachers ko ang mga sinabi niya kaya malakas ang loob kong gawin ang alamkong tama. Nang suntukin niya ako samukha ay nasangga ko iyon at isang malakas na suntok ang sukli ko sa kaniyang sikmura. Namula siya sa sakit. Kinuha ko ang kamay niya at pinilipit iyon patalikod saka ko sinabing hindi ko iyon bibitiwan at lalo kong pilipitin ang kaniyang kamaysa likod kung hindi niya babawiin ang kaniyang sinabi tungkol sa aking ina. Iyon lang ang gusto kong sabihin niya noong una… ngunit nang murahin niyaako at sinisigaw na bakla ako ay lalo ko pang pinilipit kasama ng hinliliit niya hanggang sa sumuko at binawi ang sinabi niya tungkol kay nanang atsa huli ay pinilit kong sabihin niyang siya ang bakla at hindi ako.

Pagkatapos ng insidenteng iyon ay todo suporta naman sa akin ang mga teacher kong nakasaksi sa pag-aaway namin noon ni Richie na siya namang naintindihan ng aming principal dahil may mga ilang kaklase ko din ang nagpatunay na mali ang ginawa ni Richie sa araw na iyon. Nagtapos ako ng third year na First Honor at si Richie nang pasukan na namin ng Fourth Year ay nilipat na ngkaniyang mga magulang sa isang Catholic Private School.

Bakasyon noon nang napansin ko ang bahagyang itinanda niNanang na walang ginawa kundi ang pagsusumikap niyang itaguyod ang aking pag-aaral. Hindi na siya nanigarilyo o uminom ng alak. Mula nang nagtapos ako ng Elementary ay tumigil na siya sa mga bisyo niya. Ngunit naging dalawa ang pasanin niya dahil lalong nalulong si Tatang sakaniyang bisyo. Lagi silang nag-aawaydahil sa akin. Laging inuulit ni tatangang tungkol sa pagiging bakla ko na siya namang pinagtatanggol ni nanang. Naawa na ako kay nanang dahil lahat ay ginagawa para sa akin.

Fourth year na ako noon nang minsang naligo ako sa ilog nang magtakip-silim na. Nilabhan ko kasi doon ang aking uniform nang maabutan ko doon si Kuya Berto na kapitbahay lang namin. Ilang taon na siya ngunit nanatiling binata. May mga nagsasabing kaya daw hindi nag-aasawa dahil sa lalaki din ang hanap niya. May mga nagsasabi din na nabigo siya sa pag-ibig kaya sa edad niyang trentay-kuwatro ay binata parin at sabi din ng ilan, guwapo kasi kaya mahirap siyang makahanap ng makakatapat niyang magandang dilag sa baryo namin. Ngunit sa hapong iyon, alam ko na kung bakit si Kuya Berto ay binata parin. Iyon ay dahil lalaki siya…lalaki siyang lalaki din ang hanap.

Nagsasabon ako noon sa buo kong katawan nang lumapit sa akin atsasabay daw siya sa paliligo ko. Sinabi kong walang problema doon. Nakabrief lang ako noon at ganoon din siya. Maskuladong-maskulado ang katawan ni Kuya Berto. Dahil magsasakta kaya halos puro muscles lang ang katawan. Guwapo nga siya at kung sana sa Manila ipinanganak, magkakatalo sila ni Ian Veneracion satindig at dating.

Sinabi niyang magpatagalan daw kami ng sisid sa tubig ngunit nang sumisid siya ay ang alaga ko ang hinawaka niya. Nagulat ako noon ngunit mas nangibabaw ang aking kalibugan. Wala pa akong karanasan maliban sa haplos ko kay Richie ay di ko pa talaga naranasang nakipaghalikan o kaya ay nakipagtalik. Nakita ko siyag tumitigsa akin. Niyaya niya ako sa may batuhan na kung saan ay hindi kami nakikita at wala naman ng ibang taong nagagawi doon kapag gano’n ng nagtatakipsilim.

Binaba niya ang brief ko. Hinawakan niya ang kargada ko na parang sanay na sanay. Pinakiramdaman ko lang ang ginagawaniya sa akin. Gusto kong makita at malaman kung paano nga ba ginagawa ang lahat. Habang hinahaplos niya angbuo kong katawan at kargada ay hinalikan niya ang likod ng aking tainga, pisngi at tumagal sa aking labi. Mabango din pala ang hininga ni kuya Berto kaya nang pilit niyang pinabuka ang bibig ko ay hinayaan ko lang siya. Nararamdaman ko ang bigote niya ngunit nagpapadagdag lang iyon ng kiliti sa akin. Hanggang pati dila niya ay pilit na niyang ipinapasok sa bibig ko.

“First time mo?” paanas niyang tanong.

        "Oo kuya."

“Sige, tuturuan kita. Gagawin ko muna sa iyo pero pagkatapos mo ay ikaw naman ang gagawa sa akin sa kung anuman ang ginawa ko sa iyo. Kapag nilabas ko ang dila ko, sipsipin mo din lang at sabayan mo na din ang paghawak sa katawan ko at alaga. Pero gagawin komuna sa iyo at kapag nagpalabas ka na, ako naman ang paliligayahin mo.”

Hindi ko na nagawang sumagot dahil ipinasok na niya ang dila niya sa bibig ko. Masarap siyang humalik. Suwabeng-suwabe. Madiin na masarap. Hanggang binaba niya anghalik niya sa mga utong ko at napapaliyad ako sa tuwing sinisipsip niya ng bahagya at dinidilaan iyon hanggang sa dumako iyon sa aking tiyan at sumubsub siya sa aking mga singit. Nakadama ako ng kakaibang sensasyon nang dilaan niya ang singit ko. Magkahalong sarap at kiliti ang naramdaman ko lalo na kapag paminsan minsan ay buong pinapasok sa bunganga niya ang itlog ko hanggang sa dinilaan ang ulo at doon na ako halos napapamura sa hindi ko maipaliwanag na sensasyon. Kakaibangsensasyon na noon ko lang natikman at nagsisisi ako kung bakit ngayon lang nangyari ang sarap na iyon. sa ilang paghagod, ilang paglabas-masok ay nanigas ang aking mga binti. Nanginig ang aking mga kamay at tumirik ang aking mata kasabay ng paghawak ko sa kaniyang ulo para idiin pa siya lalo.

“Anlaki. Nabilaukan pa ako?” reklamo niya nang matapos.

Ako naman ang gumawa sa kaniya sa ginawa niya sa akin. Malaki din ang sa kaniya ngunit wala iyong sinabi sa akin. Sa tulad kong nagsisimula ay naduduwal pa ako at nandidiri sa mga pinagawa niya sa akin. Ngunit ginawa ko ang lahat paramapasaya siya katulad ng pagpapasaya din niya sa akin.

Naulit nang naulit nang naulit ang mga ginawa naming iyon. walang relasyon, hanggang sex lang lahat. Libog lang. Malapit na akong gragraduate noon nang nagkayayaan kaming gawin iyon sa silong ng tulay. Sabado noon at walang pasok. Dumaan siya sa bahay at sinabing sundan ko siya. Sumunod naman ako. Ginawa naming iyon sa likod ng malaking poste ng tulay. Alam naman naming tago ang lugar na iyon malibanna lamang kung pasadyang sisilipin kami. Naghubad kaming dalawa. Tuladng dati, ginawa na muna niya ang gusto ko at ako naman ang gagawa pagkatapos niya. Nakaluhod na ako noon. Pikit matang sinusubo siya nangnilayo niya ang ulo ko sa ari niya.

“Tang ina…ang tatang mo!”

Nagimbal ako sa narinig ko at nang tumingin ako sa kaniyang tinitignan ay nakita ko si Tatang na nakatingin sa amin.

Chapter 05

Naging mabilis ang mga pangyayari ngunit hindi ko napaghandaang gapiin ang pagkabigla. Para akong nalusaw na kandila. Sa pagkabigla ay hindi ko nagawang tumakbo o magtago. Nanatili ako doong nakaluhod at yumuko. Mabilis na umeskapo si kuya Berto. Naiwan akong parang walang magawa kundi hintayin ang paghahatol. Naramdaman ko na lamang ang isang malakas na suntok na pinakawalan ni tatang sa aking bibig na dahilan din para tuluyan akong matumba. Hindi ako umiyak. Hindi ko ramdam ang sakit kahit nalalasahan ko ang dugong galling sa aking mga labi. Hinablot ni tatang ang sando kong itim at hinila niya akopauwi sa bahay.

“Hindi ka talaga magbabago, tang ina mong bakla ka. Makikita mo ngayon kung paano ko puputulin ang pagiging binabae mo tarantado ka!”

Samyo ko ang amoy alak niyang hininga. Alam kong malakas pa siya athindi pa ginugupo ng kalasingan kaya alam kong alam niya ang kaniyang ginagawa at sinasabi. Nakainom ngunit hindi lango.

Hindi ko nagawang sagutin siya. Ano naman kasi ang sasabihin ko? Paano koipagtatanggol uli ang sarili kong hindina nadala sa mga sunud-sunod na kahihiyang ginawa ko. Kaya noon, walang kahit anong pagtutol o kahit takot sa maaring gawin ni tatang sa akin. Dapat lang akong pahirapan, kailangan kong lasapin ang bunga ng kabuktutang aking ginawa. Hindi ko nagawang lumuha. May mga nakasalubong kaming mga tao habang hila-hila ako ni tatang ngunit nanatili akong nakayuko. Wala akong mukhang iharap sa kanila kahit alam kong hindi nila alam kung ano ang sadyang nangyari. Kinahihiya ko noon ang pagiging alanganin ko, kinahihiya ko ang mga ginawa ko dahil lamang sa panandaliang ligayang hatid ng laman.Anong nangyayari sa akin? Nasaan angaking talino? Bakit hindi ko nagawanggamitin ito para labanan ang mga tuksong dala ng aking pagiging alanganin? Bakit pagdating sa tukso ng lalaki ay nagiging napakahina ko?

Pagkarating namin sa aming kubo ay malakas akong tinulak ni tatang. Napasubsob ako sa sulok. Hindi pa manako nakakatayo nang bigla niya akongtinadyakan sa sikmura. Nanlilisik ang mga mata ni tatang noon. Sinasabayan ng paulit-ulit niyang pagmumura at pagkutya sa aking pagkasino.

“Bakla! Binabae! Salot! Malas! “

Lahat ng masasakit na tawag sa katulad ko nasabi na niya. Ngunit sa pagkakataong iyon tanggap ko ang lahat. Hinayaan ko siyang pahirapan ang aking katawan na walang pagtanggi o kahit man lang luha. Iniisip ko noon, kulang pa, kulang pa ang mga papanakit na iyon para tuluyang mabura ang mali kong nakahiligan. Sana sa pananakit ni tatang na iyon ay tuluyan na ring mabago ang takbo ng aking isip lalo na ng aking nararamdaman. Kinamuhian ko noon ang aking pangkalahatan.

“Magsalita ka ngayon! Ano! Tang-ina mong bakla ka! Hindi ka magdadahilan? Akala ko ba matalino ka!”

“Sige lang po tang, saktan niyo lang ako ng saktan! Kung gusto niyo akong patayin, gawin niyo lang, hindi ko kayo sisihin dahil sawang-sawa na din akong mabuhay!” garalgal kong tinuran iyon ngunit buo… matatag… sigurado.

Pagkatapos noon ay isa uling malakas na suntok ang pinakawalan ni tatang.Nang biglang nakita ko na lamang si nanang na nasa pagitan na namin ni tatang.

“Anong ginagawa mo sa anak ko? Anong karapatan mong saktan siya ng ganyan!” pasigaw iyon ngunit ramdamko kung gaano nasasaktan ang isang inang makita ang anak na duguan ang mukha.

“Bakit hindi mo tanungin sa binabae mong anak kung ano ang ginagawa nilani Berto sa silong ng tulay!”

Nilingon ako ni nanang ngunit yumuko ako. Tanda ng pag-amin, ng pagsuko at ng pagsisisi. Pati siya ay hinihila ko sa kahihiyan.

“At dahil doon sasaktan mo siya ng ganyan…anong gusto mong mangyari? Papatayin mo siya? Anong karapatan mong pahirapan ang anak ko ng ganyan samantalang hindi ka naman naging tunay na ama sa kaniya?”

“Nang, tama na po. Kasalanan ko naman po lahat.” Hinawakan ko si nanang. Ayaw kong sa kaniya maibubunton ni tatang ang galit niya sa akin.

“At kinakampihan mo siya gano’n?”

“Anak ko siya, kung may problema ka sa anak ko, sabihin mo sa akin at ako ang didisiplina. Maliban na lang kung naging tunay kang ama sa kaniya. Sana hayaan kitang gawin ang lahat ng gusto mo.”

“Siya at ng ama niya ang sumira sa buhay natin. Sa tuwing nakikita ko ang pagmumukha ng binabaeng iyan ayhindi ko maalis sa isip ko ang gagong ama niyan. Hindi ganito ang buhay natin ngayon kung hindi sa baklang ’yan kaya bago ko mapatay, palayasinmo siya.”

“Wala siyang kasalanan sa mga nangyari. Huwag mo siyang sisihin kung bakit nagkakaleche ang buhay natin. Kung may dapat sisihin sa mga nangyari ay ako at ang sarili mo. Huwag mong ibunton sa anak ko ang kahirapan ng buhay natin.”

“Umalis ka diyan, hindi pa kami tapos magtuos ng binabae mong anak!” Nakita kong lalong tumindi ang galit ni tatang. Siguro dahil nakita niyang sa pagkakamali kong iyon ay may isang taong dumidipensa sa akin. Pakiramdam niya ay pinagtutulungan siya.

Kinuha ni tatang ang kawayang ginagamit namin sa pagbukas ng bintana sa aming kubo. Nakaramdam ako ng kakaibang takot sa maaring gawin niya sa akin. Hindi ako nagpatinag. Wala akong balak kumaripas ng takbo tulad nang ginagawa ko noong bata pa ako.

“Umalis ka na anak. Bilisan mo.”

Nakita kong gustong agawin ni nanangang hawak ni tatang na pamalo ngunitmas malakas si tatang sa kanya.

“Umalis ka na muna, anak, susunod ako.”

Paulit-ulit na sinisigaw ni nanang na kailangan ko ng umalis. May kasamang pagsusumamo ang kaniyang boses kahit alam kong hirap na hirap na siyang pigilan si tatang. Nakailang hakbang palang ako para sundin ang kagustuhan ni nanang nangnarinig ko ang parang malakas na pagbagsak sa gawa sa kawayan namingsahig. Nakita ko si nanang na duguan ang bibig na nakasalampak. Hindi ko na tinuloy ang paghakbang. Mabilis kong binalikan si nanang ngunit isang malakas na palo ang tumama sa aking tagiliran. Ngunit hindi ko na alintana ang sakit niyon. Kung aalis ako, hindi ko puwedeng iwan si nanang. Siya na lamang ang natitira kong kakampi. Siya na lang ang alam kong nagmamahal sa akin. Hanggang sa mabilis si nanang na nahawakan ang dulo ng kawayan. Hindi niya ito binibitiwan. Kahit halos maiwasiwas siya ni tatang. At nang ayaw talagang bitiwan ni nanang ang pamalo ay kitang kita ko kung paano sipain ni tatang si nanang at noon, sanakita kong lantarang pananakit niya sa ina ko ay hindi ko na napigilan ang silakbo ng galit na matagal ko ng kinimkim. Tanggap kong saktan niya ako ng saktan ngunit hindi ang taong nagbigay ng buhay sa akin, hindi ang ina kong siyang natitirang nagmamahal sa akin.

Nang lumapit si tatang kay nanang para muli itong saktan ay mabilis kong dinepensa ang katawan ko para hindi na niya muling masaktan pa ang ina ko. Ang suntok na sana dadapo sa mukha ni nanang ay sa dibdib ko tumama. Nang itinaas niya ang pamalo ay mabilis kong hinawakan angkaniyang mga kamay at pinilit ko iyong maagaw sa kanya. Natumba kaming dalawa. Naagaw ko ang pamalo sa kanya at itinapon sa malayo.

“Lumalaban ka na tang-ina mo ha! Lumalaban ka na!”

“Hindi po ngunit utang na loob huwag si nanang. Ako na lang!”

“Sige tignan natin kung hanggang saan ang kaya mo ngayon!”

Mabilis niyang hinablot ang itak na nakaipit lamang malapit sa aming hagdanang kawayan. Nang una di ako nakaramdam ng takot dahil siguro naniniwala akong hindi kaya ni tatangna pumatay ng tao. Kahit kabado ako ay naniniwala akong tinatakot lang niya kami ni nanang. Nakita ko sa mukha ni nanang ang takot. Bigla siyang tumayo sa gitna namin at pilit niya akong tinago sa kanyang likod.

“Umalis ka diyan kung ayaw mong patiikaw ay tatamaan sa akin.” Pasigaw iyon. Walang mababanaag na kahinaan. Hindi lang siya nananakot. Oo nga’t may pagbabala ngunit ramdam kong kaya niya akong saktan at tagain.

Ngunit ayaw umalis ni nanang sa harapan ko.

“Nang alis na tayo dito.” Paanas kongsinabi kay nanang. Hinila ko si nanang at umatras kami. Pababa sa hagdan. At nang malapit na kami sa pintuan ay saka ko naramdaman ang malakas na sipa na siyang tuluyang dahilan ng pagkakabitaw ko kay nanang.

“Umalis kang mag-isa mo bakla ka! Huwag na huwag kang papakita sa amin kahit kailan!”

Kitang-kita ko kung paano niyapos ni tatang si nanang sa leeg nito.

“Sasama ako sa anak ko. Hinding-hindi ko siya hahayaang aalis na hindi niya ako kasama.” Nakita ko ang pagtulo ng luha ni nanang. Alam kong sa sandaling iyon ay hirap na hirap na siya sa mga pasakit na kaniyang pinagdadaanan. Gustong gusto ko siyang ilayo sa mga pasakit na iyon ngunit paano?

“Hindi ka aalis!”

“Aalis ako! Kasama ng anak ko!”

Lalong dumiin ang pagkakayapos ni tatang sa leeg ni nanang at nakita kong halos bigtiin na niya ito. Siniko ni nanang si tatang. Namumula na ito dahil sa hindi makahinga ngunit lalongdiniinan ni tatang ang pagbigti sa kanya.

Hindi na ako nag-aksaya ng panahon pa. Lumapit ako at pilit kongtinanggal ang bisig ni tatang na nakapulupot sa leeg ni nanang ngunit isang malakas na sipa ang kaniyang pinakawalan. Bumangon ako. Kinagat ko ang bisig ni tatang at kahit ano pang gagawin niya sa akin ay hindi ko tinanggal ang pagkagat ko doon. Sa tuwing sinisipa ako o kaya ay dinadagukan ay lalo kong dinidiin ang ngipin ko sa kanyang mga braso. Lumuwag ang pagkakapulupot niya sa leeg ni nanang at ilang sandali pa ay tuluyan ng nakawala at hinila ko palayo kay tatang. Nakita kong tinaas ni tatang ang kamay na may hawak na itak. Umatras ako at nawalan ako ng panimbang. Napaupo ako. Dumausdos ako paatras. Kailangan kong lumayo dahil nakikita ko sa mga nanlilisik na mga mata ni tatang na kaya niya akong patayin Nang itaga na niya sa akin ang itak aymabilis na pinalo ni nanang ang balikat niya. Ngunit tumama parin ang itak sa bisig ko. Dumaloy ang dugo.

Hindi tumigil si nanang sa kapapalo kay tatang sa katawan nito at nang harapin ni tatang si nanang at naagaw nito ang pamalo mula sa kanya ay alam kong si nanang ang sasaktan niya. Mapatay na muna niya ako bago niya masaktan si nanang. Wala akong pakialam sa dumudugo ko ng bisig. Mali na kung maling patulan ang tinuturing kong ama mula nang ako’y nagkamalay ngunit hindi siya naging tunay na ama sa akin. Naipon sa dibdib ko ang masidhing galit. Inin-in ng isip ko ang matinding pagkamuhi sa kaniya at ngayon ay pisikal na kaming sinasaktan ng ina koay wala ng naiwan pang katiting na respeto. Tuluyang nilamon ng matinding emosyon ko ang mga pinag-aralan ko. Wala na din ako noon sa katinuan. Hindi ako makapapayag na wala akong magagawa para ipagtanggol ang ina ko sa kahit anumang kapahamakan kaya bago niyamapalo o kaya mataga si nanang ay pinakawalan ko ang isang malakas na sipa. Dahil sa lakas niyon ay napaupo siya. Nabitiwan niya ang itak at alamkong kung hahayaan kong muli niya itong makuha ay hindi na kami pakakawalan ng nanang kong buhay. Mabilis si nanang na pulutin ang itak ngunit nakuha ni tatang ang pamalo.

“Wala kang utang na loob! Papatayin kita, tang ina mo!”

Bago siya makabangon ng tuluyan at maipalo sa akin ang kawayang hawak ay isang malakas na sipa uli ang pinakawalan ko.

Bumulwak ang dugo sa dibdib ni tatang. Nabitiwan ni nanang ang hawak niyang itak at nagulat din ako sa aking nasaksihan. Parang bigla akong bumalik sa aking katinuan. Nanginig ang buo kong katawan at parang dumilim ang aking pangingin. Ilang sandali pa’y basa na ng dugo angdamit at shorts ni tatang. Tumama ang likod niya sa nakausling bareta attumagos hanggang sa kaniyang dibdib.Tinaas ni tatang ang kamay niya habang nakatingin kay nanang. Humihingi kay nanang ng tulong ngunit nanatiling nakatayo si nanang at di parin bumabalik sa katinuan dahil sa pagkagulat. Napaluhod ako. Hindi ko alam ang aking gagawin. Sising-sisi ako sa aking nagawa.

Chapter 06

       Naging parang napakabilis ng pangyayari. Nawala ako sa aking sarili. Tulala ako na parang sa sobrang paninisi ko sa aking sarili ay wala na akong ibang iniisip kundi ang nangyaring hindi ko sinasadya. Napatay ko si tatang at ngayon ay parang biglang tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Parang hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin para ibalik ang buhay niya. Kung sana muli kong ibalik ang buong pangyayari, sana hinayaan ko na lang na saktan ako ni tatang. Sana din ay inilayo ko na lang si nanang doon nang hindi ko siya nakikitang pinagbubuhatan ni tatang ng kamay. Anong silbi ng akingluha? Makakaya kaya niya itong ibalikang buhay ni tatang? Anong silbi ng aking mga hagulgol, kaya niya kaya akong iligtas sa kulungan? Anong silbi ng aking pagsisisi, kaya ba nitong linisin ang tatahakin kong landas tungo sa aking pagtatagumpay?

        "Nang... patawarin mo ako. Hindi ko ho sinasadya alam niyo po iyon. Ayaw ko lang kasing makitang sinasaktan kayo. Hindi po ako lumabanng ako ang sinasaktan niya pero hindi ko na po kayang pigilan ang lahat ng nakita kong kayo na ang pinapalo niya. Nang...ano ang gagawin ko? Nang...patawarin niyo ako..." humahagulgol kong pagsusumamo kay nanang. Malakas na malakas ang hagulgol na iyon.

        "Anak," si nanang. Hinawakanniya ang duguan kong pisngi. Puno ng luha ang mga mata. Wala akong nakitang galit doon. Katulad parin ng mga mata niya nang unang pambubugbog sa akin ni tatang at gabi na ako umuwi. Ganoon na ganoonang kaniyang mga titig. "ngayon, hayaan mong babawi ako sa lahat ng pagkukulang ko sa iyo noong bata ka pa lang. Gusto kong sundin mo lahat nang sasabihin ko. Magmula ngayon, tanggalin mo sa isip mo na wala kang kasalanan at aksidente ang lahat ng nangyari ngunit imbes na ikaw ang sumipa o kaya ay nanlaban kung bakit natusok si tatang mo diyan ay ako ang aako. Ako ang magsasabing sumipa sa kaniya ng ubod ng lakas."

        "Nang, ayaw ko, hindi ko hahayaang kayo na walang kasalanan ang makukulong sa nagawa ko. Nang, hayaan ninyong ako ang haharap dahil ako naman talaga ang nagkasala. Saka menor de edad pa ako Nang, hindi pa ako makukulong." Umiiyak ako. Hindi ko kayang gawin ang pinapakiusap niya sa akin.

        "Anak, sabihin na nating hindi ka nga makukulong anak ngunit habang-buhay na ikakabit sa pangalanmo na ikaw ay mamamatay tao, paanoang pangarap mo, paano ang mga pangarap ko sa iyo? Kung hahayaan kong mangyari iyon, tuluyang mawawala ang magandang kinabukasan mo at tuluyan mo ding pinatay ang pangarap ko sa iyo. Alam ko, matalino ka at alam kong kahit wala ako ay kaya mong itaguyod ang pag-aaral mo. Nanaisin kong makulonganak basta ang kapalit nito ay may marating ka. Iyon ang pinakamahalaga sa akin. Gusto kong may mararating ka. Matanda na ako, bata ka pa. Mas maraming oportunidad na naghihintay sa iyo at lahat ng iyon ay masasayang lang kung ikaw ang haharap dito samantalang ako, kahit nasa labas lang ay sa tingin mo ba may pag-asa pang mababago ang buhay ko? Ikaw, kung ikaw ang nasa labas, sigurado may pagbabago. Maraming mga pagbabago na puwedeng makakatulongdin sa akin para makalaya at muli tayong magsasama."

        Naintindihan ko ang mga gusto niyang sabihin. Kaya ng utak kong intidihin ang gustong ipakahulugan ni nanang sa akin. Kaya kahit masakit para sa akin ay nakinig ako dahil alam ko at naniniwala akongang ina ang mas nakakaalam para sa kabutihan ng anak.

        "Basta ipangako mo sa akin anak na magiging maayos ka. Gusto kong makatapos ka ng pag-aaral mo. Alam kong kaya ng talino mong iahon ang sarili mo. Naniniwala ako sa sarilimong kakayahan. Matatahimik ako sa kulungan kung alam kong pinagpapatuloy mo paring makamit ang iyong pangarap. Bata ka palang noon nakaya mo ng itaguyod ang sarilimo, mas kampante ako at mas bilib ako sa iyong kakayahan ngayon. Sige na anak. Patay na ang tatang mo. Wala na tayong ibang magawa ngayon kundi harapin ito. Hindi na natin kayang ibalik pa ang buhay niya."

        Lumabas si nanang sa bahay, bumalik siyang kasama na ang kapitannamin. Dumami ang mga tao. Pinagkaguluhan kami ng buong baryo. Maraming espekulasyon ngunit alam ko ang buong katotohanan. Naroon lang ako, nawawala sa sarili, nagmamasid at tuluyang ipinaubaya kay nanang ang lahat alinsunod sa kagustuhan niyang mangyari.  Nilinis ang bangkay ni tatang. Naiburol. Nailibing.Dinala si nanang sa kulungan. Nagsimula ang paglilitis. Nasistensiyahan. Naiwan akong mag-isa ngunit alam kong balang araw, kapag may sapat na akong pera, tutulungan ko siyang mailabas at sana hindi pa magiging huli ang lahat.

         Ang lahat ng iyon ay parang kisapmatang nangyari na ang tanging nagawa ko ay ang lumuha ng lumuha ng lumuha. Mag-seseventeen na ako noon ngunit parang tuluyan ng hinubog ng sari-saring dagok ang buhay ko. Tanging mga teachers ko nasiyang naniniwala sa aking kakayahan ang nag-udyok sa akin para tapusin ang pag-aaral at nang mahimasmasan ako ay ang naging motivation kong lumaban ay ang pangako ko kay nanang. Iyon ang laging nagpapalakas sa akin. Gusto kong balang araw ay mailabas ko siya sa kulungan. Gusto kong ialay sa kaniya ang diplomang kaniyang hinangad na makamit ko. At ipinapangako ko iyon sa kaniya.

        Nagtapos akong Valedictorian. Maraming mga scholarship offers na colleges at university sa aming lugar ngunit sa tulad kong may mataas na pangarap ay mas malayo pa doon ang gusto kongmarating. Sa lahat ng mga paghihirapkong iyon ay hindi ako iniwan ni Ate Champagne. Siya ang tumayong pangalawang nanay at tatay ko. Siya ang walang sawang sumusuporta sa akin dahil alam niya kung gaano ako kadeterminadong magtagumpay. Ako na rin lang daw ang kamag-anak niya matapos siyang palayasin ng mga makikitid niyang mga magulang. Damaniya ang mga sakit na pinagdadaanan ko. Dahil sa galing siya sa pinanggalingan ko ay gusto niya akongtulungan ng walang kapalit. Sino pa ba kasi ang para sa mga alanganin kundi ang kapwa alanganin din maliban sana sa pamilya.

        Gusto kong mag-enroll noon sa University of the Philippines sa kursong Medicine. Hindi ako kinontra ni ate Champagne bagkus sinosuportahan niya kung ano ang gusto ko dahil naniniwala siya sa aking kakayahan. May mga kabigan daw siyang makakatulong sa akin sa Manila. Hindi agad ako nakapag enroll dahil August ang UPCAT. Halos 60,000 kaming applicants noon sa pagiging oblation scholar at halos 18%lang ang pumapasa.

Tinulungan ko si ate Champagne sa kaniyang parlor. Tinuruan niya ako manggupit hanggang pati mga baklang mga kabataan ay ako na ang hinanahanap nila para manggupit sa kanila. Ngunit hindi ako kumilos na parang parlorista. Kumilos ako na isang tunayna lalaki at hindi ko na hinayaan pangmahulog ang loob ko sa kahit sino. Takot na akong magmahal dahil lagingmay kaakibat itong hindi maganda sa aking buhay. Gusto kong makamit angmga pangarap namin ni nanang.

Pagdating ng February ay nalaman ko na ang result ng UPCAT ko. Hindi ako magkamayaw sa saya noong nalaman kong Top 2 ako sa lahat ng mga nag-eksamenn at dahil doon ay nakapasok ako LU I INTARMED students. Ang INTARMED ay ang pinaiksing taon na pag-aaral ng medisina. Dalawang taon na Pre-medical course at limang taon sa kursong medisina at ang limang taon na ito, apat na taon ang sa medicine at isang taon sa clinical internship. Doon sa 50 na lalaki at 50 na babae ay mamimili naman sila ng 40 na applicants na magiging full scholar. Kasama sa scholarship program ang libreng tuition, book allowance, transportation allowance at iba pang mga incentives. Natapos iyon na ako ang pang-limang may pinakamataas napuntos sa lahat ng mga exams at interviews. Noon, alam kong abot-kamay ko na ang mga pangarap. Nakahandang tulungan ako ni ate Champagne ngunit hindi ko iniasa sa kaniya ang lahat-lahat dahil sa tuwing vacant ko ay puwede din akong magtrabaho para sa iba ko panggastusin at pangangailangan.

Bago ako pumunta ng Manilapara simulan ang pagkamit ng pangarap namin ni nanang ay may iniabot siya sa akin. May bilin siyang alam kong siyang magpapalakas sa aking pakikibaka.

“Anak, habang nasa Manila ka at nag-aaral, huwag mo akong isipin dito sa kulungan dahil maayos naman ako dito. Basta maniwala kangmuli tayong magkakasama. Alam kong darating ang panahong mailalabas mo din ako dito at handa akong maghintay kung kailan iyon. Ipagdadasal ko ang iyong kaligtasan at pagtatagumpay. Huwag mo sanang kalimutang mahal na mahal kita. Huwag mo ng hayaan na muli kang sirain ng iyong pagkatao. Sana may natutunan ka na sa mga nangyari sa iyo. Gamitin mo bilang aral iyon sa iyo anak. Gamitin mo ang mga nangyaring iyon para umiwas at harapin kung ano ang tama at dapat. Ibibigay ko ang picture ng ama mo sa iyo dahil hindi natin alam na baka isang araw ay magkikita kayong dalawa. Wala na akong balita pa sa kaniya ngayon ngunit gusto kong aminin sa iyo na minahal din ako ng ama mo. Nadama ko iyon. Damang-dama ko iyon ngunit dahil hindi siya naging matatag sa pangako niya sa akin kaya tayo ngayon nagkakahiwa-hiwalay. Alam kong matagal pa bago tayo muling magkita ngunit gusto kong wala kang ibang iisipin kundi angpag-aaral mo. Kasama mo ang mga dasal ko at mag-iingat ka doon.”

Lumuluha si nanang noon. Umiiyak din ako ngunit sa pagbabalik ko. Sa muling pagkikita naming ay sisiguraduhin kong ang lahat ng iniliuha niya at paghihirap ay mahahalinhinan ng mga ngiti at halakhak.

Naging mabilis ang paglipas ng panahon. May mga crushes ako, madaming madami ngunit binusog ko na lamang ang mga mata ko. Hindi ko na hinayaan pang muling mahulog ako na magiging sanhi lang ng pagkasira ko. Itinuon ko ang lahat sa aking pag-aaral at pagtratrabaho.

Tatlong taon na lamang matatapos na ako noon sa medicine nang may lumapit sa akin. Nasa shelves ako noon ng library at abala sa pagreresearch at pag-aayos ng mgalibrong binasa ko nang may lumapit saakin.

“Hi, excuse me, could you find this book for me and bring this in that table.”

Boses pa lang ulam na. Nanglumingon ako ay napako na ng tuluyanang tingin ko sa kaniya. Ganoon din siya sa akin na parang hindi rin kaagad nakapagsalita. Dumikit ang paningin niya sa akin mukha. Nakita ko ang kaniyang paglunok. Nagrehistro ang kaniyang kabuuan sa akin.

Sa tangkad kong 5’9 ay matangkad pa siya sa akin ng bahagya. Alam kong halos kaedad ko din lang siya. 23 years old na ako noon. Makinis ang balat ngunit hindi din siya maputi. Tamang kulay ng pinoy. Maiksi at sunod sa uso ang napatayong buhok niya. Maliban sa mga napapanood kong mga gwapo sa TV ay ngayon lang ako nakakita ng malapitan ng totoong guwapo sa paningin ko. Guwapong may kakaibangdating sa akin at lahat ng lakas kong lumaban at umiwas ay hinigop ng kaniyang mala-adonis na mukha. Sumemplang ang aking talino. Yumukoang aking mga paniniwala at nanikluhod ang aking pagmamatigas na hindi na hindi na muling matatamaan sa sibat ni kupido. Ngunit naroon si nanang. Naroon ang pangaral ni nanang na siyang nagpabalik sa akin sa katinuan.

“Are you okey?” tanong ng naguguluhan ding estranghero.

“Yeah, am fine.” sarkastikokong sagot.

“Could you find the books listed in this paper and bring it there?” tinuro niya ang kaniyang upuan.

“Who do you think I am?” naguguluhan kong tanong.

“A librarian. You’re one of them, yeah?” nakangiti ngunit nahihiya niyang balik-tanong.

“No! What makes you think that I am one of them naman?”

“Kasi, your polo is the same with their uniform.”

        Tinignan ko ang mga suot ng mga librarian na uniform at sinipat koang suot ko. Hindi naman parehong-pareho ngunit halos magkatulad.

        "Am sorry but am not one of them. Hindi din ako mahilig makipag-usap sa stranger."

        "Gerald here." Nilahad niya ang palad. Nakikipagkamay.

        "Paano mo naman nalamang interesado ako na makilala kita?" tumaas ang isang kilay ko.  Hindi ko tinanggap ang pakikipagkamay niya.

        "Sabi mo, you're not talking to stragers... so I presumed na kung sabihin ko ang pangalan ko sa iyo, hindi na ako strager sa'yo at puwede na tayong mag-usap. Napaka-ironic kasi kanina mo pa ako kinakausa, tapos ngayon mo lang sasabihing di kanakikipag usap sa di mo kilala?"

        Tumalikod na ako. Nanalanginako. "Diyos ko, ilayo mo na naman ako sa tukso." Usal ko sa Diyos. Para sa akin isa siya sa mga tuksong handa akong sirain. Paglabas ko sa library aymay tumapik at humawak sa balikat ko. Lumingon muli ako.

        "Hey, hindi ba kabastusan yung ginawa mo sa loob?"

        Makulit nga ang isang ito.

        "Look, I am not interested. Di mo ba nakita na iniwan kita doon. That means, hindi ako interesado."

        "Interesado sa ano?" napapangiti siya.

        "Sa iyo?"

        "Look pare, am just here offering friendship. Makulit akong tao."

        "And I am not interested having friend. Tama na yung collections kong friends. As of now, wala akong planong magdagdag." Tumalikod na ako.

        Mabilis siyang humabol at hinarang ako.

        "Wait. Galit ka ba sa mundo o galit ka lang na may nakakaungos sakaguwapuhan mo!"

        "Hindi ka lang pala makulit, mayabang ka pa. Sa tingin mo mas guwapo ka sa akin?"

        "Kaya ka nga insecure di ba? Kaya ayaw mo makipagkilala sa akin dahil mas guwapo ako sa iyo?"

        "Look, wala akong panahon. Busy akong tao. Books ang hinahanap mo kanina di ba? Bakit ako ngayon ang kinukulit mo?"

        "Kasi nga I find you more interesting than books."

        Nambola pa ito. Hinawi ko siya. Binilisan ang paglakad ngunit mabilis niyang hinila ang notebooks kona nakaipit lang sa aking kili-kili. Parang batang gusto pa yatang makipag-agawan.

        "You're so immature!"

        "Ibabalik ko ito kung sasabihin mo sa akin ang pangalan mo."

        "Hindi ka na nakakatuwa."

        "Pero natutuwa ako sa iyo!" sagot niyang parang masayang-masaya siya sa ginagawa niya.

        "Okey. I'll tell you my name but promise me na hindi mo na ako uli guguluhin pa."

        "Okey. Promise ibabalik ko notes mo at babalik na din ako sa library kasi my stuffs are still there."

        "I'm Mario." Seryoso kong pakilala.

        "As in Super Mario? Mario what?"

        "Bautista. Mario Bautista."

        "I am Gerald. Gerald Lopez."Nilahad niya ang kamay niya.

        Bilang isang taong may pinag-aralan ay tinanggap ko na lamang ang kaniyang kamay. Nang magkadaop-palad na kami ay naramdaman kong may kakaiba siyang pisil. May init...may kahulugan. At sa kaniya...sa kaniya ako muling natutong magtiwala at magmahal. Sakaniya muling umikot ang mundo ko.  Siya ang dahilan ng lahat ng meron ako dahil lahat, lahat lahat ay siya ang dahilan kung anong meron ako.

Chapter 07

Akala ko iyon na ang una athuling pagkakita ko kay Gerald. Inaamin ko, may mga sandaling gusto kong subukang magmahal muli ngunit dapat ay mahalin din ako. Nakakatakot nga lamang dahil dalawang beses ko ng sinubukang ibigay ang hilig ng katawan at puso ngunit naging mapait lang na nakaraan ang aking napala. At hanggang ngayon, dala-dala ko parin ang takot na iyon.

Kinabukasan nang papasok palang ako sa aming gate ay may biglang kumalabit sa akin. Biglang may kumuha na naman sa notebook ko na nakaipit lang sa aking kili-kili. Late na ako noon sa klase ko ngunit heto siya’t parang alam lahat ang schedule ko pati ang oras ng aking pasok.

“I will only return this kungpayag kang samahan ako for dinner.” natatawa niyang paglalayo sa mga notes ko sa tuwing kinukuha ko iyon sa kaniyang kamay.

“Late na ako. Give that back please.” Pagsusumamo ko. Malapit na kasing maubos ang pasensiya ko. Pasalamat siya cute siya sa araw na iyon sa paningin ko atkapag tumatawa siya ay lalong nagiging guwapo siya. Napakaboyish niya lalo na noong parang nakikipagbasketball pa ang dating niyang nilayo-layo sa akin ang notebook.

“Do you know how to accept deals? I am offering a fine arrangement. Dinner tonight with me, yeah?”

“You are such an easy go lucky spoiled brat.”

“No, I am witty, gorgeous, well-off and delectable guy in the campus and you are the most boring goodlooking and intelligent chap I’ve ever known.”

“You’re wrong, I am the yummiest intellectual yet poor student that has a plenty of dreams. Now, give me my notes and go back to where you belong.”

“Bakit ba ang hirap mong yayain?”

“Kasi mahirap ka ding kausap.”

“Ano bang gusto mong pakiusap sa iyo? With matching whiteroses and chocolate pa ba?”

“Kung kaya mo bang gawin bakit hindi.” pagbibiro ko sa kaniya.

“Hay boring.” Nagkukunyarian siyang malungkot. “Okey, heto na ang notes mo. Go ahead… I have a class too. See you mamayang 6:30. Alam ko kasing iyon ang oras na lumalabas ka ng gate. Huwag ka ng magtanong kung bakit alam ko. Reserve that question in ourdinner.”

“Hey, what made you think that I accepted your deal?”

“Whatever Gerald likes, Gerald gets it.” Kinindatan niya ako at ngumiti.

Halos manghina ang tuhod kosa nakita kong pagpapacute niya dahilsa totoo lang, tinamaan na ako ng kakaiba sa kaniya. Pero hinay-hinay lang Mario. Friendship lang ang kaniyang gusto. At… ayaw ko ng muling masira pa dahil sa tibok ng puso at tawag ng laman. Tumalikod ako at kahit sa klase ay ngiti niya ang patuloy na tumatakbo sa aking isip.

Pagkatapos ng klase ko ay lumabas na ako ng gate. Naglalakad ako nang biglang may humintong magarang Lexus RX sa tapat ko. Bumukas ang pintuan at bumaba ang nakangiting may edad ng driver.

“Sir, chocolates po saka white roses.”

Pumasok kaagad si Gerald saisip ko. Ginawa nga niya. Namula ako.Tumingin ako sa paligid dahil parang nahihiya akong tanggapin iyon. Hindi ako sanay na binibigyan ng atensiyon ng kapwa ko lalaki. At ano itong chocolates at white roses na kadramahan. Isang napakalaking kalokohan.

“Nasa’n po yung nagbigay niyan kuya?” tanong ko habang kinukuha ko ang iniabot sa akin bago mapansin pa ng ibang mga dumadaan.

Binuksan ng driver ang sasakyan at tumambad sa akin ang ngumingiting si Gerald. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Pero mas naisip kong ituloy ang pagkahard to get. Lumapit ako.

“Ano ’to?

“Di ba sabi mo gusto mo ng marosas at machokolate na usapan para sa dinner?”

“Tinotoo mo?”

“Sumakay ka muna dahil naglilikha na tayo ng traffic.”

Narinig ko nga ang mga busina kaya bago kami masita ay sumakay agad ako na hindi ko alam kung saan kami pupunta.

“Ako ang mamili kung saan tayo.” sabi ko.

“Di ba dapat ako ang mamilidahil ako ang nagyaya?”

“Alam ko Gerald mayaman ka. Sa totoo lang kung saan mo man ako ngayon dadalhin, siguradong hindiko maeenjoy dahil hindi ko nakasanayan ang buhay mo. Mahirap kitang abutin pero siguro naman kaya mo akong salubungin sa gitna.” Seryoso kong sinabi sa kaniya.

“Okey, tatanungin kita. Ibubulong ko sa iyo ha?”

“Ano yun?’ pagtataka ko.

“Are you comfortable na nandito ang driver ko? Sagutin mo ako ng pabulong din dahil ayaw ko marinig niya ako.” Naglikha ng kakaibang sensasyon ang init ng kaniyang hininga sa aking tainga. Tumayo ang mga balbon ko sa kamay.

“Hindi nga eh. Lalo na parang nakikinig siya sa usapan.”

“Manong mauna na kayong uuwi. Idadaan ko kayo sa bahay then kung darating ngayon si Daddy from Hongkong tell him na lumabas ako with my friend. Don’t worry about me.”

“Bilin kasi ni Sir na hindi kokayo iiwan.”

“Manong naman, I am 22 years old. Halos pitong taon mo na akong sinasamahan. Halos pitong taonna ninyo akong binabantayan. Hindi paba kayo nagsasawa? Kakausapin ko si Daddy pagdating niya. Hindi ko na kaya yung ganito. I want to have my own life! Decide on my own, and go wherever I wanna go…ALONE!”

“Papagalitan ako no’n”

“Kaya nga ako ang kakausap at ako ang pagagalitan. Matanda na ako. Gusto ko naman ng freedom this time. Idaan mo muna sa bahay tapos aalis kami ni Mario”

“May magagawa ba ako?” hirit ng matanda.

“Meron naman, sundin mo lang ako…” Nakangiting sagot ni Gerald.

Pumasok kami sa Forbes Park. Alam kong doon nakatira ang mga may kaya at mayayamang pulitiko, artista at negosyante ng bansa. Para akong nakasok sa isang napakayamang bansa na wala kang makitang nagdarahop. Doon ko nakitaang nakatagong yaman ng bansa. Lahat ng bahay ay parang mansiyon. At alam ko na kung itabi ako kay Gerald ay isa lang akong langgam na umaakyat sa isang puno ng matibay nanara.

Hindi ako nakapagsalita at para akong natatameme sa nakikita ko lalo na ng pumasok kami sa isang satingin ko ay unang pagkakataong nakakita ako ng ganoon kagarang bahay. Napakalaki nito, may sariling swimming pool, nakahilera sa parking lot nila ang mga mamahaling sasakyanat nalula ako sa mga mamahaling appliances at display sa loob ng bahay/ Ngunit hindi na kami pumasok pa sa pinakasalas doon lang kami sa beranda ng bahay ngunit nasisilip naman ang loob nito.

“I told you, I am the witty,gorgeous, well-off and delectable guy in the campus and masuwerte ka dahil ikaw ang napili kong maging kaibigan. In my entire life, ngayon lang ako nagsama ng bagong kakilala at hindi tiga dito sa Forbes. Ikaw lang iyon, Mr. yummiest intellectual yet poor medical student.”

“Talaga lang ha. Pambobola ba yan, pagyayabang o pang iinsulto.”

“Whatever, hindi ka naman kasi naniniwala sa mga sinasabi ko di ba?” sabay kindat. Muling para akong biglang nadala sa kakaiba niyang karisma.

“Hindi!”

“Naku, may back up ako diyan. Yaya Chayong, yaya!” tawag niya at ilang sandali pa ay lumabas ang isang medyo may katandaan ng babae na nang makita ako ay parang nagulat at tinitigan ako ng matagal. “Yaya, sabihin mo nga kay Mario kungnagdadala ako ng bagong mukha at bisita dito sa bahay mula ng ipinanganak ako maliban sa mga kapitbahay natin?”

“Kaya nga po ako nagulat na makita siya dito Sir kasi ngayon kolamang po siya nakita. Hindi talaga nagsasama si Sir dito, ngayon ko lang nakita na may kasama at ngayon ko lang din nakitang nakangiti ng ganyanang alaga ko.”

“Dinagdagan pa talaga.” nakangiti siya.

“Yaya, kapag uuwi si Daddy ngayon, tell him baka gagabihin na ako ng uwi. Am sure magagalit iyon pero ngayon lang ito. Gusto ko maenjoy ang buhay ko. Saka if magalit man then bahala na.” Huminto siya na parang may iniisip. “Hintayin mo ako dito kasi may kukunin ako sa loob saka magpapalit na lang ako ng damit. Are you comfortable with that white polo?”

“Do I have a choice e, you just abducted me along the street.”

“Hmmmnnn, I think may mgamagaganda akong damit na hindi ko panaisusuot that I could give it all to you. Yung mga iba nga may mga tag price pa. Yeah! I’ll just give it all na lang kaysa sa mapagkamalan uli kitang librarian sa campus.”

“Yabang neto.” medyo pikonkong sagot.

“Honestly, guwapo ka pero you’re out of fashion.”

“Oo na. Sige maliitin mo pa ako…” pikon na talaga ako. Kasalananko bang halos pangkain ko lang ang pera ko. Kung sana alam lang niya angpinagdaanan ko.

Pag-alis niya ay yaya namanniya ang tinanong ko.

“Nasa’n? po ang mommy niya” tanong ko dahil puro daddy langang bukambibig niya.

“Namatay na ang mommy ni Sir sa sakit na cancer noong 15 palangsiya. Kaya nga sobrang hinihigpitan yan ng daddy niya dahil ayaw niyang mawala pati iyan na kaisa-isang anak niya ngunit alam mo, nagugulat ako ngayon sa kaniya kasi parang kahapon ko lang nakita masaya ’yan. Ang kuwento sa akin ay kahapon lang daw niya nakausap ang matagal na niyang crush sa library. First year palang iyan noon nang kinukuwento sa akin kung saan niya nakita, kung ano ang damit at kung gaano katalino. Third year na siya pero kahapon lang daw niya nakausap dahil natotorpe daw siyang kausapin. Wala pa kasing naging girlfriend ’yan. Ang hindi ko lang matanong ay kung lalaki ba o babae ang kinukuwento sa akin dahil minsan nadudulas niyang sinabi na sobrang cute daw ng labi at bigote ngcrush niya. May babae bang may bigote? Pero nang tinanong ko ay bigla siyang tumawa at sinabi niyang jinojoke lang daw ako. Sana naman hindi bakla si Sir kasi sigurado magagalit ang daddy niya dahil alam kong diyan sila hindi magkakasundo.”

Wala akong naihirit pang iba. Parang sabik ang matandang may makakuwentuhan kaya tuluy-tuloy ang pagbibida nito sa mga bagay na hindi naman siya tinatanong. Tatlong taon? Tatlong taon niya akong sinusundan? Fourth year ako at siya naman ay third year. Hindi ko siya napansin samantalang ako ay napapansin niya ng tatlong taon? Ganoon na ba ako katagal nadetachedsa mundo?

Paglabas ni Gerald ay may dala siyang maleta. “Hayan hinakot ko na lahat ang mga hindi ko pa naisusuot na mga gamit ko, shoes, jeans, shorts, shirts… lahat…kumpleto pati pabango”

Nang nasa sasakyan na kami ay tinanong ko siya.

“Sigurado ka bang friendship lang ang habol mo sa akin?”

“Ano sa tingin mo?”

“Tinatanong kita ako ang dapat sagutin mo.”

Tinabi niya ang sasakyan. Tumingin sa akin. Tumitig saka napabuntong-hininga.

“Alam mo, pinigilan ko ito. Sabi ko no’n hindi tama. Hindi ko gusto. Tama na yung kaibiganin na lang kita. Ngunit kagabi, naisip ko, I have to try it. Sa buong buhay ko ngayon lang ako naging masaya. Yung kasiyahang hindi naibibigay ng money and material things. There is this happiness in me when I am with you na… basta… hindi ko maipaliwanag.”

“Natatakot ako. Pa’no mo alam na ganito ako.”

“Basta kapag pumasok ako at wala akong magawa, ikaw ang lagi kong tinitignan. Mas interesado ka kasing tumingin sa mga lalaki kaysa samga babae. Yung kapag sinusundan kita ay halos mabali ang leeg mo sa mga ibang lalaki. Pinagtaguan kita dahil nahihiya at natatakot akong magsalubong ang ating mga mata. Yung takot na baka hindi ko kakayanin. Kahapon lang ako naglakasloob dahil hirap na hirap na ako. Alamkong mahirap ang tanong ko o alam kong masyadong mabilis na magsabi ako pero tinanong mo na ako at siguronaman, may karapatan na din akong tanungin kita? Gusto mo ba ako? Alamko kasing masyadong maaga para tanungin kita kung mahal mo ako. Sa akin tama na munang malaman ko kung gusto mo din ako?”

Hindi ako nakasagot. Bigla na lang akong nalito? Iniisip ko kung tama bang pasukin ko ito at ang magiging kapalit na naman ay ang pagkabuwag ng mga pangarap ko malapit ko ng makamit. Ayaw ko na sana lalo pa’t naiisip ko si nanang na naghihitay sa aking pagtatagumpay. Isusugal ko bang muli ang aking puso kasabay sa pagtahak ko ng landas patungo sa tagumpay?

Chapter 08

Nang tinanong ako ni Gerald kung gusto ko siya, alam ng puso kong hindiko lang siya gusto kundi may namumuong pagmamahal ngunit tumatanggi ang utak ko. Pagmamahal na mabilis na umusbong. Tinatanggi ng utak na naroon ang pag-ibig ngunitsadyang mapilit ang puso at alam kong bibigay at bibigay kahit anumang prinsipyong pinanghahawakan nito. Gusto ko na siyang sagutin noon ngunit ngumiti lang ako. Maraming mga takot sa nakaraan na pumipigil sa akin ngunit sa tuwing nagkakatagpo ang aming mga mata o kahit yung alam kong nandiyan siya ay pilit nitong hinihigopkahit katiting na himaymay ng nakaraan. Mahal ko na din ba siya? Bakit parang napakabilis naman akongnahulog? Bakit hindi ko na ngayon kayang paglabanan ang lahat?

“Nagugutom na ako. Siguro mas magugustuhan pa kita kung kakain muna tayo.” Pabiro kong pagtatapos sa aming usapan.

        Pumasok kami sa isang restaurant na kahit hindi man ganoon ka-class ay nakagagaan ng loob ang kinakantang love songs. Magkakalayo ang bawat table na parang nasa gitnalang ng gubat dahil sa mga artificial na puno ngunit puno ng mga totoong halaman at bulaklak ang paligid na binagayan naman ng mga maliliit na falls. Tama lang ang lakas ng live band na hindi kailangan magsigawan ang mga kumakain para magkarinigan.Noon lang ako nakapasok sa ganoong lugar at inalalayan naman ako ni Gerald para hindi ako makaramdam ngpagkailang.

Habang kumakain kami ay kunukuwento niya sa akin kung gaano kahirap sa kaniyang pigilin ang nararamdaman niya sa akin. Kilala daw kasi ako sa buong campus bilang tahimik ngunit matalino sa College ofMedicine. May mga sandaling kapag nagkakasalubong kami ay natatakot siyang masalubong ko ang kaniyang mga titig. Iyong papasok siya ng library para magresearch at magreview ngunit lahat ng konsentrasyon niya ay mawawala dahil ang utak ay nakatuon sa akin athindi sa kaniyang binabasa. Nalulungkot siya sa maghapon kung hindi niya ako makita. Kailangan pa niyang hintayin ang oras na paglabas ko bago siya uuwi. Kung nakikita na niya akong naglalakad pauwi ay doon na rin siya sasakay sa sasakyan at masaya na daw siyang lilingunin ako sa tabi ng daan hanggang tuluyan niyaakong malampasan at sa gabi mukha ko ang laman ng kaniyang isip. Akala niya hanggang doon na lang ang lahat.Akala niya magiging masaya na siya ngpagano’n gano’n lang.

Sinikap siyang mapansin ko siya sa pamamagitan ng pagtatabi sa akin kapag nagreresearch ako pero ni hindi ko daw matapunan ng tingin. May isang araw daw na tumingin ako sa kaniya ngunit blangko ang utak ko.Iyong parang tinitignan ko siya ngunit hindi ko siya nakikita. Siguro iyon yung mga panahong ang utak ko ay nakatuon lang sa isang direksyon. Iyon ay ang aking pag-aaral. At dahil sa tatlong taon na pagtitiis niya at sobrang nahihirapan na siya ay naglakas loob na lamang ang siyang makipagkilala sa akin. Iyon na daw ang pinakamahirap na nagawa niya sa buhay niya. Hindi kasi daw niya alam kung paano simulan ngunit naisip niyang kung hindi siya gagawa ng unang hakbang ay baka pagsisihan niyang dadaan ako sa buhay niya na hinayaan niyang takot at hiya lamangang tanging dahilan kung bakit nagiging blangko ang kuwento naming dalawa. Kaibigan, iyon muna daw ang hangad niya ngunit nang nakausap na daw niya ako, hindi na lang iyon ang gusto niya at kung papayag daw ako ay higit pa dun ang ninanais niya.

        "Bakit ako?"

        "Bakit nga hindi ikaw? Nasimulan ko na ito. Handa kong tapusin ang lahat kahit anuman ang magiging kapalit. Lagi ko ding iniisip kung papasukin ko ito, dapat paghandaan ko kung anuman ang magiging kapalit ng kasiyahang ito. Una, magugustuhan mo ba ako?"

        "Gusto mong sagutin ko ang mga tanong mo sa unang araw na paglabas natin?"

        "Look, we're not born yesterday. Sa katulad natin, sa una pa lamang ay alam na natin kung magugustuhan natin ang isang tao o hindi. Hindi natin kailangan ng mahabang ligawan dahil naniniwala akong sa unang tingin o sa unang paglabas ay nalalaman kaagad natin kung puwede o hindi puwede. Hindi ko maipaliwanag pero alam kong alam moyung sinasabi ko sa iyo. Siguro dahil kapwa tayo ng kasarian kaya mabilis nating malalaman kung magugustuhan o kaya nating mahalin ang isang tao at alam din natin na hindi talaga puwede at walang patutunguhan kayahindi na dapat pang tinutuloy. Kaya sana sagutin mo ako ayon sa iyong nararamdaman ngayon."

        "Bakit ka nagmamadali?"

        "Hindi ako nagmamadali. Kunghindi ka handa sa relasyon, at least I should know what's in you about me. Sagutin mo lang ang tinatanong ko ang I'll be directing you in some points that I presumed you knew, butyou are just denying its existence. Huwag na sana natin pahirapan ang sitwasyon. Matatanggap ko naman kung sakaling ayaw mo. Hindi ko puwedeng pilitin kang gustuhin ang bagay na sa una pa lamang ay ayaw mo na."

        "Hindi sa ayaw. Mahirap ako. Pag-aaral ko lang ang tanging pag-asa ko para umangat. Iniiwasan kong mainvolve na maaring ikakasira ng aking pag-aaral."

         "Okey, I get it. Gusto mo din ako ngunit natatakot kang masiraang mga pangarap mo dahil sa akin. Makakaasa kang hindi ko gagawin iyon. Mahal kita at handa kong patunayan sa iyo na everything I have, I am very much prepared to give it up para sa iyo. Bago ko gustong pasukin ito pangalawang inisip ko ay kung ano ang masasabi ng ibang tao. Tingin ng iba, hindi ito karaniwan. Pagmamahalang tinututulan ng simbahan at ayaw tanggapin ng karamihan sa ating lipunan. Ngunit naisip ko, hindi ba kapag nagmahal tayo ang dapat nating iisipin muna ay kung ano ang sasabihin ng taong mahal natin hindi yung uunahin nating pakikinggan ang sasabihin ng iba? Di ba dapat, ang unang pakikinggan ay kung ano nga baang tunay na sinasabi ng puso't utak ng dalawang sangkot na nagmamahalan bago ang pagkutya ng ibang tao? Hinanda ko na ang sarili ko. Hindi naman nakakahiyang magmahal. Sa una lang tayo pag-uusapan ngunit pagdaan ng panahon, matatanggap din ang lahat. Lahat ay kayang matanggap ng lipunan kung walang inaagrabyado at tinatapakan."

        "Alam mo bang mga sinasabi mo sa akin? Hanggang kailan ang pagmamahal na 'yan? Sa tingin mo anong mapapala natin kung sisimulan natin ito?"

        "Lahat ng sinasabi ko ngayon ay napag-isipan ko na bago ko tinangkang simulan ang tungkol sa atin. Kaya alam ng puso ko at naintindihan ng utak ko ang lahat ng sinasabi ko dahil iyon ang nararamdaman ko. Sa tanong mo kunghanggang kailan kita mamahalin. Hindinasusukat ang nararamdaman. Wala din kasiguraduhan ang bawat relasyonngunit hindi natin kailangan bigyan ngtakdang panahon at isipin kung hanggang kailan, ang dapat tinatanong ay kung paano natin tinanggap ang pagmamahal na iyon, kung paano natin inenjoy at kung paano tayo binago bilang tao. Sabi nga nila, minsan ang mga magagandang bagay pa ang hindi nagtatagal ngunit alam natin na ang mga magagandang bagay at pangyayari ang siyang nananatili sa ating alaala at iyon ang gustung-gusto nating balik-balikan at ang mgapangit na nakaraan na nangyari sa ating buhay ay pilit nating tinatakasan at kinakalimutan."

        Naisip kong tama siya sa sinasabi niya. Sa mga oras na iyon, lahat ng mga sinasabi at lahat ng mganangyayari ngayon kahit hindi ako lubusang makapaniwala pa ay gusto kong uulit-uliting isipin hanggang pagtanda ngunit ang nangyari sa akin sa aming baryo ang pilit kong kinakalimutan at tinatakasan. Sa sandaling iyon ay natatangi siya sa paningin at sa kaniyang mga sinasabi ay lalo akong nahuhulog sa kaniya. Alam kong hindi na kinakaya pa ng aking utak na pakinggan dahil ang dating bulong ay ngayo'y sigaw na ng aking utak.

        "Doon sa tanong mong anong mapapala natin kung sisimulan natin ito?" pagpapatuloy niya at nanatili akong tagapakinig. "Kailangan bang kapag nagmahal tayo ang iisipin natinay kung anong mapapala natin? Doon palang sa pagbibigay laya sa nararamdaman natin at pagiging masaya sa hatid ng pag-ibig sa buhay natin ay di pa ba sapat iyon na gantimpala natin? Kapag nagmahal tayo, ang sana isipin natin ay kung ano ang kaya nating ibigay at hindi iyong kung ano ang mapapala natin sa kaniya dahil kung ginawa natin iyon, hindi siya ang minahal natin at hindi tayo nagmahal ng iba kundi ipinakita lang natin ang pagkamakasarili. Sarilimo parin ang minahal mo at hindi siya."

        Napayuko ako. Dama ko ang lahat ng sinabi niya. Naroon ang katotohanang hindi ko kayang itanggi. Nang magsalita ako ay nabigla ako ng tinatawag ang pangalan niya sa entablado.

        "Dito kami kumakain ni Daddy. Nakasanayan na kasi nilang kapag nandito ako ay kailangan kong umakyat sa stage para kumanta. Di mo naitatanong, may boses ako. Dati si Daddy o mga kaibigan niya kinakantahan ko, ngayon, ikaw at ikaw lang ang gusto kong kantahan. Isa ito sa mga pinangarap kong mangyari. Napakatagal ko ng pinaghandaan ang kantang ito para saiyo at ngayon, isa sa mga pangarap kosa gabing ito ay makakamit ko na. Sa iyo ko lang gustong kantahin ito at sana maging memorable sa iyo ang gabing ito lalo na kapag marinig mo ito. Makinig ka saka huwag mo akong pagtawanan."

        Namula ako. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Hindi ako sanay na binibigyan ako ng ganoong atensiyon. Nanginginig na ako lalo pa't bago siyatumayo sa aming mesa ay hinawakan muna niya ang kamay ko. Kinindatan ako at sinabi niya... "damhin mo ang bawat lyrics dahil lahat ng iyon ay para sa iyo."

I feel like I never measure up to who you see

Sometimes I think I can’t give you allthe love you need

You keep changing everyday

Amazing me in everyway.

        Dama ko ang hagod ng kaniyang napakalamig na boses. Palakpakan ang mga tao ng pumailanlang ang napakaganda niyang boses at hindi ko napigilan ang hindi maluha dahil may kakaibang dating sa akin lalo pa't sa mata ko siya nakatingin nang kumakanta siya.

Naikuwento niya kung paanong hindi ko siya napansin noon. Na natatakot siyang simulang mahalinako dahil baka hindi niya kayang matumbasan ang gusto kong pagmamahal. At araw- araw, hindi siya napapagod na lihim akong mahalindahil para sa kaniya, bawat pagdaan ng araw ay may nababago sa akin.

If I could be the perfect man in your eyes

I would give all I’m worth to be a part of your life

I could promise the world but it’s outof my hands

I can only give you everything I have

Nahg hinatid niya ako sa bahay ay isang halik ang hindi ko makalimutan. Nagpasalamat ako sa napakamemorabale na gabing iyon. Isang gabing hindi ko kakalimutan dahil binuksan niya ang puso kong matagal ko ng sinara dahil sa mga hindi magandang nakaraan. Binigyan niya ako ng panibagong buhay at pag-asang liligaya din ako sa ngalan ng pag-ibig. At nagsimula nga ang kuwento ng aming pag-iibigan magmula ng gabing iyon. Siya ang lalaking para sa akin. Ang lalaking hindi man tumpak na mamahalin ko at naramdaman kong ginawa niya lahat ang dapat para sa aming dalawa kaya siya ang naging pinakamahalagang bahagi ng aking buhay. Hindi na noon mahalagang mapasaakin ang mundo dahil kumpleto na ako sa kaniya at sa mga nakakaya niyang ibigay sa akin.

I never dreamed I could ever feel the way I do

I hope and pray I will always be enough for you

I can only do my best

I have to trust you with the rest

Ni minsan ay hindi ko naisip na makakatagpo ako ng katulad ni Gerald sa buhay ko. Ni hindi ko naisip na muli akong magmahal at mamahalinpa ako ng higit sa inaasahan ko. Hindi siya naging balakid sa pag-aaral ko. Mas naging madali sa akin ang bawat pagdaan ng araw. Kasama ko siya sa pagrereview. Sabay naming pinag-aaralan ang mga bagay na hindi namin naiintindihan sa aming mga subjects. Kapag natutulog siya sa pagod ay hahagkan ko ang kaniyang labi at kapag nagising ay siguradong ako ang hindi niya titigilang na halik na karaniwan ay nauuwi sa mainit na pagtatalik. Bago ako matulog sa gabi ay lagi akong nananalangin na sana ayhindi na matapos pa ang aming kasiyahan. Sana din ay magiging sapat na ako para sa kaniya. Kuntento na ako siya lang sa buhay koat sana ganoon din siya sa akin. Ginagawa naman niya ang lahat ng nakakaya niyang gawin para sa akin. Una, mula sa bed spacer ay nagkaroonako ng sarili kong kuwarto sa magandang apartment. Mula sa halos walang mga gamit na naging kumpletoang mga kasangakapan ko mula appliances hanggang sa kaliit-liitang kailangan sa kusina dahil gusto niyangipinagluluto ko siya habang naggigitara siya at kinakantahan niyaako. Wala siyang alam na trabahong bahay at nang minsang umuwi ako ay nakita kong nagkasugat-sugat ang mga kamay niya dahil sa gusto niyang ibida sa akin na habang wala ako ay naglaba siya ng mga pantalon kong maong at ilang piraso ng damit. May washing machiene naman ngunit nagtaka akong kamay niya ang ginamit niya. Gusto daw kasi niyang ipakitang nag-effort talaga siya perodahil masakit ang kamay ay washing machiene padin ang tumapos. Dahil sapinagalitan ko siya ay hindi na niya naulit pa. Minsan din ay halos himatayin siyang lumabas sa banyo dahil sinikap niyang linisain iyon gamit ang muriatic at sinara ang pintuan at bintana dahil ayaw niyang makita ko ang ginagawa niya. Naalalako din nang minsang nagluto siya at puro tilamsik nang mantika ang kaniyang mukha pagkagising ko ng tanghali at ang nakahain na ulam ay halos sunog lahat at walang lasa. Hindi namin nakain at ang resulta, lumabas na lang at trinit ako sa isangmamahalin restaurant bilang bayad daw sa perwisyong ginawa niya.

If I could be the perfect man in your eyes

I would give all I’m worth to be a part of your life

I could promise the world but it’s outof my hands

I can only give you everything I have

May mga gabing magigising na lang ng ala-una sa madaling araw na biglang may yayakap sa akin at sasabihing namimiss daw niya ako kaya nakapantulog pa siyang tumakas sa bahay nila. Kahit halos dalawang oras lang iyon ay parang nakapatagal niyang yayakap sa akin at bago lumiwanag ay kailangan na niyang bumalik sa bahay nila ngunit nakaiskor na siya sa akin. Kung hindi ako pagod ay lumalabas parin kami sa madaling araw, bumibili ng balut, kumakain sa lansangan ng lugaw, maglalasing-lasingan sa daan at magtatagu-taguan kami at kung nahanap ko siya at mahanap niya ako ay nauuwi sa mainit na halikan na pilit itinatago sa mga taong dumadaan.

I promise I will hold you through the changes and fears

When life seems unclear

And when I can’t be right there with you

I know there’s angels by your side

    Sa mga panahong hindi kami magkasama ay parang may kulang sa akin. Nang isinama siya ng Daddy niyasa ibang bansa ay lalo kong naramdaman ang pangungulila kahit pa halos pagakaraan ng dalawang oraskung tawagan niya ako at kinakanta niya ang linyang ito sa akin... " And when I can't be right there with you,I know there's angels by your side" ...nang umuwi siya sa bakasyong iyon ay doon lamang niya naisip na wala pala siyang nabili para sa sarili niya kundi ang lahat pala ng nabili niya ay para sa akin. Dahil sa higit isang linggong pagkakalayo namin ay tatlong araw siyang natulog at di bale nang magsinungaling siya ng magsinungaling sa mga tawag ng daddy niya huwag lang muna siyang uuwi na hindi siya nakakabawi sa pagkakamiss niya sa akin.

        Sa buong maghapon nga lang o kahit dadaan ang isang araw na hindi namin makita ang isa't isa ay para na kaming tatamaan ng depression at kahit inaabot na kami ng madaling araw sa pagtetexan at pagtatawagan ay hindi kami nagsasawang gawin iyon ng araw-araw. Hindi kami nauubusan ng pag-uusapan, hindi kami nagsasawang banggitin kung gaano naming kamahal ang isa't isa.

        Naging positibo ang kinalabasan ng pagdating ni Gerald sabuhay ko. Naging consistent ako sa mga may mataas na general average sa buong Department namin at si Gerald ay nakapasok din sa Top 5 habang ako ay nasa Top 2.

Mabilis na dumaan ang panahon, dumating ang anniversary namin at iyon ang unang pagkakataong napunta ako sa Boracay. Kahit dalawang araw lang kami doon ay pinuno namin ng pagmamahalan.

“Salamat sa isang puno ng saya na pagmamahalan bhie.” Garalgal niyang sinabi nang nakahiga kami sa buhangin at hawak kamay kaming nakamasid sa kalangitan. Maliwanag ang buwan noon. Hindi kasinaging maganda sa akin ang pagkakasabi no’n. Parang mabigat medyo nabubulol pa siya.. Kaya dumapa ako at tinignan siya sa kaniyang mga mata.

“Umiiyak ka?” nakita ko kasi ang mabilis na pag-agos ng luha.

Pumikit siya. Alam ko kasi na kapag pumikit siya ay kailangan kong halikan ang labi niya. Hinalikan ko siya at hinawakan niya ang batok ko. Pilit niyang binuka ang labi ko gamit ang dila niya at nagpaubaya lang ako pero may naramdaman akong matigas na bagay na nilipat niya sa bunganga ko. Nilayo ko ang labi niya sa labi ko at niluwa ko ang matigas nabagay na iyon at nagulat ako ng isangsingsing.

“Hirap pala yang teknik na iyan. Hirap kasi mag-isip ng bago at mahina talaga ako sa mga ganiyang plano.” Natatawa niyang sabi sa akin.“Meron din ako dito pero isusuot ko muna sa iyo ito baby ko he he.”

Hindi ako nakapgsalita. Napipi ako at hindi ko iniexpect na mabibigyan ako ng singsing ng taong lubos kong minahal.

“Salamat baby at ngayong isang taon na tayo, siguro sapat na rin na panahon para taas noo kitang ipakilala sa angkan ko. Bahala na. Naghintay ako ng isang taon dahil ayaw kong mapahiya ako sa family ko na ipakilala kita tapos iiwan mo rin lang pala ako. Gusto kong kapag mag-out ako sa family ko, iyon ay yung taong alam kong mamahalin niya ako at hindi masasayang yung risk na ginawa ko na mag-open sa tunay kongpagkatao. Sana hindi mo ako ipapahiya na baka ilang araw o buwan lang ay tuluyan kang mawawala sa akin. Gagawin ko ito dahil naniniwalaakong di mo ako iiwan kahit anong mangyari. Gusto kong marinig ’yun sa iyo. Sumumpa ka muna para may panghahawakan akong lakas na tuluyan i-open sa family ko ang tungkol sa atin. Apat na buwan pa birthday ko na, iyon ang pagkakataong sasabihin ko na lahat. Kung hindi man ako maintindihan, alam kong nariyan kang magiging lakas ko at sandigan hanggang darating yung araw na matatanggap din ako. Alam kong mahihirapan sila sa una ngunit sa pagdaan ng araw ay matatanggap din nila ang lahat.”

“Pinapangako ko sa iyo ’yan bhie”

“Sabi ko sumumpa ka, ayaw ko ng pangako lang.”

“May pagkakaiba ba ’yun?”

“Sa akin meron. Gusto kongisumpa mo.”

“Sinusumpa ko.”

At muli naming pinagsaluhanang isang mainit na halik at nabigla ako ng binuhat niya ako. Wala siyang pakialam noon sa mga nakangiting tumitingin sa amin. Pumikit na lang ako para hindi ko makita ang reactionng mangilan-ngilang tao na naroon pa sa beach. At nang nasa kuwarto na kami ay doon namin itinuloy ang walang puknat at kamatayang sarap ng aming pagtatalik.

Ngunit isang buwan pagkatapos ng anniversary na iyon ay may mga nagbago. Pagbabagong nakapahirap kong tanggapin. Tatlong buwan bago ang pagpapakilala niya sa akin ng formal sa family niya ay may mga unos pang dumaan na sadyang sumubok sa katatagan ng aming pagmamahalan. Siguro iyon ay bunga na rin sa sobrang pagmamahal. Sabi nga nila, lahat ng sobra ay hindi na nagiging maganda. At doon ko napatunayan na ang pagmamahal ay hindi lang puro saya, dumarating din talaga ang oras ng pagsasakripisyo, ng pagluha, ng pagsuko kahit pa gaano katindi ang nararamdamang pagmamahal.

Chapter 09

Kung nasanay tayong binigyan ng sapat na oras ay ninanais nating mas higit pang panahon ang ibibigay sa atin. Kung hindi man higit pa doon sa dati, gusto natin na sana walang magbago. Kung nakaramdam tayo ng pagmamahal, gusto nating manatili ang init ng pagmamahal na iyon sa bawat sandal hanggang sa tayo ay nabubuhay. Kadalasan ay naghahanap pa tayo ng higit pa sa dati niyang ipinaparamdam. Tama ngang walang tayong kakuntentuhan. Hindi tayo marunong makuntento sa kung ano ang meron tayo at kayang ibigay ng ibang tao lalo pa sa taong pinag uukulan natin ng pagmamahal.

Nagiging palagian na ang paglabas ni Gerald sa ibang bansa. Ang dati’y palagiang pagtawag niya kung nasa labas siya ng bansa ay naging tawag na lamang kapag matutulog na siya hanggang pati goodnight niya minsan ay nawala na din. May karapatan akong magtampo ngunit hindi ko ginawa. May mga pagkakataong gusto ko siyang tanungin ngunit mas pinili ko munang manahimik. Ngunit minsan, kahit ganomo kagustong magsawalang-kibo na lamang ay lalabas at lalabas ang tunay mong niloloob.

Kapag umuuwi siya ay may mga dala-dala parin naman siyang pasalubong sa akin ngunit napansin kong pinipilit niya na lang maging masaya kapag kasama niya ako at maymga pagkakataong bigla na lamang siyang aalis na parang nagmamadali.

“Nagiging madalas yata ang pagpunta mo ngayon sa Houston, Texas. Huwag mong sabihin na may negosyo pa kayo do’n.”

“Pasensiya ka na. May mga pinapaasikaso kasi si Dad do’n at sanahuwag na natin pag-usapan pa ang tungkol dito.”

“Nagtataka lang ako kasi in almost two months ay tatlong beses ka ng pabalik-balik do’n. Iba na talaga kapag mayaman. Baka naman may ibang dahilan kaya ka do’n pumupunta. Pati studies mo tuluyan mo ng napababayaan.”

“Bhie naman, di ba sabi ko, huwag na natin pag-usapan pa ang tungkol dito?” Hinawakan niya mga kamay ko. Tumitig siya sa aking mga mata. Sinalubong ko ang mga iyon. Nakita ko doon ang pakiusap. Ang pagsusumamong huwag ng mag-ungkatng mga bagay na pwedeng pagtalunan.

“Okey, fine.” Tumayo ako. Pinigilan ko na lang ang bunganga kong mag-usisa pa dahil alam kong kahit anong pilit ko ay hindi rin niya ako sasagutin. Nag-isipako ng iba pang puwedeng pagkaabalahan para mailayo na ang usapan tungkol sa madalas niyang pang-iwan sa akin dito sa Pilipinas.

“Hmnnn…Sige, ipagluluto nalamang kita.”

Hinintay ko siyang sundan niya ako sa kusina ngunit hindi siya sumunod. Namimiss ko na yung habangnagluluto ako ay kinakantahan niya ako. Mga sandaling sinanay niya ako sa kakaiba niyang pagsinta. Inisip ko na lamang na baka pagod lang siya.

Malapit na akong makapagluto at inaayos ko na ang mesa para tawagin siya nang nagmamadali siyang bumaba.

“I really have to go. May susundo na sa akin dito.” Balisa ang kaniyang mukha.

“Akala ko ba kakain ka dito.Nagluto pa naman ako ng paborito mong menudo.”

“Sige. Tikman ko na lang.”

Pagkuha niya sa tinidor nangtumunog muli ang cellphone niya.

“I’m sorry bhie. Kailangan ko ng umalis. I love you…”

Nilapag niya ang sana ay isusubo na niyang niluto ko at pagkatapos niya akong dampian ng halik sa labi ay nagmamadali na siyanglumabas. Sinundan ko siya at sinilip sa may bintana. Hindi yung driver niyaang sumundo sa kaniya. Bagong mukha. Mas matanda lang siguro sa akin ng lima hanggang pitong taon ngunit guwapo din at maganda ang katawan. Bumaba iyon at pinagbuksansiya sa likod ng kotse. Hindi iyon mukhang driver lang niya dahil sa pananamit at kilos, isa itong maykayaat edukadong tao. Bumalik ako sa kusina. Tinitigan ko ang niluto ko. Kanina lang nakaramdam ako ng gutomngunit ngayon ay parang wala na akong ganang kumain. Binalik ko na lang ang mga plato sa lagayan. Nilagay ang ulam sa Ref at pumasok na lang ako sa kuwarto. Nabuo ang takot, nabawasan ang tiwala at sunud-sunod ang aking buntong-hininga. Kailangan kong malaman ang totoo. Oras na malaman kong nilolokolang niya ako ay magtutuos kaming dalawa.

Sinubukan kong tawagan siya sa kaniyang celphone ngunit nakapatay na ito. Lalo akong naghinala. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Wala na akong ganang gumawa ng kahit ano. Ang tanging nasa isip ko ng panahong iyon ay ang makausap siya. Hindi ko na kasi gusto ang nararamdaman ko at kailangan kong malaman kung nasaan siya at sino ang sumundo sa kaniya. Napakabigat ng dibdib ko sa mga sandaling iyon. Parang sasabog ngunithindi ko alam kung anong emosyon angnaroon? Galit? Pag-aalala? Selos? Takot na iwan ako’t masaktan? Anongbuhay mayroon uli ako kung tuluyan na siya sa akin na mawala? Paano ang pagmamahal ko sa kaniya. Paano ako? Tuluyang binagtas ng luha ang aking mga pisngi. Umiiyak ako. Sa unang pagkakataon ay iniyakan ko ang isang lalaki. Nasasaktan ako sa mga maaring mangyari kahit pilit kong pinauunawa na lahat ay mga kutob lamang, Kinuha ko ang cellphone ko. Muli ko siyang tinawahan ngunit nanatiling nakapatay ito. Hindi ako sumukong tawagan siya ng tawagan ngunit hindi niya binubuksan ang celphone at ang labas, magdamag akong hindi nakatulog sa takot na inaagaw na si Gerald sa akin.

Kinabukasan ay hindi ko din siya nakita sa campus namin. Nagigingpalagian na ang pagliban niya sa kaniyang mga klase. Tuluyan na nga niyang napapabayaan ang kaniyang pag-aaral. Napapabuntong-hininga ako.

Kapag nasa library ako at nakaupo sa dating tagpuan namin ay parang lalo akong pinapatay kapag naaalala ko ang mga dapat sana ay Masaya naming nakaraan. Tinatamaanako ng kakaibang lungkot kapag nadadaanan ko ang tambayan naming sa may canteen. Kahit sa gate kapag lumalabas ako sa campus namin ay namimiss ko ang kaniyang mga sitsit okalabit at sinasabayan niya akong maglakad hanggang sa apartment na nirerentahan niya para sa akin. Dadaan kami ng makakain o kaya ay lalabas kami at doon na magdidinner sa paborito naming restaurant. Pinipigilan ko lang ang muling maiyak.Pilit kong pinaiintindi sa sarili ko na bakit ako iiyak kung wala pa naman akong pinanghahawakan na ebidesiyang may iba nga siya.

Hanggang sa dumating ang pang 14 th monthsary namin. Alam kong kahit minsan ay hindi niya nakakaligtaan ang araw na iyon. Tumawag siya sa akin nang maaga at binati niya ako ng happy 14 th monthsary. Sandali nga lang ang tawag na iyon at alam kong pupuntahan niya ako kinagabihan. Sa akin siya matutulog dahil nakasanayan na namin na kapag mga ganoong araw ay magdamag kaming magkasama. Inagahan kong nagluto ngmga paborito niya. Bumili na rin ako ng maiinom naming alak, hinanda ko na ang aming kuwarto at alam kong sabandang alas siyete ng gabi ay darating na siya. Siguradong may surpresa na naman iyon na dadalhin para sa akin.

Ngunit alas-otso na ay hindiparin siya dumating. 8:30 nang may kumatok sa pintuan ko na at nang buksan ko ay isang lalaki na may dalang box ng chocolate at may kabigatang gift. May maliit ding note—

“I tried to come but I can’tpersonally give you this gift for somecomplexities. Babawi ako. Happy 14 th monthsary baby.”

Hindi ko alam kung bubuksanko ba ang gift niya sa akin o ibalik nalang sa pinagbigyan niya. Ngunit sinabi ko sa aking sarili na kailangan kong maging matatag. Buhayin ang tiwala dahil kung sasabayan ko siya samga ganitong pagkakataon. Kung hindi ako magpakatatag para sa amingdalawa at aawayin baka lalong magingkumplikado ang lahat.

Binuksan ko ang binigay niyang gift. Isang laptap. Nilapag ko ito sa mesa. Alam niyang iyon ang isa sa mga gusto kong mabili. Iyon ang gusto kong sana ay magkaroon ako balang araw dahil kailangan ko din iyon sa aking pag-aaral ngunit nang mahawakan ko iyon at hindi siya ang nagbigay ay parang wala akong ganang buksan pa iyon. Hindi ko naman kailangan ang kung anu-anong material na bagay kung wala din lang ang taong mahal ko. Hindi ko na napigilan pa ang aking mga luha nang ibalik sa ref ang lahat ng aking inihanda. Dinala ko na lang ang chocolates at ang binigay niyang bagong laptap sa aking kuwarto. Pinatay ko na ang ilaw at kahit nasaktan ako ay pinilit kong makaidlip. Kahit napakahirap akong dalawin ng tulog sa sakit ng loob ay pilit kong inisip na mahal parin niya ako. Hindi niya ako bibigyan ng ganoong kamahal na regalo kung hindi niya ako mahal. Hindi pa ako ganoon katagal nakatulog nang naramdaman kong may yumakap sa akin ng mahigpit at basa ang leeg ko. Si Gerald lang ang alam kong may duplicate ng susi sa bahay at pabangoniya ang naamoy ko. Ngunit umiiyak siya. Humahagulgol siya habang yakap niya ako.

“I’m sorry baby. I’m so sorry kung nagiging marami na akong pagkukulang sa iyo. Hindi ko ginusto. Hindi ko din sinasadya.”

Bumangon ako.binuksan ko ang ilaw para makita siya. Nakapantulog lang ito. Gulo ang buhok na parang nagmadali lang makahabol. Umiiyak siya.

“May problema ba?” tanong ko.

Ngunit imbes na sagutin akoay hinila niya ako sa kama at niyakap ng sobrang higpit.

“Hindi ko kayang magkakalayo tayo. Hindi ko kayang iwan ka ngunit parang iyon ang mangyayari bhie. Mahal na mahal kitaat gusto kong tandaan mo iyon kahit ano pa ang mangyayari.”

“Hindi kita maintindihan.”

“Alam ko na mahirap mong intindihin ang lahat. Hayaan mo na. Ayaw kong pati ikaw ay maaapektuhan kung anuman ang problema ko ngayon. Halika nga dito at namimiss kitang yakapin.” Pinunasan niya ang kaniyang mga luha. Pinilit niyang ngumiti. Sinipat ko ang oras sa dinding. Mag-aalastresna pala ng madaling araw.

Humiga na rin ako sa tabi niya. Niyakap niya ako. hinalikan ko ang labi niya at muli kaming nakatulog na may ngiti ako sa labi.

Mahal niya ako.

Kinaumagahan ay nagluto ako ng almusal namin pagkatapos naming masayang sinet-up ang regalo niyang laptap sa akin. Masaya kaming nagsalo noon at nang matapos kaming kumain ay sinabi niyang siya na ang magliligpit sa aming pinagkainan. Bumalik ako sa kuwarto at nakita ko ang celphone niya. Naalala ko ang lalaking sumundo sa kaniya noon. Kungtotoo ang kutob ko, maaring hindi siya nagbura sa inbox niya at tiwala din siyang hindi ko pinakikialaman angcelphone niya. Pagkakataon ko na din iyong malaman kung sino ang lalaking iyon.

“I don’t allow you to go outtoday. Stay in your room and take a rest.”

“Tomorrow meet me around 6:30 in the same place dahil ayaw mo naman akong puntahan kaya mas mainam na doon na lang tayo sa dating pinagtagpuan natin. Take Care.”

        Tinignan ko ang sent items niya pero empty iyon. pero sa call register niya, sila ang laging nagtatawagan ng Joey na iyon. Joey ang pangalan ng ipinapalit sa akin. Pero kulang pa ang nakuha kong imporamasyon. Kulang pa para ipamukha ko sa kaniya ang ginagawa niyang kalokohan. Kaya pala sinabi niyang hindi siya puwedeng makipagkita dahil pinagbawalan siya at nagpuslit lang ito nang madaling araw na para makita ako.

        Pagdating niya sa kuwarto aynakangiti siyang yumapos sa akin.

        "Maligo ka na baby, sama na ng amoy mo." Biro niya sa akin habang hinahalikan niya ang braso ko.

        "Mamaya. Bhie, labas naman tayo mamayang 6:30?" gusto ko lang siyang huliin.

        "6:30? Bakit hindi na lang ngayon? Kasi di ako nakauwi so kailangan kong umuwi ng 5 mamaya para hindi magalit si Daddy kasi di ako nagpaalam sa kaniya kagabi. Bakapagalitan ako kung gagabihin pa ako ng uwi."

        Nagsisinungaling na siya sa akin. Naisip kong sundan siya ng 6:30 kung saan sila magkikita ng lalaking iyon.

Ngayon ko malalaman ang lahat.

        Pinasunod ko ang sasakyan niya. Kahit magbayad ako ngmagkano basta malaman ko lang kung ano ang ginagawa niya. Sa kaniya naman galing ang pera na ginagastos ko dahil pinahinto niya akong magtrabaho kaya gagamitin ko din sa pag-iimbestiga tungkol sa kinalolokohan niya ngayon.

        Dumaan sa bahay at sa malapit sa gate na lang ng subdivisionako naghintay gamit ang inarkilahan kong taxi. Kalahating oras lumabas namuli ang sasakyan niya kasama ang driver niya at pinasunod ko sa taxi ang kanilang sasakyan. Huminto sa isang class na restaurant at nang alam kong nakapasok na siya ay sumunod na din ako pero sumilip muna ako.

        Kitang-kita ko ang pagyakap ng lalaki at ang pagtapik naman ni Gerald sa likod ng lalaki at umupo na sila. Mabuti na lamang at nakatalikodsi Gerald sa pintuan kaya hindi niya nakita ang pagpasok ko. Medyo magkakalayo kasi ang mga mesa kaya hindi ko marinig ang kanilang usapan. Pumuwesto ako sa medyo tago sa kanila ngunit makikita ko ang mga reaksiyon ng kanilang mga mukha.

        Seryoso ang kanilang pag-uusap. Nilapit ng guwapong lalakiang upuan niya kay Gerald at may nilabas itong papel. Matagal nilang tinignan ang papel na iyon at habang nagsasalita ang lalaki at titig na titig si Gerald sa kaniya na parang interesado siya sa lahat ng sinasabi ng lalaki. Hanggang nakita ko na lamang na iniabot ng lalaki ang panyo kay Gerald at nagyakapan silang dalawa. Mahigpit ang yakap na iyon at dahil hindi ko na kaya pang makita sila ganoong tagpo ay umalis na ako.

        Umiyak ako sa kuwarto ko nang gabing iyon. Bakit naglilihim si Gerald sa akin? Bakit kailangan niyang magtago sa akin. Kung nagmahal naman siya ng iba maliban sa akin ay mas mainam sanang ipagtapat niya nang hindi ako nasasaktan ng ganito. Tumawag siya ng gabing iyon para magsabi ng good night ngunit hindi ko siya magawang tanungin o sabihin tungkol sa pakikipagkita niya kay Joey. Ayaw kong isipin niyang minamanmanan ko na ang bawat kilos niya. Kaya ko pa namang tiisin ang lahat. Kaya ko pangmagtiis hanggang siya na mismo ang magsabing hiwalay na kami. Ngunit kung patuloy niya akong paglilihiman at patuloy siyang makikipagkita sa lalaking iyon ay mabuti pang sabihin ko na din sa kaniya ang aking nalalaman.

        Dumalaw siya kinabukasan. Medyo nakaramdam ako ng panlalamig mula sa kaniya. Parang laging hindi siya mapakali at malalim ang iniisip. Kung may tatawag ay pumupunta siya sa banyo, isasara ang banyo at doon siya makipag-usap bagay na hindi naman niya ginagawa dati. Basta tahimik lang siya habang biyayakap niya ako. Tahimik lang siyang hinahalikan ako na parang malayo ang iniisip.

        "May iniisip lang ang baby moha? Hayaan mong yakapin lang kita."

        Ako man din ay tahimik din lang pero naroon ang pagpupuyos ng damdamin. Galit ako sa ginagawa niyang paglilihim. Maraming tawag sa kaniya at pabalik-balik siya sa banyo.Gusto kong makita at mabasa ang inbox niya. Parang iyon lang kasi ang tanging paraan para malalaman ko kung sino ang kausap niya at katext.

        Nang bumaba siya at nakitangwalang laman ang refrigerator na pagkain ay nagpaalam siya sandali para maggrocery lang daw. Hindi na niya ako pinasama dahil abala ako sa pagrereview. Nagpalit siya ng short at nakita kong pitaka lang niya ang hinugot niya doon. Naiwan ang celphone niya.

        Pagkaalis na pagkaalis niya aynakita kong si Joey ang madalas niyang kausap sa celhphone. Nabasa ko din ang isang text na ganito ang laman.

        "See me na lang sa airport bukas. Baka aabutin tayong ng 2 weeks sa Houston kaya better if you just drop all your subjects, Afterall, baka matatagalan na tayo doon sa next visit natin kaya mas magandang malinis ang record mo sa school."

        Si Joey pala ang lagi niyang kasama kapag pumupunta siya ng Houston. Siya pala ang dahilan kung bakit hindi na siya nakakatawag kapag nasa ibang bansa na siya.  Hindiko napigilan ang pag-agos ng aking luha. Nanginginig ang buo kong katawan. Parang gusto kong magwala. Hindi ko na mapapalampas ang lahat. Hindi ko kayang maging martir. Magtutuos kami ng Gerald na ito pagbalik niya. Hinanda ko na lahatang aking sasabihin. Hindi ko na kayang kontrolin ang galit ko at kungmay kailangang tapusin ay tapusin na kaysa sa tatagal ako sa ganitong kalagayan. Kung sa kaniya ay madali lang sirain ang pag-aaral niya ako, hindi ko kayang gawin iyon. Higit isang taon na lang doctor na ako. Hindi ako makapapayag na siya ang dahilan na hindi ko matapos ang nasimulan ko. Ngayon niya makikita kung sino si Mario. Kailangan kong malaman ang buong katotohanan tungkol sa Joey na ito.

Chapter 10

Nang dumating siya ay napakarami niyang pinamili. Masayang-masaya siya at hindi ko alam kung paano ko simulang kausapin. Yun bang ayaw mo sanang sirain ang mood ng isang tao lalo pa’t may favor siyang ginagawa para sa’yo.

        "Baby, tulungan mo naman akong iayos ang mga pinamili ko oh, heto bumili ako ng ice cream mo saka yung paborito mong chocolate cake...."

        Hindi ako sumasagot. Hindi ako kumilos. Parang walang narinig.

        "Aba, suplado." tatawa-tawa niyang sinabi.

        Kumanta-kanta siya habang mag-isa niyang nililigpit ang mga pinamili. Parang sa tingin niya ay ayos lang ang lahat. Pagkaayos niya sa mga pinamili sa Ref at sa cabinet ay muling nagpasuyo.

        "Bumili pala ako ng isda baby, namimiss ko na kasi yung fish sweet and sour na luto mo. Ipaglulutomo ako ha?"

        "Magluto ka ng lamunin mo!" mabigat ang pagkakasabi ko.

        "Galit? Ha ha! Paano kung masusunog ko na naman? Masasayang lang." parang hindi siya tinamaan.

         "Masasayang lang? Di ba, kayong mga mayayaman hindi niyo alam ang salitang sayang? Meron nga diyan, makasama lang niya ang kalaguyo niya sa ibang bansa ay kaya niyang lumiban sa kaniyang klase at handa niyang i-drop lahat ang mga subjects niya."

        Tumingin siya sa akin. Paranggusto niyang magtanong ngunit ramdam kong pinigilan lang niya ang sarili. Kumuha siya ng platito. Naglagay siya ng cake doon. Ibinalik at kumuha siya ng kopita, nagsalin doon ng ice-cream. Ibinalik niya sa Ref ang ice cream. Nakangiti paring lumapit sa akin dala ang kopitang puno ng ice cream. Inabot niya iyon sa akin ngunit hindi ko tinanggap.

        "Binasa mo mga text sa akin?Bhie, kailan mo pa naging ugali ang makialam sa celphone ko na hindi ka nagsasabi?"

        "Mula no'ng nagbago ka. Mulanoong nakita ko kayo ni Joey sa isang restaurant na gusto kong lumabas tayo ngunit mas pinili mong makipagkita sa kaniya."

        "Anong nangyayari sa iyo?" nilapag niya sa mesa ang ice cream.

        "Ang tanungin mo ay anong nangyayari sa atin. Sino si Joey sa buhay mo? Bakit lagi kayong magkasama na pumupunta sa Houston at anong karapatan niya sa buhay mo para ipa-drop ang mga subjects mo."

        "Baby naman, Joey is.... He's my friend. A family friend."

        "Sinungaling!"

        "Bakit ka pa nagtanong kung hindi ka rin lang naman pala maniniwala sa isasagot ko."

        "Dahil hindi iyon ang totoo. Maiintindihan ko naman kung kausapinmo ako sa magandang paraan e, at hindi dadaanin sa pagsisinungaling at pagtatago tungkol sa kaniya."

        "Bhie, makinig ka sa akin. Gusto kong..."

        "Anong kalokohang makikinig ako sa iyo! Ikaw ang makinig sa akin dahil unang-una ikaw ang gumagawa ng katarantaduhan. Anong nagustuhan mo kay Joey ha? Dahil ba mas guwapo siya, mas maganda ang katawan, mas magaling sa kama, mas matalino! Anong mayroon siyang wala ako? Mayaman siya katulad mo at napapagod ka ng gastusan ako? Kung iyon ang dahilan, sabihin ko sa iyong kaya kong mabuhay ng wala ang mga binibigay mo sa akin. Ikaw ang nagpumilit na bigyan ako kahit ilang beses na akong tumanggi dahil nga parang naiinsulto ako. Kahit ayaw ko ay pinagbigyan kita. Kaya kong magtrabaho para sa sarili ko."

        Umupo siya. Tumingin siya sa akin. Nangingilid ang mga luha. Parang gusto niyang magsalita ngunit sa tuwing bumubuka ang kaniyang bibig ay hindi niya tinutuloy ang sasabihin hanggang tuluyan na lang siyang yumuko.

        "Bakit hindi ka sumagot! Bakit hindi mo sabihin sa akin na ayaw mo na sa akin at may bago ka na. Bakit kailangan pa sa Houston ninyo gawin ang mga bagay na puwedenaman ninyong gawin dito. Hindi mo naman kailangang i-drop ang mga subjects mo para lamang maiwasan ninyo ako ng tuluyan e."

        Umiling siya at tuluyan ng bumagsak ang kaniyang mga luha.

        "Hindi ko kailangan ang luha mo Gerald, ang kailangan ko ay ang sagot mo."

        "Ano pa ba ang gusto mong sasabihin ko, bhie? Anong silbing sagutin kita kung sarili mo lang naman na conclusion ang pakikinggan mo? Nagtatanong ka nga pero ang paratang mo ay ang totoo na sa paningin mo. Napakasakit lang sa akinna tuluyang nilamon ng pagseselos mo ang pagmamahal mo sa akin. Hinayaan mong sirain ng paghihinala ang dapat ay buong tiwala mo sa akin at ng pagmamahal ko sa iyo. Nagseselos ka ba kay Joey?"

        "Selos, marahil, ngunit mas akmang sabihing natatakot akong pinagpapalit mo na ako. Hindi ako magkakaganito kung wala akong nakita at nabasa. Hindi mababawasan ang tiwala ko kung ang dating ginagawa mo noon ay hindi nagbago. Kahit hindi mo sa akin aminin, Gerald,naramdaman ko ang maraming pagbabago."

        "Bhie, hindi natin hawak ang lahat na nangyayari. Sa ayaw at sa gusto natin ay may magbabago, may mawawala, may naiiwan man ngunit hindi natin kayang panatilihin iyon. Ngunit iisa lang ang alam kong hindi nagbago o nabawasan, iyon ay ang pagmamahal ko sa iyo. Hindi din totoong ipinagpalit kita kay Joey, please lang naman bhie, makinig ka saakin."

        "Nakikinig naman ako ah. Sinasagot naman kita."

        "Nakikinig ka nga pero hindi mo naman ako iniintindi."

        "Intindihin kita para malaya mong gawin ang gusto mo. Maniniwalaako sa iyo para puwede mo lang akongpaikutin ng paikutin."

        "Saan mo dinala ang talino mo, bhie? Sa tingin mo ba, kung mahal ko si Joey mag-aaksaya pa ba ako ng panahong magpaliwanag sa iyo?Di ba mas madali sanang makipaghiwalay sa iyo at sabihin ayaw ko na kaysa sa magpaliwanag sa iyo na sa tingin ko naman ay sarado ang utak mong pakingggan ako. Mainit ang ulo mo ngayon, babalik na lang ako kung kailan handa ka ng tumanggap sa mga paliwanag ko. Walakasing mangyayari sa mga sasabihin kokung galit ka dahil mas pinapairal mo ang kung ano sa paniwala mo ay tama.Ang taong galit, kahit wala na sa rason ay ipagpipilitan ang alam niyangtama kahit mali na siya. Tawagan mo ako kung handa ka ng makipag-usap saakin. Yung alam mo na kung kailan ka magsalita at kung kailan ka sa akin makinig." Tumalikod na siya.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa aking kademonyohan o nainsulto lang ako sa ginawa niyang pagtalikod na hindi pa niya nasasagot ang mga tanong ko kaya pagtalikod niya ay buong lakas ko siyang itinulakpabalik sa kama. Napahiga siya. Hinawakan na lamang niya ang ulo niya at mina-masamasahe. Huminga siya ng malalim. Paulit-ulit. Parang gusto niyang ilabas lahat ang namumuong galit sa kaniyang dibdib.

“Huwag mo akong talikuran at huwag kang umalis na hindi mo sinasagot ang mga tanong ko. Alam kong gusto mong umalis dahil ihahanda mo ang mga gamit mo dahil may flight kayo ni Joey.”

“Ang pagpunta ko ba sa Houston bukas kasama ni Joey ang pinagkakaganyan mo? Ang paghihinala mo ba sa amin ni Joey? Ang pagpapadrop ba ni Joey sa mga subjects ko? Ang kawalan mo ba sa akin ng tiwala at sa tingin mo ay tama lahat ang iyong iniisip? Ang pagseselos mo ba sa kaniya! Sabihin mo sa akin kung ano ba talaga ang problema bhie! Ipamukha mo sa akin kung ano ba talaga ang ayaw mo at lahat, lahat lahat ng gusto mo ay gagawin ko ihinto mo lang ang ganiyang ugali mo dahil kung may isang bagay na ayaw kong mawala sa iyo o sa relasyon natin, iyon ay pagkawala ng tiwala at respeto natinsa isa’t isa. Kapag iyon ang nawala hihilain nito pababa ang pagmamahal natin sa isa’t isa hanggang gawin tayong magkaaway imbes na sana ay nagmamahalan. Irespeto mo ako pati ng sasabihin ko kung gusto mong irespeto ko din pati ang lahat ng maling ginagawa mo at bintang sa akin ngayon. Ansakit kasi na pinagbibintangan ka ng wala ka namang ginagawang masama. Ang hirap ng pinagbibintangan ka na hindi mo alam kung paano mo patutunayangmali ang hinala dahil hindi ka naman pinakikinggan. Alam mo ba kung gaanokasakit iyon? Ngayon, magpakatotoo ka sa akin, sabihin mo kung ano ang problema mo para ihanapan ko ng solusyon. Please lang bhie, sa lahat ng ayaw ko ay ang mag-aaway tayo sasimpleng dahilan. Ayaw kong magkaroon ng mitsa ang relasyon natin sa wala namang kadahi-dahilan.”

“Lahat, Gerald lahat ng binanggit mo. Ayaw ko ang pagpunta mo sa Houston kasama si Joey, naghihinala ako sa inyo, ayaw kong i-drop mo ang mga subjects mo, nawalan na ako ng tiwala dahil sa pagsisinungaling mo at oo! Nagseselosako sa inyo!”

“Sige, hindi ako aalis dito. Kung iyon ang gusto mo, mananatili ako sa tabi mo. Hindi ako sasama kay Joey sa Houston at walang pupunta doon. Masusunod ang hiling mong hindiko i-drop ang mga subjects ko at paramawala ang hinala mo at pagseselos, ngayon din ay ihaharap ko si Joey sa iyo, mag-usap kayo. Kung iyon lang ang paraan para muli mo akong pagkatiwalaan. Lahat ng gusto mong itanong ay siya ang sasagot. Hindi ka naman naniniwala sa sasabihin ko di ba?”

Lumabas siya. Kinuha ang celphone niya. Nagdial at tinawagan niya si Joey.

Ilang minuto pa ay dumatingna si Joey.

Hindi ko alam kung paano ako magsimula sa pagtatanong. Para kasing sa ginawa palang niyang pagtawag sa kaniya at iharap sa akin ay tuluyan na akong naniwalang wala ngang namagitan sa kanila ngunit parang tinutulak parin ako ng pride ko. Napasubo na kaya kailangan na lang harapin. Isa pa, gusto ko din naman malaman ang totoo.

“Alam ko ang tungkol sa inyo ni Gerald. Iginagalang ko iyon. May asawa ako’t anak kaya kung anuman ang iniisip mong namamagitansa amin ni Gerald, gusto kong tanggalin mo iyon sa isip mo.”

“Bakit kayo pumupunta ni Gerald sa Houston? Sa anong dahilan?”

“Kung gusto mong malaman ang totoo ngayon, I’m sorry but I am not the right person to reveal it. In due time, malalaman mo din. Iyon kasi ang pakiusap sa akin ng mga taong kasangkot. Kailangang ilihim muna ang lahat pero sinisigurado kongmalalaman mo din. Ang sigurado ko ayhindi sang-ayon si Gerald sa pagpunta-punta niya sa Houston, kung maari, hindi niya sana gustong iwan ka dito ng matagal. Kailangan niyang gawin ito sa ayaw niya’t sa gusto para sa Daddy niya at para sa iyo din.”

“Bakit kailangan niyang i-drop ang mga subjects niya?”

“Dahil hindi na niya naasikaso ngayon ang pag-aaral niya. Hindi siya ang may gusto sa lahat ng ito. Sinusunod niya lang ang tama at dapat niyang gawin. Kaya sana, hayaan mong pumunta siya ng Houston. Ako ang nakikiusap sa iyo atkung narito lang ang Daddy niya, siguradong makikiusap siya sa iyo na hayaan mo muna siyang harapin muna ang dapat harapin dahil nahihirapan na din ang Daddy niya sa sitwasyon ngunit dahil mahal niya ang anak niya ay pilit niyang iniintindi ang lahat. Puwedeng siya na lamang ang pupuntadoon dahil naroon naman ang Daddy niya kung ikinakasama mong isipin na kami ang magkasama. Huwag mo lang siyang pigilan ang pagpunta niya doondahil naroon na ang Daddy niya at masmaiging ako ang hindi pupunta kaysa sa siya mismo.”

“Sigurado kang malalaman ko din ang lahat ng dahilan pagdating ng panahon?”

“Makakaasa ka. Kung ayaw mong tuluyang mawala sa iyo si Gerald, magtiwala ka sa kaniya dahil hindi iyan gagawa nang hindi mo magugustuhan. Sinabi niyang handa niyang ibigay at isuko lahat ng meron siya. Masuwerte kang nakatagpo ng katulad niya at huwag kang gagawa ng mga bagay na ipagsisisi mo kung hahayaan mong lamunin ka ng pagseselos at pride.”

        Hinatid ko sila sa Airport. Yunakap siya sa akin ng sobrang higpit, nagpasalamat siya sa ibinigay kong pang-unawa. Tama naman siya. Kung nagmahal ka, kailangan mong magtiwala dahil magkakambal ang dalawang ito sa kahit anong relasyon. Ngunit ang dalawang linggo ay naging higit isang buwan. Sobrang namiss ko siya ng husto kahit lagi kaming magkachat atnagkakatawagan. Iba parin talaga iyong nayayakap ko siya, nahahalikan,naaamoy at kasama sa lahat ng mga gawain sa bahay. Namimiss ko siya ng husto. Sobrang namimiss ko na siya.

        Dumating siya, dalawang Linggo bago ang kaniyang kaarawan. Dahil wala na siyang pasok at hindi nanag-aaral ay hinahatid-sundo na lamang niya ako. Pag-uwi ko ay naroon siya sa bahay. May pagkain lagi ngunit hindi siya ang nagluluto. Nag-oorder na lamang sa labas. Nagtataka lang ako dahil lagi siyang may dalang backbag.  Ayaw niyang buksan ko ang laman no'n at kahit saan siya magpunta, dala niya ang bagna iyon kahit pa mag-CR lang siya. Hindi na ako nag-usisa, hindi na rin ako nagsimula pang mag-isip ng maaring maging mitsa ng pagdududa. Tama na yungandiyan siya. Sapat na yung masaya ako sa kaniya.

Siya ang nanggigising sa akin sa umaga dala ang breakfast na dinaanan lamang sa mga bukas na restaurant sa umaga. Sabay kaming kakain dahil gusto niyang binebeybi daw niya ako ngayong hindi na siya nag-aaral. Sobrang spoiled ko sa kaniya. Pagkatapos naming mag-agahan ay ihahatid ako sa school. Susunduin pagkatapos ng aking klase at sabay kaming mamasyalhanggang sa dinner. Bago siya umaalissa gabi kinakantahan muna niya ako hanggang makatulog ako, kukumutan,dadampian ng halik sa labi. Sasabihin ang paulit-ulit niyang sinasabi na mahal na mahal niya ako at ako ang buhay niya. Papatayin ang ilaw at maririnig ko na lamang ang busina at ingay ng kaniyang sasakyan palayo. Nasanay ako sa ganoong set-up. Paano na lang ang buhay ko kung mawala siya sa akin? Nasanay na akong kasama siya at pinagaan at pinasaya niya ang puno ng lungkot, pagdurusa at pagdarahop na buhay ko.

        Hanggang dumating ang kaniyang kaarawan. Isang nakakagimabal na katotohanan ang aking nasaksihan. Isang katotohanangnoon ay gusto kong tapusin at takasan!

Chapter 11

        Formal ang birthday party ni Gerald. Lahat ng mga bisita nila ay malalapit lamang na kaibigan ng daddy niya, malalapit na kamag-anak nila at mga matatalik na kaibigan niya mula Elementary, High school at college. Kaya nga kahit hindi niya gusto ay nagiging formal parin ang dating ng birthday party na ibinigay sa kaniya. Pinasundo niya ako sa driver niya. Asiwa ako noon sa suot kong white longsleeve at red tie  kaya medyo tumagal muna ako sa loobng sasakyan. Iyon kasi ang kulay na dapat masunod na isuot ng mga bisita. Hindi lang naman iyon din ang iniisip kong dahilan, mas naasiwa akong humarap sa mga mayayamang tao. Hindi ko kasi alam kung paano ako makihalubilo sa kanila.

        Kinatok niya ako sa loob ng Lexus niya dahil nga parang hindi ko kayaning bumaba doon at pagtitinginan ako ng mga naroong bisita niya. Siguro dahil naroon parin ang inferiority complex ko na aking nakuha noong pinagtatabuyan akong makipanood ng betamax nang bata pa ako.

        "Bakit hindi ka pa bumababa diyan bhie?" mahinang bulong niya sa akin.

        "Nahihiya ako. Hinintay na lang kitang puntahan mo ako dito."

        "Basta, ipapakilala kita bilang special friend at kung alam kong hindi makitid ang utak ng makakaharap natin, sana huwag kang maasiwa kung aaminin kong lover kita. Pero kay Daddy, matagal na niyang alam na may kinalolokohan akong lover pero hindi ka pa niya nakikita." Nakangiti siyang nakatingin sa mga bisita habang sinasabi niya iyon. Pabulong nga lamang ang kaniyang pagkakasabi dahil iniwasan din niyang marinig siya ng iba.

        "Alam niyang ganito ako?"

        "Naman. Nagulat siya noong una, hindi ako kinausap ng halos isangLinggo. Pero nang sinabi kong handa akong umalis at sumama sa iyo kung hindi niya ako maiintindihan kaya siyana rin lang ang sumuko. Lahat ng sinabi niya mula pagkabata ko ay ginawa ko, ngayon lang ako susuway at nang 21 years old ako, iyon ang naging deal namin, huwag na huwag siyang makikialam sa akin pagdating sa usaping puso dahil hindi din ako makikialam at irerespeto ko kung sinuman ang ipapalit niya kay Mommy."

        Hinawakan ko ang braso niya bilang pagpapahinto sa aming paglalakad papunta sa napakagarang bakuran nila ng puno ng mga nagsisiyahang bisita.

        "Ganoon ka-open minded ang daddy mo?"

“Sabi ko naman sa iyo, walang hindi natatanggap ng taong may pinag-aralan at handang tumanggap sa pagbabagong dala ng pagbibihis ng lipunan. Nang una, nagalit siya, pinapadate ako sa kung sinu-sinong magaganda’t mayayamangbabae dito pero wala akong nagustuhan hanggang sinabi kong itigil na lang namin ang lahat dahil nahanap ko na ang gusto ko at ikaw nga ’yun. Nang sinabi kong magtatapos ka na ng medicine at isa ka sa pinakamatalino sa batch ninyo ay tumahimik na lamang siya. Ang gusto lang niya ay makilala ka at msabihang hindi mo ako sasaktan. Mabait si Daddy. Sa tingin ko magkakasundo kayo. Tara na at ipapakilala kita sa mga pinsan ko, barkada at siyempre kay Daddy.”

        Sa tulad kong nahihiya ay hanggang sa pakikipagkamay lang ako,pagsagot kung may tinatanong sila attagapakinig sa kanilang mga kuwento.Nakikitawa kung may nakakatawa. Kumuha at kumain ng paunti-unti. Siplang ng alak. Dapat may tamang grace ang pagngiti at pagtawa. Hay ang mga mayayaman talaga. Nakapagod maging plastik.  Ngunit nakahanda si Gerald na alalayan ako at hindi niya ako iniwan.

        "Halika ka na. Hayun na si Daddy. Sabi niya kasi kapag daw makita natin siyang pupunta doon sa bahaging iyon ng garden ay sumunod tayo. Gusto ka niyang makilala at gusto ka din niyang makausap ng tungkol sa atin. Siguro naman hindi mo sasabihin sa kaniya na pinaglalaruan mo lang ako. Ganyan talaga ang karamihan sa mga Daddies,inaalam kung ano ang pakay ng lover ng kanilang anak. Ito kasi ang gusto niya, ang makilala ka ng husto at makausap bago muling makipagparty sa lahat."

        "Natatakot ako. Paano kung hilingin niyang lalayuan kita."

        "Tange! Hindi ko inisip na magagawa ni Dad yan. Gusto lang niyang sukatin kung gaano mo ako kamahal at kung sakali mang hilingin niyang layuan mo ako, gagawin mo ba?"

        "Magkano ba?" humagalpak ako ng tawa para lang mawala ang tensiyong nararamdaman ko.

        "Ganun? May presyo talaga." Nagkukunyarian siyang pikon.

        "Bhie naman, alam mo namang priceless ka sa akin. Kulang ang yaman ninyo na pambili niya ng kalayaan mo mula sa akin. Kahit walang-wala ako, kaya kong ipaglaban ang nararamdaman ko sa iyo. Ibibigay ko na sa iyo dito ang regalo kong pinag-ipunan ko talaga."

        "Sweet naman ng baby ko."

        Nilabas ko ang nasa bulsa kong maliit na kahon at nilabas ko ang bracelet at isinuot sa kamay niya.

        "Happy birthday bhie. Isa lang itong materyal ngunit hindi nito kayang tumbasan ang tunay na pagmamahal ko sa iyo. Sumpa ko, hindi kita iiwan. Habang-buhay kitangmamahalin."

        Sa sinabi ko ay bigla niya akong hinila sa tagong lugar at hinalikan ako sa labi. Sa paghalik niyang iyon ay naramdaman ko ang mainit niyang luha na pumatak sa akinpisngi. Umiiyak na naman siya.

        "Bakit ka na naman umiiyak?"

        "Wala 'to. Masayang-masaya lang ako at sana pakikinggan ng Diyosang dasal ko. Sana hindi na magwakaspa ang pagsasama natin ngunit kung hindi man magtagal ay masaya akong naranasan ang nagmahal at minahal ako ng husto ng taong minahal ko ng walang kasintindi."

        "Mahal din kita bhie, alam kong mahirap mapanatili ang ganitongrelasyon ngunit gusto kong manatili ka sa buhay ko hanggang sa huli kong hininga." Hinalikan ko siyang muli at pagkatapos ay pinunasan ko gamit angaking panyo ang luhang bumabagtas sakaniyang pisngi.

        "We should be enjoying my birthday. Tara na at baka aalis na si Daddy do'n"

        Hawak niya ang kamay ko habang pumunta kami sa daddy niya. Nakatalikod no'n ang daddy niya dahilnakaharap sa mga nagkakasiyahang bisita. Dumaan kami sa likuran niya.

        "Dad, dito na kami."

        Humarap ang daddy niya at ako ang hindi makapaniwala sa nakita ko. Para akong nanigas at hindi ko alam kung nasa katinuan pa ako. Nanginginig ang buo kong katawan at hindi ko magawang ngumiti. Sinikap kong ipinikit at iminulat ang mga mata ko dahil baka niloloko lang ako ng aking paningin. Gusto kong magising kung ang lahat ng nangyayari ay isang napakahabang panaginip lang.

        "Dad, si Mario Bautista po. Ang lalaking naging dahilan ng katigasan ng ulo ko sa inyo." Sinabayan niya iyon ng tawa. Tumingin ako kay Gerald. Biglang parang gusto kong umalis doon at sabihin sa kanya ang isang katotohahanang nasa harapan naming dalawa.

        Pilit kong pinakalma ang sarili ko kahit nanlalamig na ang mga kamay ko. Huminga ako ng huminga ngmalalim para hindi maramdaman ni Gerald ang pagkakaasiwa ko sa mga sandaling kaharap ko na ang ama kongmatagal ko ng hinahanap. Ayaw kong maramdaman niya ang magkakahalong emosyon na hindi ko na halos kayang pigilan.

        "Good evening po, sir." Nangingig kong bati.

        "Ngayon makikilala ko na din ang lalaking naging inspirasyon ng anak ko." Tumitig siya sa akin. Iba ang kaniyang mga titig ngunit hindi nakaligtas ang kaniyang mapanuring mata sa akin. Gusto kong maramdaman niya ang bugso ng kaniyang dugo. Gusto kong sa pamamagitan ng pagtingin niya sa aking mga mata ay maramdaman niya ang koneksiyon ng isang ama sa kaniyang anak. Nilahad niya ang kamay niya. At kahit alam kong nanlalamig ang mga kamay ko ay inabot ko ang kamay niya.

        "Nice meeting you po." Garalgal na ang boses ko. Sasabog na talaga ang dibdib ko.

        "Nanlalamig ka. Huwag kang nerbyosin sa akin. Kung mahal mo si Gerald, mula ngayon dapat mo na ringituring ang sarili mong hindi iba sa akin." Mabait ang kaniyang ngiti at tingin ngunit para sa akin, hindi. Parasa akin, siya parin ang lalaking nanloko kay nanang. Gusto kong umalis na noon si Gerald nang masabi ko sa mukha ng lalaking kaharap ko ang hirap na pinagdaanan naming mag-ina dahil sa sinumulan niyang hindi niya tinapos.

        "So, pano, as what we agreed Dad, I have to go muna. Alagaan niya baby ko dad at huwag ninyong takutin. Hintayin ko kayo ni Daddy do'n bhie ha?"

        Ngumiti lang ako. Ngiting pilit ko lang na sinukli sa sinabi niyang baby. Hindi ko alam pero bigla na lang akong nandiri.

        Nang dadalawa na kami ay hindi ko na alam kung paano ko simulan ang lahat. Wala akong masabina parang biglang natuyo ang aking lalamunan.

        "Gusto ko sanang sabihin sa iyo, Mario na sana huwag mong sasaktan si Gerald. Sobrang ipinaglaban ka niya sa akin. Mahirap sa isang ama na makitang ang anak niya ay sa kapwa niya lalaki nagkakagusto. Nang una, katakot-takot na mura ang inabot niya sa akinngunit kahit anong gawin ko ay talagang ayaw ka niyang isuko at dahil doon ay pinagbigyan ko na lang siya. Ipinakita kasi niya ang determinasyong ilaban ang gusto, ipaglaban ang mahal niya..."

        "Na hindi mo nagawa noon kay nanang ko!" sa wakas ay nagkaroon ako ng pagkakataong isingit at simulan ang kuwentong dapat naming pag-usapan.

        Para siyang nakakita ng multo. Tumingin sa akin. Tinitigan niya ako. para siyang binuhusan ng malamig na tubig dahil nakita ko ang panginginig ng kaniyang labi.

        "A- anong sinabi m-mo?"

        "25 years ago. May naging katulong kayo na Loida ang pangalan. Nakipagrelasyon ka sa kaniya at binuntis mo. Dahil hindi siya marunong bumasa at sumulat, tinakwil mo siya at nang buo mong pamilya. Pinagtalikuran mo ang responsibilidad mo sa amin ni nanang dahil mahirap siya at mangmang."

        "Ikaw ang anak namin ni Loida? Ikaw ang anak kong matagal kong hinanap?"

        "Hinanap mo ako? Hindi mo alam kung anong hirap ang pinagdaanan namin ni nanang. Hindi mo alam kung gaano kasakit ang loob ko sa ginawa mo sa amin. Hindi mo dinalam kung gaano kahirap ang mga pagsubok na pinagdaanan ko habang ikaw ay masaya sa kayamanan mo. Mayaman ka nga pero wala kang budhi."

        "Hindi mo alam ang buong kuwento. Hindi mo alam ang tunay na nangyari sa amin ng nanang mo. Kung gusto mo, pag-uusapan natin iyan sa ibang araw huwag muna ngayon ngunitsana anak, bigyan mo ako ng pagkakataong ipaliwanag sa iyo at ikuwento ang buong nangyari. Tanging kuwento ni nanang mo ang alam mo. Kung gusto mong maintindihan ang buong detalye ay maaring sa ibang araw natin pag-usapan ito, anak."

        "Anak, tinawag mo akong anak? Alam mo ba kung gaano ko katagal gustong marinig ang salitang anak mula sa isang tatay? Alam mo din ba kung gaano ko hinangad na sanasa kabataan ko ay masundo ako at maihatid sa paaralan na isang ama. Hindi mo alam kung gaano kahirap ang mabuhay mag-isa. Hindi mo ba alam kung paano abutin ang pangarap na kulang ang iyong buo kong pagkatao. Wala akong tatay sa 25 years at ngayon madali sa iyong tawagin ako ng anak?"

        "Hindi mo din alam kung gaano kahirap maghanap ng anak na nawawala. Hindi mo din alam kung gaano magsisi sa mga nagawa mo sa nakaraan na kahit gustong balikan ay hindi na maari pa. Kaya nga hindi ko tinutulan si Gerald sa buhay pag-ibig niya ngayon dahil ayaw kong ulitin niya ang nangyari sa akin noon. Anak bigyan mo ako ng pagkakataong ipaliwanag sa iyo lahat."

        "Kung ang pakikinig ko sa mgapaliwanag mo ay maibabalik niya ang naipagkait sa aking magandang simulang pagkabata, sige payag akong pakikinggan kita. Sabihin mo sa akin, kaya bang ibalik ng paliwanag mo na iyan ang lahat ng sakit at hirap na pinagdaanan naming mag-ina? Alam mo bang nakakulong ngayon si nanang at kung sana naging lalaki kang ipaglaban siya at harapin ang responsibilidad mo sa aming mag-ina malayo sanang nagyari sa amin ang mga pagkakamali at dagok na babaunin namin sa aming alaala habang nabubuhay."

        "Patawarin mo ako anak. Bakit nakakulong si Loida? Anong nagawa niya? Bigyan mo ako ng panahong ayusin ang pagkakamali ko. Wala na akong magawa sa kung ano ang nangyari sa nakaraan ngunit sisiguraduhin kong magbabago ang lahat at maayos ko din ang maling simula natin. Bigyan mo ako ng sapat na panahon at pagkakataon."

        "Tama na. Nakaya kong bumangon mag-isa at kaya ko ding magtagumpay na ako lang. Ngayon narinig mo ang lahat ng hinaing ko. Sapat na sa aking malaman mo ang niloloob ko."

        "Patawarin mo ako, anak. Alam kong masiyado ka lang nadadala ngayon sa galit mo sa akin ngunit kung handa ka ng makinig, sasabihin ko sa iyong maiintindihan mo din ang lahat ng nangyari"

        "Patawarin? Paano kami ngayon ni Gerald ha? Hindi namin alamna magkapatid kami, nagkakilala bilang mga estranghero, nagkamabutihan, nagkaroon ng relasyon, nagkatikiman at ngayon ay sobrang nagmamahalan. Sabihin mo saakin ngayon kung paano mababago ng paghingi mo ng tawad ang kamaliang iyan." Humahagulgol ako. sobrang napakasakit ng dibdib ko. Gusto kong tumakas sa lugar na iyon at sana sa paglayo ko ay tuluyang mabubura ng lahat ang maling simula. Gusto kong takasan ang maling nabuong relasyon dahil sa hindi naming sapat na nalaman ang tunay na kuwento ng pagkasino namin ni Gerald.

        Tumalikod ako. Binilisan ko ang paglakad. Gusto kong tumakas atgusto kong lahat ng alaala ng gabing iyon at buong kuwento naming ni Gerald ay tuluyan ng mabura. Sana kung nailuluha lang lahat at sa pagpatak nito ay kasama niya ang mga butil ng alaala. Kung sana ganoonlang din kabilis mawala ang pagmamahal ko kay Gerald dahil sa hindi katangga-tanggap na pagmamahalan. Dinig ko ang pagtawag niya sa pangalan ko nang makita niya akong humihikbing dumaan ngunit hindi ko na pinansin pa. Kailangan ko ng simulan ang paglimot. Hindi na tama bang pahabain ang pagkakamali. Kahit gaano kasakit, kailangan parin sundin kung ano ang tama at dapat para sa aming dalawa.

        Ngunit akala ko doon matatapos ang lahat ngunit mas marami pang nakakagimbal na pangyayari ang inyong matutunghayan.

Chapter 12

       Nagmahal ako, binigyan laya ko ang sarili kong magmahal muli pagkatapos ng mga unos na nangyari sa akin sa nakaraan. Akala ko iyon na ang tama para sa akin. Iyon na ang pagmamahal na noon ko pa hinahanap.Lagi akong nagpapasalamat noon sa Diyos dahil pinagkalooban niya ako ng Gerald na magmamahal sa akin at hiniling kong sana manatili siya sa aking buhay. Ngunit kung sana kinakausap tayo ng Diyos at binagbabawalan tayo sa una palang namali ang taong ating inaangkin. Kung sana sasabihin niyang isang malaking kasalanan ang pinasok ko dahil incest ang aking ginagawa ngunit hinayaan niyang mangyari ang lahat at ako ang tanging makakadiskubre kung saan ang mali sa relasyon namin. Ito ba ang kapalit ng pagiging sobrang perfect ng aming relasyon? Ngayon aypinapanalangin ko sa Diyos na sana ay tuluyan ng mabura ang pagmamahal kokay Gerald. Sana ay tuluyan ko na ding makalimutan ang lahat ng nangyari. Kung ang lahat ng sana ay maging makatotohanan. Kung sana lahat ng hiling natin ay kayang gawin sa isang kisapmata. Nananatili sa puso at isipan ko si Gerald.

        Umiiyak ako sa tuwing naaalala ko siya. Kahit saan ako mapatingin sa loob ng apartment ay parang nakikita ko siya. Sa kusina habang kinakantahan niya ako habang nagluluto, sa CR kung naglalambing siyang magpahilod ng likod o ang hindina din mabilang na mga paglalambingan na minsan ay nagiging mas mapusok pa at nagtatapos sa pagtatalik. Sa sala kung nanonood kami ng pelikula at nakasandig siya saaking balikat, sa hagdanan na madalasnaming paghahabulan papunta sa kuwarto, sa loob ng kuwarto na siyang laging saksi sa aming matindingpagmamahalan. Lahat ng mga ibinigay niya sa akin. Kung lahat ng ibinigay niya ay ibabalik ko sa kaniya, siguradong wala na halos maiwan sa akin mula paa hanggang ulo. Alam kong imposibleng makakalimutan ko siya ngunit iyon ang kailangan kong pag-aralan at gawin. Kailangan kong kalimutang lover ko siya, kailangang tuluyang mabura ang pagmamahal ko sa kaniya at ang maiwan ay ang katotohanang, magkapatid kami.

        Higit isang oras pa lamang ako sa apartment ay kumakatok na si Gerald sa pintuan ng apartment. Alam kong may susi siya kaya ginamit ko ang isa pang padlock sa loob para hindi siya makapasok. Hindi ko siya kayang harapin. Hindi pa ako handang humarap sa kaniya bilang kapatid kaya imbes na pagbuksan ko siya ay pinatay ko ang ilaw para maitaboy siya't umuwi na sa bahay nila. Ngunit dinig ko sa labas ang kaniyang mga pagmamakaawa.

        "Parang awa mo na bhie, kausapin mo ako. ano bang problema? Anong nangyari sa pag-uusap niyo ni Daddy dahil siya din ay hindi masabi sa akin kung alin nga ba ang mali at pinahihirapan mo ako ng ganito ngayon."

        Kung sana madali lang sabihin na hindi na puwedeng ituloy namin ang nasimulan dahil magkapatid kami.Ngunit hindi sa akin dapat manggalingang lahat. Hindi ko alam ang buong kuwento at dahil ang ama namin ang dahilan ng lahat ng pagkakamaling itoay siya ang dapat magsabi sa anak niyang inaruga niya at naging madali ang buhay. Gusto kong maramdaman niya ang hirap na ayusin ang gusot naming magkapatid. Gusto kong sisihin din niya ng husto ang sarili na ang dalawang anak niyang lalaki ngayon ay nagkarelasyon dahil sa kabuktutang ginawa niya sa kaniyang kabataan. Nais kong maramdaman niya ang nararamdaman ko ngayon. Iiwas ako hanggang makakaiwas at alam kong titigil din siya kung malaman niyang magkapatid kami.

        "Hindi ako aalis dito bhie hangga't ayaw mong makipag-ayos sa akin. Kung may sinabi siya sa iyo, sana sabihin mo sa akin dahil wala namang gusot ang hindi naayos sa mabuting pag-uusap."

        Naisip ko, hindi na kayang ayusin ng mabuting pag-uusap ang relasyon naming dalawa bilang kami. Isa itong pagkakamali na dapat ay tapusin na at hintayin ang tamang panahon kung kailan matatanggap na ng puso na ang nangyari ay dala lamang ng isang pagkakamaling hindi dapat pinagpapatuloy pa kundi nararapat lamang na wakasan at pagdating ng panahon ay muling sisimulan kung tuluyan ng naglaho angkakaibang sigaw ng aming mga puso. Kung malalaman niya ang lahat, siguradong katulad ko, tatakas din siya, gustong kalimutan ang nasimulan at mandidiri siya sa mga nangyari sa amin. Alam kong darating din siya sa puntong tulad ng ginagawako ngayong pagtakas at pagtalikod.

        "Baby naman, kung may sinabi man si Daddy sa iyo, kailangan bang ako ang nahihirapan? Hindi ko alam kung ano ang mga sinabi niya sa iyo kung bakit ka nagkakaganyan ngunit gusto kong gamitin mo ang utak mo, makinig ka sa puso mo, walaakong ginagawa na kasalanan sa iyo para pahirapan mo ako ng ganito. Pagbuksan mo ako, pag-usapan natin ang problema. Hindi ako aalis hangga't hindi mo ako kinakausap, bhie."

        Umiiyak na din ako. Alam kong nahihirapan siya. Ganoon din naman ako. Ang isa sa mga pinakamasakit na bahagi ng relasyon ay ang nagmamakaawa sa iyo ang taong mahal mo. Ang pinakamasakit ay ang mahal mo pa ang isang tao at mahal ka pa din niya ngunit may mga dapat isaalang-ala at alam mong mali nang ipagpatuloy ang nasimulan dahil.

Bakit kami? Bakit siya ang minahal ko ng ganito at bakit ako angminahal niya? Bakit nahihirapan kami ngayong harapin at tanggapin ang katotohanan. Paulit-ulit kong tinanong ang Diyos kasabay iyon ng pagluha. Habang siya ay nagmamakaawang sagutin ko siya at kausapin, ako naman ay nagmamakaawa din sa Diyos na sana ay umalis na lang muna siya at pabayaan na muna niyang lilipas ang lahat. Habang siya ay nakikiusap na pagbigyan kong mag-usap kami ay nakikiusap din ako sa Diyos na huwag na niyang pahirapan pa ang sarili niya at ako. Sa ama namin siya magtanongdahil kapwa lang naman kami biktima ng mga pangyayari sa nakaraan na wala naman kaming kinalaman.

        "Please, kung mahal mo ako at kung mahalaga pa ang pinagsamahan natin, kahit bigyan mo lang ako ng ilang minuto para makapag-usap tayo dahil hindi ko kayang mabuhay ng wala ka. Ikaw lang ang nagiging lakas ko para lumaban... parang awa mo na bhie, kausapin mo ako."

        May kasama ng iyak at hikbi ang kaniyang pagmamakaawa at lalo na akong nanghihina na parang nananaig na ang awa ko sa kaniya at pagmamahal ngunit idinaan ko na langdin sa pagluha. Umakyat na ako sa taas at doon ko tuluyang inihagulgol ang kanina ay tahimik kong pagluha. Kinuha ko ang headphone, binuksan koang laptap at pinilit kong iwaglit sa isip kong naroon siya. Gusto kong dugasin ang tainga ko ngunit hindi nito kayang lokohin ang aking utak atang sakit ng nararamdaman ko. Oo nga't hindi ko siya naririnig ngunit dinig na dinig siya ng aking puso at alam kong hindi siya tumitigil sa pagmamakaawa na harapin siya.

        Kinabukasan. Kahit hindi man ako nakatulog pa ay kailangan ko ng bumangon. Tinignan ko ang orasan, time to take a bath na dahil may pasok pa ako sa school. Next week na ang finals namin at after 2 months, clinical intership ko na at kapag pumasa ay magiging ganap na akong doctor. Iyon ang pilit kong ipinasok sa isip ko, harapin ang pangarap at tuluyan munang iwaglit ang usaping puso. Malapit na ako sa finish line, babalikan ko na si nanang at harapin naming dalawa at lasapin ang bunga ng aking pagsisikap. Gusto kong ipamukha sa ama ko na kaya kong itaguyod ang buhay naming mag-ina ngunit bakit si Gerald, si Gerald at siGerald parin ang nangingibabaw. Hindiako nakatulog magdamag dahil si Gerald... paano kami ni Gerald... paano ko harapinn ang buhay na wala na si Gerald...na hindi na kami ni Gerald kundi magkapatid na lang... paulit-ulit lang na si Gerald ang paikot-ikot sa isip ko kahit pilit kongipinapaunawa sa aking sarili na tapos na ang kuwentong pag-ibig namin dahil kapatid ko, kadugo't kalaman koang lalaking minahal ko ngunit ang diyaskeng puso ay ayaw tumigil sa pagtibok... ang utak ay ayaw maniwalang magkapatid kami...ayaw sumuko...ayaw lumimot at tanging pagluha...pag-iyak...paghagulgol ang tanging kauuwian sa pilit kong pagpapakatatag.

        Wala akong ganang bumangon, walang ganang kumain, walang ganang maligo ngunit kailangan kong kumilos dahil sa isang nabitiwang pangako kay nanang. Hindingayon ang tamang panahon ng pagsuko. Ngayon pa na kilala ko na ang ama kong pagpapamukhaan ko na kaya din naming umahon ng kahit walapa siya.

        Paglabas ko sa pintuan ay naroon parin si Gerald. Ginamit niyang unan ang mga kamay niya at tulog. Nakita ko ang sasakyan niya sadi kalayuan. Naisip kong mahusay nga siyang magpaawa kasi puwede din langnaman siya sa loob ng Lexus niya matulog. Kailangan ko siyang daanan kaya pagtaas ko pa lamang ng paa ko ay bigla siyang bumangon at hinawakan ang paa ko.

        "Please bhie, huwag kang pumasok na hindi tayo mag-uusap."

        "Ako ang nakikiusap sa iyo. Tigilan na natin ito. Tanungin mo angDaddy mo kung ano ang problema at huwag ako ang guluhin mo."

        Pilit kong tinanggal ang pagkakahawak niya sa binti ko at nang matanggal ko ay tinangka kung lumayo ngunit nahawakan niya uli angisang paa ko hanggang dumausdos siya.

        "Please naman bhie, kahit ilang minuto lang. Huwag ka naman sanang maging makitid dahil hirap na hirap na ako."

        Bumangon siya at niyakap niya ako. Mahigpit na mahigpit iyon at alam kong kung hahayaan ko lang ay tuluyan nitong matutunaw muli ang binuo kong pader sa pagitan namin. Nanalangin ako sa Diyos na sana bigyan niya ako ng lakas na paglabanan ang lahat. Nilayo ko ang katawan niya sa katawan ko. Mas malakas ako sa kaniya kaya madali lang sa aking ilayo siya. Nakita ko ang nag-uunahang luha sa kaniyang pisngi. Nakita ko ang sobrang pagmamakaawa ng kaniyang mga mata. Nakikusap ang mga iyon. Biglang parang pumusyaw siya. Parangnanghihina. Napaluhod at bigla na lang napasubsob.

        Gusto ko siyang tulungan ngunit pumasok din sa isip kong kasama iyon ng pagdradrama lang niya. Pagtalikod ko ay may humintongsasakyan at nagmamadaling lumabas siJoey.

        "Anong nangyari sa kaniya? Bakit hindi mo siya tulungan?" galit at aburidong tanong ni Joey ngunit hindi ko na pinansin. Binilisan ko ang paglakad at sakto namang may dumaan na jeep. Pinara ko iyon at kasabay ng pag-upo ko sa likod at tinanaw ang pagbuhat ni Joey kay Gerald ay ang masaganang pagbuhos na naman ng pinigilan kong luha.

         Pagsapit ng hapon ay hindi nagpakita si Gerald kaya pagkakataonko na din iyon na mag-empake at makalipat na ng tirahan. Magbed spacer na lang muli ako. Babalik ako sa dati kong trabaho at iwan ang mgagamit na ibinigay ni Gerald sa akin. Gusto kong makalimot ng mabilisan. Gusto kong maayos ang buhay ko at kapag darating na yung panahong magkikita kaming muli ay tanggap na ng puso at isip kong magkapatid lang kami.

Nag-iwan ako ng sulat sa kaniya. Ganito ang laman ng sulat.

Gerald,

Hindi dapat sa akin manggaling ang balitang sumira sa ating nasimulan. Magtanong ka sa daddy mo dahil siya ang dahilan ng lahat ng kamaliang ito. Nakikiusap ako na hayaan mo na muna akong lumimot. Alam kong kailangan mo din ito. At kapag malaman mo ang lahat ay siguradong ikaw din ay nangangailangan ng panahong mag-isip at lumimot. Magkikita parin tayo at sana kapag dumating ang panahong iyon ay kapwa natin tanggap ang katotohan an. Maraming salamat sa lahat ng mga naitulong mo. Masakit man sanang banggitin dito ngunit totoong sa iyo ko lang naramdaman ang tunay na pagmamahal, pagmamalasakit at pagpapahalaga.

        I do appreciate that you giveme everything you have at sobrang nagpapasalamat ako sa lahat-lahat. Minahal din kita at alam kong naramdaman mo din iyon pero sana ipagdasal natin sa Diyos na susunod nating pagkikita ay ibang pagmamahalna ang mamamayani sa ating puso. Masakit man pero kailangan nating gawin ang kung ano ang tama sa matang Diyos at ng tao at kung ano din ang dapat para sa atin. Para sa akin, hindi masamang minahal kita ngunit nagiging masama na lamang ito sa paningin ko ngayon kung ipagpapatuloy pa natin ang nasimulan. Hayaan mo na muna ako nagyon. Huwag mo na muna akong gambalain pa.

        Magpapaalam muna ako ngayon at sana pagdating ng panahon kung kailan handa na tayong harapin ang lahat ay makikita ko parin ang mga ngiti mo sa labi. Patawarin mo ako kung nasaktan kita pero gusto kong malaman mo na hindi ka nag-iisa sa sakit na iyan kundi ako din, kasamamong pinaglaruan ng pagkakataon."

                                                                                                       Mario

        May mga araw na hinihintay ako sa gate ni Gerald. Hinahabol niya ako. humihingi ng pagkakataong mag-usap kami. Ngunit mas malakas ang mp3 ko sa tainga at mas mabilis akong maglakad palayo. Kung hihintuan man niya ako gamit ang Lexus niya ay mas magaling akong sumakay sa mga paparating na jeep. Hindi ko siya binigyan ng pagkakataon. Hindi ko din hinayaang malaman niya kung saan ako nakatira.Mas lalo na akong nainis nang isang araw ay ang ama ko ang nakita ko sa gate na nag-aabang. Isang mayamang tao na naroon at naghihintay sa pinabayaan niyang anak. Ngunit tuladni Gerald bigo din siyang kausapin ako.

        Minsang pinatawag din ako ngaming Dean, ang Campus President na harapin ang ama ko ngunit kung talagang ayaw ay hindi mapilit. Hindi pa ako handang harapin sila. Katulad ng hindi niya pagharap sa responsibilidad niya sa akin. Katulad ng 25 years niyang pagpabaya sa akin.Gusto kong maramdaman din niya ang hirap ng alam mong may anak ka ngunit hindi mo kayang abutin. Katulad kong may amang mayaman ngunit hindi niya ako nakayang tulungan ng hinihila ako palabas ng bahay kapag nakikipanood, hindi din niya alam ang hirap nang nagtitinda ng gulay para makapag-aral o masunog ang balat at maglublob sa putik para lamang sa baryang kikitainpara mabuhay. Hindi pa sapat iyon. Hindi pa niya natutumbasan ang hirap na pinagdaanan ko noon.

        Hanggang tuluyan na silang sumuko. Pati si Gerald ay hindi ko na nakikita pa at hindi na din nagsasabi pa ang kinaibigan kong guwardiya namin sa campus kung nakita niya si Gerald o ng pinagtataguan kong ama ko. Ibig sabihin ay tuluyan na silang napagod pagkatapos ng halos tatlong buwang paghingi sa akin ng panahong makipag-usap. Ngunit hindi ganoon kadali ang tatlong buwang iyon sa akin. Nakikita kong nalulungkot ang ama kong nabigo na kausapin ako. Humahagulgol ako sa tuwing nakikita kong nahihirapan na si Gerald. Nang huling nakita ko ay pumayat na ito nghusto. Ako man din ay pumayat dahil sa wala na din akong ganang kumain at di narin nakakatulog dahil kahit anong pilit kong takasan ang lahat ayparang multong hindi matahimik at gabi-gabi akong dinadalaw. Mahal ko siya. Sa kabila ng pagiging magkapatid namin, mahal na mahal koparin siya hindi bilang kapatid kundi isang karelasyon. Parang hindi ko magawang pandirihan ang mga ginawa namin noon bagkus ay sobrang namimiss ko parin ang kaniyang mga yakap at halik. Bakit ganito! Bakit hindi ko siya kayang iwaglit! Anong sumpa ito sa akin! Anong naging kasalanan ko at kailangan kong mahirapan ng ganito?

        Hanggang isang court summonang natanggap ko. Inanyayahan akongmaging saksi sa pagkamatay ng aking ama. Ako lang daw ang tanging saksi ng mangyari ang krimen. Muling binuksan ang kaso ni nanang. Muling pinag-aralan at isang sikat na abogado ang may hawak sa kaniyang kaso. Pumasok sa aking isipan ang aking ama. Siya nga ba ang nagpabukas sa kaso ni nanang?

Chapter 13

       Umuwi ako sa aming probinsiya. Sa pag-uwi kong iyon ay taglay ko ang maraming mga katanungan. Muli kaming nagkita ni ate Champagne na tuwang-tuwa nangmakita ang sobrang pagbabago sa aking hitsura. Lumabas na daw ang tunay kong kaguwapuhan at panis angibang naglalabasang mga artista sa akin. Hindi siya makapaniwala na ako na yung dating nagtitinda lang ng gulay sa tapat ng parlor niya na hindi marunong magsukli. Napaiyak siya lalona nang malaman niyang ilang buwan na lamang ay tuluyan na akong magtatapos sa medicine at magiging ganap na doctor na kapag naipasa ko ang board. Tanging buong pusong pasasalamat ang sinasabi ko sa taong unang nagturo sa akin isulat ang pangalan ko at magsukli. Nang wala sinanang noong graduation ko ay siya ang tumayong magulang ko at nang nakulong na si nanang ay sa kaniya ako tumira at itinuring akong hindi iba sa kaniya. Kahit saan ako dadalhinng aking mga paa at kahit pa nasa tugatog na ako ng tagumpay, hindi komakakalimutan ang mga taong naging tuntungan ko para umangat.

Napag-isip-isip kong hindi na masamang hayaan ang ama kong bumawi siya sa mga pagkakasala niya kay nanang. Kung mapapatawad ni nanang ang ama ko ay sino ba naman ako para hindi din siya patawarin. Nang bigla na kasing hindi nagpakita ang ama ko at si Gerald ay nakadama ako ng kakaibang kalungkutan. Sobrang naramdaman kong parang lahat sa buhay ko ay dumating na’t kumpleto ngunit nawala lang na parang bula. Masyadong sinara ng galit ang tama kong pag-iisip. Masyado pinakitid ng mga masasakit na karanasan ang aking utak at dahil sa mabilis na pagdagsa ng katotohanan, nakalimutan kong maging bukas sa mga katotohanan at harapin iyon ng buong tapang. Ngunit ang susi ay na kay nanang. Kung anuman ang desisyon niya ay siyang masusunod.

        Kinabukasan ay nagkausap kami ng abogado ni nanang na ayaw sabihin kung sino ang nagbayad sa serbisyo niya. Kilala siyang abogado sa Pilipinas at alam kong kahit hindi niya aminin ang ama ko ang tumulong.Self defence daw ang kailangan naming palabasin sa korte. Gusto niyaakong kausapin bago humarap sa husgado para mapag-aralan ang mga bagay na maglalabas sa katotohanang ipinagtanggol lang ni nanang ang buhay niya at ako. Wala ng ibang saksi sa pagkakataong iyon kundi ako lamang at ang tanging alam ng mga tao sa amin ay hindi ako ampon ni tatang kundi anak niya ako kaya alamnilang sasabihin ko lang kung ano ang aking nakita.

Paliwanag ng abogado sa akin ay kailangan naming mapatunayan sa hukuman na self defence lamang lahat at nang marinigniya ang tunay na kuwento ay sinabing si nanang ang tumulak kay tatang dahil sa walang tigil na pambubugbog sa akin at nakita namanng mga kapit-bahay at ang kapitan naming noon ang duguang mukha ko atang mga galos ni nanang at ang putok din nitong labi habang si tatang ay tanging ang tusok sa dibdib niya ang tanging sugat. Ibig sabihin ay hindi namin pinagtulungan kundi gusto lang ni nanang na ipagtanggol ako at pagtulak niya ay para lamang matigil ang maaring pagpatay sa akin at hindiniya aakalaing maaring ikamatay iyon ng aming ama.

Mahusay ang pagpapaliwanag niya sa kin. Sabi ng abogado… “To prove self-defense, you and your nanang must show with clear and convincing evidence, that first, she is not the unlawful aggressor. Second, there was lack of sufficient provocation on her part; and lastly, she employed reasonable means to prevent or repel the aggression. It is well-settled that once your nanang had admitted that he inflicted the fatal injuries on the deceased, it was incumbent upon her,in order to avoid criminal liability, toprove the justifying circumstance claimed by her with clear, satisfactory and convincing evidence. We cannot rely on the weakness of the prosecution but on the strength of our own evidence. Alam kong malaki ang chance nating mailabas ang nanang mo sa kulungan. Pag-aralan mo lang sabihin ng diretso ang lahat.”

        Sinamahan ako ni ate Champagne. Biro nga niya na siya dawang magiging cheerer ko sa korte. Pagkatapos ng court hearing ay nagkaroon kami ng pagkakataong mag-usap ni nanang. Naluluha siya ng sinabi ko ang tungkol sa aking pag-aaral at ilang buwan na lamang ay matatapos na ako.

        "Salamat anak at hindi mo ako binigo. Pero saan ka kumuha ng pera pambayad sa abogado natin?"

        Hindi ako nakapagsalita. Noonko naisip na hindi nagpakilala ang amako sa kaniya at tanging abogado lamang ang kumakausap sa kaniya. Kung sasabihin ko ngayon na nagkita kami ng ama ko at ikuwento sa kaniyaang lahat, baka nanaisin na lang niyang makulong muli. Gusto ko na siyang lumaya at makasama siyang muli. Kung darating ang panahong magharap sila ng ama ko, mabuting ayusin na muna nila ang kanilang problema bago ko sila harapin at alamkong ayaw magpakilala ng ama ko sa kaniya dahil gusto niyang mailabas muna sa kulangan si nanang bago sila magharap. Nirespeto ko ang gustong mangyari ng ama ko.

        "Ang importante nang ay makalaya ka na dito at muli na tayong magkasama. Gusto kong sa graduation ko ay ikaw na ang naroon. Iyon ang tanging pangarap ko, ang masaksihan mong naabot ko na ang pangarap nating mag-ina."

        Muli kong nakita ang luha ni nanang. Umiiyak siya sa saya dahil ang mga luhang iyon ay may kasamangngiti. Masaya ang kaniyang mga mata kahit may kasama iyong mga luha.

        "Salamat, anak. Hindi mo akobinigo." Sapat na ang luha ni nanang para lalong mahugasan ang mga kasalanan ng ama ko sa amin. Ang mgangiting iyon ang nagbukas sa puso ko sa kung anuman ang kuwento sa kanilani nanang.

        Bago kami nagkahiwalay muli ay ipinakilala ko si ate Champagne kay nanang. Nilahad ko ang buong kuwento mula nang tinuruan niya akong magsulat hanggang sa siya ang umampon na sa akin nang makulong siya. Lubos din ang pasasalamat ni nanang. At dahil sa kailangan kong bumalik sa Manila dahil sa nalalapit na ding mga exams ko ay kay ate Champagne ko siya ipinagkatiwa.

        Bago ako lumuwas ng Manila ay iniwan ko ang address at celphone number ko kay Ate Champagne para mapuntahan niya ako o matawagan kung anuman ang magiging hatol kay nanang.

        Halos dalawang buwan pa ang nagdaan at dalawang buwan na rin lang graduation ko na nang sinabi ng roommate ko na may bisita akong dumating. Nagmadali akong pumasok sa kuwarto at nakita ko nga si nanangat si ate Champagne na naghihintay sa akin. Lumaya na si nanang. Mas naunan pang tumulo ang luha ko kaysasa magsalita sa mga sandaling iyon dahil hindi na dapat pang tanungin. Hayun na at kaharap ko na si nanang. Nangyari na ang isa sa mga pinaka-asam asam ko.

        "Anak, laya na ako." maluha-luhang salubong ni nanang.

        Sobrang saya ko ay nayakap ko at naipaikot-ikot si nanang. Hindi ko talaga maipaliwanag ang saya ko para sa aming ina. Ngayon ay malaya na siya at nakamit ko na ang isa sa mga pangarap ko na mailabas siya sa kulungan ngunit bigla akong natigilan.  Parang ang lahat ay nagiging maayos na ngunit alam kong laging may puwang sa puso ko. Parangmay mali. Parang hindi buo ang kasiyahan ko.

        "Nang, may sasabihin po sana ako kung sino po talaga ang tumulong sa iyo para lumaya."

        "Anak, kilala ko na kung sino.Siya ang sumundo sa amin ni Champagne. Kaya ako narito ngayon para bigyan mo ako ng pagkakataong ikuwento ang totoong nangyari sa amin. Gusto kong ikuwento sa iyo anglahat na hindi ko din alam dati ngunithindi ko isinara ang puso kong makinigsa paliwanag ng daddy mo sa akin. Iyon ang gusto niyang ipaliwanag sa iyo ngunit hindi mo siya binigyan ng pagkakataong."

        "Nang, ano ba kasi talaga angtunay na kuwento sa inyong dalawa ng ama ko?"

        "Nagsilbi akong katulong sa kanila noon. Niligawan ako ng Daddy mo at nirespeto niya ako hindi bilang katulong kundi isang babaeng dapat mahalin. Mabait ang lolo mo dahil galing din siya sa hirap hanggang sa naging yumaman at napangasawa niya ang lola mo. Ang dati ng mayaman na lola mo ang malupit at matapobre. Naging patago ang relasyon naming ngDaddy mo noon at tanggap niya ako kahit ano pa ang kapintasan ko. Sabi nga niya, matalino daw ako kung sanaay nakapag-aral. Nang una, natatakot akong mahalin siya, guwapo na, mayaman at matalino pa na noon ay dalawang taon pa magtatapos na din siya sa pag-aaral niya. Isang taon naming itinago ang aming relasyon hanggang hindi namin napigilan ang aming mga sarili at may nangyari. Naulit pa iyon ng naulit hanggang hindi na ako dinatnan ng buwanan kong regla at doon na nagsimula ang lahat ng problema."

        "Problema? Dahil mahirap kayo at walang pinag-aralan kaya nang magkabukuhan na ay ayaw harapin ni Daddy ang nangyari sa inyo." sabat ko sa seryoso niyang paglalahad.

        "Iyon ang dati kong kinuwento sa iyo anak para wala ng mas mahaba pang kuwento pa. Hindi ko kasi akalain na magkikita kayong mag-ama. Ang totoo niyan ay ipinaglaban niya ako sa mama niya. Tanggap ako ng papa niya pero isinusuka ako ng mama niya. Sobrang pagpapahirap ang ginawa sa akin kapag wala ang daddy mo. Naawa ang daddy mo at inilipat ako sa isang apartment. Nangako siyang babalikan niya ako doon kahit ano ang mangyari. Nag-iwan siya ng panggastos ko.  Ang mali niya ay hindisiya nagpaalam sa akin na pumunta siya ng ibang bansa para daw sa kaniyang pag-aaral. Alam niya kasing kapag ipaliwanag niya ay hindi ko kayang intindihin kung ano iyon pero sana man lang alam ko na pumunta siya ng ibang bansa. Naghintay ako ngisang buwan, dalawang buwan at ng pangatlong buwan ay dumating ang mama niyang may dalang mga litrato ng daddy mo kasama ang isang babae. Pinalabas ng lola mo na asawa iyon ng ama mo at hindi na niya ako babalikanpa. Masakit ang loob ko noon kaya kahit pa nangako akong hihintayin ko siya ay tinalikuran ko na lamang ang lahat at ang tanging alam ko ay niloko lang ako ng Daddy mo. Pinaasa at pinahintay niya ako sa wala. Umuwi ako sa bahay at dahil sa galit ng mga magulang ko ay tinakwil nila ako. Noong panahon namin, kung nabuntis ka, isa na iyong napakalaking kahihiyan at mas magiging doble pa kung nabuntis ka atwala kang maiharap na ama ng pinagbubntis mo. Pinalayas ako. Wala na akong ibang matakbuhan noon maliban kay tatang mo. Ipinagtapat ko sa tatang mo na noon ay naunang kasintahan ko kaysa sa daddy mo. Nang una ay gusto niyang ipalaglag kanamin at kapag natanggal ka ay pakakasalan niya ako. Tanggap daw niya ang nangyari sa akin ngunit hindiniya kayang makita niyang buhay ang bunga ng pagtataksil ko sa kaniya. Sinabi kong isisilang kita isa pa, animna buwan ka na noon sa sinapupunan ko at hindi na ligtas sa akin na ipalalaglag kita kaya wala siyang nagawa kundi tanggapin ka na lang. Umalis kaming dalawa sa aming baryo at nagpakalayo-layo. Napadpad kami sa lugar kung saan ka lumaki at walang nakakikilala sa amin. Ipinagpalit ng tatang mo ang buo niyang pamilya sa akin ngunit sa pagdaan ng panahon ay nagiging mainitin na ang ulo niya hanggang nagiging manginginom na at iresponsable. Galit siya sa iyo. Sa tuwing nakikita ka niya ay bumabalik sa kaniya ang katotohanang nagtaksilako. Nagalit din ako sa iyo dahil sa tuwing nakikita kita ay parang naiisipko ang daddy mo na nagpaasa at nanloko sa akin."

        Napabuntong hininga ako. "Totoo bang nag-asawa ng iba si Daddy?"

        "Nalaman ko na lamang sa kaniya ang buong katotohanan nang magkita kami nang lumaya ako at sinundo ako sa atin. Humingi lang siyang tulong sa mommy niya na bisitahin niya ako para malaman ang kalagayan ko ngunit pinalabas ng mommy niya nanag-asawa na siya ng iba para mapaglayo niya kami at nagkuwento din siyang sumama na ako sa ibang lalaki at kaya hindi na niya ako naabutan pa sa apartment. Umuwi daw ang daddy mo para hanapin ako ngunit wala na nga ako sa apartment.Sinundan niya ako sa aming baryo ngunit nakaalis na kami ng tatang mo doon. Alam kong hindi siya nagsinungaling anak dahil kilala niya ang mga magulang ko at mga kapatid.Kilala niya ang buhay sa aming baryo. Tumagal daw siya doon ng dalawang buwan ngunit dahil hindi na ako bumalik at dahil alam niyang sumama na ako sa tatang mo ay wala na siyang ibang magawa kundi bumalik nalang sa Manila. Wala siyang kasalanananak. Naging biktima lang tayo ng mga pagkakataon. Biktima ng maling simula. Pupunta siya ngayon dito parahingin ang tawad mo. Anak, alam kong hindi naging maganda ang paglaki mo. Naghirap ka, nasaktan, dumaan ng mga pagsubok. Ngunit nakaraan na iyon anak. Matalino ka at alam kong alam mo ang gusto kong ipakahulugan sa iyo. Pakinggan mo ang puso mo. Napatawad ko na siya anak. Puwede pa tayong magsimulang muli. Sana kalimutan na natin lahat.

        Niyakap ko si nanang. Humahagulgol ako. Nakaramdam ako ng pagsisisi dahil hindi ko siya binigyan ng pagkakataong magpaliwanag. "Oo nang, handa na akong makinig sa kaniya. Gusto ko ding humingi ng tawad sa nagawa ko sa kaniya sa mga nakaraang buwan."

        "Anak, gusto niyang magpaliwanag ng tungkol sa inyo ni Gerald. Gusto niyang ilahad ang buong kuwento sa inyong dalawa dahilalam niyang kapwa na kayo nahihirapan. Alam na ni Gerald ang lahat at ikaw na lamang ang hindi pa nakakaalam. Sana bago magiging huli ang lahat, makinig ka sa ama mo. Alam kong hanggang ngayon nalulungkot ka parin. Palayain mo angpuso mo, matuto kang makinig sa paliwanag ng iba."

        Sasagot pa lamang sana ako nang may kumatok sa pintuan. Bukas ang pintuan ngunit nagbigay pugay lang na naroon siya at nakikinig. Lumingon ako at nakita ko si Daddy. Nakangiti sa akin at mabilis ko ding sinuklian iyon ng buo at mapang-unawa kong ngiti. Pinalaya ko ang aking puso, kumilos ang aking paa at tumakbo ako papunta sa kaniya. Niyakap ko siya ng mahigpit na mahigpit. Muling bumulwak ang aking luhang puno ng pag-asa at saya.

        Hinayaan kong mamutawi ng aking labi ang matagal ko ng gustong itawag sa kaniya...

“Daddy!”

Chapter 14: PRE-FINALE

Chapter 14

        Hinayaan kong maramdaman ng matagal ang yakap ng isang ama. Kaytagal kong gustong maramdaman iyon. Simula ng bata pa ako at hindi ko naranasang hawakan ng isang tunay na ama. Pumikit ako. Gusto kong punan ang pagkukulang na iyon sa aking pagkatao at pagmulat ko ay nakita ko ang mukha ni nanang. May ngiti sa labi na mula pagkabata ay hindi ko iyon nakita sa kaniya. Masaganang luha din ang umaagos sa kaniyang pisngi na parang ang dating asiwa at pagod niyang mukha ay naging kalmado at tuluyang nabura ang hirap na kaniyang dinanas. Tumingin ako kay Daddy at tumingin din siya sa akin. Nang makita ko ang basa niyang mga mata at ang pamumula nito ay alam kong pinipigilan lamang niya ang pagbagsakng kaniyang luha hanggang nakita ko ang mahina niyang pagtawa.

        "Kaytagal kong pinangarap namabuo ko ang pamilya ko. Ito ang pangarap ko na dati ay akala ko tuluyan ko ng hindi pa makakamit. Oonga't nasa akin na lahat ng yaman at luho sa mundo ngunit laging may kulang. Laging may iniisip akong akalako hindi ko na kayang abutin at dahil kay Gerald muling nabuo ang pamilya ko."

        "Dad, alam nab a ni Geral na magkapatid kami?"

        "Gusto kong ilahad sa iyo angbuong kuwento anak." Sinuklay-suklay niya ang buhok ko na para parin akong bata sa kaniyang paningin.

        "Sige po, makikinig ako." bumitaw ako sa kaniya. Hinila ang isang upuan at umupo ako doon. Umupo din siya sa tapat naming mag-ina. Nanatiling lumuluha si Ate Champagne dahil sa kaniyang mga naririnig at nakikita. Sobra siyang nadala sa mabilis na pagkabuklat ng kuwento ng aking buhay.

        "Ang ipinakita ni lola mo kay nanang mo noon na kasama ko sa litrato ay ang mommy ni Gerald. Matalik ko siyang kaibigan mula pagkabata ko dahil kaibigan ng pamilya namin ang pamilya niya. Kung may taong nakakaalam sa buong kuwento namin ng nanang mo, walang iba kundi ang mommy ni Gerald. Nagkaklase kami sa Elementary, High School hanggang College at nakasamako siya sa ibang bansa para sa aming international practicum. Nagpadala ako ng mga pictures namin sa lola mo na hindi ko naisip na gagamitin niya iyon bilang panira sa binitiwan kong pangako kay nanang mo. Naniwala angnanang mo sa kasinungalingan noon ngmommy ko."

Huminto siya. Napailing saka niya itinuloy.

“Sumalangit sana ang kaluluwa ni mommy. Hayun nga, nang binalikan ko ang nanang mo sa apartment ay wala na siya doon at nang sinundan ko siya sa purok nila ay hindi ko na siya naabutan dahil ayon sa mga magulang niya, sumamang nakipagtanan sa iba. Hindi parin ako naniwala noon. Alam kong mahal ako ng nanang mo at hindiniya magagawang sumama sa ibang lalaki. Dahil walang nakakaalam kung saan sila nagpunta ay sinikap kong hintayin ang pagbabalik niya. Lagi kong ipinapanalangin ang kaniyang pag-uwi. Naghintay ako ng dalawang buwan doon na kahit anong galit ng mommy ko ay wala akong pakialam basta ang lagi kong iniisip ay sana man lamang ay maipaliwanag ko sa nanang mo kung ano ang totoo. Ngunit nabigo ako hanggang naisip kong maaring masaya na siya sa piling ng kaniyang sinamahan at dala ng pagkabigo, bumalik ako ng Manila. Halos isang taong wala akong ginawa kundi maglasing, mambabae, magwaldas ng pera, bumiyahe sa ibangbansa para makalimutan ko lang ang nanang mo. Hanggang kinausap ako ng mommy ni Gerald at binuksan niya angmga mata ko. Hindi niya ako iniwan. Kahit mahirap ay ipinaramdam niya sa akin na hindi natatapos ang buhay sa pagkabigo sa pag-ibig. Kung buhay man ang pag-ibig kailangan hindi ka mamatay sa pag-ibig. Dapat marunong kang mabuhay ng dahil sa pag-ibig.”

        "Naging kayo ng Mommy ni Gerald Dad? Ibig sabihin ay magkapatid kami ng ama ni Gerald?" tanong ko. Ngunit sa sulok ng aking isip ay nagdadasal akong sana hindi kami magkapatid. Sana ay hindi matuldukan ang pag-iibigan namin dahil hanggang sa sandaling iyon ay siya parin ang laman ng aking puso.

        "Hanggang pagkaraan ng isangtaon ay naging maganda muli ang takbo ng buhay ko. Pinagsikapan iyon ng mommy ni Gerald. May boyfriend noon ang mommy ni Gerald ngunit napabayaan niya at nagkulang siya sa oras doon sa boyfriend niya ng dahil sa akin. May nangyari sa kanila noon ng boyfriend niya hanggang dahil sa kaseselos ng boyfriend niya sa akin atdahil hindi naman ako kayang iwan ng mommy ni Gerald na wala pang pumapalit kay nanang mo sa puso ko ay naging madalas ang kanilang pag-aaway. Hanggang isang araw ay hindi na nagpakita ang boyfriend niyaat nalaman na lamang niyang ikinasal na siya sa ibang babae. Ilang lingo dinlang mula noon ay nalaman niyang buntis siya ngunit paano pa niya ipapanagot iyon sa boyfriend niyang may asawa ng iba."

        "Ang ibig niyong sabihin Dad, anak ng ibang lalaki si Gerald? Hindi ko kapatid si Gerald?" napatayo ako sa kinauupuan ko. Naglulundag ako at parang sa sandaling iyon ay bigla akong nakahinga ng maluwag, tuluyang naglaho ang lungkot sa puso ko at lahat ng mga aalahanin ng isip ko ay biglang nawala. Napayakap ako kay ate Champagne. Paulit ulit kong sinabi na habang lumuluha ako na hindi ko kapatid si Gerald.. Nanginginig ang labi ko at gusto kong isigaw sa buong mundo na hindi ko kapatid ang taong sobra kong minahal. Ilang minuto din akong napapalundag hanggang napaluhod akosa katatawa na may kasamang luha. Mga luhang hinayaan kong umagos sa aking mga mata. Luhang dala ng hindi ko makayanang supilin na ligaya.

        "Makikinig ka pa ba sa buong kuwento anak?" tanong ni Dad na noon ay napapaluha na rin sa nakikita niyang ligaya sa akin. Si nanang din ay napatawa sa nakita niyang kakaibakong reaksiyon.. Tahimik akong umupo ngunit pangiti-ngiti. Ngunit sadyang hindi ko talaga mapigilan angtumawa ng tumawa ng tumawa hanggang lahat sila ay nakitawa na din.

        "Sige po. Okey na ako Dad, ituloy niyo na."

        "Dahil sa natatakot ang mommy ni Gerald sa istrikto niyang pamilya at dahil alam kong hindi na ako babalikan pa ng nanang mo, pinakasalan ko ang mommy niya para kapag maisilang si Gerald ay may masasabi siyang daddy. Hindi mahirap mahalin ang katulad ng Mommy ni Gerald. Natupad ang gusto ng aming mga pamilya. Naging mabuting maybahay ang nanay ni Gerald at walang ibang nakakaalam sa buong pagkatao ni Gerald kundi ako lamang at ang mommy niya. Hindi namin iyon sinabi kay Gerald dahil gusto kong mahalin niya ako bilang tunay na ama at iyon din kasi ang tanging paraan kopara lahat ng mga pagkukulang ko sa iyo ay Gerald ko maibigay. Basta ang alam ko may anak ako sa nanang mo. Gusto kong gumawa ng mabuti sa anak ng iba, ipadama ang tunay na pagiging ama para makinig din ang Diyos sa panalangin ko na sana kung sinuman ang umako sa iyo ay ituring ka din bilang isang tunay na anak niya. Gusto kong sa pamamagitan ng lubos na pagmamahal ko sa mommy ni Gerald at kay Gerald ay ganoon din ang gagawin ng kung sinuman ang pumalit sa akin sa puso ng nanang mo.Ngunit nalaman kong hindi pala ganoon ang nangyari. Sobrang napahirapan ka ng husto ngunit gusto kong lahat ng iyon ay mabubura na ngayong magkakasama na tayong lahat anak."

        "Nasaan na ngayon ang Mommy ni Gerald?" paninigurado ko lamang kahit naikuwento na sa akin ng yaya ni Gerald ang tungkol sa nangyari sa mommy niya.

        "Namatay sa sakit na kanser.Ngunit bago siya namatay ay hiniling niya sa akin na tanggapin ko si Geraldkahit sino pa siya at irespeto ang lahat ng gusto niya dahil nais niyang maging masaya ang anak niya. Gusto niyang mabuo ang buhay ng anak niya na naayon sa gusto nitong mangyari. Basta wala siyang sinasaktan ay hayaan ko daw na magiging masaya siya. Sinikap ko namang mabago ang pagkatao niya ngunit sadyang lalaki ang gusto. Dahil sa pagkatao niyang ganun ay napilitan akong magbasa ng mga libro, mag-internet tungkol sa ganoong pagkatao para lalo ko pa siyang maintindihan. Hanggang naliwanagan ako at hinayaan siyang magiging masaya sa pinili niyang buhay. Nang dumating ka sa buhay niya ay nakita ko ang pagpupursigi sa kaniyang mag-aral. Naging masaya ang bawat araw niya hanggang hiniling ko sa kaniyang mag-usap tayong dalawa."

        "Tulad ko, hindi din ba alam ni Gerald ang lahat ng kuwentong ito?"

        "Wala siyang alam anak. Nalaman na lamang niya ang buong kuwento nang inuwi siya sa bahay ni Joey na hinang-hina. Kinabukasan no'n ay nag-usap kami. Hindi naging malaking isyu sa kaniya ang katotohanang hindi ko siya anak dahilayon sa kaniya, higit pa sa tunay na anak ang naramdaman niya mula sa akin at kahit pa nalaman niyang hindi ko siya tunay na anak ay hindi nagbago ang pagtingin at pagmamahalniya sa akin. Ang tanging hindi niya natanggap ay ang bigla mong pagtalikod sa kaniya. Lahat ng paraanginawa namin para mapaliwanagan ka ngunit sadyang nagiging mailap ka. Ipinagkait mo sa kaniya ang pagkakataong magpaliwanag. Hindi mosiya binigyan ng pagkakataong marinig ang kaniyang hinaing. Hanggang sa siya na mismo ang nag-ayos sa kaso ng nanang mo para makalayo. Iyon ang tangi niyang inatupag dahil alam niyang kapag makalaya ang nanang mo at muli kaming magkasama ay iyon ang magiging susi para makinig ka sa akin.Sabi niya sa akin na hayaan kong gawin niya iyon para sa akin, sa nanang mo at higit sa lahat ay sa iyo.May mga gabing nakikita ko siyang umiiyak. Napakalakas ng kaniyang iyak. Ilang gabi ding isinisigaw ang pangalan mo. Nasaktan siya ng sobra sa pagkawala mo lalo pa't hindi niya masabi sa iyo ang kaniyang niloloob. Iyon bang lahat ng gusto sana niyang sabihin ay hindi niya masabi sa iyo at naiipon lang sa dibdib niya. Wala siyang ganang kumain ngunit sa pakiusap ko ay pinipilit niyang gawin.Ako ang nagbibigay ng pag-asa sa kaniya para mabuo ang kaniyang buhay at lagi kong sinasabing magkakasama din kayong dalawa. Ang laging sagot niya ay...

        "Sana nga po Dad. Lahat, lahat ng meron ako kaya kong ibigay sa kaniya. Lahat ng meron ako ay hindi ako magdadalawang isip na ihandog sa kaniya dahil alam kong siyaang aking buhay. Ito na lang ang alamkong huling maibigay sa kaniya at ito lang ang alam kong kailangan niya sa ngayon, ang mabuo ang pamilya niya. Yung muli kayong magkakasama, kayo, si nanang at siya. Masaya na ako kapag mangyari iyon kahit hindi na niya ako babalikan pa."

        Napaluha ako. parang bumabalik sa akin ang kaniyang pagmamakawa noon sa pinto na mag-usap kami. Ang paghahagulgol niyang paghingi sa akin ng awa na sana hawak-kamay naming lutasin kung anuman ang problema. Umiiyak ako dahil sa mga ginawa ko. Hindi niyadapat pinagdaanan ang ganoong sakit.Hindi siya dapat nasaktan ng ganoon. Naramdaman ko ang hirap na pinagdadaanan niya dahil ako man din ay ganoon ang sakit na piunagdaanan.Ang pagkakaiba nga lamang ay alam niyang hindi kami magkapatid pagkatapos ng gabing nagmakaawa sa akin at ako, ang tanging pumipigil sa akin na kausapin siya ay dahil gusto kong makalimutan ang pagmamahal kosa kaniya dahil ang pagkakaalam ko aykapatid ko siya.

        "Nasaan po siya ngayon Dad?"tanong ko.

        "Nasa bahay. Matagal ka niyang hinihintay. Gusto kong mula ngayon sa bahay na kayo titira. Iyon ang gusto ni Gerald. Iyon ang hiling niya. Anak, mahal mo pa ba siya?"

        "Opo Dad. Mahal na mahal ko siya. Pinigilan ko lang dahil ang alam ko kadugo ko siya. Gusto ko naman sanang magkita kami kung kailan handa na sana akong humarap sa kaniya bilang kapatid at hindi bilang karelasyon ngunit dumaan na ang ilang buwan Dad pero siya parin ang mahal ko at hindi nagbago iyon kahit sinikap kong isipin na magkapatid kami. Mabuti na lamang po at hindi ngunit nasaktan ko na siya. Napahirapan ko na siya ng hindi ko naman sinasadya."

        "Masakit sana na isiping nagkaroon ako ng dalawang lalaking anak na hindi nasunod ang damdamin sa ibinigay ng Diyos nilang pagkatao ngunit kahit baliktarin pa ang lahat at kahit ano pa ang gagawin ko ay hindi ko matatalikurang anak ko kayo. Mainam ng magkaroon ako ng anak na katulad niyo ngunit matalino,hindi masamang tao at naipagmamalaki kaysa magkaroon ng anak na straight ngunit magiging sakit lang ng ulo at kaaway ng lipunan."

        "Kumusta na po si Gerald ngayon?"

        Napabuntong hininga si Daddy. Tumingin siya sa akin at biglang tumulo ang luha. Alam kong may hindi siya sinasabi.

        "Ayusin mo na ang mga gamit mo anak. Uuwi na tayo sa bahay. Naghihintay sa atin si Gerald. Matagal na niyang hinihintay ang pagkakatong ito. Matagal na niyang inaasam na magkakasama tayong lahat."

        "Bakit hindi niyo sinasagot ang tanong ko? Kumusta na po si Gerald?"

        Yumuko siya at humagulgol. Kung napigilan niya ang pagluha kanina, ngayon ay hindi na niya nakayanan pa at natakot ako. Alam kong may hindi magandang nangyari.

Chapter 15: FINAL CHAPTER

Huling Bahagi

        Pagkababa namin sa mga ilanggamit namin ni nanang sa sala ng bahay ay hinanap ko kaagad si Gerald.Namimiss ko na siya ng husto. Ngayon ko gustong bumawi sa kaniya. Gusto kong punan ang ginawa kong pagpapahirap sa kaniyang kalooban. Ang ilang buwan niyang pag-iyak. Anghindi ko pakikinig sa kaniyang mga pakiusap sa akin. Ang kaniyang pagmamakaawang hindi ko tinugon. Sa kabila pala ng paglayo ko sa kaniyaay wala naman siyang ibang ginawa kundi ang ayusin ang pamilya ko. Siyaang dahilan kung bakit ko nahanap at nakilala ang ama ko. Siya din ang gumawa ng paraan para lumaya si nanang sa kulungan. Siya din ang humiling na dapat ay magkakasama nakaming buong pamilya sa iisang bahay.Lahat na ay ginawa niya sa akin. Lahat na ng meron siya ay buong puso niyang ibinigay kapalit man niyon ay ang sobrang pagpapahirap ko sa kaniyang kalooban.

        "Nasaan si Gerald yaya?" tanong ko nang makita ang yaya niyang pababa sa hagdanan.

        "Nasa kuwarto po niya Sir. Puntahan niyo na lang. Diretso ho kayo dito at kakaliwa kayo."

        Halos liparin ko ang hagdanan at nang buksan ko ang pintuan ng kuwarto niya ay nakita ko siyang tulog habang nakaupo sa may ulunan niya si Joey. Lumapit ako sa kaniya atpinagmasdan siya. Hindi na siya 'yung dating Gerald na makulit nang makilala ko siya sa library...ang guwapong Gerald na humahablot sa notebook ko... ang makisig na Gerald na tiga hatid-sundo ko, ang mala-Adonis na Gerald na kumakanta habang nagluluto ako at mapagmahal kong baby na siyang minahal ko ng husto. Pumayat siya ng husto. Mapusyaw at kalbo. Tulog siya nang dumating ako at ang pagkakita ko sa ganoong sitwasyon ang tuluyang nagpahina sa akin. Hindi ko naisip na madatnan ko siya sa ganoong kalagayan. Wala sa isip kong may sakit siya at bago ako nakapagsalita ay tumulo na ang aking luha. Hinila ako ni Joey sa labas ng kuwarto.

        "Ako ang family doctor nila. Ito din ang dahilan kung bakit kami pumupunta ng Houston. Ayaw niyang mag-alala ka sa sakit niya. Gusto niyang manatili siya sa iyo katulad nang nakilala mo siya. Pinipilit niyangmakipagkita sa iyo kahit inaatake na siya ng halos hindi niya makayanang sakit. Hindi ko siya mapigil na puntahan ka kahit maysakit siya kayanga lagi niyang dala ang mga gamot niya kahit saan kayo magpunta. Lahatay gusto niyang gawin para sa iyo. Hindi niya inisip ang sarili niya. Ang laging sinasabi niya kapag nasa Houston kami ay lahat ng ginagawa niya ay para sa iyo. Gusto niyang gumaling para sa iyo. Ayaw niyang mamatay siya dahil hindi niya kayang iwan ka." Nangingilid ang luha ni Doctor Joey.

        "Wala na ba siyang pag-asanggumaling, Dok?" humihikbi kong tanong.

        "Malapit ka ng maging doctor. Alam kong nagkakainitindihantayo kung sasabihin ko sa iyong GradeIV na ang tumor niya. Which means the tumor grows very aggressively and it so impossible to treat lalo na ay kumalat na din ang cancer cells sa utak niya nang maipakita namin sa Anderson Cancer Center dahil alam kong iyon ang pinakamahusay na hospital ng cancer sa buong mundo. Sa tuwing umaalis kami noon ay lagi niyang nirereklamo ang sakit ng pagkakalayo ninyo hindi ang sakit na nararamdaman niya. Ngunit kailangan niyang gawin iyon para humaba pa angbuhay niya at magkasama kayo. Puno siya noon ng pag-asa. Lahat ay ginagawa niya gumaling lamang siya ngunit nang iniwan mo siya, tuluyan na rin niyang pinabayaan ang sarili na parang wala nang ganang ituloy pa ang kaniyang laban. Mas nagiging pursigido pa siya sa kaso ng nanang mo kaysa sa pagpapagamot niya dahil ayon sa kaniya, gusto niyang iwanan ka ng isang buong pamilya at masaya na siyang mamatay kung makita niyang nagiging buo na kayo."

        "Bakit hindi niyo sinabi sa akin ang lahat ng ito noong nag-usap tayo dok?" di ko mapigilan ang di mapahagulgol.

        "Hiling niyang hindi mo na dapat pang malaman ang kondisyon niya dahil nga pursigido siyang magpagaling. Tiwala at buo ang pag-asa niyang gagaling siya dahil sa pagmamahal mo. Ayaw niyang mag-isip ka ng iba kundi ang pag-aaral mo lang dahil alam niya kung gaano iyon kahalaga sa iyo. Gusto niyang mapanatili mo ang iyongkonsentrasyon sa pag-aaral."

        "Dok, hindi ko alam ang gagawin ko kung tuluyan na siyang mawala sa akin."

        "Gano'n din siya sa iyo. Ngayon lang ako nagkaroon ng pasyenteng kahit sa gitna ng kaniyang paghihirap ay mas iniisip niya ang para sa mahal niya. Lagi kongnaririnig na isinisigaw niya ang pagmamakaawa niya sa Diyos at ganito ang laman ng lagi niyang panalangin...

“Diyos ko, ibalato mo na sa akin ang buhay ko para sa baby ko. Kunin mo na lahat lahat ng kahit pa talino ko, lahat ng material na bagay na mayroon ako…ng kahit anong magandang kinabukasan para sa akin huwag lang ang buhay ko dahil hindi ko kayang maihiwalay sa taong mahal ko. Hindi ko siya kayang iwan Diyos ko.”

        "Bakit hindi nakinig ang Diyos? Bakit hinayaan niyang naghihirap parin siya?" pasigaw ko na iyong nasabi.

        "May dahilan ang Diyos kung bakit niya ginawa ito sa inyo. Hindi mo man ngayon nakikita dahil nauuna ang galit at pagdadalamahati mo ngunit sa pagdaan ng buwan o taon, malalaman mong may dahilan din ang Diyos sa pagdating ni Gerald at ang tuluyan din niyang paglaho sa buhay mo."

        "Anak!" boses ni Daddy sa likod ko.

        "Dad, bakit ganon? Bakit ito ang kapalit ng pagkabuo natin. Daddyayaw kong mamatay si Gerald. Hindi ko kakayaning mawala siya sa atin. Bakit siya pa Dad? Bakit hindi niyo ito sinabi sa akin?"

        "Dati tinanong ko na rin ang Diyos tungkol diyan ngunit sa pagdaanng araw ay natanggap ko na lalo na nang nakausap ko si Gerald at buong puso na rin niyang tinanggap ang kapalaran niya. Walang may gustong mamatay si Gerald anak. Napakabuti niyang tao. Kayanin natin ang maaring pagkawala niya sa atin kahit gaano pa iyon kasakit. Hindi ko alam kung bakit siya ngunit ayon sa kaniya, siya ang binigyan ng Diyos ng ganoong karamdaman dahil alam ng Diyos na sa ating lahat, siya ang pinakamatatag at siya din ang kailangang maghintay sa taas. Hindi ko sinabi ito sa iyo dahil sa kahilinganniya. Gusto kong gawin mo ang kaisa-isa niyang hiling sa ating lahat. Walang luluha sa harap niya. Walang magpapakita ng awa, walang magpapakita ng kahinaan. Irespeto natin ang kagustuhan niyang iyon. Alam kong hindi mo kaya iyon ngunit nakikiusap akong kayanin mo tulad ng pagsasakripisyo niyang hindi niya hinayaang maapektuhan ka sa kaniyang karamdaman. Anak, hiling niya iyon na alam kong mahirap mong gawin ngunit kailangan nating ibigay sa kaniya. Kung hindi mo pa kaya, pumunta ka muna sa kuwarto mo, isigaw mo doon ang sakit ng loob mo. Iiyak mo doon ang paghihirap ng kalooban mo at pagbalik mo sa kuwarto niya, lahat ng naipon diyang sakit ay kaya mo ng pigilin kung nasa harap mo na siya. Ganyan ang ginagawa ko anak bago ko siya harapin."

        Ginawa ko ang hiling ni Daddy. Nagbasag ako sa sobrang pagsisisi ko sa mga nagawa ko sa kaniya. Sinuntok-suntok ko ang dibdib ko. Sumigaw ng ubod ng lakas. Lumuha, humagulgol, umiyak ng umiyak ngunit hindi ko kayang ubusin ang sakit. Naroon iyon na parang bukal na pabalik-balik. Parang dagat na hindi maubusan ng tubig. At noon alam kong hindi ko maipapangakong kaya kong magpakatibay sa harap ng taong nasaktan ko ngunit nanatiling tapat sa kaniyang pangako.

        Kinahapunan ay kinatok ako ni Dok Joey sa kuwarto ko. Gising na daw si Gerald at kailangan ko ng ihanda ang aking sarili sa muli naming pagkikita. Kailangan ko daw patatagin ang loob ko. Hindi ko alam kung paano ko gawin ang hiling niya. Hindi ako makakapangakong kaya konglabanan ang pagluha.

        Pagpasok ko ay nakita ko siyang nakasandal sa unan. Taglay nito ang kakaibang ngiti. Walang nakikitang paghihirap sa kaniyang mukha. Maaliwalas ang kaniyang pagkakangiti sa akin at nang mabungaran niya ako ay itinaas niya ang dalawang kamay at isinigaw niya ang katagang...

        "Hey baby ko!"

        Mabilis akong lumapit sa kaniya at niyakap ko siya. Pilit kong pinigilan ang pagluha. Niyakap din niya ako. Mahina ang kaniyang pagkakayakap ngunit sinikap niyang higpitan iyon. Tumuloy ang pag-agos ng aking luha ngunit ayaw kong ipakita iyon kaya panakaw kong pinusan iyon sa aking kamay at tinagalan ang pagkayakap ko sa kaniya nang di niya makita ang basa kong mga mata.

        "Patawarin mo ako. Hindi ko po alam kung papaano ako babawi sa iyo bhie. Sorry.... Sorry...Sorry.

        "Shhhh! Tahan na bhie. Huwag mo ng itago ang pag-iyak mo dahil alam kong umiiyak ka. Iyakin ka kayang baby ka." pilit niyang pinasaya ang pag-uusap ngunit kahit kailan hindi ko nakitaan ng pagkatuwa ang nangyayaring ito sa amin.

        "Sorry na po talaga!" tuluyan ng yumugyog ang balikat ko.

        "Sa pagmamahal hindi kailangan ang salitang patawarin dahil kung tunay kang magmahal kasama nito ang pagtanggap mo sa kabuuan ng mahal mo hindi lamang angkaniyang mga kalakasan bagkus mas dapat pang mahalin ang kaniyang mga kahinaan nang malaman mong siya at katulad mo ding nagkakamali."

        "Salamat baby. Paano kaya ako babawi sa iyo?"

        "Sige simulan mo ng bumawi ngayon. Gusto kong ituring mo ako katulad ng dati, iyong baby mong malakas at walang sakit. Gusto kong lagi kang nakatawa o nakangiti. Sige,puntahan natin sina nanang at daddy sa garden sa may pool. Sabayan natin sila sa hapunan. Matagal na akong hindi nakakalabas at ngayong nandito ka na ay gusto kong gawin muli ang dati nating ginagawa."

Napakasaya ng hapunang iyon sa akin.Katabi ko ang mahal ko at kaharap ko ang nagkabalikang mga magulang ko. Wala ni isa sa amin ang bumanggit tungkol sa karamdaman niya. Tanging mga masasayang alaala naming dalawaang naging paksa at ang mga nakaraannina nanang at daddy din ang paminsan-minsan ay tinatanong ni Gerald.

        "Nang, bukas po baka darating na po yung magtuturo sa inyo sa mga basics ng pagbabasa at pagsusulat. Huwag po sana kayo mainsulto pero kailangan po ninyo iyon lalo na kapag gawin kayong Manager ni Daddy sa isa sa mga shops niya. Nabayaran ko na din kaya huwagna kayong tumanggi pa." nakatawang balita ni Gerald.

        "Gano'n ba? Salamat anak. Iyan talaga ang gusto kong gawin."

        Tumitig ako kay Gerald. Naisip kong bakit lumikha ang Diyos ng katulad niya at kukunin din siya kaagad sa amin. Napakalupit naman ng kapalaran na kung sino pa ang may mabuting kalooban ay sila pa ang maagang kinukuha ng Diyos. Ayaw kong lumuha kaya kinuha ko ang tubigsa harapan ko at inubos ko ang laman niyon.

        Nagkatabi kami sa pagtulog ni Gerald. Nakayakap ako sa kaniya magdamag at sa tuwing nagigising siya ay haharap siya sa akin at hahalikan ang labi ko sabay sabihing..."Baby naghihilik ka!"...kahit hindi naman. At kung sakaling makatulog ako at matanggal ang braso kong nakayakap sa kaniya ay magmamaktol na parang bata. Titigil lamang siya kung muli kong hihigpitan ang pagyakap sa kaniya.

        Kinabukasan ay maaga niya akong ginising. Kailangan daw magpalit na ako at huli na ako sa intership ko. Pagkaligo ko ay nasa kusina na siya at hinihintay niya ako para sabayan ng agahan. Kahit medyo mahina na siya ay pilit parin siyang sumasama na ihatid ako sa clinic na pinag-iinternan ko at pagdating ng hapon ay naroon din siya para sunduin ako. Masayang-masaya siya sa tuwingsasakay na ako at yayakapin niya sabay sabing..."Yeyyyyy dito na mahalkong baby!"

        Pagkaraan ng dalawang linggoay kinausap ako ni Doctor Joey.

        "Bumubuti ang kalagayan niya. Parang lalo siyang nagiging malakas sa ngayon hindi katulad ng wala ka sa tabi niya. Kailangan lang nating maghanda dahil magiging palagian na ang pag-atake ng sakit niya. Pero kung titignan mo siya ngayon, parang lalo siyang lumakas atsumigla. Tignan mo nga naman talaga ang nagagawa ng pag-ibig ano?" nakangiting balita niya sa akin.

        Dalawang linggo pagkatapos naming kumain ng hapunan. Sinabi niyang pupunta na kami sa kuwarto para manood ng paborito naming mga Romantic Comedy movies.

        "Bhie, pasuyo lumabas ka muna dito sa kuwarto kahit ilang oraslang. please!"

        Alam kong may mali at inaatake siya ng sakit niya.

        "Bhie, hindi kita iiwan dito lang ako. Sandali at kukunin ko ang mga gamot mo."

        "Ayaw kong makita mo ako saganitong sitwasyon kaya parang awa mo na. umalis ka na muna hahhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!" alam konghindi na niya makayanan ang sakit ng kaniyang ulo. Namumula ang buong mukha niya. Hawak niya ang ulo at umiikot-ikot na siya sa kama niya na may kasabay na pagsipa. Umiiyak langakong nakamasid sa kaniya. Pilit kongpinainom ng gamot niya ngunit sumuka lang siya ng sumuka. Pinakalma ko siya.

        "Baby, huminga ka ng malalim. Hinga ng malalim at kahit sandali lang ay tumigil ka. Kaya mong pigilan yan baby, Please."

Kinagat niya ang labi niya. Tumingin siya sa akin namumula ang mga mata at may mga luha sa gilid nito. Naawa ako sa kaniya dahil alam kong sobrang sakit na ngunit kailangan niya akong sundin. Tinurok ko ang injection sa kaniya at pagkatapos no’n habang hinihintay naming umepekto ang naiturok sa kaniya ay niyakap ko siya ng mahigpit. Alam kong masakit na masakit ang ulo niya at nagsusuka dala ng kaniyang sakit at hinayaan kolang na masukahan niya ako basta hindi ko siya iiwan. Hindi ko siya kayang iwang mag-isa. Pagkaraan ng ilang saglit ay humina na ang kaniyang pagkakayakap sa akin at alam kong makakatulog na siya. Muli kong pinagmasdan. Alam kong kahit ano ang gawin ko, kahit pa doctor ako ay tanging Diyos na lamang ang makakatulong sa kalagayan niya. Sana maawa ang Diyos sa amin. Sana bigyan niya kami ng himala. Kahit sa buong buhay namin ay ngayon lang niya kami mabalatuhan ng kaniyang himala.

Dalawang linggo pa bago angaking graduation ay niyaya ko siyang lumabas kami. Dinala ko siya sa restaurant na unang pinangdalhan niya sa akin. Muling bumalik sa alaala niya ang araw na naroon kaming dalawa. Lahat ng aming mga napagdaanan at pagkaraan ng isang oras ay tinawag na ang pangalan ko para alayan ang taong mahal ko ng isang kanta. Muli kong kakantahin ang kantang inalay niya sa akin. May boses din naman ako hindi nga lang katulad ng ganda ng boses niya ngunitalam kong mabibigyan ko ng hustisya ang buong kanta.

Pumailanlang ang intro ng “Everything I Have” at habang kinakanta ko ay bumabalik ang lahat sa akin. Hindi ko napigilang hindi maiyak habang kinakanta ko iyon lalo pa’t nakangiti ang mahal kong nakamasid sa akin. Katulad ko, umiiyak din siya. Alam kong iyak iyon ng sobrang kaligayahan dahil sa kabilang pagsubok, buo parin kaming dalawa.

If I could be the perfect man in your eyes

I would give all I’m worth to be a part of your life

I could promise the world but it’s outof my hands

I can only give you everything I have

Alam kong ako ang pinakamalaking bahagi ng buhay niya. May mga pagkakamali man ako ngunit alam kong dama niyang sobrang mahal na mahal ko din siya. Hindi ko nga lang kayang ibigay at dugtungan ang buhay niya ngunit kung sana puwede lang ibalato sa kaniya ang kalahati ngbuhay ko ay ginawa ko na para sabay din kaming magbabalik sa hiram naming buhay. Kung sana puwede kongibigay ang bawat kalahati ng aking hininga ngunit ang kaya ko lang ibigayay kung anong meron ako. Siya…lahatlahat ng sa kaniya ay ibinigay niya sa akin.

I never dreamed I could ever feel theway I do

I hope and pray I will always be enough for you

I can only do my best

I have to trust you with the rest

Dumating siya sa buhay ko at hindi ko inaakalang makakatagpo ako ng taong kakaiba kung magmahal.Ang taong bumuo sa aking pagkatao. Umaasa ako at nananalangin na sana sapat na ako para sabihin niyang naging masaya siya sa mundo. Dinadalangin ko na nawa’y naging kumpleto siya sa pagmamahal ko. Inaasahan kong hihintayin niya ako kung saan man siya tutungo at doon ay muli naming ipagpapatuloy ang naudlot naming pag-iibigan. Habang narito pa siya, gagawin ko ang lahat para mapaligaya siya. Hindi ako perpekto ngunit sisikapin kong magingganoon sa kaniya at ang mga hindi ko man magawa ay alam kong siya na angpupuno. Parang hindi ko na kayang ituloy ang kanta. Sobrang mabigat naang dibdib ko at hindi na ako makahinga. Napaupo ako at yumuko na lamang sa kaiiyak nang biglang maytumuloy sa lyrics ng kanta…

I promise I will hold you through the changes and fears

when life seems unclear

and when I can’t be right there with you

I know there’s an angel by your side

        Siya ang nagtuloy sa lyrics naiyon ng kanta. Nakangiti siya habang kinakanta niya ngunit bumabagtas ang luha sa kaniyang pisngi. Alam kong nanghihina siya ngunit pinipilit niyang umakyat ng stage habang kinakanta iyon. at nang matapos ang lyrics na iyon ay hinawakan niya ang kamay ko at pinisil. Sa sandaling iyon, wala kaming pakialam sa mga naroon at nanood. Ang tanging mahalaga ay ang sasabihin ng taong mahal ko at hindi ang iisipin ng iba. Hindi ko alam kung hanggang kailan nalang siya sa piling ko at gusto kong iparamdam ang pagmamahal ko sa kaniya sa alam kong tama lang para sakatulad niya. Hindi ko siya ikakahiya at wala na akong pakialam pa sa sasabihin ng iba. Sa harap ng madaming tao, habang ang lahat ng mata ay nakatutok sa amin ay hinalikan ko siya sa labi.

        Hiyawan ang mga naroon. Pumapalakpak. Ang ilan ay may mga luha sa kanilang mga mata. Nadala sila sa madamdamin naming pagkanta.At ilan sa mga naroon na kasabay naming umiyak ay mga kakilala niyangnakakaalam sa kalagayan ng taong kayakap ko... ang mahal kong malapit ng bawiin ng langit sa akin.

        Sa pagdaan ng araw ay lalongnagiging madalas na ang pag-atake ngsakit ni Gerald. Namalagi na si Doktor Joey sa bahay na katulong ko sa pag-aasikaso sa kaniya. Sa tuwing nakikita kong namimilipit siya sa sakit ng ulo at nagsisigaw siya habangmahigpit niya akong niyayakap ay parang ako ang nasasaktan. Sinasabayan ko iyon ng pagdarasal na sana huwag na siyang pahirapan pa ng Diyos dahil sa katulad ni Gerald na kabutihan ang ginawa niya sa buong buhay niya ay hindi niya deserve ang ganoong pagpapahirap. Kung maari lang na ipasa niya ang sakit na nararamdaman niya. Tanging yakap koat halik sa kaniyang noo ang tangi kong magawa. Noon ko din napag-isip-isip na kahit gaano ka pala kagaling na doctor ay may mga sakit ding hindi mo kayang gamutin at ang lalong napakasakit sa akin ay wala akong magawa sa karamdaman ng taong sobra kong minahal.

        May mga gabing nahuhuli ko siyang may ka-chat at mga litrato koang naka-share. Hindi ko alam kung ginagamit niya ang mga pictures ko sapakikipagchat ngunit hinayaan ko na lamang siya dahil nakikita ko namang nawiwili siya sa ginagawa niya. Bigla niya akong gigising sa umaga, kukuhanan ng pictures sa ilang mga anggulo. Tatanggalin niya ang damit ko at tuwang tuwa siyang kunan ako na tanging boxer short lang ang suot ko. I-upload niya iyon sa Facebook account niya o kaya ay i-share sa kung sinuman ang ka-chat niya. May mga sandali ding nagtatawagan sila ng ka-chat niya at nagulat na lamangako ng bigla niyang ipinasa sa akin ang celphone niya.

        "Bhie, kausapin mo siya, kaibigan ko yan sa Houston. Sa kanila ako namamalagi noong nagpapagamot ako doon. Bryan ang pangalan niya."

        Para kay Gerald kakausapin ko naman at makipagkuwentuhan ngunit ginagawa ko lang iyon dahil parang natutuwa siyang nakikinig sa usapan namin ng kaibigan niya. Tuwang-tuwa siya kung nakikita niyang natatawa ako sa jokes ni Bryan. May iba akong nararamdaman sa ginagawa niyang iyon ngunit hinayaan ko na lang gawin niya ang lahat na makapagpapasaya sa kaniya.

        Dumating ang araw ng graduation ko. Mahinang-mahina na siGerald ngunit pinilit parin niyang sumama para makita daw niya akong aakyat sa entablado at tanggapin angdiplomang noon ko pa pinangarap na makamit. Lahat nasa kamay ko na. Lahat ng pangarap ko ay nasa akin na,maliban sa taong mahal ko. At siya... siya pa na pinakamalahaga sa lahat ngaking pangarap ang alam kong napipintong mawawala sa akin.

        Pagkatanggap ko ng diploma ko ay itinaas ko iyon at nakita ko angpagtayo niya at pagpapalakpak. Nasa mukha niya ang kakaibang saya. Napapaluha siya sa kakatawa. Masayang-masaya ang baby ko sa aking pagtatagumpay. Pababa na ako sa entablado at babalik sa aking upuan ng bigla na lang siyang nakitang natumba sa upuan niya. Nang makalapit ako sa kaniya ay buhat na siya ni Daddy na walang malay. Lahat kami ay natakot. Ako man din ay humahagulgol na, pero alam kong buhay siya at nawalan lang ng malay. Isa iyon sa mga simtomas na malala na nga ang tumor niya, ang pagkawala ng malay. Dinala na namin siya sa hospital ngunit ilang sandali pa ay nagpilit na siyang lumabas para daw sa makaattend siya ng party sa bahay.

        Nakipag-usap lang siya sandali sa mga bisita at hiniling niya sa akin na ihatid na siya sa kuwarto niya dahil pagod na pagod na siya at gusto na niyang matulog.

        "Bhie," hinawakan niya ang kamay ko. Tumitig siya sa akin. Nakangiti. "Lahat ay nakamit mo na. Lahat ay naibigay ko na. Lahat ng meron ako, nasa sa iyo na. Pagod na akong lumaban ngunit masaya akong nasaksihan ko ang lahat ng iyon. Kunganuman ang mangyari sa mga susunod na araw, gusto kong magpakatatag ka. Alam kong nahihirapan ka na ding nakikita ako lalo na kapag inaatake ako ng sakit ko. Mas lalo kasing masakit sa aking nakikita kang hindi alam ang gagawin sa tuwing tinatamaan ako ng karamdaman ko. Mangako ka sa akin na buksan mo langang puso mo na wala na ako. May darating sa iyo at alam kong mamahalin ka niya tulad ng pagmamahal ko."

        "Hindi ko kaya. Kahit wala kana, gusto kong ikaw lang ang huli kong mamahalin."

        "Bata ka pa bhie, gusto kong ienjoy mo ang buhay mo. Huwag kang matakot magmahal. Oo nga't masasaktan ka ngunit kasama iyan kung nagmahal ka. Kakambal ng ligayaang sakit sa pag-ibig. Lahat kailangansumubok sa pag-ibig. Hindi mo alam kung magiging masaya ka o magiging malungkot, wala ka ding alam kung magtatagumpay ka o mabibigo kung hindi mo subukang magmahal. Subukinmong magmahal bago mo malalaman ang kahihinatnan. Ang mahalaga sa pag-ibig ay ang sumubok kang magmahal at ngumiti, hindi yung sumuko ka na agad na hindi pa sumusubok."

        "Ngunit bhie, ikaw lang ang mahal ko, wala ng hihigit pa sa iyo, wala ng makakagawa sa mga nagawa mo sa akin."

        "Hindi ko naman sinasabing may papalit sa akin kung saan mo ako ilalagay sa buhay mo. Mananatili ako doon. Ngunit subukan mo lang buksan ang ibang bahagi ng puso mo para sa iba. Maaring may darating na magbibigay sa iyo ng hindi man katulad ng ginawa ko ay ibang nakakatuwang pagtatapos naman ng pag-ibig ang hatid nito sa iyo. Matatahimik ako't masisiyahan kapag makita ko na sa kabila ng masakit na karanasan at pagtatapos natin ay muli kang magmahal at binuksan mo ang puso mo sa bagong darating."

        Gusto ko mang tumanggi sa sinabi niya ngunit hindi ko na siya kinontra pa. Itinaas ko ang kumot niya. Hinagkan sa labi at muli kong pinalaya ang luha ng pagdadalamhati.

“Kung may darating hayaan mong magiging handa muna ang puso ko’t isipan bago ko harapin ang bagay na iyan. Ngunit pangako kong bubuksan ko ang puso ko sa iba.”

        "Huwag kang mangako bhie...sumumpa ka!" pagkasabi niya niyon ay nakita ko ang mabilis na pagpunas niya sa kaniyang luha na umagos sa kaniyang tainga. Alam kongmasakit din sa kaniyang palayain ako ngunit alam niyang iyon ang dapat at tama.

        "Sumpa ko iyan sa iyo bhie. Sumpa ko 'yan."

        Kinabukasan ay hinawakan niya ang kamay ko. Pinikit niya at minulat ang mga mata. Kinabahan na ako sa nakita kong reaksiyon niya. Alam ko ng mangyayari iyon sa kaniya.

        "Bhie, anong oras na? Bakit mo pinatay ang ilaw sa kuwarto?"

        Niyakap ko siya. Mahigpit na mahigpit. Hindi ko alam kung paano kosasabihing pati kurtina sa kuwarto niya ay nakabukas at sumisilip na ang sinag ng araw sa kaniya. Hindi ko na naman napigilan ang lumuha dahil alam kong ilang oras na lamang ay mamaalam na siya sa akin.

        "Bhie, magsalita ka naman."

        "Umaga na baby. Nakabukas ang bintana mo at maliwanag ang araw." garalgal kong sagot. Sobrang sakit sa aking makita siya sa ganoong kalagayan. Hindi ko kayang pigilin angumiyak.

        "Alam ko na. Naiintindihan kona. baby, huwag mo akong iwan. Gusto kong nahahawakan kita para kahit hindi na kita makita ay alam kong nariyan ka lang sa tabi ko. At kung sakaling hindi na kita marinig, kung sakaling hindi ko na kayo makikilala pa at hindi na din ako makapagsalita, gusto kong yakapin mo lang ako. Gusto kong ihatid ako ng yakap mo hanggang sa huli kong hininga. Mahal na mahal kita. Naging buo ang buhay ko dahil sa iyo at sinumpa mo sa akin, sana gawin mo para sa ikaliligaya mo din. Hihintayin kita bhie. Alam kong muli tayong magkakasama at hihintayin kita doon."

        Niyakap ko siya... "Mahal na mahal kita! Salamat sa lahat lahat. Ikaw ang gumawa ng paraan para makamit ko lahat ng pinangarap ko. Ikaw na pinakamahalaga sa akin ang tuluyan pang mawawala ngunit gusto previouskong malaman mo na ikaw ang pinakamalaking bahagi ng buhay ko. Hinding-hindi kita makakalimutan."

        Ilang oras pa ay dumating na lahat ang kinatatakutan ko. Tama ang sabi niya kagabi, pagod na siya sapakikipaglaban. Gusto na niyang magpahinga at hiniling ko sa Diyos, taimtim akong nanalangin na ibigay na niya ang hiling ng baby kong magpahinga.

        Hanggang nawala na ng tuluyan ang kaniyang pandinig, hindi na niya maikilos ang kalahating bahagi ng katawan, hindi na din siya makapagsalita at kahit hindi niya akomarinig ay kinakantahan ko siya ng Everything I Have... paulit-ulit, hindiako nagsasawa kahit pa pinapaos na ako. Lumuluhang nakamasid lang sa amin si Nanang at Tatang. Nakahiga kaming dalawa sa kama niya. Nakaunan siya siya sa isang braso ko. Nakadantay ang isang braso niya sa akin habang yakap ko siya. Paulit-ulitakong kumakanta at alam kong iyon ang gusto niya hanggang naramdaman ko huminga siya ng ubod ng lalim,  nanginginig siya na parang giniginaw at tuluyang nanigas.  Mas hinigpitan ko ang yakap ko sa kaniya. Itinigil ko ang pagkanta, humagulgol ako at paramaibsan ang naipong pagdadalamhati sa dibdib ko ay buong lakas kong isinigaw ang pangalan niya....

“GERAALLLLLLLLLDDDDDDDDD”

Sa burol walang patid ang pagdating ng mga gustong makita siya. Hindi ko siya iniwan. Lagi ako sa tabi ng kaniyang kabaong. Hindi ko pansin ang ikot ng lahat. Hindi ko din pansin ang pagdating at pag-alis ng mga nakidalamhati. Masyado akong natamaan sa pangungulila. Akala ko kasi kaya ko na. Akala ko din matatanggap ko ang pagpanaw niya pero hindi pala ganoon kadaling tanggapin ang sakit na iwan ka ng mahal mo dahil kailangan na niyang mauna.

Ako din ang huling umalis sa libing. Nagpaalam na sina nanang at tatang. Sinabi kong susunod na lamang ako dahil gusto kong magpaalam kay Gerald ng ako lang at siya ang nasa sementeryo. Nakidalamhati ang langit. Bumuhos ang ulan.

Biglang may nagpayong sa akin. Lumingon ako at isang gwapo at matipunong lalaki ang nakita ko. Mas matangkad si Gerald ngunit hindi sila nagkakalayo ng hitsura. Ngumiti siya sa akin. Nakatingin lang ako sa mukhaniya. Nagtataka. Madaming gusting itanong.

“Ako nga pala si Bryan. Kaibigan ni Gerald. Yung nakausap mosa celphone from Houston? Ibinilin ka niya sa akin. Sana hayaan mong tulungan kitang bumangon muli.”

“Kailan ka pa dumating dito?”

“Nang araw na namatay siya, hindi ko na siya naabutan pero sa celphone nakapangako ako sa kaniyang ako ang mag-aalaga’t titingin muna sa iyo. Sana maging bukas ka sa pagdating ng mga pagbabago sa iyong buhay. Hindi ako nagmamadali. Handa akong maghintay. Basta nandito lang ako hanggang handa ka na muling humarapsa bagong yugto ng buhay.”

Hindi na ako nagsalita. Naalala ko ang sumpa ko kay Gerald. Pinaghandaan niya lahat. Ibinigay niya ang lahat ng mayroon siya. Inakbayan ako ni Bryan nang tumalikod kami sa puntod ni Gerald.

Babalik ako. Hindi siya mawawala sa aking alaala. May natatangi siyang lugar sa puso ko’t buong buhay. Walang sinuman ang papalit sa kaniya doon ngunit may nakalaan paring bahagi ng puso ko sa iba. Iyon ang binitiwan kong sumpa sakanya. Hindi ako magsasawang bisitahin siya sa kaniyang libingan kasama ang kaibigan niya… kasama ng lalaking pinagkatiwalaan niya parasa akin.

WAKAS . . .

Share this story:

EVERYTHING I HAVE [completed]

Chapter 01

Chapter 02

Chapter 03

Chapter 04

Chapter 05

Chapter 06

Chapter 07

Chapter 08

Chapter 09

Chapter 10

Chapter 11

Chapter 12

Chapter 13

Chapter 14: PRE-FINALE

Chapter 15: FINAL CHAPTER

Table of Contents

EVERYTHING I HAVE [completed]

Install WattHub

Dismiss install banner?

Notifications