WARNING

DISCLAIMER

This story contains mature, intimate, and emotionally intense themes intended for adults only. If you are underage or uncomfortable with content involving explicit sexual situations, emotional tension, or unconventional scenarios, we kindly advise you not to continue reading.

Please note:

everything in this story is purely fictional.

The condition referred to as

SEMEN DEPENDENCY SYNDROME (SDS)

is not real. It is a completely fictional concept created by the author for the purpose of storytelling. There is no scientific or medical evidence that such a condition exists. It was invented to support the plot, explore fantasy, and add dramatic tension to the narrative.

SEMEN DEPENDENCY SYNDROME is not based on any real illness, diagnosis, or research. It is purely a product of imagination and should not be interpreted as a real medical issue.

All characters, events, and situations in this story are fictional.

Any resemblance to real people or experiences is purely coincidental.

This story is not intended to educate or promote medical information, but to entertain and engage readers in a fictional world.

Please read with an open mind, and remember:

This is fiction-not reality.

UNDERSTANDING SDS

Semen Dependency Syndrome, or SDS, is a rare condition where the body becomes dependent on a special nutrient found only in human semen. This nutrient, called Semen Factor B (SF-B), plays an important role in balancing a person’s emotions, keeping the nervous system stable, and helping the body feel whole and regulated. While most people naturally produce or absorb enough of this compound on their own, those with SDS cannot. Because of this, their body begins to rely on external sources of SF-B-specifically through semen intake.

The first and most common sign that the body is running low on SF-B is a deep, internal itch located inside the rectal area. This itch isn’t caused by hygiene, allergies, or irritation. It comes from inside the body, where SF-B receptors are located. The itch is actually an early warning signal, telling the person that they are becoming deficient and need both anal and oral intake of semen soon. It’s the body’s way of saying that it’s out of balance and needs support.

If the need isn’t met-if the person doesn’t receive enough semen either through oral or anal sex-the symptoms start to worsen. They may feel mentally foggy, emotionally drained, or physically tired. Eventually, the body can shut down entirely, leading to fainting or full-body collapse.

This “shutdown” phase is serious, and most people with SDS who pass out stay unconscious for up to ten hours. When they wake up, they usually feel empty, weak, and emotionally flat, often needing time to recover before they can function normally again.

Doctors familiar with SDS stress the importance of both oral and anal semen intake. Oral sex can help the body absorb SF-B into the bloodstream and provide temporary relief.

However, the most effective and lasting results come from anal sex, where the rectal lining allows for direct absorption into the body’s system. Relying on just one method may not always be enough to keep the person stable, which is why both are recommended as part of managing the condition 𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹

•Please be advised that everything related to SEMEN DEPENDENCY SYNDROME (SDS) in this story is entirely fictional. It is a concept purely created by the author’s imagination and has no basis in medical or scientific fact.

CHARACTER INTRODUCTION

AUTHOR’S NOTE

The character visuals presented here are solely based on my personal interpretation as the author. These portrayals reflect how I envision each character’s appearance in terms of face, style, and presence within the world of this story.

However, readers are free to imagine and recreate the characters in their own way. Whether in looks, stature, or expression. The essence of each character lies beyond their physical form, and I encourage every reader to visualize them however they connect best.

This is merely a guide, not a rule. Let your imagination shape them as you read. 𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹

MAIN CHARACTER

Not part of the Moreno Family

𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹𐔌 ﹒ ⋆ ꩜ ⋆ 𓂃 ₊ ⊹

MORENO FAMILY

ETHNICITY : Spanish German-

Filipino

CHAPTER 1

ELIJAH

Mabigat ang bawat bagsak ng aking mga paa sa basang kalsada. Ang putik ay sumisipsip sa nipis ng aking luma’t pudpod na tsinelas, kaya sa bawat paghakbang ay kailangan ko pang pumiglas para hindi maiwan ang mga ito sa ilalim ng maruming lupa.

Malagkit at malamig ang basang putik na humahalsik sa aking mga binti, ngunit wala akong panahon para punasan iyon.

Mas

higit

kong

hinigpitan

ang

hawak

sa

hawakan

ng basket na gawa sa rattan .

Dinadama ko ang unti-unting paghingal ng aking dibdib habang iniingatan na huwag maipit o matapon ang mainit-init pang mga lalagyan sa loob— ang

tanghalian

na

pagsasaluhan

naming anim.

Ito na ang naging

takbo

ng aking araw-araw

tuwing

pumapasok

ang

buwan

ng pag-ani.

Kapag ganitong panahon, ang katawan nina Kuya Gabriel ay nagiging parang mga bakal na binabanat mula umaga hanggang hapon.

Walang pahinga ang limang magkakapatid sa pag-akyat, pagpitas, at pagbubuhat ng mga crates ng prutas na ikakarga sa mga malalaking trak papunta sa kompanyang gumagawa ng dehydrated fruits .

Ang

malawak

na

sakahang

ito na

pagmamay-ari

nila Kuya Gabriel ang naging

tanging

pader

na

sumalo

sa kanila mula sa isang

nawasak

at

madugong

nakaraan

.

Nagtutulungan

silang

magkakapatid

upang

itaguyod

ang

negosyong

ito, isang

malinis

at

tahimik

na buhay na

malayo

sa

dumi

at

pulbura

ng kanilang dating

propesyon .

Dating mga sundalo sina

Kuya Gabriel, Rafael, at Marco.

Samantalang sina

Kuya Diego

at

Kuya Lucas

naman ay nakatakda na sanang sumunod sa bakas ng kani-kanilang mga nakatatandang kapatid at pumasok sa kampo— mga pangarap na

biglang

naputol

nang dahil sa isang gabi ng

malagim

na

trahedya

.

Isang

gabing

nagpaguho

rin sa buo kong mundo.

Bagong halal na Heneral ng hukbong sandatahan ang kaniyang ama noon.

Sa mismong gabi ng selebrasyon para sa pagkaluklok nito sa posisyon, nabulabog ang buong tahanan sa sunod-sunod at walang awang putok ng mga baril mula sa mga armadong lalakeng tumambang sa labas ng kanilang bahay.

Sa ilang

saglit

lamang, ang saya at salo-salo ay

pinalitan

ng

usok

, mga

basag

na

salamin

, at amoy ng

dugo

.

Ang kaniyang ama ay pumanaw bago pa man mailabas ng pinto patungong ospital, habang ang kaniyang ina naman ay nag-agaw-buhay sa gitna ng kaguluhan.

Sa mga huling sandali ng kaniyang hininga, habang hawak ng magkakapatid ang nanghihina nitong mga kamay, nakiusap ang kaniyang ina—isang pabulong, lumuluha, at basag na huling habilin na iwan na nila ang militar at huwag nang magpatuloy sa pagsusundalo.

Natatakot ang kanilang ina na balang-araw, ang natitira pa niyang mga anak ay sasalubungin din ng parehong marahas na kapalaran.

Sa mismong mga kamay nila nalagutan ng hininga ang kaniyang ina.

Dahil sa matinding pighati at sa pagnanais na tuparin ang huling kahilingan ng magulang, minabuti nina Kuya Gabriel, Rafael at Marco na mag-AWOL at talikuran ang kani-kanilang mga ranggo, samantalang sina Kuya Diego at Lucas ay tuluyan nang hindi nagsumite ng kanilang mga papel sa kampo.

At sa gabi ring

iyon

,

nadamay

ang aking ama.

Isa si Papa sa mga pinarangalang panauhin at matalik na kaibigan ng pamilya nina Kuya Gabriel. Naitakbo man siya sa ospital, hindi na kinaya ng kaniyang katawan ang mga sugat na natamo mula sa mga bala.

Pumanaw

siya

kasabay

ng ama nina Kuya Gabriel.

Si Papa na lamang ang tanging pamilya ko sa mundo. Bagaman strikto, disiplinado, at mabilis uminit ang ulo kung minsan, alam ko sa kaibuturan ng aking puso na mahal na mahal ako ni Papa.

Nang minsang aminin ko sa kaniya ang aking tunay na pagkatao— na hindi mga babae ang

nakakakuha

ng aking

interes

at hindi ko siya

mabibigyan

ng apo —wala akong nakitang galit o pagtatakwil sa kaniyang mga mata.

Ang mahalaga lamang sa kaniya ay makatapos ako ng pag-aaral, magkaroon ng marangal na buhay, at huwag magpapaloko sa labas.

Ayaw na ayaw niyang nakikita akong may kasamang ibang lalaki dahil sa takot niyang gagamitin o sasaktan lamang ako ng mga ito. Bilang isang mabuting anak, isinapuso ko ang kaniyang mga habilin. Naniniwala akong ang kaniyang paghihigpit ay nagmumula sa labis na pagmamahal at proteksyon.

Kaya naman nang mawala si Papa, tila tinanggalan ako ng pundasyon. Para akong pinutulan ng mga paa at nawalan ng bait sa mundo. Naging isa akong tuod na walang lakas tumayo o magpatuloy sa araw-araw.

Ngunit sa mismong araw ng libing ni Papa, dumating sina Kuya Gabriel. Nakita nila ang aking pagkaubos, at sa kabila ng kanila ring sariling pighati, itinayo nila ako galing sa pagkakadapa.

Dahil wala na akong ibang kamag-anak at lubos na ulila, napagpasyahan ng magkakapatid na kupkupin ako bilang pagtanaw na rin ng utang na loob sa pagiging matalik na kaibigan ng aking ama sa kaniyang magulang.

Sa simula, puno ako ng

alinlangan

at hiya.

Wala kaming direktang ugnayan sa dugo. Ngunit sa araw-araw na pagpapapunta nila sa akin sa kaniyang bahay upang siguraduhing nakakain ako nang maayos, unti-unting napawi ang pader na ginawa ko.

Hanggang sa dumating ang araw na hindi na ako bumalik sa walang kaimik-imik naming lumang bahay, at tuluyan na akong nanirahan sa ilalim ng iisang bubong kasama silang lima.

Sila ang naging lambat na

sumalo

sa akin nang ako ay

mahulog

sa

pinakamadilim

na

bahagi

ng aking buhay.

Kung wala sila, baka tuluyan nang nabulok ang katawan at kaluluwa ko sa pangungulila. Ibinigay ko sa kanila ang aking buong paggalang at pagsisilbi bilang sukli sa buhay na muli nilang ibinigay sa akin.

“Ayan na naman siya. Inaabala mo talaga ang sarili mo,” ang bungad ni Kuya Gabriel nang makalapit ako sa kubo na tambayan nila sa gitna ng bukid.

Marahan niyang kinamot ang kaniyang ulo habang nakakunot ang noo, ngunit bakas sa kaniyang mga mata ang pag-aalala.

“Tirik na tirik ang araw oh! Iitim ka niyan!” dugtong pa niya nang may halong inis.

Agad siyang kumuha ng malinis na tuwalya at mabilis na hinawakan ang aking braso. Mahigpit ngunit maingat ang kaniyang hawak habang sinusuri ang aking balat na tila ba may malaking pinsala itong nakuha sa maikling paglalakad sa ilalim ng init.

“Malalapnos ’tong balat mo! Ang kulit mo talaga.”

Napatawa na lamang si Kuya Rafael mula sa di-kalayuan habang inilalapag ang kaniyang mga kagamitan.

“Ikaw na nga lang ang maputi sa bahay dahil sunog na kaming lahat sa araw, may balak ka pang gumaya sa amin,” natatawang saad nito bago mabilis na sinilip ang loob ng dala kong basket. Biglang kumislap ang kaniyang mga mata.

“Puta, mapaparami na naman ang kain ko nito!” agad niyang kinuha ang basket mula sa aking kamay upang ipasok at ilapag sa mesa.

“Umaatake na naman ’yang pagiging overprotective mo. Umupo ka na nga, Kuya,” natatawang pang-aasar ni Kuya Lucas habang nakasandal sa haligi ng kubo at pinapanood ang pagsusuri sa akin ni Kuya Gabriel.

“Natural lang ’yan, siya ang prinsesa sa bahay eh,” hirit pa ni Kuya Diego na may kasamang malawak na ngisi.

Sinamaan ko siya ng tingin, ngunit tinawanan niya lamang ako habang naglalakad patungo sa kabinet upang kumuha ng mga plato at kubyertos para sa aming lahat.

“Ginamit mo ba ’yung boteng inabot ko sa ’yo? Maganda daw ’yon para sa araw, para maprotektahan ’yang balat mo,” patuloy ni Kuya Gabriel, na hanggang ngayon ay nakahawak pa rin sa akin habang pinupunasan ang konting pawis sa aking noo.

“Oo nga, Kuya. Ginamit ko na nga,” sagot ko na ikinalambot ng kaniyang mukha at nagpadala ng isang maikling ngiti sa kaniyang mga labi.

Bago pa man makapagsalita uli si Kuya Gabriel, biglang humiyaw nang malakas si Kuya Lucas nang mabuksan niya ang takip ng lalagyan sa loob ng basket.

“Uyyyy!

Dinakdakan

!!“

Napangiti ako sa kaniyang reaksyon, ngunit agad ding napawi ang aking tawa nang biglang magbago ang ekspresyon ng mukha ni Kuya Gabriel sa aking tabi.

“Pakiss nga ako kay bunso! Namiss kita eh,” malambing ngunit nanggigigil na saad ni Kuya Gabriel.

Hinawakan niya ang likod ng aking ulo at mabilis na ipinukpuk ang kaniyang mga labi sa aking noo habang ginugulo ang aking buhok.

“Kuyaaaaa, tama na ’yan!” naiilang kong mabilis na awat sa kaniya, lalo na’t nakatingin at nakatitig sa amin ang kaniyang apat na kapatid.

Dali-dali siyang umakbay sa aking balikat, ngunit mabilis akong umatras at kumalas dahil sa lagkit ng kaniyang balat na basang-basa ng pawis mula sa maghapong pagtatrabaho sa ilalim ng sikat ng araw.

“Ang arte naman,” natatawa niyang reklamo sabay upo sa isang mahabang bangkong gawa sa kahoy.

“Upo na,” dagdag niya sa isang mautoridad na tono habang tinatapik ng dalawang beses ang bakanteng pwesto sa kaniyang tabi.

Agad naman akong umupo roon upang maihanda na rin ang aking sarili sa pagkain.

Habang nagsasalin ng kanin sa kaniyang plato, biglang nag-angat ng tingin si Kuya Diego.

“Ngapala, lagi kang hinahanap ng dalawang kumag na ’yon sa akin. Kada napapadaan ako sa barangay nila, kung hindi ’yung isang kumag ang humaharap sa akin, ’yung isa namang kumag ang nangungulit kakatanong sa ’yo.”

Napairap ako sa hangin nang agad kong mapagtanto kung sinong mga lalaki mula sa kabilang baryo ang kaniyang tinutukoy.

“Hayaan mo na ’yon, mga papansin lang ’yan,” walang kuwentang sagot ko habang naglalagay ng kanin sa sarili kong plato.

Tumango si Kuya Diego habang may nakaguhit na bahagyang ngisi sa kaniyang mukha.

Si Kuya Lucas naman ay sumubo muna bago sumingit sa usapan.

“Iba kasi ang ganda nitong si Elijah eh. Natatalbugan niya pa ang mga tunay na babae sa labas ng Alejandra Hotel. Partida, nakapekpek shorts pa ’yong mga ’yon, pero wala silang panama sa dami ng nagkakagusto dito kay Elijah.”

Inirapan

ko siya nang

nakatutok

sa

kaniya

ang aking

tingin

, habang siya naman ay

nagpatuloy

sa

pagtawa

.

Namatay ang tawa sa paligid nang marinig ang mabigat at seryosong boses ni Kuya Gabriel.

“Yan ang ayaw na ayaw kong mabalitaan, ang nakikipagligawan ka sa mga lalaking ’yan. Hindi porket may nagkakagusto sa ’yong mga lalaki ay kakagat ka na sa mga pabuladas nila. Alalahanin mong may mga masasamang motibo ’yang mga ’yon. Kung hindi ka peperahan, gagamitin ka lang.” Nakatitig siya sa akin habang dahan-dahang isinusubo ang kaniyang pagkain.

“Ngek, eh wala nga akong kapera-pera. Paano naman nila ako mahuhuthutan?” natatawa kong depensa upang gumaan ang kapaligiran.

“Kahit na, paniguradong gagamitin ka lang nila,” malamig at walang halong biro niyang ulit.

“Anong gagamitin? Eh hindi naman ako uto-uto no para magpagamit. At ano namang mahahalagang bagay ang mahihita nila sa akin, aber?” takang tanong ko habang nakatingin sa kaniya.

Humalakhak nang mahina si Kuya Rafael mula sa kabilang dulo ng mesa.

“Bakit ’di mo pa

tumbukin

?“

Lumingon siya sa akin habang deretsong nagpatuloy,

“

Gagamitin

lang ang

katawan

mo, ’yun ang ibig sabihin ni Gabriel.

Pepwetan

ka lang ng mga

ugok

na ’yan at kakantot-kantutin ka para

gawing

parausan

, pero hindi ka

seseryosuhin

.“

Walang kagatol-gatol ang mga salitang lumabas sa labi ni Kuya Rafael na ikinatawa ng kaniyang mga kapatid, maliban kay Kuya Gabriel na nanatiling nakatitig sa akin nang buong seryoso.

“Maganda ka pa naman, kaya marahil kahit mga tunay na lalaki ay nagkakainteres sa ’yo,” dagdag pa ni Kuya Rafael.

Kumunot ang noo ko at pinalagutok ang aking mga daliri sa ilalim ng mesa.

“Naku, 20 na ako no. Hindi na ako bata para hindi malaman ang mga galawan nila. Lahat ng lalaki, walang kuwenta at puro ganyan lang ang gusto.”

Natahimik sila sa aking seryosong pahayag. Upang basagin ang matinding katahimikan, mabilis akong nagtaas ng dalawang daliri.

“Syempre, hindi kayo kasama doon, dahil hardworking guys kayo eh!” natatawa kong bawi habang nagpe-peace sign.

Bumuntong-hininga si Kuya Gabriel, umiling, at kumuha ng malaking piraso ng ulam upang ilapag sa aking plato.

“Kumain ka na nga, napakarami mong alam.”

Ito ang ikalawang bahagi ng kuwento, pinatindi ang bawat detalye ng eksena, ang matinding pagkabigla at hiya ni Elijah, at ang tensyong nabuo sa bahay.

---

KINAGABIHAN

Malamig ang hangin na humahampas sa aking balat habang dahan-dahan kong binabagtas ang madilim at tahimik na daan pabalik sa bahay.

Ang manipis na liwanag lamang mula sa hawak kong flashlight ang nagbibigay-gabay sa bawat hakbang ko sa mababatong kalsada.

Naisipan kong bumaba sa merkado bago magdilim dahil mabilis na naubos ang ulam na inihanda ko nitong tanghali.

Ayaw ko

namang

matulog

silang

kumakalam

ang

tiyan

pagkatapos

ng

napakabigat

na trabaho sa

bukid

.

Bumili ako ng tatlong malalaking bangus dahil nagparinig kanina si Kuya Diego na gusto niyang kumain ng daing na bangus.

Bumili rin ako ng kalabasa, sitaw, at talong para sa pinakbet upang mabawasan naman ang tuloy-tuloy na pagkain namin ng karne nitong mga nakaraang araw.

Nang marating ko ang bahay, dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Agad na bumungad sa akin ang tunog ng mga putok ng baril at sigawan mula sa telebisyon sa sala.

Nakatutok doon sina Kuya Rafael, Lucas, Marco, at Diego, na abalang-abala sa pinapanood nilang action movie— isang bagay na

kailanman

ay hindi

nakakuha

ng aking

interes

.

Hindi na ako nanggulo pa sa kanila at dumeretso na agad ako sa kusina upang ihanda ang hapunan.

Inilapag ko ang mga plastic bag sa mesa at sinimulang hugasan ang tatlong malalaking bangus. Hinati ko ang bawat isa sa dalawang piraso upang maging anim. Ngunit habang hawak ko ang patalim at nakatapat sa huling isda, biglang pumasok sa isip ko si Kuya Gabriel.

Naisip ko kung gaano niya paborito ang inihaw na bangus na may palaman na maraming sibuyas at kamatis sa loob. Ilang beses na niya itong nabanggit sa akin noong mga nakaraang linggo, ngunit palagi akong nauunahan ng ibang mamimili sa merkado kaya hindi ko siya maipaghanda.

Ibinaba

ko ang

kutsilyo .

Naghugas ako ng kamay, pinunasan ito sa malinis na basahan, at nagpasyang umakyat sa itaas upang tanungin siya kung mas gusto niyang iihaw ko na lamang ang kaniyang bahagi.

Nanghihina ang aking mga binti sa matinding pagod ng maghapong paglalakad at pagtatrabaho. Mabigat at mabagal ang bawat hakbang ko sa marahang pag-akyat sa hagdanan patungo sa ikalawang palapag.

Tahimik ang buong palapag; tanging ang mahihinang ingay ng telebisyon mula sa ibaba ang humahalik sa katahimikan ng gabi.

Nakarating ako sa tapat ng kwarto ni Kuya Gabriel.

Kumatok ako nang tatlong beses gamit ang likod ng aking mga daliri.

“Kuya?” tawag ko.

Walang sumagot.

Inisip kong baka nakatutok siya sa kaniyang cellphone o kaya’y nakatutulog na sa matinding pagod. Dahil sa kagustuhang matapos na ang pagluluto bago pa lumalim ang gabi, pinihit ko ang hawakan ng pinto at dahan-dahang itinulak ito bukas.

“Kuya, gusto mo bang

iihaw

ko ’yung—“

Naputol

ang mga salita sa aking

lalamunan

.

Ang hanging pumasok sa aking dibdib ay biglang napako roon, na tila ba nabilaukan ako sa sarili kong hininga.

Sa gitna ng kwarto, nakahiga si Kuya Gabriel na walang kahit anong saplot sa katawan—

hubo’t

hubad

.

Nakasaksak ang earphones sa kaniyang mga tainga habang ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa screen ng cellphone na hawak ng kaniyang kanang kamay. Ngunit ang kaniyang kaliwang kamay— at ang buong

atensyon

ng

kaniyang

katawan — ay

nakatutok

sa

kaniyang

ibabang

bahagi

.

Hindi

maiproseso

ng

utak

ko ang

eksenang

tumambad

sa akin.

Ang kaniyang kargada—

na sobrang malaki,

matigas

, at

namumula

sa

matinding

pagkakagalit

—ay hawak ng kaniyang malaking kamay habang mabilis ang kaniyang pag-atras at pag-abante rito.

At sa mismong sandaling iyon, sa harap ng aking mga mata, ay pumupulandit at umaagas ang mabalasik at malapot na puting katas mula sa namumulang ulo ng kaniyang pagkalalaki, tumutulo sa kaniyang mga kamay at pababa sa kaniyang hitik sa buhok na tiyan.

“Ahhhhh!” Ang naging malakas kong singhap sa matinding gulat at panlalamig ng buong katawan.

Para ring tinamaan ng kidlat si Kuya Gabriel.

Sa bilis ng pangyayari, naibagsak niya ang kaniyang cellphone habang nanalalaki ang kaniyang mga mata sa labis na pagkabigla nang makita ako sa pinto.

Agad niyang pilit na itinago ang kaniyang maselang bahagi gamit ang kaniyang dalawang kamay, ngunit sa laki at tigas ng kaniyang pagkalalaki na patuloy pa ring umaagos ng tamod, imposibleng matakpan iyon ng kaniyang mga palad.

Nataranta

siya nang

husto

.

Aligaga niyang inilinga ang kaniyang ulo sa paligid upang maghanap ng kahit anong kumot, tuwalya, o damit na maiipit sa kaniyang katawan.

Ngunit dahil sa kaniyang mabilis at walang kontrol na paggalaw, mas lalo lamang naitampok sa aking paningin ang buo niyang pangangatawan— ang

pawisang

dibdib

, ang

bakat

ng

kaniyang

mga

ugat

, at ang

kaniyang

basang-basang

kaselanan

na

patuloy

sa pag-agos ng

likido

.

“LABASSSSS!!!”

Ang sigaw ni Kuya Gabriel ay tila kulog na gumimbal sa buong silid. Ang kaniyang malalim at mautoridad na boses ay nagpabalik sa akin sa realidad mula sa paninigas ng aking katawan.

Mabilis kong pinalagpak ang aking mga palad sa aking mga mata upang takpan ang aking paningin.

Sumikip

ang aking

dibdib

sa

matinding

hiya, kaba, at takot.

Patakbo akong umatras palabas ng kaniyang kwarto, mabilis na hinawakan ang pintuan, at ibinalibag ito nang pasara.

Nakalapat ang aking likod sa malamig na pader sa labas ng kaniyang silid. Mabilis at malakas ang kabog ng aking dibdib na para bang lalabas na ito sa aking puso.

Ang mga kamay ko ay nanginginig habang nakaipit sa aking mukha.

Putanginaaaaaa! ang hiyang-hiya, paulit-ulit, at nagwawalang sigaw ng aking isip habang patuloy na nagpe-play sa aking utak ang bawat detalye ng nasaksihan ng aking mga mata.

CHAPTER 2

ELIJAH

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata nang makaramdam ng kakaibang bigat sa hangin— na parang may taong

tahimik

na

nakatayo

sa

kadiliman

at

nakatitig

sa akin.

Kahit naninimbang pa ang aking paningin at mabigat ang mga talukap dahil sa kagigising ko lang, pilit kong ibinukas nang maigi ang aking mga mata. Mabilis kong iginala ang tingin sa bawat sulok ng silid, mula sa aparador hanggang sa nakatagilid na kurtina sa bintana.

Ngunit

gaya ng

inaasahan

, wala akong

nadatnan .

Tanging ang marahang pag-ihip ng hangin sa labas ang gumagalaw.

Nakahinga ako nang maluwag. Imbes na pag-aksayahan pa ng panahon ang mga guni-guni na dala marahil ng puyat, itinukod ko ang aking mga siko at dahan-dahang nag-inat ng naninigas na katawan.

Habang ginagawa ito, napalingon ang tingin ko sa lumang wall clock na nakasabit sa pader.

Napahinto ako sa pag-unat.

“

Tangina

, ala-una na pala ng hapon?!“ gulat kong tanong sa sarili.

Ngunit bago pa man ako makabangon nang tuluyan, mabilis na pumasok sa utak ko ang dahilan kung bakit ako nahuli nang gising.

Agad kong itinakip ang dalawa kong palad sa aking mukha at marahang hinilamos ang mga ito.

Unti-unting nagbalik ang matinding kahihiyang naramdaman ko kagabi— ang

mismong

dahilan kung bakit

paikot-ikot

ako sa kama at hindi

dalawin

ng

tulog

hanggang

madaling-araw

.

Kahit na gustong-gusto kong ibaon sa pinakailalim ng aking isip ang pangyayaring iyon, parang sirang plakang paulit-ulit na bumabalik sa aking paningin ang imahe ni Kuya Gabriel sa kaniyang kwarto— ang hubad

niyang

katawan

, ang

pawis

sa

kaniyang

dibdib

, at ang

kaniyang

ginagawa.

Kuskos-mukha kong pinalipas ang ilang sandali habang nakaupo sa gilid ng kama.

Sana lang talaga ay hindi tuluyang magbago ang pagtingin sa akin ni Kuya Gabriel.

Sana hindi siya lumayo o mailang sa akin dahil lang sa nasaksihan ko siyang nagsasarili at pinapaligaya ang kaniyang sarili.

“Normal lang naman ’yon, ’di ba?” mahina kong bulong sa sarili, pilit na kinukumbinsi ang aking isipan na walang dapat ikabagabag, at hindi iyon ang magiging dahilan ng pagkasira ng malalim na koneksyon na binuo namin sa loob ng bahay na ito.

Ganon na lamang ang paglukso ng dibdib ko nang biglang may tatlong mahihinang katok sa pinto ng aking silid.

“Eli, gising ka na ba?”

Ang baritonong boses na iyon ay agad na nagpatahimik sa akin.

Si Kuya Gabriel.

Puta, confrontation scene

kaagad

? Hindi man lang

hinintay

na ma-absorb ko ang lahat! ang sigaw ng utak ko sa matinding kaba, ngunit salungat sa aking pag-aalangan ang kusang lumabas sa aking bibig.

“Opo, pasok po kayo,” mabilis kong sagot sabay ayos sa gilid ng kumot at sa suot kong maluwag na tshirt.

Dahan-dahang pinihit ang hawakan at iniluwa ng pinto ang taong pinakaayaw kong makaharap sa mga sandaling ito dahil sa katangahang ginawa ko kagabi.

Agad na bumaon ang mapupungay ngunit seryoso niyang mga mata sa akin. Sa bilis ng tibok ng dibdib ko, agad kong iniiwas ang aking paningin patungo sa aking mga kamay na nakapatong sa kandungan. Sa mga titig pa lamang niya ay para na akong nilalamon ng hiya.

“Uhm…” panimula niya upang basagin ang nakakabinging katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Dahan-dahan siyang pumasok at isinarado ang pinto sa kaniyang likuran.

“Tungkol pala sa nasaksihan mo kagabi… ’Wag mo nang isipin ’yon. Tutal, normal lang naman sa ating mga lalaki ’yung ganon,” natatawa niyang panimula, bagaman may kaunti ring pilit sa kaniyang tono upang gumaan ang paligid.

“Sana lang maintindihan mo. Alam mo namang bente otso na ako at wala pa ring asawa, kaya naman kamay ko lang ang katuwang ko sa malalamig na gabi,” dugtong pa niya habang dahan-dahang lumalapit sa gilid ng aking kama.

Napaangat ako ng tingin at mabilis na umiling.

“W-wala lang ’yon, Kuya. Nahihiya lang talaga ako sa ’yo dahil binuksan ko ’yung pinto mo nang walang pahintulot. Sana kahit walang sumasagot ay hindi ko pa rin binuksan… Pasensya na talaga.”

Imbes na magsalita pa o magpaliwanag, umupo si Kuya Gabriel sa gilid ng kama. Inabot ng kaniyang malaking palad ang tuktok ng aking ulo, marahan itong ginulo, at nagpakawala ng isang malawak at totoong ngiti na nagpawi sa lahat ng tensyong nakabitin sa hangin.

“Wala lang ’yon, ’wag mo nang isipin. Wala ka namang kasalanan,” malambing niyang saad.

“Ang gawin mo, bumaba ka na roon. Lalo na’t kanina ka pa hinahanap ng mga kuya mo sa ibaba. Baka magtaka pa ’yung mga ’yon kung bakit ka nahuli sa paggising, lalo na’t ikaw ang palaging early bird dito sa bahay.”

Tumango ako at nagpakawala ng malalim na hininga kasabay ng isang ngiti. Ngunit bago pa man siya makatayo upang lumabas, hindi ko napigilang mabilis na ilagay ang aking mga braso sa kaniyang malapad at mabatong balikat. Yuminakap ako nang mahigpit sa kaniyang dibdib at pinalapat ang isang mabilis na halik sa kaniyang pisngi.

“Wag ka sanang magbago, Kuya, ha? Ganon pa rin tayo,” pabulong at nakangiti kong pakiusap sa kaniyang tainga.

Naramdaman ko ang pag-angat ng kaniyang malalaking braso upang gumanti ng isang mahigpit na yakap.

“Oo naman,” sagot niya bago pinalapat ang kaniyang mga labi sa aking noo, bago ako dahan-dahang binitawan upang makapaggayak na ako.

Narito ang ikalawang bahagi ng kabanata. Pinalalim ang bawat kilos, ang tensyon sa sala, ang matinding galit nina Kuya Gabriel at ng magkakapatid, at ang emosyonal na gulo habang nangyayari ang confrontation kay Greg.

---

KINAHAPUNAN

Nandito kaming lahat sa sala. Ang buong bahay ay tahimik maliban sa lagutok ng kulog at pananabik sa paligid habang nakatutok ang lahat ng aming mga mata sa malaking telebisyon. Abang na abang kami sa isang horror movie na pinalalabas ngayong hapon.

“Ahhhhh!”

Isang malakas at biglaang sigaw ang lumabas sa aking lalamunan nang biglang bumulagta ang isang duguang mukha ng multo sa buong screen. Napatalon ako sa aking kinaroroonan, na agad namang ikinalakas ng tawanan ng magkakapatid sa buong silid.

“Ikalimang sigaw mo na ’yan, baka maubusan ka na ng boses sa susunod na palabas!” natatawang pang-aasar ni Kuya Diego habang nakasandal sa sofa, na agad ko namang sinamaan ng tingin.

“Yan yata ang ikinaiinlove nina Greg at Jacob sa kaniya eh, ’yung girly high-pitch voice niya,” segunda pa ni Kuya Diego na may kasamang malawak na ngisi. Talagang idinamay pa niya ang dalawang kumag na ’yon na matagal nang nanggugulo sa akin online at sa personal.

Sila ’yung dalawang tinutukoy ni Kuya Gabriel noon na paulit-ulit na nagtatanong patungkol sa akin. Pareho silang waterboy sa nag-iisang water refilling station dito sa aming baryo. Dahil doon, madalas akong pumupunta sa kanilang puwesto upang bumili ng mineral water. Ngunit ang madalas kong pagpunta roon ay unt-unting naantala nang magsimulang magpahiwatig sina Greg at Jacob— mga

lalaking

nagdedeliver

din ng tubig sa

aming

bahay.

Sila rin ang may-ari ng refilling station, ngunit sila rin ang kumikilos at nagtatrabaho.

Kaya kahit pinagbawalan na ako ni Kuya Gabriel na ako mismo ang pumunta roon, nakakaharap ko pa rin sila depende kung sino sa kanila ang nakatoka sa pagbabantay o pagdedeliver.

Magkapatid silang dalawa.

Kaya nga mas lalo akong naweweirdohan sa mga kilos nila—hindi ko maiwasang maisip kung biro lang ba ang pagpapansin nila sa akin, o sadyang bored lang silang dalawa at ginawa pa akong pustahan kung sino ang makakakuha sa akin.

“Mukhang ako ang pulutan ninyo ah,” ang biglang pagsulpot ng isang boses mula sa nakatagilid na pinto ng bakuran, na agad naming ikinalingon lahat.

Gaya ng inaasahan, tumambad sa amin si Greg. Nakahubad-baro ang kaniyang itaas habang buhat-buhat ang dalawang malalaking blue gallon ng tubig. Ang kaniyang katawan ay pawisan mula sa pagbubuhat.

“Kanina pang umaga ’yan ah. Bakit ngayon ka lang dumating?” ang malamig at may inis na boses ni Kuya Gabriel mula sa aking likuran.

Kasalukuyan akong nakakandong sa kaniya.

Nakaupo ako sa kaniyang hita habang ang kaniyang malalaking braso ay nakapulupot sa aking bewang at ang likod ko ay nakasandal sa kaniyang malapad na dibdib.

Naka-backhug siya sa akin habang pareho kaming nakaupo sa mahabang kahoy na upuan.

Dahil sa napakalapit ng aming distansya, malinaw kong nararamdaman ang pagmatingkad ng kaniyang paghinga at nakikita ko ang kaniyang matalim at nangingitngit na titig patungo kay Greg.

“Sorry, boss. Marami kasing delivery ngayong araw,” sagot ni Greg habang ibinababa ang isang galon. Tumitig siya nang diretso kay Kuya Gabriel bago pinalipat ang kaniyang tingin sa akin.

“Next time aagahan ko na lang… lalo na ’pag wala ka rito at kaming dalawa lang ni Elijah.”

Naramdaman ko ang biglang pagtigas ng mga kalamnan ni Kuya Gabriel.

Umangat ang kaniyang kamay at parang babangon upang patulan si Greg.

Mabilis kong itinukod ang aking palad sa kaniyang binti upang pigilan siya. Kung hindi ako nakakandong sa kaniya sa mga sandaling ito, paniguradong gyera at dugo na ang aabutin ng sala.

“Ayusin mo ’yang bibig mo, baka punitin ko ’yan, tangina ka,” ang gigil at pabulong ngunit mabalasik na banta ni Kuya Gabriel.

“Kuya…” mahina kong saway sa kaniya sabay haplos sa kaniyang kamay, lalo na’t kahit kaunting biro lang mula sa labas ay napakabilis uminit ng kaniyang ulo.

“Bro, kalma ka lang. Ang init mo naman masyado, nagbibiro lang ’yung tao eh,” marahang tapik ni Kuya Rafael sa balikat ng kaniyang kapatid upang palamigin ang tensyon.

“Ilagay mo na lang sa dirty kitchen, doon sa malapit sa washing machine,” utos naman ni Kuya Lucas habang itinuturo ang daan patungo sa likod ng bahay.

Tumungo si Greg sa likod. Lumipas ang halos isang minuto bago siya nakabalik sa sala, ngunit imbes na dumeretso sa labas, tumayo pa siya sa mismong pintuan habang nakatingin nang may halong pambubwisit.

Si Kuya Gabriel naman ay napabalikwas sa pagkakaupo at halatang aburido na sa kaniyang presensya.

“Oh, brad, saan ka? Upo na,” pagpigil ni Kuya Rafael sa kapatid.

“Kuyaaaa…” ulit kong tawag kay Kuya Gabriel habang nakatingin sa kaniya nang seryoso.

“Okay na, boss. Makakahinga ka na nang maluwag dahil aalis na ako,” hirit pa ni Greg, na lalong nagpadagdag sa namumuong galit sa sala.

“ ’Yang bibig mo, Greg,“ inis kong saway sa kaniya habang itinuturo ang pinto upang umalis na siya.

Ngunit ang hindi ko inaasahan, imbes na lumabas ay mas lalo pang tumayo nang maayos si Greg sa pinto at nagpakawala ng isang maanghang na salita.

“Ano bang kasalanan ko sa ’yo at pikang-pika ka sa akin? Pati sa utol ko, ganyan ka rin! Gusto ko lang naman makausap si Elijah, pero para kang putang linta na nakadikit sa kaniya! Kung marumi lang ang utak ko, iisipin kong gaya ka namin ng utol ko… Para kang patay na patay kay Elijah! Sa bawat kibot, bawat kilos niya, nakamasid ka. Mas sobra ka pa sa asawa! Sabihin mo nga sa akin… inaasawa mo ba si Elijah?! Ayaw mong may lumapit sa kaniyang ibang lalaki dahil gusto mong ikaw lang ang kumantot sa kaniya!”

Nalaglag

ang aking panga sa

matinding

gulat

.

Ngunit hindi pa man tuluyang natatapos ang huling salita sa labi ni Greg, mabilis na lumipad ang mabitak at mabigat na kamao ni Kuya Gabriel sa pisngi nito.

BOGSH

!

Sa lakas ng impact, sumalampak si Greg sa semento sa labas ng pintuan.

“Kuyaaaa!” gulat kong sigaw habang patakbong lumapit si Kuya Gabriel at mabilis na pinaulanan ng sunod-sunod at walang awang mga suntok ang mukha ni Greg habang nakababaw ito sa kaniya.

Malaking bulas at napakalaki ng pangangatawan ni Kuya Gabriel.

Walang panama ang katawan ni Greg—na kahit may kabataan at bato-bato ay walang-wala sa laki at tigas ng mga muscle ni Kuya na hinubog ng ilang taong pagsusundalo.

“Wawasakin ko ’yang putanginang bibig mong puta ka!” gigil na gigil na sigaw ni Kuya Gabriel habang patuloy na ibinabagsak ang kaniyang mga kamao.

Agad na sumugod si Kuya Rafael at Kuya Diego upang pumagitan.

Mabilis nilang niyakap at inilayo si Kuya Gabriel na nananalasa ang mga mata sa galit at pilit na kumakawala sa kanilang hawak.

“Putangina mo! Ang lakas mo magsalita ng mga ganyan sa mismong bahay ko! Ano, puta ka?! Kaya mo pang tumayo?!” galit na galit na asik ni Kuya Gabriel habang hinihingal nang matindi.

Mabuti na lamang at sanay sa gulo ang mukha ni Greg.

Pinunasan niya ang dugo sa kaniyang labi, marahang napatawa habang nakahawak sa kaniyang panga, at mabilis na nakatayo mula sa pagkakalugmok.

Buong akala ko ay matatapos na ang gulo lalo na’t dahan-dahang lumalayo si Greg at mukhang patungo na sa kaniyang motor.

Ngunit biglang nagsalita si Kuya Rafael habang nakatitig sa likod nito.

“Ano ’yon?! Tignan niyo nga ’yung dalawang nakabukol sa bulsa niya! Kanina wala ’yan ah!” banta ni Kuya Rafael kina Kuya Lucas at Marco.

Akmang tatakbo pa lang ang kumag nang mabilis siyang nahabol nina Kuya Marco at Lucas.

Isinandal at itinukod nila si Greg sa mismong pader sa labas.

“Putangina niyo! Kakasuhan ko kayong lahat!” pananakot ni Greg habang nagpupumiglas, ngunit mas hinigpitan pa ni Kuya Marco ang pagkakakulong sa kaniyang dalawang kamay sa likod habang nakatukod ang katawan ni Kuya Lucas upang ikorner siya.

Dali-daling hinalungkat ni Kuya Lucas ang dalawang malalaking bulsa ng shorts ni Greg.

“Ano ’to?!” naibulalas na lamang ni Kuya Lucas nang makuha ang mga tela sa loob.

Isang matinding katahimikan ang bumalot sa paligid nang ilabas ni Kuya Lucas ang ginamit kong underwear—mga briefs na ginamit ko na nakalagay sa lagayan ng labahan sa dirty kitchen.

Apat na

piraso

ang

naibulsa

ng

manyak

na ito

.

“Putangina mong manyak ka!” galit na galit na sigaw ni Kuya Rafael.

Ramdam na ramdam ko ang biglang pag-iiba ng hangin sa paligid.

Ang galit at ngitngit sa mukha ng magkakapatid ay umabot sa sukdulan, lalong-lalo na si Kuya Lucas na nagtitimpi habang nanlilisik ang mga mata.

Kaya pala

nagtagal

ang

hayop

na ’yon sa

likod

ng bahay nang

maghatid

ng tubig—

pinag-interesan

at

pinuslit

pala ang mga damit kong

marumi

.

Nanlamig ang buo kong katawan. Hindi ko alam ang gagawin ko habang nakikita kong handa na silang patayin si Greg sa mismong bakuran namin.

“TAMA NA ’YAN!” malakas at halos paos kong sigaw na ikinalingon nilang lahat sa akin.

Dahil sa panandaliang pagkaluwag ng hawak sa kaniya sa gitna ng aking sigaw, mabilis na pumiglas si Greg, sumalisi sa gilid nina Kuya Marco, at patakbong mabilis na sumakay sa kaniyang motor bago ito pinatakbo nang mabilis palayo.

Napahawak ako sa aking dibdib habang nakatingin sa umausok na kalsada. Mas mabuti nang nakatakas ang manyak na ’yon, lalo na’t kung nagtagal pa siya roon nang kahit limang segundo, baka tuluyan na siyang napatay ng mga kuya ko.

CHAPTER 3

ELIJAH

KINAGABIHAN

“Wag kang mag-alala, hindi tatawag ng pulis ang kumag na ’yon dahil alam niya mismo sa sarili niya na siya rin lang ang maiipit sa dulo sa oras na magsumbong siya sa mga pulis,” ang mariing pangungumbinsi ni Kuya Rafael.

Nakatambay silang lahat sa sala. Masasama ang mukha ng magkakapatid at bagsak ang mga balikat, na para bang pinagbagsakan sila ng langit at lupa dahil sa nangyaring gulo nitong hapon.

Inilapag ni Kuya Gabriel ang kaniyang baso sa mesa nang may bahagyang kalabog.

“Pasalamat siya at pinipigilan niyo ako. Kung nagkataon, baka mas malala pa sa bangas at pasa ang makuha ng hayop na ’yon.” Nakasandal siya sa sofa, mainit pa rin ang ulo at animo’y walang alinlangang binitiwan ang mga salitang iyon.

Napahilot ako sa aking sintido habang nakatitig sa kanila.

“Papairalin niyo na naman ’yang pagiging hoodlum niyo. Baka kung hindi pa nakatakas ang kumag na ’yon ay yayariin niyo talaga,” takot at pagalit kong sambit.

“Bahala na kung saan ako pulutin sa oras na makita ko ulit ’yung hayop na ’yon. Pasensyahan na lang,” gigil na gigil pa ring banta ni Kuya Gabriel.

Agad kong ipinalagpak ang aking mga palad sa aking mukha at hinilamos ito. Mukhang hindi talaga sila papaawat at parang naghahanap pa rin ng panibagong gulo.

“Hayaan niyo na ’yon, Kuya. Nagtanda na ’yung hayop na ’yon. ’Wag niyo nang balikan at baka mas lumala lang ang gulo,” kinakabahan kong pakiusap.

Kilala ko silang magkakapatid.

Kapag may sinabi at pinagkasunduan sila, talagang gagawin nila iyon kahit pa alam nilang delikado o may matatapakan silang batas.

Wala silang naging kapatid na babae, kaya naman tuwid at dahas lang ang alam nilang paraan para rumesponde.

Idagdag pa na dating mga sundalo ang tatlo sa kanila—matataas ang ihi at prinsipyo, na para bang wala silang kinakatakutan sa mundo.

“Bro, naman kasi…” singit ni Kuya Diego habang nakatitig kay Kuya Gabriel. “Kapag sa mga pampublikong lugar, ’wag ka kasing masyadong clingy kay Elijah. Kaya ka kinakalaban ng mga manliligaw niya kasi para kang tuko kung dumikit. Kahit nga mga lamok, gegyerahin mo ’wag lang makagat si Elijah. Talagang pag-iinitan ka ng mga may kursunada diyan kung para kang nobyo kung umaligid.”

Sinamaan siya ng tingin ni Kuya Gabriel at mabilis na bumawi.

“Ano bang ibig sabihin mo diyan?! Normal lang ang ginagawa ko! Sadyang pinoprotektahan ko lang na parang kapatid itong si Elijah! Ang kikitid kasi ng mga utak niyo. Makakita lang kayo ng dalawang lalaking nagyayakapan o magkasama, lumilipad na agad ang mga isip at bibig niyo!”

Bahagya akong tumango at sumang-ayon sa kaniya. Parang pamilya lang naman talaga ang turingan namin.

“Oh, tama na ’yan. Wala na ’yung hayop na ’yon pero siya pa rin ang pinag-uusapan natin,” suhestyon ni Kuya Rafael sabay tapik sa hita ng kapatid. “Mas mabuti pang uminom na lang tayo nang mahimasmasan.”

Napahilot na naman ako sa aking ulo. Heto na naman si Kuya Rafael—laging alak ang nakikitang sagot sa lahat ng bagay.

“Mas mabuti pa nga,” sang-ayon agad nina Kuya Marco at Lucas. Kahit si Kuya Gabriel ay tumango rin, gustong pawiin ang matinding inis sa kaniyang dibdib.

Bumuntong-hininga na lang ako at itinaas ang dalawa kong kamay. “Ay, bahala kayo,” pagsuko ko na lang dahil alam kong wala rin naman akong magagawa kapag nagkasundo na silang uminom.

---

11:30 PM

Iyan ang saktong oras sa wall clock nang magising ang diwa ko sa malalakas at umaalingawngaw na tawanan mula sa sala. Dahan-dahan akong bumangon mula sa aking kama at lumabas ng silid.

“Oh, kita mo…

Kaninang

hapon lang ay para silang mga

warfreak

kung

umasta

, pero ngayon ay para silang mga gutom na hyena sa

kakatawa

,“ bulong ko sa sarili habang marahang bumababa sa hagdanan upang tignan kung ano ang pinaglilibangan nila.

“Kamusta na kaya ’yung babaeng ’yon?” natatawang sambit ni Kuya Rafael habang nakasandig sa sofa, na agad namang ikinahalakhak nina Kuya Marco at Diego.

“Gutom sa burat eh! Hindi nakuntento sa burat ko at linapa pati ang inyo!” dugtong pa ni Kuya Rafael na may kasamang malakas na hampas sa mesa.

Bahagya akong natigilan sa kalagitnaan ng hagdan.

Naintriga ako dahil kailanman ay hindi ko pa narinig mula sa kanila ang paksang ito o ang babaeng tinutukoy nila. Sanay naman ako sa mga bastos at walang preno nilang bunganga, lalo na kapag nalalasing, kaya hindi na bago sa akin ang mga ganitong lengwahe.

Ngunit

iba ang dating ng

kuwentong

ito.

“Hindi nga kinaya ng pepe niya ’yung laki… Ika-ika pagkatapos maturbo ng limang Spanish-German na burat!” patuloy na hirit ni Kuya Rafael na ikinatawa nilang lima nang sabay-sabay.

Napataas

naman ang aking

kilay

.

Imbes na patuloy na mag-isip sa hagdanan, naglakad ako nang diretso patungo sa sala.

Panandaliang natigil ang kanilang tawanan at napatingin sila sa akin nang dumaan ako sa kanilang harapan patungong kusina. Kumuha ako ng baso at mabilis na uminom ng malamig na tubig mula sa dispenser.

Inilagay ko ang baso sa gilid at nilapitan sila habang hawak-hawak ito.

“Oh, bakit

natigil

kayo?“

takang tanong ko.

“

Ipagpatuloy

niyo lang ’yang

kuwento

niyo.“

Umiling si Kuya Diego habang may nakaguhit na pilyong ngisi sa mukha.

“Bawal!

Kuwentong

pangmaskulado

lang ’yon. Eh

lalambutin

ka naman, kaya bawal sa ’yo.“

Inirapan ko siya at umupo sa bakanteng bahagi ng sofa.

“Eto lang sa akin,” saad ko sabay abot sa 1.5-liter na bote ng Coke sa gitna ng mesa at ibinuhos ito sa aking baso.

Itinaas ko ang baso habang nakatitig sa kanilang lima.

“Cheers!” natatawa kong binitiwan.

“Haluan mo ’yan ng alak para masanay ka,” pilit at pang-uudyok ni Kuya Marco sabay turo sa bote ng Emperador.

“Wag na no! Gagayahin niyo pa ako sa inyo na mga lasenggo,” depensa ko na agad nilang ikinatawa.

Inayos ni Kuya Rafael ang kaniyang pagkakaulo at hinarap ako nang may ngiti sa kaniyang mga labi.

“Maiba tayo… Bago ka pa napunta sa amin, ilan na ba ang naging boyfriend mo?”

Mabilis na napalingon si Kuya Gabriel sa akin, nakatitig at naghihintay din ng sagot.

“Oo nga. Nakailan ka na ba?”

Seryoso kong tinitigan si Kuya Gabriel bago pinalipat ang tingin kay Kuya Rafael. “Wala pa no. Hindi naman importante ’yan,” makatotohanan kong sagot bago uminom ng softdrink mula sa baso.

“Ilang taon ka na kamo?” hirit ulit ni Kuya Rafael.

“20. Magtu-21 na ngayong December,” nakangiti kong sagot.

“Naku, 21 na pala itong si Elijah! Pero kung makahigpit naman itong si utol ay akala mo kinse pa lang,” parinig ni Kuya Rafael kay Kuya Gabriel habang tinuturo ito ng kaniyang baso.

Sumingit din si Kuya Marco. “Hayaan mo na ’yang si Elijah. Ang daming gustong i-explore ng bata. Baka maglayas na ’yan sa susunod sa sobrang paghihigpit mo.”

“Eh paano ko mahahayaan? Ang daming loko-lokong tao sa labas,” malamig at lasing na sagot ni Kuya Gabriel habang nakatitig sa kaniyang baso.

Kumunot ang noo ko. “Teka, bakit napunta sa akin ang usapan?”

“Tignan mo ’yung sa atin,” patuloy ni Kuya Rafael habang iwinawagayway ang kaniyang kamay sa hangin. “Malaya tayong gawin ang lahat ng gusto nating gawin noong kaedaran natin siya. Kaya maganda ang samahan nating magkakapatid, pati na ’yung relasyon natin sa mga magulang natin noon. Dumadayo pa nga tayo sa kabilang baryo para lang kumantot ng mga chikababes! Tapos ipagkakait mo pa sa bata ’yon?”

Natawa ang ilan sa kaniyang sinabi, tila proud na proud pa sa kaniyang mga pinagsasabi.

Pagkatapos ay dahan-dahang humarap sa akin si Kuya Rafael, nanliliit ang mga mata sa kalasingan.

“Oh, ikaw… Alam ko namang hindi ka lalaki, kaya iba ang experience namin kesa sa ’yo. Kaya heto ang tanong ko sa ’yo… Natorjak ka na ba? Be open-minded lang, walang personalan.”

Natahimik ang buong sala.

Ang lahat ng kanilang mga mata ay mabilis na nakatutok sa akin. Maging si Kuya Gabriel ay nag-angat ng tingin at nakatitig sa akin nang mariin, nanalalaki ang mga pupil sa matinding abang sa aking idadagdag.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, biglang kumarera ang tibok ng aking puso sa matinding kaba. Para akong isang artistang nasa hot-seat ng isang seryosong panayam. Alam ko sa sarili ko na wala pa akong anumang karanasan sa ganoong bagay, ngunit hindi ko maiwasang manginig at maiilang sa paraan ng pagtitig nila sa akin—na para bang lalamunin ako ng buhay ng limang lalaking nakapalibot sa akin.

“Wala pa no! Tsaka ano ba ’yang mga tanong niyo!”

kinakabahan at nahihiya kong sagot habang mabilis na iniiwas ang aking tingin sa kanilang lahat.

Napaayos ako ng upo at pilit na pinagdaop ang aking mga kamay sa aking kandungan upang hindi nila mapansin ang kaunting panginginig ng aking mga daliri.

Humalakhak nang napakalakas si Kuya Lucas habang pinalagpot ang abo ng kaniyang yosi sa ashtray sa gitna ng mesa.

“Naku, hindi ka pa pala nabibinyagan! Kaya pala ang bansot mo!”

Inirapan ko siya nang mabilis habang nagpapatuloy siya sa pagtawa kasama si Kuya Diego.

“Naku naku, ang sarap dukutin ng mata oh,” dagdag pa ni Kuya Lucas nang makitang masama at nanlilisik ang tingin ko sa kaniya mula sa kabilang dulo ng sofa.

“Eh ikaw? Kahit matangkad ka, jutay ka naman,” ganti kong pang-aasar sa kaniya upang maiba ang direksyon ng usapan at mabawasan man lang ang matinding kaba at panginginig sa aking dibdib.

Sabay-sabay na umiling ang magkakapatid habang nagpapakawala ng malalakas na hiyawan at tawanan.

“

OPPPSSSSSS

! WRONG KA

DIYAN

!“ pilyong sigaw ni Kuya Marco sabay itinaas ang kaniyang bote ng beer at itinuro ako.

“Walang

jutay

sa pamilya namin,

diyan

ka

nagkakamali

.

Dugo

yata ’to ng

matatangkad

at

mabubulas

na

lahi

!“

Lumingon si Kuya Marco kay Kuya Gabriel na noo’y nakasandal pa rin sa gilid ng armchair, tahimik at tuloy-tuloy na nakatitig sa akin sa kabila ng ingay ng kaniyang mga kapatid.

“Ang Kuya Gabriel mo ang may pinakamalaki sa amin! Dose pulgadas ’yan! Dugong España at Alemanya ba naman.

Kaya

dambuhala

na parang

braso

!“

Nagtatawanan at naghahampasan pa ng hita sina Kuya Rafael at Diego sa sinabi ni Kuya Marco. Sa gitna ng kanilang pambubwisit at hiyawan, dahan-dahang nag-angat ng tingin si Kuya Gabriel sa akin.

May bahagyang pilyong ngisi sa kaniyang mga labi, at ang kaniyang mapupungay ngunit malalalim na mata ay nakatitig nang diretso sa aking mga mata.

Sa isang sandali, tila naputol ang ingay sa aking paligid.

Ang mga salita ni Kuya Marco at ang titig ni Kuya Gabriel ay nagdulot ng isang matinding kilabot sa aking buong katawan.

Agad na bumalik sa aking isip ang imahe kagabi sa kaniyang silid— ang

dambuhala

,

matigas

, at

namumulang

pagkalalaki

na

hawak

ng

kaniyang

malaking

kamay

habang

umaagas

ang

malapot

na

katas

.

Mabilis kong iniiwas ang aking tingin at mabilis na itinagay ang natitirang Coke sa aking baso upang itago ang namumula kong mukha at ang biglaang pagbilis ng tibok ng aking puso.

“Tama na ’tong usapan na ’to,” halos sabay naming naibulalas ni Kuya Gabriel upang pigilan ang papadaming bastos na hirit ng kaniyang mga kapatid.

Gusto na naming parehong ibahin ang usapan lalo na’t masyado nang lasing sina Kuya Rafael at pinalalalim na naman nila ang mga kuwentong hindi na naaayon sa akin.

---

1:00 AM

Ala-una na ng madaling araw ngunit hindi pa rin natatapos ang kanilang inuman.

Walang katapusan ang kuwentuhan, asaran, at tagayan ng limang lalaki na tila hindi pa rin dinadalaw ng antok sa kabila ng napakabigat na trabaho nila sa bukid kaninang umaga.

Nakahiga na ako sa mahabang sofa sa kabilang dulo ng sala. Nakapikit ang aking mga mata at kalahating tulog na ang aking katawan sa matinding pagod, ngunit ang aking isip ay patuloy na nakakarinig sa malalalim, paos, at lasing nilang mga boses habang nagpapatuloy sa pag-uusap sa gitna ng bahagyang kadiliman.

“Mag-asawa ka na, para naman may sasalo na sa tamod mo,” natatawang usal ni Kuya Rafael sa kaniyang nakakatandang kapatid sabay buhos ng alak sa kaniyang baso.

Bumuntong-hininga si Kuya Gabriel, binitiwan ang isang malalim na hininga at pinalagpot ang usok ng kaniyang sigarilyo sa hangin.

Dahil sa akalang tulog na tulog na ako sa dulo ng sofa at hindi na nakikinig, pinalaya na rin niya ang kaniyang bibig na magsalita nang walang anumang preno o pag-aalinlangan.

“Sa susunod na… kapag may mahanap na ako,” malamig at bastos niyang sagot.

“Kapag may nahanap na akong puke na kayang masagad ang pasok ng burat ko sa pwerta niya nang hindi napupunit.”

Napasimangot ako sa aking pagkakapikit habang nakikinig sa kabilang dulo. Ang kaniyang boses ay napakalalim, may halong kalasingan at kakaibang matapang na tono na nagpataas ng balahibo sa aking batok.

“Tangina, sana lang handa ang puke ng future wife ko,” singhal naman ni Kuya Rafael na ikinalatag ng malakas na tawanan ng kaniyang mga kapatid sa gitna ng silid.

“Ayaw ko pa naman ng iyakin, kesyo masakit at masyadong malaki. Baka sa unang gabi pa lang ay sumuko na agad!”

“Gagago niyo,” natatawang sabat ni Kuya Diego habang humihigop sa kaniyang baso.

“Tigilan niyo ’yang mga kalokohan niyo, baka magising ’yang si Elijah at marinig pa ’yang mga pinagsasasabi niyo.”

“Tulog na ’yan,” mahinang sagot ni Kuya Gabriel.

Naramdaman ko ang panandaliang pagtahimik sa kaniyang kinaroroonan, at tila naramdaman ko ang kaniyang mga mata na nakatitig sa akin habang nakabalot ako sa kumot sa sofa.

“Pagod ’yan sa paglalakad at sa gulo kanina.”

Kahit nakapikit ang aking mga mata, damang-dama ko ang init ng kaniyang titig na nakatutok sa aking katawan.

Ang kaniyang mabigat at mamalalim na paghinga mula sa kabilang gilid ng mesa ay naging malinaw sa aking tainga.

Dahan-dahan kong isinalpak ang dulo ng unan sa aking tainga at mas higit na nagbalot sa manipis na kumot. Hinihiling ko na lamang na mabilis akong dalawin ng antok upang matakasan ang kakaibang kaba, ang paulit-ulit na imahe ng kaniyang katawan, at ang walang katapusang daldalan ng limang lalaking pumatnubay at kumupkop sa akin.

CHAPTER 4

ELIJAH

Saktong alas-otso ng umaga nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata.

Ikinagulat ko nang mapansing nasa loob na ako ng sarili kong silid at maayos na nakatagilid sa kama. Nakaayos na rin ang kumot sa aking katawan. Napapikit ako nang bahagya habang pilit na inaalala ang mga nangyari kagabi. Ang huling alaala ko lamang ay ang pakikinig sa mga bastos at lasing na kuwentuhan ng magkakapatid habang nakahiga ako sa sofa sa sala.

Dali-dali akong nag-inat upang tanggalin ang paninigas ng aking mga kalamnan at ihanda ang sarili sa pagtayo.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung anong oras talaga sila natapos sa pag-iinom, lalo na’t maging ako ay tuluyan nang dinalaw ng antok at nakatutog sa gitna ng walang katapusan nilang hiyawan.

Nang masiguradong naistretch na nang maigi ang aking katawan, mabilis akong bumangon mula sa kama.

Pumunta ako sa gilid at maingat na itinupi ang kumot at inayos ang mga unan-isang gawaing nakasanayan ko nang gawin araw-araw simula pa noong unang tapak ko sa bahay na ito.

Halos limang minuto rin ang itinagal ko bago tuluyang natapos sa pagliligpit, bago ko napagdesisyunan na bumaba na ng silid upang makikain para sa agahan.

Habang dahan-dahang bumababa sa bawat baitang ng kahoy na hagdanan, agad na humalik sa aking ilong ang napakabangong amoy ng piniritong isda at ang nakakahalinang aroma ng bagong sangag na kanin na pumapalibot sa buong bahay.

Dagli kong binilisan ang aking paglakad patungong kusina, at doon ay nadatnan ko sina Kuya Rafael, Marco, Diego, at Lucas na nakaupo na sa palibot ng mesa at nagtitimpla ng kape.

Samantalang sa harapan naman ng kalan ay nakatayo si Kuya Gabriel. Nakasuot ito ng sando na hapit sa kaniyang malapad na dibdib habang maingat na binabaliktad ang isdang kaniyang pinipirito sa kumukukulong mantika.

“Oh, gising ka na pala. Kain ka na rito para sabay-sabay tayong pumunta sa farm mamaya,” ang nakangiting bati ni Kuya Gabriel nang maramdaman ang aking pagpasok.

Bahagya akong tumango at mabilis na lumapit sa kaniyang tabi upang tingnan ang kaniyang niluluto.

“Ako na ang nagprito ng isda at nag-sangag, madali lang naman ’to. Hindi na kita ginising kanina dahil alam kong puyat ka rin sa ingay kagabi,” dugtong pa niya sabay tingin sa akin nang may malambing na ekspresyon.

Ngumiti ako sa kaniya nang bahagya, ngunit agad ding napaimbulog ang gulat sa aking mukha. “Kayo nga ang mas puyat at lasing eh. Ano bang oras talaga natapos ’yang inuman niyo kagabi? Nakatulog na lang ako sa sofa sa sobrang tagal niyo. Buti naman at nakayanan niyo pa akong buhatin papuntang kwarto kahit pasuray-suray na kayong magkakapatid sa kalasingan?”

“Ang Kuya Gabriel mo ang kumarga sa ’yo pataas,” mabilis na singit ni Kuya Marco mula sa mesa habang naghahalo ng kape sa kaniyang baso.

Lumingon ako sa kaniya habang nakataas ang isang kilay. “Hindi naman ’yan ang tinatanong ko, ’di ba? Ang tanong ko, kung anong oras kayo natapos?”

Natawa lang silang lima sa naging reaksyon ko at sa pagsusungit ko nang maaga.

“Bakit ba ang sungit mo kaagad? Umagang-umaga, para kang bulkang Mayon na nag-aalburuto diyan,” pambubwisit ni Kuya Rafael sabay dahan-dahang higop sa kaniyang mainit na kape.

“ ’Yang mga bibig niyo kasi! Puro kabastusan ang lumalabas sa tuwing nag-iinuman kayo!“ depensa ko sa aking sarili habang ipinapaypay ang aking kamay sa hangin. “Baka kung may makarinig sa labas, akalain nila na gahaman din ako sa laman at walang iniisip kundi sex, tulad ninyong lima!”

Lalong lumakas ang tawanan sa kusina. Bukod kasi sa magagandang hitsura at pangangatawan nilang kinababaliwan ng kababaihan at kabaklaan sa baryo, talagang bantog din ang kanilang pangalan sa paligid dahil sa pagiging kilalang mga babaero.

Ngunit maliban sa mga tsismis sa labas, mas kilala ko sila sa loob ng bahay.

Alam kong bastos ang mga bunganga nila na animo’y mga binatilyong labis ang kyuryosidad sa sex-walang kagatol-gatol kung magbigkas ng mga pinakamalalaswang salita na parang walang tao sa paligid. At kung bastos na ang bunganga nila kapag walang amats ng alak, mas tumitriple pa iyon sa tuwing nakatagay sapagkat mas lalong lumalakas ang loob nilang magsalita nang walang pakundangan at kaprenuhan.

Basang-basa ko na silang lima lalo na’t kasama ko sila sa iisang bubong araw-araw. At sa tuwing sinasaway ko sila sa mga bastos nilang hirit, tanging “Okay lang ’yan, pare-pareho naman tayong lalaki dito” ang palaging isasagot sa akin na ikinahihilamos ko na lang sa aking mukha dahil sa pagkabagabag.

Tanging si Kuya Gabriel lang ang medyo may kontrol at hindi masyadong pilyo, lalong-lalo na kapag nariyan ako sa kaniyang harapan. Pero kahit ganoon, alam ko pa rin kung gaano kahalay ang mga salitang lumalabas sa bibig niya kapag pasikreto at kapag akala niyang hindi ako nakikinig.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ganoong ugali at bunganga nila, hindi ko pa rin ipagpapalit ang samahang nabuo naming anim. Nagpapasalamat pa rin ako dahil totoo ang pinapakita nilang pag-aalaga sa akin-hindi pakitang-tao at hindi peke, na madalas kong naranasan sa ibang tao noong wala pa ako rito.

“Ano ’toooo???” ang biglang natatawa at malakas na hiyaw ni Kuya Rafael na agad na nagpabalik sa akin sa reyalidad.

Sa sobrang pagse-space out ko habang nakatitig sa kawalan, hindi ko namalayang tumayo pala si Kuya Rafael sandali at umakyat sa itaas.

Agad kaming napatingin sa kaniya, at ganoon na lamang ang pagkunot ng aking noo nang makita ang isang itim na t-shirt na hawak niya sa pamamagitan lamang ng kaniyang hinlalaki at hinliliit, na para bang nakakadiri at napakadumi ng hawak niyang tela.

“Ano ’yan, brad?!” takang tanong ni Kuya Diego habang punong-puno pa ng kanin ang bibig.

“Balahura ka talaga, brad! Jakolero ka talaga!” natatawang kantiyaw ni Kuya Rafael sabay iwinagayway sa gitna ng kusina ang damit na may mga natuyong puti at malapot na marka ng semilya.

Mabilis akong umiwas ng tingin patungo sa sahig dahil alam kong damit iyon ni Kuya Gabriel-at alam ko kung ano ang pinaggamitan niyon base sa nakita ko kagabi.

“Mag-asawa ka na, boy! Kawawa ’tong damit mo, molestyang-molestya na oh!” hiyawan at kantiyawan nilang apat sa mesa habang pumalakpak pa si Kuya Lucas.

Bahagya akong napalingon kay Kuya Gabriel. Sakto namang nakatuon ang kaniyang mga mata sa akin nang may halong matinding pagkahiya. Mabilis kong binawi ang aking tingin at tinuon na lang sa pagkaing inilalapag sa aking harap. Dahil sa eksenang ito, muling bumalik sa aking isipan ang malaswang imahe niya kagabi habang pinapaligaya ang sarili sa kaniyang silid-isang imahe na mabilis kong ikinailing upang pilit na iwaksi sa aking utak.

“Tangina mo, Rafael! Ibalik mo nga ’yan!” natatawa ngunit halatang naiiilang at nagagalit na bawi ni Kuya Gabriel habang inagaw ang damit.

“Preskong tamod pa ’to oh! Mukhang nagjakol ’to bago bumaba kanina!” turo pa ni Kuya Rafael sa medyo basang bahagi ng tela habang tumatawa nang malakas.

Huminga ako nang malalim at naglakas-loob na magsalita upang matapos na ang pang-aasar nila. “Normal lang naman ang pagsasarili ah. Mas mabuti na ’yon kesa naman ’yung nakikipagsex sa kung kani-kanino nang hindi protektado at nagkakasakit. Lahat naman yata ng tao, nagsasarili.”

Panandaliang natigil silang lahat sa pagtawa at sabay-sabay na napatingin sa akin.

“Bakit, ikaw? Nagjajakol ka rin ba?” takang tanong ni Kuya Marco na may pilyong ngisi sa mukha.

“H-hindi…” nahihiya kong sagot, ngunit iyon ang buong katotohanan dahil kailanman ay hindi ko pa iyon nagagawa sa sarili ko.

“Oh! Akala mo naman kung makapagsalita!” hirit agad ni Kuya Marco sabay tawa.

“Talaga? Hindi mo pa nasusubukan magjakol?” takang tanong ni Kuya Rafael na pinalalaki pa ang mga mata na para bang isang malaking kasalanan ang hindi pa pagsubok niyon.

“Di ba 20 ka na? Magbebente-uno ka na nga ngayong taon!”

“Kahit naman yata bading, nagjakakol pa rin, ’di ba?” komento naman ni Kuya Lucas na ikinasama nang husto ng tingin ko sa kaniya.

“Change topic na nga! Nakakadiri kayo!” mabilis kong putol sa kanila habang nakasimangot.

Ngunit mukhang wala silang balak na ibahin ang usapan habang nakikita nilang namumula ang mukha ko sa hiya.

“Naku, subukan mo na balang-araw! Masarap ’yon. Para kang nasa langit, lalo na kapag lalabasan ka na at magwawala ang katawan mo,” natatawang hirit pa ni Kuya Rafael habang walang pakundangan sa mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig.

“Wag niyo ngang turuan ng kabastusan ’yang si Elijah,” seryoso at may pagka-mabalasik na awat ni Kuya Gabriel habang ipinapasok ang t-shirt sa lagayan ng labahan.

“Ayyy wow! Sa ’yo pa talaga nanggaling ’yan, Mr. Jakolero?” pang-aasar agad ni Kuya Rafael sabay tawa nang malakas.

Dahil marahil sa matinding inis at hiya sa harap ko, mabilis na lumapit si Kuya Gabriel at binatukan nang malakas si Kuya Rafael na ikinahalakhak ng lahat sa mesa.

“Mga baliw…” mahina kong bulong sabay hilot sa aking sintido. Hindi ko talaga kinakaya ang mga walang prenong pinag-uusapan ng limang ito sa harap ng pagkain.

---

Mabilis

na

natapos

ang

aming

kainan

sa kabila ng

magulong

asaran

sa

hapag

.

Nang makita kong si Kuya Marco na ang kusang lumapit sa lababo upang maghugas ng mga plato at kawali, mabilis na akong tumayo mula sa aking pwesto upang bumalik sa itaas.

“Thank you, Kuya,” nakangiti kong paalam sa kaniya sabay mabilis na pagpatong ng isang mabilis na halik sa kaniyang pisngi bilang pagpapasalamat.

Lumingon siya at bahagyang natawa habang nababasa ang sabon sa kaniyang mga kamay.

“Pasalamat ka at Good Samaritan ako ngayong umaga! Kung hindi, ikaw ang magkakamot ng sebo riyan!”

Habang paakyat ako sa bawat baitang ng hagdanan, nagulat ako nang madatnan si Kuya Gabriel na nakatayo sa may gilid ng pinto ng kaniyang kwarto.

Wari’y may hinihintay siya at tila balisa.

Hawak-hawak niya pa rin sa kaniyang kamay ang itim na damit na naging sanhi ng malaking kantiyawan sa ibaba.

“A-ah… Elijah, pwede ba tayong mag-usap kahit sandali lang?” pambungad niya nang magtama ang aming mga mata.

Tumango ako at dahan-dahang lumapit sa kaniyang kinaroroonan.

“Ano ’yon, Kuya?”

“Tungkol sa nangyari kanina sa ibaba…” pilit niyang panimula habang hindi makatingin nang diretso sa aking mga mata.

“Wag kang maniniwala sa mga pinagsasasabi ni Rafael. Sipon ko lang ’yon sa damit. Talagang gago lang ’yang kapatid kong ’yon at sanay na sanay sa kababuyan.”

Napakunot ang aking noo habang nakatitig sa kaniya.

“Sipon? Kuya, wala ka namang sipon ngayong araw o kahit kagahapon ah.”

Napatigil siya sa aking sagot. Nawalan siya ng idadahilan at halatang pahiya sa kaniyang sariling palusot.

“Ano ka ba, Kuya… Okay lang naman sa akin kahit ’yon man ang ginagawa mo,” mahinahon kong saad upang pawiin ang matinding ilang na nararamdaman niya.

“Hindi naman mababawasan ang pagkatao mo dahil lang doon. Lalaki ka, ’di ba? Normal lang ’yang mga ganiyang bagay, kaya hindi mo kailangang magpaliwanag sa akin.”

“Ayoko lang kasi na mag-iba ang pagtingin mo sa akin,” paliwanag niya habang mariing hinawakan ang damit.

“Baka akalain mong napakahayok ko sa laman… ’Yung tipong walang ibang iniisip kundi magdala at kumakana ng kung sino-sinong babae sa paligid.”

Lalong nagbuhol ang aking kaisipan sa kaniyang mga sinasabi.

“Teka, Kuya… wala naman sa akin kahit makipagsex ka pa sa kahit kanino. Yari ka na sa tamang edad at buhay mo ’yan. Basta ba protektado at malinis ang ginagawa mo, wala naman akong magiging problema doon.”

Mabilis siyang umiling, tila mas lalong nagiging seryoso ang kaniyang mukha sa bawat minutong lumilipas.

“ ’Yan na nga ang sinasabi ko. Hindi ko magagawa ’yon. Siguro noong mga binatilyo pa kami, oo, marami akong mga maling karanasan. Pero ayokong ganiyang uri ng lalaki ang maiisip mo kapag ako ang pinag-uusapan… Ayokong tumatak sa isip mo na sobrang libog ko, dahil hindi ako ganoon. Ayokong isipin mo na puro ganiyan lang ang nasa utak ko kaya gusto kong mag-asawa.“

Nakatahimik

lamang ako sa

kaniyang

harapan, at hindi

batid

kung ano ba ang dapat kong sabihin.

Napuno ng kakaibang bigat ang makipot na pasilyo sa labas ng kaniyang kwarto.

Wala akong mahanap na tamang salita na maipapalag bilang sagot sa napakalalim at tila may ibang kahulugang litanya na binitiwan niya sa aking harap.

“GABRIEL! Saan mo ba

tinago

’yung

itak

?!“

ang umalingawngaw na galit na sigaw ni Kuya Rafael mula sa ibaba na agad na pumutol sa nakakabinging katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Bahagya akong napalayo ng tayo sa kaniya habang pilit na iniiwas ang tingin.

“A-ah… tinatawag ka na ni Kuya Rafael sa ibaba.”

Bago siya tumalikod at maglakad patungo sa hagdanan, saglit na nagkatitigan muli ang aming mga mata. May matinding emosyon sa kaniyang mga titig na hindi ko mawari kung ano, na lalo lamang nag-iwan ng malaking gulo sa aking isipan.

Saktong alas-diyes ng umaga nang sabay-sabay kaming anim na lumabas ng bahay upang maglakad patungo sa sakahan.

Sa totoo lang, wala naman talaga kaming kailangang asikasuhin doon dahil kumpleto ang mga trabahador na binabayaran nila para sa mga pang-araw-araw na gawain sa lupa. Ngunit tila nasasabik lamang ang magkakapatid sa malamig na hangin at katahimikan ng bukid, kaya napagkasunduan na sa mismong kubo na lamang kami magpapalipas ng tanghalian.

Habang tinatahak namin ang makipot, matarik, at mabatong daan patungo sa kabundukan, bigla na lamang akong napahinto sa paglalakad nang makaramdam ng kakaibang panginginig at panghihina sa aking dalawang tuhod.

“Oh… okay ka lang ba? Anong nangyayari sa ’yo?” nag-aalalang tanong agad ni Kuya Gabriel na nakatutok pala sa aking likuran, habang ang apat niyang kapatid ay patuloy sa mabilis na paglakad sa aming unahan.

“Ah… wala ’to,” pilit kong sagot sabay pakita ng isang mabilis na ngiti. “Nanghihina lang bigla ’yung tuhod ko. Masyado kasing mahaba ’yung nilakad natin.”

“Gusto mo bang kargahin na kita?” alok niya habang lumalapit sa akin.

Umiling ako at marahang itinulak ang kaniyang kamay. “ ’Wag na, Kuya. Kaya ko naman.“

Ngunit sa kabila ng kagustuhan kong magpatuloy sa paglakad upang makahabol sa iba, tila ayaw nang gumalaw ng aking mga binti. Sa bawat kaunting hakbang na sinusubukan kong gawin ay para akong nawawalan ng balanse at matutumba sa lupa.

“Kuya…” mahina at paos kong tawag sa kaniya habang mabilis kong kinapa ang kaniyang mayabong na braso upang gawing tuntungan ng aking nanghihinang katawan.

“Hoy! Ano bang nangyayari sa ’yo?!” napa-papanic na ang boses ni Kuya Gabriel habang mabilis na inabot at isinalo ang buo kong katawan sa kaniyang mga braso.

“Putangina niyo! Si Elijah! Nanghihina!” malakas at dumadagundong na sigaw ni Kuya Gabriel patungo sa unahan na ikinalingon at ikinaalarma nina Kuya Rafael, Marco, Diego, at Lucas.

Bago pa man makatakbo pabalik ang apat upang sumaklolo, unti-unti nang nagiging napakabigat ng aking mga talukap. Nagdilim ang aking paningin at nawalan ng lakas ang aking katawan.

“Elijah!” ang huling malakas na sigaw ni Kuya Rafael habang marahang tinatapik-tapik ang aking pisngi, bago tuluyang lumubog sa ganap na kadiliman ang buo kong kamalayan.

CHAPTER 5

ELIJAH

Mula sa pusikit na kadiliman, dahan-dahang humiwalay ang malay ko sa kawalan. Hindi ito tulad ng ordinaryong paggising; para akong unti-unting hinahila paitaas mula sa ilalim ng malapot at malamig na putik.

Ang unang pumasok sa pandinig ko ay ang mekanikal na ritmo ng isang makina—

Beep. Beep. Beep.

Bawat tunog ay tila martilyong pumupukpok sa nananakit kong sentido, sumasabay sa bawat pintig ng dugo sa aking ulo.

Nang sa wakas ay maidilat ko ang aking mga mata, sinalubong ako ng nakatutulig na kaputian ng kisame at ang masangsang na amoy ng disinfectant na humahapdi sa aking ilong.

Sinubukan kong igalaw ang aking kamay, ngunit tila may mga kadenang bakal na nakapulupot sa bawat kalamnan ko.

Ang buong katawan ko ay tila binuhusan ng semento—mabigat, malamig, at walang kahit katiting na lakas.

Isang matalim na hapdi ang naramdaman ko sa aking ugat; ang dextrose na nakakabit sa akin ang tanging nag-uugnay sa akin sa mundong ito.

“Gising na siya!”

Ang boses ni Kuya Gabriel ang bumasag sa katahimikan.

Agad siyang sumulpot sa paningin ko, ang kanyang mukha na laging seryoso at matatag ay kakikitaan ngayon ng lamat ng matinding pag-aalala.

Sa likuran niya, ang apat ko pang mga kuya na tila mga aninong nakapaligid sa kama ko. Ang kanilang mga mata ay malalim, bakas ang puyat at ang tensyong tila puputok anumang sandali.

“Anong… anong nangyari?” Namamaos ang boses ko. Ang lalamunan ko ay tila lupang tigang na bitak-bitak sa tuyot.

“Nahimatay ka sa gitna ng daan, Elijah,” sagot ni Kuya Rafael. Wala ang dati niyang mapang-asar na tono; ngayon ay seryoso ang kanyang mga mata, tila sinusuri ang bawat kurap ko kung mawawala ba ako ulit. “Halos magkandapa-dapa kami maisugod ka lang dito. Hindi ka na humihinga nang maayos.”

Ngunit naputol naman agad ang usapan namin ng biglang bumukas ang pinto at pumasok ang isang doktor na may hawak na makapal na clipboard.

Ang bawat hakbang ng kanyang sapatos ay tila nagpapabigat sa hangin sa loob ng kwarto.

Marahan siyang lumapit at tiningnan ang aking vital signs, bago humarap sa aming lahat nang may mukhang tila nagdadala ng isang hindi magandang balita.

“Good to see you awake, Mr. Elijah,” panimula niya habang inaayos ang kanyang salamin.

“I’ll be blunt. Ang mga resulta ng lab tests mo ay hindi pangkaraniwan. We’ve identified a very specific and rare metabolic condition in your system.”

Lalong humigpit ang kapit ni Kuya Gabriel sa riles ng aking kama hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko.

“Ano po iyon, Doc? Anong sakit ang pwedeng magpabagsak sa kanya nang ganoon?”

“Mr. Elijah, you are suffering from “

Semen Dependency Syndrome (SDS)

“ direktang sabi ng doktor.

“Isa itong neurological anomaly kung saan ang iyong katawan ay tumigil sa paggawa ng sapat na Semen Factor B (SF-B)—isang compound na kritikal sa pagpapanatili ng iyong emotional stability at ang integridad ng iyong nervous system.”

Nagkatinginan ang aking mga kuya. Ang kalituhan sa kanilang mga mata ay mabilis na napalitan ng pagkagimbal.

“Ang panghihina mo, ang pag-collapse, at ang… ’di maipaliwanag na sensasyon o matinding pangangati sa loob ng iyong rectal area,” pagpapatuloy ng doktor,

“Ay hindi simpleng kati. Iyon ay ang iyong SF-B receptors na nagpapadala ng emergency signal sa utak mo dahil ubos na ang supply sa katawan mo. It’s a survival signal. Kapag hindi ito naibigay, ang katawan mo ay patuloy na mag-shushutdown.”

Tumigil ang doktor at tiningnan ako nang diretso sa mata, tila tinitimbang ang aking kapasidad na umunawa.

“Bago tayo magpatuloy, kailangan kong itanong ito para sa medical record. Are you a straight man, Elijah? Mayroon ka bang matinding pag-ayaw o phobia sa same-sex intimacy?”

Sandaling natahimik ang kwarto.

Pakiramdam ko ay uminit ang aking pisngi sa kabila ng aking panghihina. Nagkatinginan kaming lahat— isang tahimik na pagkilala na hindi kailanman naging isyu sa aming anim ang aming sekswalidad.

Kami ay bukas sa isa’t isa, at ang konsepto ng pagiging “straight” ko ay matagal nang hindi angkop saakin.

“Hindi po, Doc,” mahina kong sagot.

Tumango rin si Kuya Gabriel bilang kumpirmasyon.

Isang bahagyang ngiti ng ginhawa ang lumitaw sa mukha ng doktor.

“That is actually good news,” aniya, na tila nabunutan ng tinik.

“In most cases of SDS, the biggest hurdle is the patient’s psychological resistance. Since you are open to it, the treatment will be much more effective and less traumatic. Napakahirap gamutin nito kung ang pasyente ay may matinding internal resistance.”

“Bakit po? Ano po ang kailangang gawin?” tanong ni Kuya Marco, habang ang boses ay nanginginig sa kaba.

“The treatment requires both oral and anal semen intake,” paliwanag ng doktor.

“Ang oral semen intake ay para sa mabilisang pagsipsip ng SF-B sa bloodstream. Ngunit ang pinaka-epektibong paraan ay ang anal,  dahil doon matatagpuan ang pinakamaraming receptors na direktang nagpapadala ng sustansya sa nervous system.”

Lumingon ang doktor sa aking mga kuya na may seryosong ekspresyon. “Dahil gising na siya, mas ramdam na ng katawan niya ang kakulangan. He needs semen “now” para mag-stabilize ang system niya at magkaroon siya ng lakas na makauwi. You need to find other men—donors—na handang magbigay ng kailangan niya para gumaan ang pakiramdam niya bago tayo mag-discharge.“

Nanigas ang aking mga kuya sa kinatatayuan nila. Ang ideya na kailangan kong makipagtalik sa ibang lalaki para lamang mabuhay ay tila isang malakas na sampal ng katotohanan.

“Kailangan niya ito sa lalong madaling panahon,” huling paalala ng doktor bago siya naglakad patungo sa pinto.

“I’ll give you some privacy to discuss how you’ll handle the ‘treatment’ while he’s here.”

Nang sumara ang pinto, naiwan kaming anim sa isang nakabibinging katahimikan. Ang tunog ng heart monitor ay tila lalong bumibilis, kasabay ng kaba sa aking dibdib at ng kakaibang “kati” na nagsisimula nang gumapang sa aking katawan. __

GABRIEL

Agad akong napahilamos sa mukha ng tuluyan nang lumabas ang doktor. Hindi ko mawari kung bakit ganitong kamalasan pa ang dumapo sakanya, gayong madami na siyang paghihirap na ininda, simula pa nong una.

“Pano na to?” Ang problemadong sambit ni Rafael habang hawak hawak ang ulo, na gaya ko ay naguguluhan rin sa sobrang komplikado ng sitwasyon na kinahaharap naming lahat.

“Yan na nga ba ang sinasabi ko eh, kung hinahayaan niyo lang na magnobyo itong si Elijah, edi sana hindi na problema to” Ang may halong panunumbat ni Marco na ikinatingin ko naman sakanya ng masama.

“Ano bang gusto mo? Ang hayaan nalang siyang gamitin ng mga put*nginang lalakeng yan?” Ang inis kong sambit na mabilis naman ikinatapik ng kamay ni Elijah sa braso ko.

“Eh ano naman? Karapatan niya iyon, gaya natin ay may karapatan tayong pumili ng aasawahin natin.

Kung masaktan man siya, edi masasaktan siya. Parte iyon ng buhay, hayaan mong mabuhay ng normal yang batang yan. Wag kang umaktong parang mamamatay ka kung may ibang hahawak sakanya“ ang inis naring litanya ni Marco na ikinakunot naman ng noo ko sa galit.

“Anong sabi mo?” Ang gigil kong sambit habang parang mamumuti na ang kamao ko sa sobrang pagpipigil ko sa sarili.

“Ano ba kayo?! Wala ba kayong pinipiling lugar at dito pa kayo magbabangasan?!” Ang inis na pigil ni Rafael na ikinatigil naming dalawa.

“Imbes na magbigay ng solusyon sa problema ay inuuna niyo yang pagiging mainitin niyo ng ulo” ang segunda nito na ikinatahimik naman ng lahat.

“Wala na tayong ibang choice kundi maghanap ng ibang lalake para sakanya. Sa ayaw man natin o gusto” singit naman ni Diego.

“Hindi nga pwede, alam niyo namang gagamitin lang ng mga putanginang yan ang kondisyon ni Elijah para masiyahan sila sa mga pantasya nila” ang paninidigan ko lalo na’t alam ko ang likaw ng bituka ng mga lalake sa baryo.

Kahit na hindi purong babae itong so Elijah, alam kong gigil na gigil ang mga punyetang kapitbahay ko na matikman siya.

Sa mga titig palang ng mga animal ay naaamoy ko na ang masangsang na libog ng mga hayop.

“Wala na tayong ibang pagpipilian, iyon lang ang tanging paraan para maibalik sa normal ang lahat” ang sambit naman ni Lucas na ikinatingin ko sakanya ng seryoso.

Agad naman akong napahilamos sa mukha sa sobrang prustrasyon na nararamdaman ko.

Ayokong gamitin siya ng iba at gawing parausan ng mga hayop na lalakeng yan, ngunit ayoko namang mawala sakin ng tuluyan si Elijah, lalo na’t parang pamilya na ang tingin ko sakanya.

“Wala na tayong mapagpipilian, kaya pupuntahan ko ngayon si Jacob lalo na’t alam kong siya nalang ang tanging pag asa natin” ang sambit ni Rafael

“Sana lang ay maintindihan niya ang sitwasyon natin” ang segunda naman nito.

Agad ko namang naramdaman ang malambot at mainit na kamay na lumapat saking braso.

Mabilis naman akong napatingin kay Elijah, na ngayon ay mukhang walang sigla at matagal nang nakaratay sa hospital.

CHAPTER 6

GABRIEL

Dalawa nalang kaming naiwan ni Elijah sa loob ng kwarto lalo na’t gumayak na silang apat para kumbinsihin at kausapin si Jacob—na kapatid ng manyak na si Greg.

Kahit na tutol ako sa napagdesisyonan nilang apat ay wala nakong magagawa lalo na’t mas lamang ang apat sa isa.

“Pasensya ka na Kuya kung nadadamay pa kayo sa kamalasan kong ito, kung hindi niyo nalang sana ako kinuha sa miserable kong buhay noon ay hindi kayo namomroblema ng ganito” ang naiiyak na sambit ni Elijah na ngayon ay nakaupo sa hospital bed.

“Wag ka ngang magsalita ng mga ganyan, alam mo namang mahalaga ka samin. Wag mong sarilinin ang problemang iyan, lalo na’t nandito kami na handang tulungan ka” ang pagpapagaan ko sakanyang umiiyak na puso.

Agad namang naputol ang usapan namin ng biglang bumakas ang pintuan, at inuluwa nito ang doktor na sumusuri sakanya.

“Did you come up with the decision na? We have to hurry it up, lalo na’t nangangailangan na ang katawan ni Elijah” Ang seryosong saad ng doktor na bahagyang ikinatigil ko lalo na’t hindi ako sang ayon sa napagusapan naming anim.

“May I know your relationship with the patient?” ang segunda ng doktor na ikinabalik ko sa wisyo.

“Hindi po kami magkadugo, nakatira lang siya sa bahay. “ ang deretsahan kong sagot.

“Ohhh hindi naman pala kayo magkaano ano, mas better kung kayo o ikaw mismo ang donor ng semilya na kailangan ng katawan niya. Lalo na’t kilalang kilala niyo na ang isa’t isa.

Wala rin namang boyfriend itong si Elijah, kaya mas better option kung ikaw o isa sa mga kapatid mo ang magiging donor kesa naman sa ibang tao na hindi tayo nakakasigurado kung healthy at malinis diba?“ ang suhestyon ng doktor na ikinatuyo naman ng lalamunan ko sa kaba.

Hindi ko mawari kung anong nararamdaman ko lalo na’t naghahalo halo ang emosyon sa puso ko.

“P-po” ang nauutal kong sambit lalo na’t bahagya akong nagulat sa suhestyon niya.

Agad naman akong napatingin kay Elijah na gaya ko ay gulat din sa binitiwang salita ng doctor.

“Maari po ba iyon?” Ang tanong ko na kahit ako ay mismong nagulat sa sinabi ko.

“Ofc, pwedeng pwede ito. As long as hindi sexually active, safe, at clean ang magiging donor niya” ang deretsahang sagot naman ng doktor.

“Puntahan niyo lang ako, once na makacome up na kayo ng desisyon. Within 20 minutes ay umaasa akong makatanggap na ng desisyon upang maisagawa na ang kailangang maisagawa.

Hindi nakakapaghintay ang sakit na meron siya, kaya kailangan niyong nagdesisyon ng mas madali“ ang huling litanya ng doktor bago muling lumisan sa kwarto.

Walang nagkibuan at parang natuod kaming dalawa ni Elijah.

Maging ako ay nagsisisi kung bakit ko naitanong iyon, na wari’y bukas ako sa usaping iyon at binibigyan ko ng dahilan na posibleng mangyari iyon. __

ELIJAH

Hindi ko mawari kung ano bang dapat kong maging reaksyon sa sinabi ng doktor, ngunit ang mas nagpapagulo sa isipan ko ay ang tanong na binitawan ni Kuya Gabriel.

Bagama’t tama ang doktor sa sinabi niya, ngunit alam kong hindi magugustuhan ng mga Kuya ko ang sinabi ng doktor lalo na’t kakalabanin nila ang sariling moral at pride sa sarili.

Ayoko ring namang mangyari iyon lalo na’t nakatira ako sa isang bubong at kasama sila doon.

Kaya kahit mahirap ay tatanggapin ko nalang ang lahat, basta’t tuluyan lang akong makaahon sa lusak na ikinalagapak ko ngayon.

Agad namang bumukas ang pintuan at linuwa nito sina Kuya Rafael, Lucas, Diego at Marco.

Ngunit malungkot na mga mukha ang sumalubong saakin, isang palatandaan na bigo silang kunin si Jacob.

“Kahapon lang nakaalis si Jacob, papunta sa lugar ng tatay niya. Si Greg lang ang naabutan namin sa bahay nila” ang deretsahang sambit ni Kuya Rafael na ikinapikit ko naman lalo na’t kahit hindi ako sang ayon na si Jacob ang tutulong sakin, ngumit umaasa parin ako, sapagkat siya nalang ang tanging pag asa lalo na’t mas matino naman siya ng bahagya sa kapatid niyang si Greg.

“Anong gagawin natin? Ayoko namang basta lang ipagkalat ang kondisyon ni Elijah sa mga kapitbahay at baka gawin pa siyang tumpulan ng tukso” ang nag aalang sambit ni Kuya Marco.

“20 minutes nalang ang hinihingi satin ng doktor” ang sambit naman ni Kuya Gabriel.

Agad naman itong napatingin saakin na wari’y nag aalala sa kalagayan ko. __

GABRIEL

“May sinabi ang doktor bago kayo dumating,” panimula ko. Lahat sila ay napalingon sa akin.

Ang atensyon nila ay tila mga kutsilyong nakatutok sa dibdib ko.

“Tinanong niya kung ano ang relasyon natin kay Elijah. Sinabi ko ang totoo… na hindi tayo magkadugo. Na kinuha lang natin siya at itinuring na kasama sa bahay,” pagpapatuloy ko, pilit na pinapatatag ang boses.

“O, anong sabi niya?” untag ni Lucas, ang bunso sa aming lima na pinakamalapit kay Elijah.

“Sabi niya… mas mainam kung isa sa atin ang maging donor,” diretsahan kong sagot.

“Dahil kilala natin ang isa’t isa. Dahil alam nating malinis ang bawat isa sa atin. Kaysa kumuha tayo ng kung sinong estranghero sa labas, o ’yung mga tulad ni Greg na hindi natin alam kung anong dumi o sakit ang pwedeng maipasa sa katawan ni Elijah.”

Nakita ko ang unti-unting pagbagsak ng mga balikat ni Lucas.

Si Rafael ay mabilis na umiwas ng tingin, tila biglang naging interesado sa sahig ng ospital.

Isang mabigat, nakakasakal na katahimikan ang bumalot sa amin. Ang tanging ingay ay ang beep ng monitor na tila bumibilis, sumasabay sa kabog ng dibdib naming lahat.

“Anong ibig mong sabihin, Kuya Gabriel?” tanong ni Marco. Ang boses niya ay mababa, na animo’y may halong babala.

“Na isa sa atin… ang papasok sa ganitong sitwasyon? Na gagawin natin ’yun sa kanya?”

“Kuya, hindi tayo hayop,” hirit ni Diego, ang kanyang mukha ay namumula na sa galit.

“Pinrotektahan natin siya simula nung kinuha natin siya! Itinuring natin siyang kapamilya! Tapos ngayon, gusto mong… gusto mong bastusin natin ang tingin niya sa atin?”

“Hindi ko ’to gusto, Diego!” bulyaw ko pabalik. Hindi ko na napigilan ang emosyon ko. Ang lahat ng takot ko simula nung makita kong bumagsak si Elijah sa kalsada ay biglang sumabog.

“Akala niyo ba natutuwa ako rito? Akala niyo ba madali para sa akin na marinig ang ganoong suhestyon mula sa doktor?”

“Pero moralidad ang nakataya rito!” sigaw ni Marco.

“Paano natin siya haharapin bukas? Paano natin titingnan ang sarili natin sa salamin kung alam nating… alam nating ginamit natin ang katawan niya kahit na sabihin pang patungkol sa sakit niya iyon?”

“Moralidad?” natawa ako nang mapait, isang tunog na mas parang hikbi kaysa tawa.

“Marco, bente minutos na lang ang binigay ng doktor. Habang nagtatalo tayo rito tungkol sa kung anong tama at mali, unti-unting namamatay ang katawan niya! Nakikita niyo ba siya?”

Itinuro ko si Elijah na ngayon ay nakayuko na lang, ang kanyang maliliit na balikat ay nanginginig sa bawat paghinga. Tila gusto na lang niyang maglaho, tila hiyang-hiya siya sa bawat salitang lumalabas sa aming mga bibig.

“Wala si Jacob. Ayaw natin kay Greg. At wala na tayong oras para humanap pa ng ibang donor na ‘mapagkakatiwalaan’ sa ganito kaikling panahon,” madiin kong saad, ang bawat salita ay tila pako na ibinabaon ko sa sarili kong kabaong.

“Kaya kung kailangang may magsakripisyo ng prinsipyo niya… ako na. Ako na ang gagawa.”

Nanigas silang apat. Maging ang monitor ni Elijah ay tila nagprotesta sa bilis ng tibok ng puso niya.

“Gabriel, hindi mo kailangang gawin ’yan,” bulong ni Rafael, ang kanyang boses ay puno ng pait.

“Pero sigurado ka ba? Alam nating lahat na ikaw ang pinaka-konserbatibo sa atin. Ikaw ang laging nagsasabi na dapat protektahan natin ang dignidad ni Elijah.”

“Iyon nga ang punto, Rafael!” sagot ko habang pilit kong pinipigilan ang pagtulo ng sarili kong luha.

“Dahil gusto ko siyang protektahan, mas pipiliin ko nang ako ang humawak sa kanya kaysa mapunta siya sa kamay ng ibang lalaki na hindi natin alam kung ano ang gagawin sa kanya. Kung kailangang mantsahan ang kamay ko para lang manatili siyang humihinga, gagawin ko.”

Naramdaman ko ang tensyon na tila kuryenteng dumadaloy sa pagitan naming lima. Isang maliit na tulak na lang at sasabog na kaming lahat sa gitna ng desperasyon.

Ang aming mga moral na pader ay unti-unti nang nagigiba, pinalitan ng isang madilim at mabigat na reyalidad.

---

ELIJAH

Nakinig lang ako. Bawat salita nila ay parang kutsilyong dahan-dahang hinihiwa ang puso ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong takpan ang mga tainga ko, pero wala akong lakas. Ang bawat tunog ng monitor sa tabi ko ay parang paalala kung gaano ako ka-abnormal, kung gaano ako kadumi.

“Semen Dependency Syndrome”

Isang sakit na tila isang malupit na biro ng tadhana.

Dinig ko ang pagtatalo nina Kuya Gabriel at Kuya Marco. Ang bawat sumbat nila tungkol sa moralidad, tungkol sa pagiging “kapamilya,” ay tila nagpapamukha sa akin na ako ang dahilan kung bakit sila nag-aaway. Ako ang dahilan kung bakit nasisira ang dati na tahimik at maayos naming pagsasama sa ilalim ng iisang bubong.

“Tama na please..” mahina kong bulong. Pero tila hindi nila ako naririnig sa gitna ng kanilang mga sigawan.

Pakiramdam ko ay isa akong dumi sa gitna ng kanilang malinis na buhay. Kinuha nila ako mula sa kalsada, binigyan ng pangalan, binigyan ng bahay… at ito ang isusukli ko sa kanila? Ang pilitin silang isuko ang kanilang dangal para lang sa isang lunas na kahiya-hiya?

“Kuya… huwag na,” mas malakas na ang boses ko sa pagkakataong ito, bagaman basag na basag.

Napalingon silang lahat sa akin. Ang galit sa kanilang mga mukha ay biglang napalitan ng isang emosyong hindi ko maipaliwanag—awa, takot, at lungkot.

“Huwag niyo nang gawin,” hikbi ko, habang ang mga luha ko ay tuluyan nang umagos, binabasa ang puting kumot ng ospital.

“Hayaan niyo na lang ako. Ayokong maging mantsa sa buhay niyo. Ayokong pagkatapos nito, nandidiri na kayo sa akin… o nandidiri kayo sa sarili niyo.”

Nakita ko kung paano lumambot ang mukha ni Kuya Gabriel.

Ang kanina ay matigas niyang anyo ay tila gumuho sa isang iglap nang makita niya akong ganito kadesperado.

“Elijah, hindi ’yan totoo—” simula ni Kuya Gabriel.

“Totoo ’yun, Kuya!” sigaw ko, kasunod ang isang matinding ubo na tila nagpapasikip sa dibdib ko.

“Narinig ko kayo. Alam kong napipilitan lang kayo. Napipilitan lang kayo dahil wala si Jacob. Dahil ayaw niyo kay Greg. Kung hindi dahil sa sakit na ’to, hindi niyo naman iisiping gawin ’to sa akin, ’di ba? Kasi ‘kapatid’ ang tingin niyo sa akin… pero sa loob-loob niyo, alam niyong hindi tayo magkadugo, kaya mas madaling isakripisyo ang moralidad.”

Napahagulgol ako, tinatago ang mukha sa aking mga nanginginig na palad.

“Sana hindi niyo na lang ako tinulungan noon. Sana hinayaan niyo na lang akong mamatay sa mag isa. Mas okay pa ’yun kaysa makita ko kayong nag-aaway-away dahil sa akin.”

Ang sakit sa katawan ko ay wala pa sa kalahati ng sakit na nararamdaman ko ngayon sa aking dibdib. Ang pressure na nararamdaman ko para sa kanila—ang bigat ng sakripisyong gagawin nila—ay tila mas lalong nagpapadilim sa paningin ko.

“Hindi niyo ’to kailangang gawin,” bulong ko sa gitna ng aking mga luha.

“Huwag niyo nang dungisan ang sarili niyo para sa isang tulad ko.”

CHAPTER 7

ELIJAH

Ang bawat hikbi ko ay tila kulog sa loob ng napakatahimik na kwarto.

Nakayuko ako, ang aking mga palad ay basa na ng luha, at ang bawat hininga ko ay may kasamang panginginig na hindi ko makontrol. Ramdam ko ang bigat ng mga tingin nila sa akin—mga tinging dati ay puno ng proteksyon, pero ngayon ay tila may halong pait ng katotohanang hindi ko kayang tanggapin.

“Sana hindi niyo na lang ako tinulungan noon,” pag-uulit ko, ang boses ko ay halos lunod na sa sarili kong iyak.

Nanatiling tahimik ang paligid sa loob ng ilang segundo, isang katahimikang mas masakit pa kaysa sa anumang sigaw.

Akala ko ay tatalikuran nila ako. Akala ko ay mapapagod na sila sa “kamalasang” dala ko sa buhay nila.

Pero nagkamali ako.

Naramdaman ko ang unang haplos sa aking likuran—marahan, mainit, at puno ng pamilyar na pag-aalaga.

Si Kuya Marco iyon.

Naupo siya sa gilid ng kama ko, ang bigat ng kanyang katawan ay nagdulot ng bahagyang paglubog ng kutson. Hindi siya nagsalita agad, sa halip ay hinawakan niya ang nanginginig kong kamay at mahigpit itong piniga.

“Elijah, tumingin ka sa akin,” malumanay na utos ni Kuya Gabriel.

Umiling ako nang paulit-ulit, pilit na itinatago ang aking mukha.

Ayokong makita ang awa sa mga mata niya. Ayokong makita ang sakripisyong gagawin niya na parang isang obligasyong kailangang tapusin.

“Elijah… tingin,” pag-uulit ni Kuya Gabriel, sa pagkakataong ito ay may kasama nang awtoridad ngunit puno ng lambing.

Dahan-dahan kong iniangat ang aking paningin. Malabo ang paningin ko dahil sa luha, pero malinaw kong nakita ang mukha ni Kuya Gabriel na nakaluhod na ngayon sa tapat ko para magkapantay ang aming mga mata. Wala doon ang pandidiri na kinatatakutan ko. Wala doon ang galit na inaasahan ko.

“Makinig ka sa sasabihin ko, at tandaan mo ito habang-buhay,” simula ni Kuya Gabriel, ang kanyang boses ay matatag.

“Walang napipilitan dito. Intindihin mo ’to: mas mahalaga ang buhay mo kaysa sa kahit anong ‘prinsipyo’ o ‘moralidad’ na sinasabi namin. Hindi ka pabigat, Elijah.

Ikaw ang nagbigay ng kulay sa bahay namin simula nung dumating ka. Nung kinuha ka namin, hindi dahil kailangan namin ng kasama, kundi dahil naramdaman naming ikaw ang kukumpleto sa amin.“

“Tama si Gabriel, Elijah,” singit ni Kuya Rafael.

Lumapit siya sa kabilang bahagi ng kama at ipinatong ang kanyang malapad na palad sa aking ulo, hinahaplos ang aking buhok na tila ba bata pa rin ako.

“Huwag mong isiping pressure ito saamin. Isipin mo na lang na ito ang paraan namin para masiguradong mananatili ka sa amin. Kung kailangang gawin ’to para hindi ka mawala, gagawin namin nang maluwag sa loob. Walang mantsa, walang dumi. Pagmamahal lang ’to, Elijah. Sa paraang hindi natin inaasahan, pero pagmamahal pa rin.”

Napatingin ako kay Kuya Diego at Kuya Lucas na nasa paanan ng kama. Si Lucas ay may luha na rin sa mga mata, habang si Diego ay tumango nang bahagya—isang tahimik na kumpirmasyon ng kanilang suporta.

“Hindi ka namin ituturing na iba, Elijah,” bulong ni Kuya Lucas.

“Kahit anong mangyari sa loob ng kwartong ito, paglabas natin, ikaw pa rin ang Elijah na pinoprotektahan namin. Walang magbabago.”

Huminga nang malalim si Kuya Gabriel at hinawakan ang magkabila kong pisngi, pilit na pinatitigil ang pag-agos ng aking mga luha gamit ang kanyang mga hinlalaki.

“Hindi ka madumi, Elijah. Maysakit ka lang. At ang gamot mo ay nandito lang sa amin,” madiin niyang sabi.

“Huwag mong isiping ginagamit namin ang katawan mo. Isipin mo na ibinibigay namin ang bahagi ng sarili namin para lang mabuhay ka. Iyon ang ginagawa ng pamilya. Hindi tayo magkadugo, oo. Pero ang ugnayan natin ay mas malalim pa sa anumang dugo.

At kung ang tanging paraan para hindi ka mapunta sa kamay nina Greg o kung sinong manyakis sa labas ay ang paghawak ko sa’yo… gagawin ko ’yun nang may buong pag-iingat.“

Sa mga sandaling iyon, tila gumaan ang pakiramdam ko. Ang matinding bigat na tila bumara sa dibdib ko ay dahan-dahang natunaw.

Ang takot na iwanan nila ako dahil sa “kakaibang” pangangailangan ng katawan ko ay napalitan ng isang uri ng kapanatagan na sila lang ang makakapagbigay.

“S-sigurado kayo?” tanong ko sa gitna ng huling hikbi.

“Higit pa sa sigurado,” sagot ni Kuya Marco, pinisil muli ang kamay ko.

“Kaya itigil mo na ’yang pag-iisip na pabigat ka. Ang tanging isipin mo lang ay ang magpalakas. Kami na ang bahala sa lahat.”

Eksaktong pagkatapos ng mga salitang iyon, muling bumukas ang pinto.

Pumasok ang doktor, bitbit ang isang tray na may mga isterilisadong kagamitan at ilang vial ng gamot. Kasunod niya ang nars na may bitbit na kurtina. Ang tunog ng mga kagamitang tumatama sa metal ay tila isang hudyat na wala na talagang balikan.

“Final decision?” tanong ng doktor habang tinitingnan ang kanyang relo.

“Sampung minuto na lang ang natitira bago tayo pumasok sa critical window ng kanyang nervous system stability.”

Nagkatinginan ang limang magkakapatid. Wala nang pagtatalo. Wala nang sigawan. Ang kaninang tensyon ay napalitan ng isang nagkakaisang layunin—ang iligtas ako.

“Ako ang donor,” matatag na sagot ni Kuya Gabriel. Tumayo siya nang tuwid, ang kanyang anyo ay tila isang pader na handang humarap sa anumang unos.

Tumango ang doktor.

“Very well. In that case, kailangang lumabas muna ang apat na hindi kasama sa procedure. Iiwan natin ang donor at ang pasyente rito. We need to administer the first dose immediately. Anal and oral absorption—kailangan nating simulan ang parehong method para sa mabilisang epekto.”

Isa-isang lumapit sa akin ang apat. Si Kuya Rafael ay tinapik ang binti ko, si Kuya Marco ay muling humalik sa aking noo, at sina Lucas at Diego ay nag-iwan ng mga salitang “Kaya mo ’yan” bago sila tuluyang lumabas ng kwarto.

Ang bawat pag-alis nila ay nag-iiwan ng espasyo, hanggang sa ang tanging marinig ko na lang ay ang pagsara ng pinto.

Naiwan kami sa loob—ako, si Kuya Gabriel, ang doktor, at ang nars.

Iniladlad ng nars ang kurtina sa paligid ng kama ko, hinihiwalay kami mula sa labas ng kwarto. Ang tanging liwanag na natira ay ang maliit na lamp sa tabi ng kama at ang maputlang liwanag mula sa fluorescent sa itaas.

Nanginginig akong napatingin kay Kuya Gabriel. Nakita ko ang paglunok niya, ang panginginig ng kanyang panga, at ang pag-aayos niya ng kanyang suot.

Alam kong kahit matatag ang boses niya kanina, nahihirapan din siya. Pero sa kabila ng lahat, nanatili siya sa tabi ko.

“Magtiwala ka lang sa akin, Elijah,” bulong niya, halos hindi na marinig ng doktor.

“Hindi kita sasaktan. Gagawin natin ’to para gumaling ka.”

Tumango ako nang dahan-dahan, pilit na nilulunok ang kaba sa aking dibdib habang nagsisimulang ihanda ng doktor ang unang step ng gamutan.

Ang buhay ko ay nasa kamay na ni Kuya Gabriel, sa paraang hindi ko kailanman naisip na mangyayari.

Ang bawat tunog sa loob ng kwarto ay tila pinalalakas ng isang invisible na mikropono.

Ang kalansing ng metal na tray na inilapag ng nars sa bedside table, ang mahinang pag-ugong ng airconditioning, at ang mabilis na pag-pump ng dugo sa aking mga sentido—lahat ito ay nagpapatindi sa tensyong halos maaari ko nang hawakan.

Sa loob ng puting kurtina na naghihiwalay sa amin sa labas ng mundo, tila naglaho ang konsepto ng panahon. Kaming apat na lamang ang natira—ako, si Kuya Gabriel, ang doktor, at ang nars na nananatiling propesyonal ang mukha sa kabila ng kakaibang sitwasyon.

“Bago tayo magsimula,” panimula ng doktor habang dahan-dahang isinusuot ang kanyang sterile latex gloves. Ang tunog ng pagbanat ng goma ay nagpadala ng kilabot sa aking gulugod.

“Kailangan nating masigurado ang integridad ng protocol.

Ang Semen Dependency Syndrome ay hindi lamang isang hormonal deficiency; ito ay isang neurological crisis. Ang iyong receptors, Elijah, ay kasalukuyang nasa estado ng ‘cellular starvation’. Anumang kontaminasyon o pagkakamali sa proseso ay maaaring magdulot ng anaphylactic shock o permanenteng nerve damage.“

Naramdaman ko ang panlalamig ng aking mga palad. Tumingin ako kay Kuya Gabriel.

Nakatayo siya sa tabi ng aking kama, ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom hanggang sa lumabas ang mga ugat sa kanyang leeg. Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa puting tile ng sahig, tila doon niya hinahanap ang lakas para hindi bumigay sa kahihiyan at bigat ng tungkuling nakaatang sa kanya.

“We need a full physical and sexual health screening for the donor,” anunsyo ng doktor, ang boses ay walang bahid ng emosyon—purong siyensya at medisina.

“Bagaman nabanggit ninyong wala kayong active sexual partners, ang protocol para sa SF-B transfer ay nangangailangan ng 100% certainty. We are looking for any signs of bacterial prostatitis, viral shedding, or dermatological anomalies.”

Dahan-dahan, sa gitna ng nakabibinging katahimikan, nagsimulang magtanggal ng kasuotan si Kuya Gabriel.

Ang bawat butones ng kanyang polo na bumubukas ay tila isang segundong tumatagal ng isang oras.

Habang lumalabas ang kanyang hubad na anyo, hindi ko mapigilang mapatingin.

Ang kanyang matitigas na kalamnan, ang malapad na balikat na tila pasanin ang buong mundo, at ang kanyang dibdib na mabilis na tumataas-baba sa bawat paghinga.

Nang tuluyan niyang maibaba ang kanyang huling saplot, ay doon lang bumalik saking isipan ang nasaksihan ko sakanyang kwarto noon.

Doon ko nakita ang kabuuan ng kanyang pagkalalaki.

Hindi paman ito tayong tayo ngunit banaag sa katawan nito ang maraming ugat, isa palatandaan na gamit na gamit at sanay na sanay ang kanyang pagkalalaki.

Bahagya ko namang iniwas ang aking mga mata lalo na’t kahit na may mangyayari sa aming dalawa, ay hindi ko parin maproseso ang mga pangyayari.

Ngunit anong pigil ko man at talagang parang magnet na lumilingon ang ulo ko.

Hindi ito tulad ng anumang nakita ko sa mga libro o nakikita sa internet. Ito ay tila isang obra ng kalikasan na nakakatakot pagmasdan. Ang laki nito ay hindi lamang basta ‘malaki’—ito ay tila isang banta sa aking kasalukuyang mahinang pangangatawan.

Kumuha siya ng isang surgical ruler mula sa tray.

“Kailangan nating kunin ang eksaktong sukat para sa volumetric calculation ng SF-B dosage. Ang density ng compound ay nag-iiba depende sa physiological capacity ng donor.”

Ramdam ko ang init na umakyat sa aking mukha nang ilapat ng doktor ang ruler.

Dahil sa malamig na buga ng hangin mula sa aircon ay dahan dahang nabubuhay at tumitigas ang pagkalalaki ni Kuya Gabriel.

Kitang kita kong nahihiya siya sa reaksyon na ginagawa ng katawan niya ngunit tanging pangamba at takot naman ang nararamdaman ko habang tinitignan kung gaano ito lumalaki na parang isang sandatang papatay sa sobrang laki at dambuhala nito.

“Exact 12 inches,” kumpirmasyon ng doktor, ang kanyang boses ay may halong pagkamangha at pangamba nang tuluyang masukat ang laki at haba ng pagkalalaking mayroon si Kuya.

Napalunok nalang ako ng laway lalo na’t hindi pangkaraniwan ang laki ng kanyang pagkalalaki.

Bagama’t nakita ko ito noon nong nahuli ko siyang nagsasarili, ngunit mas nakakatakot at mas dambuhalang tignan sa malapitan ang kargadang bitbit niya.

Marahil nakatulong ang dugong banyaga niya sa kung bakit ganito nalang laki at taba ng pagkalalaki niya.

“And the girth is proportional to the length. Mr. Gabriel, ang anatomy mo ay bihirang makita sa medikal na literatura. It’s a hyper-masculine anomaly.”

Tumingin ang doktor sa akin, pagkatapos ay muling lumingon kay Kuya Gabriel.

“Dahil sa sukat na ito, kailangan nating baguhin ang approach. Elijah, ang lining ng iyong anal canal ay kasalukuyang inflamed dahil sa SF-B deficiency. Ang pagpasok ng isang bagay na may ganitong laki nang walang sapat na preparasyon ay maaaring magdulot ng internal lacerations o hemorrhaging.

Ang layunin natin ay pagpapagaling, hindi panibagong trauma.“

Inutusan ng doktor ang nars na maglabas ng mga bote.

“Prepare the high-viscosity medical-grade lubricants with 2% lidocaine.

Kailangan nating i-desensitize ang paligid ng sphincter ni Elijah para hindi mag-spasm ang kanyang muscles sa oras na magsimula ang absorption process. With a donor measuring exactly 12 inches, the penetration depth will reach the sigmoidal junction—kung saan matatagpuan ang pinakamakapal na konsentrasyon ng SF-B receptors.“

Binalingan naman ako ng doktor.

“Elijah, kailangan din kitang suriin. Kailangan nating tignan ang elasticity ng iyong tissues. Ang iyong system ay ‘gutom’, ibig sabihin, ang iyong mga selula ay mabilis na hihigop ng anumang likidong ipapasok sa iyo.”

Dahil dito, ay dahan-dahan akong hinubaran ng nars.

Ang malamig na hangin ng ospital sa aking balat ay nagdulot ng panibagong panginginig.

Habang sinusuri ng doktor ang aking katawan, ramdam ko ang titig ni Kuya Gabriel.

Hindi iyon titig ng pagnanasa; ito ay titig ng isang lalakeng tila ba humihingi ng tawad sa hirap na pagdaraanan ko sa ilalim ng kanyang bigat.

“Physically, you are clear of any infections, Elijah. Ang iyong sexual health is pristine,” pahayag ng doktor matapos ang mahabang minuto ng pagsusuri sa aking pribadong bahagi.

“Ngunit ang iyong receptors ay nasa ‘peak of urgency’.

Your body is literally screaming for the compound. Nakikita mo ba ang panginginig ng iyong mga kalamnan? Iyan ay ang nervous system mo na unti-unti nang bumibigay dahil sa kawalan ng SF-B.“

Kinuha ng doktor ang isang bote ng lubricant at iniabot ito kay Kuya Gabriel.

“Mr. Gabriel, kailangang maging smooth ang bawat galaw. You are not just a donor now; you are a biological conduit.

Gagamit tayo ng ‘step-by-step dilation’ technique.

Magsisimula tayo sa oral intake para magpadala ng signal sa utak niya na paparating na ang supply, at susundan natin ito ng anal intake para sa maximum systemic absorption.“

“Gagawin ko ang lahat, Doc,” sa wakas ay nagsalita si Kuya Gabriel.

Ang boses niya ay malalim, tila galing sa ilalim ng lupa, puno ng determinasyon na nagpatahimik sa lahat ng takot ko.

“Basta masiguradong magiging maayos siya.”

“Good. Elijah, kailangan mong mag-relax,” payo ng doktor habang inilalagay ang aking mga binti sa stirrups ng hospital bed.

“The more you resist, the harder the absorption. Isipin mo na lang na ito ay isang pagsasalin ng dugo. Isang pagsasalin ng buhay.”

Nanginginig akong napahawak sa riles ng kama.

Tumingin ako kay Kuya Gabriel—ang kanyang anyo ay tila isang higante sa harap ko, ang kanyang 12 pulgadang pag-aari ay tila isang mahiwagang susi na magbubukas sa pinto ng aking kaligtasan.

Sa gitna ng puting kurtina at amoy ng gamot, nagsimulang magbago ang aming tadhana.

Ang bawat detalye, bawat medikal na hakbang, ay nagdadala sa amin sa isang mundong wala nang atrasan.

“Magtiwala ka sa akin, Elijah,” bulong ni Kuya Gabriel habang dahan-dahang hinahawakan ang riles ng kama.

“Hinding-hindi kita sasaktan nang higit sa kaya mong dalhin.”

Tumango ako, kahit na ang puso ko ay parang sasabog na.

Handa na ako. O kahit hindi man ako handa, wala na akong ibang mapupuntahan kundi ang salubungin ang mga kamay ni Kuya Gabriel at umasang magiging okay din ang lahat.

Nang matapos ang masusing inspeksyon, ang doktor ay tumayo nang matuwid at tumingin sa nars.

“Nurse, give the lubricant to Mr. Moreno. Now proceed with the lubrication. We will use a layer-by-layer technique.

First layer: water-based for immediate slip.

Second layer: silicone-based to maintain durability during the transfer process.“

Dahan dahang dumukot ng may karamihang lubricant si Kuya Gabriel sabay tingin ng mariin saking mukha.

Bahagya naman akong inalalayan ng nurse at dahan dahan akong pinahiga sabay usli at pinahawak ang dalawa kong binti na animo’y nakabukaka ako.

Lantad na lantad kay Kuya Gabriel ang kahubdan ko, lalong lalo na ang kaselanan kong naghihintay lang na madampian ng lubricant.

“Unghh” ang bigla kong daing ng maramdaman ko ang malamig na gel na dahan dahang pumapalibot sa lagusan ko.

Habang dahan-dahang pinapahid ni Kuya Gabriel ang lubricant sa aking mga hita at sa paligid ng aking pinaka-sensitibong bahagi, hindi ko maiwasang mapapikit. Ang bawat haplos ay tila paalala ng aking kawalan ng lakas, ng aking pagdepende sa ibang tao para lamang manatiling buhay.

“K-kuya” ang impit kong ungol ng maramdaman ko ang kanyang gitnang daliri na dahan dahang pumapasok sa makipot kong lagusan.

“Masakit ba?” Ang takang tanong niya na mabilis kong ikinailing.

Samantalang napatingin naman ako sa pagkalalaki niyang tumitibok tibok at nagpapalabas ng paunang katas.

Gustuhin ko mang iwaksi ang naiisip ko, ngunit bakit hanggang ngayon ay matigas pa rin ang pagkalalaki niya, gayong hindi naman siya uminom ng kung anong supplement na makakapag taas sakanyang libido.

“Maari bang gusto niya ang ginagawa niya?

Ang tanong ko saking isip, ngunit agad ko namang winaksi ito lalo na’t hindi ito ang pagkakakilala ko kay Kuya Gabriel.

Alam kong ginagawa niya lang ito, hindi dahil nalilibugan siya sa mga nangyayari. Kundi dahil gusto niya lang akong tulungan.

Mukhang napansin naman ni Kuya na nakatingin ako sakanyang pagkalalaki kaya naman mabilis niya itong pinahidan ng tissue lalo na’t umaagas ang paunang katas nito na walang humpay.

Bahagya naman akong nahiya at mabilis na ibinaling nalang sa ibang lugar ang aking mga mata, lalo na’t ayokong makatinginan siya sa mata.

“Uhmmmmppp” ang mahinang daing ko nang maramdaman kong tuluyan nang sumagad ang kanyang gitnang daliri.

Ganon nalang ang ungol ko nang dahan dahang linabas pasok ni Kuya Gabriel ang kanyang daliri na ikinahawak ko saking bibig lalo na’t natatakot akong mapaungol ng malakas.

Habang dinadaliri niya ang butas ko ay bahagya kong nararamdaman na bumubilis ang kanyang ritmo, kaya naman mabilis akong napakislot at napatingkayad nang maramdaman kong may kinakalikot siya sa loob na parang nagbibigay kiliti saakin.

Dahil may katabaan ang kanyang kamay ay pakiramdam ko ay punong puno na ako habang dinadaliri niya ang lagusan ko.

Agad kong hinawakan ng mahigpit ang dalawa kong binti upang maibuyangyang ko sakanya ang butas kong gutom na gutom sa kamot.

Nakakahiya mang aminin, ngunit nasasarapan ako sa ginagawa ni Kuya sa butas ko.

Ito ang unang beses kong gawin ang mga ganito, ngunit hindi ko akalaing masisiyahan pala ako.

“Hmpppp” ang malandi kong ungol na ikinatingin ni Kuya Gabriel sakin.

Agad naman akong napahawak saking bibig lalo na’t maging ako ay hindi ko inaasahang lalabas iyon saakin.

“Sige lang, wag mong pigilan” ang mahinang sambit ni Kuya Gabriel na bahagyang ikinatahimik ko naman.

Ganon nalang ang singhap ko nang maramdaman kong tinatlong daliri na pala niya ang butas ko na ikinagulo ng buong mukha ko sapagka’t sa laki ng mga daliri niya at sa bilis ng paglabas pasok nito.

“K-kuyaaahhh” ang mahina kong ungol na napapaliyad pa sa kama habang parang barena niyang linalabas pasok ang daliri niya.

Ngunit ang rurok ng kasiyahang daladala ng matatabang daliri ni Kuya Gabriel ay biglang naudlot ng mabilis na pumagitna ang doktor.

“Mr. Moreno, your genital is oozing with too much precum. Mas makakabuti kung magproceed na tayo sa oral, lalo na’t sayang lang ang paunang katas na inilalabas nito” ang sambit ng doktor na ikinatigil naming pareho.

Muli namang bumalik ang doktor sakanyang pwesto at binigyan kami ng pribadong espasyo para tuluyan naming maisagawa ang dapat na gawin.

“Ahhh kuya, ano na daw po ang susunod?” Ang naguguluhan kong saad lalo na’t hindi ko masyadong narinig ang sinabi ng doktor, lalo na’t langong lango parin ako sa pangdadaliring ginagawa ni Kuya.

Hanggang ngayon ay nakabaon parin ang tatlo niyang daliri sa loob ko.

“A-ahhh i-isusubo mo na daw to para hindi sayang yung tamod” ang nauutal na sambit ni Kuya Gabriel na animo’y nahihiya sa mga nangyayari ngayon.

“Ahhh ganon po ba” ang simple kong sambit na animo’y isang batang masunurin.

“Hmpppp” ang ungol ko nang tuluyang mahugot ni Kuya ang mga daliri niya sa butas ko.

❦ ⋆˚✿˖ °𐙚 ⊹ ࣪ ˖ ᡣ𐭩 °❀⋆.ೃ࿔:･˚˖𓍢ִ໋❀°❀⋆.ೃ࿔:･˚˖𓍢ִ໋❀°❀⋆.ೃ࿔*:･˚˖𓍢ִ໋❀ AUTHOR’S NOTE

SORRY IF NGAYON LANG, ANDAMI KASING NANGYAYARI SA LIFE KO KAYA HINDI KO MASINGIT SINGIT ANG PAGSUSULAT.

BAWI NALANG AKO HUHUHU.

COMMENT PLEASE HUHU, YON LANG KASI NAGBIBIGAY SAKIN NG DRIVE PARA MAG UPDATE. I WANT TO KNOW KUNG ANONG NASA ISIP NIYO.

CHAPTER 8

GABRIEL

Naramdaman ko ang biglang pag-igting ng katawan ni Elijah nang dahan-dahan kong hugutin ang aking mga daliri mula sa loob niya. Kahit hindi siya magsalita, kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang pangungulila—isang uri ng paghahanap sa init na sandali ko lang ipinaranas sa kanya.

Nakita ko ang bahagyang pag awang ng kanyang labi, na tila hindi niya nagustuhan ang biglang pagkawala ng sensasyong iyon sa loob niya.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng awa. Kaya naman marahan kong hinaplos ang kanyang hita, at sinubukang pakalmahin ang nanginginig niyang kalamnan.

“Shhhhhh… huwag kang mag-alala, ipapasok ko ulit,” bulong ko sa kanya.

“Pero kailangan… kailangan mong subo-subo ito para hindi masayang ang tamod na ilalabas ko.

Tumango siya, isang matipid na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi na tila ba tinatanggap na niya ang kanyang kapalaran.

Pero sa likod ng ngiting iyon, alam kong naroon din ang hiya na nararamdaman ko.

Pilit kong pinananatili ang aking propesyonalismo, pilit kung kinukumbinsi ang aking sarili na pagkalinga lang ang nararamdaman ko sa oras na ito.

Na ginagawa ko lang ito dahil kailangan niya ng lunas, dahil ako lang ang makakapagbigay ng tamod na magpapalakas sa nanghihina niyang katawan.

Pero habang nakatingin ako sa kanya— kung saan dilat na dilat ang kanyang mga mata, na animo’y tila hinihigop ang bawat galaw ko— ay tuluyan nang nagsisimula ang  panghihina ng aking prinsipyo.

Dapat sana ay nakapikit lang siya, hinahayaan akong tapusin ang gamutan na ito. Pero ang paraan ng pagliyad ng katawan niya, ang paraan ng pagtanggap niya sa bawat haplos at pandadaliri ko… tila ba unti-unti siyang nagiging ibang tao sa harap ko.

At maging ako rin, unti-unti na ring nagiging traydor sa sarili kong moralidad.

Saksi ako kung paano tumindig at tumibok ang burat ko.

Ayokong aminin sa sarili ko na nararamdaman ko ito, at sa harapan niya pa mismo. Ngunit gaya ng ibang lalake ay mahina ako.

Hindi man ako mahina sa pampisikal na lakas, ngunit mahina ang pagkakabuhol ng pisi ng aking pagtitimpi—kaya naman parang gripong umaagas ang paunang katas ang burat ko dahil alam ko mismo sa sarili kong libog na libog ako sa hitsura at katawan ngayon ni Elijah.

Lalong lalo na kung paano tanggapin ng kanyang mainit na butas ang tatlong daliri ko.

Gustuhin ko mang magsinungaling, ngunit magmumukha lang akong hipokrito kung itatanggi ko, na tigas na tigas ako sakanya.

Puke ng babae lang ang tanging napasok ng burat ko, madalas ay hindi ako satispado sa sex lalo na’t halos lahat sakanila ay umaayaw sa sobrang laki at hapdi ng sandatang meron ako.

Ito ang unang beses ko sa isang binabae, ngunit maging ako ay gulat kung paano ganito nalang ang inaakto ng katawan ko sa mukha, katawan, at butas niya.

Ngunit hindi ko rin naman maitanggi n bahagya akong naaasiwa sa ari niya, kaya naman nakapokus nalang ako sa butas niyang mamula mula at kumikibot kibot.

“Ngh… Elijah,” mahina kong daing nang maramdaman ko ang muling pagpintig ng aking pagkalalaki.

Hiyang-hiya ako sa kanya dahil alam kong dapat ako ang matatag dito. Ako ang nakatatanda.

Pero sa bawat segundong lumilipas, ang distansyang pilit kong inilalagay sa pagitan namin ay tila naglalaho na.

Ang katawan ko na ang nagdidikta, at sa pagkakataong ito, wala na akong lakas na labanan pa ang init na namumuo sa aming dalawa.

Bawat segundo ay tila isang matamis na pagpapahirap.

Nakatingala ako sa madilim na kisame, habang ang aking mga kamay ay bumabaon sa malambot na kutson hanggang sa maramdaman ko ang panginginig ng aking sariling mga daliri at buong katawan.

Samantalang ang puting likido na dahan-dahang bumabalot sa dulo ng aking pagkalalaki ay tila isang sumpa na hindi ko kayang takasan.

Isang palatandaan, na ulol na ulol nako sa kalibugan.

Kitang kita ko ang marahang pagbukas ng kanyang bibig sabay hawak sa pinakapuno ng aking pagkalalaki.

“Tangina” ang marahan kong mura ng maramdaman ko ang mahigpit na pagkakahawak niya sa pinakapuno ng burat ko.

Sa liit ng kamay niya ay hindi niya tuluyang nasasara ang sariling kamay sa isang hawak lang, dahil na rin sa katabaan nito.

Bahagya naman akong napangisi lalo na’t kitang kita kong manghang mangha siya sa laki at haba nito na animo’y ito ang unang beses niyang makakita ng ganoon sa tanang buhay niya.

Dahan dahan niyang inilabas ang mapula niyang dila sabay parang ice cream na dinilaan ang ulo ng burat ko kung saan nakausli ang isang butil na animo’y sago na namuong tamod sa lapot.

Agad niyang tinikman ito na parang krema asada, at napatango tango pa na animo’y nagustuhan niya ang lasa.

“Jusko kang bata ka” ang naibulalas ko nalang sa kapilyuhan nito.

Nagsimula si Elijah sa dulo at pinakapuno ng aking burat.

Marahan, tila nag-aalangan, ngunit puno ng kuryosidad.

Naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang mainit at basang dila, at marahang iniikutan ang pinakasensitibong bahagi na tila isang lollipop na dahan-dahan niyang ninanamnam.

“Ngh… f-fuck… Elijah,” isang mababa at maskuladong daing ang kumawala sa aking lalamunan.

Agad kong itinakip ang aking braso sa aking mga mata, pilit na itinatago ang reaksyon ng aking mukha.

Ang bawat pasada ng kanyang dila ay tila kuryenteng gumagapang paakyat sa aking puson.

Nararamdaman ko ang bawat detalye—ang gasgas ng kanyang dila, ang higpit ng kanyang mga labi na pilit na hinihigop ang dulo, at ang mainit na laway na dahan-dahang dumadaloy sa aking hita.

Higit pa ito sa simpleng pagtulong, ang paraan ng paglalaro niya rito ay tila isang taong matagal na gutom at ngayon lang nakakita ng pagkaing malalamon.

“H-huwag mong… huwag mong paglaruan nang ganyan,” bulong ko, ang boses ko ay paos at basag.

Ngunit tila walang naririnig si Elijah.

Mas lalo niyang nilaro ang ulo ng aking burat, sinisipsip ito nang may tunog na nagpapabilis sa tibok ng puso ko.

Bawat tunog ng pagsupsop na lumalabas sa kanyang bibig ay tila sampal sa aking dignidad, isang paalala na ang kinikilala kong parte ng aming pamilya ay nakaluhod sa pagitan ng aking mga binti.

“Ahhh… s-shit… hhh…”

Napasinghap ako nang malalim, habang ang aking dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa sa sobrang sarap ng ginagawa niyang pagsuso.

Sinusubukan kong kontrolin ang bawat ungol, pilit na pinatitigas ang aking katawan para hindi ako magpakita ng anumang senyales ng kasiyahan.

Pero mahirap.

Ang init ng kanyang bibig ay tila lumalapnos sa aking katinuan. Bawat segundo na nananatili siyang nakadikit sa akin ay tila unt-unting humihigop sa aking moralidad, pinapalitan ito ng isang gutom at masidhing pangangailangan.

Hindi ako sanay na serbisyohan ng ganito, madalas ako ang dominante sa sex.

Kaya naman sobrang sensitibo ang buong katawan ko sa mga ginagawa niya, lalo na’t ito palang ang unang beses kong mapaglaruan ng ganito kahusay.

__

Nararamdaman ko ang panginginig ng kanyang mga kamay na nakahawak sa aking hita, tila doon siya humuhugot ng lakas habang patuloy niyang ninanamnam ang ang ulo ng burat ko.

Alam kong kailangan niya ang tamod ko para mabuhay, pero ang paraan ng pagtanggap niya rito ay tila siya mismo ay nalulunod na sa sarili niyang pagnanasa.

Na masyadong delakado para saming dalawa.

“Ngh… h-huwag mong bilisan… d-diyan lang…”

Ngunit habang lumilipas ang mga segundo, nararamdaman ko ang pagbabago sa kanyang ritmo.

Ang mabagal at mapaglarong pagsipsip ay unt-unting nagiging agresibo.

Ang bawat segundo ay mahalaga, dahil sa bawat segundong lumilipas, mas lalong lumalalim ang pagkakalubog ko sa kasalanang ito—isang kasalanang ang tanging katwiran ay ang kanyang kaligtasan.

Lalong bumigat ang aking paghinga nang maramdaman ko ang pagbabago sa ritmo ni Elijah.

Wala na ang maingat na paglalaro sa ulo ng aking burat at pinalitan na niya ito ng isang agresibong gawi na tila ba natatakot siyang bigla ko siyang ipagtabuyan.

Ang tunog ng kanyang pagsupsop ay naging mas mabilis, mas malakas—isang bastos at basang tunog na umaalingawngaw sa tahimik na silid.

“E-Elijah… d-dahan-dahan,” paos kong utos, habang ang aking kamay ay pilit na itinutulak ang kanyang balikat nang mahina.

Pero tila wala siyang naririnig.

Ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking hita, maging ang kanyang mga kuko ay bahagyang bumaon sa aking balat habang pilit niyang isinusubo nang mas malalim ang aking pagkalalaki.

Nakita ko ang pag-alon ng kanyang lalamunan—na wari’y uhaw na uhaw siya sa sa likidong ibubuga at ipupulandit ko sakanyang mala rosas na bibig.

Para siyang isang hayop na naghahanap ng tubig sa gitna ng disyerto.

“Ngh! F-fuck… h-hindi riyan…”

Ramdam ko ang bawat detalye ng kanyang bibig—ang init, ang higpit, at ang paraan ng pag-atake niya sa akin na tila ba hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang lahat ng kailangan niya para mabuhay.

Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatingala sa akin, mapungay at puno ng desperasyon, habang ang laway ay malayang dumadaloy sa kanyang baba at tumutulo sa aking bayag.

“Elijah, makinig ka sakin please, dahan dahan lang..,” mariin ngunit pabulong kong sabi, habang ang boses ko ay nanginginig sa pagitan ng galit at pigil na sarap.

“Ulk…ulkkl…ulkkkk…ulk” ang malaswang tunog na nililikha ng kanyang agresibong pagchupa.

Ngunit magkaganon paman ay pilit niyang mas binabaon ang kanyang ritmo na mas lalo kong ikinahahabag lalo na’t hirap na hirap ang kanyang mukha dahil narin sa taba at haba nito.

“Masyadong malaki iyan… masasaktan ka lang, d-diyan ka lang sa ulo…” Ang muli kong paalala.

Sabay hilamos sa buong mukha at takip dito gamit ang buong braso lalo na’t parang gutom na hayop kung sumuso itong si Elijah.

Ngunit sa halip na sumunod, isang malalim na ungot ang lumabas sa kanyang ilong.

Umiling siya, mas lalong bumaon ang kanyang mga daliri sa aking laman.

Nakita ko ang pagbuka ng kanyang panga, pilit na nilalabanan ang sukat ko.

Tila ba ang bawat hibla ng kanyang pagkatao ay nakatutok lang sa isang layunin, at iyon ay ang malunok ako nang buo.

“Mmph… ghkkkkkkkk—”

Nabulunan siya nang bahagya nang subukan niyang itulak ang kanyang sarili pababa, pero magkagayon pa man ay hindi siya umatras.

Sa halip, mas lalo pa siyang naging agresibo.

Ang bawat pagsubok at pagsuway niya ay tila isang insulto sa aking awtoridad bilang nakakatanda, pero ang bawat pagdila at pagsuso ng kanyang mainit na lalamunan sa buong burat ko ay nagpapadala ng kuryenteng hindi ko na kayang labanan.

“S-shit… Elijah, m-makinig ka sa akin…”

Pero huli na.

Ang pagkagutom niya ay mas matimbang kaysa sa utos ko.

Nakita ko ang pagsisikap sa kanyang mukha—ang pamumula ng kanyang pisngi, ang pagluha ng kanyang mga mata dahil sa hirap.

Hindi sapat ang dahilan na iyon para siya’y tumigil at huminto sa kanyang ginagawa.

Parang isang gutom na nilalang na handang mabulunan, basta’t makuha lang ang kaisa-isang bagay na magpapanatili sa kanyang buhay.

“Ngh… ahhh… h-huwag mong pilitin… s-shit…”

Napaliyad ako nang maramdaman ko ang pagbaba ng kanyang ulo, mas malalim pa kaysa sa inaasahan ko.

Ang bawat segundo ng pagtitiis ko ay tila unti-unti nang nauubos habang pinapanood ko siyang magpaka-hayop sa pagitan ng aking mga binti.

“Put*nginamong bata ka” ang garapal kong mura ng mapuno ng malalaswang tunog ng agresibong pangsususo at panggagatas na ginagawa ni Elijah.

Ang boses ko ay halos isang pagsamo na lamang, ngunit tila isang gutom na hayop na walang naririnig itong si Elijah.

Nakita ko ang pamumula ng kanyang buong mukha at ang pagpatak ng luha sa gilid ng kanyang mga mata dahil sa hirap, pero imbes na umatras, mas lalo niyang idiniin ang kanyang mukha sa pagitan ng aking mga hita.

Sa isang bigla at mapangahas na galaw, naramdaman ko ang pagbuka nang husto ng kanyang panga.

Isang malalim na hininga ang kinuha niya bago niya tuluyang nilunod ang aking buong pagkalalaki sa loob ng kanyang lalamunan.

“Ghhk—mmph!”

Isang impit na tunog ng pagkasakal ang lumabas kay Elijah, ngunit hindi siya huminto.

Nagawa niya.

Ang mainit at masikip na lalamunan niya ay bumalot sa bawat pulgadas ng burat  ko, isang sensasyong hindi ko kailanman inakalang mararanasan ko mula sa kanya.

Ang higpit—ang nakakabaliw na init—ay tila humihigop sa lahat ng hangin sa aking baga.

“Puta ka! E-Elijah!”

Napaliyad ako nang husto habang ninamnam ang pangdedeepthroat na ngayon at sakanya ko lang naranasan.

Samantalang ang aking likod naman ay humiwalay sa kama at ang aking mga kamay ay bumaon nang mariin sa kanyang buhok at ulo sa sobrang sarap ng mainit niyang lalamunan.

Sinubukan kong pigilan ang aking sarili, pilit na iniisip na mali ito, na dapat akong lumayo—pero ang bawat bugso ng kanyang lalamunan na pilit akong nilalamon ay tila kuryenteng pumuputok sa bawat ugat ko.

Hindi na ito tungkol sa moralidad. Wala na ang kontrol. Ang tanging natira ay ang masidhing pangangailangan na magpakawala sa loob ng bibig ng nilalang na uhaw na uhaw sa tamod na meron ako.

“Ngh… ahhh… s-shit… h-heto na… i-inumin mo lahat!”

Ramdam ko ang pamumuo ng tensyon sa aking puson, isang mabigat na pintig na hindi ko na kayang pigilan. Sa bawat pagsipsip niya, sa bawat pagsubok niyang masubo pa ako nang mas malalim, ay mas lalong bumibilis ang aking pagtatapos.

“Potaaa…ayan naaaa…hhh… ahhh!”

Isang malakas na ungol ang kumawala sa aking lalamunan—isang maskuladong sigaw ng pagsuko—habang naramdaman ko ang unang bugso ng aking sago sagong semilya  na diretsong tumama sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang lalamunan.

Sunod-sunod ang pagpintig at pagpulandit ko sa loob niya, bawat patak ay tila ginto na hindi niya hahayaang masayang.

Naramdaman ko ang paglunok niya na parang isang asong gutom sa gatas.

Isa. Dalawa. Tatlo.

Uhaw na uhaw siyang tinanggap ang lahat, lalo na’t ang bawat patak ng aking tamod ay ang tanging gamot na magpapanatili sa kanyang buhay.

Ang kanyang mga kamay ay nanatiling nakadiin sa aking hita, nanginginig, habang tinatapos niya ang huling bugso ng aking kaligayahan.

“Ngh… hhh… s-shit…”

Dahan-dahan siyang humiwalay nang maubos na ang lahat ng gatas mula sa malatroso kong burat.

Ang kanyang mga labi naman ay mapula at basa, habang may bakas pa ng puting likido sa gilid ng kanyang bibig.

Tumingala siya sa akin, hingal na hingal, ang mga mata ngunit punong puno ng pasasalamat, isang uri ng ugnayan naming dalawa na hindi na kailanman mabubura.

Nakahiga lang ako, hapong-hapo at tulala sa kisame.

Ang katahimikan sa silid ay kasing bigat ng kasalanang ginawa namin, pero sa bawat paghinga ni Elijah, alam kong buhay siya.

At iyon lang ang tanging mahalaga, kahit pa kapalit nito ang huling hibla ng aking dangal.

CHAPTER 9

GABRIEL

Hingal na hingal kaming dalawa, habang ang hangin sa silid ay tila naging malapot at mabigat matapos ang matinding panggagatas sakin ni Elijah.

Nakahiga ako, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng aking puso, habang si Elijah naman ay dahan-dahang humiwalay sa akin.

May bakas pa ng puting likido sa gilid ng kanyang labi, ngunit ang mas nakakamangha ay ang pagbabagong pisikal na nagaganap sa kanya sa harap ng aking mga mata.

Ang dating maputla at tila bangkay niyang balat ay unti-unting nagkakaroon ng buhay.

Mula sa kanyang dibdib paakyat sa kanyang leeg at pisngi, ang matamlay na kulay ng kanyang balat ay napapalitan ng malusog at maningning na kulay-rosas.

Nakakatuwa lang na lumitaw narin sa wakas ang orihinal na kulay ng kanyang balat na matagal ko nang hindi nakikita.

Tila bawat patak ng tinanggap niyang tamod  ay nagsisilbing gasolina sa kanyang nanghihinang sistema.

“Reapply the lubricant, Gabriel. Now,” utos ng doktor, ang boses nito ay malamig at klinikal.

“He’s at 50% strength. The hormonal surge is starting. We need to proceed. Put him on top. Cowgirl position.”

Nanginginig ang aking mga daliri habang binubuksan ko ang bote ng lubricant.

Muli kong nilagyan ang aking sarili na ngayon ay gabakal parin sa tigas, pati narin ang kanyang bukana, ngunit bago ko pa matapos ang pag-aayos, si Elijah na mismo ang gumalaw.

Napansin kong parang may kakaibang kislap sa kanyang mga mata—isang uri ng pagnanasa na hindi ko pa nakikita sa kanya kailanman.

Dahan-dahan siyang sumakay sa ibabaw ko.

Ramdam ko ang bigat ng kanyang katawan, kahit na sobrang liit at balinkinitan ang kanyang katawan.

Ngunit nang subukan niyang itapat ang kanyang sarili sa akin, doon nagsimula ang totoong hirap.

“Pota” ang naibulalas ko ng maramdaman ko  ang mainit na balat ng kanyang lagusan na pilit niyang gustong mapasukan.

Agad naman akong napanganga sa sarap lalo na’t mabilis niyang kinikiskis ang ulo ng burat ko sa butas niya, na nagpapakiliti sakin lalo na’t sensitibo ang ulo nito.

“Ngh… K-Kuya… ayaw pumasok,” ungol niya, habang banaag ang boses niyang basag at puno ng paghihirap.

Masyadong malaki.

Masyadong mataba at matigas ang aking pagkalalaki para sa kanyang masikip na bukana.

Sinubukan niyang dahan-dahang iupo ang kanyang sarili, ngunit sa bawat milimetro ng paglubog ko, ay napapasinghap siya.

Ang kanyang mga binti ay nanginginig, pilit na binubuksan ang kanyang sarili para tanggapin ako, pero tila tumututol ang kanyang kalamnan sa laki ko. Samantalang ang balat niya ay dumidikit sa akin, basang-basa ng pawis at pampadulas.

Ganon nalang ang gulat ko ng bigla siyang napaiyak.

Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa matinding prustrasyon at pagkainis.

Ang mga luha niya ay mabilis na dumaloy sa kanyang malarosas na pisngi habang pilit niyang idinidiin ang kanyang sarili pababa sa burat kong parang metal sa tigas.

“K-Kuya… please… gusto ko nang maramdaman sa loob to… m-mababaliw na ako,” hikbi niya, samantalang ang kanyang mga kuko ay bumaon sa aking mga balikat hanggang sa makaramdam ako ng hapdi.

“Nangangati na ang loob ko kuyaaa… kailangang-kailangan ko…to please, ipasok mo na!”

Nagulat ako.

Ang mahinhin at tahimik na Elijah na kilala ko ay parang batang inagawan ng candy na nagmamakaawa para sa burat ko.

Ang bawat luhang pumapatak sa kanyang pisngi ay tila may kasamang apoy na tumatama sa aking dibdib.

“Doktor, anong nangyayari sa kanya?” ang naguguluhang tanong ko, habang ang boses ko ay puno ng pag-aalala habang pinapanood ko si Elijah na parang desperadong bata sa ibabaw ko.

“Bakit siya nagkakaganyan?”

“It’s a natural response, Gabriel,” sagot ng doktor nang hindi inaalis ang tingin sa monitor.

“His sex hormones are peaking. Right now, his body is producing compounds that act like a natural drug. His libido is skyrocketing because his body is demanding the completion of the transfer to survive. That ‘itching’ sensation he feels? That’s his biological system demanding the rest of the compounds. He’s essentially high on his own recovery process.”

Napatingin ako kay Elijah.

Sa gitna ng kanyang mga luha at hirap sa pag-upo sa akin, isang mapanuksong ngisi ang sumilay sa kanyang mga labi.

Pero magkaganon paman ay pilit niya paring pinipiliit na ipasok ang burat ko sa makipot niyang butas.

Ngunit ganon nalang ang pagkabigla ko ng maramdaman ko ang unti-unting pagluwag ng kanyang bukana, na tila ba sumusuko na ang kanyang katawan sa laki ko para lamang mapawi ang kati na nararamdaman niya sa loob.

“Shhh… tahan na, Elijah. Dahan-dahan lang,” bulong ko, habang ang boses ko ay puno ng pag-aalala at marahang hinahaplos ang kanyang nanginginig na hita at baywang.

Ang kanyang mga luha ay patuloy na pumapatak sa aking dibdib, mainit at basa.

Ramdam ko ang desperasyon sa kanyang bawat galaw.

Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking pagkalalaki, pilit itong iginigiya sa kanyang masikip na bukana, pero sa bawat subok niya ay tila may pader na humaharang.

Itinukod ni Elijah ang kanyang mga palad sa aking dibdib at pilit na iniupo ang kanyang sarili.

“Ngh! Ahhh!” Isang matinis na daing ang kumawala sa kanya.

Halos kalahating pulgada pa lang ang pumapasok pero tila babaligtad na ang kanyang mga mata sa higpit.

“K-Kuya… ayaw… s-sobrang laki,” hikbi niya, habang dahan-dahan siyang muling umangat, bigo na maipasok ako.

“Huwag mong biglain, Elijah. Hinga nang malalim,” paalala ko, habang ang isa kong kamay ay dumaan sa kanyang likuran para aluin siya.

Ang balat niya ay madulas na dahil sa lubricant at pawis, at ang bawat haplos ko ay tila nagpapadala ng kuryente sa kanya.

Muling sumubok si Elijah.

Sa pagkakataong ito, mas mariin ang kanyang pagbaba. Nakita ko ang pag-igting ng kanyang mga panga at ang pamumula ng kanyang buong mukha.

“Please… p-pumasok ka na… nghhh!”

Ramdam ko ang pag-unat ng kanyang kalamnan, ang hapdi at sarap na naghahalo sa bawat milimetro ng paglubog ko.

Pero muli siyang napatigil.

Ang kapal at tambok ng aking pag-aari ay tila masyadong malaki para sa kanya sa puntong iyon.

Napaatras siya nang bahagya, umiiyak na parang bata na animo’y hindi nakuha ang gusto.

“K-Kuya, m-mabaliw na ako… ang kati sa loob… please…”

“Alam ko, Alam ko… andito lang naman si Kuya,” muli kong pag-aalo, kahit na ako mismo ay nahihirapan na ring pigilan ang sarili kong umungol dahil sa higpit at sikip niya.

Sa huling pagkakataon, tila nag-ipon ng lahat ng lakas si Elijah.

Hinawakan niya nang mas mahigpit ang aking mga balikat, habang ang kanyang mga kuko ay bumaon sa aking balat.

Sa isang malalim na paghinga at isang marahas na pag-upo—ay naramdaman namin ang pagsuway ng kanyang bukana.

“SHHHIIITTT!”

Isang sabay na ungol ang kumawala sa aming dalawa nang tuluyang bumaon ang ulo ng aking pagkalalaki sa loob niya.

“Nghhh… ahhhh… hhh…”

Napaliyad ako, ang aking mga mata ay napapikit nang mariin sa sobrang sarap at higpit.

Si Elijah naman ay napatigil, ang kanyang katawan ay nanginginig sa ibabaw ko habang patuloy na umaagos ang kanyang mga luha.

“K-Kuya… a-ang laki… at ang taba,” hikbi niya sa pagitan ng kanyang mabigat na paghinga.

Kahit na nakapasok na ang ulo, ramdam ko kung paano pilit na pinalalaki at pinaluluwang ng aking matambok na burat ang kanyang loob.

Ang sakit at ang pagkahayok na nararamdaman niya mula sa kanyang hormones ay naghahalo, dahilan para maging mas matindi ang kanyang emosyon.

Nakatitig siya sa ngayon akin, habang ang kanyang mga mata ay basang-basa, pero may kasama na itong tagumpay na animo’y isang atleta na nakauwi ng tropeyo.

“Napasok na… n-naramdaman ko na ang laki, Kuya…”

Nanginginig ang buong katawan ni Elijah habang nakalubog ang ulo ng burat ko sa pinaka-bukana ng kanyang loob.

Ang bawat hikbi niya ay tila isang musika na humahaplos sa aking pandinig, kahit na alam kong nahihirapan siya. Ang higpit at sikip ng bawat kalamnan niya ay tila gustong durugin ang aking pagkalalaki.

“Hinga, Elijah… dahan-dahan lang,” paos kong bulong, habang ang aking mga kamay ay bumaon sa kanyang malalambot na hita para bigyan siya ng suporta.

Tumango lang naman siya, habang ang kanyang mga mata ay nanlalabo dahil sa luha, pero may determinasyong hindi ko pa nakikita sa kanya.

Sa isang malalim na pagsinghap, itinatag niya ang kanyang mga palad sa aking dibdib.

Sa pagkakataong ito, hindi na siya nag-atubili.

Gamit ang bigat ng kanyang sariling katawan, dahan-dahan niyang idiniin ang kanyang sarili pababa.

“NGHHH! AHHH! K-KUYA!”

Isang matinis na daing ang kumawala sa kanya nang maramdaman namin ang unt-unting paglamon ng kanyang bukana sa aking mataba at matigas na burat.

Ramdam ko ang pag-unat ng bawat himaymay ng kanyang laman, tila ba pinupuno ko ang bawat bakanteng espasyo sa loob niya.

Ang bawat pulgada ng aking pagpasok ay nagdudulot ng matinding kuryente na nagpapaliyad sa aming dalawa.

“F-f*ck… Elijah… s-shit,” napapikit ako nang mariin, ang aking mga ugat sa leeg ay nagsisimula nang bumakat dahil sa sarap na halos hindi ko na mapigilan.

Nang sa wakas ay mabaon ako nang buo—hanggang sa dulo—ay napatigil kaming dalawa.

Napasandal si Elijah sa aking dibdib, ang kanyang hininga ay mainit at mabilis sa aking balat. Ang kanyang mga luha ay patuloy na umaagos, pero sa pagkakataong ito, may kasama na itong tunog ng matinding ginhawa.

“N-nandiyan na… n-ngh… ang laki, Kuya… p-punong-puno ako,” bulong niya sa pagitan ng kanyang mga hikbi.

Ngunit hindi siya nanatiling tahimik.

Dahil sa sinasabi ng doktor na mataas ang kanyang libido na tila biglang nag-iba ang takbo ng kanyang isip.

Ang pangangati na naramdaman niya kanina ay napalitan ng isang mapanuksong pagnanasa.

Dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang katawan, at sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang kanyang unang pagtalbog.

“Ah! S-shit!” napahiyaw ako nang maramdaman ko ang hagod ng kanyang loob sa aking pag-aari.

Nagsimulang gumalaw si Elijah.

Hindi ito yung galaw ng isang pasyenteng nanghihina. Masigla ito, may ritmo, at tila ninanamnam niya ang bawat segundong nararamdaman niya ako sa loob. Ang bawat pag-angat at pagbaba niya ay may kasamang mahinhin na ungol na tila ba sinasadya niyang gawin para mawala ako sa katinuan.

“K-Kuya… masarap,” bulong niya, habang ang kanyang mga kamay ay naggagala na ngayon sa aking dibdib, tila ba tinitiyak na hindi ako aalis sa ilalim niya.

“Gusto ko pa… p-pakiramdam ko… p-parang lumulutang ako.”

Nakita ko ang mapungay niyang mga mata na nakatitig sa akin—hindi na ito ang kinupkop at itinuring naming kapatid na kailangan kong protektahan lang; ito ay isang nilalang na ngayon ay sumusuko na sa tawag ng kanyang sariling katawan.

Ang bawat pagtalbog niya ay mas nagiging mabilis, mas nagiging matapang, habang nilalamon kami ng init ng aming pinagsasaluhang kasalanan.

Bawat pag-angat at pagbaba ni Elijah sa ibabaw ko ay tila isang pagsubok sa aking katinuan.

Nararamdaman ko ang bawat hibla ng kanyang loob na pilit na bumabalot sa akin, humihigpit sa bawat galaw. Pero sa kabila ng sarap, hindi ko maalis ang pag-aalala.

Nakikita ko ang panginginig ng kanyang mga balikat at ang patuloy na pag-agos ng luha sa kanyang mga pisngi.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang baywang, pinatigil ko muna ang kanyang paggalaw.

“Elijah… t-teka lang,” bulong ko, ang boses ko ay paos at gumaralgal.

“M-masakit ba? Sabihin mo sa akin… k-kung hindi mo na kaya, titigil tayo. Ayokong masaktan ka nang sobra.”

Tumingala siya sa akin.

Ang kanyang mga mata ay mapungay, basang-basa, at tila nagniningning sa ilalim ng liwanag ng silid. Umiling siya nang dahan-dahan, isang mahinang ungot ang kumawala sa kanyang mga labi habang muli niyang idiniin ang kanyang sarili pababa—isang malalim at punong-puno na pag-upo.

“Ngh… hhh… m-masakit, Kuya,” pag-amin niya, ang boses niya ay nanginginig sa pagitan ng hikbi at pagnanasa.

“A-ang laki mo kasi…na t-tila ba’y mabibitak ako sa loob. Pero… pero Kuya… ang sarap. Sobrang sarap.”

Hinaplos ko ang kanyang pisngi, pilit na pinatitigil ang kanyang pag-iyak gamit ang aking hinlalaki.

“Sigurado ka? Kaya mo ba talaga?”

“O-oo…kaya ko siya, Kuya… h-huwag kang titigil,” hikbi niya, habang ang kanyang mga kamay ay muling bumaon sa aking mga balikat.

“Ang taba ng tite mo kuya… nararamdaman ko ang bawat pintig mo sa loob ko. P-parang… parang hinahati mo ako pero gusto ko… gusto ko pa.”

Bigla siyang napaatras nang bahagya, ninanamnam ang dahan-dahang pag-alon ng kanyang sariling katawan. Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata, ang kanyang mukha ay punong-puno ng emosyon—isang timpla ng inosenteng pagmamahal at ang pagkalulong na dulot ng kanyang hormones.

“K-Kuya… ikaw?” tanong niya, ang hininga niya ay mabilis na tumatama sa aking mukha.

“M-masarap din ba? Gusto mo ba ang nararamdaman mo sa loob ko?”

Hindi ako makapagsalita.

Ang tanging nagawa ko lang ay tumango nang mariin habang kinakagat ko ang aking labi para pigilan ang isang malakas na ungol.

Ang higpit at sikip niya—maging ang init sa loob—ay sapat na para sumuko ako sa kahit anong oras.

“Ngh… s-sobra, Elijah,” sagot ko sa wakas, habang ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang hita.

“N-napakasikip mo… f*ck… h-hindi ko na alam kung paano pa magpigil.”

Isang mapanuksong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi sa kabila ng kanyang mga luha.

Muli siyang nagsimulang gumalaw. Sa pagkakataong ito, mas naging verbal at maingay siya.

Bawat pagbaba niya ay may kasamang bulong ng aking pangalan.

“Kuya… Gabriel… hhh… ngh… p-punong-puno ako… ang laki… s-sige pa… d-diyan lang…”

Ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay tila gasolina sa apoy na namumuo sa aking puson. Ang sakit na nararamdaman niya ay tila nagiging tulay para sa isang mas matinding uri ng koneksyon—isang koneksyong hindi lang pisikal, kundi emosyonal na rin.

Habang tumatagal, tila nag-iiba ang timpla ng hangin sa loob ng silid.

Ang bawat pagtalbog ni Elijah sa ibabaw ko ay hindi na lamang basta mekanikal; may kasama na itong laro.

Ang kanyang mga luha ay natuyo na, pinalitan ng isang mapungay at nagniningning na tingin na tila ba binabasa ang bawat kahinaan ko.

Naramdaman ko ang pagbabago sa kanyang galaw.

Hindi na siya dahan-dahan. Sa halip, nagsimula siyang gumiling nang pabilog—isang mapangahas na kumpas na nagpapatama sa aking pagkalalaki sa bawat sulok ng kanyang masikip na loob.

“Ngh… E-Elijah… s-shit,” napahawak ako nang mahigpit sa kanyang baywang, sinusubukang kontrolin ang bilis niya.

“D-dahan-dahan lang… baka masaktan ka.”

Isang mahinang tawa ang kumawala sa kanyang mga labi—isang tunog na hindi ko akalaing maririnig ko mula sa kanya sa ganitong sitwasyon.

Tumingala siya, ang kanyang leeg ay namumula at ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba.

“Bakit, Kuya? Natatakot ka bang mapunit ako?” bulong niya, ang boses niya ay puno ng panunukso habang dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang sarili hanggang sa dulo, bago muling bumagsak nang mabilis at malalim.

“Potaaaaa” ang baritono kong ungol dahil sa ginawa niya.

“O natatakot kang… bumigay ka na agad sa akin?”

Nagulat ako sa kanyang sinabi. Ang pagkalulong na sinasabi ng doktor ay tila tuluyan nang lumalamon sa kanya.

Ang mahinhin na si Elijah ay nagiging mapangahas.

Hinawakan niya ang aking mga kamay at dahan-dahang dinala ito sa kanyang sariling dibdib, pilit na ipinararamdam sa akin ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

“Tingnan mo ako, Kuya Gabriel,” utos niya, ang kanyang mga mata ay nanunuot sa akin.

“Huwag kang pipikit. Gusto kong makita kung paano ka nahihirapan sa sikip ko.”

Muli siyang gumalaw, sa pagkakataong ito ay mas mabilis at mas marahas ang bawat pag-upo.

Nararamdaman ko ang bawat pagtama ng aking katambokan sa kanyang loob, isang sensasyong nagpapadilim sa aking paningin.

Ngunit sa tuwing akala ko ay magpapakawala na ako, bigla siyang hihinto o babagalan ang galaw, tinitingnan ako nang may nakakalokong ngisi.

“Urghhh tanginamong bata ka…” bulong ko sa pagitan ng aking mga ungol.

“Elijah… h-huwag mo akong paglaruan nang ganyan.”

“Bakit, Kuya? Ayaw mo ba?” muli niyang pagtalbog, mas malalim at mas masikip kaysa kanina.

“Gusto kong marinig ang boses mo. ’Yung boses mong parang… parang sumusuko na sa akin. Pakita mo sa akin na ako ang may hawak sa ’yo ngayon.”

Ramdam ko ang init na dumadaloy sa aming dalawa. Ang bawat haplos niya sa aking dibdib habang tumatalbog siya ay tila nanunukso, tila ba sinasadya niyang saktan ako nang bahagya sa pamamagitan ng pagbaon ng kanyang mga kuko para lang makita ang reaksyon ko.

Hindi siya baliw, pero ang pagiging lulong niya ay naglalabas ng isang panig ni Elijah na tila nag-e-enjoy sa kontrol na mayroon siya sa akin.

“Ngh… f*ck… Elijah, sige pa… h-huwag kang hihinto,” pag-amin ko, ang aking dignidad ay tuluyan nang natunaw sa init ng kanyang katawan.

“Iyan… iyan ang gusto kong marinig,” bulong niya, habang mas binilisan pa ang kanyang ritmo.

Ang kanyang mga hita ay mahigpit na nakayakap sa aking baywang, sinisiguradong wala akong takas sa bawat malupit at masarap na pagtalbog niya.

CHAPTER 10

GABRIEL

Ang bawat pagbagsak ng bigat ni Elijah sa ibabaw ko ay tila isang pagyanig sa aking buong pagkatao.

Hindi ko na makilala ang mahinhin na anak ng kaibigan ni Papa na ipinagkatiwala sa akin.

Ang dating Elijah na mahiyaing tumingin sa aking mga mata ay wala na; ang pumalit ay isang nilalang na pinatatakbo ng instinct, ng kemikal, at ng isang pagkagutom na tila ngayon lang napakawalan mula sa hawla.

“Ngh… f-f*ck… Elijah,” naibulalas ko nang maramdaman ko ang isang malalim na pag-ikot ng kanyang balakang.

Isang mapanuksong tawa lang ang isinagot niya, bagaman hinaluan ito ng isang gumaralgal na ungol.

Tumingala siya, ang kanyang leeg ay namumula at ang kanyang mga mata ay tila nagniningning sa gitna ng dilim ng silid.

“Bakit, Kuya Gabriel? N-ngh… a-ayaw mo ba?” bulong niya, ang boses niya ay nanginginig sa pagitan ng bawat pag-angat at pagbaba.

“N-nararamdaman ko… h-humihigpit ka rin sa loob ko… ahhh! G-gusto mo ’to… diba?”

Ang bawat salita niya ay tila sampal sa aking konsensya, pero sa puntong ito, ang konsensya ko ay nalulunod na sa baha ng init.

“The subject’s vital signs are stabilizing,” narinig kong sabi ng doktor sa background.

Ang kanyang boses ay tila nagmumula sa kabilang mundo, malayo sa apoy na bumabalot sa amin.

“The hormonal transfer is 65% complete. Gabriel, do not resist. His body needs the friction and the rhythmic stimulation to fully absorb the compounds. If you pull away now, his system might crash.”

“Do not resist.” Madaling sabihin, pero paano mo hindi lalabanan ang isang bagay na unti-unting sumisira sa iyong katinuan?

Tumingin ako kay Elijah.

Ang kanyang mga labi ay bahagyang nakabuka, mabilis ang kanyang paghinga, at ang bawat patak ng pawis na mula sa kanyang noo papunta sa aking dibdib ay tila naging mitsa ng dinamita.

Hinawakan ko ang kanyang baywang, hindi para pigilan siya, kundi para sabayan ang marahas niyang galaw.

“Iyan… i-iyan… s-sige pa, Gabriel…” ungol niya, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang gumapang pababa mula sa aking balikat patungo sa aking dibdib.

Hinaplos niya ang aking mga kalamnan, tila binibilang ang bawat pag-igting nito.

“G-gusto kong marinig… n-ngh… gusto kong marinig ang boses mo. S-sabihin mo sa akin… gaano ako k-kasikip… ahhh!”

Idiniin niya ang kanyang sarili pababa nang buong bigat.

Halos manumbalik ang paningin ko sa puti dahil sa sobrang sarap. Ang dulo ng aking pagkalalaki ay tumatama sa isang bahagi sa loob niya na nagpapakawala ng isang matinis na daing mula sa kanyang mga labi.

“AHHH! G-Gabriel! D-diyan… p-please, doon lang! H-huwag kang aalis… nghhh!” sigaw niya, ang kanyang katawan ay nanginginig at tila bumibigay sa ilalim ng sarili niyang pagnanasa.

Sa kabila ng kanyang pagiging high, nakita ko ang panandaliang pagbalik ng dating Elijah sa kanyang mga mata—ang sakit at ang sarap na naglalaban sa kanyang mukha.

At doon ko napagtanto, hindi lang ito gamutan.

Ibinibigay niya ang kanyang sarili para mabuhay, at ibinibigay ko ang aking katinuan para iligtas siya.

“Narito lang ako, Elijah… ngh… h-hindi ako aalis,” bulong ko, ang boses ko ay puno ng pait at pagnanasa.

Inangat ko ang aking balakang para salubungin ang bawat pagbaba niya, pilit na pinupuno ang bawat bakanteng espasyo sa loob niya.

“F*ck… s-sobrang sikip mo… m-mabaliw na ako…”

“N-ngh… hhh… k-kailangan ko pa… K-kuyaaaaa… p-punuin mo pa ako…” hikbi niya, sabay muling nagbago ang kanyang emosyon.

Ang mapanuksong ngisi ay napalitan ng desperasyon.

“Ang kati… a-ang kati-kati pa rin sa loob! P-please… i-ibigay mo na lahat kuyaaaaa… ahhh! Ngh… d-diyan… iyan!”

Naramdaman ko ang pag-akyat ng init sa aking puson. Ang dulo ay malapit na, pero alam kong kailangan pa ni Elijah ng mas marami.

Ang kanyang katawan ay parang isang tuyong lupa na nagmamakaawa para sa ulan.

“Hindi pa, Elijah… ngh… k-kailangan nating tapusin ito,” paos kong sabi, habang pilit kong pinipigilan ang sarili kong bumigay nang maaga.

“H-hinga nang malalim… sasabayan kita… f*ck!”

Muling nagsimula ang marahas na sayaw ng aming mga katawan.

Sa bawat pagtalbog, ang tunog ng pagdikit ng aming mga balat ay pumupuno sa katahimikan ng kwarto, isang paalala na sa loob ng apat na dingding na ito, wala nang pagkakaibigan—meron na lamang isang pasyenteng hinang hina at ang kanyang tanging lunas.

“Kuya Gabriel, tignan mo ko please… n-ngh… hhh…tignan mo ko!” utos niya, habang ang boses ay punong puno ng pagnanasa.

“G-gusto kong makita mo… k-kung paano mo ako p-pinupuno… hhh… gusto kong m-makita mo kung paano ako nagiging… g-ganito… d-dahil sa ’yo… ahhh!”

Ang bawat pag-upo niya ay tila isang sumpa na tinatanggap ko nang maluwag sa loob.

Alam kong pagkatapos nito, hindi na kami magiging tulad ng dati.

Pero sa sandaling ito, habang ang kanyang loob ay mahigpit na nakayakap sa akin, wala akong ibang nais kundi ang magpakawala ng tamod sa loob niya.

“S-shit… Elijah… h-huwag kang hihinto… n-ngh… iyan… i-iyan ang kailangan ko… f*ck, s-sobrang sarap…” naibulalas ko, habang ang aking mga kamay ay bumaon sa kanyang malalambot na hita.

“A-ahhh! Kuyaaaaa G-Gabriel! Kuyaaaaa G-Gabriel!” paulit-ulit niyang tawag sa pangalan ko, tila ba ito na lamang ang tanging bagay na nagpapanatili sa kanya sa mundo ng mga buhay.

“H-hindi… f*ck, Elijah… dahan-dahan,” ungol ko, habang ang aking mga kamay ay pilit na kumakapit sa kanyang baywang. Ngunit tila wala na siyang naririnig.

Ang bawat pagtalbog niya ay mas nagiging marahas, mas mabilis, at mas malalim.

Ramdam ko ang bawat hibla ng kanyang loob na humihigpit sa akin, tila ba sinusubukan niyang sipsipin ang lahat ng enerhiyang mayroon ako.

Ang aming mga balat na basang-basa ng pawis at lubricant ay lumilikha ng isang malapot na tunog sa bawat pagdikit—isang tunog na lalong nagpapadilim sa aking paningin.

“Ngh… h-hindi ko… a-ahhh! G-Gabriel!” sigaw niya, ang kanyang ulo ay nakatingala at ang kanyang mga mata ay nakapikit nang mariin.

“A-ang sarap… p-parang… parang sumasabog ang bawat ugat ko… nghhh!”

“Patient’s core temperature is rising rapidly,” malamig na anunsyo ng doktor, ang tunog ng pag-tip sa keyboard ay sumasabay sa ritmo ng aming katawan.

“Hormonal absorption is at 78%. Gabriel, increase the friction. His system needs more heat to catalyze the compound bonding. Do not let him slow down.”

“Increase the friction? P*tangina, halos hindi ko na nga mapigilan ang sarili kong bumigay sa higpit at sikip niya, at ngayon ay kailangan ko pang dagdagan ang bilis?

“N-narinig mo ’yun, G-Gabriel?” bulong ni Elijah, ang kanyang hininga ay mainit na humahagip sa aking leeg habang yumuyuko siya para yakapin ako nang mahigpit.

“K-kailangan mo akong b-bilisan… p-please… a-ayoko na ng ganitong b-bitin… nghhh!”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili.

Bumaon ang aking mga daliri sa kanyang malalambot na hita, iniangat ko ang aking balakang at sinalubong ang bawat pagbaba niya nang may mas matinding puwersa.

“AHHH! G-GABRIEL!” Isang matinis at basag na ungol ang kumawala sa kanya nang mabaon ako nang sagad sa bawat pagtalbog niya.

“I-iyan… n-nghh… f*ck… i-iyan ang gusto ko… hhh… s-sige pa!”

“E-Elijah… s-shit… sobrang sikip mo,” paos kong sabi, ang boses ko ay halos hindi na lumalabas dahil sa sarap na nararamdaman ko.

“M-mabaliw na ako… f*ck, h-hindi ko na alam kung hanggang kailan ko k-kayang pigilan ’to…”

“H-huwag kang m-magpigil!” bulyaw niya, isang kakaibang awtoridad ang lumabas sa kanyang boses na dulot ng mga hormones.

“P-punuin mo ako… g-gusto kong maramdaman ang bawat p-pintig at pulandit ng tamod mo sa loob ko… nghhh! Kuyaaaaa G-Gabriel… s-sige pa… i-ibaon mo pa!”

Nagsimula siyang gumiling nang pabilog habang nakabaon ako nang buo. Ang sensasyong iyon ay tila kuryenteng gumagapang sa aking gulugod.

Ang bawat sulok ng aking pagkalalaki ay hinahagod ng kanyang mainit at masikip na loob.

“N-ngh… a-ahhh… hhh…” sunod-sunod na ungot ni Elijah, ang kanyang mukha ay punong-puno ng ekstrasya at sakit.

Ang mga luha ay muling gumulong sa kanyang pisngi, pero sa pagkakataong ito, hindi ito dahil sa takot. Ito ay dahil sa sobrang pagkapuno ng nararamdaman ng kanyang katawan.

“His heart rate is peaking,” sabi ng doktor.

“The final surge is approaching. Gabriel, get ready. The transfer will reach 90% in sixty seconds. You must maintain the rhythm. Don’t stop, no matter what he says.”

“G-Gabriel… n-ngh… hhh… a-ang init sa loob…” hikbi ni Elijah, habang mas lalo niyang binibilisan ang kanyang pagtalbog.

Ang kanyang mga kuko ay muling bumaon sa aking balikat, nag-iiwan ng mga pulang marka.

“P-parang… parang matutunaw ako… hhh… s-sige pa… i-ibuhos mo na sa akin… a-ahhh!”

Ramdam ko na ang panginginig ng aking sariling katawan.

Ang bawat pagtama namin ay tila isang pagsabog.

Ang pader ng kwarto, ang doktor, ang mga monitor—lahat sila ay naglaho na. Ang tanging natitira na lang ay ang init ni Elijah, ang kanyang masikip na butas, at ang desperadong tawag ng aming mga katawan para sa katapusan.

“E-Elijah… h-halos… halos n-nandiyan na ako… f*ck!” sigaw ko, ang aking mga mata ay napapikit nang mariin habang nararamdaman ko ang papalapit na rurok.

“S-sabay tayo… G-Gabriel… n-ngh… s-sabay tayo… ahhh! I-iyan… d-diyan lang… f*ck… G-Gabriel!”

Ang kanyang loob ay lalong humigpit, tila ba isang kamay na pilit akong pinipiga, habang ang bawat pagtalbog niya ay nagiging mas desperado at mas marahas.

“Hormonal saturation at 88%… 89%…” ang boses ng doktor ay tila isang timer na nagbibilang sa aking nalalabing katinuan.

“Gabriel, now! Maximum stimulation! Force the compound delivery!”

Sa utos na iyon, tila nawala ang huling hibla ng aking pagpipigil.

Hindi ko na hinintay na si Elijah ang gumalaw.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang baywang, habang ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang balat, at sinalubong ko ang bawat pagbaba niya ng isang marahas at malalim na kumpas paitaas.

Kantot barurot kung tawagin.

“AHHH! G-GABRIEL! NGHHH!” Isang matinis na tili ang kumawala kay Elijah.

Ang kanyang katawan ay napaliyad, ang kanyang dibdib ay humubog nang paitaas habang ang kanyang mga kamay ay desperadong kumakapit sa aking mga braso.

Bawat pag-atake ko sa loob niya ay tila isang kidlat na tumatama sa aming dalawa.

Ang higpit at sikip—p*tangina.

Ang higpit at sikip ng loob niya ay parang pilit na binabalatan ang aking pagkalalaki, hinihigop ang bawat patak ng buhay na mayroon ako.

“F-f*ck… Elijah… s-shit! S-sobrang… s-sobrang sarap!” ungol ko, ang aking mga ugat sa leeg at noo ay tila puputok na sa tensyon.

“I-iyan… n-ngh… h-huwag kang h-hihinto! G-Gabriel… b-baon pa… i-ibaon mo pa lahat!” hikbi niya, ang kanyang mga binti ay lalong humigpit sa aking baywang, tila ayaw akong hayaang makawala kahit isang milimetro.

“A-ang init… p-parang… parang natutunaw ang loob ko… ahhh! G-Gabriel!”

Sa bawat pag-alon ng aming mga katawan, nararamdaman ko ang pagpintig ng aking pag-aari sa loob niya—isang senyales na hindi ko na kayang pigilan ang baha na namumuo sa aking puson.

Ang pagkalulong ni Elijah ay tila nakakahawa; ang bawat ungot niya, ang bawat “ngh” at “ahhh” na lumalabas sa kanyang nanginginig na labi ay tila musika na nagtutulak sa akin sa rurok.

“95%… 96%… Vital signs are red-lining!” sigaw ng doktor, sa wakas ay may bakas na ng tensyon sa kanyang boses. . “Prepare for discharge, Gabriel! Hold him tight! Don’t let the pressure escape!”

“E-Elijah… m-malapit…m-malapit na!” sigaw ko, ang aking paningin ay tuluyan nang nagdilim.

Wala na akong nakikita kundi ang pawisang mukha ni Elijah, ang kanyang mapupungay na mata na punong-puno ng luha at pagnanasa.

“I-ibigay mo na… n-ngh… i-ibuhos mo na sa loob ko! Iputok mo Kuya G-Gabriel! N-nghh… ahhh! F-f*ck… d-diyan… iyan!”

Ang bilis ng aming paggalaw ay umabot sa puntong hindi na kami makahinga.

Ang bawat pagtama ay may kasamang malakas na tunog ng laman sa laman, isang marahas na ritmo na tila sumasabay sa mabilis na pag-kurap ng mga monitor sa paligid.

“N-ngh… G-Gabriel… a-ang laki… p-parang… parang m-mabibitak ako… AHHH!”

Isang matinding panginginig ang gumapang sa buong katawan ni Elijah.

Naramdaman ko ang kanyang loob na biglang humigpit nang sobra—isang serye ng maliliit na pag-urong na tila pilit na pinipiga ang huling patak mula sa akin.

Doon ko na naramdaman ang huling sipa ng dugo sa aking ugat.

“F-F*CK! ARGHHHHH POTA KA ELIJA-AHHHH!”

Kasabay ng isang malakas na ungol na tila galing sa kaibuturan ng aking kaluluwa, naramdaman ko ang pagpapakawalaat pagpulandit ng tamod ko sa naglalawa niyang puke.

Ang mainit na likido ay bumubugso sa loob niya, isang serye ng malalakas na pintig na tila nagpapakuryente sa aming dalawa.

“AHHH! NGHHH! G-GABRIEL!” Napayakap nang mahigpit si Elijah sa aking leeg, ang kanyang mukha ay ibinaon niya sa aking balikat habang ang kanyang katawan ay nanginginig sa matinding pagpapalabas na nararamdaman ko saking tiyan.

Linabasan siya ng hindi manlang niya hinahawakan ang ari niya.

“Transfer at 100%! Compound delivery complete!” sigaw ng doktor.

Naramdaman ko ang bawat bugso ng aking pagkalalaki sa loob niya, tila ba gusto nitong punuin ang bawat sulok ng kanyang pagkatao.

Si Elijah ay patuloy na umuungol nang mahina, ang kanyang loob ay patuloy na humihigpit sa akin, ninanamnam ang mainit na lunas na ibinuhos ko sa kanya.

Nakahiga kami roon, magkayakap, ang aming mga hininga ay sabay na humahabol sa hangin.

Ang silid ay tila tumigil sa pag-ikot.

Ang tanging naririnig na lang ay ang mabilis na tibok ng aming mga puso at ang mahinang hikbi ni Elijah sa aking balikat.

“N-ngh… Kuyaaa G-Gabriel…” bulong niya, ang boses niya ay paos at puno ng panghihina, pero may kasamang kakaibang ginhawa.

“N-naramdaman ko… a-ang init … p-punong-puno ako…ang sarap”

Nakahiga kaming dalawa, magkayakap at kapwa nanginginig ang mga kalamnan.

Ang katahimikan sa silid ay tila sumisigaw, pinuputol lamang ng mabilis at mabigat naming paghinga.

Nararamdaman ko pa rin ang bawat pintig ng aking pag-aari sa loob ni Elijah—isang mainit at malapot na paalala ng bawat ungol at marahas na pagtalbog na naganap ilang sandali lang ang nakalilipas.

Dahan-dahang humilig si Elijah sa aking dibdib.

Ang kanyang balat, na kanina ay naglalagablab sa init, ay nagsisimula nang lumamig, ngunit ang kulay-rosas sa kanyang pisngi ay nananatili—isang buhay na patunay na matagumpay ang pagbibigay ko ng lunas.

“Transfer complete. Hormonal bonding at 100%,” ang boses ng doktor ay bumasag sa aming sandali. Narinig ko ang pag-ikot ng kanyang upuan.

“Stay in that position for five minutes. Do not withdraw yet, Gabriel. We need to ensure that the internal pressure remains constant while his cervix absorbs the last of the concentrated compounds. Any premature leakage will decrease the effectiveness of the treatment.”

Hindi ako makakibo.

Nakatitig lang ako sa kisame, ang aking mga kamay ay nananatiling nakahawak sa baywang ni Elijah, bagaman hindi na kasing higpit gaya ng kanina.

Ang init na lumalabas sa akin patungo sa kanya ay tila isang tulay na ayaw pang maputol.

“M-masakit ba?” bulong ko sa wakas.

Ang boses ko ay gumaralgal, puno ng halo-halong emosyon—pag-aalala, pagkapagod, at isang uri ng hiya na ngayon lang unti-unting gumagapang sa aking sistema.

Umiling si Elijah nang dahan-dahan sa aking balikat.

“H-hindi na… n-ngh… p-parang… p-parang may kuryente na lang na dahan-dahang nawawala sa katawan ko.”

Huminga siya nang malalim, at naramdaman ko ang paghigpit ng kanyang loob sa akin sa huling pagkakataon, tila ba tinitiyak na wala nang matitira sa loob ko.

“Kuya G-Gabriel… s-salamat. A-alam kong… h-hindi ito madali para sa ’yo.”

Napapikit ako nang mariin.

Hindi madali?

Ang ituring siyang lunas, ang marinig ang bawat ungol niya, at ang makitang nagmamakaawa siya sa ilalim ng impluwensya ng hormones—ito ang pinakamahirap na bagay na ginawa ko sa buong buhay ko.

Pero nang makita ko ang maningning niyang balat at ang sigla sa kanyang paghinga, alam kong gagawin ko itong muli kung kailangan.

“You can separate now,” utos ng doktor pagkalipas ng ilang minuto.

“Gently. Use the towels provided. Elijah, stay prone. Your body will feel an intense lethargy as the hormones begin to integrate with your DNA.”

Dahan-dahan kong inalalayan si Elijah na bumaba mula sa akin. Isang mahinang ungol ang kumawala sa kanya nang maramdaman namin ang paghiwalay ng aming mga katawan.

Ang tunog ng paglabas ng hangin at ang pag-agos ng labis na likido sa aming mga balat ay nagparamdam sa akin ng matinding pagkailang.

Agad kong kinuha ang puting tuwalya at dahan-dahang nilinis ang kanyang hita. Iniiwasan ko ang kanyang mga mata.

Si Elijah naman ay agad na tumalikod at binalot ang kanyang sarili, ang kanyang mga balikat ay nanginginig nang bahagya.

“H-huwag kang titingin…” bulong niya, ang kanyang tinig ay puno ng hiya.

Ang pagkalulong at pagkahayok niya ay tuluyan nang naglaho, at ang Elijah na kilala ko—ay muling nagbalik.

“Laboratory results are optimal,” sabi ng doktor habang tinitingnan ang mga graph sa monitor.

“The cellular degeneration has stopped. Gabriel, your role was crucial. Without that level of… intensity… the bonding wouldn’t have been this successful.”

Tumingin ako sa doktor, gusto ko siyang sumbatan sa pagiging masyadong klinikal sa isang bagay na kumuha ng lahat ng aming dignidad, pero wala akong lakas.

“P-pwede na ba kaming magpahinga?” tanong ko, habang inaayos ko ang aking sariling damit, pilit na ibinabalik ang aking anyo bilang tagapangalaga.

“Elijah needs at least twelve hours of deep sleep. The room is prepped,” sagot ng doktor nang hindi man lang kami tinitingnan.

“Gabriel, you should rest too. Your body went through a significant hormonal drain. Expect some mood swings and physical fatigue over the next few hours.”

Lumapit ako kay Elijah at dahan-dahang binuhat siya mula sa kama.

Para siyang isang bata, napakagaan at tila walang buto dahil sa pagod.

Isinandal niya ang kanyang ulo sa aking leeg, ang kanyang hininga ay mahinahon na ngayon.

“Gabriel…” bulong niya bago tuluyang ipikit ang kanyang mga mata.

“Maraming salamat Kuya”

Hindi ako sumagot.

Hinalikan ko lang nang bahagya ang kanyang noo habang inilalakad ko siya patungo sa kanilang silid.

Ang misyon ay tapos na, pero ang sugat sa aking katinuan at ang bagong uri ng ugnayan na nabuo sa pagitan namin ay ngayon pa lang magsisimulang maghilom—o baka naman, ngayon pa lang ito mas lalong lalalim.

CHAPTER 11

ELIJAH

Nagising ako na hindi man lang dumaan sa unt-unting pagmulat.

Parang isang bumbilya na biglang nilagyan ng mataas na boltahe—isang iglap, gising na gising ang bawat himaymay ng aking pagkatao.

Napaupo ako sa kama at agad kong napansin ang kakaibang pakiramdam.

Ang dating mabigat at tila laging pagod kong mga braso ay parang magaan na ngayon. Ang pananakit ng aking mga kasukasuan na tila naging anino ko na sa loob ng ilang araw ay biglang naglaho.

Huminga ako nang malalim, at sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang pamilyar na sikip sa aking dibdib.

Buhay na buhay ako.

Ramdam ko ang init na dumadaloy sa aking mga ugat. Ngunit kasabay ng pagbangon ng aking pisikal na sigla ay ang matinding hiya na tila gustong lumapirot sa aking puso.

Pagdilat ko, hindi lang si Kuya Gabriel ang bumungad sa akin.

Sa gilid ng kama ko, nakatayo silang lahat—sina Kuya Rafael, Kuya Marco, Kuya Diego, at Kuya Lucas.

Ang kanilang mga mukha ay puno ng gulat at kaba habang nakatingin sa akin.

“Mabuti na lang at gising ka na” bulong ni Kuya Rafael, at bakas na bakas ang ginhawa sa kanyang boses.

“Tinakot mo kami, grabe ka,” dugtong naman ni Kuya Lucas, na tila naiiyak sa tuwa.

Agad kong hinila ang kumot para takpan ang aking sarili hanggang leeg dahil wala akong maiharap na mukha sakanilang lima.

Ang bawat ungol ko kagabi, ang paraan ng pagkapit ko sa mga balikat ni Kuya Gabriel—lahat ’yun ay parang isang maruming pelikula na paulit-ulit na naglalaro sa isip ko.

Kinamumuhian ko ito, lalong lalo na ngayon at kinakain na ako ng hiya, habang ang katawan ko naman ay parang nagdiriwang dahil sa “gamot” na ibinigay ni Kuya Gabriel saakin.

Bago pa man ako makapagsalita, ay bahagyang may kumatok sabay pasok ng kung sino—agad naman kaming nagulat nang biglang inuluwa ng pintuan ang doktor na ikinaayos naming lahat.

Ang mukha nito ay kasing-lamig pa rin ng bakal habang tinitingnan ang monitor.

“The cellular regeneration is at 95%. Gabriel, your biological markers were a perfect match” ang masayang ani nito.

“However, this is not a one-time cure.

His system is now physiologically dependent on these specific hormonal compounds to maintain this level of health. Without them, his cellular structure will begin to collapse again within 36 hours.“

Napatingin si Kuya Gabriel sa doktor, at  banaag ang pagkaseryoso sa kanyang mukha.

“Anong kailangan niyang gawin para manatiling ganito?”

Natahimik ang buong silid. Maging sina Marco at Diego ay napatigil sa paghinga habang naghihintay sa sagot.

“Elijah requires a daily intake of semen, as previously discussed. It may be administered orally or internally, as this is necessary to maintain stable hormonal levels.

From a biological standpoint, any healthy male can serve as a donor, and the condition does allow for multiple partners.

However, a single consistent donor is already sufficient.

Elijah’s body has begun to adapt specifically to Gabriel’s genetic profile. Because of this, relying on Gabriel as the primary source supports greater stability and a more controlled response.

Given these factors, it is advisable to maintain Gabriel in that role.

Additional donors are not prohibited, and Elijah may still engage with others if he chooses. However, they are not required for his condition to be managed effectively.”

Parang gumuho ang mundo ko sa narinig.

Araw-araw?

Ibig sabihin, araw-araw akong magiging alipin ng pagnanasa na ito para lang mabuhay?

Naramdaman ko ang pag-igting ng atmospera sa loob ng silid.

Tumingin si Kuya Rafael kay Kuya Gabriel, pagkatapos ay kay Kuya Marco. Walang sinuman ang nakapagsalita dahil sa tindi ng rebelasyon. Kahit na sinabi ng doktor na maaari ang iba, alam nilang lahat kung gaano kalalim ang naging ugnayan namin ni Kuya Gabriel kagabi.

__

MAKALIPAS ANG ISANG ARAW

ELIJAH

Parang bawat pag-alon ng kalsada ay nagpapabilis sa tibok ng puso ko.

Nakaupo ako sa gitna ng sasakyan, at kahit hindi ako nakatingin sa kanila, ramdam ko ang init nina Kuya Gabriel at Kuya Rafael na nakasandig sa magkabilang gilid ko.

Ang amoy ng sasakyan—halo ng lumang leather at ang panlalaking amoy ni Kuya Gabriel—ay tila sumasakal sa akin.

Nakatitig lang ako sa sarili kong mga daliri na nakapatong sa aking tuhod. Pinapanood ko ang panginginig ng mga ito.

Nakakahiya.

Gusto kong maglaho.

Ang isiping alam nina Kuya Rafael at iba ko pang mga kuya ang nangyari saming dalawa ni Kuya Gabriel at ang katotohanan na ang buhay ko ay nakadepende na ngayon sa isang bagay na dapat ay lihim at sagrado…

Para akong tinutusok ng libu-libong karayom  saaking balat sa tindi ng awkwardness na nararamdaman ko ngayon.

Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay, ay tila tumigil din ang paghinga ko.

Sabay-sabay silang bumaba.

Narinig ko pa ang lagutok ng mga pinto at ang tunog ng kanilang mga yabag sa graba. Pagkatapos ay ahan-dahang bumukas ang pinto sa tapat ko at bumungad saakin ang napagwapong mukha ni Kuya Gabriel.

“Elijah? Narito na tayo. Halika na,” malambing niyang sabi.

Hindi siya nagmamadali.

Hinintay niya akong kusang kumilos.

Nang iabot niya ang kanyang kamay, ay saglit akong natigilan.

Ang kalyo sa kanyang palad ay simbolo ng lahat ng hirap na ginawa niya para sa akin, pero ngayong may nangyari na saaming dalawa—ang kalyo ring iyon ang humawak sa akin sa paraang hinding-hindi ko makakalimutan kailanman.

Sa pagdampi ng balat namin ngayon, ay parang may kuryenteng gumuhit sa braso ko na bahagya kong ikinagulat.

Kaya naman maabilis kong binawi ang pagkakahawak sakanya maging ang tingin at dahan-dahang bumaba na.

Pagpasok namin sa sala, ay parang naging mas maliit ang kwarto dahil sa laki nilang lima.

Tumigil kami sa gitna ng sala.

Huminga nang malalim si Kuya Gabriel at hinarap ako, habang sina Kuya Rafael, Kuya Marco, Kuya Diego, at Kuya Lucas ay nakatayo lang sa paligid, banaag sa mga mukha na puno ng pagkaseryoso pero halatang halata ang banayad na pag-aalala saakin, maging sa sitwasyon at sakit na meron ako.

“Elijah, tumingin ka sa akin. Huwag kang yumuko,” ang mahina at mautoridad na bulong ni Kuya Gabriel. Sabay angat ng baba ko gamit ang kanyang hintuturo.

“Nagusap na kami ng Kuya Rafael mo habang nasa byahe tayo. Wala kang dapat ikahiya at ikailang lalo na’t alam at suportado nila ito”

Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa aking mga pisngi ng sabihin iyon ni Kuya Gabriel saakin.

“K-Kuya… nakakahiya po… b-baka isipin niyo—”

“Walang iisiping masama ang sinuman sa amin, Elijah,” putol ni Kuya Rafael.

Ang boses niya ay baritono, matigas at lalakeng lalake pero may haplos ng pag-unawa at pag intindi.

“Lahat kami rito ay saksi sa kung paano ka muntik nang mawala. Kung ang kailangan para manatiling masigla ang kulay ng balat mo at malakas ang pintig ng puso mo ay ang gamot na nanggagaling kay Gabriel… tatanggapin namin ’yun nang walang tanong.”

Tumango si Kuya Marco, ang mga mata niya ay puno ng katapatan. “Hindi dumi ang tingin namin doon. Kaligtasan mo ’yun. Kaya huwag kang mag-alala sa amin. Kami ang bahala rito.”

Bumaling muli si Kuya Gabriel sa akin.

Hinawakan niya ang dalawa kong balikat, ang kanyang mga kamay ay tila naggagarantiya ng kaligtasan.

“Elijah, kailangan na nating gawin ang unang dose dito sa bahay. Ngayon na sana. Lalo na’t ramdam ko ang panginginig ng mga kamay mo kanina, napansin ko rin ang pamumutla ng iyong mga labi. Baka maging fatigue pa iyan kapag pinatagal pa natin, baka mag-collapse muli ang cells mo at maisugod ka na naman sa hospital.”

“G-ganon p-po ba?” halos hindi ko na maibigkas ang mga salita dahil sa tindi ng kabang nararamdaman ko.

Ang isiping papasok kami sa kwarto at gagawin ang bagay na iyon habang sila Kuya Rafael ay nasa labas lang… ay parang gusto kong umiyak sa hiya.

“Kailangan, Elijah. Ayaw kong masaktan ka,” ang masuyong sambit ni Kuya Gabriel.

Nahihiya naman akong napatingin lang sa iba ko pang mga kuya, ngunit gaya ni Kuya Gabriel ay parang wala nang iba pang mapagpipilian pa kundi ang sumuporta nalang.

Hiyang hiya man sakanila ay marahan akong tumayo na ikinatayo rin nilang lahat.

“Kung may kailangan kayo, magsabi lang kayo. Nasa labas lang kami” ang sambit naman ni Kuya Marco na ikinatango lang ni Kuya Gabriel sabay tingin sakin ng mariin.

Dagli siyang lumapit sa pwesto ko.

At inakay niya ako nang dahan-dahan.

Ang bawat hakbang ko sa pasilyo ay tila paglakad sa alapaap na gawa sa tingga. Samantalang nararamdaman ko naman ang mga mata nina Kuya Rafael na nakabantay sa aming dalawa.

Alam kong hirap na hirap silang lahat sa sitwasyon na ikinalagapak naming lahat, kaya nga bahagya akong naawa lalo na’t kahit wala kaming kinalaman sa isa’t isa ay handa silang tulungan ako ng buong puso’t walang pag aatubili.

Hindi ko yata makita ang kinabukasan na meron ako kung hindi nila ako kinuha sa patapon ko nang buhay noon.

---

Nang makarating kami sa tapat ng pinto ng kanyang silid, ay tumigil si Kuya Gabriel. Hinarap niya ako at hinawakan ang aking mga pisngi.

Ang init ng kanyang mga palad ay tila pilit na pinapakalma ang nanginginig kong katawan.

“Huwag mong isipin ang iba. Isipin mo lang na ang bawat hininga mo ay isang biyaya. At handa akong ipagkaloob ang lahat ng meron ako, mapatagal lang paghinga mo” malambing niyang bulong bago dahan-dahang pinihit ang door knob.

“Dito sa loob, ako lang ang Kuya Gabriel mo. At narito ako para alagaan ka.”

Iginaya niya ako sa loob at dahan-dahang isinara ang pinto.

Ang tunog ng pag-lock nito ay tila hudyat na wala nang atrasan.

Sa loob ng madilim na silid, naramdaman ko ang muling pagbalot ng kanyang presensya sa akin—isang pangakong bubuhayin niya ako, anuman ang mangyari.

Ngunit magkaganon paman ay hindi ko mapigilang manginig sa susunod na pangyayari.

Si Kuya Gabriel ang nakauna sa lahat.

Siya ang unang nakakita at nakahawak sa hubad kong katawan, siya rin ang unang karanasan ko sa oral at anal sex na walang wala sa plano ko.

Buong akala ko ay ang magiging nobyo ko ang makakakuha ng virginity ko, ngunit dahil sa sakit na meron ako ay walang ibang mapagpipilian kundi ang kunin ni Kuya Gabriel ang lahat ng unang karanasan ko.

Bagama’t nag aalinlangan ako sa una, lalo na’t maprinsipyo akong tao na naniniwalang na tanging asawa o sa kapareha ko lang ilalaan ang puso at katawan ko—ngunit masaya naman akong si Kuya Gabriel ang nakauna sakin.

Lalo na’t kahit hindi normal ang laki na mayroon siya, na ikinaiyak ko pa sa sobrang sakit ngunit ramdam ko ang pag aalaga at pag iingat niya kahit na linulukob nako ng spiritu ng kalibugan.

Nakakahiya man ngunit mismong doktor na ang nagkumpirma na animo’y nagtatransform ako sa tuwing nakakatikim ako ng semilya.

Nawawala ang mahinhin at tahimik kong pigura at wari’y nalalasing ako sa sarap na tuluyang nagpapasidhi ng kalibugang nararamdaman ko—na malayong malayo sa totoong ako.

Ngunit kahit na ganoon, ay tandang tanda ko ang mga detalye ng pangyayari. Simula sa pagtawag ko sakanyang pangalan na animo’y magkaedad lang kami, hanggang sa kung paano ako lumandag at umungol na animo’y sarap na sarap ako sa burat niya.

Hiyang hiya ako sakanya nang magising ako pagkatapos ng ginawa namin, lalo na’t bumabalik sa isipan ko kung gaano ako kahalay habang ginagatasan ng tamod ang burat niya.

Para kaming magkasintahang nagkakantutan, na animo’y hindi magkuya ang turingan naming dalawa.

Saksi ang doctor na nagkomento pa kung gaano namin nagustuhan ang sex na ginawa namin na animo’y parehas daw kaming may pagmamahal sa isa’t isa na higit pa sa simpleng magkaibigan at magkakilala.

Ang muling maalala ito ang naging sanhi kung bakit malayo kaming dalawa sa isa’t isa ngayon.

“Ahhh” ang panimula niya para putulin ang namamayaning katahimikan.

“Pasensya ka na kung nangyayari sating dalawa ito, kung maari lang na hindi ka sana nadapuan ng ganitong sakit ay mainam sana, ngunit wala na tayong magagawa pa at nangyari na ang nangyari” ang mahinang sambit niya na bahagyang ikinayoko ko naman sa pagkalungkot lalo na’t alam kong hirap na hirap din siya sa sitwasyon na meron kaming dalawa.

“Alam kong hirap na hirap ka Kuya” ang panimula ko sabay tingin sakanya ng seryoso.

Mahirap din ito saakin, ngunit mas nanaiisin ko pang ibang tao nalang ang tutulong sakin lalo na’t alam kong pareho lang kaming dalawa na matutupok sa apoy kung ipagpapatuloy namin ito.

Paniguradong masusunog rin at madadamay sa apoy na nilikha naming dalawa sina Kuya Rafael at ang iba pa, kaya kahit nag aalangan ay mas makakabuti pa kung ngayon mismo at bago isagawa namin ito ay mapagdesisyonan ko na ang tamang gawin.

“Kaya naman nagpapasalamat ako sa sinabi mo ngayon dahil naliwanagan ako. Hindi porket na nakatira ako ngayon sainyo ay idadamay ko pa kayo sa sakit na mayroon ako ngayon” ang guilty kong saad na ikinaiba naman ng ekspresyon ni Kuya na animo’y nagulat siya sa sinabi ko.

“H-hindi naman iyon ang gu-” hindi paman siya natatapos sa pagsasalita ay mabilis ko na siyang pinigilan para hindi na ito matuloy.

“Okay lang po, sobra sobra na ang tulong niyo saakin simula pa nong una.

Sapat na ang isang beses na nangyari iyon sa atin Kuya, at ayokong ilugmok ka sa kawalan dahil lang takot kayong mawala ako.

Problema at sakit ko ito kaya ako ang gagawa ng paraan, ng hindi kayo nadadamay“ ang sambit ko at dahan dahang ipinihit ang doorknob at bahagyang malungkot sapagka’t alam kong mahihirapan ako makahanap ng katulad ni Kuya Gabriel at masaya sapagka’t alam kong hindi sila madadamay sa kamalasan na hatid ng sakit kong ito. __

GABRIEL

Naiwan akong natatulala sa kama at hindi alam ang gagawin.

Hindi ko akalain na magiging ganito ang kahihinatnan ng mga salitang binitawan ko kanina lang.

Ginawa at sinabi ko lang naman iyon para kumbinsihin siya na hindi ko gusto ang nangyayari saming dalawa ngayon, upang ipaalam sakanya na hindi ako sayang saya at libog na libog sakanya.

Na para maisip niyang sakripisyo lang ang ginagawa ko, at purong pagmamahal lang para sakanya.

Ayokong sabihin niya na ginagamit ko lang ang katawan niya para gawing parausan lalo na’t wala akong asawa na mapaglalaanan ko ng tamod.

Gusto kong isipin niya na ginagawa ko ito dahil mahal ko siya, hindi dahil sa libog lang.

Kailangan kong magpakatatag dahil ako ang nakakatanda sakanilang lahat, kailangan ko gumawa ng mga desisyon na makakabuti para sa lahat. Kahit parang unti unti akong pinapatay at kinakain ng guilt na mayroon ako, kung bakit ko nagawa iyon sakanya at bakit sarap na sarap ako kahit purong pagtulong lang ang gusto ko talaga. __

Ngunit ang mga salitang iyon ay ang nagpakumbinsi sakanya na napipilitan lang ako at hindi ko gusto ang ginagawa ko.

Hindi ko naman talaga gusto, lalo na’t parang kapatid na ang turingan naming dalawa bago pa dumapo ang sakit na mayroon siya.

Ngunit bakit ganito ang nararamdaman ko?

Imbes na maging masaya para sa desisyon niya lalo na’t hindi na kailangan magsakripisyo pa sapagka’t siya na mismo ang nagdesisyon sa sarili niya.

Ngunit bakit ganito nalang ang lungkot at panghihinayang na mayroon ako?

Hindi ba dapat ay maging masaya ako na hindi ko na kailangang magsakripisyo?

Bakit ganito nalang ang galit na namumuo sa puso ko?

Ang isiping ibang lalake ang hahawak sakanyang katawan at bewang at tutulong sa sakit niya ang mas lalong nag papainit ng ulo ko.

Nangangati ang kamao kong bugbugin ang sinomang lalakeng mapipili niya.

Sobra sobra ang nararamdaman kong galit na kahit ako mismo ay hindi ko alam kung bakit ganito nalang ang galit ko.

“Bakit ko pa kasi sinabi iyon?! Putangina” ang mahinang bulalas ko sabay hilamos ng mukha gamit ang dalawang palad ko sa sobrang galit at prustrasyon sa katangahang ginawa ko.

CHAPTER 12

DIEGO

Problemadong problemado ang lahat na animo’y pinagbagsakan ng langit at lupa ang pagmumukha.

Nandito kaming lahat sa sala na animo’y katapusan na ng mundo at nakatulala nalang sa kawalan.

Ang totoo niyan kasi ay salungat kaming lahat sa mga nangyayari kay Elijah ngayon. Gets naming kailangan niya ng semilya ng isang lalake para mabuhay, ngunit hindi lang tumatama sa isip at puso namin kung paano maabsorb ni Elijah ang pagbabagong iyon sakanyang buhay.

Awang awa kaming lahat, lalong lalo na si Kuya Gabriel na umiiyak pa sa hospital pagkatapos niyang ialay ang sarili lalo na’t pakiramdam niya ay binaboy niya si Elijah.

Hindi namin nakitang umiyak nang ganoon si Kuya Gabriel.

Kahit nga mismong sa libing ng mga magulang namin ay tamang iyak lang ang binuhos niya.

Ngunit ngayon ay parang namatayan siya sa sobrang pagkaguilty.

Inamin niya kasing sarap na sarap siya at nadala siya sa libog, kaya naman pinapatay siya ng konsensya niya.

Na mabilis naming inalo at pinarealize sakanya na ginawa niya lang iyon dahil iyon ang kailangan, lalake lang siya at hindi imposibleng hindi makaramdam ng libog kong ganoong koneksyon ang kailangan para maibigay niya ang nararapat na sustansya na kailangan ng katawan ni Elijah.

Kaya kahit mahirap saming magkakapatid ang desisyon na ito ay umaasa kami sakanya.

Ngunit hindi lang namin maiwasang mag alala kay Elijah lalo na’t birhen at wala itong kaalam alam sa kamunduhan.

Ito ang laging nagagalit sa tuwing lumalabas sa bibig namin ang kabastusan.

Kaya naman nakakailang at nakakaawa lang na nakadepende at kailangan niya pa ng semilya ng isang lalake para lang mabuhay.

Hindi malayo na gamitin ito ng ibang tao at gawin siyang parausan lang, na ikinatatakot namin lalo na’t maraming nagkakagusto sakanya sa lugar namin.

Masyadong delikado kung malalaman ng iba ang sakit na mayroon siya gayong paniguradong madaming magpepresenta at gagamimitin lang ang katawan niya.

Mabuti sana kung may nobyo ito nong una pa bago siya dapuan ng sakit, at baka walang problema.

Ngunit sa higpit at strikto ni Gabriel ay imposibleng may makalusot na lalake at maligawan siya.

Ganon nalang ang gulat naming lahat ng marinig namin ang maliit na yabag ng paa pababa sa hagdan.

“Ohh bakit ka bumaba? Nasan ang Kuya Gabriel mo?” Ang takang tanong ni Kuya Rafael na ikinatingin ko sa gawi ni Elijah.

“Nakapagdesisyon na po ako” ang panimula nito sabay lakad ng maingat papunta sa gawi namin.

“Mas makakabuti kung wala ni isa sa inyo ang magsakripisyo, mas makakabuti kong ibang tao ang tutulong sakin.

Isang beses lang na pangyayari ang nangyari sa pagitan naming dalawa ni Kuya Gabriel at hindi na dapat masundan pa lalo na’t kahit hindi niyo ako kaano ano ay pamilya na ang turingan nating lahat, hindi ba Kuya?“ Ang mahinahong sagot niya.

“Mas luluwag ang paghinga ko kung wala ni isa sa inyo ang madadamay sa sakit kong ito.”

“Mas mabuti sana kung hindi mo kailangan ng semilya ng isang lalake para lang mabuhay eh” ang nahihirapang sambit ni Kuya Rafael.

“Anong sakit? Bakit kailangan ng semilya ng isang lalake?”

Agad naman kaming nagulat ng biglang may kung sinong sumulpot sa entrada ng bahay.

“Gago ka Andrique, akala ko kung sino na” ang natatawang sambit ni Kuya Marco sa barkada niyang si Andrique.

“Kamusta? Antagal kong hindi nakabisita dito ah” ang nakangiting sambit nito sabay baling ng tingin kay Elijah.

Isa lang sa mga barkada ni Kuya Marco itong si Andrique na nagkakagusto sa utol naming si Elijah.

Malimit itong pumunta noon sa bahay, ngunit nang awayin ni Kuya Gabriel ay hindi na ito masyadong nagpapakita.

Balita ko ay pumunta ito ng Manila eh. Nabakalik na pala?

“Kailan ang balik mo? Ngayon lang ba?” Ang takang tanong ni Kuya Marco na ikinatango naman nito.

Marahil ay nagtataka kayo kung bakit kakaiba ang kanyang pangalan, sapagka’t wala siyang dugong pinoy at purong banyaga ang nananalaytay sa katawan niya.

Kung hindi ako nagkakamali ay Congolese-Ecuadorian ang lahi nitong si Andrique lalo na’t Congolese and kanyang Ina at Equadorian naman ang ama.

Maraming taga Congo at Ecuador ang naninirahan na sa Pilipinas lalong lalo na sa kabilang baryo, sapagka’t nagkakagulo ang kanilang mga bansa, kaya mas naisip nilang manirahan nalang sa isang bansa na walang masyadong gyera at awayan.

“Hi Elijah” ang sambit nito na bahagyang ikinatawa ko pa lalo na’t mukhang patay na patay parin ang lalakeng ito sa utol namin.

Samantalang tumango at ngumite lang si Elijah bilang tugon.

“O nga pala, ano bang pinag uusapan niyo? Sinong may sakit? At bakit kailangan ng semilya ng lalake” Ang takang tanong nito na ikinatingin ko kay Kuya Rafael. __

ELIJAH

Natahimik ang lahat maging ako nang matapos si Kuya Rafael sa kanyang salaysay kung bakit kailangan ko ng semilya ng isang lalake.

Gustuhin man naming itago nalang ito sakanya lalo na’t mas mabuti kung walang makakaalam, ngunit mas lalo lang lala ang sitwasyon kung hahayaan namin siyang may nalalaman na hindi alam ang buong detalye.

Ngunit hindi na namin ikunwento na si Kuya Gabriel ang unang tumulong sakin sa sakit ko.

Masyado na itong pribado, na tanging kami lang ang dapat makaalam.

“So, araw araw kailangan niya ng tamod? Para sumigla at hindi manghina?” Ang takang tanong nito na ikinatango lang namin lahat.

“M-may nobyo ka na ba?” Ang takang sambit ni Andrique na ikinakunot ng kanyang mukha na animo’y kinakabahan sa magiging sagot ko.

“Wala” ang deretso song sagot na bahagyang ikinaliwanag ng mukha nito.

“Ahhh mabuti naman” tugon nito na ikinatingin ng mga Kuya ko sakanya.

“Ahhh ibig kong sabihin ay mabuti naman at okay ka na ngayon.

Pero pano iyan? Walang tutulong sa sakit mo?“

Tumahimik ang paligid, tanging ang mahinang pag-ikot lang ng electric fan ang naririnig sa sala.

Nagkatinginan sina Kuya Rafael at Kuya Marco, tila nagpapakiramdaman kung sino ang maglalakas-loob na sumagot.

“Iyon na nga ang pinagtatalunan namin, Andrique,” buntong-hininga ni Kuya Diego.

“Mahirap humanap ng pagkakatiwalaan. Hindi pwedeng kung sino-sino lang.”

Biglang tumayo nang matuwid si Andrique.

Seryoso ang mukha nito at nawala ang dating mapaglarong ngiti.

“Kung ganoon… ako nalang. Magboboluntaryo ako.”

Nabingi ako sa biglang katahimikan na sumunod.

Nanlaki ang mga mata ni Kuya Rafael habang si Kuya Marco naman ay napahawak sa kanyang sentido.

“Gago ka ba, Andrique?” bulyaw ni Kuya Rafael, bakas ang pag-aalinlangan at protektibong galit sa boses.

“Hindi mo alam ang pinapasok mo. Utol namin si Elijah, hindi mo siya pwedeng gawing laro-laro lang o paglustayan ng libog mo!”

“Hindi ko siya bababuyin, Rafael” mabilis na depensa ni Andrique, itinaas pa ang dalawang kamay na animo’y sumusuko.

“Alam niyo kung gaano kalalim ang karespeto kay Elijah simula pa noon. At alam niyo ring malinis ako.”

Huminga nang malalim si Andrique at kinuha ang kanyang phone. Nag-scroll siya rito at ipinakita sa mga Kuya ko ang ilang mga litrato.

“Tingnan niyo ito. Ito ang mga medical records at clearances ko noong nag-apply ako sa Manila last month para sa bago kong trabaho. Complete physical exam, blood tests—negatibo ako sa kahit anong sakit.”

Lumapit si Kuya Diego para tingnan ang screen.

“At isa pa,” pagpapatuloy ni Andrique, diretso ang tingin sa mga mata nila,

“Wala akong sexual partners. Alam niyo namang simula nang makilala ko si Elijah, sa kanya lang ako nakapokus kahit tinataboy niyo ako, lalong lalo na ang Kuya Gabriel niyo.

Malinis ang intensyon ko.

Kung kailangan niya ng semilya para mabuhay, ibibigay ko nang walang kapalit at nang may pag-iingat.“

Magdadalawang-isip pa sana si Kuya Rafael nang biglang may dumagundong na boses mula sa hagdanan.

“HINDI PWEDE!”

Sabay-sabay kaming napalingon sa itaas.

Naroon si Kuya Gabriel, namumula ang mga mata at mahigpit na nakakapit sa hawakan ng hagdan.

Mabilis siyang bumaba, banaag ang galit sa bawat hakbang na tila may dalang panganib.

“Anong kagaguhan ito, Andrique?” singhal ni Kuya Gabriel habang nilalapitan ang kaibigan ni Kuya Marco.

“Umalis ka rito bago pa magdilim ang paningin ko sayo.”

“Gabriel, makinig ka muna—” pakiusap ni Andrique, ngunit hinarangan siya ni Kuya Gabriel.

“Narinig ko lahat! Akala mo ba papayag akong ang isang tulad mo ang gagalaw sa kapatid ko? Hindi mo alam ang sinasabi mo!” gigil na sambit ni Kuya Gabriel, ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba sa tindi ng emosyong nararamdaman niya.

Humarap si Kuya Gabriel sa amin, lalo na saakin na tila nanghihina na sa tensyong nangyayari sakanilang dalawa.

“Walang ibang lalaking hahawak sa kanya. Wala.”

Nanatiling nakatayo si Kuya Gabriel na animo’y nanghahamon ng away, habang ang kanyang mga mata ay parang nagaapoy na nakatitig kay Andrique.

Ang tensyon sa pagitan nilang dalawa ay sapat na para mapatahimik ang buong silid, pero si Kuya Rafael ang unang bumasag nito.

“Gabriel, huminahon ka nga,” sita ni Rafael, at bahagyang humarang sa pagitan nilang dalawa.

“Bakit ba ganyan ang reaksyon mo? Nagmamagandang loob na ’yung tao eh.”

“Nagmamagandang loob?” sarkastikong tawa pa ni Kuya Gabriel.

“Kilala ko ang mga lalakeng tulad nito, Rafael. Gagamitin lang nito ang sitwasyon para makuha ang gusto niya kay Elijah. Hindi niyo ba nakikita? Opportunista ang gagong ’yan!”

“Matagal ko nang kaibigan itong si Andrique.

At nakita mo naman, nagpakita siya ng mga resibo. Malinis ang medical records niya, walang bisyo, at higit sa lahat, “negative” sa kahit anong sakit.

Sa panahon ngayon, saan ka makakahanap ng ganoong klaseng donor na siguradong hindi magdadala ng komplikasyon kay Elijah?“

“At kung may gawin man siyang kalokohan,” dagdag ni Marco habang tinatapik ang balikat ni Andrique,

“Nandito naman tayong lima.

Hindi siya makakalabas ng buhay sa bahay na ’to kung bababuyin niya ang utol natin. Pero Gabriel, aminin mo man o sa hindi, siya ang “best candidate” na mayroon tayo ngayon.

Kaysa kumuha tayo ng kung sino lang sa labas na baka may dalang virus o kung anong sakit pa.“

Dagling hinarap ni Kuya Gabriel si Andrique, habang ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom.

“Bakit mo ’to ginagawa, Andrique? Ano naman ang makukuha mo rito?”

Tumingin nang diretso si Andrique, walang bahid ng takot.

“Gusto ko si Elijah, alam niyo ’yan. At dahil gusto ko siya, ayaw ko siyang mawala o manghina.

Kung ang tanging paraan para manatili siyang malakas ay ang tulong ko, bakit ko ipagkakait? I’m pledging my health and my body for him. I have the records to prove I’m clean.“

Napahilot sa sentido si Kuya Gabriel, tila hirap na hirap tanggapin ang lohika ng kanyang mga kapatid lalo na’t alam kong salungat ito sakanyang paniniwala.

“Hindi lang records ang kailangan dito. Hindi sapat na ‘malinis’ ka lang. May mga pamantayan kaming kailangang masigurado bago ka namin hayaang hawakan ang kapatid namin.”

“Ano pa bang gusto mo, Kuya?” ang tanong ni Diego.

“Parang ayaw mo atang gumaling si Elijah sa sobrang higpit mo. Kung may mas magandang kang ideya, sabihin mo. Pero kung wala, baka kailangan nating pakinggan ang offer ni Andrique.”

Hindi naman nakasagot si Kuya Gabriel sa sinabi ni Kuya Diego, pero ang titig niya kay Andrique ay tila naghahanap ng anumang butas para mapatalsik ito sa usapan.

CHAPTER 13

ELIJAH

Hindi ko malaman kung saan ko itatago ang mukha ko.

Ang usapan na dapat ay tungkol sa kalusugan ko, ngunit sa hindi inaasahan ay bigla itong naging bastos at nakakaasiwa.

Nakita ko ang paghakbang ni Kuya Gabriel palapit kay Andrique, tila sinusukat ang bawat pulgada ng pagkatao nito sa pamamagitan ng kanyang matatalim na tingin.

“Kung talagang seryoso ka, Andrique, kailangang sigurado kami kung kwalipikado ka,” malamig na simula ni Kuya Gabriel.

Ang boses niya ay may halong pangungutya na tila ba hinahamon ang pagkalalaki ng kaibigan ni Kuya Marco.

“Hindi lang basta semilya ang kailangan dito. Kailangan ng sapat na laki at sustansya para talagang maabsorb ng katawan ni Elijah ang kailangan niya. Kaya tatanungin kita nang diretso… ilang pulgada ba ’yang pagkalalaki mo?”

Napaawang ang labi ko sa narinig.

Gusto kong takpan ang mga tainga ko sa sobrang hiya.

Bakit kailangang itanong iyon sa harap naming lahat? Napansin ko rin ang bahagyang pagkagulat nina Kuya Rafael at Kuya Diego, pero nanatili silang nakikinig, tila ba nakuha rin ng tanong na iyon ang kanilang atensyon.

Hindi natinag si Andrique.

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Kuya Gabriel, walang bakas ng pag-aalinlangan.

“Malaki ang sa akin, Gabriel. Hindi mo kailangang mag-alala kung sapat ba ito para sa kapatid mo.”

“Gaano nga kalaki?” hirit ni Kuya Rafael, na tila ba naging seryoso na rin sa usapan dahil buhay ko ang nakasalalay dito.

“Kailangan naming malaman kung totoo ba ang sinasabi mo o nagyayabang ka lang.”

Huminga nang malalim si Andrique bago sumagot. “Labindalawang pulgada” diretsong sabi nito.

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko sa narinig.

Labindalawa? Dose? 12?

Napatingin ako kay Kuya Gabriel at nakita ko ang biglang pagkunot ng kanyang noo.

Ramdam ko ang tensyong namuo sa kanya dahil alam ko—base sa gabing pinagsaluhan namin na pilit kong binubura sa isip ko—na ganoon din ang laki ng kay Kuya Gabriel.

“Nagbibiro ka lang yata, Andrique,” pangtutuya ni Kuya Gabriel, bagaman bakas sa boses niya ang pagkabahala.

“Imposibleng ganoon kalaki ang sa ’yo lalo na’t pili lang ang may ganoong kalaki. Pinaglalaruan mo lang kami dahil alam mong desperado kaming tulungan si Elijah.

Wag mo kaming gaguhin sa harap ng pamamahay na ’to.“

“Hindi ako nagsisinungaling,” sagot ni Andrique habang dinudukot ang kanyang cellphone sa bulsa.

“Kung hindi kayo naniniwala sa salita ko, may ebidensya ako para patunayan na kwalipikado ako.”

Huminga nang malalim si Andrique habang seryosong nakatingin kay Kuya Gabriel.

Alam kong seryoso siya dahil nakita ko ang tapang sa kanyang mga mata.

“Alam niyo kung anong lahi ko, Gabriel,” panimula ni Andrique, habag ang boses niya ay kalmado pero puno ng awtoridad.

“Congolese ang nanay ko at Ecuadorian naman ang tatay ko.

Hindi ba kayo nagbabasa ng balita?

Ang mga lahi namin ang kilalang may pinakamalalaking kargada sa buong mundo. Hindi ko kailangang magsinungaling sa inyo.“

“Nagyayabang ka lang,” panunuya ni Kuya Gabriel, bagaman bakas sa boses niya ang pagkabahala.

“Imposibleng ganoon kalaki ang sa ’yo. Pinaglalaruan mo lang kami para makalapit kay Elijah.”

Nag-scroll siya nang mabilis at hinarap ang screen kina Kuya Gabriel, Rafael, at Diego.

Isang video ang bumungad sa kanila—isang video ni Andrique mismo noong labinsiyam na taong gulang pa lamang siya.

Kitang-kita ang buong katawan at mukha niya habang sinasalsal ang sariling burat.

Hindi maikakaila na siya iyon, at mas lalong hindi maikakaila ang laki ng kanyang pagkalalaki na tila sumusuntok sa screen sa bawat galaw at salsal niya.

“Sinend ko yan sa ex girlfriend ko nong 19 palang ako”

Nanahimik naman si Kuya Gabriel. Bagaman nakita niyang magkasing-haba sila ni Andrique, napansin ng kanyang mapanuring mata na mas makapal at mas mataba (girthier) ang sa kanya kumpara sa mahaba ngunit mas payat na kay Andrique.

Gayunpaman, sapat na iyon para mapatunayan na hindi nagbibiro ang dayuhang ito sa laki niya.

“Ayos na ’to!” bulalas ni Kuya Marco, at tinapik ang balikat ni Andrique.

“Kwalipikado ka na sa amin.”

Tumingin sina Kuya Rafael at Diego sa akin, pagkatapos ay kay Gabriel na nananatiling tahimik at tila nagdidilim pa rin ang mukha.

Hindi niya matanggap na may ibang lalaking makakalamang sa kanya pagdating sa pagprotekta sa akin.

Pero alam kong wala na siyang magagawa.

Kwalipikado si Andrique, at handa siyang tumulong sa akin. At sa huli, iyon lang ang mahalaga. __

MAKALIPAS ANG ISANG ORAS

“Naiilang ka ba?” Ang nahihiyang sambit ni Andrique nang tanging kaming dalawa nalang ang nasa kwarto.

Hindi ko alam ang dapat na maging reaksyon ko sa mga nangyayari ngayon, gustuhin ko mang umatras lalo na’t bahagya akong nahihiya sakanya sapagka’t ibang iba na ang pampisikal niyang postura sa dating hitsura niya.

Alam kong lumaman at batak ito sa gym sa ganda ng hulma ng kanyang katawan. Lalo na’t hapit na hapit ito sa suot niyang compression shirt.

Tumatama rin ang sikat ng araw sakanyang balat kaya naman mas lalo akong kinakabahan sapagka’t hindi ko siya gaanong kaclose, ngunit narito kami sa isang kwarto at nagpaplanong magkantutan para sa ikabubuti ng sakitin kong katawan. 

“Wag kang mag alala, bukas naman sa puso ko ang ginagawa ko” ang sambit niya sabay lapit sakin at kuha ng kamay ko.

“Matagal na kitang gusto, natatakot lang ako sa Kuya Gabriel mo. Lagi kasi akong binabantaan sa tuwing dumadalaw ako sainyo noon eh” ang natatawa niya pang pagkwento sabay kamot sakanyang batok na nagpalabas ng kanyang malaman na biceps.

Agad naman akong napakagat labi ng makita ko iyon.

“Pero ngayon nilakasan ko ang loob ko, dahil alam kong kailangan mo ako” ang sambit naman niya na ikinatingin ko sakanya ng deretso.

Bukod sa ilang ko sakanya ay nahihiya rin ako sa mga Kuya kong nasa labas lang ng kwarto, alam kong sa oras na may mangyari na saming dalawa ni Andrique—ay malaki ang posibilidad na mawala ako sa sarili sa oras na matikman ko ang tamod niya.

Nakakahiya lang na sobrang maingay ako sa tuwing tumataas na ang libido saking katawan at nawawalan nako ng kontrol kung ano bang dapat ko lang gawin at hindi dapat.

“Ready ka na ba? Sabihin mo lang kung kailan ka ready, maghihintay ako” Ang magalang niyang sambit na ikinalambot naman ng tuhod ko.

Ramdam ko na ang panghihina ng katawan ko kaya naman kahit nahihiya ako sakanya ay dahan dahan ko nang hinubad ang suot suot kong damit at shorts.

Kitang kita ko naman ang mapanuring mga mata niya na nakatingin sa katawan ko na animo’y isa akong dyamante na ngayon niya lang nakita.

Hindi naman kumawala ang malaking rolyo ng laway na kanyang nilunok habang nakatingin sa hubad ko nang katawan.

Tanging white na manipis na boxers nalang ang suot suot ko ngayon.

Gaya ng kulay ni Kuya Gabriel ay parang chocolate na gatas ang kulay naming dalawa, ngunit mas chocolate lang ng kaunti ang kulay ni Andrique na bagay na bagay naman sakanya lalo na’t gumagwapo siya sa kulay ng kanyang katawan.

“Ang ganda mo talaga grabe, ang perpekto mo kumpara sakin. Hindi ako makapaniwalang papayag ka sa pagboboluntaryo ko” ang mahinang sambit nito.

“Jusko” ang segunda niya pa gamit ang mahinang boses, ngunit sapat na para marinig ko ito ng malinaw.

“Ibibigay ko lahat ng meron ako sayo” ang sambit pa niya.

Dagli niyang hinubad ang kanyang pantalon at tumambad saakin ang pinagmamalaki niyang kargada na nakaalpas na suot niyang boxers.

“Sorry” ang paumanhin nito lalo na’t tigas na tigas talaga ito at basang basa na ang boxers niya ng paunang katas.

“Sorry talaga” ang sambit ulit nito na ikinatango ko lang.

Nakakamangha lang na may ganito pala talagang kalalaking burat sa mundo, sa laki nito ay parang hihimatayin ako.

Tapos nakaya ko manlang ang kay Kuya Gabriel na mas mataba iyon kesa sa burat nitong si Andrique.

“Hindi naman talaga ako ganito kalibog, nagkataon lang kasi matagal na kitang gustong gusto, hindi ko lang mapigilang maexcite” ang pag amin niya na ikinangiti ko lang naman lalo na’t hindi ko alam ang sasabihin ko.

“Pwede ko bang kainin ang butas mo?” Ang biglang request niya na bahagyang ikinatigil ko naman sa kinatatayuan ko.

❦ ⋆˚✿˖ °𐙚 ⊹ ࣪ ˖ ᡣ𐭩 °❀⋆.ೃ࿔:･˚˖𓍢ִ໋❀°❀⋆.ೃ࿔:･˚˖𓍢ִ໋❀°❀⋆.ೃ࿔*:･˚˖𓍢ִ໋❀

AUTHOR’S NOTE

Isang Congolese Ecuadorian ang bagong character na sumulpot sa mundo ng Familia Moreno.

Ano kayang dalang hatid ng 12 inches niyang b*rat sa magulong mundo ni Elijah at ng Moreno Brothers?

Siya ba ang magiging mitsa kung saan tuluyang madadamay muli ang iba pang kapatid ni Gabriel?

O siya nalang ang tanging tao na pupuno sa pangangailangan ni Elijah, na tuluyang magpapalayo sa posibilidad na may mangyari sa pagitan ni Elijah at iba pa niyang mga kuya?

CHAPTER 14

ELIJAH

Dahan-dahan akong tumango, na animo’y nabusalan at hindi na makapagsalita dahil sa bilis ng tibok ng puso ko.

Lumapit si Andrique at banayad akong pinahiga sa kama.

Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking balat, isang sensasyong nagpadaloy ng kuryente sa buong katawan ko.

Ngunit bago pa man madampi ang kanyang labi sa akin, isang malakas na kalabog ang nagpayanig sa buong silid.

BOOM!

Bumukas

nang

marahas

ang pinto at

humampas

ito sa

pader

.

Doon, nakatayo si Kuya Gabriel, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit, at ang kanyang mga kamao ay nakakuyom hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko.

“PUT*NGINAMO!” ang malakas na sigaw ni Kuya Gabriel na bumasag sa katahimikan ng silid.

Napaigtad ako at mabilis na hinila ang kumot para itago ang aking kahubdan sa sobrang pagkagulat.

Si Andrique naman ay mabilis na tumayo, bagaman bakas ang gulat ay hindi siya nagpatinag sa presensya at tangkad ng aking kuya.

“Gabriel, napag-usapan na natin ’to sa labas-” ang pagsubok ni Andrique na pakalmahin ang sitwasyon, ngunit hindi siya pinatapos nito at mabilis itong sumabat.

“WALA AKONG PAKIALAM SA PINAG-USAPAN NIYO! T*NGINA NIYO!” ang gigil at galit na galit na hiyaw ni Kuya Gabriel, habang humahakbang papasok, at ang bawat yapak ay tila kulog na nagbabantya ng panganib.

“Akala niyo ba ganoon lang kadali ’yon? Na papanoorin ko lang habang ang kapatid ko ay… ay…”

Hindi niya naituloy ang sasabihin dahil sa sobrang poot at napahilamos nalang sa sariling mukha sa sobrang prustrasyon.

Tumingin siya sa akin, at sa likod ng galit na iyon, nakita ko ang isang emosyong hindi ko maipaliwanag - selos

, sakit, at isang uri ng

pagmamay-ari

na tanging kaming dalawa lang ang

nakakaalam

.

“Kuya, kailangan ko ’to para sa kalusugan ko…” mahinang bulong ko, habang banaag sa boses ko ang panginginig.

“ALAM KO!” lumingon siya sa akin, samantalang ang kanyang dibdib ay bumababa at tumataas sa sobrang tindi ng kanyang nararamdaman.

“Pero hindi sa put*nginang harapan ko! Hindi sa paraang parang wala akong kwentang lalaki na nakatayo lang sa labas habang naririnig kitang umuungol sa ilalim ng ibang tao!”

Lumingon siya kay Andrique at itinuro ang pinto.

“LUMABAS KA, ANDRIQUE! Bago ko makalimutang kaibigan ka ni Marco at bago ko madurog yang pagmumukha mo!”

“Gabriel, huwag kang maging makasarili!” ganting sigaw ni Andrique, na nagsisimula na ring mawalan ng pasensya.

“Si Elijah ang nakataya dito, hindi ang pride mo!

“Sinasabi ko sa’yo, Andrique… lumabas ka habang nakakalakad ka pa ng maayos” banta ni Kuya Gabriel sa mas mababang tono, na mas nakakatakot kaysa sa kanyang pagsigaw kanina.

Narinig namin ang mabilis na yabag nina Kuya Rafael at Kuya Diego na patungo sa kwarto dahil sa ingay.

Sa sandaling iyon, alam kong hindi lang ang kalusugan ko ang nakasalalay, kundi ang kapayapaan ng pamilyang ito na unti-unti nang nagkakagulo dahil sa isang kakaibang pangangailangan.

Hindi na nakapagpigil si Andrique sa mga banta ni Kuya Gabriel.

Sa gitna ng tensyon, mabilis na bumulusok ang kamao ni Andrique at tumama nang malakas sa panga ni Kuya Gabriel na ikinasigaw ko sa gulat.

“Ano ba?!!” Ang natataranta kong Asik habang hawak hawak ang kumot ng mahigpit.

“Wala kang karapatang diktahan ang buhay niya kung ikamamatay niya ang pride mo!” bulyaw ni Andrique.

Samantalang napaupo naman si Kuya Gabriel sa lakas ng tama ng suntok ni Andrique, ngunit mabilis itong nakabawi.

Sa isang iglap, tila nagdilim ang paningin ni Kuya Gabriel at sinunggaban ang kwelyo ni Andrique bago ito pinasabugan ng isang malakas na suntok sa sikmura, kasunod ang isang uppercut na nagpabagsak sakanya sa sahig.

“GABRIEL! ANDRIQUE! TAMA NA!”

Biglang pumasok sina Kuya Rafael at Kuya Diego, agad nilang hinarangan ang dalawa bago pa humantong sa mas madugong pagtutuos ang away.

Si Rafael ang humawak sa nanggagalaiting si Gabriel, habang si Diego naman ang tumulong kay Andrique na tumayo.

“Ano ba ’tong kagaguhan na ’to?!” sigaw ni Kuya Rafael.

“Gabriel, nasa kabilang kwarto lang kami, naririnig namin ang bulyawan niyo!

Buhay ni Elijah ang usapan dito, hindi yang potanginang pride mo!“

Humarap si Kuya Diego kay Andrique na kasalukuyang nagpupunas ng dugo sa labi.

“Andrique, pasensya na. Pero mas mabuting umalis ka muna. Hindi magandang ganito ang atmospera habang ginagawa ang procedure para kay Elijah. Umalis ka na bago ka pa mapatay ng kapatid ko.”

“Pero kailangan ako ni Elijah-” pagpupumilit ni Andrique.

“UMALIS KA NA!” segunda ni Rafael.

“Kami na ang bahala rito. Sige na, bago ko pa bitawan si Gabriel at hayaan siyang suntok suntukin ka ka.”

Walang nagawa si Andrique kundi kunin ang kanyang mga gamit.

Bago siya lumabas, sinulyapan niya ako nang may pag-aalala, ngunit ang matatalim na mata ni Kuya Gabriel ang tuluyang nagtaboy sa kanya palabas ng pinto.

Nang tuluyan nang makaalis si Andrique, bumitaw si Kuya Rafael sa pagkakahawak kay Kuya Gabriel.

Hingal na hingal si Kuya Gabriel, habang inaayos ang kanyang gusot na damit at pilit na pinapakalma ang sarili.

“Ano bang problema mo, Gabriel?” ang takang tanong ni Kuya Rafael, habang ang boses niya ay puno ng pagtataka at seryosong pag-uusisa.

“Kwalipikado na nga ’yung tao. Nakita mo ang video, nakita mo na ang ebidensya. Alam nating lahat na siya lang ang pag-asa para bumalik ang sigla ng katawan ni Elijah. Bakit mo pinipigilan?”

Nanatiling tahimik si Kuya Gabriel, at parang batang nakatingin lang sa sahig habang aburidong aburido ang mukha.

“Ano? Natameme ka na ngayon? Samantalang ang hambog hambog mo kanina.” hirit naman ni Diego.

“Bakit ka nagkakaganyan? May alam ka ba na hindi namin alam? O baka naman… may dahilan ka kung bakit ayaw mong may ibang humawak kay Elijah?”

Tumingin si Kuya Gabriel sa akin - isang tingin na puno ng bigat, lihim, at kung anong emosyong hindi niya magawang bigkasin sa harap ng aming mga kapatid.

Hindi ko alam kung hihingi ba siya ng tawad o kung muli niya akong susumbatan.

“Gabriel, tinatanong ka namin,” ulit ni Rafael.

“Bilang panganay, ikaw ang dapat na mas nakakaunawa. Bakit mo sinabotahe ang pagkakataon ni Elijah na tuluyang gumaling sa sakit niya?”

Sa halip na sumagot, huminga lang nang malalim si Kuya Gabriel.

Hindi siya naglabas ng kahit isang salita.

Tinalikuran niya kaming lahat at dire-diretsong lumabas ng kwarto, iniwan kaming tatlo na puno ng katanungan at ang katahimikang mas nakakabingi pa kaysa sa kanyang pagsigaw kanina.

Naiwan akong nakatulala sa pinto, yakap-yakap ang kumot.

Alam ko ang sagot.

Alam ko kung bakit.

Dahil sa bawat suntok na binitawan niya, hindi ang kalusugan ko ang ipinaglalaban niya - kundi ang pagmamay-ari niya sa akin. __

Nabalot ang gabi ng nakabibinging katahimikan.

Walang gustong magsalita, walang gustong magsimula ng usapan na alam naming hahantong lang sa panibagong gulo.

Pagkatapos ng nangyari, parang may makapal na pader na humarang sa aming lahat.

Si Kuya Gabriel ay tila naging anino sa loob ng bahay.

Hindi siya tumitingin sa amin, hindi rin siya nag-uutos.

Ginagawa niya ang gusto niya nang walang imik - kakain, maglilinis ng gamit, at agad na papasok sa kanyang silid.

Ang awtoridad na dati ay puno ng boses, ngayon ay napalitan ng malamig na presensya na mas nakakatakot pakitunguhan.

Sinubukan ko siyang lapitan kaninang hapunan, ngunit bago pa man ako makapagsalita ay nilagpasan niya na ako na tila ba isa lamang akong hangin.

Kaya naman, minabuti ko na ring manahimik.

Nang tumama ang orasan sa alas-dose ng hatinggabi, ang buong bahay ay payapa na.

Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang mahinang ugong ng aircon sa aking kwarto.

Ngunit hindi ako dinadalaw ng antok.

Samantalang ang lalamunan ko ay tuyot na tuyot, na parang disyertong naghahanap ng tubig - isang

epekto

marahil

ng aking

kondisyon

na lalong

lumalala

dahil sa stress na nangyayari dito sa bahay.

Dahan-dahan akong bumangon at lumabas ng silid.

Tahimik ang pasilyo; alam kong mahimbing na ang tulog nina Kuya Rafael at Kuya Diego sa kani-kanilang mga kwarto.

Pagbaba ko sa kusina, natigilan ako sa huling baitang ng hagdan.

Sa gitna ng dilim, tanging ang maliit na ilaw sa ibabaw ng lababo ang nagsisilbing liwanag.

Doon, sa may hapag-kainan, nakaupo si Kuya Gabriel.

May hawak siyang baso ng matapang na alak, at sa harap niya ay may halos kalahating bote na ng whisky.

Hindi siya gumagalaw, nakatitig lang siya sa kawalan habang paminsan-minsang itinitungga ang baso.

Saglit kaming nagkatinginan.

Inasahan kong sisigawan niya ako o tatanungin kung bakit gising pa ako, pero wala.

Wala akong nakitang emosyon sa kanyang mga mata - tanging pagod at isang uri ng dilim na hindi ko mawari.

Inalis niya rin agad ang tingin sa akin at muling tumitig sa kanyang baso.

Dahil sa takot na baka muling sumiklab ang galit niya, hindi ko na siya inabala.

Marahan akong naglakad patungo sa dispenser, kumuha ng tubig, at mabilis na nilagok iyon. Ang bawat lunok ko ay tila naririnig sa sobrang tahimik ng paligid.

Nang mapawi ang uhaw ko, hindi na ako nagdalawang-isip.

Hindi ko na hinintay na magsalita siya. Mabilis akong tumalikod at pumanhik pabalik sa itaas.

Pagpasok ko sa aking kwarto, agad kong isinara ang pinto at humiga sa kama. Binalot ko ang sarili ko ng kumot, pilit na ipinipikit ang aking mga mata. Ngunit sa likod ng aking isipan, hindi mawala ang imahe ni Kuya Gabriel na mag-isang umiinom sa dilim.

Alam kong may bagyong namumuo sa loob niya, at natatakot ako na sa oras na kumawala iyon, wala nang makakapigil sa kanya.

Sa gitna ng panghihina ng aking katawan, ang tanging nagagawa ko na lang ay ang maghintay sa kung anong mangyayari bukas.

Ipipikit ko na sana ang mga mata ko para makaidlip na at tuluyang makapagpahinga ng biglang may narinig akong katok mula sa labas ng aking kwarto.

“Tok….tok”

Ang bawat pintig ng puso ko ay tila sumasabay sa mahinang katok na nagmula sa labas ng aking pinto.

Hindi ito ang karaniwang malakas na katok ni Kuya Diego o ang dire-diretsong pagpasok ni Kuya Rafael.

Isang serye ito ng marahan ngunit madiing pagtama ng mga buko-buko ng daliri sa kahoy - isang

tunog

na puno ng

pag-aalinlangan

pero hindi

tumitigil

.

Dahan-dahan akong bumangon, samantalang ang aking katawan ay tila mabigat pa rin dahil sa sakit.

Nang buksan ko ang pinto, tila tumigil ang hanging pumapasok sa aking baga.

Doon, sa gitna ng madilim na pasilyo, nakasandal si Kuya Gabriel.

Ang kanyang buhok na dati ay laging maayos ay magulo na ngayon, ang ilang hibla ay dumidikit sa kanyang noo na basang-basa ng pawis.

Ang kanyang mga mata ay naniningkit, mapupula, at tila hirap na tumitig nang diretso dahil sa kalasingan.

Amoy na amoy ko ang singaw ng whisky na tila dumikit na sa kanyang balat.

Bago pa ako makapagtanong, mabilis siyang humakbang pumasok sa loob at isinara ang pinto sa likuran niya.

“K-Kuya-”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Sa isang mabilis at desperadong galaw, isinukbit niya ang kanyang kamay sa aking batok at ang isa naman ay sa likod ng aking ulo.

Hinila niya ako nang marahas palapit sa kanya, at bago pa ako makakibo, naramdaman ko na ang kanyang mga labi na sumakop sa aking bibig.

Hindi ito katulad ng mga halik sa pelikulang romance na banayad-ito ay magulo, basa, at puno ng pait ng alak.

Parang isang gutom na aso na ngayon lang nakakita ng pagkain pagkatapos ng mahabang panahon - ang kanyang mga ngipin ay paminsan-minsang tumatama sa labi ko, at ang kanyang hininga ay mainit at mabilis.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang pilit niyang isinisiksik ang kanyang katawan sa akin.

“Kuya, sandali!” buong lakas kong itinulak ang kanyang dibdib, hinihingal at gulat na gulat.

“Bakit? Ano ba ’tong ginagawa mo? Lasing ka na, Kuya Gabriel…” ang mahinang bulong ko, ang boses ko ay nanginginig sa takot at pagkalito.

Sa halip na lumayo, muli niyang hinawakan ang aking mukha.

Kupkop ng dalawa niyang malalaking palad ang aking mga pisngi, ang kanyang mga daliri ay madiing humahaplos sa ilalim ng aking mga mata. Habang banaag sa kanyang mukha ang prustrasyon.

Habang ang kanyang panga ay nanggigigil na tila ba may kung anong galit siyang pilit na sinusupil.

At doon, unti-unting nanginig ang kanyang labi.

Ang matatag na pader ni Kuya Gabriel ay gumuho sa harap ko.

Ang mga luha ay nagsimulang mamuo at mabilis na pumatak sa kanyang pisngi - isang tanawing hinding-hindi ko inakalang makikita sa lalaking kinatatakutan ng lahat.

Bigla siyang bumagsak sa kanyang mga tuhod.

Ang tunog ng pagtama ng kanyang buto sa sahig ay sapat na para manghina rin ang tuhod ko.

“Elijah… pakiusap,” paos at basag ang kanyang boses, punong-puno ng pagsisisi at sakit.

Iniyuko niya ang kanyang ulo, ang kanyang noo ay sumandal sa aking hita habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa aking bewang.

“Huwag siya. Pakiusap, huwag mong piliin si Andrique sa harapan ko mismo. Hindi kaya ng Kuya mo na makitang binababoy ka ng ibang lalake”

“Kuya, kailangan ko ’to para gumaling ang katawan ko, alam mo ’yan-”

“ALAM KO!” sigaw niya nang pabulong, isang prustradong hiyaw na tila sumasakal sa kanya.

Iniangat niya ang kanyang mukha na punong-puno ng luha, samantalang ang kanyang mga mata ay nagniningas sa desperasyon at pangungulila.

“Pero nagseselos ako, Elijah! Nagseselos ako na halos hindi na ako makahinga! Hindi ko maintindihan… hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito, pero ang maisip na hahawakan ka ng lalaking ’yon, na kukunin niya ang atensyon mo. Na makikipagkantutan ka sa lalakeng yon… parang binibiyak ang dibdib ko.”

Humigpit ang kapit niya sa damit ko, ang kanyang buong katawan ay nayayanig sa paghikbi.

“Huwag siya, Elijah… kahit ano, gagawin ko. Kahit ako na lang. Huwag mo lang ipamukha sa akin na wala akong kwenta bilang kuya mo… o bilang lalaki sa buhay mo.”

Napatulala ako sa kanya, nararamdaman ko ang init ng kanyang mga luha na tumatagos sa aking suot na short.

Ang pinakamalakas na lalaking kilala ko ay narito sa paanan ko, durog na durog dahil sa isang emosyong hindi niya mapangalanan, ngunit sapat na para gawin siyang isang alipin ng sarili niyang pagnanasa at selos.

Umiling ako nang mabilis, pilit na kumakawala sa mahigpit niyang pagkakahawak.

“Kuya, hindi maaari… hindi na pwedeng maulit ’to,” ang nanginginig kong sabi.

“Yung nangyari sa atin noon - yung isang gabing ’yon - dapat na nating ibaon sa limot. Iyon na ang una at huli. Ayokong habang-buhay na lamunin ng konsensya sa tuwing titingin ako kina Kuya Rafael at Kuya Diego.”

Ngunit parang walang naririnig si Gabriel. Sa halip na lumayo, mas lalo siyang sumiksik sa paanan ko, ang kanyang mga braso ay nakapulupot sa aking binti na parang isang asong ayaw bumitaw sa kanyang amo.

Ang kanyang paghikbi ay nauwi sa mahihina at desperadong ungol ng pagsusumamo.

“Hindi ko kayang ibaon ’yon, Elijah… dahil doon lang ako naging masaya,” bulong niya, ang boses niya ay malapot dahil sa alak at sipon.

“Gamitin mo ang katawan ko. Kung kailangan mo ng gamot, kung kailangan mo ng semilya para sa kalusugan mo, ako na lang! Huwag kang maguilty… dahil gusto ko ’to. Gustong-gusto ko na ako ang gumagawa niyon sa’yo.”

“Lasing ka lang, Kuya! Bukas pagsisisihan mo rin ang lahat ng sinasabi mo!” pilit ko siyang itinatayo para itulak palabas ng pinto.

“Kailangan mong matulog. Lumabas ka na sa kwarto ko, pakiusap.”

Ngunit parang isang batang naglulupasay, mas lalong bumigat ang kanyang katawan.

Tumulo ang mas maraming luha mula sa kanyang mga mata habang nakatingala sa akin - isang anyo ng obsesyon na ngayon ko lang nakita sa kanya.

“Hindi ako lasing… ngayon lang ako naging tapat,” pagmamakaawa niya, ang kanyang boses ay tila isang bata na takot na takot maiwan.

“Elijah, ako ang pinakamagaling na lalaki na mahahanap mo. Mas malaki ako kay Andrique, mas kaya kitang protektahan… mas mahal kita kaysa sa kahit sino sa mundong ito! Gagawin ko ang lahat… kahit maging aso mo ako, kahit anong gusto mo, susunod ako. Huwag mo lang akong ipagtabuyan.”

Hinawakan niya ang kamay ko at idinikit ito sa kanyang basa at mainit na pisngi.

“Mahal na mahal kita, Elijah. Higit pa sa pagiging magkapatid. Handa akong masunog sa impiyerno, huwag mo lang ibigay ang sarili mo sa ibang lalaki.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Ang bawat salita niya ay tila isang tanikalang pilit na humihila sa akin pabalik sa isang madilim na sikreto.

Paano ko siya palalabasin kung ang bawat hikbi niya ay nagpapahina sa desisyon kong lumayo?

CHAPTER 15

ELIJAH

Sa isang iglap, tila nagkaroon ng biglang lakas si Kuya Gabriel.

Mabilis siyang tumayo mula sa kanyang pagkakaluhod at muling sinakop ang aking mukha ng kanyang malalaking palad.

Bago pa ako makahinga, muli niyang idiniin ang kanyang mga labi sa akin-isang halik na mas madiin, mas marahas, at puno ng mapait na determinasyon na burahin ang kahit anong pag-aalinlangan sa isip ko.

“Mmmph!”

Isang mahinang ungol ang kumawala sa aking lalamunan.

Pilit kong inilalayo ang aking mukha, ngunit ang kanyang mga braso ay parang bakal na nakakulong sa aking katawan.

Habang ang aming mga labi ay magkalapat, kinuha niya ang isa kong kamay.

Hindi ko mapigilan ang mapasinghap nang maramdaman ko ang init ng kanyang balat habang iginigiya niya ang aking mga daliri pababa.

Walang pasubali niyang ipinatong ang aking palad sa ibabaw ng kanyang boxers.

Doon, naramdaman ko ang matigas at pumipintig niyang pagkalalaki na tila gustong kumawala sa suot niyang panloob.

“K-Kuya… huwag…” ang ginitla kong bulong habang pilit na humihiwalay sa halik.

Ngunit sa halip na bumitiw, mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin.

Dahil sa laki ng kanyang katawan at ang pagiging batak niya sa trabaho at gym, tila naging isang maliit na manika ako sa kanyang mga bisig.

Ikinulong niya ako sa isang pagkakaakap na hindi ko matakasan, habang ang kanyang isang kamay ay nananatiling nakadiin sa likod ng aking palad, pinipilit akong damhin ang bawat pulgada ng kanyang katigasan.

“Dama mo ba?” paos niyang bulong sa aking tainga, ang kanyang hininga ay nagpapatayo ng mga balahibo ko sa batok.

“Dama mo ba kung gaano kita kagusto? Hindi ko ’to magagawa sa iba, Elijah. Sayo lang.”

Iginigiya niya ang kamay ko sa isang madiin na paghimas, pataas at pababa sa kanyang kargada.

Ramdam ko ang init na nagmumula sa kanya, isang enerhiyang tila humihigop sa natitira kong lakas.

Sa bawat paggalaw ng kamay ko na kontrolado niya, nararamdaman ko ang unti-unting pagguho ng aking depensa.

Ang takot at konsensya ko ay nakikipagbuno sa kakaibang init na nagmumula sa kanyang katawan.

Alam kong mali, alam kong kasalanan ito, pero ang pagiging agresibo at ang desperadong pakiusap ni Kuya Gabriel ay tila isang lason na dahan-dahang nagpaparalisa sa aking katinuan.

__

GABRIEL

Naramdaman ko ang bawat pintig ng puso ni Elijah sa ilalim ng aking mga palad, at kasabay niyon ay ang unti-unting pagkadurog ng huling piraso ng aking pagkatao.

Sa bawat paghikbi niya, parang may sumasaksak sa akin, pero mas matindi ang takot-ang takot na bukas, gigising ako at hindi na ako ang kailangan niya.

Tangina. Ang hirap huminga.

Ngayon ko lang naintindihan kung bakit ganoon na lang ang panginginig ng mga kamao ko sa tuwing may umaaligid sa kanyang mga lalaki noon pa man.

Akala ko, ginagampanan ko lang ang papel ko bilang panganay.

Sinasabi ko sa sarili ko na kailangan kong maging pader para hindi siya mawasak dahil sakitin siya.

Pero ang totoo, gusto kong gawin niya akong mundo niya.

Gusto ko, sa akin lang siya nakasandal sa tuwing may problema siya. Gusto ko, kapag naramdaman niya ang init ng isang lalaki, ay narito lang ako at handang ipaubaya ang katawan ko para sakanya.

Bago pa man siya tuluyang lumipat dito sa bahay, may madilim na akong hinala.

May mga gabing tinititigan ko siya habang natutulog at pakiramdam ko ay sinusunog ako ng sarili kong konsensya.

Dahil ang pagtingin ko sa kanya, ay hindi na gaya ng una. May bahid na ito ng obsesyon na nakakasakal, na kahit ako mismo, ay natatakot sa tindi ng nararamdaman ko para sakanya.

Noong gabing nangyari ang procedure-yung unang beses na kailangan niyang tanggapin ang semilya at kantot na mula sa akin para sa kalusugan niya-doon ko tuluyang napagtanto ang sarili ko.

Linoloko ko pa ang sarili ko sa una at pilit na sinisiksik sa isip ko na tulong ko lang sakanya ang ginawa ko.

Pero sa bawat segundong naroon ako sa loob niya, habang nararamdaman ko ang pagkapit niya sa balikat ko at ang pagsuko ng katawan niya sa akin… pakiramdam ko, naging buo ako.

Libog? Oo. Pero higit sa lahat, parang isang banal na koneksyon na hindi ko matatagpuan sa iba.

Doon ko naramdaman na sa gitna ng kasalanan, nahanap ko ang tanging bagay na nagpapatibay sa akin.

Pinilit kong itanggi.

Nagpanggap akong strikto, malamig, at walang pakialam pagkatapos niyon.

Pero nang makita ko ang hayop na Andrique na iyon kanina… nang marinig ko ang pagmamayabang niya tungkol sa kung anong kaya niyang ibigay kay Elijah, parang may kung anong hayop na kumawala sa dibdib ko.

Nanikip ang lalamunan ko sa selos.

Hindi ko kayang isipin na may ibang lalasap at hahawak sa kanya.

Hindi ko kayang isipin na ang katawan ni Elijah-ang katawan na ako ang nag-alaga, ako ang nagprotekta-ay hihimayin ng ibang tao.

“Elijah…” bulong ko, ang boses ko ay basag na at amoy-alak, habang idinidiin ko ang kamay niya sa aking katigasan.

“Huwag siya, pakiusap… hindi ko kaya.”

Gusto kong isuka ang lahat ng pride na mayroon ako.

Wala na akong pakialam kung isipin niyang baliw ako o lasing lang.

Ang totoo, mahal ko siya. Mahal na mahal ko siya sa paraang ikasusunog ko sa impiyerno. At kahit alam kong tinitingnan niya lang ako bilang Kuya Gabriel niya- ang kuya niyang laging galit, laging seryoso -handa akong maging basahan sa harap niya.

Handa akong lumuhod at magmakaawa habambuhay, huwag lang siyang mawala sa akin.

“Dama mo ba ’to?“madiin kong sambit, habang ang mga luha ko ay tumutulo na sa kanyang balat.

“Sayo lang ’to naging ganito. Sayo lang ako naging mahina. Gamitin mo ako, Elijah. Saktan mo ako, pero huwag mong hahayaan na iba ang humawak sa’yo. Akin ka lang… please, akin ka lang.”

Habang nakatitig ako sa mga mata ni Elijah, nakita ko ang pag-agos ng kanyang mga luha.

Hindi ito yung luha ng takot o pagkasuklam. Kilala ko siya. Alam ko ang bawat buntong-hininga niya. Ang mga luhang ito… luhang puno ito ng kalituhan dahil sa likod ng takot niya, nararamdaman kong tumutugon din siya.

Na gusto niya rin ako.

“Kuya, hindi pwedeng ganito…” hikbi niya, ang boses ay halos maglaho sa dilim ng silid.

“Sina Kuya Rafael… si Diego, Marco at Lucas… nasa kabilang kwarto lang sila. Paano kung malaman nila? Paano tayo titingin ng deretso sa kanila?”

Hinaplos ko ang kanyang pisngi nang buong ingat, pinupunasan ang bawat luhang dumadaloy doon.

Sa sandaling ito, wala nang alak sa sistema ko-puro katotohanan na lang.

“Shhh… Elijah, makinig ka sa akin,”

bulong ko, ang boses ko ay puno ng katiyakan.

“Kung ang inaalala mo ay sila, hindi nila kailangang malaman. Atin lang ’to.

Isang sikreto na tayo lang ang nakakaalam. Hindi mo kailangang makonsensya dahil ako ang bahala sa lahat. Ako ang sasalo ng lahat ng bigat.“

Inilapit ko ang noo ko sa kanya, nilalanghap ang pamilyar at nakakalasing niyang bango.

“Ibibigay ko ang lahat, Elijah. Ang katawan ko, ang buhay ko… lahat ng kailangan mo para gumaling, para lumakas ka, saakin lang manggagaling lahat. Handa akong maging anino mo rito sa loob ng bahay basta sa gabi, akin ka.”

Doon ko naramdaman ang unti-unting paglambot ng kanyang katawan.

Ang pader na pilit niyang itinatayo ay tuluyan nang gumuho sa harap ng aking mga pagsusumamo.

Dahan-dahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata at sa unang pagkakataon, siya ang bahagyang sumandal sa akin.

Hindi ko na hinintay na magsalita pa siya.

Sinakop ko ang kanyang mga labi sa isang halik na hindi lang basta pagnanasa-ito ay pag-angkin.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga labi, ang pagiging inosente ng bawat galaw niya.

Alam ko, at ramdam na ramdam ko na ako ang unang lalaking nakahalik sa kanya nang ganito.

Dahil virgin siya, ramdam ko ang pag-aalinlangan sa bawat tugon niya, kaya ako na ang nag-giya.

Pinamunuan ko ang aming paghahalikan, dahan-dahang tinutuklas ang kanyang bibig habang ang isa kong kamay ay nananatiling nakahawak sa kanyang kamay, madiing ipinaparamdam sa kanya ang tumitigas kong kargada sa loob ng aking boxers.

Bawat ungol na kumakawala sa kanya ay tila musika na nagpapatigas pa lalo sa akin.

Wala na si Andrique.

Wala na ang mundo sa labas.

Sa silid na ito, sa gitna ng hatinggabi, wala kaming ibang pagkakakilanlan kundi dalawang taong naghahangad sa isa’t isa.

Ang bawat haplos ko sa kanyang baywang, ang pagdiin ng katawan ko sa kanya-ito ang realidad na ipinaglaban ko.

Ibibigay ko sa kanya ang lahat, at sisiguraduhin kong hindi na niya kailanman hahanapin ang sustansyang kailangan niya sa ibang lalaki.

Nang dahan-dahan kong ilapag si Elijah sa malambot na kutson, parang tumigil ang mundo sa labas ng kwartong ito.

Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis niyang paghinga at ang sarili kong tibok ng puso na tila gustong kumawala sa dibdib ko.

Sa ilalim ng malamig na liwanag na tumatagos sa bintana, mas lalong nagliwanag ang maputi at makinis niyang balat-isang imaheng matagal ko nang pinapangarap pero pilit kong pinapatay sa isip ko.

“Elijah… tingnan mo ako,” ang mahinang bulong ko, ang boses ko ay paos at nangangatog sa sobrang pagnanasa.

Maingat kong hinubad ang manipis niyang boxer, at doon, lumantad ang kabuuan niya na tila isang obra maestrang ngayon ko lang nasilayan nang ganito kalapit.

“Napakaganda mo. Masyadong perpekto para sa isang tulad ko.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Sinimulan ko ang pagdampi ng aking mga labi sa kanyang noo, pababa sa kanyang mga mata na puno pa rin ng luha.

“Sorry… sorry sa lahat,” bulong ko bago ko muling sinakop ang kanyang mga labi.

Ang halik na ito ay hindi na lasing; ito ay tapat, malalim, at puno ng pagsuyo.

Pinaglaruan ng dila ko ang kanya, tinuturuan siya kung paano tumugon, habang ang mga kamay ko ay marahang hinahaplos ang kanyang baywang.

Bumaba ang aking mukha sa kanyang leeg. Amoy na amoy ko ang bango niya-ang amoy ng sabon at ang natural na amoy ng balat niya na nakakalasing kaysa sa anumang alak.

Dinilaan ko ang gilid ng kanyang leeg, dinadama ang bawat panginginig niya sa bawat dampi ng mainit kong dila.

“Kuya… Gabriel…” ang malanding ungol niya.

At ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko ang nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“Shh… ako lang ’to, Elijah. Damhin mo lang ako,” sagot ko habang unti-unting bumababa ang aking mga halik sa kanyang dibdib.

Ipinikit ko ang aking mga mata habang dinidilaan at sinisipsip ang kanyang mga nipples.

Ramdam ko ang pag-arkada ng kanyang likod sa sarap, at ang pagkapit ng kanyang mga daliri sa buhok ko.

Ang bawat haplos ko ay pagsamba sa bawat pulgada niya.

Ang puti ng balat niya ay sobrang taliwas sa sa akin-ang mga kamay ko na magaspang at sunog sa trabaho ay tila dumudumi sa kinis niya, pero hindi ko magawang lumayo.

Ipinagpatuloy ko ang pagbaba sa kanyang patag na tiyan.

Bawat halik ko roon ay may kasamang papuri.

“Napakakinis mo… parang porselana,” bulong ko bago ko dilaan ang kanyang pusod, paikot-ikot hanggang sa makarinig ako ng mas malalim na ungal mula sa kanya.

Hindi ko pinalampas ang kanyang mga hita.

Inabot ko ang kanyang mga binti, dahan-dahang hinahalikan ang mapuputi niyang balat hanggang sa dulo ng kanyang mga paa.

Nais kong iparamdam sa kanya na bawat bahagi ng katawan niya ay mahalaga sa akin. Na sa gabing ito, wala akong ibang gustong pagsilbihan kundi siya.

“Elijah,” sabi ko habang nakatingala sa kanya mula sa gitna ng kanyang mga binti, ang aking mga mata ay punong-puno ng debosyon.

“Simula ngayon, walang ibang lalaking pwedeng tumitig sa’yo nang ganito. Akin ang bawat hininga mo. Akin ang bawat bahagi ng balat na ’to.”

Muling nagtagpo ang aming mga labi, isang malalim at basang halik na tila gustong ubusin ang lahat ng hangin sa aming mga baga.

Habang abala ang dila ko sa pakikipaglaro sa kanya, ang mga kamay ko ay dahan-dahang gumapang sa bewang niya, humawak sa garter ng suot kong boxers.

Dahan-dahan ko itong ibinaba.

Sa bawat pulgada ng balat na nalalantad, nararamdaman ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa.

Nang tuluyan itong mahulog sa sahig, kumawala ang aking pagkalalaki-madiin, matigas, at pumipintig sa init.

Ramdam ko ang panlalaki ng mga mata ni Elijah nang muli akong humiga sa ibabaw niya.

Doon, sa gitna naming dalawa, nararamdaman niya ang bigat at haba ng sa akin na nakadapat sa kanyang malambot na tiyan.

Ipinatong ko ang kabuuan nito sa kanyang katawan para masukat kung hanggang saan ito aabot.

Pareho kaming napa-awang ang labi.

Mula sa pinakapuno nito sa ibaba ng kanyang pusod, ang dulo nito ay halos humahalik na sa gitna ng kanyang dibdib, malapit sa kanyang puso.

Isang mahinang tawa ang kumawala sa amin-isang halo ng kaba, gulat, at hindi makapaniwalang reaksyon sa laki ng pagkakaiba ng aming mga katawan.

“Jusko, Kuya…” bulong ni Elijah, bakas ang tunay ang takot sa kanyang mga mata habang nakatingin sa tila dambuhalang laman na nakapatong sa kanya.

“Paano… paano ’yan papasok? Baka mapunit ako, baka mamatay ako sa laki niyan.”

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga hita.

Ang takot niya ay totoo, lalo na’t nakikita niya nang malinaw kung gaano ito kataba at kahaba kumpara sa kanyang maliit na pigura.

Hinawakan ko ang kanyang magkabilang kamay at hinalikan ang kanyang mga palad para pakalmahin siya.

“Elijah, tumingin ka sa akin,” malambot kong sabi, ang boses ko ay puno ng kasiguraduhan.

“Nagawa na natin ’to, natatandaan mo? Noong unang beses… kinaya mo kahabaan ko. Dahil ang katawan mo, ay ginawa para sa akin.

Tatanggapin mo ako nang buo, dahan-dahan, gaya ng dati.“

Hinaplos ko ang kanyang pisngi, pilit na binubura ang takot sa kanyang isip.

“Hinding-hindi kita sasaktan nang hindi mo gusto. Pakikinggan ko ang bawat ungol mo. Magtitiwala ka ba sa akin?”

Nakatitig lang siya sa akin, hingal na hingal, habang ang init ng aking kargada ay patuloy na nanunuot sa balat ng kanyang tiyan.

Dahan-dahan siyang tumango, isang pagsukong puno ng tiwala, kahit na alam naming pareho na ang susunod na mangyayari ay susubok sa hangganan ng kanyang katawan.

Dahan-dahang bumitaw si Elijah sa aking pagkakahawak at, sa gitna ng katahimikan ng silid, ay marahan siyang umupo.

Ang kanyang mapuputing balat ay tila nagniningning sa dilim, at sa kanyang mga mata ay rumehistro ang isang bagong uri ng determinasyon-isang halo ng pagnanasa at ang pag-ako sa kanyang papel bilang tanging sisidlan ng aking init.

“Kuya… ako naman,” bulong niya, ang boses ay nanginginig pero puno ng awtoridad.

“Ako ang nasa itaas ngayon. Gusto kong makita kung paano ka sumusuko sa akin.”

Hindi ako nakakilos nang dahan-dahan siyang gumapang sa ibabaw ko, ang kanyang mga tuhod ay nasa magkabilang gilid ng aking mga hita.

Sa posisyong ito, mas lalo kong naramdaman ang pagiging maliit niya, pero ang kanyang presensya ay tila dambuhala sa aking paningin.

Sumunod ako.

Hinayaan ko ang sarili kong maging alipin ng kanyang bawat kumpas.

Dahan-dahang yumuko si Elijah, ang kanyang mahabang buhok ay humahaplos sa aking tiyan bago niya muling mahawakan ang aking burat.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga daliri nang balutin niya ng palad ang aking katigasan.

Mula sa aking posisyon sa ilalim, kitang-kita ko ang tindi ng tambok ng ari ko na tila sumusuka na ng malapot na paunang katas sa gitna ng kanyang mga daliri.

“Nghhh… Kuya Gabriel,” mahina niyang ungol, isang bulong na kami lang ang nakakarinig sa loob ng apat na sulok ng silid.

“Bakit… bakit ang lagkit na agad nito?”

Dinilaan niya ang kanyang mga labi, at nang magsimula siyang bumaba para isubo ang dulo, naramdaman ko ang pagsabog ng kuryente sa buong katawan ko.

SLURP. GLUCK.

Isang basang tunog ang umalingawngaw sa pagitan namin.

Nilunod ni Elijah ang dulo ng aking pagkalalaki sa loob ng kanyang mainit at masikip na bibig.

Ang bawat sipsip niya ay marahas pero masuyo-isang malaway na galaw na tila ba bawat patak ng precum ko ay isang kayamanan na hindi niya pwedeng bitawan.

“Nghhh… f-f*ck, Elijah…“ungot ko, habang ang mga kamay ko ay bumaon sa kutson para pigilan ang sarili kong marahas na umabante.

Pinapanood ko siya mula sa ibaba.

Ang kanyang mga pisngi ay lumulubog sa bawat malalim na hila ng kanyang bibig. Sa bawat labas-pasok niya, ang tunog ng laman sa laman at ang basang pagsupsup ng kanyang laway na humahalo sa aking katas ay nagpapabilis sa tibok ng puso ko.

Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa balat ko, at ang paraan ng paggamit niya ng kanyang dila para paikutan ang bawat ugat ng aking burat ay tila ba sinusubok ang hangganan ng aking katinuan.

“Mmmph… gluck… ngh…” ang mga ungol niya ay nakakubli sa loob ng kanyang bibig, mga tunog ng paglunok na punong-puno ng pagnanasa.

Bigla siyang tumigil at tumingin sa akin, ang kanyang mga labi ay nagniningning sa lagkit.

“Ang sarap, Kuya… ang sarap ng lasa nitong burat mo. Gusto ko pa.”

Sa isang iglap, mas naging agresibo siya.

Gamit ang kanyang dalawang kamay para suportahan ang aking tambok, isinagawa niya ang isang malalim na deeptroat.

Isinagad niya ang aking kabuuan hanggang sa dulo ng kanyang lalamunan.

Kitang-kita ko ang pag-igting ng kanyang leeg at ang pag-umbok ng kanyang panga dahil sa kapal ko na halos hindi niya na kayang tanggapin.

“Nghhh! Putangina S-sagad, Elijah… ganyan nga,” ang hikbi ko sa sobrang sarap.

Ang bawat supsop niya ay tila isang mainit na yakap sa loob ng kanyang bibig, pinipiga ang bawat ugat ko, pinapaakyat ang lahat ng init mula sa aking puson patungo sa aking utak.

Ang ingay ng bawat malaway na pagsipsip niya ay tila isang lihim na usapan naming dalawa-isang ritwal na nagpapatunay na sa gabing ito, sa ilalim ng kanyang pamumuno, wala nang ibang lalaking pwedeng makagawa nito sa kanya.

“Ibibigay ko lahat, Elijah… sa’yo lang,” bulong ko, habang ang aking mga mata ay nakapako sa kanya, sa bawat galaw ng kanyang ulo na tila ba nilalamon ang buong pagkatao ko para lang mabuhay siya.

CHAPTER 16

GABRIEL

Napapikit ako nang mariin habang ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang malambot na buhok.

Ramdam ko na ang huling hantungan ng init na ito-ang bawat ugat sa aking burat ay tila sasabog na sa tindi ng presyong nararamdaman ko dahil sa galing niyang sumuso ng burat.

“E-Elijah… ayan na asawa ko… p*tangina, lalabas na!” hikbi ko sa gitna ng naghahalong sarap at kaba.

Mabilis kong hinablot ang unan sa tabi ko at idiniin ito sa aking sariling bibig.

Ayokong marinig nina Rafael sa kabilang kwarto ang ungol ng isang lalaking tuluyan nang nilalamon ng kalibugan.

Sa ilalim ng unan, ang aking mga sigaw ay naging mahina at paos na huni na lang, habang ang buong katawan ko ay nagsimulang manginig at manigas.

“NGHHH-MMMPH!”

Sa isang malakas na bugso, naramdaman ko ang unang pagsabog ng sago sagong semilya mula sa burat ko.

Isang bulto ng mainit, malapot, at makremang semilya ang humulas mula sa aking kaibuturan patungo sa kanyang lalamunan.

Kasabay ng pagputok na iyon ay ang marahas na pagpintig ng aking ari sa loob ng kanyang bibig-bawat pintig ay naglalabas ng mas marami pang gamot na tila walang katapusan.

Doon ko binitawan ang unan, dahil sa sobrang gulat sa nakita ko.

Sa halip na mabilaukan o lumayo, dahan-dahang inilabas ni Elijah ang aking burat mula sa kanyang bibig, pero hindi siya lumayo.

Nanatili siyang nakaluhod sa pagitan ng aking mga hita, nakatingala sa akin na ang mga mata ay naniningkit sa tindi ng sarili niyang init.

Inilabas niya ang kanyang dila-mapula, basa, at nanginginig. Habang ang aking burat ay patuloy na pumipintig at nagpapatalsik ng mainit na tamod sa kanyang mukha at dibdib, dahan-dahan niyang nilalaplap ang bawat patak na lumalabas.

Tila isang gutom na kuting na sumasamba sa bawat talsik ng aking pagkatao.

“T-tingnan mo, Kuya Gabriel…” bulong niya, ang boses ay parang isang sirena na nambubusal sa aking katinuan.

“Tingnan mo kung paano ko iniinom ang katas mo.”

Pinapanood ko kung paano niya idinidikit ang dulo ng kanyang dila sa butas ng aking ari, sinasalubong ang bawat bugso ng aking semilya.

Ang paraan ng paglunok niya-yung marahas na pag-igting ng kanyang leeg habang nilalagok ang malapot na likido-ay tila isang bastos na palabas na sadyang ginawa para sa akin.

Ang inosente kong bunso ay tila nagmistulang isang bihasang parausan sa harap ko, hayok na hayok sa bawat patak ng aking katas.

Dahil sa paningin na iyon-ang makita ang sarili kong semilya na dumadaloy sa kanyang dila at dahan-dahang nilulunok ng mahal ko-ang lalong nagpapabaliw sa katawan ko.

Ang aking balakang ay kusa nang tumitigwas, tila pilit na isinusuka ang huling patak ng buhay at esensya na mayroon ako.

“F*ck, Elijah! S-sipsipin mo…lamutakin mo lahat!” ungot ko, ang aking paningin ay tuluyan nang nagdilim sa tindi ng rurok na nararanasan ko.

Hindi siya huminto hanggang sa huling pintig ng aking ari.

Bawat bakas ng puting likido sa aking balat ay nilinis niya gamit ang kanyang dila, tinitiyak na walang masasayang.

Nang matapos ang lahat, tumingin siya sa akin, ang gilid ng kanyang labi ay may bahid pa ng aking puting katas, at isang mapaglaro ngunit mapang-angking ngiti ang sumilay sa kanyang mukha.

Sa sandaling iyon, alam ko na… wala nang atrasan to.

Ang pangyayaring ito ay hindi na lang basta para sa kanyang buhay; ito ay naging pagsamba naming dalawa sa apoy na kaming dalawa mismo ang nagparikit.

Pagkatapos ng huling bugso ng aking pagputok, hindi ko hinayaang lumamig ang tensyon sa pagitan naming dalawa.

Sa tindi ng adrenaline at ng naglalagablab na pagnanasa na hindi pa rin napatay ng aking paglabas, marahas ngunit may halong pag-iingat kong hinawakan ang maputi at malambot niyang puwitan.

Dahil sa laki ng aking katawan at sa lakas ng aking mga braso na sanay sa mabigat na trabaho, madali ko siyang naigaya at naipa-ikot.

Sa isang iglap, binaligtad ko ang aming posisyon para maging 69.

Ang kanyang masikip at kulay-rosas na butas ay nasa tapat na ng aking mukha, habang ang aking burat na nananatili pa ring matigas at tumitibok-tibok ay nasa tapat naman ng kanyang bibig.

Hindi ako nag-aksaya ng panahon. Inilibing ko ang aking mukha sa pagitan ng kanyang mga hita at hinalikan nang marahas ang kanyang puwitan.

Kinain ko ang kanyang butas na parang isang baliw na gutom na gutom na aso.

Isang malalim at basang dila ang iginuhit ko sa kanyang pinaka-sensitibong bahagi, dahilan para mapasinghap nang malakas si Elijah.

“H-haaaah! K-Kuya!”

Mabilis kong itinakip ang isa kong kamay sa kanyang bibig para supilin ang kanyang boses.

Ayokong lumampas ang ingay niya sa labas ng pintong ito.

Habang ang aking palad ay nakadiin sa kanyang mga labi, ipinagpatuloy ko ang marahas na paglaplap sa kanyang butas.

Para akong isang gutom na Leon na ngayon lang nakatikim ng karne-marumi, hayok, at walang pakialam sa kahit na anong limitasyon.

Dinidilaan ko ang bawat sulok ng kanyang butas na parang isang asong naglilinis sa kanyang amo, pero may kasamang malisya at pagnanasa.

Itinuring ko ang kanyang puwitan na parang isang pinggan ng pinakamasarap na pagkain na matagal kong ipinagkait sa aking sarili.

Ang init ng kanyang balat at ang kakaibang amoy ng kanyang katawan ay lalong nagpapadilim sa aking katinuan.

Habang abala ang dila ko sa pagpapakasasa sa kanyang ibaba, naramdaman ko ang muling pagbalot ng kanyang mainit na bibig sa aking burat.

Kahit kalalabas ko lang, ang bawat sipsip niya at ang paglalaro ng kanyang dila sa aking ulo ay nagpapanatili sa aking katigasan.

Napakagulo ng aming mga hininga.

Ang basang tunog ng aking dila sa kanyang butas at ang malaway na tunog ng kanyang bibig sa aking ari ay naghalo-halo sa tahimik na silid.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang buong katawan habang nilalamon ko ang kanyang pagkatao.

Para kaming dalawang hayop na wala nang ibang kilala kundi ang sarap na hatid ng bawat isa-isang sikretong kantutan na tuluyan nang naging isang maruming pagsamba sa laman.

Sa gitna ng aming posisyong 69, hindi ako nakuntento sa dila lang.

Habang ramdam ko ang mainit na bibig ni Elijah na pilit nilulunod ang aking burat, inabot ko ang aking sariling laway at pinahiran ang aking mga daliri bago ko ito idiniin sa kanyang masikip na butas.

Dahan-dahan kong itinulak ang aking hintuturo.

Isang mahaba at basang ungol ang kumawala sa ilalim ng aking palad na nakatakip sa kanyang bibig.

Napakasikip.

Ang bawat kalyo ng daliri ko ay ramdam ang pag-igting ng kanyang laman habang pilit nitong tinatanggap ang banyagang bagay.

Inikot ko ito sa loob, hinahanap ang bawat sulok, hanggang sa maramdaman kong unti-unti nang bumibigay ang kapit ng kanyang butas dahil sa dulas ng aking laway.

Nang maramdaman kong medyo lumambot na ang paligid, hindi ako nag-atubili.

Idinagdag ko ang aking gitnang daliri.

Ang tunog ng basang laman na nagkakiskisan-isang malagkit na chika-chika-ay umalingawngaw sa pagitan ng aming mga katawan.

Kita ko ang panginginig ng kanyang mga hita habang pilit kong binubuklat ang kanyang pagkatao.

Ang bawat paglabas-pasok ng dalawang daliri ko ay naglalayong ihanda siya para sa mas matindi pang pagsakop.

Sa huli, ipinasok ko ang aking pangatlong daliri.

Dito ko na narinig ang tunay na pag-ungol ni Elijah na tila ba hihimatayin sa tindi ng sensasyong nararamdaman niya.

Ang kanyang butas ay tuluyan nang bumukas, hindi na makayanan ang kapal ng tatlong daliri ko na sabay-sabay na bumubunot at nagtutulak.

Dahil sa laki at pwersa ng aking kamay, ang kanyang masikip na lagusan ay nagsimula nang bumuo ng hugis na “O”-isang bukana na nagniningning sa lagkit at handang-handa na para sa susunod kong gagawin.

Mabilis kong binunot ang aking mga daliri at hindi hinayaang sumara ang nabuong puwang. Agad kong ibinaling ang aking mukha at muling nilamon ang kanyang butas.

Dahil nakabuka na ito, walang kahirap-hirap na pumasok ang aking dila sa pinaka-kaibuturan ng kanyang lagusan.

Ibinabaon ko ang aking dila nang paulit-ulit, nilalasap ang bawat pulgada ng loob ni Elijah habang ang kamay ko ay nananatiling madiin sa kanyang bibig.

Ramdam ko ang pag-alon ng kanyang kalamnan sa loob habang ang dila ko ay tila naghahanap ng buhay sa gitna ng kanyang kailaliman.

Para akong isang hayop na ayaw nang tumigil, ninanamnam ang bawat higpit at init ng kanyang bukana habang nararamdaman ko pa rin ang bawat pagsipsip niya sa aking matigas na ari.

Napakadumi, napakalagkit, pero sa sandaling ito, wala nang mas sasarap pa sa ganitong uri ng pagpapakasasa sa katawan ng taong tanging ako lang ang pwedeng humawak.

Mabilis kong inilayo ang aking sarili sa bibig ni Elijah nang maramdaman kong muling bumubugso ang init sa aking puson.

“Sandali… Elijah, lalabasan na naman ako,” paos kong babala.

Hindi ko akalaing sa ganito kabilis na pagkakataon ay muling manunumbalik ang aking katigasan.

Ngunit sa halip na tumigil, si Elijah na ang nagdesisyon.

Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang lula ng pagnanasa na hinaluan ng determinasyon.

“Kuya… ipasok mo na. Gusto kitang maramdaman sa loob,” bulong niya.

Dahan-dahan siyang umakyat sa ibabaw ko-cowgirl position na naglalantad sa lahat ng kanyang kagandahan.

Hawak niya ang aking burat habang dahan-dahan niyang itinututok ang kanyang butas sa dulo nito.

Ngunit sa unang dampi pa lang, napasinghap siya nang malalim.

“Jusko, Kuya… h-hindi ko yata kaya,” ang marahang hikbi niya, samantalang ang kanyang mga hita ay nanginginig habang pilit niyang pinapababa ang kanyang katawan.

“Napakalaki… t-tingnan mo, Kuya, halos triple ang laki niyan kaysa sa butas ko. P-papatayin mo yata ako?”

Nakita ko ang tunay na takot at hirap sa kanyang mukha habang ang dulo pa lang ng aking pagkalalaki ay pilit na binubura ang bawat tupi ng kanyang masikip na lagusan.

Hindi ko matiis na makita siyang nahihirapan.

Mabilis kong hinawakan ang kanyang mga binti at hinila siya pababa, pabalik sa aking mukha.

Muli kong nilamon ang kanyang butas nang may higit na bagsik.

Ibinuhos ko ang lahat ng aking laway para basain ang bawat hibla ng kanyang kalamnan.

Dinilaan ko ito nang paikot-ikot, sinisiguradong wala nang tuyong bahagi, hanggang sa maramdaman kong muli siyang lumambot at bumuka.

“Ayan… ganyan nga, Elijah… magtiwala ka lang sa akin,” bulong ko habang muli ko siyang inalalayan na umupo.

Sa pagkakataong ito, dahil sa baha ng aking laway at sa tindi ng aking pagpapasabog sa kanyang ibaba, dahan-dahang pumasok ang ulo ng aking burat.

Isang malakas na pagsinghap ang kumawala kay Elijah, ang kanyang buong katawan ay nanginginig at napa-arko ang kanyang likod.

Nakita ko ang sakit sa kanyang mga mata-ang tindi ng pag-igting ng kanyang panga habang pilit niyang tinatanggap ang bawat milimetro ng aking burat.

Hinawakan ko ang kanyang mga kamay at mahigpit itong pinisil.

“Shhh… Elijah, tingnan mo ako. Maayos ang lahat. Dahan-dahan lang, asawa ko… at narito lang ako. Hindi kita pababayaan,” paninigurado ko habang unti-unti kong hinahayaang lumubog ang aking kabuuan sa loob niya.

Ang bawat pintig ng kanyang masikip na loob ay tila isang yakap na nagpapatunay na kahit gaano kasakit, ang katawan niya ay sadyang hinubog para sa akin lamang.

Sa gitna ng dahan-dahang pagsakop ng aking burat sa kanyang masikip na lagusan, hindi ko inalis ang tingin ko sa kanyang mga mata.

Nakikita ko ang bawat pintig ng kaba at ang pait ng sakit na pilit niyang tinitiis para lang tanggapin ang kabuuan ko.

Ang bawat milimetro ng paglubog ko ay tila isang pagsubok sa kanyang limitasyon.

Para maibsan ang kanyang pagdurusa, mabilis kong inabot ang kanyang batok at hinila siya palapit sa akin.

Isinara ko ang distansya sa pagitan naming dalawa at madiing sinakop ang kanyang mga labi ng isang halik na puno ng pagsuyo

“Ang sarap ng mga labi mo, Elijah… napakatamis,” bulong ko sa pagitan ng aming paghahalikan, habang ang dila ko ay mapaglarong nakikipagbuno sa kanya.

“Lasang-lasa ko ang init mo… huwag kang bibitiw, asawa ko . Konti na lang.”

Habang abala kami sa pagpapalitan ng matatamis at basang halik, dahan-dahan kong nararamdaman ang pagluwag ng kanyang mga kalamnan.

Ang dating matigas na pagtanggi ng kanyang butas ay unti-unting napalitan ng isang mainit na pagtanggap.

Ang sakit na kanina ay nakaukit sa kanyang mukha ay dahan-dahang naglaho, napalitan ng isang malalim na pagnanasa na tila hinihigop ako papasok.

Hanggang sa isang malakas na pagtulak, tuluyang lumubog ang kabuuan ng aking katambukannsa loob niya. Sagad. Walang natirang espasyo.

“NGHHH!”

“AHHH-NGHHH!”

Sabay kaming napaungol nang malakas sa gitna ng silid.

Ang tunog ng aming pagsasama ay umalingawngaw, isang malalim at paos na huni ng tagumpay at sukdulang sarap.

Ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang kailaliman na bumabalot sa bawat ugat ng aking ari, tila ba selyado na ang aming pagkakaisa.

Nakahilig si Elijah sa aking dibdib, hingal na hingal, habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa aking mga balikat.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang buong katawan habang pilit niyang ninanamnam ang bigat at tambok ko na nasa loob niya.

“K-Kuya Gabriel…” bulong niya, ang boses ay nanginginig at puno ng pagkamangha.

“Napakalalim… parang… parang buong braso mo ang nasa loob ko. Ramdam ko ’yung dulo ng burat mo… Punong puno ako, Kuya…Grabe” ang nangininig niyang urat habang namumuti ang mga mata.

Napapikit ako at bumaon ang aking mukha sa kanyang leeg, nilalanghap ang kanyang bango habang ang aking ari ay patuloy na pumipintig sa loob niya, dinadama ang bawat sikip at init ng tanging taong nais kong angkinin nang buo.

Dahan-dahang ipinatong ni Elijah ang kanyang mga palad sa aking dibdib para kumuha ng balanse.

Sa bawat marahang pag-angat niya ng kanyang balakang, naririnig ko ang malagkit at basang tunog ng laman naming naghihiwalay, ngunit laking gulat niya nang mapagtantong kahit halos itayo na niya ang kanyang buong katawan, ay hindi pa rin kumakawala ang aking burat sa loob niya.

“H-haaaah… K-Kuya,” ungot niya, ang boses ay isang basang bulong na puno ng pagkamangha.

“B-bakit ganoon? Ang t-taas na ng angat ko… p-pero parang hindi nababawasan ’yung nasa loob ko…”

Napapikit ako nang mariin habang ninanamnam ang sikip ng kanyang pag-ipit.

Dahil sa tindi ng haba at tambok ng aking ari, kahit ang pag-angat niya hanggang sa dulo ay tila hindi sapat para tuluyan akong lumabas.

Nanatili akong nakabaon sa kanyang kailaliman, isang katotohanang nagpabaliw sa kanyang katinuan.

“Nghhh… E-Elijah… h’wag kang tumigil,” paos kong hiling, ang aking mga kamay ay dahan-dahang gumagapang sa kanyang baywang para alalayan ang kanyang ritmo.

Muli siyang bumagsak nang dahan-dahan, pilit na nilulunod ang sarili sa kabuuan ko.

“AHHH-NGHHH…”

“NGHHH-MMMPH…”

Sabay kaming napaungol, isang mahaba at pigil na huni na kaming dalawa lang ang nakakarinig sa loob ng madilim na silid.

Ang bawat pag-upo niya ay tila isang pagsamba; nararamdaman ko ang dulo ng aking ari na muling humahalik sa pinakasulok ng kanyang loob, tila ba sadyang pinapalawak ang bawat espasyo sa kanyang tiyan.

Inulit niya ang pag-angat-mabagal, madulas, at puno ng tukso.

Hinahayaan niyang dumulas ang aking burat hanggang sa pinakadulo ng aking ulo, ramdam na ramdam niya ang bawat ugat na kumikiskis sa kanyang bukana, bago niya ito muling ibabaon nang buong-buo.

“Ang h-haba… p*tangina, Kuya, ang s-sarap,” bulong ni Elijah, ang kanyang mga mata ay naniningkit habang ang kanyang dila ay bahagyang nakalabas, nagniningning sa sarap.

“Ramdam ko… ramdam ko ’yung pag-ungkat mo sa loob ko sa bawat b-pagbagsak ko… nghhh!”

Sa bawat pag-angat at pag-lubog, ang basang tunog ng aming pagtatalik ay naging musika sa aming mga tainga.

Ang bawat pigil na ungot ni Elijah sa aking leeg ay tila nagpapatigas pa lalo sa akin, habang ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang maputing hita, tinitiyak na bawat sentimetro ng aking kargada ay lalasapin niya hanggang sa huling patak ng aming lakas. _

_

Dahan-dahang nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng silid.

Ang malumanay na indayog ni Elijah ay napalitan ng isang marahas at hayok na ritmo.

Ramdam ko ang pag-igting ng kanyang mga hita habang sinisimulan niyang itodo ang bawat bagsak.

“K-Kuya..b-bilisan m-mo pls,” hingal na bulong ni Elijah bago niya tuluyang binigyan ng laya ang kanyang katawan.

Nagsimula siyang mag-twerk sa ibabaw ko habang ang aking burat ay nananatiling nakabaon nang sagad sa kanyang kailaliman.

Ang bawat pag-alon ng kanyang puwitan ay tila isang marahas na piga sa aking katigasan.

Hindi na lang ito basta pag-angat at pagbaba; bawat pagbagsak niya ay may kasamang puwersa, tila ba sadyang gustong basagin ang aking balakang sa tindi ng bilis at diin.

PLAK. PLAK. PLAK.

Ang tunog ng aming mga laman na nagkakabanggaan ay umalingawngaw sa silid-isang bastos at basang tunog na lalong nagpasilab sa aming kalibugan.

Ang tambok ng aking ari ay ramdam ang bawat kiskis sa loob ng kanyang masikip na lagusan sa bawat pag-ikot at pag-twerk niya.

“Ahhh! Nghhh! K-Kuya! Ang s-sarap! P*tangina, ang s-sarap!” sunod-sunod na ungot ni Elijah sa impit na pamamaraan.

Ang kanyang mga mata ay nakatirik na sa sarap habang ang kanyang buong bulto ay nanginginig sa bawat mabilis na pag-angat at pagbaon.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang baywang, ginagabayan ang kanyang marahas na paggalaw habang ang aking balakang ay sumasalubong na rin sa bawat bagsak niya.

Ang ritmo ng aming pagtatalik ay tila wala nang preno sa sobrang pagkahayok naming dalawa sa isa’t isa.

“Nghhh! Elijah… f*ck, ganyan nga!” ungol ko, ang boses ko ay paos at puno ng pasasalamat habang hindi ko na alam kung san ko ipapaling ang aking ulo.

“S-salamat… salamat dahil ako ang pinili mo.”

Sa bawat marahas na pag-twerk ni Elijah, nararamdaman ko ang pagsisid ng dulo ko sa pinakasulok ng kanyang tiyan.

Ang bawat ungot niya ay musika sa aking pandinig-mga ungot na punong-puno ng pagpapakasasa sa laki at haba ng aking pagkatao.

“NGHHH! AH! AH! AH!”

Tuluyan nang nawala ang aming katinuan.

Ang bilis ng aming mga hininga ay sumasabay sa marahas na ritmo ng aming mga katawan.

Bawat “plak” ng kanyang puwitan sa aking hita ay nagpapadala ng kuryente na tila ba sa bawat segundong ito, wala nang ibang mahalaga kundi ang init na ito.

Ang inosenteng Elijah ay tila naging isang bihasang parausan sa ibabaw ko, binibigay ang lahat ng kanyang lakas para lang mapagsilbihan ang aking burat na tila ayaw nang kumawala sa loob niya.

Napapikit ako nang mariin habang ang aking mga kamay ay bumaon sa kutson.

Ramdam ko na ang matinding pag-akyat ng init mula sa aking puson patungo sa dulo ng aking burat.

Sa bawat marahas at mabilis na pag-twerk ni Elijah sa ibabaw ko, tila binibilis din niya ang pagtapos sa aming pagsasama.

“E-Elijah… sandali! Hinto ka muna… p*tangina, lalabasan na ako!” paos kong utos, pero tila bingi ang bata sa tindi ng sarili niyang sarap.

Sa halip na huminto, mas lalo pa niyang binilisan ang pag-alog ng kanyang puwitan. Ang bawat pag-ikot niya sa tambok ng ari ko ay tila sinasadyang pigaing mabuti ang bawat ugat ko.

Naramdaman ko ang bahagyang inis.

Ayokong matapos agad ito nang mabilisan lang; gusto kong lasapin ang bawat sandali, gusto kong sadyang pahirapan ang sarili ko at siya sa sarap bago ang huling bugso.

Nang maramdaman kong nasa dulo na talaga ako at anumang sandali ay sasabog na ang aking semilya, mabilis kong hinawakan ang kanyang buong katawan at marahas siyang pinatigil.

“Sabi ko hinto!” madiin kong sabi. Mabilis kong hinubot ang aking burat mula sa kanyang masikip na loob.

Bago pa man ito tuluyang magpakawala ng puting katas, mabilis kong hinawakan nang mahigpit ang pinakapuno nito. Gamit ang aking malakas na kamay, piniga ko ang base ng aking dambuhalang ari para pigilan ang bugso ng rurok.

Ramdam ko ang panginginig ng aking braso sa tindi ng presyon, pinipigilan ang orgasmong pilit na kumakawala.

Hiningal ako habang hinihintay na humupa ang tindi ng pintig sa aking kargada. Nang masiguro kong ligtas na at hindi na ako puputok, binalingan ko si Elijah.

Bakas sa kanyang mukha ang pagkairita; ang kanyang mga labi ay naka-awang at ang kanyang mga mata ay tila nagrereklamo dahil sa biglaang pagkawala ng matigas na laman sa loob niya.

“Bakit mo itinigil, Kuya? Ang s-sarap na, eh…” inis niyang bulong, hingal na hingal pa rin.

“Makinig ka, Elijah,” sabi ko habang hinahaplos ang kanyang pawisang pisngi para amuin siya. “Masyadong mabilis ang ginagawa mo. Kapag itinuloy natin ’yung ganoong kabilis na ritmo, isang beses lang tayong matatapos at wala na. Gusto kitang mapagsilbihan nang matagal. Gusto kong punuin ka, pero hindi sa paraang mabilisan lang.”

Dahan-dahan kong inihiga si Elijah sa kama at muli akong pumuwesto sa itaas niya.

Hinawakan ko ang kanyang magkabilang hita at ibinuka ang mga ito nang malapad, inilalantad ang kanyang basang-basang butas na nagniningning pa rin sa aking laway at paunang katas.

“Ngayon, ako naman ang gagalaw,” bulong ko sa kanyang tainga, ang boses ko ay puno ng awtoridad at pagsuyo.

“Ako ang magdidikta ng bilis para tumagal tayo. Para bawat ugat ko, malasap mo nang maayos sa loob mo.”

Muli kong itinutok ang aking burat sa kanyang bukana, dahan-dahang ipinapasok ang ulo habang nakatitig nang malalim sa kanyang mga mata, sinisiguradong sa pagkakataong ito, bawat pagbaon ko ay tatatak sa kanyang kailaliman.

Dahan-dahan kong inihiga si Elijah sa kama at pumuwesto ako sa gitna ng kanyang mga binti para sa isang madiing missionary.

Upang mas lalong bumuka ang kanyang butas, inatasan ko siyang hawakan ang kanyang sariling mga binti at hilahin ito paitaas, malapit sa kanyang dibdib.

Doon, lalong bumuyangyang sa akin ang kanyang basang-basang butas, nagniningning sa lagkit at handang-handa na muling lamunin ang aking burat.

Hawak ko ang kanyang manipis na baywang gamit ang aking malalaking palad, tinitiyak na bawat galaw ko ay kontrolado ko nang buo.

“Dahan-dahan lang muna, Elijah… damhin mo ang bawat pulgada nitong burat ko na siyang medisina sa sakit mo,” bulong ko.

Sinimulan ko ang paggalaw sa isang mabagal at mapaglarong ritmo.

Sa bawat dahan-dahang pag-angat ko, sinisiguro kong ang dulo na lang ng aking ulo ang natitira sa loob niya bago ko ito muling ibabaon nang buong-buo.

“NGHHH…”

“AHHH-NGHHH…”

Sabay kaming napaungol sa tindi ng kiskisan.

Dahil sa bagal ng aking galaw, ramdam na ramdam ni Elijah ang bawat ugat ng aking burat na humahaplos sa kanyang masikip na dingding.

Ang dulo ng aking ari ay tumatama sa pinaka-kaibuturan niya, tila ba sadyang sinusukat ang hangganan ng kanyang loob.

“K-Kuya… p*tangina, ang s-sarap pero… hindi ko na kaya ang b-bagal masyado,” hikbi ni Elijah, ang kanyang mukha ay basang-basa ng pawis at ang kanyang mga mata ay nagmamakaawa.

“Bilis… Kuya Gabriel, bilisan mo! Itodo mo na ang kantot pls!”

Dahil sa pakiusap niya, wala na akong itinira.

Mula sa mabagal na ritmo, bigla kong binilisan ang aking pagbomba.

PLAK. PLAK. PLAK.

Ang tunog ng aking hita na humahampas sa kanyang puwitan ay naging mabilis at marahas.

Hindi ko na hinayaang makahinga ang kanyang butas; bawat pagtulak ko ay madiin, matigas, at sagad hanggang sa kailaliman ng kanyang tiyan.

Ang aking mga kamay ay lalong humigpit sa kanyang baywang, tila ibinabaon ko siya sa kutson sa bawat mabilis kong pag-arangkada.

“AH! AH! AH! K-KUYA! GANYAN NGA! NGHHH!” sigaw ni Elijah, bagama’t pigil pa rin ang tunog.

Ang kanyang buong katawan ay nayayanig sa bawat mabilis kong pagbayo.

Ramdam na ramdam niya ang bigat at tigas ko na walang tigil sa pagwasak sa kanyang katinuan.

Ako naman ay tila naging isang hayop na walang pagod, tinitiyak na bawat mabilis kong pagbaon ay nagpaparating ng sukdulang sarap na kailangan ng kanyang katawan.

Ang aming mga ungot ay naghalo sa dilim, isang marahas na kantutan na puno ng libog at pagpapakasasa sa isa’t isa.

Habang walang tigil ang aming mabilis na pagbayo, hindi ko hinayaang maputol ang aming paghahalikan.

Ang aming mga dila ay magkakabit, basang-basa ng laway at pagnanasa, habang ang bawat ungol ni Elijah ay diretso kong sinasalo sa aking bibig.

Ramdam ko ang kanyang mabilis na paghinga na humahalo sa akin, isang hudyat na kapwa na kami nawawala sa katinuan.

Ngunit sa tindi ng aking kalibugan, tila hindi sapat ang nakahiga lang.

Sa isang iglap, gamit ang aking malalakas at batak na braso, binuhat ko ang buong katawan ni Elijah paitaas nang hindi binubunot ang aking burat sa loob niya.

Napasinghap siya nang malakas sa gitna ng aming halik nang maramdaman niya ang biglaang paglipat ng kanyang timbang.

Ngayon, ang kanyang mga binti ay mahigpit na nakapulupot sa aking baywang habang ang kanyang mga kamay ay nakasabit sa aking leeg para hindi siya mahulog.

Kahit nasa ere kami at pasan-pasan ko ang kanyang bigat, hindi ko itinigil ang paghalik.

Sa halip, mas naging marahas ang aking pagbomba.

Pinanatili ko ang aming mga labi na magkadikit habang walang awa kong kinakantot si Elijah sa ere.

PLAK. PLAK. PLAK.

Bawat pag-angat at mabilis na pagbagsak ko sa kanyang katawan ay nagpapadala ng matinding tunog ng laman sa loob ng tahimik na silid.

Dahil sa bigat ng kanyang katawan na bumabagsak sa aking katambukan, mas lalong lumalalim ang bawat baon ko.

Ramdam ko ang dulo ng aking ari na pilit na binubutas ang kanyang kailaliman sa bawat marahas na pagbayo ko habang karga ko siya.

“Mmmph… nghhh… mmmph!”

Ang mga ungol ni Elijah ay selyado sa loob ng aking bibig, mga tunog ng sukdulang sarap na tanging ako lang ang nakararamdam.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga hita na nakakapit sa akin, tila ba anumang sandali ay bibigay na ang kanyang katawan sa tindi ng sensasyon.

Ang bawat tulak ko sa ere ay puno ng kapangyarihan at pag-angkin, tinitiyak na kahit wala kaming tuntungan, ang tanging nag-uugnay sa amin ay ang matigas at nagniningas kong pagkalalaki na kasalukuyang sumasakop sa kanyang buong pagkatao.

Dahil sa gaan ng katawan ni Elijah at sa tindi ng aking lakas, tila naging isang manika na lamang siya sa aking mga bisig.

Hindi ko itinigil ang pagbayo; sa halip, mas hinigpitan ko ang hawak sa kanyang dalawang matambok na pisngi ng puwitan.

Gamit ang aking mga braso na parang bakal, ako na ang kumokontrol sa bawat pag-angat at pagbagsak ng kanyang buong katawan sa ibabaw ng aking nagniningas na burat.

Para na lamang siyang isang buhay na kagamitan sa sarap-isang fleshlight na gawa sa pinakamalambot at pinakamainit na laman.

PLAK! PLAK! PLAK!

“AHHH! NGHHH! K-KUYA!” sunod-sunod ang kanyang ungol, ang kanyang ulo ay nakalaylay sa aking balikat habang ang kanyang buong timbang ay marahas kong ibinabagsak sa aking burat.

Walang awang pinasok at winasak ng aking matigas na ari ang kanyang kailaliman.

Sa bawat mabilis at malakas na pag-angat ko sa kanya, nararamdaman ko ang paghigpit ng kanyang butas na tila ba ayaw na akong pakawalan.

Pero mas mabilis ang aking bawat pagbaba, sinisiguradong bawat pulgada ng aking haba ay lalamunin ng kanyang masikip na lagusan.

“Nghhh… E-Elijah… p*tangina, ang s-sarap mong gamitin!” paos kong bulong sa kanyang tainga habang patuloy ang marahas na tunog ng aming pagtatalik.

Ramdam na ramdam ko ang pag-alon ng kanyang kalamnan sa loob habang kinokontrol ko ang kanyang katawan.

Bawat “plak” ng kanyang balat sa aking mga hita ay nagpapadala ng kuryente na tila ba hihimatayin na kaming dalawa sa tindi ng sensasyon.

Ang mga ungol ni Elijah ay naging masugid at paulit-ulit-mga huni ng isang taong tuluyan nang isinuko ang kanyang sarili para maging daluyan ng aking init.

“K-Kuya… g-gamitin mo lang ako… i-itodo mo pa… nghhh!” hikbi niya, ang kanyang mga kamay ay madiing nakabaon sa aking mga balikat habang pinababayaan niyang ang sarili niyang katawan ay maging laruan na lamang sa ilalim ng aking kontrol.

Lalong bumilis ang aking pagbomba sa ere.

Ang bawat tulak ko ay madiin, matigas, at sagad-isang marumi at masarap na maintenance na tila ba wala nang bukas.

Ang aming mga hininga ay naghahalo sa bawat pag-ungol, habang ang silid ay tila naging saksi sa kung paano ko tuluyang inangkin ang bawat hibla ng kanyang pagkatao gamit ang lakas na tanging ako lang ang mayroon.

Dahil sa tindi ng sarap at sa bilis ng aking pagbomba habang karga ko siya sa ere, hindi na nakayanan ng katawan ni Elijah ang sensasyon.

Ang kanyang mga mata ay tuluyan nang tumirik habang ang kanyang buong bulto ay naging kasing-tigas ng bakal bago ito marahas na nanginig.

“K-Kuya! A-Aahhh! Lalabas na ako! NGHHH!”

Sa isang iglap, nang hindi man lang hinahawakan ang sariling ari, ay sumabog ang puting likido mula kay Elijah.

Ang kanyang semilya ay tumalsik nang marahas, bumabaha sa aming magkadikit na tiyan-mainit, malapot, at nagliliyab sa sarap. Ang pagputok niya ng hands-free ay isang hudyat kung gaano ko na winawasak ang kanyang katinuan.

“NGHHH-AHHH!”

Napaatungal ako nang malakas sa kanyang leeg.

Kasabay ng pagtalsik ng kanyang katas sa labas ay ang marahas na pagpintig ng kanyang masikip na loob.

Ramdam na ramdam ko ang bawat pulso ng kanyang kalamnan sa loob ng kanyang butas na pilit na pumipiga at yumayakap sa aking burat.

Ang sensasyong iyon-ang maramdaman ang bawat pintig ng kanyang pag orgasmo habang nakabaon ako nang sagad-ay tila naging mitsa para tuluyan na ring bumigay ang aking kontrol.

“E-Elijah… f*ck… ang s-sikip! Sipsipin mo lahat!”

Ang panginginig ni Elijah habang nilalabasan siya ay nagpadala ng sunod-sunod na kuryente sa aking kargada.

Ang katambukan ng ari ko ay lalong lumaki sa loob niya, tila ba sadyang gustong punuin ang bawat siwang ng kanyang nagwawalang lagusan.

Ang init ng kanyang semilya na dumadaloy sa pagitan ng aming mga balat ay lalong nagpasilab sa aking kalibugan, habang ang aking mga ungot ay naging paos na at halos hindi na makilala sa tindi ng rurok na aming kapwa tinatamasa.

Sa tindi ng tama ng pagnanasa at ng alak na nananalatay sa aking mga ugat, tila nawalan na ako ng pakialam sa mundo.

Habang mahigpit pa ring nakakapit si Elijah sa aking leeg at ang aking burat ay nananatiling nakabaon nang sagad sa loob niya, dahan-dahan kong pinihit ang door knob at binuksan ang pinto ng silid.

“K-Kuya… anong gagawin mo?” nanginginig na bulong ni Elijah, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa takot.

“B-baka makita tayo nina Kuya Rafael… parang awa mo na, h’wag tayong lumabas nang ganito.”

“Shhh… wala silang makikita,” paos kong sagot, ang boses ko ay puno ng kapangahasan.

“Tulog na silang lahat. Atin lang ’tong having to Elijah. Akin ka lang.”

Dala ng aking lakas, lumabas ako ng kwarto habang karga-karga ko siya-magkadugtong pa rin ang aming mga katawan sa bawat hakbang ko sa madilim na pasilyo.

Bawat yabag ko ay nagdudulot ng marahang pag-alog na lalong nagpapabaon sa akin sa loob niya.

Ramdam ko ang takot at panginginig ni Elijah, pero kasabay niyon ay ang mas lalong paghigpit ng kanyang butas sa paligid ng aking ari.

Nang makarating kami sa kusina, maingat ngunit mabilis ko siyang inilapag sa ibabaw ng tiles na lababo.

Ang lamig ng seramika sa kanyang puwitan ay nagpasinghap sa kanya, pero dahil doon, mas lalong bumukas ang kanyang mga binti. Dahil suportado na ng sink ang kanyang bigat, malaya ko nang magagawa ang lahat ng gusto ko.

“Dito… dito kita pupunuin,” bulong ko bago ko muling sinakop ang kanyang mga labi.

Nang hindi na nag-aaksaya ng panahon, hinawakan ko ang kanyang baywang at nagsimula akong bumayo nang mas marahas at mas mabilis kaysa kanina

PLAK! PLAK! PLAK!

Ang tunog ng aming pagtatalik ay umalingawngaw sa tahimik na kusina.

Dahil sa tigas ng sink, bawat tulak ko ay madiin at walang kawala. Isang hayok na bomba ang bawat galaw ko, sinisiguradong bawat ugat ng aking burat ay kumikiskis sa kanyang kailaliman.

“AH! AH! AH! K-KUYA GABRIEL! NGHHH!”

Tuluyan nang nawala ang takot ni Elijah at napalitan ito ng sukdulang sarap.

Ang kanyang mga ungol ay mas naging malakas, mas naging mapangahas sa gitna ng katahimikan ng gabi.

Para akong isang gutom na hayop na walang balak tumigil, winawasak ang kanyang katinuan sa ibabaw ng lababo habang ang aming mga katawan ay naglalaban sa init at lagkit.

Ang bawat mabilis kong pagbaon ay isang hudyat na sa gabing ito, walang lugar ang hiya-tanging ang nagniningas na pagtatagpo na ito ang naghahari.

Sa kabila ng bilis at tindi ng aming bawat galaw sa ibabaw ng malamig na lababo, nanatili ang aking mga kamay na maingat sa kanyang marupok na pangangatawan.

Hindi ko hinayaang masaktan siya; sa halip, ang bawat marahas na pagbayo ko ay may kalakip na pagsuyo.

Hinawakan ko ang kanyang batok nang malambot, inilalapit ang kanyang mukha sa akin para sa isang masidhing halik.

Ang aming paghahalikan ay naging marahas at puno ng laway.

Lasang-lasa ko ang tamis ni Elijah habang ang aming mga dila ay nagbubuhol, tila ba ito ang tanging paraan para sipsipin ang bawat ungol na gustong kumawala sa kanyang lalamunan.

Kahit mabilis ang ritmo sa ibaba, ang aking mga labi ay nananatiling mapagkalinga, binubulong sa gitna ng halik kung gaano ko siya kamahal.

Plak! Plak! Plak!

“Nghhh… mmmph… Kuya…” hikbi ni Elijah sa gitna ng aming halik. Ang bawat tulak ko ay madiin ngunit swabe, sinisiguradong ang bawat pagpasok ng aking katambukan ay nagdadala ng ligaya at hindi hapdi.

Dahil suportado ng sink ang kanyang bigat, nagawa kong itodo ang bilis.

Ramdam ko ang pag-alon ng kanyang katawan-ang kanyang dibdib na mabilis na tumataas-baba sa tapat ng sa akin, at ang kanyang mga kamay na mahigpit na nakakapit sa aking mga balikat para hindi siya mabuwal sa tindi ng sensasyon.

Ang bawat pag uumpugan ng aming mga balat sa tuwing ito’y nagtatagpo, ay naging ritmo ng isang lihim na sayaw sa dilim ng kusina.

“Dahan-dahan lang, asawa ko… narito lang ako,” bulong ko sa pagitan ng mga halik, habang ang aking balakang ay walang tigil sa pag-arangkada.

Hinaplos ko ang kanyang mga hita, pinapakalma ang kanyang panginginig habang sabay naming tinatahak ang rurok.

Ang kanyang masikip na loob ay tila isang mainit na yakap na nag-aanyaya sa akin na lalong maging masugid.

Napakasarap sa pakiramdam na sa gitna ng bilis at tensyon, ramdam ko ang tiwala ni Elijah-ang paraan ng pagtugon niya sa bawat halik ko habang tinatanggap ang bawat mabilis na pagbaon ng aking pagkatao.

“Ganyan nga… sipsipin mo pa ako, Elijah… napakasarap mo,” ungot ko, habang ang aming mga hininga ay naghahalo sa isang mainit na singaw, at ang bawat mabilis na galaw ko ay tila isang pangakong hinding-hindi ko siya bibitawan, anuman ang mangyari pagdating ng umaga.

CHAPTER 17

GABRIEL

Ang ritmo sa ibaba ng lababo ay naging isang marahas na pagbuhos ng lakas.

Wala na ang bagal; tanging ang mabilis at madiing pagbomba na lamang ang namamayani.

Ang bawat pagtulak ko ay tila kidlat na tumatama sa pinaka-kaibuturan ni Elijah, sinisiguradong wala nang natitirang espasyo na hindi nasasakop ng aking kargada.

PLAK. PLAK. PLAK. PLAK.

“Nghhh! A-Ahhh! K-Kuya! S-sagad! Nghhh!”

Ang mga ungol ni Elijah ay naging sunod-sunod na pagsinghap habang ang kanyang buong katawan ay nayayanig sa tindi ng aking kumpas.

Hinigpitan ko ang hawak sa kanyang baywang, halos bumaon ang aking mga daliri sa kanyang malambot na balat para lamang mapanatili ang tindi ng bilis.

Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataong huminga; bawat mabilis kong pagbaon ay may kasamang panggigigil.

Muli kong sinakop ang kanyang mga labi sa isang marahas na halik.

Ang aming mga dila ay naglalaban nang marahas habang ang aking balakang ay walang tigil sa pag-arangkada.

Ramdam ko na ang pag-akyat ng kumukulong init mula sa aking puson-isang tindi ng presyon na tila sasabog na ang bawat ugat sa aking pagkalalaki.

“Mmmph! Mmmph! NGHHH!”

Bumaon ang aking mga kuko sa kanyang likod habang ang aking mga ungot ay naging garalgal at malalim sa loob ng kanyang bibig.

Ang tindi ng pintig sa loob niya ay naging hudyat na wala na akong kontrol.

Sa gitna ng aming mainit na halik, naramdaman ko ang unang bugso ng aking rurok.

“NGHHH-MMMPH!”

Isang malakas na panginginig ang gumapang sa buong katawan ko.

Kasabay ng aking malalim na ungol sa loob ng kanyang bibig, naramdaman ko ang marahas na pagputok ng aking semilya sa loob ng kanyang kailaliman.

Mainit, malapot, at nag-aapoy na katas ang bumaha sa loob ni Elijah, tila ba sadyang pinupuno ang bawat sulok ng kanyang pagkatao sa gitna ng katahimikan ng kusina.

Nanginig ang aking mga tuhod habang nananatili akong nakabaon nang sagad, ninanamnam ang bawat pintig ng aking paglabas habang ang aming mga labi ay hindi pa rin naghihiwalay-isang sukdulang pagsasama na nag-iwan sa amin na parehong hingal na hingal at lunod sa sarap.

Bago ko tuluyang binunot ang aking sarili, muli kong sinakop ang mga labi ni Elijah sa isang huling halik-isang halik na hindi na marahas, kundi puno ng pasasalamat at matinding pagmamahal.

Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga labi habang dahan-dahan kaming humihiwalay, ang aming mga hininga ay naghahalo pa rin sa pagitan ng aming mga mukha.

Nang dahan-dahan kong ilayo ang aking katawan, narinig ko ang mahinang pag-ungol ni Elijah dahil sa biglaang pagkawala ng init sa loob niya.

Maingat ko siyang inalalayan na manatiling nakaupo sa lababo, ang aking mga kamay ay nananatiling nakahawak sa kanyang mga hita para hindi siya madulas.

“Okay ka lang? May masakit ba?” mahina kong tanong, ang boses ko ay paos pero puno ng pag-aalala.

Hingal na hingal si Elijah, ang kanyang mga mata ay tila nakalutang pa rin sa ulap.

“H-hindi naman… pagod lang, Kuya. Pero… ang lagkit.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Siyempre, pinuno kita, eh. Teka lang.”

Kinuha ko ang tissue at wipes na malapit sa amin.

Walang pag-aalinlangan akong lumuhod sa pagitan ng kanyang mga hita para linisin ang bawat bakas ng aming pagsasama.

Maingat kong pinunasan ang kanyang mapuputing binti at ang bahid ng aking katas sa kanyang balat, tila ba isa siyang mamahaling porselana na ayaw kong magasgasan.

“Kuya… gusto ko ng tubig,” mahina niyang hiling habang nakasandal ang ulo sa pader.

“Tuyong-tuyo na ’yung lalamunan ko.”

“Sandali lang, kukuha ako,” mabilis kong sagot.

Hindi na ako nag-abalang magsuot ng damit; kumuha ako ng baso, pinuno ito ng malamig na tubig mula sa dispenser, at maingat na ipinainom sa kanya.

Inalalayan ko ang likod ng kanyang ulo habang dahan-dahan siyang lumalagok.

“Salamat,” bulong niya pagkatapos, sabay tingin sa akin nang malambot.

“Kuya… ayoko nang maglakad. Buhatin mo ako pabalik sa kwarto.”

“Kahit hindi mo hilingin, bubuhatin talaga kita,” biro ko sabay halik sa kanyang noo.

“Mahal na mahal kita, Elijah. Gagawin ko lahat ng gusto mo, kahit ano pa ’yan.”

Maingat ko siyang binuhat na parang isang bagong kasal-ang kanyang mga braso ay agad na pumulupot sa aking leeg at isinubsob niya ang kanyang mukha sa aking dibdib.

Habang dahan-dahan kaming umaakyat pabalik sa taas, ramdam ko ang tiwala niya sa bawat yakap niya.

“Kuya, ’yung aircon ha… gusto ko malamig,” hirit pa niya habang papasok kami sa kwarto.

“Opo, Master Elijah. Ibubuksan ko nang todo para masarap ang tulog mo,” sagot ko habang dahan-dahan siyang inilalapag sa malambot na kama. Inayos ko ang kanyang kumot at muli siyang hinalikan sa labi.

“Matulog ka na. Nandito lang ako sa tabi mo, hinding-hindi ako aalis.” __

ELIJAH

Nagising ako sa tunog ng banayad na paghilik ni Kuya Gabriel sa aking tabi.

Ang silid ay nababalot pa ng malamig na hangin mula sa aircon, at ang tanging liwanag na pumapasok ay ang manipis na sinag ng araw na pilit na tumatagos sa makapal na kurtina.

Sa unang ilang segundo, tila nananaginip pa ako.

Pakiramdam ko ay lumulutang ang aking katawan sa ulap, ngunit nang subukan kong gumalaw para ayusin ang aking higa, isang matinding kirot sa pagitan ng aking mga hita ang mabilis na nagpabalik sa akin sa realidad.

Kagabi .

Napapikit ako nang mariin habang bumabalik sa alaala ko ang bawat detalye.

Ang init ng katawan ni Kuya Gabriel sa ibabaw ng lababo sa kusina, ang bawat basang halik na tila gustong ubusin ang aking hininga, at ang paraan ng pag-angkin niya sa akin na tila ba ako na ang pinakaimportanteng tao sa mundo niya.

Hindi ko mapigilang mapakagat-labi.

May halong hiya, kaba, at isang uri ng kaligayahang hindi ko maipaliwanag.

Dahan-dahan kong nilingon ang lalaking katabi ko.

Ang matikas niyang pangangatawan ay bahagyang natatakpan ng kumot, ngunit bakas pa rin sa kanyang balikat ang ilang marka ng aking mga kuko mula sa tindi ng aming pagsasama kagabi.

Sa pagtulog, ang mukha ni Kuya Gabriel ay hindi kakikitaan ng bagsik o galit.

Mukha siyang payapa, tila isang pader na handang gumuho para lang sa akin.

“Kuya… gising na,” mahina kong bulong.

Hinaplos ko ang kanyang magaspang na pisngi, dinadama ang bawat guhit ng kanyang pagkatao.

Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata.

Sa sandaling magtagpo ang aming paningin, nakita ko ang mabilis na pagbabago-mula sa kalituhan ng bagong gising patungo sa isang malalim at nagniningas na pagmamahal.

Hindi siya nagsalita; sa halip, hinila niya ako palapit sa kanyang dibdib at madiin akong hinalikan sa noo.

“Kamusta ang pakiramdam mo?” paos niyang tanong.

Ang kanyang boses ay tila musika na nagpapatindig ng balahibo ko.

“Masakit… pero okay lang,” sagot ko habang isinusubsob ang mukha ko sa kanyang leeg.

“Kuya, kailangan na nating bumaba. Baka maghinala sina Kuya Rafael.”

“Hayaan mo sila,” sagot niya, pero alam kong hindi niya rin kayang ipagsapalaran ang aming lihim.

Dahan-dahan siyang bumangon, at kahit sa simpleng pagtayo niya, kitang-kita ko ang awtoridad at lakas na tanging siya lang ang nagtataglay.

“Mag-ayos ka na. Tayo ang lalabas ngayon. Ako ang bahala.”

__

SA KUSINA

Pagbaba namin, ang amoy ng bagong luto na sinangag at tuyo ang bumati sa amin.

Nakaupo na sa hapag sina Kuya Rafael at Diego, abala sa kani-kanilang kape. Samantalang nasa sala naman sina Kuya Lucas at Marco.

Sa bawat hakbang ko sa hagdan, pakiramdam ko ay lulubog ako sa sahig sa tindi ng kaba.

Pakiramdam ko, bawat kilos ko, at sa bawat paraan ng pag-upo ko ay nagpapakita ng ginawa namin kagabi.

“O, gising na pala ang mag-kuya,” bungad ni Diego habang nagbabasa ng dyaryo.

“Himala, Gabriel, tanghali ka na nagising. Napuyat ka ba sa pagbabantay kay Elijah?”

Uminit ang aking mga pisngi.

Umiwas ako ng tingin at kumuha agad ng baso ng tubig.

“Hindi naman, napasarap lang ang tulog ko at saktong kagigising lang rin ni Elijah kaya sabay na kaming bumaba” tipid na sagot ni Kuya Gabriel.

Umupo siya sa tapat ni Kuya Rafael na parang walang nangyari.

Ang kanyang mukha ay bumalik sa pagiging seryoso at malamig-ang maskara na palagi niyang suot sa harap ng iba.

“Raf, pagkatapos nito, ilalabas ko si Elijah. Dadalhin ko siya sa ospital para sa check-up.”

Napatigil sa pag-inom ng kape si Kuya Rafael.

“Check-up? Bakit? May masama ba siyang nararamdaman?”

Nakita ko ang bahagyang pag-igting ng panga ni Kuya Gabriel.

Alam kong mahirap para sa kanya ang magsinungaling sa sarili niyang kapatid, pero ito ang tanging paraan.

“Kailangan lang nating masigurado. May mga bagong gamot at protocol na binanggit sa akin ’yung doktor nung nakaraang tawag ko. Gusto kong malaman kung hiyang ba si Elijah doon para hindi na tayo palaging umaasa sa manual na paraan.”

“Sama ako,” prisinta ni Kuya Rafael.

“Para may katuwang ka sa pag-alalay sa kanya kung sakaling mahaba ang pila o kailangang mag-ikot sa mga laboratoryo.”

Dito ko na naramdaman ang tunay na tensyon.

Alam kong hindi pwedeng sumama si Kuya Rafael dahil mabubunyag ang balak ni Kuya Gabriel.

“Hindi na, Raf,” madiing sabi ni Kuya Gabriel.

Ang boses niya ay naging kasing-tigas ng bakal-ang boses na hindi mo pwedeng baliin o suwayin.

“Kailangan ka rito sa bahay. Maraming kailangang ayusin sa bakod at sa mga gamit sa bodega. At isa pa, mas gusto ng doktor na kakaunti lang ang kasama ni Elijah para hindi siya ma-stress. Kaya ko na ’to.”

Nagkatinginan sina Kuya Rafael at Diego.

Bakas ang pagtataka sa kanilang mga mata, pero dahil si Kuya Gabriel ang panganay at siya ang palaging nasusunod sa lahat ng desisyon tungkol sa aking kalusugan, wala silang nagawa kundi tumango.

“Sige, ikaw ang bahala. Pero tawagan mo kami agad kung may kailangang bilhin o kung may kung anong balita, mabuti man o masama” sabi ni Kuya Rafael bago muling bumalik sa pagkain. __

Nang sa wakas ay makalabas kami ng gate at makalayo sa aming baranggay, doon ko lang tuluyang nailabas ang hiningang kanina ko pa pinipigil.

Napasandal ako sa upuan ng sasakyan at napahawak sa aking dibdib.

“Kuya… kinabahan ako dun,” bulong ko.

“Akala ko talaga sasama si Kuya Rafael.”

Bahagyang napangiti si Kuya Gabriel habang ang kanyang isang kamay ay nasa manibela at ang isa ay agad na humawak sa aking palad.

“Sabi ko sa’yo, ako ang bahala. Alam ko kung paano sila paandarin. Hindi sila susuway sa akin.”

“Pero saan talaga tayo pupunta? Sabi mo sa ospital…”

“Hindi tayo pupunta sa ospital, Elijah,” seryoso niyang sabi habang nakatingin sa kalsada.

“Pupunta tayo sa bayan. Bibili tayo ng mga bitamina, pampalakas, at mga gamot na mukhang ‘professional’ ang dating. Gagawa tayo ng kwento na may bagong nadiskubreng gamot ang siyensya na sapat na para palakasin ka nang hindi na kailangan ng pisikal na ugnayan sa iba.”

Kumunot ang noo ko.

“Bakit kailangang gumawa ng ganoong kwento? Ibig mong sabihin… ititigil na natin ’to?”

Biglang itinigil ni Kuya Gabriel ang sasakyan sa gilid ng isang bakanteng lote.

Lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay punong-puno ng pagnanasa at pag-iingat.

Inabot niya ang aking pisngi at hinaplos ito nang buong giliw.

“Hindi, Elijah. Hinding-hindi natin ititigil ang ginagawa natin,” bulong niya.

“Ang kwentong ito ay para sa kanila. Para hindi na nila hanapin o pagdudahan kung bakit masigla ang pangangatawan mo, gayong wala namang nagpupunla ng semilya sayo.

Gagawa tayo ng storya na itong mga gamot na to ang dahilan kung bakit healthy ang katawan mo, ngunit ang totoo ay ako ang nagbibigay at nagpupunla ng semilya sa loob mo.

Sa ganoong paraan, wala nang ibang lalaking hahawak sa’yo. Wala nang ibang lalaking makakakita sa hubad mong katawan. Ako na lang, Elijah. Ako na lang ang magsisilbing gamot mo sa araw at sa gabi.“

Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko.

Naiintindihan ko na.

Ang bawat bitamina na bibilhin namin ay magsisilbing panakip butas para sa aming lihim.

Isang paraan para magkaroon kami ng oras na kaming dalawa lang sa loob ng kwarto nang walang nangingialam o nagtatanong.

“Gusto kong protektahan ka, Elijah. Ayokong ibahagi ka sa kanila, kahit pa sabihing ‘tulong’ lang ’yun para sa kalusugan mo. Selos na selos ako tuwing naiisip ko na may ibang lalaking nakakakita sa reaksyon mo habang nagpapakasasa sila sa katawan mo.

Ngayong alam ko nang gusto mo rin ako, hinding-hindi ko na hahayaang may lumapit pa sa’yong iba.“

Ang kanyang mga salita ay tila isang sumpa-isang pangakong nakakatakot pero nakakalunod sa sarap.

Sa bawat salitang binibitawan niya, lalong nagiging malinaw sa akin na wala na kaming balikan.

Tumalon na kami sa bangin ng kasalanan, at ang tanging hawak ko na lang ay ang kamay ng aking Kuya Gabriel.

“Sige, Kuya… gagawin ko lahat ng gusto mo,” bulong ko habang isinasandal ang ulo ko sa kanyang balikat.

“Basta huwag mo lang akong iiwan.”

“Kailanman, Elijah. Kailanman.”

Ipinagpatuloy niya ang pagmamaneho patungo sa bayan.

Sa bawat kilometrong nilalakbay namin palayo sa aming bahay, lalong tumitibay ang aming lihim naming pagtitipan.

Ang unang bahagi ng aming plano ay nagsisimula na-ang pagbili ng mga tabletas na magsisilbing tabing sa aming nagniningas na ugnayan.

__

Tahimik ang loob ng botika sa bayan, maliban sa tunog ng electric fan at ang mahinang pagpindot ng kahera sa kanyang computer.

Nakatayo ako sa tabi ni Kuya Gabriel habang maingat niyang binabasa ang bawat etiketa ng mga bote ng bitamina sa shelf.

Seryosong-seryoso ang kanyang mukha, tila ba tinitiyak niya na ang bibilhin namin ay sapat na para mapaniwala ang kahit na sinong titingin.

“Ito,” bulong niya, sabay abot sa akin ng isang malaking bote ng multivitamins na may nakasulat na High Potency Formula.

“At ito pa.” Dinagdagan niya ito ng isang kahon ng mamahaling Ascorbic Acid at isang bote ng Fish Oil.

Kinuha ko ang mga iyon at tiningnan ang presyo.

“Kuya, ang mahal nito. Baka magtaka sila kung bakit ganito karami ang binili mo.”

Lumingon siya sa akin at bahagyang ngumiti, isang ngiting tanging ako lang ang nakakaalam ng kahulugan.

“Mas mahal, mas kapanipaniwala, Elijah. Sasabihin ko na ito ang pinakabagong ‘medical breakthrough’ na inireseta ng doktor.

Sa ganoong paraan, hindi na nila kukuwestiyunin kung bakit hindi ka na kailangang hawakan nina Andrique o kung sino mang hayop ang mapili nila para gamitin lang ang katawan mo.“

Nang makabayad kami, inilagay ni Kuya Gabriel ang mga gamot sa isang puting plastic bag na may tatak ng botika.

Bago kami bumalik sa sasakyan, hinila niya ako sandali sa isang sulok ng paradahan kung saan walang masyadong tao.

Hinawakan niya ang aking magkabilang balikat, ang kanyang tingin ay tila sinusuri ang kaibuturan ng aking kaluluwa.

“Makinig ka, Elijah. Pagbalik natin sa bahay, ako ang magsasalita. Huwag kang kababahan.

Isipin mo lang na totoo ang lahat ng sasabihin ko. Ang bawat gamot na ito ay simbolo ng kalayaan natin mula sa kanila.“

Tumango ako, kahit ramdam ko ang panginginig ng aking mga tuhod.

“O-opo, Kuya.” __

PAGBALIK SA BAHAY

Pagpasok namin ng pinto, tila tumigil ang oras sa sobrang pangangambang nararamdaman ko.

Nakaupo pa rin sina Kuya Rafael at Diego sa sala, tila hinihintay talaga ang aming pagbabalik. Maging sina Kuya Lucas at Marco at nakatingin narin samin ng mariin.

Ang seryosong tingin ni Kuya Rafael ay agad na lumipat sa plastic bag na dala ni Kuya Gabriel.

“O, kamusta? Bakit ngayon lang kayo?” tanong ni Kuya Rafael habang tumatayo.

“Anong sabi ng doktor? May kailangan bang bagong procedure?”

Ibinaba ni Kuya Gabriel ang plastic sa gitna ng lamesa nang may malakas na tunog, tila nagpapakita ng awtoridad.

“Magandang balita, Raf. Sabi ng doktor, sapat na ang improvement ni Elijah para subukan ang isang bagong regimen. Hindi na kailangan ng manual transfusions.”

Nakita ko ang gulat sa mukha ni Diego.

“Ano? Paanong nangyari ’yun? Akala ko ba kailangan niya ang direktang sustansya at semilya ng isang lalake para lumakas siya?”

Dito na pumasok ang husay ni Kuya Gabriel sa manipulasyon na ikinatahimik ko nalang sa gilid.

Humalukipkip siya at tumingin nang diretso sa mga mata ni Diego.

“Siyensya, Diego.

Sabi pa ng doktor, itong mga bagong tableta na ’to ay may ‘concentrated formula’ na kayang palitan ang kahit anong manual procedure na ginagawa natin noon.

Pero may bago-kailangan itong inumin sa ilalim ng strict monitoring.

Isang oras bago matulog, at dapat ay walang ibang gagambala sa kanya after niyang inumin ang tableta.“

“At bakit kailangang walang gagambala?” usisa ni Kuya Rafael, ang kanyang boses ay puno ng pagduda.

“Dahil ang gamot na ito ay nagdudulot ng matinding antok at sensitivity sa katawan habang inaabsorb ng dugo,” mabilis na sagot ni Kuya Gabriel.

“Kaya simula ngayon, ako na ang magpapainom sa kanya nito sa loob ng kwarto niya.

Sisiguraduhin kong tama ang dose at hindi siya magkakaroon ng side effects.

Mas mabuting ako na ang gumawa para hindi na kayo mahirapan at para masiguradong ‘sterile’ ang paligid niya.“

Tumingin si Kuya Rafael sa akin.

“Elijah, okay ka lang ba dito? Wala ka bang nararamdamang kakaiba?”

Napalunok ako. Tumingin ako kay Kuya Gabriel at nakita ko ang bahagyang pagtango niya.

“O-opo, Kuya Rafael. Sabi ng doktor, ito raw ang pinakamahusay na paraan para… para maging normal na ang takbo ng buhay ko. Ayoko na rin kasing palaging nahihirapan kayo sa pagbabantay sa akin. At ayoko nearing kumuha lang ng kung sinong lalake diyan sa labas, matulungan lang ako sa sakit ko”

Natahimik ang buong sala.

Ramdam ko ang tensyon, ang pagtitimbang nina Kuya Rafael sa bawat salitang binitawan namin.

Ngunit dahil sa tindi ng respeto nila kay Kuya Gabriel at sa pagmamahal nila sa akin, unt-unting lumambot ang kanilang mga ekspresyon.

“Kung iyan ang sabi ng doktor, wala kaming magagawa, lalo na’t sa ikabubuti iyan ng katawan mo” buntong-hininga ni Kuya Rafael.

“Basta siguraduhin mo lang, Gabriel, na talagang bumubuti siya. Ayaw naming lumala ang lagay niya dahil lang sa mga tabletang ’yan.”

“Huwag kang mag-alala, Raf. Higit pa sa buhay ko ang itataya ko para kay Elijah,” seryosong sagot ni Kuya Gabriel. __

Nang sa wakas ay makapasok na kami sa aking silid at maikandado ang pinto, agad akong napasandal sa likod nito.

Hingal na hingal ako, tila ba katatapos ko lang tumakbo sa isang maratona habang nagmamasid ang walong mata saming dalawa na animo’y investigator sa isang malagim na pangyayari.

“Kuya… halos hindi ako makahinga kanina,” bulong ko habang dahan-dahang lumalapit si Kuya Gabriel sa akin.

Inilapag niya ang bote ng gamot sa side table at hinawakan ang aking baywang, hinihila ako palapit sa kanya.

“Pero naniwala sila, Elijah. Magandang balita iyon. Sapagkat simula ngayon, ang oras na ’to… ang gabing ’to… at sa susunod pang mga gabi, ay atin na lang.”

Inangat niya ang aking baba at hinalikan ako-isang halik na puno ng tagumpay at pananabik. Sa bawat dampi ng kanyang mga labi, naramdaman ko ang kakaibang kilabot.

Ang bawat kasinungalingan, ang bawat bitamina sa lamesa, ay naging tulay para mas lalong maging malalim ang aming ugnayan.

“Salamat, Kuya… salamat sa pagprotekta sa akin,” bulong ko sa pagitan ng aming mga halik.

“Gagawin ko ang lahat, Elijah. Kahit pa linlangin ko ang buong mundo, basta’t manatili kang ligtas sa piling ko,” sagot niya bago kami dahan-dahang bumagsak sa malambot na kama, handang simulan ang aming unang gabi sa ilalim ng bagong lihim na ito.

Sa gabing iyon, walang tabletang ininom.

Tanging ang init ng katawan ng isa’t isa ang nagsilbing gamot, at ang bawat ungol na pinipigilan sa ilalim ng kumot ay ang aming tanging katotohanan.

Ang aming sikreto ay lalong nabaon sa dilim, nagniningas at mapanganib, ngunit sa piling ni Kuya Gabriel, wala na akong ibang gustong puntahan.

CHAPTER 18

RAFAEL

Ang gabing iyon ay nababalot ng isang uri ng katahimikan na hindi ko mawari.

Bilang pangalawa sa pinakamatanda, nakasanayan ko nang basahin ang bawat galaw ni Gabriel.

Kami ang magkatuwang sa pagpapatakbo ng bahay na ito, at sa loob ng maraming taon, kilala ko ang bawat timpla ng kanyang pagkatao.

Pero ngayong hapunan, may kakaiba sakanya na hindi ko mawari.

May tensyong nakakabit sa bawat kilos niya na hindi ko maipaliwanag.

Nandito kaming lahat sa hapag-sina Marco, Diego, at Lucas.

Si Elijah ay nakaupo sa pagitan namin, tahimik gaya ng dati, pero ang atensyon ni Gabriel sa kanya ay… sobra.

Higit pa sa pagiging protective niya noon na nakasanayan namin.

“Elijah, kainin mo ’tong gulay. Kailangan mo ’to para sa bagong gamot mo,” malumanay pero madiing sabi ni Gabriel habang nilalagyan ang plato ni Elijah.

Hindi niya man lang hinintay na abutin ng bata ang sandok; siya na mismo ang nag-asikaso.

Napansin ko ang sulyap ni Marco kay Diego.

Si Lucas naman, na karaniwang maingay, ay napatigil sa pagsubo at nakatingin lang sa dalawa.

“Gabriel,” tawag ko, pilit na pinapanatiling kaswal ang boses ko.

“Kaya na ni Elijah ’yan. Hayaan mo siyang kumilos nang kusa. Sabi mo nga, lumalakas na siya dahil sa bagong regimen at tabletas na gawa ng doktor.”

Hindi tumingin sa akin si Gabriel.

Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatuon sa bawat subo ni Elijah.

“Gusto ko lang masiguro na sapat ang nakukuha niyang nutrisyon, Raf. Mahirap na kung magkaroon ng side effect ’yung mga bagong tableta.”

Nang aksidenteng mabitawan ni Elijah ang kanyang kutsara, mabilis pa sa alas-kwatro na pinulot ito ni Gabriel at agad siyang kumuha ng bago sa kusina.

Hindi man lang niya hinayaan na si Elijah ang tumayo.

Ang paraan ng paghawak niya sa balikat ng bata habang inilalapag ang bagong kutsara ay may halong… pag-aari.

Isang uri ng haplos na hindi ko madalas makita sa magkapatid.

“Grabe naman, Kuya Gab,” biro ni Lucas, bagaman bakas ang pagtataka sa kanyang tono.

“Para namang hindi na makakagalaw si Elijah sa pagbabantay mo. Daig mo pa ang bodyguard, ah.”

“Gusto ko lang na komportable siya,” sagot ni Gabriel nang hindi nagbabago ang tono.

“Elijah, gusto mo pa ng tubig? O baka gusto mo ng prutas pagkatapos?” Tumango lang si Elijah, ang kanyang mga pisngi ay bahagyang namumula.

Napansin ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang humahawak sa baso.

Hindi ko alam kung dahil ba ito sa sakit o dahil sa tindi ng presensya ni Gabriel sa tabi niya.

Lalong kumunot ang noo ko.

Bilang si pangalawa sa nakakatanda, tungkulin kong maging mapagmatyag.

Nakikita ko ang paraan ng pagsulyap ni Gabriel kay Elijah tuwing akala niya ay walang nakatingin.

Hindi ito ang tingin ng isang kuya na nag-aalala lang sa kalusugan ng kapatid.

May lalim ang mga matang iyon-isang nagniningas na proteksyon na tila ba anumang sandali ay handa siyang manakmal kung may lalapit kay Elijah.

“Raf, bakit nakatulala ka?” untag sa akin ni Marco.

“Wala,” sagot ko, pero ang totoo ay lalong bumibigat ang hinala sa dibdib ko.

“Iniisip ko lang kung gaano kabilis ang talab nung bagong gamot ni Elijah. Parang nagbago ang enerhiya dito sa bahay simula nung nakuha niyo ’yun.”

Nagkatinginan kami ni Gabriel.

Sa loob ng ilang segundo, tila may nagaganap na palitan ng mensahe sa pagitan naming dalawa.

May itinatago siya-alam ko ’yun.

At bilang pangalawa sa kanya, hindi ko hahayaang magpatuloy ang anumang lihim na maaaring makasira sa pamilyang ito, lalo na kung si Elijah ang nakasalalay.

Pagkatapos ng hapunan, mabilis na inalalayan ni Gabriel si Elijah paitaas.

“Mauna na kami. Kailangan na niyang mainom ang gamot at makapagpahinga.”

Pinanood namin silang dalawa habang paakyat ng hagdan.

Ang kamay ni Gabriel ay protektibong nakapatong sa likod ni Elijah, tila ba sineselyuhan ang bawat daan para walang sinuman sa amin ang makasabay.

“Parang may kakaiba talaga, Kuya Raf,” bulong ni Diego sa tabi ko nang makapasok na ang dalawa sa kwarto.

“Masyadong… mahigpit si Kuya Gab ngayon.”

“Hayaan muna natin,” sagot ko, pero ang aking mga mata ay nanatiling nakatitig sa nakasara nilang pinto.

“Pero magmamasid ako. Hindi pwedeng ganito na lang palagi.”

_

LUCAS

Hindi ko makalimutan ang gabing iyon.

Iyon ang gabing tila nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng bahay na ito, bagaman ako lang ang tanging nakakaalam kung bakit.

Hanggang ngayon, bawat pikit ko ay naririnig ko pa rin ang mga boses na iyon, at ang bawat kalabog na tila ba uukit na sa aking alaala habambuhay.

Sariwa pa sa isip ko ang matinding tensyon kaninang hapunan.

Pagkatapos ng mainit na pagtatalo nina Kuya Gabriel at Andrique, tila naging kasing-lamig ng yelo ang buong paligid.

Bilang bunsong kapatid, sanay na akong maging tagamasid, pero ang galit sa mga mata ni Kuya Gab kanina ay kakaiba-may halong pait at pagkabigo na hindi ko madalas makita sa kanya.

Ang paraan ng paghawak niya sa kubyertos, ang bawat madiing pagnguya, lahat iyon ay tila babala ng isang paparating na unos na hindi namin alam kung saan tatama.

Bandang hatinggabi, hindi ako makatulog.

Binubulabog ako ng sarili kong pag-iisip at tuyong-tuyo ang lalamunan ko, kaya nagpasya akong bumaba para uminom ng tubig.

Ngunit pagdating ko sa pasilyo ng hagdan, narinig ko ang mahinang kalansing ng baso mula sa kusina.

Sumilip ako nang bahagya mula sa anino ng hagdanan.

Nandoon si Kuya Gabriel.

Nakaupo siya sa dilim, ang tanging liwanag ay mula sa buwan na tumatagos sa bintana, na nagbibigay ng asul na kislap sa bote ng alak na hawak niya.

Sa bawat lagok niya, kitang-kita ko ang pag-igting ng kanyang panga at ang paggalaw ng kanyang Adam’s apple.

Mukha siyang leon na sugatan-mapanganib, nagniningas ang galit, at hindi dapat lapitan.

Gusto ko sana siyang kausapin, at damayan siya dahil alam kong mabigat ang loob niya pagkatapos ng away nila ni Andrique, pero may kung anong aura sa paligid niya na nagsasabing “lumayo ka.”

Bigla siyang tumayo.

Akala ko ay pupunta na siya sa sarili niyang kwarto, kaya mabilis akong umatras at nagtago sa likod ng pader sa itaas.

Ngunit sa halip na dumeretso sa kanyang silid, huminto siya sa harap ng pinto ni Elijah.

Kumunot ang noo ko.

“Anong gagawin niya doon sa oras na ’to?”

Dahan-dahan siyang kumatok-dalawang mahihinang katok na tila ba may lihim na pahiwatig na sila lang ang nakakaalam.

Pagkalipas ng isang minuto, dahan-dahang bumukas ang pinto.

Hindi ko nakita ang mukha ni Elijah, pero nakita ko ang mabilis na pagpasok ni Kuya Gabriel bago marahang sumara ang pinto at narinig ko ang tunog ng lock.

“Click.”

Dala ng matinding kuryosidad na humahalo sa kaba, hindi ko napigilan ang aking sarili.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa pinto ni Elijah, ang bawat hakbang ko ay maingat, pigil ang hininga para hindi lumikha ng kahit anong ingay sa lumang sahig na kahoy.

Idinikit ko ang aking tainga sa malamig na kahoy ng pinto, ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, halos marinig ko na ito sa aking mga tainga.

Noong una, wala akong narinig kundi ang katahimikan ng gabi.

Pero pagkalipas ng ilang sandali, nagsimulang dumating ang mga tunog na nagpabilis sa daloy ng dugo ko.

“Nghhh… K-Kuya… dahan-dahan lang…” Isang basang bulong mula kay Elijah.

Paos ang boses niya, tila ba nagmamakaawa na may halong pagnanasa na hindi ko mapaliwanag.

“Shhh… Elijah. Tahimik ka lang,” sagot ni Kuya Gabriel. Ang boses niya ay malalim, baritono, at punong-puno ng pagnanasa na tila ba ang alak na ininom niya ay lalong nagpasilab sa nararamdaman niya para sa bata.

Pagkatapos noon, ang mga tunog ay naging mas malagkit at mas mabilis.

Narinig ko ang mahihinang ungot-mga tunog na impit dahil marahil ay may nakatakip na kamay o unan, pero sapat na para maintindihan ng kahit sinong makakarinig ang nangyayari sa loob.

Ang marahas na paghinga ni Kuya Gabriel at ang pira-pirasong hikbi ni Elijah na hindi ko mawari kung dahil sa sakit o sa sukdulang sarap na nararamdaman nito.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Ang bawat mahinang kalabog ng kama sa dingding ay tila isang malakas na tambol sa aking katinuan.

“Hindi maaari. Magkapatid ang turing namin sakanya kahit hindi namin siya kadugo”

“Naiitindihan ko ang sakripisyong ginawa ni Kuya noon, ngunit alam kong dahil lang iyon sa kawalan ng choice. Ngunit ngayon, kung saan malawak ang pagpipilian nang tutulong sakanyang sakit, bakit palihim silang nagtatalik? Gayong hindi naman ito namin napag usapan at napagdesisyonan naming iba ang gagawa niyon at hindi siya”

Naguguluhan ako ng sobra, ngunit ang naririnig kong mga ungol mula sa kabilang kwarto ay isang palatandaan at hindi kasinungalingan.

Ito ay ang tunog ng dalawang taong tuluyan nang nilamon ng kanilang sariling mundo, isang mundong bawal pero tila hindi nila kayang talikuran.

“A-Ahhh… mmmph! Kuya… p*tangina, ang s-sarap…”

Nang marinig ko ang huling ungot na iyon ni Elijah, na punong-puno ng pagpapakasasa sa bawat pagbaon ni Kuya, mabilis akong lumayo sa pinto.

Parang napaso ang tainga ko sa init ng katotohanang aking nalaman.

Tumakbo ako pabalik sa kwarto ko, isinara ang pinto nang walang ingay, at mabilis na nagtalukbong ng kumot.

Nanginginig ang buong katawan ko, ang aking isipan ay naglalaban sa pagitan ng pandidiri at isang uri ng init na hindi ko dapat nararamdaman.

Nasa loob na ako ng kwarto at nagtatangka nang magtalukbong ng kumot, pero tila may sariling isip ang aking mga paa.

Ang bawat ungot na narinig ko sa likod ng pinto ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa utak ko, tila ba tinutukso ako na bumalik at kumpirmahin kung totoo ba ang lahat.

Dahan-dahan akong lumabas muli.

Ngunit bago ko pa man marating ang pinto ni Elijah, dahan-dahan itong bumukas.

Mabilis akong napaatras at nagtago sa anino ng pasilyo, pigil ang hininga habang nanunubok.

Lumabas si Kuya Gabriel.

Pero hindi siya mag-isa.

Karga-karga niya si Elijah na parang koala- ang mga binti nito ay mahigpit na nakapulupot sa bewang ni Kuya, habang ang mga kamay ni Elijah ay nakasabit sa kanyang leeg.

Pareho silang hubot hubad.

Sa gitna ng madilim na pasilyo, kitang-kita ko ang pag-igting ng mga kalamnan ni Kuya Gabriel habang ang bawat hakbang niya ay may kasamang marahas na pag-indayog.

Doon ko nakita ang hindi ko dapat nakita: ang dambuhalang burat ni Kuya Gabriel ay nananatiling nakabaon nang sagad sa loob ni Elijah habang naglalakad sila.

Bawat yabag ni Kuya ay nagdudulot ng isang basang tunog ng kiskisan ng laman na nagpasinghap kay Elijah.

Sinundan ko sila nang parang anino pababa ng hagdan hanggang sa makarating sila sa kusina.

Inilapag ni Kuya si Elijah sa ibabaw ng tiled sink ng marahan.

Marahil sa lamig ng semento sa balat ni Elijah ay nagpasinghap ito nang malakas, dahilan para mas lalong bumuka ang kanyang mga hita at mas lalong lumubog ang pagkalalaki ni Kuya sa loob niya.

PLAK. PLAK. PLAK.

Nagtago ako sa gilid ng pader, nanginginig ang buong katawan habang pinapanood ang bawat marahas na pagbayo ni Kuya Gabriel.

Ang tanging liwanag ay mula sa buwan na nagpapakita ng bawat detalye-ang pawis na nagniningning sa kanilang mga balat at ang pag-alon ng katawan ni Elijah sa tindi ng bilis ni Kuya.

Gulat na gulat ako.

Nanlalamig ang mga kamay ko sa takot na baka mahuli nila ako, pero hindi ko maikakaila…na kahit lalakeng lalake ako at kailanman hindi naattract sa bakla…ay talaga namang pambihira ang ganda ng katawan ni Elijah.

Kaya ulol na ulol ang dalawang magkapatid na yun kay Elijah, marahil ay nalibugan sa pigura ng katawan niya at sa gandang taglay niya.

Ito na ang pangalawang beses na nakita ko ang katawan niya na mas maganda pa sa mga babaeng nakama ko.

Magkaganon paman ay hindi ko kayang alisin ang paningin ko sa kung paano nagagawang tanggapin ng maliit at masikip na butas ni Elijah ang ganoon kalaking ari.

Napaisip ako-kung si Kuya Gabriel ay kasya sa loob niya, “kasya rin kaya ang sa akin?”

“Kakayanin din kaya ni Elijah ang burat ko?” Ang tanong ko saking sarili.

Ang kaisipang iyon ay nagpadala ng matinding kuryente sa aking puson.

Ang aking ari ay tumitibok na sa tindi ng tigas sa loob ng aking shorts, tila ba nagagalit at gustong kumawala.

Sa gitna ng matinding pagkakasala, dahan-dahan kong inilabas ang aking sarili sa dilim.

“P*tangina…bakit bako nalilibugan gayong pareho silang lalake,” bulong ko sa hangin, pero nagsimula nang gumalaw ang aking kamay.

Mabilis ang bawat hagod ko habang pinapanood ang pag uumpugan ng kanilang mga hita.

Ramdam ko ang tindi ng konsensya dahil mga kapatid ko ang pinapanood ko, pero mas matindi ang hila sakin ng pagnanasa at kalibugan.

Konsensyang konsensya ako noon sa panaka nakang sulyap ko kay Elijah, ngunit mas doble ang konsensya ko ngayong ganito ang nasasaksihan ko.

Hindi ko alam ang nararamdaman ko ngayon, halo halo ang emosyon na namamayani sa puso at isipan ko.

Ngayon ay pinapanood ko kung paano bumubuka at namumula ang butas ni Elijah sa bawat paghugot ni Kuya bago ito muling lalamunin nang buo.

Sa bawat ungot ni Elijah na naririnig ko, lalong bumibilis ang kamay ko.

Pakiramdam ko ay kasali ako sa bawat tulak ni Kuya Gabriel.

At nang makita ko ang huling madiing baon ni Kuya habang umaatungal ito sa leeg ni Elijah, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“Nghhh…” Napakagat-labi ako nang maramdaman ko ang pagsabog.

Tumalsik ang mainit kong semilya sa aking sariling tiyan at sa malamig na sahig ng kusina.

Nanginginig ang aking mga tuhod, hingal na hingal at puno ng hiya.

Mabilis kong inayos ang sarili ko at patakbong pumanhik paitaas, dala-dala ang imahe ng nagdurugtong nilang katawan na habambuhay nang magiging lihim na nagpapaliyab sa aking gabi.

---

Kinabukasan sa hapag-kainan, tila bumigat ang bawat subo ko ng kanin habang pinapanood ang palabas na inihanda ni Kuya Gabriel para sa aming lahat.

Nakaupo ako sa sala kasama so Marco, pilit na ibinabaon ang mukha sa plato, pero hindi ko mapigilang sulyapan ang bawat galaw nila.

“Grabe talaga ang talab ng bagong regimen na ’to,” panimula ni Kuya Gabriel habang maingat na nilalagyan ng sabaw ang mangkok ni Elijah.

“Sabi ng specialist, ang components ng bagong tableta ay idinisenyo para gayahin ang hormonal release at cardiovascular activity na katumbas ng pagkakaroon ng sexual intercourse. Natitrigger nito ang endorphins. Kaya tignan niyo si Elijah, hindi na siya maputla. Bumabalik na ang sigla niya dahil sa surges na binibigay ng gamot.”

Muntik na akong mabulunan sa narinig ko.

“Hormonal release? Katumbas ng sex?Gusto kong magsalita. Gusto kong ituro si Kuya Gabriel at sabihing, “Sinungaling!”

Alam ko ang totoo.

Hindi tableta ang nagpapasigla kay Elijah.

Nakita ko kagabi kung anong uri ng

“cardiovascular activity”

ang ginagawa nila sa lababo ng kusina.

Ang tanging dahilan kung bakit niya iniimbento ang kwentong ito ay para burahin ang anumang hinala nina Kuya Rafael kung bakit biglang bumuti ang pakiramdam ni Elijah.

Ginagamit niya ang medisina para pagtakpan ang katotohanang siya mismo ang “gamot” na bumubuhay sa katawan ng kapatid namin.

Pero habang tinitignan ko si Kuya Gabriel, mas lalo akong kinikilabutan.

Hindi na ito simpleng pag-aalaga.

Ibang klase ang obsession na nakikita ko sa mga mata niya.

“Elijah, dahan-dahan sa pag-inom. Hayaan mo, ako na ang hahawak ng baso,” mabilis na sabi ni Kuya Gab nang akmang aabutin ni Elijah ang tubig.

Para siyang bodyguard na laging alerto.

Kahit ang paghimay ng isda, ayaw niyang hayaang gawin ni Elijah.

Tila ba bawat galaw, bawat hininga ni Elijah, ay dapat dumaan sa kanya.

Ang paraan ng paghaplos niya sa balikat ni Elijah habang nagpapaliwanag tungkol sa “gamot” ay may halong pag-aari-isang babala sa aming lahat na si Elijah ay sa kanya lang, at siya lang ang may karapatang magbigay ng buhay dito.

“Swerte mo sa gamot na ’yan, Elijah,” biro ni Diego, na tila naniwala naman sa paliwanag ni Kuya.

Napatingin ako kay Elijah.

Namumula ang kanyang mga pisngi, nakayuko, at hindi makatingin nang diretso sa amin.

Bakas sa kanya ang hiya, pero may kasama ring kakaibang ningning sa kanyang mga mata na tanging ang isang taong “busog” sa pagmamahal ang magkakaroon.

Kumukulo ang dugo ko sa halo-halong emosyon.

Galit ako dahil niloloko kami ni Kuya Gabriel, pero kasabay niyon ay ang matinding inggit na hindi ko maipaliwanag.

Naaalala ko ang laki ng ari ni Kuya na nakabaon sa loob ni Elijah kagabi.

Ang kwento tungkol sa tableta ay isang napakatalinong pagpapanggap at panakip butas para sa isang maruming sikreto nilang dalawa.

“Lucas, bakit hindi ka kumakain?” untag sa akin ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang mga mata ay tumitig sa akin-matalas, malamig, tila ba binabasa kung may alam ako.

“Wala, Kuya,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses.

“Iniisip ko lang kung gaano ka-epektibo ’yang gamot na ’yan. Nakakamangha lang.”

Nagtagis ang panga ni Kuya Gabriel bago siya muling bumaling kay Elijah para punasan ang gilid ng labi nito gamit ang table napkin.

Habang pinapanood ko ang pagiging obsessive niya, isang bagay lang ang sigurado: Handa siyang pumatay o gumawa ng libu-libong kwento, manatili lang sa kanya si Elijah at manatiling tago ang kanilang makasalanang ugnayan sa dilim.

Isang tipid na ngisi ang sumilay sa labi ni Kuya Gabriel bago niya muling hinaplos ang leeg ni Elijah-ang mismong leeg na nakita kong binabalahura niya ng mga halik kagabi habang ang kanyang ari ay sagad na sagad sa loob ni Elijah.

CHAPTER 19

LUCAS

Matapos ang hapunan, tumayo na si Kuya Gabriel habang maingat na inaalalayan si Elijah sa braso, na tila ba’y isang babasaging porselana ang hawak niya.

Walang imik silang naglakad patungo sa silid ni Elijah.

Sa bawat hakbang nilang dalawa, ay ramdam ang pagiging mapag-angkin ni Kuya Gabriel; hindi niya hinahayaang lumayo ang katawan ni Elijah sa kanya nang higit sa isang pulgada.

Naiwan kami ni Kuya Rafael sa hapag.

Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Kuya Rafael habang sinusundan sila ng tingin.

“Iba ang kinikilos ni Gabriel,” puna ni Kuya Rafael, ang boses ay puno ng pagtataka.

“Masyado siyang nakadikit kay Elijah. Naiintindihan ko ang pag-aalaga niya noon pa, pero parang may mali.”

Nagkibit-balikat lang ako, pilit na itinatago ang panginginig ng aking mga kamay.

“Baka dahil lang sa bigat ng sakit ni Elijah, Kuya. Alam mo naman si Kuya Gab, gusto laging kontrolado ang lahat.”

Tumayo ako at binuhat ang aking pinagkainan.

Dinala ko ito sa lababo-ang mismong lababo kung saan ko nakita kagabi ang aking kuya habang walang awang winawasak ang kailaliman ni Elijah.

Habang dumadaloy ang tubig sa aking mga kamay, hindi ko mapigilang mapatitig sa malamig na semento.

Dito, sa mismong puwestong ito, narinig ko ang mga ungot ni Elijah habang nilalamun ng dambuhalang ari ni Kuya Gab ang kanyang pagkatao.

Naalala ko noong bagong ampon pa lang si Elijah.

May kakaiba na talaga sa kanya.

Hindi lang siya basta maganda; may taglay siyang kariktan na pati ang mga kaibigan kong tuwid ay napapalingon sa kanya.

Madalas akong asarin ng mga tropa ko na swerte ko raw dahil kasama ko sa bahay ang isang anghel.

Noong una, hindi ko binibigyan ng malisya dahil kaibigan at kapatid ang turing ko sa kanya.

Ngunit nagbago ang lahat noong isang hapon.

Akala ni Elijah ay walang tao sa bahay kaya naman malakas ang loob niyang gawin ang gusto niya.

Ganon nalang ang gulat ko nang makita ko siyang lumabas ng banyo na walang saplot sa katawan.

Sa halip na magpakita at sabihing naroon ako, ay mabilis akong nagtago sa dilim.

Doon ko nakita kung gaano kaperpekto ang kanyang hubog-ang balingkinitang baywang, ang kinis ng kanyang balat, at ang mukhang tila gawa sa panaginip.

Doon ko unang naramdaman ang matinding tigas sa aking pagkalalaki para sa isang kapwa lalaki.

Pero naisip ko, baka dahil lang sa hugis-babae ang kanyang katawan kaya ako naggaganyak at natutuwa.

Nang malaman namin ang tungkol sa kanyang sakit, gusto kong magboluntaryo.

Gusto kong ako ang maging katuwang niya sa pagpapagaling.

Pero bago pa ako makapagsalita, nauna na si Kuya Gabriel.

Hindi na ako nakasingit dahil natatakot akong mahalata nila na matagal ko na ring pinagnanasaan ng sikreto si Elijah.

Hindi naman iyong pagnanasa na libog na libog, iyong tama lang.

Kaya kahit labag sakin, ay hinayaan ko na lang.

Simula noon, nawalan na ako ng pagkakataong makausap si Elijah nang kaming dalawa lang.

Bawat segundo, bawat minuto, nakabantay si Kuya Gabriel.

Para siyang aninong hindi humihiwalay, sinisiguradong walang ibang makakalapit sa “pasyente” niya.

Ngayong nakita ko na ang katotohanan, ay napalitan ng dumi ang pakiramdam ko pati narin ang isipan ko.

Hindi lang basta pagtulong ang ginagawa ni Kuya Gabriel; ini-enjoy niya ang bawat sandali at sinisiguro niyang siya lang ang makakapasok sa butas ni Elijah.

Malinaw sa akin na mahal niya si Elijah, pero hindi bilang kapatid.

Higit pa iyon.

Isang uri ng pag-ibig na nakakasakal at mapanganib, isang obsesyong matagal na niyang itinatago bago pa man lumabas ang sakit ni Elijah.

Habang naghuhugas ako ng pinggan sa lababong iyon, ramdam ko ang inggit at galit.

Galit dahil nilalamangan ako ni Kuya Gabriel gamit ang isang kasinungalingan, at inggit dahil hanggang pasulyap-sulyap na lang ako habang siya ay malayang nilalasap ang bawat hibla ng katawan ni Elijah.

“Putangina, kung pwede lang sumapak ng nakakatandang kapatid ay ginawa ko na” __

RAFAEL

Pinanood ko silang maglakad paitaas, habang ang kamay ni Gabriel ay nakapulupot sa bewang ni Elijah, hindi bilang isang kuya na umaalalay sa maysakit, kundi parang isang linta na ayaw bumitaw sa biktima nito.

May mali.

Ramdam ko sa bawat hibla ng aking katawan na may nagbago, at ang pagbabagong iyon ay nagsimula noong gabing nag-away sila ni Andrique.

Dati, naiintindihan ko ang pagiging mahigpit ni Gabriel.

Siya ang panganay, siya ang inaasahan naming magpapanatili ng ayos sa bahay na ito.

Pero pagkatapos ng gulo nila ni Andrique, tila nawala ang preno ng kanyang pagiging mapagbantay.

Ngayon, para siyang guwardiyang laging nakahanda ang baril, tila ba may aagaw kay Elijah sa kanya anumang sandali.

Bawat galaw, bawat sulyap, at bawat hininga ni Elijah ay kailangang dumaan sa kanyang pagsusuri.

Hindi ko makalimutan ang huling beses na nag-usap kami tungkol sa pagpapagaling kay Elijah.

Umamin si Gabriel sa akin noon-na sa isang pagkakataon na siya ang nagboluntaryo para sa pamamaraan, ay nawalan siya ng kontrol.

“Masyadong nadala ang katawan ko,” sabi niya noon habang nakayuko, tila ba nahihiya pero may kakaibang dilim sa kanyang boses.

Noon, inisip ko na baka dahil lang sa wala pa siyang asawa o karelasyon.

Naisip ko na baka nabigla lang ang kanyang katawan dahil sa tindi ng init na dulot ng paraan ng pagpapagaling, kahit na para lamang ito sa kapakanan ni Elijah.

Inisip ko na normal lang na maging malapit sila dahil sa tindi ng ugnayang pisikal na kinakailangan ng gamutan.

Ngunit ngayon, habang pinapanood ko silang dalawa sa hapag-kainan, hindi na iyon simpleng dikit ng magkapatid.

Ang pag-aalaga niya kay Elijah ay tila isang pagsamba na may halong pagkagutom.

Bumalik sa isip ko ang mga usap-usapan tungkol sa mga lalaking nanligaw kay Elijah noon.

Natandaan ko kung paano sila pinagbantaan at tinakot ni Gabriel.

Akala ko noon ay dahil lang sa ayaw niyang mapahamak ang aming bunsong kapatid, na kahit hindi namin siya kadugo at tunay na kapatid ay malaki ang pagmamahal niya dito.

Pero ang mga bulong-bulungan ng mga kaibigan ni Elijah-na baka higit pa sa pagmamahal ng isang kuya ang nararamdaman ni Gabriel-ay tila nagkakaroon na ng katotohanan sa aking paningin.

Hindi na ito tungkol sa sakit ni Elijah.

Hindi na ito tungkol sa “bagong tableta” o sa pampasiglang sinasabi niya.

Ang nakikita ko ngayon ay isang lalaking tuluyan nang nilamon ng obsesyon sa sarili niyang kahigpitan.

“Rafael, bakit tulala ka riyan?” untag sa akin ni Diego.

Umiling ako at pilit na kinuha ang aking baso.

“Wala. Napansin mo ba ang kilos ni Gabriel? Parang… parang ayaw na niyang pahingahin si Elijah.”

“Baka dahil lang sa gamot, Kuya,” sagot ni Diego, pero bakas din sa kanyang mukha ang pag-aalangan.

Tumingin ako sa direksyon ng hagdan kung saan sila nawala.

Kung totoo ang hinala ko-na ang pagmamahal na sinasabi ni Gabriel ay nauwi na sa isang malubhang pagnanasa-hindi ko alam kung paano ko sila haharapin sa susunod na araw.

__

ELIJAH

Nakahiga si Kuya Gabriel sa aking kama, walang saplot, habang hinihintay niya akong matapos sa paglilinis ng aking sarili.

Gusto kong maging malinis, walang bahid, at perpekto bago ko muling ibigay ang lahat sa kanya.

Habang tinitignan ko ang aking sarili sa salamin, nararamdaman ko ang bigat ng pagkakasala na tila isang batong nakadagan sa aking dibdib.

Ginagawa namin ito sa likod ng lahat.

Sa loob mismo ng bahay na nagkanlong sa akin, dinudumihan namin ang dangal ng pamilyang tumanggap sa akin bilang kapamilya.

Alam kong kailangan ko ang kanyang binhi para maging maayos ang aking katawan; iyon ang paliwanag, iyon ang dahilan.

Pero masakit isipin na sa dinami-rami ng tao, ang sarili ko pang kuya ang kailangang magbigay nito sa akin.

Nandiyan si Andrique.

Noong una, natukso ako sa kanya.

Akala ko ay doon ko mahahanap ang kaligtasan.

Pero hindi ko maikakaila ang katotohanan-si Kuya Gabriel ang pinakamagaling.

Siya ang unang lalaking nagpaamo sa aking katawan.

Ang kanyang dambuhalang ari ang unang bagay na pumasok at sumira sa aking pagkabirhen, at iyon ang unang lasa ng ligaya na kailanman ay hindi ko makakalimutan.

Kahit na parang impiyerno ang pakiramdam dahil nakatira kami sa iisang bubong, hindi ko maitatwa ang sarap na ibinibigay niya na hindi ko naramdaman sa iba.

Sa bawat gabi na magkasama kami, unti-unting nabubura ang lahat ng takot.

At ngayon, habang nakatingin ako sa kanya, nararamdaman ko ang pangungulila ng aking butas.

Naghahanap ito, kumakalam, at tila sumisigaw para muling mapuno ng tigas ng kanyang pagkalalaki.

Pakiramdam ko ay isa akong maruming tao.

Pakiramdam ko ay isa akong masamang kapatid dahil dapat ay kuya ang tingin ko sa kanya, pero sa tuwing nararamdaman ko ang bawat madiing pagbayo niya sa aking kailaliman, nakakalimutan ko ang lahat.

Nakakalimutan ko ang batas ng tao at ng Diyos.

Ang tanging mahalaga na lang ay ang bawat pagtama ng kanyang ari sa dulo ng aking pagkatao-isang puntong siya lang ang nakakaalam kung paano ako amuhin.

Hindi kami magkadugo, alam ko iyon.

Pero sa harap ng ibang tao, kami ay magkakapatid.

Sa tuwing tinitignan niya ako nang may pag-aari, nahahati ang puso ko.

Bahagi sa akin ang gustong tumakas, pero ang malaking bahagi ng aking katawan ay alipin na ng kanyang init.

Dahan-dahan akong lumapit sa kama, nanginginig ang aking mga tuhod.

Sa bawat titig ni Kuya Gabriel, ramdam ko ang pagiging masunurin ko sa kanyang kagustuhan.

Kahit na mali, kahit na labag sa lahat, handa akong magpalamon muli sa kanyang obsesyon, dahil sa dulo ng lahat, ang kanyang dambuhalang ari lang ang tanging nagpaparamdam sa akin na ako ay buhay.

Dahan-dahan akong lumapit sa kama, ang bawat hakbang ko ay tila paglapit sa sarili kong kapahamakan.

Nakatitig sa akin si Kuya Gabriel, ang kanyang mga mata ay nagniningas sa pagnanasa na tila ba ako ang kanyang huling huli.

Nang marating ko ang gilid ng kama, hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa.

Hinila niya ako paupo sa kanyang harapan, ang kanyang mga kamay ay mainit at mapag-angkin habang hinahaplos ang aking mga hita.

“Gusto kong maging malinis ang lahat para sa iyo, Kuya,” bulong ko, habang ang aking hininga ay nagsisimula nang bumilis.

Hindi siya sumagot. Sa halip, marahan niya akong itinulak pahiga at itinaas ang aking mga binti hanggang sa bumuka nang husto ang aking kailaliman.

Ramdam ko ang lamig ng hangin sa aking basang butas, isang sensasyong nagpapatindig ng aking balahibo.

Ngunit hindi iyon nagtagal, dahil agad itong napalitan ng nakapapapasong init ng kanyang hininga.

Isinubsob ni Kuya Gabriel ang kanyang mukha sa pagitan ng aking mga hita.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang dila na nagsimulang maglaro sa paligid ng aking butas.

Marahan, mapang-akit, hanggang sa marahas itong lumusot sa loob.

“Ahhh… K-Kuya…” Napakapit ako nang mahigpit sa sapin ng kama. Ang bawat laro ng kanyang dila sa aking sensitibong bahagi ay nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.

Para akong tinutunaw.

Ngunit hindi lang iyon ang kanyang ginawa.

Habang abala ang kanyang dila sa pag-araro sa aking puwitan, naramdaman ko ang pagpasok ng kanyang mga daliri.

Isa, dalawa… dahan-dahang humahalo sa basang tunog ng kanyang paghimod ang paglabas-masok ng kanyang mga daliri sa aking kailaliman.

Ang bawat pagdaliri niya ay madiin, tila ba hinahanap ang puntong magpapasuko sa akin nang tuluyan.

“Nghhh! K-Kuya… d’yan… mmmph!”

Ang tindi ng kombinasyon ng kanyang dila na humihimod nang malalim at ang kanyang mga daliri na kumakalkal sa loob ko ay nagdulot ng isang matinding gulo sa aking isipan.

Pakiramdam ko ay isa akong maruming laruan, isang lalaking nagpapakababa sa ilalim ng kanyang sariling kuya, pero ang sarap ay hindi ko kayang tanggihan.

Ang bawat madiing pagpiga at pagdaliri niya ay tila nagpapalawak sa aking butas, inihahanda ito para sa mas malaking bagay na alam kong paparating.

Ramdam ko ang pag-alon ng aking katawan sa bawat paghigop niya sa aking laman.

Ang tunog ng kiskisan ng kanyang dila at ang basang kalansing ng kanyang mga daliri sa loob ko ay umalingawngaw sa tahimik na silid.

Bawat segundong lumilipas, mas lalong nagugutom ang aking katawan.

Ang dati ay hiya at pagkakasala ay unti-unting nalalamon ng hayok na pagnanasa.

Gusto ko pang mas madiin.

Gusto ko pang mas malalim.

Ang aking butas ay tumitibok-tibok na, tila ba nagmamakaawa na huwag lang daliri at dila ang pumasok, kundi ang dambuhalang ari ni Kuya Gabriel na siyang tanging makakapagpatahimik sa ingay ng aking pagnanasa.

Nakahiga si Kuya Gabriel sa kama, ang kanyang katawan ay tila isang bundok ng matitigas na kalamnan na handang lamonin ang aking pagkatao.

Sa gitna ng dilim, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang malamlam na sikat ng buwan na tumatagos sa bintana, na nagpapakita sa akin ng dambuhalang parusa at ligaya na naghihintay sa akin.

Ang kanyang pagkalalaki ay nakatayo nang buong tindi-matigas, nagngangalit ang mga ugat, at tila may sariling buhay na naghahanap ng mapaglalagyan.

“Halika na rito, Elijah,” madiin na utos ni Kuya Gabriel.

Ang boses niya ay paos, puno ng awtoridad na hindi ko kayang suwayin.

“Upo.”

Nanginginig ang aking mga tuhod habang dahan-dahan akong lumalapit.

Ang bawat hakbang ko ay tila paglalakad patungo sa gitna ng apoy.

Sa bawat segundo, nararamdaman ko ang pagpintig ng aking sariling butas, tila ba natatakot pero sabik na sabik na muling masakop.

Humawak ako sa kanyang matitigas na balikat, ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang balat habang dahan-dahan kong iniaangat ang aking katawan upang pumuwesto sa ibabaw niya.

Nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang dambuhalang ari na humalik sa bukana ko, napasinghap ako.

“N-nghhh… Kuya…”

“Dahan-dahan lang, Elijah. Sa’yo lang ’to at akin ka lang,” bulong niya, habang ang kanyang mga kamay ay gumapang sa aking baywang, pinipiga ang aking laman upang ihanda ako sa pasakit na darating.

Sinimulan kong ibaba ang aking bigat.

Sa unang pulgada pa lamang, naramdaman ko na ang pagpunit ng aking kailaliman.

“Ahhh! H-hindi… Kuya, sandali!”

Napatigil ako, ang aking mga hita ay nanginginig nang husto habang ang aking mga luha ay nagsimulang pumatak sa kanyang dibdib.

“Napakalaki… p-p*tangina, Kuya, bakit ganito kalaki? Hindi… hindi ako nasasanay…”

Kahit ilang beses na naming ginawa ito, tila laging bago sa aking katawan ang laki niya.

Ang bawat kiskisan ng kanyang mainit na balat sa aking masikip na butas ay tila isang marahas na pagsakop.

Pakiramdam ko ay mabibiyak ako sa dalawa.

Ang aking katinuan ay unti-unting naglalaho habang tanging ang sakit at ang init ng kanyang ari ang nangingibabaw.

“Kaya mo ’yan, Elijah. Lunukin mo lahat,” madiing sabi ni Kuya Gabriel, ang kanyang panga ay nakaigting habang pinapanood niya ang paghihirap ko.

“Gusto ko makita kung paano ka nabubura sa laki nito. Sabihin mo sa akin, kaninong t*ti lang ang papasok sa’yo nang ganito?”

“S-sa’yo lang… nghhh… mmmph! K-Kuya… p-pakiusap, dahan-dahan…” hikbi ko habang pilit kong ibinababa ang aking balakang ng isa pang pulgada.

Plak.

Isang basang tunog ang umalingawngaw sa silid nang mas lalo siyang bumaon.

Napatingala ako, ang aking leeg ay nanigas sa tindi ng sensasyon.

Ang sakit ay nagiging isang uri ng kuryente na dumadaloy sa aking mga ugat.

Bawat hibla ng aking butas ay pilit na bumubuka, inuunawa ang dambuhalang bagay na pilit sumisira sa aking loob.

Pakiramdam ko ay nararating na niya ang aking sikmura, hinahalukay ang bawat bahagi ng aking pagkatao na dapat ay tago.

“Ahhh! A-aray! Kuya… m-masyado nang malalim… p-p*tangina, ang s-sakit!” angal ko, ang aking boses ay gumaralgal na sa tindi ng emosyon.

Ngunit sa likod ng sakit na iyon, nararamdaman ko ang isang matinding pulso-isang pagnanasa na hindi ko kayang itanggi.

Ang aking butas ay nagsimulang rumesponde, kumakapit sa kanyang laki habang sinusubukan nitong lamonin ang bawat pulgada.

“H’wag kang hihinto, Elijah. Ipakita mo sa akin kung paano mo ’to tatanggapin lahat,” bulong ni Kuya Gabriel, ang kanyang mga kamay ay bumaba sa aking puwitan, pinupwersa akong bumaba pa nang husto.

“Akin lang ang butas na ’to. Ako lang ang pwedeng gumawa nito sa’yo. Sabihin mo!”

“Nghhh… oo… s-sa’yo lang ’to, Kuya! Ahhh! P-punuin mo ako… w-wasakin mo ako!” Sa puntong ito, nawala na ang lahat ng hiyang nararamdaman ko.

Ang sakit ay naging kasama ng sukdulang sarap.

Dahan-dahan, sa bawat pagbaba ko, nararamdaman ko ang pag-unat ng aking laman.

Ang bawat ugat sa kanyang ari ay ramdam ko sa loob ng aking kailaliman, tila ba iginuguhit ang kanyang pangalan sa bawat bahagi ng aking loob.

Hanggang sa isang huling madiing pagbaba…

SLICK. PLAK.

Sa wakas, naramdaman ko ang pagtama ng kanyang balahibo sa aking balat.

Ang dambuhalang ari ni Kuya Gabriel ay tuluyan nang pumasok, sagad hanggang sa kailaliman ng aking pagkatao.

Napasigaw ako nang walang tunog, ang aking mga mata ay tumirik habang ang aking buong katawan ay nanginginig sa tindi ng pagkakapuno.

Wala nang espasyo, wala nang hangin-tanging ang init at laki ni Kuya Gabriel ang nanatili sa loob ko.

“A-ahhh… mmmph… p*tangina… n-nasa loob na lahat…” bulong ko sa gitna ng paghingal, habang ang aking mga luha ay patuloy na dumadaloy, hindi na dahil sa sakit, kundi dahil sa katotohanang sa wakas, ako ay tuluyan na niyang pag-aari.

CHAPTER 20

ELIJAH

Nanatili akong nakadagan sa kanya nang ilang sandali, hinihingal, habang ang aking kailaliman ay pilit na kumakapit sa dambuhalang bagay na pumatay sa aking katinuan.

Ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang ari sa loob ko-isang malakas at mainit na tibok na tila ba sinasabing siya na ang nagpapatakbo sa daloy ng dugo ko.

Hindi ako makagalaw.

Ang bawat bahagyang pag-uga ko ay nagdudulot ng matinding kuryente na nagpapahina sa aking mga tuhod.

“Ano, Elijah? Bakit ka tumigil?” ang boses ni Kuya Gabriel na parang isang kulog sa aking pandinig.

“Ngayong nasa loob mo na ang buong burat ko, ay akala mo ba tapos na tayo?”

Naramdaman ko ang kanyang mga kamay na muling humawak sa aking balakang, habang ang kanyang mga daliri ay bumaon sa aking laman nang may kasamang bagsik.

Sa isang iglap, siya na ang nagdikta ng galaw.

Itinulak niya ang kanyang balakang paitaas nang madiin.

“A-Ahhh! K-Kuya! P-puta s-sagad na… nghhh!” Napakapit ako sa kanyang mga bisig sa tindi ng nararamdaman ko, samantalang ang aking mga kuko ay bumaon sa kanyang balat.

Ang bawat tulak niya ay tila sumusungkit sa aking bituka na ikinapipikit ko at daing sa sobrang sarap.

“M-masyado nang malalim… p*tangina, Kuya, p-parang pinupuno mo ako sa loob…”

“Iyan ang gusto ko. Gusto kong maramdaman mo kung gaano kalaki ang burat ko para sa maliit na butas mong ’to,” ang gigil niyang bulong, habang banaag sa kanyang boses ang pagkapuno ng kahayukan at pagnanasa.

Sinimulan niya ang isang mabagal pero madiing ritmo.

Sa bawat pagbaba ko, naririnig ko ang basang tunog ng kiskisan ng aming mga laman.

Plak

.

Plak

.

Plak

.

“I-ipangako mo sa akin, Elijah… habang ninamnam mo ’tong burat ko sa loob mo… sino ang nag

mamay-ari

sa’yo? “ bulyaw niya sa gitna ng paghingal.

“I-ikaw… ahhh! Ika-ikaw lang, Kuya Gabriel!” hikbi ko.

Ang bawat salita ay putol-putol dahil sa tindi ng sarap na humahalo sa hapdi.

“A-akin ’yan… ang dambuhalang burat mong to… akin lang ’to, ’di ba?”

Isang mapanganib na ngisi ang sumilay sa kanyang labi bago niya binilisan ang bawat bayo.

Hindi na ito marahan.

Bawat bagsak ko sa kanyang ari ay tila isang malakas na sampal ng laman na umaalingawngaw sa buong silid. Ang aking mga ungot ay naging malakas na ungol, samantalang ang aking mga mata ay tumitirik na sa tuwing tinatamaan niya ang kung anong bahagi sa loob ko na ikinapuputi ng mga mata ko sa sarap na tanging siya lang ang nakakaalam.

“Oo, sa’yo lang ’tong burat ko asawa ko. Pero ipasok mo to sa kokute mo… Na ang butas mong ’to, ay sa akin lang. Akin lang tong butas mo diba? Ako lang ang kakantot sa masarap mong butas diba?!” ang madiin niyang pagkakasabi na animo’y kaswal kaming nagkakausap habang binabarena niya sa mabibilis na kantot ang butas ko.

“Kahit anong gawin mo, kahit kanino ka tumingin, ang katawan mo ay laging hahanap hanapon ang laki ng burat ko. Ako lang ang wawasak sa butas mong to, Elijah. Ako lang ang pwedeng pumasok dito nang ganito kadiin hanggang sa mawasak ka.”

“Nghhh! Oo… Kuya… w-wasakin mo ako! Huwag kang hihinto… p-pakiusap!” nawala na ang lahat ng pagpipigil sa aking sarili.

Ang aking katawan ay tila naging isang hayop na naghahanap ng higit pang pasakit.

“Ang s-sarap… ptangina, ang s-sarap ng titi mo, Kuya! P-punuin mo ako ng semilya mo… mmmph!”

Sa bawat marahas na pagbayo niya, nararamdaman ko ang pag-alon ng aking tiyan.

Kitang-kita ko kung paano bumabakat ang dulo ng kanyang ari sa aking balat sa tuwing sumasadsad siya nang sagad. Pakiramdam ko ay isa akong maruming babae sa ilalim niya, isang aliping sumasamba sa bawat tulak ng kanyang pagkalalaki.

“Tignan mo ’to, Elijah. Tignan mo kung paano mo nilalamon ang buong pagkatao ko,” utos niya habang pilit na pinatitingin ako sa pagitan ng aming mga hita kung saan magkadugtong ang aming mga katawan.

Ang aking butas ay namumula na, pilit na bumubuka sa bawat paghugot niya bago muling lalamunin nang buo ang kanyang katigasan.

“A-Ahhh! K-Kuya… h-hindi ko na kaya… m-malapit na ako!” sigaw ko, ang aking buong katawan ay nanginginig na sa tindi ng tensyon.

Ang bawat ugat ko ay tila sasabog na sa init na ibinibigay niya.

“Bawal kang labasan hangga’t hindi ko sinasabi!” bulyaw niya, habang mas lalo niyang binilisan ang ritmo, na tila ba isang makinang walang kapaguran na nais akong ubusin hanggang sa huling patak ng aking lakas.

Hindi na ako

makahinga

nang maayos. Habang parang

sinasapian

naako sa sobrang

pagdedeliryo

bugbog

na

bugbog

niya ang parte sa loob ng aking butas, kung saan

nagbibigay

sakin ng kakaibang

kiliti

na halos

ikamatay

ko sa sobrang sarap.

Ang bawat marahas na pagbayo ni Kuya Gabriel ay tila ninanakawan ako ng hangin, ngunit pinalilitaw naman ang isang uri ng init na nagpapalumpo sa aking katinuan.

Ang buong silid ay puno na ng amoy ng pawis, alak, at ang malagkit na amoy ng aming pagnanasa.

Ang bawat umpugan ng aming mga balat na nagbabanggaan ay tila isang musikang sumasabay sa mabilis na tibok ng aking puso.

“Nghhh! K-Kuya… s-sandali… m-masyado nang mabilis!” hikbi ko, habang ang aking ulo ay pabalik-balik na umiiling sa unan sa sobrang sarap ng kanyang barurot na kantot.

Samantalang ang aking mga kamay ay wala nang lakas para itulak siya; sa halip, pilit ko siyang hinahatak palapit, baon ang aking mga kuko sa kanyang matitigas na balikat.

“Bakit, Elijah? ’Di ba ito ang gusto mo?” angil ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang boses ay tila galing sa ilalim ng lupa- mababa

,

paos

, at

baritono

at lalakeng lalake .

“Ito ang kailangan ng katawan mo, ’di ba? Ang punuin ka ng lahat ng meron ako?”

Sa isang iglap, binuhat niya ang aking mga binti at isinabit ito sa kanyang mga balikat. Sa posisyong ito, mas lalong bumuka ang aking kailaliman, walang kalaban-laban sa bawat pagsadsad niya papaloob.

“Ahhh! P*tangina! Kuya… s-sagad na sagad na!” sigaw ko, ang aking boses ay pumiyok sa tindi ng sensasyon.

Ramdam ko ang dulo ng kanyang dambuhalang ari na humahalik sa aking puson mula sa loob.

“W-winawasak mo na ako… nghhh! Ang s-sarap pero p-parang mamamatay ako!”

“Mamatay ka sa sarap sa ilalim ko, Elijah,” madiin niyang bulong habang idinidiin ang kanyang mukha sa aking leeg, binabalahura ito ng mga basang halik at kagat.

“Sabihin mo sa akin… kanino lang ’tong butas na ’to? Kanino lang ’tong butas mong masikip na parang gustong putulin ang t*ti ko sa tindi ng kapit?”

“S-sa’yo… ahhh! Sa’yo lang, Kuya Gabriel! Mmmph!” Napakagat-labi ako nang madiin niya ang isang bahagi sa loob ko na nagpadala ng kuryente hanggang sa dulo ng aking mga daliri sa paa.

“A-akin ’yang dambuhalang burat na’yan… p-pakiusap, p-pahirapan mo pa ako… ahhh!”

“Iyan… iyan ang gusto kong marinig,” sabi niya, habang mas lalo niyang pinalakas ang bawat tulak papaloob.

Bawat bayo niya ay may kasamang tunog ng kiskisan ng laman na basang-basa na sa aming mga katas.

“Ako lang ang may kakayahan kumantot sayo ng ganito. Walang ibang makakagawa nito sa’yo, Elijah. Walang ibang makakapuno sa’yo nang ganito kundi ang titi ko lang.”

“Oo… nghhh… Kuya… p-punuin mo ako…i-iputok mo sa loob ko!” nawala na ang lahat ng aking dangal sa sobrang sarap niyang bumarurot.

Pakiramdam ko ay isa na lamang akong sisidlan ng kanyang obsesyon.

Ang bawat umpugan ay lalong

bumibilis

.

Ang bawat

ungot

ko ay

nagiging

iyak

na ng

ligaya

.

Pakiramdam ko ay lumulutang ako sa gitna ng kadiliman, at ang tanging angkla ko ay ang mabigat at matigas na katawan ni Kuya Gabriel na nakadagan sa akin.

Ang kanyang dambuhalang ari ay tila naging bahagi na ng aking bituka, bawat ugat ng burat niya ay tila kabisado na ng aking butas.

“Tignan mo ako, Elijah! Tignan mo kung paano kita binababoy!” bulyaw niya, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa sarap.

“Akin ka lang. Kahit anong mangyari, sa akin ka lang babalik. Dahil ako lang ang nakakaalam kung paano ka busugin nang ganito.”

“A-ahhh! K-Kuya… h-hindi ko na k-kaya… m-malapit na… nghhh! P*tangina, Kuya, la-labasan na ako!” ang aking buong katawan ay nagsimulang manginig nang husto.

Ang init sa loob ko ay tila bulkan na handa nang sumabog, at ang bawat madiing tulak ni Kuya Gabriel ang nagsisilbing mitsa nito.

“Sabay tayo, Elijah… sabay tayo asawa ko,” madiin niyang bulong bago niya ibinigay ang pinakamalakas at pinakamalalim na mga bayo na tila ba nais niyang ibaon ang kanyang buong pagkatao sa loob ko.

Hindi ko na nararamdaman ang aking mga

binti

.

Ang buong mundo ko ay lumiit at nagpokus na lamang sa lugar kung saan kami magkadugtong ni Kuya Gabriel.

Ang bawat sadsad niya ay tila mas lalong lumalalim, tila ba pilit niyang inaabot ang pinakakailaliman ng aking kaluluwa.

Ang bawat ungot ko ay naging paos na hiyaw, isang pagsuko sa dambuhalang lakas na bumabalot sa akin.

“K-Kuya… h-hindi ko na… mmmph! P*tangina, Kuya, s-sasabog na ako!” sigaw ko, ang aking mga mata ay tumirik habang ang aking mga kamay ay pilit na kumakapit sa kanyang pawisang likod.

“Ilabas mo, Elijah! Ibigay mo sa akin ang lahat!” bulyaw ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang mga bayo ay naging marahas at walang pakundangan. Bawat umpugan ay tila isang deklarasyon ng pag-aari.

“Sa akin ka lang lalabasan! Sa t*ti ko lang!”

Naramdaman ko ang pag-igting ng bawat kalamnan sa katawan ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang panga ay nakaigting, ang kanyang mga ugat sa leeg ay halos pumutok na sa tindi ng presyon na nararamdaman niya sa nalalapit niyang pag orgasmo.

Sa isang huling madiing tulak- isang

baon

na tila ba

nais

niyang pumasok hanggang sa aking puso -naramdaman ko ang isang sarap na halos ikarating ko sa alapaap.

“A-AHHHH! KUYA!”

“PUTANGINA BUBUNTISIN NA KITAAAAAA!”

Kasabay ng aking pagtili ay ang pagdaloy ng aking sariling katas sa aking tiyan, ngunit mas naramdaman ko ang nangyayaring pangdedeposito ng semilya ni kuya sa loob ko.

Isang matinding pintig ang nagmula sa dulo ng ari ni Kuya Gabriel.

At pagkatapos, ang init.

Isang napakainit at malapot na pulandit ang bumuhos sa aking kailaliman.

Kitang kita ko ang nakakaulol na sarap na inirerehistro ng kanyang mukha habang naninigas ang kanyang buong katawan sa ginagawa niyang pag aalay ng kanyang masarap na krema sa loob ng aking pwerta.

Ramdam ko ang bawat bugso ng kanyang semilya habang pinupuno niya ang bawat sulok ng aking butas.

Ang tindi ng init niyon ay tila nakakapaso, tila ba nilalagyan niya ng tatak ang aking loob na siya lang ang nagmamay-ari sa akin.

“Nghhh… mmmph… Elijah…” ungol ni Kuya Gabriel, ang kanyang boses ay puno ng sukdulang sarap at pagod.

Hindi niya muna hinugot ang kanyang ari.

Nanatili siyang nakabaon nang sagad, tila ba sinisiguradong walang ni isang patak ng kanyang binhi ang makakatakas sa aking loob.

Hingal na hingal kaming dalawa.

Ang tanging naririnig sa silid ay ang aming malalalim na paghinga at ang mabigat na tibok ng aming mga puso na tila nag-uusap.

Dahan-dahang ibinagsak ni Kuya Gabriel ang kanyang ulo sa aking balikat, ang kanyang mainit na hininga ay humahaplos sa aking balat.

“Tignan mo ’yan,” ang mahinang bulong niya, habang banaag sa kanyang boses ang kapaguran.

“Puno na naman ng semilya ko itong butas mong ’to… naging imbakan na yata ng lahat ng katas ko” ang pabiro niyang sambit habang marahang tumatawa

“At bukas, paggising mo, ay mas mabuti na ang pakiramdam mo dahil sa ibinigay ko sa’yo.” Ang segunda niya na ikinangiti ko naman.

“S-salamat, Kuya…” Ang mahinang sagot ko, pilit na ibinabalik ang aking katinuan.

Bagama’t masaya ay nakakaramdam parin ako ng kakaiba.

Ang pagkakasala naming dalawa ay nandoon pa rin, pero mas nangingibabaw saking pakiramdam na ako ay “buo” dahil sa kanya.

Dahan-dahan niyang hinugot ang kanyang sariling kargada mula sa loob ko.

Pareho pa kaming napaawang ang mga bibig ng maramdaman namin ang pangungulila ng aming kaselanan sa isa’t isa.

Naramdaman ko ang pag-agos ng labis na puting likido sa aking mga hita, isang ebidensya ng aming makasalanang gabi.

Pinanood ko si Kuya Gabriel habang tinititigan niya ang kanyang gawa- ang aking

namumula

at

nanginginig

na butas na tila hindi na

magsasara

dahil sa laki ng pumasok.

“Akin ka lang, Elijah. Tandaan mo ’yan,” huling sabi niya bago niya ako niyakap nang mahigpit, at marahang itinatago sa kanyang mga bisig habang ang aming mga lihim ay nananatiling nakakubli sa dilim ng gabi.

Wala nang

urungan

.

Ang bawat

patak

ng kanyang

binhi

sa loob ko ay isang

kontrata

na

habambuhay

na kaming

magkakabuhol

bilang

magkapatid

sa harap ng mundo, at

bilang

magkasintahan

sa

ilalim

ng mga

kumot

.

__

MARCO

May mga gabing tila nagiging buhay ang katahimikan sa loob ng aming tahanan.

Hindi ito ang uri ng katahimikan na nagbibigay ng kapayapaan; ito ay isang mabigat, malapot, at mapanirang uri ng pananahimik na tila bumabalot sa bawat sulok ng mga pasilyo.

Nakaupo ako sa gilid ng aking kama, ang mga paa ay nakalapat sa malamig na sahig, habang ang aking mga mata ay nakapako sa madilim na dingding.

Ang dingding na ito ang tanging hangganan ng aking mundo at ng mundo ni Elijah.

At sa gabing ito, tulad ng maraming gabi nitong mga nagdaang linggo, ang dingding na iyon ay tila nagiging manipis na balat na nagdadala ng mga lihim na hindi ko dapat naririnig.

Bago pa man dumating ang kaguluhan sa aming buhay, kilala ko na si Kuya Gabriel. Hindi ko kailangan ng maraming salita para maintindihan siya.

Bilang kanyang kapatid, saksi ako sa kanyang paglaki at sa unti-unting pagbuo ng isang dambuhalang apoy sa kanyang loob.

Noong mga tinedyer pa kami, ang kanyang pagkalalaki ay tila isang sumpa na hindi niya kayang kontrolin. Isa ito sa mga problema niyang noong una pa niya pinapasan.

Sapagkat ang kanyang libido ay hindi lamang basta mataas; ito ay tila isang gutom na hayop na laging naghahanap ng mapagsasabugan.

Naaalala at sariwang sariwa ko pa ang mga panahon lalong lalo na ang mga hapon noong kami ay nasa highschool pa lamang.

Lalabas siya ng banyo na pawis na pawis, habang ang mga mata ay mapupula, at ang kanyang panga ay laging nakaigting.

Apat, lima, o anim na beses sa isang araw-hindi sapat ang sariling kamay para patayin ang init na iyon.

Iba’t ibang babae ang tinitira niya, sapagkat alam niyang pinagkakaguluhan siya ng mga ito.

Kantot kung kantot, birada kung birada.

Gahaman sa sex at talagang kantutan lang ang nasa isip.

Iyon ang Kuya Gabriel na nakasanayan ko- isang lalaking tila sasabog na sa sobrang tensyon ng laman na walang mapuntahan.

Bagaman humina ang kanyang libido, lalong lalo na nang nagkaedad na siya. Ay alam kong araw araw kong magsalsal itong si Kuya, na halos kami nalang ang napapagod sakanya.

Ngunit nag iba ang lahat ng iyon, ng dumating si Elijah.

Si Elijah ay hindi lamang basta anak ng yumaong kaibigan ni Tatay.

Siya ay tila isang anghel na naligaw sa gitna naming mga barako.

Ang kanyang balat ay tila porselana, samantalang ang kanyang mga mata ay laging may bakas ng kalungkutan pero puno ng ningning, habang ang kanyang boses ay tila isang malumanay na himig sa gitna ng aming magaspang na usapan.

Sobrang ganda niya kumpara sa mga tunay na babae dito saming lugar.

Masyadong maganda para sa isang lalaki, at alam kong hindi lamang ako ang nakapansin niyon.

Doon ko nakita ang unti-unting pagbabago ni Kuya.

Ang dating mainitin na ulo at mapusok ay napalitan ng isang uri ng pagiging mapagbantay na halos nakakasakal na.

Noong una, naniwala ako na ito ay dahil sa pagmamalasakit ng isang nakatatandang kapatid.

Ayaw niyang mabully si Elijah dahil sa pagiging malambot nito.

Pero habang tumatagal, ang pagiging “kuya” niya ay naging isang madilim na anino na animo’y papantay sa obsesyon.

Dahil kapag may mga lalaking tumitingin kay Elijah sa labas, o kapag may mga nanliligaw na nagtatangkang lumapit sa aming bahay, ay nakikita ko agad ang pag-igting ng mga kamao ni Kuya Gabriel.

Ang kanyang mga mata ay nanlilisik, na tila handang pumatay ng sinumang magtatangkang humawak sa porselanang pag-aari niya.

Hanggang sa dumating ang araw na gumuho ang lahat- ang

pagbagsak

ng katawan ni Elijah.

Saksi ako sa bawat sandali ng aming desperasyon.

Noong sinabi ng manggagamot ang pambihirang kondisyon ni Elijah- ang pangangailangan ng katawan nito sa semilya ng isang lalaki upang

manatiling

buhay -ay tila isang masamang panaginip.

Ngunit sa gitna ng takot at kalituhan, may isang bagay na tumatak sa isip ko-ito ay ang sobrang kabilisan ng pagboboluntaryo ni Kuya Gabriel.

Walang pag-aalinlangan.

Walang pagdadalawang-isip.

Noong unang gabi na nangyari ang “gamutan,” narito ako sa kwarto niya at nakahiga lang sa hospital bed.

Narinig ko ang bawat iyak ni Elijah, ang bawat ungot ng sakit na unti-unting nagiging ungot ng kalituhan at sarap.

Pagkatapos niyon, lumabas si Kuya Gabriel na tila pasan ang buong mundo.

Sinabi niya sa amin na hirap na hirap siya.

Sabi niya, ay parang pinapatay siya ng konsensya dahil kailangan niyang gawin iyon sa kinakapatid naming si Elijah para lamang sa kalusugan nito.

Sinabi niya na pilit niyang nilalabanan ang sarap dahil alam niyang mali.

Naniwala kami.

Naniwala ako.

Dahil sino ba naman ang mag-iisip na ang isang kapatid ay magagawang magsamantala sa isang taong walang kalaban-laban?

Ngunit nitong mga nakaraang linggo, may nagbago. At ang pagbabagong iyon ang dahilan kung bakit hindi ako makatulog sa gabi.

Sinasabi nila na may nahanap na silang bagong tabletas o gamot na pwedeng inumin ni Elijah.

Sabi nila, hindi na kailangan ni Kuya na makipagsex at iaalay ang kanyang semilya na kailangan ng katawan ni Elijah.

Sa harap ng hapag-kainan, tila normal ang lahat.

Si Elijah ay unti-unting bumabalik ang kulay at sigla, at si Kuya Gabriel naman ay tila naging ibang tao.

Wala na ang pagiging bugnutin nito.

Wala na ang pagiging mainitin ng ulo nito.

Ang kanyang aura ay magaan, tila isang tao na nakatuklas ng sikreto ng kaligayahan. Palagi siyang nakangiti, laging kalmado ang kanyang pananalita. Pero para sa akin na nakakakilala sa kanyang tunay na kalikasan, ang kalmadong iyon ay nakakatakot.

Dahil ang itsura ni Kuya Gabriel ay itsura ng isang lalaking busog na busog.

Nakikita ko ito sa paraan ng kanyang paglalakad-may kumpyansa, may pag-aari.

Nakikita ko ito sa kanyang mga mata-wala na ang gutom na dati ay laging naroon.

Mukha siyang isang tao na gabi-gabi ay nakakakuha ng sukdulang kaligayahan.

Mukha siyang isang lalaking kakatapos lang magpaapaw ng kanyang binhi sa loob ng isang mainit at masikip na sisidlan.

Ang kanyang mga balikat ay relax, ang kanyang panga ay hindi na nakaigting dahil ang lahat ng tensyon sa kanyang katawan ay nailabas na sa pamamagitan ng marahas at walang humpay na pagbayo.

At habang nakaupo ako rito sa dilim, narinig ko na naman ang gabi gabing musika ng dalawang taong nagpapakasasa.

Plak

.

Plak

.

Plak

.

Isang basang tunog ng laman.

Tunog ng mga hita na humahampas sa hita.

Tunog ng balat na nagtatama sa balat nang may kasamang matinding puwersa. Hindi ito tunog ng isang taong nanggagamot.

Ito ay tunog ng isang lalaking nagpapakasasa sa kanyang pagnanasa.

Pinikit ko ang aking mga mata, pero mas lalong tumalas ang aking pandinig.

Narinig ko ang mahinang ungot ni Elijah.

Hindi ito ungot ng sakit. Ito ay isang paos at malalim na hikbi ng pagsuko-isang tunog na tila nagmula sa kailaliman ng kanyang lalamunan dahil sa tindi ng bagay na pumupuno sa kanya sa kabilang kwarto.

Nararamdaman ko ang bawat pag-uga ng dingding. Bawat madiing tulak ni Kuya Gabriel ay tila nararamdaman ko rin dito sa aking higaan.

Alam ko ang ritmo. Alam ko kung kailan siya bumibilis, kung kailan siya nagiging marahas, at kung kailan niya nais na ibaon ang kanyang buong pagkatao sa loob ni Elijah.

Naalala ko ang sinabi ni Kuya kaninang umaga habang nagkakape kami.

“Maayos na si Elijah, Marco. Hindi na niya kailangan ng tulong ko. Ang mahalaga, ligtas na siya.”

Gusto ko siyang tawanan noon.

Gusto ko siyang tanungin kung bakit ang kanyang mga mata ay tila kumikinang sa tuwing tinitignan niya ang namumulang labi ni Elijah.

Gusto ko siyang tanungin kung bakit ang kanyang mga kamay ay tila nanginginig sa pagnanais na hawakan muli ang balakang ng bata.

Pero nanatili akong tahimik.

Dahil alam ko ang katotohanan.

Ang pill o tabletas na sinasabi nila ay isa lamang dahilan para mapagtakpan ang ginagawa nilang kamunduhan.

Isang paraan upang mapanatili ang kanilang sikreto sa loob ng apat na sulok ng kwartong iyon.

Gabi-gabi, si Kuya Gabriel ay bumabalik sa kanyang tunay na anyo-ang mapanirang hayop na sa wakas ay nakahanap ng kanyang parausan.

At si Elijah… si Elijah ay tila naging isang aliping sumasamba sa bawat sakit at sarap na ibinibigay ni Kuya.

Ang prustrasyon na naipon ni Kuya sa loob ng maraming taon- ang galit ng kanyang

pagkalalaki

na walang

mapuntahan -ay doon na nailalabas lahat. Sa loob ni Elijah.

Bawat bayo, bawat bugso ng kanyang binhi, bawat marahas na pag-angkin ay isang paraan ng pagpapalaya sa sarili niyang mga demonyo.

At ako? Ako ang piping saksi sa pagkasira ng aming pamilya.

Nakikinig sa bawat tunog ng kanilang mga laman, habang ang anino sa pagitan ng mga pader ay lalong nagiging madilim.

Alam kong malapit na silang matapos para sa gabing ito.

Nararamdaman ko ang pagbilis ng ritmo sa kabilang kwarto.

Ang bawat tulak ay mas nagiging madiin, mas nagiging hayok. At pagkatapos, ang katahimikan.

Isang katahimikang alam kong puno ng malapot na katotohanan-na si Kuya Gabriel ay muling naging buo sa pamamagitan ng pagwasak sa katinuan ni Elijah.

CHAPTER 21

MARCO

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong lumunok ng laway habang nakikinig sa bawat lagutok ng kama ni Elijah na humahampas sa pader.

Ang bawat tunog ng kanilang mga laman- ang

basang

kiskisan

ng

balat

ni Kuya Gabriel at ng

kailaliman

ni Elijah- ay tila isang martilyo na paulit-ulit na pumupukpok sa natitira ko pang katinuan.

Nanginginig ang aking mga kamay sa dilim, hindi dahil sa lamig ng gabi, kundi dahil sa matinding kaba at pagpipigil na parang sumasakal sa aking lalamunan.

Alam kong mali ang makinig.

Alam kong kasalanan ang bawat segundong hinahayaan kong lamunin ako ng sitwasyong ito.

Ngunit ang aking sariling katawan ay tahasan nang nagtaksil sa akin.

Ramdam ko ang pagdikit ng pawis sa aking damit at ang mabilis, halos marahas na pagkabog ng aking dibdib.

Ang bawat impit na ungot ni Elijah ay tumatagos sa manipis na dingding- paos

, hirap, at tila

nalulunod

sa isang

maruming

uri ng sarap .

Ang boses na iyon ay parang lason na mabilis na kumalat sa aking mga ugat, direktang nagpabigat at nagpaigting sa dambuhalang nasa pagitan ng aking mga hita.

Hindi ko maikakaila, lalo na’t ito ang marka ng aming dugo. Salamat sa lahi namin, sapagkat kaming magkakapatid ay biniyayaan ng mga katawang tila ginawa para manira at sandatang angkop sa pagpapaligaya.

Alam kong dambuhala ang kay Kuya Gabriel, ngunit habang mahigpit kong hinahawakan ang sarili kong katigasan sa gitna ng dilim, alam kong hindi ako pahuhuli.

Kung mahaba ang sa kanya, ang sa akin naman ay mas matambok.

Kasing-taba at kasing-tambok ng de-latang Angel Evaporada-isang mataba, matigas, at makapal na laman na tila sasabog na sa tindi ng katigasang mayron ako ngayon.

Ang bawat

ugat

na

bumabalot

dito ay

nagmamakaawa

ng

mapagsasabugan .

Napapikit ako nang mariin, pilit na kinakagat ang aking labi para pigilan ang sariling boses habang muling sumasapaw sa dilim ang pagdaing ni Elijah.

“A-Ahhh… K-Kuya… mmmph!”

Sa bawat ungot niya, lalong tumitibok at nagpupumiglas ang aking pagkalalaki.

Bumalik sa alaala ko ang mga araw bago nagbago ang lahat-noong unang lumabas ang misteryosong sakit ni Elijah.

Hindi lang ang kanyang kalusugan ang unti-unting bumigay; ang kanyang buong pisikal na anyo ay parang hinubog para maging isang bangungot ng tukso para sa aming mga lalaki sa bahay na ito.

Unti-unting nagkakahubog ang kanyang katawan, na maiihahalintulad sa isang perpektong katawan ng babae.

Ang kanyang baywang ay naging sobrang liit at pino, habang ang kanyang balakang at puwitan ay lalong lumobo at naging matambok-isang perpektong hubog na tila bote ng Coca-Cola, na sadyang ginawa para markahan at pagsamantalahan ng malalaking kamay ng lalakeng katulad ko.

Ang kanyang tiyan ay nanatiling patag at makinis, ngunit ang bawat paghinga at galaw niya ay may mapanlinlang na indayog.

Sa katanuyan, si Elijah ay masyadong maganda para sa isang lalake, at masyadong mapang-akit para manatili lamang bilang isang nakababatang kapatid sa paningin ng isang barakong tulad ni Kuya Gabriel-o kahit na sa akin.

Bagaman isinisigaw ng aking konsensya na itigil ito, mahirap balewalain ang katotohanan.

Ang bawat umpugan ng laman na naririnig ko ay malinaw na imahe ng paglubog ng dambuhalang ari ni Kuya sa loob ng mainit at masikip na katawan ni Elijah.

Naramdaman ko ang pagtulo ng kaunting malapot na likido sa dulo ng aking matambok na ari.

“PUTANGINA” ang bulalas ko ng maramdaman ko ang pagpulandit ng paunang katas mula sa ulo ng burat ko.

Sa tindi ng aking pagkatigas ay halos masakit na ito, isang kirot ng kawalan ng masulingan.

Itanggi ko man sa isipan ko, ngunit namamayani saking utak ngayon ang imahe kung paano nilalamon ng masikip na butas ni Elijah ang laking iyon ni Kuya Gabriel, kung paano bumabakat ang dulo ng katigasan sa manipis at makinis na balat ng puson ni Elijah sa bawat madiing sadsad ni Kuya Gabriel.

Maging ang aking katawan ay nagrerebelde na.

Ang gamot na sinasabi nilang dahilan ng kanyang pagbabago ay isa lamang pabalat sa totoong karumihan ng bahay na ito.

Nahanap na ni Kuya Gabriel ang perpektong imbakan niya ng tamod para sa kanyang walang katapusang libog, at si Elijah ay ang kawalang-malay na biktima na ngayon ay unti-unti nang nasasanay sa burat ni Kuya Gabriel na ginawa para mang wasak.

Mahigpit kong hinawakan ang sarili kong katambukan, pilit na kinokontrol ang aking paghinga habang ang bawat ungol sa kabilang kwarto ay parang nagpapaso at lumalapnos sa aking balat.

Ang aming pamilya ay puno ng mga nakasusulasok na lihim, at ang nag-aapoy kong burat ngayon ay ang pinakamalinaw na patunay na ang apoy sa loob ng bahay na ito ay hinding-hindi na mapapatay pa.

Ipinikit kong muli ang aking mga mata, subalit sa bawat basang kiskisan ng kanilang balat, ang sarili kong imahinasyon ang tuluyang pumatay sa natitira ko pang bait at katinuan.

Sa dilim, ang aking mga kamay ay kusa nang kumilos.

Sa bawat marahas at mabilis na paghagod ko sa aking katigasan, nagbago ang mukha sa aking isipan.

Hindi na si Kuya Gabriel ang nakapatong sa malaporselanang katawan ni Elijah.

Sa halip, ako ang nakahiga, at si Elijah ang nakasakay sa ibabaw ko.

Malinaw na malinaw kong naramdaman sa aking isip kung paano lulubog ang aking matambok na animo’y delata ng evapoada sa laki, sa loob ng kanyang masikip na butas.

Hindi rin nakatakas saking mahalay na isipan ang kanyang katawang parang bote ng coke sa sobrang pagkaperpekto, na marahas na gumigiling sa ibabaw ko, samantalang ang kanyang matambok na balakang na humahampas sa aking mga hita na sinisipsip ang init ng bawat pulgada ng aking pagkalalaki, hanggang sa sabay kaming malunod sa kasalanang hinding-hindi na namin kailanman matatakasan.

“Patawad, Elijah… p-patawad,” bulong ko, basag at nanginginig ang boses habang humahabol ako ng hininga sa dilim.

Sunud-sunod ang pagtulo ng malamig na pawis sa aking sintido, dala ng matinding bigat ng konsensya.

Pero sa kabila ng pagsisisi, ang aking kamay ay patuloy pa rin sa pag-akyat-manaog sa aking nag-aapoy na ari-walang takot, walang preno, nilalamon ng sariling karumihan.

Mali ito.

Alam na alam ko. Kasalanan ang pagnasaan ang taong itinuturing naming kapatid, ang mismong taong kasalukuyang winawasak at nilalamon ni Kuya Gabriel sa kabilang silid.

Ngunit ang bawat impit na ungot ni Elijah na tumatagos sa manipis na pader ay tila isang demonyong imbitasyon na kusang pumipilit sa aking mga daliri na bumilis pa sa pagsalsal.

Habang hinahaplos ko ang aking burat, malinaw na malinaw kong binubuo sa aking isip ang mukha niya-ang kanyang makinis at maputing puson na parang sumasalo sa dulo ng isang malaking bangungot.

Naiisip ko ang kanyang mga mata na tumitirik, lalong lalo na ang kanyang labi na naghihingalo sa sarap habang nararamdaman ang kapal ng ari na pilit na pumapasok sa kanyang sikmura.

“S-sorry… patawarin mo ako, Elijah…” paulit-ulit kong daing sa kawalan, ngunit ang ritmo ng aking kamay ay lalong naging marahas, at walang pakundangan.

Wala na akong pakialam sa tama o mali.

Ang bawat impit na daing niya sa kabila ay naging mitsa ng sarili kong kaligayahan.

Ang init sa aking puson ay parang isang aktibong bulkan na pilit sumasabog.

Ang bawat makapal na ugat sa aking matambok na ari ay nagpupuyos, nanginginig sa tindi ng presyon ng dugong nanalaytay sa tigang na tigang kong burat.

Rinig na rinig ko ang pagmamaneho ng sarili kong katawan habang ang init ay mabilis na umaakyat mula sa aking mga bayag patungo sa pinakadulo.

Sa isang huling marahas at desperadong paghagod-sabay ng pag-abot ni Elijah sa tugatog ng kanyang sariling daing sa kabilang silid-ay ang tuluyang pagputok ng aking pigil na pigil na kasalanan.

“Nghhh! E-Elijah!”

Sunod-sunod at malalakas na bugso ng mainit at malapot na likido ang marahas na kumawala sa dulo ng aking matambok na ari.

Tumalsik ito sa aking nanginginig na tiyan at sa basang-basang kumot.

Sa tindi ng sarap ay parang sinasakal ako, na tila’y ninakawan ako ng hininga, at iniwan akong nakalugmok sa dilim-nanginginig, basang-basa ng pawis, at walang lakas.

Nanatili akong nakahiga nang matagal, pilit nilalamon ng katahimikan habang ang init ng aking binhi ay dahan-dahang lumalamig sa aking balat.

Kasabay nito ang pagbaha ng matinding pagsisisi sa aking dibdib, ang panginginig ng buong kalamnan.

Ngunit habang unti-unting nananahimik ang kabilang silid at naririnig ko ang huling mga pagbuntong-hininga ni Kuya Gabriel, alam ko sa sarili ko na huli na ang lahat.

Hindi na ito mawawala.

Ang dambuhalang lihim ng pamilyang ito ay hindi na kay Kuya Gabriel lamang-ngayon, pati ang aking sariling katawan at ang bawat patak ng binhi ko ay nakatali na sa bawat ungot at pagdurusa ni Elijah.

---

Napakabigat at namumugto ang aking mga mata nang tuluyan akong magising kinaumagahan.

Parang may nakasingit na buhangin sa bawat kurap ko, resulta ng isang hatinggabing punong-puno ng mga tunog na hinding-hindi ko na kailanman mabubura sa aking isip, at ng sarili kong pagtataksil sa gitna ng madilim na silid.

Amoy na amoy ko pa rin ang malansang bakas sa aking higaan-ang natuyong marka ng aking semilya sa kumot na nagsisilbing tahimik na selyo ng aking kasalanan.

Dahan-dahan kong nararamdaman ang konsensyang mahinang kumakain saking katinuan, na parang may pasan akong mundo.

Magkaganon paman ay humakbang ako pababa sa kusina.

Ang simoy ng hangin ay dapat sana’y nag-aanyaya ng sarap dahil sa amoy ng bagong sangag na kanin at piniritong tuyo, pero ang sikmura ko ay agad na umikot at binaligtad ng pagka-alaala.

Naabutan ko si Kuya Gabriel na nakatayo nang tuwid sa harap ng kalan, masiglang hinahalo ang kanyang kape.

“O, Marco, gising ka na pala. Maupo ka na, luto na ’tong almusal,” bati niya.

Ang boses niya ay buo, malakas, at umaapaw sa kakaibang sigla.

Walang bakas ng pagod, walang hihingal-hingal na boses.

Ang kanyang balat ay tila kumikinang pa, isang malinaw na patunay ng isang lalaking nakatulog nang mahimbing at masaya pagkatapos ng isang marahas at matagal na pagpapakasasa sa laman.

Naupo ako sa aking pwesto, ni hindi ko magawang itaas ang aking paningin para tumingin man lang sa kanyang mga mata.

Maya-maya pa ay bumaba na rin si Lucas mula sa itaas.

Kung tutuusin, si Lucas ang kilala naming pinakamaingay sa aming lima.

Siya ang tipo ng tao na unang babanat ng mga korni at nakakatawang biro pagbaba palang ng hagdan, ang unang mangungurot sa ulam, o kaya’y may dalang kuwento tungkol sa mga nakaka-date niyang babae.

Pero ngayon? Para siyang isang malamig na anino na tahimik na lumutang patungo sa hapag-kainan.

Wala ang dating ingay na nakasanayan namin sakanya.

Mabagal ang bawat kilos ni Lucas; at marahang hinila niya ang upuan nang walang kahit anong kalansing, naupo nang tuwid na tuwid, at tuwid ding nakatitig sa baso ng tubig sa kanyang harapan.

Walang “magandang umaga.”

Walang

asaran

.

Ang makikita mo sa kanya ay isang klase ng katahimikan na kailanman ay hindi mo iisipang magmumula sa kanya-isang lalaking tila binagsakan ng langit at lupa, na animo’y may malalim at mabigat na kaisipang pilit kinikimkim sakanyang sarili.

At huli sa lahat, bumaba si Elijah mula sa kanyang silid.

Biglang napahigpit ang hawak ko sa aking tinidor hanggang sa namutla ang mga buko-buko ko.

Si Elijah ay nakasuot lang ng isang maluwag na t-shirt, pero hinding-hindi niyon maitatago ang namumula niyang leeg- mga

bakas

ng

madiing

halik -at ang bahagyang panginginig ng kanyang mga tuhod at binti habang naglalakad patungo sa mesa.

Ang kanyang mga labi ay bahagyang maga at namumula, mas lalong namumula kesa dati.

Bawat hakbang niya ay may kasamang mabigat na ingat, isang pilay na indayog na nagpapaalala sa akin kung gaano kadambuhala ang bagay na pumasok at sumira sa kanyang katawan kagabi.

“Kain na tayo,” masayang pag-aanyaya ni Kuya Gabriel habang inilalagay ang plato ng mainit na kanin sa mismong gitna.

Nagsimula ang almusal, ngunit ang dating hapag na punong-puno ng tawanan, kantiyawan, at buhay ay napalitan ng isang nakabibingi at nakakasakal na katahimikan.

Ang tanging ingay na naririnig sa buong hapag ay ang pagtama ng mga kutsara at tinidor sa pinggan.

Si Kuya Gabriel ay panaka-nakang sumusulyap kay Elijah, gamit ang isang mapag-angking tingin- isang

ngiting

nagtatagumpay

na tila ba

tahimik

na sinasabi sa aming lahat na siya ang may-ari ng gabing iyon, na siya ang dahilan kung bakit ganito na lang ang

takbo

ng mundo ngayon.

Inabutan pa niya si Elijah ng ulam.

“Kumain ka nang marami, Elijah. Kailangan mo ng lakas.”

Tumango lang nang mabilis si Elijah, ni hindi nagawang lumingon o makatingin man lang sa aming direksyon.

Ang kanyang mga pisngi ay nag-aapoy sa pula, pilit na isinusubo ang kanin para lang maitago ang panginginig ng kanyang labi.

Napatingin ako kay Lucas.

Kanina pa siya tulalang nakatingin sa kawalan, ang kanyang kutsara ay nakalubog sa kanin pero hindi niya kailanman itinataas para subukan.

Napakalayo ng kanyang isip, tila ba naghahanap siya ng sagot sa isang madilim na sulok ng mesa. Kakaiba.

Kung noon ay gagawin ni Lucas ang lahat para basagin ang awkwardness sa tuwing hapunan, ngayon ay tila siya pa ang nagpabigat nang husto sa hangin dahil sa kanyang malamig at nakakakilabot na pananahimik.

“Bakit parang ang tatahimik niyo?” basag ni Kuya Gabriel sa katahimikan, habang ang boses ay may bahid ng panunuyang nag-aangkin.

“Marco? Lucas? Anyare sa inyong dalawa at parang ang seseryoso niyo naman? Para kayong mga namatayan ng manok dyan.”

“Puyat lang, Kuya,” maikling tugon ni Lucas.

Walang buhay ang boses niya, walang emosyon, napakalayo sa dating masiglang tono. Pagkatapos sabihin iyon, hindi na siya muling nagsalita pa o nag-angat ng tingin.

“Ako rin, medyo sumama lang ang pakiramdam ko kagabi,” dagdag ko naman, habang naramdaman ko ang biglaang pagpintig at muling pagtigas ng aking matambok na ari sa ilalim ng mesa, lalo na nang dumikit ang tingin ko sa mapintog at nanginginig na balakang ni Elijah na nakaupo sa tapat ko.

Ang hangin sa kusina ay tila

numipis

, at

kinakapos

kami sa

paghinga .

Ang bawat subo ng pagkain ay parang lason na mapait sa lalamunan.

Ang pamilyang dati naming pinangangalagaan at pinoprotektahan ay tila isang marupok na bubog na tuluyang nagkabiyak-biyak at hindi na kailanman maibabalik sa dati.

Habang si Kuya Gabriel ay patuloy sa kanyang masiglang pagkain, kaming dalawa ni Lucas ay nalulunod sa aming sariling kadiliman-siya sa kanyang seryosong pag-iisa, at ako naman ay sa ingay ng mga lihim na tanging ako lang ang nakakabatid.

Wala nang nagbibiro.

Wala nang natatawa.

Ang tanging naiwan sa hangin ay ang malagim na amoy ng pagnanasa at ang masangsang na amoy ng semilya na parang kumakapit pa rin sa bawat dingding ng bahay na ito- isang

apoy

na

hinding-hindi

na

mapapatay

kahit kailan.

_

_

ELIJAH

Tapos na ang almusal, ngunit ang mabigat na presyon sa aking dibdib ay nananatiling nakadagan-isang malamig na bato na ayaw bumaba sa aking lalamunan.

Maingat akong tumayo, dahan-dahang inililigpit ang aking pinagkainan habang pilit kong kinakaya ang bawat matalim at sumasaksak na kirot sa aking kailaliman.

Ang bawat simpleng galaw ko- ang

paghakbang

, ang bahagyang

pagbaluktot

ng

baywang -ay parang isang malupit na paalala ng nangyari kagabi.

Ang bawat marahas at walang humpay na pagbaon ni Kuya Gabriel, at ang pag-aapoy sa nararamdamang init na hanggang ngayon ay parang nanunuot pa rin sa loob ng aking sikmura.

Maglalakad na sana ako patungo sa lababo para hugasan ang mga plato nang biglang may pumigil sa aking balikat.

Bahagya akong napatalon sa gulat, muntik nang mabitawan ang hawak ko.

Si Kuya Marco pala.

“Elijah,” tawag niya.

Malumanay ang kanyang boses, gamit ang mismong tono na ginagamit niya kapag may nais siyang ituwid o pangaralan nang may malasakit.

“Sandali lang.”

Lumingon ako sa kanya, dahan-dahang hinila pababa ang suot kong t-shirt na bahagyang umakyat dahil sa paggalaw.

“Bakit po, Kuya Marco?”

Nag-angat siya ng tingin, at ang kanyang mga mata ay dumapo sa aking suot- isang

napakaikling

shorts na halos hindi na

lumalampas

sa

kalahati

ng aking

hita .

Sa totoo lang, ay wala akong balak magsuot ng ganito; sadyang ito lang ang kaisa-isang pinakakomportableng suotin dahil sa hapdi, pamamaga, at panginginig ng aking mga binti ngayon.

Pero sa mukha ni Kuya Marco, tila may mali at nakakabulag sa kanyang nakikita.

“Siguro mas mabuting magpalit ka muna ng mas angkop na suot, Elijah,” malumanay niyang sabi, bagama’t mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang panga.

“Yung mas mahaba-haba sana. Alam mo naman, puro lalaki tayo rito sa bahay. Hindi masyadong magandang tignan ’yang ganyan kaikli.”

Napaawang ang aking labi. Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng init at hiya sa aking mga pisngi.

“P-po? Ah, sige po… magpapalit na lang po ako pagktapos-”

“Bakit?”

Naputol ang sasabihin ko nang umalingawngaw ang malamig, matigas na boses ni Kuya Gabriel mula sa may pintuan.

Nakasandal siya sa hamba ng kusina, habang ang mga braso ay nakahalukipkip sa kanyang dibdib, habang ang kanyang mga mata ay matalim, nagliliyab, at tuwid na nakatitig kay Kuya Marco.

Parang lalong lumiit ang kusina dahil sa bigat ng kanyang presensya.

“Bakit kailangang magpalit ni Elijah?” pag-uulit ni Kuya Gabriel.

Dahan-dahan siyang humakbang palapit, ang bawat yabag ay mabigat at puno ng panghahamon.

“Wala namang problema sa suot niya. Sa amin ni Lucas, ayos na ayos lang ’yan. Maliban na lang kung may nararamdaman kang kakaiba kaya ka nadidistract sa suot niya, Marco.”

Nakita ko ang biglang pag-igting at pagtigas ng panga ni Kuya Marco.

Huminto siya sandali, pilit kinokontrol ang sarili bago sumagot, ang boses ay mababa ngunit may diing nagpipigil ng galit.

“Hindi sa ganoon, Kuya. Sinasabi ko lang na hindi nararapat ang ganyang kaikling suot. Paano kung may ibang makakita sa kanya? Halos magmukha na siyang naka-panty lang sa ikli niyan.”

Isang mapang-asar, mapang-angking ngisi ang sumilay sa labi ni Kuya Gabriel.

Tila ba may alam siyang kaming dalawa lang ang nakakaalam, at ginagamit niya iyon para sadyang galitin at ipitin si Marco.

“Bakit pag tayo ang nakaboxers lang dito sa loob ng bahay, ay hindi mo naman pinupuna?” hamon ni Kuya Gabriel, mas lumapit pa hanggang sa magkalapit na ang kanilang mga mukha.

“Lahat tayo rito ay lalaki. Bakit kapag kay Elijah, kailangang may exemption? Bakit parang apektadong-apektado ka sa mga binti niya?”

Nanatiling tahimik si Kuya Marco.

Nakita ko ang pagdilim ng kanyang paningin, ang panginginig ng kanyang mga kamay na parang nagpipigil na bumulusok ang mga salitang gustong kumawala sa kanyang bibig.

Tumingin siya sa akin-isang tingin na punong-puno ng pag-aalala, poot, at hindi maipaliwanag na emosyon-bago muling ibinaling ang matalim na tingin kay Gabriel.

“Bahala ka,” matipid at malamig na sabi ni Kuya Marco.

“Sinasabi ko lang ang tama.”

Hindi na niya hinintay ang huling sasabihin ni Kuya Gabriel.

Mabilis siyang tumalikod at lumabas ng kusina, iniwan kaming dalawa sa gitna ng nagbabagang tensyon sa ere.

Naiwan akong nakatungo, mahigpit na hawak ang mga maruruming plato.

Wala pang isang segundo ay naramdaman ko na ang presensya ni Kuya Gabriel sa aking likuran.

Tumayo siya nang napakalapit, sapat para maramdaman ko ang init ng kanyang katawan na parang nagmumula sa isang nagbabagang bakal.

“Huwag mo siyang intindihin,” bulong niya sa tabi mismo ng my tainga, ang boses ay mababa, paos, at puno ng nakakatakot at mapag-angking awtoridad.

“Bagay sa’yo ang ganyang kaikli. Mas madaling… haplusin ang matatambok mong hita.”

Napalunod ako ng laway, habang ang kaba at ang pamilyar na init ay sabay na kumabig sa aking dibdib.

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya, at sa kanyang mga mata, nakita ko ang parehong apoy na pumatay sa akin kagabi.

Pareho kaming litong-lito sa inasal ni Marco, ngunit pareho rin kaming nakatali sa madilim na lihim na muli naming bubuhayin sa oras na sumapit ang dilim.

CHAPTER 22

ELIJAH

Dali-dali akong pumasok sa kwarto ni Kuya Gabriel.

Amoy na amoy ko pa rin sa hangin ang nangyari sa amin kagabi-iyong malapot at mainit na samyo na dati ay ikinahihiya ko, pero ngayon ay tila hinahanap-hanap na ng katawan ko.

Nanginginig ang mga kamay ko habang binubuksan ko ang cabinet niya para kumuha ng pantalong ipapalit sa suot kong maikling salawal.

Eksaktong paghila ko ng tela, biglang umilaw at sunod-sunod na nag-vibrate ang cellphone ni Kuya Gabriel sa may headboard.

Dahil sa kaba, hindi ko napigilang sulyapan ang screen. Halos tumigil ang tibok ng puso ko sa nabasa ko. Mensaheng kadarating lang-mula kay Doc Santos.

Doc Santos:

Gabriel, magandang balita! Ngayon lang na-confirm, may nagawa na kaming bagong gamot para kay Elijah.

Inaayos

na namin ang mga

tableta

, at may

parating

na specialist para

tumulong

sa distribution.

Maaari

na siyang

gumaling

nang hindi na

kailangang

dumaan

sa dating

paraan

.

Napako

ako sa

kinatatayuan

ko.

Dapat ay

tumatalon

ako sa

tuwa

.

Dapat ay ito na ang sagot sa mga dasal ko para matigil na ang ginagawa naming kahalayan upang gawing maskara sa tunay naming nararamdaman.

Pero sa halip na gumaan ang loob ko, isang matinding pagkakasala ang sumasakal sa aking leeg.

Nakokonsensya ako dahil imbes na matuwa, ang unang pumasok sa isip ko ay ang takot na matitigil na ang pag-angkin ni Kuya Gabriel sa akin.

Noong unang linggo, halos mamatay ako sa dumi ng tingin ko sa sarili ko; lalo na’t ayaw kong kapatid ko ang gumagawa nito sa akin.

Pero ngayon, habang iniisip ko ang gamot na ginawa ng mga dalubhasang doktor, parang mas gusto ko pang manatiling maging ganito at piliin ang dating paraan kung paano ako gagaling.

Dahil sa bawat bayo niya, sa bawat ungot ng pangalan ko, ay ramdam na ramdam ko ang ginhawa, pagmamahal at pagkalingang isinasalin sa akin.

Para itong mahika, na animo’y isang madilim at makapangyarihang enerhiya na nagpaparamdam sa akin na buhay na buhay ako.

Kapag uminom ako ng gamot, mawawala ang init na iyon.

Mawawala ang tanging dahilan kung bakit niya ako kailangang hawakan nang ganoon kadiin.

Tok! Tok! Tok!

Mabilis ko itong binalik sa lamesa.

Bumukas ang pinto at pumasok si Kuya Gabriel, na halatang nagmamadali.

Agad niyang dinampot ang cellphone niya at binasa ang text.

Nakita ko kung paano nanlaki ang mga mata niya at kung paano humigpit ang hawak niya sa phone habang tinatanggap ang balita.

“S-sino ’yon, Kuya?” tanong ko.

Pilit kong pinapakalma ang boses ko, kahit ang totoo ay nagdarasal ako na sana ay huwag siyang umamin.

“May problema ba?”

Tumingin siya sa akin.

Kitang-kita ko ang gulo sa mga mata niya-iyong sandali na parang gusto niyang sabihin ang totoo pero nanaig ang sarili niyang dilim.

Mabilis niyang binulsa ang cellphone.

“Wala ’to. Iyong taga-talyer lang, nagtatanong tungkol sa mga bayarin sa piyesa. Huwag mo nang isipin ’yon,” sabi niya.

Mababa lang ang boses niya, habang banaag na parang may itinatagong panginginig at sekreto.

Isang makasalanang ngiti ang gumapang sa akin nang mapagtanto kong hindi niya sinabi ang totoo.

“Nagsisinungaling siya.”

Ngayon pa lang niya nalaman sa mismong minuto na pumasok siya, pero sa loob ng ilang segundo, pinili niyang itago ang lunas para lang manatili ako sa kanya.

Ang tindi ng konsensya na nararamdaman ko ay parang lumulunod sa akin dahil alam kong mali ito, pero ang bawat parte ng katawan ko ay nagdiriwang dahil nakompirma kong maging siya ay takot na mawala ang ginagawa naming dalawa araw araw.

“Ah, ganoon ba?” sabi ko, habang dahan-dahang lumalapit sa kanya, nagkukunwaring nanghihina pa rin.

“Akala ko kasi… baka may balita na sa hospital. Baka may nahanap na silang iba pang alternatibo para hindi na tayo mahirapan nang ganito, ’di ba?”

Hinawakan niya ang mga balikat ko. Ang mga palad niya ay tila nag-aapoy sa init.

“Wala silang nahanap, at wala silang maghanap Elijah. Sabi ko naman sa’yo, ako lang ang makakapagligtas sa’yo,” madiin niyang sabi habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko.

Napalunok ako.

Ang katotohanang may gamot na pero pareho naming itinatago-siya sa pagsasalita, at ako sa pananahimik-ay parang isang sumpa na tinatanggap namin nang may ngiti.

Alam ko sa sarili ko na dapat na magalit ako, pero ang pakiramdam na isinasalin niya ang buhay niya sa akin gabi-gabi ay masyadong mahiwaga para bitawan.

“Ginalaw mo ba ’tong cellphone ko?” biglang tanong niya, parang tinitignan kung nahuli ko siya.

“Hindi, Kuya,” pagsisinungaling ko rin.

“Kinuha ko lang ’tong pantalon, kabilin-bilinan kasi ni Kuya Marco.”

Hinila niya ako sa isang mahigpit na yakap at hinalikan ako sa noo-isang halik na parang panunumpa na hinding-hindi niya ako papakawalan.

Habang nakayakap ako sa kanya, ramdam ko ang bigat ng kasalanan naming pilit naming kinukubli sa kadiliman, pero kasabay nito ang isang kakaibang lakas.

May gamot na, oo.

Pero hangga’t itinatago namin ang lihim na ’to, mananatili kaming nakatali sa isa’t isa-sa isang masarap at makapangyarihang kasinungalingan.

__

GABRIEL

Parang napaso ang hita ko sa tindi ng panginginig ng cellphone sa bulsa ko.

Noong nabasa ko ang mensahe ni Doc Santos, parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Halos hindi ako makahinga.

Sino’ng mag-aakala? Iyong kwentong inimbento lang naming dalawa ni Elijah para magkaroon kami ng dahilan na magtalik nang walang naghihinala-iyong tabletang sinasabi naming ginagawa pa lang kaya kailangan muna ang katawan ko para mabuhay siya-ay biglang naging totoo.

Ang “lihim na gamot” na gawa-gawa lang namin para mapagbigyan ang init sa pagitan naming dalawa, heto na, mayroon na palang katunayan ang mga doktor para rito at tuluyan nilang naisakatuparan ang isang kwentong sa una ay gawa gawa lang namin upang pagtakpan ang ginagawa naming kahalayan sa gabi.

Dapat ay naglulundag ako sa tuwa.

Dapat ay ito na ang pagkakataon para maging normal na ulit ang lahat.

Pero sa halip na gumaan ang loob ko, parang may kung anong madilim na kamay na sumakal sa puso ko.

“Wala ’to, Elijah. Sa talyer lang, nagtatanong tungkol sa mga bayarin,” pagsisinungaling ko.

Ang bilis lumabas ng mga salitang punong puno ng kasinungalingan mula saking bibig, pero ang tindi ng konsensya na kasunod niyon ay parang lason sa lalamunan ko.

Tinitigan ko ang mukha ni Elijah habang nakayakap siya sa akin.

Napakaamo, napakalinis.

Alam kong napakawalang-hiya ko lalo na’t pinagkakaitan ko siya ng pagkakataong gumaling sa paraang tama at hindi kailangang dumaan sa ganitong uri ng kahihiyan.

Pero paano ko sasabihin? Paano ko aaminin na ang “dahilan” na pinaghahawakan namin para manatiling magkadikit ay hindi na kailangan?

Kapag nalaman niya ang totoo, matatapos na ang lahat.

Mawawala na ang ugnayan namin na tanging kami lang ang nakakaalam.

Mawawala na ang karapatan kong angkinin ang bawat hibla ng katawan niya gabi-gabi.

At hindi ko yata kayang mangyari iyon.

Matagal akong naghanap sa labas ng ibang taong makakasabay sa stamina ko, sa tindi ng pangangailangan ko.

Pero lagi akong

sawi

.

Lagi akong

nakukulangan

.

Hindi ko alam na ang tanging nilalang na makakatapat sa akin ay ang sarili ko palang kina-kapatid.

Sa bawat pagbayo ko sa kanya, sa bawat ungot niya ng pangalan ko, nararamdaman ko ang kakaibang lakas. Para akong nagsasalin ng buhay sa kanya- isang

mahikang

kami lang ang

nakakaunawang

dalawa habang buong puso kong

nilalatag

ang pagmamahal ko sa bawat kantot

ararong

ginagawa ko sakanya.

Hindi lang ito basta

simpleng

libog.

Lampas

na ito sa kung anong

tatak

ang

ibinibigay

ng

lipunan

sa amin.

Ramdam ko, kahit hindi niya sabihin, na mahal niya rin ako.

Nararamdaman ko iyon sa bawat kapit niya sa balikat ko at sa bilis ng pintig ng puso niya habang nakadikit siya sa dibdib ko.

Mamatay-matay din siya sa sarap sa piling ko, at iyon ang nagbibigay sa akin ng kapangyarihang magpatuloy sa kabila ng katotohanang may inembento nang gamot para sakanya.

Kailangan kong dayain ang mga kapatid namin, lalo na sina Marco.

Hindi nila pwedeng malaman na may gamot na.

Kapag nalaman nila, sila mismo ang kukuha kay Elijah mula sa akin.

Gagawin ko ang lahat-magsisinungaling ako nang paulit-ulit, at manlilinlang ako-manatili lang siyang nakadepende sa aking katawan at semilya.

Makasarili

na kung

makasarili

.

Malupit

na kung

malupit

.

Pero mas pipiliin ko ang masarap at makapangyarihang kasinungalingang ito kaysa sa katotohanang maglalayo sa aming dalawa.

Sa mundong ito, siya lang ang tanging nagpaparamdam sa akin na ako ay tunay na buhay.

At hinding-hindi ko hahayaang mawala iyon dahil lang sa isang pirasong tableta. __

ELIJAH

Pagkasara ng pinto, nanatili akong nakahiga, nakikiramdam sa bawat tibok ng puso ko.

Ramdam ko pa rin ang init ng mga daliri ni Kuya Gabriel sa balikat ko.

May gamot na.

Totoo na ang tabletang dati ay gawa-gawa lang namin para magkaroon ng dahilan upang magkadikit ang aming libog na mga katawan gabi-gabi.

Ngunit magkaganon paman ay mas tumatak sa akin ang tingin ni Kuya Gabriel.

Iyong pag-aalalang ipinakita niya habang nagsisinungaling siya sa harap ko-alam kong totoo iyon.

Ayaw niya akong gumaling sa paraang mawawala ako sa kanya.

At sa halip na matakot, ay parang may kung anong kuryenteng gumagapang sa katawan ko.

Gusto ko ang ideya na kailangan niya rin ako, na desperado rin siyang itago ang mundong kaming dalawa lang ang nakakaalam.

Pero habang pinagmamasdan ko ang sarili kong mga kamay na nanginginig pa rin dahil sa panghihina, ay bahagya akong napahinto.

Pagod na akong laging nakadepende sa kung kailan lang niya ako gustong hawakan para lang bumuti ang pakiramdam ko.

Paano kung bigla siyang mawala? Paano kung mapagod siya sa akin? Mahal ko siya, ngunit hindi naman pwedeng nakadepende lang sakanya kung kailan niya ako gustong kantutin, at doon ko lang rin makukuha ang gusto ko mula sakanya.

Ayoko namang mag initiate na kantutin niya ako lalo na’t hindi naman kaya ng pride ko iyon at hindi babaihan.

Habang iniisip ang mga dapat kung gawin para tuluyang makantot ni Kuya Gabriel base sa kung saan at kailan ko gusto, at nang huminto narin ang panghihina ng katawan ko ay doon pumasok ang isang ideya saaking ulo.

Isang planong alam kong sobrang gulo pero ito lang ang paraan para makuha ko ang lahat.

“Pupunta ako sa ospital nang palihim. At kukunin ko ang gamot.

Pero hindi ko sasabihin sa kanya na nasa akin na ito at hahayaan ko siyang isipin na mahina pa rin ako.

Magpapanggap ako na kailangan ko pa rin ang bawat patak ng semilya niya para lang makatayo ako sa umaga.

Sa ganoong paraan, hindi matitigil ang mga gabi namin. At makakayanan ko ang intensidad ng kantutan naming dalawa.

Magpapatuloy ang marahas na pag-angkin niya, ang mga ungot niya sa leeg ko, at iyong pakiramdam na parang isinasalin niya ang kaluluwa niya sa loob ko tuwing nagtatalik kami.

Nakakonsensya.

Pakiramdam ko, napakasama kong tao dahil niloloko ko siya sa paraang alam kong masasaktan siya kapag nalaman niya.

Pero kailangan ko ’to.

Kailangan kong lumakas para mas makayanan ko ang tindi niya. Para kapag binalot na naman kami ng dilim at kalibugan, hindi na lang ako basta tumatanggap sa mararahas niyang ulos-gusto ko ’yung kaya ko na ring sumabay sa kanya.

“Isang tableta sa umaga para mabuhay at tuluyang lumakas ang katawang lupa ko,” bulong ko habang kinakapa ang dibdib ko.

“At ang kantot at tamod ni Kuya Gabriel sa gabi para maramdamang buhay ako.”

Plano ko nang tawagan si Doc Santos bukas habang wala ang mga kapatid ko. Magpapalusot nalang yata ako na gusto ko lang mag liw-a-liw at maglakad ng ako lang mag isa lalo na’t boring din naman sa bahay.

At kapag nakuha ko na ang gamot, sisiguraduhin kong walang makakakita kung saan ko itatago.

Mabigat sa loob, pero mas matimbang ang pagnanasang nararamdaman ko ngayon.

Kailangan ko ang gamot para sa kalusugan ko, pero aminin ko man o hindi, mas kailangan ko ang burat ni Kuya Gabriel.

At gagawin ko ang lahat para hindi maputol ang koneksyon naming dalawa, kahit kailangan ko pang bumuo ng sarili kong lihim sa loob ng lihim niya.

“Kuya, aalis lang ako saglit. Sobrang boring na rito sa bahay, gusto ko lang sanang mag-ikot-ikot sa bayan,” sabi ko kay Kuya Gabriel habang nag-aayos siya para pumasok sa talyer.

Pinilit kong gawing natural ang boses ko, iyong tipong parang naiinip lang na bata at walang mahawan sa bahay kaya gustong maglaro sa labas.

Nakita ko ang pagkunot ng noo niya, ang pag-aalala na laging nandoon kapag iniisip niyang baka himatayin ako sa daan.

“Kaya mo na ba? Baka mapano ka sa init, Elijah,” tanong niya, habang hinahawakan ang noo ko.

“Kaya ko na, Kuya. Diyan-diyan lang naman ako sa mall, magpapalamig lang. Nakakasakal na kasi rito sa kwarto,” sagot ko sabay ngiti nang bahagya.

Sa loob loob ko, ay kinakabahan ako.

Ito ang unang pagkakataon na gagawa ako ng malaking hakbang nang wala siyang kaalam alam.

Ganon nalang ang tuwa ko nang pumayag din siya sa huli, basta’t mag-ingat daw ako at mag-text agad kung makaramdam ng hilo.

Pag-alis niya, ay mabilis akong nag-ayos.

At gaya ng plano ko ay hindi ako nagpunta sa mall.

Sumakay ako ng tricycle diretso sa ospital, sa opisina ni Doc Santos.

Habang naglalakad sa hallway ng ospital, ramdam ko ang tingin ng mga tao.

Mukha siguro akong sakitin, pero ang totoo, ang bilis ng takbo ng adrenaline sa katawan ko. Pagpasok ko sa clinic, gulat na gulat ang doktor.

“Elijah? Bakit mag-isa ka lang? Nasaan si Gabriel?” tanong ni Doc Santos.

“Gusto ko lang po sana ng update tungkol sa bagong tableta,” diretsahan kong sabi.

“Sabi po ni Kuya, parang malapit na raw matapos ’yung formula? Gusto ko na po sanang simulan kung pwede.”

Naniwala ang doktor sa dahilan ko kung bakit wala ang kuya sa tabi ko.

Siguro dahil kitang-kita naman sa mukha ko na desperado na akong bumuti ang pakiramdam ko.

Ibinigay niya sa akin ang paunang supply-isang maliit na puting bote na punong puno ng tabletas.

“Heto, Elijah. Isang beses sa isang araw lang. Pero dapat alam ito ni Gabriel para ma-monitor niya ang epekto sa’yo. Wag kang mag alala at epektibong epektibo iyan, lalo na’t nakalusot na iyan sa maraming clinical trials”

“Opo, Doc. Maraming salamat po,” pagsisinungaling ko habang mahigpit na hawak ang bote sa loob ng bulsa ko.

Paglabas ko ng ospital, ay parang may kung anong bigat na nawala sa aking dib dib.

Pumunta ako sa isang fast food chain sa bayan, at umorder ng pagkain, at doon, kinuha ko ang unang tableta nang masubukan ko naman ito.

Nilunok ko iyon kasabay ng tubig, nararamdaman ang lamig nito sa lalamunan ko.

“

Heto

na.

Gagaling

na ako.“

Nagpalipas pa ako ng ilang oras sa bayan para hindi mahalata at mas kapani-paniwala ang dahilang ginamit ko sakanila.

Nag-ikot-ikot ako sa mga department store, tumingin ng mga damit, pilit na nag-aakto na parang normal na tao lang na namamasyal.

Pero bawat taong nadadaanan ko, at sa bawat ngiting nakikita ko, ay parang may bumubulong sa akin na napakasama kong tao.

Niloloko

ko ang mga kapatid ko.

Niloloko

ko ang

lalaking

gabi-gabing

nagbubuhos

ng

pawis

at init para lang sa

ikabubuhay

ko.

Pero habang nararamdaman ko ang unti-unting paghupa ng pagod sa mga binti ko dahil sa gamot, narealize ko na tama ang desisyon ko. Bagama’t na niloloko ko silang lahat, lalo na’t narito na saakin ang mga gamot.

Ngunit hindi iyon sapat na dahilan upang tumigil ang ginagawa namin ni Kuya Gabriel sa bawat umaga at gabi.

Sanay na ang katawan ko sa burat na naglalabas pasok at kumakawawa sa puke ko-hinahanap hanap na ng butas ko ang kantot na nagpapanginig sa mga binti at katawan ko.

Pag-uwi ko ng hapon, ay sinalubong ako ni Kuya Gabriel.

“O, kumusta ang gala?”

“Ayos lang, Kuya. Medyo napagod lang pero masaya,” sabi ko habang humahalik sa pisngi niya.

Gusto kong malungkot sa konsensyang nararamdaman ko nang makita ko ang matamis niyang ngiti-isang ngiting nagsasabing masaya siyang nakita akong nakakagalaw.

Pero mas nanaig ang pagnanasang nararamdaman ko na tuluyang bumukas dahil sa pag aangkin niya sakin araw araw.

Ngayong may gamot na sa loob ko, alam kong mas makakayanan ko na ang bawat galaw niya mamayang gabi.

Mas malakas na ako, mas kaya ko nang sumabay.

Itinago ko ang bote ng gamot sa pinakailalim ng drawer ko, sa loob ng isang lumang medyas.

Isang

lihim

na gamot sa

ilalim

ng isang

lihim

na

relasyon

.

Alam ko, weird at ang gulo-gulo na ng buhay ko, pero habang iniisip ko ang mangyayari mamayang gabi, isa lang ang sigurado-kailangan ko pa rin ang burat ni Kuya Gabriel, at hinding-hindi ko hahayaang malaman niya na kaya ko na palang mabuhay nang wala ang tulong niya.

---

Nakahain na ang pagkain sa hapag. Naamoy ko na ang paboritong ulam nina Kuya Marco, pero napansin kong wala pa rin si Kuya Gabriel.

Kanina pa siya pumasok sa kwarto niya pagkauwi galing talyer, at hindi pa siya lumalabas.

May kung anong kaba sa dibdib ko-hindi ko alam kung dahil ba sa gamot na iniinom ko o dahil sa takot na baka may nahalata siya sa akin kanina.

“Ako na ang tatawag kay Kuya Gabriel,” sabi ko kina Kuya Marco bago ako tumayo at naglakad patungo sa kanyang silid.

Pagdating ko sa harap ng pinto, dahan-dahan ko itong binuksan nang hindi kumakatok-isang gawi na nakasanayan ko na dahil sa kondisyong mayroon ako.

Pero agad akong napaatras.

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Kuya Gabriel, ay nakatayo sa gitna ng kwarto, at walang suot na kahit ano.

Hubad na hubad siya, tila kakalabas lang ng banyo o balak pa lang magbihis.

Ang matikas niyang pangangatawan, ang mga bakas ng pagod sa kanyang kalamnan, at ang tindi ng kanyang pagkalalaki ay bumungad sa akin nang ganoon na lang.

Agad kong isinarado ang pinto sa likuran ko, pero hindi ako lumabas.

Nanatili ako sa loob ng kwarto, at nakasandal sa pinto habang mabilis ang tibok ng puso ko.

Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo sa aking mukha.

“K-kuya… handa na ang hapunan,” nauutal kong sabi.

Sinubukan kong iiwas ang tingin ko mula sakanya, pero sa bawat sulyap ko sa kanyang katawan, ay mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko sa ibaba.

Kahit alam kong naguguluhan siya at nabigla rin sa pagpasok ko, ang tanging nasa isip ko lang ay kung gaano ko gustong maramdaman ulit ang init niya sa loob ko mamayang gabi.

__

GABRIEL

Halos mapatalon ako sa gulat nang biglang bumukas ang pinto.

Nakatayo doon si Elijah, gulat na gulat, habang ako ay wala man lang kahit anong saplot sa katawan.

Mabilis niyang isinarado ang pinto, pero hindi siya lumabas.

Nanatili siyang nakatayo doon, nakatingin sa akin nang may halong kaba at…parang may kung anong kislap sa mga mata niya.

Dali-dali kong kinuha ang tuwalya ko para takpan ang sarili, pero mas matindi ang kahubdan na nararamdaman ko sa loob ng aking katawan.

Habang nakatingin ako sa kanya, ay parang may sumasakal sa aking leeg habang pinapatay ako ng dahan dahan ng aking konsensya.

Napaka-sama kong tao.

Tinitignan ko si Elijah-ang kina-kapatid ko na inosenteng nag-aanyaya lang ng hapunan-habang ako, ay hawak-hawak ko pa rin sa isip ko ang kasinungalingan tungkol sa gamot na tuluyang makakatulong sa sakit niya.

Kanina pa ako nakatulala rito sa loob ng aking kwarto, iniisip kung gaano ako kasama bilang tao at bilang kuya niya dahil pinagkakaitan ko siya ng tunay na gamot para lang sa sarili kong libog.

“S-sige, susunod na ako,” sagot ko, pero halos hindi lumabas ang boses ko.

Pakiramdam ko, ako ang pinakamaduming nilalang sa mundo.

Heto siya sa harap ko, mukhang mahina at kailangan ng tulong, habang ako ay nagpaplano na naman kung paano ko siya aangkinin mamaya gamit ang dahilan na “kailangan niya ako para mabuhay.”

Gusto kong umiyak, gusto kong magmura, pero mas nangingibabaw ang takot na baka kapag sinabi ko ang totoo, iwanan niya ako.

Nakita ko ang paglunok niya habang nakatingin sa akin.

Sa kabila ng lahat ng pagsisisi ko, kapag tinitignan ko si Elijah, hindi ko mapigilang maramdaman ’yung tindi ng pangangailangan ko sa kanya.

At doon ako mas lalong nadidiri sa sarili ko.

Gusto ko siyang protektahan, pero ako rin ang sumisira sa kanya.

Gusto ko siyang gumaling, pero ako ang humahadlang sa lunas na dapat ay malaya niyang nakukuha.

__

ELIJAH

Nakahawak pa rin ako sa hawakan ng pinto kahit naisara ko na ito.

Hindi ako lumabas. Sa halip, nanatili akong nakasandal doon, hinihingal habang pinagmamasdan ang bawat kurba ng katawan ni Kuya Gabriel.

Alam kong dapat ay umiwas ako ng tingin, pero ang lakas na nararamdaman ko mula sa iniinom kong gamot ay tila nagpapatalas sa aking mga mata.

Hindi ko magawang lumingon sa ibang direksyon.

Tinitigan ko siya.

Mula sa kanyang malalapad na balikat hanggang sa kanyang mga binti na puno ng lakas.

Sa halip na mahiya, naramdaman ko ang isang matinding pananabik.

Gusto ko siyang lapitan.

Gusto kong hawakan ang balat niya at maramdaman ang init na tanging siya lang ang nakakapagbigay.

Pakiramdam ko ay napakasama kong tao dahil habang niloloko ko siya sa pag-inom ko ng tableta, mas lalo ko namang gustong maging marumi sa piling niya.

Hindi ako gumagalaw sa pwesto ko. Hinahayaan ko ang sarili kong malunod sa tanawing nasa harap ko.

CHAPTER 23

GABRIEL

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Akala ko ay lalabas agad si Elijah pagkasabi kong susunod ako, pero nanatili siyang nakasandal sa pinto at sumandal doon ng ilang minuto, tila walang balak na gumalaw pa.

Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin-hindi sa takot, kundi sa isang paraang nagpapabilis ng tibok ng aking puso.

Sa bawat segundong dumadaan na hubad ako sa harap niya, lalong bumibigat ang aking pakiramdam.

Ako na yata ang pinakamasamang nilalang na nabubuhay sa mundo.

Tinitignan ko ang kanyang mukha na tila napakaamo, habang sa loob ng aking puso ay naroon ang lihim tungkol sa gamot na maaari sanang magligtas sa kanya.

Pinagkakaitan ko siya ng tunay na kalusugan para lamang sa pansarili kong pagnanasa.

“Elijah…” tawag ko sa kanyang pangalan, halos pabulong na dahil sa tindi ng hiya at pagsisising nararamdaman ko.

Heto ang kapatid ko, pinagmamasdan ako, habang ako naman ay patuloy na binubuo sa aking isipan kung paano ko siya muling aangkinin mamaya gamit ang isang malaking kasinungalingan.

Gusto kong humingi ng tawad, gusto kong sabihin sa kanya na may paraan na upang gumaling siya nang hindi ako kailangan, pero tila may nakabara sa aking lalamunan.

Natatakot ako. Natatakot ako na kapag nalaman niya ang katotohanan, hindi na niya ako titignan nang ganito.

Na mawawala ang tanging ugnayan na nagpaparamdam sa akin na ako ay mahalaga.

Kahit na nandidiri ako sa aking sarili, hindi ko magawang itulak siya palabas.

Ang tindi ng aking pagmamahal na humalo sa maling pagnanasa ang nagpapanatili sa akin sa ganitong kalagayan-isang lalaking lulong sa sarili niyang gawang-isip na lunas.

__

ELIJAH

Hindi ko na hinintay na sumagot si Kuya Gabriel.

Dahan-dahan akong humakbang papalapit sa kanya, bawat tapak ko sa sahig ay tila may kasamang bigat ng pagnanasa na hindi ko na kayang pigilin.

Ang layo sa pagitan namin ay unt-unting naglaho hanggang sa maramdaman ko na ang init na lumalabas sa kanyang katawan.

Tumigil ako sa harap niya, sapat na para maamoy ko ang pamilyar niyang bango-iyong amoy ng bagong paligo na humalo sa sarili niyang bango.

Tumingala ako sa kanya.

Ang mga mata niya ay puno ng gulo at pag-aalinlangan, pero hindi iyon ang tinitignan ko.

Ibinaling ko ang tingin ko sa kanyang pagkalalaki na tila may sariling buhay, matigas at nag-aabang.

Ramdam ko ang tibok ng sarili kong puso sa aking lalamunan.

Dahil sa lakas na ibinibigay ng gamot na iniinom ko, parang mas matapang ako ngayon.

“Kuya…” pabulong kong tawag, habang dahan-dahan akong lumuluhod sa kanyang harapan.

Tumingala ulit ako sa kanya, hinayaang makita niya ang pagnanasa sa aking mga mata.

“Pwede ko bang… susuhin ’to kuya? Kailangan ko na ang semilya mo, Kuya. Ngayon na please nagmamakaawa ako.”

Alam kong niloloko ko siya.

Alam kong hindi ko naman talaga kailangan ang semilya niya para mabuhay ngayon dahil may tabletang nagpapagaling sa sakit na mayroon ako, sa loob ng aking katawan.

Pero ang dila ko ay tila nanunuyo sa pananabik na malasahan siya.

Gusto ko ang kapangyarihang nararamdaman ko tuwing nasa ilalim niya ako, at ngayon, gusto kong ako naman ang kumuha ng kapangyarihang iyon sa kanya.

__

GABRIEL

Napahawak ako nang mahigpit sa gilid ng aking kama nang lumuhod si Elijah sa harap ko.

Ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay tila isang matalim na kutsilyo na humihiwa sa aking budhi.

“Kailangan ko na ang gamot mo, Kuya,” ang mahinang sambit niya.

Sa loob ko, gusto kong sumigaw at sabihing may gamot na nakalaan para sakanya, na hindi na niya kailangang gawin ang ganitong kaduming bagay sa akin.

Napakasama kong tao.

Heto siya, nagmamakaawa para sa isang lunas na alam ko namang kasinungalingan lang.

Nakikita ko ang pagsusumamo sa kanyang mga mata, ang bahagyang pagbuka ng kanyang mga labi na tila uhaw na uhaw.

Ang bigat ng aking pagkakasala ay tila isang dambuhalang bato sa aking dibdib.

“Elijah… hindi… baka manghina ka lalo,” pag-aalinlangan ko, pero ang aking kamay ay dahan-dahang gumagapang sa kanyang buhok.

Hesitante ako.

Gusto kong itulak siya palayo at sabihin ang totoo, pero nang tignan ko ulit ang kanyang mukha- iyong anyo ng

pagmamakaawa

na tila ako lang ang tanging

kaligtasan

niya -naramdaman ko ang mabilis na pagguho ng aking depensa.

Ang sarili kong pagnanasa ay tila isang hayop na kumawala sa hawla.

“Sige… kung iyan ang kailangan mo,” pabulong kong sagot, habang ang aking mga mata ay pumikit sa tindi ng hiya at sarap.

Sa huli, ay sumuko ako.

Hinayaan kong maging biktima kami pareho ng sarili kong laro.

Habang nararamdaman ko ang init ng kanyang hininga sa aking balat, pilit kong ibinabaon ang aking pagsisisi.

Mapait man ang katotohanan, mas pinili ko ang tamis ng sandaling ito.

Ako ang pinakamalupit na kapatid, dahil sa bawat paghigop niya, alam kong ninanakaw ko ang kanyang pagkakataong maging malaya, kapalit ng isang panandaliang langit na kaming dalawa lang ang nakakaalam. __

ELIJAH

Hindi ko na hinintay na magbago ang isip ni Kuya Gabriel.

Ang pagluhod ko sa harap niya ay hindi lamang pagpapakita ng pangangailangan; ito ay pagsuko sa isang uri ng gutom na hindi kayang busugin ng kahit anong simpleng pagkain.

Habang nakatingala ako sa kanya, nakita ko ang pagtatalo sa kanyang mga mata-ang anino ng pagsisisi na pilit niyang nilalabanan.

Pero sa sandaling ito, wala akong pakialam sa kanyang nararamdaman.

Ang mahalaga sa akin ay ang burat niyang dambuhala na nasa harap ko na.

Dahan-dahan kong hinawakan ang kanyang mga hita.

Matigas ang kanyang mga kalamnan, tanda ng pagod sa talyer, pero sa hawak ko, naramdaman ko ang bahagyang panginginig niya.

Inilapit ko ang aking mukha sa kanyang pagkalalaki.

Amoy na amoy ko ang samyo ng kanyang balat-ang init ng lalaking pagod pero nag-aapoy sa pagnanasa.

Binuksan ko ang aking bibig at hinayaang humalik ang mainit kong hininga sa dulo ng kanyang ari.

Nakita ko ang pag-igtad ni Kuya Gabriel.

Isang mahabàng ungot ang kumawala sa kanyang lalamunan na tila isang babala.

Pero sa halip na matakot, mas lalo akong nagutom.

Sinimulan

ko sa isang dila.

Mula sa pinaka-ugat hanggang sa dulo, dahan-dahan kong nilasahan ang bawat hibla ng kanyang pagkatao.

Maalat-alat ang lasa ng kanyang pawis, isang lasa na dati ay nagpapasuka sa akin pero ngayon ay tila pinakamasarap na alak na nagpapakirot sa ibaba ng aking tiyan at samahan pa ng malinis at amoy bagong ligong sabon na mas lalong magpapadarang sa kakatihang namamayani sa butas ko.

Wala nang patumpik tumpik pa at tuluyan ko na itong nilamon.

“Ahhh… Elijah…” narinig kong sambit niya, ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking buhok.

Hindi ako naging marahan.

Nilamon ko ang kanyang ari nang buong-buo, hinahayaang pumasok ito hanggang sa dulo ng aking lalamunan.

Naramdaman ko ang pagtama nito sa aking lalamunan, ang bahagyang pagkasulasok na nagpapaiyak sa aking mga mata, pero hindi ko binawasan ang tindi at ritmo.

Mas lalo ko pang iginiit ang aking mukha sa pagitan ng kanyang mga hita.

Ginamit ko ang aking dila upang paglaruan ang bawat bahagi nito habang ang aking mga labi ay mahigpit na nakayapkap sa kanyang matigas na laman.

Ginawa ko itong basa, masagwa, at maingay.

Ang tunog ng aking paghigop ay pumuno sa tahimik na silid, isang tunog na nagpapatunay na wala na akong natitirang hiya.

Hustler

.

Iyon ang nararamdaman ko.

Para akong isang taong ngayon lang nakatikim ng tubig matapos ang mahabang panahon ng pagkauhaw.

Nilalaro ko ang aking ulo, paitaas at paibaba, sinasabayan ang bawat pag-igting ng kanyang katawan.

Ramdam ko ang pagtibok-tibok ng kanyang ari sa loob ng aking bibig, tila ba sumasabay sa mabilis na pintig ng aking puso.

“Dahan-dahan lang, Elijah… baka mabulunan ka,” pabulong niyang saway, pero ramdam ko ang pagdiin ng kanyang mga palad sa aking ulo, itinutulak ako nang mas malalim.

Hindi ako nakinig.

Mas lalo ko pang binilisan ang aking galaw.

Hinayaan kong tumulo ang aking laway sa kanyang mga hita, ginagawang mas madulas at mas masarap ang bawat pagpasok at paglabas.

Sa bawat paghigop ko, iniisip ko ang gamot na nasa loob ng aking katawan.

Ang tableta ay nagbibigay sa akin ng lakas para gawin ito, para mas lalong maging matindi ang aking bawat sipsip.

Wala na ang Elijah na mahina at sakitin.

Ang nasa harap niya ngayon ay isang lalaking uhaw sa bawat hibla ng kanyang pagkalalaki.

Gusto kong sipsipin ang lahat ng lakas niya, lahat ng init niya, hanggang sa wala nang matira sa kanya kundi ang pangalan ko.

Ramdam ko ang pag-init ng kanyang katawan.

Ang kanyang paghinga ay naging mabilis at mabigat, bawat singhap niya ay tila isang panalangin ng pagsuko.

Ang dambuhalang ari sa loob ng aking bibig ay tila lalong lumalaki, lalong tumitigas, nag-aapoy sa tindi ng aking ginagawa.

Hindi ko siya tinantanan.

Inikot ko ang aking dila sa paligid ng dulo nito, sinusundan ang bawat kanto, bawat guhit, habang ang aking mga kamay ay abala sa paghaplos sa kanyang mga itlog.

Narinig ko ang pagmura niya nang mahina, isang pagmura na punong-puno ng sarap at pagkabigla sa tindi ng aking ginagawa.

Para kaming dalawang hayop sa gitna ng dilim.

Siya, na pilit binabaon ang kanyang pagsisisi sa bawat pag-ungol, at ako, na ginagamit ang aking buong lakas para lamang makuha ang lahat sa kanya.

Ang bawat sipsip ko ay tila isang pag-angkin-isang pagpapatunay na kahit may gamot na sa mundo, ang kailangan ko pa rin ay ang ganitong uri ng dumi, ang ganitong uri ng init.

“Elijah… ang sarap… sobra…” ang huling narinig kong malinaw bago ko muling nilamon nang mas malalim ang kanyang ari, hinahayaang ang tunog ng aming pagnanasa ang maghari sa buong kwarto.

Wala pa ang rurok.

Wala pa ang pagbuhos.

Pero sa bawat paggalaw ko, ramdam ko na malapit na kaming dalawang sumabog sa tindi ng lihim na aming pinagsasaluhan. Isang gabi ng pagkalunod sa sarap na walang hangganan.

__

GABRIEL

Hindi ko na mapigilan ang bawat ungol na kumakawala sa aking lalamunan. Ang bawat sipsip ni Elijah ay tila humihigop sa aking katinuan.

Napakasagwa, napakabasa, at napakasarap.

Ang tunog ng kanyang paglapit at paglayo sa aking ari ay pumupuno sa kwarto, isang tunog na nagpapalimot sa akin kung sino ako at kung ano ang aming ugnayan.

“Elijah… ah… huwag kang titigil…” pabulong kong hiling, habang ang aking mga daliri ay nakabaon sa kanyang buhok, pilit siyang iginigit sa akin nang papalapit.

Naramdaman ko ang pag-akyat ng init mula sa aking mga talampakan hanggang sa aking baywang.

Ang bawat galaw ng kanyang dila sa dulo ng aking pagkalalaki ay tila kuryenteng nagpapakirot sa aking buong pagkatao.

Nasa rurok na ako.

Pakiramdam ko ay sasabog na ang lahat ng enerhiya sa loob ko.

Ang bawat pintig ng aking ari sa loob ng kanyang mainit na bibig ay nagbabadya na ng katapusan. Pipikit na sana ako para hayaan ang sarili kong malunod sa sarap nang biglang…

Bog! Bog! Bog!

“

Gabriel! Ano ba? Kanina pa nakahain ang pagkain! Anong ginagawa niyo

riyan

sa loob?

“

Ang boses ni Rafael. Galit, inis, at puno ng pagkainip.

Para kaming binuhusan ng malamig na tubig.

Biglang huminto si Elijah, ang kanyang mga labi ay basa pa rin at ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa sobrang pagkagulat.

Mabilis akong napaatras at kinuha ang unang damit na nakita ko para takpan ang aking sarili.

Ang pintig sa aking ibaba ay hindi pa nawawala, masakit at bitin, pero ang kaba ay mas matindi.

“Gabriel! Buksan mo ’to! Nasaan ba si Elijah? Akala ko ba nandito siya?” muling sigaw ni Rafael mula sa labas ng pinto.

Tumingin ako kay Elijah.

Nagkatinginan kaming dalawa-isang tingin na puno ng takot at lihim na pag-unawa.

Mabilis siyang kumilos.

Hinila niya ang kanyang suot na damit at lumapit sa pinto, pero hindi niya ito binuksan nang buo.

“Kuya Rafael!” sigaw ni Elijah, pilit na pinatitigas ang boses kahit pa hinihingal pa siya.

“Nandito ako sa banyo ni Kuya Gabriel! Masakit ang tiyan ko, parang may nakain akong hindi maganda sa labas kanina!”

Narinig ko ang buntong-hininga ni Rafael sa labas.

“Hay naku, Elijah! Sabi ko naman sa’yo huwag kang basta-basta kakain sa labas habang mahina ka pa! O sige na, bilisan mo riyan. Gabriel, bumaba ka na! Huwag mong iwanan ’yan diyan kung masama ang pakiramdam!”

“O-oo, susunod na ako!” sagot ko, pilit na itinataas ang aking boses para hindi mahalata ang panginginig.

Narinig namin ang papalayong mga hakbang ni Rafael.

Nanatili kaming dalawa sa loob ng kwarto, parehong hinihingal at hindi makapaniwala sa muntik nang mangyari.

Ang tensyon ay nandoon pa rin-iyong bitin na pakiramdam na tila isang bombang hindi sumabog.

Tumingin sa akin si Elijah.

Pinunasan niya ang gilid ng kanyang labi gamit ang kanyang hinlalaki.

Sa kabila ng kaba, nakita ko ang isang mapanuyang ngiti sa kanyang mga mata-isang ngiting nagsasabing alam niyang hawak-hawak niya ako sa leeg.

“Susunod na ako sa baba, Kuya,” pabulong niyang sabi bago dahan-dahang lumabas ng pinto.

Naiwan akong mag-isa sa dilim ng aking kwarto, nakahawak sa aking dibdib na tila sasabog sa tindi ng kaba at pagnanasa.

Heto ako, muntik nang mahuli ng sarili kong kapatid habang ginagawa ang isang bagay na hindi dapat.

Pero habang inaayos ko ang aking sarili, isa lang ang nasa isip ko: kahit gaano pa katindi ang panganib, hindi ko kayang bitawan ang init na ito.

Ang kasinungalingan namin ay lalong lumalalim, at sa bawat araw na lumilipas, tila wala na kaming balak na umahon pa.

CHAPTER 24

ELIJAH

Ang bawat hakbang ko pababa ng hagdan ay tila isang dambuhalang pagsusugal sa kakayahan kong magpanggap.

Kumakaba pa rin nang matindi ang mga tuhod ko, at ramdam ko ang panginginig sa buong katawanki-hindi dahil sa lagnat o sa nakamamatay kong sakit, kundi dahil sa matinding tensyon at bahagyang pagnanasa na kakatapos lang naming saluhan ni Kuya Gabriel sa loob ng kanyang silid.

Bago pa man maabot ng mga paa ko ang huling baitang, paulit-ulit kong pinunasan ang aking mga labi gamit ang likod ng aking palad.

Tinitiyak kong walang anumang bakas ng likido o kahit anong kahina-hinalang mantsa na pwedeng magkanulo sa amin sa harap ng pamilya.

Pero kahit anong kuskos ang gawin ko, ang pamamaga at matinding pamumula ng aking mga labi ay parang isang nag-aapoy na babala.

Sa tuwing ilalapat ko ang aking mga ngipin dito, nandoon pa rin ang kakaibang kirot at antak- ang marka ng marahas at

nagmamadaling

pag-angkin

sa akin ni Gabriel.

Sa tabi ko, si Kuya Gabriel ay naglalakad na parang isang aninong nalulunod sa sarili niyang bigat.

Hindi siya nagsasalita.

Hindi man lang niya magawang isulyap ang kanyang mga mata sa akin.

Nakataas ang kanyang mga balikat at nakakuyom ang mga palad, tila isang taong nag-aabang ng hatol ng bitay sa bawat sigundong lilipas.

Pagpasok namin sa kusina, naabutan namin sina Kuya Marco at Rafael na nakaupo na sa hapag-kainan.

Ang halimuyak ng mainit na kanin, tuyo, at matapang na kape ay naghahalo sa hangin.

Pero para sa akin, ang tanging amoy na bumabalot sa aking pang-amoy ay ang amoy ng pawis, balat, at pagkalalaki ni Kuya Gabriel.

“Sa wakas, bumaba rin kayo,” nakangiting bungad ni Rafael habang naglalagay ng kanin sa kanyang plato.

“Akala ko doon na kayo sa kwarto magpapalipas ng gabi. Elijah, mukhang matagal at seryoso ang naging ‘gamutan’ niyo ngayon, ah? Maayos na ba ang pakiramdam mo?”

“O-oo, Kuya,” mabilis kong sagot, pilit na pinatatag ang boses na tila gustong pumiyok.

“Medyo nahilo lang ako kanina kaya pinahiga muna ako ni Kuya Gabriel nang kaunti. Sumakit rin ang tiyan ko kaya mas natagalan kaming dalawa”

Dahan-dahang umupo si Kuya Gabriel sa tabi ko.

Ang bawat kilos niya ay napaka-kargado-masyadong maingat, masyadong pormal.

Kinuha niya ang kanyang kubyertos nang walang anumang ingay.

Ang tahimik niyang pagkatao sa mga sandaling ito ay nagsusumigaw ng matinding kaba.

Si Kuya Marco, na kanina pa tahimik na nagtitimpla ng kape, ay dahan-dahang ibinaba ang kanyang baso.

Ang kanyang mga mata ay nanliit habang nakatitig nang diretso sa akin.

May kung anong talas at lambong ng pagdududa sa kanyang paningin-iyong uri ng tingin na laging nagpaparamdam sa akin na bawat paghinga ko sa bahay na ito ay ginagapang ng kanyang hinala.

“Elijah,” malamig niyang tawag sa pangalan ko.

“Bakit, Kuya?”

“Bakit ganyan ang itsura ng labi mo? Namumula na, namamaga pa,” seryoso niyang tanong habang itinuturo ang mukha ko.

“May nakain ka ba sa labas kanina na hindi dapat? O baka naman allergy ’yan?”

Sa mismong sigundong iyon, ramdam ko ang biglang paghinto ng paghinga ni Kuya Gabriel sa tabi ko.

Halos marinig ko ang marahas na pagkabog ng kanyang dibdib sa gitna ng biglang pagtahimik ng kusina.

Ang kamay niyang nakahawak sa baso ng tubig ay kitang-kitang nanginginig.

Isang mahabang segundo ang lumipas bago biglang tumawa nang mahina si Marco-isang tawang walang kaunting saya, kundi puno ng mapanghusga at mapang-asar na tono.

“Para kang nag-meryenda ng kung anong matigas at malaki, ah,” panunuya ni Marco.

“Sa tindi ng pamamaga niyan, kung hindi kita kapatid, iisipin kong galing ka sa pagluwa at pag-blowjob sa kung lalake.”

Ang mga salitang iyon ay parang dambuhalang kidlat na gumuhit sa gitna ng aming hapag.

Tumawa nang malakas si Marco, pilit na ginagawang biro ang kanyang sinabi, pero para sa amin ni Gabriel, iyon ay isang matinding hatol ng kamatayan.

Nakita ko kung paano mabilaukan si Gabriel sa iniinom niyang tubig.

Namutla ang kanyang mukha bago mabilis na naglakbay ang pulang kulay ng hiya, takot, at pagkakasala patungo sa kanyang leeg at tainga.

“Marco, ano bang klaseng biro ’yan?” pangaral ni Rafael, bagaman may kaunting tawa rin sa kanyang boses.

“Bata pa ’yang kapatid mo, baka epekto lang ’yan ng panunuyo ng balat niya dahil sa gamot.”

Pero sa halip na matakot, naramdaman ko ang pag-akyat ng isang kakaibang lakas sa aking katawan.

Ang totoong gamot na iniinom ko nang palihim ay nagbibigay sa akin ng panibagong sigla, at kasabay nito ang isang matapang at mabilis na pag-iisip.

Inangat ko ang aking kamay at dahan-dahang hinaplos ang aking namamagang labi.

Tinitigan ko nang diretso sa mata si Marco nang walang anumang pagkurap.

“Ah, ito ba, Kuya Marco?” mahinahon at walang kaba kong tanong.

“Epekto lang ’to ng bagong tableta na ibinigay sa akin ni Kuya Gabriel kanina.

Sabi niya kasi, baka magkaroon ako ng allergy o pagmumula sa manipis na balat sa simula, pero mawawala rin sa natagalan.

Saka tuyong-tuyo rin ang lalamunan ko pagkatapos kong inumin at lunukin ’yung gamot.“

Ibinaling ko ang aking tingin kay Gabriel, binigyan siya ng isang makahulugan at madiing sulyap upang pilitin siyang sumabay sa aking salaysay.

“Hindi ba, Kuya Gabriel? ’Di ba sinabi mo sa akin na normal lang na mamaga ang mga tisyu sa bibig ko dahil mabilis na kinakain ng katawan ko ’yung dosage?”

Nakita ko ang dahan-dahang pagbuga ng hangin ni Gabriel.

Tila ba nabunutan siya ng isang matulis na balaraw sa kanyang lalamunan.

Pilit niyang inayos ang kanyang upo at tumikhim para patatagin ang boses.

“O-oo…” nauutal niyang sagot.

“Iyon nga ang sinabi ng doktor… na baka magkaroon ng kaunting iritasyon. Mabilis kasi ang pagsipsip ng gamot sa katawan niya kaya nagmamaga ang mga sensitive na bahagi ng mukha. Lilipas din ’yan bukas.”

Tumango-tango si Marco, tila nakuntento na sa paliwanag, bagaman nanatili ang isang misteryosong tingin sa kanyang mga mata.

“Ganoon ba? Sabagay. Basta gumaling ka, tiisin mo na muna ’yan. Akala ko naman kung ano nang ginagawa mo na hindi namin alam.”

Nagpatuloy ang hapunan.

Ang kalansing ng mga kubyertos ang tanging tunog na namamayani, pero sa ilalim ng lamesa, ang tensyon ay parang kable ng kuryente na anumang oras ay puputok.

Sa gitna ng pagkain, naramdaman ko ang bahagyang pagdikit ng hita ni Gabriel sa hita ko.

Hindi siya lumalayo.

Hindi siya gumagalaw.

Isang tahimik na ugnayan ng takot, guilt, at matinding pagnanasa.

Alam kong naitawid ko ang panganib ngayong gabi. Ligtas ang aming lihim sa likod ng isang tabletang gawa-gawa lang, habang ang tunay na medisina sa aking bulsa ay unti-unting nagbibigay sa akin ng lakas para sa mga susunod pang gabi ng pagpapanggap.

__

Hatinggabi na, pero gising na gising ang buong sistema ko.

May kakaibang init na naglalagablab sa ilalim ng aking balat- isang uri ng kulo sa dugo na hindi kayang

palamigin

ng hanging nanggagaling sa

bintana

.

Kahit nakainom ako ng totoong gamot mula sa ospital kaninang umaga, hindi niyon kayang busugin ang gutom na unti-unting itinanim ni Kuya Gabriel sa aking katawan.

Dahan-dahan akong tumayo galing sa kama.

Ang bawat hakbang ng aking mga paa ay walang anumang likha ng ingay, na parang isang aninong gumagapang sa dilim.

Pinihit ko ang pintuan ng aking kwarto at sumilip sa pasilyo.

Tahimik ang buong bahay.

Maingat akong naglakad patungo sa silid ni Kuya Gabriel.

Hindi na ako kumatok.

Pinihit ko agad ang hawakan ng pinto at pumasok, umaasang sasalubungin ako ng pamilyar na yakap at init ng kanyang katawan.

Nadatnan ko siyang nakaupo sa gilid ng kama, nakatitig sa sahig habang nakayukom ang dalawang palad.

Pagkakita niya sa akin, imbes na hilahin ako patungo sa kanya, agad siyang napatayo at mabilis na humarang sa aking daan.

“Elijah, anong ginagawa mo rito? Bumalik ka na sa kwarto mo,” bungad niya na bahagyang ikinagulat ko.

Mababa at pabulong ang kanyang boses, pero pinaliligiran ng matinding pagod at namumuong galit.

“Ano pa nga ba? Kailangan ko na ng ‘gamot’ ko, Kuya” pabulong kong sagot sabay hakbang papalapit upang yakapin siya.

Pero mabilis niyang hinawakan ang aking magkabilang balikat at bahagya akong itinulak palayo.

“Hindi ngayon, Elijah. Hindi pwede,” madiin niyang sabi habang umiiwas ng tingin.

Napakunot

naman ang

noo

ko sa

binitawan

niyang salita.

“Anong hindi pwede? Kuya, kailangan ko ’yun. ’Di ba sabi mo araw-araw dapat? Paano kung manghina na naman ako bukas dahil lang tinatamad ka ngayon?”

“Hindi ako tinatamad!” pabulong niyang sigaw, bakas ang matinding inis at kaba sa kanyang mukha.

“Halos mabuko tayo kanina! Muntik na tayong mahuli ni Rafael sa loob ng kwarto, tapos ’yung mga biro pa ni Marco sa hapunan… hindi mo ba nararamdaman ’yun? Kinakain na ako ng konsensya ko rito!”

“Konsensya?” Natawa ako nang pilit at malamig.

“Ngayon pa talaga? Ngayon pa na pareho na nating niloloko ang lahat? Ano bang problema mo, Kuya? Hindi ba’t gusto mo rin naman ’to? Nakita ko kung paano ka magmakaawa sa akin kanina. Bakit bigla kang nagiging banal ngayon?”

“Dahil mali ito!” Hinilot niya ang kanyang sentido, na tila sumasakit ang ulo sa tindi ng galit.

Isang galit na hindi ko mawari kung saan nanggagaling.

“Pinagkakaitan kita ng karapatan para lang sa ganitong uri ng karumihan! Tuwing tinititigan ko sina Marco at Rafael, pakiramdam ko ay pinagtataksilan ko silang lahat. Isang malaking kasinungalingan ang ginagawa natin, Elijah! Gawa-gawa lang natin ’ang lahat ng ito!”

“Pero gumagana, ’di ba?” giit ko, pilit na inilalapit ang mukha ko sa kanya.

“Tignan mo ako. Malakas ako! Kaya ko nang maglakad, kaya ko nang lumabas mag-isa dahil sa semilya mo. Iyon ang mahalaga. Bakit kailangan mong gawing kumplikado ang lahat Kuya?”

Imbes na magsalita ay mabilis itong tumalikod habang hawak hawak pa rin ang ulo na animo’y gulong gulo siya sa kung ano bang tama?

“Bukas na lang,” talikod niya sa akin, tila ayaw na niya akong tingnan pa.

“Magpahinga ka na muna. Siguro bukas, mas maayos na ang pakiramdam ko sa sarili ko. Pero ngayon… hindi ko pa kaya.”

Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng init ng dugo sa aking mukha.

“Bukas? Paano kung hindi ako makahintay hanggang bukas? Paano ’yung pangangailangan ng katawan ko? Kung hindi mo sinimulan ang araw araw na pagkantot mo sakin, edi sana hindi hinahanap hanap ng katawan ko. Kung alam ko lang na magiging duwag ka Kuya ay mas mabuting si Andrique nalang ang napili ko”

“Wag na wag mo akong ikokumpara sa potanginang lalakeng iyon?! Dahil kantot at katawan lang ang habol sayo ng putanginang yon!” Ang galit na galit niyang bulyaw ngunit sa pigil at mahinang boses.

“Ganon ka din naman diba?!” Ang pagak kong sambit na ikinatingin niya sakin ng masama.

“Elijah, pakiusap lang. Umalis ka muna at bukas na natin pag usapan to.,”

“Ayos ka rin Kuya noh, sa tuwing gusto mo akong kantutin ay agad akong bubukaka sayo para mailabas yang libog mo sa katawan. At sa oras na ako naman ang naghahanap sa sarap na pinaramdam mo sakin ng ilang beses ay aayawan mo dahil nakokonsensya ka? Kung totoong nakokonsensya ka, sa una palang ay hindi mo na ako kinantot ng ilang beses! Alam mo sa sarili mo na hindi lang simpleng pagtulong sa sakit ko ang ginagawa mo, dahil alam mong ginagawa mo iyon dahil alam mong may sasalo na sa tamod mo na dating kumakalat at sumasabog lang sa damit at kamay mo!” Ang mahaba kong litanya sakanya sa gigil at inis ngunit mahinang sambit, sinisigurong nailabas ko ang lahat ng galit ko sa katraydurang ginawa niya habang hindi nakakabulabog sa ibang taong narito sa bahay

Mabilis ko siyang tinalikuran sabay sara ng pinto.

Naiirita ako nang husto.

Ang matinding pagnanasa na dala ko pagpasok sa kwartong ito ay mabilis na napalitan ng matinding galit at pagkadismaya.

Pakiramdam ko ay tinanggihan ako ng tanging taong akala ko ay nakatali sa akin.

Padabog akong lumabas ng kanyang kwarto, sinisiguradong maririnig niya ang madiing pagsara ng pinto.

Hindi ako bumalik sa sarili kong silid.

Dire-diretso akong naglakad patungo sa balkonahe sa dulo ng pasilyo.

Ang malamig na hangin sa labas ay humahampas sa aking balat, pero hindi nito kayang palamigin ang apoy na nag-aalab sa loob ko.

Napahawak ako nang mahigpit sa bakal na rehas, habang nakatingin sa madilim na bakuran.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko.

Bakit kahit malakas na ako dahil sa totoong gamot na iniinom ko mula sa doktor, ngunit hinahanap-hanap ko pa rin ang pakiramdam na inaangkin at winawasak ako ni Kuya Gabriel?

Bakit parang mas naging adiksyon ko pa ang kanyang katawan kaysa sa sarili kong kalusugan?

Masagwa, pero iyon ang katotohanan. Uhaw na uhaw ang katawan ko sa kanyang hawak, haplos at pang aangkin.

“Ang lalim yata ng iniisip mo.”

Halos mapatalon ako sa gulat.

Agad akong lumingon at nakita ko si Kuya Marco na nakatayo malapit sa pinto ng balkonahe, habang may hawak na tasa ng kape.

Hindi ko man lang narinig ang pagbukas ng pinto o ang kanyang mga hakbang.

Dahan-dahan siyang lumapit at sumandal sa rehas, ilang pulgada lang ang layo mula sa akin.

Ang usok mula sa kanyang kape ay humahalo sa malamig na hangin ng gabi.

“Kuya Marco… akala ko tulog ka na,” pilit kong pinatatag ang aking boses kahit na halo halo ang emosyong nararamdaman ko.

“Mahirap matulog kapag nararamdaman mong may mga bagay na hindi tama sa loob ng bahay na ’to,” makahulugan niyang sabi bago humigop ng kape.

Tumingin siya sa akin- iyong tingin na tila

binabasa

ang bawat

lihim

na pilit kong

itinatago

sa

dilim

.

“Ano’ng ginagawa mo rito sa labas? Baka lalo kang manghina sa lamig.”

“Nagpapahangin lang, Kuya. Medyo nakakasakal sa loob ng kwarto ko,” sagot ko, pilit na hindi umiiwas ng tingin baka maghinala pa siya sa pagsisinungaling na ginagawa ko.

“Nakakasakal ba?” bahagya siyang ngumiti, ngunit banaag na walang saya sa kanyang mga mata.

“O baka naman… may mga bagay lang kayong hindi masabi-sabi ni Gabriel?”

Nanlamig ang aking mga kamay sa tanong na iyon.

Sa gitna ng dilim, ramdam ko ang bigat ng presensya ni Kuya Marco-isang presensyang mas nakakatakot at mas nagbabanta kaysa kay Gabriel.

Matagal kaming

binalot

ng

katahimikan

sa

balkonahe

.

Ang tanging naririnig ko lang ay ang paminsan-minsang paghigop ni Kuya Marco sa kanyang kape at ang mahinang huni ng mga kuliglig sa labas.

Pakiramdam ko, sa bawat segundong lumilipas, lalong bumibigat ang hangin sa pagitan naming dalawa.

“Elijah,” pagbasag niya sa katahimikan.

Hindi siya lumingon sa akin; nanatili lang ang tingin niya sa dilim ng bakuran.

“Alam mo, hindi naman ganoon kakapal ang mga pader dito sa bahay natin. Lalo na ’yung pagitan ng kwarto ko at ng kwarto ni Gabriel. Isang manipis na wooden partition lang ang harang natin, ’di ba?”

Parang huminto naman ang pagtibok ng puso ko sa narinig kong litanya mula sakanya.

Nanigas ako sa aking kinatatayuan, hindi alam kung titingin ba ako sa kanya o magpapanggap na walang naintindihan.

“Naririnig ko kayo, Elijah,” diretsahan niyang sabi.

Sa pagkakataong ito, dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

Wala ang mapang-asar na mukha na laging suot niya sa harap nina Kuya Gabriel at Kuya Rafael.

Seryoso siya-isang seryosong nakakapanindig-balahibo na madalang na madalang kong makuha mula sakanya.

“Lahat lahat. Lalo na yung mga ungol niyong dalawa, ’yung kalambog ng kama… pati ’yung mga bulungan niyo tungkol sa ‘gamot’ na ’yan. Alam ko na hindi lang simpleng pag-aalaga ang ginagawa ni Gabriel sa’yo gabi-gabi.”

Para akong binuhusan ng yelo sa buong katawan.

Ang hiya at takot na pilit kong itinago sa loob ng ilang buwan ay biglang sumabog sa harap ko.

Gusto kong magdahilan, gusto kong sabihing nagkakamali siya, pero nawalan ng boses ang aking lalamunan.

“Kuya… mali ’yung-”

“Huwag mo nang itanggi, Elijah. Hindi ako tanga,” putol niya sa aking pananalita.

Inilapag niya ang tasa ng kape sa bakal na rehas.

“Pero huwag kang mag-alala, hindi ako galit. Pinapanood at pinapakinggan ko lang kayo. Kasi nakikita ko naman, ’di ba? Na parang bumabalik ’yung sigla mo tuwing lumalabas ka sa kwarto niya. Kung ’yun ang kailangan mo para gumaling at magkaroon ng lakas, sino ba ako para humarang at pumigil?”

Napayuko ako, hindi ko na kayang salubungin ang madiin niyang tingin. Lalo na’t ngayon ay alam kong may alam pala siya sa una palang.

“Totoo, Kuya,” halos pabulong kong wika, pilit na inilalabas ang natitirang boses.

“Nagsimula lang naman ’to kasi… kasi akala ko ’yun lang ang paraan para mabuhay ako.

Pero hindi ko na alam ngayon .“

“Narinig ko rin kayo kanina,” dagdag niya, at doon ako mas lalong napapikit sa matinding hiya lalo na’t hindi maganda ang naging usapan at diskusyon naming dalawa ni Kuya Gabriel.

“Narinig ko kung paano ka niya tinanggihan. Kung paano ka nagmakaawa sa kanya para sa katawan niya pero isinara niya pa rin ’yung pinto sa’yo at tinanggihan ka.”

Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng init ng dugo sa aking mukha.

Sobrang sakit at sobrang

nakakahiya

.

Ang malaman ng ibang tao na nagmakaawa ka para sa pagkalalaki ng sarili mong kapatid, tapos tinanggihan ka lang nito.

“Ibang iba nako sa Elijah na nakilala niyo hindi ba, Kuya Marco?” tanong ko habang pinaglalaruan ang aking mga daliri.

“Hindi ko na maintindihan ’tong sarili ko. Noong una, para lang sa sakit ko kaya pumapayag ako sa ginagawa namin ni Kuya Gabriel. Pero ngayon… parang naging adiksyon ko na ang bawat paglabas pasok ng burat niya.

Aaminin ko na rin sa’yo ang lahat, tutal narinig mo na rin naman ang lahat- pakiramdam ko, hindi ako magiging maayos kung walang

pumapasok

na burat sa butas ko. Parang

mababaliw

ako kapag hindi ako

binabayo

.“

Ang walang tahas kong pagtatapat sakanya.

Kasabay nito ay ang pag iwas ko ng tingin sakanya lalo na’t alam kong diring diri siya sa naririnig niya.

Ngunit nang subukan kong ibaling ang aking tingin sakanyang gawi ng dahan dahan ay bahagyang naguluhan ako sa kanyang ekspresyon.

Hindi siya nandiri.

Hindi rin siya nagmura o nagalit gaya ng inaasahan ko.

Nanatili lang siyang nakatitig sa akin, tila sinusuri ang bawat salitang lumalabas sa aking bibig.

“Normal lang ’yan kapag nakahanap ka ng lunas na masarap sa pakiramdam. Kapag alam mong makakatulong sayo at masarap sa pakiramdam. Talagang mahirap vitawan.

Pero ang problema, Elijah… ay hindi ang nararamdaman mong pagka adik sa sex. Ang problema mo ay si Gabriel, lalo na’t kinakain na ng konsensya si Kuya.

Takot na siya at mahirap iyong mawala sakanya. At sa tuwing matatakot ’yan, tatalikuran ka niyan sa oras na kailangang-kailangan mo siya.“

Humarap siya nang tuluyan sa akin.

Habang banaag sa mga mata ni Kuya Marco ang kakaibang kislap-isang kislap na hindi ko mawari kung matinding pagnanasa at tukso o isang simpleng kinang na galing sa buwan.

“Kung inaatake siya ng konsensya niya, palitan mo siya,” seryoso niyang sambit na ikinatingin ko sakanya ng seryoso.

“Humanap ka ng tao na hindi ka bibitinin. ’Yung laging handa sa’yo, ’yung hindi magtatago sa likod ng moralidad o takot.”

Napaawang ang aking bibig.

“Anong… anong ibig mong sabihin Kuya?”

Ngumiti siya nang tipid-isang ngiting puno ng panganib na dahan dahang nagpataas ng balahibo ko sa katawan.

“Available naman ang Kuya Marco mo, Elijah,”

pabulong niyang sabi sabay lantad ng isang nakakalukong ngiti na ikinadagundong ng puso ko sa kaba.

Sa mismong harapan ko, ay dahan-dahang hinawakan ni Kuya Marco ang laylayan ng kanyang damit. At sa isang mabilis at bantad na galaw, hinubad niya ito at isinabit sa kanyang balikat.

Napasinghap

ako.

Hindi ko napigilang mapatitig sa kanyang hubad na katawan sa ilalim ng liwanag ng buwan.

Kung maskulado si Kuya Gabriel, si Kuya Marco naman ay may mas matikas at mas malapad na dibdib.

Bakas na bakas ang kahubog ng kanyang tiyan at ang mga ugat sa kanyang mga braso na nagpapakita ng lakas at maskulinong enerhiya.

Hindi ako

makapagsalita

.

Ang tuyo kong lalamunan ay mas lalong natuyo.

Ang pagnanasa na tinanggihan ni Gabriel ilang minuto lang ang nakalipas ay tila mabilis na lumipat sa lalaking nakatayo sa harap ko.

“Bakit mo ’to ginagawa, Kuya?” tanong ko, habang hindi maiwasan ng mga mata ko ang bumaba sa kanyang katawan.

“Kasi ayokong nakikita kang nagmamakaawa sa taong ayaw naman sa’yo sa oras na kailangan mo,” sagot niya habang dahan-dahang humahakbang papalapit sa akin.

“At dahil gusto ko ring malaman kung gaano kasarap ’yang sinasabi mong adiksyon.”

Huminto siya sa mismong harap ko-sapat ang distansya para maamoy ko ang amoy ng kape at ang natural na init ng kanyang balat.

Inangat niya ang kanyang kamay, hinawakan ang aking baba, at pilit na iniharap ang mukha ko sa kanya.

“Handa ka na bang

sumubok

ng ibang lunas, Elijah? ’Yung lunas na

hinding-hindi

ka

tatanggihan

?“