FANGS OF AN ALPHA (BL)

FANGS OF AN ALPHA

written by BRICTORIQUE.

DISCLAIMER: Ano mang pangyayari, bagay, o pangalan na nakasaad sa kwentong ito ay pawang imahinasyon lamang at hindi kinuha sa totoong istorya ng buhay kaya ano pa man ang pagkakahawig na inyong mababasa ay hindi sadya dahil hindi lang naman ikaw ang nagiisang manunulat na may weirdong pagiisip. Maraming salamat.

---

ABOUT THE STORY:

So, self-explanatory po yung title. Obviously, tungkol ito sa isang Alpha at sa kanyang mate kaya kung hilig mo ang ganitong tema ay mangyari lamang na i-add ito sa iyong reading list para iyong masubaybayan. Kahit hindi mo na ako i-follow ay okay lang. Respeto nalang sa aking likha.

Short-story po ito pero hindi ako sure kung ano nga ba ang depinisyon ng short kasi sabi ng karamihan ay long na daw iyon sa kanila. Ewan basta short story ito. Hahaha!

BL themed din ito so kung homophobe ka, mangyari lamang na ika’y lumisan na at wag ng lumingon pa at baka maamoy ka ng mga lobo’t malapa. Char!

Wala akong specific character in real life na maaaring ihalintulad sa mga tauhan dito sa kwento na mas gusto ko rin kasi gusto kong gumawa kayo ng imahe sa inyong isipan na aayon sa inyong panlasa. Iyon lang.

Surprise kung kailan ko officially ipu-publish ang unang chapter ng story. Awoo!

Date Created: September 3, 2018 at 3:13 AM

FANGS OF AN ALPHA 1: BIRTH

“Sige, isang ire pa, Miranda! Isa pa!” utos ng kumadronang nasa harapan niya na hinihintay ang paglabas ng ulo ng sanggol na kanilang siyam na buwan ding hinintay ng kanyang kabiyak.

Napakapit ng husto ang babae sa magkabilang dulo ng higaang gawa sa kawayan at muling sinubukang umire habang patuloy ang pagtagaktak ng pawis nito mula sa kanyang nuo. Magkahalong pagod at sakit ang kanina pa nitong tinitiis.

“A-Amiro? “ hirap na sambit ng babae sa kanyang kabiyak na nuo’y umalis sa kanyang tabi at lumapit sa nakasara nilang pintuan at bintana. Kasalukuyan itong nakasilip sa naka-awang na butas ng pintuan at pinakikiramdaman ang paligid.

“Saglit lang ako,” paalam ni Amiro ng lingunin niya ang asawa. Matipid itong ngumiti bago mabilis na lumabas at isara ang kanilang pinto.

“A-Amiro! A-Ahhh!” buong lakas na ire ng asawang babae.

Alulong ng mga lobong nakapaligid sa kanilang munting bahay ang kasunod na narinig at ang buhos ng malakas na ulan.

“Magaling, Mira! Ito na siya!” masayang sabi ng kumadrona habang dahan-dahang inilalabas ang katawan ng sanggol.

“A-Ang anak ko,” nanghihina ngunit masayang sambit nito kasabay ang pagtulo ng kanyang luha mula sa kanyang mata dahil sa wakas, nandito na ang kanilang anak ng kanyang kabiyak.

“Sandali, Mira! Hindi umiiyak ang anak mo! Ang sanggol ang dapat na umiiyak pagkalabas na pagkalabas nito sa sinapupunan mo,” kinakabahang sabi ng kumadrona habang hawak nito ang sanggol at maingat na tinatapik ang pisngi nito.

Makailang beses na tinapik ng kumadrona ang sanggol para lang umiyak ito ngunit wala pa ring pagbabago kaya pati ang ina nito ay naalarma na rin sa nangyayari. Kahit nanghihina ay pinilit nitong umupo mula sa kanyang pagkakahiga at iniakay ang anak sa kanyang mga bisig at inilapit ito sa kanyang pumipintig na dibdib.

Kapwa na natataranta ang ina at ang kumadrona sa sanggol habang ang mga naglalabang mga lobo sa labas ang maririnig. Maya-maya pa ay bigla nalamang nasira ang pintuan ng bahay at tumalsik ang duguan na katawan ng kanyang asawa malapit sa kanilang mag-ina.

Sa takot ng kumadrona sa nakita ay nagsisigaw ito at umambang tatakbo patakas ngunit dalawang pares ng malalaking lobo ang humarang sa kanya at lumapa.

“W-Wag! Maawa kayo! Wag kayong lalapit!” sumamo ng ina sa papalapit na grupo ng mga lobo sa kanila ng kanyang sanggol na anak.

“Ibigay mo siya sa amin, Miranda at hindi namin gagawin sa iyo ang ginawa naming pagpa pahirap kay Amiro,” nanunudyong sabi ng pinuno. Bakas pa sa bibig nito ang dugo ng napaslang na kumadrona. Nanikip ang puso ng babae sa galit at pandidiri sa kaharap.

“Hindi! Hindi ko ibibigay ang anak ko sa inyo! Hindi ninyo ba nakikita? Wala siyang buhay! Hindi siya humihinga!” umiiyak na turan nito na kinangisi ng kanina’y nagsalita.

“At sinong niloko mo? Buhay man o  hindi ang sanggol na hawak mo ay maipanglalamang tiyan pa rin iyan!” sabi nito na tumatawa pa sa sitwasyon at habang papalapit ito sa mag-ina ay bigla silang nakarinig ng malakas na alulong mula sa hindi kalayuan.

Isang malakas na alulong na walang sino man ang maaaring hindi tumalima sapagkat ito ay ang alulong ng kanilang bagong Alpha.

“Maswerte kayo ngayon pero sisiguraduhin kong sa pagbalik ko ay matitikman ko na ang anak ninyo. Hindi ninyo siya matatago ng matagal sa akin. Kahit saan ninyo siya dalhin mahahanap at mahahanap ko siya. Masyadong mabango ang batang ’yan kumpara sa iba kaya siguraduhin ninyo na ang pinalit mong Alpha sa iyo, Amiro ay kayang protektahan ’yang anak ninyo sa akin.”

Pag alis ng grupo ng mga masasamang lobo ay agad na nagkatinginan ang mag asawa na kapwa nangungusap ang mga mata at mababakas dito ang kalungkutan. Tanaw mula sa kanilang pwesto ang sinag ng gasuklay na buwan.

Gulat silang napatingin sa nuo’y walang buhay na sanggol ng bigla na lamang itong pumalahaw ng iyak. Iyak na sumabay sa alulong ng kanilang bagong Alpha.

“P-Paanong?!” naguguluhang tumingin ang babae sa kanyang asawa at sabay nilang nakita kung paano mula sa kulay abo nitong mga mata ay saglit itong naging matingkad na asul bago muling bumalik sa pagiging abo. Kasabay din nu’n ay nagkaruon ng gasuklay na simbolo ang kaliwang kamay nito.

“Kailangan natin siyang ilayo dito,” matapang na sabi ni Amiro na lumapit sa kanyang mag-ina para yakapin ang mga ito habang ang isa niyang kamay ay nakahawak sa kanyang tagiliran na napuruhan. May pagaalinlangan man sa kanyang puso ay hindi na nagtanong pa si Miranda kung bakit dahil alam niya, na sa mga oras na ito, ito ang nararapat nilang gawin para mailigtas nila ang kanilang anak ngunit lingid sa kanyang kaalamanan, may mas malalim pa na dahilan na ikinukubli ang mga salitang binitwan ng kanyang kabiyak.

---

A|N:

Published: October 25,2018

Surprise! Posted na ang Chapter 1 at sa mga curious d’yan bakit ganito kaiksi ay hindi ko rin alam kung bakit siya maiksi basta ang alam ko lang ay plano kong i-post ang first part sa Full Moon at ayon sa kalendaryo ng Mercury drug ay ngayong araw ng Thursday iyon at 12:45 AM

Updates will be done during nighttime and yung posting naman ay tuwing madaling araw kasi night owl ang author ninyo. ’Til next update! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 2: PACK

Ang boring ng biyahe papunta sa lugar na ang tawag ay Blue Stone sakay nitong lumaing bus na ang hirap na ngang hanapin eh ang mahal pa ng pamasahe! Kung hindi lang talaga dahil sa hinabilin ni Lolo Arman sa akin ay hindi ako magiisip na pumunta sa lugar na iyon eh!

By the way, bago magkalimutan, I’m Eliel Cromwell . 

Kabogera ng name ko ’no? Aba dapat lang ’no sa mukha ko ba namang pinagpala ng kalangitan sa pagiging androgynous na walang dudang namana ko raw sa tunay kong mga magulang. Oo naman, yes! Tama ang hinala ninyo. Ampon ako ni Lolo Arman palibhasa’y matandang may-kaya hindi mayaman, okay? 

Hindi siya nag-asawa by choice kasi sakit lang daw ’yun sa ulo. Ewan ko ba sa kanya at naisip niya akong ampunin eh naging sakit niya nga ako sa ulo. I mean, hindi in a bad way kundi in a good way. Matino ako ’no. Excuse me! Sadyang ng mga panahon lang na may sakit siya at nakaratay sa hospital bed ay ako ang mapangahas at makulit na lumalaban sa kanya imbis na mga nurse niya kapag ayaw niyang inumin yung gamot na inireseta sa kanya ng doktor niya para mabuhay siya ng matagal. Kaso wala eh. Hindi kinaya ng mga gamot na iyon ang sakit niyang Leukemia kaya ayun. Deads na siya. Ewan ko ba kasi sa kanya at hindi sinunod ang payo ko na mag convert nalang at maging Bampira. Pero syempre joke lang iyon ’no! Tangina baka kumaripas ako ng takbo kung nangyari nga ’yun talaga. 

“Shit, ang boring!” bulong ko kasabay ng malalim na buntung-hininga at kinalabit ang kundoktor na nagbibilang ng hawak niyang pera. Actually, kaunti lang kaming nakasakay dito sa bus. Nasa siyam lang kami at kasama na sa bilang ko yung kundoktor at driver nitong bus.

“Malayo pa po ba?”

“Hindi ka talaga taga duon sa pupuntahan mo ’no? May limang oras pa bago tayo makarating. Kung gusto mo matulog ka na muna pero baka hindi ka na magising,” nangising sagot niya sa akin. Luh, joke ba iyon? Gago ito ah! Gusto pa yata akong bangungutin habang nasa biyahe.

Muli akong nagpakawala ng malalim na buntung-hininga. Limang oras pa? Eh halos tatlong oras na kaming bumi-biyahe at lagpas-lagpas na kami sa kabihasnan!

Di bale na nga. I-describe ko nalang muna ang sarili ko sa inyo para hindi ako mabored pati na kayo sa haba nitong biyahe ko at para may idea kayo sa hitsura ko bukod sa sinabi kong I have an androgynous face. Ansabe?! Charr!

So paano ko ba sisimulan ang pagde-describe sa sarili ko? Hmm, well…

I have tantalizing gray eyes na pwedeng ilaban sa mata ng mga bampira o sirena. Sabi kasi nila parang may hypnotic features ’yung mata ko. Ewan ko kung totoo iyon. Try ko sa inyo? Joke! I also have small pointed nose and rosy cheeks. No joke. Namana ko yata ito sa biological mom ko. Korteng cupid’s bow ang lips ko at oh, so kissable pero kahit kissable ’yan ay never been touch by a man or girl. Sa katawan naman, sakto lang ang build ko. Hindi mataba pero hindi din payat. Ang kutis ko? Pasintabi nalang sa maiinggit pero mas flawless pa ako sa flawless. Aba, dapat lang ’no. Three times a day kaya ako kung maligo with hilod pa iyon at mild soap ang gamit ko kaya naman napapanatili ko ang fresh, natural scent ko in which can make any guys and girls weak and envious. Charr ulit! Lakas ng confidence ko ’no? Eh sa totoo naman at saka hindi ako gumagamit ng deodorant gaya ng iba maliban sa moisturizer, lotion at sunscreen.

Every time na clean cut ang gupit ko, mas marami akong nahahatak na babae pero kung nagkataong tinamad ako gaya nalang ngayon na humaba na siya hanggang jawline ko at hindi ka magse-second or third look, hindi mo aakalaing lalaki ang tunay na sexual orientation ko. 

In terms naman of gender, I classify myself as gay pero prim and proper ako mga, girlypops! Pinalaki ako ni Lolo na demure woman este gay. Aware siya sa gender ko at hindi iyon big deal sa kanya basta hindi ako magco-crossdress which is kind of awkward for me to do honestly. I mean, don’t get me wrong, I have nothing against people who cross-dress pero hindi ko lang bet ’yung ganun. Mas gusto ko pa din ang male outfits but with a touch of gayness. Ganern!

Sa wakas, after ng mala-habang buhay na trip papunta sa destinasyon ko, narating din namin ang stop over ko. Finally! Malapit na ako sa bahay na nabili ni Lolo at makakapag simula na ako ng bagong buhay este ng paglilinis dahil paniguradong makalat sa luob at saka hindi rin pala ako makakapag pahinga agad dahil kailangan ko pang daanan yung kambal na kaibigan ni Lolo na siyang Headmaster ng paaralang papasukan ko bilang Senior High.

Naloka ako ng marealise na after pala ng bus adventure ko ay kailangan kong mag trekking naman dahil sa halos isang oras na pagtayo ko ay wala man lang dumaan na taxi or tricycle na pwede kong sakyan padiretso ng bahay which is super weird. Mas malala pa ito sa probinsya! Anong klaseng lugar ba itong Blue Stone at sa dinami-dami na pwedeng pag adventurean ni Lolo ay dito niya talaga naisip na bumili ng bahay! But on the otherhand, dito din nakatira ’yung friends ni Lolo eh at hindi naman sila mukhang nalalayo sa kabihasnan. Weird! Super weird!

Bukod sa bundok at puro puno ang nakikita ko. Pwede ngang maging kuta ito ng mga rebelde o yung katulad nina Eduard at Bella ng Twilight na sobrang nakaka amaze pero nagbibigay din ng creepy feeling at the same time dahil parang unti lang ang nakatirang tao sa lugar na ito. Mga tao nga ba? Charr! Tinatakot ko na naman ang sarili ko ng walang dahilan. 

Pagdating ko sa bahay na nabili ni Lolo na agad kong nahanap without any problem, well, hindi naman talaga kasi nakarating ako sa baryo (wow, ang deep?!) na may mga tao (sa wakas!) ay nakita ko agad ang bahay na hinahanap ko na same sa picture nasa cellphone ko dahil nagiisa lang iyon na modern house out of all houses na nanduduon. Pinagtitinginan nga ako dahil siguro mukha akong artista sa suot ko. Ikaw ba naman dumating ng naka jeans at sneakers at naka v-neck gray shirt at rayban na may nakasukbit na travel bag sa balikat ay hindi nila pagtinginan bukod sa obvious na ngayon lang nila ako nakita dito. Ang unti nga ng populasyon sa lugar na ito kaya kung magtatagal ako dito, in no time makikilala ko ang bawat isa sa kanila.

Habang binubuksan ko ang gate ng bahay, napalingon ako sa kanan ko at nakita ko ang isang magandang babae na sa tingin ko ay nasa 40s-50s ang edad na nakatingin sa akin. Kinawayan ko siya at nginitian pero nagulat ako ng agad siyang naglayo ng tingin at pumasok ng bahay nila. What the hell? That’s weird. Like really weird! 

Pagpasok ko ng bahay ay napa-wow agad ako sa linis. Hala! Sino nakapasok dito sa bahay bukod sa akin? ’Yung friends ni Lolo na taga dito? May access sila ng bahay ko? Hmm, possible. Sila siguro nagpalinis para hindi na ako mahirapan pa pagdating ko. 

Kung sabagay, sa school din naman nila ako magaaral pero wala naman silang ideya kung kailan ako dadating kaya nakapagtataka lang dahil mukhang kahapon o baka nga kanina lang ito nilinis. Kasi kahit ng nasa City pa ako at pinipilit na nila akong isama na papunta dito after ng libing ni Lolo para hindi na daw ako mahirapan, tumanggi ako kasi bukod sa nahihiya ako ay may mga inasikaso pa ako ng mga panahong iyon at ayaw ko rin silang maabala dahil sa akin.

Dahil linis na ang bahay, dumiretso nalang ako sa ref para tignan kung may laman ba ito na kahit na ano at kapag sinu-swerte ka nga naman, punung-puno ito pero wala man lang junk foods or sweets. Grabe. Ano? Healthy living na ba ang atake ko simula today? Vegetarian? Well, wala namang problema sa akin basta makakain. Gutom na ako ’no! Pagtapos kong magluto at kumain ay nagpahinga muna ako sa kwarto ko sa second floor nitong bahay.

Pupungas-pungas akong nagising na may halong inis sa lakas ng tahulan ng mga aso. Nagulat ako ng pagdilat ko madilim kaya agad kong kinapa ang cellphone ko sa side table at parang tangang nasilaw sa screen light (hindi ako ready, okay? medyo antok pa ako) at ng makapag adjust ang mata ko ay napabalikwas ako ng tayo sa kama dahil inabot na pala ako ng gabi sa dapat sana idlip lang na tulog ko kanina. Sobra siguro akong napagod sa haba ng biyahe kanina.

Lumakad ako papunta sa tabi ng pinto para i-on ang switch ng ilaw at bumaba sa first floor para buksan din ang ilaw sa ibaba. Ayaw ko kasi ng sobrang dilim na bahay pagka gabi. Pabalik na sana ako ng ng kwarto ko ng marinig ko ulit ang alulong ng mga aso sa labas. Oh my gosh! Sa sobrang tahimik ng lugar ay umeecho ang alulong nila. Gaano ba karami ang aso sa lugar na ito? Wala naman kasi akong maalala na may mga aso akong nadaanan papunta dito. Weird.

Hinawi ko ng kaunti ang kurtina para sumilip sa labas ng bahay. Curious lang ako. Ang ingay kasi. Medyo nakakakaba din ’yung pagalulong nila. Feeling ko may kung ano na mangyayari.

“Luh, gago!” bulong ko ng makita ko ang dami ng mala-siberian husky na mga aso na nasobrahan yata sa pagkain ng dog food kasi ang lalaki nila compare sa normal na mga asong nakikita ko at ang talagang nakakaloka pa ay ’yung mga mata nila naggo glow-in-the-dark. Takte! Ganito ba talaga mga aso dito? Pang horror ah!

Sa gulat ko ng isa sa mga aso na nasa labas ay lumingon sa direksyon ko, natumba ako sa sahig sa taranta at ewan ko ba kung dala na rin ng adrenaline rush ay marahan pero maliksi kong iniharang ang sofa sa pintuan ng bahay at mabilis na tumakbo paitaas at nagkandado ng kwarto sabay nagtalukbong ng kumot.

Tangina! Grabeng lakas ng kabog ng dibdib ko at panginginig ng katawan ko. Akala ko wala na yung takot ko sa mga aso dahil sa nangyari nuon pero real quick na sinampal ako ng reality.

I’m not against sa mga asong hinahayaan lang ng kanilang mga amo na makalabas ng bahay nila pero ano ba kasing meron at alulong sila ng alulong? Don’t tell me nagaabang sila ng mabibiktima nila para pagtripan or worse, kainin?! Holy shit! Paano kung meat pala ng tao ang bet nila at hindi ng ibang mga hayop? Shit naman, EL! Huwag mong takutin ng hustos self mo!

Pero what if nga? I mean, may something weird talaga akong nafi-feel sa lugar na ito eh!

First red flag is ’yung duon palang sa bus at ’yung sinabi ng konduktor sa akin. Second red flag, ’yung mula sa stop over at pag trek ko papunta mismo dito sa place. Third red flag, ’yung mga tinginan ng nakasalubong ko kanina at ’yung pag iwas sa akin ng kapit bahay ko at ’yung ngayon na fourth red flag! ’Yung walang humpay na pag alulong ng mga aso sa labas! 

Oh my gosh! Ano ba itong pinasok ko? Makakalabas ba ako ng buhay dito?

Lalo akong kinabahan ng marinig ko ang pagka lampag ng pintuan sa ibaba ng bahay. Ilang ulit ko din itong narinig na parang sinisira hanggang sa may mas malakas na alulong ang nagpatigil sa pagkalampag ng pinto sa ibaba. Sa sobrang kaba ko ay hindi ko na namalayang hinimatay na pala ako sa takot ko.

So much for my first night.

---

A|N:

Posted: October 28, 2018

It’s 5 ’o clock in the morning and I have MUG Root Beer as my coffee.

Hey, yehey! So as of yesterday, October 27, 2018 nasa #18 na ang rank nitong kwentong ito and for today naman ng mag check ko nasa number 9 na siya for gay fiction. Amazing lang. Hehehe.

Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 3: LUCIEN

“Aray shuta,” daing ko habang hinihimas ang likuran kong tumama sa malamig na sahig. Bakit kasi ang likot ko matulog? Ayan tuloy nahulog ako at nasira ang napaka ganda kong panaginip kasama ang prince charming ko. Charr!

Inayos ko ang higaan ko at agad na bumaba ng kusina para makaluto ng breakfast. Kailangan ko ng makapunta ng Wolfgang para hindi ako mabored sa pag stay ko dito at para na rin hindi ko maalala yung scary experience ko kagabi dahil baka hindi ako tumagal dito. 

Sobrang weird kasi talaga! Although sayang din naman kung aalis ako agad pero syempre impossibleng gawin ko iyon ng hindi ko pa natutupad ang inihabilin sa akin ni Lolo na kailangan kong gawin dito at hindi ako pwedeng basta-basta nalang umalis ng hindi ko iyon nagagawa. Baka bisitahin ako bigla ni Lolo! Not cool, Lolo. Not cool!

Fried rice at sunny side-up ang niluto kong breakfast ko at syempre dahil luto ko ito with confidence kong sasabihin na masarap. 

Muli akong umakyat ng kwarto pagtapos kong maghugas ng pinagkainan ko para magtingin ng susuotin kong damit. Bukod kasi sa dala kong mga gamit sa travel bag ko ay may mga damit, iba pang gamit, at pagkain na din ang nandito na sa bahay. Pati nga uniform sa school na papasukan ko ay meron na. Sa katunayan ng i-check ko ’yung school uniform ay wala itong kaibahan sa school uniform ng school na nasa City (bukod sa maganda ang tela at logo) na gusto ko sana pasukan. Ano kamong school iyon? Demirkan Academy. Although ’yung pinaka main reason kaya ko lang naman gustong pumasok duon ay dahil may morning at night class sila at gusto ko sana mapabilang sa night class pero here I sa Wolfgang. It’s not like nanghihinayang ako. Nagsha-share lang ako ng something about myself, duh?

Isang v-neck na black shirt ang kinuha ko mula sa cabinet which by the way, is another favorite color of mine aside from gray, at kumuha ako ng isang faded na  jeans na babagay sa susuotin kong shirt. Inilapag ko muna ang mga ito sa kama at dumiretso na ng cr para maligo.

Hindi naman ako ganun katagal maligo pero sure akong walang libag na nakaligtas sa akin. I damp myself dry and latter a generous amount of lotion all over my skin. Char! Naglagay na din ako ng sunscreen sa mukha . Jusko, takot ko nalang na magka sunburn ang kahit na anong parte ng katawan ko. Kumuha din ako ng pang-pormang jacket kahit na alam kong tirik ang araw sa labas. I don’t know pero mahilig talaga ako sa mga patong outfits. Sinuklay ko rin ng very light ang buhok ko at bumaba na para makapag sapatos dala ang bag ko at ang mga files na kailangan ko just in case na may hingin sila sa akin na documents. Syempre dapat laging ready.

Tapos na ako sa pagsusuot ng rubber shoes ko ng may maalala ako pagtayo ko.

Dumiretso ako sa sink para maghugas ng kamay at inilabas sa bag ko ang aking mahiwang contact lens! Of course, hindi pwedeng lumabas na bared. Ayaw ko kasing maging big deal ang eye color ko sa iba. Ang daming tanong kesa kung may lahi daw ba akong banyaga. Hindi ba pwedeng natural lang or I got it from my momma , er father? Hay, ewan!

Inangkla ko sa leeg ko ang kulay gray ko na wireless headset na naka bluetooth sa cellphone ko para if ever man na kailanganin ko na namang mag trekking ulit papunta sa school eh sure akong hindi ako mabo-bored dahil may music akong pinapakinggan.

Pagkasara ko ng gate ng bahay ay automatic akong napatingin ulit sa gawing kanan ko at katulad kahapon ay nakita ko yung magandang babae na abala magwalis ng bakuran nila. Hindi ko alam kung babatiin ko ba siya dahil sa nangyari sa pagitan namin kahapon pero syempre dahil makapal ang mukha ko, nilapitan ko siya.

“Good morning po,” nakangiting bati ko at tumigil siya sa ginagawa niyang pagwawalis at saglit na tumingin sa akin. At least, hindi ako winalkoutan like yesterday!

“Tanong ko lang po kung alam ninyo paano pumunta ng Wolfgang Academy?” ewan ko ba sa kaibigan ni Lolo at iyan ang naisipang ipangalan sa school nila although ang angas pakinggan.

“Sandali lang,” sagot niya at pumasok ng bahay nila. Oh my gosh! Kinausap niya ako! Hindi niya ako ini-snob! I am so happy! Pero bakit pumasok pa siya sa luob ng bahay nila? Hindi ba niya alam saan ang Wolfgang dito? 

Maya-maya ay lumabas ang isang gwapong lalaki na sa tansya ko ay ka-edad lang ng babae kanina. Either boyfriend niya ito or asawa niya. Yes, ganuon ako kabilis mag assume. Hindi naman kasi sila mukhang magkapatid. 

“Hi, Good morning po! Tatanong ko lang kung alam ninyo yung papunta sa Wolfgang Academy?”

“Ah, ikaw ’yung dayo kahapon ’no? Kung gusto mo ihahatid nalang kita. Baka kasi maligaw ka papunta duon,” nakangiting sagot nito sa akin na kina kahinga ko ng maluwag.

“Thank you po.” 

“Anong pangalan mo, iho? Ngayon lang kasi kami ulit nagkaruon ng dayo sa lugar na ito.”

Ganuon ba ka-rare ang mga katulad ko dito? Kung sabagay, papunta palang kasi ang hirap na.

“El po. Eliel Cromwell,” sabay offer ng kamay ko para makipag shakehands sa kanya. 

“Amiro.” pagpapaunlak niya sa shakehands ko sabay tingin sa katabi niyang babae. “At siya naman ang asawa kong si Miranda. Tara, pasok ka muna sa luob ng bahay at baka mainip ka sa paghihintay sa akin. Magaayos pa ako eh,” pinaunlakan ko naman ang pag aya niya sa akin. Of course, gotta be friends with my neighbors! Mukha namang okay silang mag asawa. Isolated incident lang siguro ’yung nangyari sa amin ng asawa niya kahapon.

Pagpasok ko ng bahay nila, ewan ko ba super at home ang pakiramdam ko. Nilibot ko ang tingin ko sa paligid ng bahay nila at normal lang naman ang mga gamit sa luob. Iyon nga lang bukod sa wala silang electronic appliances ay parang silang dalawa lang ang nakatira dito. Nasaan kaya ’yung anak nila?

Tumabi sa akin si Tita Miranda (wow, feeling close agad!) at naglapag ng isang tasa ng gatas. Ang hospitable naman ng mag asawa na ito sa akin. Kakalimutan ko na talaga ’yung nangyari kahapon. Nahiya lang siguro siya sa akin kahapon kaya pumasok siya ng bahay nila.

“Akala ko talaga kahapon babae ka,” nakangiting sabi nito ng ibaba ko ang tasang bahagya ko ng nainuman.

“Naku, wag po kayo magalala. Hindi lang po kayo ang nabiktima ng mukhang ’to.” nakatawa kong sabi. Nahihiya naman siyang tumango.

“Bakit nga pala napunta ka sa lugar namin? Mukha namang wala kang kakilala dito.”

“Uhm, hinabilin po kasi sa akin ng Lolo ko yung bahay na nabili niya dito at may mga kaibigan din siya na taga dito na siyang Headmaster ng papasukan kong school.”

“Headmaster ng Wolfgang?”

“Opo. Maganda po ba ’yung school na yon?”

Saglit na tumahimik si Tita Miranda at nagulat ako sa ginawa niyang paghaplos sa mukha ko. Ewan ko ba, parang haplos ng nanay na nagaalala. 

“Oo. Sa umaga. Wag ka lang magpapa gabi.”

Anong ibig niyang sabihin? Dahil ba ito duon sa mga aso na gaya ng kagabi?

“El, tara na! Ihahatid na kita,” tawag ni Tito Amiro sa akin na bigla nalang sumulpot sa tabi namin. Inubos ko ang natitirang gatas sa tasa ko at nagpasalamat kay Tita Miranda.

“Magiingat ka,” ani Tita Miranda bago ako tuluyang lumabas ng bahay nila kasama si Tito Amiro.

“Pasensya ka na sa nangyari kahapon, El. Nakwento sa akin ni Mira ang nangyari sa pagitan ninyo kahapon at sadyang nahiya lang siya dahil wala sa amin dito ang sanay na magkaruon ng bisita mula sa labas,” sabi ni Tito Amiro habang naglalakad kami papuntang school. Pakiramdam ko nga bata ako na hinahatid ng kanyang magulang sa eskwelahan and somehow, I felt warm pero at the same time na-miss ko si Lolo kasi ganito din siya sa akin before.

“Naku, okay lang po. Ang swerte ninyo nga po sa kanya. Maganda na mabait pa.”

“Salamat sa pag intindi, El. Oo, maswerte ako sa kanya dahil sa dinami-dami ng pwede niyang piliin, ako ang pinili niya. Kahit nga ng mga panahong maaari niya na akong iwan ay hindi niya ginawa, ako pa rin ang gusto niyang makasama sabi niya,” sabi nito at nakita ko kung paano sumilay ang ngiti sa mga labi niya habang nakatingin siya sa langit. Wow, sana all! A love so pure that makes everyone around jealous. When kaya ’yung sa akin? Charr!

“May night class po ba ang Wolfgang?” bigla kong tanong kasi curious pa rin ako sa sinabi kanina ni Tita Miranda sa akin. 

“Wala. Umaga hanggang hapon lang ang klase. Tipikal na eskwelahan. Parehas kaming galing duon ng asawa ko. Bakit mo natanong?”

“Nacurious po kasi ako sa sinabi ni Tita Miranda sa akin kanina na huwag daw po akong magpapa abot ng gabi du’n.”

“Iyon ba? Kahit naman yata saang eskwelahan ay hindi magandang nagpapa abot ng gabi.” saglit siyang tumahimik at kalaunan ay bumuntong-hininga. “Para lang din iyon sa safety mo dahil hindi ka taga rito. Sa totoo lang, hindi ka lang din dapat sa Wolfgang magpapa-abot ng gabi pati na rin sa daan. Delikado dito pag hindi mo kabisado.”

Sumagi uli sa isip ko yung nangyari kagabi. Hmm. Kung sabagay, taga dito sila kaya mas alam nila ang lugar na ito kesa sa akin at dapat lang na makinig ako sa kanila.

Kung iisipin, may mga kuryente naman ang mga bahay dito. Iyon nga lang, wala akong nakita ni isa na may antenna ng tv, kotse or tricycle man lang sa isa sa mga nakatira dito dahil mukhang lahat ng nandito lakad ang main na ginagawa para makapunta sa kung saan. Plus the fact na walang signal ang cellphone ko mula kahapon at wala din akong nakita na kahit anong electronic appliances sa bahay nila Tito Amiro gaya ng akin. Well, maliban sa ref at sa mga ilaw at electric fan na meron ako but that’s just that.

“Thank you po sa paghatid, Tito Amiro. Magiingat po kayo,” pasalamat ko ng makarating kami tapat ng napaka laking steelgate ng Wolfgang. My gosh! Hindi lang siya basta malaki, mataas din siya! Kumbaga kung binabalak mong mag cutting class ay hindi ka uubra dito.

“Ikaw din. Magiingat ka, El.” tinapik niya ako sa balikat at lumakad na pabalik ng bahay nila.

Limang minuto din akong nakatayo sa tapat ng gate ng Wolfgang ng bigla nalang may magsalita sa kung saan. Duon ko lang narealise na baka may naka built-in na speaker sa may gate.

“El! Pasok na dito sa luob hindi yung nakatayo ka d’yan. Estatwa ka ba?” biro nito sa akin. Imbis na isipin sino ito ay kaagad kong hinanap kung nasaan yung cctv. Kaloka! Nakikita pala nila ako?

“Automatic ba itong gate ninyo? Hindi ko alam saan ako papasok eh!” sagot ko habang patuloy pa ring hinahanap ang cctv pati na din ’yung speaker na nakakabit sa gate. 

“Itulak mo lang.”

“What?! Itulak? Eh mukhang lagpas sampung tao kailangan dito para mabuksan ito! Kakahiya naman sa school ninyo. May speaker at cctv wala man lang security guard,” sabi ko at nag middle finger sa magkakaibang direksyon. For sure tinatawanan lang nila ako sa kalokohan ko. Sa sobrang lakas ng tulak ko sa gate para makapasok ako, muntik pa akong masudsod sa lupa. Nakakaloka! Hindi naman pala ito mahirap itulak as expected. Amazing! Plus kusa ding sumara yung gate na para bang may spring siya somewhere sa mechanism niya.

Kung ang akala ko yung steelgate na ang main challenge ko for today, nagkakamali ako.

Pag tingala ko ay sumalubong sa akin ang mala-enchanted forest na sa mga fantasy este horror movies ko lang nakikita. Ang tataas ng mga puno at ang lalaki pa compare sa nadaan ko kahapon papunta ng bahay at sa nadaanan namin kanina ni Tito Amiro! Pwede na ngang pamugaran ito ng mga mythical creatures. At feeling ko kapag nagkaruon ng fog sa lugar na ito, it will serve a Silent Hill vibes and that’s for sure. Shutaness! Scary!

Habang naglalakad ako sa ilalim ng mga naglalakihang puno na obviously ito lang ang daanan papunta sa hindi ko alam kung mala palasyo bang eskwelahan ng Wolfgang, bawat tuyong dahon na matapakan ko ay gumagawa ng kakaibang ingay. May naririnig din akong pagaspas ng mga ibong lumilipad (ibon nga ba talaga?) sa itaas. Ni hindi ko rin maaninag ang sikat ng araw mula dito sa ibaba dahil sa lamig na parang naka aircon. Jusko, wag lang sanang may susulpot dito na kung ano man dahil baka bago pa ako makatakbo ay nahimatay na ako sa takot.

Anong klaseng eskwelahan ba ito? Skwelahan nila Bella Swan?

Sinubukan kong ilabas ang cellphone ko para sana tawagan ang sino man sa kambal pero bigla kong naalala na wala nga palang signal sa lugar na ito. Di bale na nga. Ang hirap pala kung ma-late ako ng gising. Ang layo ng lalakarin ko bago makarating ng mismong building at classroom.

Matapos ang mahabang lakaran ay sumalubong sa akin ang isang malaking fountain na may sculpture ng isang hindi ko mawari kung lalaki ba o babae kasi mahaba ang buhok nito pero wala namang umbok ang dibdib na may katabing malaking aso. Cool!

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa bumungad sa aking harapan ang naglalakihang mga building ng Wolfgang Academy. Oh my gosh! Mala Hogwarts ang atake! Nakakalula sa laki! Buti nalang wala akong Batophobia kundi kawawa ako dito. 

After ng mangha moment ko sa Wolfgang, bigla akong nakaramdam ng panliliit. Shuta! Magkano tuition fee nila dito? Don’t ask me kasi ang sabi lang ng kambal sa akin na siyang Headmaster dito ay scholar ako so wala akong ideya kung magkano but from the looks of it, shit. Mukhang mas mahal pa sa Demirkan ang tuition dito. 

Napansin kong may mga estudyanteng nakatingin sa akin pero hindi ko magawang ngumiti sa kanila kasi base from their looks that they’re giving me, parang hindi ako welcome and some of are giving me pitying looks. Oh wow! Medyo nakaka pressure ha? But on the other side, pansin ko ang pagiging good looking ng mga nandito lalo na yung mga boys. My gosh! Ang lalaki ng mga build ng katawan nila talo pa yung mga gym rats! Pasakal po gamit biceps! Charr!

“El!” agad akong napalingon sa tumawag sa akin at katakut-takot na yakap ang natanggap ko mula dito.   

“Finally! You’re here! We’d been waiting for you for so long! Akala ko hindi ka na tutuloy dito,” may himig ng tampo ngunit nakangiti na sabi ni Kuya Oro  sa akin na siyang kaibigan ni Lolo na hindi man halata ay nasa 40’s na. Mukha lang kasi siyang nasa 30’s same sa kambal niyang si Kuya Ori na siyang kumausap sa akin kanina sa speaker na nasa gate.

“May choice ba ako? Last time I checked, hinarang ninyo lahat ng school na balak kong pasukan lalo na Demirkan. Only to find out na yung binigay sa akin ni Lolo na exam sa bahay na kailangan ko raw sagutan ay school ninyo pala,” sagot ko na mala as a matter-of-fact.

“And, do you regret being here in Wolfgang? C’mon. Mas maganda ito kesa sa Demirkan. Besides, sayang naman yung full scholarship na na-acquire mo,” umakbay na sabi sa akin ni Kuya Ori at ramdam ko ang pagdami ng mga estudyanteng nakatingin sa amin. 

“I’m not saying I regret it but, can you please explain to me yung gate ninyong walang security guard at mala-silent hill forest ninyo na dinaanan ko para lang makarating dito?”

Natawa lang si Kuya Ori sa reklamo ko bago may ibinulong sa tenga ko, “You’ll understand why we have this kind of set up once magtagal ka dito.”

I’m not sure how and why but it suddenly gave me a creeping fear hearing that as if na makakain ako anytime sa school na ito ng kung ano. Oh my gosh! Huwag naman sanang literal!

Paglabas ko ng Headmaster’s Office kung saan bnrief ako ng kambal sa mga do’s and dont’s sa school na ito ay nagpasya muna akong maglibut-libot bago umuwi ng bahay para ma-familiarize ko ang lugar. Mahirap na kapag naligaw ako dito.

Nasa bridge part na ako ng school na papunta sa kabilang building ng matanaw ko ang lawa mula sa kinatatayuan ko. Ang ganda! Although huwag ka lang magkakamali dahil kapag nahulog ka ay tiyak deads ka. Sa taas ba naman nito ay malabong may maka survive dito.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa mapadpad ako sa library at sa sobrang pagka mangha ko ay literal akong nakanganga. My gosh! Pwede bang dito nalang ako tumira?

Siguro naman may nakanuod na sa inyo ng Beauty and the Beast ’no? ’Yung malaking library duon ng Beast which Belle has full access on ganitong-ganito siya at feeling ko mas malaki pa nga ito kesa duon. Ang laki grabe! Pwede kayang humiram ng kahit na isa o dalawang libro dito na pwedeng iuwi sa bahay para basahin pag weekend? Ang cool sobra!

Para akong tangang nagtatakbo sa bawat shelves while sliding my fingers to each of the books that I passed by. Tama! Hindi talaga ako nagre-regret na pumunta dito sa Blue Stone at dito sa Wolfgang mag aral. This place is Heaven!

Papunta na sana ako sa kabilang shelf ng may mabunggo akong matigas na kung anong nakapag papikit sa akin. Luckily kahit malakas ang impak ng pagkakabunggo ko ay hindi ako natumba.  Ar-ouch ah! Ang sakit! My poor frail body! Charr!

Habang hinihimas ko ang nuo ko ay dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at laking gulat ko ng ma-realize na tao pala ang nabangga ko. 

Slow-mo kong inangat ang tingin sa kanya at hindi maitatangging mas malaki ang katawan niya compare sa mga nakita ko kanina na mga lalaki and at the same time ay mas may jaw dropping facial features din kesa sa kanila. Teka, tao pa ba ito? Because, yes! Sasambahin! Aalagan at papakainin three times a day with snacks on the side. Charr! Ang landi mo, El!

Salubong ang kilay niya habang nakatitig sa akin at halatang may hinihintay na sabihin ako sa kanya which reminds me… oh shit!

“S-Sorry! Hindi ko sinasadyang banggain ka,” isang malalim na buntung-hininga ang ginawa niya bago niya naisipan na banggain ako pabalik. Shuta! Ang lakas nu’n ah! Muntik na ako mapa upo sa sahig! Buti nalang at nakakapit ako sa shelf.

Ang sama naman ng ugali nito given the face ha! Nag sorry naman ako but what? Gwapo sana kaso ang sama ng ugali! Akala mo naman kung sinong na kailangang sambahin, alagan at dapat na pakainin! Sino ba siya sa akala niya?

“ Lucien Gage Neuschwanstein, “ sagot niya na mas mabilis pa sa alas cuatro kong nilingon. What the hell? Mind reader ba siya? 

“Prepare yourself for me, fag .” ngisi niya at tuluyan ng lumakad palayo sa akin ng hindi man lang ako nilingon ulit after niya akong i-threaten at insultuhin at the same time! Ang kapal ng mukha!

Laking pasalamat ko ng walang nakarinig sa sinabi niya dahil kung meron man ay naku. Magkalimutan na. Papatulan ko siya! Bwisit na lalaking ’yun! Huwag lang talaga kami magkita ulit. Makikita niya ang hinahanap niya!

Hanggang sa maka uwi ako ng bahay ay yung mukha ng gagong iyon ang nasa isip ko. With confidence ba naman akong tawaging fag? Aware naman ako sa gender na meron ako pero atl east marunong ako rumespeto. Siya? Ugh! Ang yabang, yabang niya! Nakakainis siya! I hate him!

---

A|N:

Posted: October 29, 2018

Time check, 02:13 AM. Ganda ng pangalan ng ating kontrabida ’no? Joke. Pero sa mga susunod na update ko nalang ie-explain bakit ganyan ang pangalan niya lalo na yung apelyido.

Dahil ubos na ang root beer ko ay yung sprite nalang ang iniinom ko ngayon as my tea. Anyways, ’til my next update dahil magiging busy ako sa pa-Halloween event sa office namin.

Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 4: MUTUAL

Two days after ng school visit ko sa Wolfgang, isa na nila akong official student. My gosh! Sobrang aga kong gumising dahil ayaw kong ma-late. Trekking mode nga kasi di ba papasok ng school? Bakit ba kasi hindi nauso paggamit ng sasakyan sa lugar na ito?

Buti nalang at bago ako umalis ay inabutan ako ng makakain ni Tita Miranda. Ang aga niya rin kasing magising at maglinis ng bakuran nila. Nag offer pa nga siya na ipahatid ako kay Tito Amiro kaso tinanggihan ko kasi nakakahiya sa kanila.

Naglalakad na ako ngayon dito sa mala-Silent Hill na daanan pa-Wolfgang at nagtataka talaga ako bakit dito naisipan ng kambal na iyon na ipatayo ang eskwelahan nila. I mean, bakit sa gitna ng kakahuyan? Hindi ko naman maalala na fan sila ng Harry Potter, Lord of the Rings, or Twilight series. Hindi kasi nila bet ang mga magical eklabu at mas lalong ng mga vampires theme na movies tuwing naiisipan ni Lolo nuon na magpa movie marathon sa bahay.

Binibilisan ko na ang paglalakad ko para hindi ma late bukod sa ayaw ko talagang dumaan sa bahagi na ito ng school. Para kasing may mga matang nakasunod sa akin. Hindi ko alam kung imagination ko lang ba pero basta! Better be safe.

“Hey, fag, “ bati ng pamilyar na boses sa akin na muntik ko ng ika-hysterical sa gulat ng biglang may lumitaw na taong nakabaliktad na nakalambitin sa puno sa harapan ko.

“Tangina!” sigaw ko sa gulat. Napatakip pa ako ng palad sa mata ko sa takot at ang gago, tinawanan ako. “Happy?!” I sarcastically asked ng makabawi ako at nilagpasan siya. Mahulog sana siya sa puno! Bwiset!

“Yes, thanks for making my day,” sarkastiko niyang sigaw pero hindi ko na siya nilingon pa at nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

Nasa tapat na ako ng fountain ng maisipan kong lumingon and to my surprise, hindi ko siya nakitang nakasunod sa akin. Balak ba niya magpa late? Tokwa! Pake ko ba? Tinakot nga niya ako kanina eh!

Nasa hagdan na ako papunta sa magiging classroom ko ng magulat na naman ang inyong lingkod dahil sa pagsulpot ng gago.

Paano niya nagawang makapunta dito agad ng hindi ko man lang siya napansin? Iisa lang naman ang way dito unless may hagdanan pa na hindi ako aware?

Salubong ulit ang kilay niyang nakatingin sa akin at nginisian ako. Pagdaan ko sa gilid niya ay natapilok ako dahil hinarang niya lang naman ang paa niya na hindi ko agad napansin. Problema nito?

“Yung paa mong malaki nakaharang! Itabi mo nga!” sita ko ng makatayo ako. Wow! Meron palang bully dito. Nakaka gago!

“Lampa ka lang.” sabi niya at mas lalong lumawak ang ngiti sa sunod niyang sinabi, “Although hindi lang paa ko ang malaki.”

Kung hindi lang ako naiinis sa kanya ay baka namumula na ako na parang kamatis sa sinabi niya. Shuta! Nagawa pa talaga niyang sabihin ’yan? Ang bastos ah! But I secretly love it. Ehem, Eliel! Umayos ka!

“Wala sigurong pumapansin sa iyo sa bahay ninyo,” sabi ko at kumuha ng isang pirasong barya sa bulsa ng pantalon ko at with confidence na inilapag sa palad niya. Takte!  Sobrang manly ng kamay niya. It feels rough, “Ito oh barya. Hanap ka kausap mo.”

Padabog akong naglakad palayo sa kanya at pumasok sa classroom ko. Ang lakas talaga maka hogwarts ng school na ito! Saan kaya magandang pumwesto?

Napalingon ako ng marinig ko ang pagbukas ng pintuan at ng lingunin ko ito para sana batiin ang magiging classmate ko ay tignan mo nga naman pag pinagpapala ka ng kamalasan! Ang kulit din ng isang ito eh ’no?

“Hoy! Di ba sabi ko humanap ka ng kausap mo? Wag mo nga akong sundan!”

Imbis na sagutin ako, umupo lang siya sa likurang parte ng classroom katabi ng bintana. Teka, don’t tell me classmate ko siya? Well, hindi naman siguro. Baka aalis din siya kapag nagdatingan na mga classmates ko talaga. Trip lang siguro ako nito. However ng dumating na ang mga magiging classmates at ang adviser ko ay ganuon nalang ang panlulumo at inis ko ng pinaupo ako sa katapat na upuan niya. Seriously?! May galit ba sa akin si Fate?!

Typical ang set-up ng Wolfgang gaya ng sa ibang eskwelahan pero nakakatuwa lang na di gaya ng nakasanayan, hindi ko kailangang magpakilala pa dahil ang teacher ko na mismo sa bawat subject ang gumawa nu’n para sa akin at ang mas nakakatuwa pa ay hindi kami block section dahil bawat subject ay may naiiba sa classmates ko na same year ko lang din naman. Parang college ang peg!

Habang nagsusulat ako sa notebook ko about sa discussion namin ay pinipilit kong huwag ma badtrip sa lalaking nasa likuran ko na habit yata ang pagsipa sa upuan ko. Tangina nito! Eh kung mukha niya kaya ang sipain ko? Makita niya lang talaga paglabas nitong adviser namin, ihahampas ko sa kanya ’tong notebook ko!

Timing naman ng hahampasin ko na siya ng kami nalang na mga estudyante ang naiwan ay nasalag niya iyon at nginisian ako. Shuta? Reflex o alam niyang hahampasin ko siya?

“Weak,”

“Problema mo?”

Dumukwang siya palapit sa akin at ramdam ko ang tingin ng mga classmates ko sa aming dalawa. Uh-oh. Hindi ganito ang gusto kong mangyari. Gusto ko lang naman is sipain din siya sa mukha eh gaya ng ginagawa niya kanina sa upuan ko!

“Ikaw,” ako ang unang nag-iwas ng tingin sa aming dalawa kasi naman para akong vina-vacuum sa tindi ng titig niya sa akin. Well, to be honest, maganda ang mata niya. Golden brown ang kulay at hindi siya contact lens gaya ng akin. Just wow!

Dumiretso ako ng library pagka break time. Hindi ko kasi ugali na kumain. Mas gugustuhin ko pa na mabusog utak ko kesa tiyan ko. Hay, sana lang hindi mamana ng anak ko ang ganitong ugali ko kung sakali mang magka anak ako, kasi I want my baby to eat and be healthy unlike me.

Hindi pa rin nawawala ang inis ko sa nakakainis na lalaking ’yon na take note! Kaklase ko pa! Ang galing din mang trip ni Fate eh ’no? Hindi ako na-informed!

“El!” tawag ni Kuya Oro sa akin sabay akbay sa balikat ko na bigla nalang sumusulpot sa kung saan. Teka saan siya nanggaling? Bakit hindi ko siya naramdaman na dumaan sa likod o tabi ko man lang?

“Kamusta first day?”

“Okay naman. Nagulat lang ako kasi hindi ko na kinailangan pang magpakilala sa class kanina dahil ’yung mga advisers ko na mismo sa bawat subject ang gumawa nu’n para sa akin which made my day!”

“That’s good to hear. Buti pala at inutos ni Ori sa magiging teachers mo na sila ang magpakilala sa’yo sa klase imbis na ikaw.”

“What? Inutos ’yon ni Kuya Ori? Akala ko normal lang iyon dito?” my gosh! All along I thought normal lang iyon na ginagawa dito.

“You’re welcome, El. Kamusta naman ang mga classmates mo?”

“Mukhang okay naman sila.”

“Really? Are you sure?” tanong niya na para bang mga wild animals ang classmate ko na tamed lang today dahil first day ng isang transferee na gaya ko.

“Oo maliban lang sa isa.”

“Sinong isa?”

“Yung ano. . paano ba?. . mas malaki ng ’di hamak ang katawan niya sa iba kong classmates na lalaki at mas angat ang pagiging good looking din niya sa kanila pero bad ang attitude! Bwiset nga ako dun kasi sa likuran ko pa siya nakaupo!”

“Likuran? Saan ka ba banda pina pwesto?”

“Sa kaliwang side ng room tabi ng bintana. Malapit halos sa likuran.”

Nagulat ako ng bigla akong ikutin ni Kuya Oro paharap sa kanya. Halatang gulat na gulat siya at kinakabahan sa nalaman.

“Seatmate mo si Al?”

“Ha? Sino si Al?”

“Lucien Gage Neuschwanstein.”

Pagsabi niya ng buong pangalan nito sa akin ng tinatawag niyang Al ay para akong si Google na nagload ang search box na nakahanap ng result ng mapagtanto ko kung sino ang tinutukoy niya. Ah!

“Siya nga! Ang haba kasi ng pangalan niya kaya hindi ko natandaan.”

Inikot niya ako pabalik sa pwesto ko kanina at inunahan ako sa paglalakad na siyang sinundan ko naman.

“Anong problema nu’n? Tamad ’yon pumasok eh!” tanong niya sa sarili niya na para bang hindi ako nage-exist sa gilid.

“Sinong tamad? Yung lalaking iyon?” tanong ko. Curious ako eh.

“Oo! Ayaw na ayaw nga nu’n na pumapasok. Matalino naman siya kaya lang tamad. Wala akong maisip na pwedeng dahilan para pumasok maliban kung—”

“Oh bakit?” tanong ko ng bigla siyang tumigil sa paglalakad niya at namutla sa takot.

“— maliban nalang kung may bumangga sa kanya.” sagot ng isa pang pamilyar na boses at ng lingunin ko ito ay nakita ko ang nakangiting kakambal nito na si Kuya Oro sa amin.

“Bumangga?” ewan ko pero bigla akong kinabahan.

“Oo. It might sound weird but ang banggain ng literal si Al ang pinaka huling bagay na pwede mong gawin sa kanya. Ayaw na ayaw niyang nababangga. Ewan ko ba sa batang ’yun. Estudyante namin siya pero kahit sino sa amin dito ay ilag sa kanya.”

“Palibhasa kasi siya ang Alpha,” sabi ni kuya Oro ng makabawi pero halos pabulong lang kaya hindi ko masyadong naintindihan.

“Last time na may bumangga sa kanya, inilambitin niya sa open field ng school at inikut-ikot ang kawawang nilalang na ’yon habang nakatali ng lubid ang mga paa nito.”

Parang bumaliktad ang sikmura ko sa narinig. Dapat ko bang sabihin sa kanila ang nangyari sa akin two days ago with Lucien? But in my defense, that was an accident at nag sorry naman ako sa kanya.

Unluckily, after ng break naging ka partner ko ang gago sa laboratory namin. Pfft! Kapag nga naman sinuswerte ka sa kamalasan.

“By partner ang activity. Tumulong ka nga!” naiinis kong sabi habang hinahalo ng stirring rod ang beaker na may chemical.

Ang gago kasi sitting pretty lang Ano? Ako gagawa tapos makikihati siya sa grades ko? Eh di wow. Isumbong ko ito kila Kuya Ori eh.

Napatingin ako sa mga kaklase namin na nakatingin sa gawi namin. Aware ba silang ganito ugali nito? Nakaka inis ah!

Para mawala ang inis ko sa kanya ay kinuha ko nalang ang earphones ko at ipinlug sa tenga ko at nag play ng malakas na music. Ang instruction kasi ay dapat magawa naming bloody red ang chemicals na ibinigay sa amin. Medyo bampira lang ang atake ganun! Tapos may bampira pala talaga dito ’no? Charr! Pero what if ’yung adviser namin yun kasi siya nagpapagawa eh?

Wala sa sarili kong hinahalo ang mga chemicals na binigay. Paano ba naman kasi yung kantang Animals ng Maroon 5 ang tumutugtog ngayon at bukod sa clear like my reflection to the mirror kong naaalala ang music video nito ay isa din ito sa paborito kong kanta. Ewan ko ba. Ang lakas kasi maka double meaning.

Napatingin ako bigla sa kaliwa ko ng may marinig akong lumagapak. Nabasag pala yung beaker ng kabilang grupo at natapon ang chemicals sa sahig.

“Tss. Hindi kasi nagiingat,” inis na sabi ng lalaki sa ka-partner niyang babae na mukhang lampa. Charr!

Pero what the heck? Imbis na tulungan ang ka partner niya, iniwanan niya ito mag-isa para maglinis. Nakaka gago! Ang laki nga ng katawan at may hitsura, ang tamad naman gaya nitong katabi ko. Nakaka gago! Ganito ba mga lalaki dito sa Wolfgang? Mga gago?

“Miss ako na d’yan,” sabi ko dun sa babae na may balak ng pulutin yung bubog. Masokista lang? May chemicals ’yon eh at baka magka allergic reaction siya bigla kapag dumampi iyon sa balat niya or worse mamatay siya. Okay. Ako na oa pero better be safe.

Easy lang maglinis ng ganito sa akin kahit nga nakapikit yakang-yaka ko ito eh! Ikaw ba naman bumasag ng ilang beaker, funnel at kung ano pang laboratory materials sa school ninyo that one time ay ewan ko nalang. FYI, hindi sadya iyon. Nag freak out kasi ako ng sabihin ng mga ka-members ko sa akin na dugo ko ang gagamitin na subject para tignan sa microscope. Hindi ako takot makuhaan ng dugo kundi sa gagamitin nilang pangkuha ng dugo ko. Hindi kasi siya syringe or scalpel kundi blade. BLADE!!!

Mabilis pa sa alas cuatro kong nalinis yung kumalat na chemicals at bubog at pagbalik ko sa pwesto namin ng ka-partner ko ay wala pa rin itong pakialam sa mundo. Pwede bang change partners nalang? Kami nalang nitong babae sa kabilang table ang maging mag partner? Nakaka asar ah!

Buti nalang bago matapos ang time namin sa laboratory ay nagawa kong gawing perfect bloody red ang sa amin kaya ang ending, kami ang may pinaka mataas na grade. Kung pwede nga lang sabihin na dapat sa akin lang iyon eh. Pfft. Sadly, by partner ang grading so hindi ako pwede umalma.

“Thank you,” napalingon ako sa nagsalita sa gilid ko habang naglalakad ako pababa ng hagdan. Pauwi na kasi ako.

“You’re welcome,” nakangiti kong sagot sa kanya. Siya yung babaeng mukhang lampa kanina. Cute siya now that I realised. Kung may bunso lang akong kapatid, ’yung tulad niya yung gusto ko.

“May kasabay ka umuwi? Gusto mo sabay na tayo?”

“Saan ba daan mo? Malayo kasi yung sa akin,” totoo naman eh! Ang haba kaya ng lakaran ko papunta at pauwi.

“Du’n papuntang baryo. Ikaw?”

“Ay, du’n din ako! Sige, sabay na tayo.”

Aba, ayos! Mukhang may magiging friend na ako dito. Yehey! Akala ko hanggang sa matapos school year loner ako eh. Not that I mind but still, it’s good to have a friend, right? Even if it’s just one or two will do.

“Nga pala, the name’s El,” pakilala ko sabay abot ng kamay ko para makipag shakehands sa kanya although aware naman akong kilala niya na ako dahil magclassmate kami.

“Lily,” nakangiting pakilala niya sa sarili habang ka-shakehands ako.

At heto na naman yung mala-silent hills na daanan papunta at palabas ng school. Pansin ko lang ha? Parang wala lang kay Lily ang paglalakad dito. Siguro dahil sanay na siya pati na din yung iba na kasabay naming naglalakad. Kung sabagay, masasanay din siguro ako kapag katagalan.

“Balita ko wala ka daw kakilala dito? Totoo ba? Bakit dito mo naisipan na mag-aral?” basag niya sa katahimikan.

“Uhm, pinakiusapan kasi ako ng Lolo ko na puntahan yung bahay na pinatayo niya dito at saka hindi ko naman alam na yung binigay niyang exam sa akin ay entrance exam pala sa dito Wolfgang. Hindi ko din inexpect na mapapasa ko kasi wala naman akong balak na pumasok dito ng una. Ikaw?”

“Mmh, dito kasi nag aral ang Tito at Tita ko at dito din sila nagkakilala at nagka-inlovean kaya dahil tagahanga nila ako lalo na ng Tito ko by blood, dito ko pinili mag-aral kahit na gusto niya sa Demirkan sana ako mag aral,” masayang sabi niya kaya pakiramdam ko mabait ang kamag-anak niya sa kanya para tingalain niya sila ng ganun. Nagulat din ako na kahit papaano, maging dito kilala ang Demirkan although hindi na ako nagreact sa sinabi niyang iyon.

“Maganda ang school natin pwera lang sa mahabang lakaran mula sa gate.”

Pinagtaka ko ang tingin na binigay niya sa akin na sinabayan pa niya ng pag ngiti. Para kasing narinig niya ang hinaing ko sa papunta at papasok ko dito sa Wolfgang.

“Totoo! Pakiramdam ko nga bibigay na paa ko sa sobrang pagod kakalakad!” nakanguso kong reklamo. Natawa lang siya sa sinabi ko.

“Talaga ngang wala kang alam sa Blue Stone at kung bakit ganito ang lugar namin. Di bale, pag katagalan tingin ko malalaman mo rin. Sana nga lang ay wag mag-iba ang tingin mo sa amin. Hindi naman lahat ay dapat katakutan.” biglang lumungkot ang boses niya sa huli niyang sinabi.

Napaisip ako sa lalim ng sinabi niya. Anong ibig niyang sabihin? Halos magkakaparehas sila ng mga sagot nila sa akin nila Tito Amiro. Matalinghaga. Hmm…

“Wag ka magalala hindi naman ako judgmental! S’ya nga pala, sino yung nakakabanas na ka-partner mo kanina?”

“Ah, si Aries? Ganun lang siya kapag wala siya sa mood pero mabait iyon. Nasaktuhan mo lang talaga ang panget mood niya kanina.” pagtatanggol nito dito.

Sa wakas matapos ang mahabang lakaran ay nakarating na din kamk ng bary at heto na naman yung nga weird looks ng mga taga dito sa akin. Buti nalang at unting lakad pa ay nasa bahay na ako at makaka pahinga na pero hanggang ngayon ay hindi pa rin humihiwalay sa akin si Lily.

Crush siguro ako nito? Charr! Baka sadyang mauuna lang ang bahay ko sa kanya.

“Lily!” tawag ng pamilyar na boses kaya sabay kaming napalingon at pagtingin ko ay si Tita Miranda ’yon na may hawak na mga tuyong damit sa kanyang kamay.

“Tita!” maligalig na bati ni Lily sabay patakbong yumakap sa kanya.

Magpapaalam na sana ako para umuwi ng biglang may umakbay sa balikat ko at ng tingalain ko kung sino iyon ay ang nakangiting si Tito Amiro ang sumalubong sa aking paningin.

“Good afternoon po,” bati ko.

“Mukhang nagkakilala na kayo ng pamangkin ko ah?”

Pamangkin? Sinong—

Napatingin ako kay Lily na nakatingin din sa akin. Parang iba ang kutob ko dito ah?

“Ikaw? Ikaw yung nabanggit ni Tito sa akin na bago nilang kapit bahay?!”

“A-Ah eh… oo?” naka ngiwi kong sagot at napakamot sa batok ko sa hiya. Sina Tito Amiro at Tita Miranda pala ang kinwento niya sa akin kanina? Infairness, may pamangkin pala siya at mukhang close nila ang isa’t-isa. Sana ako rin. Charr! Asa pa ako.

“Sumabay ka na sa amin maghapunan, El. Masarap mag luto ang asawa ko,” proud na sabi ni Tito Amiro. Hindi na ako tumanggi dahil bukod sa nakakahiyang tumanggi sa alok nila ay gusto ko rin na may makausap.

Habang hinihintay naming maluto ang hapunan namin ay excited akong hinila ni Lily paakyat ng second floor ng bahay nila para i-tour ako sa kwarto niya.

Nakwento niya kasi na dito na siya halos lumaki sa bahay nila Tito Amiro mula ng mawala ang parents niya kaya basically parang anak na ang turing ng mga ito sa kanya at pangalawang magulang naman niya sila. Sana all!

“Magpalit ka na muna ng damit mo, El. Baka paglabas mo ng bahay magulat ka may mga naka abang sa’yo d’yan sa labas.” sabi niya na hindi ko alam kung biro ba o hindi.

“Naka abang?” sino naman ang gagawa nu’n? Hmm… yung kambal? Pwede. May chance pero hindi ko alam kung aware ba siya o ang ibang estudyante na kakilala ko personally ang Headmasters ng Wolfgang at saka impossible namang gawin iyon nila Kuya Ori if incase kasi ang weird nu’n.

Inabutan niya ako ng unisex na shirt at pajamas kahit na hindi naman ako dito magiisleep over at katabi lang nila ako ng bahay. Bago ako pumasok ng banyo ay iginilid ko muna sa labas ng banyo ang madumi kong uniform kasi baka mabasa habang naliligo ako. Yes. Tama ang nabasa ninyo. Sabi bihis lang pero heto ako at kakapalan na ng mukha ay makiki ligo na rin. Ang kadiri kasi kung susuotin ko lang ito ng diretso eh galing kaming lakaran di ba? I hate sticky feels if you know what I mean.

“Lily? Yung damit ko?” tawag ko ng makalabas ako ng cr suot ang pinahiram niyang damit sa akin. Nasaan na iyon? Luh, iniwanan na yata ako?

“Nilabahan lang ni Lily yung damit mo,” sabi ni Tita Miranda ng makapasok siya sa kwarto kung saan ko hinihintay makabalik si Lily.

“Po?” syempre surprise ako! Wala naman akong sinabing labahan niya yung damit ko. Nakakahiya!

“Pinalabahan ko para hindi ka nila masundan.”

Masundan? Sinong susunod sa akin? Hindi nalang ako umimik at sumunod nalang sa kanya pababa para kumain ng hapunan.

Nagtaka ako kung bakit lahat ng pintuan at bintana ay nakasara. Hindi lang basta nakasara kundi naka kandado pa. Weird.

“Ilang taon ka na, El?” tanong ni Tito Amiro habang kumakain kami.

“Eighteen po,” sagot ko at ewan ko ba parang may kung anong naiba sa titig ni Tito Amiro sa akin or baka assuming lang ako.

“Matanda ka lang pala ng isang taon sa akin,” sabat ni Lily.

“May mga kapatid ka ba? Ang parents mo nasaan?” tanong naman ni Tita Miranda.

“Only child po ako. Lumaki ako sa Lolo ko.”

“Bakit? Maaga din ba nawala parents mo gaya ng akin?” singit uli ni Lily.

“Siguro? Never kasing nagkwento si Lolo sa akin about sa parents ko. Actually, binigay niya sa akin ang diary niya before siya mawala na pwede ko daw basahin anytime kung ma curious ako na kilalanin na parents ko kasi nakalagay sa diary na iyon ang tungkol sa kanila pero ayaw ko. I mean, ayaw ko pa sa ngayon. Saka na kapag hindi na ako busy.”

Pagtapos ng masarap na hapunan kasalo sila Tita Miranda ay uuwi na sana ako ng bahay ko ng bigla nalang may mag tahulan na mga aso sa labas ng bahay nila Tito Amiro dahilan para ang ilan sa mga ito ay umalulong pa. Muli akong nakaramdam ng kaba at pangangatog ng paa gaya ng kagabi.

“El, kung hindi sana nakaka abala sa iyo ay dito ka na magpalipas ng gabi. Bukas ka na umuwi tutal magkapit-bahay naman tayo,” sabi ni Tito Amiro sa akin habang nakasilip siya sa siwang ng nakasarang bintana.

Hindi ko alam pero ng magtama ang mga mata namin ay bakas sa kanya ang pagaalala. Wala namang problema sa akin pero baka ako naman ang makaabala sa kanila.

“Ayos lang naman po sa akin. Nakakahiya nga lang po kasi magiging abala pa ako sa pagtulog ko dito sa inyo.”

“Naku, hindi ka abala sa amin, El. Sa katunayan ay natutuwa nga kami dahil nandito ka. O’sya, umakyat ka na sa taas at ng makatulog ka na. Ako ng bahala dito at babantayan ko kayo,” nakangiti niyang sabi.

Papanhik na ako sa hagdaan paitaas ng mapansin kong parang may pinipigilan si Tito Amiro na kung ano sa katawan niya. Hindi naman siguro siya nasusuka or may chance na mag convulsion ’no? Baka masyado lang siguro akong nagi-imagine ng ikaka-panic ko. Hay, makatulog na nga!

“Good night, Tito Amiro.”

---

A|N:

Posted: November 1, 2018

Happy All Saints Day! Belated Trick or Treat!

Time check, 01:13 am. Sa haba ng update ko ay naubos ko na lahat ng minatamis na nakalagay sa aking mahiwagang pumpkin. Parang ang sarap tuloy mang abang ng bata at manghingi ng nakuha nilang mga candy. ’Til next update. Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 5: SCENT

Pagka gising ko, sumabay ako sa almusal nina Tito Amiro dahil na rin sa request ni Tita Miranda at Lily. Umuwi lang ako ng bahay para maligo at magpalit ng school uniform at sabay kaming pumasok ni Lily.

“Salamat pala sa paglalaba ng damit ko kagabi ha?” pasalamat ko habang naglalakad kami papasok ng school gate.

“Wala iyon.” nakangiti niyang sabi. Ewan kung bakit pero ang gaan ng pakiramdam ko dito kay Lily kahit na para bang may something sa kanya na hindi ko mawari.

“S’ya nga pala, dapat mo sigurong malaman ang nalalapit na event ng school.”

Event? May ganun din dito? Akala ko wala eh. Pero kung ako ang tatanungin, ayaw kong pumunta.

“Bawal hindi pumunta.” dagdag niya na para bang nabasa niya ang nasa isip ko. Takte.

“Bakit naman? Grabe ha! Mandatory?” natatawang reklamo ko. Kasi naman eh. Hindi ko hilig ang pagpunta sa mga party-party. I rather stay home and sleep.

“Kinda. Actually, utos iyon ng nakatataas sa headmaster. Ang event na iyon ay para sa lahat lalo na sa tulad namin.” paliwanag niya pero hindi ko masyadong narinig ang huli dahil halos pabulong na ito.

“Ano bang mangyayari kapag hindi ako pumunta?”

Tumigil siya sa paglalakad at tinignan ako ng puno ng takot. “Pagpi-piyestahan ka.”

Ewan ko pero kahit kinakabahan ako eh nagawa ko pa ring matawa. Ako? Pagpi-piyestahan? Ng ano? Tutuksuhin nila ako sa hindi ko pagsipot? Hahaha. Kaloka.

Humiwalay ako kay Lily dahil nauna na siyang dumiretso ng classroom namin samantalang ako ay pupunta muna sa headmaster’s office para itanong kay kuya Oro or Ori ang tungkol sa pa-event ng school.

“What?!” exaggerated kong react sa sinabi ni kuya Ori na katapat ko sa upuan.

“I’m sorry pero hindi pwedeng hindi ka pumunta. It might sound weird pero tradition kasi iyon dito.”

Takteng tradition iyan. Ano ba iyan!

“Wag ka mag-alala. Kaming bahala sa’yo. Hindi namin hahayaan na abutin ka ng 12 midnight.”

Pumasok ako ng classroom na sobrang stress dahil isipin palang na aattend ako ng party na iyon este tradition dito eh sobrang nawi-weirduhan ako. Like, bakit hindi pwede tumanggi? Sino ba ang mas nakatataas kay kuya Ori at Oro? Bakit 6pm hanggang 5am ang party na iyon? Ang weird talaga.

Thou may 2 months pa bago ang party na iyon ay sobrang pino problema ko talaga iyon. Siguro dahil na rin sa nangyari before kaya takot akong pumunta sa mga party. Ano nalang ang sasabihin nila sa akin if ever na may mangyaring ganu’n ulit ng di sadya?

~ •~ “El? Anong nangyayari sa iyo?” tanong ni Andrea na anak ng kaibigan ni Lolo from abroad.

“Hindi ko alam.” iyon sana ang gusto kong sabihin pero hindi ko maisatinig dahil sobrang pagka hilo ko. Daig ko pa ang nakainom ng serbesa. Jusko. 13 years old palang ako kaya hindi pa ako pwede sa mga ganun.

“El?” muling tawag sa akin ni Andrea sabay tapik sa balikat ko na hindi ko alam kung bakit pero automatic ko siyang naitulak palayo sa akin at ewan ko parang ayaw ko na may humawak sa akin sa mga oras na ito. Ang weird talaga ng pakiramdam ko. Hindi ko mawari.

Napalunok ako sa gulat at takot ng makita kong tumalsik sa hindi kalayuan ang katawan ni Andrea at nawalan ito ng malay. Takte! Anong nangyari? Anong ginawa ko? Bakit siya nagka ganyan? Ako ba ang may gawa? Paano?

“Argh!” sigaw ko habang hawak ang ulo ko na para bang pilit na binibiyak. Ang sakit! Sobrang sakit ng ulo ko!

Halos iuntog ko na ang ulo ko sa puno pero wala pa ring nangyayari. Lalo lang siyang sumasakit hanggang sa maalala ko ang dahilan nito.

Tumingin ako sa asul na buwan kanina dahil once in a blue moon lang ito kung mangyari at bigla nalang ako nakaramdam ng pananakit sa kaliwang kamay ko. Pagtingin ko, laking gulat ko na may umuukit na mala glow-in-the-dark na crescent moon sa balat ko.

Sa sobrang gulat ko, hindi ako nakasigaw at duon na nagsimulang sumakit ang ulo ko. Tumakbo ako paalis ng venue kung saan ginaganap ang 13th birthday party ko dahil pakiramdam ko sobrang lakas ng tugtog sa paligid. Pati nga boses ng mga bisita, for some reason pati paghinga nila o ultimo paglakad nila ay malinaw kong naririnig. Para ding nagzo-zoom in yung mukha ng mga tao sa mukha ko kahit na malayo naman sila sa kinatatayuan ko. Ang weird!

Kinabukasan, nagising nalang ako sa sinag ng araw sa kwarto ko at ang balita na nakauwi na lahat ng bisita at ganuon din si Andrea na walang maalala sa nangyari maliban sa nakakita daw siya ng aso na kulay puti although wala namang aso ng time na iyon bago siya mawalan ng malay. It’s just me and her. Impossible namang nag shape shift ako, right?

~ • ~

“Al,” tawag ng pamilyar na boses sa likuran ko kaya napalingon ako. Malay ninyo naman ako pala ang tinatawag kahit na malinaw kong narinig na “Al” ang sinabi. Baka kasi nalito lang sila. Akala nila “Al” yung “El”, di ba? Sige, ako na may mai-push lang.

Pero wrong move ang ginawa kong iyon dahil tinignan ako ng masama ng lalaking tinawag na “Al” ng nakilingon ako gaya niya.

Bakit ko nga ba nakalimutan? If I remember it correctly, tinawag ni Kuya Oro na Al si Lucien. Pero bakit Al? Wala namang Al sa pangalan niya ah? Lucien Gage kaya pangalan niya. Saan galing yung Al niya?

Kung bibilisan ko pa nga ang sabihin ang pangalan niya, magtutunog loosen cage .

“Bakit?” tanong niya after ko lumingon pabalik sa pwesto ko. Arte! Akala mo naman may pake ako sa usapan nila. Magsama silang parehas na masungit.

“Malapit na yung party. Sino date mo?”

Luh! Bakit ito ang topic nila? Excited lang? Kainis na party na iyan. Stress!

Kinuha ko nalang yung earphones ko at ipinasak sa tenga ko habang naghahanap ng pwedeng mai-play na kanta sa cellphone ko. Wala pa naman yung adviser namin kaya gora lang.

“Hindi ko alam. Duon nalang ako maghahanap tutal iyon naman purpose ng party na ’yon. Ang mahalaga ay kung sino ang chapperone ko,” sabi niya at ewan ko ba parang pakiramdam ko nakatingin siya sa akin at naka ngisi. Badtrip ah!

“Chapperone?” tanong ni Aries.

“Yep. Siya.”

Hindi ko na sana papansinin kung sino ang tinutukoy niya kundi ko lang napansin ang tingin ng mga kaklase ko sa akin. Luh?

Isang mabilisang lingon ang ginawa ko at talaga ngang naka tingin at naka ngisi siya sa akin. Gago? Kung nakakalusaw lang ang tingin baka tubig na ako ngayon.

“Sup’ f—”

Agad kumunot ang nuo ko sa balak niya sanang sabihin sa akin. Actually kahit wala pa siyang ginagawa sa akin, makita ko lang mukha niya nababadtrip na ako eh.

“Ano bang problema mong lalaki ka?” papanget kaya ito sa paningin ko kapag pinadugo ko mukha nito sa sapak ko?

“Ikaw. Ikaw ang problema ko.”

Bigla akong na dejà vu sa sinabi niya. Ganito din yung nangyari kahapon. Ano ba kasing nagawa ko sa kanya bukod sa nabangga ko siya ng hindi sadya para inisin niya ako ng ganito? Sarap talaga patulan! Nakakainis!

Lalong lumapad ang ngisi ng gago sa reaction ko kaya sa inis ko ay lumabas nalang ako ng classroom. Bahala siya d’yan!

Alam ninyo yung feeling na gusto ko siyang patulan pero alam ko din na hindi pwede kasi mada-dagdagan lang yung gagawin niyang pangbu-bully sa akin? Hmmp!

“El!” tawag sa akin ng kung sino pero hindi ko ito pinansin dahil baka si Lucien lang ’yon na trip akong sundan kahit na nilayasan ko na siya. Ano, aso lang? Sunud ng sunod? Type niya siguro ako? Charr!

“El! Saglit!” tawag niya ulit na humahangos na dahil sa halos patakbo ko ng paglalakad. Huminto ako at nilingon na ang tumatawag sa akin. Laking gulat ko ng makitang si Lily pala ’yon. Shit! Akala ko si Lucien.

“Lily?”

“Buti naman pinansin mo na ako! Ha, anyway! Pasensya ka na kay Al ha? Natutuwa lang iyon sa’yo,” tignan mo ito! Buti pa siya marunong humingi ng dispensa para sa isang iyon kahit na hindi naman obligasyon na gawin ito kasi labas naman siya sa pinagga-gagawa ni Lucien sa akin.

“Wala iyon pero kapag napuno na talaga ako sa kanya, naku! Ewan nalang talaga. Baka ipahabol ko siya sa mga aso sa labas ng bahay tuwing gabi,” biro ko.

Although napansin ko na parang na-awkward si Lily sa biro ko kahit pa ngumiti siya sa akin. Pero pinagsawalang-bahala ko nalang at nagpaalam sa kanya na mauuna na ako.

Naglakad-lakad muna ako para kahit papaano mawala ang inis ko kay Lucien. At hep! Wag kayo mag-alala. Hindi ako cutting classes dahil wala talaga ang adviser namin today para sa sunod naming subject na sabi ni Lily bago niya ako iwan mag isa.

Actually nagtataka nga ako kasi base sa kahapon, kakaiba ang way nila ng pagtuturo at approach sa mga estudyante nila. Ewan. Na-observe ko lang.

Paliko na ako sa dinadaanan ko ng biglang may humatak sa akin. Sa sobrang gulat ko ay napasigaw ako. Call it gay pero tangina sino bang hindi sisigaw sa ganito di ba?

“You,” sabi ng pamilyar na boses sa akin kaya agad akong napamulat ng mga mata ko at tignan mo nga naman kung sino!

“Hoy! Ikaw na lalaki ka! Nakakarami ka na ha!” naiinis kong sabi sabay tulak sa kanya palayo sa akin. Ouch ha! Ang lakas ng pagtama ng likod ko sa pader ha! May nabali pa yata na buto. Bwiset!

“Nakalimutan mo yatang may atraso ka pa sa akin. Ang lakas ng luob mong talikuran ako ng ganun-ganun lang,” galit niyang sabi sa akin. Luh? Pati ba naman yung pag walkout ko big deal sa kanya? Eh kasalanan naman niya kung bakit eh! Bwisit na ito!

“Eh ano naman sa’yo? Ang lakas din ng tililing mo eh ’no? In the first place wala naman akong dapat na atraso sa’yo kasi nag sorry agad ako sa iyo ng nabangga kita saka sinabi ko na di naman sa’yo na aksidente lang iyon at hindi intentional. Ikaw lang ’tong bini-big deal yung mga bagay na hindi naman dapat. So pwede ba? Move on!”

“Palibhasa dayo ka kaya wala kang alam,”

“Pinagsasasabi mo? Wirdo!” akma na sana akong lalakad palayo pero pigilan niya ako. Hinarang niya ang dalawang braso niya sa magkabilang gilid ko.

Bigla namang bumilis ang tibok ng puso ko sa ginawa niyang ’yon. Bahagya niyang nilapit ang mukha niya sa mukha ko bago inilipat sa may leeg ko. Napasinghap ako.

“Umayos ka ng pananalita mo at baka hindi ako makapagtimpi, lapain kita.”

Ano raw? Kahit kinakabahan ako sa sunod na maaari niyang gawin ay hindi ko napigilan na hindi matawa sa sinabi niya.

“So Funny, Mr. Lucien,” sabi ko at nag eye roll sa kanya.

“Don’t say I didn’t warn you,”

Next thing I knew, pilit ko siyang tinutulak palayo sa akin dahil ewan ko sa isang ito bigla nalang akong hinalikan. What the fuck? My virgin lips! Maya-maya ay bumaba ang labi niya sa leeg ko at iyon ang sunod na pinagdiskitahan. Dapat naiinis ako dahil sa ginagawa niyang advantage sa akin pero bakit ganuon? Part of me wants this.

“L-Lucien! Stop it! Baka may makakita sa atin,” sabi ko in between our kisses na parang malanding babae pero ang loko lalong hindi na ako pinagsalita ng diinan niya ang paghahalikan namin. I feel like melting. What the hell!

Dahil mas malakas siya kesa sa akin hinayaan ko nalang siya na ipagpatuloy namin ang halikan namin kahit na na may possibility na makakita sa amin.

At bakit ganun? Bakit sobrang manly ng amoy niya? Like, hindi siya katulad ng normal na naaamoy kong pabango ng mga lalaki sa City. Sobrang nakaka… fuck !

“You’re so good, baby. So good.. I wanna mark you ,” bulong niya sa tenga ko. Shit, bakit parang ang init bigla? Dahil ba masyadong dikit ang katawan namin sa isa’t-isa? Siguro nga.

Ewan ko rin ba sa katawan ko at ng marinig ko ang sinabi ni Lucien ay agad akong tumango at mahinang napa ungol na para bang hinahayaan ko siya na markahan ako kahit na alam kong wala pa akong experience sa bagay na iyon. He means sex, right? Like lovebites and all? Wala naman na sigurong iba pang pakahulugan pa ang “mark” na sinasabi niya, right? 

After some time ay nahimasmasan na din si Lucien sa ginagawa namin at siya na mismo ang humiwaly sa akin at lumakad palayo na parang walang nangyari. Aba? Gago iyon ah!

Pero ng mahismasmasan din ako sa nangyari, what the fuck? Anong nangyari sa akin minutes ago? Nakakahiya!

Dumiretso nalang muna ako ng Headmaster’s Office para guluhin ang buhay ng kambal. Ayaw ko munang harapin uli si Lucien dahil hindi ko alam anong mukha ang ihaharap ko sa kanya after ng eksena namin kanina sa hallway. Sakto namang may pinaguusapan sila ng pumasok ako at ang mukha ni Kuya Oro biglang nagliwanag ng makita ako. Uh-oh. I don’t like this.

“Hulog ka talaga ng langit, El.”

“Samantalang umangat ka naman na alagad ni Hudas sa impyerno,” nabuburyo kong sagot. Naiinis pa rin ako kapag naaalala ko yung kanina.

“Ay wow, bad mood? Anong nangyari? Hindi ka naka score sa babaeng fin-flirt mo?” nakangising tanong niya.

Sira talaga. Buti sana kung ganun eh ang kaso ako yung babaeng hindi napag bigyan kanina. Charr!

“Sira. Demure ako. Hindi ako nangfflirt.”

“Kasi siya ang fin-flirt,” pigil tawang sabat ni Kuya Ori sa usapan.

Aware ang kambal sa gender ko pero minsan trip akong i-match ni Kuya Oro sa kung sinong babae. Ewan ko ba sa kanya. Baka siya ang may type sa mga iyon.

“Ano palang meron at nandito ka?”

“Wala adviser namin. Boring sa room.”

“Ah, anyways! Tungkol nga pala sa usapan natin kanina Ori, siya nalang ang kunin nating magperform.”

“Perform? Saan? Luh! Ayaw ko.” sabi na eh. Yung hitsura ni Kuya Oro kanina may something eh. Badtrip na ’yan!

“Ay grabe siya oh! Kulang kasi ng isa kasi yubg mga magpe perform next week. May mga darating kasi na visitors dito at syempre dapat may pa-program kami.”

Paki ko sa visitors? Ayaw ko.

No. No. NO!!!

“Kapag hindi ka pumayag, magka klase kayo ng mga classmate mo habang yung iba nasa auditorium at chill-chill lang.”

“Hindi mo naman siguro gustong mainis sa’yo mga kaklase mo?”

Ayan na. Ginamitan na ako ng konsensya card. ’Tong dalawang ito talaga o!

“I don’t care! Hindi ako sasali!”

Narealise kong sobrang express ng pagkalat ng balita dito dahil kung kanina kami lang nila Kuya Ori ang nakakaalam ng usapan kanina, ngayon kahit ’tong si Lily alam na.

“Bakit nga ayaw mo? Hindi naman pumipili ang Headmaster ng hindi capable sa pinapagawa nila.”

“Nakakahiya kasi! Sa banyo lang ako kumakanta. Gusto ninyo bang mapahiya ang school ng dahil sa akin?” sabi ko at ramdam ko ang pamumula ng mukha ko sa hiya.

“Weh? Sige nga. Sample.”

“Ayaw ko.”

“Dali na.”

“Ayaw.”

“Okay! Pero sabihin ko sa mga kaklase natin ’yung nakita ko kanina na ginawa ninyo ni Al, ha? Okay lang naman ’yun sa’yo, di ba?”

Nakita? ’Yung sa classroom?

Eh marami namang nakita— Wait!

Mabilis kong nilingon si Lily at kita ko ang malawak na ngiti sa kanyang labi. Uh-oh.

OH MY GOSH! OH MY GOSH! OH MY GOSH!

“Nakita mo?” halos mapasigaw ako sa pinaghalong kaba at hiya.

Napatingin tuloy sa amin yung ibang mga estudyante na kasabay naming naglalakad pauwi pero buti at  medyo malayo sila sa amin para marinig ang pinaguusapan namin ni Lily. But to think na tumingin sila ay talagang malakas nga ang pagkaka react ko. Sino bang hindi? Duh! Nakakahiya!

“Oo,” kinakabahan na tuloy ako kung na picturean niya ba kami or something pero kung iisipin, hindi man lang niya ako tinulungan kanina? Grabe siya!

“Thank you sa help ha?” sabi ko na hindi ko alam kung matatawa ba ako or maiinis sa kanya dahil all the while inaabuso ni Lucien ang labi ko ay nanduon lang pala siya at hinayaan niya na halos mag makeout na kami sa hallway. I mean, basta! That’s it.

“You’re welcome. So? Kakanta ka or iku-kwento ko kay Aries ang nakita ko kanina? Sureball akong sisikat ang tandem ninyo. Team Al-El! Kyaa!” kinikilig niyang sabi with matching hampas sa braso ko.Aray ha?

Team Al-El daw ehto me it sounds more like Team Ulol. Okay, ako ng masama! Hahaha!

“Ito na nga eh! Basta wag mong ipagkakalat ’yung nakita mo. Kundi lagot sa akin! At saka baka lalo akong bully-hin ni Lucien.”

“Yes, Mr. Eliel Neuschwanstein!”

Jusko! Aatakihin ako sa babaeng ito! Nakakaloka’tong si Lily ah?! Pero ayos lang kasi palagay naman ang luob ko sa kanya.

Ano bang magandang i-sample ba kanta? Hmm…

When the rain is blowing in your face

And the whole world is on your case

I could offer you a warm embrace

To make you feel my love

Nilingon ko si Lily para tignan ang reaksyon niya pagkanta ko at hala! Nasaan na iyon?

Hinanap ko siya sa paligid at ang babaita, ayun! Nasa likuran ko lang pala, ilang hakbang ang layo sa akin. Lumakad ako pabalik at inalug-alog siya. Mukha kasing tinakasan siya ng kaluluwa niya. Sabi sa inyo eh! Pang banyo lang ang boses ko.

“My gosh, El! Ikaw ba talaga yung kumanta?” sabi niya at hinawakan ang magkabilang pisngi ko para i-check kung tunay ba ako.

“Oo. May iba pa ba?” pilyong sagot ko.

Isang batok naman ang natamo ko mula kay Lily. Geez! Ang skit ha!

“Ang ganda ng boses mo, El! Kaya naman pala ikaw ang napili ng Headmaster na sumama sa mga magpe-perform! Dali na! Pumayag ka na! Sure akong dadami ang fans mo after next week!” excited niyang sabi.

“Luh! Ayaw ko!”

“Dali na.”

“Ayaw.”

“Eh di sasabihin ko nalang kay Al na halikan ka ulit kasi nakulangan ka pa sa halikan ninyo kanina,” banta niya.

---

A|N:

Posted: November 5, 2018

Time check, 1:13 am. Ito ako ngayon at kumakain ng pancit canton chili-mansi at umiinom ng pepsi na inspired by Live Aid kung saan isa sa mga nagperform sa concert na iyon ang banda na QUEEN. Sobrang worth it yung movie na Bohemian Rhapsody as in gusto ko siya ulit panuorin sa sinehan promise!

Anyway, hindi ko alam kung kailan ako ulit makakapag update dahil nagsisimula na akong mag christmas shopping ng ireregalo ko sa kung sino randomly pero don’t worry, maguupdate ako ’yung nga lang not sure when.

Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 6: CONNECTION

May ginawa ba akong masama sa past life ko para maging ganito ako kamalas ang buhay ko ngayon? Siguro. Lahat nalang hindi pumapabor sa gusto ko. Charr! Ang drama porket magpeperform ako sa harap ng maraming tao. Eh kasi naman eh!

“El, ready ka na ba mamaya?” nakangiting tanong ni Kuya Ori sa akin. Buti at maganda ang ngiti niya kundi baka magbago na talaga ang isip ko at hindi ako mag perform.

Bahala na kung malaman ng lahat na naghalikan kami ni Lucien. At least, kasama pa rin siya sa mapaguusapan hindi lang ako! 

“Oo. Papatay nalang ng mga ilaw na sa audience area kapag ako na. At saka huwag masyadong maliwanag yung ilaw ng spotlight sa akin please. Ayaw ko masilaw.”

“Masusunod, Boss!” natatawang sabi ni Kuya Oro habang inaayos ang buhok ko.

Nagre-ready na kasi ako pati ang ibang mga magpeperform mamaya. Dahil busy si Lily sa pag asikaso sa mga classmates namin sa pagpunta dito sa auditorium, sina Kuya nalang ang tumutulong sa akin ngayon sa pagaayos. Tutal sila din naman nakaisip na isali ako dito kaya dapat lang ’no!

Kinakabahan na nga ako sa mga maaaring mangyari sa akin na kahihiyan ko mamaya.

Takte! Kung hindi lang talaga nakita ni Lily paghahalikan namin ni Lucien hindi sana ako nandito ngayon para mag perform eh.

Kung bakit naman kasi hinalikan ako ng gagong iyon? Pero infairness ah, malambot ang lips niya at ang sarap niyang humalik! Although hindi ko alam kung may chance pa na maulit iyon.

Paano ko nasabi? Well, after ng halikan session namin sa hallway, nag cutting class ang gago at ilang araw ding hindi pumasok.

Ewan ko ba sa isang ’yon! Huwag lang talaga siya magpakita sa akin kundi kakalbuhin ko siya. Hmmp! Naiinis na naman ako ng dahil sa kanya. Kahit wala siya physically, isipin ko lang siya nababadtrip na ako.

Plus hindi ko alam sa kanya kung nailang ba siya o nandiri sa realization na humalik siya ng kapwa niya lalaki o baka dahil sinumpong ulit siya ng katamaran? Hmmp!

Pumasok kaya siya ngayon?

May chance kaya na manuod siya ng performance ko?

“Ano palang kakantahin mo?”

“Secret. Bawal sabihin.”

“Ano ba ’yan! Hulaan ko sino artist!”

“Sige, go! As if namang mahuhulaan mo.”

Mamaya mawala ’yung excitement nila kapag nalaman nila anong piyesa ang kakantahin ko. Sikat pa man din na kanta iyon sa City at siyang favorite song ko din. Hulaan ninyo kung ano! It will rain ni Bruno Mars! O di ba? Impossibleng hindi ninyo alam ’yan eh sikat na sikat iyan.

“Bruno Mars?”

“Oo, Bruno—wait! Ano sabi mo?” gulat akong napatingin kay Kuya Oro kasi para bang nabasa o narinig niya ang nasa utak ko. Kaloka! Dapat na ba akong kabahan dahil baka pati yung sa halikan namin ni Lucien alam niya na? Although baka nagkataon lang. Ako lang ’tong si paranoid.

“Sabi ko, ang hula ko si Bruno Mars ’yung song artist ng kakantahin mo.”

“Ah, oo! Galing mo humula ah,” paranoid nga lang ako. Hinuhulaan nga lang niya.

“That’s what I like ’yan no? Naks! May pa dance number ka pa pala, hindi mo man lang kami agad sinabihan! Total performance pala ang gusto mo eh may pa ayaw-ayaw effect ka pa nung nakaraan,”

“Baliw! Hindi iyon!” protesta ko. Kung panget boses ko, mas lalong panget ang pagsayaw ko ’no!

“Eh ano? Nothing on you? Nice! Mangha harana pala! Saglit at ikukuha kita ng mga rosas na pwede mong iabot sa mga babaeng estudyante mamaya,” sakay ni kuya Ori sa kalokohan ng kakambal niya at parehas silang tumawa ng malakas. Napailing nalang ako sa kalokohan nilang dalawa.

Habang hinihintay ko mag 11 am para sa inihandang performance ko sa mga visitors ay biglang dumating si Lily sa backstage kaya saglit kaming iniwan ng kambal para ma-check din nila ang iba.

“El!”

“Yo?”

“Galingan mo mamaya ha? Baka biglang dumating si Al at panuorin ka. Syempre dapat ipakita mo sa kanya kung sino ka at anong kaya mo,” kinikilig niyang sabi kaya mahina kong hinampas ang braso niya para sitahin siya at mamaya may makarinig sa sinabi at iba ang isipi  pero ang babaita mas lalo pang kinilig.

“Mas better kung hindi siya dumating. Pagtatawanan lang ako nu’n.” so, hindi pa rin pala siya pumapasok. Oh well, paki ko? Hindi ko naman siya crush… like, legit! No!

“Nanduon lang ako sa may unahan naka pwesto kasama ng iba nating classmates. Wag kang kakabahan ha? Naka support kami sa iyo lalo na ako syempre!”

“Oo na! Hindi ko rin naman kayo makikita mamaya once na kumanta ako kasi papatayin yung mga ilaw na nasa audience banda,” natatawang sabi ko.

“Sus! Basta kapag kinabahan ka bigla, isipin mo lang si Al at mawawala na ’yang kaba mo. Yieee!”

“Gaga! Duon ka na nga!” pagtataboy ko sa kanya na tinawanan niya lang.

Basta isipin ko lang daw si El. Sus! Kadiri! Baka masira pa ang performance ko later kapag ginawa ko ’yon. Iisipin ko nalang yung mga scenes duon sa Breaking Dawn na movie habang kinakanta yung piyesa ko na yun tutal ’yon naman ang soundtrack nu’n.

Wish me luck, self! Kaya mo ito!

“El,” tawag ni Kuya Ori sa akin ng makabalik sila ni Kuya Oro galing sa ibang mga estudyante na magpe-perform.

“Hmm?”

“Ikaw na susunod,” sabi niya at tumabi sa akin para tapik-tapikin ang balikat ko. Geez! Kailangan ko talaga nito ngayon.

“Wag ka ng kabahan d’yan! Isipin mo nalang na kinakanta mo ’yung piyesa mo para sa taong mahal mo,” nakangiting payo ni Kuya Oro na nakasandal sa gilid ng pader.

“Luh! Walang ganun!” alma ko na tinawanan lang ng kambal.

“Ay, wala ba? Basta huwag mong sirain kanta ni Bruno Mars kung hindi ako mismo ang hahatak sa’yo paalis ng stage! Mas naka kahiya iyon!”

“So funny, Kuya Oro!” maarte kong tugon with matching eye roll pa na muli nilang pinagtawanan.

“Headmaster, si Mr. Cromwell na po,” tawag ng tumatayo na isa sa host ng event.

Oh my gosh! Parang bigla kong gustong magpakain ng buhay sa sahig! What do you think? Is it a good idea? 

Niyakap ako ng kambal bago ako umakyat ng stage at ipahiya ang sarili ko. My gosh!

El, chillax! Isipin mo si Al. Wait! What?!

Kasasabi ko lang kanina na hindi ko iisipin yung gagong ’yon pero paano nalang kung manuod nga siya? Dapat mapanganga ko ang gagong iyon! Baka sakaling tigilan niya na pangti-trip sa akin! Oo, tama! Ganun nga.

Pagtapak ko sa entablado, sinalubong ako ng katakut-takot na dilim at katahimikan. Takte! May mga audience ba talaga ngayon na nandito? Bakit sobra naman yatang tahimik? Medyo scary ha!

Tumapat sa akin ang malamlam na spotlight gaya ng ipinakiusap ko sa kambal kanina, hudyat na kailangan ko ng simulan ang pagkanta sa napili kong piyesa.  I closed my eyes and let my mind wander somewhere.

If you ever leave me baby,

Leave some morphine at my door

’Cause it would take a whole lot of medication

To realize what we used to have,

We don’t have it anymore.

There’s no religion that could save me

No matter how long my knees are on the floor

Ooh so keep in mind all the sacrifices I’m makin’

Will keep you by my side

Will keep you from walkin’ out the door.

’Cause there’ll be no sunlight

If I lose you, baby

There’ll be no clear skies

If I lose you, baby

Just like the clouds

My eyes will do the same, if you walk away

Everyday it will rain

I’ll never be your mother’s favorite

Your daddy can’t even look me in the eye

Ooh if I was in their shoes, I’d be doing the same thing

Sayin there goes my little girl

Walkin’ with that troublesome guy

But they’re just afraid of something they can’t understand

Ooh but little darlin’ watch me change their minds

Yea for you I’ll try I’ll try I’ll try I’ll try

I’ll pick up these broken pieces ’til I’m bleeding

If that’ll make you mine

’Cause there’ll be no sunlight

If I lose you, baby

There’ll be no clear skies

If I lose you, baby

Just like the clouds

My eyes will do the same, if you walk away

Everyday it will rain

Don’t you say, goodbye

Don’t you say, goodbye

I’ll pick up these broken pieces ’til I’m bleeding

If that’ll make it right

’Cause there’ll be no sunlight

If I lose you, baby

There’ll be no clear skies

If I lose you, baby

Just like the clouds

My eyes will do the same, if you walk away

Everyday it will rain

Pagtapos kong kumanta ay agad kong idinilat ang mata ko at nag bow sa audience bago dali-daling tumakbo pabalik ng backstage. Shemay! I could feel my tears about to fall from my eyes dahil sa na-imagine ko na scenes sa utak ko as I sang the song. Kaloka naman kasi ang brain ko! Napaka creative gumawa ng storyline!

Nahimasmasan lang ako ng marinig ko ang nakabibinging palakpakan at hiyawan ng mga audience na nagsasabing, “more”. Asa! Hindi na mauulit ’tong pagkanta ko na ito.

Umupo ako sa sulok ng backstage at pinrocess ang mga scenes na nilikha ng utak ko habang kumakanta ako kanina. Nagta taka siguro kayo kung ano iyon. Well, it may seem weird pero para siyang Jacob at Bella ang atake. Ganern!

Pino-protektahan ng malaking wolf, na sa tansya ko ay isang Alpha ang mate niya mula sa kalaban at para lang hindi ito masaktan, isinuko nito ang posisyon niya.

O ’di ba ang sad? Hindi ko alam bakit pero affected ako kaya wag kayong ano! Feeling ako yung mate eh ’no? Pero takte kung may ganun talaga ay naku! Swear to the pack of wolves, pagsisilbihan at mamahalin ko habang buhay ang Alpha nila. Charr! Asa naman akong may ganun talaga ’no. Sa mga movies ang books lang sila nageexist!

“There you are! We’re so proud you, El!” bati nina Kuya Oro sa akin ng mahanap nila kung saan ako nagtatago. Taray! Hide and seek yern? Charr!

“Last na iyon,” sabi ko at niyakap sila.

“Ay, sayang! Akala ko pa naman may next time pa. Teka, umiyak ka ba?”

“Hindi no! Napuwing lang ako.” luh? Halata?

“Grabe namang puwing yan! Pero sige na nga kunwari napuwing ka lang talaga. Bakit naman kasi dinama mo ng sobra yung kanta? Ikaw ah! Baka may hindi ka sinasabi sa amin,” nakangiting sabi ni Kuya Ori.

“Wala ’no! Kaloka kayo!”

Natigil lang kami sa paguusap ng may isang lalaki na nasa mid-40’s ang dumating at nakasuot ng all black na suit. Wow! Lakas maka men in black. Shades nalang kulang. Pero infairness! Maganda ang built ng katawan. Gym rat siguro ito?

“Mr. Nyquist,” bati ng kambal at bahagyang nag bow sa lalaking tumabi sa akin.

Ako, heto at nakatayo lang at walang imik. Malay ko kung sino ito. Saka parang may something sa kanya na hindi ko mawari na medyo hindi ko bet ang vibes.

“Would you mind introducing me to this beautiful young man beside me, Cain Brothers?” sabi niya sa kambal pero sa akin siya nakatingin.

Luh? Ano daw? Beautiful young man? Dapat ba akong matuwa sa sinabi niya or ma-awkwardan? Probably the latter.

“Mr. Nyquist, meet Mr. Cromwell. He’s a scholar of Wolgang and was originally from the City,” pormal na pakilala ni Kuya Ori sa akin pero halata kong kinakabahan siya. Bakit kaya? Nangangain ba itong katabi ko?

“I don’t bite, Mr. Cromwell.” nakangiti niyang sabi sabay about sa kaliwang kamay ko at halikan ’yun. Nagulat naman ako sa ginawa niya. Very unexpected!

Napatitig ako sa mata niya at pakiramdam ko nahi-hypnotize ako sa titig niya. Para bang gaya ng kay Lucien ang titig niya.

Napalingon kaming apat ng may malakas na tumikhim sa gilid namin at tignan mo nga naman kung sino ang nandito!

Si Lily at Aries kasama si… Lucien?!

“Nice to see you again, Al. I didn’t expect you to be here today,” nakangising sabi ng katabi ko kay Lucien at mapang asar na nagbow.

Si Lucien naman bored lang siyang tinignan at agad na nilipat ang tingin sa akin at bam!

Bakit parang nagu-guilty ako na hindi ko alam ang dahilan kung bakit?

Hinila ko pabalik ang kamay ko at agad na dumistansya kay Mr. Nyquist. Nakangiti akong hinila ni Lily papunta sa tabi nila ni Aries.

“Papasok na kami,” sabi ni Lucien at saka bumaling kay Mr. Nyquist, “I didn’t expect to see you too, visitor, “ may diin niyang sabi sa huling word na binanggit niya na para bang wala siyang pakialam kung sino ang taong ito na nasa harapan naming lahat.

Akmang aalis na kami kaya nagpaalam na ako sa kambal na mauuna na kasama ng tatlo ng mapa hinto ako dahil sa sinabi ni Mr. Nyquist.

“I’ll see you again, El.”

Teka! Paano niya nalaman na El ang palayaw ko eh hindi naman ’yon nabanggit ng kambal sa kanya at mas lalong hindi ’yon ang tinawag ng host sa akin kanina ng mag perform ako sa stage. Weird!

Akala ko babalik na kaming apat sa classroom namin pero hindi pala. Dumiretso kami sa caffeteria habang sina Aries at Lily ang pumunta sa counter para umorder ng kakainin namin.

Medyo awkward dahil kami lang ni Lucien ang naiwan and to think na nasa harapan ko siya nakaupo at nakatitig sa akin, hindi ko na alam kung naka drugs ba ako o ano dahil sobrang hype ng feeling ko. Kainis!

Nakahinga ako ng maluwag ng mabilis na nakabalik sina Lily at Aries na ngayon ay may dala ng mga tray ng pagkain.

Yes! Hindi na awkward.

“Maiwan muna namin kayo,” sabi ni Aries paglapag niya ng tray na dala niya sa harap ni Lucien at nagkatinginan pa ang dalawa.

Luh? Anong “namin”?

Agad kong nagets ang ibig ipahiwatig ni Aries ng makita kong paalis na silang dalawa ni Lily. Luh! Ano ito? Iiwan nila ako kasama ’tong lalaking ito?

“Lily,” agad kong hinawakan ang kamay niya para pigilan siya sa pag-alis kasama si Aries. Halatang nabisto ko sila sa tingin na binigay sa akin. Anong plano ng mga ito?

“A-Ahh, eh… hehehe! Babalik din kami! Sige, El samahan mo muna si Al.” nagmamadaling umalis yung dalawa ng hindi man lang kami nililingon. Anong meron sa mga iyon?

Muling nagtama ang mga mata namin ni Lucien paglingon ko pabalik sa pwesto namin. Feeling ko nga kanina pa ito nakatitig sa akin habang nakatingin ako kina Lily. 

“Let’s eat,” tanging sabi niya at ako naman ’tong si masunurin ay sinunod siya. Mahirap na ’no! Malay ko ba anong tumatakbo sa isip nitong lalaking ito.

Buti nalang masarap ’tong pagkain na inorder nina Aries para sa amin ni Lucien.

Tinignan ko si Lucien para i-check kung okay lang ba siya kinakain niya and to my surprise, tapos na siyang kumain. My gosh! Ang bilis naman niyang kumain!

Ako nga eh, hindi pa nakaka-kalahati sa kinakain ko. Paano ba naman ang laki kasi ng serving para sa isang plate ng steak!

Duon ko napansin na apat pala lahat ang inorder nila so that means, babalik pa nga talaga yung dalawa kaso pati yung kila Lily na portion kinain na din niya. Oh my gosh!

“Uhm, Lucien..” hindi ko natuloy ang balak ko sanang sabihin dahil ayan na naman yung mga tingin niyang mangangain ng buhay. Ipapaalala ko lang naman kasi sa kanya kailangan naming palitan yung kinain niya na para duon sa dalawang umalis.

“Nagsisimula na yung klase natin kaya malabo ng makabalik yung dalawa,” sabi niya na para bang alam niya ang wino-worry ko. Mind reader ba ito?

“Ha? Eh di tara na! Bumalik na tayo,” kaloka naman ’yun sina Aries! Bakit di man lang nila kami sinabiha na may afternoon class pa pala? Ayaw kong umabsent! Wala naman kasing sinabi ’yung kambal kanina na exempted ako sa class for the whole day.

Akmang tatayo na ako ng pigilan ako ni Lucien. My gosh! Sobrang manly ng kamay niya and to think na sa simpleng hawak lang na iyon ffortless niya na akong napigilan sa balak ko ay super nakaka turn on! My gosh!

Ito siguro resulta ng pagkain niya ng marami? Masyado siyang strong! Saang areas pa kaya siya strong? Charr!

“Ituloy mo lang yanh pagkain mo dyan at kakain pa ako ulit. Pag nabitin ako, ikaw rin. Baka ikaw kainin ko,” sabi niya na may mapaglarong ngiti sa kanyang labi. Pero hindi ko masyadong narinig yung huling sinabi niya kasi pumunta siya ng counter para umorder pa ulit ng makakain niya. Luh, hindi ba siya kumain ng dinner kagabi at breakfast kanina? Takaw niya ah!

Naka apat na plato ng steak si Lucien samantalang ako, isa lang at sobrang busog na ako at wala ng balak kumain pa ng hapunan mamaya pag uwi.

Sabay kaming naglalakad ngayon pabalik ng classroom sa pagbabaka sakaling may maabutan pa kami sa huling subject namin para sa araw na ito ng bigla niya akong hilahin papasok sa luob ng library.

Syempre hindi na ako nagpumiglas. Ang higpit ng pagkakahawak niya sa braso ko na para bang wala siyang balak na pakawalan ako. Fuck. Problema niya?

Bigla ko tuloy naalala na dito kami unang nagkitang dalawa. Asar na asar ako sa kanya ng panahon na iyon at magpa hanggang ngayon.

“Lucien, anong ginagawa natin dito? Tara na. Bumalik na tayo. Kailangan pa nating umattend ng last subject,” bakit walang tao ngayon dito? Saan nagpunta yung librarian?

Imbis na sagutin ako, nagulat ako ng ilapit niya sa mukha niya ang magkabilang kamay ko at halikan iyon parehas gaya ng ginawa ni Mr. Nyquist kanina. Luh? Ang lamang lang parehas kamay ko hindi gaya kanina na sa kaliwang kamay lang. Anong trip niya?

“Bakit pumayag kang halikan ka nun?” inis niyang tanong sabay cinorner ako sa pader.

“H-Ha? Anong sinasabi mo? Hindi ko nga alam na gagawin niya yung ginawa mo ngayon kanina!” depensa ko kasi totoo naman. Kung alam kong gagawin iyon ni Mr. Nyquist, nagtago na ako agad ako sa likod ng kambal. Weird kaya ng ginawa niya!

“Buti naman akala ko gusto mo siya at yung ginawa niya sa’yo,” kinilabutan ako ng muli niyang ilapit sa mukha niya ang magkabilang kamay ko at dilaan ’yon na parang nililinisan niya gaya ng mga aso at pusa.

Hihilain ko na sana palayo sa kanya ang  kamay ko ng hapitin niya bigla ang bewang ko palapit sa kanya dahilan para magdikit ang mga katawan namin sa isa’t-isa.

Duon ko napagtanto na sobrang laki talaga ng pangangatawan niya compare sa akin at sa iba pang estudyante ng Wolfgang at pakiramdam ko pwede na akong mag stay dito sa bisig niya like… forever? Charr! Ang warm kasi sa pakiramdam na maging ganito kalapit sa kanya.

Tumingala ako para makita ang mukha niya kasi mas matangkad din siya sa akin at ayun. Ang gago nakangisi pa. Ngising panalo. Puta! Sana lang hindi ako namumula ngayon.

“B-Bitiwan mo nga ako!” naiinis kong utos habang marahang itinutulak ang katawan ko palayo sa kanya. Dahilan para mas higpitan niya ang paglingkis ng kamay niya sa bewang ko. Ugh!

“Can’t do,” sagot niya at sinubsob ang mukha niya sa leeg ko dahilan para mas lalo akong mapasandal ako sa pader. Naramdaman ko ang pagsinghap niya sa leeg ko at ang marahang pagdila niya na para bang may hinahanap siya na kung ano, kaya napakapit ako sa uniform niya at pinipigilan ang sarili ko na mapa ungol. Hilig nitong manantsing!

“I see. You missed me, don’t you?” kahit hindi ko nakikita ang mukha niya ay alam kong nakangisi ang gago. Lakas din ng hangin nito sa katawan eh no? Bakit ko siya mami-miss? Hindi ko naman siya boyfriend at saka hindi naman kami close or whatsoever na dalawa. Hmmp!

“Yabang mo naman! Ikaw yata bakla sa ating dalawa ikaw ’tong dikit ng dikit sa akin,” wala sa sarili kong sabi. Eh kasi naman, siya ’tong tawag ng tawag ng fag sa akin which is totoo naman pero tignan mo kung sino sa aming dalawa ang clingy— siya! Hmmp!

“What did you just say?” tumigil siya sa ginagawa niya at hinarap ako. Uh-oh. Wrong move! Heto na naman yung nagliliyab niyang mga tinginan sa akin.

Pero syempre, bakit ako matatakot?

“I said, you’re a… fag .” pabulong kong tugon. Okay, sige. Joke lang yung hindi ako natatakot. Natakot ako last minute! Shit. Nasa huli talaga ang pagsisisi. Huhuhu!

Akala ko sasapakin niya ako dahil sa narinig niyang sinabi ko pero hindi. Sa halip ay nakangisi lang siya at inangat ang baba ko gamit ang kanang pointing finger.

“Am I? Well, I guess you’re wrong. How can I be one when I’m not even attracted to any other boys but you. And if I am, then I don’t care as long as you’re mine. You know how I can easily do more to you I want if I want to, right? But not now. Not now, El. I’ll give you your most unforgettable punishment soon and by the time it happens, you’ll be thanking me for it. Your fate is with mine now, El.” sabi niya bago sunggaban ng halik ang mga labi kong nanabik ng mahalikan muli ng kanya. Sana naman this time wala ng makakita sa amin. 

Fuck, Lucien! What are you doing to me?

---

A|N:

Posted: November 9, 2018

Time check, 2:13 am, maganda ang sinag ng new moon kaya naisipan kong magupdate at hindi ko alam kung kasing ganda ba ng buwan ang update ko. ’Di bale bawi nalang ako sa susunod pang chapters.

Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 7: WEIRD

Mabilis na lumipas ang mga araw at habang tumatagal ako sa Blue Stone ay may mga bagay akong napansin sa lugar na ito pati na rin sa Wolfgang to which I find oddly weird but tolerable, I guess? Tumagal nga ako ng two months and counting eh.

Tuwing gabi lang naglalabasan yung mga malalaking aso dito at bago pumutok ang bukang liwayway ay nawawala na sila. Wala naman silang ginagawang masama bukod sa nagkalat sila sa daan buong gabi na parang may binabantayan na kung ano.

Wala din akong nakita na ibang dayo tulad ko na napapadpad sa lugar na ito mula ng dumating ako kaya siguro pinagtinginan nila ako nung unang dating ko dahil sa tagal kong nag stay dito ’ni bus, kotse or ano mang uri ng sasakyan mula sa siyudad ay wala akong nakita na nagdaan man lang dito. Para bang sobrang tago nito sa kabihasnan although mga modern ang damitan ng mga tao dito which again, weird.

Napansin ko rin na hindi issue sa lugar na ito kung may maglakad na same-sex couple. Like, what the fuck? I mean, hindi siya masama oo, pero nakaka culture shock lang dahil kung nasa City kami, tiyak may mga nakasunod ng mga mapanghusgang mata sa kanila. Buti nalang at nandito sila sa Blue Stone pati na ako syempre.

On a side note, naging close ko ang pamilya nila Tito Amiro dahil sobrang home-y talaga ng feels pag sila ang kasama ko.

Siguro dahil para na ring anak ang turing nila sa akin. Naikwento kasi ng minsan ni Lily sa akin na kaya daw ganuon ang dalawa ay dahil namatay nuon ang dapat sanang anak nila.

Nalungkot nga ako ng nalaman ko iyon. Masakit talaga ang mawalan ng mahal sa buhay kesehodang kadugo mo iyon o hindi.

At heto pa, akalain ninyong malapit na magkaibigan pala sina Lily at Aries like, I’m so shocked ng malaman ko iyon! Kasi naman! Remember ng una ko silang ma-encounter na dalawa sa lab?

Pero habang tumatagal parang napapansin ko na may kakaiba sa closeness nila. May something nakaka kilig! Si Lily kasi always happy at sabog. Si Aries may pagka moody pero alam ninyo ba na pinsan niya si Lucien? Yes! Mas lalo akong nashock ng malaman ko iyon! Mag pinsan pala ang dalawa kaya hindi na rin siguro nakakapagtaka na parehas silang moody.

Paano ko nasabi?

Well, sa pang araw-araw ba naman na pagpasok ko sa Wolfgang, wala ng ibang ginawa ang gagong Lucien na ’yon kundi bwisitin ako at takamin. Yes! Iinisin niya muna ako sabay may pa kilig-kiligan drama siyang gagawin. Heto naman akong si marupok, bibigay agad sa mga kalokohan niya. Hay, ewan ko ba! Lucien kasi eh!

Sa katunayan marami ng nakapansin ng pagiging aso’t pusa naming dalawa bukod sa mga classmates namin at kasama na duon yung kambal kaya ayun. Madalas imbis na kausapin ako tungkol sa pagaaral ko dito sa eskwelahan nila ay panay tungkol kay Lucien at sa estado namin ang tinatanong nila. Para tuloy kaming may loveteam!

Pero syempre hindi lahat okay sa kung anong relasyon meron kami ni Lucien gaya nalang ni Mina. Kung ako tatanungin, para siyang obssess kay Lucien na sunud ng sunod. Nang minsan nga muntik na kami nito makita na naghahalikan. Oops! Bago kayo mag isip ng kung ano, si Lucien po ang nag initiate at hindi ako.

Maganda si Mina, oo, pero kung sakaling naging straight ako hindi ako magkaka gusto sa kanya. Ang off kasi ng attitude niya for me at sa ibang nakakasalamuha niya. Para bang si Lucien lang ang taong nageexist sa harapan niya. Yung ganun. Medyo scary din.

At dahil next week na ang walang hiyang party este tradition nila sa Wolfgang, na hindi ko pwedeng indianin, napagpasyahan kong bumalik saglit ng City para puntahan ang bahay namin ni Lolo duon at kumuha ng susuotin kong damit para sa party.

Syempre kailangan yung kagalang-galang akong tignan at saka ang theme is semi-formal kaya off we go to the City dahil wala akong ibang damit dito bukod sa casual clothes. Hindi na ako magpapaalam duon sa kambal dahil mabilis lang naman ako at hindi ako magpapaabot ng ilang araw dun.

Bukas pa naman ng umaga ang alis ko kaya heto ako at nagliligpit muna ng mga nilabhan ko kaninang umaga bago ako pumasok kasabay ni Lily, ng may mapansin akong malaking aso na nakatingin sa akin sa di kalayuan kung saan ako nakatayo.

Masyado pang maaga ah para tumambay tong asong ito dito?

Blackish gray ang kulay ng balbon nito na may pagka dirty white sa ibang part ng katawan niya at grabe. Ang cool ng mata niya tignan kahit nasa malayo siya!

Golden brown pero kapag tinignan mo ng matagal ay may pagka greenish ang mata nito. Parang may naalala nga ako sa kulay ng mata niya eh.

Kakaiba din ang aura niya dahil sobrang strong niya tignan. Parang mala-Alpha!  Ganuon yung vibes na ineexcude niya. Pero impossible namang Alpha siya kahit na mas malaki siya compare sa ibang aso na nakita ko na dito kasi ’di ba kapag Alpha may pack na nakasunod sa kanya? Hmm…

Bumalik ako sa luob dala ang mga tuyong damit ko dahil kailangan ko pang tupiin ang mga ito at mukhang wala naman akong dapat ikabahala dahil ’ni hindi nga natinag yung aso sa akin sa labas or nagbalak man lang na tahulin ako or sugurin which is very unusual.

Common na kasi na magtatatahol ang mga aso at kumilos in a defense mode kapag may namataan silang tao na hindi nila kilala.

Makalipas ang isang oras ay sumilip ako sa labas ng bahay dahil malapit ng dumilim at paniguradong dadami na ang mga aso sa labas ng makarinig ako ng kalabog mula sa itaas ng kwarto ko.

Dali-dali akong pumanhik paitaas laking gulat ko ng makitang naka salampak sa sahig yung malaking aso kanina na nakita ko sa labas ng bahay na nakatihaya sa sahig at nadaganan ng kurtinang nakasabit sa bakal at ang bintana kong nakabukas.

Shuta! Paano naakyat ng asong ’to ang kwarto ko, like how?! 

Para akong tangang nakatayo sa pintuan ng kwarto ko at hindi malaman paano ko paaalisin itong aso na ito. Like what the hell is going on?

Dahan-dahan akong lumapit sa cute na asong akyat bahay habang may hawak akong walis tambo sa kamay ko. Syempre dapat ready just in case na sugurin ako nito at kagatin.

Makailang beses ko siyang pinoke para gumalaw man lang pero ang lokong aso di man lang natinag at umiiwas lang sa walis tambo.

Sinubukan ko din siyang walisin pero winagwag niya lang ang katawan niya at umakyat sa ibabaw ng kama ko at tumihaya. Wow! Bahay mo, cutie? Kaloka ha!

“Luh? Huy! Kapapalit ko lang ng bed sheet ko kahapon! Wag ka d’yan,” sinubukan kong hilain yung kumot na nakatakip sa kama ko pero wala. Hinayaan niya lang na hilain ko iyon at akalain mo nga namang ang bigat pala ng asong ito! Kaloka. Pero kung sabagay, malaki din naman kasi siya so what the heck? Anong dog food ng mga aso dito?

Ayaw ko na! Suko na ako! Hmmp! Bahala siya d’yan.

Sumalampak ako sa sahig ala starfish bago nag decide na maupo at  sumandal sa gilid ng kama ko. Nagulat ako ng iikot ng aso ang katawan niya paharap sa akin at para makipag titigan. Nailang ako bigla dahil naalala ko sa kanya si Lucien. Impossible namang siya ’to di ba?

“Tinitingin-tingin mo?” pataray kong tanong dito sabay himas sa balahibo niyang maganda at makapal. Hihihi! Ang sarap hawakan. Parang katawan ng stuff toy pero mas maganda pa ito sa synthetic na balahibo. Buti naman at hindi siya nag violent reaction sa ginawa ko. Friendly type. So cute! Parang gusto ko na tuloy kalimutan ang trauma ko five years ago at yung pagiisip kung paano naka akyat ang asong ito sa kwarto ko. Ang cute-cute talaga!

Nilapit nito ang mukha niya sa akin at inamuy-amoy ang leeg mo sabay dinilaan ako sa pisngi. Truthfully, dapat mandiri ako dahil hindi ko alam anong hygiene meron ang asong ito pero ewan ko ba. Hinayaan ko lanh siya sa mga pinagga-gagawa niya sa akin. Kung saan siya masaya go ako.

“Pfft. Akyat bahay kang aso ka ha! Ano bang pangalan mo?” tanong ko habang minamassage ko ang likod ng tenga at leeg niya. Ang cute eh! Sarap na sarap!

Wala naman siyang ibang ginawa kundi ang isiksik ang mukha niya sa akin na para bang naglalambing. Ang hilig niyang amuyin ng leeg ko. Parang si Lucien Buti nalang at bagong ligo ako.

“Hindi ka ba hahanapin ng amo mo?” madilim na kasi ng tumingin ako sa labas ng bintana bago ko isara na ’yon. Mamaya may paniki pang makapasok.

Mukhang wala talagang balak umalis ’tong aso na ito kaya imbis na palabasin at isama ko siya sa mga kapwa niya aso sa labas, hinayaan ko nalang muna siya na mag stay dito sa bahay. Minsan lang may cute na asong gaya niya kaya dapat sulitin.

Bubuhatin ko sana siya para iurong malapit sa pader kaso hindi ko kinaya ang bigat niya at natumba kami. Dahil ako taga salo ng impact, napahiga ako sa sahig. Samantalang yung lokong aso tinawanan pa ako habang nakapa ibabaw sa akin. Kainis naman o!

Tumayo ako at hinayaan siya na sundan ako pababa para kumain ng hapunan.

Pwede naman sigurong same sa pagkain ko ang kainin nito di ba? Hindi naman siguro ito choosy? Eh wala akong dog food eh!

Habang kumakain kami ng dinner ay napaisip ako kung saan ko siya patutulugin. Sa gandang aso ba naman nito, matitiis ko bang sa sahig siya patulugin?

Pwede naman siguro sa couch? Well, okay lang naman kung sa higaan ko pero hindi kasi ako sanay na may katabi.

Pagkaligpit ko ng pinagkainan namin ay nagtaka ako ng biglang mawala yung cute na aso sa paningin ko.

Luh? Nasaan na ’yon? Hindi ko naman alam pangalan nun kaya hindi ko alam paano ko siya tatawagin.

Napatalon ako sa gulat ng marinig ko ang nakabibinging tahulan ng mga aso sa labas. Nagtaka ako dahil ni hindi ko narinig na nagrerespond yung aso kanina sa alin man parte ng bahay. Ano ’yon? Naglaho na parang bula? Weird. Plus kung iisipin, normal para sa mga aso na mag respond sa kapwa nila kapag tumahol or umalulong ang mga ito. Umakyat ako sa kwarto ko para i-double check kung nandito pa ba yung cute na aso o wala na at ayun! Nandito pa pala siya at prenteng nakahilata sa kama ko.

“Aba, ayos ah!” nakangiti akong tumabi sa kanya para ihiga ang ulo ko sa katawan niya. Hindi naman siya nag react kaya in-enjoy ko nalang.

Ang weird ng isang ’to pero parang ako yata ang mas weird dahil hindi naman ako ganito pagdating sa kalahi niya.

Nakakatuwa nga kasi kaka himas ko sa ulunan niya, nauna siyang makatulog kesa sa akin at ang cute lang kasi talagang nagsusumiksik siya sa akin na para bang ako ang nanay niya. Hihihi.

Dahan-dahan akong tumayo ng higaan para tanggalin ang suot kong contact lens dahil inaantok na rin ako kaya pagkatanggal ko nu’n ay agad akong bumalik sa kama at niyakap yung malaking cute na aso.

Nagising ako sa gulat sa alarm ng cellphone ko kaya hinablot ko ito sa desk na nasa tabi ng kama ko at walang keme itong pinatay.

Aish! Panira naman ng tulog! Ganda na ng panaginip ko tungkol sa aming dalawa ni Lucien eh! Oopps! Wala kayong narinig. Hindi ko siya crush ’no! Binabangungot nga ako kapag siya kasama ko sa panaginip.

Inaantok akong umupo ng kama and to my surprise, ilang kurap din ang ginawa ko bago ko na-realize na wala na sa tabi ko yung malaking aso na kasama ko dito kagabi. Luh? Saan na napunta iyon? Dali-dali akong napatayo ng kama at hinanap siya na akala mo ako talaga ang amo niya.

Stress ang lola ninyo dahil nowhere to be found na yung aso kagabi. Heto ako at nagtataka papaano siya nakalabas ng bahay gayong naka lock lahat ng pinto dito at ganun na rin ang bintana.

Hindi kaya nananaginip lang ako kagabi? Pwede rin pero! Real na real kong nahawakan ang aso na iyon eh! Fuck! Hindi kaya namaligno ako? Luh!

Isang oras din akong binagabag ng pagiisip ko sa aso na iyon ng maalala kong kailangan ko nga palang bumalik ng City para kumuha ng semi-formal attire at ayaw ko naman kasi na abutan ng dilim dito pag-uwi. Takot ko nalang talaga!

Hindi na ako nagpaalam kila Tito Amiro na aalis ako ngayon dahil ng dumaan ako sa labas ng bahay nila, sarado pa ang pinto’t pati binatana. Meaning tulog pa sila.

Syempre trekking na naman ang drama ko hanggang sa makarating ako sa kalsada at ilang oras pa ang lumipas ay sa wakas! Dumaan din yung lumaing bus na sinakyan ko ng una akong pumunta dito!

Ito na naman ako sa halos mala-forever na paglalakbay na this time, pabalik naman sa City although may napansin ako. Nagiisa lang ba ang bus company na ito papunta at palabas ng Blue Stone? I mean, hindi naman sa mismomg Blue Stone ang drop-off niya but still. Ang weird lang.

“Buti nakalabas ka pa?” tanong ng konduktor sa akin ng magbayad ako. Kakaunti lang kasi kaming mga nandito sa luob. Bale, anim lang kami kasama na yung driver at konduktor sa bilang.

“Po?” makatanong naman ito parang may nangangain ng tao sa pinuntahan ko. Pati yung katabi kong lalaki sa upuan napatingin din dun sa konduktor.

Nginitian niya lang ako at umupo sa harap katabi ng driver. Nasa bandang gitna kasi ako sa may kaliwang side ng bus. Ewan ko nga rin ba pero may something yung ngiting iyon. Nilingon ko naman yung dalawa pang pasahero na nasa bus at nahuli ko silang nakatingin sa akin pero agad ding nag-iwas ng marealise nilang nakatingin ako sa kanila.

Buti pa itong katabi ko kahit parang makaluma ang pananamit at parang hindi nasisikatan ng araw, walang pakialam sa akin o sa mga kasama namin sa bus. Ang angas nga ng dala niyang bag eh may nakaburda na A.B. Henson . Pangalan niya siguro iyon.

Hindi pa man gaano nakakalayo ang bus mula sa Blue Stone ay laking pagtataka ko ng may makita akong mga nagtatakbuhang aso sa bundok na dinadaanan namin at hindi ako pwede magkamali ito yung mga aso sa lugar namin! Umaalulong din sila na nagbigay goosebumps sa akin.

What the hell? Anong meron at nasa labas ’tong mga ito? Alam ko dapat pag ganitong umaga na wala na sila sa labas ah? Anong nangyayari?

“Mukhang may nawawalang importanteng bagay ang pinuno ah,” dinig kong sabi ng isa sa nasa likod namin pero hindi ko ito pinansin dahil wala naman akong balak makipag usap. Isa pa hindi ko rin nage-gets ang nangyayari.

But on the other hand, napaisip na naman ako. Like, what the fuck? May pinuno ang Blue Stone? Like, bakit hindi ko alam at parang wala namang nabanggit sa akin sila Tito Amiro? Although parang may nabanggit na yung isa sa kambal sa akin before hindi ko lang maalala kung tama memory ko.

Nagising ako sa maingay na busina ng mga sasakyan at sakto namang papasok na kami sa lumaing terminal. Ah sa wakas! Nandito na ako uli sa City. Nakatulog pala ako sa haba ng biyahe.

Sinukbit ko sa balikat ko ang dala kong backpack at bumaba ng bus kasunod ang dalawa pang pasahero na kasabay ko ding bumaba. Nagmamadali sigurong bumaba yung katabi ko kanina kasi hindi ko na siya naabutan pa na bumababa sa hagdan ng bus. Kung iisipin nga, medyo nakakapagtaka talaga bakit tago ang bus na ito hindi gaya ng iba na mabilis lang makita at mahanap. Ito lang ding bus na ito ang may kakayahan na makapunta ng Blue Stone kasi ng minsang nag try ako sa ibang bus company hindi nila alam yung sinasabi kong lugar. 

Naglakad ako papuntang mall at pagpasok ko dumiretso agad ako ng foodcourt. Shocks! Ang daming tao! Nanibago tuloy ako sa pagbalik ko dito dahil nasanay na ako sa Blue Stone na mas marami ang mga aso kesa tao. Tapos tahimik pa hindi maingay.

Dumiretso ako sa malaking vendo machine na naglalabas ng iba’t-ibang uri ng drinks. My gosh! Ito ang pinaka magandang bagay talaga na naimbento sa henerasyon ngayon. Promise! Hmm, ano kaya pwedengi-try? Yung kakaiba dapat sa panlasa ko… Ah!

Dumukot ako ng bente sa bulsa ng pants ko at ibinayad ito sa machine at saka pinindot ang desired drink ko. Takte! Sana lang hindi ako nagkamali sa flavor na pinili ko.

25 seconds ko ding hinintay na iluwa ng vendo ang inumin ko at pagkakuha ko nun ay agad na akong umalis para magikut-ikot sa mall. Na-miss ko rin kayang mag window shopping no!

Grabe 2 months palang naman ako sa Blue Stone pero pakiramdam ko ang tagal ko ng nakatira duon at nacuculture shock ako ngayon na bumalik ako sa City!

Napangiti ako sa saya ng matikman ko yung binili ko. Ang sarap pala nitong nabili ko na hot version ng blue lemonade drink. Wala, share ko lang bakit ba?

After kong ubusin yung iniinom ko agad akong pumasok sa mga sikat na clothing boutiques. Malay ninyo may afford akong bilhin na trip ko.

Busy ako sa pagtitingin sa mga damit na naka hanger ng may kumalabit sa akin.

Paglingon ko sa kumalabit sa akin, hindi ko alam kung ano ba ang ire-react ko kasi bigla akong kinabahan lalo na ng magsalita siya.

“Hi, El. Long time no see.” nakangiti niyang bati sa akin. Uh-oh.

---

A|N:

Posted: November 10, 2018

Time check, 03:13 am and guess what? The moon is fucking waxing crescent like ugh! Lalo akong nainspire ipagpatuloy ang kwentong ito dahil nasa plano ko rin talaga ang agarang pagtapos sa kwentong ito bago magpalit ang taon dahil may pasabog ako sa next year. Malay ninyo may season 2 ito. Charr!

Tara kain po tayo ng macaroni salad at syempre pepsi ang panulak habang nakikinig ng epidemyang kanta ngayon na buwan.

Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 8: BLACK

“H-Hi, Tita Asther!” naka ngiwi kong bati sa dyossang nakatayo sa harapan ko.

My gosh! It’s been a while mula ng huli kaming nagkita pero wala pa ring pinagbago ang hitsura niya. Fresh pa rin! Iba talaga kapag pinapala sa looks. Ano bang diet o sikreto niya pati nila Tita Miranda at mukha pa rin silang mga bata kahit na nasa 40s na sila? Pa-share naman please!

“Aww!” napapikit ako sa ginawa niyang paglapirot sa kaliwang tenga ko. Arouch ha!

“Ikaw na bata ka! Bakit hindi ka man lang nagsabi sa akin na may balak kang lumipat kung saan mang lupalop! Kung hindi pa sinabi sa akin ng kapit-bahay mo na nakita ka niyang umalis na may dalang malaking bag na parang magba bakasyon ka daw kung saan hindi ko pa malalaman na wala ka na pala sa bahay ninyo!” talak niya.

My gosh! Nakakaloka talaga itong si Tita! Kesehodang nasa private or public place wala siyang balak mag preno basta masermonan ka lang niya sa kamalian mo and, it’s not like nahihiya ako sa pagsesermon niya sa akin because honestly, naiintindihan ko where she’s coming from and I know mali talaga ang ginawa ko so it’s okay. Kasalanan ko buti sana kung hindi.

Meet Tita Asther. Siya ang isa pa sa tropa ni Lolo na talagang panatag at pinagkaka utangan niya ng luob.

Ewan ko kung paano sila naging mag kaibigan basta ang alam ko ay habang lumalaki ako, siya ang tumayong nanay ko. Nagtataka nga ako kasi sila Kuya Ori at Tita Asther lang naman ang close niya pero never ko pang nakita na nakumpleto silang magkakasama which is weird. Oddly weird.

“Paano naman kasi ako magsasabi, hindi ka naman umattend ng libing ni Lolo,” sagot ko pagka tapos niyang pagtripan ang kawawa kong tenga. Isang malalim na buntung-hininga ang pinakawalan niya kasabay ng pag lungkot ng mga mata niya.

“May inasikaso kasi ako ng araw na ’yon kaya hindi ako agad nakapunta ng umaga. Isa pa, hindi rin ako makapaniwala na wala na siya nun kaya ayun, gabi na ako nakapunta ng sementeryo kasi nag sink in na talaga sa akin na wala na siya ng pumunta ako ng bahay ninyo at walang nangbi-bwisit sa akin sa pinto palang,”

“Luh! Hindi ka natakot?”

“Bakit ako matatakot? Baka baliin ko pa buto ng mga kalansay dun pag sinubukan nilang bumangon sa lupa.”

Kapwa kami natawa sa sinabi niya.

Pumunta kami sa isang fine dining restaurant at hinayaan ko lang siya na mag-order ng kakainin namin. Sure naman akong libre niya. Siya nag aya eh! Saka asa naman siya sa akin, di ba?

“So…” panimula niya.

“So…?” shit, heto na. Magtatanong na siya kung saang lupalop ako pumunta at nawala ako ng matagal dito sa City.

“Baka balak mong sabihin sa akin kung saan ka pumunta at nakatira ngayon?” 

“Uhm, ’yon na nga Tita. After mailibing si Lolo, hindi na ako umuwi ng bahay. Nag stay ako pansamantala sa isang hotel. Mga halos 1 week din ako du’n dahil nga hindi ko pa kayang umuwi ng bahay after ng nangyari. After nu’n, nag decide na ako dumiretso sa lugar na binilin sa akin ni Lolo. Sabi niya kasi may binili siyang bahay na kailangan kong tirahan so long story short, duon ako nakatira ngayon.”

“May biniling bahay si Arman? Where?”

Sasagot na sana ako pero biglang dumating yung waiter dala ang mga inorder na pagkain ni Tita. Thick face na kung thick face pero sumubo agad ako ng carbonara. My gosh! I miss this! Ang sarap! Naiiyak ako.

Susubo na sana ako ulit kaso napansin kong hindi pa rin ako nilulubayan ng tingin ni Tita habang umiinom siya ng kanyang wine.

“Sa Blue Stone, Tita.”

“WHAT?” pasigaw niyang react sa gulat sa narinig na lugar na sinabi ko. Luh, oa?

“Oh my gosh, Tita! Ano ba iyan!” sita ko at inagaw sa kanya ang baso niyang ngayon ay wala ng laman kasi naitapon niya yung iniinom niya.

Sinenyasan ko yung waiter sa malapit para ipalinis yung nagkalat na wine sa table at nagpasalin ng bagong batch ng wine sa baso ni Tita para magka time siya na pakalmahin ang sarili niya.

Ang OA naman kasi ng reaction!

“Ano bang hangin ang nalanghap mo at naisipan mong pumunta du’n?” tanong niya ng makabawi siya at makaalis yung waiter. Halatang naiirita siya sa nalaman niya kung saan ako pumunta. Hindi ba dapat magtaka siya saan yung Blue Stone kasi hindi yun pamilyar sa mga taong napagtanungan ko ng minsang papunta ako sa lumaing bus company na bumibiyahe patungo duon.

“Tita, sabi ko nga di ba, hinabilin ni Lolo sa akin yung bahay na nasa Blue Stone. Besides, hindi mo naman kailangan magalala kasi taga duon sila Kuya Ori at du’n din ako nagaaral ngayon. Actually, nagulat nga ako na may pagmamay ari silang mala hogwarts na eskwelahan. Never have I imagined na may ganuon sila.”

Ewan ko pero feeling ko may something na alam or gustong sabihin sa akin si Tita but she chose not to. Hindi siya sumagot sa akin or anything basta kumain nalang siya at ganun din ang ginawa ko syempre.

Bumalik tuloy sa akin yung weird na feeling ko about sa Blue Stone at yung pagiisip ko ng kung anu-ano.

Bakit ba kasi parang may something sa Blue Stone na alam nila na hindi ko alam?

Like, I know for a fact na talagang liblib at malayo sa kabihasnan ang lugar na ’yon dahil nga kakaunti lang ang modern things na meron sa lugar na ’yon pero parang may something talaga eh!

May hiwagang  bumabalot sa lugar na ’yon na need kong malaman. Ayaw kong tanungin ng diretsahan si Tita Asther o sila Kuya Ori dahil baka pagsisihan ko naman ang pagtatanong ko. Gusto ko ako mismo ang makaalam sa kung anong meron ang Blue Stone.

“Alam mo ba na magkakaruon ulit ng Blue Moon?” out of nowhere na sabi ni Tita.

“Oo, nabasa ko sa Google kanina habang nagiikot ako sa mall na sa 13 nga daw. Naalala ko nga bigla na nagkaruon na ng ganun dati ng nag 13th birthday ako. Plus ’yon din pala ang araw ng pa-party namin sa Wolfgang next week,” sabi ko.

“Free will o mandatory ang party?”

Napaisip ako sa tanong niya. May invitation kasi na dinistribute sa amin last time pero dahil nga mandatory, hindi siya free will.

“Both? Nakakatawa nga kasi sabi ng kaibigan kong si Lily sa akin pagpi-piyestahan daw ako kapag hindi ako pumunta. Nacurious tuloy ako paano sila magpa-party kasi first time ko lang din ulit na aattend tapos from 6 pm to 5 am pa.”

Napahawak siya sa nosebridge niya at napabuga ng hangin. Napansin kong tumingin siya sa likuran ko na para bang may nakita siyang kung ano at akmang lilingon na rin ako ng pigilan niya ako.

“Tara na. Duon ka sa bahay ko tumuloy.”

“Pero, Tita! Saglit lang ako dito. Kukuha lang ako ng semi-formal na damit sa bahay namin ni Lolo tapos babalik na ako ng Blue Stone.”

“Sasama ka or isasama kita?” may pagbabanta sa tono niya kaya napalunok ako sa takot. Huhuhu!

“Ito naman di ma-joke!” nag peace ako para medyo um-okay ang mood niya at mukhang effective naman. Sana.

Dumiretso kami sa parking lot kung saan naka park ang kotse niya at syempre sa shotgun seat ako umupo.

Oh my gosh! How I missed this seat! Sinuot ko agad ang seat belt at ini-start na ni Tita yung kotse ng may mapansin akong itim na aso na may kalakihan ang katawan kagaya ng sa Blue Stone na nasa gilid ng nakapark na kotse sa kabilang dulo kung nasaan kami.

However hindi ito gaya ng mga nasa Blue Stone na nakita ko. I’m getting a different vibe from this one. Same vibe from the one before na nagbigay ng trauma sa akin.

Bigla tuloy bumalik sa akin yung nangyari dati— ang dahilan kung bakit takot ako sa mga aso lalo na sa kulay itim.

Nakapagtataka lang na wala akong nakitang leash duon sa aso. Nasaan ang amo niya?

Matagal din akong tumayo sa harap ng bahay ni Tita na tatlong blocks lang ang layo mula sa bahay namin ni Lolo. Wow! Matagal na rin mula ng huli akong nakapunta dito.

“El, tara. Dumidilim na.” sumunod ako kay Tita na siyang papasok na ng bahay niya.

“Tita? Hindi ka pa rin nagbabago! Ang kalat pa rin ng bahay mo. Bakit kasi hindi ka kumuha ng taga linis kapag nasa trabaho ka?” sabi ko habang pinupulot yung mga bote ng beer na nagkalat sa sahig ng sala.

Siya lang kasi mag-isa ang nakatira dito. Ewan ko ba at hindi siya maghanap ng boyfriend! Wala kasi siyang asawa kaya obviously living a single life ang peg niya with no children to take care of.

“Ikaw naman tinalo mo pa babaeng may asawa kung maka talak,” pangiinis niya ng makaupo sa counter ng mini bar kung saan may mga alak na naka display habang nagsasalin ng red wine sa baso niya.

Hindi ko tuloy alam kung dapat ko na ba siyang i-classify as alcoholic or bibulous pa rin gaya ng dati?

“Eh kasi naman Tita, ikaw na nga lang mag-isa dito sa bahay hindi mo pa magawang maglinis. Hindi ka ba nakakalatan? My gosh!”

“Naglilinis naman ako kapag may free time ako. Teka nga, ano ba talaga ang hinabilin sa iyo ni Arman at napilit ka niyang pumunta ng Blue Stone?”

“Sinabi ko na sa’yo Tita. Yung bahay nga na binili niya ang dahilan.”

“I don’t believe you, El. Ako na halos tumayong magulang mo bukod kay Arman kaya sabihin mo sa akin kung ano talagang dahilan bakit pumayag ka na tumira sa lugar na never mo pa narinig at napuntahan ng ikaw lang at hindi ako isinama,”

Napabuntung-hininga ako kasi well, I guess, pwede ko naman sigurong sabihin sa kanya ang real reason without fear na iju-judge niya ako. Itinapon ko muna sa trashbin ang mga basura na naipon ko sa paglilinis at umupo sa sofa katapat ng kanya.

“Yung gabing bago pumanaw si Lolo, tinanong niya ako kung may gusto ba daw ako malaman tungkol sa kanya or sa akin. Hmm, especially sa akin talaga yung tinutukoy niya kung saan ako galing or sino magulang ko, ’yung ganun.”

“Buti at na-open din niya ang topic na ’yon sa iyo. Akala ko hanggang hukay niya ng dadalhin ang tungkol sa bagay na ’yon.”

“Ibig sabihin napagu-usapan ninyo yung tungkol sa origin ko?”

“Of course! Like I said, El kami ang tumayong magulang mo simula ng ibi—,I mean, makuha ka ni Arman.”

“So, ayun nga! Sabi ko hindi naman ako curious eh. Like, ewan ko ba. Hindi naman ako galit sa tunay na parents ko. I know they have a reason on why they left me sa pangangalaga ni Lolo pero ayaw ko ding magtanong ng about du’n.”

“And? Did he insist to tell you about your parents?”

Umiling ako,“Hindi. Sabi lang niya sa akin kung sakali mang dumating yung araw na wala na siya at nagka interes ako na alamin, may diary siyang iniwan sa desk niya sa kwarto na pwede kong basahin anytime at subukan ko na rin daw na pumunta ng Blue Stone dahil mas mabilis kong malalaman ang kasagutan sa tanong ko about sa pagkatao ko kung ayaw kong basahin yung diary na iniwan niya sa akin.”

“Kaya ka tumuloy duon kahit ikaw lang mag-isa? Alam mo bang delikado ang ginawa mo?” tanong niya habang naninigarilyo. Buti nalang medyo malayo ako sa kanya. Ayaw ko kasi ng amoy ng sigarilyo.

“Tita, hindi na ako bata. Kaya ko na sarili ko. Isa pa, taga duon naman sila Kuya Ori kaya alam kong may aalalay sa aking kung magka problema man.”

“Alam ko namang darating ang dalawang iyon kapag kinailangan mo ng tulong pero wala silang laban kung—”

“Kung ano, Tita?”

“Sandali lang, El.”

Inupos niya ang sigarilyo niya sa ash tray at tumayo papunta sa bintanang natatakpan ng kurtina.

“Patayin mo ang mga ilaw.”

“Bakit?” nagtataka ko siyang tinignan pero tinignan niya lang ako ng makahulugan.

Kinabahan ako bigla sa hindi ko malamang dahilan. Ewan ko ba. Para akong na-dejà vu. Para bang nangyari na rin ito before nuong buhay pa si Lolo.

Nagmamadali kong pinatay ang mga ilaw gaya ng utos niya bago ko siya makitang muling sumilip sa bintana.

Anong nangyayari? Bakit lalo akong kinabahan sa hindi ko malaman na dahilan?

“Shit,” dinig kong sabi niya at nagulat ako ng maramdaman kong nasa harapan ko na siya at hinawakan niya ang magkabilang balikat ko. Shuta! Paano siya nakapunta agad sa pwesto ko ng hindi ko man lang narinig ang yabag ng mga paa niya? Baka naman dahil kinakabahan ako kaya hindi ko napansin ang ginawa niyang paglapit? Shocks, hindi ko na alam.

“Magtago ka sa kwarto ko at isara mo ang pinto. Huwag na ’wag lang lalabas kahit na anong marinig mo, okay? Naiintindihan mo ba, Mr. Eliel Cromwell?” utos niya kaya napatango nalang ako at agad siyang sinunod. Alam kong hindi ito biro dahil sinabi ni Tita ang buong pangalan ko. Ganu’n kasi siya eh, nagbabanggit ng full name kapag sobrang importante ang iniuutos niya. Mala life and death ang peg.

Sakto namang pag pasok ko ng kwarto ni Tita, nakarinig ako ng malakas na alulong ng aso sa malapit kaya napatakip ako sa magkabilang tenga ko sa takot.

Shit. Shit. Shit! Hinarang ko yung mini drawer ni Tita na gawa sa kahoy sa takot sa pintuan at pinatay ang mga ilaw sa kwarto niya bago tumakbo sa gilid ng kama niya at nagtalukbong ng comforter.

Hindi ko alam anong nangyayari but all I know is that may ganito na ring nangyari before sa isa sa dating bahay ni Lolo na pagmamay-ari niya na ibinenta niya after ng nangyaring incident duon na siyang simula nga ng trauma ko sa mga aso.

Malapit yung bahay niya na ’yon sa kakahuyan sa pagkakatanda ko since nasa probinsya siya. Nagpunta kami duon before ng 13th birthday ko dahil na rin sa suggestion ni Lolo. Sabi niya maganda mag star gazing sa lugar na iyon.

Kung hindi ninyo natatanong, madalas ako mag stargazing before. Mahilig ako lumabas tuwing gabi. Ewan. Mannerism or instinct? I’m not sure kung kailan iyon nagsimula or kung ilang taon ako nu’n ng una akong tumambay sa bubong ng bahay para lang makakita ng mga bituin sa langit na para bang may hinahanap ako na hindi ko mawari.

Tanda ko pa, past 12 na ng madaling araw nu’n at paupos na ang sinet-up ni Lolo na bonfire sa labas ng bahay kung saan kami nakatambay at nagku-kwentuhan at kakatapos ko lang din na kumanta that time as per his request ng bigla nalang siyang kumilos ng weird (gaya ng ginawa ni Tita Asther kani-kanina lang).

Inutusan niya akong pumasok sa kwarto ko at isara lahat ng pinto kahit na nasa luob na kami ng bahay nu’n at kinuha niya mula sa likod ng isang may kalakihan na painting ng mga Siberian Huskies na naghahabulan sa paanan ng bundok na may papalubog na araw ang nakatagong shotgun niya.

Sa kaba ko, sinunod ko ang utos niya at nagtago sa luob ng cabinet pagpasok ko ng kwarto. Yakap-yakap ko ang sarili ko ng mga sandaling ’yon ng may marinig akong malalakas na kalabog mula sa ibaba ng bahay namin pero wala akong marinig na nagsi-sigawan, hudyat na may away sa ibaba na kayang magpagising sa kung sino kung nagkataong may kapitbahay kami. Ngunit iba ang narinig ko imbis na sigawan. Namimilipit sa sakit no boses ni Lolo ang narinig ko. Bigla tuloy akong napa dalawang isip kung lalabas ba ako sa tinataguan ko o mananatili dahil sabi ni Lolo ay huwag na ’wag akong lalabas ano mang marinig ko.

“S-Sinabi ko na sa inyo, di ba? Wala dito ang hinahanap ninyo! Umalis na kayo!”

Pero ang boses ng kausap ni Lolo ang nagpa taas ng balahibo ko sa kilabot.

“Kahit itago ninyo pa siya sa akin, makukuha at makukuha ko siya! Hinayaan ko siya nuon pero hindi na uli sa pagkakataong ’to!” narinig kong tumawa ito at kasunod nu’n ay ang hiyaw ni Lolo habang nakikipag buno sa mga nasa ibaba.

Alam kong marami sila dahil nakarinig ako ng yabag na papanhik sa ikalawang palapag kung nasaan ang kwarto ko at ni Lolo.

Hindi ko alam kung normal lang ba na nagiging matalas ang senses mo kapag kinakabahan ka dala ng adrenaline rush. Gusto kong bumaba at tulungan si Lolo pero mahigpit ang bilin niyang magtago ako. Hindi ko rin naman din kasi alam kung papaano ako tutulong kung bababa ako.

Napatakip ako sa bibig ko ng marinig ko ang paggalaw ng doorknob ng pintuan sa kwarto. Pilit ’tong binubuksan ng kung sino na nasa labas at dahil may double lock ang pinto ay laking pasalamat ko at mahihirapan siya sa balak niyang gawin na pagpasok.

Pero nagkamali ako.

Narinig kong sinipulan niya ang mga kasama niya sa ibaba at ilang sandali pa ay may isang pares ng mabibilis na paang tumungo sa pintuan ng kwarto at maka ilang ulit na binangga ang pintuan hanggang sa masira ito ng tuluyan.

Lalo akong kinabahan ng marinig ko ang putok ng shotgun pero laking gulat ko ng isang asong umiiyak sa sakit ang narinig kong tinamaan ng bala. Aso? Bakit may aso?

At bakit binaril ni Lolo ang asong ’yon? Eh knowing Lolo ayaw na ayaw niyang nananakit o nakitang may nananakit ng hayop especially ng aso.

Nakarinig ulit ako ng yabag ng mga paa pero this time, papunta na siya sa harap ng cabinet kung saan ako nagtatago.

Shit. Mamamatay na ba ako?

Napalunok ako at pinigilan ang sarili kong gumawa ng kahit na anong ingay ng malinaw kong marinig ang pag-amoy ng kung sinong nasa kabila nitong cabinet.

Teka, bakit hindi niya binubuksan? I mean, not that I’m wishing to be killed pero, ’di ba? Kung tao ito dapat kanina niya pa ito binuksan? Bakit niya inaamoy ’tong cabinet?

Pinakiramdaman ko siya at laking gulat ko ng hindi sinasadyang masipa ng paa ko ang pintuan ng cabinet ng may maramdaman akong gumapang na gagamba sa braso ko.

Takte! Patay na! Pahamak na gagamba!

Pero imbis na tao ang makita ko ay isang malaking itim na aso na may kaunting hint ng white fur sa mukha pababa sa leeg niya ang tumambad sa akin. Kakaiba ang aso na ito dahil parang nakita ko siyang nag smirk sa akin. Like, what the heck. Am I dreaming?

Deep honey brown ang pares ng mata niya at believe it or not para akong nahi hypnotize tumingin sa kanya. Lumapit ito sa akin at inikutan ako. Inamuy-amoy at hindi ko alam kung dahil ba sa kinikilala niya kung sino ako.

Sakto namang narinig ko ang boses ni Tita Asther na tinawag ang pangalan ni Lolo sa ibaba kaya nagising ako sa kahibangan ko. Agad akong lumayo sa malaking aso pero bago pa ako makarating sa pinto na siyang sira na ngayon at may nakahandusay na tao na duguan at walang kahit na anong damit ay naharang niya na ako.

Napaatras ako sa takot ng makita kong dilaan niya ang bibig, senyales na gusto niya akong gawing hapunan niya.

Hindi ko alam kung sisigaw ba ako or what dahil isang sunggab lang nito ay siguradong patay ako at ’yon nga ang nangyari kapag sinuswerte ka. Mabilis niya akong sinunggaban ng malingat ako ng tingin segundo lang halos ang pagitan mula sa kanya at sa pinto. Kainis!

Napahiga ako sa sahig sa lakas ng impact niya sa akin at gumawa ng ingay sa ibaba ang pagtama ng likod ko sa sahig na siyang kinahilo ko. Gawa lang kasi sa pure na kahoy yung buong bahay kaya bawat kalampag ay maririnig.

“TITA!” naiiyak kong tawag ng dilaan ng malaking asong naglalaway ang mukha at leeg ko. Hindi ako makagalaw dahil sa takot at bigat ng nakadagan niyang katawan sa katawan ko ng biglang sumulpot ang isang brown na aso na kasing laki ng itim na aso at tumakbo papunta sa pwesto ko at banggain ang asong nakadagan sa akin. Nakita ko pa sila magbuno bago ako mawalan ng malay.

Matapos ng pangyayaring ’yon, hindi na kami ulit bumalik pa sa lugar na iyon at ginawa lahat ni Lolo ang makakaya niya makalimutan ko lang ang pangyayaring iyon dahil hindi din niya maipaliwanag sa akin ang nangyari ng gabing iyon.

Ganitong-ganito din ang pakiramdam ko nuon sa ngayon. Iyon marahil ang dahilan kung bakit takot ako sa mga aso at kung bakit ganun nalang ang naramdaman kong kaba sa unang gabi ko sa Blue Stone pero nang maalala ko yung aso na nakapasok ng bahay ko na bigla nalang nawala ng walang pasabi biglang humupa ang takot sa katawan ko kahit papaano.

Bakit ba hindi ako natakot sa isang ’yon? Dahil ba sa mata niya? ’Yung mga matang niya na para bang lagi siyang nakabantay sa akin mula sa ano mang panganib at nakikita ako sa kung sino talaga ako? Iyon ba ang dahilan bakit hindi ako natakot sa kanya?

Ilang malalakas na kalabog din ang narinig kagaya nuon kaya imbis na matakot ako sa pagkalataong ito, umalis ako sa pagkaka talukbong ko sa kumot at tumayo patungo sa bintana. Hindi pwedeng pabayaan ko si Tita Asther sa kung sino man ang nakapasok dito sa luob ng bahay niya.

Sa kung ano mang kahibangan o kadahilanan ang pumasok sa akin, umalulong ako ng napaka lakas sa nakabukas na bintana sa kwarto ni Tita.

Hah! Ewan ko nalang kung hindi mag respond ang mga aso ng kapitbahay sa ginawa kong ’yon.

Kahit ako nagulat dahil kahalintulad ng pag alulong ko ang alulong na narinig ko ng unang gabi ko sa Blue Stone.

Epekto lang siguro ng half moon. Ang liwanag kasi for a half moon ha! Pero effective naman dahil nag respond ang sangka-asuhan sa akin at nagising ang mga kapitbahay sa ingay ng mga aso sa paligid.

Nang humupa ang ingay sa ibaba, nakahinga ako ng maluwag. Tumakas na siguro yung kung sino man na pumasok dito sa bahay ni Tita. Aba dapat lang ’no!

“El? Eliel!” tawag ni Tita Asther habang sunud-sunod angpagkatok niya sa pintuan ng kwarto na agad kong binuksan. Sinalubong niya ako ng katakut-takot na yakap na akala mo last day ko na sa earth.

“Tita, ayos ka lang ba? Anong nangyari? Wala na ba yung mga nakapasok?” sunud-sunod kong tanong ng luwagan niya ang pagkakayakap niya sa akin.

Tumango siya at hinila ako paupo sa gilid ng kama. Tumitig siya sa akin at hinaplos ang mukha ko at ibinaling ang tingin sa bintanang nakabukas kung saan malinaw na nakikita ang sinag ng buwan.

“Ikaw ba may gawa nu’n, El?” tanong niya, pertaining to the howl I did. Akala ko tatawa siya ng tanguan ko siya pero hinawakan niya ang mga kamay ko at pinagdikit ito. Hindi ko mabasa ang tumatakbo sa isip niya based sa reaksyon ng mukha niya.

“Iuuwi na kita pabalik ng Blue Stone. Hindi ka na ligtas dito, El. Kailangan mong bumalik sa lugar kung saan ka mas ligtas.”

Mas lalo akong naguluhan at kinabahan dahil sa sinabi niya. Anong ibig niyang sabihin na hindi na ako ligtas dito sa City?

Kasi kung iisipin, kanina ay tutol siya sa naging pagpunta ko sa Blue Stone pero ngayon iuuwi niya na ako at para bang naiintindihan niya na kung bakit hinabilin ni Lolo sa akin na duon ako pumunta after niyang mawala.

Ano ba talagang nangyayari?

---

A|N:

Posted: November 12, 2018

Time check, 05:13 am at excited na ako sa second part ng Fantastic Beasts na showing na sa Thursday. Hahaha. Manuod kayo ha? Anyway, maraming salamat sa aking kapwa silent readers na bumabasa nito at nais ko lang ipaalam sa inyo na ilang chapters nalang naman at matatapos na ang kwentong ito at ipo-post ko na ang bago kong istorya pero wala munang clue kung supernatural/fantasy din ba ito. Hahaha.

Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 9: CRATE

I’m already up since 5 am but here I am, hindi maigalaw ang katawan ko sa pagkakahiga but not literally. Why?

Well, sobrang bigat lang naman ng pakiramdam ko at nahihilo ako sa tuwing pipilitin kong bumangon. Geez!

Paano ako nito makakauwi ng Blue Stone? Balak ko pa naman sana eh ngayon ako uuwi pero dahil masama ang pakiramdam ko mukhang bukas pa kami makaka biyahe no Tita. Well, sana.

Plano ko pa man din sana pagkabalik na pagkabalik ko today papasok ako kaso dahil anong oras na eh siguradong absent na ako sa attendance at walang dudang pupuntahan ako sa bahay ng kambal at pag nangyari ’yon, lagot na! Malalaman nilang umalis ako ng hindi nagpapaalam at hindi pa ako bumabalik.

Tiyak kong magaalala din si Lily at ganun din sina Tito Amiro at Tita Miranda dahil hindi man lang ako nagpaalam sa kanila na aalis ako pabalik ng City. Eh sa hindi ko naman expected na hindi ako agad makakauwi. Kahapon pa talaga ako dapat nakabalik at ngayon din sana pero here we are. Masama ang pakiramdam.

Ipinatong ko sa ulo ko ang braso ko at tumitig sa kisame. Hindi ko pa rin alam kung sino yung mga nakapasok kagabi dito sa bahay ni Tira pero malinaw sa akin na napahamak siya dahil may nakita akong kalmot sa kaliwang braso niya. Pero kahit anong assure niya sa akin na wag ko itong pansinin dahil okay na rin naman ang lahat, hindi ko maiwasan na mapaisip talaga sa mga nangyari kagabi at sa nangyari nuon.

Mga bagay na gusto kong mabigyang linaw pero hindi naman maibigay sa akin dahil at the back of my head, takot din akong malaman. What a hypocrite, right?

Marahil ’yon din ang dahilan kung bakit ng tanungin ako before ni Lolo kung may gusto ba akong malaman tungkol sa pagkatao ko ay sinabi kong ayos lang dahil alam kong may dahilan sila kung bakit nila nagawa iyon pero ang totoo, ayaw ko lang isipin na baka dahil isa akong pagkakamali o di kaya ay hindi talaga nila gusto na dumating ako sa buhay nila.

Well, kung hindi ninyo pa alam, medyo nega ako mag-isip kaya simula pagkabata hindi ako masyadong nagkaruon ng mga kaibigan. Masasabi kong si Lily talaga ang pinaka una kong kaibigan na kapwa kami kumportable at naiintindihan ang isa’t-isa.

Inabot ko sa side table ang cellphone ko at nag online muna para tumingin ng mga kanta na pwede kong i-download para may mapakinggan akong bago since wala ngang signal sa Blue Stone ay kung ano lang yung nasa playlist ko na nadownload ko iyon at ’yun lang din ang paulit-ulit ko na pinakikinggan. Medyo nakakasawa din ’no!

Habang hinihintay ko matapos ang pagdo-download ng mga bagong kanta sa cellphone ko, naisipan ko muna na tumingin sa gallery ng mga pictures in which most of the pictures I have are stolen.

May kuha ako ng mga teacher naming gwapo na nagtuturo, mga cute boys na nagjo-jogging sa napakalawak naming field, mga nerds na nagbabasa sa library. Seriously, ganito ako ka-stalker like kapag may gwapo sa paligid. Hahanap at hahanap ako ng paraan para makuhaan sila ng patago. Wala naman akong ibang gagawin sa pictures na kuha ko maliban sa i-appreciate ang kapogian nila.

Mga pictures namin ni Lily ang sunod kong tinignan at ’yung iba sa mga ’yon kasama namin si Aries ng, bigla akong napa-zoom at napa-compare sa mga pictures ng mapansin ko sa gilid si Lucien.

Luh? Photobomber ’yern?

Bawat pictures ay kasama siya at hindi ko alam kung kikiligin ba ako o matatakot dahil yung tingin niya nasa iisang direksyon lang at hindi iyon sa camera o kung saan sa paligid niya kundi sa akin. Oo, sa akin!

Well, tutal ngayong napansin ko na ang pagiging photobomb niya sa mga pictures namin, matignan na nga din ’yung album ko na puro stolen niya para may mapag tawanan ako. Oopps! Hindi ko siya crush, okay? Baka sabihin ninyo crush ko siya. Nagiistolen lang ako kasi naghahanap ako ng panget niyang angle.

Although, isa lang naman ang malinaw niyang kuha. Lahat puro blurred na. Nagkataon pa na ’yung nagiisang malinaw niya eh ’yung sobrang ganda ng angle at sobrang pogi din niya tignan. I mean, nakakainis kaya ’tong time na kinuhaan ko siya nito kasi muntik pang mahulog yung phone ko mula sa pwesto ko kung saan ko siya patagong kinuhaan!

Tansya ko nasa 6 ft something ang tangkad niya at ang build ng katawan niya ay comparable sa mga sasabak sa bugbugan at siya yung unbeatable and defending champion. Ganern!

Fair skintone niya at ayun. Sobrang manly ng amoy niya and from like what I’ve said before, unique yung scent na meron siya.

About naman sa facial features niya, maganda ang panga niya. Parang ini-sculpt, matangos din ang ilong niya at super kissable ng lips at ’yung mata niya, talagang winner! Golden brown na kapag tinitignan ko ng matagal ay para ’tong papalubog na araw. Char! Ang deep! Pero kasi totoo naman eh! Sobrang ganda ng mata niya.

Naisipan kong mag online after a while dahil trip ko lang. At tignan mo nga naman at ilang minutes palang ang lumipas mula ng mag online ako nakita kong nag-upload si Kuya Oro ng mga kaganapan sa school.

Takte! Saan banda may signal duon sa Wolfgang para makapag surf sa internet?

Ilang pictures din ang inupload niya at mukhang lahat ng estudyante ngayon ay nasa open field at nagpapractice siguro para sa party ng may mahagilap ang mata ko at automatic ko ’tong zinoom.

Wow naman!

Okay, hindi ako bitter.

Hindi talaga!

Bakit naman ako magpapaka bitter eh yung gagong Lucien lang naman ’to na nakaakbay kay Mina. Like, paki ko?

At saka okay nga ’yon eg at least after so long, napansin na din siya ng crush niya. Magsama silang dalawa! Magsaya sila sa party at hindi ako pupunta! I don’t care what happens to me.

“El, bakit ganyan mukha mo? Para kang inagawan ng candy,” nakatawang sabi ni Tita sa akin habang lumalakad siya papunta sa pwesto ko.

“Wala, Tita. Masama lang pakiramdam ko.” sabi ko sabay off sa cellphone ko at hagis nito sa gilid ng kama.

“Masama pakiramdam pero nagce-cellphone? Ikaw talaga! Magpahinga ka kaya ng maiuwi na kita bukas.”

“Kahit ’wag na ako umuwi,” naiinis at nakanguso kong bulong ng tumagilid ako ng higa para hindi makita ni Tita ’yung mukha ko. Bakit ba ako naiinis? Hindi dapat ako naiinis eh!

“Ano?”

“Sabi ko, sige lang.”

Narinig ko siyang bumuntong-hininga at lumabas na ng kwarto para iwan ako mag isa. Hindi ko alam bakit ako naaasar. Basta naaasar ako. Nope. Impossibleng dahil ’to dun sa dalawang ’yon. Baka gutom lang ito.

Gabi na ng magising ako at nakapagtatakang hindi ko nakita si Tita kaya tumungo ako sa ref at ayun. Nakakita ako ng note na inipit ng magnet na nagsasabing kung sakaling magising ako ay matulog nalang ako ulit at wag akong lalabas. Geez. Nakalimutan kong night shift pala ang trabaho ni Tita sa office.

Bumalik ulit ako ng kwarto para hanapin ang cellphone ko na inihagis ko sa kung saan kanina at na-tripan ko na namang mag online. Sabi na eh!

Binaha na ako ng message ng kambal dahil sa pag absent ko ngayon araw. Bahala kayo d’yan. Seen ko lang kayo. Hmmp! Ewan ko ba at naisipan ko na namang tignan yung mga ipinost na pictures ni Kuya Oro at tignan mo nga naman. Nadagdagan pa!

Scroll… scroll… scroll…

“Wow! Kayo na talaga!” nabuburyo kong sabi habang tinitignan yung mga pictures nina Lucien at Mina. Anong klaseng practice ito at sa lahat ng pictures magkatabi sila? Well, magkatabi din naman sina Lily at Aries pero kasi given na iyon eh! Ugh!

Tinigil ko na ang pagtingin sa mga pictures nila at pumunta nalang sa profile ko para mag update ng info at mag unfriend ng mga hindii ko naman kilala personally pero naka-add sa akin. Wala lang. Trip ko lang.

Pagka changed ko ng profile k, iniwan ko na ulit ang cellphone ko sa ibabaw ng kama at binuksan ko ang bintana sa kwarto para makadaan ako papunta sa bubong. Shit!

How I miss this too! Hindi ko kasi magawa ito sa Blue Stone dahil nga sa napakaraming aso na natambay sa labas na kahit anong oras ay sigurado akong tatahulin ako kapag nakita ako at worse ay magsika akyatan sila sa bubong ng bahay ko at lapain ako.

Nang makaakyat ako sa bubungan, agad akong humiga at itinaas ang kanang kamay ko na pilit inaabot ang mga bituin sa langit.

Napabuntong-hininga ako.

“Lucien,” bulong ko sa hangin at saglit na pumikit para alalahanin ang mukha niya pero yung akyat-aso sa bahay ko ang nakita ko. Kamusta na kaya ’yon?

Cause there’ll be no sunlight

If I lose you, baby

There’ll be no clear skies

If I lose you, baby

Just like the clouds

My eyes will do the same, if you walk away

Everyday it will rain

Biglang nag process ang utak ko out of nowhere ng mga scenarios after kong kumanta at tungkol ito sa tingin ko, mag mate na aso na naghahabulan paakyat ng bundok habang nakasunod sa kanila ang mga kasamahan nila at pinanunuod silang dalawa hanggang sa makarating sila sa tuktok ng bundok at sabay ang dalawa na umalulong habang papalubog ang araw at bam! Biglang sumagi ang mukha ni Lucien na nakaupo sa malaking tipak ng bato at nawala yung mga asong nasa paligid at…

Idinilat ko na ang mata ko dahil kung anu-ano nalang ang kahibangan ang naiisip ko patungkol sa kanya. Asa naman akong may patutunguhan kami. May Mina siya ’no!

Bumaba na ako sa bubungan at pumasok ng bahay. Sabi ni Tita wag aalis pero dahil wala naman siya at hindi ito Blue Stone para matakot ako sa mga aso, lalabas ako.

Past 11 na at bahala na kung saan ako mapadpad. Medyo nahihilo pa rin ako pero kaya ko naman na. Gusto ko rin mag unwind ng matigil ang utak ko kakaisip kay Lucien.

Isang gray na sweater, fitted black pants at gray sneakers ang suot ko at kaunting hawi na pang-Meteor Garden original version ang ginawa ko sa buhok ko.

Pagkababa ko ng bahay ay kinuha ko ang susi ng motor sa susian at dumiretso ng gate. Hah! Marunong yata akong mag maneho ’no. Basta motor or kotse kaya ko ’yan dahil tinuruan ako ni Lolo at saka meron akong drivers license ’no. Tao na nga lang hindi ko nasasakyan. Charr!

Babalik naman ako agad bago sumikat ang araw. Parang bampira lang ganun at saka hindi ko naman ibabangga ang motor sa kung saan kaya hindi ako mayayari ’no.

Habang nagmamaneho ako patungo sa lugar na hindi ko alam basta kung saan ako dalhin ng mga kamay kong nakahawak sa manibela at ng gulong ng motor, nadaan ako sa isang bar. Ewan ko at naisipan kong huminto para pumasok sa luob. Buti nalang eighteen na ako kaya pwede na akong makapasok sa ganito.

Madilim sa luob pagpasok ko na siyang iniilluminate lang ng wine red na ilaw at bush green. Pinaghalong amoy ng usok ng sigarilyo at alak at ng mga parokyano ang naaamoy ko habang papalapit ako sa counter kung saan nakatayo ang bartender na nagmi-mix ng mga alcoholic drinks.

“Isang order ng Midsummer Night’s,” sabi ko sa bartender pagkaupo ko. Ano yung inorder ko? Well, it’s a vodka based drink at favorite ko ito dahil ’to yung first na alcohol beverage na nainom ko ng umattend ako before ng gathering sa office ni Tita. Ang sosyal nga ng hotel venue nila eh.

Anyway, Midsummer Night’s is short for A Midsummer Night’s Eve Potion. Haba ’no? Actually ladies drink kasi talaga ’to eh since nakalagay din sa Martini Glass na nilagyan ng strawberry sa ibabaw.

“Devil’s poison,” dinig kong sabi ng tumabi sa akin pero hindi ko ito nilingon dahil narinig kong nagsalita yung DJ. Oras na siguro para may sumayaw sa dance floor kaya ganun? Anyways, hindi naman ako sasayaw so bahala sila dyan.

Pagkabigay sa akin ng drink ko, agad ko ’tong binayaran at kinuha ang cellphone ko sa bulsa para picturean yung inorder kong drink. Post ko ito kapag tinopak ako. For now, let me just enjoy my drink.

Tumikim lang muna ako ng kaunti at ugh! Ang sarap! Swabe!

Napatingin ako sa ina-assemble ng bartender na drink kasi shit lang! Ang ganda! Like, ang sarap picturean.

Nakalagay yung drink sa shot glass na may kulay pulang salt na nakadikit sa rim at yung drink, reddish brown sa ilalim at black naman ang itaas na may cherry sa ibabaw.

Sinundan ko kung kanino iaabot ng bartender yung drink at in-analyze ko ang hitsura nitong katabi kong lalaki na naka black suit at malaki ang katawan ng mapatingin din siya sa akin pagka kagat niya ng cherry. Shit!

El, chill. Hindi ka lasing. Wag malandi. Obvious naman mas matanda ’yan sa iyo.

“Hi, El.” nakangising bati niya sa akin. Shit, sino nga ulit nito at kilala ako nito?

“H-Hi…?” Nakakahiya! Nakalimutan ko pangalan niya.

“Mr. Nyquist. But just call me Crate.”

“Hi, Crate.” nakangiti kong bati para iwas awkward. Tama! Siya yung visitor namin sa Wolfgang before but, is it just me pero ang weird talaga ng pakiramdam ko sa kanya? Like, basta medyo off vibes ko sa kanya.

“Why are you here, Eliel? Iniwan mo na ang Wolfgang?” he asks, with his voice sounding like he is flirting with me even when he isn’t.

“Hindi ah! Ano, may kukunin lang dapat ako sa bahay ng Lolo ko but something came up.”

“Oh, I thought you left Wolfgang because of me.” pabiro niyang sabi.

“Funny are we, Crate? Anyway, how about you? Bakit ka nandito? Hindi ko ineexpect na magkikita tayo dito at sa ganitong place pa. You don’t look like the type to be here,”

“May binabantayan kasi ako.”

“Binabantayan?” may anak na siguro siya?

“Yes, someone I can’t and hard to resist.” sagot niya sabay hawak sa kamay kong nakapatong sa table,“You wanna dance? It looks like they’re all having fun.” tinuro niya yung mga taong humahataw sa dance floor bago ini-straight shot ang order niya.

“Ayaw ko. Okay na ako dito,”

“You sure? Is it because you’re enjoying my company? Well, why don’t we spice it up more then,” sabi niya sabay hila sa akin patayo. Hindi na ako nakaalma at hinayaan nalang siya na dalhin ako sa dancefloor. Grabe, hindi naman mahigpit ang hawak niya pero halatang hindi ako makakatakas pag tinru kong pumalag.

Bigla kong naalala na hindi ko pa pala nauubos yung inorder kong drink. Hala!

“I’ll just buy you another one, sweetie,” bulong niya sa tenga ko in a very husky way na parang nabasa niya ang nasa isip ko.

Magkatapat kaming dalawa at shuta! I’m trying to calm my self down dahil baka mangisay ako dito dahil sa angkin niyang kakisigan. Iba talaga ang ihip ng hangin kapag mas matanda sa iyo ang nag first move. Charr!

Mas matangkad siya sa akin kaya nakatingala ako sa kanya at buti nalang hindi ako naiilang na tumingin sa kanya kahit papaano dahil nakapagcontact lens ako bago umalis kanina para hindi agaw pansin ang gray eyes ko. Buti nalang.

Pero, ang ganda pala ng mata ni Crate? I mean, wow!

Ilang babae na kaya na-hypnotize ng mga matang ito at bakit parang familiar ang mata niya sa akin kung tumingin?

Kahit nahihiya ako ay sumabay nalang ako sa pagsayaw ng mga tao sa palogid namin. It would be such a shame naman kung hindi ako sasayaw dahil hello? Baby’s on fire ni Die Antwoord yung tumutugtog, remix with other songs na nagbblend in well together.

Hindi ko alam kung ilang oras na ang nakalipas mula ng sumayaw kaming dalawa sa dancefloor pero namalayan ko nalang na hinihila na naman ako ni Crate sa kung saan at narealise ko na papunta ’yon sa isang table sa sulok nitong bar at na-corner niya ako sa pwesto ko dahil sa gilid niya ako pinaupo kung saan para makaalis ako ay kailangan ko siyang pausugin dahil yung kabilang side ko ay pader kaya wala talaga akong dadaanan palabas.

True to his words, pinalitan nga niya ang naiwan kong drink kanina at nagdagdag pa ng iba pa. Patay!

Hindi ako pwedeng malasing dahil magda-drive pa ako pauwi. Wala akong balak mag drink and drive baka ma-ride to heaven ako ’no! Maliban nalang kung sa kama at hindi sa kalsada. Charr lang!

“Why don’t you stay here and not come back to Blue Stone instead, can you do that?”

“Ha?” gulat ko siyang tinignan dahil sa sinabi niya.

“Mas bagay kasi ang tulad mo dito kesa sa lugar na ’yon. Besides, this where you grew up, right?” nagtataka kong tinignan si Crate.

“How did you know?”

“It’s obvious na hindi ka taga duon. Also,” dumukwang siya palapit sa akin at sa bilis ay hindi ko na nagawang ma-shieldan ang sarili ko sa kanya, “… your scent is incredibly different to them and the others I have met. I bet yours will blend good with mine.”

Napaigtad ako ng umakbay siya sa akin at himasin ang legs ko paakyat ng bewang ko to which he managed to just easily slipped his hand inside my sweater. Shit!

Ang awkward! Lasing na ba ’tong si Crate?

As much as I want someone to notice us para magka confidence akong sitahin siya, busy ang lahat sa kanya-kanya nilang business at who cares right? This is a bar afterall and people go here to have fun and get wasted.

Now, I want to ask myself, why did I even go here in the first place?

“C-Crate, uhm, excuse me, I need to go the loo,” sabi ko in my best manner at inayos ang sarili niya para makadaan ako. Geez!

After kong ubusin yung drink ko, uuwi na ako dahil medyo nararamdaman ko na ulit ang hilo ko. Baka di na ako makauwi sa bahay ni Tita kapag nagtagal pa ako dito. Kaya naman na siguro ni Crate ubusin ’yung mga inorder niya tutal hindi ko nirequest yung ibang inorder niya bukod sa pinalitan lang niya yung naiwan kong drink kanina.

Walang tao sa comfort room pagka pasok ko kaya walang hiyaan akong tumapat sa sink na may malaking salamin at naghilamos ng mukha ko. Nagbabaka sakaling mahismasan ng kaunti bago bumalik sa labas.

Narinig kong bumukas ang pintuan ng cr pero hindi ko ito pinansin. Baka kasi kapwa ko lang din na tinawag ng kalikasan. Humugot ako ng ilang tissue paper sa dispenser at ipinunas ito sa mukha ko.

Laking gulat ko ng pagdilat ko ng mata ko ay nakita ko si Crate na nakasandal sa pader malapit sa akin at nakatitig din sa akin.

Sinundan ba niya ako? Uh-oh. May something sa way ng pagtitig niya na kinakaba ko.

Pilit ko nalang dinivert ang atensyon ko sa musika na tumutugtog sa labas pero hindi ko maiwasan na hindi sumulyap kay Crate.

Dahan-dahan akong napaurong ng makita ko siyang papunta sa akin. Para siyang gutom kung makatitig. Imagine para kaming ewan na nagiikutan kasi ako kinakabahan ako sa kung anong pwedeng mangyari o gawin niya sa akin kapag nakalapit siya.

“El,” tawag niya at halos ma goosebumps ako sa way kung paano niya ako tinawag.

“Y-Yes? Uhm.. I think we need to go home na siguro? Lasing na yata tayo parehas,” sabi ko in a hindi pahalatang kinakabahan way.

Oh my gosh! Kung sana natulog nalang ako after kong tignan yung nakakainis na pictures nina Lucien at Mina hindi sana ako nasa ganitong ka-awkward na sitwasyon.

In a blink of an eye, I was in Crate’s arms.

“You’re mine, El,” ani Crate, habang nakatitig kami sa isa’t-isa, naramdaman ko nalang na lumapat na ang labi niya sa labi ko at nakasandal na ang likod ko sa pader ng cubicle na pinasukan namin. Nice. Real quick ha? Ni hindi ko man lang naramdaman na pumasok kami dito.

Pilit ko siyang tinutulak palayo sa akin pero masyado siyang malakas at bakit parang biglang nagbago ang amoy niya compare sa kanina? Mas matapang ’tong ngayon making me weak on my knees.

Habang tumatagal ay lalong lumalalim ang pagsiil niya ng halik sa akin. Para bang may hinahanap siyang kung ano sa luob ng bibig ko. Nang mag sawa siya ay lumipat naman ’yon sa leeg ko at habang dinidilaan niya ang balat pataas-pababa, napakapit ako sa balikat niya habang siya naman ay mas hinihigpitan ang pagkalingkis ng kamay niya sa bewang ko. Shit. Damn shit!

Bago ako tuluyang bumigay kay Crate ay bigla nalang sumagi sa isip ko si Lucien out of all many things na pwedeng sumagi sa isipan ko. Great! Ano ito, self? Kinokosensya mo ako? Wala naman kaming relasyon ng lalaking ’yon!

Saktong pagbukas ng main door ng cr ay nailayo ko na din ang sarili ko kay Crate. Yes! Sinubukan niya pa akong pigilan para maituloy namin ang nasimulan namin kani-kanina lang kaso ewan ko ba.

Ayaw ko. Ayaw kong ituloy naming dalawa yung kanina at hindi ko alam kung bakit kasi he has the looks naman that anyone who he’ll stumble on would want to have a taste kaso wala eh, ayaw ko talaga.

Narinig ko pang tinawag niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa and thankfully, nakauwi ako ng ligtas dahil hindi na ako pinilit na sundan pa.

Humiga ako sa kama ko at bago ako tuluyang lamunin ng antok, sumagi uli sa isip ko ang mukha nina Lucien at Crate na nakatayo sa paanan ng bundok at sa likod nila ay ang bilog na buwan na napakaliwanag at isang alulong sa background ang maririnig.

---

A|N:

Posted: November 18, 2018 at 3:35 AM.

Thankfully nakapag update na rin at tara kain tayo ng Calbee Honey Butter plus Pepsi as panulak. May nakanuod na ba sa inyo ng Fantastic Beasts The Crimes of Grindelwald? Grabe! Ang ganda sobra! Gusto ko nga ulitin pero in IMAX 3D na kung meron. Sobrang nganga ako at hindi ko alam kung humihinga pa ba ako habang nasa sinehan sa sobrang goosebumps ng movie. Share lang.

Anyway, nasabi ko na rin naman na sa inyo na short story lang ito kaya medyo bibilis na yung scenes (hopefully) at sa naga-abang kung may BS dito ay I’ll think about it muna, char!

’Til next update! Stay weird everyone!

FANGS OF AN ALPHA 10: CRESCENT

Yari na talaga ako sa kambal.

Ikalawang araw ko na itong absent sa klase at tangahali na rin ako nagising dahil nga sa uminom ako, di ba? At sa pagkakatanda ko, mga 3 am na din ako nakauwi at heto ako, hangover.

Hindi ko maiwasang hindi pamulahan ng mukha kapag naaalala ko ang nangyari sa pagitan namin ni Crate kagabi. Shit! Paano nalang kapag nagkita kami ulit? Possibleng mangyari iyon dahil kakilala siya ng kambal. Geez. Bahala na kung anong mangyari dahil sa ngayon, wala akong ibang gustong gawin kundi magpahinga pero dahil nagugutom ako at naiinitan ay pipilitin kong kumilos.

Hindi ko alam kung nandito na ba si Tita pero baka tulog iyon kaya hindi ko nalang siya aabalahin. Dumiretso ako sa cr para maligo dahil kilala ninyo naman ako, hindi ako papayag na mag-amoy pawis. Nakakadiri. Hahaha. Pagkatapos ko maligo ay nagtingin ako sa ref ng pwede kong lutuin tutal tanghali naman na at alam kong pag nagising si Tita ay hahanap ito agad ng pagkain gaya ko. Duh? Syempre, that is what normal and ordinary people do.

Naghuhugas na ako ng pinagkainan ko ng maalala kong hindi ko pa pala nakukuha yung susuotin kong damit para sa party.

Shit. Muntik ko ng makalimutan na ’yon pala ang purpose ng pag uwi ko dito. Kailangan kong makauwi sa bahay namin ni Lolo para kuhain ang mga gagamitin ko para sa party.

“Ang laki naman ng asong ’yon! Nasaan kaya ang amo n’yan? Delikado kapag nakakagat ’yan ah,” dinig kong sabi ng matandang nasa gilid ko habang busy ako sa pagtingin ng mga cleaning stuffs dito sa convenience store na malapit lang sa bahay namin ni Lolo. Yes. Sosyal ang subdivision namin. May convenience store na nakatayo.

Curious akong napatingin sa tinitignan niya and to my surprise, sa tapat ng gate namin nakatayoang tinutukoy niya na parang may inaabangan.

Actually, pamilyar ang hitsura nu’n sa akin. Parang nakita ko na somewhere pero what the heck is that dog doing outside our house?

Remember takot ako sa mga aso kaya imbis na maglakas luob akong pumunta na sa bahay namin pagkabili ko ng mga kailangan ko, tumambay nalang muna ako dito sa luob.

“Ano na naman ’yang binabasa mo Sam?” dinig kong sabi ng katabi kong matangkad na lalaki na kumakain ng ice cream sa kasama niya. Sa hitsura nito at ng mga kasama niya, halatang college students sila.

“Secret! Teka Kuya Ray, anong mas gusto mo, Vampires or Werewolves?” tanong ng kasama nila na may hawak na cellphone at nagbabasa ng kung ano sa feeds niya.

“Ako? Gusto ko maging tao! Ikaw, Justine?” pasimple akong napatingin sa isa pa nilang kasama and ironically, babae ’to.

“Ako gusto ko maging vampire para di ko na kailangang magpa derma to stay young and beautiful,” natatawang sagot nito.

“Ako naman gusto ko maging werewolf. Specifically, an Alpha’s mate.” sagot ng Sam.

Wow! How ironic na nitong mga nakaraan ay puro tungkol sa aso ang naiisip ko. Kesehodang wolf ang tawag sa mga malalaking nilalang na ’yon, para sa akin aso sila na na-enhance lang dahil sa kabundukan, kapatagan at sa malamig na lugar na tinitirahan nila. In short, sa wild.

“Wow! Eh di gusto mo pala ng mabuhok! Kung sabagay, mabuhok si Joshua!”

“Baliw, hindi iyon! Alam mo kasi may nabasa ako na book na about sa pagiging mate ng Alpha. Fiction siya pero ang cool. Kapag nahanap na nila ang isa’t-isa, nawawalan na sila ng will na makipag anuhan sa iba.”

“Ha? Anong anuhan?”

“Ay jusko! Masyado ka pa talagang inosente Justine. Turuan mo nga ito Sam tutal nanunuod ka lagi ng kung ano sa laptop sa dorm ko eh.”

“Gago ka! Ikaw nalang!”

Samantalang ako nacurious sa sinabi nung Sam sa mga kaibigan niya. Totoo kaya ’yon o baka naman sa fiction lang na nabasa niya?

Kapag nahanap na ng Alpha ang mate niya, parehas na silang nawawalan ng will na lumandi sa iba? How? At saka, paano malalaman ng Alpha na ’yon nga ang mate niya? Nararamdaman ba nila ’yon? I mean, both parties nafi-feel ba nila ’yon?

Saka ina-arrange din ba ng tadhana ang pagkikita nila gaya ng sa normal na tao? My gosh! Nagulo lalo ang utak ko dahil sa pakikinig sa magkakaibigan na ito. Dapat na siguro akong umalis. Umalis na rin naman yung malaking aso sa tapat ng gate namin.

“I’m not sure if this is true pero may nabasa ako kahapon. Ang sabi may blue moon ulit na magaganap soon and from what I’ve heard, ’yon ang mating day or night ng mga werewolves kaya woohoo! Happy mating season sa kanila, I guess? Sana all!”

“Adik!” sabay na natawa ang mga kaibigan ni Sam sa sinabi niya at tuluyan na akong lumabas ng convenience store.

Kinuha ko ang susi ng bahay sa bulsa ko at ng makapasok ako sa luob, inilapag ko na muna sa table ang mga pinamili ko. Tama. Maglilinis muna ako saka ko hahanapin yung damit na gagamitin ko.

Saka ko lang naramdaman ang gutom ko after kong maglinis ng bahay namin ni Lolo for almost two hours at sobrang na-reminise ko ang paglaki ko sa bahay na ito. Na-miss ko tuloy bigla si Lolo pati ’yung mga corny jokes niya sa akin.

Buti nalang at bumili ako kanina ng cup noodles kaya ayun nalang ang ginawa kong panglaman tiyan at kinain ’yon habang paakyat ako sa dati kong kwarto.

Naisipan kong maghanap na ng susuotin na damit habang kumakain ako. Multi-tasking lang ang peg! Obviously, kasya pa rin karamihan ng mga damit ko sa akin kahit na matagal na panahon na mula ng binili ang mga ito at nakatago since payat lang ako.

Medyo marami-rami din ang mga damit na naipatong ko sa ibabaw ng kama at heto ako, hindi makapili ng susuotin.

Wala naman kasi akong mapagtanungan dahil ako lang naman ang mag-isa dito. I-try ko nalang kaya isa-isa ang mga ’to at i-mix and match? Hmm… pwede!

After awhile, mukha akong tangang naglalakad sa harap ng malaking salamin sa kwarto ko na mala-runway model habang suot ang mga itine-testing kong mga damit ng bigla akong may maalala. Oo nga pala!

Pumasok ako sa dating kwarto ni Lolo at hinanap ang susian ng mini cabinet niya sa tabi ng kama sa ilalim ng futon. After kong mahanap ang susi agad konh binuksan yung isa sa mga drawer at kinuha ang diary ni Lolo. There you are, my precious! Hihihi!

Ito ’yung diary niya na sabi niya sa akin pwede kong basahin if ever may questions akong gustong itanong na masasagot nito if incase wala na siya. And yes, na-curious na rin ako sa wakas sa ako kung saan ba talaga ako nagmula at sino ang mga magulang ko dahil sa mga happenings ngayon sa buhay ko na nakakapagpabagabag sa akin.

Sumalampak akonng upo sa sahig at sinandal sa gilid ng kama amg likod ko.

Pinagmasdan ko ang labas na hitsura ng diary na gawa sa leather ang cover. Cool! Binuksan ko ang unang pahina nito at nahulog ang isang litrato ko ng sanggol palang ako at nasa isang lumang basket.

Aww! Ang cute ko naman dito. Pero ang umagaw ng atensyon ko ay yung nakabalot sa akin na fur. Hindi siya basta-bastang fur. Mukhang totong fur ng hayop ang nakabalot sa akin at hindi synthetic. Pero, bakit fur? Usually, lampin ang ibinabalot ng magulang sa sanggol na anak. Weird. Impossible namang hunter ang mga magulang ko kasi kung hunter sila, anong hina-hunt nila? Hindi naman gaya galing ako sa photoshoot nito kaya ganito ang get-up ko?

Sisimulan ko na sana ang pagbabasa sa so-called diary ni Lolo ng biglang tumunog ang cellphone ko at sa gulat ko sa pangalang nagflash sa screen, hindi lang basta reject sa call ang ginawa ko kundi literal na in-off ko ito. Patay! Yari na talaga ako nito sa kanila! Eh kasi naman si Kuya Oro! Wrong timing tumawag! Bahala sila d’yan!

~ • ~

September 13, ****

Tatlong malalakas na katok ang gumising sa akin kaya inis akong bumangon at pumunta ng pintuan para sana palayasin ang lapastangan na gumising sa akin.

Hindi ako naiinis sa taong ’yon kundi sa maling oras niya ng paggising sa akin. Hirap akong makatulog dahil ako lang mag-isa ang nakatira sa malaking bahay na ito na iniwan sa akin ng mga magulang ko at hindi din ako nag-asawa dahil ayaw ko ng sakit sa ulo.

Kaya nga kapag nakatulog na ako ayaw ko ng may manggigising sa akin because it will take another while para dalawin ako ng antok.

Nagiisip na ako paano ko susungitan ’yung nasa labas dahil duon ako bihasa. Lahat ng kapit-bahay ko ilag sa akin dahil sa ugali ko at hindi ko sila masisisi dahil ayaw ko sa mga tao. Sa totoo lang, mas gugustuhin ko pang makipagusap sa hayop kesa sa tao. Ang mga tao ay traydor. Ang huli ko pang pakikipag kapwa tao ay ng bago ako maulila sa magulang. Bata pa ako nuon at hindi ko makakalimutan ang ginawa sa akin ng aming mga kamag-anak ng kinailangan ko ng tulong nila. Mga walang kwenta!

Pagbukas ko ng pintuan ay hindi ko nagawa ang binalak kong pagsusungit sa pigura ng lalaking nakatayo sa harapan ko na puno ng kalungkutan at takot ang mga mata. Batid ko ay kanina pa ito umiiyak. Bakit? Duon ko lang napansin ang hawak niyang basket na may lamang isang sanggol na nakabalot ng makapal na fur.

Hindi lang basta fur, tunay na fur ng hayop!

“Pakiusap! Nakikiusap ako! Maaari bang pansamantala kong iwan ang anak ko sa pangangalaga mo?”

Hindi ako agad nakapagsalita.

Hindi ito normal na gagawin ng isang magulang kung hindi niya mahal ang sanggol na dala niya. Kadalasan ay iniiwan ng mga walang pusong tao ang mga sanggol na dinala nila ng siyam na buwan sa kanilang sinapupunan at hinahayaan nalang na may makapulot o mamatay sa gutom pero iba ang isang ito. Hindi ko magawang magalit.

“Pangako, babalik din ako at kukunin siya sa takdang oras pero sana hayaan mo munang ikaw ang magpalaki sa kanya. Hindi ko kayang mawala ang anak ko sa amin ng asawa ko. Masyado pa siyang bata. Gusto ko maranasan niyang mabuhay at maging normal man lang na bata.”

Wala akong alam sa pagpapalaki ng isang sanggol dahil nga wala akong asawa o anak at lumaki akong nagiisa at handa na akong sabihin sa kanya ang aking pagtanggi kahit nalulungkot ako sa aking gagawin ng bigla nalamang siyang lumuhod sa aking harapan.

“Pakiusap! Ito lang ang kaya kong gawin para sa anak ko. Mahina ako at walang silbi bilang ama niya dahil hindi ko sila kayang protektahag dalawa ng aking asawa kaya sana… sana…”

“Sige. Payag ako. Pumapayag akong palakihin ang anak mo kaya sige na. Tumayo ka na d’yan,” sabi ko na miski ako mismo ay nagulat sa naging desisyon ko.

Pinapasok ko siya sa aking bahay kahit na alam kong nahihiya siya pero hindi ko naman din magawang hayaan siya na umalis nalang agad. Gusto kong makasama pa niya ang anak niya kahit sa huling sandali man lang bago niya ito iwan sa pangangalaga ko.

Batid kong mabigat ang dahilan niya kung bakit ito ang naisip niyang gawin. Hindi bale, handa naman akong ibalik sa kanya ang bata kapag kaya niya ng protektahan silang dalawa ng asawa niya.

“Heto, kumain ka muna bago ka umalis. Mukhang malayo pa ang pinanggalingan mo,” inabot ko sa kanya ang isang baso ng fresh milk at cake at kahit nahihiya siya’y kinain din naman niya.

Pinagmasdan ko siya maigi at alam kong may kakaiba sa kanya.

Para bang hindi siya purong tao.

“Arman,” pakilala ko sabay lahad ng aking kamay sa kanya.

“Miro,” pakikipag-kamay niya sa akin.

“May pangalan na ba itong anak mo, Miro?”

Napaisip siya sa tanong ko.

“W-Wala pa.”

“Ikaw na ang magpangalan sa kanya. Ikaw ang ama niya,” tama lang naman, ’di ba?

“Eli.” sabi niya na matagal din niyang pinagisipan.

Dumukwang ako sa natutulog na sanggol at grabe! Ang ganda ng mukha ng sanggol na ito. Walang dudang babae ito.

“Lalaki siya,.” nagulat ako sa bigla niyang sinabi sa akin. Mind reader ba siya? Pero, what? Lalaki? Hmm, ngayon palang alam ko ng magiging habulin itong batang ito.

“Kailan mo siya balak balikan?” pagiiba ko ng topic. Syempre dapat alam ko rin gaano katagal akong magiging baby sitter nitong si Eli although parang nakukulangan ako sa pangalan na binigay sa kanya ni Miro.

“Sa ika-labing tatlong kaarawan niya. Kapag lumabas ang simbolo ng nakangiting buwan sa kanyang kaliwang kamay niya.”

“Sige. Basta, balikan mo siya.” iyon lang ang nasabi ko dahil naguguluhan ako sa sinabi niya. Lalabas sa kaliwang kamay niya? Simbolo? Hindi kaya naka-drugs ito? Pero mukha naman siyang matino.

Bago umalis ang ama ni Eli, binuhat siya nito sa huling pagkakataon at sakto namang dumilat ang sanggol at nakangiting tumingin sa mata ng kanyang ama. Holy shit! Is this real? Ang ganda ng mata niya! Gaya sa mga werewolf na napanuod ko sa sinehan ang mata niya! Kulay abo.

“Babalikan kita, anak. Mahal na mahal ka namin ng ’yong ina. Ikaw lang ang mamahalin namin at hihintayin namin ang ’yong pagbabalik,” tumulo ang luha nito at marahang inabot sa akin ang sanggol at mabilis na lumakad palayo. Gusto ko sana siyang habulin pero masyadong mabilis ang pangyayari at bigla akong napayakap kay Eli ng makarinig ako ng isang malakas na alulong ng mga aso na nagpaiyak sa

sanggol na hawak ko.

Pumasok ako sa bahay karga siya at matagal din siyang pinagmasdan.

Eli.

Parang may kulang talaga sa pangalan niya eh. Parang hindi sapat na Eli lang. Teka! Ngayon ko lang naalala. Hindi ko natanong ang apelyido ng tatay niya at hindi ko rin nasabi ang kanya sa akin.

Lagot na! Aalis pa naman ako sa bahay na ito sa makalawa dahil may nabili akong bagong bahay mula sa kinita ng business ko. ’Di bale. Kung seryoso talaga siya sa sinabi niya, gagawa siya ng paraan para mahanap si Eli.

Sa ngayon, may naisip na ako na babagay na pangalan sa kanya— Eliel. Tama. Iyon nga

!

“Simula sa araw na ito, ikaw na si Eliel Cromwell! At ako? Ako ang magaalaga sa’yo pero Lolo ang itatawag mo sa akin imbis na Daddy bilang respeto sa tunay mong ama. Okay ba?”

Isang matamis na ngiti ang sinukli nito sa akin at hindi ko alam pero excited na akong palakihin si

ya.

~ • ~

Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako sa nabasa ko. Miro . ’Yon pala ang pangalan ng tatay ko. Pero bakit niya ako iniwan? Anong dahilan? Saka sabi niya babalikan niya ako pag tungtong ko ng thirteen pero bakit nung nag 13th birthday ako hindi siya dumating? Nakalimutan na ba niya ako? Sila ng nanay ko?

Aside from that, bakit alam ng tatay ko na may lalabas na simbolo sa kaliwang kamay ko at isa ’yong crescent moon?

Natawa ako ng mapait ng ma-realize kong magkatunog ang pangalan ni Tito Amiro at ng tatay ko. Well, sinong niloko ko?Impossibleng siya ang tatay ko dahil namatay ang anak nila gaya ng naikwento ni Lily sa akin pero bakit sinabi ni Lolo sa akin na duon ko mahahanap ang kasagutan tungkol sa pagkatao ko kung mag decide ako na huwag basahin ’tong diary niya?

Sa sobrang pagiisip ko, nakaramdam na naman ako ng pagkahilo. Geez! Wala naman na yung hangover ko at mas lalong hindi naman ako buntis. Duh? Impossibleng mangyari iyon dahil normal na lalaki akong ipinanganak ng nanay ko unless kung isa pala akong alien. Charr!

Na-realize kong gabi na ng may buong tapang na sunud-sunod na kumatok sa pintuan ng bahay namin.

“El! Nand’yan ka ba sa luob?! El!” aish. Si Tita lang pala…

… Yikes! Si Tita!

Halos lumipad ako pababa ng hagdan sa pagmamadali kong pagbuksan siya ng pinto at isang katakut-takot na yakap ang sinalubong niya sa akin.

“El! Hindi ka man lang nagpaalam sa akin na uuwi ka dito! Nagalala ako sa’yo! Akala ko may nangyari ng masama sa’yo na bata ka!” naiiyak niyang sabi kaya agad akong nag sorry sa kanya at yumakap pabalik para aluin siya. Geez! Hindi naman ganito si Tita. Nagsimula lang ito dahil du’n sa nangyari ng isang gabi pagbalik ko dito sa City.

---

A|N:

Posted: November 24, 2018 at 3:20AM

Thank you ng marami sa mga silent readers nitong kwento. Pahaba na ng pahaba yung mga chapters para mabilis ko siyang matapos dahil next week, last week na for november.

Anyway, hindi ko sure kung dapat ko bang gawan ng second book ito kasi yung ending nito ay charot! Hahaha! Pero baka baguhin ko pa pero baka hindi na rin. Basta yung next story ko ay ipopost ko sa January.

’Til next update! Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 11: BACK

“Tita, akala ko ba uuwi na tayo ng Blue Stone? Eh, ano ito?” tanong ko habang pine-pedicure ako sa pinasukan naming Spa.

“Eh di pampa-beauty, duh? Akala mo ba hindi ko alam na may pinagseselosan kang kung sino d’yan sa cellphone mo? At dahil supportive ako, ie-enhance natin ang alindog mo. Operation: Paglawayin si Crush at siguraduhing luluhod siya para sa atensyon mo.” todo tawa’t kilig na sabi niya kaya pati yung pedikurista nakisali na rin sa pangaasar niya.

My gosh! Kung pwede lang magpakain sa lupa, ginawa ko na! Buti nalang at kami palang dalawa ang customer dito kundi sobrang hiya ko na talaga.

“Ewan ko sa’yo, Tita!”

Ano nalang sasabihin sa akin ng kambal pagbalik ko ng Wolfgang? Tatlong araw na akong absent! Ni-hi, hello wala man lang!

“Sus! Umiiwas siyang pag-usapan. Yieee! Crush mo nga talaga siya,” diin ni Tita.

“Si Lucien? Yuck! Hindi ko papatulan ’yung mayabang at tamad na lalaki na iyon ’no! At saka, malandi din siya kaya talagang walang pag-asang magkagusto ako sa lalaking ’yon. Gusto ko yung loyal.”

“Wow! Ramdam na ramdam ko talaga ’yung pagseselos mo ah!”

“Ako? Nagseselos? Bakit ako magseselos? Wala namang kami at saka meron siyang Mina. Bagay nga sila eh! Isang papansin at gusto ng mga papansin.”

“Sus! Talaga bang hindi ka nagseselos? Kasi based sa nakikita kong reaksyon mo super affected ka sa kanya. Oo nga pala, bakit siya wallpaper mo sa cellphone mo?” nakangisi niyang tanong.

My gosh! Kailan niya nakita? At paano niya nalaman na si Lucien ’yon eh never pa naman niya siyang nakita?

“H-Ha?”

“In fairness, bagay kayong dalawa. Bakit kaya hindi ka pa niya nililigawan at nagse-settle siya du’n sa Mina?”

“Tita!” nahihiya kong sita sa kanya.

Tawa lang ang nakuha kong sagot sa kanya. Grabe! Siya palang ito pero hiyang-hiya na ako sa mga lumalabas sa bibig niya. Paano pa kaya kung dumagdag yung kambal? Ugh!

Pagtapos namin sa Spa, dumiretso naman kami sa isang fine dining restaurant dahil gutom na raw siya. Kung sabagay, sino bang hindi magugutom sa tagal mong nakaupo habang pine-pedicure ka.

Okay na sana kaso hindi ko alam pero nakalimutan yata ni Tita na ipa-trim ang buhok ko dahil layered na ang hair ko at makailang beses na akong napagkamalang babae ng mga nakasalamuha namin today.

“Miss, order para sa iyo.” sabi ng waiter sa akin at inilapag ang isang small at cute na chocolate caramel cake.

Napatingin ako kay Tita at ang loka imbis na magtaka gaya ko, kinikilig pa!

“T-Thank you?” tanging sabi ko at hindi ko magawang lumingon sa paligid dahil ang awkward lang kung hanapin ko yung magbigay sa akin nito.

“Nice one, El!” pangaasar ni Tita.

“Umayos ka nga, Tita! Hindi ka man lang ba kakabahan kapag may nag abot ng ganito sa’yo? Mamaya may lason na pinalagay dito yung nagbigay or baka may kapalit na kung ano.” nakanguso kong sabi.

“Napaka OA mo talaga, El! Pinabigay ’yan sa’yo kasi crush ka yata ng lalaki na nasa likuran mo malapit sa may bintana. Kanina ko pa siya napansin na panay sulyap sa’yo mula ng pumasok tayo dito at vibes kong aware siyang hindi ka tunay na babae but who cares, right? Sa mukha mong ’yan? Gosh! Bulag lang hindi tatamaan sa’yo.”

“Wow, Tita ha! Salamat sa pambobola pero wala akong dalang pera!” lilingon sana ako para makita yung lalaking sinasabi ni Tita kaso pinigilan niya ako. Luh?

“Nagsasabi lang ako ng totoo. Baka nga nagwala na ’yung isang iyon kung nandito lang siya dahil d’yan sa nagbigay sa’yo ng cake na iyan.”

Sinong tinutukoy niya?

“Si Lolo?”

“Hindi. Si Lucien.”

Medyo nag-loading pa ako sa sinabi niya at ng ma-gets ko ang ibig niyang ipahiwatig, ini-straight shot ko ang red wine na nasa baso ko. My gosh!

“S-Sira! Bakit naman siya magwawala? OA ha? Ikaw Tita, kakabasa mo ng mga romance stories kung anu-ano ng tumatakbo sa utak mo.” sabi ko at inilingan lang niya ako.

“El.”

“Bakit Tita?”

“Pumunta ka ng party ha?”

Nagulat ako sa nirequest niya sa akin. I mean, yung tono kasi kung paano niya iyon sinabi para bang pinipilit niya ako pumunta but in a calm manner kasi ewan ko, may nafi-feel siyang magiging magandang outcome ng pag attend ko sa party na iyon.

“Wala naman akong choice eh. Isa pa, panahon na rin siguro para i-overcome ko yung takot ko sa pag attend ng mga parties and isama mo na rin yung sa mga aso.”

“Well, that’s good to hear. Anyway, you never know baka sa party na ’yon mo mahanap ang mapapangasawa mo. Balita ko ’yung party na ’yon sa Wolfgang parang promenade ang equivalent dito sa City.”

“As if! Saka I don’t want to keep my hopes up baka mamaya mangyari ulit ’yung nangyari before sa prom na imattendan ko. Naalala mo? Nagpasundo pa ako sa inyo ni Lolo.”

Yes! Disaster ang first prom ko dahil may nagsuntukan ng dahil lang sa inaya ako ng isa sa mga ka-batch ko na makipag sayaw sa kanya. And boy! That guy is one of the popular personalities in our school at ewan ko kung anong nasa isip niya at that time pero kahit ako walang naintindihan ng magkasuntukan nalang sila bigla ng isa pa naming batchmate.

And not to boast but I was held, “King of the night”. Bongga ’no? Pero gusto ko sana ako yung Queen kaso hindi pwede. Bawal eh!

“Eh shunga ka kasi! Ginamitan mo ng super powers mo kaya ayun. Pinag-agawan ka. Bawat isa sa kanila gusto sa kanila ka.”

“Luh? Anong ginawa ko? Wala naman akong super powers gaya ng sinasabi mo.”

“Anong wala? Hubarin mo ’yang contact lens mo ng magkaalaman ilan sa mga tao dito ang mababaliw sa’yo pag nakita ka with your natural gray eyes. Ano? Game?” mapanghamon niyang sabi.

“Nevermind! Pero saan kaya ako pinaglihi ng nanay ko ’no? Kahit ako din minsan naiinlove sa mata ko eh.”

“The fuck? Si Narcissus ka ba?”

“Ay grabe siya oh!”

“Basta tandaan mo, ’yang mata mong iyan ang magdadala sa’yo sa tahanan mo.”

“Wow! Matalinghaga!”

“Loko! Seryoso ako!”

Nang makauwi kami, agad akong pinagpahinga ni Tita dahil maaga pa kaming aalis bukas para bumalik ng Blue Stone.

Hay! Sana lang hindi pa ako late sa mga happenings na bago sa Wolfgang at sana hindi ako sakalin ng kambal pagbalik ko!

Bago pa ako dalawin ng antok, kinuha ko sa bag na dadalhin ko bukas ang diary ni Lolo. Syempre ico-continue ko ang pagbasa ko. Malay ninyo, makakuha ako ng panibagong clue about sa parents ko.

~ • ~

September 13, ****

Kakatapos lang ng 7th Birthday party na hinanda ko para kay Eliel at masaya ako dahil nagustuhan niya at nakita kong masayang-masaya siya.

Hindi pa rin ako makapaniwala na nagawa kong magpalaki ng bata. Hindi pala talaga biro ang pinagdadaanan ng mga magulang sa kanilang anak at kahit hindi ko siya kadugo, itinuring ko siyang akin. Katunayan, anak ang turing ko sa kanya kahit na Lolo ang tawag niya sa akin.

Maramint tao na napagkakamalan siyang babae dahil sa features at sa kilos niya kaya nga minsan, nanghihinayang ako at hindi siya naging tunay na babae pero ayos lang. Alam ko namang babae ang puso niya at ano man ang mangyari, tanggap ko siya at susuportahan ko siya. Hindi rin maiwasan na maraming magka crush sa kanya kahit na hindi niya pansin. Pero alam kong wala sa kanila ang para kay Eliel.

H

abang lumalaki siya, may mga kakaiba akong napapansin sa kanya na malayo sa ginagawa ng mga normal na bata kaya nahihiya man, humingi ako ng tulong sa kaibigan  ko na alam kong matagal na ring nagmamasid at tumutulong sa amin sa malayo at

siya ay walang iba kundi si Asther.

Nuon pa man na sanggol si Eliel, siya na ang tumutulong sa akin. Natatandaan ko pa nuong una kong nasilayan ang ganda niya, napahanga talaga ako lalo na ng hindi ko magawang patahanin si El dahil sa pagpapaalis ko sa dalawang aso na lumapit sa stroller niya na inamuy-amoy siya.

Sa takot ko, tinaboy ko ang mga ito at ang makulit na si Eliel, umiyak ng walang humpay at tinulungan naman ako ng mga kababaihan na nanduon sa park kung nasaan kaming dalawa na patahanin siya pero kay Asther lang siya tumahan.

Tanda ko pa tinanong niya ako nuon kung anak ko ba si El at tinitigan ako na para bang nakikita niya ang nakaraan at hinaharap ko at simula nuon, lagi na siyang nakasunod sa amin. Hindi ko alam pero imbis na matakot ay palagay ang luob ko sa kanya.

Nagulat ako ng minsan dahil binalaan niya ako tungkol sa ika-13th birthday ni Eliel. Tinanong ko siya kung bakit pero hindi niya ako sinagot at malalaman ko rin daw ang kasagutan sa tamang oras. Hindi kaya dahil sa kukunin na ulit si El ng ama niya sa akin? Iyon naman ang napag-usapan namin, hindi ba? Pero bakit ganun, parang ayaw ko pa

ibalik si Eliel sa kanila?

~ • ~

Imbis na malinawan ako sa pagkatao ko, lalo lang akong naguluhan.

Si Tita Asther pala ay pagka stalker sa amin ni Lolo mula pa ng sanggol ako? Yung araw na nagkita silang dalawa at napatahan niya ako, duon ba nagsimula ang pag tag-along niya sa amin legally?

Bakit? At yung pagbibigay babala niya kay Lolo? Alam niya bang mangyayari yung muntik ng paglapa sa akin ng malaking aso na iyon before ng 13th birthday ko?

Ayaw kong pag-isipan ng masama or ng kahit na ano si Tita pero nakapagtataka lang.

Bumangon ako sa kama at inilapag muna ang diary sa side table at bumaba para pumunta ng kusina. Sakto namang papasok palang ako ay nakita ko ang nakatagilid na si Tita sa may sink na parang masakit ang ulo kaya agad ko siyang nilapitan.

“Tita, are you okay?” hinagod ko ang likod niya para kahit papaano gumaan ang pakiramdam niya at kahit nahihirapan ay pinilit niyang ngumiti sa akin.

Tinulungan ko siya na pumanhik sa kwarto niya at inutusan niya akong i-lock ang pinto bago ako ulit bumaba ng kusina na sinunod ko naman. Obedient yata ito.

Binuksan ko ang ref para kumuha ng makakain pero ang ending, nilantakan ko ang fresh milk na nakalagay sa malaking tetra pack. Feeling thirsty. Feeling kid. Feeling mammal. Ano daw? Charr!

Naka-indian sit ako sa sulok ng kusina habang ninanamnam ang gatas ng bigla ko na namang maramdaman ang hilo ko.

Shit. Napapadalas na ito mula ng bumalik ako ng City. My gosh! Hindi na ba ako City person? Hirap bang mag-adjust ang katawan ko ngayon na nasa City na ako ulit?

Sa dami ng tanong sa isip ko na dapat lang lalo na’t may utak ako eh natulala nalang ako for no reason and worse bigla nag flash sa utak ko ang mukha ni Lucien.

Kamusta na kaya siya? Siguro ang saya-saya niya ngayon lalo’t may Mina na siya.

Asa naman akong ma-notice niya ako in a different way eh wala naman siyang ibang ginawa kundi sirain ang araw ko at hindi na rin nasundan yung moment namin sa library after ng performance ko para sa mga visitors kung saan ko unang nakita si Crate.

Speaking of Crate, nasaan na kaya siya at naiisip niya kaya yung nangyari sa pagitan naming dalawa?

Awkward siguro nu’n sa part niya kapag naalala niya yung kiss namin.

More importantly, ngayon ko lang din narealise na twice ng napagtripan ang lips ko ng mga boys.

Ang nakade-virginize sa lips ko ay si Lucien. Sumunod ay si Crate. Surprisingly, they’re both good kissers and has this air of being dominant during the act.

Pero buti nalang at lips lang ang nadevirginize sa akin dahil ibang usapan na kung katawan ko. Never pang sumanggi sa isip ko iyon well, except that one time with Lucien na nakita ni Lily.

“El!” nagising ako ng biglang may dumagan sa akin. My gosh! Parang kani-kanina lang ako pumikit ngayon may gumigising na sa akin! Umaga na ba?

“Hmm?” tanging naisagot ko habang nakapikit pa rin at pilit na pinapatulog ulit ang sarili ko. Inaantok pa ako! Ikaw ba namang late na matulog kakaisip ng kung anu-ano. Hmmp!

“El! Bangon na! Uuwi na tayo ng Blue Stone!” mabilis akong napabalikwas ng kama dahilan para mahulog sa kama ko ang nakadagan sa akin at napa-peace sign nalang ako ng makitang si Tita pala iyon. Malamang wala namang ibang nandito sa bahay niya kundi ako at siya.

“Ay sus! Ang bilis bumangon ng banggitin kong uuwi na kami ng Blue Stone! Miss mo na siya ’no?” nakangisi niyang pangaasar sa akin. My gosh! Si Tita umagang-umaga!

“Asa! Hindi ba pwedeng yung bahay lang ang na-miss ko duon pati yung kapit-bahay ko at kaibigan ko? Sige, isama na din natin sila Kuya Ori.”

Hindi siya nag react sa sinabi ko dahil hindi naman niya kilala sila Tito Amiro at syempre si Lily. And speaking of the three, mukhang kakailanganin ko ding magpaliwanag sa kanila bakit bigla nalang akong nawala ng walang pasabi bukod duon sa kambal dahil baka masermunan nila ako ng dahil sa pinagalala ko sila. Ako kasi ’tong si aalis ng walang pasabi at walang kasiguraduhan kung babalik. Wow, deep!

“Nga pala, Tita. Bakit never ko pa kayong nakita na kumpletong apat? Ikaw at sila Kuya Ori never kong nakitang nagtagpo ni isang beses eh kaibigan naman kayo parehas ni Lolo. Lagi kayong nagkakasalisi kapag bumibisita sa bahay.”

“Talaga ba?”

“Oo!”

“Hindi ko alam eh pero sige na. Mag asikaso ka na’t ihahanda ko na ang kotseng gagamitin natin.”

“Bigtime! May pa-kotse si Mayora. Ay wait! Alam mo ba ang papunta dun? Hindi ’yon mahanap sa GPS like, no joke. Plus, wala ding signal sa lugar na ’yon kaya useless ang data natin mamaya,” sabi ko.

“O— hindi. Ikaw ang magda-drive ’no! Ikaw ang naka biyahe na papunta du’n, right? So, aasa ako sa’yo tutal may drivers license ka naman kaya walang problema,” tapik niya sa balikat ko at saka lumabas ng kwarto.

Nagmamadaling kong hinabol si Tita palabas ng kwarto, “Tita! Naka-bus ako ng pumunta ako duon! Mag bus nalang tayo. Tanda ko naman yung papunta sa terminal ng bus na sasakyan natin.”

“Ayaw ko sumakay ng bus! Sige na, maligo ka na kung ayaw mong bukas pa makauwi.”

Napahilamos nalang ako ng mukha ko sa stress. My gosh! Tanda ko ba ang dinaanan ng bus papuntang Blue Stone? Eh halos half ng biyahe tulog ako! Huhuhu.

“Wee!” parang bata na tili ni Tita na akala mo first time sumakay ng kotse kahit na kanya naman ’tong dina-drive ko. Gosh!

Buti nalang sanay na ako sa kanya. Paano ba naman, kanina pa siya ganyan ng ganyan after naming makalabas ng City. Ang pinagkaiba lang kanina, nakasara pa yung bintana ng kotse niya ngayon nakababa na.

Nakakapagtaka rin dahil ako mismo na nagda-drive, natatandaan ko ang lugar pabalik ng Blue Stone. Like legit!

And yes, medyo may kabilisan ang pagda-drive ko ngayon dahil ayaw kong abutin kami ng hapon or worse gabi.

Feeling ko nga para kamimg nasa music video ni Tita na party at tema. Ikaw ba naman magfull blast ng In My Head ni Jason Derulo habang ang bilis ng pagda drive ko tapos nakabukas pa lahat ng bintana at ang lakas pa pati ng hampas ng hangin sa mukha namin.

Ano kaya magiging reaksyon ng kambal kapag nakita nila ako kasama si Tita Asther?

Handa na rin ba akong makita ulit si Lucien?

Napatingin ako sa malalaki at nagtataasang mga puno sa bundok patungong Blue Stone at ewan ko ba, biglang nag iba ang pakiramdam ko. Para bang yung pakiramdam eh nakauwi na ako sa kung saan ako belong. Sobrang kalmado.

Naalala kong tatanungin ko pa pala yung kambal tungkol duon sa narinig kong sinabi ng isa sa mga pasaherong nakasabay ko sa bus about sa pinuno ng Blue Stone kasi nacurious talaga ako dahil wala naman silang nabanggit na about du’n sa akin.

“Boy, you should know what you’re falling for…” kanta ni Tita habang nakadungaw siya sa bintana. Pinaparinggan ba niya ako?

Tanaw ko na ang baryo kung nasaan kami ng biglang utusan ako ni Tita na iliko ang sasakyan papunta sa ibang daan. Nang una, nagulat ako sa utos niya pero dahil sa kanya ’tong kotseng minamaneho ko, sinunod ko nalang. Nakarating na ba siya dito before? Hindi pa naman, right? Iyon ang sabi niya sa akin kanina eh.

Narinig ko siyang huminga ng malalim at gusto kong matawa dahil may papikit effect pa siyang nalalaman na akala mo commercial ng fabric conditioner endorser siya o di kaya ay ng pabango pero pinigil ko dahil baka batukan ako kapag nakita ako. Pinindot niya ang isa sa mga button sa kotse niya at nagsara ang bintanang heavily tinted at nilingon niya ako at tinapik sa balikat.

“Ready ka na?” nakangiti niyang tanong.

Kahit naguguluhan ako sa tanong niya ay tumango ako. Weird. What does she mean by ready na ba ako?

Makitid na ang kalsadang dinadaanan namin at puro na puno ang magkabilang gilid na aakalain mong road to Silent Hill version 2.0. Syempre yung original pa rin na Silent Hill sa akin is yung duon sa main gate ng Wolfgang.

“Beat it, El.” excited na sabi ni Tita bago ko itonodo ang bilis ng sasakyan at ayun. Nagtititili na naman sa saya si Tita.

Damang-dama ko ang adrenaline rush sa katawan ko dahil bukod sa mas bumilis ang speed ng pagpapa takbo ko, nagagawa kong mag drift sa pa-zigzag na kalsada ng walang aberya at isang malaking nakabukas na gate na kahalintulad sa dinadaanan ko papasok ng Wolfgang ang sumalubong sa amin na sa pagkakataong ito ay walang mala-Silent Hill trees. From there, natanaw ko ang mga kapwa ko estudyante sa open field.

Hala! Ibig ba nitong sabihin yung dinaanan namin is kabilang gate nitong Wolfgang?

Buti nalang at kahit sobrang bilis ng pagdrive ko ay nagawa kong makapreno agad kaya hindi sila inabot ng mag slight drift ang paghinto ng kotse pero imbis na magsilayuan ay prente lang sila sa mga pwesto nila at parang wala lang yung muntikan ng mabangga ko sila scene.

What the fuck? Yung totoo? May emotions to feel pa ba ’tong mga ito? Parang wala eh!

Narinig ko pa ang mahinang pagtawa ni Tita kaya mas lalo akong na-weirduhan. My gosh! Like, muntikan na akong maka aksidente pero nakuha niya pa ring tumawa? What is wrong with people these days? Kaloka ha!

“Dito ka lang muna,” utos niya bago bago lumabas ng kotse sa paraang hindi ako makikita sa luob ng mga nasa labas.

Duon ko lang napansin na nandito din pala sila Kuya Ori at buti nalang talaga tinted ang sasakyan ni Tita dahil kundi, kitang-kita nila ang what-the-fuck expression ng mukha ko ng masaya nilang salubungin si Tita na para bang magkaka-kilala na sila dati pa sabay sabay silang binatukan ni Tita. Ooh, combo!

Tangina? Kaya ba hindi nagre-react si Tita kapag tinatanong ko siya about sa kambal or sa pagkakaibigan nilang apat nila ni Lolo?

Habang naguusap silang tatll, dumako naman ang tingin ko sa mga estudyante at nakita ko si Lily with Aries na naguusap at nakatingin kay Tita with amazement in their eyes. Actually lahat ng estudyante. Like, what the hell is going on? Artista ba siya dati na hindi ko alam?

Well, let me rephrase ng sinabi kong lahat ng estudyante dahil yung isa. Oo, yung isa! Hindi kay Tita nakatingin kundi sa akin. I mean, dito sa kotseng tinted kung saan ako nakapwesto na akala mo may x-ray eyes siya na nakikita niyang may tao pa dito sa luob. Sino siya? Ehem. Si Lucien lang naman po, mga kaibigan.

Bakit feeling ko mas lalo siyang gumwapo ?

Napa lip bite ako ng makita ko ang suot niya. Simpleng shirt lang ’yon na tinernuhan ng faded pants.

At dahil sa suot niya, kita mo talaga na siya ang may pinaka perfect body na mas litaw sa karamihan sa mga kalalakihan. Gosh!

Hindi na nakapagtataka kung bakit karamihan ng babae ay nasa gawi niya nakaupo at kasama na duon si Mina.

Nothing’s new and do I care? Of course not. Mukha namang okay siya nitong nagdaang mga araw na wala ako. Halata naman sa mga pictures na inupload nila Kuya Oro. Baka nga sobrang saya pa niya dahil biglang nawala yung kinaiinisan niya which turns out to be me. What a sad day to be gay.

Napansin ko ang sabay na pagtingin ng kambal sa kotse kaya bigla akong napalunok sa kaba. Yikes!

Alam na nila na kasama ako ni Tita!

Lalabas na ba ako or hihintayin ko na palabasin nila ako? Shit!

Pero sabi ni Tita kanina ay dito lang muna ako. Shit! What to do? Ayaw ko naman maging agaw eksena. Nakakahiya!

“El!” pasigaw na tawag sa akin ni kuya Oro at lumakad palapit sa kotse kaya heto ako at biglang napahawak sa manibela. Shit na malupit! Woo!

Dinrift ko paatras ng wala sa oras ang kotse. Tokwa naman kasi! Kinakabahan na nga ako ’yung reaksyon pa ni Kuya Oro hindi nalakatulong sa kaba ko! Huhuhu.

“Bumaba ka d’yan!” dagdag pa niya.

Luh! Asa!

Dahil hindi niya ako nakikita, binelatan ko siya ng bongga. Sagasaan ko kaya siya? Ay, ’wag bad iyon! Baka multuhin ako ni Lolo!

Mas mabilis sana akong makakatakas kung motor dala namin eh!

Nakangiting kumaway sa akin si kuya Ori at si Tita naman tumatawa lang sa tabi niya.

Si kuya Oro lang talaga ang may sayad sa kanila. Saan ba siya pinaglihi?

Pero on the other side, kung ang pagkawala ko ng tatlong araw ang dahilan ng ganyang kilos ni kuya Oro, paano pa kaya kapag nalaman niya yung nangyari sa pagitan namin ni Crate?

Ano nalang din ang magiging reaksyon ni kuya Ori? Kahit naman kasi mukhang chill lang siya sa kanilang dalawa eh ayaw kong makita kung paano magalit ’yan. At syempre wag kalimutan si Tita.

Gosh! Doomsday kapag nagkataon!

Biglang nag-ring ang cellphone ko kaya nabaling ang atensyon ko dito at agad na kinuha ito sa bulsa ng pants ko.

“Y-Yes?”

“El, bumaba ka na.” tumatawang sabi niya.

“No way, Tita! Sa ganyang state ni Kuya Oro? Not gonna happen! Plus, ang daya mo! Magkaka kilala pala kayong tatlo at mukhang nagkikita din! Akala ko never pa kayong nagkita na tatlo! Hmmp!”

“Of course, kaibigan namin si Arman, impossibleng hindi kami magkakakilala at magkita. Sige na, lumabas ka na d’yan. Hindi ito trailer sa movie na kailangan bongga ang entrance mo. Well, actually, you already set the pace dahil sa ginawa mo sa kotse so, come out here and show your face to Lu—”

“Ito na! Ito na! Wag mo na banggitin!” halos mabulol kong sabi sa pagpigil sa kanya na banggitin ang pangalan ng kinaiinisan ko.

Mamaya marinig pa ng kambal at ng mayabang na lalaki na ’yon! Asa siya ’no!

Naka ilang inhale-exhale din ako para pakalmahin ang sarili ko at ng hawakan ko ang door knob ay jusmiyo! Parang gusto kong hilain nalang ulit pasara ang pinto kaso wala eh, nabuksan ko na.

“H-Hi?” alanganin kong bati with matching alanganing smile at kaway kay Kuya Ori muna bago kay Kuya Oro.

“El! Ikaw talaga! Bakit hindi ka nagpaalam na aalis ka? Muntik na kaming mamatay dahil sa’yo!”

Ano raw? Miss na miss ako, Kuya Oro at ganyan ang bungad mo sa akin?

“Si Tita sisihin mo! Uuwi dapat agad ako kaso ginawa akong hostage n’yan,” sagot ko sabay takbo papunta kina kuya Ori at natatawa lang silang dalawa sa ginagawa kong pagtago sa likod nila habang si Kuya Oro pilit akong hinuhuli.

“Hostage? Sabi mo sa akin ayaw mo pa umuwi kasi nagse—” agad kong tinakpan ang bibig ni Tita dahil lahat ng mga kapwa ko estudyante ay sa amin na naka focus. Especially, sa akin.

“Ang ibig niyang sabihin is inatake na naman kasi ako ng trauma ko. Hahaha! Oo, ayun nga. Di ba, Tita?”

Tumango si Tita sa sinabi ko at ng tanggalin niya ang kamay ko sa bibig niya, boom! Biglang seryoso ang awra niya. Hala! Hindi naman siguro siya nagalit sa ginawa ko, ’no?

“Iyon ang rason bakit ako nandito ngayon. Tara, mag-usap tayo sa ibang lugar,” sabay hatak sa akin at sumunod naman ni Tita yung kambal. Uh-oh.

---

A|N:

Posted: November 24, 2018 at 4:45 AM

Ako lang ba itong curious sa pagkatao ni Asther at sa excited sa mga susunod na magaganap? Anyway, tara kain po tayo ng Black Jack ng JCO at inom ng kapeng barako.

’Til next update! Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 12: REQUEST

Naguusap silang tatlo sa luob habang ako nandito sa labas at hindi alam kung ano ang pinaguusapan nila. Minsan naiisip ko na may benefit rin pala kung wala kang utak. At least, hindi ka nakakapag-isip ng kung anu-ano na ikaka stress mo.

“El!” tawag sa akin ng pamilyar na boses sabay sunggaban ng yakap mula sa likuran ko kaya agad kong tinignan kung sino ’yon.

“Lily!” masayang bati ko sa kanya at yumakap ako pabalik.

“Saan ka galing ha? Nagalala kami sa iyo nila Tito Amiro! Alam mo bang lagi kang hinihintay ni Tita Mira sa labas! Si Tito naman binantayan ang bahay mo ng walang palya. Ako naman wala akong ibang makausap bukod kila Aries. Ikaw talaga!”  nakangusong sumbong nito sa akin.

Na-touch naman ako sa sinabi ni Lily. Grabe ang bait talaga nila Tito Amiro sa akin.

“Umuwi kasi ako sa amin para sana kumuha lang ng damit para sa party kaso si Tita Asther hinostage ako at ayaw ako agad pauwiin dito sa Blue Stone!”

“Tita mo si Asther?” tanong ni Aries na nasa gilid ko pala. Kanina pa ba siya nand’yan? Hindi ko siya napansing kasama ni Lily.

“Oo! Siya nagpalaki sa akin. Bakit?”

“Talaga? So ibig sabihi—” tanong niya sana with matching pamimilog pa ng mata but I cut her off. Iba siguro naisip niya sa sinabi ko. Akala niya siguro mag kamag anak kami.

“Mali ka ng iniisip. Kasama lang siya ng Lolo ko sa pagpapalaki sa akin pero hindi kami blood related,” paglilinaw ko.

“Akala ko pa naman may koneksyon ka sa kanya kasi alam mo ba na siya ang—” hindi na naman natuloy ni Lily ang sasabihin niya ng biglang may sumabat sa paguusap namin.

“Buti naisipan mo pang bumalik,” ani Lucien sa akin. Aba! Akala mo asawa ko na nilayasan ko at ganyan siya kung maka asta.

Pero kahit naiinis ako, bakit kinilig ako sa inasta niya? Hindi ba dapat mainis ako?

“Excuse me?” mataray kong tugon sa kanya.

Lumakad siya palapit sa akin at bahagya namang napa-atras sina Lily at Aries palayo sa aming dalawa ni Lucien.

Napalunok ako ng dumukwang siya malapit sa mukha ko para maging magka level kami.

“You smell shit,” iritadong sabi niya after niyang amuyin ang leeg ko, Who the fuck were you with aside from m—“

“Al.” tawag ni Tita kay Lucien paglabas nilang tatlo nila Kuya Ori ng office kung saan sila nagusap kani-kanina lang.

Did I just heared Tita calling him “Al”?

Don’t tell me magkakilala din sila? Like, how? Sa pagkakatanda ko kasi tinawag niya lang siya na Lucien ng nasa city pa kami and I have no recollection na tinawag kong Al si Lucien ever since he and I met.

“Kayong dalawa, sumabay na kayo sa akin pabalik ng classroom ninyo. May nakalimutan akong sabihin para sa party,” sabi ni kuya Oro kina Aries at lumakad na palayo sa amin. Nag-kawayan nalang kami ni Lily sa isa’t-isa.

“Tara, El. Ihahatid na muna kita sa bahay mo,” sabi ni Kuya Ori sa akin at lumingon ako para sana sabihan si Tita na sumabay na sa akin pero wala na siya at ganun din si Lucien. Saan sila pumunta?

Habang nasa kotse ako nila Kuya Ori na siya mismo ang nagda-drive,  hindi ako mapakali sa mga gusto kong itanong so, here goes nothing.

“Kuya Ori.”

“Itatanong mo siguro kung paanong nangyaring magkakilala kami?”

Napatango ako sa gulat. Shookdt dahil nabasa yata ni Kuya Ori ang pagka bother sa mukha ko. Nahalata niya siguro kaya bago ko pa itanong inunahan niya na ako.

“Magkaba-bata kaming tatlo,”

Alright, first question — check!

“Saka, uhm… may pinuno pala sa lugar na ito? I mean, dito sa Blue Stone?”

Biglang napa-preno si Kuya Ori at buti nalang naimbento ang seatbelt kundi humalik na ang mukha ko sa compartment nitong kotse nila.

“Pinuno?”

“Oo. Nang umuwi kasi ako, narinig ko yung isa sa mga kasabay ko sa bus na nagsabi about sa pinuno thingy ng Blue Stone kasi may grupo ng mga asong nagtatahulan sa gilid ng bundok na parang may hinahanap ng time na ’yon.”

“Uh.. hindi naman kasi importanteng malaman mo iyon, sa ngayon .” sagot niya pero hindi ko na narinig ang huling words na binanggit niya at hinayaan nalang.

“Nandito na tayo. Bukas ka na pumasok. Magpahinga ka na muna,” sabi niya sabay gulo sa buhok ko at abot ng backpack ko na nasa backseat.

“Sir, yes Sir!” sagot ko with matching salute pa. Akmang bubuksan ko na ang pintuan ng magsalita ulit siya.

“Magpe-perform ka pala ulit sa party.”

Panandaliang nag loading ang utak ko sa sinabi niya hanggang sa mapagtanto ko ’to.

“Ha?” napa sigaw ako sa gulat habang siya napapikit at napatakip sa magkabilang tenga niya.

“Napagkasunduan na ’yon ng wala ka dito at hindi na pwedeng mag backout,”

“Luh? Sinong gagong nag sugggest n’yan?”

“Si Al. Nainis kasi siya na lahat silang estudyante abala na sa prepration para sa party pero ikaw daw nowhere to be found kaya ayun. Kausapin mo siya kung ayaw mong mag perform.”

Sa inis ko lumabas na ako ng kotse at pumasok ng bahay. Nakakainis talaga ’yang Lucien na ’yan!

Kakabalik ko palang iniinis na agad ako ng sira ulong mayabang na iyon! Ako? Magpe perform uli? Not gonna happen! Paano nalang kung nanduon ulit si Crate? Hindi pwede! Hindi ako papayag!

Nagbibihis na ako ng pambahay na damit ng makarinig ako ng  katok sa ibaba kaya agad akong bumaba at pinagbuksan ng pintuan ang kumakatok.

“El!” masayang bati sa akin ni Tita Mira with matching yakap na akala mo ilang dekada kaming hindi nagkita. Para pa siyang iiyak sa tuwa ng makita ako ulit.

“Tita!”

Saka ko lang napansin si Tito Amiro ng makarinig ako ng umubo. Ay! Nandito din pala si Tito!

“Tito!” nakangiti kong bati.

“Nagalala kami sa’yo ni Mira. Akala namin tuluyan mo ng iniwan ang Blue Stone. Saan ka ba pumunta?” tanong ni Tito at halata nga sa kanila ang pagaalala sa akin.

“Sa City po. Kumuha lang po ako ng susuotin ko para sa party kaso may ibang bagay pa po ako na inasikaso habang nanduon ako kaya napatagal po ang pagbalik ko. Sorry po at hindi ko kayo nasabihan.”

Nawala naman ang pagaalala nila ng marinig ang explanation ko kaya imbis na mag dramahan kami dito sa labas ay inaya ko silang pumasok sa luob. Payback time!

“Merienda po tayong tatlo,” sabi ko sabay lapag ng tig isang platito sa lamesa at ng cake na kinuha ko sa ref. Kumuha din ako ng fresh milk at ng mga baso. Ngayon ko lang din kasi naramdaman ang gutom ko.

Napatingin sa akin si Tito Amiro at ewan ko, parang may something yung titig niya sa akin at napansin ’yon ni Tita Miranda kaya agad niyang sinaway ang asawa.

“Amiro, huwag mong tignan ng ganyan ’yung bata. Nahihiya siya o,” sabi ni Tita Mira kaya feeling ko mas lalo akong nahiya.

“May bigla lang kasi akong naalala. Pasensya ka na sa akin, El.”

“Wala po iyon, Tito. Sige. Kain na po tayo.”

Bago pa dumilim sa labas ay dumating si Lily sa bahay ko at sinundo sina Tito Amiro. Nang ako nalang ulit ang naiwan sa bahay, saka ko lang na-realise na hindi na ako pinuntahan pa dito ni Tita Asther.

Gosh! Nasaan na kaya iyon? ’Ni hindi man lang ako sinabihan kung uuwi na ba siya pabalik sa City or whatsoever.

Habang inuubos ko sa kusina yung natitirang cake, isang kalabog ang narinig ko kaya agad kong tinungo ang pinagmulan ng ingay at the hell! Nandito ulit yung aso na pumasok sa bahay ko before ako bumalik ng City! Saan na naman kaya ito sumuot at nakapasok siya ng bahay ko?

Nagkatinginan kami at lumapit siya sa akin pero nilagpasan lang niya ako at pumwesto sa katabing upuan ko sa lamesa. Inamoy niya ’yung cake na kinakain ko. Luh? Tindi din ng isang ito ah! Kanino bang aso ito ng maibalik ko? Feeling at home sa bahay ko eh.

“Hoy ikaw! Saan ka nagpunta ng nakaraan ha? Bigla ka nalang nawala sa tabi ko. Alam mo bang hinanap pa kita? Syempre hindi. Kasi nga wala ka na dito. My gosh! Para kang tao na nakipag one night stand na bigla nalang nawala kinabukasan matapos makuha ang gusto,” sabi ko habang nakaupo sa tabi niya at pinagpatuloy ang pagkain ko ng cake. Bahala siya d’yan mainggit pero nakatingin lang siya sa akin at walang imik.

Bakit ba ang gwapo ng isang ito para sa isang aso sa paningin ko? May vibes pa siya ng pagka suplado. Bad boy este bad dog!

“Nandito ka na naman! Dito ka ba ulit matutulog? Hindi ka ba hinahanap ng amo mo sa inyo? Ikaw ha! Baka mamaya magulat nalang ako may gusto ng makipag away sa akin dahil akala inaangkin kita. Hmmp,” sabi ko habang nakaupo ako sa sofa at naka higa ang katawan niya sa hita ko, “Siguro binalikan mo ako ulit after mong umalis ng walang pasabi kaso hindi mo na ako nakita, ’no? Umuwi kasi ako ng City. Kukuha lang sana ako ng damit ko pero marami pang nangyari kasi kaya hindi ako agad nakabalik. Hindi naman siguro nagtatampo sa akin ’no? Kasi hindi ka naman babalik kung oo. Teka, gusto mo na ba matulog? Baka makatulog ka na eh enjoy na enjoy ka sa paghaplos ko sa’yo eh!”

Amazing talaga nitong isang ’to parang taong naintindihan ako at nauna pang umakyat sa akin sa kwarto ko. Napaisip tuloy ako bigla. Bakit kaya sa asong ito ang gaan ng luob ko hindi gaya ng sa iba?

Busy ako sa paglalaro ng games sa cellphone ko habang nakahiga sa kama dahil hindi pa ako maantok-antok ng biglang takpan nito mula sa likuran ko ng isang paa niya ang screen ng cellphone ko. Nakaunan kasi ang ulo ko sa katawan niya. Nilingon ko siya at binelatan. Ang possessive naman nitong asong ’to. Bawal ako maglaro?

“Ano ba? Matulog ka na d’yan,” sabi ko habang pilit nilalayo sa paa niyang pilit na inaabot ang cellphone ko para takpan ang screen.

Syempre sa huli, bumigay din ako kaya binitawan ko na ang cellphone ko at inilagay sa side table. Tinangala ko siya at nakita kong nakatitig siya sa akin. Bigla akong may naisip na kalokohan at kiniliti ko siya. Napalundag siya sa gulat sa ginawa ko at biglang tumahol. Para bang pinapagalitan niya ako sa kalokohan ko. Pero dahil umiiral ang kapilyuhan ko tinangka ko siyang habulin para kilitiin ulit habang siya tumatakbo palayo sa akin imbis na sugurin niya ako gaya ng inaasahan sa aso kapag pnrovoke sila.

Tumigil na ako sa kalokohan ko ng mapagod at agad na humiga sa kama habang hinahabol ang hininga ko. Muli akong napatingin sa kanya at nakita ko siyang dahan-dahang lumapit sa akin bago daganan ang pagod kong katawan. Umalma ako at inabot ng ilang minuto na nakadagan lang siya sa akin hanggang sa makaganti siya sa ginawa kong pagkiliti sa kanya.

“Tulog na tayo. Maaga pa ako gigising para awayin si Lucien bukas! Pa-performin daw ba ako sa party namin eh ’ni wala namang consent ko iyon ng ginawa ’yung line up?”

Ewan ko pero parang tinawanan ako nitong asong ’to sa sinumbong ko sa kanya bago niya dilaan ang magkabilang pisngi ko.

“So kampi ka kay Lucien? Grabe ha! Let me just remind you nandito ka sa bahay ko. Specifically sa kwarto ko kaya dapat sa akin ka kampi,” nakanguso kong sabi bago ko pinisil ang magkabilang pisngi niya at halikan ang nuo at ilong niya bago ko pinikit ang mga mata ko.

Pero hindi pa nakakalipas ang limang minuto, marahan akong bumangon ng maalala kong hindi ko pa pala natatanggal ang contact lens ko. Shocks! Muntikan na.

Nagising ako dahil sa pagkaka untog ko at ng idilat ko ang mata ko, ang malamig na sahig ang unang bumungad sa akin. Nahulog na pala ako sa kama at heto ako, hinihimas ang ulo kong nauntog sa paanan ng side table.

Umalis na naman yung asong ’yon ng wala man lang pasabi. Kung sabagay, alangan namang magsalita siya eh aso nga siya, duh? Maliban nalang kung hindi. Shuta! Baka himitayin ako sa gulat at takot nu’n!

Tumayo ako sa pagkaka salampak ko sa sahig at nag-asikaso na para pumasok. Kailangan maaga ako ngayon dahil aabangan ko ang walang hiyang Lucien na ’yon na ilalagay ako sa kahihiyan.

After one hour, ready to go na ako at saktong pagbukas ko ng pinto, sumalubong sa akin ang nakatayong si Lily na balak ng katukin ang pintuan ng bahay ko.

“El!”

“Lily!”

Sabay kaming lumakad papasok at heto na naman ako at saglit lang nawala parang nanibago ako ulit sa mahabang lakaran papuntang Wolfgang. Buti pa sila Lily, sanay na sanay never kong nakitang hiningal or maging unfresh man lang hindi gaya ko.

“Kamusta naman yung naging pagbisita mo sa City nitong nakaraan?”

“Ayun. Okay lang. Nanibago lang ng unti.”

“Akala talaga namin umalis ka na dito sa Blue Stone kasi bigla ka nalang nawala,” may himig ng pagtatampo niyang sabi kaya agad ko siyang inakbayan at nginitian.

“Hindi ako aalis kasi wala naman na akong mauuwian duon bukod kay Tita Asther pero dito… dito na yata ang bagong tahanan ko.”

“Talagang nandito!” kinikilig niyang sabi.

“Ha?”

“Si Lucien, right? Wag ka magalala! Ikaw lang sapat na sa kanya.”

Napa-face palm ako sa sinabi niya. My gosh! Bakit ba nakalimutan kong mala-Tita Asther ’tong si Lily sa pagshi-ship sa amin ni Lucien.

“Asa! Hindi ako umuwi dahil sa kanya. Never nga siyang sumagi sa isip ko eh.” pero syempre sinong niloko ko ’di ba? Kasi deep inside para na akong mababaliw sa kakaisip sa kanya nitong mga nagdaang araw na wala ako dito sa Blue Stone. Ang weird nga eh hindi naman ako dapat ganito kay Lucien pero ewan ko ba! Hinypnotize yata ako ng lalaking ’yon! Hmmp!

“Ang sad naman! Sige ka, ikaw rin baka tuluyan ng maagaw ni Mina si Al sa’yo.”

“Paki ko sa babaeng ’yon na sabik sa atensyon ng lahat?” pa-irap kong sabi.

“Defensive ka talaga pag dating kay Al. Pero sige na nga. Hahayaan nalang kita sa diskarte mo sa kanya. Anyway, alam mo na bang ikaw ang kakanta sa party?”

“Oo at salamat sa pagpapa alala dahil kailangan naming mag-usap ni Lucien about d’yan.”

“Ayaw mo ba? Alam mo bang special request ka ni Al? Nagulat nga ang lahat lalo na si Mina ng ikaw ang i-suggest niyang kumanta. Sweet kaya! Lalo pa bihira lang mag request si Al ng kahit na ano.”

“Walang sweet dun! Trip niya lang akong inisin at pahiyain and I’m not gonna let that happen!”

Pagdating namin ng classroom nasalubong namin si Mina na tinaasan ako ng kilay.

Luh? Akala naman niya kinaganda niya.

“Nagpatulong ka pa talaga kay Asther sa pagbalik mo dito ha? T’chk, sana hindi ka na bumalik pa dahil hindi bagay ang tulad mo sa amin lalo na kay Al,” tignan mo ito. Ang aga-aga bad mood na agad. Nakapag kape ba ito? At kung maka-Asther, akala mo close sila ni Tita at magkasing edad lang sila. Wow!

Sasagutin na sana siya ni Lily pero pinigilan ko siya kasi hindi naman siya dapat masama sa inis ng babaeng ’to sa akin.

“And who are you to say I don’t when in fact, she’s the one who asked me to stay and guidee me back to this place? Honey, you’re envy and it’e showing,” sabi ko at marahang inangat ang baba niya para inis siyang tumitig sa akin kasabay ng marahas niyang pagtanggal sa kamay ko sa baba niya, “Just a tip, Mina, if you’re planning to spend your life with him, be sure to keep your self check. You’re manners is running away from you. Boys don’t like girls who loses it.”

Bago pa siya muling makapagsalita, winalkoutan ko na siya dahil may mas importante pa akong dapat na gawin kesa ang sayangin ang oras ko sa kanya.

Lakad dito, lakad duon.

Hanap dito, hanap duon.

Saan naman kaya nagsususuot ang lalaking ’yon at hindi ko siya mahanap? Na-sense yata niyang aawayin ko siya once na makita ko siya kaya nagtatago sa kung saan.

Ilang lakaran pa ang ginawa ko hanggang sa marating ko ang ibang bahagi ng Wolfgang kung saan after kong dumaan sa mala Silent Hills na mga puno, I ended up sa isang napakalawak at sobrang gandang lawa.

Wow! Para akong batang na-excite at tumakbo palapit sa lawa at idinip ang hintuturo ko sa tubig which is not a good idea. Sobrang lamig ng tubig! Parang may yelo! Bakit naman ganito ito?

Isang kaluskos ang narinig ko sa ’di kalayuan kaya agad akong napalingon at hinanap ang maaaring pinanggalingan ng ingay. Luh. Di kaya may wild animal dito?

Aalis na sana ako palayo sa lawa kaso bigla nalang may basang humawak sa kamay ko pagkatalikod ko sa may lawa dahilan para mapasigaw ako sa takot. Kasunod nu’n ay nakarinig ako ng isang pamilyar na tawa.

“Binobosohan mo ba ako?”

Maiinis na sana ako kaso nadako yung tingin ko sa katawan niya at napalunok. Anong ginagawa ng baliw na ’to dito? Kanina pa ba siya nandyan? Sa ilalim nitong malamig na lawa? Hindi ba siya nilalamig?

Naka topless siya at nakasuot lang ng pants na may umuubok sa bandang baba ng abdomen niya. What the fuck? Hindi ba dapat magsshrink ’yon kasi malamig? Bakit mukhang ma— what the hell, Eliel! Don’t be distracted! Nasa harap tayo ni Lucien.

“G-Gago!” sagot ko na muntikan pang pumiyok, “Mas maganda pa katawan ko sa iyo ’no! Overrated na yung mga may abs. Ang uso ngayon slim yung katawan parang sa babae. Assumero ’to!”

“So, you’re saying you’re slim? Is that it? Care to show me, El?” hinila niya ako palapit sa basa niyang katawan at sa malamig na tubig. Nagpapapalag ako syempre kasi sobrang lamig talaga ng tubig with me consciously feeling his hard thing down there. Shit, bakit ko nga ba siya hinahanap uli? Ano kailangan ko sa kanya?

“Asa! Baka mainggit ka pa! Saka ano ba! Bitiwan mo ako! Mamatay na ako sa lamig!”

“Not fair, baby. You already saw mine.” hinawakan niya ang panga ko at nagtitigan kaming dalawa hanggang sa namalayan ko nalang na naghahalikan na kami. Shit, how did we end up like this?

“Your lips seems to favor me a lot, don’t you think?” sabi niya ng hindi sinasadyang habulin ko ang lips niya ng humiwalay ito sa akin. Gosh! Nakakahiya! Plus, hindi ko alam kung namalik mata ba ako pero parang nag iba ’yung kulay ng mga niya for a second.

Hindi ko alam kung papaano kami nakaalis sa lawa pero ang mahalaga, wala na kami duon. Para akong magkakasakit sa lamig ng tubig! My gosh!

Nasa men’s locker area na kami at kapwa na basa. Buti sa kanya pants lang, eh ako? Buong damit ko basa at wala pa man din akong dalang pamalit. Buti nalang at walang nakakita sa amin ng maglakad kami sa open field. Nagsisimula na siguro ang klase.

“Bihis ka na,”

“Bihis? Paano ako magbibihis eh wala pala akong damit na naka iwan dito sa locker ko. Lakas din kasi ng tama mo manghila du’n sa lake. Uuwi nalang muna ako,” sabi ko at saka wala akong balak na makita niya akong nakahubad. Not gonna happen!

“Uuwi? Dito ka lang. Hindi ka lalabas dito ng ganyan hitsura mo,” sabi niya, voice almost resembling a growl.

“Eh ano naman? Hindi naman kasi ako dapat mababasa kung hindi mo ako hinila at saka hello? Wala nga akong spare na damit eh! Ano gusto mo patuyuin ko ’tong damit ko habang suot ko?” inirapan ko siya at gulat na napatingin sa kanya ng ilapag niya sa kamay ko ang isang tuyong damit galing locker niya. Biglang tumibok ng mabilis ang puso ko at sana hindi ako namumula ngayon ’coz what the hell is this man thinking? Maraming makakahalata na hindi ako ’tong pinapasuot niya sa akin ng damit sa laki nito. Obvious na obvious na sa kanya ito.

“No, thanks!” sabi ko at binalik sa kanya ang damit niya pero muli lang din niya ’tong binalik sa akin.

“Magbihis ka na,”

“Ayaw ko nga! Hindi ko susuotin ’yang damit mo!”

“Susuotin mo o ako ang magsusuot sa’yo?”

“Ang manyak mo!” inis kong sabi sa kanya at napabuntung-hininga nalang. As usual talo na naman ako sa argument namin, “O ano pang hinihintay mo? Alis! Magbibihis na ako.”

“Ayaw ko.  Bakit ako aalis? Parehas naman tayong lalaki para mahiya ka magbihis sa harapan ko.”

Arouch ah! Bigla akong nainis na nasaktan very light sa sinabi niya.

“Ah basta! Tumalikod ka na lang kung ayaw mo umalis,” naiinis kong sabi na sinunod naman niya. Yes!

Hinubad ko ang basang damit ko at inilapag ito sa gilid para suotin ang spare na damit ni Lucien na hindi pa rin ako makaniwalang ipapahiram niya sa akin. At gaya ng hinala ko, mukha akong hanger sa damit niya.

Nang lingunin ko siya nakapag palit na din pala siya. Sayang. Charr! Pero medyo na-bother ako sa fact na nakatingin na siya sa akin pag lingon ko kaya hindi ko alam kung nakita niya ba yung pagbibihis na ginawa ko. Although, hindi pa naman ako tapos magbihis. Hindi pa ako nakakapag palit ng pang ibaba. ’Yung long sleeve palang niya ang suot ko na nagmukhang dress sa akin, exposing my bare legs.

“Bakit ganyan ka makatingin?” naiinis kong tanong. Wagas kasi makatitig! Parang may balak akong manyakin!

“My cloth looks good on you,” nakangisi nitong sabi.

“Ang lakas talaga ng hangin mo sa katawan!” pa-irap kong sabi ng bigla akong may maalala, “ Hoy! Maghanap ka ng kapalit ko na kakanta. Hindi ako payag sa gusto mo.“

“No.”

“Eh di bahala ka! Hindi nalang ako aattend,”

“What did you say? I didn’t chose you for nothing! Do it or you’re not going out of this place untouch by me.”

“Sinong tinatakot mo ha? Tumabi ka nga d’yan,” inis kong sabi at magwawalkout na sana ng bigla niya akong hilain papunta sa shower cubicle ng locker’s area at isara ang pinto.

“Like I said, you’re not going out of this place by not doing what I want. Bakit ba ang tigas ng ulo mo?” inis niyang sabi at tinukuran ang magkabilang gilid ko, “Sing for me, darling or I’ll just let everyone around us hear kung paano kita gustong marinig na kumanta in my own way,”

“Anong ibi—” sinunggaban niya ng marahas na halik ang mga labi ko na bahagyang nakapagpa ungol sa akin. Sinubukan kong kontrahin ang halik niya but I ended up tasting blood in between our kisses.

“Such a fesity little boy. I like that,” husky niyang sabi at dinilaan ang mukha ko pababa ng leeg ko, while his arms wrapped around my waist and one leg between my legs to keep it open. His bended knee providing friction on my own semi-hard dick, “Do you like this, too, baby?”

Napa-inhale ako ng bongga ng maramdaman ko naman ang kanya na tumatama sa hita ko. Fuck, I feel so hot right now!

“L-Lucien..”

“Yes, baby?” nakangisi niyang tanong bago binalik ang labi niya sa mga labi ko.

“S-Stop..”

“Nuh-uh, that’s not what I want to hear from you,”

“Please..”

“Please, what? Make them hear how you moan my name?”

Umiling ako at saka tumingin sa mga niya. Damn, his eyes already giving me a I’ll-fuck-you-good-just-me-one-chance look.

“Awat na, Lucien, please. Baka may makahuli sa atin,” saway ko dahil heto na naman yung katawan ko na involuntary na bumibigay sa kanya kahit na hindi dapat. And there’s this smell that he’s emitting again, making me weak on my knees. Ano bang nangyayari sa akin?

“Then obey me, El. Sing or moan for me. Your decision, not mine.”

“It’s not that easy, Lucien.”

“Why is it so hard for you to obey me, El? I just want to hear you sing.”

“Lucien,”

“Please, baby. You singing is the only way to keep me sane and stop me from imagining you moaning my name every single day,”

Lalong nag init ang katawan ko sa narinig na sinabi niya. Fuck, why does he have to be so persistent to the point I want him to just lay me here and now.

I nod my head a few times while moaning as he suck and lick my neck, “Sige na. Payag na ako. Payag na ako sa gusto mo.”

“Really?” in a split second, para siyang bata na nabigyan ng candy, “You will?”

“Oo nga, di ba! Kakasabi ko lang,” pa-irap kong sabi na kinalawak ng ngiti niya.

“Fuck, you’re so good, baby. So good to me,” sabi niya at muli kaming naghalikan. Mas malalim kesa sa kanina. Napasinghap ako ng  hawakan niya ang pagkalalaki ko.

“Lucien!”

“Sshh, a good boy deserves a treat,” says Lucien before he starts jacking me off as I keep my hardest not to moan that loud inside the cubicle where we at.

“But you still owe me a punishment thou,”

“The fuck.. ugh .. you mean?”

Hindi siya sumagot at mas binilisan ang paggalaw ng kamay niya sa iba. Napasandal ako sa pader as I try to catch my breath.

“Forgot our first meeting?” nakangisi pero halatang medyo disappointed niyang turan, “Oh well, I’ll just have to wait until I give you your proper punishment,”

Sunud-sunod ang ungol na ginawa ko na hindi ko alam kung abot na ba sa labas nitong locker basta alam ko lang I, soon came with those skillful hands of his.

Hinihingal at pagod akong napasandal sa dibdib niya. Pakiramdam ko ay mawawalan ako ng malay sa sobrang high from coming.

Anong punishment? Para saan?

First meeting? Anong meron sa first me— oh fuck! Parang isang tape recorder na rewind sa utak ko ang sinabi nuon ni Kuya Ori sa akin a day after kong mabangga si Lucien.

“Oo. It might sound weird but ang banggain ng literal si Gage ang pinaka huling bagay na gusto mong gawin.”

“Last time na may bumangga sa kanya ay inilambitin niya sa open field ng school na ito at inikut-ikot ang kawawang nilalang na iyon habang nakatali ng lubid ang mga paa nito.”

Shit! I thought nakalimutan niya na? I thought napagbayaran ko na after ng mga pangiinis niya at sa mga ginawa namin gaya nalang ngayon? Oh boy, just what the hell did I got myself into?

Nang magising ako, nasa bahay na ako. Specifically sa kwarto ko. Agad akong napatingin sa orasan na nasa side table ko. Magaalasais na pala kaya pala medyo madilim na sa labas, ng biglang akong may maalala. Wait!

Nanlaki ang mga kong napabangon sa kama. Panaginip lang ba ’yung nangyari sa akin kanina? Dali-dali kong inalis ang kumot sa katawan ko at laking gulat ko ng makitang nakasuot lang ako ng long sleeve with no underwear on.

Shit! Ibig sabihin hindi panaginip ’yon? Pero paano ako nakauwi ng bahay? Don’t tell me inuwi ako ni Lucien? Holy shi— teka, nandito na naman siya ulit?

Napatingin ako sa asong katabi ko matulog sa kama. Kailan pa ’yan nakapasok dito? Paano na naman siya nakapasok sa bahay ko? Don’t tell me si Lucien ang amo niya?

Aaaah! Hindi ko na alam!

Fuck, Lucien for driving me insane about him and everything he’s doing to me ’coz honestly by this time, I’m begging for more.

---

A|N:

Posted: November 26, 2018 at 5:13 AM

Hey hey hey! So, three straight days of posting an update huh? Magbunyi ang mga silent readers joke! Actually, bukod sa sinabi kong mapapadalas talaga ang update para matapos ko ito by December ay there is another reason why medyo hype ako mag update these past few days and that is because naka leave ako from work since Thursday of last week. Share lang. But aside from that, I’m not sure kung makaka update ako by the following days kasi aattend ako ng kasal. Hahaha. Wish me luck!

Anyways, ’til next update! Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 13: DISTANT

Sobrang naiinis ako ngayong araw specifically sa sarili ko dahil feeling ko nagmukha akong utu-uto sa nangyari sa akin kahapon sa pagitan namin ni Lucien.

Kalmado ako kung titignan on the outside pero on the inside gusto ko ng mang balibag ng tao at mandukot ng internal organs. Asar!

So, ito na ba ’yon? Ito na ba yung sinasabi niyang punishment niya sa akin? After naming gawin yung mga R-18 stuff sa may locker area biglang hindi niya ako papansinin na para bang hindi ako nageexist dito sa Wolfgang? Aba, punyeta!

At ang mas nagpapainit pa ng dugo ko, panay si Mina ang kinakausap niya magmula pa kaninang umaga. Pagpasok ko palang ng classroom, silang dalawa na agad na naguusap ang bumungad sa akin. Ugh!

“El,” napalingon ako sa tumawag ng pangalan ko at nakita ko ang nagaalalang mukha ni Lily kaya nginitian ko siya.

“Okay ka lang ba? Kanina ka pa tahimik.”

“Oo. Iniisip ko lang yung magiging kahihiyan ko bukas.”

“Hindi mo naman dapat isipin ’yon dahil sigurado namang aalis ka agad bukas pagtapos mo magperform,” singit ni Aries sa usapan namin ni Lily na nasa likuran namin.

“Umalis man agad ako o hindi, parehas lang. Mapapahiya pa rin ako. Pwede bang mag backout?” para mabwisit yung isa at kausapin ako. Hmmp!

“Ha? Hoy! Nagjo-joke ka lang, ’di ba?” may kalakasang react ni Lily kaya napalingon ang ibang classmates namin sa amin. Pati ’yung dalawang higad tumingin na rin.

“So magpaparaya ka? Ano ba iyan! Akala ko pa naman nakahanap na ng katapat yung pinsan ko sa katauhan mo. Weak.”

Agad nagsalubong ang kilay ko sa sinabi ni Aries. Ako? Weak? Aba, hindi ako weak ’no! Palaban yata ako!

“Sino sabi? May sinabi ba akong ba-backout ako? Lily, saang room ko ba mahahanap ’yung head ng party bukas?”

Papakita ko sa Aries na ito na hindi ako weak at mas lalong hindi ako papatalo kay Lucien! Eh di wag niya akong pansinin. Tignan natin sinong hindi maglaway bukas kapag nakita ako. Hah!

“Sa fourth floor sa kabilang building.”

Agad akong lumabas ng classroom na akala mo kabisado ko na ang bawat building dito sa Wolfgang na in reality ay hindi naman.

Di bale, basta sisiguraduhin kong bukas ng gabi, sa akin ang atensyon ng lahat lalo na ’yang bwisit na Lucien na ’yan.

Sa maniwala kayo o hindi, ngayon palang ako magiisip kumg anong kakantahin ko para sa party bukas.

Ayaw ko namang ulitin yung kinanta ko ng nakaraan na bumisita dito si Crate o ’yung kinanta ko before sa prom namin ng nanalo ako na as King of the Night na, Dark Horse ni Katy Perry although effective siya ng kinanta ko ’yon dahil literal na nasa akin talaga ang atensyon ng lahat lalo na ng mga kalalakihan kaya nga, may nagsuntukan pa para lang sa atensyon ko, right?

“Hi, El. Steven here,” pakilala sa akin ng head ng party bukas. Shocks! Ang gwapo! Pwede bang ito nalang palit ko kay Lucien? Charr lang! Mukhang hindi tipo nito.

Although marami kasi talagang gwapo dito sa Wolfgang at isa na ito sa mga nagustuhan ko dito. Huy, ang landi!

“Hi, Steven,” masaya kong inabot ang pakikipag shakehands niya sa akin.

“Balita ko mismong si Al ang pumili sa’yo ah,” panimula niya habang may inaayos sa mga nakalatag na equipments na sa malamang ay gagamitin bukas.

“Ah, oo. Ewan ko nga ba sa kanya at ako pinili niya. Hindi naman ako kagalingan.”

“Anong hindi? Napanuod kita ng nag perform ka ng nakaraan. Ang galing mo nga eh, kaya siguro pinili ka ni Al mag perform para bukas. Hindi naman kasi basta pumipili ’yon ng kung sino lang. Although nakaka gulat nga lang na ikaw din ang pinili niya since hindi ka naman talaga taga dito aa Blue Stone.”

“Huh?”

“Ah, wala. H’wag mong intindihin yung sinabi ko pero maiba tayo, may something ba sa inyo ni Al? I mean, magkaibigan ba kayo? Madalas ko kasi siyang nakikita na kasama mo or ikaw kasama sila Aries.”

“Well, kaibigan ko kasi si Lily kaya dahil kaibigan no Lily si Aries at pinsan naman ni Aries si Lucien eh nagmumukha siguro kaming magkaibigan.”

“Ah, akala ko magkaibigan kayo,” tumatango nitong sabi sa sarili niya, “Kung sabagay, hindi naman nakakagulat kung hindi kayo magkaibigan knowing Al na mailap sa kahit na sino maliban nalang kapag binangga mo siya, makilala mo kung sino siya talaga.”

“Bakit nga ba ganun ’yon?”

“What do you mean?”

“Si Lucien. Bakit kaya ayaw niyang nababangga siya?”

Tinignan ako ni Steven na para bang tinatansya niya kung dapat niya bang sabihin sa akin ang alam niya o hindi.

Medyo nakadagdag din sa awkwardness yung kaming dalawa lang ang nandito sa auditorium.

“El, ’di ba sabi mo hindi kayo close ni Al pero bakit tinatawag mo siya na… na ano..”

“… Lucien? Bakit? Bawal ba siyang tawaging Lucien? Ayaw ko kasi siyang tawagin na Al since parang ang layo sa totoong pangalan niya. Plus hindi ko din feel na tawagin siyang Al. Bakit mo natanong?”

Gulat siyang napatingin sa akin.

“Buti hindi siya naiinis kapag tinatawag mo siya sa pangalan niya? Sa amin kasi, hindi namin siya pwedeng tawagin sa pangalan lang niya. Labag ’yon sa kautusan dito.”

“Kautusan?” taka ko siyang tinignan.

“Ah wala, wala,” kabado niyang sabi, “Huwag mo nalang pansinin sinabi ko. Basta malinaw sa akin na kung nirequest ka ni Al at hinahayaan ka niya na tawagin siya sa pangalan niya, malapit ka sa kanya hindi mo lang siguro pansin. Kaya, galingan mo bukas ha? Marami kaming manunuod sa’yo lalo na si Al. Siguradong baka nasa harap pa ’yon ng mismong stage pumwesto.”

Mas lalo tuloy akong napressure sa sinabi niya. My gosh! Close daw kami ni Lucien at baka hindi ko lang pansin?

Plus, siya pupwesto sa mismong tapat ng stage para makita ako mag perform (at mapahiya) real time? My gosh!

“About pala sa kakantahin ko bukas…”

Umupo ako sa gilid ng stage at kinuha yung basket na may mga nakaipon na petals ng bulaklak at sinimulang i-share sa kanya ang naisip kong gawin para bukas.

Cross fingers na umayon sa plano ko ang happenings bukas kundi baka hindi na ako bumalik pa ng Wolfgang. Charr!

Hindi ko alam bakit pero bigla ako napatingin sa pinto ng auditorium at ewan kung namalik-mata lang ba ako pero parang may nakasilip duon kanina sa nakasiwang na pinto na saktong umalis ng tumingin ako.

Paguwi ko ng bahay dahil wala naman akong gagawin, kinuha ko sa drawer ko yung diary ni Lolo. Magbabasa muna ako hanggang sa dalawin ako ng antok.

~ • ~

September 3, ****

Sampung araw nalang at 13th Birthday na ni El. Magkahalong saya at lungkot ang nararamdaman ko ngayon habang papalapit ng papalapit ang kaarawan niya.

Masaya dahil dalaga este binatang-dalaga na si El. Malungkot dahil alam kong babawiin na siya sa akin ng tunay niyang mga magulang.

Never ko namang nakalimutan ang usapan namin ng tatay niya pero hindi ko pa yata kayang malayo sa akin si El. Halos itinuring ko na siyang parang sarili kong anak eh.

Pwede ko pa rin naman sigurong bisitahin at makita si El kahit na nasa puder na siya ng tunay niyang mga magulang ’no

? Ako naman halos ang tumayong magulang niya sa nakalipas na mga taon.

Sabi sa akin ni Asther hindi naman masamang tao ang tatay ni El dahil nagawa nga ako nitong pagkatiwalaan sa pagpapalaki ng kanyang anak.

Pero paano kung hindi niya ako payagang makita si El after niyang ma-reunite sa kanila dahil baka mahirapan sa pagaadjust ang anak nila sa kanilang dalawa ng asawa niya?

Although

may aaminin ako. Dito ko lang ito kayang sabihin dahil kapag sinabi ko ito kay El baka magalit siya sa akin sa hindi ko pagsabi sa kanya ng tungkol dito.

Nuong nakaraang buwan, may napansin akong kakaiba. Hindi ko alam kung namamalik-mata lang ba ako pero may mga grupo ng itim na aso na umaaligid sa kanya.

Ng una, hindi ko ito pinansin dahil simula bata palang siya, lapitin na talaga siya ng mga aso pero yung mga itim na asong umaaligid sa kanya, iba ang pakiramdam ko sa mga ’yon.

Matalim ang tingin ng leader ng grupong ’yon kay El, na para bang pagmamay-ari niya siya na ayaw niyang makuha ng iba.

Bantay-sarado ba sa iba na lumalapit dito.

S

a hindi maipaliwanag na pangyayari, nalaman kong hindi sila basta simpleng grupo lang ng mga aso na sumusunod kay El.

Kailangan kong mailayo si El sa kanila dahil hindi ko alam anong masamang balak ang pina-plano nila sa kanya.

Nangako ako sa magulang niya at sa sarili ko na po-protektahan ko si El ano man ang mangyari. Pero, taliwas sa inaasahan ang nangyari ng dalhin ko siya sa nabili kong bahay bakasyunan sa probinsya.

Sinalakay nila kami at muntikan ng mapahamak sa kamay mismo ng lider nila si El. Buti na nga lang at nakaabot si Asther

para tulungan kami.

Sobra akong n

atakot pero hindi ko ’yon pinakita kay El para hindi siya panghinaan ng luob sa nangyari. Ilang araw matapos nu’m ay dumaan ako sa dati kong bahay at laking gulat ko ng makita ang pamilyar na pigurang nakatayo sa tapat ng gate nito. Hindi ako pwedeng magkamali. Siya nga!

Tinupad niya ang pangako niyang babalikan niya ang anak niya pagsapit nito ng ika-labing tatlong kaarawan. Mukhang hinahanap niya ako dahil dito yung dati kong bahay kung saan niya iniwan si El nuon sa akin. Ilang araw na kaya siyang naghihintay o dumaan sa dati kong bahay? Ibinenta ko na kasi ito kaya iba na ang may-ari ng nasabing bahay.

Hindi ako lumabas ng kotse ko na nakaparada lang sa malapit at buti nalang  tinted ang kotse kaya hindi niya ako kita. Kailangan kong magdesisyon. Kailangan kong sumunod sa usapan. Dapat kong ibalik si El sa kanya pero

…

Napatingin ako sa rearview mirror ng kotse at laking gulat ko ng makita kong muli ang grupo ng mga itim na asong sumalakay sa amin at napatingin ako sa nakatayong ama ni El na nagtagis ang bagang ng makita ang mga ito papunta sa kanyang direksyon at ang sumunod ko nalang na nakita ay hinahabol nila ang ama ni El.

Gusto kong tumulong pero hindi ko magawa. Anong laban ko? At kapag lumabas ako dito ay alam kong hahanapin niya sa akin ang anak niya at magkakahiwalay na kami ni El at maaaring hindi ko na siya makikita pa.

Tama. Alam kong hindi ito tama pero ito lang ang alam kong makakabuti.

Sorry, El. Hindi ko tinupad ang pangako ko sa tatay mo at hindi kita binalik sa mga magulang mo. Sana mapatawad mo ako kung sakaling mabasa mo ito.

~ • ~

Nakatulala kong inilapag ang diary ni Lolo sa side table dahil hindi ako makapaniwala sa nabasa ko.

Hindi ko alam kung maiiyak ako o magagalit o matutuwa. Pilit kong inuunawa ang mga bagay na nabasa ko.

Binalikan ako ng tatay ko? Tinupad niya ang pangako niyang babalikan niya ako pero… si Lolo ang hindi tumupad sa usapan nila dahil sa nangyari sa akin sa grupo ng mga aso na nang ambush sa amin dahilan para ma-trauma ako. Mas lalo akong naguluhan sa mga nalaman ko.

Ang buong akala ko kapag pumunta ako dito sa Blue Stone gaya ng hinabilin ni Lolo sa akin mabibigyan agad ako ng kasagutan tungkol sa pagkatao pero ngayon hindi ko na alam after ng mga nalaman/nabasa ko.

Ngayon nahihiwagaan na ako sa totoong pagkatao ko. Ano o sino ba talaga ako?

Bakit ako hinahabol ng grupo ng mga itim na aso na ’yon? Anong atraso ko sa kanila? At bakit din nila hinahabol ang mga malapit sa akin gaya nalang ni Lolo at ang tatay ko?

May alam ba sila Tita Asther at ang kambal tungkol sa akin at sa pinagmulan ko?

Sa dami ng tanong na bumabagabag sa akin, hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.

---

A|N:

Posted: December 2, 2018 at 4:13 AM

Short update muna ngayon dahil pagod ako. Galing kasi ako sa kasal kahapon and medyo masakit pa ang legs ko dahil sa pesteng heels. Share lang. Hahaha! Anyway, bawi ako sa susunod na chapter. Kailan iyon? Surprise nalang at hey yehey dahil ng buksan ko ang account kong ito ay bumungad sa akin ang ranking ng story ko na #13-Supernatural at ang 911 reads. So yeah, ’til next update!

Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 14: TRADITION

Isang oras na nakalipas mula ng nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa mukha ko mula sa bintana ko na nakalimutan kong isara ang kurtina kagabi.

Natatamad ako na hindi ko maintindihan. Siguro dahil ito sa additional information na nalaman ko kagabi tungkol sa pagktao ko at sa mga tanong sa isipan kong hindi ko mahanapan ng kasagutan.

Parang gusto ko tuloy magka time machine o kaya ay maging time traveller para mapuntahan ko ang nakaraan at makita ang pinagmulan ko at yung pagbigay sa akin ng tatay ko kay Lolo at yung paglaki ko, isama mo na rin yung mga kahihiyan na nagawa ko nuong bata at yung traumatic incident sa buhay ko sa grupo ng mga itim na asong um-ambush sa amin at yung epic kong 13th birthday at yung time na nalaman kong may malubhang karamdaman si Lolo hanggang sa mawala siya at mapunta ako dito.

Naisip ko tuloy na marahil ginawa lang ni Lolo kung anong tama ng mga panahon na iyon kahit na alam niyang mababali niya ang pinagkasunduan nila ng tatay ko dahil bilang siya na ang tumayong pamilya ko sa mahabang panahon, hindi niya kayang may mangyari pang masama ulit sa akin bukod sa nangyari sa pagitan ko at sa grupo ng mga itim na aso na muntik ko ng ikapahamak.

Bumangon na ako ng naisip kong hindi makaka tulong sa akin ang pagiisip ng mga ganitong bagay gayong mamaya na yung party kung saan magpeperform ako.

Hindi pwedeng masira ang confidence na dapat meron ako today at panghinaan ng luob ng dahil lang sa nalaman ko kagabi.

Kailangan ipakita ko kay Aries na hindi ako weak gaya ng sinabi niya sa akin kahapon lalo na kay Lucien.

Nakakahiya din kay Steven kung mukha akong tanga mamaya sa stage since pinakiusapan ko pa siya sa balak kong gawin para sa performance ko mamaya.

Papasok na ako ng luob ng cr para maligo ng madaan ako sa salamin na nakadikit sa cabinet ko. Tinignan ko maigi ang sarili ko lalo na ang mukha at mata ko. Grabe!

Mukha akong babae tignan lalo kapag nakalugay yung buhok ko pero kapag tinali ko naman ayos lang naman akong tignan. Malalaman mong lalaki ako at birth kapag inassess mo ako ng matagal physically.

Minsan napapa isip ako kung bakit hindi nalang ako naging babae pero kapag naiisip ko na may advantage din ang tulad ko na pinanganak na lalaki ay okay na din.

Imagine, if ever makipag-love making ako hindi ako mabubuntis, di ba? Like, impossibleng mabuntis ako kasi wala naman akong matres.

Dumiretso na ako ng cr after kong i-admire ng ilang minuto ang sarili ko sa harap ng salamin para maligo at ng makapag practice na ako ng ipe-perform ko mamaya.

Mas excited pa ako sa kakantahin ko kesa sa pagpe-perform ko dahil gusto ko makita magiging reaksyon ni Lucien sa gagawin ko este ng mga manunuod sa akin mamaya.

Pero syempre ang pinaka importante na dapat mangyari mamaya ay ang maaga akong pauwiin nila Kuya Oro. Sila na rin naman nagsabi na hindi ako dapat abutin ng 12 midnight sa Wolfgang. Nakakatawa nga kasi parang si Cinderella lang ang peg ko.

Plus balak ko din kasing mag sight-seeing mamaya pag uwi ko since may mangyayaring moon phenomenon ulit na hindi ilang daang taon ang kailangang bilangin para masaksihan ulit.

Coincidentally yung last na blue moon nangyari ng 13th birthday ko at yung mga nangyari ng gabi na ’yon sa akin isa pa ring malaking palaisipan. Medyo nakakabahala ngayon na naalala ko ang tungkol du’n. Hindi naman siguro mauulit iyon di ba? Wala namang epekto ang buwan sa mga tao.

Pagtapos ko maligo kinuha ko sa cabinet yung mga dinala kong damit na susuotin ko mamaya sa party.

Pinagiisipan ko pa nga kung magsusuot pa ba ako ng contact lens ko mamaya since one time ko lang naman gagawin. Ayaw ko namang umattend ng plain ako tignan lalo pa’t magpeperform ako pero mas lalong ayaw ko na naka kuntodo porma ako eh saglit lang naman ako du’n sa party.

Saka asa namang pansinin ako ni Lucien kasi for sure kasama niya si Mina mamaya. Baka nga ’yun pa ang date niya.

Naalala ko kasi tinanong siya dati ni Aries sinong ide-date niya para sa party na kinainisan ko kasi sinabi ba naman gagawin niya akong chapperone? Sa ganda kong ’to, chapperone? My gosh!

Obviously, wala akong date mamaya saka mas okay na rin siguro iyon since aalis din naman ako agad. Si Lily kasi partner niya na si Aries. Like, magugulat pa ba ako? Baka nga nag level up na status nilang dalawa hindi lang sinasabi pa sa akin ni Lily.

May ilang oras pa naman bago ang party kaya pumunta muna ako sa bahay nila Tito Amiro para manggulo. Charr!

“El,” bati sa akin ni Tita Miranda ng makapasok ako sa bahay nila habang abala siya sa paglilinis.

“Hi po, Tita! Makiki-bahay po,” pabiro kong sabi at kinuha ang mga damit na nakapatong sa upuan na kailangang tupiin. Syempre tutulong tayo sa ginagawa ni Tita Miranda.

“El, ako na d’yan! Baka mapagod ka. Mamaya na ang party ninyo at baka hindi ka makakanta ng maayos. Alam mo ba natuwa kaming dalawa ni Amiro ng sabihin sa amin ni Lily na magpe-perform ka raw mamaya.”

Hindi ko maiwasang hindi mamula sa puri niya kasi hindi pa rin ako sanay ma-praise ng ibang tao. Nakakaloka. Ang daldal ni Lily!

“Naku, Tita. Kahihiyan po ang gagawin ko mamaya hindi performance. Si Lucien kasi eh! Dinadamay ako sa mga kalokohang naiisip niya.” nakanguso kong sumbong.

Makahulugan siyang ngumiti sa akin at after niya magwalis ay umupo siya sa tabi ko.

“Crush mo siya ’no?”

“Sino po?”

“Si Al,” my gosh! Lahat ba talaga ng tao dito sa Blue Stone Al ang tawag sa kanya at hindi Lucien? Ayaw ko kasing tawagin siyang Al. Hindi ko talaga bet na tawagin siya sa palayaw niya na ’yon.

At saka, pati ba naman si Tita Miranda akala may crush ako sa kanya? Hindi ba obvious na ayaw ko sa lalaking ’yon? Hmmp!

“H-Hindi po!”

“Eh bakit namumula ka? Alam mo okay lang ’yan. Ganyan din ako dati kay Amiro. Ayaw kong umamin na gusto ko siya kasi gusto ko siya ang unang umamin sa amin.”

“Mali po talaga kayo ng iniisip, Tita. Wala po akong gusto kay Lucien. Impossible po ’yon kasi parehas kaming lalaki.”

Mala-criminal, offensive side-eye ang tingin na pinukol sa akin ni Tita. Para bang gulat at hindi siya makapaniwala sa sinabi ko bago nakangiting ginulo ang buhok ko.

“Kailan pa naging mali na mahulog at magmahal ka ng kapwa mo lalaki o babae? Alam mo, El, kapag ito ang nagdikta..” she says, poking my chest where my heart is with her finger, “… hindi dapat maging hadlang ang kasarian. Hindi mo alam baka siya na pala ang nakatakda para sa’yo.”

Sabay kaming napatingin ni Tita sa kapapasok lang mg bahay na si Tito Amiro buhat ang mga iilang kahoy sa balikat niya na siyang gagamitin nila panggatong kapag nagluluto.

“Hi po, Tito Amiro!” nakangiti kong bati na sinuklian niya din ng pag ngiti.

“Ang aga mo naparito, El! Gusto mo na bang dito tumira sa amin? Sabihin mo lang at may nakalaan kaming kwarto para sa iyo.”

Natawa ako sa sinabi niya pero at the same time medyo nahiya. Oo. Ganun ako kadalas tumambay dito kesehodang nandito si Lily o wala. Ewan ko ba gusto ko ang vibes ng bahay nila at pati na nila mag asawa.

“Pagiisipan ko ang offer mo, Tito.”

“Tama ’yan. Pag-isipan mo, El pero mamaya na. Sa ngayon, sumabay ka na sa amin mag-almusal at baka malipasan na tayo ng gutom. Mahirap pa man din kumilos ng gutom. Si Lily duon na yata siya kakain kila Aries. Ewan ko ba sa batang i’on at ayaw pang umamin na may relasyon na silang dalawa ni Aries,” nangiting sabi ni Tita Miranda sa akin.

Sabi na eh! Hindi ako nagkamali sa hinala ko sa dalawang iyon kasi parang ’yun at iyon din naman ang bagsak nila.

Habang kumakain kami, pilit ko mang hindi pansinin pero parang may kakaiba ngayon kina Tito Amiro at Tita Miranda.

Parang masyado silang fresh na hyper ganun ang energy nila sa akin today. I mean, basta. Ang hirap i-explain.

Aftet naming mag breakfast, nagpaalam na muna ako sa kanila para umuwi dahil ihahanda ko na ang mga susuotin ko mamaya at magpa-practice na din ako ng ipe-perform ko ng hindi naman ako kahiya-hiya sa stage.

Anong kakantahin ko? Secret. Charr!

Sige, I’ll give you guys a clue. ’Yung beat niya is parang nahuhulog na piano organ sa chorus ng kanta. Nahulaan ninyo na ba?

That songs holds a special place in my heart dahil isa ’yon sa mga ideal songs na gusto kong kantahin para sa taong mahal ako.

Sisiguraduhin kong mabibigyang hustisya ko ang kakantahin ko mamaya. Although kakailanganin ko nga lang na maka-tatlong baso ng red wine.

Yes! Magse-serve daw sila ng alcoholic drinks mamaya according kay Kuya Ori na pinagtaka ko kasi nung nag-prom ako tubig lang ang available sa amin saka juice. Hinarang kasi nila yung request ng ibang estudyante na mag serve ng alcoholic beverages sa prom since nanduon naman daw ang mga teachers kasama namin.

Habang pina practice ko ang piyesa ko para mamaya, sinet ko na din ang mood sa kwarto ko para ma-hype na ako ngayon palang sa gagawin ko mamaya.

Binuksan ko ang night lamp na nasa side table ko na kapag in-on ay may lalabas na liwanag na hugis crescent moon at magre reflect sa kisame. Niregalo sa akin ’to ng 13th birthday ko ni Andrea. Pinatay ko na muma ang main light sa kwarto ko and just like that, nagka instant spotlight ako na akala mo nasa concert ako.

Sinuot ko ang wireless headphones ko at pinatugtog ang minus one ng kakantahin ko sa cellphone ko na naka bluetooth. Inilugay ko din ang buhok ko at tumapat sa salaming naka dikit sa cabinet.

“ Say you’ll never let me go… “ kanta ko.

Hindi ko alam kung namalik mata lang ba ako pero parang biglang nag sparkle yung gray eyes ko into a hint of blue.

Hala, nahi-hypnotize na yata ako ng sarili kong mata. Well, kung ganito ito hanggang mamaya ay hah! Tignan natin kung kayanin pa din ni Lucien na hindi ako pansinin.

Limang beses kong inulit ang pagpa-practice sa harapan ng salamin hanggang sa dalawin ako ng antok. May time pa naman para umildip ako kaya ’yon ang ginawa ko.

Nang magising ako mula sa pagkaka idlip ko biglang bumalik yung hilo ko ng nasa City ako. Although this time parang ang sensitive ng pakiramdam ko sa paligid. Para bang sobrang linaw ng mata at pang amoy ko o baka imagination ko lang since kagigising ko lang naman din.

Naligo ulit ako at kumanta-kanta sa cr.

Buti nga hindi ko naisipan na sumayaw-sayaw din kundi baka nadulas ako na ako sa kalokohang naisip ko.

Pinamper ko ng husto ang sarili ko para naman glowing ako sa performance ko mamaya at sinuot ang contact lens ko.

Naisipan kong huwag nalang ituloy ang hindi ko pagsusuot ng contact lens dahil baka isipin ng ilan na makakita sa akin lalo na ni Mina na pinaghandaan ko ang moment ko mamaya sa stage para makuha ang atensyon ni Lucien na well, totoo naman pero papaka low-key lang ako sa bagay na ’yon. Mahirap umasa pagdating kay Lucien saka baka mamaya magkaruon na naman ng away at this time ako na yung mapa away.

Dali-dali kong pinagbuksan sila Tito Amiro ng marinig kong kumakatok sila sa ibaba ni Tita Miranda. Ihahatid nga pala ako kasi ni Tito Amiro sa Wolfgang since didiretso na si Lily kasama si Aries sa party mamaya.

“Hala! Ang ganda mo, El! Muntikan na kitang hindi makilala! Umamin ka nga sa amin! Babae ka talaga ’no?” says Tita Mirand, admiring my beauty.

Natawa lang si Tito kay Tita at hindi ko maiwasan na hindi pamulahan ng mukha sa compliment na narinig ko.

“Ikaw talaga, Mira! Sinabihan na kitang ’wag ng sumunod eh. Sumunod ka pa talaga.”

“Gusto ko kasi makita si El! Hmmp! Anyways, galingan mo mamaya ha? Sayang at hindi kami makakapunta dahil may gagawin din kami,” nakangusong maktol ni Tita sa akin. Cutie!

“Okay lang po. Saka Tito Amiro, okay lang po ba talaga na ihatid ninyo ako? Baka naaabala ko kayo sa dapat ninyong gagawin. Kaya ko naman kahit ako nalang eh.”

“Hindi, El. Hindi ka nakaka abala sa akin o kay Mira. Isa pa, importante ang araw na ito kaya dapat lang samahan kita, namin ni Mira sa espesyal na okasyon na ’to.”

Na-touch naman ako sa sinabi niya at pinigil ang sarili ko na maiyak. Siguro kung nandito lang si Lolo ganito din ang sasabihin niya.

“Tara, picture po tayo para may remembrance!” sabi ko na ako rin mismo nagulat sa sinabi ko. Hindi ko kasi ugaling mag-aya ng group picture but with them, I can make an exemption. Sobrang kumportable talaga ako sa presence nila.

“Sige! Gusto ko din ng litrato kasama ka, El!” excited na sabi ni Tita.

Kinuha ko sa drawer ang nakatagong polaroid camera ko na niregalo sa akin ni Tita Asther ng nag 15th birthday ako. Nakakatuwa nga kasi game na game talaga si Tita at parang hindi siya aware sa kasabihan na masama yung nagpi-picture ng tatlo kasi mamamatay yung nasa gitna eh sakto ako ’yung nasa gitna! Kaloka, ’di ba?

Nang unaayaw pa ni Tito sumali sa amin dahil nahihiya siya pero katagalan sumali na din siya sa aming dalawa dahil sa pangungulit ni Tita Miranda.

Sa dami ng pictures na kuha namin, may isa akong pinaka nagustuhan. Picture naming tatlo na kung titignan aakalain mong sila ang pamilya ko, ang magulang ko at ako ang anak nila. Bigla akong nalungkot para sa kanilang dalawa.

Kung hindi lang namatay ang anak nila nuon, sigurado akong sobrang saya ng anak nila sa kanila dahil may ganito siyang klase ng magulang. Masayang pamilya siguro sila.

Pero mas nalungkot ako sa isiping wala akong matatawag na sarili kong akin— na sarili kong ka dugo na magulang na kamag anak maliban sa mga kinalikhan ko. Ganun pa man, masaya ako na minahal ako ng gaya nila Lolo at hindi ako pinabayaan.

“Akin nalang ito, El. Please?” parang bata na sumamo ni Tita sa picture na parehas namin gusto at talagang nakatitig lang siya duon.

Binigay ko nalang ito sa kanya dahil marami namang kaming ibang pictures na nasa akin at saka isa pa, katulad nga ng sinabi ko kanina, nag picture kami for remembrance.

Sa sobrang saya niya na binigay ko sa kanya yung picture niyakap niya ako at hinalikan sa pisngi.

“Mira, bitiwan mo na si El! Ihahatid ko pa siya. Gagabihin kami sa ginagawa mo eh,” saway ni Tito dahil ayaw tanggalin ni Tita ang pagkakayakap niya sa akin. Aww, sobrang lambing talaga ni Tita parang gusto ko na siyang maging mama ko. Charr!

“Wag ka magpapaabot ng past 12 mamaya, ha? Gusto ko sanang sunduin ka din ni Amiro pauwi pero hindi din kasi kami pwede pero buti nalang at sinabi mong may maghahatid sa’yo kaya napatanag na ako.”

“Naku, Tita. Okay lang po talaga sa akin. Huwag na po kayo magalala,”

“Minsan talaga matutuwa at maiinis ka nalang sa tradisyon na ’to eh,” bulong ni Tita na sa sarili niya pero narinig ko pa rin naman. Samantalang si Tito iiling-iling lang na nangisi sa sinabi ni Tita.

Iniwan ko nalang sa bahay ang camera ko at cellphone lang ang dinala ko at wireless headset dahil alam ko namang may nakatokang photographer mamaya sa party at ayaw ko rin na magdala ng maraming gamit na hindi ko naman kailangan.

Sayang nga dahil wala si Lily sa group picture namin kanina pero baka nageenjoy naman ’yun ngayon kasama si Aries kaya sige nalang.

“Mag enjoy ka du’n ha? At saka ’wag kang papaabot ng lagpas twelve.”

“Opo, Tito. Makaka asa po kayong safe ako makaka uwi.”

Habang naglalakad kami, napansin ko na naman ang napansin ko sa kanya nuon na para bang may nararamdaman siyang kung ano sa katawan niya na pinipigilan niya. Hindi kaya may iniindang sakit si Tito Amiro?

“Okay ka lang po ba kayo, Tito?”

“Ayos lang ako, El.” nakangiti niyang sagot sabay gulo ng buhok ko.

May isang oras at kalahati pang natitira mula ng dumating ako sa Wolfgang at ewan ko ba, may kakaiba talaga akong nafi-feel mula ng gumising ako kanina.

“Seryoso ba ’to?” hindi makapaniwalang tinignan ko si Kuya Ori ng makapasok kami sa isa sa mga kwarto na meron ang Wolfgang. Akala ko sa parang auditorium lang namin gaganapin ang party pero nagkamali ako. Sa parang underground nitong eskwelahan namin icecelebrate ang party dito sa Blue Stone/Wolfgang.

Tumingala ako sa venue at imbis na konkreto ang makita ko, isang transparent na bintana ang sumalubong sa akin kung saan kita ko ang kaulapan.

Medyo maliwanag pa sa labas kaya medyo hindi pa ganun ka na-aapreciate ang vibe pero once na kumagat na ang dilim mamaya ay alam kong sobrang ganda ng view dito dahil makikita ko ang mga bituin sa langit pati na syempre ang phenomenal blue moon mamaya na para bang nagiistar gazing ako.

Paikot ang hitsura ng underground hall na napapalibutan ng mga sulo na ilang pulgada lang ang layo sa isa’t-isa at sa pinaka baba ay nanduon ang mga mahahabang tables na gagamitin mamaya na may royal blue na table cover at ganun din ang mga upuan at shit! Namangha ako sa medium size na fountain sa magkabilang gilid dulo ng venue sa ibaba na may babaeng may hawak na vase kung saan may kulay pulang likido na umaagos na sabi ni Kuya Ori ay siyang red wine na inumin mamaya. Damn!

Papasa ng fantasy/supernatural ang theme ng party namin ’yung gaya ng sa nakikita ko sa mga movies. Sobrang wow!

Kita ko ang stage kung saan isa ako sa mga magpeperform mamaya. Naexcite tuloy ako!

“Kuya Ori, mamaya nalang ulit. Magpa practice muna ako.”

“Sige. Basta usapan, ha? 12 midnight.”

“Opo. Hindi ko lang isang beses narinig ngayong araw ’yang paalala na iyan na 12 midnight sa akin. Don’t worry, memorize ko na. Naka embed na sa utak ko.”

“Hindi kasi gaya kay Cinderella mangyayari sa iyo kapag lumagpas ka ng 12 midnight dito. Buti sana kung si Al makakita sa’yo.” sabi niya at hindi ko na halos narinig yung last part since bumubulong na siya.

“Oo na! Oo na! Paranoid much?” natatawa kong sabi at lumakad na papunta sa ibang silid kung saan pwede akong mag-practice.

Sana lang walang kwarto dito na may naka built-in na bangin although hindi na nakapagtataka kung meron since ibang-iba ang eskwelahan na ito sa City.

---

A|N:

Posted: December 7, 2018 at 2:50 AM

Balita ko, New Moon daw mamaya around 3:40 PM ayon sa mercury calendar kaya nagupdate ako. Hahaha. Share lang! Ilang chapters nalang at matatapos na ang kwentong ito kaya stay updated! Charr!

Any clue about sa next story for January?

Anyway, ’til next update! Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 15: BLUE

Nagsisimula ng dumilim sa labas at mula sa silid kung nasaan ako nakatayo, kita ko ang pagdating ng ibang mga estudyante na parang langgam lang sa aking paningin.

Ikaw ba naman ang tumambay sa pinaka tuktok na parte ng Wolfgang ewan ko nalang talaga. Nandito ako nakatambay kasi ewan ko ba at hindi ko feel na may maka kita sa akin sa mga oras na ito o makipag usap kahit kila Kuya Ori bukod ng sa kanina.

Although may isang tao ang hinahanap ng mata ko at surprise, surprise si Lucien ’yon.

Hindi ko alam bakit pero gusto ko siyang makita. Siguro dahil inis pa rin ako sa hindi niya pagpansin sa akin kahapon? Pero hindi eh! Parang may iba pang dahilan bakit kating-kati ako na makita siya na hindi ko ma-figure out sa sarili ko. Nakakainis!

Kakahintay ko na makita siya although kahit parang langgam ang karamihan sa paningin ko, dahip ika nga nila kung nais mong makita ay lilinaw ng ten times ang paningin mo, hindi ko man lang siya mahagilap ng mata ko. Pupunta siya, ’di ba? ’Yon ang sabi niya eh maliban nalang kung nagbago last minute ang isip niya. But knowing Lucien, I highly doubt na hindi siya pupunta.

“Hello.. mic test.. nandito na ba ang lahat?” dinig kong sabi ni Kuya Oro sa mic na siyang kinagulat ko. What the heck? Hindi ba dapat although mic ang gamit niya, hindi dapat ganun kalinaw ang naririnig kong boses niya mula dito sa pwesto ko? Anong brand ng mic ang gamit nila pati speaker at sobrang linaw ng quality kahit super layo ko sa kanila mula sa venue?

“Aren’t we all lucky don’t you think that we will be having yet another Blue Moon phenomenon just after five years from the previous one and I know, most of us are excited to celebrate it with our date or if alone, fret not I’m sure everyone will have their fated mate after tonight.”

Dinig ko ang palakpakan ng lahat na may kasamang hiyawan. Luh? Naka mic din sila?

“Tonight, the moon is with us and may our race live long and strong!”

Ano raw? Hindi ko gets! Anong pinagsa sasabi ni Kuya Oro ang OA naman ng introduction niya! Alam naman ng lahat na once in a blue moon nga lang talaga mangyari ang blue moon pero bakit naman ganuon mga pinagsasasabi niya? Parang akala mo mga bampira kami or whatsoever.

Madilim na sa pwesto ko at tanging liwanag nalang ng buwan na tumatama sa bintana ang nagsisilbi kong ilaw.

Gusto ko ng lumabas sa kwartong ito pero biglang sumagi sa isip ko yung nangyari sa akin ng 13th birthday ko. Bigla ako natakot lalo pa’t yung symptoms na naramdaman ko nuon kaparehas sa nangyayari uli sa akin ngayon. I really feel weird! May kinalaman ba dito ’tong blue moon sa nangyayari sa akin? H’wag naman sana.

Habang dinudukot ko sa bulsa ng pantalon ko ang cellphone ko para i-check kung dapat na ba akong bumalik sa venue para sa performance ko, may hindi sinasadya akong mabangga na sobrang bigat na bagay na kung hindi ko naiwas agad ang paa ko ay baka naaksidente na ako sa katangahan ko.

Buti nalang sa sahig ito tumama at nakapagtatakang hindi man lang ito nagasgasan. Pinagmasdan ko ito maigi at mukhang gawa sa ginto ang kalis na hawak ko. Wow! Ang lakas maka reinassaince era nito ah. Talo pa yung pinaglalagyan ng mass wine sa simbahan.

Ibang klase din ang disenyo nito. Hindi ko mawari kung kwintas ba ito dahil may pares ng pangil ng hayop ang nasa gitna ng bilog na isang inch lang ang pagitan na siyang mukhang pendant. Hindi ko gets. Weird siya na may nakasulat sa paligid ng kalis na hindi ko maintindihan. Anong klaseng lengguahe ito? Kaloka ha!

Incantation siguro na kapag binasa mo maaaring magkatoo ang wish mo? Baka kailangan may laman muna ’tong alak tapos babasahin mo sabay inom sa alak para gumana? Ganu’n kaya? Although impossible namang mangyari yung ganun since sa mga movies lang ’yon nangyayari.

Tinapat ko sa sinag ng buwan yung kalis at ewan ko kung namalik-mata lang ba ako pero nagsuper sparkle yung rim ng kalis.

Nilapag ko muna ito sa sahig na siyang naka tapat pa rin sa sinag ng buwan at kinuha ang cellphone ko para picturean ito.

Papakita ko sa kambal at tatanungin ko sila kung bakit may ancient na gamit dito at kung saan nila nakuha ng biglang sa sulok ng utak ko, parang umuusig sa akin na basahin ko yung nakasulat duon sa kalis.

Basahin ko pa? Wala naman sigurong masama di ba? I mean, hindi naman ako masusumpa or whatsoever so why not try.

Impossible namang may lumabas na genie dito at humingi ng tatlong kahilingan at kapag natupad na lahat ay makakalaya na siya at ako naman ang papalit sa kanya para maghintay sa papalit sa akin kasi nga hindi naman ito bote ng lampara kundi kalis.

Ilang beses ko ba dapat basahin ito? Isa? Dalawa? Bahala na nga! Basta babasahin ko nalang tutal wala namang mawawala.

DEDVCERE LVNAM SVB IMPERIO

PVERI SANGVINE PVGNABIMVS

Isang beses ko lang binasa outloud dahil medyo nahirapan akong basahin siya sa utak ko. Tongue twister ang atake eh!

Ilalapag ko nasa uli pabalik sa sahig yung kalis na hawak ko after kong basahin yung mga nakalagay na words dun ng bigla nalang nakaramdam ako na parang hinihiwa yung daliri ko na siyang nakahawak sa kalis kaya nabitawan ko ito ng hindi sadya. Shit! Saan galing ’yun? Parang hihiwa ng kutsilyo yung balat ko!

Napatingin ako sa kalis na kanina’y hawak ko na namantsyahan ng dugo ko. Maya-maya mas nagulat ako ng unti-unting umuukit sa kamay ko ang isang pamilyar na simbolo na minsan kong nakita five years ago ng nag 13th birthday ko.

Anak ng tipaklong! Bakit lumabas ulit ito? Paano ko ito pwedeng alisin? Baka mamaya maulit nangyari before kagaya ng nagawa ko kay Andrea!

Nagulat alo ng biglang tumunog ang cellphone ko at ng tignan ko ito, dali-dali kong sinagot ang tumatawag sa akin.

What the heck? May signal dito sa pwesto ko? How come? Hindi kaya dito naguupload sila Kuya Oro sa socmed nila? Sa mismong spot na ito? Interesting place to have signal.

“Hello?”

“Nasaan ka na? Hindi kita makita dito,” nagaalalang sabi ni kuya Ori sa akin.

“A-Ah, ikaw pala ’yan Kuya Ori! Ano kasi… may ano lang.. sige, papunta na ako d’yan,” sagot ko at ie-end call ko na sana kaso nagsalita pa uli siya. Sabihin ko ba sa kanya anong nangyayari sa akin? Kaso baka magpanic siya kapag sinabi ko ang tungkol dito dahil ako lang naman ang nakakaalam sa bagay na ito at wala akong ibang pinagsabihan ng unang beses na nangyari ito sa akon.

“Okay ka lang ba?” oh shit. Nahalata niya!

“Oo naman! Kinakabahan lang ako,” sabi ko. Nagiisip kung tutuloy pa ba ako sa pagpe-perform knowing anong nangyari sa akin aftet lumabas ng simbolo ng crescent moon sa kamay ko the last time it happened. At kung tutuloy man, paano ko maitatago ito sa kambal o sa mga kapwa ko estudyante na nanduduon dahil baka magtaka sila lalo pa at halatang-halata siya sa kamay ko.

“Ikaw talaga! Akala ko kung napano ka na. Pumunta ka na dito at kumakain na yung karamihan sa mga estudyante dito. Mamaya unti magsisimula na din magperform ang mga kasali sa palabas kasama ka na du’n.”

“Sige, Kuya Ori. Balik na ako d’yan,” sabi ko sabay ng lalakad na ako palabas ng tinambayan ko, biglang dumoble ang paningon ko at muntikan na akong ma-out of balance at matumba. Buti nalang at napakapit ako sa pader. Shit, ano yung nangyari sa akin ngayun-ngayon lang?

“Nga pala, El, dumaan ka sa office ko at kunin mo yung mask na nakapatong sa ibabaw ng table ko. Suotin mo ’yon bago ka pumunta dito, okay?”

“Sige, sige.” pag end ko ng tawag nag inhale-exhale muna ako para pakalmahin ang sarili ko, dahil sa hindi ko mawari na pakiramdam at may naaamoy akong sobrang mabango na nagpagutom sa akin.

Mabilis kong tinungo ang office ni Kuya Ori dahil baka magtaka ’yon bakit ang tagal ko bumalik although wala naman kasi silang idea saan ako tumambay. Nakakapagtaka lang bakit pinapasuot niya ako ng mask like, masquerade ba ang theme? Kaya ba ganun yung arrangements kanina?

Pagkakita ko sa mask na nasa ibabaw ng table medyo na shock ako sa hitsura.

Para siyang sa napanuod kong anime na Hotarubi no Mori e pero half mask siya.

Isang kulay puting half face yokai mask na may naka design na kulay blue at itim sa paligid nito and I love how perfect the eyeliner is and take note! May gold design sa gitna na parang korteng crescent moon, na may horizontal line na naka connect dito at may pa-tassel sa kanang side na may bilog na gold sa dulo at sa kaliwang side naman ay magkahalong blue at white lace.

Humarap ako sa malaking mirror stand na nanduduon at ready ng suotin ang mask ng mapansin kong hindi ko pala nasuot pabalik ang contact lens ko. Shit!

Tinanggal ko kasi ito kanina habang nagpa-practice ako. Shit talaga!

Kinapa ko agad ang bulsa ng pantalon ko sa pagbabaka sakaling hindi ko naiwan ang contact lens case ko sa pinagtambayan ko kanina pero dahil sinuswerte na naman ako sa kamalasan mukhang naiwan ko pa yata duon. Worse, what if naiwala ko at hindi naiwan duon since tumakbo ako papunta dito sa office ni Kuya Ori. Shit. Baka nasa bulsa ko kanina tapos tumilapon sa kung saan? Shit! Hindi ko na alam. Nagpapanic na ako. Hindi ko alam anong gagawin ko.

Gusto ko sana bumalik sa pinagtambayan ko kanina baka kasi sakaling makita ko duon pero matatagalan ako lalo makabalik sa venue kapag ginawa ko ’yon at saka hindi rin naman din kasi ako sure kung nanduon nga yung hinahanap ko kaya hayaan na.

Ngayong gabi lang naman nila makikita tunay na eye color ko. Wala naman sigurong problema dun, di ba? Saka, kung may magtanong man pwede ko namang sabihin na contact lens ito yung suot ko sa mga oras na ito. Wala naman sigurong magsu-suspect na legit eye color ko ’to, di ba?

Sinuot ko na yung half mask at in fairness natuwa ako kasi bumagay sa akin. I mean, sa suot ko. Nagselfie muna ako saglit at pagkatapos ay bumalik na ako sa venue.

Although habang papalit ako ng papalapit sa venue mas lalong nagiging weird ang pakiramdam ko lalo na ng nasa part na ako ng paikot na hagdan at pinagmamasdan ko yung mga nasa ibaba, pansin ko karamihan sa kanila parang masyadong clingy sa mga date nila na on a normal day naman ay parang hindi sila nagpapansinan. Lasing na kaya ’tong mga ito at espiritu na ng alak ang dahilan bakit ganyan sila umakto? Pwede.

Muntikan na akong mapasigaw sa gulat ng biglang may umakbay sa akin at pagtingin ko si Kuya Oro lang pala ito na may nakapatong din na half mask sa side ng ulo niya. Akala ko si Lucien na, punyemas!

“Uy!” sabi ko sabay pasok sa bulsa ng coat ko ng kaliwang kamay ko. Ewan kung bakit natatakot ako na makita niya kahit na pwede naman ako magpalusot at sabihin na tattoo ’tong nasa kamay ko, either or permanent or henna pero hindi ko magawa.

“Ano ba iyan, El! Ayusin mo ’yang buhok mo at natatakpan na ’yang mask na suot mo. Hindi ko tuloy makita ’yang mata mo. Hindi ka ba nahihirapan?” sabi niya at tangkang hahawiin na ang bangs ko ng pigilan ko siya.

Bakit kaya ang tapang ng pabango niya? Biglang bumilis ang tibok ng puso ko ng mapatingin ako sa mata niya. Naka contact lens pala siya? Red pa? Wow! Vampire lang?

“Wow, iba rin trip mo, Kuya Oro! ’Di ba blue moon ngayon eh bakit ka naka red na contact lens? ’Di ba dapat blue para matchy?” tanong ko habang naglalakad kami pababa ng hagdan.

“Aish, ’wag mo pansinin ’yan! Basta yung usapan natin mamaya after mong magperform, iuuwi agad kita at baka magalit sa akin si Ori pag ’di ko nasunod ang utos niya. Mahirap kapag nagalit ’yon. Wala akong katabing matulog,” natatawang sabi niya at niyakap ako patagilid as he caress my left arm. However what bothers me is the thought of, gusto ko siyang halikan.

What the hell is going on? Bakit ganito utak ko ngayon eh never akong tumingin o nag isip ng ganito sa kanila ng kambal!

“Ang tahimik mo yata ngayon?”

“Ah, wala. Kinakabahan lang ako!”

“Huwag kang kabahan dahil hindi naman ’to ang unang beses na magpe-perform ka. ’Wag ka lang titingin kay Al mamaya,” panunukso niya na hinayaan ko nalang.

So, nandito na pala si Lucien? Buti naman. Pero bakit hindi ko siya nakita kanina?

Humiwalay na sa akin si Kuya Oro pagdating namin sa baba para pumunta sa kung saan at napa wow ako sa dami ng nakahandang pagkain at lahat mukha at amoy masarap!

Kumuha ako ng makakain ko at naupo sa bakanteng table. Habang kumakain, sinubukan kong hanapin si Lucien at sina Lily at Aries pero no luck dahil karamihan ng nandito nakasuot ng mask at lahat sila naka red na contact lens.

My gosh! Hindi man lang ako ininform about dito. Kung alam ko lang eh di sana bumili ako ng nasa City ako. Hmmp, ano ba ’yan! For sure, agaw pansin ako mamaya nito kay ako lang nagiisang mukhang tinakasan ng kaluluwa ang mga mata sa amin. My gosh!

Hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa iba na nakapatong lang din sa mga ulo nila ang mask nila, especially sa mga lalaki at parang ang sarap nila lahat yakapin at halikan.

Brr! Gosh, El? Is this really you speaking right now? We don’t sexualize men, we just admire them from afar.

Napabuntung-hininga ako dahil hindi ko alam anong nangyayari sa akin today. Kanina okay naman ako tapos biglang ganito na. Isang buntung-hininga muna ang ginawa ko bago mabilisang sumulyap sa buwan.

Pinanuod ko ang sunod na grupong magpeperform at ang bangis ng costume nila! Hindi papahuli. Parang vikings ang datingan. Akala ko kailangan formal ang suot? Kung sabagay, karamihan sa mga lalaki dito nakatanggal na ang mga coat at ako nalang yata ang hindi. And holy geezers!

Kailangan talaga naka topless ang vocalist? Nakailang lunok ako para pakalmahin ang sarili ko hanggang sa marinig ko ang pagtugtog ng isa sa members nila ng flute.

Goosebumps! Sobrang sarap pakinggan sa tenga at ewan ko ba sobrang detailed kong naririnig ang performance nila na mala Fee Ra Huri ng Omnia.

Halatang nageenjoy ang performers sa pagtugtog nila pero mas mukhang nageenjoy ang mga audience dahil ang ilan sa kanila nag kapit-bisig na at bumuo ng dance circle sa gitna na sumasayaw ng mala-vikings din with matching pa sipa-sipa pa! Ang cute!

My gosh! Lalo tuloy ako na-pressure! Parang gusto ko na mag back out. Feeling ko hindi ko kayang higitan ang energy at vibes ng mga nagpeperform ngayon.

Out of the corner of my eyes, nakita ko si Lily at Aries na kasali pala sa dance circle at halatang enjoy na enjoy. Todo sayaw si Lily samantalang si Aries naman, gaya ng ibang mga lalaki na nandun nakiki harmonize sa pag alulong na for some reason, parang nahahatak akong gawin na fortunately napigil ko naman ang sarili ko na gawin. 

Tumambay nalang muna ako sa fountain kung saan ako uma-unli red wine kasi ang sarap lang. Iba ito sa mga nainom ko ng wine before at para bang naamoy ko bigla si Lucien sa malapit kaya agad akong lumingon kaliwa’t-kanan pero hindi ko siya nahagilap lalo pa’t nakuha ang atensyon ko sa may stage ng magsalita ang host ng event. 

Wala sana akong balak pansinin ng una ang sunod na magpe-perform ng bigla nalang maghiyawan ang lahat sa taong lumabas mula sa backstage. Muntik ko ng mabuga ang iniinom ko dahil fuck! Sobrang gwapo ni Lucien na hindi ko ma-explain. Para siyang kumikinang sa paningin ko. Wait, magpe perform din siya? Kaya ba niya ako sinali sa line up ng mga magpeperform para may kasama siya somehow na kakilala niya?

Shit, sobrang gwapo ni Lucien! Kaya baliw na baliw sa kanya si Mina eh (pati ako, ehem)! Bagay nga talaga sa kanya ang pangalan niya - Lucien Gage, na tunog loosen cage.  A man with a loosen cage that needs taming because if not, hell it will be deadly!

Mentally at physically akong napa lip bite dahil kung hindi ko ito gagawin baka magaya ako sa karamihan na humihiyaw na parang baliw sa harap niya na na-hypnotize sa kanya at ayaw ko nu’n. Gusto ko ako yung magpapa hypnotize sa kanya pero syempre joke lang Asa namang tatalab ang charm ko sa kanya although, walang masama umasa kahit mga ten percent.

My gosh! Paniguradong kung may kumukuha man ng litrato ko ngayon, mukha akong tangang nakanganga. Baka nga tuloy laway pa! Shit, I’m going feral because of Lucien.

Sobra kasi akong na-shock din sa choice of song entry niya. Bakit? ’Yung entry niya kasi  na dalawang kanta ay ’yung madalas na kantang tumutugtog sa utak ko tuwing nazo-zone out ang atensyon ko sa kanya. Ang ganda ng pagka husky ng boses niya! Sobrang swabe! At yung sayaw niyang mapang akit na karamihan sa mga babae dito ay gusto ng magpa-anak sa kanya ay sobrang… whew ! What are you on, Lucien? My gosh! Just why you have to be like this? 

Your love was handmade

for somebody like me

W

ell, come on now, follow my lead 

Baby, I’m preying on you tonight

Hunt you down, eat you alive

Just like animals, animals,

Like animals-mals

Maybe you think that you can hide

I can smell your scent from miles

Hindi ko tuloy maiwasang hindi makaramdam ng inis (at pagka territorial) sa mga babaeng halos magkandarapa na sa stage isayaw lang ni Lucien ang isa sa kanila, specifically si Mina na kulang nalang maghubad ng damit na suot niya. Gusto ko tuloy hatakin palayo si Lucien sa stage at halikan sa harap ng maraming tao pero syempre joke lang ’no.

Hindi naman ako desperado sa atensyon niya. Sakto lang. Baka dala lang ng wine na ito na iniinom ko ang mga thoughts ko ngayon sa nangyayari at kay Lucien. Although habang pinapanuod ko si Lucien biglang sumagi sa isip ko si Crate. Unconsciously, napalingon ako kaliwa’t- kanina kasi feeling ko nasa malapit lang siya kahit na napaka impossible namang mangyari iyon. Pero kung iisipin, kung nagsali man sila ng visitors sa party na ito, I’m pretty sure bagay din sa kanya ’yung performance na gaya ng kay Lucien. He and Lucien kind of share the same vibe although kung papipiliin ako mas prefer ko si Lucien. May kung ano kasi talaga kay Crate na hindi ako palagay. Teka nga, bakit ba napasok sa usapan si Crate eh wala naman siya dito dapat na kay Lucien lang ang atensyon ko since siya ang nagpe-perform sa stage. 

Good thing I was able to manage Lucien’s charm onstage at may apat pa na magpe-perform bago ako pero dahil bida-bida ako charr, I mean kailangan ko ng mag ready dahil ayaw ko namang magmukhang kahiya-hiya sa lahat especially kay Lucien, pumunta na ako ng backstage. I need to loosen the fuck up. Kailangang mawala ang lahat ng kaba sa katawan ko because tonight, the stage is mine, baby! Tinanggal ko ang coat na suot ko at tinupi in three folds ang long sleeve na suot ko. Pati necktie ko tinanggal ko na din at nag two buttons down para may pa-seduce effect ako gamit ang aking neck at collar bone. 

Tinap-tap ko din ang sapatos ko sa sahig para tignan kung may chance ba ako na madulas mamaya sa gagawin kong mala ballet stunt ko. 

“El?” nilingon ko ang tumawag sa akin at napangiti ng makitang si Steven ’yon.

“Hi,” bati ko at napansing naka red din siya na contact lens. Lagot talaga sila Kuya Ori sa akin! Hindi man lang ako sinabihan sa plano nilang red contact lens aesthetic nila sa party. Hmmp!

“Ikaw na ang susunod. I’m counting on you.”

“Aye aye, Sir!” sabi ko bago niya ako hatakin para yakapin, Wala bang kiss sa cheek? Charr lang syempre. Ano bang nangyayari sa’yo, El? Tipsy yern? 

Ito na this! Ako na ang sunod na magpe-perform!

Kakalimutan ko muna lahat ng bagay na gumugulo sa akin at sasayawan ang buwan. Unconsciously, hinalikan ko ang kaliwang kamay ko na may simbolo ng crescent moon bilang good luck sa akin. 

Nakapagtatakang hindi ako nahirapang lumakad papuntang stage kahit na ang dilim because for some reason ang linaw kong nakikita ang daan. Umupo ako sa gitna ng stage at hinintay na tumugtog ang instrumental ng kakantahin ko. Naramdaman kong nasa likod na din ang mag partner na kinuha ni Steven na magiinterpretative dance sa kakantahin ko.  Pagtapat ng malamlam na ilaw sa amin ay siyang hudyat na rin para magsimula akong kumanta.

Take it slow but it’s not typical

He already knows that my love is fire

His heart was a stone, but then his hands roam

I turned him to gold and I took him higher

But I’ll be your daydream

I’ll wear your favorite things

We could be beautiful

Get drunk on the good life

I’ll take you to paradise

Say you’ll never let me go

Deep in my bones I can feel you

Take me back to a time when we knew

Hideaway

We could waste the night with an old film

Smoke a little weed on the couch in the backroom

Hideaway

S

ay you’ll never let me go

Say you’ll never let me go

A

h ah ah

Ah ah ah

Ah ah ah

Say you’ll never let me go

Say you’ll never let me go

Say you’ll never let me go

Ah

Ah

Say you’ll never let me go

Deep in my bones I can feel you

Take me back to a time when we knew

Hideaway

We could waste the night with an old film

Smoke a little weed on the couch in the backroom

Hideaway

Say you’ll never let me go

Say you’ll never let me go

Ah ah ah

Ah ah ah

Ah ah ah

Say you’ll never let me go

Say you’ll never let me go

Hindi ko alam kung na-justify ko ba ng maayos yung performance ko but I feel fulfilled after. Aba, dapat lang ’no! Nag effort ako na sunayaw hindi lang basta kumanta. I’m pretty sure hindi inexpect ng mga nanduduon na audience na gagawin ko ang ginawa ko kanina.

Para nga akong nangse-seduce kanina ng tanggalin ko yung mask na suot ko. Paano kasi, ramdam na ramdam ko yung malagkit na titig sa akin ni Lucien out of everyone na nanunuod sa akin. Hindi ko nga alam kung namalik mata lang ba ako pero dahil nga malapit sa stage si Lucien, nakita ko siyang nag manspread at tinitigan ako na parang may binabalak. Imbis na kabahan, naexcite ako sa isipin na ’yon. Gosh!

Ang best part para sa akin sa performance na ginawa ko is ng patayan nila ako ng spotlight para bigyang daan ang sinag ng blue moon na saktong lumabas din mula sa kanina’y pagtatago niya sa ulap at binigyang liwanag at dramatic effect ang pagsasayaw ko na sinabayan pa ng mga nahuhulog na rose petals na siyang pinaki usap ko kahapon kay Steven para sa pasabog ko na performance.

So far, all throughout ng performance ko naging ayos naman ako. ’Yun nga lang, ng tumingin ako sa buwan ng sumasayaw na ako, pakiramdam ko may nangyaring something sa mga mata ko pero not sure since impossible naman na may kung anong magic na ginawa sa akin ang asul na buwan.

Pagbalik ko sa backstage, nagulat ako sa higpit ng yakap ni Steven sa akin compare sa kanina. May pahawak pa nga siya sa cheeks ko at titig na titig sa mga mata ko pero agad ko ’yung pinutol dahil naalala ko bigla yung usapan namin ng kambal. Kailangan ko ng makauwi agad! Nasaan kaya sila?

Agad akong lumabas ng venue at hinanap ang kahit na sino sa kambal sa bawat room na pasukan ko pero hindi ko sila makita.

Kainis! Nasaan sila? Sila ’tong unli kung magpaalala na after ng performance ko iuuwi agad nila ako dahil hindi ako pwedeng abutin ng 12 midnight dito and looking at the time, 11:15 na. Geez!

Ako na nga lang uuwi mag-isa at bahala na bukas kung mapagalitan nila dahil aawayin ko rin sila sa hirap sa paghahanap sa kanila.

Palabas na ako ng building ng makarinig ako ng alulong ng aso. Alam kong nasa malayo ito pero sapat para makaramdam ako ng kaba. Shit talaga. Tatakbo nalang ako pauwi!

Tumingala muna ako sa asul na buwan bago nagsimulang lumakad ng mabilis palabas sana ng Wolfgang ng makarinig ako ng ilang mga kaluskos malapit sa akin.

Napahinto ako sa paglalakad para luminga sa paligid at ng wala akong nakitang nakasunod sa akin, nagpatuloy ulit ako sa paglalakad pero paulit-ulit lang ang nangyayari hanggang sa talagang kinain na ako ng takot at nag decide na tumakbo na.

Nagrerecite na ako ng mura dahil bukod sa kinakabahan ako sa kung ano man ang kumakaluskos na ’yon, ewan ko pero ramdam kong marami sila at natatakot akong magkamali ng lakad dahil kung hindi, game over na. Kaso ewan ko ba malakas talaga ako sa kamalasan ay natapilok ako. Shit ano yun? Para bang mang sinadya akong tapikin!

Napaupo ako sa lupa bigla nalamang tumambad sa akin ang isang naka ngising lalaki na kung hindi ako magkamali ay isa sa mga nasa party kanina.

Glow-in-the-dark ang suot niyang contact lens na red na ipinagtaka ko kasi hindi ako aware na may ganito palang klase pero ang nagpakaba sa akin ay ang ginawa niyang pagdila sa ibabang labi niya na parang kakain ako at dahan-dahang lumapit sa akin.

“Totoo palang merong moonwalker .”

“Anong ssinasabi mo?” kinakabahan kong tanong habang umaatras palayo sa kanya.

“Ang turo sa amin kapag naging mate mo ang isang moonwalker, ikaw ang magiging pinaka malakas sa pack,” inangat niya ang baba ko gamit ang dulo ng daliri niya at bahagyang hinaplos ng hinlalaki niya ang ibabang parte ng labi ko.

“Gawin mo akong Alpha,” utos niya at tumitig sa mga mata ko at akmang hahalikan na sana ako ng may magsalita.

“Sandali, gusto din naming matikman ang moonwalker! Bihira ang tulad niya kaya dapat maghati-hati tayo sa pagtikim sa kanya,” sabi ng nagsalita sa likuran ko na lumevel sa akin at inamoy ang leeg ko.

Nandidiri kong iniwas ang sarili ko at lumayo sa kanila. Nagulat ako ng marealise na pito silang lahat na mukhang mga naka drugs na nakapalibot sa akin. Mukhang gutum na gutom silang nakatingin sa akin.

First of all, anong moonwalker pinagsasasabi ng mga ito? Ako? Hindi naman ako fan ni Michael Jackson at mas lalong hindi ako marunong mag moonwalk! Second, anong pack? Alpha? Hindi ko sila maintindihan. Hindi ba dapat sa movies lang applicable ang mga terms na ito pero bakit kung sabihin nila parang normal lang sa kanila? Mga mukhang naka drugs yata ’tong mga ito at hindi basta lasing lang!

Pero anong gagawin ko? Ang dami nila at hindi ko alam kung tama ba ang naiisip ko na balak nila akong pagsamantalahan because what the fuck? Papakamatay nalang ako kesa pumayag sa gusto nila. Nakakadiri!Putcha! Hindi ko din gusto yung mga amoy nila, nasusuka ako langhapin.

Napatingin ako sa relos na suot ko at shit talaga. 11:30 na! Kailangan ko ng makatakas sa mga ito at makauwi ng ligtas sa bahay!

Nakipag sipaan at tulakan ako sa kanila para protektahan ang sarilo ko ng subukan nila akong cornerin dahil seryoso nga ang mga gago sa balak nila. Ang nakakainis pa, narealise kong hindi sila lasing! Talagang gusto lang nila ako babuyin! Mga walang hiya! Ganuon pa man, napalitan ng takot ang inis lo ng makita kong isa-isa silang magbago ng anyo sa harapan ko. Shit!

Putangina! Naging malalaking aso sila na katulad sa mga nakikita kong nakatambay sa labas ng bahay ko mula ng dumating ako sa Blue Stone. Tangina!

Paano nangyari ’yon? Gago! Nananaginip ba ako o lasing ako? Fuckshit! Wag ninyong sabihin na all this time, hindi pala mga aso ang nakikita ko kundi mga taong-lobo dahil putangina, walang laban ang isang ordinaryong tao gaya ko sa kanila!

“Gusto mo ng laro? Sige! Pagbibigyan ka namin. Tumakbo ka hanggat kaya mo pero kapag nahuli ka namin, gawin mo ang utos ko at hindi lang ako ang magpapaligaya sa’yo kundi lahat kami na hahabol sa’yo,” sabi ng lalaki sa akin kanina na ngayon ay werewolf na at nakangisi sa akin.

Putangina! Anong laro? Hindi ito laro! Buhay at virginity ko nakasalalay dito. Gago!

Ito ba ang dahilan kung bakit kinukulit ako ng kambal (at pina alalahanan nila Tito Amiro) na kailangan kong makauwi bago mag 12? Ito ba ang dahilan? May alam sila tungkol dito? Pero bakit hindi nila ako sinabihan? Shit talaga! Kung sana hinintay ko nalang ang isa sa kambal na mahanap ako at ihatid ng bahay, siguro hindi ko makikita ang nakaka gulat at nakaka takot na bagay na ito sa buhay ko.

Gusto kong bumalik sa venue at humingi ng tulong kahit kanino na makakakita sa akin pero hindi ko alam kung saang parte na ako nitong mala-Silent Hill forest ng Wolfgang dahil sobrang dilim na at dahil wala akong makitang iba habang humahangos ako sa pagtakbo habang nakasunod sila sa akin na ngayon doble na ang bilis sa pagtakbo nila dahil they’re in their wolf form, hindi ko maiwasan na hindi maalala yung nangyari sa akin a few days before my 13th birthday.

Shit, please! Someone save me!

Napasigaw ako sa takot ng tuluyan na nila akong maabutan pero agad ’tong pinigil ng nasa likuran ko gamit ang palad niyang tinakip sa bibig ko. Sinubukan kong magpumiglas pero malakas ang nakahawak siya at automatic na namasa ang mga mata ko sa takot at inis sa sarili ko. Kung sana lang mas binilisan ko ang takbo hindi nila ako maaabutan! Hindi sana mangyayari ang mangyayari na gagawin nila sa akin ngayon na nahuli nila ako.

“Gameover,” bulong ng tumatayong leader sa akin at hinipan pa ang tenga ko na nagbigay kiliti sa akin. Back to his human form na siya at dama ko ang hubad na katawan niya na siyang sinasandalan ko. Grabe ang hawak niya sa bewang ko. Wala talaga siyang balak pa na pakawalan ako.

Isa-isa na din nagta-transform pabalik sa human form nila ang ibang kasamahan niya.

Mga nakangising lumapit sa akin ang mga kasama niya na kapwa niya nakahubo at hinawakan ako sa iba’t-ibang parte ng katawan ko. Muli kong sinubukan na magpupumiglas dahil nandidiri ako sa balak nilang gawin pero wala din akong magawa at the same time dahil marami sila at malakas. Walang laban ang lakas ko sa kanila. Isa laban sa pito? Help, please! Anyone? Nasaan ba si Lucien kapag kailangan ko? Speaking of Lucien…

“Pakawalan ninyo ako! Ano ba? Please, hindi ako magsusumbong na ginawa ninyo ito basta pakawalan ninyo lang ako!” makaawa ko pero parang mas lalo silang ginanahan sa balak nila sa akin dahil sinimulan na nilang dilaan ang katawan ko. Walang pakialam kung malinis iyon o hindi. Ang mahalaga sa kanila ay magawa ang gusto nila sa akin.

“H’wag!” naiyak na ako ng maramdaman ko ang kamay ng leader nila na nasa luob na ng suot kong pantalon at malapit na sa kaselanan ko ng biglang may marinig kaming lahat na alulong. Malakas ngunit hindi ko magawang matakot.

“Shit, si Al!” sabi ng lalaking napatigil sa pagdila sa hita ko. Sino daw? Al? Hindi ba’t si Lucien ’yon?

“Ano pang hinihintay ninyo? H’wag ninyong hayaang makalapit siya dito kung ayaw ninyong masayang sa wala ang pagod ninyo para lang matikman ang moonwalker,” sabi ng leader sa kanila na siyang agad nila tinalima.

“H-Hindi mo ba sasamahan ang mga kasama mo? Baka matalo lang agad sila ng hindi ka kasama,” pambubuyo ko pero agad niyang nakuha ang balak ko.

“Kaya ko nga sila pinaalis para masolo kita. Ako muna ang titikim sa’yo bago sila.” sabi nito bago ako itulak paupo sa lupa at patungan ako, “Akin ka na ngayon, moonwalker.”

Pinupog niya ng halik ang leeg ko at dibdib ko habang nakaharang ang palad niya sa bibig ko para hindi ako makagawa ng kahit na anong ingay sa ginagawa niya sa akin.

Nakarinig kami ng mga pag angil sa hindi kalayuan kung nasaan kami. Maya-maya ay nabigla ako ng may tumalsik na duguang katawan malapit sa amin.

Napalunok ako sa takot. Nakita ko pa ’tong tumingin sa amin bago ito nawalan ng malay o buhay. Despite sa balak nila sa akin kanina gusto ko pa rin itong tulungan.

Napasinghap ako ng maramdaman ko ang labi ng lalaking naka paibabaw sa akin sa labi ko. Nanlaki ang mata ko ng tuluyan nitong sirain ang damit ko. Tanda na minamadali na nito ang balak niya sa akin kaso isa pang katawan ang muling tumalsik malapit sa amin at inis ng umalis sa pagkakapatong niya sa akin ang leader.

“Istorbo,” inis niyang sabi bago nag shapeshift pabalik sa kanyang wolf form. Maya-maya nakita kong papalapit sa amin ang isang malaking aso na pamilyar sa akin.

Wait, totoo ba ’to? Anong ginagawa ng asong ito dito? Ito yung laging nakakapasok sa bahay ko for some reason at tumatambay sabay alis pagdating ng umaga!

Duon ko lang napansin na may dugo ito sa bibig niya at bago siya sugurin ng leader na sa tingin ko ay siya nalang din natitira sa mga kasamahan niya ay tumingin ito sa akin. Galit itong umangil at ng ibalik niya ang tingin sa leader ay walang awa niya itong binalibag ng binalibag. Hindi niya ito tinigilan hanggat hindi malala ang lagay nito kumpara sa mga kasamahan niya kanina.

Ang lakas niya grabe! Parang siya ang Alpha!

Medyo kinabahan ako ng dahan-dahan itong lumapit sa akin dahil well, kahit nakasama ko na siya sa bahay ng ilang beses at mukhang maamo siya ng mga panahon na iyon, hindi ako nakakasiguro kung siya nga talaga itong kaharap ko ngayon at wala akong balak na lapain. Baka kasi, kahawig lang ito ng asong pumapasok sa bahay ko.

Wait, aso nga ba talaga after ng nalaman ko kanina? Plus, nasaan si Lucien? Binanggit ng mga lalaking ’yon kanina ang pangalan niya maliban nalang kung ang asong ito ay aso talaga at pagmamay-ari ni Lucien compare sa mga lalaki kanina na nagtangkang pagsamantalahan ako, hindi pula ang mata niya hindi gaya nila na nag shapeshift na lahat pula pa rin ang mga mata.

Nahigit ko ang paghinga ko ng lumapit ito sa akin at marahang dinilaan ang kamay ko, ang leeg ko at maya-maya pa ay pumatong na ito sa akin dahilan para mapahiga ako sa bigat niya. This time, dinilaan niya ang mukha ko dahilan para mapapikit ako kaso habang tumatagal parang nagiging sensual ang ginagawa nitong pagdila sa akin at ng idilat ko ang mga mata ko dahil bigla akong nakaramdam ng labi na humalik sa labi ko ay nanlaki ang mata ko sa gulat.

“L-Lucien?” si Lucien na ’yon na nakahubad. It was no longer the dog that used to visit me in my house on random nights and that’s when I realised, shit. He’s a wolf too!

“Ready to take your punishment, mate?” nakangising tanong nito sa akin bago ako muling siniil ng halik sa labi.

---

A|N:

Posted:  December 10, 2018 at 2:10 AM

Haba ng update ’no? Anyway, yung latin na nabasa ninyo kanina ay ipina translate ko lang sa Google so I’m not a hundred percent sure kung tama ba pero ang ibig sabihin ng mga katagang iyon ay:

Lead a reign

Under the moonlight

For the young will

Fight with blood

Share lang. Hahaha! Feel free din to listen sa Fee Ra Huri. Promise, maganda siya! Anyway, ’til next update! Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 16: MARKED

“Paanong…?” mixed emotions kong tanong. Hindi ko alam kung matatakot ba ako dahil katulad ni Lucien ang mga lalaking ’yon na balak akong gawan ng masama kanina or matutuwa dahil niligtas niya ako sa kanila despite na enemies kami on a regular day.

Walang pasabi niya akong pinasan sa balikat niya na parang isa lang akong sako ng bigas. Puta! Parang ang gaan ko lang sa kanya ah?

“Ibaba mo ako! Lucien ano ba? Uuwi pa ako! At saka hindi ka ba nahihiya? Nakahubad ka kaya! Ano nalang iisipin sa atin kapag may nakakita sa ating dalawa?” inis kong sita habang pilit na kumakawala sa pagkaka pasan sa kanya. Although hindi ko itatangging hindi ako natu-turn on sa kanya.

Ganuon pa man, kinakabahan pa rin ako sa pwede niyang gawin sa akin. Hindi naman kasi ako bingi para hindi ko marinig ang sinabi niya kanina na about sa punishment ko. Tangina akala ko yung hindi niya pagpansin sa akin kahapon ang punishment niya sa akin? Hindi pa pala iyon ’yun?

Walang nagawa ang pagpupumiglas ko sa kanya dahil lalo lang niyang hinigpitan ang pagkaka pulupot ng braso niya sa hita ko.

Hindi ko kita ang daang tinatahak namin dahil nakabaligtad ang posisyon ko sa balikat niya at ng subukan ko naman na i-angat ang sarili ko para makita ang nasa harapan ay agad akong nahilo. Saan ba ako dadalhin ng lalaking ito?

Hindi kaya balak niya akong gawing hapunan kesa sa mga balak kanina sa akin ng mga lalaki kanina? Aba, mas matindi pala trip ng lalaking ito! Kailangan kong makaisip ng paraan para hindi niya ako kainin.

“Lucien! Ano… alam mo? Kung balak mo akong gawing midnight snack, hindi ako masarap! Vegetarian ako! Hindi ako malasa!” sabi ko and my gosh! Kung anu-ano na ’tong pinagsasasabi ko pero go lang! Buhay ko nakasalalay dito sa lalaking ito.

Huminto siya ng marinig niya ang sinabi ko. Yes! Effective! Buti nalang at mabilis akong mag-isip.

“Talaga? Hindi ka masarap?”

“Oo! Madalas akong kumain ng gulay kaya hindi mo gugustuhin lasa ko.”

“Hmm?” sabi lang nito bago ibahin ang posisyon ko sa kanya and the next thing I know, sinandal niya ang likod ko sa isa sa mga punong nanduduon habang nakatitig sa akin. Napalunok ako at naiilang na nilayo ang tingin ko sa kanya kaso pilit niya akong pinaharap pabalik sa kanya.

“Kahit anong gusto mo gagawin ko, Lucien! Wag mo lang akong kainin please!” naiiyak na ako, paano kasi knowing Lucien alam kong ibang klase kabaliwan nito kaya hindi na ako magugulat kung gusto talaga niya akong kainin ng literal.

Ngumisi lang siya at muling hinalikan ang labi ko. Hindi sinasadyang napa ungol ako at napa higpit ang kapit ko sa balikat niya habang lumalalim ang halik niya sa akin.

“I hate that you’re so weak and yet I also want it so you can rely on me. Call me, beg for me, want me like you can’t do anything without me by your side,” sabi niya bago sunggaban ng halik ang parte ng leeg ko kung saan ako hinahalikan ng lalaki kanina. I could feel his teeth grazing on my skin.

“Lucien!” napasigaw ako sa panic ng tuluyan niyang sirain ang medyo sira ko ng damit kanina. Fuck the clothes! I am naked! What if someone sees us?

Napasinghap ako ng muli siyang magstart maglakad habang buhat-buhat ako at panaka-naka akong hinahalikan. Fuck, this position and the fact we’re outside naked, it is so making my body temperature rise in shame and excitement on the idea of what if, talagang may makakita sa amin. What will he do? What will be his reaction?

Agad kong siniksik ang mukha ko sa leeg niya ng tumigil kami sa halikan namin ’coz why the hell am I horny sa fact na baka nga lutuin ako ng gagong ito as his punishment?

“We’re here,” sabi niya dahil nakaidlip ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko alam kung nasaan na kami basta ang ang alam ko lang, nakalabas na kami sa masukal na part ng gubat at mas malakas dito ang sinag ng buwan.

Sinubukan kong tignan mula sa posisyon ko ang nasa harapan ni Lucien and to my surprise, nasa harap kami ng isang kweba na bato. Shit! Seryoso ba siyang dito niya ako papatayin at kakainin? Literal yata na gravestone ang gusto niyang paghimlayan ng buto ko para walang ebidensya.

“Lucien! Teka lang naman!” pagpipigil ko sa kanya ng lumakad siya patungo sa kweba but to my surprise ay isa pala itong bahay. What the actual fuck?

Dumiretso kami sa kundi ako nagkakamali ay kwarto niya and the fuck again? Sobrang angas ng kwarto niya! Gawa siya sa bato pero attic ang style na puno ng maraming libro at may—

“Shit!” napamura ako ng patalbog niya akong ihiga sa kama. Buti nalang malaki at malambot ang kama niya dahil kung nagkataon na nalaglag ako sa semento sasapakin ko siya. Napalunok ako sa kaba ng makita ko siyang ngumisi.

Walang nakabukas na ilaw sa kwarto niya pero maliwanag dahil sa sinag na buwan na siyang nagsisilbing ilaw namin dahil tumatama ito sa bintana na hugis bilog sa itaas na parte ng kwarto niya. Remember, attic style ang disenyo nito.

“Are you ready to take your punishment, El?” dahan-dahan siyang lumapit sa akin sa kama at ako naman itong mabilis pa ang kilos sa taong nadapuan ng ipis sa katawan ay lumayo agad sa kanya.

“Ha? Sabi ko naman sa’yo kanina, di ba? Hindi ako masarap kainin!” shit. Seryoso talaga siya na kakainin niya ako!

Kung bakit naman kasi wala akong maisip na paraan para baguhin ang desisyon niya na kainin ang tulad ko. Although nakapagtataka lang na dito niya ako dinala sa kwarto niya kung balak niya akong lutuin maliban nalang kung— shit.

Wait, wala naman siyang sinabi sa akin na kakainin niya ako. Ako lang ang nag assume na kakainin niya ako literal. Kinakabahan akong tumingin sa kanya. Hindi kaya… oh my gosh! Balak niyang mag jumping jacks kami? Pero hindi ba ang awkward iyon? Seryoso ba siya na gusto niyang gawin iyon sa gaya ko eh lalaki ako! Hindi naman ako gaya ni Mina plus anong mapalala niya sa akin kung sakaling gawin namin iyon maliban sa virgin pa ako? Oh gosh!

Mukha kaming tanga na dalawa na nagiikutan kasi siya itong gutom na gutom na excited akong kainin at ako itong takot na takot at gusto lang na makauwi ng bahay.

“Do you feel it, El?”

“Ang ano, Lucien? “

“Your desire for me tonight. For us, mate ,” binigyan niya ako ng isang makahulugang tingin at bago pa ako makasagot ay nakalapit na siya sa akin at marahan niyang hinawakan ang pisngi ko na siyang nagbigay kilabot sa buong sistema ko dahilan para mapasandal ako sa pader.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo! At saka, anong mate? Hindi ako mate mo! Hindi ako tulad ninyo o mo na—” hindi ko natuloy ang balak kong sabihin dahil nakita ko ang pagiiba ng awra niya. Shit na dila ito oh.

“What? A monster?” kalmado niyang tanong pero ramdam ko ang galit at muhi sa mga salitang binitiwan niya.

Ilang beses akong napalunok at hindi ko na dama ang paghinga ko sa takot. Shit. Bakit ko ba kasi sinabi ’yon? Actually, wala naman sa isip ko na halimaw siya kasi tinulungan niya ako despite na hindi naman talaga malinaw ang status naming dalawa, bukod pa dito yung ilang beses niyang pagpunta sa bahay ko (kung siya nga din talaga ang asong ’yon) ay hindi naman niya ako sinaktan at kahit nakakainis siya, alam kong hindi siya isang halimaw para sa akin.

“Hindi naman sa gan—”

“Then, what do you think you are?” bumalik sa akin ang ipinaramdam ko sa kanya dahil sa tanong niyang ’yon.

Simula ng mapunta ako sa lugar na ito at sa mga nangyari sa akin lately, sino o ano nga ba ako? Weird talaga nitong sitwasyon ko ngayon.

“You can’t be a moonwalker if you’re not one of us. If you’re not like me,” he caress my cheeks at saka ’yon magkabilaan na hinalikan pababa ng leeg ko.

“ Lucien… “

Napailing ako habang nagpplay sa utak ko ang sinabi niya. Impossibleng maging tulad niya o nila ako.

Hindi ako nagsshapeshift tulad niya, nila, or so I thought? Pero napaka impossible talaga! At, ano ba ’yang moonwalker na iyan na sinasabi nila at kanina ko pa naririnig na tinatawag ’yan sa akin?

“It’s about time you become mine now, El” ani Lucien, habang walang awang pinagdidiskitahan ang leeg ko dahilan para mapaungol ako. Imbis na itulak siya palayo, nakayakap pa ako leeg niya at hinahayaan lang siya na gawin ang gusto niya sa akin.

Saglit niya akong hinalikan sa labi ng buhatin niya ako paharap sa kanya at magtitigan kami mata sa mata. Duon ko narealize na halimaw man ang tulad niya sa mata ng mga ordinaryong tao, hindi ko lang siya gusto, mahal ko siya. I unknowingly fell for this bad boy’s antics towards me.

It may seem odd pero alam ko na ng unang kita ko palang sa kanya, siya na yung itinakda para sa akin at ayaw ko lang itong aminin sa sarili ko dahil ayaw kong maniwala na totoo nga ang kasabihang heart recognizes the soulmate first at na may isang tulad niya na para sa akin dahil baka isa lang itong panaginip at kapag ako’y nagising, masasaktan lang ako.

“ Aah! F-Fuck, Lucien! “ sigaw ko sa sakit ng maramdaman ko ang matalas niyang pangil sa batok ko matapos niya ’yun kagatin ng wala man lang abiso. Walang hiya talaga! I could even feel his smirk on my skin.

Napasabunot ang kaliwa kong kamay sa buhok niya habang pilit ko namang itinutulak ng kanang kamay ko ang balikat niya para bahagyang kumawala sa kanya pero wala itong silbi dahil sobrang higpit ng pagkaka lingkis ng mga kamay niya sa bewang at sa batok ko.

Wala akong nagawa kundi ang umiyak nalang sa sakit at hayaan lang ang ngipin niyang nakabaon sa balat ko habang hinahabol ko ang paghinga ko.

I suddenly felt hotter than before lalo pa ng makita ko ang shadow namin sa pader.

“ Lucien… “

Marahan niya akong hiniga sa kama at pumaibabaw siya sa akin. Kita ko sa likuran niya ang asul na buwan at ng ilipat ko sa kanya ang tingin ko ay nakita ko ang pagnanasa sa kanya.

Saglit kong nilayo ang tingin ko sa kanya at napakagat sa labi ko. Mas randam ko na ngayon ang paghapdi sa parteng kinagat niya. Feeling ko kagat-kagat niya pa rin ito.

Hindi ko din maintindihan ang sarili ko kung bakit kahit na nakita ko siyang may dugo sa bibig niya hindi ko mapigilang hindi ma-arouse. Fuck! Hindi ba dapat makaramdaman man lang ako ng unting takot? But here I am, horny as hell.

“You will never dare to leave my side and the pack ever again after tonight, El. We’re each other now until one of us dies,”

Tango lang ang naisagot ko habang hinahayaan lang ang mga labi namin ang mag usal sa lengguaheng kami lang ang nakaka intindi.

“Fuck, your scent is really driving me insane,” dinilaan niya ang leeg ko papunta sa balikat ko at pababa sa dibdib ko kung saan ng matamaan ng dila niya ang kaliwang nipple ko ay walang pakundangan niya itong sinipsip na parang sanggol na uhaw sa gatas ng ina.

Napakagat ako sa labi ko sa pagpipigil kong gumawa ng ano mang ingay sa ginagawa niya sa akin. Pero shit. Hindi ko maipagkakailang sumasang-ayon ang katawan ko sa kanya at sa ginagawa niya.

“ A-Ah!… mmh… Lucien! “ ungol ko ng pisilin niya ang kanang nipple ko at ilipat ang labi niya duon at ’yun naman ang sipsipin.

Makailang ulit niyang sinipsip ang dibdib ko hanggang sa magsawa siya at dumila pababa ng puson ko at ’yun naman ang sunod na nilaru-laro. Napaliyad ako at makailang beses na umungol habang pinapakiusapan siya na tumigil na pero dahil ayaw niya tumigil eh sinabunutan ko siya sa pag-asang titigil na siya but he took that as a good sign and continue abusing my belly button.

“Lucien!” suway ko ng bumaba ang kamay niya sa hita ko malapit sa ari ko.

“Ssh, relax and  let me have you, baby,” bulong niya kaso dahil nahihiya ako na makita niya ’yon kahit na kanina pa ako naka hubad, tinakpak ko ’yon ng kamay ko.

“Don’t cover it!” inis niyang sabi at inaalis ang pagkakatakip ng kamay ko sa ari ko.

“Lucien, no!”

“If that’s what you want.” ngumisi siya sa hindi ko malamang dahilan at lumapit sa akin— as in sobrang lapit at saka pinagdiskitahan ang leeg ko.

The kisses, the licks. I know for sure these will result on hickeys tomorrow but shit, it feels so good para mapakapit ako sa braso niya habang ang isa kong kamay ay nakasabunot uli sa buhok niya. My toes are already curling too. It’s that good.

“ Hmm… “ ungol ko ng bumaba uli ang labi niya sa dibdib ko at maramdaman ang tip ng dila niya na nilalaro ang left nipple ko.

“ Fuck, “ hindi ko na nagawang magsalita pa uli when he crashes back his lips to mine. It’s deep yet sweet. When our lips parted, there was a line created from our mixed saliva as I was catching my breath. Damn, that was hot!

Bumaba siya uli sa belly button ko at muli ’yung pinag diskitahan. Nakikiliti ako na hindi ko mawari. Para kasing may nasa luob ng tiyan ko na gustong lumabas. Nilaro ng daliri niya ang kanang nipple ko habang ang isa naman niyang kamay ay pinadulas niya pababa sa naka bukaka kong hita at makailang ulit na hinimas-himas iyon.

Napaigtad ako ng maramdaman kong nilalaro niya ang scrotum ko pero mabilis niyang pinigil ang paglayo ko sa kanya sa pamamagitan ng paghawak sa bewang ko at tinignan ako ng masama dahil sa ginawa ko.

“L-Lucien, let’s stop this..” sabi ko between our heated bodies, trying to knock some senses for the both of us. Wala naman kasi kaming relasyon para gawin namin ito plus may Mina siya. Ako hoping lang sa side.

“No! We can’t! I can’t let you get away! I’ve been wanting and waiting do this with you for awhile now!” galit niyang sabi na nagbigay ng kaba sa akin lalo na ng mapansin ko ang naglabasang ugat sa katawan niya lalo na sa leeg niya. Uh-oh.

“Lucien! Mali ito! Wala namang tayo!”

Bakit ba kasi sa dinami-dami, impossible namang sa akin niya lang naisipan na makipag talik like, why? Isa pa, hindi kami parehas. Werewolf siya, tao ako (or so I want to think I am).

I was cut off with my thoughts when he suddenly grab mine and played it with his big hands. I absentmindedly, bit my lips to calm myself down but there’s no way he would let me do it when he licked the tip of my penis and put it inside his mouth which send shivers to my spine. Like, what the hell? Napalunok ako at nagsimula ng maging clouded ang isip ko at tanging si Lucien nalang ang malinaw kong nakikita na siyang natatamaan ng sinag ng buwan.

“ Fuck… L-lucien.. Ngh.. “

Nadedeliryo na ako sa sarap sa pinaghalong pagtatrabaho ng bibig at kamay niya sa ari ko and I was so ashamed when I suddenly came in his mouth. Shit, what was I thinking? Halos manlaki ang mata ko sa gulat ng imbis na idura niya ’yon, he fucking swallowed my cum and looked me in the eyes witch such amazement.

“Preaching about how we shouldn’t be doing this and yet coming unexpectedly is quite unfair to me, don’t you think?” he squeezed my mouth open and let the tip of his tongue playfully lick mine until I can no longer resist and plead him to kiss me.

“That’s it, baby. I want you to beg,” he said licking my earlobe before going down in between my thighs again, licking the tip of my dick and smirking.

It wasn’t like my first time seeing his top part naked but is is enough to make me crave. It must have been because of the moon.

Pinagmasdan ko ang mukha niya, pababa sa adam’s apple niya, pababa sa abs niya at sa tinatawag nilang treasure’s trail na may mumunting buhok at napalunok ako ng makita ang alaga niya. Holy geezers! Pray for me! I don’t think it’ll fit! Like, seriously!

“Lucie! Teka lang!” awat ko sabay umaatras palayo sa kanya pero ang gago natawa lang sa sinabi ko at hinila ako pabalik sa pwesto ko. He looked at me like his dick is something only I can take.

“My, my. You wanna know why your punishment was delayed, baby, when I could’ve make you suffered the moment you bumped me when we first met?” tanong niya sabay haplos sa pisngi ko.

Umiling ako at mahina siyang natawa habang nakatingin pa rin sa akin with his lustful eyes. Bakit nga ba? Pinagtataka ko rin iyon sa totoo lang dahil na rin sa mga naikwento sa akin nila Kuya Ori.

“It is because…”

“ Ahh!… Lucien! “ napakapit ako sa braso niya habang nakapiing naman isa ko pang kamay ng maramdaman ko ang isang daliri niya na pumasok sa butas ng pwetan ko.

“.. I rather do this as your punishment..”

“Mmh..” napapikit ako uli ng isa pang daliri niya ang ipinasok niya sa akin.

“.. than humiliate you infront of everyone.”

“ Fuck, “ isa pang daliri ang idinagdag niya, making my insides full. Parang pinupunit ang luob ko. Shit na daliri ’yan!

“Because I want you all for myself. I want you to be mine. I want you to humiliate you and be the only one to see your humiliated face while I fuck you. The moment I saw you, I knew you, I need to you, I want you… want you to be mine and be the one to have my offsprings. That, that is the punishment I have since we’ve cross paths. I’m glad, my plan worked out and now, here you are,” he says, proud, as he pushed one last finger inside and started to finger fuck my hole.

“ Mmh.. n-no.. I.. Lucien! “ I feel so humiliated just like what he wanted me to feel as he finger me with no chance of stopping until I am begging, crying for him to stop.

I felt his lips curved into a smirk as he licks my saliva that had already rolled over to the sides of my wide open mouth which can’t stop moaning in pleasure.

“Thats it, El. Say name and I’ll give you want you want. You want my babies? I’ll give it all to you. Just what you want and I’ll give it,” he says, kissing me while continueing to fuck my hole with his fingers. His tongue played with mine like how it should be.

I finally was able to catch my breath when he pulled out his fingers away before I even reach heavens and was also left empty because of it. But not for long though, when he put me on such shameful position where I look like a dog kneeling on top of his bed. Fuck, I hate to admit it but I want him to humiliate me more. I want more of Lucien.

He bent next to my ass and licked my hole. Napahawak ako sa headboard ng kama niya sa gulat at napa ungol sa sarap. Ewan ko ba bakit hindi ako nandidiri sa ginagawa niya. I should, right? But it’s too good!

“Say, do you want me, El? Do you want my babies?”

“Baki— ugh! Aah.. “ I can feel my eyes rolling ng maramdaman ko ang tip ng ari niya na iniikot niya sa butas ng pwet ko. I gulped ib mixed fear and excitement.

“Answer me.”

“Hibang ka ba, Lucien? Lalaki ako pap— Ungh! F-Fuck… s-stop! N-No! Lucien, ang s-sakit! Dahan-dahan lang, please… “ sabi ko ng bigla niyang ipasok ang dulo ng ari niya sa akin. Para akong pinupunit kaya lalong humigpit ang hawak ko sa headboard at narinig ko ang makamundong pag ungol ni Lucien na halatang nasasarapan sa ginagawa niyang pagpasok sa akin.

Napaluha ako ng marealise kong punit na ang once tight hole ko. Shit, V card holder no more. Kasunod nu’n ay ang pag agos ng mainit na likido pababa ng hita ko na hindi ako pwedeng magkamali na dugo ’yon.

Hinila niya ang kamay ko na nakakapit sa headboard at dahil sa ginawa niyang ’yon mas nagkaruon siya ng pwersa na maipasok ng buo ang kanya sa akin dahil wala na akong makapitan pa para pigilan siya sa pagsira ng tuluyan sa virginity ko.

“ Tama na! P-Please, ah! Take it out… hindi ko na kaya sagad na, Lucien! Mmh! Ngh! Aaah! “ pagmamaka awa ko pero parang wala siyang narinig. The next thing I knew, he was fucking me rough na para bang I wasn’t a virgin minutes ago while he jerk off my dick with his free hand. The feeling was unexplainable. Masakit pero masarap.

“Fuck, El! You’ve got such good ass perfect for fucking and bearing my child,” bulong niya, as he continue to fuck me from me from behind and jack off my stiff cock.

“ Hmp!.. Ha!.. Ha!… Aah! “ ungol ko habang pabilis ng pabilis ang pag ulos niya mula sa likuran ko as his dick becomes bigger and bigger inside me which drives me insane when he suddenly pulled my hair.

“Say, who owns you, El?”

Hindi ako sumagot kaya ang kapalit nu’n ay ang pagbagal niya sa ginagawa niyang pagbayo sa akin na siyang kinainis ko.

“What?” pilyong tanong niya na nakangisi pa ng lingunin ko siya sa inis ko.

“I asked you a question, right? Answer me, El. Who owns you? Whose gonna be your baby daddy, hmm?” panunukso niya ng mas binagalan niya ang ritmo niya sa pagbayo. I just want to reach my high!

“Ugh! L-Lucien!” frustrated kong tawag sa kanya ng bigla nalang siyang huminto siya sa ginagawa niya.

“Yes, baby?” inosente niyang tugon sa akin.

“I fucking hate you!”

“Yes, I am fucking you.”

“No, you’re not! You stopped!”

“And? What did I asked you earlier to I can continue?”

Inis ko siyang tinignan. My eyes getting all watery. This is fucking humiliating!

“Lucien.”

“Yes?” pilyo itong ngumiti sa akin at hinalikan ang balikat ko at kamay ko.

“I said, Lucien!”

“Lucien, who? What? Anong context natin dito, baby? Tell me,” sinubo niya ang daliri ko sa bibig niya and begun sucking it. I moaned because he sucked it good.

“Lucien Gage!”

“Is that it? You’re not going to say it properly?” tanong niya bago muling gumalaw sa luob ko at may tamaan na nagpa ungol sa akin kaso muli siyang tumigil ng magawa niya na ang gusto niya.

“P-Please, Lucien…” this time, I don’t care anymore kung ano isipin niya, I cried as he shushed me.

“Baby, don’t cry. You just have to answer me nicely and I’ll give you what you want… whatever you want. “

With glossy, lustful eyes, I replied, “Lucien Gage Neuschwanstein owns me.”

Ngumiti siya at inikot ako paharap sa kanya with his cock still inside me.

“Do I, El? Do I really own you now? Are you also accepting me to be your mate, hmm?”

Hinalikan niya ako labi ko pero inilayo niya din agad, dahilan para habulin ko ito at kusang ipulupot ko ang kamay ko sa leeg niya. Hindi ko na maintindihan ang sarili ko. I just want to be fuck by him since he already took my virginity. Besides, I may also want his baby inside me. I don’t know.

“Mmh-hmm.”

“I want you to say it, El or I’ll look for another mate,” seryosong sabi niya at bahagyang niluwagan ang pagkakayakap niya sa bewang ko habang nakatitig sa akin. The thought of Lucien being with someone annoys me, most especially if si Mina ang naiisip kong ipapalit niya sa akin. Of course, hindi ako papayag at kahit nahihiya akong sabihin I’ll do it in a way na palaban pa rin.

“Okay then, go ahead. I was just thinking of changing my name to Eliel Neuschwanstein and have your babies just now but you seem— Mmh! “

“You made the right decision, baby. I’ll be the best husband to you and our child you could ever wish for,”

“ Aahh! L-Lucien! “ muli niyang binaon ang pangil niya sa batok ko to mark me as his from today until death, as he continues to plant our unborn child inside me.

---

A|N:

Posted: December 11, 2018 at 2:13 AM

So, walang pasabi itong update ko na ito na may BS pala. Hahaha. Anyway, hindi ko alam kung bitin ba or panget ito kasi wala, imagination ko lang so bear with it. Also, this might be the first and last BS for the story. And, nakita ninyo ba yung buwan? It’s a fucking crescent moon! Yay!

’Til next update! Stay weird everyone! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 17: ASTHER

Hindi agad ako nakabangon ng magising ako sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko dahil sa bigat at sakit ng buo kong katawan. Hindi ko alam anong oras ako nakatulog dahil believe it or not mukhang nag pass out ako sa ginawa namin ni Lucien. And speaking of the devil, ito siya ngayon at katabi ko na ginawa akong tandayan. Kainis. Bakit ang bango niya pa rin kahit na naghalo na yung scent namin sa isa’t isa and to be honest, parang mas lalong naging manly ang amoy niya.

Pinagmasdan ko ang mukha niya at maingat na hinimas ito. Ang swerte ko para magkaruon ng gaya niya sa isang tulad ko.

“Aww.” mahinang daing ko ng magawa kong makaupo at makaalis sa pagkakalingkis ng katawan namin sa isa’t isa ng hindi siya nagigising.

Muntik pa akong matumba ng tumayo ako pero buti nalang at nagawa kong maitukod ang kamay ko sa side table. Paika-ika akong lumakad papunta sa pintuan na sa tansya ko ay banyo. Bago ako tuluyang makapasok sa luob ay pinagmasdan ko ang kwarto at hindi pa rin ako makapaniwala na ang kweba na gawa sa bato ay bahay palang maituturing gaya ng sa isang normal na tao.

Napalunok ako ng makita ko ang sarili ko sa salamin na halos mapuno ng kulay pulang marka sa katawan at hinawakan ko ang batok ko na kinagat ni Lucien.

“Aw, shit!” ano ba kasing trip niya at kinagat niya ako? Balak ba niya akong gawin na kalahi niya ngayon pa’t “mate” niya na ako? Takte. Hindi ko ma-imagine hitsura ko or yung feeling kapag nagtransform ako bilang wolf.

Hinawi ko ang nakatakip na shower curtain para makaligo ako and to my surprise, bumungad sa akin ang isang bathtub at shower. Wow. Up to date talaga ang mga kagamitan sa luob ng kwebang ito.

Pinuno ko ang bathtub at lumublob sa maligamgam na tubig na kahit paano ay nagbigay ginhawa sa pananakit ng katawan ko. Parang mas gusto ko na yatang dumito nalang.

Hindi ko maiwasang hindi pamulahan ng mukha kapag naaalala ko yung mga nangyari kagabi sa pagitan namin ni Lucien. Hindi ko akalain na ang walang hiyang iyon ang makaka devirginize sa akin. Like, nasagi na rin naman before sa isip ko na gusto ko siya ang makakuha sa akin but fuck. Hindi ako makapaniwalang magkakatotoo iyon.

Pero, on a serious note, totoo din ba lahat ng mga nasaksihan ko kagabi?

’Yung shapeshifting thingy ng mga kalalakihan into a werewolf and Lucien being one of them? And on top of it, he’s the Alpha?

And, meron pa pala! About the moonwalker thing na itinawag nila sa akin. What was that all about?

Mahigit isang oras din ako sa luob ng banyo bago ko naisipan na umahon at magbihis dahil kung nagbabad pa ako ng matagal ay baka magkasakit ako. Niligpit ko ang mga nagkalat na damit namin ni Lucien at tinupi ito at kakapalan na ng mukha ang ginawa kong pagsuot ng damit niya na nahalungkat ko sa cabinet. Lahat ng damit niya ay malalaki at ito lang ang maliit sa mga iyon pero ewan ko ba. Mukha akong babae tignan na nagsuot ng boyfriend shirt. Takte. Wala akong makitang pajama na kakasya or short man lang kaya yung boxer short ko nalang ang isinuot ko kaya heto ako at shirt lang niya ang suot na nagmukhang dress sa akin.

Marahan akong lumabas ng kwarto dahil mukhang hindi pa gigising ang lalaking ito na sobrang sarap ng tulog na nakahiga na parang hari. Kung sabagay, malaki kasi ang kama niya.

Nagugutom na ako kaya magluluto muna ako bago ako umuwi at mag charge ng cellphone sa bahay. Malamang sa malamang baha na ng texts ang phone ko mula sa kambal. And speaking of them, saan kaya sila nagpunta kagabi?

Hindi pa ako tuluyang nakakababa sa hagdan ng may marinig akong pamilyar na mga boses.

“Buti at si Al ang kasama niya kagabi dahil kundi malilintakan kayo sa akin!”

“Pasensya na talaga, Asther. Hindi namin inaasahan ang pagdating nila.”

“Anong hindi? Nag-usap na tayo, di ba? Alam na nila, alam na niya, na yung sanggol na inilayo sa kanya nuon at si El ay iisa!”

“Asther, you have to understand na kahit anong pilit nating protektahan siya ay malalaman at malalaman nila, na kahit na sino na siya ang moonwalker! Matagal na siyang usap-usapan mula pa ng una siyang dumating dito sa Blue Stone. Hindi nakaka pasok ang tao sa lugar natin maliban nalang kung konektado sila sa isa sa mga nakatira dito dahil sa amoy na naiiwan sa balat ng nalalapitan natin.”

“At isa pa, mukhang hindi na talaga natin maitatago sa kanya ang tungkol dito. Kung kasama niya si Al kagabi ay sa malamang, naniig na sila. May alam na siya na hindi ordinaryong tao ito at maging siya.”

Bigla akong naestatwa sa kinatatayuan ko. Walang dudang ang mga boses na narinig ko ay galing sa kambal at kay Tita at pinaguusapan nila ang mga nangyari kagabi. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpakita sa kanila o hayaan muna silang mag usap at patuloy na makinig ng palihim.

“Puta!” hiyaw ko ng may lumingkis na braso sa bewang ko dahilan para mapatigil ang paguusap ng tatlo. Tumingala ako para tignan ang taong yumakap sa bewang ko at agad akong napa irap ng malaman ko kug sino ang sira ulong nagpakaba sa akin.

Tss. Sino pa nga ba?

“El!” tawag ng kambal sa akin na balak sana akong yakapin kaso pinigilan ni Lucien. Luh. Gagong ito. Alam ng nagaalala sa akin yung kambal dahil sa naudlot na pagkikita namin kagabi para ihatid ako pauwi.

Wala akong nagawa ng hawakan niya ang kamay ko at hilain papunta sa malaking sofa sa living room kasunod ang kambal at si Tita na umupo sa katapat na upuan. Uupo sana ako katabi niya kaso ang gago ay pinigilan ako at sapilitan akong kinandong sa kaliwang hita niya at agad na pinulupot ang kaliwang braso niya sa bewang ko. Para akong bata! Nakakahiya! Pwede naman kasi ako sa tabi nalang niya umupo wala namang akong gagawin na kung ano at saka akala mo kung sinong hari makabukaka kung sakupin niya ang sofa sa upo niya. Tinignan ko siya ng masama at nginisian niya lang ako.

“Now, explain.” authoritive niyang utos sa tatlong taong nasa harapan namin. Tignan mo ito. Hindi man lang marunong gumalang. Napaka bossy.

Saka anong explain? Don’t tell me, narinig niya din yung usapan ng tatlo kanina?

Walang ’ni isa sa tatlo ang sumagot kaya naisipan kong ako sana ang magtanong kaso nagsalita ulit siya sa mas mababang tono ng boses. Uh-oh, parang hindi ko yata gusto ang susunod na mangyayari.

“Explain to me what happened last night.”

Nagkatinginan ang tatlo at nakita ko ang ginawang pasimpleng pagsiko ni kuya Ori kay kuya Oro.

“A-ano kasi. . Al kasi. . bigla kasi. .” mautal-utal na salita ni kuya Oro. Wow. Ngayon ko lang siya nakitang ganito lalo pa’t sa di hamak na mas bata sa kanya.

“Ano?! Hindi ko marinig!” napapikit ako sa pagsigaw ni Lucien at napakapit sa kanang braso niya sa gulat at mukhang nahimasmasan naman siya dahil narinig ko siyang bumulong ng sorry sa tenga ko at pinasandal sa balikat niya. Kinilabutan ako sa ginawa niya. Seriously. Dama ko ang mabigat na paghinga niya habang naghihintay ng sagot. Short tempered talaga. Tss.

“Sumugod ang mga kalaban natin at sa tansya namin ay si El ang pakay nila lalo pa’t kagabi ang pagiisa natin sa buwan.” paliwanag ni kuya Ori pero halata mong kinakabahan din siya.

Pero, anong sabi niya? Kalaban? Sumalakay? Ang pakay ay ako? Bakit? Hindi ko gets.

“And do you think papalampasin ko ang nangyari kagabi dahil sa pagsugod nila? One of you could’ve just stayed para bantayan si El! My mate was almost molested by those fucking bastards who tried to harm him!” humigpit ang pagkakalingkis ng braso niya sa bewang ko. Meaning, pinipigilan niyang maging bayolente.

“W-wag kang mag alala. Paparusahan namin ang mga nagtangka sa kanya.” tumingin sa akin si kuya Oro ng makahulugan at nagbigay ako ng isang pigil na ngiti dahil baka mapansin ni Lucien at lalong mapikon. Hahaha.

“They should be! I’m not going to allow anyone anymore to lay a fucking finger on him now that I declare El as my mate.”

Matapos ang maiksing paguusap sa pagitan ng kambal at ni Lucien ay nagpaalam na ang dalawa para umalis pero bago iyon ay nakita ko si kuya Ori na ngumiti sa akin at si kuya Oro naman ay binelatan si Lucien na buti nalang ay hindi nito nakita.

Nagtaka ako dahil nagpa iwan si Tita at hindi sumabay sa pag alis ng kambal. Hindi sa gusto ko siyang umalis pero bakit nga pala siya nandito?

“Al, maligo ka nga at magbihis ng matinong damit. Amoy ko pa yung ginawa ninyo kagabi. Hindi ka man lang nahiya dito kay El.”

Literal akong napanganga sa way ng pagkausap niya kay Lucien. Wow. Legend. Close ba sila?

“Why should I? Afterall, he’s now my mate.” nakangising sagot niya na tinignan pa ako mula ulo hanggang paa. Bastos talaga! ’Di porket naka topless siya ay hindi ko kayang ihagis sa kanya itong shirt na hiniram ko.

Nakakainis! Sa harapan pa ni Tita! Argh!

“Hoy Al! Hindi porket siya na ang mate mo ay pwede ka ng umasta ng ganyan. Tandaan mo, kaya niyang pumili ng sariling niyang mate hindi tulad natin kaya umayos ka at baka maghanap iyan ng iba.” saad ni Tita at sa inis ni Lucien ay padabog itong bumalik ng kwarto niya para sundin si Tita. Hahaha! Amazing!

“Tara, El. Samahan mo ako magluto ng agahan ng makakain ka. Mukhang inubos ng batang iyon ang lakas mo.”

Sumunod ako sa kanya sa kusina na namumula ang magkabilang pisngi. Jusko. What a bold statement from her. ’Di ba siya naiilang kasi you know? May dalawang lalaki na nag sex, ganern?

Ang awkward ng feeling na magkaharap kami sa lamesa at nasa harapan namin ang niluto naming fried rice at sunny side-up at bacon. Tahimik. Walang may balak na magsalita. Geez. Bakit ba kasi nailang ako bigla?

Para mawala ang pagka ilang ko ay sumandok na ako ng pagkain at hahainan ko na rin sana si Tita kaso nakangiting tinanggihan niya ito at pinagmasdan ako habang sumusubo ng pagkain. Shit. Awkward talaga.

“Anak ko si Al.”

Literal na naibuga ko yung kinakain ko sa gulat sa sinabi niya. Takte! Nakakahiya!

“Hahaha. Your welcome, El.”

Kumuha ako ng basahan at nilinisan ang kinalat ko at uminom ng tubig.

“Hindi magandang biro iyan Tita. Don’t me. Paano mo siya magiging anak eh ikaw at si Lolo ang nagpalaki sa akin? Oha. Fight me.”

“I’m serious, El. Anak ko siya and to answer your question, oo nga’t kasama mo ako sa paglaki but not all the time unlike Arman.”

My gosh. Anong araw ba ngayon at nawiwindang ako sa mga revelations ni Tita Asther sa akin? Panaginip ba ito?

“Ibig bang sabihin isa din kayong. . ano. . yung katulad ng sa mga movies?” nauutal kong tanong dahil nahihiya akong diretsuhin siya sa gusto kong sabihin.

Tumango siya at automatic na nag slide ang katawan ko sa upuan. Ewan. Nagre ready para tumakbo?

“Wala akong balak na kagatin o kainin ka dahil takot ko nalang kay Al at Arman.” natatawa niyang sagot na para bang hindi big deal sa kanya ang ginawa ko dahil nakuha niya pang humigop ng kape niya at maglabas ng isang stick ng sigarilyo sa bulsa ng damit niya.

“Pero bakit hindi ko alam? I mean, totoo ba? Akala ko sa mga movies lang ang tulad ninyo.”

“Siguro naman nakakita ka na ng nagshapeshift sa harapan mo di ba?”

Automatic na nagflashback sa utak ko ang mga nangyari kagabi at hindi ko maiwasan na hindi mag cringe at matakot muli ng maalala ko ang muntikan ng pag gangbang sa akin. Puta. Buti nalang dumating si Lucien pero naiinis pa rin ako sa ginawa niya sa akin kagabi. Ang sakit pa rin ng buong katawan ko dahil du’n. Ugh!

“Pero kasi Tita! I can’t imagine na isa ka palang you know? Lycan. Hindi kasi halata lalo pa’t never pa kitang nakita sa wolf form mo.”

“Hahaha! Anong hindi? Nakita mo na ’no!”

“Kailan? Saan? Hindi pa!” unti-unti ng nawala ang takot at pangamba sa dibdib ko sa paguusap namin dahil sa totoo lang, siya ang nakasama ko sa paglaki ko bukod kay Lolo at hindi naman siya naging masama sa akin or binalak akong kainin sa pagiging lycan niya.

“Sandali at ipapaalala ko sa’yo.” tumayo siya at saglit na pumikit at pagdilat ng mata niya ay naging kulay pula ito at dahan-dahan na humaba ang buhok sa balat niya at nag iba ang hugis ng kanyang katawan na nagkaruon pa ng mahahabang kuko sa kamay at paa at bam! Isa na siyang wolf na kulay brown.

Kulay brown?

Teka, parang pamilyar?

Saan ko ba nakita ang-

“Ikaw iyon Tita?!” sigaw ko sa gulat ng marealized ko na siya at yung aso na nagligtas sa akin before ng muntik na akong kainin ng itim na asong sumugod sa bahay namin nuon ni Lolo ay iisa. Wow.

“Oo ako nga.” natatawa niyang sagot at ipinatong ang kamay niya sa hita ko.

“My gosh! All this time, ikaw pala iyon Tita? Akala ko aso mo iyon kasi nakita kita na nasa ibaba lang at galing sa isa sa mga kwarto duon na kumuha ng first aid kit.”

“Malamang nagbihis ako. Baka hinimatay ka na sa takot kapag nalaman mong isa akong taong-lobo.”

“Pero, alam ba ni Lolo ang tungkol dito? Na isa kang taong-lobo?”

“Alam niya pero inilihin namin sa’yo dahil gusto namin o niya na lumaki kang normal.”

“Natakot ba si Lolo ng malaman niya na hindi ka normal na tao?” sunod kong tanong kasi hindi ko alam na alam pala ni Lolo ang tungkol sa sikreto ni Tita.

“Hindi. Na-amaze pa nga ang hunghang na iyon! Hahaha! Saglit lang at magpapalit na ako ng anyo at ako’y nawi weirduhan na.” kinagat ni Tita gamit ang bibig niya ang damit niyang nagkalat at pumasok sa isa sa mga nakabukas na pinto para magbihis at habang hinihintay ko siya bumalik ay sakto namang tumabi sa akin si Lucien na umakbay pa sa balikat ko.

“Mukhang nagkakasiyahan kayo ah?”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ko habang nagpapalaman ng bacon sa sliced bread para ipakain sa kanya. Malamang gutom at pagod pa ito sa ginawa namin kagabi o baka hindi? Hahaha.

“Ang alin?”

“Na kilala mo si Tita at siya ang mama mo? At may ability kayong mabasa ang iniisip ko.”

Tumango siya at kumagat sa hawak kong tinapay na para sa kanya.

“Hindi lahat kaya naming basahin. Oo nga’t nagagawa naming basahin ang iniisip ng kapwa namin o maging ng isang normal na tao pero limitado lang at nanga-ngailangan iyon ng sapat na lakas para magawa namin. Pinagkaiba lang ay sa kanila 20% ang kakayahan nila para mabasa ang isip mo, ang akin ay 80% pero ang basahin sa lahat ng oras ang iniisip mo ay hindi ko kaya dahil isa kang moonwalker. May barrier na humaharang sa amin para hindi namin mabasa ang lahat ng iniisip mo.”

Hindi ko maiwasang hindi mahiya ng marealized ko na kung 80% ang ability niya sa pagbasa ng iniisip ko di gaya ng sa iba, ibig sabihin ba nu’n ay matagal na din niyang alam na may gusto ako sa kanya? Nakakahiya!

“Unang kita mo palang sa akin alam kong gusto mo na ako pero syempre nuong una hindi ko ito binigyang pansin dahil ang akala ko ordinaryong tao ka lang na nakapitan ng amoy ng kambal na gusto kong asarin para lisanin mo agad ang lugar hanggang sa marealized ko na iba ang pakiramdam ko kapag malapit ka sa akin at hindi ko alam pero halos mabaliw ako ng malaman kong umalis ka ng Blue Stone ng walang paalam. Akala ko iniwan mo na ako at hindi na babalik pa.”

“Ha? So, ikaw talaga yung aso na pumupunta sa bahay?” tanong ko at hindi ko napigilang hindi mainis ng maalala ko ang pag alis niya na wala man lang paalam kaya isinaksak ko sa bunganga niya yung hawak kong tinapay at inatupag nalang ang pagkain ko.

“Oo. Alam kong takot ka sa mga kalahi ko ng mapagmasdan kita pero sa akin ay naging mabait ka at hinayaan mo pa akong matulog sa tabi mo. Alam mo bang ang bango mo at gusto na talaga kitang lapain ng mga oras na iyon? Kaso naisip ko na baka nadadala lang ako ng kahibangan ko dahil sa kabaitan mo pero napagtanto ko talagang ayaw kong nawawala ka sa paningin ko ng umalis ka sa lugar na ito kaya agad kitang pinahanap ng umalis ka. Muntik ko ng patayin ang kambal dahil hindi ka nila maibalik sa akin!”

Sa pakikinig ko sa kanya ay bigla kong naalala yung sinabi ni kuya Oro sa akin ng makabalik ako na muntik na daw silang mamatay ni kuya Ori. Kung ganun, siya pala ang may kagagawan nu’n? At kung siya rin ang nagpahanap sa akin at dahilan ng mga asong nakita kong naghahabulan sa paanan ng bundok ng pabalik ako ng city hindi malabong ang tinutukoy ng isa sa pasahero ng mga panahon na iyon ay. . .

“Ikaw? Ikaw ang pinuno ng lugar na ito?”

“Well, obviously dahil ako ang Alpha di ba?”

Magsasalita pa sana ako kaso nakabalik na si Tita na siyang tao na ulit na nakabihis at nakaharap sa aming dalawa.

“Al, ingatan mo iyang si El.”

“Hindi ko nakalimutan ang usapan natin. Iingatan ko siya gaya ng pagiingat mo at ni Arman sa kanya.” kilala niya si Lolo?

“Dapat lang dahil alam mong hindi ako nakikipag biruan sa’yo.”

Natatawa akong pagmasdan si Tita at si Lucien na naguusap dahil kahit mukha silang nagbabangayan ay mukha namang mahal nila ang isa’t-isa bilang pamilya. Teka nga. Kung anak ni Tita si Lucien eh sino ang asawa niya?

“Wag kang magalala. Alam ko ang rensponsibilidad ko bilang mate ni El. Subukan lang niya maghanap ng iba ay ako mismo ang papatay sa taong iyon.”

Bahagya akong lumayo sa kanya dahil sa kabrutalan na sinabi niya. Jusko. Ito ba talaga ang mate ko? Isang Alpha na gulo ang hanap?

Maya-maya ay nakaramdam ako ng pagkahilo kaya pinayuhan ako ni Tita na magpahinga muna dahil ayon sa kanya ay baka naninibago pa ang katawan ko dahil sa pwersa na sinalo ko mula kay Lucien nuong mag you know kami at saka nalang daw namin ipagpatuloy ang kwentuhan at inakay na ako ni Lucien pabalik sa kwarto niya para makapag pahinga.

Nagising ako sa bigat na nakadagan sa likuran ko kaya ng tignan ko kung ano ang nakapatong sa akin sa pagkakadapa ko sa kama ay bumungad sa akin si Lucien na nakayakap at hinahalikan ang batok ko na tuluyang nagpagising sa akin.

“L-lucien. .” sita ko at ipinaling ko ang ulo ko sa kaliwang side ng kama.

“Hmm?” bumaba ang halik niya papunta sa braso ko.

“Ang bigat mo!” gumalaw-galaw ako para umalis siya sa pagkakadagan sa akin pero walang nangyari dahil mas nagpabigat siya.

Humarap ako sa kanya at sinalubong niya ako ng halik. My gosh!

“Lucien! Wala pa akong toothbrush!”

“So? You think you can stop me from kissing you? Nakipag mate nga ako sa iyo ng walang pandidiri iyan pa kayang wala kang toothbrush?” pinagdiskitahan niyang panggigilan ng labi at dila niya ang leeg kong nananahimik na siya namang nagpa ungol sa akin ng di sadya.

“You like it?” nakangising tanong niya.

“I-inaantok pa ako, Lucien. Mamaya nalang kung gusto mo.” nang marealized ko kung anong lumabas sa bibig ko ay nahiya ako bigla at bumalik sa pagkakadapa para isubsob ang mukha ko sa unan. Shit! Di naman kasi nagppreno itong bibig ko. Hindi pa kasi ako hundred percent na comfortable sa sitwasyon ko,  I mean, namin. Geez.

“I’ll take that as a promise, mate.” at umalis siya sa pagkakadagan sa akin. Saan naman kaya pupunta ito?

Lumingon ako at nakita ko siyang nagpunta ng banyo. Maliligo siguro. Hayaan na nga at gusto ko pang matulog. Saka ko na iisipin ang mga dapat isipin sa mga nalaman at sa sitwasyon ko ngayon. Ginusto kong pumunta ng Blue Stone para makahanap ng kasagutan so bear with it.

---

A|N:

Posted: December 13, 2018 at 2:35 AM

Ilang araw nalang at christmas na. Nakabili na ba kayo ng mga regalo ninyo? Anong balak ninyo sa bagong taon? Ako? Heto, at malapit ng tapusin ang kwento pero gaya nga ng nasabi ko ng nakaraan ay may susunod akong kwento na ipo-post kaya yay! Hindi ako mababakante.

’Til next update! Stay weird! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 18: COMPACT

Isang araw na ang nakalipas mula ng malaman ko ang ilan sa mga lihim na ni-reveal sa akin ni Tita at sa totoo lang, nakukulangan pa ako sa mga nalaman ko kaya humanap ako ng paraan para makausap siya kahit na ang ibig sabihin nito ay kailangan kong iwan si Lucien sa kwarto niya ng mag-isa. Bahala siya d’yan. Hindi na siya bata ’no!

“Ikaw pala, El.” nakangiting bati ni Tita ng lapitan ko siya sa pwesto niya sa labas ng kweba or bahay nila? Ewan.

“Aga mo namang nagising Tita.” nakangiti kong sabi at umupo sa tabi niya.

Actually, hindi pa talaga nakalabas si haring araw pero ang tansya ko ay 5 am na dahil sa simoy ng hangin na kumakapit sa balat ko.

“Well, to be honest, hindi pa ako natutulog.” saad niya sabay tawa.

“Eh?! Naka drugs ka ba? Bakit hindi ka pa natutulog?” nagaalalang tanong ko.

“Hirap ako makatulog sa gabi. I mean, yung tulad namin ni Al.” pagkasabi niya nu’n ay saka ko naintindihan kung bakit. Mas heightened siguro ang awareness nila sa paligid kapag gabi gaya ng sa aso kasi nga pamilya sila ng lobo.

Saglit na katahimikan ang bumalot sa amin hanggang sa basagin niya iyon.

“May mga gusto ka pang malaman di ba kaya ka nandito ngayon? Wag ka magalala. Hindi ko binasa ang isip mo sadyang halata lang sa mga mata mo na marami kang iniisip.”

Bumuntong-hininga ako at napa isip kung ano ba ang una kong dapat na itanong sa kanya.

Dapat ko bang tanungin kung ano ako o kung gaya ba nila ako? Kung kilala niya ba ang mga magulang ko? Ano koneksyon ko sa mga itim na aso na humahabol sa akin? Bakit ako tinawag na moonwalker? Ako ba talaga ang mate ni Lucien? Sa dami ng tanong sa isip ko ay hindi ko na alam kung anong uunahin.

“Tita, m-may nabasa kasi ako sa d-diary ni Lolo about sa kung p-paano ka niya n-nakilala. .”

“Oh?”

“. . N-nabasa ko du’n na ikaw lang ang nagiisang babae sa lahat ng babaeng nanduon sa park ng mga panahong walang humpay ako sa pag iyak ang siyang nakapag patahan sa akin at pagkatapos. .”

“Hmm?”

“. . L-lagi mo na d-daw kami sinusundan hanggang sa m-makasama ka na nga ni Lolo sa pagpapalaki sa akin. N-nabanggit mo din sa kanya ang about s-sa weird na simbolo na lalabas sa kaliwanang k-kamay ko.”

“Ah iyon ba? Gusto mo mag almusal muna bago tayo mag-usap ng masinsinan? Baka mawalan ka ng gana sa buhay kapag nagsimula ako ngayon na magkwento. . Joke!”

Kinabahan ako sa huling sinabi niya dahil parang pakiramdam ko sobrang bigat ng sasabihin niya sa akin at baka hindi ko kayanin kaya pumayag na ako para kahit papaano may lakas ako sa mga maririnig ko - sana.

Matapos kaming kumain ng almusal ay pumunta kami sa school na siyang ipinagtaka ko. Luh, anong gagawin namin dito?

Sinalubong kami ng kambal at hinayaan na pumunta sa mahabang bridge ng school kung saan muli kong nakita ang malawak na lake mula sa pwesto namin. Naalala ko, dito ako pumwesto dati bago ako pumunta ng library at mabangga si Lucien.

Speaking of that person, gising na kaya siya? Baka magwala iyon kapag nagising siya na wala ako sa tabi niya. I mean, kagabi kasi kahit anong pilit kong maglaan ng space sa higaan para di kami masyadong magtabi ay ikina gagalit niya. Clingy sa akin ang loko! Hahaha!

“Saan mo ako gustong magsimula?”

“Sa pinaka simula ng maintindihan ko kung bakit hinabilin sa akin ni Lolo ang pumunta ng Blue Stone.”

Bumalikwas siya ng pwesto niya at sumandal sa harang na bakal. Bale, magkatalikuran kami.

“Hinabilin ni Arman na pumunta ka dito dahil gusto niyang bumalik at ibalik ka sa lugar na pinagmulan mo. Dito ka pinanganak, El. Nandito ang mga magulang mo.”

Napasinghap ako sa narinig pero kailangan kong ituloy ang pakikinig sa kwento niya. Nandito na eh. Sagarin na para malaman at maintindihan ko kung sino at ano ba ako.

“Gusto mo malaman bakit ka nilayo dito ng magulang mo?”

Ang katahimikan ko ang naging sagot para magpatuloy siya.

“Kaibigan ko ang tatay mo na siyang dating Alpha ng Blue Stone. Sabay kaming lumaki at nag aral dito sa Wolfgang at kasama niya ako ng makilala niya ang nanay mo na minahal niya. Isa siyang ordinaryong tao dahil nuon magkasamang namumuhay ng tahimik ang tulad namin sa mga tao hanggang sa isang kalahi namin ang pumatay ng isang tao na siyang pinagsimulan ng takot at galit sa amin.”

Isang dating Alpha at ordinaryong tao? Somehow, parang kami ni Lucien. Tama naman di ba? Pero, ganito din ang loveteam na meron sa mga movies na napanuod ko.

“Sinubukan itong pahupain ng iyong ama pero hindi niya ito nagawa dahil na rin sa sunud-sunod na pagpatay na ginawa ng ilang kalahi naming sutil at dahil iyon sa kanilang pinuno na kinamumuhian ko. Karamihan sa kanila ay sinisi ang tatay mo at tanging ako na siyang kaibigan niya at ang nanay mo ang nanatili sa kanyang tabi. Akala ko lilipas din ang mga iyon pero hindi.”

Pansin ko ang pagbago ng awra niya na parang maiiyak kaya hinawakan ko siya sa braso niya at hinawakan naman niya ang kamay ko at ngumiti ng pilit. Bakit kaya?

“Habang pauwi ako sa aking tahanan, tinambangan ako ng ilang kalahi namin at dinala sa pinuno nila na siyang gabing hindi ko makakalimutan dahil iyon ang naging dahilan ng pagdating ni Lucien sa akin. Kahit galit ako dahil duon ay inakala kong matitigil na ang kaguluhan dahil may anak kami at magbabago siya pero sinabi niyang pinarausan niya lang ako at dahil sa sakit na naramdaman ko sa nalaman ko, binalak kong patayin si Lucien na siyang sanggol pa ng mga panahon na iyon pero pinigilan ako ng nanay mo at sinabing walang kasalanan ang anak ko at tutulungan nila ako sa pagpapalaki sa kanya na siyang kinatuwa ko.”

Buti at hindi natuloy ang balak nuon ni Tita. Salamat sa magulang ko.

“Isang gabi, habang masaya kaming pinagdiriwang ang kaarawan ni Lucien ay bigla nalang sinugod ng mga tao ang lugar naming mga taong-lobo. Pinatay ang karamihan sa kalahi namin at hindi mo masisisi ang tatay mo na makaramdam ng galit kaya bago matapos ang gabi, ang mga natirang kalahi namin ay pinasugod niya para pumatay ng mga tao bilang ganti at bago sumikat ang araw ay kalahati sa natira niyang lakas ay ginawa niyang harang sa bayan at dito nagsimula ang paghiwalay namin sa mga tao.”

Huminga siya ng malalim at umikot paharap sa direksyon ng lawa. Bale, parehas na kami ng posisyon namin di gaya kanina.

“Makaka pasok ka lang ng Blue Stone kung tulad ka namin pero kung isa ka namang tao, kakailanganin mo ng bakas ng amoy ng tulad namin.”

Tama. Naalala ko na. Kaya siguro nila ako pinagtitinginan ng unang dating ko dito. Marahil ay dahil iyon sa kambal kasi sila ang huli kong nakasama nu’n.

“Pero kung isa kang tao na may masamang intensyon sa amin kahit na may bakas ka ng amoy ng aming kalahi ay hindi ka pa rin makakalagpas ng harang sa Blue Stone dahil sa hiwaga ng kapangyarihan na ginawa ng iyong ama na walang hangad na kahit ano ngunit ang kaligtasan ng nakararami.”

Siguro ganun talaga kapag Alpha. Malakas!

“Akala ko dati ay mamamatay na si Lucien ng magkasakit siya ng malubha pero salamat sa iyong ama dahil sa kanya ay nakaligtas ang anak ko.”

“Huh?”

“Hindi siya nagdalawang isip na ipainom ang sarili niyang dugo sa anak ko kahit na hindi siya ang ama ni Lucien. May paniniwala kasi kami na sa unang pagkakasakit ng anak ay dapat na ipainom ng ama nito ang sariling dugo upang maging magkatulad ang kanilang lakas pero dahil ng mga panahon na iyon ay hindi ko mahagilap sa kahit saan ang walang kwenta niyang ama ay ang tatay mo ang gumawa ng dapat niyang rensponsibilidad pero dahil sa kanyang ginawa ay tuluyang nawala ang kapangyarihan niya bilang Alpha at naging Omega.”

Bigla tuloy akong napaisip ng arrangement ng position or status ng mga werewolves sa kanilang pack.

Ang Alpha ang pinaka malakas at makapangyarihan. Ang Beta ang so-so dahil members sila ng pack samantalang ang Omega ang mahina at hindi part ng pack.

Nakaramdam ako ng lungkot at panghihinayang ng malaman kong naging Omega ang tatay ko pero masaya akong malaman na ginawa niya ang nararapat. Isa siyang tunay na Alpha para sa akin.

“’Di kalaunan ay nalaman ng mga kalahi namin na wala na siyang lakas bilang Alpha at umabot ito sa walang kwentang ama ni Lucien na siyang ginawa niyang paraan para pahirapan sila. Wala akong magawa kahit na malaki ang naitulong sa akin ng magulang mo dahil sa banta ng lalaking iyon na papatayin niya sila at ang anak ko. Sinabihan ako ng iyong ama na wag ko sila intindihin at protektahan ko lang ang aking anak dahil mas mahalaga sa kanya na mabuhay kami dahil na rin sa itinuring nilang parang sarili nilang anak ang anak ko. Nang malaman kong nagdadalang tao ang iyong ina ay labis ko itong ikinatuwa at palihim na tumakas para bisitahin sila dahil napag alaman kong kabuwanan na ng iyong ina pero hindi ko alam na nasundan pala ako at dahil duon ay napahamak sila at pati na rin ikaw dahil sa katangahan ko.”

Nabigla ako ng suntukin ni Tita yung harang na pinagsasandalan namin parehas kaya sa kaba ko ay napahawak ako sa magkabilang balikat niya at hinagod ang likod niya. Duon ko lang napansin na umiiyak siya. Ramdam ko ang sakit na siguro ay ilang taon niyang kinimkim sa luob niya. Ngayon ko lang siya nakitang ganito. Pinagmasdan ko siya at hindi ko alam kung bakit pero imbis na maawa ako o magalit sa kanya ay naisip kong marahil tadhana ang siyang nagpasya ng mga nangyari nuon at ngayon. Atleast, hindi ako pinabayaan ni Tita gaya ng hindi pagbaya ng magulang ko sa kanya at kay Lucien. Napangiti ako.

“Ang tanga-tanga ko dahil sa akin napahamak sila! Hinayaan ko na sugudin nila sila at pumatay ng inosenteng kalahi namin! Muntik ka ng mamatay! Naiinis ako sa sarili ko dahil lagi nalang silang napapahamak dahil sa akin dahil hindi ko kayang tumayo sa sarili ko!”

“T-tita, tahan na. Wala kang kasalanan at wag mong sisihin ang sarili mo. Sabi nga ni Lolo sa akin dati ay hindi sa lahat ng oras kaya mong mag-isa. Minsan kakailanganin mo rin ng tutulong sa iyo para lumakas ka.”

Suminghoy siya at nakangiting tumingin sa akin at ginulo ang buhok ko.

“Nang maipanganak ka ay duon ko lang nalaman na ipinasa pala ng iyong ama ang kanyang pagiging Alpha sa anak kong si Lucien kaya siya naging Omega at dahil naramdaman niyang may hindi magandang nangyayari sa paligid niya bilang siya na ang bagong Alpha, umalulong siya ng malakas. Mas malakas at dinig sa buong Blue Stone hudyat na mayruong kailangang sundin ang mga kalahi namin na nakatataas. Hindi ko pinuntahan ang kinaruruonan ng aking anak ng mangyari iyon dahil kung siya na ang Alpha ay magagawa niyang makaligtas at pinuntahan ko ang iyong ama at dahil Omega na siya ay hindi niya namalayan ang pagsunod ko sa kanya. Ilang oras palang ng isilang ka ng iyong ina pero inilayo ka na ng iyong ama sa Blue Stone. Kahit na Omega na siya ay maliksi pa rin siya kumilos kaya nga’t hindi ko na siya nasundan pa sa kung saan ka niya dinala. Ang alam ko lang ay inilabas ka niya sa harang na siya mismo ang gumawa.”

“Kung hindi mo nasundan ang tatay ko sa kung saan niya ako dinala, paano mo nalaman na ako nga yung sanggol na itinakas niya?”

“Hinanap kita.” nakatawang sagot niya pero dahil hindi ko pa rin ma-gets kung paano niya nagawa iyon ay nanatiling naka kunot ang nuo ko. Medyo slow ako. Hahaha.

“Katulad ng sinabi ko sa’yo kanina, ang mga ordinaryong tao na makakapasok ng Blue Stone ay yung may mga naiwan na amoy naming mga taong-lobo at sa luob ng dalawang linggo ng pagbabaka sakaling paghahanap ko sa’yo ay natagpuan kita sa park na walang humpay sa pag iyak kasama si Arman. Umiyak ka dahil pinaalis ng lalaking iyon ang mga aso na lumapit sa’yo sa pagaakala mong ikaw ay tulad nila. To be honest, katiting nalang ang naiwan na amoy sa iyo ng iyong ama kaya kung natagalan pa ako ay baka hindi na kita nahanap. Simula ng araw na iyon, napag desisyunan ko na bilang kabayaran sa kabaitan ng magulang mo ay palalakihin kita kasama ng taong binigyan ng tatay mo ng kalayaan maging isang magulang na hindi man aminin ni Arman ay lihim niya itong pangarap.”

“Kung ganun, ano ako Tita? Hybrid? Sabi mo kasi, dating Alpha ang tatay ko na naging Omega at ang nanay ko naman ay isang ordinaryong tao.”

“Hybrid? Siguro?”

“Ha? Bakit siguro? Teka, ordinaryong tao pa rin ba ang nanay ko magpa hanggang ngayon?”

“Kagaya na rin namin siya at choice niya iyon. Ayaw ng tatay mo na gawin siyang kalahi namin kaso kumander ang nanay mo eh at sinabing hindi sa lahat ng oras ang tatay mo lagi ang magpo protekta sa kanya dahil gusto niya equal sila. Hahaha. Ibang klase din ang nanay mo sa totoo lang. May pagka wirdo.”

Hindi ko alam kung kung bakit pero natawa ako sa narinig ko at napakamot sa ulo ko.

“Ano yung moonwalker Tita? Sinabi kasi ng mga humabol sa akin ng party at ni Lucien na isa akong moonwalker.”

Nagulat siya sa itinanong ko pero alam kong sasabihin niya sa akin ang sagot.

“Nakita mo na yung nagiisang estatwa dito pagkalagpas mo ng main gate?”

“Oo. Iyon ang sumalubong sa akin after kong dumaan sa mala-Silent hill na forest. Actually, hanggang ngayon iniisip ko kung babae o lalaki ba iyon kasi mahaba ang buhok pero wala namang dibdib at may kasama pang aso or katulad ninyo na werewolf?”

“Isa ’yong moonwalker na kasama ang isang werewolf. May paniniwala kasi sa lahi namin na minsan lang sa limang daan taon kung may isilang na moonwalker at maaari itong maging lalaki o babae at sila ang mas nakatataas sa Alpha. Ang palatandaan ng isang moonwalker ay may matang kulay abo na kahalintulad sa buwan na siyang natatakpan ng kaulapan sa gabi at nasa kanila ang desisyon kung nanaisin nilang maging Alpha. Actually, sa isang pares ng werewolf lang dapat nagkakaruon ng moonwalker pero siguro ay may dahilan kung bakit pinanganak kang maging kung ano ka ngayon. Isang moonwalker na pinalaki ng ordinaryong tao.”

“Pero bakit ako? Wala naman akong lakas na tulad ng sa inyo? Hindi ko rin kayang mag shapeshift? Anong silbi ko?”

“El, makapag shapeshift ka man o hindi, may kapangyarihan ka man o lakas o wala, hindi maiaalis ang titulong isa kang moonwalker. Kung hindi mo alam, espesyal ang mga gaya mo dahil gaya ng mga gabing madilim kung saan ang mga gaya namin ay tahimik at ang buwan lang ang umaalulong na siyang nagbibigay ng kaligtasan o kapahamakan sa iba na tanging ikaw lang nakakita ay desisyon at paraan mo kung paano sila pipigilan. Tandaan mo, ikaw ang pinaka mataas sa posisyon kesa sa Alpha na siyang anak ko at may tiwala ako dahil anak ka ng magulang mo na siyang tumulong sa akin sa mga panahong hindi ko alam ang gagawin.”

Matapos naming mag usap ay bumalik kami sa bahay nila at sinalubong kami ng nakatalikod na Lucien na nakatayo sa harapan ng kalan at taimtim na nagiisip habang nagkalat ang mga pagkain sa gilid at nangangamoy usok. Hindi niya siguro naramdaman ang pagdating namin.

Anong ginagawa niya?

“Anong ginagawa mo?” tanong ko na kumuha sa atensyon niya.

“U-uhm, nagluluto?” napakamot siya sa ulo niya at namula sa hiya.

Nagkatinginan kami ni Tita at ayun. Hindi niya napigilan ang sarili niya at tinawanan ang sariling anak. Geez. Paanong nabuhay sa araw-araw ang lalaking ito kung hindi pala siya marunong magluto? Mukhang kailangan ko na yatang turuan ang lalaking ito dahil ako na ang mate niya di ba?

“Akin na nga iyan. Umupo ka d’yan at ako na ang magtutuloy nito.” sabi ko ng mahawakan ko ang hawakan ng sandok na hawak niya.

“Psh! W-wag na! Pinagtatawanan mo siguro ako kasi hindi ako marunong magluto. Hindi naman kasi ako tinuruan niyang si mama kasi sa’yo siya lagi naka bantay.” may himig ng pagtatampo niyang sabi kaya tinignan ko ulit si Tita at nakuha niya ang gusto kong ipahiwatig kaya umakbay siya sa anak niya at ginulu-gulo ang buhok nito.

“Ang drama naman! Pasalamat ka sa akin at binantayan ko siya dahil kung hindi, baka hanggang ngayon isipin nilang mahina ka sa paghanap sa mate mo.” asar ni Tita kay Lucien.

“Ewan!” sagot niya at tinulungan ako sa paglilinis ng kusina dahil masyadong makalat dito sa luob at ayaw kong magluto ng madumi ang paligid. Baka magkasakit pa kami.

“Iwanan ko muna kayong dalawa at may pupuntahan lang ako.” sabi ni Tita at humalik sa pisngi naming dalawa ni Lucien.

“Saan Tita?”

“May susunduin lang ako. Dapat kumpleto tayo para opisyal ng maipalam nitong anak ko na ikaw ang mate niya.” namula ako sa sinabi niya pero mas nangibabaw sa akin ang pagtataka sa kung sino ang susunduin niya.

Pagkaalis ni Tita ay bigla nalamang may brasong lumingkis sa bewang ko.

“Hmm bakit?” tanong ko habang naghihiwa ng panggisa.

“Bakit di mo ako ginising? Bakit di ka nagpaalam? Kung hindi pa nagsabi ang kambal ay hindi ko malalaman saan ka nagpunta.” ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko at dama ko ang hininga niya sa leeg ko.

Hindi ko maintindihan pero kinikilig ako na naiilang. Shutek na iyan! Ano bang ginagawa mo sa akin Lucien?

“Natutulog ka kasi kanina at ayaw naman kitang gisingin. Hindi mo naman kailangan mag-alala dahil si Tita ang kasama ko.”

“Kahit na. Ako ang mate mo kaya dapat alam ko kung saan ka naruon para maprotektahan kita. Para saan pa ang pagiging Alpha ko kung may mangyari sa iyo at wala ako? Ayaw ko ng mangyari pa ulit ang nangyari nuong gabi ng party. Baka lahat ng lalaking kalahi ko ay mapatay ko.”

Kinabahan ako sa sinabi niya kaya napatigil ako sa ginagawa ko at humarap sa kanya.

“Wag ka ngang oa, Mr. Lucien. Tapos na iyon at nailigtas mo naman ako di ba? Isa pa, kung papatayin mo ang mga lalaking kalahi mo, paano nalang ang mga babaeng maiiwan? Wag mong sabihin na lahat sila aanakan mo?” hindi ko napigilang magtaas ng kilay at pumamewang sa huling salita na binitiwan ko.

Ako? Nagseselos? Hindi ah. Concern lang ako sa magiging offspring niya. Hahaha.

“Pwede rin pero paano ka?”

“Anong paano ako?”

“Technically, lalaki ka pa rin pero dahil isa kang moonwalker at mate kita, exempted ka sa mga papatayin ko. Syempre gusto kong magka anak sa’yo.”

Hindi ko napigilang mag cringe sa sinabi niya. Seryoso ba siya or joke niya lang iyon? Technically speaking, tama siyang lalaki ako by birth pero ang sabihin niyang gusto din niya akong mabuntis? Ugh.

“Baliw. Impossible mangyari iyon.”

“Kung alam mo lang.” sabi niya bago ako hinalikan at isandal sa counter.

Anong ibig niyang sabihin na kung alam ko lang? Ah basta. Impossible ang bagay na sinabi niya.

“L-lucien! Magluluto pa ako.” sabi ko ng bumaba ang halik niya sa leeg ko habang ang kamay niya ay pinipisil na ang pang upo ko.

“Sige na. Mabilis lang.” baritonong saad niya at bumalik ulit ang labi niya sa labi ko.

“H-hindi pwede! Baka biglang dumating si Tita at yung mga bisita. Nakakahiya!” tinulak ko siya at tumalikod na para ipagpatuloy ang ginagawa ko. Mahirap na lalo pa’t nararamdaman ko ang katawan ko na nagugustuhan ang ginagawa niya.

“Ang hina ko naman sa mate ko.” buryo niyang komento at sa tansya ko ay pumwesto siya sa may lamesa dahil narinig kong tumunog ang isang upuan pero alam kong nakatitig siya sa akin. Ano ka ba naman Lucien!

Tumingin ako sa orasan at nakapagtatakang ang tagal ni Tita bumalik kasama ng sinasabi niyang bisita. Saan kaya siya pumunta?

Pagtapos kong magluto ay inilapag ko ito sa lamesa at nagkatinginan pa kami ni Lucien pero pinutol ko iyon at umakyat sa taas para maligo. Nakakahiya naman kasi kung sasalubungin ko yung mga kasama ni Tita na amoy pagkain ako. Baka ako yung kainin eh. Hahaha. Joke! Baka magwala itong isa dito.

Papihit na ako ng doorknob ng kwarto ni Lucien ng bigla niya akong hatakin at isinandal sa pader.

“Lucien!”

“Naalala ko, ako ang Alpha na mate mo kaya hindi pwedeng mahina ako sa’yo.” ngumisi siya at sinimulang halikan ang labi ko pababa ng leeg ko at itinukod ang isang paa niya sa pagitan ng hita ko habang ang kamay ko ay nakapiing sa itaas ng ulo ko.

“L-lucien. . p-please? Hindi ba pwedeng mamaya?” napasinghap ako ng hawakan niya ang pagkalalaki ko at himasin iyon. Biglang nag init ang buong katawan ko at sinubukan ko siyang itulak pero napakapit ako sa braso niya ng simulan niyang sipsipin ang utong ko.

“Mmh!. . L-lucien!. . W-wag. .”

“I can’t wait any longer, El. Hayaan mong dumating si mama kasama ang bisita. Maiintindihan nila kung wala tayo sa ibaba.”

“P-pero. .!” pina-face the wall ako ni Lucien at walang pasabi na hinubad ang suot kong damit pang ibaba at ang sumunod na pangyayari ay kinainis ko dahilan para maramdaman ko ang pag init ng buong mukha ko sa hiya.

“Aah! S-shit! L-lucien naman eh!” bigla niyang pinasok ang naghuhumindig niyang pagka lalaki sa butas ko. Para akong virgin na first time na napasukan. Bakit naman kasi ang laki at ang haba? Para tuloy akong masusuka na ewan sa pagikot ng pakiramdam ko.

“ Mmh!. . Aah!. . Hah!. . F-fuck!“ ungol ko habang naglalabas-pasok siya sa akin at walang magawa ang kamay ko kundi ang humawak sa pader dahil sa higpit ng hawak niya sa bewang ko. Sana lang hindi ganun kalakas ang ungol ng pesteng bibig ko. Kasalanan niya ito eh!

“Yes, I’m fucking you now mate. You want more, do you?” husky niyang saad at dinig ko ang mabigat niyang paghinga sa likuran ko. Buti nalang at hindi ako nakaharap sa kanya dahil for sure I’m a mess. Ramdam ko na kasi ang laway ko na tumutulo mula sa bibig ko.

“C’mon. Say it. Say you want more of your mate.”

Namumula man ako sa hiya ay lumabas sa bibig ko ang pangangailangan ko kaya hinarap niya ako sa kanya at mapang akit akong tinignan. Hinalikan ko siya at pumasok kami sa kwarto niyang buhat ako na nakaharap sa kanya na siyang umuulos sa akin at hindi ko na alam ang sunod na nangyari dahil wala na akong ibang maalala kundi si Lucien at ang lakas niyang pinaramdam sa akin.

---

A|N:

Posted: December 16,2018 at 2:25 AM

Oh em gee! Nakabig yata ng demonyo ang kamay at pagiisip ko dahilan para gumawa ako ulit ng SPG scenes. Sabi ko isang beses ko lang iyon gagawin sa kwentong ito eh but oh well, nagawa ko na eh so hooray! Hahaha!

So happy ending na ba itey? Hmm, I don’t think so. Dapat mainis kayo sa akin. Char!

Anyway, ’til next update. Stay weird! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 19: MATE

Mukhang nakaidlip ako dahil ng magising ako ay nakahiga na ako sa kama ni Lucien at tanging kumot lang ang nagsisilbing takip sa hubad kong katawan. Tumingin ako sa orasan na nasa side table at hinanap siya. Nasaan kaya ang walang hiya na iyon?

Napakagat ako sa labi ko sa sakit ng katawan ko. Geez! Nakakatamad tuloy tumayo kundi lang babalik si Tita kasama ang bisita namin.

Agad akong napa upo sa kama ng maalala ko na may darating nga pala kaming bisita kaya nagmadali akong tumayo at nag ayos ng sarili. Nakakainis talaga iyang Lucien na iyan! Wrong timing naman kasi siya kung lagnatin sa katawan! Hahaha.

“Aray.” sabi ko ng pagbukas ko ng pinto ay tumama ako sa matigas na bagay at pag angat ko ng tingin ko ay nakita ko ang naka ngising taong kanina ko pa hinahanap na siyang dahilan ng masakit kong katawan.

“Gising ka na pala.”

“U-ulol! Wag mo ako kausapin!” naiinis kong sabi at marahan siyang tinulak palayo para makadaan ako.

“Masakit pa ba? Nag enjoy ka naman kaya okay lang iyan. Kailangan lang siguro natin araw-arawin para masanay ang katawan mo.”

Nanlaki ang mata ko sa narinig kong sinabi niya. Tss. Ang bastos talaga! Hinarap ko siya at binigyan ng dirty finger pero imbis na magalit ay tumawa lang.

“Laters, mate.” binigyan niya ako ng mabilisang halik sa labi.

“Hinihintay na nila tayo sa baba.” at tuluyan na siyang nawala sa paningin ko. Tignan mo ito. Hindi pa ako hinintay. Talagang nauna pa siya sa akin. Ugh!

Salubong ang kilay ko habang naglalakad hanggang sa makarating ako sa kusina kung nasaan ang dining area at nawala ang inis ko ng makita ko si Tita kasama ang sinasabi niyang pupuntahan niyang bisita namin na walang iba kundi sina Tito Amiro at Tita Miranda.

Anong meron? Bakit sila nandito?

“Pasensya ka na El kung pinagising kita kay Al.” nakangiting sabi niya ng umupo ako sa tabi niya kaharap ang mag asawa.

Binigyan nila ako ng nangungusap na mga tingin na hindi ko maintindihan.

“Uhm, Tita. Bakit po sila nandito?” halos pabulong ko ng tanong kay Tita Asther.

“Ha? Anong bakit? Di ba sabi ko may pupuntahan ako para ipaalam sa kanila ang pagiging mate mo kay Al.”

“Oo nga pero bakit sila?” lumilipat-lipat ang tingin ko kay Tita, kay Lucien at kina Tita Miranda at Tito Amiro at ewan ko ba. Kinakabahan ako sa mga tingin na binibigay nila sa akin.

Huminga ng malalim si Tita Miranda at inabot ang kaliwang kamay ko na nasa lamesa at hinaplos ito. Para siyang maiiyak. Bakit kaya?

“E-El. .”

“Bakit po Tita?” lumipat ang tingin ko kay Tito Miro at pansin ko ang pagbigat ng hininga niya.

Anong nangyayari?

“S-sanggol ka pa nuong u-una kitang mahawakan at a-kala ko ay iyon na ang huli ng i-itakas ka ni A-amiro sa lugar na ito. .”

Parang tumigil ang paghinga ko sa narinig kong sinabi ni Tita Miranda kung kaya’t napayuko ako ng ulo ko at napabaling ng tingin sa hita ko. Hindi. Hindi ako iiyak. Ito ang gusto ko di ba? Ang makilala ang magulang ko?

“. . A-akala ko ay hindi ka na n-namin makikita at makakasama na b-baka hindi mo nakayanan ang mundo ng mga ordinaryong tao at n-namatay ka kaya ganuon nalang ang l-lungkot ko, namin, ng hindi ka nahanap ni Amiro ng bumalik s-siya sa bahay ng pinag iwanan niya sa iyo. .”

Biglang nag flashback sa akin ang pagbabasa ko sa diary ni Lolo at yung sinabi ni Lily tungkol sa anak nilang dalawa.

“. . M-maniwala ka sana, El. Walang araw o gabi na h-hindi ka namin iniisip ng tatay mo. M-mahal ka namin kung kaya’t nagawa ka naming ilayo at ibigay kahit na labag sa luob naming parehas na ipaubaya ang paglaki ng sarili naming anak sa ibang tao. K-kung hindi mo pa magagawang intindihin kami at ang mga naging desisyon namin ay hihintayin namin m-mapatawad mo lang kami. . Anak .”

Sa huling salitang binanggit niya ay hindi ko na napigilan ang luha ko sa pagtulo at tuluyan na akong humagulhol.

Bakit nga ba hindi ko agad naisip na baka nga sila ang magulang ko? Magaan ag luob ko sa kanila at ang isa pa sa mga nagpakita nito ay ng minsan kaming magpalitrato na tatlo and I must admit that we looks so fine and perfect if we’re a family.

Yumakap ako sa leeg ni Tita Miranda ng tumapat siya sa akin ng nakaluhod at para akong bata na hindi matahan lalo pa ng maramdaman kong tumabi din sa akin si Tito Amiro at marahang hinahaplos ang ulo ko.

“Tahan na, anak. Nandito ka na’t nakabalik sa amin ng tatay mo kaya tahan na, hmm? Babawi kami sa iyo sa mga panahong hindi kami ang kasama mo.” sabi ni Tita Miranda habang pinupunasan niya ang luha ko. Mukha siguro akong batang gusgusin ngayon.

Bigla kong naalala si Lolo. Kung nandito siya ay alam kong matutuwa siya sa akin dahil nagawa ko na ang inihabilin niya. Alam kong maiintindihan din nila kung bakit hindi ako ibinalik ni Lolo sa napag usapan nila ni Tito Amiro kapag ipinaliwanag ko ang side niya.

“H-hindi ninyo naman po kailangan na maghintay pa dahil hindi naman ako galit sa inyo. Hinanap ko talaga kayo kasi gusto ko kayong makita at makilala.”

Ngumiti sila sa akin at sabay akong niyakap ng mahigpit. Para tuloy akong batang tuwang-tuwa na gustong sumiksik sa mga magulang niya at parang ayaw ko ng matapos ang sandaling iyon pero syempre, kailangan naming kumain dahil naalala kong may niluto nga pala ako.

“Wag ka ng mahiyang tumawag sa amin ng mama at papa.” natatawang saad ni Tita Miranda este ni mama ng hindi sinasadyang matawag ko siyang Tita ng alukin ko siya na dagdagan pa ang kanin niya.

“Sige po, Ti-m-mama. .” feeling ko kasing pula na ng red crayola ang mukha ko sa hiya.

Pumalakpak naman na parang bata si mama kaso sinita siya ni Tito Amiro este ni papa. Hindi lang halata pero mukhang nahihiya din si papa. Hahaha.

“Bakit mo nga pala kami pinapunta dito Al?” tanong ni papa na siyang pinagtaka ko.

Ha? Pinapunta? Di ba si Tita ang nagsabing pupuntahan niya sila?

“P-po?” gulat na tanong ni Lucien na napatigil sa pagkain niya at tumingin sa akin at kay Tita Asther. Bakit parang kinakabahan siya? At, himala yatang may galang siya ngayon? Well, based na rin sa naikwento ni Tita sa akin kaninang umaga ay mukhang dapat lang talaga dahil si papa ay dating Alpha at isa siya sa katuwang ni Tita sa pagpapalaki sa kanya.

“Hindi ko akalain na ang patpating bata nuon na kasa-kasama nitong si Asther at siyang naghahamon sa akin ng palakasan, ngayon ay isa ng Alpha ay nagbibigay galang pa rin pala sa akin bilang Omega.” natatawang sabi ni papa dahilan para mamula ang mukha ni Lucien. Luh.

“H-hindi naman po kayo isang Omega sa akin. Kayo pa rin ang Alpha na nakilala at kinikilala ko magpa hanggang ngayon na siyang pinagmulan ng aking mate.”

Jaw drop ako ng walang preno niyang sabihin ang salitang mate sa harap ng magulang ko at ng mama niya. Jusko. Parang gusto ko ng ilubog ang sarili ko sa upuan. Ang awkward!

Napansin kong kinilig ang mama naming dalawa ni Lucien sa narinig nila at ang pag ngisi ni papa. Luh.

“T-tumigil ka nga.” inis kong bulong habang niyuyugyog ko ng marahan ang braso ni Lucien ng may kadiinan.

“Ano pa bang magagawa namin. Mukhang namarkahan mo na si El.” sabi ni papa at tumingin sa akin.

“Wag po kayong mag alala. Hindi ko aagawin ang oras niya para sa inyo na kanyang mga magulang.” para talagang ibang tao ang kaharap ko at hindi si Lucien dahil sa pagiging magalang niya sa magulang ko. Hahaha.

Matapos ang tagpong iyon sa magulang namin at ang pagpa paalam niya sa kanila ng pagiging mag mate namin ay hindi kalaunan ay kumalat na din ang balita sa buong Blue Stone kaya ayun mas dumami ang atensyon na nakukuha ko ngayon kesa nuon pero may mga bagay pa rin na hindi nagbabago.

“Tapos? Ayun lang? Hindi na naulit?” malisyosang tanong ni Lily na siyang katabi ko ngayon sa kwarto ko dito sa bahay ng magulang ko na siyang pinsan ko.

“S-secret! Bakit ba kasi yung akin ang pinagku kwentuhan natin? Bakit hindi yung sa inyo ni Aries?” pansin ko ang pamumula ng mukha niya at kasabay nito ay ang pagtama ng unan sa mukha ko. Geez. Napaka bayolente talaga.

“Ayun! Kami na! Akalain mong siya din pala ang mate ko? Walang hiya iyon! Nalaman kong pinipigil niya lang pala ang sarili niya tuwing magkasama kami at nuong huling blue moon kaya hindi ko agad nalaman na siya ang mate ko. Nakakainis! Parehas sila ni Al na may kayabangan. Gusto tayo ang lalapit sa kanila.”

“Dominant type kasi sila samantalang tayo ang submissive sa point of view nila kaya hayaan nalang natin. So, ibig sabihin ba eh nag mate na kayo ni Aries?” ako naman ngayon ang curious kaya natanong ko ang bagay na ito na siyang kanina niya pang itinatanong sa akin.

“Uhm, o-oo! Pero dalawang beses lang namin ginawa ha! Plano kasi namin ni Aries na tapusin muna ang pagaaral namin bago kami sumeryoso sa buhay bilang mag mate gaya ng parents mo.”

“Buti naman dahil ayaw kong magka pamangkin agad.” natatawang sabi ko pero pabiro niya akong pinalo sa hita ko.

“Aray ha! Nakakailan ka na. Isusumbong na talaga kita kay Lucien at sa mate mong si Aries.”

“Hahaha. Wag ako! Ano ka bata? Akala mo naman papayag si Aries na awayin ako ng mate mo. Hahaha! Baka mamaya kakasabi mo ng ayaw mo ng pamangkin mauwi iyan sa pagkakaruon mo ng anak.”

“Luh! Isa ka rin eh ’no? Parehas kayo ni Lucien na nagsasabi ng mga kalokohan sa akin.”

Hindi siya umimik sa akin kaya hindi ko na rin kinulit pa dahil napaka impossible naman talaga.

Habang lumilipas ang mga araw ay marami akong bagay na natutuklasan at nalalaman sa bayang ng Blue Stone at nakita ko na rin ang shapeshift form ng mga narito kasama ng magulang ko. Ako lang talaga itong hindi kayang mag shapeshift. Ewan ko ba. Sinubukan ko naman pero hindi ko talaga magawa eh. Pinatawad ko na rin yung grupo ng mga kalalakihan na humabol sa akin nuong party at alam kong sincere naman sila sa ginawa nilang paghingi ng paumanhin.

At, wag kayong mabibigla dahil kasama sa mga natuklasan ko sa Wolfgang sa mala-Silent hills na forest na siyang ginagamit pala nila sa pagsasanay ng mga kalahi nila o namin ay ang pagkakaruon ng higit pa sa magkambal na relasyon nina Kuya Oro at Kuya Ori. Geez! Bakit nga ba hindi ko napansin na sobrang close nila para sa isang magkambal to the point na nakita ko na rin sila nuong bata pa ako na magkayakap na natutulog at nasabi ko na ba ng mga sandaling iyon ay kapwa wala silang damit? Pero syempre, pinalampas ko iyon dahil wala pa naman akong kaalam-alam nuon maliban sa magkambal sila. Mate kasi nila ang isa’t-isa. Wow di ba? Amazing! Hahaha.

“Oh saan ka pupunta?” tanong ni Lily sa akin ng lumakad ako papunta sa pintuan ng kwarto para sana lumabas.

“Hahanapin ko lang si Lucien. Ang tagal na kasi niyang nasa labas.”

“Ay wow. Nahawa ka na ba kay Al sa pagiging possessive sa iyo? Hahaha!”

“Siguro?” nakatawang sagot ko at lumakad na palabas at nagpaalam ako kina mama at papa na hahanapin muna si Lucien na pinayagan naman nila. Actually, ewan ko ba pero walang ilang factor sa akin ng malamang sila pala talaga ang magulang ko. Shock lang ako nung una. Sino bang hindi di ba?

Sa totoo lang, ayaw ni Lucien na umaalis ako mag-isa after kong maging mate niya. Ewan ko ba dun. Parang tanga. Alam naman na ng lahat na mate namin ang isa’t-isa kaya impossible pa na may gumawa ng masama sa akin, right?

Habang naglilibot ako at nagbabaka sakaling mahanap ang mate kong kanina pa umalis na ang sabi lang ang may kukunin ay bigla akong napahinto sa paglalakad. Para kasing may sumusunod sa akin.

“Lucien? Ikaw ba iyan?” tanong ko habang lumilinga sa paligid. May ugali kasi siya na biglang nanggu gulat at minsan dahil sa ugali niyang iyon ay nasisigawan ko siya sa inis.

Nang walang sumagot ay nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa may marinig akong kumaluskos sa mga dahon kaya napatigil ako ulit.

“Lucien ano ba?! Hindi nakakatuwa ah! Masasapak talaga kita. Lumabas ka nga d’yan.”

Nawala bigla ang inis ko ng lumabas ang taong sumusunod sa akin at napalitan ng pagtataka.

Anong ginagawa niya’t sinusundan niya ako?

“M-Mr. Nyquist?” ewan ko ba pero bigla akong napaatras. May kakaiba sa kanya ngayon.

“Don’t be too formal, El. Calling me Crate will be nice.” lumakad siya palapit sa akin at dumukwang sa gilid ko.

“I missed you and your soft lips.” bulong niya sa tenga ko na nagpa cringe sa akin kaya itinulak ko siya palayo. Masama ito kapag nakita niyang may kasama akong ibang lalaki.

“Still resisting, my dear?”

“A-ano bang kailangan mo?”

“You. I’ve come to take back what’s mine.”

Naguluhan ako sa sinabi niya kaya umatras pa ako ulit. Ang weird niya talaga ngayon. Dapat makaalis na ako dito.

“Anong sinasabi mo? Hindi ako sa’yo.”

“Who owns you then?”

“S-si Lucien.” buong tapang kong sabi kahit na naiilang ako at ramdam ko ang pagpula ng pisngi ko sa ginawa kong iyon.

Ngumisi siya at sarkastikong tumawa sa harapan ko.

“Do you really believe that you’re his mate? Oh c’mon. Isa iyong malaking kalokan.” nagulat ako ng bigla niya akong hawakan sa magkabilang kamay ko at isandal ako sa puno.

Napakagat ako sa labi ko dahil ng magtitigan kami ay dama ko ang tingin niyang sinasaktan ang damdamin ko sa binitawan niyang salita.

Bakit niya nasabi iyon?

Bakit niya ako o kami ginugulo?

“Iyang sinasabi mo ang kalokohan. Mate namin ang isa’t-isa.”

“Isang kahibangan ang sinasabi mo dahil hindi ikaw ang mate niya. Gusto mong paniwalaan na ikaw ang mate niya dahil iyon ang ginusto mo mangyari.”

“A-anong sinasabi mo?”

“Ikaw ang moonwalker di ba?” sa tanong niyang iyon ay bigla akong may na-realized na kung bakit kasi hindi ko agad napansin at naalala.

Isa din pala siyang werewolf gaya ng iba na nadirito sa Blue Stone dahil nagawa niyang makapasok sa harang at hindi dahil sa bakas ng huling werewolf na nakasalamuha niya.

“Ano naman ang kinalaman ng pagiging moonwalker ko sa usapan?”

“Anong kinalaman?” lalo niyang nilapit ang katawan niya sa akin kaya napabaling ako ng mukha ko sa kanan. Bakit parang hindi ako makahinga? Parang may something sa akin na hindi ko maintindihan? Dati pa ito eh. Sa kanya ko lang ito nararamdaman.

“Dahil isa kang moonwalker, ano man ang naisin mo mangyari na nililikha ng isip mo ay nangyayari. Sa madaling salita, pinlano mo na maging mate si Lucien dahil gusto mo siya kahit na hindi naman talaga ikaw ang dapat na mate niya.” may himig ng pagka inis ang tono ng pananalita niya pero hindi ko ito inintindi dahil ayaw kong paniwalaan ang mga sinasabi niya ngayon sa akin.

Nasaan ka na ba Lucien?

“H-hindi totoo iyan! P-pakawalan mo ako!” naiinis kong sabi habang pilit na kumakawala sa pagkakahawak niya pero masyado siyang malakas para sa akin.

“At bakit kita pakakawalan pa’t ngayong hawak na kita? Hmm?” napasinghap ako ng maramdaman kong hinahalikan niya ang leeg ko at sinubukan ko ulit siyang itulak pero wala pa rin akong nagawa kung kaya’t balak ko na sanang sumigaw para makahingi ng tulong ngunit naging daan ito para mahalikan niya ulit ang labi ko. Napakapit ako sa braso niya sa tindi ng halik niya na halos ubusin na ang hiningang dumadaloy sa katawan ko pero parang wala lang ito sa kanya na sinabayan pa ng pag ungol naming dalawa.

“C-crate! P-please! T-tama na. .” pagmamakaawa ko habang lumalalim ang mga halik niyang mapusok at maramdaman ko ang isang matigas na bagay sa pagitan ng hita ko.

Mali ito. Hindi dapat ako makaramdam ng kakaiba kay Crate dahil si Lucien ang mate ko.

“Hindi. Babawiin na kita. Masyado ng matagal ang paghihintay ko sa iyo.”

“Anong sinasabi mo? Hindi kita maintindihan.” tanong ko na parang lasing na sa ginagawa niyang paghalik.

“Anong sinasabi ko?” ngumisi siya at humalik ulit sa labi ko at hinayaang habulin ko ang dila niyang dumidila sa gilid ng labi ko at panga.

“Sa akin mo lang ito nararamdaman di ba? Aminin mo man o hindi, kahit ginawa mo na ito kay Lucien, sa akin ka lang nakakaramdam ng ganitong klaseng pagnanasa.” ikiniskis niya ang kanyang matigas na umbok sa akin na siyang nagpa ungol sa akin sa hindi ko malamang dahilan. Kay Lucien lang ako dapat ganito di ba? Bakit?

“P-pakawalan mo na ako please.” ramdam ko ang pamamasa ng mata ko pero hindi niya ito initindi at nagpatuloy lang sa ginagawa niya.

“Hindi si Lucien ang mate mo. Mate mo siya dahil iyon ang ginusto mo bilang moonwalker na siyang isa sa katangian mo pero ang katotohanan ay sa akin ka. Ako ang mate mo kaya sa ayaw at sa gusto mo, mamarkahan kita at aalisin ko inilagay niya sa iyo.” humigpit ang hawak niya sa akin at binalak niyang kagatin ang nape ko kaso buong lakas ko siyang itinulak at nagmamadaling tumakbo palayo pero paglingon ko, ay nasa likuran ko na siya at hinahabol ako.

“El! Bumalik ka dito!” galit niyang sigaw.

“A-ayaw ko! Umalis ka na bago ko pa sabihin kay Lucien ang tungkol dito. Siya ang mate ko at hindi iyon magbabago ano man ang sabihin mo, totoo man iyon o hindi!”

“Talaga bang sinusubukan mo ako, mate? Pwes, sisiguraduhin kong kapag nalaman mo ang katotohanan at nakita ito ng sarili mong mga mata ay babalik ka sa akin ng nagmamakaawa at sa oras na iyon sisisguraduhin kong papahirapan kita ng husto at dadalhin mo ang sunod na magiging Alpha sa sinapupunan mo.”

Bigla siyang nawala sa paningin ko at nakita ko nalang na may itim na asong tumatakbong palayo at isang malakas na alulong ang narinig ko.

Itim na aso?

Hinayaan ko nalang siya na mawala sa paningin ko at hindi ko na napigilan ang sarili ko na maiyak sa nangyari at sa mga nalaman ko.

Paano kung totoo ang sinabi niya?

Hindi ko naman talaga alam kung anong kayang gawin ng isang moonwalker at hindi rin ito alam ng karamihan sa lahi ng mga werewolf na nakausap ko.

Pero kung totoo nga ang sinabi ni Crate na siya ang mate ko, sinong magiging mate ni Lucien kung hindi dahil sa pagiging moonwalker ko ang pagiging mag mate namin?

Hindi! Ayaw ko! Si Lucien ang gusto ko. Mahal ko siya at mahal niya din ako. Minarkahan niya na ako na sa kanya lang ako kaya hindi ako magpapa apekto sa sinabi ng lalaking iyon.

---

A|N:

Posted: December 18, 2018 at 2:18 AM

Oh em gee! Surprise ba kayo sa revelations? Okay, no violent reaction please pero libre sapak po kay Crate at iyon ay kung kaya ninyo. Limang kabanta nalang.

’Til next update! Stay weird! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 20: RED

“El.” tawag sa akin ni Lily kaya napalingon ako sa kanya at napatingin ako sa nagaalalang mukha niya sa akin.

“Huh? Bakit?”

“Kanina ka pa tahimik d’yan. Anong iniisip mo?”

Ilang araw na akong hindi makapag isip ng maayos dahil sa sinabi sa akin ni Crate sa totoo lang at pilit ko itong itinatago kahit kanino pero sadyang obvious na siguro ito ni Lily kung kanina pa siya nagsasalita d’yan at hindi ko siya pinapansin or kung trip niya lang talaga akong titigan. Mukhang hindi niya nababasa ang nasa isip ko para tanungin niya ako ng direkta.

“Lily, paano kung halimbawa nagustuhan ka lang ng taong mahal mo kasi iyon ang ginusto mo pero hindi ikaw ang itinakda para sa kanya, matatawag ka bang selfish kasi inagaw mo siya sa dapat na para sa nakalaan sa kanya?”

“Ano? Hindi ko ma-gets?”

“Naisip ko lang kasi, hindi kaya, hindi talaga ako ang mate na para dapat kay Lucien?”

Nagulat ako sa biglang paghila ni Lily sa buhok ko. Ang sakit ha!

“Sira ulo ka! Saan mo naman napulot iyang ganyang idea?” huminga siya ng malalim at tumingin sa paligid kung may ibang makakarinig ng sasabihin niya. Nakatambay kasi kami dito sa ilalim ng puno malapit sa may lake ng Wolfgang dahil break namin.

“Iyan ba ang dahilan ng ilang araw mo ng pagtulala at pagiging tahimik?”

“Huh?”

“Mukha nga. Alam mo bang nagaalala sa’yo si Al sa pagkilos mo ng ganyan kaya nga heto ako’t kasama mo dahil pinakiusapan niya ako kung pwede ba kitang kausapin para malaman kung anong bumabagabag sa’yo dahil kahit siya nahihirapang basahin ang isip mo.”

Napayuko ako sa nalaman ko dahil hindi ko alam na napapansin pala ni Lucien kahit na magpanggap akong okay lang ako at walang gumugulo sa isip ko. Bakit ba kasi ako nagpapa apekto sa sinabi ni Crate?

“El, ito lang ang masasabi ko d’yan sa tanong mo. Hindi ka selfish kung sakali mang hindi talaga ikaw ang mate ni Al. Alam mo kung bakit? Siya ang Alpha kaya ikaw man ang mate niya o hindi alam kong mas malakas ang paninindigan ng puso niyang ikaw lang ang mahalin at gawing mate ano man ang kapalit nito kaya sana lang El, tigilan mo na ang pagiisip ng kung ano. Mahal ka ni Al at iyon ang alam ko’t nakikita ko.” tinapik niya ako sa balikat at nagpaalam dahil pupuntahan niya pa daw si Aries para i-check kung ano na ang ginagawa nito. Natawa ako sa isiping parang siya ang possessive sa kanilang dalawa.

Nang makauwi ako ng bahay ay pinagiisipan ko pa rin ang sinabi sa akin ni Lily. Marahil nga tama siya pero paano nalang ang dapat na mate ni Lucien kung sakali? Masasaktan siya kapag nalaman niyang ang dapat na sa kanya ay inagaw ko.

“El, pinapapunta ka pala ni Al sa bahay nila.” sabi ni mama ng makaupo ako sa lamesa at pagmasdan siyang maghalo ng iluluto niyang pagkain.

“Sinabi niya po ba kung bakit?”

“Hindi, anak. Basta pumunta ka nalang daw dahil hindi ka niya masabihan dahil mukhang wala ka daw sa mood makipag usap sa kanya nitong mga nakaraang araw at napansin ko nga din iyon. Nag away ba kayo?”

Umiling ako at tumigil siya sa ginagawa niya at umupo sa tabi ko. Pinagmasdan niya ako at hinaplos ang laylayan ng buhok ko.

“Mama? Minsan ba naisip mo na baka hindi kayo bagay ni papa? O baka hindi dapat ikaw ang mate niya?”

Isang ngiti ang gumuhit sa labi niya na pinagtaka ko.

“Bakit? May nagsabi bang hindi kayo bagay?”

“W-wala naman po. Naisip ko lang.”

Umayos siya ng upo at hinawakan ang kamay ko para himasin.

“Naisip ko din ang bagay na iyan nuon lalo pa’t isa akong ordinaryong tao samantalang dating Alpha ang iyong ama. Maraming nagkaka gusto sa kanya sa totoo lang pero magka ganun man ay may isang babae na laging nasa tabi niya at mukhang close na close sila sa isa’t-isa na minsan ko pang inakalang mate niya.”

Hindi ko alam kung bakit pero bigla kong naitanong sa kanya kung si Tita Asther ba ito dahil alam ko siya ang malapit na kaibigan ni papa base sa naikwento niya sa akin na siya namang sinang ayunan ni mama.

“Kaya nga laking gulat ko ng suyuin ako ng iyong ama at sabihin niyang gusto niya ako pero naisip ko na baka nangloloko lang siya at gusto akong gawing pampalipas oras pero napatunayan kong mahal niya ako at handa siyang ipaalam sa dapat niyang mate ang pagkakagusto niya sa akin. Hindi iyon si Asther pero maswerte ako’t mabait ang dapat na mate niya dahil imbis na magalit ay hinayaan niya ang iyong ama at sinabing hindi niya gugustuhing kuhanin ang kaligayahan ng iyong ama at alam mo anak? Kahit na nahihirapan ang iyong ama mag adjust dahil isa akong ordinaryong tao, pinilit niya para lang makasama ako. May pagka makulit kasi ang tatay mo at laging niyang sinasabi na sa kanya lang ako at di siya papayag na may iba pang makaagaw sa akin eh siya lang naman itong naglakas luob na manligaw sa akin at nagmahal dahil nga ulilang lubos na ako at natutong mamuhay mag-isa ng mahabang panahon. Natatawa nga ako kapag naaalala ko kung paano siya humingi ng pabor kay Asther para lang tulungan siya sa pagsuyo sa akin. Akalain mong ang isang Alpha ay marunong tumiklop sa hindi naman niya kalahi?”

“Nagpaalam si papa sa mate niya na ikaw ang napili niya’t hindi siya?”

“Oo. Medyo nagkagulo pa nu’n sa side ng babae dahil ayaw pumayag ng mga magulang nito pero wala eh. Hindi nila magawang baguhin ang isip ng iyong ama kaya ayun. Hinayaan nalang din nila kami. Kaya anak, kung iniisip mo na baka hindi nga ikaw ang mate niya at dapat ay nasa taong iyon siya ay isipin mo rin ang dahilan kung bakit nagawa niyang balewalain ito at ikaw ang piliin niya. Wag mong isipin na dahil ikaw ang moonwalker na siyang mas mataas sa kanya ang dahilan kung bakit ikaw ang ginawa niyang mate o baka dahil tumatanaw siya ng kabaitan sa amin sa nagawa namin sa kanya nuon at kay Asther. Isipin mo, mahirap ang desisyon niyang hindi piliin ang dapat na mate niya dahil maaaring may magalit at tumiwalag sa kanyang pack pero hanggat nand’yan ka sa tabi niya, alam ko, kakayanin niya.”

Ewan ko pero sa paguusap naming iyon ni mama ay gumaan kahit papaano ang isipin ko.

“O’sya. Puntahan mo na si Al sa kanila bago pa siya ang sumundo sa iyo. Alam mo naman iyon. Babae talaga ang tingin sa iyo at hindi lalaki at feeling niya laging may aagaw sa iyo sa kanya. Hay. Siguro ganun talaga kapag dominant at Alpha.” natatawang sabi niya at hinalikan ko siya sa pisngi at nagpaalam na.

Habang naglalakad ako papunta kina Lucien ay narealized ko na maaaring tama sina Lily at mama. Nagooverthink lang siguro ako dahil sa sinabi ni Crate pero hindi ako dapat magpa kampante dahil what if na totoo nga ang sinabi niya? Hindi pwedeng ang gusto ko ang masunod sa lahat ng oras lalo na kung may mga aalis sa pack at taong masasaktan. Ayaw kong siya ang sisihin ng ilan ng dahil sa pagiging selfish ko. Dapat gawin ko pa rin ang tama dahil ganuon ako pinalaki ni Lolo.

“Lucien?” tawag ko ng makapasok ako sa bahay. Bakit nakapatay ang ilaw at nasaan siya?

Binuksan ko ang ilaw at bumungad sa akin ang mga talulot ng rosas na nasa sahig at bigla kong narinig ang isang pamilyar na tugtugin.

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis dahil boses ko lang naman na kumakanta ng roses ang tumutugtog. Anong meron?

Sinundan ko ang talulot ng rosas na nakakalat paakyat sa ikalawang palapag patungo sa kwarto ni Lucien at nakita ko siya na prenteng nakaupo sa gilid ng kama at naka pangalumbaba na ng makita ko ay biglang ngumiti.

“Hi.”

“Hi?” alanganin kong bati dahil hindi ko maintindihan kung anong meron.

Tumayo siya at lumakad papunta sa akin at inabot ang kamay ko at lumakad kami patungo sa labas ng bahay.

“Sasabihin mo ba sa akin kung bakit mo ako pinapunta dito?”

“Kailangan ba may dahilan? Gusto lang kitang makita. Masama ba iyon? Itong mga nakaraang araw kasi kahit kasama mo ako ay nasa malayo ang isip mo. Akala ko nga hindi ka pupunta ngayon eh.”

“Pwede bang hindi? Teka, bakit mo nga ako pinapunta dito? May sasabihin ka ba sa akin? At para saan ’yung mga rose petals?”

“Meron pero hindi ko dito sasabihin. ’Yung rose petals? Mamaya malalaman mo pag nakauwi tayo. Tara! Sumunod ka sa akin.” sabi niya at nag shapeshift into a werewolf. Tignan mo ito! Napaka daya! Di bale. Ang angas niya naman tignan at I loved it so to speak.

Pero parang bigla akong kinabahan at na excite at the same time sa sinabi niya about sa pa-rose petals niya. Hahaha.

Inikutan muna niya ako na parang nakikipaglaro bago ko siya nahuli at halikan sa nuo at nagsimula na siyang magpahabol sa akin na siya namang sinundan ko. Jusko. Kailangan ko talaga mag jogging palagi. Parang kinakapos na ako sa hangin habang papunta kami sa kung saan pero buti nalang at malamig ang simoy ng hangin. Well, duh? Gabi na rin kasi at kita ko na ang mga bituin na kumikinang sa kalangitan at ang maliwanag na buwan. Tahimik at tanging ugong lang ng hangin at ng maliliit na insekto ang naririnig ko at kahit masukal ang dinadaanan namin ay hindi ko alintana ang takot dahil alam kong nandy’an si Lucien para protektahan ako.

“Whew! Ang ganda!” exaggerated kong sigaw kahit hinihingal ako sa pagod ng bumungad sa akin ang napaka unrealistic na view sa ituktok ng bundok kung nasaan kaming dalawa.

Dark blue lang ang makikita mo sa harapan mo na puno ng stars at nasa gitna ang maliwanag na buwan. Parang ito yung napapanuod ko before sa tv at yung wallpaper ko sa phone na galaxy ang theme. Sobrang wow. Pwede bang dito nalang ako forever kasama si Lucien?

Teka, nasaan na nga pala iyon? Bigla nalang siyang nawala eh. Sasapakin ko talaga siya kung iniwan niya ako dito kasi trip niya lang.

Nakarinig ako ng mumunting kaluskos at bumalik na pala siya sa human form niya na ngayon ay lumalakad papunta sa akin.

“Bakit mo ako dinala dito?”

“Tinanong ko kasi si mama kung anong hilig mo at sinabi niya sa akin na hilig mo ang pagii stargazing.” nahihiyang sabi dahilan para yakapin ko siya sa tuwa.

“And, this has been my favorite place since I was a child. Tuwing nakikita ko ang mga bituin sa langit at ang buwan, naiisip ko palagi kung gaano ako kaswerte na maging isang werewolf at maging isang Alpha pero nuon lagi akong nalulungkot dahil hindi ko mahanap ang mate na para sa akin kaya ito ang naging takbuhan ko para magpalipas ng oras at tuwing nandito ako, naiisip ko na ganito din kaya kaganda ang nakikita ng mate ko? Kung nakatingin din ba siya sa kalangitan? Hinahanap niya rin kaya ako? Kaya, naisip ko na kapag nahanap ko na ang mate ko na para sa akin ay dadalhin ko siya dito at dito ko siya pakakasalan.”

Napasinghap ako ng bigla siyang lumuhod sa harapan ko at halikan ang kaliwang kamay ko.

Hindi. Hindi ito kailanman pumasok sa isip ko na gusto kong gawin ni Lucien. Ang maging mate niya ay sapat na para sa akin pero ang gawin niya ito sa akin ay talagang. .

Hindi ko na napigilang lumuha. Hindi ko alam kung bakit basta naiyak ako. Hindi ako prepared eh. Takte.

“I didn’t expect you to be one of us the night I bit your neck, but a part of me. You are mine alone and alone I should feast my favorite flesh.” nakangisi niyang sabi at medyo shock ako sa pagiiba ng mood niya lalo pa ng tumayo siya para halikan ako at sa pagitan ng mga halik na iyon ay naramdaman ko ang kamay niya na may inilalagay sa daliri ko at ng humilay siya sa akin ay isang crescent moon na singsing ang bumungad sa akin na may makinang na diyamante sa gitna.

“Your mine, El. You’ll always be my mate and under this moonlight, I promised to protect and to love you as long as I lived. The moon binds us together, forever.” naiyak ako sinabi niya at ako naman ang humalik sa kanya this time. Medyo nagulat siya sa ginawa ko dahil first time ko itong ginawa pero sumabay naman siya kalaunan.

“Paano ba iyan? Kasal ka na sa akin. Hindi ka na makakawala.”

“Ha? Anong kasal? Advance ka naman mag-isip! Propose palang ang ginawa mo ’no.”

Pinitik niya ang nuo ko at tinawanan ako kaya hinampas ko siya sa braso. Para saan iyon? Proposal palang naman iyon di ba?

“Sa Blue Stone at sa mga werewolf na nandirito, sagrado ang pagtapat ng dalawang taong nagmamahalan sa full moon dahil nangangahulugan iyon ng pagpapakasal nila at saksi ang buwan at ang mga bituin sa ating pagmamahalan.”

Oh my god! Seriously? So kasal na kami? I mean, alam ba ito ng parents ko? Si Tita? Yung kambal? Si Lily at Aries? Yung pack? Shit! Bakit ko nakalimutan?! Blue Stone nga pala ito at iba ang tradisyon sa lugar namin. My god!

“Nakakainis ka! Bakit hindi mo man lang ako ininform about sa bagay na ito? Ano nalang magiging reaksyon ng parents natin?” hindi ko talaga mapigilan na mag panic dahil baka mahimatay sa gulat sina mama at papa kapag nalaman nila ang tungkol dito.

“Bakit ko ipapaalam sa iyo? Eh di mas lalong tatagal pa ang pagiisang dibdib natin? Isa pa, if you’re thinking about the reaction of our parents knowing this thing that we did, sorry. Bago pa ako lumuhod sa iyo ay ipinaalam ko na ito kay mama at humingi na ako ng permiso sa magulang mo. Well, hindi nga lang sila aware na ngayon ko gagawin.” natatawang sagot niya at hinalikan ako ulit.

“Kainis ka talaga!” naka pout kong sabi at iniayos niya ang posisyon naming dalawa na parang sasayaw ng sweet dance at nagmamadaling kinuha ang cellphone niya sa bulsa niya.

“Teka, sayaw na agad? Wala ba munang reception?” biro ko sa kanya.

“Mamaya yung reception at tayo ang handa ng isa’t-isa.” binigyan niya ako ng makahulugang tingin na nagpamula ng halintulad sa red crayola ng mukha ko. Sira talaga!

Nakita ko siyang inilapag sa gilid ang cellphone niya ng mapindot niya ang play sa kantang pinili niya at nagsimula kaming sumayaw sunod sa tugtugin.

Nakatingin lang ako sa kanya at hindi pa rin makapaniwala na siya ang mate ko at ngayon ay asawa na. Impossible ng may makapag hiwalay sa amin ngayon. Bilang mate niya ay sisiguraduhin kong makakaya ko din siyang protektahan bilang moonwalker.

Walang duda. Mahal ko nga ang lokong ito na kinainisan ko pa nung una kaming magkita dahil lang sa nabangga ko siya ng hindi sadya.

Nagulat ako ng may mga alitaptap na pumalibot sa amin habang nagsasayaw kami at grabe. Sobrang unrealistic talaga ng mga nangyayari sa akin ngayon. Kung panaginip man ito ay ayaw ko ng matapos.

Napakagat ako sa labi ko ng magtama ang tingin namin at nakita kong bumuka ang labi niya para sumabay sa kanta pero alam kong ang lyrico sa parte ng kantang napili niya ay laan para sa akin.

I feel wonderful

because I see the love

right in your eyes

and no wonder of it all

is that you just don’t realize

how much I love you

Pagtapos ng moment na iyon ay bumalik kami ng bahay niya at pinasaluhan namin ang pagmamahal ng bawat isa sa ilalim ng sinag ng makinang na buwan.

Lucien, together forever, you’ll be my mate.

---

A|N:

Posted: December 19, 2018 at 02:05 AM

Curious lang ako, meron ba dito na gustong magka POV si Lucien? I wonder lang. At, alamin ninyo na kailan ang sunod na full moon dahil secret! Hahaha! Paiiyakin ko lang naman kayo, joke!

Anyway, ’til next update. Stay lunatic! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 21: HOWL

Dalawang linggo na rin ang nakalipas mula ng maikasal kami ni Lucien sa paborito niyang lugar ay naging ayos naman ang lahat lalo na ng hindi mapigilang magtanong ni mama sa akin dahil sa nakita niyang may suot na akong singsing at kung inaakala ninyo na magugulat sina papa at mama ay hindi. Bagkus, kinatuwa pa nila ito dahil sa wakas ay magkakaapo na daw sila. Tindi rin ng trip ng magulang ko. Si Tita naman kuntodo asar sa akin kesyo daw hindi na ako malalapitan talaga ng mga boylet mapa Blue Stone or sa siyudad man na pinanggalingan ko. Asa namang papansinin ko sila eh parang bata ang mate ko na lahat ng atensyon ko ay gusto nakatuon lang sa kanya dahil kundi tiyak magkakagulo.

Kasalukuyan kong hinahanap ang mate ko dahil nawala na naman siya sa classroom at hindi ko alam saan na naman siya nagpupu-punta. Hay, nakaka stress magkaruon ng Alpha na mate. Hahaha.

Paliko na sana ako papunta sa isa pang building ng may marinig akong tinig ng isang babae na nagagalit. Hindi ko alam bakit pero imbis na dumiretso ako ay nagtago ako sa gilid.

“Al! Hindi mo ito pwedeng gawin sa akin!”

“Why not? Dahil sa ikaw ang mate ko? Mina, nagkalinawan na tayo di ba? Ako ang pipili ng magiging mate ko.”

Napasinghap ako sa narinig ko dahil walang duda na sina Lucien at Mina ang naririnig kong nag aaway. Dapat siguro umalis na ako di ba?

“Nagpapatawa ka ba? Oo nga’t ikaw ang Alpha na siyang mataas sa pack pero pare-parehas lang tayo na walang kakayahan na pumili ng mate na gustuhin natin hindi gaya ng moonwalker. Hah! Akala mo ba hindi ko alam na kaya ka lang naman pumayag na maging kunyaring mate n’yang si El ay dahil mas malakas siya kesa sa’yo.”

“Mina!” sigaw ni Lucien na siyang nagpanginig ang sistema ko. Oh my god! Hindi ito totoo. Nananaginip lang ako.

“Bakit? Tama ba ako? Pumayag ka na maging mate niya dahil gusto mong ipakita sa tatay mo na kaya mo siyang higitan. Hindi mo naman talaga mahal si El. Napipilitan ka lang. At yung kasal ninyo? Walang bisa iyon dahil ako ang mate mo at hindi ako pumayag sa ninais mong mangyari. Al, gumising ka. Ginagawa mo lang ito dahil gusto mo lang makaganti sa tatay mo at dahil gusto ka ni El at sinamantala mo iyon pero hindi ka tunay na magiging masaya sa kanya at hindi ka niya kayang bigyan ng anak tulad ko.”

Para akong nahihilo sa mga naririnig ko at nararamdaman ko na ang pamamasa ng mata ko at ng sumilip ako sa kanila mula sa pwesto ko ay tuluyan ng nadurog ang puso ko dahil sa nakita kong paghahalikan nila.

“Mamili ka, Al. Ako o si El?”

Hindi ko na hinintay pang marinig ang sasabihin ni Lucien dahil mukhang alam ko na ang isasagot niya.

Takbo. Iyon ang ginawa ko. Tumakbo ako ng tumakbo hanggang sa hindi ko na alam saan ako dinala ng mga paa ko.

Gusto ko magalit at magwala pero naisip ko kung bakit ako nagpaka tanga at kung bakit ko kinalimutan ang mga salitang binitawan sa akin ni Crate. Kung ganun, si Mina. Siya pala ang mate ni Lucien. Anong laban ko sa kanya? Isang tunay na babae at kayang magdalang-tao sa susunod na salin-lahi samantalang ako, isa lang naman akong moonwalker na hindi alam ang kayang gawin o baka nga titulo lang talaga ang meron ako ng dahil lang sa kahalintulad sa buwan ang mga mata ko.

Nasasaktan ako sa tuwing maaalala ko ang mga binitiwang salita ni Mina. Para itong kanta na unti-unting nilalason ang utak at puso ko.

Nagmahal lang naman ako pero bakit ganito?

All this time, nagpapanggap lang ba si Lucien sa akin na mahal niya ako gaya ng pagmamahal ko sa kanya? Na kaya niya lang ginawa ang mga bagay na iyon dahil may kailangan siya sa akin at magagamit niya ako sa paghihiganti sa tatay niya? Sino ba kasi ang tatay niyang iyon?

Hindi ko alam gaano ako katagal na nagikut-ikot sa kung saan para lang makalimot sa araw na ito hanggang sa namalayan ko nalang na lumalamig na ang simoy ng hangin at may basang butil ng tubig ang pumapatak sa katawan ko.

Shit! Paano ako uuwi nito? Bahala na!

Kaya kong umuwi ng mag-isa. Gaya ng dati na walang dine dependehan na kahit na sino na gaya ni Lucien. Oo, tama. Ganun nga dapat.

“El! Jusko! Saan ka ba nanggaling? Kanina ka pa namin hinahanap.” nagaalalang bungad sa akin ni Lily pagkapasok ko sa luob ng bahay namin.

“D’yan lang.” walang gana kong sagot ang didiretso na sana ako sa taas ng biglang habulin ako ni Lily at punasan ako ng twalya sa buhok at mukha.

“Okay ka lang ba? Anong nangyari?”

Alam kong marami siyang gustong itanong pero wala ako sa mood sagutin ang mga ito kaya tumingin lang ako sa kanya ng may nangungusap na mata at nagpatuloy na sa pag akyat sa kwarto ko.

Basa pa ang katawan ko pero heto ako at dumiretso sa paghiga sa kama at hindi alintana ang panlalamig ng katawan ko. Alam ko kung nabubuhay lang si Lolo ay isang sermon at isang palo sa pwet na ang nagawa niya sa akin. Natawa ako sa isiping iyon at hindi ko mapigilan na hindi maiyak.

Bakit kung akala ko okay na ang lahat ay saka naman may mangyayaring ganito?

“El? Anak? Nand’yan ka ba sa luob?” nagaalalang tanong ni mama mula sa labas ng kwarto na todo ang katok sa pintuan.

“El? Buksan mo itong pinto. Makipag usap ka sa amin.” si papa naman ngayon ang narinig kong nagsalita. Mukhang nagaalala nga talaga sila sa akin dahil dinig kong pinapakalma sila ni Lily dahil sa pagaalala nila sa akin.

Hindi ko alam kung gaya ko din ba silang basa ng ulan na ngayon ay lumalakad na ang buhos mula sa kalangitan. Tahimik akong natawa sa sakit ng pakiramdam ko. Buti pa sila, nandito at nagaalala na kahit hindi ko pagbuksan ng pinto ay alam kong pag binuksan ko at sasaluhin ako hindi gaya ng isang taong hinahanap kong marinig ang tinig at tawagin ang pangalan ko. Aasa pa ba ako? Ngayon pa’t alam ko ng si Mina ang kanyang mate?

Bakit nga ba hindi ko ito napansin? O’ siguro napansin ko pero binalewala ko lang. Ganun talaga siguro kapag binalewala mo ang mga bagay na akala mo ay wala lang pero ang totoo ay may dahilan pala kung bakit sila ganuon.

Patuloy lang sa pagkalabog ang pintuan ng kwarto ko dulot ng mga kamaong tumatama dito at ang ugong ng ulan na tumatama sa bubong ng aming bahay at sa pinaghalong ingay nila ay unti-unti na akong nawalan ng malay sa paligid.

Naalimpungatan ako sa mainit na bagay na tumatama sa mukha ko kaya dahan-dahan kong iminulat ang mata ko at nasilayan ko si mama na may hawak na bimpo at may maliit na batsa sa gilid niya.

Magsasalita palang ako pero agad niya itong pinutol sa pagharang ng hintuturo niya sa labi ko.

“Sshh. Wag ka muna magsalita kung hindi mo pa kaya. Magpahinga ka lang. Alam kong napagod ka.” ngumiti siya at bakas sa mata niya ang matinding pag unawa na siyang hindi napigilan ng mata ko sa pagluha.

“M-mama. .A-ang s-sakit. .” parang bata na daing ko sa kanya at umupo ako mula sa pagkakahiga para yakapin siya at magsumiksik sa kanlungan niya.

“Masakit kasi nagmahal ka at kapag nagmamahal ka, dapat handa kang masaktan. Anak, alam kong nasasaktan ka pero sana wag mong kalimutan na masasaktan din kami kapag nakita ka naming ganito.” saad ni mama habang hinahaplos niya ang buhok ko.

Napatigil ako sa pag iyak ng pumasok si papa sa kwarto at tumabi sa amin ni mama.

“Ano bang nangyari El at nagpabasa ka sa ulan? Hindi mo ba alam na delikado ang ginawa mo na pagtambay sa labas ng gabi at umuulan?” sermon ni papa pero alam ko gaya lang naman din siya ni mama na nagalala sa akin.

“Amiro, nag usap na tayo. Hayaan nalang natin ang nangyari.” mahinahong sabi ni mama kay papa na siya namang ipinag buntung-hininga niya.

Habang inaasikaso nila akong dalawa na parang bata dahil mukhang nilagnat ako sa ginawa ko ay nakarinig kami ng malakas na alulong galing sa magkakaibang aso.

“Pa? Anong nangyayari?” tanong ko dahil napansin ko ang pag seryoso ng mukha niya.

“Dito lang kayo. Wag kayong lalabas.” sabi niya at akmang lalabas na ng pigilan siya ni mama.

“Hindi. Hindi ka aalis ng hindi ako kasama.”

“Miranda, iba ito. Hindi kayo dapat madamay dito at marami sila.”

“At ano? Hahayaan mo kami-” hindi natuloy ni mama ang sasabihn niya ng biglang bumukas ng malakas ang pinto sa ibaba na sa tingin ko ay wasak na yata sa lakas ng impact.

“Asther! Anong nangyari?” halata ang gulat sa mata ni mama at napatakbo sila parehas ni papa papunta sa kinaruruonan ni Tita kaya kahit nahihilo pa ako ay pinilit kong tumayo sa kama at tignan ang kalagayan niya.

Napalunok ako at halos hindi makapaniwala ng makita ang taong kasama ko sa paglaki na puro sugat sa katawan at may dugo sa kanyang tagiliran.

“Tita! Anong nangyari? Sinong may gawa nito sa iyo?”

“El. .” nanghihinang sagot niya sa akin at hinawakan ako sa braso kahit na halata ko ang hirap niya sa paghiga at ang sakit na nararamdam ng katawan niya.

“. . si Al. .” biglang nanlamig ang katawan ko sa narinig at lumakas ang kabog sa dibdib ko.

“Asther, h’wag mo na pilitin pang magsalita.” saad ni mama at nagmamadaling kinuha ang mga kagamitan niya sa panggagamot at sakto namang nagising si Lily sa pagkakatulog niya. Marahil ay dahil na rin sa ingay na nalikha kanina kaya heto siya ngayon at tinutulungan si mama sa paggamot ng mga sugat ni Tita.

“Ano ba kasing nangyayari?” tanong ni Lily na mukhang hindi mapakali.

“Hindi ko alam pero nagulat na lamang ako dahil umuwi si Al ng wala sa sarili at pinilit ko siyang kausapin pero bigo ako. Patulog na ako ng bigla nalang may mga kalahi natin na pumasok ng bahay namin at hinamon siya. Pinagbigyan niya sila at nagbanta silang aalis sa pack dahil sa desisyon niyang hindi pagpili sa kanyang mate.”

Napasinghap ako sa narinig at napakagat sa aking labi.

“Nagalit si Al dahil sa kababawan ng ilan sa pack na sumugod at hahayaan na lamang sana niya sila na umalis pero laking gulat ko ng ang isa sa kanila ay muntikang patayin si Al patalikod kaya duon na ako umalma at nakipag tagisan na rin pero ang kinabigla ko ay ang pag sulpot ng walang hiyang tatay niya! Siya ang gumawa nito sa akin at ayaw ko sanang iwan ang anak ko pero sinabihan ako ni Al na puntahan ka dahil gusto niyang matiyak na ayos ka lang at walang ginawa ang ibang kalahi sa iyo at sa pamilya mo.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at tumayo na ako at tumakbo palabas ng bahay. Narinig ko pa ang pag tawag nila sa akin pero hindi ko na sila nagawa pang lingunin dahil kailangan kong malaman ang kalagayan ngayon ni Lucien dahil hindi ko yata kakayanin kapag may nangyaring hindi maganda sa kanya.

“El! Anong ginagawa mo dito?” pasigaw na tanong ni papa habang pinoprotektahan niya si Lucien na ngayon ay puno ng sugat ang katawan at nakasandal sa puno.

Hindi ko na nagawa pang pansinin si papa dahil nagaalala akong tumabi kay Lucien at hinaplos ang mukha nito. Naramdaman ko na naman ang pamamasa ng mata ko. Hindi dapat ganito reaksyon ko matapos ng mga nalaman ko pero wala eh. Mahal ko talaga siya.

“E-el. . Shit! Bakit ka nandito? Umalis na kayo dito ni Amiro.” saad niya na may tono ng pagkainis at pagaalala.

“Ang tanga mo naman kasi eh! Dapat hindi ka na nagpa iwan pa! Akala mo kaya mo silang lahat dahil ikaw ang Alpha?”

“At ano? Susunod sila sa akin at mapapahamak kayo? Ayaw ko.”

Naguguluhan ako sa mga sinasabi ngayon ni Lucien dahil parang hindi ito nagtutugma sa mga nalaman ko. Wag ninyong sabihin na dahil ito ang gusto kong mangyari kaya ito ang nangyayari ngayon? Hindi. Hindi, ayaw ko na.

“Hindi mo kailangan magalala sa amin o sa akin dahil kaya naman namin protektahan ang sarili namin. Dapat ang mate mo na si Mina ang intindihin mo.” napakuyom ako ng kamao ko sa pagpigil ng luha ko na tumulo mula sa mga mata ko. Naninikip na din ang dibdib ko at para akong nawawalan ng hininga sa binitiwan kong salita.

“Ano bang kalokohan ang sinasabi mo, El? Hindi ko maintindihan.” hinawi niya ang mukha ko para makatinginan kami at halata ang gulat sa kanya. Marahil ay nabasa niya ang naiisip ko kaya isinandal niya ng may kalakasan ang ulo niya sa puno at narinig ko pa siyang nagmura.

“T-totoo ba?”

“Ang alin?”

Sasagutin ko na sana ang tanong niya ng may marinig kaming malakas na tumama at sabay kaming napatigin ni Lucien sa bagay na iyon at laking gulat ko ng makita na si papa pala iyon.

“P-papa!” sigaw ko at nagmadaling tumakbo sa tabi niya.

Naiiyak akong pinunasan ang dugo sa gilid ng panga niya at niyakap siya ng mahigpit.

“E-el. . Umalis na kayo. . Isama mo na si Al. .”

“Pero papa! Ayaw ko! Hindi ako aalis ng hindi kayo kasama!”

“Anak, sige na. .” sinusubukan niya akong itulak palayo sa kanya pero hindi ko pa rin inaalis ang pagkakayakap ko.

Lumingon ako para i-check ang sitwasyon ni Lucien at nanlaki ang mata ko ng makitang nakapalibot ang maraming itim na aso sa amin at pinipilit ni Lucien na labanan ang mga nagpupumilit na makalapit sa amin ni papa.

“Lucien! Tama na!” sigaw ko dahil nakita ko ang isa sa mga ito na kinagat ang leeg niya. Buti nalang din mga naka wolf form sila dahil kung mga naka human form silang nagsasagupaan ay baka hinimatay na ako sa takot at kaba.

Nagulat ako ng biglang may magsalita sa tabi ko at ng lingunin ko ito ay isang kasing laki ni Lucien na wolf na kulay itim ang sumulpot sa kung saan na may deep honey brown na pares ng mata. Nakaramdam ako ng pamilyar na pakiramdam na hindi ko mawari.

“Makinig ka sa mate ko, Lucien hanggat kaya ko pang magtimpi. Ayaw ko namang magalit sa akin si El kapag nilabanan kita.” nakangising salita nito. Pamilyar ang boses niya sa akin.

Parang- “Crate?” halos pabulong ko ng tanong at tumango siya sa akin at dahan-dahang lumapit kay Lucien. Nagsilayuan naman ang mga itim na aso at tanging sila nalang dalawa ang nasa gitna.

“Humanap ka ng sariling mate mo at wag ang akin ang sarilinin mo.”

“Ikaw nga itong inaagaw ang mate ko sa akin. Hindi ba’t si Mina ang iyong mate kaya bakit si El na sa akin nakatakda ang inaangkin mo?”

“Wala akong alam sa sinasabi mo!” nakita kong sinugod ni Lucien si Crate at duon na nagsimula ang pagtatagisan nila.

“Hah. Siguro maiintindihan mo ang sinasabi ko kapag sinabi kong ngayon ko kukunin ang mate ko sa’yo.”

Tuloy pa rin sila paglalaban nila at wala akong magawa para patigilin sila at protektahan si Lucien kahit na alam kong pinipilit nalang niyang lumaban sa kung ano mang dahilan na hindi ko maintindihan.

Nakita ko ang mga tingin ni papa habang pinagmamasdan niya ang dalawa na naglalaban at kita ko ang sakit at galit duon at bago ko pa man siya ma-akay ng mailayo ko siya duon at mailigtas ay siya namang dating ni mama at ng kambal. Nang makita ni mama ang kalagayan ni papa ay walang pakundangan siyang nagpalit anyo at sinugod si Crate samantalang ang kambal naman ang lumalaban sa mga itim na aso na nakapalibot sa amin.

Naiingayan at naguguluhan na ako sa mga nakikita ng mata ko at nakararamdam na ako ng pagka hilo at marahil dahil ito sa lagnat ko na hindi na rin bumababa ay hindi ko napigilan ang galit ko.

“TAMA NA! TUMIGIL NA KAYO!” sigaw ko habang nakatakip ang magkabilang palad ko sa tenga ko at nakapikit ang mga mata ko.

“El. .” dinig kong tawag sa akin ni Kuya Oro.

“T-tama na. . H’wag na kayong mag sakitan, please lang.” pagmamakaawa ko habang umiiyak.

“H’wag kang lalapit sa kanya! El, tumakbo ka na palayo dito!” sigaw ni Lucien at sa pakiwari ko ay si Crate ang siyang lumalakad patungo sa akin dahil nakaririnig ako ng yabag ng mga paa kahit na nakatakip ang tenga ko.

“Anak, sundin mo si Al! Umalis ka na dito. Kami na ang bahala!” dagdag ni mama at pagbukas ko ng mata ko ay nakita ko siyang tumatakbo patungo kay Crate at bago pa man niya ito masunggaban mula sa likuran ay humarap siya at kinagat si mama sa braso nito.

“Mama!” sigaw ko at patakbong lumapit sa kanya. Nadinig ko din ang pagsigaw ni papa. Agad naman kaming hinarangan ng kambal.

“Sumusobra ka na talaga Crate!” nanggigigil na saad ni kuya Ori.

“Wala naman akong ginawang mali. Balak niya akong saktan. Lalapitan ko lang naman sana si El para sabihin ang pakay ko pero anong binalak niyang gawin sa akin? Dinepensahan ko lang naman ang sarili ko.”

“Hindi pagdepensa ang ginawa mo! Sinadya mo iyon! Wala kang kasing sama! Dapat lang talaga sa’yo ang pagtanggal sa pack!” saad ni Kuya Ori.

Narinig ko ang pagtawa niya at hindi ko maiwasan na hindi pangilabutan.

Siya ba? Si Crate ba talaga ang mate ko?

“Pack? Hahaha! Sinong naalis sa pack? Ako? Ano palang tawag ninyo sa mga kasama kong ito? At sino sa tingin mo ang pinuno nila?”

Tumingin sa akin si Crate at binigyan ako ng kakaibang ngiti pero hindi ko ito pinansin dahil iba ang pakiramdam ko dito.

“El, sumama ka na sa akin. Ako ang mate mo at hindi si Lucien. Ginagamit ka lang niya para makaganti sa akin. Hindi niya pa rin siguro matanggap ang nangyari sa pagitan ko at ng kanyang ina.” sa puntong iyon ng narinig ko ay halos hindi ko na maigalaw ang buong katawan ko. Parang nag instant flashback ang paguusap namin ni Tita Asther sa may bridge ng school.

“Wag na wag mong mabanggit ang tungkol sa mama ko! Wala kang karapatan!” galit na sigaw ni Lucien at akmang susugurin na si Crate pero pinigil ko ito sa pagharang ng sarili ko.

“Sabi ko, tama na!”

“El. .”

“Tama na, Lucien!”

Hinarap ko si Crate at nakita ko ang kaparehong ngiti na ibinigay niya sa akin kanina.

“Crate, nakikiusap ako. Tama na. Wag mo na silang saktan at ng mga kasama mo. Kung ako lang naman ang kailangan mo kaya ka nandito, sasama ako sa’yo. Please.”

“El!” dinig kong pagtawag nila sa pangalan ko para siguro ay pigilan ako sa kahibangang sinabi ko at gagawin ko.

“El! Hindi! Hindi sasama ka sa kanya!” pigil ni Lucien at hinawakan ako sa kamay ko. Nag shape shift to human form na pala siya at kita ko ang pamamasa ng mata niya at ang higpit ng hawak niya sa kamay ko.

“Lucien. .”

“Narinig mo ang sinabi ng mate ko di ba? Sasama na siya sa akin at walang kahit na sino sa inyo ang makapagbabago ng isip niya.” saad ni Crate at hinawakan ako sa magkabilang balikat ko. Parehas na sila ni Lucien na nakabalik sa human form.

“Hindi! Hindi niya alam ang sinasabi niya dahil nilalason mo ang utak niya! El, please. Sabihin mong nagbibiro ka lang. Nangako tayo sa isa’t-isa di ba?”

Iniiwas ko ang tingin ko sa kanya dahil parang dinudurog ang puso ko sa sakit.

“Lucien, tama siya. Sasama na ako sa kanya. Hindi tayo pwedeng magpatuloy dahil hindi ako ang mate mo kundi si Mina. Wag mong pinipilit sa akin ang sarili mo dahil alam kong hindi mo naman talaga ako mahal! Please, hayaan mo nalang akong sumama sa mate ko para matapos na ang lahat ng ito.”

“Hindi, El! Ayaw ko! Hindi!” pilit na nakikipag agawan si Lucien kay Crate pero sa huli ay nabitawan niya rin ako. Eventually, sa paglipas ng panahon ay bibitawan na rin niya ang huwad na pagmahahal niya sa akin. Oo. Ganun nga iyon.

“El! Anak!” dinig kong iyak ni mama ng tumalikod ako kasama ni Crate sa kanilang lahat na prumotekta sa akin.

“El! El!” tawag sa akin ni Lucien habang pilit na hinahabol kami ni Crate pero alam kong hinaharangan siya ng mga tauhan nito.

Hindi. Hindi ako lilingon dahil mahihirapan lang ako. Ito ang tama. Hindi ko kayang isakripisyo ang pack na meron si Lucien dahil sa gusto ko na mahalin niya rin ako kung alam kong merong tao na nakalaan para sa kanya at para sa akin. Ayaw ko ng makita na may masaktan. Gagawin ko ito kahit masakit dahil alam ko, masasanay din ako.

Nang nasa madilim na kami na bahagi ng kakahuyan ay isang malakas na alulong ang nadinig namin at tahimik nalang akong humikbi dahil alam kong bukas ay hindi na si Lucien ang taong makikita at makakasama ko sa pang habang buhay.

---

A|N:

Posted: December 21, 2018 at 2:13 AM

Okay, so sisihin ninyo po yung kanta ni Ed Sheeran na Don’t. Hahaha. Iyan kasi yung pinapakinggan ko habang ginagawa ang chapter na ito.

Sabi sa inyo eh. Maiinis kayo sa akin. Paano ba iyan. Nakuha na ni Crate si El. Paano na si Lucien? Aww.

Anyway, ’til next update. Stay weird and lunatic! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 22: REIGN

Tatlong araw na mula ng iwan ko si Lucien, sina mama at papa, yung kambal, si Lily at si Tita. Mali yata ang naging desisyon ko sa pagsama dito kay Crate pero di bale, at least alam kong hindi na niya sila gagambalain pa. Ang hindi ko lang talaga maintindihan ay kung bakit simula ng dumating ako dito sa tinitirahan ng pack niya ay hindi niya magawang basahin ang nasa isipan ko kasi nahahalata ko iyon sa panay na pagtanong niya sa akin. I mean, it’s a good thing thou atleast hindi niya malalamang hindi siya ang naiisip ko kundi si Lucien pero kasi wala naman akong ginawang kahit na ano para hindi niya mabasa ang nasa isip ko.

O baka unconsciously, ayaw kong malaman niya na kaya lang ako sumama sa kanya ay dahil hindi sa narealized ko na siya ang aking mate kundi dahil ayaw kong mawalan ng pack si Lucien kapag nagkataon na traydurin niya ako at ang napag usapan namin. Hanggang ngayon iniisip ko pa rin ang mga nangyari ng gabing iyon na parang kanina lang. Sa totoo lang, mahirap paniwalaan na si Crate ang tatay ni Lucien. Iyon siguro ang dahilan kung bakit may nararamdaman akong kakaiba sa kanya. Siguro that feeling is called awkwardness. Syempre, hello? Sino bang hindi makakaramdam ng awkwardness na ang lalaking naka fling mo sa bar sa city ay ang siyang tatay ng pinakasalanan mo. Speaking of kasal namin ni Lucien ay balak nitong si Crate na pakasalanan din ako which is nung sinabi niya iyon sa akin ay halos mabulunan ako. Like, di ba siya nakakaramdam ng awkwardness dahil ang taong pakakasalanan niya ay una ng pinakasalan ng anak niya?

“Tangina, boring.” bulong ko sa sarili ko dahil magmula ng dumating ako ay nakakulong lang ako dito sa bahay ni Crate at wala akong ibang ginawa kundi ang umupo, kumain, matulog at hintayin siya at makipag usap sa kanya tungkol sa plano niya sa kanyang pack. Hindi ko talaga alam kung bakit hindi ako mapalagay sa kanya kahit na sabihin nating siya ang mate ko. Ewan ko ba. Nagaadjust pa siguro ako.

May mga times na sinubukan kong basahin ang iniisip ni Crate pero sadyang hindi ko magawa. Puta. Anong silbi ko bilang moonwalker?

Gustuhin ko man na tumakas kahit saglit lang para tignan ang kalagayan ng mga taong mahalaga sa akin ay hindi ko magawa dahil bantay sarado ng mga tauhan niya ang labas ng bahay. Minsan naiisip ko na parang hindi mate ang dating ko dito kundi preso na may high value dahil sa trato nila sa akin. Psh. Buti pa nung nasa side ako nila Lucien.

Kamusta na kaya siya? Naka recover na ba siya? Naghilom na ba ang mga sugat niya gaya ng kay Tita Asther? Sina mama at papa? Miss na kaya nila ako at nagaalala pa rin ba sila sa akin? Si Lily at Aries? Yung kambal? Hay, hindi ko na talaga alam ang ginagawa ko.

“El.” dinig kong tawag ni Crate sa likuran ko kaya nilingon ko siya mula sa kinauupuan ko sa gilid ng bintana.

“Hmm?” tanging sagot ko.

Lumapit siya sa akin at hinaplos ang kaliwang pisngi ko.

“Pasensya ka na at kailangan pa nating maghintay para sa susunod na kabilugan ng buwan para maikasal tayo. H’wag kang magalala. Sisiguraduhin kong nanduon ang lahat kapag kinasal tayo para malaman nilang ikaw ay akin.”

“Nanduon din ba sina mama at papa?”

Lumunok siya at bumigat ang kanyang paghinga sa naitanong ko. Uh-oh. Mukhang sa kanya namana ni Lucien ang pagiging short tempered.

“Pati si Lucien ba ay gusto mong nanduon din?” isang mapaklang ngiti ang ibinigay niya sa akin.

“H-hindi naman sa ganuon Crate. .” syempre, bakit ko gugustuhin na makita si Lucien duon? I mean, duh. Parehas lang kaming masasaktan. Ay, ako lang pala.

“Then what? Ang pack ko lang ang dapat nanduon. Sorry pero hindi ko hahayaan na may pumigil ng ating kasal kaya walang kahit na sinong malapit sa iyo ang makakapunta. Matagal kitang hinintay kaya hindi ako papayag na matagalan pa ang pagme-mate natin.” may halong inis sa tono ng pagsagot niya sa akin kaya natahimik nalang ako.

Kung selfish ang naging desisyon ko sa pagsama sa kanya para kaligtasan ng mga mahal ko ay siyang selfish niya rin matupad lang ang kanyang nais.

“Sorry. Nami-miss ko lang kasi ang magulang ko. Sana maintindihan mo.” kinagat ko ang labi ko para pigilan ang luha ko sa pagtulo sa mata ko. Shit. Sabi ko hindi na ako iiyak eh.

“Wag kang magalala. Malapit na din tayong maging isang pamilya. Sisiguraduhin kong dadalhin mo ang ating anak na kukumpleto sa ating dalawa.” hinawakan niya ang kanang kamay ko at hinalikan ito pataas sa braso ko hanggang sa maramdaman ko na ang kanyang labi sa aking leeg. Napa ungol ako sa ginawa niya pero bago niya pa maibaba ang kamay niya sa kung saan na parte ng katawan ko ay pinigil ko siya.

Parang hindi ko yata kayang makipagtalik sa iba bukod kay Lucien. At ang isipin na sa kanyang ama pa na minsan ng naka sipping ni Tita Asther ay pinandidirihan ko sa isipan ko palang. Ugh.

“El, please. .” pagsumamo ni Crate at muling hinalikan ang leeg ko at ang labi ko naman.

“S-saka na. Hintayin muna natin ang kabilugan ng buwan.” sabi ko habang sa ibang direksyon nakatingin ang mata ko. Wow. Pa-virgin pa ako to think na nauna ang mating namin ni Lucien bago kami nagpakasal. Sigurado akong ikaiinis na naman niya ito dahil magmula ng dumating ako dito ay kating-kati na siya na makipag mate sa akin. Ewan ko ba sa kanya. Ganun talaga siguro kapag dominant.

“Are you just saying this because of Lucien?”

Bingo! Oo sana ang gusto kong isagot pero wag nalang baka bigla akong sakmalin nito eh.

“Well, let me tell you this. Earlier, one of the members of my pack said that he already proposed to his mate. I guess in no time they’ll mate and so we should too. Think about it, El. Hindi mo naman siguro gustong isipin niya na talagang naniwala ka sa panloloko niyang mahal ka niya.” saad niya bago lumakad palabas ng kwarto at iwan ako mag-isa.

Hindi ko na nakayanan at umiyak na ako. Bakit kailangan niya pang ipaalam at ipaalala ulit ang tungkol sa ginawa ni Lucien sa akin?

Isipin palang na makipag mate si Lucien kay Mina ay dinudurog na ng pino ang puso ko na parang hindi ako makahinga at parang gusto ko nalang bumalik sa mga sandaling hawak lang niya ang kamay ko at masaya kaming nakatingin sa isa’t-isa sa ilalim ng maliwanag na buwan.

Habang lumilipas ang mga araw ay lalong tumitindi ang pangungulila ko kay Lucien. Oo. Hindi ko itatanggi ang katangahan ko na mahal ko pa rin siya kahit na palabas niya lang ang lahat. May mali ba du’n? Nagmahal lang naman ako. Kung bakit naman kasi hindi kami parehas na naging ordinaryong tao nalang eh di sana walang mate thingy na iyan na kailangang sundin. Kainis! Naiinis talaga ako!

Nakaupo ako sa tabi ng bintana at nakatanaw sa buwan dahil wala na naman si Crate. Ewan ko sa kanya at sa pack niya kung saan sila pumupunta. Wala akong paki. Sana nga ay madisgrasya siya at mamatay nalang. Alam kong masama ang iniisip ko dahil kahit papaano ay ama siya ni Lucien pero wala eh. Naiipon ang sama ng luob ko dahil sa mga nangyari.

“Moonwalker daw eh wala naman akong kahit na anong magawa para baguhin itong letseng sitwasyon ko.” maktol ko sa sarili ko at humiga nalang sa kama at tumingin sa kisame.

Nakaramdam ako ng pamilyar na pagkahilo gaya ng nasa city ako at saglit akong pumikit at ng dumilat ako ay hinawakan ko ang kaliwang kamay ko at laking gulat ko ng lumabas muli ang crescent moon sa kamay ko kaya napabangon ako bigla at napangiti. Ibang klase din itong simbolo na ito. Lulubog at lilitaw ang peg.

Tinitigan ko na lamang ito para malibang at naka ilang kurap din ako bago biglang mag iba ang paligid ko. Teka, nasaan ako?

Bakit mukhang nasa labas na ako ng bahay? Hindi naman ako lumabas. Inilibot ko ang paningin ko at kita ko mula sa pwesto ko ang mga nakabantay na itim na aso sa labas ng bahay. Ano bang nangyayari? Duon ko lang narealized na hindi talaga ako lumabas kundi nakikita ko ang paligid sa pamamagitan ng mata ko sa mata ng iba at mukhang nasa isang member ng pack ni Crate ang hinihiraman ko ng paningin.

Cool! Parang buwan lang ah. Nakikita ko kung anong nakikita nila. Teka, wait. Ito ba ang kakayahan ko bilang isang moonwalker? Shit. Bakit ngayon ko lang ito natuklasan? Di bale, ngayon na nalaman ko na, pagaaralan ko ito at sisiguraduhin kong may kapupuntahan ang ability ko na ito.

Gumalaw ang member ng hinihiraman ko ng paningin at lumapit sa isa sa kapwa niya.

“Tara na. Kailangan natin sunduin si Mina.” sabi ng member na kaharap ko o namin at sinundan siya papunta sa kung saan hanggang sa huminto kami sa gitna ng kakahuyan.

“Ang tagal ninyong dumating! Kanina pa ako dito ah!” reklamo ng naka wolf form na kulay chocolate brown at walang duda na si Mina ito. Iyon kasi ang sabi nitong kasama ko or namin kanina. Hahaha. Nalilito ako dahil parang ako yung wolf na kasama nila pero alam kong hindi naman. Pero bakit nga ba nandito itong si Mina? ’Di ba dapat kasama niya si Lucien?

“Pasensiya na.” paumahin ng kasama namin at tumakbo kami ulit papunta sa kung saan hanggang sa makarating kami sa isang burol kung saan may nakatalikod na malaking itim na aso. Hula ko ay si Crate ito.

Nasa gilid lang kami ng kasama ko at lumapit si Mina kay Crate.

“Kamusta si Lucien?” tanong ni Crate.

Gusto ko na ayaw ko ang sitwasyon ko ngayon sa totoo lang. Gusto ko dahil nakikita ko sila ngayon at naririnig ng hindi nila alam na ginagawa ko ng hindi umaalis sa pwesto ko sa luob ng bahay. Ayaw ko dahil maririnig ko ang about kay Lucien kay Mina na siyang mate niya. It’s complicated ang sitwasyon ko bilang moonwalker ah! Bakit kasi wala manual sa kung papaano maging tulad ko? Hay.

“Hindi siya lumalabas ng bahay nila. ’Ni ayaw makipag usap sa akin ni Asther para pilitin ang anak niya na kitain ako at kausapin. Tsk!”

Teka. Akala ko ba?

“Eh si El? Kamusta siya?”

“Matigas ang batang iyon. Hindi ko siya mapapayag na makipag mate sa akin kaya kailangan ko pang hintayin ang sunod na kabilugan ng buwan para maikasal siya sa akin.”

“Hahaha! Ang hina mo naman sa moonwalker. Kung sabagay, si Al kasi ang inakala niyang mate. Ang hindi niya alam, walang mate ang tulad niya dahil pwede siyang pumili ng kahit na sino na naisin niya at pwede niyang itakda ang sunod na Alpha.”

Napasinghap ako sa narinig at pakiramdam ko nanlamig ang buong katawan ko.

“Pero hindi ako ang magiging sunod na Alpha hanggat hindi pa nagdadalang tao si El.”

“Isa pa iyan sa kakayahan niyang si El na kinaiinisan ko.”

“Malamang siya ang moonwalker. Kaya nga siya ang pinaka malakas sa pack at sa Alpha. Bukod sa kaya niyang magtakda ng susunod na Alpha ay kaya din niya magdalang tao at walang duda na ang dadalhin niya sa sinupupunan niya ang sunod na magiging Alpha.”

“Hintayin mo nalang ang kabilugan ng buwan at makipag mate ka sa kanya. Sigurado naman akong walang nabuo sa kanila ni Lucien ng i-mate siya nito dahil wala siyang sintomas ng pagdadalang tao ilang araw matapos ang mating night nating mga lobo. May kasunduan tayo, Crate. Handa akong tulungan ka sa plano mo na paghiwalayin silang dalawa para ikaw ang maging sunod kay Al na maging pinuno ng buong pack sa pamamagitan ng anak ninyo ni El kaya wag mong subukan na patayin siya para matupad ang nais mo dahil ng nakaraan ay halos mapuruhan mo na siya. Anak mo pa rin siya.”

“Masusunod, Mina. Hahaha! Isa pa, anak ko man siya at siya ang Alpha sa ngayon ay higit naman na mas malakas pa rin ako sa kanya. Ewan ko ba sa iyo at hindi ka nalang humanap ng mas malakas sa kanya na gaya ko kesa ang ipilit ang sarili mo sa kanya na maging mate niya. Sooner or later, kapag naisilang ang susunod na Alpha ay mawawalan na siya ng silbi sa pack.”

“Tsk! Wag kang mangialam sa desisyon ko dahil hindi kita pinakikialaman sa desisyon mo na ikulong si El at sapilitan siyang dalhin ang susunod na magiging Alpha sa pack. Kundi ko alam ay balak mong gamitin ang sanggol na siyang anak mo at ni El para isalin sa’yo ang lakas nito para maging ikaw ang sunod na Alpha. Ang problema mo nga lang ay naitago ni Amiro ang ginagamit na bagay sa kung saan isinasalin ang dugo ng kasalukuyang Alpha sa susunod na tagapagmana.”

Para akong nahihilo sa mga naririnig at nalalaman ko sa usapan nila. Timing naman na kung kailan ko natutunan ang paggamit ng kakayahan ko ay may nakawiwindang na rebelasyon na naman akong malalaman. Jusko.

“Matigas din ang Amiro na iyon at talagang ayaw sabihin saan niya itinago ang kalis na ginagamit sa pagtakda ng sunod na Alpha kung saan hindi pa nuon kinakailangan ng moonwalker dahil minsan lang naman sa ilang daang taon kung mabuhay ang gaya nila at dahil sumusunod tayo sa tradisyon ay isa pa iyon sa pinoproblema ko dahil dapat lang na bago magdalang tao si El ay masigurado ko na ang pwesto ko bilang sunod na Alpha. Kung alam ko lang nuon na si El ang moonwalker ng sigurin ko sila ng magulang niya matapos manganak ni Miranda at ng ilan sa aking pack ay tinuloy ko na sana ang pagkain sa kanya para dumaloy na sa aking laman ang kanyang masarap na dugo na siyang magpapalakas sa akin at tanghalin na bagong Alpha kung hindi lang talaga ako nabigla sa pagalulong ni Lucien na nagpapahayag na siya ang bagong Alpha sa pack at naisahan ako ni Amiro.”

Pinipilit kong ikalma ang sarili ko sa mga nalaman ko ngayon at sinumulang pagtagpi-tagpiin ang kwento na nalaman ko magmula kay Tita at sa magulang ko at isa lang ang aking napagtanto.

Tama ang kambal. Tama si Kuya Ori. Dapat lang siya maalis sa pack dahil wala siyang kasing sama. Hindi ko siya mapapatawad.

Ngayon, malinaw na sa akin na hindi siya ang mate ko at walang mate na nakalaan para sa akin at okay lang kung ganuon nga dahil hindi ko rin naman gugustuhin na matali sa tulad niya. Hindi siya nararapat na maging Alpha. Wala siyang dapat na pamunuan na pack dahil babaha lamang ng dugo sa kanyang paghahari.

Nang makaalis si Mina para bumalik sa kanyang bahay ay lumapit kami sa kanya ng kasama ko.

“Tanga talaga ng babae na iyon gaya ni El. Mga nagpabulag sa pagmamahal. Hindi iyon kakailanganin ng pack. Kailangan maging malakas tayo hanggang sa mapamunuan natin pati ang lahi ng mga mahihinang tao at kapag nangyari iyon ay magiging mas malakas at makapangyarihan tayong mga lobo at lalo na ako. Hahaha!”

Humarap siya sa amin at kita ko ang nag aalab na pagnanasa sa kapangyarihan sa mata niya.

“Susugod tayo sa kabilugan ng buwan bago ang kasal namin ni El. Papatayin natin ang mga hindi ayon sa magiging pamumuno ko at kasama na duon si Lucien dahil sigurado akong kapag namatay siya ay wala ng dahilan pa si El para tumanggi na maging mate ko at kapag nadala niya na ang magiging anak namin ay sisiguraduhin kong maisasalin sa akin ang pagiging Alpha nito at pagkatapos ay sabay ko silang papatayin ni El dahil wala na siyang magiging silbi sa akin.” at isang nakakataas balahibo na tawa ang ginawa niya na nagbigay kilabot sa akin at duon ko naintindihan kung bakit ako isinilang bilang moonwalker.

Kailangan ko pigilan ang gaya ni Crate na walang hangad na mabuti para sa pack.

Bigla kong naalala ang tungkol sa kalis na nabanggit kanina ni Mina at ang mga katagang nakasulat duon.

Para sa kasalukuyang Alpha at sa pack niya at sa susunod na henerasyon ng aming lahi. . .

DEDVCERE LVNAM SVB IMPERIO

PVERI SANGVINE PVGNABIMVS

---

A|N:

Posted: December 23, 2018

Time check, it’s 01:13 AM. Malapit na ang katapusan ng kwento kaya kapit lang. Tara kumain ng Ferrero Rocher at Double Dutch ice cream habang nakikinig sa saliw ng tugtugin na Helvegen ng Wardruna at ng Set fire to the rain ni Adele.

Alam ninyo ba kailan ang full moon?

And, hey hey yehey! Is it just me or still me pero nakita ko na #1 ang istoryang ito for gayfiction which made me happy! Thank you supporters ng kwentong ito! Pinasaya ninyo ang buong FOA team! Ihihihi!

’Til next update. Stay weird ang lunatic! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 23: MOONWALKER

Malapit na ang full moon kaya nalalapit na rin ang pagpapakasal sa akin ni Crate para maging mate ko. ’Di bale, nakabisado ko na kung paano gamitin ang kapangyarihan na taglay ko bilang moonwalker kaya nalalaman ko ang magiging hakbang nila sa pag sugod ang problema nga lang ay si Lucien sa kanyang pack. Hindi naman ako nahirapan na humiram ng paningin sa isa sa member niya dahil luckily ay kay Lily ito pero nakakalungkot na makita ang kalagayan ni Lucien. Totoo nga ang sinabi ni Mina ng minsan silang nagkausap ni Crate. Hindi siya lumalabas ng bahay nila at ng subukan ni Lily at Aries na palabasin siya sa kwarto niya ay dinabugan lang sila nito mula sa luob. Gusto ko talaga na makita si Lucien kahit ano pa ang hitsura niya ngayon dahil nagaalala na talaga ako.

Sa ngayon, ang namumuno sa pack ay si Tita Asther at tinutulungan siya nina mama at papa pati na yung kambal na kausapin ang mga kalahi. Lagi silang nakahanda dahil siguro ay alam nilang tuso si Crate. Kung pwede ko nga lang sa kanila sabihin ang tungkol sa pagsugod na gagawin ni Crate at ng kanyang pack para mailayo ko sila sa maaaring kapahamakan.

“C-crate, ano iyan?” kunwaring pagtataka ko ng makita siya na hawak ang isang pamilyar na bagay sa akin. Shit.

“Ito ba? Kailangan ito kapag isinilang mo na ang ating anak. Natagalan ang mga inutusan ko sa paghanap nito pero buti nalang at nagawa nila ang utos ko sa kanila.” nakangiti niyang sabi at hinalikan ako sa nuo ko.

“Kalis? Ano naman ang magiging silbi n’yan?” kinakabahan na talaga ako at hindi ko maiwasan na hindi pangilabutan dahil baka may ginawa sila sa kahit na sino sa mga estudyante ng wolfgang or worse ay sa kambal dahil ang kalis na hawak niya ay sa huling pagkakatanda ko ay nasa ituktok na bahagi ng aming eskwelahan. Malala na talaga ito.

“Ito ang importante bagay na kakailanganin para sa pagbibigay bugay sa sunod na magiging leader ng pack.”

Ibinaba niya ang kalis at napansin ko ang patak ng dugo na nasa hawakan nito. Kinakabahan man dahil sa huli kong pagkakatanda ay wala naman ito duon ay hinawakan ko ang kalis at hinawakan ang natuyong dugo dito.

It’s like I’m watching to a video player and see the things that has been recorded to it but with no sounds at all. Kita ko kung paano protektahan ni Kuya Oro si Kuya Ori na may sugat sa kanyang kamay ng pilitin nitong bawiin ang kalis mula sa tauhan ni Crate at ang paligid ng kwarto kung nasaan sila ay magulo at nagkalat ang mga nakahandusay na katawan sa sahig. Napasinghap ako at ibinalik ang kalis sa pagkakalapag nito.

“Bakit El? Anong meron?” lumapit sa akin si Crate at pinaharap ang mukha ko sa kanya para magkatitigan kami. Shit. Sana hindi niya makita or mabasa ang nakita ko. Bilis, El. Umisip ka ng kahit na ano.

“A-ano kasi, nakakita ako ng dugo sa hawakan ng kalis. T-takot kasi ako sa dugo sa totoo lang.” pinilit kong i-flashback yung mga times na nagaaral pa ako sa city sa tuwing nakakakita ako ng mga blade at dahil duon naman talaga ako takot ay bigla nalang sumama sa naisip ko yung part na nasugatan ako at nag freak out ako sa pagtulo ng dugo ko at nabasag ko ang ilan sa laboratory equipments ng school.

Mukhang napaniwala ko naman siya dahil ngumiti siya at hinalikan ang labi ko.

“Sorry. Hindi ko alam. ’Di bale, ipalilinis ko sa tauhan ko ang kalis. Mukhang natuyong dugo ito mula sa huling pagsalin ng dating Alpha.”

Tss. Sinungaling!

Nang makaalis si Crate dahil kumagat na ang dilim at alam mong pupulungin na naman niya ang mga tauhan niya para sa napipinto nilang pag sugod ay siya naman pagkakataon ko para pag aralan kung paano ako magiging wolf. Actually, habang pinagaaralan ko ang kakayahan ko na makita ang mga nangyayari sa pamamagitan ng paghiram ng kanilang paningin at sinusubukan ko na rin kung paano makapag transform sa pagiging wolf.

Pilit kong inaalala at kinukumbinsi ang sarili ko na nagawa kong makapag transform into a wolf before nuong nag 13th birthday ako dahil base na rin sa sinabi ni Andrea ay nakakita siya ng werewolf. Kung totoo nga iyon ay paano ko iyon nagawa? Dapat matuto ako kung paano ito gawin para kapag sumugod sila Crate sa pack ni Lucien ay magawa ko silang tulungan dahil batid kong hindi alam ni Crate na alam ko na ang kakahayan ko bilang moonwalker.

Lumakad ako patungo sa bintana kung saan kita ko ang buwan at itinapat ang crescent moon na simbolo na nasa kaliwang kamay ko at inalala ko ang mga importanteng bagay na nalaman ko at pati na rin ang gabi ng 13th birthday party ko pero bigla nalang akong nakaramdam ng pananakit ng ulo ko na parang binibiyak kaya napaluhod ako at napasabunot sa aking buhok. Parang may kung ano sa luob ng katawan ko na gustong kumawala kaya kahit masakit ay pinipigilan ko na pumalahaw ng sigaw at napapasuntok nalang ako sa sahig at unti-unti kong malinaw na naririnig ang tunog sa bawat paligid na ultimo lagaslas ng nahuhulog na dahon ay dinig ko at para akong kinakapos ng hininga at nawawalan ng paningin. Shit. Ano bang ginawa ko sa sarili ko? Mas matindi pa ito sa naramdaman at naransan ko nuon.

Walang ibang pumasok sa isip ko kundi si Lucien at ang pack na nasa likuran namin at sabay-sabay kaming tumatakbo sa patungo sa pinaka mataas na parte ng bundok kung saan papalubog na ang araw gaya ng naisip ko nuon ng bumalik ako sa city at pagkatapos ay ang maliwanag na bilog na buwan ang huling kong nakita at nawalan ako ng malay.

Nang magising ako ay pakiramdam ko ay may kung anong lakas na dumadaloy sa katawan ko kaya sinubukan kong tumayo dahil mukhang nakaidlip ako sa sahig at laking gulat ko ng itukod ko ang kamay ko ay imbis na kamay ay paw ang nakita ko. Akala ko ay nakikihati na naman ako ng paningin sa iba pero ng subukan kong gumalaw ulit ay nanlaki ang mata ko. Impossible! Kinakabahan man ay excited akong tinungo ang malaking salamin na nandito sa kwarto at kita ko ang sarili ko na nagtransform into a white wolf. Wow! Ako ba ito? Paanong? Shit! Ang cute at cool ko tignan at the same time dahil na rin sa gray eyes ko. Gusto ko sanang umalulong sa saya pero naisip ko na hindi ito pwedeng malaman ni Crate or ng kanyang pack dahil masisira ang pinlano ko na paglaban sa kanya sa tabi ng Alpha na si Lucien. Para sa susunod na lahi, gagawin ko ito. Pero ngayon na nagawa ko ng nag transform paano ako ngayon babalik? Shit. Laking pasalamat ko ng eventually ay nagawa kong makabalik sa human form ko bago makabalik si Crate at nagpanggap ako na maliligo kaya ako nakabalot ng tuwalya ng makita niya ako. Kailangan ko talaga mag doble ingat sa ginagawa ko.

Aligaga na ang pack sa paghahanda ng aming kasal ni Crate pero heto ako at hindi excited. Sino bang maeexcite eh pakakasalan mo ang ganitong kasama na tao?

Naalala ko tuloy bigla si Lolo. Lagi niyang sinasabi na kapag nahanap ko na ang taong para sa akin ay kailanman hindi ako makakaramdam ng pangamba sa paligid ko at tanging siya lang ang nakikita ko despite sa mga nangyayaring hindi maganda. Naluha ako ng maalala ko yung huling sinabi niya sa akin ng nasa ospital ako at binabantayan siya.

~ • ~

“El, halika.”

“Bakit ’Lo?” tanong ko habang nagbabalat ng mansanas. Sinusumpong na naman kasi ng pagiging maarte at pagka isip bata si Lolo at gustong ako ang gumawa nito kesa ang nurse which is okay lang naman.

“Basta. Tara na dito kundi dadalawin kita kapag isa na akong kaluluwa. Ayaw mo naman sigurong multuhin kita?” nakangiti niyang pangaasar sa akin na siya namang dahilan para tumabi ako sa kanya at pitikin siya sa nuo.

“Hindi magandang biro iyan, tanda!” isinandal ko ang ulo ko sa balikat niya at niyakap siya. Ayaw ko talaga ng ganitong biro. Alam ko namang sooner or later iiwan niya ako pero hindi ko maiwasan na hindi malungkot kapag naiisip kong ako nalang mag-isa ang maiiwan. Siya nalang ang meron ako.

“El, gusto mo ba malaman kung bakit ayaw ko nuon na magka boyfriend ka kahit na alam ko naman na iyon ang gusto mo?”

Umiling ako at hinaplos niya ang ulo ko.

“Kasi ayaw kong masaktan ka sa maling tao. Alam kong hindi ka para sa kahit na sino sa mga nagustuhan mo at nagkagusto sa iyo. Nararamdaman kong may taong nakatakda para sa bawat isa sa atin at gusto ko na hintayin mo ang taong iyon gaya ng paghihintay niya sa iyo.”

“Hahaha! ’Lo naman! Nahawa ka na yata kay Tita sa kakasama mo sa kanya manuod ng romantic movies eh!”

“Seryoso ako, El. Ayaw kong makitang masaktan ka sa maling tao at siguro ay ganun din ang magulang mo. Hindi ko sinasabi na hindi ka masasaktan kapag nagmahal ka pero kapag nasasaktan din ang taong mahal mo ay isa lang ang ibig sabihin nu’n. Mahalaga ka sa kanya kaya hintayin mong dumating siya sa buhay mo at iparamdam sa’yo ang inis, saya, sakit at kung anu-ano pang emosyon dahil siya lang ang nagiisang tao na gugustuhing makita iyon at mahalin ka kung sino ka na walang kapalit. Naiintidihan mo ba?”

“Opo. Kung maka speech naman parang hindi ka na aabot sa kasal ko!” maktol ko na paranh bata.

Ngumiti lang siya at tumingin sa labas ng bintana at tumingin sa buwan at muling binalik ang tingin sa akin.

“Gusto ko kapag kinasal ka ay full moon para maganda ang scenery na kasing ganda ng mata mo at kapag tinignan ito ng taong para sa’yo ay maiisip niyang worth it ang paghihintay na ginawa niya.”

Saglit kaming natigilan ng makarinig kami ng malakas na alulong na batid kong nasa malayo nanggaling at lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa kanya sa takot ko na kinatawa lang niya.

“Hahaha! Tinatawag ka ng fiancè mo oh!” humarap si Lolo sa bintana at akala mo ay nakatayo lang sa harap niya ang kausap niya at tinuro ako. “Alagaan mo siya ah. Mahal na mahal ko itong batang ito.”

“Geez! Lolo para kang baliw!” natatawang sabi ko na napalitan ng kaba ng makita ko ang hirap niya sa paghinga dahil sa sudden bursts of emotion niya na siyang ikinatunog ng makinang naka konekta sa katawan niya at ilang minuto lang pagkatapos ng paguusap namin na iyon ay iniwan na niya ako pero kita ko ang ngiting nakaukit sa kanyang labi na mukhang nahihimbing lang.

~ • ~

Mamaya na ang nakatakdang kasal namin ni Crate at alam kong ngayon din ang balak nilang pagsugod sa pack at kay Lucien at hindi ako papayag na maupo lang dito at walang gawin. Walang magaganap na kasal dahil gaya ng buwan ay sisiguraduhin kong mananatili ang mabuting pamumuno sa lahi namin.

“Crate.” tawag ko sa kanya ng makapasok siya sa kwarto at halikan ako sa labi ko.

“Mamaya na ang ating kasal.” nakangiti niyang sabi at nagulat ako ng igapos niya ang kaliwang kamay ko sa bakal na bintana.

“T-teka! Crate! A-ano ito?” gulat at pagtataka ang naramdaman ko at nakita ko ang pagbabago ng expression ng mukha niya.

“Akala mo ba hindi ko malalaman na kaya mo ng magpalit ng anyo? Iniisip mo siguro na takasan ako. Pasensya na dahil hindi ko hahayaang magawa mo ang gusto mo.”

Shit. Ibig sabihin alam niya? Paano?

“Hindi ako magpapakasal sa’yo! Ayaw kong magkaruon ng mate na hindi marunong magpahalaga sa kapwa niya at hindi ko mapapatawad ang ginawa mo kay Tita Asther!”

“Hah! At anong gagawin mo? Hindi mo ako kaya, El at hindi mo magagawang magpalit ng anyo dahil sa bagay na iyan na nasa kamay mo. Nakikita mo iyang tatlong bilog na nakadikit d’yan na parang diyamante? Isa iyang Hecatolite o moonstone kung saan pipigilan nito ang pagpapalit anyo ng isang taong may dugong wolf.” tumawa siya ng malakas at unti-unti kong naramdaman ang panghihina ng buong katawan ko.

“W-walang hiya ka t-talaga!” halos pabulong ko ng saad at bumagsak ang katawan ko sa sahig.

“Maiwan na muna kita, El. Sisiguraduhin ko lang ang magiging kasal natin lalo na kapag nakita mong dala ko ang ulo ng pinakamamahal mong anak ko.” nakangisi niyang sabi at lumakad na palabas ng kwarto.

Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari dahil nagising nalang ako ng may maramdaman akong tumatapik sa akin at tumatawag ng pangalan ko habang may pilit na tinatanggal sa kamay kong nangalay na yata.

“El! Gising na. Kailangan ka ni Al.” dinig kong sabi ng isang pamilyar na boses na siyang tuluyan na nagpamulat sa mata ko.

“M-mama? Tita? Lily?” hindi ko makapaniwalang tanong sa mga taong nasa harapan ko ngayon. Anong ginagawa nila dito? Panaginip ba ito?

“Buti naman gumising ka na, anak! Pinagalala mo kami!” naiiyak na sabi ni mama at niyakap ako ng mahigpit.

“Miranda. Mamaya na ang kamustahan.” sermon ni Tita na kinangiti ko ng lihim dahil nakita kung paano mag pout si mama na parang bata.

“Namiss ko lang naman ang anak ko dahil matagal din siyang ikinulong dito ni Crate! At tignan mo! Parang hindi siya pinapakain nito ng maayos dahil nangayayat siya!”

“Tama si Tita Mira, Asther. Pero wag ninyong kalimutan na kailangan nating bilisan ang pagtakas dahil baka dumating ang ibang bantay nitong si El.” paalala ni Lily at sabay-sabay nilang ginamit ang lakas nila para tanggalin ang itinali ni Crate sa kaliwang kamay ko.

“Tara na. Tulungan natin ang mga naiwan sa pack sa paglaban kay Crate at sa mga alagad niya.” sabi ni Tita pero bago pa kami makalabas sa ng bahay ay tinignan niya ako at sina mama at Lily.

“Lily, isama mo itong si El sa napag usapan nating lugar. Dapat hindi nila malaman na nakuha na natin siya at hindi siya pwedeng masali sa labanan.”

Hahawakan na sana ko ni Lily sa kamay para itakbo palayo kina Tita at mama pero pinigil ko siya na ipinagtaka nila.

“Sasama ako.”

“Pero El. .” sabay-sabay nilang react. Hindi ko sila pinansin at nagtransform sa wolf form ko at kita ko ang gulat at pagka mangha sa kanilang mga mata.

“Ang ganda mo El!” sabi ni Lily at hinaplos ang balahibo ko.

“Espesyal nga talaga ang anyo ng isang moonwalker. Puting lobo na may matang kahalintulad sa buwan. Bagay na bagay sa’yo anak!” sabi ni mama at hinawakan ang mukha ko at hinaplos ang magkabilang pisngi ko.

“Naku, patay tayo. Maganda na nga sa katawang tao pati ba naman sa pagpapalit mo ng anyo bilang lobo? Baka magwala lalo ang anak ko sa isiping ikaw ang inagaw ng tatay niya sa kanya.” nakangising sabi niya at hinaplos ang ulo ko.

“Pero Tita! Wala naman akong mate na nakatakda sa akin at si Mina ang mate niya.”

Tumingin sila sa akin na para bang weird na bagay ang sinabi ko.

“Oo nga’t walang nakatakdang mate para sa moonwalker dahil ikaw ay may kakayahan na pumili ng sino man ang gustuhin mo na gaya ng sa isang ordinaryong tao pero hindi ibig sabihin na si Mina ang mate ni Al ay niloko ka lang ng anak ko dahil alam kong may dahilan siya kung bakit hindi niya sinabi sa’yo na may mate na siya nuon pa man at hindi ikaw iyon.”

“Oo nga, El! At saka, hindi naman sila bagay ni Mina. Mas bagay kayo!”

“At isa pa, anak, kahit si Mina ang mate ni Al ay bakit ginawa niyang protektahan ka nuong gabing kunin ka ni Crate sa amin? Hindi siya mageeffort na suyuin ka kung nagpanggap lang siya para gamitin ka sa pansariling hangarin niya at hindi niya gagawing kalabanin ang tatay niya ngayon para iligtas ka kung hindi ka mahalaga sa kanya.”

Para akong nakonsesya sa mga sinasabi nila ngayon sa akin. Totoo din naman kasi.

“Kaya nga tara na at kailangan nila tayo duon at kailangan ako ni Lucien dahil baka kung anong kayabangan na naman ang gawin niya at matalo siya ulit sa tatay niya at hindi ko hahayaan iyon. Siya dapat ang manalo dahil nasa kanya ang supporta ko na maging Alpha ng pack.”

Nag ngitian sila at sabay-sabay na nag shapeshift into wolves at bago kami tuluyang tumakbo patungo sa labanan ay nilapitan ako ni Tita at idinikit ang ulo niya sa ulo ko.

“Salamat, El sa pagmamahal sa anak ko. Palagi mo sana siyang samahan ayon sa sumpaan ninyo ng mag-isang dibdib kayo.”

“Pangako, Tita. Samalat din sa lahat.”

Umalulong kami at sabay-sabay na tumakbo patungo sa lugar ng labanan. Hintayin mo ako, Lucien. Lalaban ako kasama mo at ng pack.

Pagdating namin ay sinalubong kami ng nagsasagupaan na dalawang magkaibang pack at nagkahiwa-hiwalay kami para labanan ang mga sumugod sa amin.

“Paano ka nakatakas?!” galit na tanong ni Crate ng makita ako papalapit sa kanila ni Lucien at saglit na tumigil ang ilan at napunta ang atensyon ng lahat sa akin.

“Sinundo ako ng mga taong mahalaga sa akin na ayaw mong makasama ko sa araw ng pagi-isang dibdib natin.”

“El. .” dinig kong tawag ni Lucien sa akin pero hindi ko ito pinansin dahil humarap sa akin si Crate at alam kong ano mang oras ay maaari siyang gumawa ng kahit ano kapag ibinaba ko ang depensa ko.

“Sa totoo lang ay pinahanga mo ako at nagawa mong matutong mag shapeshift sa luob ng maiksing panahon ng walang nagtuturo sa’yo. Talaga ngang kakaiba at nakatataas ang antas na iyong taglay, mahal na moonwalker pero hindi ako papayag na labanan mo ako na siyang magiging mate mo.” tumalon siya patungo sa direksyon ko para sana ay sunggaban ako at handa na akong sanggain siya ng harangan ito ni Lucien.

Gumulung-gulong si Crate dahil ginawang pagsalag ni Lucien sa akin.

“Pasensiya na pero babawiin ko na sa’yo ang tinatawag mong mate dahil ako ang asawa niya.” ngumisi siya at tumingin sa akin.

“Ang yabang mo talaga.” bulong ko sa kanya.

“Mahal ka naman ng taong tinatawag mong mayabang.” nailing nalang ako dahil baka mag away pa kami kapag sinagot ko pa siya. Hindi ko maiwasan na kiligin kahit na nasa kalagitnaan kami ng labanan. Kasi naman eh!

“Hindi! Wala kang babawiin kay Crate dahil ako ang mate mo! Ako!” nanggagalaiti na sigaw ni Mina sa di kalayuan at tumabi kay Crate.

Panira naman! Bakit kaya hindi nalang sila ang maging mag mate? Bagay eh! Tss.

Sinugod ni Crate si Lucien samantalang ako naman ang sinugod ni Mina. Muling nagpatuloy ang labanan sa pagitan ng mabuti at masamang pack.

“Hindi ako papayag na makuha mo ang mate ko!” galit na saad ni Mina at sinunggaban ako dahilan para pumaibabaw siya sa akin.

“Mahina! Hindi ka nararapat kay Al!”

Bumwelo ako at binaliktad ang posisyon namin at ako naman ang nakapaibabaw sa kanya habang kinakagat siya sa iba’t-ibang parte ng katawan niya.

“Sabihin mo na kung anong gusto mo pero hindi ako papayag na ikaw ang umibabaw sa akin dahil si Lucien lang ang may karapatan na gumawa nu’n sa akin na kahit kailan hindi niya gagawin sa’yo at hindi ko rin hahayaan na mangyari dahil kasal siya sa akin at ako na ang kilala ng lahat na mate niya at hindi ikaw!”

“Lapastangan ka!” bago pa siya makakuha ng pagkakataon para makaganti sa akin ay sinakmal ko siya sa leeg at inihagis ng malakas sa kung saan. Nalasahan ko pa ang dugo niya sa bibig ko. Ang panget ng lasa! Kasing panget ng ugali niya sa likod ng maganda niyang mukha.

Pinagmasdan ko ang pack sa hanay ni Lucien at kita ko kung paano sila lumaban ng buong tapang at lakas para lang hindi tuluyan na makapasok ang ilan sa harang kung saan naruruon ang malilit na lobo. Tiwala naman akong kaya ni Lucien ang sarili niya kaya tumulong ako sa mga nagbabantay sa harang para hindi makapasok ang mga alagad ni Crate.

Nakita ko kung paano pakalmahin ni mama at ni Lily ang mga batang lobo sa luob ng harang sa nakikita nilang labanan kung saan ang mga magulang nila ay lumalaban at dinudurog ang isipin ko sa maaaring mangyari sa kanila kung sakaling si Crate ang maging Alpha.

“P-papa!” gulat kong saad ng mula sa likod ng kalaban ay sunggaban ni papa ang muntik ng kumagat sa akin.

“Kami na ni Aries at ng iba ang bahala dito, anak. Samahan mo si Lucien. Kailangan ka ng mate mo.” binigyan niya ako ng makahulugang ngiti at bago ko pa siya iwanan ay may pahabol pa siyang sinabi.

“Napaka ganda mo, anak. Kasing ganda ng buwan kung saan namin ginawa ng iyong ina ang sumpaan ng aming pagmamahalan.”

“Salamat. Magiingat po kayo.” tumakbo ako pabalik kay Lucien at naglalaban pa rin sila ng kanyang ama at kapwa na silang may mga natamong sugat sa marahas na pagtatagisan.

“Lucien!” tawag ko at tumabi sa kanya.

“Magaling, El. Nagawa mong tumagal sa labanan. Tama ngang ikaw ang maging mate ko.”

“Sinabing hindi mo siya mate at hindi mo siya magiging mate!”

“Crate, nakikiusap ako. Itigil mo na ito at hayaan mo nalang ang pack at si Lucien. Tama na ang paghahangad mo sa kapangyarihan.”

“Hah! Nagpapatawa ka ba? Kung sabagay, hindi mo alam ang pakiramdam ng hindi mo makuha ang gusto mo at kailangan mo pa iyong paghirapan bago mo makuha.”

“Para saan ba ang paghahangad mo ng kapangyarihan? Anong mapapala mo kung ikaw ang Alpha? Sa tingin ko ay alam mo naman na hindi simpleng rensponsibilidad ang nakapataw kay Lucien kaya bakit? Bakit hindi mo nalang gawin ang responsibilidad mo bilang ama niya?”

“At ano? Tutulungan ko siya para siya ang kilalanin ng lahat? Hindi! Hindi iyon mangyayari at kahit kailan hindi ko siya kikilalanin na anak dahil wala akong kalahing mahina!” sinugod niya si Lucien at muli silanh naglaban at bilang moonwalker ay tinulungan ko ang Alpha sa kanyang pakikipaglaban.

“Hindi rin naman kita kinikilala bilang ama ko dahil wala akong ama na walang kwenta at mas mahina pa kesa sa akin dahil kinakailangan mo pang gamitin si El para makuha ang gusto mong mangyari sa buhay mo. Kahit kailan hindi itinuro sa akin ni Amiro o ni mama na kailangan kong gamitan ng pwersa at ang padanakin ang dugo upang kilalanin ng lahat dahil masama iyon at panlalamang iyon sa aking nasasakupan. Ang Alpha dapat ang maging huwaran nila sa kung anong tamang gawin at ikabubuti ng lahat lang ang hinahangad hindi gaya mo na sarili lang ang iniisip!”

“Wala kang karapatan na sabihan ako n’yan dahil kung hindi sa akin ay wala ka dapat ngayon!”

“Nandito ako dahil sa aking ina na binalewala mo at sa magulang ng aking mate na sumubaybay sa aking paglaki kaya wala kang karapatan na isumbat ang buhay ko sa’yo!”

“Kung alam ko lang na ikaw ang magiging Alpha sana ay hindi ko na pinag aksayahan ng oras ang nanay mo at parehas na sana kayong wala ngayon. ’Di bale, hindi matatapos ang gabing ito na walang mamatay! Hahaha!” kinilabutan ako dahil para ng nababaliw si Crate at dahil sa nanghihina na ako dahil siguro nasagad na ang lakas ko ay hindi ko nagawa pang makatulong kay Lucien ng sakmalin siya ng kanyang ama at ihagis sa kung saan-saan na parang laruan.

“Lucien!” dinig kong tawag ni Tita at tumabi sa kanyang anak. Nakita ko kung paano niya dilaan ang mga sugat sa nakahigang si Lucien.

“Napaka walang hiya mo talaga!” galit na saad niya at nakita ko kung paano sila maglaban na dalawa at ng magkaruon ng pagkakataon si Crate na malapitan si Lucien para sakmalin ito ay isang malakas na paghiwa gamit ng kuko ni Tita ang ginawa niya sa likuran ni Crate na siyang nagpa ungol dito sa sakit at sa galit niya ay binuhat niya si Tita sa leeg nito at walang pakundangan na itinarak ang kanyang matalas na kuko sa puso ni Tita.

“M-m-mama!!!” sigaw ni Lucien at itinapon ni Crate ang duguan at naghihinalong katawan ni Tita sa kanya.

Umalulong si Crate na sinundan ng kanyang pack at ramdam ko ang mapangutyang asta niya sa sitwasyon ni Lucien na parang nawalan na ng buhay sa pagkawala ng kanyang ina. Habang inaalo siya ng kambal ay siya namang ipon ng galit sa luob ko.

Sobra na. Napakasama niya. Pinatay niya ang babaeng nagdala sa kanyang anak at sa taong nag alaga sa akin. Sinaktan niya rin nuon ang magulang ko at si Lolo. Hindi. Hindi ako papayag na wala akong gawin sa pangyayaring ito. Gaganti ako. Igaganti ko si Tita!

Napatingin ako sa buwan at naramdaman ko ang kakaibang lakas na dumaloy sa katawan ko at pagbukas ko ng mata ko ay isang bagay lang ang alam ko. Gagamitin ko ang lakas ng ilan sa mga kalahi upang makakuha ng sapat na lakas para mapatay ko si Crate. Ako ang dapat na pumatay sa kanya dahil ako lang ang makakagawa nu’n ngayon pa’t hindi na kayang lumaban ni Lucien dahil sa nangyari.

“Anong nangyayari?” dinig kong sabi ni Kuya Oro.

“Lumabas na ang natatagong lakas ni El bilang moonwalker. Gaya ng buwan ay kinukuha niya ang lakas ng ilan sa atin sa paraang pagkuha ng kanilang anyo para magkaruon ng sapat na lakas na labanan si Crate.” paliwanag ni Kuya Ori at duon ko lang napansin na ang ilan sa mga lobo ay nagkulay bughaw ang mga mata at nakapirmi lang sa kanilang pwesto at ang katawan ko ay sobrang gaan na parang lumalakad ako sa hangin.

“Tsk! Tignan nga natin kung kaya mo akong talunin El. Ipakita mo sa akin na may silbi ang pag take over mo sa katawan ng ilan sa ating kalahi dahil kung hindi mo ako magagawa ng talunin ay wala ka ng magagawa kundi ang panuorin kung paano ko papatayin sa iyong harapan si Lucien at ikaw ay magpapakasal ng tuluyan sa akin. Hahaha!”

“Wala ka na talaga sa katinuan! Hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang magpakasal sa’yo kung papatayin mo rin naman si Lucien. Hindi ba’t kapag natalo mo ang kasalukuyang Alpha ay mapapa sa iyo na ang posisyon mo kaya bakit?”

“Tingin mo ba tatanggap ako ng dugo ko at ng isang ordinaryong lobo? Mas gugustuhin ko pang humalo ang dugo ko sa pinaka mataas sa pack at maging malakas na Alpha sa pamamagitan ng batang dadalhin mo sa sinapupunan mo. Hahaha!”

“Hindi ordinaryong lobo si Tita Asther!” sinugod ko siya at kami’y nagtagisan hanggang sa mahawakan niya ako sa kamay ko at baliin ito dahilan para mapasigaw ako sa sakit at inihagis ako sa kung saan. Gumulung-gulo ako sa lupa pero hindi ito naging hadlang para sumuko ako.

“Sumuko ka nalang kasi El. Isuko mo sa akin ang sarili mo at ititigil ko na ang labanan na ito na parang walang nangyari.”

“Asa ka!” inangilan ko siya at kahit paika-ika ako ay walang pakundangan siyang sumugod sa akin. “Sige, lapit!”

Nagbuno kami at dama ko ang lakas sa katawan niya sa bawat hampas nito sa katawan ko pero alam kong hindi ako dapat panghinaan ng luob dahil kasama ko ang pack at hindi ako pwedeng mabigo sa pagkakataong ito. Hindi ko lalaban para iganti ang kahit na sino. Lalaban ako para sa susunod na henerasyon at para hindi masayang ang naitaguyod ng mga naunang kalahi para sa amin.

Para kay Lolo at kay Tita na siyang nagpalaki sa akin, para sa pagprotekta ninyo ng mga panahong nasa bingit ako ng kapahamakan, habang-buhay kong dadalhin lahat ng pangaral ninyo sa akin. Para sa kambal na gumabay sa akin. Para kay mama at papa na walang ibang hinangad kundi ang kaligtasan ko at ang pangarap nila na ma-enjoy ko ang buhay. Para kina Lily at Aries na umalalay sa akin sa mga pangangailangan ko bilang kaibigan nila. Para kay Lucien na handa akong ipagtanggol ano mang oras at sa buong pack na handang protektahan ang kung anong mayruon ang bawat isa sa kanila na namumuhay nh tahimik.

Nakaramdam ako ng kakaibang enerhiya na dumaloy sa buong katawan ko at nakita ko ang parang mist na kulay asul naa bumalot sa katawan ko at alam kong oras na para wakasan ang laban. Tumalon patungo sa akin si Crate at habang nasa ere siya ay nakita ko ang ginawa niyang pag ngisi.

“Kung hindi kita makukuha sa mabuting usapan ay papatayin nalang din kita.” bago niya pa maibato sa katawan ko ang kung ano man na hawak niya ay buong lakas ko siyang inabot at pagtarak ng aking kuko sa kanyang puso ay binangasan ko ang kanyang panga at hinampas-hampas sa kung saan na parang laruan bago ko tuluyan na inihagis ang kanyang katawan paibaba sa mataas na parte ng bundok at umalulong ng malakas kasabay ng pack sa pagkamatay ng kalaban.

“El!” dinig kong tawag ni Aries at duon ko lang naramdaman ang sobrang pagbigat ng katawan ko pasuray-suray na akong lumakad pabalik sa kung nasaan sila.

Tuluyan na akong napahiga sa lupa at napatingin sa buwan pero nagiging blurred na ito sa aking paningin. Shit. Ano ba ang nilagay niya sa akin? Mamamatay na ba ako?

“El! Anak!” dinig kong tawag nila mama at papa at tumabi sa akin ng humahangos at umiiyak at ganuon din ang iba.

Pilit kong ibinuka ang bibig ko at may nais sana akong sabihin sa kanila kaso hindi ko magawa sa sobrang panghihina. Mukhang bumalik na ako sa human form ko dahil ganuon din sila.

“Hindi! Ginamitan siya ni Crate ng pinulbos na Hecatolite habang nasa stage kung saan malakas ang taglay niyang lakas na sapat para pumatay ng kasing lakas ni Crate subalit vulnerable ang katawan niya sa epekto nito at mukhang madaming nailagay sa kanya ang walang hiyang iyon!” paliwanag ni kuya Ori.

Nakita ko ang mukha nila na nabalot ng lungkot habang may luhang umaagos mula sa kanilang mata. Ang hirap pala kapag mamamatay ka na. Hindi mahirap ang mamatay kundi mahirap iwan ang mga taong nasa harapan mo.

“El!” humahangos na sabi ni Lucien na tumabi sa akin at niyakap ako sa kanyang bisig. Alam kong kagagaling lang niya sa pagkamatay ni Tita at hindi sana ito ang gusto kong mangyari pero nararamdaman ko na talaga na bumibigay na ang buong katawan ko.

“L-l-lucien. .”

“Sshh. Wag ka na magsalita. Ipunin mo ang lakas mo kasi bukas sasamahan mo pa ako para pamunuan ang pack.” ramdam ko ang panginginig ng katawan ni Lucien at ang luha niyang tumutulo sa aking pisngi.

“Sabi ko naman sa’yo, ikaw ang mate ko kaya hindi mo ako pwedeng iwan. Nangako ka. Please, El. Paano pa ako kapag nawala ka?”

“L-lucien, hindi naman ako mawawala. Hindi naman kami mawawala ni Tita. N-nandito lang kami lagi at babantayan ka kahit na hindi mo makita. Sabi nuon ni Lolo, pwede naman ulit na magkita ang mga taong nagkahiwalay sa mundong ibabaw pero. .” hindi ko naituloy ang nais kong sabihin dahil walang pasabing hinalikan niya ang labi ko.

“Hindi! Hindi ka mamamatay! Kapag namatay ka, mamamatay din ako! Sabay tayo!” parang bata siyang nagmamaktol sa akin.

“. . magkakasama naman tayo sa takdang panahon na laan para sa atin pero hindi siguro ito iyon. Sa ngayon, gusto ko lang makita ang ngiti mo at maging masaya ka sa pagiging pinuno ng pack.” inabot ko ang mukha niya at pinunasan ang kanyang mga luha.

“El. .”

“A-anong nangyayari kay El?” dinig kong tanong ni Lily at duon ko napansin na parang nagiging mist ang katawan ko na naglalaho sa hangin.

“Hindi! Anak!”

“El!”

Dinig ko ang mga iyakan nila at kita ko ang mga umiiyak na miyembro ng pack na mga nakayuko at naisip kong tama ang naging desisyon na tanging si Lucien lang ang maging mate dahil nasa kamay sila ng mabuting pinuno.

“H-hi-hintayin kita, Lucien, gaano man katagal ang susunod nating pagkikita sa s-sunod kong buhay. M-mahal na mahal kita, aking mate.” bago ako tuluyan na mawala ay inilapat ko ang labi niya sa labi ko at hinalikan ito ng buong puso at sa huling pagkakataon ay nakita ko ang pagbaba ng buwan at ang pagsikat ng araw.

Ah. Napaka gandang tanawin.

---

A|N:

Posted: December 24, 2018

Time check, it’s 12:13 AM. Woah. Mas mahaba ang part na ito kesa sa Chapters 15 and 18. Oh well, anyway okay pa ba kayo? Kaya ninyo pa? Hindi ko alam kung naiyak ba kayo or what kasi habang ginagawa ko ito ay nakikinig ako ng kantang Wolves ni Selena Gomez sa first part at ng Happier ni Marshmello sa last part.

’Til next update. Stay weird and lunatic! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA 24: AGAIN

“Bakit sa akin ninyo pinasa ang pagiging Alpha? Anong meron sa akin na wala sa iba? Hindi ninyo naman siguro ako ginawang Alpha dahil lang kaibigan ninyo si mama,” sunud-sunod kong tanong kay Amiro na siyang matalik na kaibigan ni mama, at siyang abala sa pagaasikaso sa akin dahil wala si mama para alagaan ako.

Ayos lang naman sa akin dahil alam kong may dahilan siya kung bakit siya nasa City. ’Yun nga lang, sa tuwing tatanungin ko siya o tatanungin siya ni Amiro ay tikom ang bibig niya kaya minsan hindi maiiwasang nagtatampo ako kay mama sa pagiging malihim niya sa amin nila Amiro.

Tinawanan lang ni Amiro ang mga sinabi ko at saka ginulo ang buhok ko, “Ginawa kitang Alpha hindi dahil bestfriend ko ang mama mo. Ginawa kitang Alpha dahil ikaw lang ang nakita kong nararapat na maging pinuno nitong Blue Stone.”

“Pero hindi naman ako kasing lakas ninyo,” kumpara kay Amiro at sa ibang nandito sa Blue Stone, hindi ako ganuon kalakas physically. Mental at emotional siguro, oo.

“Al, hindi nasusukat ang pagiging pinuno sa pisikal lamang na lakas kundi dito din,” itinuro niya ang kaliwang dibdib ko kung saan naruon ang puso ko, “Ang Alpha ay dapat may malinaw na pagmamahal sa kalahi niya at pagrespeto sa kanila dahil iyon ang paraan para kilalanin ka bilang isang pinuno hindi lang sa pisikal na lakas. Aanhin ng mga miyembro mo ’yan kung hindi mo sila naiintindihan sa pangangailangan nila bukod sa ang protektahan ang pack, hmm?”

“Kaya h’wag mong pagdududahan ang sarili mo sa tuwing may maririnig ka mula sa ibang miyembro. Tandaan mo, si Amiro ang pumili sa’yo. Siya na mismong dating Alpha. Mas alam niya na ikaw ang karapat-dapat at hindi sila,” dagdag ni Tita Miranda at saka naglapag my pagkaing niluto niya na siyang agad kong nilantakan.

Ilang taon na din mula ng ipasa sa akin ni Amiro ang posisyon bilang Alpha ng Blue Stone na siyang Omega na ngayon. Ngunit ang respeto ko sa kanya ay gaya pa rin ng dati ng siya pa ang Alpha dahil para sa akin, isa siyang tunay na Alpha kundi lang sana namatay ang anak nila ni Miranda ay sa malamang magiging mabuting pinuno ang anak nila sa pangangalaga nilang dalawa.

Sina Amiro at Miranda ang tumayong katuwang ni ina sa pagpapalaki sa akin at kailanman hindi nila ipinaramdam na tatlo na iba ako sa ibang bata o may kulang sa akin kahit na wala akong ama na kinagisnan. Ewan ko rin ba at hindi ko pinangarap na makaharap o makilala man lang ang aking ama hindi dahil sa muhi kundi dahil sapat na sa akin ang pagmamahal ng mga taong nariyan para sa akin, ano pa man ang mangyari at ayaw ko rin naman na nagmamakaawa para lang mahalin ako. Gusto ko yung mamahalin ako kung sino ako at hindi kung ano ako.

“Al, ano yung ginawa mo? Binalewala mo ang mate mo na si Mina! Alam din nila Tito Amiro ang tungkol dito,” nagaalalang sabi sa akin ni Aries na pinsan ko.

Ah, si Mina. Siya daw ang “mate” ko. Nalaman ko ang tungkol du’n dahil sa nakaraang pagdiriwang namin ng Blue Moon. Espesyal ang gabing iyon dahil sumabay sa gabi ng pagdiriwang namin para sa pagkilala namin sa mga nakatakda naming mate bilang mga taong-lobo. Although excited ang lahat, ako mismo na Alpha nila hindi, kaya ng nalaman ko na si Mina ang “mate” ko, hindi ko siya nilapitan.

Pakiramdam ko kasi baka namali lang ang pagkakapili sa kanya dahil mismong puso ko hindi man lang nakaramdam ng kahit na anong paghanga man lang ng malamang siya ang mate ko taliwas sa narinig ko nuon kay Amiro ng makilala niya si Miranda. Isa pa, bata pa naman ako sa edad na labing-anim kaya hindi ko dapat madaliin ang pagdedesisyon ko kung tatanggapin ko ba na si Mina nga ang mate ko.

“Ano naman? Hindi ko siya gusto,” umupo ako sa pwesto ko sa likurang bahagi ng aming silid at pumalumbaba, nagtataka bakit may pinatayong bahay ang kambal na Cain sa tabi ng bahay nila Amiro gayong wala naman akong nakikitang pwedeng lumipat duon mula sa pack namin.

“Ha? Hibang ka ba? Alam mo ang pwedeng maging epekto nito kung hindi ka makipag mate sa kanya, di ba?!”

“Sabi ng taong hindi rin naman nakipag mate sa mate niya ng malaman niya.” parinig ko, “Palibhasa kasi maswerte ka at ’yung taong gusto mo ang siyang mate mo. Ayaw kong makipag mate sa taong hindi ko gusto o mahal. Mahirap ipilit iyon,” bumuntong-hininga siya at tumabi sa akin.

“Nagaalala lang naman ako sa’yo bukod sa pack dahil alam mo na may epekto ito sa magiging ugali mo sa mga susunod na taon lalo pa’t ikaw ang Alpha.”

“Alam ko naman ’yon pero hayaan mo na. Basta hindi si Mina ang kikilalanin kong mate.”

“Hanggang kailan ka maghihintay?”

“Huh?” maghihintay saan?

“Sa kikilalanin mo bilang mate mo. Parang napaka impossible kasi na makahanap pa tayo ng iba bukod sa nakatakda para sa atin.”

“Hindi ko alam basta maghihintay ako sa pagdating niya kahit gaano pa katagal,” pero huwag naman sanang sobrang tagal kundi mapipilitan na akong tanggapin si Mina bilang mate ko.

Apat na taon ang nakalipas mula ng una kong nasilayan ang asul na buwan at sa mga panahon na ’yon bukod sa naramdaman kong lumakas ako ay naging bugnutin ako, dahil siguro ’yon sa naging pagtanggi ko sa pagkilala at pakikipag mate kay Mina. Alam kong alam din niya na siya ang mate ko kaya madalas siyang magpapansin sa akin pero ayaw ko sa tulad niya.

Gusto ko ako yung humahabol. Ayaw kong dahil ako ang Alpha ako lagi ang sinusunod o masusunod. Gusto ko yung may thrill kapag nagpapaka dominante ako sa aking mate. Napangisi ako sa isiping ’yon.

Isang araw, habang tahimik kong pinagmamasdan ang kalangitan mula sa binatana ng classroom namin, dumating ang mate ni Aries na si Lily na malawak ang ngiti. Kabaligtaran ang ugali nila sa isa’t-isa pero alam mong bagay sila.

“T’chk, magiingay ka na naman,” sita ni Aries at umusod ng kaunti palayo kay Lily at nagkunwaring naiinis. Sus! Hindi bagay sa kanya magpanggap na masungit pero ewan ko ba dito kay Lily, paniwalang-paniwala na masungit si Aries lalo na sa kanya.

“Arte mo! Anyway, may balita ako!” sabi niya na para bang kailangan din naming umaktong excited gaya niya para hindi mawala ang momentum sa sistema niya.

“Ano? Nahanap mo na mate mo?” kita ko kung paano biglang sumimangot ang kaninang masayang mukha ni Lily.

Good job ’cous! Galing mo mang inis!

Parehas kasi kami ni Aries na hindi nilapitan ang mga mate namin ng gabi ng Blue Moon pero iba ang rason niya kung bakit hindi niya pinaalam ang tungkol dun kay Lily. Ewan ko rin sa babaeng ito at wala siyang kaide-ideya na ang pinsan ko ang mate niya. Paliwanag kasi ni Aries sa akin, na kung nilapitan niya si Lily ng gabing ’yon, hindi niya alam kung anong maaari niyang magawa sa sobrang pagka possesive niya dito at baka maaga sila magka anak na dalawa. Natawa ako sa isiping iyon.

“Ang sama ng ugali mo!” lumipat siya ng pwesto niya at tumabi sa akin. “Alam mo Al, balita ko may darating ulit na transferee dito sa Wolfgang. Ang saya, di ba?”

Transferee? ’Di pa ba nagtanda yung Headmasters sa ginawa ko ng nakaraan sa huling transferee na pinasok nila dito?

Heh, siguradong aalis din iyon at kakalimutan ang tungkol sa Blue Stone tulad ng mga nauna once na takutin ko. Napangisi ako ng maalala ko yung ginawa ko sa huling transferee na pumunta dito. Ewan ko ba kasi sa kambal na Cain at ang hilig magpapasok dito ng mga taga labas.

“Mukhang masaya nga ’yan dahil matagal na rin mula ng huli akong may mapagkatuwaan.” nakangisi kong sabi habang iniisip na ngayon palang ang pwede kong gawin duon sa ipapasok na transferee.

“Hmmp! Ikaw talaga, Al! Parehas kayo nitong pinsan mo! Nakakainis kayo!” padabog siyang lumabas ng silid at nagkatinginan nalang kami ni Aries sa isa’t-isa at natawa.

Ilang buwan din ang lumipas pero walang transferee na dumating. Malamang nagbago na isip nu’n at naramdaman niyang walang magandang mangyayari sa kanya dito kaya hindi na tumuloy.

Nasa Wolfgang ako ng may magbalita sa akin na may dumating na estranghero sa aming lugar na kapit-bahay nina Amiro at Miranda. Bigla kong naalala yung bahay na pinagawa nuon ng kambal na siyang makailang beses kong tinambayan nuon kaso sinuway ako ni Miranda dahil baka bigla daw dumating yung taong titira duon kaya hindi na ako umulit. Nagtampo man, sinunod ko siya dahil tama naman siya sa sinabi niya. Hindi ko lang inakalang taga labas ang titira sa bahay na iyon.

Nagtaka ako kung paano siya nakarating ng Blue Stone ng wala man lang isa sa mga kalahi ko ang kasa-kasama niya kaya kinagabihan, ipinag utos ko na takutin ang taong iyon kaso nga lang sinuway sila ni Amiro. Naiinis man sa ginawa niya, hinayaan ko nalang dahil baka nagambala ko sila sa pagpapahinga nila mag asawa.

Kinabukasan, naka amoy ako ng kakaibang halimuyak sa paligid na mas mabango pa kesa sa sinasabi nilang “mate” ko pero ipinag walang bahala ko lang ito dahil baka guni-guni ko lang at nagpatuloy sa paglilibot sa eskwelahan. Nadinig ko pa ang isa sa mga estudyante na dumating na daw yung bagong transferee ng Wolfgang at mukhang malapit ito sa headmasters.

Hindi kaya yung kapit bahay nila Amiro at itong bagong transferee namin, iisa lang?

Nagpasya akong tumungo sa library para duon magpalipas oras dahil naiinis ako sa ingay na naririnig ko tungkol sa transferee na dumating. Kung sabagay, taga labas kasi kaya magiging usap-usapan talaga.

Habang naghahanap ako ng pwedeng mapag libangan na libro, may bigla nalang bumunggo sa akin ng malakas na kamuntikan ko ng ikatumba kung hindi ko lang naitukod ng maayos ang paa ko. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko sa pamilyar na halimuyak na naamoy ko kanina at pag tingala ng taong bumangga sa akin para tignan sino ang nabunggo niya, halos maubusan ako ng hangin sa katawan. Shit.

Lalaki siya pero bakit mas maganda pa siya kesa sa babae? Sa totoo lang, ayaw ko talaga ng may bumabangga sa akin kasi pakiramdam ko hinahamon nila ang posisyon ko bilang Alpha(which is kind of weird to be honest) pero kaya kong palagpasin ang nangyari ngayon sa akin sa pagkakataong ito matitigan ko lang ng maigi ang magandang mukha ng bumangga sa akin.

“S-Sorry! Hindi ko sinasadyang banggain ka,” ugh, shit. Ang sarap pakinggan ng boses niya. Para akong inaakit na hinehele at the same time. Nagpanggap akong galit at binunggo siya sa balikat niya.

Natawa ako ng hindi sinasadyang mabasa ko ang isip niya. Sino ako? Ako lang naman ang taong dapat mong pagsilbihan habang-buhay. Teka, ano? Bakit ko sinabi ’yon? Weird.

“Lucien Gage Neuschwanstein,” pakilala ko sa aking sarili na ngayon ko lang ginawa sa isang ordinaryong tao sa buong buhay ko.

“Prepare yourself for me, fag. “ dagdag ko bago umalis dahil nagsimula ng maglikot ang imahinasyon ko sa mga maari kong gawin sa kanya. Mas maganda siguro kung nasa ilalim ko siya at sinisigaw niya ang pangalan ko? Napangisi ako sa isiping ’yon.

Hindi ko maitago ang ngiti ko sa sarili ng malaman kong magiging kaklase ko siya kaya bago pa man ang unang araw niya sa klase, sinabi ko sa kambal na utusan ang mga guro namin na gawin kaming mag partner sa lahat ng group activities and boy! How I loved his reaction ng malaman niyang kaklase niya ako at wala siyang magawa kundi ang maging partner ko.

Tatanggi pa ba siya eh ako na mismong Alpha ang lumalapit sa kanya?

Ang totoo, hindi ko alam bakit ganito ang nararamdaman ko para sa kanya. Walang problema kung magka gusto ako sa kapwa ko dahil hindi iyon labag sa kautusan sa lugar namin pero isa siyang ordinaryong tao. Gusto ko kaparehas ko ng lahi. Ayaw ko namang gawin ang ginawa nuon ni Amiro kay Miranda kasi desisyon iyon ng kanyang asawa pero mukhang sa isang ito ay hindi niya iyon kayang gawin. Nalungkot ako sa isiping iyon. Mukhang kung kailan naman may natitipuhan ako saka naman hindi ayon sa akin. Kinakarma na yata ako dahil sa pag tanggi ko nuon kay Mina bilang mate ko.

Malayo man o malapit (mas lalo kapag kaharap ko siya) nalalasing ako sa halimuyak na meron siya. Idagdag mo yung mga mata niyang nangungusap kung tumingin at ang mga nakakatuwa niyang iniisip tungkol sa akin at ang pagiging palaban niya sa tuwing susubukan ko siyang inisin kaya sino ba ako para hindi matuwa na sa wakas, mukhang nahanap ko na ang katapat ko na hiniling ko nuon pa man.

Kaya nga, hindi na ako nakapag pigil pa that one time na pinatulan niya ako at hinalikan siya. But that was my big mistake yet the sweetest. Hindi ako halos makatulog o makapag isip ng matino sa ginawa kong ’yon sa kanya dahil walang kahit na anong tumatakbo sa isip ko kundi ang pangalan niya at ang mukha niya.

Nilason ng halik na iyon ang buong sistema ko kaya nagdesisyon muna ako na hindi muna magpakita ng ilang araw sa kanya dahil baka nadadala lang ako ng bugso ng damdamin ko na hindi ko dapat ginawa kaso isang araw, nagising nalang ako na sinalubong ako ng pangaasar ni Lily. May alam pala ito sa nangyari sa pagitan namin ni El sa hallway. Akala ko nagsumbong sa kanya, iyon pala nakita niya kami.

“Al, hindi ka pa rin ba papasok?”

“May magagawa ka ba kung ayaw kong pumasok?” sagot ko habang naghihilamos ng mukha ko sa sink. Nginisian niya lang ako.

“Wala, pero yung may mga gusto din kay El gaya mo meron. Ikaw rin, sayang first kiss ninyo kung sa iba siya mapunta,” sabi nito bago lumakad palabas ng bahay ko.

Agad kumunot ang nuo ko sa narinig. Although pilit kong hindi pinapansin pero tama si Lily. Hindi lang naman ako ang nagkakagusto sa kanya kundi may iba rin kaya nga tuwing may pagkakataon, sinusungitan ko yung mga potensyal na maka agaw ko kay El. Buti na nga lang at hindi napapansin ng isang ’yon dahil busy siya makipag away lagi sa akin.

“Nga pala, may program tayo para sa mga kalahi nating bibisita ng Wolfgang at narinig kong nanduon ang tatay mo. Baka sakali lang na gusto mo din siya makita aside kay El. Kakanta kasi siya.”

Matagal din akong tumayo sa harapan ng lababo bago ako kumilos at nag asikaso para pumasok. Si El? Kakanta? At, anong trip ni Crate at naisipan niyang pumunta ng Wolfgang? Pinaalis na siya nuon sa pack but I guess parte pa rin siya ng eskwelahan.

Nakapatay ang mga ilaw ng dumating ako sa auditorium at saktong tinawag ang pangalan ni El para kumanta at shit. Nalasing ako sa ganda ng boses niya. Wala bang bagay na hindi ko pwedeng ikatuwa sa kanya? Mukhang isa na sa magiging paborito kong kanta ang kinanta niya ngayon.

Matapos ang performance niya umalis na ako dahil balak ko sana siyang salubungin sa back stage para batiin sa pagkanta niya na iisipin na naman niya ay iniinis ko lang siya ngunit sina Lily at Aries ang unang bumungad sa akin pagdating ko duon.

“Hindi ka nakatiis ’no?” malisyosang tanong ni Lily na hindi ko nalang sinagot.

Palapit na kami mula sa kinaruruonan ni El at ng headmasters ng makita ko ang isa pang pamilyar na pigurang nakatabi kay El. Nandilim bigpa ang paningin ko sa nakita kong paghalik niya sa kamay nito.

Bakit niya ginawa ’yon? Bakit pumayag si El? Hindi ba niya alam na sa akin siya at ayaw kong may ibang hahawak sa kanya liban sa akin? Kainis na Crate ’to! ’Yung akin pa ang pinagdidiskitahan! Akin si El eh!

Nang mailayo ko si El kay Crate ay saka palang ako nakahinga ng maluwag pero nanduon pa rin ang inis ko dahil nalapatan ng iba ang makinis na balat ni El bukod sa akin. Ako lang dapat nakakalapat sa kanya!

Alam kong wala akong karapatan na umasta ng ganito dahil hindi siya ang mate ko pero naiinis ako kapag may lumalapit na iba sa kanya. Gusto ko ako lang! Hindi ko na napigilan ang sarili ko at hinalikan ko siya sa pangalawang pagkakataon at duon ko naisip na bakit hindi ko siya gawing mate ko tutal ako naman ang Alpha? May karapatan ako dapat na mamili kung sino ang gusto ko para sa akin. Napangiti ako sa isiping iyon.

Nagpakita ako sa kanya sa anyo ko bilang lobo and to my surprise, imbis na matakot siya sa akin, kinatuwaan niya pa ako at tinrato ng maayos. Nagulat ako dahil ang sabi sa akin ni Lily ay takot siya sa mga aso and it’s not like I classify us werewolves as dogs but still, you get the gist.

Bagay nga siya maging mate ko. Maalaga siya sa tulad ko at ni hindi niya naisipan na palabasin ako ng bahay niya. Halos tumalon ang puso ko ng hayaan niyang tumabi ako sa kanya sa pagtulog at ito na yata ang pinaka masarap na bagay na naramdaman ko, ang matabihan siya at mayakap niya sa pagtulog niya. Nang magising ako, ako na ang nakayakap sa kanya at nakabalik na din ako sa human form ko kaya marahan akong umalis ng kama niya at iniwan siya kahit na ayaw ko na sanang umalis pa.

Syempre ayaw ko din naman na mag freak out siya kapag nagising siyang ako ang katabi niya lalo pa at wala akong saplot. Mamaya kung ano pa maisip niya kahit na tama naman siya ng maiisip sana kung hindi ko pipigilan ang sarili ko na gawin iyon.

Kaso hindi niya pa pwedeng malaman na isa akong lobo dahil baka matakot siya at umalis bigla sa lugar na ito.

Ayaw kong iwan niya ako dahil hulog na ang luob ko sa ordinaryong tao na iyon na ang pangalan ay Eliel Cromwell pero pwede ding Eliel Neuschwanstein. Muli, napangiti niya ako ng hindi niya nalalaman.

Kaya ganuon ang pangamba ko ng biglang hindi ko maamoy si El sa alin mang parte ng Blue Stone. Nagmadali akong bumalik ng bahay niya at tama nga ang hinala ko. Umalis siya ng Blue Stone! Bakit siya umalis? Sigurado naman akong hindi niya ako nakita sa anyong lobo ko at wala namang dahilan para umalis siya sa lugar namin. Agad kong inutusan ko ang pack na halughugin ang buong lugar mahanap lang siya pero bigo silang mahanap si El kaya napagbuntungan ko ng galit ang magkakambal na Cain.

“Nasaan siya?” sigaw ko sa galit habang hawak sa kwelyo si Oro. Hindi ako papayag na umalis ng ganun-ganun lang si El!

“T-Teka, Al! Huminahon ka. Hindi aalis si El dito dahil wala siyang dahilan para gawin ’yon. Hintayin natin siya at alam kong babalik iyon. Baka may kinuha lang siya sa dati nilang bahay,” panga-alo ni Ori sa akin na hinawakan pa ang kamay kong nakahawak sa kwelyo ng kanyang mate. Tinapik ko ito at binitawan si Oro.

“Siguraduhin ninyong babalik siya dahil ayaw ninyo naman sigurong mawalan ng pinuno?” pananakot ko bago sila iwan. Malakas ang luob kong sabihin iyon dahil wala namang ibang kayang pumalit sa posisyon ko bilang Alpha maliban sa isa — si Crate, pero subukan lang niya at makikita niya ang hinahanap niya.

Ilang araw ang lumipas mula ng umalis si El sa Blue Stone ay halos mabaliw na ako sa kaiisip na baka hindi na siya bumalik.

Walang araw o gabi mula ng umalis siya na hindi ko siya hinihintay na bumalik at habang wala siya ay pinayuhan ako ni Aries na libangin muna ang aking sarili dahil ika nga niya, hindi ako dapat magkaganito ng dahil lang sa isang ordinaryong tao pero anong magagawa ko? Nasa kanya ang puso ko. Hinayaan ko muna ang sarili ko na bigyan ng atensyon si Mina pero ganun pa man, si El pa rin ang nasa isip at puso ko.

Sobrang saya ko ng sa wakas bumalik na din si El ng Blue Stone bago ang party at pangalawang Blue Moon na siyang mating night din naming mga lobo. Pero ang mas kinagulat ko at ng lahat ay ng makita siyang kasama si mama. Paanong..?

Hindi ko alam kung tama ba ang naamoy ko ng lapitan ko siya pero impossible namang nagkita sila ni Crate sa labas ng Blue Stone. Wala namang malalim na dahilan para magkita sila, di ba?

Hahalikan ko na din sana siya matapos ko siyang bulungan sa kanyang tenga na miss ko na siya (at wala na ako pakialam kung makita pa nila Aries at asarin nila ako o kaming dalawa ni El) kaso biglang bumukas ang pinto ng office at nakita ko ang tingin na binigay ni mama sa akin. Naloko na!

Akala ko papagalitan niya ako ng magka usap kaming dalawa pero laking gulat ko ng malaman na isa pala siya sa kasamang nagpalaki kay El ng Lolo niya kaya ganuon sa kanya ito ka-close bukod sa kambal at hindi ko napigilang magtapat sa kanya tungkol sa pagkakagusto ko sa batang inalagaan niya. Akala ko tututol siya pero hindi. Bagkus inasar niya muna ako bago kinwentuhan ng mga bagay-bagay tungkol kay El na kinatuwa ko dahil mas nakilala ko pa ang mahal ko ng lubos.

Sa gabi ng aming tradisyon na mga lobo na makipag mate ay pinaghandaan ko talaga ito ng husto hindi gaya nuon na wala akong pakialam. Gusto ko kasi makuha ang atensyon ni El pero nakakainis dahil pagdating ko sa venue hindi siya mahagilap ng mga mata ko. Akala ko ba pupunta siya at papayag sa gusto ko na kumanta? O’ baka nainis siya sa akin dahil pinaalala ko sa kanya yung about sa kunwaring punishment ko sa kanya na sa totoo lang, hindi ko masasabing punishment dahil it’s more like I want us to be bound with each other.

Sa inis ko kahit na wala naman ako sa line up ng mga magpe perform ay nakisali ako. Kumanta ako ng Shape of You ni Ed Sheeran at Animals ng Maroon 5 dahil madalas ko itong naririnig na kinakanta niya, ng sa wakas! Nakita ko siyang nakatayo sa gilid malapit sa may fountain na umiinom ng wine at nakatingin sa akin. Napangisi ako.

Iyan, ganyan nga, El . Sa akin dapat ang atensyon mo at higit na mas importante ang sa iyo sa akin kesa sa ibang taong nandito.

Halos wala ng mapaglagyan ang kabaliwan ko kay El ng makita ko siyang mag perform sa stage hindi gaya ng nauna niyang ginawa nuon at magkulay asul ang mata niya na sigurado akong kulay abo ng magsimula siyang kumanta.

Si El, isa siyang moonwalker? Pero paano nangyari ’yun? Ni wala man lang palatandaan si El na gaya namin siya pero medyo hindi na din nakapagtataka dahil malapit siya sa kambal at kay mama. Kung ganun, alam nila ang tungkol dito?

Kaya ganuon nalang ang galit ko ng pagtangkaan siya ng hindi maganda ng ilan sa miyembro ng aking pack. Hindi ako papayag na dungisan nila ang inosente kong si El. Si El na siyang magiging mate ko.

Nilabanan ko sila at nagtagumpay ako na mailigtas si El. How ironic na niligtas ko siya mula sa balak na paglapastangan sa kanya at ako din pala ay may balak sa kanya. But in my defense, matagal ko ng gustong gawin iyon kahit na hindi ko pa alam na isa siyang moonwalker. Kaya ng gabing maging akin siya, ng sa mamarkahan ko siya bilang mate ko, ako na yata ang pinaka masaya ng gabing ’yon bilang isa ding Alpha na sa wakas nahanap ang mate niya matapos ang paghihintay ng mahabang panahon.

Sa wakas, akin na ang taong mahal ko at alam kong parehas kami ng nararamdaman at wala na akong ibang mahihiling pa, kahit na medyo natagalan at pinagkakaila pa ni El. Knowing how hard headed he is, inasahan kong ’yun ang magiging reaksyon niya.

The night after I claimed El as my mate, duon ko din nalaman ang katotohanan sa totoong pagkatao ni El ng ipaliwanag ito ng magulang naming dalawa sa amin and I swear, hinding-hindi ko hahayaan na masaktan siya ng kahit na sino kaya walang pagaalinlangan akong humingi ng basbas sa aming mga magulang ng hindi niya alam para pakasalan siya at sa gabing naitali ko siya sa akin ay ang pinaka masayang gabi sa buong buhay ko pero napalitan iyon ng kalungkutan at galit ng dahil sa kabaliwan ni Crate na siyang aking ama at sabihing niloko ko lamang si El at ginamit para paghigantihan siya dahil sa ginawa niya nuon sa aking ina. Dumagdag pa duon ang nakita ni El na paguusap namin ni Mina. Halos mabaliw ako ng iwan niya ako at sumama sa aking ama.

Walang minutong lumipas na hindi ko naiisip kung ano na ang maari nilang ginagawa at sa tuwing naiisip ko kung ano maaari ’yon ay galit kay Crate pero mas lalo sa aking sarili ang aking nadarama. Bakit kasi hindi nalang ako naging ordinaryong tao ng walang mate na kailangang sundin?

Halos madurog ang puso ko ng malaman ko mula sa isa sa miyembro ng pack na binabalak ng dalawa na magpakasal at masaya daw si El sa piling ni Crate. Pero agad ’yung pinasinungalingan ng isa pa sa member ng aking pack na sa pagkakatanda ko ay isa siya sa mga muntik ng lumapastangan sa aking mate at sabihing nakita niya ang sitwasyon ng aking pinakama mahal na nakakulong sa isang silid at ni hind makalabas ng bahay ni Crate.

Halos magwala ako sa galit dahil hindi ko alam kung anong klaseng pag trato ang ginagawa sa kanya ng walang hiyang lalaking iyon kaya naghanda ako at ang pack para bawiin si El. Tumulong man ng buong puso ang pack sa akin o hindi, sapat ng nariyan ang talagang malapit sa amin para tulungan akong bawiin ang taong mahal ko

Hintay lang, El. Babawiin kita. Ililigtas kita.

Sa gabi ng labanan sa pagitan namin ni Crate sa ilalim ng maliwanag na bilog na buwan, muli kong nasilayan si El pero sa pagkakataong ito ay ang wolf form niya na kakaiba at namumukod tangi sa ganda ang nakita ko. Lumalaban ako para bawiin siya samantalang si El lumaban hindi lang para sa sarili niya kundi para sa pack. Ibang klase talaga ang taglay na katangian ng isang moonwalker kaya siguro nagustuhan at minahal ko ang tulad niya.

Halos gumuho ang mundo ko ng mismong ama ko ang pumatay sa aking ina pero hindi pa pala iyon ang mas masakit ng gabing iyon dahil nakabawi man si El sa pagpatay niya kay Crate ay siya din namang pagkawala niya sa akin. Tatlong tao na may koneksyon sa akin ang nawala at para bang ayaw ko ng magpatuloy sa buhay. Wala na si Ina. Wala na din si El. Ako ang Alpa pero bakit ganito?

Umalulong ako ng malakas, nagbabaka sakaling bumalik sa akin si El, na baka nananaginip lang ako pero hindi. Lumipas ang mga araw na walang El akong nakita at nahagkan man lang maliban sa litrato naming dalawa sa cellphone niya na binigay sa akin ni Miranda. Natawa pa nga ako dahil may album siya na puro stolen pictures ko.

Akala ko hindi ko kakayanin pero nagawa kong magpatuloy sa buhay sa tulong nila Amiro at ng pack. Sinuportahan nila ako at ang mga desisyon ko sa aming lahi.

Limang taon na rin ang nakalipas at hindi ako makapaniwala na nagawa kong tumira sa City, sa bahay kung saan lumaki si El kasama ang Lolo niya dahil sina Aries at Lily ang pinatira ko sa bahay ni mama.

Sa City namin napag pasyahan na ipagpatuloy ang pagaaral, para na din maunawaan ko ang lugar na kinagisnan ni El bilang isang moonwalker na malayo sa aming pack at ngayon, kasalukuyan na akong nagmamay-ari ng isang bar dito sa City after kong maka graduate sa kursong Entreprenuer.

Si Aries nagaaral pa rin sa kursong medicine dahil nais niyang makatulong sa panggagamot sa mga kalahi naming nagkakasakit at syempre magtataka pa ba ako kung nurse ang kinuhang kurso ni Lily.

Sa ngayon si Amiro ulit ang tumatayong Alpha ng pack habang wala ako. Mabuti nga at sinusunod siya ng mga miyembro. Siguro dahil na rin sa alam nila ang kakayahan nito kahit na naging isa na itong omega matapos ang mga nangyari nuon.

Madalas naman kaming umuwi ng Blue Stone dahil syempre nahihirapan din kami kapag kinakailangan naming mag anyong lobo kaya nga hanga ako sa tatag ni mama at nagawa niyang makatagal sa City kasama ang ordinaryong mga tao, malayo sa pack.

“Sabi ko naman sa’yo, Al pwede kaming sumabay duon sa kambal papuntang City,” nakangiting sermon sa akin ni Amiro habang hinihintay namin si Miranda na makapasok sa luob ng kotse na pagmamay-ari ko at ako mismo ang nagmamaneho. Naalala ko kasi ang sabi nuon sa akin ni El na he finds those type of men hot. Ewan ko ba sa mate ko na ’yon iba din ang depinisyon niya ng hot pero mahal ko iyon. Minsan naiisip ko, siguro kung nandito pa siya at nakita niya ang mga achievements ko magpapanggap iyon na naiinis dahil nakuha ko ang mga gusto niya ng ganuon kadali pero deep inside kikiligin naman. Malakas din ang topak ni El eh, pero syempre minahal ko ang topakin na iyon.

“Naku, asa pa kayo kila Ori! Baka ma late lang kayo. Malamang may ginagawa pang kababalaghan yung dalawang ’yon ngayon,” nakangisi kong sabi sabay tingin sa rearview mirror. Nakita kong ngumiti ng malamlam si Amiro. Biglang sumikip ang dibdib ko sa nakita kong ’yon.

“Matagal na rin pala mula ng mawala si El. Sigurado ka bang ayaw mo ng humanap pa ng ibang makakasama mo sa buhay?”

“Hindi na siguro. Sigurado naman akong kung si Miranda din ang mawala, gagawin ninyo rin ang desisyon ko na maging mag isa nalang kesa magmahal pa uli. Ang anak ninyo lang ang kikilalanin kong mate ko at wala ng iba. Hihintayin ko nalang na magkita kami uli sa kabilang buhay. Panigurado namang hinihintay niya ako. Baka nga naiinip na iyon sa tagal kong sumunod,” natatawa kong sabi. Sakto namang pasok ni Miranda at niyakap ako.

“Congratulations, Al! Balita ko kay Lily, magkakaruon ka na ng dalawang bagong branch sa City! Kung nandito lang si Asther sigurado akong magiging proud din iyon sa’yo gaya namin.”

“Oo nga po eh. Teka, okay na ba? Wala na bang nakalimutan?” tanong ko bago ko ini-start ang engine.

“Wala na!” nakangiting sagot niya at sinimulan ko na ang pagda drive papunta sa City, papunta sa bar kung saan gaganapin ang baby shower ng pinsan ko at ng kanyang mate.

Masaya ako para sa kanila dahil magkaka anak na sila pero malungkot din ako at the same time dahil ganuon din sana kami ni El kung hindi lang siya nawala.

Pagka parada ko ng kotse ko sa harap ng bar ko, sinalubong agad kami ng kambal.

“Oh? Himala yata at nauna kayo sa amin,” nakangising sabi ko sa kanila na walang duda kung hindi ito sa bahay nila gumawa ng milagro ay baka sa sasakyan nila ginawa. Buti nalang pala at hindi ko hinayaan na sumabay sila Miranda at Amiro sa kanila. Hindi ko ma-imagine!

“Na-vibes ko na kasing susunduin mo ang magulang ng asawa mo kaya nauna na kami dito. Tara na at baka naiinip na ’yung dalawa duon sa luob,” sabay-sabay kaming pumasok sa high end kong bar na halos ang mga parokyano, mayayaman at magaganda ang mga mukha pero alam kong wala sa kanila ang makakahigit kay El.

Pagdating namin sa pwesto namin sa bar, na nasa isang private room ay naabutan naming nagaaway ang dalawa. Naku po!

“Hindi! Ayaw ko! Hindi tayo magsisimula ng wala ’yon!”

“Lily, nakakahiya sa kanila! Maliit na bagay lang naman iyon.”

“Teka, anong nagyayari, ha? Bakit kayo nagaaway?” tanong ni Miranda at tumabi kay Lily na tatlong buwan ng buntis.

“Eh kasi, bumili ba naman ng cake ng walang kandila! Eh kaya nga sinabing cake kasi may kandila! Tapos bumili walang kandila? Gusto ko may kandila yung cake!” sumbong nito na parang bata sa amin.

Nagkatinginan kaming mga lalaki at napailing nalang ako. Ganito ba talaga kapag buntis? May mood swings? Naku, iniisip ko palang na kung nabuntis si El malamang mas malala ang topak niya kesa dito kay Lily. Nangiti ako sa isip ko.

“Tumahan ka na d’yan at ako na ang bahala. Lalabas muna ako at maghahanap ng kandila mo,” gusto sana akong samahan ni Aries at ni Amiro kaso pinigilan ko sila at sinabihang maghintay nalamang. Automatic naman na tumigil si Lily sa pag iyak kaya nangiti nalang ako ng makalabas ako ng bar.

Tumingala ako at napansin ko napaka liwanag ng buwan ngayong gabi. Kasing liwanag ng gabig ikasal kami ni El. Habang naglalakad ako sa kalsada para humanap ng mapagbibilhan ng kandila para sa cake ni Lily, nakaramdam ako ng kakaiba pero pinag sawalang bahala ko lang. Kung may mangyari man na hindi maganda, lagi naman akong nakahanda para lumaban.

Nang makabili ako ng kandila para sa cake, nagmadali na ako para bumalik sa bar ng bigla nalang bumuhos ang ulan. Anak naman ng buwan oh! Bakit ngayon pa?

Tumatakbo na ang ilan sa mga taong nakasalubong ko sa daan para sumilong pero isang tao ang nakakuha ng atensyon ko. Nasa kabilang gilid siya ng shop na sinisulungan ko at may mga asong nakatabi sa kanya. Hindi ko maaninag ang mukha niya dahil nakayuko siya at ewan ko ba dito pero hindi ba niya nararamdaman na nababasa na siya ng ulan?

Aalis na sana ako para magpatuloy sa paglalakad kahit na umuulan para hindi magaalala ang mga kasama ko sa tagal ko bumalik ng biglang mapatigil ang paa ko at mangilabot ang sistema ko sa narinig.

Impossible!

’Cause there’ll be no sunlight

If I lose you, baby

There’ll be no clear skies

If I lose you, baby

Just like the clouds

My eyes will do the same, if you walk away

Everyday it will rain

Kilala ko ang boses na ’yon! Hindi ako pwedeng magkamali! Agad kong nilingon ang taong nasa kabilang dulo ng shop at kita ko kung paano niya kargahin ang tuta na nilalamig at ngumiti ng pagkaganda-ganda.

Paanong…?

“E-El?” tawag ko sa kanya.

Luminga siya sa paligid at kita ko ang paglikot ng kanyang mga mata na para bang hindi niya malaman kung saan o sino ang tumawag sa pangalan niya.

“Sino…” hindi ko na pinatapos ang gusto niyang sabihin dahil sa sobrang pananabik ko at niyakap siya ng mahigpit. Ang bilis ng tibok ng puso ko! Hindi ako makapaniwala! Totoo ba ito? Paano nangyari ito? Pero masaya ako! Sobra! Sana hindi ito panaginip dahil ayaw ko ng gumising pa kung oo.

Nanginginig ang mga kamay kong hinaplos ang mukha niya. Hahalikan ko sana siya kaso pinigilan niya ako sa nainis kong gawin. Pakialam ko kung madumi siya o mabaho (although hindi siya mabaho for some reason)? Asawa ko ito! Mate ko siya.

“M-Mister, maawa po kayo sa aki! Wala po akong kahit na anong pwedeng ibigay sa’yo.”

Natigilan ako at duon ko lang napansin na ang dating kulay abo niyang mga mata ay siyang asul na ngayon.

Tatahulin sana ako ng mga kasama niyang aso kaso tinignan ko sila ng masama at kumaripas sila ng takbo. Buti naman!

Pinagmasdan ko siyang maigi at kapansin-pansin na sobra siyang pumayat pero nanduon pa rin ang ganda niya kahit na medyo madungis siya at malaki sa kanya ang suot niyang damit.

“Teka, bakit mo ako tinititigan? Siguro iniisip mo na ang weird ng mata ko ’no?”

“H-Hindi.”

“Eh bakit ka nakatitig sa akin?”

“El, nakikita mo ba ako?” kagat-labi kong tanong habang pinipigilan ang sarili ko na huwag umiyak dahil parang alam ko na ang sagot sa tanong ko. Umiling siya at halos madurog ang puso ko dahil duon.

“Kilala mo siguro ako kasi tinawag mo ako sa pangalan ko eh. Pasensya ka na ha kung hindi kita makilala o makita man lang. Dati kasi nakakakita pa ako pero…” tumigil siya at umiyak nalang bigla habang nakangiti pero agad ding binawi at pinalitan ng kanyang pagtawa“.. huwag na nga nalang! Isipin mo pa sira ulo ako kapag nagkwento ako gaya ng ibang kinwentuhan ko kapag may nagtatanong kung saan ba daw ako nanggaling o kung anong nangyari sa akin.“

“H-Hindi! Hindi. Sige, magkwento ka lang. Handa akong makinig,” hinawakan ko ang kamay niya para makatayo kami at makahanap ng mas magandang pwesto. Tumila na rin kasi ang ulan. Nakapagtataka nga eh. Kinuha ko sa kanya ang tutang hawak niya at ako ang nagdala nu’n habang magkahawak ang aming kamay.

Alam kong naiilang siya pero ako? Hindi. Hinding-hindi at wala na akong balak pang pakawalan ang kamay na ito ngayong hawak ko na ulit.

Naramdaman kong nag vibrate ang cellphone ko sa bulsa ng pantalon ko pero binalewala ko iyon dahil mas importante sa akin ngayon ang taong kasama ko at alam kong maiintindihan nila ang ginawa kong ito kapag nakita nila siya.

“Hindi ka ba nandidiri sa akin?” tanong niya ng makaupo kami sa bench sa may park. Isinapin ko ang coat ko sa aming uupuan para hindi siya mabasa.

“Bakit naman?” tanong ko ng nakatingin sa kanya. Kahit nag iba ang kulay ng mata niya ay ayos lang. Nakilala ko nga siya na ibang kulay din ng mata ang nakita ko sa kanya. Naiinis nga ako kapag naaalala ko iyon. Naka contact lens pala siya! All along akala ko black ang kulay ng mata niya.

“Kasi mukha namang maayos na tao ka samantalang ako taong grasa,” natawa siya sinabi niya at nailing ako.

“Magkwento ka naman, El.” pagiiba ko ng usapan. Hindi na kasi ako mapakali na malaman paanong nabuhay siya eh kitang-kita ng lahat ang pagkawala niya.

“Sige, pero anong itatawag ko sa’yo?”

“Magkwento ka na muna at saka ko sasabihin sino ako.”

Bumuntung-hininga muna siya bago sinumulan ang pagkukwento sa akin sa kung paano siya nawalan ng paningin. Kinwento niya ang pagkakaruon niya ng asawa which is ako at ang pangungulila niya sa akin at sa amin na malapit sa kanya at sa pack at ang tangka niyang pagbalik sa Blue Stone pati na rin ang mga nangyari sa kanya sa pamamalagi niya dito sa City na ikinakuyom ng kamao ko kasi hindi ko ma-imagine kung anong hirap ang pinagdaanan niya mag-isa lalo pa’t palaboy-laboy siya at walang makita.

“So, sasabihin mo na ba sa akin ang pangalan mo? Nagkwento na ako!” nakangusong sabi niya na parang bata.

“Hindi pa! Hindi mo nga sinabi sa akin ano pangalan ng asawa mo eh,” totoo naman eh! Nagkwento nga siya pero hindi niya binanggit ’yung pangalan ko. Nakakatampo!

“Bakit ko sasabihin sa’yo? Ayaw ko nga! At saka alam mo, sa lugar namin ako lang ang hinahayaan niyang tumawag sa pangalan niya. Sira ulo kasi iyon eh! Gusto niya ang tawag sa kanya…”

“.. Al?” sabi ko at bigla nalang siyang napahinto ng narealise niyang masyado na yata siyang madaldal sa akin. Agad siyang napabitaw ng kamay niya sa akin at pansin ko ang biglang pag nginig ng kamay niya.

“Bakit mo alam ’yon? Kakilala ka ba niya? Hindi ka naman siguro miyembro ni Crate?”

I guess, ito na ang tamang oras para ipakilala ko ulit ang sarili ko sa kanya.

“ Lucien Gage Neuschwanstein. “ pakilala ko and it took him awhile bago niya narealise ang nangyayari at sino ang kausap niya. Bigla nalang siyang humagulhol at agad akong lumuhod sa harap niya para punasan ang mga luha niya.

“Bakit hindi mo agad sinabi na ikaw ’yan? Bakit ngayon ka lang? Hindi mo ba naramdaman na buhay pa ako? Ako mate mo, ’di ba? Hindi mo ba ako mahal?” parang bata siyang magsusumbong sa akin na kinangiti ko. Ang cute mo talaga, El!

“Kasi akala ko makikilala mo agad ako kanina. Hindi ko alam na nakaligtas ka sa nangyari nuon sa iyo pero atleast, di ba? Tumupad ako sa usapan. Hinintay kita hanggang sa muli tayong magkita tanda na mahal kita, El. Mahal na mahal.”

“Pero..”

“Pero ano?”

“Hindi na siguro ako ang mate mo matapos ng mga nangyari nuon kaya siguro inakala mo talagang wala na ako. Naputol siguro ang koneksyon natin sa isa’t-isa dahil hindi mo nga ako naramdaman na buhay pa. Maging ako din naman. Isa pa, hindi na ako nararapat sa’yo dahil wala na akong maitutulong lalo pa’t bulag na ako, Lucien.”

“Ano naman?” pinunasan ko ang luha niya at pinagmasdan ang asul niyang mga mata.

“Lucien naman! Seryoso ako!” pinalu-palo niya pa ang dibdib ko pero hinayaan ko lang siya at ng siya na ang kusang tumigil ay saka ko hinawakan ang kamay niya at inilagay sa puso kong pumipintig para lamang sa kanya.

“El, nakakakita ka man o hindi, ikaw pa rin ang mate ko. Walang magbabago du’n. Asawa kita. Mag asawa tayo. Sabi mo sa akin bago ka mawala nuon, maging masaya ako habang nabubuhay ako at namumuno sa pack. Ginawa ko ang gusto mo pero alam ko sa sarili ko na may kulang at ikaw iyon. Wala akong pakialam kung hindi ka man tanggapin ng iba sa pack basta ang mahalaga, bumalik ka sa akin. El, ikaw ang aking buwan na nagbibigay liwanag sa madidilim kong gabi kaya habang buhay kitang kailangan. Kahit ano pa ang magbago sa iyo, tanggap kita. Mahal kita at patuloy na mamahalin dahil bago pa kita mahalin bilang moonwalker, minahal na kita bilang si El na siyang ordinaryong tao na bumihag sa puso ko,” sabi ko bago ko siya halikan sa labi niya at walang mapaglagyan ang saya ko sa muli naming pagkikita na dalawa.

“May utang ka pa pala sa akin,” dagdag ko.

“Ha? Anong utang? Hindi naman kita inutangan ah?” bakas na sa tono ng pananalita niya ang dating El na nakilala ko na may pagka masungit. Napangisi ako.

“Oo. May utang ka pang anak sa akin.”

“Sira ulo! Anong pinagsasasabi mo?” balak sana niya akong hampasin pero natatawang sinalag ko lang ’to at hinalikan ang kamay niya. Hindi ko na talaga pakakawalan ito!

“Laters, mate. Sa bahay natin gawin,” kita ko ang pamumula ng mukha niya at bago pa ako makahirit ng isa pang halik ay pinigil niya ako.

“Teka nga, bakit ka pala nandito sa City? May kasama ka ba?” naku! Patay! Hindi ko pa pala nasabi sa kanya ang mga nangyari sa nakalipas na limang taon. ’Di bale, marami naman kaming oras na magkasama na kapag nakabalik kami ng bahay at ng Blue Stone.

“Oo! May kasama siya! Hay, naku! Kaya naman pala ang tagal!” inis-inisang sabi ng pamilyar na boses sa likuran ko at ng lingunin ko kung sino ito ay kita ko ang ngiti at pananabik sa kanilang mga mukha.

Lagot! Mukhang hindi pa ako uli makakaulit ng halik kay El ngayon gabi. Hayaan na nga. Marami naman kaming pagkakataon mula ngayon na gawin iyon pati na ang pagbuo namin ng sarili naming pamilya.

---

A|N:

Dated Ended: December 24, 2018 at 2:50 AM

Surprise! Ito na po ang ending ng FOA. Bitin ba? Well, short story nga kasi at sa mga curious d’yan kung may season 2 ba ito ay pagiisipan ko. Hah! Kasi naman eh. Okay naman yung ending right? Sinadya ko talagang si Lucien ang last POV para sa kwentong ito kasi wala lang. Trip ko lang. At kung bakit one day before christmas ko siya tinapos ay dahil ayon sa kalendaryo ng mercury drug ngayong 24 ang huling full moon ng taon at 1:45 AM which is late na pero atleast full moon pa rin sa labas siguro ang pinagkaiba lang ay mas maliwanag yung kanina? And ang song na pinapakinggan ko for this chapter is yung Happier ni Ed Sheeran. Hahaha!

Amazing ’no? Two chapters ang nai-post ko for this mornight? Anyway, stay weird and lunatic my dear readers! ILYA! Awoo!

FANGS OF AN ALPHA (BL)

FANGS OF AN ALPHA

written by BRICTORIQUE.

DISCLAIMER: Ano mang pangyayari, bagay, o pangalan na nakasaad sa kwentong ito ay pawang imahinasyon lamang at hindi kinuha sa totoong istorya ng buhay kaya ano pa man ang pagkakahawig na inyong mababasa ay hindi sadya dahil hindi lang naman ikaw ang nagiisang manunulat na may weirdong pagiisip. Maraming salamat.

---

FROM THE AUTHOR:

Taos puso ang aking pasasalamat sa mga taong sumubaybay sa kwento nina Mr. Lucien at Eliel Neuschwanstein. Akalain ninyong sa luob ng dalawang buwan ay magagawa kong tapusin ang kwentong ito?

Sa mga nagtataka kung bakit nawalan ng paningin si El ay sabihin nalang natin na dahil iyon sa Hecatolite pero atleast ay nagawa niyang mabuhay dahil na rin sa lakas na nakuha niya mula sa pack at yung pag vanish niya sa hangin na parang alikabok ay paraan lang para buoin ulit ang katawan niyang nakatamo ng mapanirang mga sugat dahil sa bagay na inihagis sa kanya ni Crate. Kaya pa rin niya maging wolf. Iyon nga lang ay bulag na siya at naging blue na ang mata niya gaya ng sa buwan tuwing mating phenomenon. Pero the rest is still there as for him being the moonwalker. Kaya niya pa ring magdala ng sanggol sa kanyang sinapupunan upang maging sunod na Alpha.

Sa itaas na bahagi ay ang wolf form nina Lucien, Crate, at Eliel at syempre ang blue moon na naka collage para all in one go. Salamat at naimbento ang pic collage!

May susunod pa akong mgap BXB na ipu-publish by 2019 so stay tuned dahil baka maisipan ko na ding ipost yung kwento na mas nauna kong maisulat dito sa FOA.

Fantasy related? Supernatural? Ewan. Basta, love wins! Hahaha!

Hanggang sa muli.

Salamat sa pagbabahagi ng iyong kaweirduhan, Brictorique. Awoo!