PROLOGUE

PROLOGUE

May mga lihim na masarap itago dahil nagbibigay ito ng pansamantalang kapayapaan. Pero may mga lihim ding tulad ng apoy—habang pilit mong ikinukulong sa iyong dibdib, unti-unti kang tinutupok mula sa loob.

Ako si Jason. Sa mata ng mundo, ako ang mabait, responsible, at tahimik na anak-anakan. Isang simpleng estudyante na nagpapakapagod magtrabaho para lang makatulong at hindi maging pabigat kay Mommy Cora. Pero sa likod ng maamong mukhang iyon, may isang katotohanang pilit kong ibinabaon sa limot.

Bakla ako.

Isang lihim na mahigpit kong hawak dahil ayaw kong mapahiya ang tanging taong nagtiwala at nagkanlong sa akin nang mawala si Papa. Natuto akong mamuhay sa dilim at magtago sa ilalim ng mga ngiti.

Subalit hindi ko pinaghandaan ang pagdating ng mga bagong mukha at mga hindi inaasahang pagsubok. Hindi ko pinaghandaan ang matitinding titig ni Kent na unti-unting sumusubok sa aking pagtitimpi, at ang maawotoridad ngunit nakalilitong yakap ni Jayrek na nagdadala sa akin sa mga mundong hindi ko dapat apakan.

Higit sa lahat, hindi ko pinaghandaan si Kuya Ronuel. Ang lalaking kailanman ay hindi ko naging malapit, ngunit ang tanging taong nakakakilala sa tunay kong pagkatao—isang taong handang gamitin ang aking lihim upang pigain at sirain ang natitira kong payapang pamumuhay.

Isang maling hakbang. Isang maling halik. At ang payapa kong mundo ay tuluyan nang naglaho.

Sa pagitan ng pagnanasa, kasalanan, at galit, wala na akong daan para umatras. Dahil kapag ang lihim ay tuluyan nang kumawala, wala nang sinuman sa amin ang makalalabas nang hindi nasusunog.

Chapter 1

Chapter 1

Jess’s POV

Malapit na ang kaarawan ni Mama. At sa tuwing naiisip ko ’yon, parang may kung anong mabigat na dumidiin sa dibdib ko.

Gusto ko siyang isurpresa. Gusto ko siyang bigyan ng kahit anong bagay na hindi niya kailangang pag-ipunan, hindi niya kailangang ipagdamot sa sarili. Dahil kung may isang taong hindi dapat maramdaman ang hirap sa buhay na ’to, siya ’yon.

Kahit hindi kami magkadugo. Kahit ampon lang ako. Hindi niya ako kailanman ipinaramdam na iba ako. Para sa kaniya, anak niya ako. Buo. Totoo. Kaya dahil doon mas lalo kong gusting suklian lahat.

Nasa mall kami ngayon para bumili ng stocks sa bahay. Sinadya ko siyang isama. Hindi lang para mag-grocery—kundi para makita ko kung anong klase ng bagay ang matitipuhan niya.

Do’n ako kukuha ng idea sa ireregalo ko.

“Ma, kain muna tayo sa fast food na pinagtatrabahuhan ko. Nagugutom na rin ako sa biyahe,” sabi ko.

Ngumiti siya. Yung ngiting pagod pero totoo.

“Sige, ako rin ay nagugutom na. Grabe ang traffic, halos kainin na ang oras natin.”

Tumango ako. Pero sa totoo lang hindi lang gutom ang nararamdaman ko. May kaba. May excitement. May guilt. Parang may mali akong ginagawa kahit gusto ko lang siyang pasayahin.

Pagod si Mama, alam ko pero pumayag pa din siya na sumama.

Pagdating namin sa branch, gulat ang mga kasamahan ko. “O, Jess! Day-off mo ngayon, ah,”

Ipinaliwanag ko na sinamahan ko lang si Mama para sa buwanang grocery. Mahirap na ang mawalan ng stock, lalo na’t kailangang magtipid.

Pagkatapos kumain, nag-ikot-ikot muna kami. Bihira lang kaming lumabas dahil tambak sa trabaho si Mama; isa siyang guro sa malapit na elementary school.

Habang naglalakad, napansin kong tumitigil siya sa tapat ng mga tindahan ng mga eleganteng dress. Noong dumaan naman kami sa isang jewelry shop, bakas sa mga mata niya ang paghanga sa mga nakadisplay na alahas. Doon pa lang, bumubuo na ako ng plano.

Pag-uwi namin, ako na ang nagpresentang mag-ayos ng mga pinamili sa kusina para makapagpahinga na si Mama sa itaas.

Habang inililigpit ko ang mga binili sa refrigerator, narinig ko ang pagbukas ng gate.

CLACK!

Biglang tumalon ng puso ko.

Alam ko na kung sino ’yon bago pa man bumukas ang pinto

Sinubukan kong bilisan ang kilos para hindi na kami magpang-abot, pero huli na ang lahat. Bumukas ang pinto. Ang lamig ng hangin sa loob ng bahay. Nakatayo si Kuya sa pintuan na madilim ang mukha na nakatingin sa akin.

“Anong ulam?” malamig niyang tanong.

Muntik akong mapatalon nang nasa likuran ko na pala siya

Umurong ang dila ko ng harapin ko siya. Hindi lang dahil sa takot—bagaman may kaunting kaba—kundi dahil sa kakaibang paghangang nararamdaman ko para sa kaniya na pilit kong itinatago.

Matalim ang mga titig nito.

“S-sa labas kami kumain ni Mama bago kami nag-grocery,” nauutal kong sagot.

“Hindi man lang kayo nagdala?” kunot-noong tanong niya.

Napayuko ako. Hindi ko alam kung ano’ng isasagot ko para hindi siya lalong magalit.

“Tsk!”

Isang tunog lang pero grabing takot ang lumukob sa akin.

“Meron naman kaming pinamili…” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil tinalikuran na niya ako.

Narinig ko ang malakas na pagsara ng pinto ng kuwarto niya. Alam kong naiinis siya. Minsan, naiisip ko kung nagseselos ba siya dahil sa akin nakatuon ang atensyon ni Mama.

Simula nang mawala si Papa, mas naging malala ang inis niya sa akin. Parang ako na lang ang laman ng galit niya. Parang ako na lang ang mali sa bahay na’to para sa kanya. Kinaiinisan niya nag pagkatao ko. Pero anong magagawa ko? Hinfi ko naman pinilo ’to. Hindi ko naman inagaw lahat sa kayan.

Kinaumagahan, maaga akong nagising para maghanda sa eskwela. Nagluluto na si Mama ng almusal. Papasok na sana ako sa banyo nang marinig ko ang mabibigat na yabag pababa ng hagdan. Nagmamadali akong pumasok at naglock para lang maiwasan ang init ng ulo ni Kuya.

Pero hindi ako handa sa sigaw na sasalubong.

“Ma, saan kayo galing kagabi?” bakas ang galit sa boses.

Halos maputol ang hangin sa paligid.

“Nag-grocery kami ni Jess—”

“At kumain sa labas? Habang may taong gutom sa bahay?” sumbat niya. Napasandal na lang ako sa pinto ng banyo habang nakikinig.

“May pinamili naman kami—”

“Ganoon naman lagi, Ma. Mas pabor ka sa isang ’yan,” putol ni Kuya Ron..

“Huwag kang ganiyan, anak—”

“Oo! Dahil maasahan siya? Dahil responsable siya? Kesa sa akin na walang ginawa kundi maglakwatsa?”

Ako na naman

Bumibigat ang dibdib ko sa bawat salitang binibitawan niya. Hindi ako makagalaw. Naaawa ako para kay Mommy dahil alam kong magkakasagutan sila.

“Bakit hindi mo na lang kasi baguhin ang buhay mo… sa huli, pagsisisihan mo ang ginagawa mo sa sarili mo,” malungkot na pakiusap ni Mama.

Napapikit ako.

Biglang tumahimik pero mas masakit pa ang katahimikan kaysa sigaw.

Paglabas ko ng banyo, naabutan ko si Mama na nakaupo sa mesa habang minamasahe ang kaniyang sentido. Halatang pagod na siya sa paulit-ulit na bangayan nila mag-ina.

“Pasensya na po kayo kay Kuya, Ma,” mahinang sabi ko.

Ngumiti siya pero hindi abot sa mata. Kumirot ang dibdub ko nang masilayan ko iyon.

“Hayaan mo na iyon. Kumain ka na para hindi ka mahuli sa klase.”

Parang sanay na siya. At mas masakit ’yon.

Habang naghihintay ng lecture, malalim ang iniisip ko. Kailangan ko ng dagdag na kita para sa regalo ni Mama at para na rin sa darating na midterm exams.

“Aray!” napapitlag ako. Si Kent

“Hala siya, para namang babae ’to, siniko lang eh,” biro niya.

“Masakit, gago,” sahot ko habang hinihimas ang balikat ko. Tiningnan ko siya ng masama, pero bigla niyang inilapit ang mukha niya sa akin—isang pulgada na lang ang pagitan.

“Napapansin ko lately, moody ka na,” sabi niya habang itinataas-baba mga kilay niya.

Agad ko siyang itinulak dahil naramdaman ko ang biglang pag-init ng mukha ko. Buti na lang at dumating na ang professor namin, kundi ay baka mas lalo pa niya akong asarin.

Matalik kaming magkaibigan ni Kent, pero may isang sikretong hindi ko masabi-sabi sa kaniya. Natatakot ako na kapag nalaman niya ang totoong nararamdaman ko o kung ano ba talaga ako, baka lumayo siya.

Pagkatapos ng klase, hindi pa rin siya tumitigil. “Sabihin mo na kasi kung ano ’yan. Malay mo, ako makapagbibigay ng solusyon jan,” hirit niya sabay kindat.

Napabuntong-hula na lang ako . “Malapit na kasi ang birthday ni Mama. Sa tingin ko, hindi sapat ang ipon ko.”

“Sus, ’yun lang? Pauutangin kita! Pero siyempre, may interes. Oh ’di ba, ako talaga ang solusyon sa lahat ng problema mo” biro niya.

“Ayoko nga, baka usurero ka pa eh.”

“Aba, nagmamagandang-loob na ako!” tawa niya.

Napaangat ang kilay ko. “Talaga? Teka lang ha…”

Yumuko ako at binuksan ang bag ko, todo halungkat na parang may nawawalang kayamanan.

“Ano bang hinahanap mo?” natatawang tanong niya.

“Yung standards ko.” diretso kong sagot.

“Ha?”

“Kasi bakit ba kita kinakausap?”

Napatigil siya at napangiwi. “Grabe ka.”

“Sandali, may isa pa akong hinahanap.”

“Ano na naman?”

“Yung nakakatawa sa sinabi mo. Hanggang ngayon wala pa rin eh.”

“Tanga, tumawa ka dapat!”

Kahit siraulo itong si Kent, aminado akong malaki ang naitutulong niya sa akin. Sa tuwing pakiramdam ko ay pasan ko ang buong mundo, isang kalokohan lang niya, kahit pilit ko pang pigilan, napapangiti niya ako. Para bang sa simpleng pang-aasar at walang kwenta niyang mga biro, kahit saglit ay gumagaan ang bigat na dinadala ko.

Tunay ngang kaibigan si Kent. Hindi lang sa tawanan at kulitan, kundi sa mga panahong wala akong malapitan. Siya rin ang tumulong sa akin para makapasok sa fast-food na pareho naming pinagtatrabahuhan ngayon. Kung hindi dahil sa kaniya, malamang hanggang ngayon ay takot pa rin akong sumubok.

Napakamahiyain ko talaga noon—hanggang ngayon naman. Iyong tipong nanginginig pa ang boses kapag kinakausap ng iba at halos ayaw makipag-eye contact. Kaya malaking pasasalamat ko na lang na nariyan si Kent. Sa magulong paraan niya, naging madali para sa akin ang mga bagay na akala ko hindi ko kakayanin.

Napasapo na lang ako sa noo . “Pumasok na lang tayo sa trabaho. Malapit na ang time-in natin.”

Pagkatapos ng shift namin sa fast-food, dinala ako ni Kent sa isa pa niyang sideline na trabaho. Wala pa nga akong lakas mag-reklamo, hinila na niya ako na para bang normal lang ang sumabak sa isa pang trabaho pagkatapos ng nakakapagod na duty. Pero noong gabing iyon, pagkatapos ng shift namin sa fast food, may iba siyang pinuntahan.

“Illegal ba ’to?” biro ko habang naglalakad kami sa isang hindi pamilyar na kalsada.

“Gago, kung illegal ’to, hindi mo na makikita ang gwapo kong mukha,” sagot niya sabay batok ko rito.

Napatawa lang si Gago.

Sumakay kami ng jeep hanggang sa makarinig ako ng malakas na tugtog—yung tipong pang-disco. Isang bar. Pagbaba namin, bigla akong kinabahan.

“Hoy, anyare sa’yo? Namumutla ka?” yugyog ni Kent sa akin.

“Huwag mong sabihing… stripper ka dito?”

Tumawa siya nang malakas. “Gago! Waiter ako rito.”

Pagpasok namin, sinalubong kami ng usok ng sigarilyo at nakabibinging musika. Iniwan muna ako ni Kent para magpalit ng uniporme. Nang bumalik siya, hindi ko mapigilang mapatitig. Bagay na bagay sa kaniya ang suot niya. Gwapo naman talaga si Kent, pero ngayong gabi, tila mas bumibilis ang tibok ng puso ko.

“O, bakit ka napatitig? Nagagwapuhan ka na naman sa akin, no?”

“Gago, tinitingnan ko lang kung babagay ba sa akin ’yung uniporme ,” palusot ko, kahit parang hindi siya kumbinsido.

Saktong dumating ang isang katrabaho niya. “Nasaan si Boss?” tanong ni Kent.

“Wala na si Sir Bryan. ’Yung kapatid na niya ang pumalit. Naku, Kent, mag-resign ka na habang maaga pa. Parang walang alam ’yung pumalit sa pagpapatakbo nito, napaka-strikto pa,” reklamo ng babae bago umalis.

Nagkatinginan kami ni Kent. “Teka lang, Jess, dito ka muna. Magtatanong lang ako kung anong nangyayari.”

Pinanood ko siyang lamunin ng dilim at ng mga taong nagsasayawan sa dance floor. Sa gitna ng ingay, isang tanong lang ang paulit-ulit sa isip ko: Hanggang kailan ko kayang itago ang nararamdaman ko para sa kaniya? Alam kong kapag lumampas ako sa hangganan ng pagkakaibigan namin, maaari ko siyang mawala nang tuluyan.

Chapter 2

Chapter 2 Crush

Jess’s POV

Sa kabila ng mga bulung-bulungan tungkol sa gulo sa bar na pinagtatrabahuhan ni Kent, heto ako ngayon—tanggap na sa trabaho. Sabi ni Kent, marami na raw sa mga dating staff ang nag-file ng resignation dahil maugong ang balitang pabagsak na ang negosyo. Pero pagtapak ko sa loob, tila taliwas ito sa katotohanan. Buhay na buhay ang paligid, mausok, at punong-puno ng mga taong naghahanap ng panandaliang pagtakas.

Nasa locker room kami ngayon, at halos magkagulo na kami sa pagpili ng unipormeng babagay sa akin. Sa liit kong tao at sa kapayatan ko, tila lahat ng damit ay nilalamon ako.

“Yung uniform kaya ng mga babae ang subukan natin?” biro ni Kent na ikina-init agad ng mga pisngi ko.

“Anong uniform ng babae? Gago ka ba?” asik ko sa kanya, habang pilit na isinisiksik ang sarili sa isang polo.

“Eh, kasi naman, para kang nakasuot ng kumot sa laki ng mga uniform ng lalaki rito,” natatawang sagot niya.

“Ito na lang. Bahala na kung malaki, basta may maisuot,” pinal na desisyon ko.

Biglang tumahimik ang paligid. Ramdam ko ang bahagyang pagkailang na namamagitan sa amin simula noong nangyari kahapon. Alam kong lagi niya akong inaasar, pero ang titigang naganap noon ay tila may ibang kahulugan na hindi ko maipaliwanag. Hindi ko na lang pinansin at mabilis na nagbihis habang panay ang bulyaw ng gago dahil halos kalahating oras na kaming nagbabangayan sa loob.

Paglabas ko, sinalubong kami ni Kuya Mike—ang Head Staff nina Kent at Sir Michael. Mukhang mabait naman ito, at agad akong nagpakilala nang iabot niya ang kanyang kamay.

“Ito pala ang Head Staff namin ni Sir Michael,” pakilala ni Kent sa lalaking nasa harapan namin. Bigla itong nag-abot ng kamay, kaya agad ko iyong tinanggap, bahagyang kinakabahan.

“Kuya Mike na lang… at ikaw si?” tanong niya sa akin, dahilan para agad akong magpakilala.

“Jess po,” magalang kong tugon.

Matapos ang mabilis na orientation tungkol sa rules at regulations, iniwan niya ako sa pangangalaga ni Kent. “Huwag kang kabahan, Jess. Ngiti lang lagi,” huling bilin ni Kuya Mike.

Si Kent naman ay nasa gilid ko at pinapanatag ako.

“Madali lang, ’di ba?” kantsaw ni Kent sa gilid ko.

“Easy for you to say. Isang taon ka na rito, eh,” irap ko sa kanya. Simula pala noong First Year kami ay dito na siya nagtatrabaho, kaya naman pala halos pamilya na ang turingan nila rito.

“O, heto na ang unang test. Doon lang tayo sa gilid, antayin nating may sumenyas,” turo niya.

Maya-maya pa, isang grupo ng mga babae ang kumaway. Sa kaba ko ay tinulak ko si Kent para siya ang kumuha ng order, pero pinandilatan niya ako ng mata. Dahil nakatingin din si Kuya Mike, wala akong nagawa kundi ang humakbang palapit sa table nila, bitbit ang kaba na tila sasabog sa dibdib ko.

“What took you so long?” iritang bungad ng isang babae.

“Paumanhin po, ma’am. Pasensya na sa paghihintay,” hingi ko ng paumanhin, habang nakayuko.

“Hoy, don’t be like that naman. Hayaan mo na kuyang cute, meron lang siya,” biro ng kasama niya, na sinundan ng tawanan ng buong grupo.

“Kuya, may girlfriend ka na ba?” biglang tanong ng isa pa na ikinataranta ng sistema ko.

“Wa-wala pa po,” nauutal kong sagot. Ang kulit nila . “Study first lang muna po.”

Matapos ang mahabang kantiyawan, sa wakas ay nakuha ko rin ang order nila: dalawang Mojito, isang Bloody Mary, at isang Vodka. Mabilis akong bumalik sa counter para ibigay ang listahan kay Kuya Mike.

Habang hinihintay ang drinks, napansin kong wala sa tabi ko si Kent. Nilingon ko ang paligid at nakita ko siyang nasa kabilang side, todo ngiti habang nakikipag-usap sa isang customer. Pagbalik niya, bitbit na niya ang isang bucket ng beer.

“So, kumusta ang first table?” usisa niya.

Magsasalita pa sana ako nang tawagin ako ni Kuya Mike. “Jess, heto na ang mga cocktail.”

Dahil sa kaba, hahawakan ko na sana ang tray sa magkabilang gilid nang pigilan ako ni Kent.

“Hindi ganyan, Jess. Ganito dapat ang paghawak,” mahinahon niyang sabi habang dahan-dahang inaalalayan ang kamay ko sa ilalim ng tray.

Para akong natigilan. Ramdam ko ang init ng kamay niya sa ibabaw ng akin—isang simpleng hawak pero parang may kung anong kuryenteng dumaloy sa buong sistema ko. Halos mapatalon ako sa gulat, at sa pagkataranta ko, muntikan ko nang matapon ang mamahaling inumin.

“Naku—!” napahinga akong bigla. 

Kamuntikan ko nang matapon ang mga inumin, buti na lang mabilis ang reflex ni Kent—agad niyang hinawakan nang mahigpit ang tray at inistabilize ito bago pa tuluyang mabitawan ng kamay ko.

“Relax ka lang,” mahinang tawa niya, parang wala lang sa kanya ang muntik kong pagkakamali. “Unang araw mo pa lang, ganyan talaga. Dahan-dahan lang.”

Tumango na lang ako kahit ramdam ko pa rin ang lakas ng kabog ng dibdib ko—hindi ko alam kung dahil sa kaba… o dahil sa kamay niyang hindi pa rin agad bumibitaw sa pag-gabay sa akin.

“Hindi pa ako sanay…” bulong ko.

“Ikaw na lang maghatid niyan, Ken. Si Jess na lang sa bucket,” utos ni Kuya Mike.

At ayun nga, ako na lang ang naghatid ng bucket. Halatang nagulat pa ang nasa table nang mapansing hindi si Kent ang nagdala ng inumin nila. Ngumiti na lang ako at sinabing abala siya sa ibang gawain, kaya ako ang pinadala.

Natapos ang gabing iyon na puro bucket lang ang hinahatid ko—dahil ayon sa kanila, kapag cocktail na ang usapan, delikado raw iyon para sa isang tulad kong baguhan pa lang.

“Ayos lang ’yan, Jess. Ganyan talaga ’pag unang araw,” pag-aalo ni Kent habang nag-aayos kami ng gamit bago umuwi.

“Bakit, ikaw ba, ganoon din ang naranasan mo?” untag ko.

“Hindi,” kampante niyang sagot. Ngumuso na lang ako. Sobrang bilib talaga sa sarili!

Paalis na sana kami nang biglang bumukas ang pinto ng locker room. Isang staff ang humahangos na pumasok.

“Saan si Jesson Rodriguez?” sigaw nito. Nagkatinginan kami ni Kent.

“Bakit?” tanong ni Kent, dahil hindi ako makapagsalita sa kaba.

“Ah, si Jess pala? Pinapatawag siya ni Sir Jayrek sa opisina.”

“Eh pinapatawag siya ni Sir Jayrek.” Sabi niya saamin.

“Bakit daw?” tanong pabalik ni Kent pero nagkibit-balikat lang ito.

Nanghina ang mga tuhod ko. Nakita ko ang lungkot at pag-aalala sa mga mata ni Kent. Pakiramdam ko, tatanggalin na ako dahil sa palpak kong performance kanina. Pero bago ako humakbang palabas, nagpasalamat muna ako kay Kent sa isip ko. Siya ang gumawa ng paraan para makapasok ako rito, at hiyang-hiya ako kung mabibigo ko siya.

Pagdating sa tapat ng opisina ni Sir Jayrek, huminga muna ako nang malalim bago kumatok. Ilang sandali pa ay bumukas ang pinto.

Tumigil yata ang pag-ikot ng mundo ko.

Bumungad sa akin ang isang matipunong lalaki na naka-amerikana. Bukas ang mga butones ng suot niya, na tila ba galing sa isang mahabang pakikipagbuno sa trabaho. Ang tindig niya, ang awra niya—ibang-iba.

“Ikaw si Jesson?” tanong niya sa isang baritonong boses. Tumango na lang ako, tila nawalan ng dila.

“I saw in your resume that you are an accountancy student,” panimula niya habang inaayos ang kanyang sarili. “Come, sit here.”

Itinuro niya ang swivel chair sa harap ng kanyang laptop. Nagtaka ako. Bakit sa upuan niya ako pinapaupo?

“Akala ko po ay pinatawag niyo ako dahil sa trabaho…” mahina kong sabi.

Tumawa siya nang bahagya—isang tunog na tila musika sa pandinig ko. “ It’s not what you think. Don’t be confused. Hindi kita pinatawag para sa performance mo. Magpapatulong lang ako.“

“Ano pong tulong?”

“It’s about financing. I’m having a hard time analyzing this. Can you help me?”

Lumapit ako, medyo naiilang sa sobrang kaguwapuhan niya. Sa totoo lang, kung hindi lang ako nahihiya, baka kanina pa ako natulala sa kanya. “Sit here… don’t be shy,” muling yaya niya.

Pagtingin ko sa monitor, napakunot ang noo ko. Cash book lang pala ang pinagkakaabalahan niya. Isang bagay na kahit First Year college student ay madaling maiintindihan, pero tila ikinalilito ng isang makapangyarihang tulad niya.

Habang sinusuri ko ang mga numero, naramdaman ko ang paglapit niya. Ang lapit-lapit ng mukha niya sa akin. Amoy na amoy ko ang bango niya, at tanaw na tanaw ko ang bawat detalye ng mukha niya—ang makapal niyang balbas na konektado sa kanyang buhok, ang matangos niyang ilong, at ang mapupulang labi.

“So, I just got confused where my brother got these assets here…” sabi niya, habang itinuturo ang screen.

Agad akong bumalik sa realidad, dismayado—kakasimula ko pa lang ng buong fantasy scenario sa isip ko, pero na-shutdown agad ng katotohanan. Sayang.

Napatingin ako sa monitor. Nandoon ang listahan ng assets—mga kagamitan, stocks, at kung anu-ano pa—pero kapansin-pansin na may mga item na hindi ko kailanman nakita sa actual na inventory. May iba pa ngang wala sa record namin, pero nasa listahan.

Sinimulan ko ang pagpapaliwanag. Inisa-isa ko ang bawat equation, ang tungkol sa liabilities, at kung bakit lumaki ang mga figures sa parteng iyon. Tahimik siyang nakikinig, ang paningin ay seryosong nakatitig sa akin (o sa screen?).

“Some of these… they don’t match,” dagdag ko, bahagyang nag-aalangan. “May mga assets po dito na wala sa physical inventory. At may mga nasa inventory naman na hindi nakalista rito.”

Bahagya siyang napakunot-noo, saka sumandal sa upuan. “Meaning…?”

“Meaning po,” maingat kong sagot, “posibleng may mali sa records… o may mga transaksyon na hindi naitala nang maayos.”

Sandaling natahimik ang paligid. Kahit ang ingay mula sa labas ng bar ay parang nawala.

Parang inaalisa pa niya ang mga papeles, hanggang sa kalaunan ay naintindihan din niya ito. Kahit high school student ay mapapansin agad ang mga mali, kaya marahil baguhan pa talaga siya o wala lang sapat na kaalaman. Hindi ko naman siya masisisi—hindi biro ang magpatakbo ng negosyo, lalo na’t sabi-sabi ay pabagsak na raw ang bar na ito kaya nag-alisan ang iba.

Habang nasa gitna kami ng pag-aanalisa sa inventory, bigla na lamang bumukas ang pinto sa gilid. Lumabas ang isang napakagandang babae na naka-black cocktail dress, bitbit ang kanyang stilettos, at kumaway sa amin.

“I’ll be going now, baby,” masuyong sabi ng babae.

Biglang kumurot ang puso ko. Baby. May jowa na pala siya.

“So, where were we?” untag niya nang makaalis ang babae.

Ipinagpatuloy ko ang pagpapaliwanag, pilit na isinasantabi ang kung anong nararamdaman ko. Pero nang sulyapan ko ang oras sa laptop, nagulat ako.

“Hala, 2 a.m. na pala!” gulat kong sabi.

“Oh, sorry for that,” paumanhin niya, bakas ang sinseridad sa mukha.

“Ayos lang po, Sir. Mauuna na po ako, baka hinahanap na ako sa amin.”

“Sige, hatid na kita.”

“Huwag na po, Sir—”

“No, I insist,” putol niya sa sasabihin ko. “Wait for me outside. I’ll just tidy up my workplace. It’s a little bit messy, and I forgot where I put my keys.”

Napakamot siya sa batok, isang kilos na tila hindi bagay sa isang boss pero lalong nagpadagdag sa charms niya. Tumango ako at lumabas ng opisina, dala ang bilis ng tibok ng puso na alam kong hindi na lang dahil sa kaba sa trabaho.

Heto na yata. Heto na yata ang sinasabi nilang ‘crush at first sight’.

Chapter 3

Chapter 3

Jess’s POV

Ang malamlam na ilaw ng neon mula sa bar ay tila kumukurap sa aking likuran, lumilikha ng mahahaba at baluktot na anino sa semento habang humahakbang ako palabas sa mahalumigmig na hangin ng gabi. Huminga ako nang malalim, pilit na iwinawaksi ang nananatiling amoy ng mamahalin na alak at floor wax sa aking ilong. Subalit tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko nang makita ko ang isang pigurang nakasandal sa kinakalawang na poste ng ilaw.

Si Kent.

Hindi maikakaila ang kanyang silweta—ang bahagyang bagsak na mga balikat, ang paraan ng pagbulsa niya sa kanyang mga kamay kapag hindi siya mapakali. Habang papalapit ako, inilantad ng madilaw na ilaw ang tensyong nakaukit sa kanyang mukha.

“Anong sinabi sa ’yo? Bakit ang tagal niyo sa loob?” sunod-sunod niyang tanong. Hindi siya nakatingin sa akin; sa halip, ang kanyang mga mata ay nakapako sa pinto ng bar na kapapasok ko lang kanina. May talim sa kanyang boses, isang dalas ng pag-aalala na karaniwang nararamdaman ko lang kapag may hindi magandang nangyayari.

“Kent, mag-relax ka lang. Kinausap lang ako tungkol sa trabaho,” panimula ko, pero bago ko pa maipaliwanag ang bigat ng mga dokumentong iniwan ko sa mesa ni Sir Jayrek, bumukas muli ang pinto.

Ang mabigat na pintong gawa sa kahoy ay gumaralgal, at lumabas si Sir Jayrek. Mukha siyang isang lalaking nagmamay-ari maging ng liwanag ng buwan. Malinis pa rin ang kanyang suot, ang kanyang presensya ay tila sumasakop sa bawat espasyo kahit sa gitna ng desyertong bangketa.

“Just wait for me here, Jess. I’m going to get my car,” wika ni Sir Jayrek. Hindi niya tinapunan ng tingin si Kent. Tila ba si Kent ay bahagi lamang ng dekorasyon sa paligid, isang anino sa gilid ng kanyang mundo.

Nakita kong napaatras nang bahagya si Kent. Ang kanyang panga ay nagtagis nang husto. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay sa papalayong likod ni Jayrek. Ang kanyang ekspresyon ay tila isang magulong mosaic ng kalituhan at namumuong galit.

“Saan naman kayo pupunta?” Ang boses ni Kent ay mas mababa na ngayon, nanginginig sa isang tono na madalang kong marinig. Hindi lang ito kuryosidad; isa itong instinct ng pagiging protektibo na wala siyang karapatang ipakita, ngunit tila hindi niya mapigilan.

“Kent, nagpatulong lang si Sir Jayrek na kalkulahin ang sales at inventory ng bar. Hindi niya raw alam kung paano sisimulan ang system,” mabilis kong paliwanag, sinusubukang payapain ang bagyong nabubuo sa pagitan nilang dalawa. “Pauwi na rin ako. Ihahatid niya lang ako para hindi na ako mag-abang ng jeep sa labas.”

Nagpakawala si Kent ng isang tuyot na tawa, ang uri na hindi umabot sa kanyang mga mata. “Ihahatid? Jess, nandito ako. Sabay tayong pumunta rito, ’di ba? Bakit kailangan mo pang sumama sa kanya?”

“Dahil gabi na, Kent, at nakakahiya namang tumanggi sa boss ko sa unang araw ko,” depensa ko. Pakiramdam ko ay naipit ako sa gitna ng dalawang nag-uumpugang bato. Alam kong nanatili si Kent dahil nagmamalasakit siya, pero minsan ang malasakit niya ay parang isang hawla na hindi ko naman hininging pasukin.

Naputol ang usapan namin dahil sa mababa at tila nananakot na ungol ng isang makina. Isang makintab na sports car na kulay midnight-blue ang huminto sa harap namin. Ang mga headlight nito ay nakasisilaw, humahati sa dilim na parang kambal na dyamante.

Ibinaba ni Sir Jayrek ang bintana sa gilid ng pasahero. “Hop in,” sabi niya, ang kanyang boses ay kalmado at tila walang pakialam sa tensyong namamayani sa paligid.

Tumingin ako kay Kent. Ang kanyang mukha ay maputla sa ilalim ng ilaw ng poste. “Sir, may kasama po kasi ako… si Kent,” turo ko sa kaibigan ko.

Sa wakas ay binalingan ni Jayrek si Kent, isang mabilis at tila sinusuring tingin. “Oh, I’m sorry. Isa lang ang bakanteng upuan dito. Two-seater lang ito.” Hindi siya tunog humihingi ng paumanhin. Tunog lang siyang naglalahad ng isang katotohanan.

Ang katahimikang sumunod ay nakabibingi. Tumingin ako kay Kent, umaasang makikipagtalo siya, o marahil ay umaasang maiintindihan niya.

“Sige na, Jess. Sumakay ka na,” biglang sabi ni Kent. Humakbang siya paatras patungo sa dilim, hinihiwalay ang sarili sa bilog ng liwanag. “ Mag-aabang na lang ako ng masasakyan sa kanto. Una na ako.“

“Kent, sandali—”

Ngunit naglalakad na siya palayo. Malalaki ang kanyang hakbang, ang kanyang likod ay tuwid at matigas. Pinanood ko siyang lamunin ng dilim ng eskinita, isang mabigat na buhol ang nabuo sa aking tiyan. Pakiramdam ko ay isa akong traydor, humahakbang patungo sa mundo ng katad at karangyaan habang ang matalik kong kaibigan ay naglalakad sa alikabok pauwi.

Ang loob ng kotse ay amoy sandalwood at tagumpay. Malambot ang mga upuan, tila yumayakap sa aking katawan sa paraang nagpapadama sa akin na hindi ako kabilang doon suot ang aking kupas na maong. Nagmamaneho si Sir Jayrek nang may kalkuladong gaan, ang kanyang mga kamay ay matatag sa manibela.

Sa loob ng ilang minuto, ang tanging tunog ay ang huni ng mga gulong sa aspalto. Nakatingin ako sa labas ng bintana, pinapanood ang pamilyar na mga kalye ng lungsod na nagiging guhit ng mga neon lights. Pakiramdam ko ay napakaliit ko sa loob ng kotseng ito, isang ligaw na bahagi sa isang mamahaling makina.

“Ang tahimik mo yata,” puna ni Jayrek, binabasag ang katahimikan. Hindi siya tumingin sa akin, pero naramdaman ko ang paglipat ng kanyang atensyon.

“Naiilang lang po ako. Hindi po ako sanay sa ganitong sasakyan,” pagtatapat ko.

Tumawa siya nang mahina, isang mayaman at melodikong tunog. “Chassis at katad lang ito, Jess. Huwag mong hayaang takutin ka nito. Nga pala, tinitignan ko ulit ang credentials mo. Mahirap na kurso ang Accountancy. Bakit ’yun ang pinili mo?”

Umayos ako ng upo, dumaing ang katad sa ilalim ko. “Gusto ko po kasi ng sigurado. ’Yung may malinaw na sagot. Sa accounting, laging dapat balanse ang debit at credit. Walang labis, walang kulang. Sana ganun din kadali ang buhay.”

Sulyap sa akin si Jayrek noon, ang kanyang mga mata ay sumasalamin sa mga dumadaang ilaw ng kalsada. “Hindi kailanman balanse ang buhay, Jess. Laging may taong may utang, at laging may taong naniningil. Pero ikaw… mukha kang taong maayos ang mga libro. Dean’s Lister. Top of the class. Bakit hindi mo sinabi sa akin kanina?”

“Hindi naman po ako ang gumawa ng resume ko. Si Kent po ang nag-asikaso ng lahat,” sabi ko, muling naalala ang hitsura ni Kent kanina. “Siya po ang nakakaalam ng lahat ng achievements ko, kahit ’yung mga maliliit na certificates noong high school, itinago niya.”

“Kilalang-kilala ka niya,” sabi ni Jayrek, ang kanyang boses ay bumaba ng isang antas. “Mapalad ka. Na may taong nakakakita ng halaga mo kahit na sinusubukan mong itago ito. Ang mundo ko ay puno ng mga taong ang nakikita lang ay kung ano ang maibibigay ko sa kanila. Gusto nila ang kotse, ang bar, ang pangalan… pero wala silang pakialam sa taong nasa likod ng manibela.”

May kahinaan sa kanyang boses na hindi ko inaasahan. Heto ang isang lalaking tila nasa kanya na ang lahat, ngunit tunog mas malungkot pa siya kaysa sa mga tindero sa kalye na nadadaanan ko tuwing umaga.

“Lahat naman po tayo may tinatagong lungkot, Jayrek,” sabi ko, ginagamit ang kanyang pangalan sa unang pagkakataon nang walang ‘Sir’. Mabigat ito sa aking dila, tila isang sikreto na hindi ko dapat ipinagsasabi.

“Siguro,” mahina niyang sagot. “Pero ang iba sa atin ay mas magaling lang gumawa ng pader kaysa sa iba.”

Nag-usap pa kami habang bumabaybay ang kotse sa labas ng lungsod. Natagpuan ko ang aking sarili na nagkukwento ng mga bagay na madalang kong ibahagi—tungkol sa pagiging ulila, tungkol sa hirap ng pagtatrabaho ng tatlong trabaho para lang may pambayad sa matrikula, tungkol sa takot na bumagsak. Nakikinig siya sa paraang nagpaparamdam sa akin na pinakikinggan ako, isang pambihirang pakiramdam sa mundong karaniwang gusto lang akong pabilisin.

“I guess I’m lucky to have my family,” pagninilay ni Jayrek habang papalapit kami sa aming barangay, “pero sa sitwasyon ko, hindi sila naniniwala sa akin. Ang nakikita lang nila ay ang ‘party-goer’, ang ‘happy-go-lucky’ na anak na hindi kayang humawak ng totoong negosyo. Kaya kinuha ko ang bar. Para patunayan na mali sila. Pero ngayong nakita kita… isang taong talagang lumalaban para sa pangarap… napagtatanto ko kung gaano karaming oras ang nasayang ko.”

“Hindi pa naman po huli ang lahat,” pagpapalakas ko ng loob sa kanya.

“Salamat, Jess. Totoo.” Binagalan niya ang takbo ng kotse nang ituro ko ang makitid na kalye kung saan nakatayo ang aming bahay.

Napagtanto ko na lumampas na pala kami sa kanto. “Jayrek, lagpas na tayo. Doon dapat sa kanto ng Mercury.”

“Talaga? Hahaha! I guess napasarap lang tayo sa pag-uusap,” tawa niya, mabilis na inikot ang kotse sa isang maayos na U-turn. May kagaanan na sa kanyang kilos ngayon, malayo sa malamig na negosyanteng nakilala ko kanina.

Nang sa wakas ay huminto kami sa harap ng aming gate, nakaramdam ako ng kakaibang pag-aalinlangan na bumaba. Ang loob ng kotse ay parang isang bula ng kaligtasan, at sa labas, naghihintay ang reyalidad ng aking buhay.

“Salamat ulit sa paghatid,” sabi ko, inaabot ang hawakan ng pinto.

“Thank you too, Jess. Tulungan mo ulit ako bukas? May pakiramdam akong magiging nightmare ang inventory kung wala ka.” Kindat niya, isang mapaglarong kilos na nagpadaloy ng kuryente sa akin.

“Ingat sa pag-uwi,” bulong ko bago isinara ang pinto.

Pinanood ko ang paglaho ng asul na sports car sa dilim. Ang katahimikang sumunod ay nakabibingi. Tumayo ako doon sandali, ang amoy ng kanyang pabango ay tila kumakapit pa rin sa aking jacket, pakiramdam ko ay parang si Cinderella matapos tumunog ang alas-dose ng gabi.

Gumaralgal ang gate nang itulak ko ito. Madilim ang bakuran, at gumuho ang puso ko nang makita kong wala ang lumang sedan ng pamilya. Siguradong kinuha ito ni Mama. Madalang na niyang pahiramin si Kuya dahil madalas itong mawala ng ilang araw, at babalik na lang kapag wala na siyang pera at mapula na ang mga mata.

Habang papalapit ako sa pintuan, umalingawngaw ang malalakas na tawanan mula sa mga bintana. Kumitid ang aking sikmura. Kilala ko ang tawang iyon. Iyon ang tunog ng mga ‘kaibigan’ ng kuya ko—ang uri ng mga taong walang dalang anuman kundi gulo at mga bakanteng bote.

Dahil ayaw ko silang harapin, umikot ako sa likod ng bahay. Pumasok ako sa pinto ng kusina, ang hangin sa loob ay amoy stale na sigarilyo at murang beer. Gutom na gutom na ako. Hindi pa ako kumakain simula tanghalian, at ang stress ng gabi ay nag-iwan sa akin ng panghihina.

Naglakad ako patungo sa refrigerator, ang kamay ko ay inaabot ang hawakan, umaasang may natira pang kanin o kahit isang pirasong tinapay.

KLABAG.

Isang kamay ang marahas na humampas sa pinto ng refrigerator, pinipilit itong sumara bago ko pa ito mabuksan. Napaatras ako, ang puso ko ay kumakabog nang malakas sa aking dibdib.

“Bakit ngayon ka lang?”

Si Kuya Ron iyon. Nakasandal siya sa counter, ang kanyang mga mata ay mapupula at ang kanyang hininga ay amoy alak. Mukha siyang gusot, may mantsa ang kanyang damit at gulo-gulo ang buhok. Sa kabila ng kalagayan niya, may nakatatakot na tindi sa kanyang tingin.

“Nagtrabaho ako, Kuya. Alam mo naman ’yun,” sabi ko, sinusubukang panatilihing matatag ang aking boses.

“Ganon ba? Mapera ka na nga pala ngayon. Pautang naman ako. Kailangan ko lang pambayad sa labas. Babayaran ko rin agad.”

Inilahad niya ang kanyang kamay, ang kanyang mga daliri ay tila nangangatog. Tinignan ko ang kanyang palad, pagkatapos ay ang kanyang mukha. Parang sasabog na ito sa galit sa tagal kong mag-abot ng pera

“Kuya, bago pa lamang ako sa pangalang trabaho ko.”

“Huwag mo akong madaan sa drama, Jess! Alam kong may tinatago ka dyan!” Tumaas ang kanyang boses, umaalingawngaw sa maliit na kusina.

“Pamasahe ko lang ’tong nasa bulsa ko,” mahinahon kong wika sakanya.

“Akina!” Bigla siyang sumugod, hinawakan ang braso ko. Sinubukan kong kumawala, pero ang hawak niya ay parang bakal. Kinapa niya ang bulsa ko, ang kanyang mga daliri ay naghahalughog hanggang sa mahugot niya ang huli kong isandaang piso.

“Isang daan lang?”

“Kuya, ibalik mo ’yan! Pamasahe ko ’yan bukas papuntang school!” Inabot ko ang pera, pero itinulak niya ako.

Napatisod ako, tumama ang aking balikat sa gilid ng mesang kahoy. Isang matalim na sakit ang gumuhit sa aking braso, at sa isang sandali, hindi ako makahinga.

“Punyeta! Wala kang kwenta!” bulyaw ni Kuya Ron, nilukot ang pera at isinilid sa kanyang bulsa. Tumalikod siya at lumabas ng kusina nang hindi man lang lumingon, iniwan akong nanginginig sa dilim.

Nanatili ako doon, nakasalampak sa tabi ng mesa, ang malamig na sahig ay nakadikit sa aking mga paa. Ang tawanan mula sa kabilang silid ay nagpatuloy, tila isang pangungutya sa sakit na nararamdaman ko sa aking balikat.

Nagbago na si Kuya Ron. Kung dati ay binabalewala lamang niya ako, ngayon ay nakakaya na niya akong pagbuhatan ng kamay.

Kinagat ko ang aking labi, sinusubukang pigilin ang hikbi. Tumayo ako, ang aking mga binti ay tila gawa sa tingga, at tinahak ang daan patungo sa aking kwarto. Isinara ko ang pinto at inilock ito, ang lagutok ng trangka ang tanging tunog ng kaligtasan na mayroon ako.

Bumagsak ako sa aking kama, ibinaon ang aking mukha sa unan. Hindi ko na napigilang humagulhol ng iyak.

Chapter 4

Chapter 4

Kent’s POV

May mga pagkakataon sa buhay na ang pinakamasakit na pakiramdam ay hindi ang iwanan ka, kundi ang panoorin ang iyong matalik na kaibigan na dahan-dahang lumalayo dahil sa isang bagong mundong hindi mo kabilang.

Dalawang linggo na ang lumipas simula nang magtrabaho si Jess sa bar. Sa loob ng maikling panahon na iyon, tila naging paborito siya ng lahat. Si Jess na kilala ko bilang tahimik, mailap, at laging nasa isang sulid ay dahan-dahang nagbubukas-pero hindi sa akin. Madalas ko siyang makitang nakikipagbiruan sa mga kasamahan namin, lalo na kay Sir Jarek. Si Jess ay hindi ang tipong unang magsasalita sa iyo; kailangan mo siyang suyuin, kailangan mo siyang pilitin. Pero kay Sir Jarek, tila kusa ang bawat ngiti niya.

“So, ano? Inom tayo?” paanyaya ni June, isa sa mga bouncer, nang matapos ang shift namin at kasalukuyan na kaming nagliligpit ng mga gamit.

“Pass muna ako, June. May pasok ako mamayang alas-siyete,” sagot ni Jess habang maingat na pinupunasan ang mga mesa.

“Ito naman si Jess, kaunti lang, bro. Magpahinga ka naman! Alam naming bago ka pumasok dito, galing ka pa sa fast food chain. Tao ka rin, hindi ka makina,” hirit naman ng isa pa naming kasamahan.

Tahimik lang akong nakikinig habang nagwawalis sa gilid. Hindi ko alam kung bakit, pero bawat salita nila tungkol sa pagod ni Jess ay parang kurot sa puso ko. Gusto ko siyang protektahan, pero sino ba ako? Kaibigan lang naman.

“Bro, pakisabihan mo nga itong kaibigan mo na maglibang sandali,” wika ni June sa akin. Napatingin ako kay Jess na noon ay nagbubuhat na ng mga upuan.

“Wala kayong mapapala sa isang ’yan. Kapag ayaw, ayaw talaga,” biro ko, bagaman may pait sa loob ko. Nagkatawanan ang lahat, maliban kay Jess na napangiti lang nang bahagya at umiling.

Totoo naman. Mas pipiliin ni Jess na magmukmok sa library o sa bahay para mag-aral kaysa ubusin ang oras sa alak. Iyon ang Jess na hinahangaan ko-ang Jess na seryoso sa buhay.

“Killjoy naman ng mga ’to,” reklamo ni June.

Maya-maya ay narinig kong nagsalita si Kuya Mike mula sa counter. “Si Jess? Ayun po, Sir.”

Napalingon ako. Si Sir Jarek. Nakapamulsa siyang naglalakad patungo sa kinaroroonan ni Jess. May mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi. Nang makalapit siya, bigla niyang sinipa nang mahina ang likod ng tuhod ni Jess, dahilan para muntik na itong mapaluhod.

“Gago ka ah…” natatawang sabi ni Jess sabay sapak nang pabiro sa balikat ni Sir Jarek.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Isang linggo pa lang sila magkakilala pero ganoon na sila kagaan sa isa’t isa? Bakit parang may kung anong kumukulo sa dibdib ko? Iyong inis na hindi ko maipaliwanag. Nitong mga nakaraang araw, hindi ko na siya nakakasabay umuwi. Laging “mauna ka na” o kaya naman ay may ginagawa pa silang inventory ni Sir Jarek.

Nang matapos ang shift, sabay-sabay kaming lumabas ng bar. Humabol sa akin si June. “Ang close agad nila Sir at ni Jess, ’no? Nakita mo kanina? Ibang klase ang biruan, parang matagal nang magkakilala.”

“Palakaibigan lang si Jess, Kuya,” depensa ko, kahit ako mismo ay hindi kumbinsido.

“Huh? Halos hindi ko nga ’yan malapitan noong unang araw niya rito,” balik ni June.

“Accountancy kasi ang kinukuha ni Jess. ’Yun ang nakalagay sa resume niya,” singit ni Kuya Mike. “Hihingi sana si Sir ng tulong sa akin tungkol sa sales and inventory, kaso wala akong alam sa mga numero. Kaya hinalughog niya ang mga resume ng staff at doon niya nahanap si Jess.”

Napatigil ako sa paglalakad. Isang matinding pagsisisi ang bumalot sa akin. Ako… ako ang may gawa nito. Ako ang naglagay ng “Dean’s Lister” at “Accountancy Student” sa resume niya para matulungan siyang makuha ang trabaho. Ngayon, ang mismong tulong na iyon ang naging dahilan kung bakit dahan-dahan siyang nawawala sa tabi ko.

Nagpaiwan ako sa labas, gaya ng dati, umaasang baka magbago ang isip niya at sabay kaming uuwi. Pero gaya ng mga nakaraang gabi, sabay silang lumabas ni Sir Jarek mula sa opisina.

“Kent?” gulat na sabi ni Jess nang makita ako.

“Oo nga pala, nakalimutan kong magpaalam na mauna na ako. Sige, una na ako,” mabilis kong sabi bago pa man sila makalapit. Naglakad ako palayo nang mabilis, hindi nililingon ang kinalalagyan nila. Masakit isipin na ako mismo ang nagtulak sa kanya papalayo sa akin.

Kinabukasan sa paaralan, gaya ng inaasahan, nauna na naman si Jess sa classroom. Palagi siyang maaga, tila ba ang bawat minuto ng pag-aaral ay ginto sa kanya. Lumapit ako at umupo sa tabi niya.

“Hoy, aga ulit natin ah,” bati ko.

“Wala eh, kailangang mag-review,” sagot niya nang hindi man lang inaalis ang tingin sa kanyang notebook.

Iyon lang ang naging usapan namin hanggang sa dumating ang aming Propesor sa Philosophy. Bakas sa mukha ni Jess ang pagkapagod, pero ang talino sa kanyang mga mata ay nandoon pa rin.

“I’m sorry to tell you that I won’t be around until the Finals,” pahayag ng aming Prof. Nagkaroon ng bulungan sa loob ng klase. “But here’s the deal. I want you to watch these movies and relate them to our topic: Ethics of Philosophy.”

Itinala niya ang mga titulo sa board. “You will make a reaction paper. Since I won’t be around, send your outputs to my email address.”

Napatingin ako kay Jess. Alam kong kahit wala ang Prof, hindi niya ito pababayaan. Bigla siyang nagtaas ng kamay. “Sir, you said ‘Ethics Philosophy’, so you mean all of its principles?”

“Thank you for that question, Mr. Rodriguez. And it’s a YES. All of it,” sagot ni Sir.

Nagreklamo ang buong klase dahil napakalawak niyon, pero si Jess? Nanatili siyang kalmado. Para sa kanya, isa lang itong hamon na madali niyang malalagpasan. Matapos ang klase, mabilis siyang lumabas dahil magkaiba na kami ng susunod na subject. Wala na naman kaming oras para mag-usap nang matagal.

Dumating ang hapon at oras na ng trabaho. Pagdating ko sa bar, nakita ko agad si Jess sa counter, abala sa pag-aayos ng mga orders. Agad akong pumasok sa locker room para magbihis. Doon ko lang siya muling nakausap nang masinsinan.

“Hoy gago, nood tayo sa inyo,” bungad ko habang nag-aayos ng uniporme. “Wala kasi akong DVD player sa dorm at nasa USB lang ’yung mga pinapanood ni Sir. Anong papanoorin mo?”

“Hindi ko pa alam, matagal pa naman ang deadline. Pero sige, panoorin natin sa day-off,” tugon niya.

Nakahinga ako nang maluwag. Sa wakas, magkakaroon kami ng oras na kaming dalawa lang. Siguro ay napapraning lang ako. Kaibigan ko pa rin si Jess.

Dumating ang araw ng aming day-off. Inihanda ko na ang lahat ng pelikula sa aking flash drive. Nang makarating ako sa bahay nila Jess, ang kanyang step-mother ang nagbukas ng gate.

“Ikaw pala, Kent. Tuloy ka! Nagpaalam ka ba sa dormitory mo na rito ka muna?” bati ni Tita.

“Opo, Tita. Si Jess po?”

“Nasa itaas, tawagin ko lang. Pasok ka muna sa loob.”

Medyo malaki ang bahay nila Jess kung ikukumpara sa bahay namin sa probinsya. Malinis, maayos, at tahimik. Habang naghihintay sa sala, biglang bumaba si Jess. Nakasuot lang siya ng maluwag na boxers at isang manipis na t-shirt.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, pero pinasadahan ko siya ng tingin mula ulo hanggang paa. Napaka-kinis ng balat niya, tila walang kahit anong dumi. Bahagya akong nawala sa sarili habang pinapanood siyang papalapit.

“Anong una nating papanoorin?” tanong niya habang binubuksan ang TV. “Saan na ang USB mo?”

Nagising ako sa pagkakatulala at dali-daling kinapa ang bag ko. “Ah, ito. Sobrang dami nito, Jess. Kakayanin ba nating tapusin ’to magdamag?”

“Matagal pa naman ang deadline. Excited ka yata?” biro niya habang tumutuwad sa harap ng player para isaksak ang USB.

Doon ako lalong pinagpawisan. Sa posisyon niya, hindi ko maiwasang mapatingin sa hubog ng kanyang katawan. Biglang uminit ang pakiramdam ko at naramdaman ko ang pagtigas ng aking pagkalalaki sa loob ng aking masikip na maong.

“Ano dito ang papanoorin natin? Action, comedy, o romance?” tanong niya habang nakaharap pa rin sa screen.

Agad kong kinuha ang unan sa sofa para takpan ang namumukol sa aking pantalon. “Pwede… romance na lang muna,” sabi ko.

Lumingon si Jess sa akin, may mapanuksong ngiti sa mga labi. “ Nag-iba yata ang taste mo? Romance?“

“Gago, nakakasawa kasi ang action. Para naman hindi tayo maumay,” depensa ko, bagaman ang totoo ay gusto ko lang makakita ng mga eksenang mapupukaw ang damdamin ko.

“Tanga, isa lang naman ang kailangang panoorin para sa reaction paper,” sabi niya, pero hindi na siya nakipagtalo.

Sandali siyang umakyat sa itaas para kuhanin ang kanyang laptop. “Dito na lang tayo manood sa laptop ko para hindi maingayan si Mommy at ang mga kapitbahay. Patayin mo na ’yang TV.”

Tumabi siya sa akin sa sofa. Ang lapit ng aming mga braso sa isa’t isa. Bawat pagdikit ng balat namin ay tila nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko. Habang naghahanap siya ng file sa laptop, hindi ko mapigilang titigan ang kanyang mukha.

Napaka-cute ni Jess. Walang bigote, makinis, at ang mga labi niya ay kulay rosas. Minsan, naiisip ko, paano kung naging babae si Jess? Pero sa gitna ng mga kaisipang iyon, naramdaman kong hindi ko na kailangang maging babae siya para magustuhan ko siya.

“Ito na, maganda ang description nito, bagay sa theory ng Ethics,” sabi niya, pero hindi na ako nakikinig. Nakatitig lang ako sa paggalaw ng kanyang mga labi. Ang pula nito, tila napakalambot.

Bigla kong nasampal ang sarili ko.

“Napaano ka?” gulat na tanong ni Jess.

“Ah… may lamok! Kinagat ako sa pisngi,” palusot ko.

Nagsimula ang pelikula. Halos dalawang oras ang tinagal niyon hanggang sa umabot kami sa isang hindi inaasahang eksena. Isang mainit na tagpo ng dalawang bida. Napalunok ako. Lumingon si Jess sa akin, at nakita kong nagbabaga rin ang kanyang mga mata.

“Skip na lang natin?” mahina niyang tanong.

“Ikaw ang bahala. Pero para naman tayong bata kung hindi natin papanoorin ’yan. Parte ’yan ng pelikula,” sabi ko, bagaman ang totoo ay mas gusto ko pang panoorin ’yun habang katabi siya.

Pinanood namin ang eksenang iyon sa gitna ng nakabibinging katahimikan. Naririnig ko ang tibok ng sarili kong puso. Ramdam ko ang pawis na namumuo sa noo ko. Si Jess ay ganoon din, tila hindi mapakali.

“Teka lang, nauuhaw ako,” sabi niya sabay tayo.

“Ako rin, naiihi ako,” sabi ko naman.

Sabay kaming tumayo. Sa liit ng espasyo sa pagitan ng sofa at tea table, dumaan si Jess sa harap ko nang nakatalikod. Sa hindi inaasahang pagkakataon, sumagi ang kanyang likuran sa aking harapan. Isang mabilis na pagkiskis, pero sapat na iyon para magwala ang natutulog kong junior.

Nagkatinginan kami. Ang mga mata ni Jess ay nanlalaki, tila napagtanto ang nangyari. Dali-dali siyang tumakbo sa kusina habang ako naman ay naiwang nakatayo, tulala at hindi malaman ang gagawin.

Pumunta ako sa banyo at agad na isinara ang pinto. Pagod na pagod ako pero ang katawan ko ay tila nag-aapoy. Bakit sa kaibigan ko pa? Bakit kay Jess? Sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko, pero bawat alaala ng pagdikit namin kanina ay nagpapatigas lang sa akin lalo.

Nang lumabas ako, nakaupo na muli si Jess sa sofa, nakatitig sa laptop pero halatang hindi nakatingin. Umupo ako sa tabi niya, sinusubukang umasta na parang walang nangyari.

“Play ko na ba?” “Play mo na.”

Sabay naming sabi. Nagkatinginan kami. Mas matagal ngayon. Mas malalim.

“Siguro… sa ibang araw na lang ’to,” suhestyon niya sabay sara ng laptop.

Hindi ko na kinaya ang katahimikan. “Jess, wala lang ’yung nangyari kanina. Hayaan mo na lang ’yun.”

Hindi siya sumagot. Iniwas niya ang kanyang tingin.

“Jess, tingnan mo ako.” Hinawakan ko ang kanyang balikat at pilit siyang iniharap sa akin. Nang magtama ang aming mga mata, tila nawala ang lahat ng logic sa utak ko. Ang tanging nakikita ko na lang ay ang kanyang mga labi.

“Jess, hindi ko alam kung anong nangyayari sa akin… sa atin. Bakit bigla na lang nagbabago ang lahat?” sabi ko sa isang paos na boses. At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, inilapat ko ang mga labi ko sa kanya.

Saglit kaming ganoon. Isang inosenteng halik na biglang naging mapusok. Hindi siya lumalaban, pero hindi rin siya tumutugon noong una. Hanggang sa hindi ko na napigilan-naipasok ko ang dila ko sa kanyang bibig.

Bumitaw ako sandali para tingnan ang kanyang reaksyon. “Jess, I’m sorry… pero hindi ko na mapigilan.”

Muli ko siyang hinalikan. Ngayon, naramdaman ko ang paggalaw ng kanyang mga labi. Marahan, nag-aalinlangan, pero sumasabay. Hinila ko siya palapit sa akin, tila gusto kong iparamdam sa kanya ang lahat ng inis, selos, at pagmamahal na itinago ko sa loob ng dalawang linggo.

Naglalaban ang aming mga dila sa gitna ng silid na puno ng tensyon nang biglang bumukas ang pinto sa sala.

“PUTANG INA! ANONG GINAGAWA NIYO?!”

Isang malakas na sigaw ang bumasag sa aming mundo. Kumalas kami ni Jess at napatingin sa pintuan. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Nakatayo doon ang kuya ni Jess, nanlilisik ang mga mata at handang pumatay.

Ang kaninang init ay napalitan ng matinding takot. Ano ang ginawa ko? Ano ang ginawa namin?

Chapter 5

Chapter 5

Jess’s POV

“PUTANG INA! ANONG GINAGAWA NIYO?!”

Ang kulog ng boses na iyon ang bumasag sa mundong tila huminto para sa aming dalawa ni Kent. Sa isang iglap, ang init na namamagitan sa amin ay napalitan ng nagyeyelong takot. Kumalas ako, humihingal, at doon ko nakita si Kuya sa pintuan-nanlilisik ang mga mata, ang kamao ay nakakuyom sa sobrang galit at pagkabigla.

Tila binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang katotohanan ng aming ginagawa ni Kent ay sumampal sa akin nang mas masakit pa sa anumang pisikal na palad. Napatingin ako kay Kent. Ang dati’y mapupungay at puno ng pagnanasang mga mata ay napalitan ng matinding sindak. Namumutla siya, tila nawalan ng lakas na tumayo mula sa pagkakasadsad namin sa sahig.

“Kuya, mali… mali ang pagkakaintindi mo,” pilit kong depensa. Ang boses ko ay nanginginig, halos hindi lumalabas sa lalamunan ko. Kahit alam kong dehado ako, kahit huling-huli na kami sa akto, may bahagi sa akin na gustong isalba ang anumang natitira sa dignidad ko. Ipaglalaban ko ang alam kong totoo-na dala lang kami ng emosyon, na hindi namin sinasadya.

Ngunit isang mapait na tawa lang ang isinagot ni Kuya. Isang tawang puno ng pandidiri.

“Then what do you expect me to believe, Jess? “ angil niya. Ang boses niya ay gumaralgal sa galit na pilit niyang tinitimpi. “Na nag-eensayo lang kayo? Na aksidente ang lahat ng nakita ko? Huwag mo akong gawing gago!”

“Hindi talaga, Kuya… makinig ka muna,” pagsusumamo ko, sinusubukang lumapit sa kanya, pero bawat hakbang ko ay tila lalong nagpapadilim sa mukha niya.

Hindi na siya nakinig. Sa huling sulyap na ibinigay niya sa akin-isang tingin na puno ng pagkadismaya at poot-ay tinalikuran niya kami. Rinig na rinig ko ang bawat mabigat na yabag niya sa hagdan paakyat sa itaas. Ang bawat kalabog ay tila pako na itinabaon sa puso ko.

Naiwan kaming dalawa ni Kent sa sahig. Ang katahimikan sa loob ng bahay ay mas nakakabingi kaysa sa sigaw ni Kuya kanina. Nakaupo lang kami roon, hindi makakilos, hindi makatingin sa isa’t isa. Ang hangin ay naging malapot sa bigat ng sitwasyon.

Ilang minuto ang lumipas bago ko nahanap ang lakas na magsalita. “Ano ’yun, Kent?” untag ko sa kanya. Inangat ko ang tingin ko, pilit na hinahanap ang mga mata niya, pero agad siyang umiwas.

Ang pag-iwas na iyon ang nagsabi sa akin ng lahat. Doon ko naramdaman ang unang lamat sa pagkakaibigang iningatan namin ng maraming taon. Alam kong sa sandaling ito, nagbago na ang takbo ng lahat. Wala nang babalikan.

May bahagi sa akin na umamin-ginusto ko ang nangyari. May bahagi sa puso ko na matagal nang naghihintay sa ugnayang iyon. Pero ngayon na narito na kami sa dulo, ang tanging natira ay ang mapait na lasa ng pagsisisi.

“I’m sorry, Jess,” bulong niya. Walang emosyon ang boses niya, tila isang robot na nawalan ng baterya. Agad niyang kinuha ang bag niya. Ni hindi niya ako nilingon. Ni hindi siya nag-atubiling iwan ako sa gitna ng kaguluhang ito. Lumabas siya ng bahay nang walang imik, at ang tunog ng pagsara ng pinto ay hudyat ng pagtatapos ng kung anong meron kami.

Doon na bumuhos ang mga luha ko. Hagulgol na pilit kong pinipigilan kanina pa. Bakit ko hinayaang umabot sa ganito? Bakit ko kinunsinti ang maling desisyong alam ko namang sisira sa amin? Bakit naging ganoon si Kent? Bakit siya sumuko agad?

Ang gabing iyon ay naging mahaba at puno ng mga tanong na walang sagot.

Kinabukasan, tila lumalakad ako sa ulap ng puyat at pagod. Nagmadali akong mag-ayos para pumasok sa trabaho sa fast food chain. May maliit na pag-asa sa loob ko-isang desperadong hangarin-na kapag maaga ako, madadatnan ko si Kent sa kusina. Na baka sakaling pag-usapan namin ang nangyari. Na baka sakaling maayos pa ang lahat.

Ngunit pagbukas ng aming branch, ang tanging sumalubong sa akin ay ang amoy ng mantika at ang ingay ng mga katrabaho. Walang Kent sa kusina. Walang pamilyar na ngiti o kahit man lang sulyap.

“Pumasok ba si Kent?” tanong ko sa isa naming kasamahan habang naghahanda ng orders.

“Hindi eh. Wala namang pasabi. Bakit, magkasama naman kayo lagi, ’di ba?” sagot nito na hindi man lang tumitingin sa akin.

Tumango lang ako nang matamlay. Sa oras ng break, tila may sariling buhay ang kamay ko na agad kinapa ang phone sa bulsa. Umaasa akong may text, kahit “patawad” lang o “kamusta.” Pero blangko ang inbox ko. Gusto ko siyang tawagan, pero alam kong hindi niya sasagutin. Ang rejection ay mas masakit pa sa sampal ni Kuya.

Natapos ang buong shift ko na parang isang bangungot. Pagod ang katawan ko, pero mas pagod ang isip ko. Nagmadali akong magbihis para pumunta naman sa Bar. Ikalawang pagkakataon. Baka nandoon siya. Baka mas pinili niyang doon na lang pumasok para iwasan ako sa umaga.

Ngunit hanggang sa mag-umpisa ang aming shift at dumami na ang mga customer, nanatiling bakante ang pwesto ni Kent. Ang bawat pagbukas ng pinto ng bar ay sinusundan ko ng tingin, umaasang ang anino niya ang lilitaw. Pero wala.

“Nag-away ba kayo?” tanong ni Kuya Mike, ang senior bartender, habang inaabutan ako ng isang bucket ng beer para sa Table 4.

Umiling lang ako. “Hindi po, Kuya Mike.”

Paano ko ba sasabihin na hindi kami nag-away? Na ang totoo ay may nangyaring hindi namin dapat ginawa? Hindi ko kayang bigkasin ang mga salitang iyon dahil natatakot ako sa husga ng ibang tao. Natatakot ako na kapag nalaman nila ang katotohanan, mas lalo lang kaming lalayo sa isa’t isa.

Dahil wala si Kent, wala ring maghahatid sa akin pauwi. Si Jarek, ang anak ng may-ari ng bar na tinuturuan ko, ay hindi rin ako maihatid. “May dinner kami ng pamilya ko, Jess. Gusto raw makita ni Dad ang progress ko,” paalam niya kanina.

Sa totoo lang, hanga ako kay Jarek. Sa maikling panahon, mabilis siyang natuto sa inventory at sales. Pati ang pagma-manage ng negosyo ay unti-unti na niyang nakukuha. Pinapunta lang niya ako sa opisina niya kanina para i-double check ang mga calculations niya, at wala akong masabi-all in all, magaling siya. May direksyon ang buhay niya, malayo sa kaguluhang kinalalagyan ko ngayon.

Pag-uwi ko sa bahay, sinalubong ako ng pamilyar na kaba. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay umaalingasaw hanggang sa labas. Nandoon na naman ang mga barkada ni Kuya. Alam ko na ang kasunod nito-mga “utang” na hindi kailanman mababayaran, mga hirit na tila obligasyon kong tugunan. Madalas mangyari ito kapag wala si Mama o kapag may seminar siya sa ibang lugar.

Tulad ng dati, pinili kong dumaan sa likod. Ayokong mapansin nila. Ayokong maging target ng kanilang mga asar o pangungutang. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto, pumasok, at nang isasara ko na ito, halos tumalon ang puso ko sa gulat.

Nasa harap ko na si Kuya. Ang seryosong mukha niya ay tila mas lalong tumigas sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kusina.

“Ang aga mo yata ngayon?” bungad niya.

Nag-iwas ako ng tingin. Ang alaala ng gabing nakita niya kami ni Kent ay sariwa pa rin, tila sugat na pilit binubuksan ng titig niya. Hindi ako kumibo. Akmang lalampas ako sa kanya nang bigla niyang sunggaban ang braso ko. Ang higpit ng hawak niya. Sa laki at lakas ni Kuya, wala akong laban.

“Kuya, pagod ako sa trabaho. Magpapahinga na ako, pakiusap,” sabi ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

“Ganoon ba? Pahingi naman ng pera. Tulad pa rin ng dati, utang,” sabi niya habang nakangisi. Isang ngising alam kong may kalakip na pananakot.

Sandali akong natigil. Tinitigan ko ang mukha niya. Bakit ganito? Bakit sa kabila ng lahat ng ginagawa niya, may bahagi pa rin sa akin na humahanga sa kanya? Mula noong una ko siyang makita, alam kong may puwang na siya sa puso ko na hindi ko maipaliwanag. Isang paghanga na nauwi sa isang lihim na pagnanasa, kahit alam kong mali. Kahit alam kong gagamitin niya ang nakita niya para perahan ako, hindi ko magawang magalit nang totoo.

“Ano? Tutunganga ka na lang diyan? Akin na!” sigaw niya.

“Kuya, wala na akong pang-allowance para sa susunod na linggo…”

Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, mas lalong humigpit ang hawak niya sa braso ko. Napangiwi ako sa sakit. “ Gusto mong isumbong kita kay Mommy? Ano kayang sasabihin niya kapag nalaman niyang ang magaling niyang ‘anak-anakan’ ay nakikipag-lampungan sa lalaki, at sa bestfriend pa niya?“

Ang salitang “bestfriend” ay tila kutsilyong humiwa sa akin. Hindi dahil sa banta niya kay Mama, kundi dahil sa paalala na ang tanging taong sandigan ko ay nagawa kong saktan at itaboy dahil sa aming kapusukan.

Napaluha na lang ako. Hindi na ako nakalaban nang hablutin niya ang backpack ko. Kinapa niya ang loob nito, kinalat ang mga gamit ko hanggang sa mahanap ang wallet ko. Kinuha niya ang lahat ng laman-ang huling limang daan ko at ang mga barya na sukli ko sa taxi.

Walang anu-ano ay binato niya ang bag sa akin. “Salamat sa ‘utang’, Jess,” wika niya bago bumalik sa mga barkada niya na tila walang nangyari.

Dali-dali akong umakyat sa kwarto. Doon ko na ibinuhos ang lahat ng sakit, inis, at pagod hanggang sa dalawin ako ng antok na puno ng luha.

Kinabukasan, late na akong nagising. Masakit ang ulo ko at namumugto ang mga mata. Kailangan kong magmadali dahil whole day ang shift ko sa fast food.

Pagbaba ko sa hagdan, napatigil ako. Ang sala ay tila isang kuta ng mga sundalong talunan. Nakahilata ang mga barkada ni Kuya kahit saan. Ang iba ay naka-boxer shorts lang, ang iba ay topless, at ang amoy ng panis na alak ay nanunuot sa ilong.

Nagmadali ako sa banyo, iniwasan ang kahit anong kontak sa kanila. Pagkatapos maligo, nag-ipon ako ng lakas para dumaan sa kusina. Akala ko tulog pa silang lahat, pero nadatnan ko silang nag-aalmusal na. Ang ingay nila, nagbibiruan na parang kanila ang bahay.

Habang papaalis ako, may nakasalubong akong isa sa kanila. Humihikab siya, bagong gising, at gaya ng iba ay topless din. Hindi ko siya kilala; hindi naman ako nakikihalubilo sa mga kaibigan ni Kuya.

“Oy, nag-almusal ka na?” bati niya. Napatingin ako sa kanya. Sa pagkakataong ito, nakita ko ang mukha niya nang malinaw. May hitsura siya, pero ang tanging nasa isip ko lang ay ang makatakas sa sitwasyong iyon.

Umiling lang ako at binilisan ang lakad. Hindi ko na ininda ang mga tingin nila o ang mapanuring titig ni Kuya mula sa hapag.

Pagdating sa trabaho, ang parehong lungkot ang sumalubong sa akin. Wala pa rin si Kent. Isang linggo na. Kung hindi ko lang kinunsinti ang nararamdaman ko, sana kasama ko pa rin siya ngayon. Kahit pigilan ko, alam kong malalim na ang nasimulan namin, at ang katahimikan niya ay mas malakas pa sa anumang sigaw.

Sa Bar naman nang gabing iyon, tila naging sentro ako ng mga tanong. “Nasaan ang partner mo?” “Bakit mag-isa ka?” Tanging kibit-balikat lang ang kaya kong isagot.

“Jess, patingin ako ulit kung tama lang ’yung ginawa ko,” sambit ni Jarek na sinadya pa ako sa locker room.

“Sige, susunod ako,” t ugon ko habang tinatapos ang pag-aayos ng uniform.

Pagpasok ko sa opisina ni Jarek, sinalubong niya ako ng isang mahigpit na akbay. “Thanks for being here, bro. I had a great time yesterday. Finally, there’s something I achieved that makes my Dad proud of me!”

Napangiti ako nang tipid. “Nagbigay-liwanag ang mga sinabi mo sa madilim kong araw.”

“So you are a metaphorical person now, huh?” biro niya. “Napakalalim mo yata ngayong araw.”

Natawa ako nang bahagya. Nakapagtataka, pero tila si Jarek ang nagiging kapalit ni Kent sa mga panahong kailangan ko ng kausap. Pagkatapos ng mga biruan, sinuri ko ang mga reports niya. Wala na akong nakitang mali. Malinis, organisado, at tama ang lahat ng numero.

Bahagya akong humilig sa desk niya habang pinapatakbo ang cursor pababa. Hindi ko napansin na sobrang lapit na pala niya sa akin. Nang umayos ako ng tayo at humarap sa kanya, ilang pulgada na lang ang layo ng mga mukha namin. Ramdam ko ang init ng katawan niya. Agad akong nailang at umatras.

“You really are a great help, Jess,” sabi niya, at bago pa ako makareact ay niyakap niya ako. Sa gulat ko, hindi agad nag-proseso ang utak ko. Tinapik ko na lang ang likod niya, iniisip na pasasalamat lang ito ng isang kaibigan.

Nang kumalas siya, may kinuha siyang puting sobre sa drawer niya. “This is for helping me all this time. I hope there is more. I insist that you take this gift, so don’t say no.”

Pagbukas ko ng sobre, nanlaki ang mga mata ko. Napakalaking halaga nito. “Jarek, ang laki nito. Hindi ko kayang tanggapin ’to. Ayos na sa akin na nakapasok ako rito nang maayos.”

“No, Jess. I insist. Keep it and thank you,” giit niya habang ibinabalik ang sobre sa kamay ko.

Wala na akong nagawa. Sa hirap ng buhay ko ngayon, lalo na’t kinuha ni Kuya ang lahat ng pera ko kagabi, ang halagang ito ay isang malaking biyaya. “Salamat,” bulong ko.

“So, let’s celebrate! Next round at the bar is on me,” aya niya. Sumunod ako sa kanya habang maingat na itinatago ang pera sa bag ko.

Wala nang tao sa bar dahil tapos na ang shift ng iba. Pumasok si Jarek sa loob ng counter, tila isang bata na nag-eeksperimento.

“Anong gusto mo? Upo ka sa harap, Sir,” biro niya.

“Marunong ka bang mag-mix?” tanong ko.

“Actually, hindi. I never do this kind of thing, but I know how to drink!” muli niyang biro na ikinatawa ko nang malakas.

Tumingin siya sa akin nang seryoso. “There. You finally laughed. Pansin ko kasi kanina pa, you look so sad. What happened anyway?” humilig siya sa counter, naghihintay ng sagot.

“Wala lang… may malungkot lang na nangyari,” tipid kong sagot.

“If that is the case, then let’s drink that problem away,” wika niya sabay kuha ng mga bote sa likuran.

“Hindi kasi ako masyadong umiinom, Jay…”

“Don’t worry. This is not a hard drink. At least you try, bro.”

Naglabas siya ng dalawang bote. Ang isa ay tila gin, at ang isa ay dark wine. Dinala namin ito sa isang table sa sulok. “I don’t want to make a mess at the counter. The head staff might kill me for ruining his place,” tawa niya.

Nang mailatag na ang lahat, sinalinan niya ang mga baso. Binigay niya sa akin ang kulay pulang inumin. “Cheers!”

Ininom namin iyon nang sabay. Si Jarek, sanay na sanay, ay tinapos ang baso sa isang lagukan lang. “Wooh! It’s been years since I felt gin in my throat,” haplos niya sa leeg niya habang nakapikit.

Sa sandaling iyon, napainom din ako ng malaki. Hindi ko alam, pero ang sexy niya tignan sa ganoong posisyon. Iniwas ko ang tingin, pilit na naghahanap ng ibang titingnan sa loob ng bar. Agad niyang dinagdagan ang baso ko.

“Inom pa. Hindi nakakalasing ’yan, konti lang,” tawa niya. Ibang Jarek ang nakikita ko ngayon-ang dating “party goer” at “happy-go-lucky” na bersyon niya. Nakakahawa ang energy niya.

Ilang sandali pa, naramdaman ko ang bahagyang pag-ikot ng paligid. Inaantok na ako pero gising pa ang diwa ko. Si Jarek naman ay biglang tumayo. “Shit, it’s so hot,” sabi niya sabay tanggal ng coat niya.

Napalunok ako. Sa ilalim ng suot niyang shirt, bakat ang mga muscles na alagang-alaga sa gym. Nang buksan niya ang dalawang botones ng kanyang polo, tila lalong uminit ang paligid.

“Slowly, Jess. Alam mo, nakakalasing pa rin ang wine kapag sobra,” paalala niya, habang ang mga mata niya ay mapungay na rin.

Natahimik kami nang ilang sandali, tanging ang mahinang background music ng bar ang naririnig. Bigla siyang lumapit sa akin, seryoso ang tingin.

“Teka lang. It’s not right for me to be happy while I have a friend who is in despair,” wika niya. “ I’m all ears, Jess. Minsan, hindi pala masama ang maglabas ng hinanakit sa buhay. You know that, because you’re the only person I told my aches to.“

Naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko. Ang lahat ng kinikimkim ko-ang gulo sa bahay, ang pagkawala ni Kent, ang pagtrato sa akin ni Kuya-ay tila gustong sumabog.

“So, what is it? Tell me then,” bulong niya. Sa sobrang lapit ng mukha niya sa akin, amoy ko ang timpla ng alak at ang bango ng kanyang pabango. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa inumin, pero sa pagkakataong ito, tila gusto ko na lang sumuko sa init na dulot ng kanyang presensya.

Chapter 6

Chapter 6

Jay’s POV

Alam ko, may kung anong itinatago si Jess. Mula pa noong una ko siyang makatrabaho sa bar, ramdam ko na ang kakaibang aura niya. He is way more demure than all the girls I’ve encountered in my life as a typical party-goer. Tahimik siya, maingat sa bawat kilos, at tila laging may pader na nakapaligid sa kanya. Sinasabi ng iba na sadyang mahiyain lang siya, pero para sa akin, hindi sapat na dahilan ang pagiging mahiyain kung halos gabi-gabi naman kaming magkasama sa trabaho.

Ang pagiging malapit namin nitong mga huling araw ay dapat sana’y nakapagpababa na ng depensa niya, pero lalo lamang siyang nagiging mailap. Ngayong gabi, habang nakaupo kami sa madilim at tahimik na sulok ng bar, nakikita ko ang pamumula ng kanyang mga pisngi. Ang alak na pinagsaluhan namin ay tila unti-unti nang nanunuot sa kanyang sistema. He looks dizzy, his gaze wandering aimlessly, and I knew-this was my chance. Bago pa ako maunang malasing, kailangan ko siyang mapaamin. Kailangan kong buwagin ang pader na iyon.

“Hold on. I shouldn’t be celebrating while a friend of mine is drowning in despair,” simula ko. Tumayo ako mula sa aking kinauupuan at dahan-dahang lumipat sa tabi niya. Ang bawat galaw ko ay kalkulado.

Sandali siyang natigilan, ang kanyang mga mata ay panandaliang nagtama sa akin bago siya muling umiwas. Ramdam ko ang pagdadalawang-isip sa kanyang puso. Alam kong hindi siya basta-basta magbubukas ng sarili sa akin, lalo na’t tila pasan niya ang daigdig sa sobrang lungkot na ipinapakita niya nitong mga nakaraang araw. Pero hindi ako susuko. Kung hindi ko siya mapapaamin sa salita, dadaanin ko sa pakiramdam.

“I’m all ears to listen, Jess. Minsan, hindi pala masama ang maglabas ng hinanakit sa buhay… and you know that because you’re the only person I told about the displeasures in my life,” dugtong ko pa, pilit na ipinapaalala sa kanya ang tiwalang ibinigay ko rin noon.

Ngunit nanatili siyang tahimik. Ang katahimikan niya ay tila isang hamon sa akin. “So what is it? Tell me then,” udyok ko pa dahil tila hinihigop na ng gabi ang bawat pagkakataon.

Nang makita kong wala pa ring salitang lumalabas sa kanyang mga labi, napagtanto kong kailangan ko nang baguhin ang aking plano. I looked him straight in the eyes without breaking the gaze. I was challenging him. Gusto kong makita kung hanggang saan niya kayang panindigan ang pananahimik niya sa harap ng ganitong klaseng tensyon.

I felt a pang of guilt, but my curiosity and the rising heat in my body were much stronger. Naalala ko noong aksidenteng sumagi ang katawan ko sa kanya kanina-ang bilis ng reaksyon niya. Hindi siya gaya ng ibang lalaking nakasalamuha ko na itatawa lang o babale-walain ang ganoong klaseng touch. Kay Jess, bawat hawak ay tila may kuryenteng dumadaloy. I’d seen him blush, I’d seen his breath hitch. And right now, as our eyes locked, the air between us became thick and heavy.

He broke the gaze-a sign of weakness, or perhaps, a confirmation of what I was suspecting. I did my next move. Inabot ko ang kanyang baba at marahang pinuwersa siyang tumingin muli sa akin. This time, he didn’t fight back. Bahagya kong ibinuka ang aking mga labi, pinagmamasdan ang bawat reaksyon sa kanyang mukha. Doon ko nakita ang paglunok niya-ang klasikong senyales ng isang taong huli na sa akto ng sariling damdamin.

I leaned in closer. Palapit nang palapit hanggang sa maramdaman ko na ang init ng kanyang hininga na humahalo sa akin. Isang pulgada na lang ang distansya at maglalapat na ang aming mga labi. At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, hinalikan ko na siya.

It started as a desperate search for answers, but it quickly turned into a passionate fire. Mahirap suyuin ang mga labi niya sa simula, tila ba natatakot siyang sumuko, pero pinilit ko. I forced my tongue inside his mouth, and soon enough, he met me halfway. Our tongues twirled and danced in a rhythmic, chaotic grace. Ang salitang “pagsisisi” ay wala na sa bokabularyo ko sa mga sandaling ito. I loved the friction, the taste of liquor, and the raw emotion behind his response.

Nang sandali akong kumalas para huminga, tinitigan ko siya. This time, his gaze was different. Wala na ang takot; ang natira ay ang matinding pagnanasa. I could feel the blood racing to the center of my body. My tool was pulsing inside my slacks, a reaction I never expected to be this intense. Marami na akong nakilalang babae sa bar, marami na akong naka-text para sa panandaliang aliw, pero kay Jess… my body just does what it wants to do without logic.

Muli ko siyang hinalikan nang mas mapusok. Humihinto lang kami para kumapa ng hangin bago muling sumabak sa mas malalim na ugnayan. Habang abala ang aming mga labi, dahan-dahan kong kinalas ang mga botones ng aking polo. I broke the kiss for a second and whispered into his ear with a voice thick with desire.

“Unbelt me, please… I can’t even think straight right now.” pakiusap ko, sabay sandig sa couch, naghihintay ng kanyang tugon. Ngunit nanatili siyang tuliro. “Please, Jess…” udyok ko habang nakatitig nang malalim sa kanyang mga mata.

Hesitante pa siya noong una, kaya kinuha ko ang kanyang kamay at iginiya ito sa aking dibdib. Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang mga daliri nang dumampi ang balat ko sa kanya. Napangiti ako. Is he really this innocent? Is this his first time? Pero kung ganoon, bakit ganoon siya kahusay humalik?

Gusto kong malaman kung hanggang saan kami hihantong. Ayaw ko nang bitawan ang momentum na ito. Kinuha ko muli ang kamay niya at idiniin ito sa matigas at naghuhumindig kong pagkalalaki na bakat na bakat sa aking slacks. I let his hand stay there, letting him feel the rhythmic pulse of my desire. I made my way to unzip my zipper and slowly guided his hand inside.

I saw him gulp again when his bare palm finally made contact with my skin. There was no turning back. I wanted more. I wanted him to see me, to feel me, to know me in the most primal way. I unbuckled my belt and spread my legs, giving him total access.

“Pagbigyan mo na ako, Jess… I can’t hold it back anymore,” sabi ko, bawat salita ay punong-puno ng libog at pagnanasa.

“Jay… natatakot ako,” bulong niya, ang boses ay halos mapatid.

“Don’t be,” tugon ko bago ko muling nilunod ang kanyang takot sa isang halik. Habang abala ang aming mga labi, iginiya ko ang aking mga kamay sa loob ng kanyang t-shirt, hinahanap ang bawat sensitibong parte ng kanyang katawan.

Nang maramdaman niya ang paghaplos ko sa kanyang dibdib, napaungol siya sa gitna ng aming halik. Sandali kaming huminto para hubarin ang kanyang damit at ang natitirang harang sa pagitan namin. I took off my boxer briefs, letting my pulsing tool free from its confinement.

Dahan-dahan akong humiga sa couch at sumunod naman si Jess. Hindi namin hinahayaang maputol ang koneksyon ng aming mga labi. Nang nakapatong na siya sa akin, naramdaman ko ang pagkiskis ng aking kahabaan sa kanyang tiyan. Ang init na nagmumula sa kanya ay tila lalong nagpapakulo sa aking dugo.

“Can you suck me?” tanong ko sa pagitan ng paghingal.

“Hindi ko alam…” naguguluhan niyang tugon, bakas ang kawalan ng karanasan.

Hindi ko siya pinilit. Sa halip, pinaulanan ko siya ng halik sa kanyang leeg, sa kanyang mga balikat, at sa bawat parte ng kanyang braso. Wala na akong pakialam kung mag-iwan man ako ng marka-ang gusto ko lang ay maubos ang nararamdaman kong ito. I wanted to trigger every sexual drive he had hidden inside. And it worked. Maya-maya pa, siya na ang humahalik sa akin nang mas agresibo.

“Ahhh… That’s it, baby. Mark me all over my body. I’m yours tonight,” sabi ko, ang isipan ko ay tuluyan nang nilamon ng sensasyon.

Sinunod ni Jess ang bawat pagnanais ko. Ang kanyang mga halik ay unt-unting bumaba, mula sa aking dibdib hanggang sa aking abs. Nagulat ako nang maramdaman ko ang init ng kanyang dila na dumidila sa hiwa ng aking tiyan pababa sa aking pusod.

“Ahhh… that’s it!” ungol ko, napapaliyad ako sa sarap ng bawat dampi ng kanyang dila.

Iginiya ko ang kanyang ulo sa pinaka-sentro ng aking pagnanasa. Napasinghap ako nang maramdaman ko ang mainit niyang kamay na bumalot sa aking tumitibok na ari. Huminto siya sandali, tila namamangha o nag-aalangan habang pinagmamasdan ang bunga ng aming pagkapukaw. May mga pre-cum na ring lumalabas sa dulo nito.

“Suck it please, baby…” pakiusap ko.

Without a warning, Jess licked the tip, giving me a shiver that shot straight to my spine. “ FUCK YEAH! THAT’S IT! MORE BABY, PLEASE, AH!“ sigaw ko sa sarap.

Doon ay tila nakuha na ni Jess ang kontrol. Isinuot niya ang dulo ng aking ari sa loob ng kanyang bibig. Sa isang iglap, nawala ang dulo nito sa loob ng mainit niyang bibig.

“Ahhh fuck…” I screamed in ecstasy. Ang suction na ibinibigay niya ay tila humihigop sa buong pagkatao ko.

To be honest, wala pang gumawa sa akin nito nang ganito kasarap. Sa haba kong nuwebe pulgada, madalas ay natatakot ang mga babaeng nakakasama ko na subukan ang ganito kalalim. Pero si Jess, kahit tila baguhan, ay nagbibigay ng ligayang hindi ko pa naramdaman sa iba.

“Ahhh yes… suck me down, please…”

Sinubukan ni Jess na i-deep throat ako, pero dahil sa haba ng aking pagkalalaki, nabibilaukan siya bago pa man makarating sa kalahati. Tumigil siya sandali, hinihingal, habang ang kanyang kamay ay patuloy na sinasalsal ang aking kahabaan.

“It’s okay… you still have more time to do it. But please, suck me again. I’m longing for your touch now,” sabi ko, na agad naman niyang sinunod.

Muli niyang isinuo ang aking pagkalalaki at nanlaki ang aking mga mata sa ginawa niya. Sinimulan niyang laruin ang aking ari gamit ang kanyang dila sa loob ng kanyang bibig. Hinihimod niya ang bawat pre-cum na lumalabas. Maya-maya ay iluluwa niya ito para lamang dilaan ang kahabaan nito mula sa aking itlog hanggang sa dulo.

“Fuck it, baby… you’re doing great! Ahhh! Fuck, that’s it!” sigaw ko habang ang kanyang dila ay patuloy na naglalaro sa pinakasensitibong bahagi ng aking ari.

Hindi ko alam kung saan niya ito natutunan, o kung sadyang instinct lang ba ito, pero ang sarap ay hindi matutumbasan. Ang bawat suction, ang bawat haplos ng dila, ay tila nagdadala sa akin sa kabilang mundo.

“That’s it, baby… I’m almost there. Ahh yeah, more… ahh fuck yeah!” iyak ko sa sobrang sarap.

Ramdam ko na ang paparating na pagsabog. Ang tensyon sa aking katawan ay umabot na sa sukdulan. Sa gitna ng aking kaligayahan, hindi ko na mapigilang mapahawak sa kanyang ulo at bahagya itong itulak pababa, hanggang sa maramdaman ko ang kanyang ilong na dumidikit na sa aking mga balahibo. At doon, sa loob ng mainit at masikip niyang bibig, bumulwak ang masagana at mainit kong katas.

Para akong hinigupan ng lahat ng lakas. Ang bawat pintig ng aking tamod na lumalabas ay ramdam na ramdam ko sa loob ng bibig ni Jess. Nanlambot ang aking katawan habang hinihingal kong pinagmamasdan siya. Dahan-dahan niyang iniluwa ang aking lumalambot na ari, pero walang nasayang. Nilinis niya ang bawat patak, walang itinira.

Tinignan ko si Jess. Hinihingal din siya, ang buhok ay magulo, at ang aking katas ay unt-unting lumalandas mula sa gilid ng kanyang bibig. Isang tanawing hinding-hindi ko makakalimutan. Agad ko siyang hinila paitaas at ginamit ang aking dila para simutin ang tamod na nasa gilid ng kanyang labi bago ko siya muling hinalikan nang matagal at puno ng pasasalamat. Ang lasa ng sarili kong katas na humalo sa aming laway ay tila mas lalo pang nagpaalab sa aming koneksyon sa gabing iyon.

Chapter 7

Chapter 7

Jess’s POV

Isang mabigat at nakatutulig na katahimikan ang biglang bumalot sa buong silid pagkatapos ng nangyari. Ang hangin, na kanina lang ay nag-aalab sa nag-uumapaw na init at pagnanasa, ngayon ay tila naging yelo na dahan-dahang lumalamon sa aming dalawa ni Jay.

Agad kaming napaayos ng upo. Pareho kaming nakatitig sa kawalan, walang sinumang may lakas ng loob na tignan ang isa’t isa. Ang bawat paghinga ay parang hiram, mabigat at puno ng hindi maipaliwanag na emosyon. Ilang minuto pa ang lumipas nang maramdaman ko ang bahagyang pagbaba at pag-angat ng couch. Doon ko napansin na tumayo na si Jay at nagsimulang ayusin ang kaniyang sarili.

Para akong natauhan. Agad kong hinila ang aking damit, nanginginig ang mga kamay habang isinusuot ang mga ito pabalik sa aking katawan. Ang bawat butones, ang bawat tahi ng tela sa balat ko, ay tila nagpapaalala sa akin sa kasalanang kasasayaw ko lang.

Nang matapos ako, muling naghari ang nakatutulig na katahimikan. Para kaming dalawang estranghero na nakulong sa iisang silid, nagpapakiramdaman, naghihintay kung sino ang unang bibigay. Sa huli, si Jay na rin ang bumasag sa pader na iyon.

“It would be better if I take you home now,” malamig ngunit may bakas ng pag-aalala na saad niya.

Napatingin ako sa kaniya. Sa isang saglit, nagtagpo ang aming mga mata—mga matang puno ng mga tanong na walang kasagutan, mga matang may bahid ng pagkalito. Ngunit bago pa man maging masyadong malalim ang titigang iyon, agad kong binawi ang aking paningin. Iniwas ko ang aking mukha, pilit na itinatago ang nagbabadya kong mga luha.

Bakit ko ba hinayaang mangyari ito?

Ang tanong na iyon ay paulit-ulit na umalingawngaw sa aking isipan. Bakit sa tuwing dumarating ang pagkakataon ay hindi ko mapigilan ang aking sarili? Bakit hinayaan kong lamunin ako ng matinding pagnanasa, ng isang hayok na damdamin na alam ko namang sa huli ay wawasak lang sa akin?

“Kukunin ko lang muna ang gamit ko,” mahinang sagot ko, pilit na pinatatag ang aking boses kahit na ang katotohanan ay pumuputok na ang dibdib ko sa kaba. Hindi ko siya tinignan. Hindi ko kaya.

“Okay… Just meet me outside. I’m gonna get the car started,” wika niya bago tumalikod at mabilis na naglakad palabas ng bar.

Nang tuluyan siyang makaalis, hindi ko na napigilan ang aking sarili. Sunod-sunod na pumatak ang mga luha sa aking mga mata. Ang bigat sa dibdib ko ay halos hindi ko na makayanan. Alam ko… alam na alam ko na ang bawat ligaya sa mundong ito ay may kaakibat na kabayaran. Tulad ng nangyari sa amin ni Kent, natatakot ako na ito na naman ang simula ng paglayo ng loob ni Jay sa akin. Na pagkatapos ng gabing ito, ang lalaking unti-unti nang nagiging mahalaga sa akin ay tuluyan nang magiging isang estranghero.

Pinunasan ko ang aking mga pisngi gamit ang likod ng aking mga kamay. Nagtungo ako sa locker room, kinuha ang aking bag, at nagmamadaling lumabas ng bar. Pagdating ko sa labas, nandoon na nga siya, naghihintay. Hinintay niya lang talaga akong makalabas bago niya tuluyang isara at i-lock ang pinto ng establisyimento.

Kahit sa labas, kapansin-pansin ang kaniyang pag-iwas. Hindi siya makatingin nang diretso sa akin. Alam ko kung bakit. Dahil tulad ko, alam kong pinagsisihan niya rin ang nangyari. O baka naman, nandidiri siya sa nalaman niya tungkol sa akin?

Ang buong biyahe pauwi ay isang malaking parusa. Walang nagsasalita. Ang tanging tunog na naririnig sa loob ng sasakyan ay ang mahinang ugong ng makina at ang tibok ng sarili kong puso na parang tambol sa bilis. Ang katahimikang iyon ay mas masakit pa kaysa sa anumang panunumbat.

Imposible na nga yata kaming mag-usap nang tulad ng dati, sa-isip ko habang nakatingin sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad na mabilis na lumilipas.

Inihahanda ko na ang sarili ko. Bukas, o makalawa, alam kong mangyayari ang pinakakinatatakutan ko—ang tuluyang pag-iwas ni Jay. Ang nangyari sa aming dalawa ay isang bagay na bahagya kong pinagsisihan, ngunit kung magpapakalotoo ako sa sarili ko… ginusto ko rin naman. Iyon ang masakit. Alam kong mali, alam kong magulo, ngunit sa sandaling iyon, nagpatianod ako. Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit sumuko rin si Jay sa tukso. Bakit niya nagawa iyon? Ano ang tumatakbo sa isip niya?

Sa labis na pag-iisip ng mga posibleng dahilan, hindi ko namalayan na pumarada na pala ang sasakyan niya sa harap ng aming bahay. Ang pamilyar na gate ng aming tahanan ang nagpabalik sa akin sa reyalidad. Biglang sumikip ang dibdib ko sa kaba. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin o sabihin. pakiramdam ko ay ito na ang huling gabi na magkakasama kami, at kung iyon nga ang nakatadhana, kailangan ko itong tanggapin ng buong-puso.

“Salamat pala sa paghatid,” pilit-ngiting sabi ko bago mabilis na binuksan ang pinto ng sasakyan at lumabas.

Hindi ko na hinintay pa ang kaniyang sagot. Mas mabuti nang putulin na ang usapan dito bago pa ako mas lalong umasa. Ang magpaalam nang mabilis ang pinakamainam, dahil doon din naman ang bagsak naming dalawa.

Ngunit nagkamali ako. Sapagkat sa pagpihit ko ng susi upang buksan ang aming gate, isang pamilyar na boses ang pumigil sa akin.

“Wait, Jess…”

Napatigil ako. Bakas sa boses niya ang pagmamadali. Sinundan niya ako.

Naramdaman ko ang presensya niya sa aking likuran. Sa sandaling iyon, ang puso ko ay tila naghuhuramentado sa loob ng aking dibdib. Ang lakas ng kaba, ang bilis ng pintig—parang sasabog ang buong pagkatao ko. Nanatili akong nakatalikod sa kaniya ng ilang saglit, tila nakadikit ang aking mga paa sa semento, hanggang sa siya na mismo ang humakbang paitaas upang harapin ako.

“Jess, I want to clear something about what happened…” Saglit siyang natigilan, pumikit nang mariin, at huminga ng malalim na tila nag-iipon ng lakas ng loob. Nang idilat niya ang kaniyang mga mata, nakita ko ang katapatan at matinding emosyon doon. “I’m sorry for what happened to us. It wasn’t my intention, and I hope you could forgive me. If there’s a bigger word for sorry, I’d say it… but please, I hope nothing would change between us.”

Natunaw ang buong pagkatao ko sa mga sandaling iyon. Ang kaniyang mga salita, ang paraan ng pagtitig niya sa akin—lahat ay bumasag sa proteksyong itinayo ko sa aking sarili kanina lang sa biyahe. Nahabag ang aking damdamin. Bakit siya humihingi ng tawad sa akin? Sa pakiramdam ko, ako dapat ang lumuhod at humingi ng dispensa. Ako ang may kakaibang identidad, ako ang may ‘depresya’ sa lipunang ito, kaya ako dapat ang nag-isip at pumigil sa kaniya. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko maikakailang lubos akong na-flatter sa sinabi niya. Pakiramdam ko, pinahalagahan niya ako bilang tao.

“Jay, ako dapat ang humingi ng sorry sa nangyari—” susubukan ko sanang dugtungan ang aking sasabihin ngunit mabilis niya itong pinutol.

“No, it was me. I’m the one who should be blamed about it, Jess. I shouldn’t have taken advantage of you,” sabi niya, at ang boses niyang puno ng pagsisisi ay nagdulot ng panibagong lungkot sa aking puso.

“So… alam mo pala?” direktang tanong ko, sinalubong ang kaniyang mga mata.

“Yes,” tipid niyang tugon, sabay iwas ng tingin na tila ba nahihirapan siyang harapin ang katotohanan.

“Obvious na ba ako?” untag ko pa, nais kong malinawan kung ang mga kilos ko ba sa mga nakaraang araw ay unti-unti nang naghahayag sa tunay kong katauhan. Gusto kong malaman kung nababasa na ba ng mundo ang lihim na matagal kong ikinubli.

Isang dahan-dahan ngunit tiyak na tango lang ang naging sagot sa akin ni Jay.

“I just got curious every time I’m with you… especially earlier, when I accidentally brushed my bulge against your back,” pag-amin niya, na tila ba binuhat ang isang napakabigat na bato mula sa kaniyang dibdib.

“Yun pala ang nag-trigger sa curiosity mo,” mahinang saad ko, na sinagot niya lamang ng isang simpleng kibit-balikat.

“I guess I can finally prove that ‘curiosity kills the cat,’” tugon niya, at sa hindi inaasahang pagkakataon, isang mahinang tawa ang kumawala sa aming mga labi. Ang tensyon na kanina lang ay halos pumatay sa amin ay bahagyang napawi ng munting biro na iyon.

Ngunit habang pinoproseso ng utak ko ang kaniyang mga sinabi, isang realisasyon ang biglang pumasok sa isip ko. Ang dahilan kung bakit niya ako dinala sa bar, kung bakit niya ako hinayaang uminom…

“So, ang balak mo lang pala talaga ay lasingin ako para mapaamin mo ako… which turned out na…” Hindi ko na tinapos ang aking pangungusap. Ang ibalik ang usapan sa eksaktong detalye ng nangyari sa couch ay masyadong awkward, at ayaw ko nang pukawin pa ang isang paksang alam kong pareho naming pinagsisihan, kahit na bahagya lang.

“Yeah… and I’m really sorry.”

“Ayos lang,” sabi ko, pilit na nagpapakalma. “Pero sana… tulad nga ng sinabi mo, sana walang magbago sa ating dalawa.”

Isang matamis at dahan-dahang ngiti ang gumuhit sa kaniyang mga labi—isang ngiti na alam kong may kakayahang magpabagsak sa anumang pader na itinayo ko laban sa kaniya. “Yes, nothing would ever change,” sabi niya, bago dahan-dahang itinaas ang kaniyang kanang kamay upang makipagkamay sa akin.

Noong una ay nag-atubili ako. Nagdalawang-isip ako kung karapat-dapat ba akong humawak muli sa kamay na iyon pagkatapos ng lahat. Ngunit sa huli, tinanggap ko rin ito. Ang init ng kaniyang palad ay muling gumapang sa aking sistema.

“Ngayon ay alam ko nang marupok ka at kay dali mo lang tibagin, mas lalo kong sisiguraduhin na walang makakaalam nito,” biro niya na ikinailing ko na lang.

“Sira,” tanging naisambit ko, sinusubukang itago ang kilig at gaan ng loob na nararamdaman ko sa kaniyang mga hirit.

Ngunit bago ko pa man tuluyang maiatras ang aking kamay, bigla niya akong hinalit paitaas at niyakap nang mahigpit.

“Sorry talaga, Jess. From now on, you have my trust,” bulong niya sa aking tainga. Ang higpit ng kaniyang yakap ay nagpahiwatig ng proteksyon, isang bagay na matagal ko nang hinahanap. Kaya naman, dahan-dahan ko ring itinaas ang aking mga kamay at niyakap siya pabalik.

“Salamat,” tanging naisambit ko. Sobra akong na-overwhelm sa mga nangyayari na tila ba naubusan na ako ng mga salita upang ipahayag ang pasasalamat ko.

Nang maghiwalay kami sa yakap, muling pumasok ang bahagyang pagkailang. Ang nangyari kasi sa amin sa loob ng bar ay hindi lang isang simpleng pagniniig ng dalawang katawan. Hinalikan niya ako—isang halik na may pagnanasa at init—at hinayaan niya akong matikman ang buong katawan niya, hanggang sa pinakamaselan na parte ng kaniyang pagkalalaki. Ang imaheng iyon ay sariwa pa rin sa aking alaala, nagpapadaloy ng init sa aking mga pisngi.

“Sana nga walang magbago sa ating dalawa dahil lang sa nangyari,” ulit ko, habang nakatingin sa aking mga sapatos. Gusto ko lang talagang makasigurado. Takot akong magising bukas na ang lahat ng ito ay isang panaginip lang at ang lahat ng pangako niya ay mapako. Ayaw ko siyang mawala sa buhay ko.

Tulad ng kanina, muli niya akong pinalibutan ng kaniyang mga bisig. Isang mahigpit na yakap na naman ang kaniyang ibinigay.

Hindi ko alam kung bakit, pero ang bilis ng tibok ng aking puso ay kaparehong-kapareho ng tibok nito noong gabing hinalikan ako ni Kent. May kaunting lungkot na humahalo sa saya, isang takot na baka ang lahat ng itong ipinapakita niya ay ang huling sulyap ng kaniyang presensya bago siya tuluyang lumisan.

“Nothing will change between us. I promise,” saad niya sa gitna ng aming yakap, tila binabasa ang takot na namumuo sa aking isipan.

Nangilid na naman ang aking mga luha. Ang mga pangako niya ay parang musika sa aking tainga, ngunit ang trauma ng nakaraan ay mas matimbang. Pakiramdam ko, tulad ni Kent, iiwan din niya ako kapag natapos na ang lahat ng ito. Kapag nahimasmasan na siya sa kaniyang ‘curiosity’.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili na humikbi. Ang marahas na pagbaba at pagtaas ng aking balikat ay hindi nakaligtas kay Jay.

“Sssshh… Please don’t cry,” pag-among wika niya habang dahan-dahang humihiwalay sa yakap upang tignan ang aking mukha. Hinawakan niya ang aking magkabilang balikat, pinipilit akong salubungin ang kaniyang nag-aalalang tingin. “Tonight, it just happened because of my curiosity, and it was my fault na humantong tayo sa ganoong sitwasyon. But I promise, nothing’s gonna change between us. I promise,” pag-uulit niya, kasabay ng isang napakatamis na ngiti na nagpabawas sa bigat ng aking nararamdaman.

“Natatakot lang ako, Jay… na baka ikaw rin, mawala,” pag-amin ko, ang boses ko ay basag na basag na. Ang kaniyang mukha ay saglit na napuno ng kalituhan.

“Why?” tanong niya, hinahanap ang sagot sa aking mga mata.

Nag-iwas ako ng tingin. Nagdalawang-isip ako kung dapat ko bang buksan ang sugat na matagal ko nang itinatago, kung dapat ko bang sabihin sa kaniya ang tungkol sa nakaraan ko. Ngunit naisip ko, kung ibinigay niya ang tiwala niya sa akin, nararapat lamang na ibigay ko rin ang buong pagtitiwala ko sa kaniya.

“It was Kent,” panimula ko, at kasabay ng pagbanggit ko sa pangalang iyon ay ang tuluyang paglandas ng mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

“So… there was something that happened between the both of you too?” untag niya, ang tono ng kaniyang boses ay tila nagbago, naging mas seryoso.

Isang simpleng tango lang ang naging sagot ko, ngunit alam kong hindi sapat iyon. Kailangan kong ipaliwanag ang lahat dahil ayaw kong magkaroon siya ng maling impresyon tungkol sa amin ni Kent. Ayaw kong isipin niya na kung ano-anong klaseng bagay na ang ginagawa ko sa iba’t ibang lalaki.

“It was just a kiss. We kissed. I mean… he suddenly kissed me, and then after that, he was gone,” mabilis na paliwanag ko, pinupunasan ang aking mga luha habang sumisinghap.

Narinig ko ang kaniyang malalim na pagbuntong-hininga. “Maybe he just got confused, Jess. Give him some time. I’m sure he will explain it to you soon why he left. And maybe, like me, he will never leave your side. For now, all I can do is to let you know that I will be here. I promise,” dahan-dahan niyang inilapit ang kaniyang mukha at isang marahang halik ang iginawad niya sa aking noo.

Ang halik na iyon ay kakaiba. Hindi tulad ng halik sa bar na puno ng init, ang halik na ito sa aking noo ay puno ng respeto, pangako, at proteksyon. Pakiramdam ko sa mga sandaling iyon ay napakahalaga ko, na espesyal ako sa kaniya. Siguro nga… siguro nga hindi ko na dapat pagsisihan ang nagawa naming dalawa. Sana lang, tulad ng kaniyang pangako, ay hindi ito mapako at tuluyang maglaho.

Dahil lumalalim na rin ang gabi at alam kong kailangan ko pang gumising nang maaga kinabukasan para pumasok sa trabaho, napagpasyahan kong papasukin na siya sa kaniyang sasakyan at pauwiin. Nagpaalam kami sa isa’t isa nang may mas magaan na pakiramdam.

Pagpasok ko sa loob ng aming bahay, ang bumungad sa akin ay ang kabuuang kadiliman. Patay lahat ng ilaw sa sala at kusina. Kapag ganitong senaryo ay alam ko nang walang tao sa bahay—marahil ay wala na naman si Mama dahil sa kaniyang mga lakad, at si Kuya naman ay malamang na nandoon na naman sa kaniyang mga barkada, nag-iinuman hanggang umaga.

Huminga ako nang malalim, dahan-dahang isinara ang pintuan, at ini-lock ito upang masiguro ang seguridad. Ngunit bago ko pa man tuluyang mabitawan ang hawakan ng pinto, isang tunog ang bumasag sa katahimikan ng bahay.

“Tsek! Tsek!”

Isang tunog ng pagkadismaya. Biglang tumayo ang mga balahibo ko sa braso. Mabilis kong inilibot ang aking paningin sa kadiliman, hinahanap kung saan nanggaling ang boses na iyon. Doon, sa gitna ng bahagyang liwanag na nagmumula sa labas ng bintana, naaninag ko ang isang anino na bumangon mula sa pagkakahiga sa sofa.

Hindi ko naisip na minsan pala ay natutulog si Kuya sa sala kapag naiinitan ito sa kaniyang kwarto.

Ang puso ko na kanina lang ay medyo kumalma ay muling sumabog sa matinding kaba. Ang bawat kalamnan ko ay nagprotesta sa takot. Alam ko kasi na medyo malakas ang naging pag-uusap namin ni Jay sa labas ng gate.

“So… ginabi ka dahil may nangyari sa inyong dalawa?” Ang boses ni Kuya ay malamig, puno ng sarkasmo at galit na pilit na itinatago.

Para akong binuhusan ng isang timbang yelo sa aking narinig. Ang aking buong katawan ay nanginig, at ang aking mga tuhod ay tila nawalan ng lakas upang itaguyod ang sarili kong timbang. Narinig niya. Narinig niya ang lahat ng pinag-usapan namin ni Jay. Alam niya na. Alam niya nang may nangyari sa aming dalawa.

Sa kaunting liwanag na pumapasok mula sa labas, nakita kong tuluyan na siyang tumayo mula sa sofa. Nararamdaman ko ang kaniyang dahan-dahang paglapit. Ang hangin sa paligid ko ay napuno ng pamilyar na amoy ng kaniyang pabango—isang amoy na kadalasan ay nagbibigay sa akin ng kapanatagan bilang kapatid, ngunit ngayon ay nagdulot ng labis na takot. Mas lalong tumindi ang amoy na iyon, hudyat na ilang hakbang na lang ang layo niya sa akin. Awtomatiko akong napahakbang paatras, kahit na alam kong pader na ang sasalubong sa aking likuran.

“So sabihin mo sa akin… pang-ilan mo na ’to?” untag niya, ang kaniyang boses ay mas lumapit pa.

Sa di-sadyang pagkakataon, habang pilit kong isinasandal ang aking likod sa pader, tumama ang aking siko sa switch ng ilaw. Sa isang kurap ng mata, biglang naliwanagan ang buong sala.

Nanlaki ang aking mga mata sa aking nakita. Ilang pulgada na lang ang layo ng katawan ni Kuya sa mukha ko. Nakahubad siya ng pang-itaas, suot lamang ang kaniyang boxer briefs. Ang kaniyang mga mata ay nanlilisik sa galit, ang kaniyang panga ay nakakagat nang mariin habang nakatitig sa akin na tila ba ako ang pinakamababang uri ng nilalang na nakita niya.

“Kuya… mali ang inaakala mo,” pautal-utal kong sabi, ang aking boses ay halos hindi lumabas sa aking lalamunan. Gusto kong ipaliwanag na hindi ko naman sinasadyang pumasok sa kakaibang kamunduhan na iyon, na biktima lang din ako ng sarili kong kalituhan.

“Talaga? So… lahat na pala sinusulot mo, “ sabi niya, ang bawat salita ay parang isang matalim na kutsilyo na direktang sumasaksak sa aking puso. Hindi ko alam pero ang sakit… ang sakit-sakit isipin na ang taong itinuring mong pamilya, ang taong inaasahan mong magtatanggol sa iyo, ay siya pang unang mag-iisip ng ganito kababaw at kasama laban sa iyo.

“At baka sa susunod… ako na? Huh?!” dagdag niya pa, isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kaniyang mukha.

Ang mga luha na kanina pa nagbababadya ay tuluyan nang bumuhos nang walang patid. Ang sakit na nararamdaman ko ay lumampas na sa aking pisikal na katawan; pumasok na ito sa aking kaluluwa. Paano niya nagagawang sabihin ang mga bagay na iyon sa akin?

“Kuya, hindi ko gagawin ’yun!” umiiyak, humahagulgol na ganti ko sa kaniya, pilit na ipinagtatanggol ang natitira kong dignidad.

“Huwag mo na akong lokohin!” bulyaw niya, ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa buong sulok ng bahay. “BAKLA KA!”

Napapikit na lang ako nang mariin sa kaniyang huling binitiwang salita. Ang salitang matagal kong ikinatakot na marinig mula sa ibang tao, ngayon ay nanggaling na mismo sa bibig ng sarili kong kapatid. Isang marahas at masakit na katotohanan na tuluyang nagpabagsak sa akin. Ang aking mga luha ay patuloy na umagos sa aking mga pisngi, mainit at puno ng pait.

Nang dahan-dahan kong idilat ang aking mga mata pagkalipas ng ilang sandali, nakita kong wala na si Kuya sa aking harapan.

Biglang nanlambot ang aking mga tuhod, muntik na akong mabuwal sa sahig, ngunit pilit kong pinatatag ang aking sarili gamit ang natitirang lakas. Ang tanging nasa isip ko na lang ay ang makarating sa kaligtasan ng aking kwarto. Ngunit bago ko pa man tuluyang marating ang hagdanan, nakita kong pababa na si Kuya, may bitbit na jacket at tila aalis ng bahay.

Nang makababa siya, diretso siyang naglakad patungo sa aking direksyon. Sa hindi inaasahang pagkakataon, sa halip na umiwas, ay buong-lakas niya akong binangga sa aking balikat. Sa lakas ng impak ay napahawak ako sa dulo ng sofa upang hindi tuluyang matumba.

Hindi niya man lang ako tinignan muli. Ang sumunod na narinig ko na lang ay ang isang napakalakas at marahas na pagsara ng pintuan ng aming bahay, hudyat ng kaniyang pag-alis.

Naiwan akong mag-isa sa gitna ng maliwanag na sala. At doon, sa gitna ng kalungkutan at kawalan ng pag-asa, hindi ko na muling napigilan ang aking sarili. Napaupo ako sa sahig, niyakap ang aking mga tuhod, at tuluyan nang mapahagulhol sa iyak, hinahayaan ang aking mga hikbi na lamunin ng gabi.

Chapter 8

Chapter 8

Jess’s POV

Halos tanghaliin na ako ng gising dahil sa bigat ng mga pangyayari kagabi. Hindi ko na namalayan kung anong oras ako tuluyang hinila ng antok, basta ang huli ko na lang natandaan ay ang walang humpay na pag-agos ng aking mga luha hanggang sa mapagod ang aking katawan.

Dahan-dahan akong bumangon, mabigat ang pakiramdam at tila walang lakas. Nagpasya akong bumaba para sana maghanda ng kung anong makakain at mag-ayos para sa pagpasok. Ngunit bago pa man ako makarating sa kusina, natigilan ako nang masulyapan ko ang aking sarili sa salamin na nakasabit sa gilid ng pasilyo.

Napahinto ako. Ang repleksyong humarap sa akin ay halos hindi ko makilala. Mugtong-mugto ang aking mga mata, maputla ang aking mga labi, at bakas sa aking mukha ang matinding pagod at lungkot. At sa isang saglit, nang muling maglandas sa aking isip ang bawat detalye ng gabing nagdaan, tila ba bumalik ang bawat saksak ng mga salita sa aking dibdib. Hindi ko napigilang maging emosyonal na naman.

Sa tanang buhay ko, ngayon lang ako sinigawan ni Kuya ng ganoon.

Hindi lang iyon basta simpleng sigaw ng galit dahil nag-away kami. Iyon ay isang sigaw na may kasamang matinding pandidiri—isang reaksyong tila nagpapahiwatig na ako ang pinakamaruming bagay na nakita niya sa buong mundo. Ang maalala ang kaniyang mga mata na nanlilisik habang binibigkas ang salitang “bakla” ay nagdulot ng panibagong kirot sa aking puso.

Nangilid na naman ang mga luha sa aking mga mata habang nakatitig sa sarili kong repleksyon. Pakiramdam ko, lalo lang akong madudurog kung magpapatuloy ako sa pagbaba. Kaya naman, pinili ko na lang na pumihit pabalik. Humakbang ako paitaas, muling pumasok sa aking kwarto, at agad na sumubsob sa kama. Doon, hinayaan ko na namang lumandas ang mga luhang kanina pa nagbabadyang kumawala.

Ngayon ko lang nadama ang ganito katinding kaba at pagsisisi. Kaba para sa kung ano ang maaaring mangyari sa pamilya namin kapag nalaman ni Mommy, at pagsisisi dahil hinayaan kong lamunin ako ng aking kahinaan. Isinara ko nang mariin ang aking mga mata, huminga nang malalim, at pilit na pinigilan ang aking sarili na tuluyang humagulhol. Sa pagkakataong ito, nagawa ko namang pakalmahin ang aking sistema, kahit bahagya lang.

Ilang saglit pa, sa gitna ng nakabibinging katahimikan ng aking silid, biglang niyanig ng sunod-sunod na ring ang aking phone. Nabigla ako. Agad kong hinalughog ang aking kama, itinataas ang mga unan at kumot para hanapin kung saan ito nanggaling. Minsan kasi, dahil malikot akong matulog lalo na kapag balisa, kung saan-saan na lang napapadpad ang mga gamit ko.

Nang mahanap ko ang phone sa ilalim ng isang unan, agad kong tinignan ang screen. Nanlaki ang aking mga mata nang mabasa ko ang pangalan ng tumatawag. Sa hindi malalamang dahilan, biglang bumilis ang kabog ng aking dibdib na parang isang tambol na mabilis na pinupukpok. Kinakabahan ako, ngunit sa kabila ng takot, pinili ko pa ring pindutin ang answer button at itinapat ang phone sa aking tainga.

“…”

Walang nagsasalita sa kabilang linya. Katahimikan lang ang sumalubong sa akin, hanggang sa makarinig ako ng isang malalim at mabigat na buntong-hininga.

“Jay?” untag ko.

“Jess?” halos sabay naming bigkas.

“Napatawag ka?” agad kong dugtong, binabasag ang namumuong awkwardness dahil bakas sa kaniyang boses ang pag-aalangan.

“Nakaabala ba ako? Is your class still going on?” sunod-sunod niyang tanong, tila sinusuri kung nasa ligtas akong espasyo para makipag-usap.

“Wala naman,” sagot ko, ngunit saglit akong natigilan bago ipagpatuloy ang aking sasabihin. Alam kong maririnig niya ang kakaibang tono ng boses ko kung magsisinungaling ako. “Actually… hindi na ako nakapasok.”

“Why?” mabilis niyang tugon, at sa pagkakataong ito, malinaw na ang halong pag-aalala sa kaniyang tono.

“Tinanghali kasi ako ng gising,” saad ko, ngunit agad ko ring pinagsisihan ang sinabi kong iyon. Napakagat na lang ako sa aking ibabang labi, iniisip na baka isipin niyang apektadong-apektado ako sa nangyari sa amin kagabi sa bar.

Narinig ko ang kaniyang muling pagbuntong-hininga sa kabilang linya bago siya nagsalita. “If you’re still thinking about what happened to us… I promised that it was gone. Huwag mo nang isipin ’yon.”

Ang kaniyang mga salita ay nagdulot ng kakaibang lungkot sa aking puso. It was gone. Para sa kaniya, ganoon na lang ba kadaling burahin ang nangyari? May bahagi kasi sa akin—isang lihim at marupok na bahagi—na ginusto ang bawat segundo ng kamunduhang iyon. Alam kong mali, alam kong napakalaking kasalanan, ngunit ang marinig na parang wala lang ito sa kaniya ngayon ay nag-iwan ng hiwa sa aking damdamin. Gayunpaman, pinili ko na lang ding tanggapin na mas mabuting ibaon na lang iyon sa limot.

“Pinagkakatiwalaan kita, Jay,” mahinang simula ko, pilit na pinapatatag ang boses. “Pero… noong mag-usap tayo sa labas ng bahay kagabi, hindi ko alam na narinig pala tayo ni Kuya.”

Katahimikan. Isang mahabang katahimikan ang sumunod sa aking ibinunyag. Ramdam ko ang biglaang paghinto ng kaniyang paghinga sa kabilang linya.

“I’m sorry,” tanging naisabi niya pagkatapos ng ilang saglit. Bakas sa kaniyang boses ang bigat ng konsensya.

Alam kong may karapatan siyang malaman ang sitwasyon dahil sangkot siya rito, pero sa puntong ito, labis ko talagang pinagsisihan ang naging kapabayaan naming dalawa. Sa isip ko, nagsisimula nang mabuo ang aking mga prediksyon. Inaasahan ko na ang susunod niyang sasabihin ay ang tuluyang paglayo, ang pagputol ng koneksyon upang hindi na madamay sa gulo ng pamilya ko. Ngunit nagkamali ako sa kaniyang naging tugon.

“I will take any responsibility for what may happen,” seryoso at may paninindigan niyang saad nang hindi ako makasagot. “But please, don’t forget that I’m still your trusted friend. I will be by your side, no matter what. Jess? Are you still there?”

Naramdaman ko ang bahagyang pag-init ng aking mga pisngi at ang unti-unting pagkaantig ng aking puso. Sa kabila ng lahat, hindi niya ako pinabayaan. “Salamat… at sana nga, walang magbago sa ating dalawa,” ang tanging naging tugon ko dahil pakiramdam ko ay naubusan na talaga ako ng mga salitang sasabihin.

Muli kaming binalot ng maikling katahimikan bago niya ito muling binuwag upang magpaalam.

“Magpahinga ka muna. At huwag ka na ring pumasok sa bar ngayon,” utos niya, na may halong awtoridad ngunit puno ng pag-aalaga.

“Pero—” susubukan ko sanang tumutol dahil kailangan ko ng pagkaabalahan para hindi mabaliw sa pag-iisip, ngunit mabilis niya akong inunahan.

“I know you were crying. The way you talk… it’s kind of obvious, Jess.”

Napahinga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang aking sarili. Hindi ko napapansin na ganoon na pala ako kahalatain. Dahil wala na akong nagawa o naisagot pa, si Jay na rin ang kusang tumapos sa aming usapan.

“Sige na. You need some rest,” huling sabi niya bago tuluyang pinatay ang tawag.

Gumabi na ang lahat, ngunit nanatili pa rin akong nakakulong sa loob ng aking kwarto. Mula sa aking puwesto, narinig ko ang pagdating ni Mommy ilang oras ang nakalipas. Dahil sa matinding pagkabagot at sa bigat ng pakiramdam na dulot ng walang magawa, napagpasyahan ko na ring lumabas. Naisip kong maligo na lang at maghanda para pumasok pa rin sa bar, sa kabila ng utos ni Jay. Gusto ko kasing makasiguro nang personal. Gusto kong makita kung totoo ba ang kaniyang mga sinabi—na wala talagang magbabago, at ganoon pa rin ang kaniyang magiging pakikitungo sa akin tulad noong wala pang nangyayari sa pagitan naming dalawa.

Pagbaba ko sa kusina, nakita ko si Mommy na mag-isang kumakain sa hapag-kainan. Bakas ang gulat sa kaniyang mga mata nang makita niya akong pababa ng hagdan.

“Andiyan ka pala, anak. Day-off mo ngayon? Di ba kakaday-off mo lang noong nakaraang Sabado?” bungad sa akin ni Mommy habang papalapit ako sa mesa.

Lumapit ako sa kaniya, dahan-dahang kinuha ang kaniyang kamay para magmano, at hinagkan siya nang marahan sa pisngi bago sumagot.

“Pumasok po ako noong nakaraan, Mommy. Sa totoo po, hindi talaga ako nakapag-day-off kaya ngayon ko na lang po hiniling sa manager namin. Tambak po kasi ako sa mga aralin at marami kaming pasulit sa susunod na linggo,” maayos kong pagsisinungaling, pilit na itinatago ang totoong dahilan kung bakit namamaga ang aking mga mata at kung bakit hindi ako nakapasok sa paaralan kanina.

“Ganoon ba? O sige, saluhan mo na ako rito,” nakangiting sabi ni Mommy. Kumuha agad ako ng pinggan at kubyertos, tsaka naupo sa kaniyang tapat para tulungan siyang kumain.

“Alam mo, ngayon lang kita ulit nakasabay kumain nang ganito. Kung minsan kasi, sa day-off mo lang tayo nakakapag-bonding,” patuloy ni Mommy, ang kaniyang mga mata ay puno ng pagmamahal ngunit may bakas din ng pangungulila.

Totoo ang sinabi niya. Noong nagdesisyon akong mag-part-time job, iyon ay dahil sa matinding dagok na dumating sa amin. Nalugi ang bagong tayong negosyo ni Daddy bago siya nawala, at hindi na alam ni Mommy ang gagawin dahil naiwan sa kaniya ang napakabigat na responsibilidad—ang buhayin ako at itaguyod ang aming pamilya. Akala ko noon ay magiging maayos din ang lahat, hanggang sa hindi na kayang i-manage ni Mommy ang kaniyang oras sa pagitan ng kaniyang sariling trabaho at ng naiwang business ni Daddy. Kaya naman, napagpasyahan naming isara at ibenta na lang ito. Kasabay ng pagkawala ni Daddy ay ang pagkamatay ng negosyong iyon. At para hindi na ako maging karagdagang gastusin kay Mommy, nagpasya akong magtrabaho habang nag-aaral.

Habang tahimik kaming kumakain, biglang bumasag sa hangin ang tunog ng pagbubukas ng front door . Kasunod niyon ay ang mabibigat na yabag ng mga paa. Sa isang saglit, biglang dumampi ang matinding takot at kilabot sa aking buong katawan. Naramdaman ko ang panunuyo ng aking lalamunan.

“Ron, ikaw ba ’yan?” sigaw ni Mommy mula sa kusina, tinatawag si Kuya.

Kahit walang sumasagot sa kaniyang tawag, alam na alam ko kung sino ang pumasok. Kabisado ko ang bawat apak at bigat ng lakad ni Kuya. Nang marinig kong papalapit na ang mga yabag na iyon sa direksyon ng kusina, tila ba naging estatwa ako sa aking kinauupuan. Hindi ako makakilos, hindi ko magawang itaas ang aking mga kamay para magpatuloy sa pagkain. Gustong-gusto ko siyang tignan, ngunit mas nanaig ang matinding takot at kaba sa aking dibdib. Takot na takot ako na baka sa isang iglap ay bigla niyang isumbong kay Mommy ang lahat ng kaniyang nalaman kagabi.

“Kain na, anak,” u ntag muli ni Mommy nang makapasok si Kuya sa kusina.

Ang kaniyang presensya ay mas lalong nagpakaba sa akin. Alam kong nasa malapit ko lang siya. Nilakasan ko ang aking loob, pinatigas ang aking mukha upang hindi ipakita ang panghihina anuman ang mangyari.

“Hindi na. May kasalo ka na rin naman,” malamig at puno ng pait na sagot ni Kuya.

Dahil sa tono ng kaniyang boses, hindi ko napigilang iangat ang aking tingin. Sa hindi inaasahang pagkakataon, nagtama ang aming mga mata. Ang kaniyang mga tingin ay puno pa rin ng matinding galit, pagkadesmaya, at may kasamang pananakot—tila ba binabalaan niya ako sa bawat segundo. Hindi ko kinaya ang bigat ng kaniyang titig kaya agad ko ring ibinalik ang aking paningin sa aking pinggan. Hindi siya nabigo sa kaniyang intensyon dahil talagang nasindak ako. Narinig ko ang kaniyang muling paghakbang, at mula sa gilid ng aking mga mata, nakita kong lumapit siya sa refrigerator para kumuha ng tubig.

Gusto ko sanang iangat muli ang aking mukha para tignan siya, ngunit dinalaw ako ng matinding kaduwagan. Mas lalo lang lumalakas ang tibok ng puso ko sa tuwing gagawa ako ng kaunting kilos na alam kong maaaring tumawag ng kaniyang pansin.

“Saan ka na naman galing? Pumasok ka ba ngayon? Bakit ginabi ka na naman?” sunod-sunod na tanong ni Mommy sa kaniya, ang tono ay unti-unti nang nagbabago patungo sa pagkadismaya.

“Pwede ba, Mom? Parang hindi ka na nasanay sa akin!” sagot ni Kuya, ang boses ay mataas at may kasamang panghahamon.

Nabigla na lang ako nang biglang tumayo si Mommy mula sa kaniyang upuan at malakas na hinampas ang mesa. Dahil sa biglaang ingay na iyon, gulat akong napatingin sa kaniya.

“Tinatanong kita nang maayos, kaya sagutin mo rin ako nang maayos!” may awtoridad na sabi ni Mommy, na nagdulot sa akin upang mapapikit na lang nang mariin.

Hindi na bago sa akin ang ganitong eksena sa aming bahay. Ang sagutan at pagtatalo ng mag-ina ay tila naging bahagi na ng aming pang-araw-araw na buhay, ngunit kahit papaano ay natatakot pa rin ako sa tuwing umaabot sila sa ganitong punto. Lalo na ngayon… ngayon na may hawak na alas si Kuya laban sa akin. Isang lihim na alam kong maaari niyang itapon sa mukha ko anumang oras para tuluyan akong sirain.

Nakita kong napailing si Kuya at isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kaniyang mga labi. “Maayos naman ang pagkakasagot ko sa iyo, Mom. Palibhasa kasi, iba ang pakikitungo ng isa riyan sa iyo… at ang sa akin, puro masasama na lang ang nakikita mo,” sagot ni Kuya, sabay sulyap sa aking direksyon.

Napapikit ako nang mariin sa kaniyang sinabi. Sa tuwing mag-aaway sila, hindi ko alam kung bakit palagi na lang akong nadadamay sa kanilang bangayan. Palaging nagiging mitsa ang pangalan ko.

“Huwag mo na namang isali sa usapan si Jess dahil ikaw ang pinag-uusapan natin dito!” tugon ni Mommy, na malinaw na ang matinding galit sa tono ng kaniyang boses.

“Paano ba namang hindi isasali? Siya naman talaga ang puno’t dulo ng lahat ng kaguluhang ito, eh!” bulyaw ni Kuya, at sa pagkakataong ito, direkta na siyang nakatitig sa akin nang may galit. Napatingin din ako sa kaniya, hindi na alam kung paano tatanggapin ang kaniyang mga akusasyon.

“Walang masamang ginawa si Jess sa iyo, Ron! Pero palagi mo siyang pinag-iinitan ng ulo! Ano bang nagawa namin para magkaganyan ka? Lahat naman, anak, ginawa ko para sa inyo!” sabi ni Mommy, na sa pagkakataong ito ay hindi na rin mapigilang maging emosyonal. Nagsisimula na namang mangilid ang mga luha sa kaniyang mga mata.

“Talaga, Mom? Sa pagkakaalala ko, noong dumating sa buhay natin ang mga asungot na ’to, nag-iba na ang templa ng buhay ko! Lalo na ang Daddy nito na sobrang epal—”

Hindi ko na pinalagpas ang kaniyang sinabi. Sumusobra na si Kuya. Laitin niya na ang buong pagkatao ko, sabihan niya na ako ng kung ano-anong masasakit na salita tungkol sa pagiging bakla ko, huwag na huwag niya lang idadamay ang Daddy ko na wala na sa mundong ito.

Sa buong buhay ko, si Daddy ang pinakamabait na taong nakilala ko. Siya ang naging matibay kong kaagapay noong iwan kami ng una kong ina para lang sa pera. At kahit nag-asawa si Daddy ulit, hindi ako kailanman tumutol dahil alam kong karapat-dapat siyang maging masaya, at napakabait din naman ni Mommy sa amin.

“Kuya, sumusobra ka na! Wala namang ginagawang masama si Daddy sa iyo—” susubukan ko sanang ipagtanggol ang memorya ng aking ama, ngunit mabilis niyang pinutol ang aking pagsasalita sa pamamagitan ng isang mas malakas na bulyaw.

“Walang ginawa?! Noong dumating kayong dalawa, nagkandalitse-litse na ang—”

PAKKK!

Hindi na natapos ni Kuya ang kaniyang sasabihin nang isang napakalakas na sampal mula kay Mommy ang dumampi sa kaniyang kanang pisngi. Ang tunog ng palad ni Mommy na tumama sa balat ni Kuya ay umalingawngaw sa buong kusina, kasunod ng isang nakabibinging katahimikan.

“Wala kang utang na loob!” sigaw ni Mommy habang tuluyang umaagos ang kaniyang mga luha, ang kaniyang buong katawan ay nanginginig sa galit at sakit. “Kung hindi dahil sa Daddy ni Jess, hinding-hindi tayo mabubuhay nang maayos ngayon! Hinding-hindi tayo makakaraos sa mga utang natin!”

Sa lahat ng pagtatalong naganap sa bahay na ito, ito na ang pinakagrabeng eksenang nasaksihan ko. Ito ang unang pagkakataon na nakita kong sinampal ni Mommy si Kuya, at kasabay niyon, nakita ko rin ang unti-unting pagdidilim ng paningin ni Ron. Ang kaniyang mga mata ay napuno ng isang uri ng galit na hindi ko pa kailanman nakikita sa kaniya—isang galit na tila wala nang pinipiling tao.

Pagkatapos ng masidhing eksenang iyon, mabilis na tumalikod si Kuya at marahas na lumabas ng bahay, muling isinasara ang pinto nang may matinding lakas. Naiwang nakatayo si Mommy sa gitna ng kusina, humihikbi at tila mawawalan na ng lakas. Agad ko siyang nilapitan at inakay patungo sa isang upuan upang makaupo nang maayos. Mabilis akong kumuha ng isang basong malamig na tubig at iniabot sa kaniya para kahit papaano ay mabawasan ang tensyon sa kaniyang dibdib.

Nang mahimasmasan nang kaunti, muli siyang napaiyak nang mas malakas. Hindi ko na napigilan ang aking sarili; lumapit ako sa kaniya at niyakap siya nang mahigpit upang iparamdam na hindi siya nag-iisa.

“I’m sorry po, Mommy… I’m so sorry,” bulong ko habang nakayakap sa kaniya, at ramdam ko ang kaniyang pagganti ng yakap sa akin, mas mahigpit at puno ng panghihina.

“Hindi ko na alam ang gagawin ko sa Kuya mo, Jess… Kahit anong pilit kong ipaliwanag sa kaniya ang lahat, hindi niya talaga maintindihan. Sarado ang isip niya,” sabi ni Mommy sa gitna ng kaniyang pag-iyak.

Nanatili kami sa ganoong posisyon ng ilang minuto, naghahatid ng lakas sa isa’t isa, hanggang sa mapagpasyahan kong ihatid na siya sa kaniyang silid sa itaas para makapagpahinga.

“Magpahinga na muna kayo, Mommy. Alam kong pagod din kayo sa school. Hayaan mo po, magiging maayos din ang lahat. Mag-uusap din kami ni Kuya,” paniniguro ko sa kaniya, pilit na nagpapakita ng katatagan bago ko siya iwan sa loob ng kaniyang kwarto upang makatulog.

Bumaba muna ako sa kusina para iligpit ang mga natirang pinagkainan namin. Isa-isa kong hinugasan ang mga pinggan, pinunasan ang mesa, at inayos ang lababo upang walang maiwang kalat. Pagkatapos ng lahat ng gawain, dahan-dahan akong umakyat patungo sa sarili kong silid.

Nang makapasok ako sa aking kwarto, dahan-dahan kong isinara ang pinto at sumandal sa likod nito. Doon… doon ko lang hinayaang tuluyang bumigay ang aking sarili. Hindi ko na napigilan ang mapaiyak nang napakalakas. Kanina ko pa pinipigilan ang aking mga luha sa harap ni Mommy dahil ayaw kong makita niya na nasasaktan at nadudurog din ako, ngunit ang katotohanan ay durog na durog na ang buong pagkatao ko.

Agad kong tinungo ang aking higaan, isinubsob ang aking mukha sa unan, at doon ibinuhos ang lahat ng sakit, takot, at pait na kanina ko pa pinapasan.

Napagtanto ko na rin sa wakas… na hinding-hindi na ako magugustuhan ni Kuya. Na kahit noong mga bata pa lamang kami, noong unang magtagpo ang mga landas namin, malabo na talaga kaming maging magkaibigan o magkakapatid sa paningin niya. Hindi ko alam kung ano pa ang mga nakatagong hinanakit niya sa amin ni Daddy, pero sana man lang ay malinawan siya sa katotohanan—na sa simula pa lang, ang tanging gusto ni Daddy ay tulungan silang mag-ina na bumangon mula sa kahirapan.

Magkababata kasi sina Mommy at Daddy noon. Sa masamang palad ng tadhana, hindi sila ang nagkatuluyan sa unang pagkakataon. Ngunit matapos ang maraming taon, nang pareho na silang galing sa mga nasirang pamilya, muli silang pinagtagpo ng tadhana at mas pinili nilang maging masaya nang magkasama. Iyon ang kwentong palaging ipinapaalala sa akin ni Daddy. Kaya naman, hindi ko talaga maintindihan kung saan nanggagaling ang matinding galit at poot sa puso ni Kuya Ron.

Halos mag-alas-dos na ng madaling araw, ngunit hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Nakatitig lang ako sa kisame ng aking kwarto, paulit-ulit na sinusuri ang bawat posibleng dahilan kung bakit ganoon na lamang ang galit ni Kuya sa akin. Ngunit sa bawat anggulong tignan ko, alam kong may mga tamang dahilan naman na madali lang sanang intindihin kung bubuksan niya lang ang kaniyang puso.

Sa gitna ng aking malalim na pag-iisip, bigla akong natigilan nang makarinig ako ng isang dahan-dahang tunog mula sa pinto ng aking kwarto.

Click.

May pumihit sa hawakan ng pinto. Bigla kong naalala na sa labis kong pag-iyak kanina pagkaakyat ko, nakalimutan ko itong i-lock. Sa unang saglit, inisip ko na baka si Mommy lang ito na tinitignan kung maayos na ba ang lagay ko, kaya naman dahan-dahan akong napabangon mula sa pagkahiga para tignan kung sino ang pumasok.

Ngunit nagkamali ako. Ang repleksyong pumasok sa aking silid ay hindi kay Mommy.

Si Kuya Ron.

Napaupo ako nang maayos sa kama, pinupunasan ang aking mga mata upang masigurong hindi ako namamalikmata o nanaginip lang. Ang kaba sa aking dibdib ay muling nagbalik, mas matindi at mas nakatatakot kaysa kanina.

“Kuya?” mahinang tawag ko, ang bawat letra ay nanginginig.

Walang imik si Kuya. Naglakad siya papasok sa loob ng aking kwarto nang walang ginagawang anumang tunog, dahan-dahang isinara ang pinto sa kaniyang likuran, at muling binalot ng kadiliman ang buong silid. Kasunod niyon, narinig ko ang pamilyar na tunog ng pag-lock ng pinto.

Chack.

Sa di-malamang dahilan, binalot ako ng isang uri ng takot na hindi ko pa kailanman nararamdaman sa buong buhay ko. Isang takot sa kung ano ang posibilidad na maaari niyang gawin sa akin sa loob ng sarili kong silid. Gustong-gusto kong sumigaw para humingi ng tulong kay Mommy, ngunit may bahagi ng utak ko ang nagsabi na kung anuman ang balak gawin ni Kuya—kung sakaling ito na ang huling gabi ko dahil sa kaniyang galit, kung balak niya man akong saktan o patayin—hindi ako lalaban. Handa kong tanggapin para lang matapos na ang kaniyang galit.

Ngunit nang maglakad siya patungo sa gilid ng aking kama, tumama sa kaniyang katawan ang kaunting liwanag na nagmumula sa poste ng ilaw sa labas ng aking bintana. Doon ko napansin na wala siyang suot na pang-itaas na damit. Ang kaniyang maskuladong katawan ay bakas sa dilim.

Napalunok ako. Isang nakatatakot at imposibleng hinala ang biglang pumasok sa aking isipan. Dahil sa takot, nagpasya akong dahan-dahang iurong ang aking mga paa upang tumayo mula sa kama at tangkaing tumakbo patungo sa pinto, ngunit bago ko pa man magawa iyon, isang malamig na salita mula sa kaniya ang pumigil sa akin.

“Kung ano man ’yang iniisip mo… huwag mo nang subukang gawin,” saad niya, ang tono ng kaniyang boses ay mababa, may kasamang malaking banta at pananakot.

Nanatili akong nakaupo sa gilid ng kama, paralisado sa aking puwesto, naghihintay sa kung ano ang susunod na mangyayari bago ako tuluyang sumigaw para humingi ng saklolo.

“Wala rin naman akong magawa dahil noon pa man, sira na ang buhay ko,” patuloy niya habang dahan-dahang humahakbang palapit sa akin. “Kaya gagawin ko na lang ito bilang pagpapasalamat sa lahat ng ‘magagandang’ ginawa niyo sa amin ng Mommy ko. Pero… kung totoo ka talagang lalaki, pigilan mo ako.”

Kinilabutan ang aking buong pagkatao sa kaniyang mga sinabi. Ang bawat balahibo ko sa katawan ay tumayo sa matinding takot at kalituhan. At mas lalo akong natigilan sa sumunod na kaniyang ginawa.

Dahan-dahan niyang inabot ang buckle ng kaniyang sinturon. Sa gitna ng dilim, narinig ko ang tunog ng pagkalas ng metal, bago niya ito marahas na hinagis sa kung saan. Nang hawakan ni Kuya ang butones ng kaniyang pantalon, nakita ko ang isang mapait at mapanganib na ngiti na gumuhit sa kaniyang mukha.

“Gusto mo ’to, di ba?” sabi niya, ang boses ay puno ng pang-aasar at pandidiri.

Inalis niya ang kaniyang pantalon sa pagkakabutones at mabilis itong ibinaba, hinahayaan itong mahulog sa sahig.

Napasinghap ako, napaurong nang bahagya sa kama nang makita ko ang kaniyang natitirang saplot—isang mahigpit na boxer briefs. Sa kaunting liwanag mula sa bintana, malinaw na bakas ang kaniyang natutulog na pagkalalaki na nakahimlay sa gilid. Ang makita ang kaniyang titi sa ganoong kalapit na distansya ay nagbalik sa aking alaala sa unang pagkakataon na nakakita ako ng ari ng lalaki—ang kay Jay. At sa aking pagtatantya, magkasing-laki sila ni Kuya, bagamat ang kay Kuya sa mga sandaling ito ay hindi pa tuluyang nagigising sa init.

Napalunok ako muli, ang aking utak ay nagtatalo kung paano naging posible ang ganitong klaseng sitwasyon. Ang sarili kong kapatid… ang taong nandiri sa akin kanina lang, ay narito ngayon sa harap ko, ginagawa ang bagay na ito.

“Ano na?” u ntag niya sa akin, ang kaniyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa aking mukha habang dahan-dahang gumagalaw ang kaniyang kamay patungo sa kaniyang gising nang tarugo.

“Kuya…” tanging naisatinig ko, at sa isang salitang iyon, bakas ang matinding panghihinayang, takot, at ang unti-unting pagka-wasak ng natitira kong mundo.

Chapter 9

Chapter 9

RON’S POV

Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, nakatikim ako ng sampal mula kay Mommy.

Masakit. Higit pa sa pisikal na hapdi ng palad niya sa pisngi ko, nadurog ang puso ko sa ginawa niya. Para kasing ang kaisa-isang taong inaasahan kong makakaintindi sa akin, ang tanging karamay ko sa mundong ito, ay nagawang manakit dahil lang sa naglalabas ako ng saloobin. Malamang na mali ang naging tono ko, na sumobra ang pagsagot ko sa kaniya, pero hindi ko matanggap na hahantong kami sa ganoon dahil lang sa pagtatanggol niya sa mga taong sumira naman talaga sa amin.

Doon ako nagsimulang lamunin ng isang matinding galit. Isang poot na nakatutok sa pamilyang naging puno’t dulo ng lahat ng kamalasan ko—ang Daddy ni Jess at ang mismong si Jess.

Simula noong pumasok ang dalawang asungot na iyon sa buhay namin, unti-unting nag-iba ang takbo ng mundo namin ni Mommy. Oo, hindi ako bulag. Aaminin kong umayos ang takbo ng buhay namin; nakalipat kami sa mas maayos na bahay at nagkaroon ng permanenteng trabaho si Mommy dahil na rin sa koneksyon ng lalaking iyon. Pero ang hindi ko mapatawad ay kung bakit kailangang ipagsiksikan ni Mommy ang sarili niya sa kanila.

Bata pa lang ako noon nang iwan ako ni Mommy sa mga kamag-anak namin para lang sumama sa Daddy ni Jess. Napunit ang puso ko sa katotohanang mas pinili niya ang lalaking iyon kaysa sa sarili niyang anak. Alam kong magkababata sila at naunang nagkaroon ng kanya-kanyang pamilya. Alam ko ring niloko si Mommy ng tunay kong ama—pinaniwala siyang binata ito, pero ang totoo ay may asawa at pamilya palang nakatira sa London.

Noong mga panahong naghihirap kami, halos wala na kaming makain. Kaya naman naging gahaman si Mommy na umangat sa buhay, isinakripisyo ang lahat, at pilit na kinuha ang loob ng dati niyang nobyo. Kung tutuyusin, mas malaki ang galit ko kay Mommy dahil sa pagiging mahina niya, pero dahil sa Daddy ni Jess kaya siya naging ganoon. Kaya sa kanila ko ibinuhos ang lahat ng bigat.

Upang takasan ang sumasakit kong ulo, tinawagan ko ang buong tropa. Gusto kong maglabas ng sama ng loob sa pamamagitan ng alak. Iyon lang naman ang tanging paraan na alam ko para makalimot, kahit pansamantala lang.

Pagdating ko sa pamilyar naming tagpuan, agad akong nagyaya na lumipat sa mas malaking lugar.

“Bro, bar hopping tayo ngayon,” mungkahi ni Khail habang sinisindihan ang kaniyang sigarilyo.

“Maganda ’yan, pare. Nakakasawa na rin kasi na palaging dito na lang tayo sa iisang pwesto. Mag-level up naman tayo, di ba?” pagsang-ayon ni Harry, ang pinakamatanda at siyang pinuno ng ingay sa aming magbabarkada.

“Oo nga, sige!” pangkalahatang sang-ayon ng tropa.

“O, paano ba ’yan? Si Ron ang nagyaya, so siya ang taya ngayon,” hirit ni Khail sabay tawa.

“Gago, alam ko. Tara na,” sagot ko na lang, pilit na ibinabaon ang bad trip.

Nang makumpleto kami ay dumiretso kami sa unang bar na pumatak sa isip nila. Nag-order ng ilang bucket ng beer at nagsimulang magsayaw ang iba. Dahil sa lakas ng musika at sa alak, medyo nahimasmasan ako. May iilang babae ring lumapit sa pwesto namin, at sa bawat galaw nila, alam kong ako ang pangunahing target ng mga malalagkit nilang tingin.

Hindi sa nagmamalaki ako, pero alam ko ang hitsura ko. Matangos ang ilong ko at halatang may dugong banyaga dahil sa lahi ng ama ko. Sa height kong 5’9“ at pormahang laging maayos, madali talaga akong mapansin sa karamihan. Sabi nga ng mga naging ex ko, may karismang mahirap iwasan ang mukha ko kapag seryoso.

Ilang sandali pa, nang magsipuntahan ang iba sa dance floor at konti na lang kaming naiwan sa table, isang magandang babae ang lumapit. Sa tindig at pananamit niya, halatain mong galing ito sa marangyang pamilya.

“Hi… mind if I sit with you?” malambing niyang sadyang nakatingin sa akin.

Nagkatinginan ang mga kasama ko, nag-aabang ng reaksyon ko. Nagkibit-balikat lang ako at diretsong tinungga ang bote ng beer. Nang ibaba ko ito, nakaupo na siya sa tabi ko. Naging mapangahas ang kaniyang mga galaw; ilang minuto lang ang lumipas ay naramdaman ko na ang pagpulupot ng kaniyang mga kamay sa braso ko. Tinitigan niya ako gamit ang isang matamis na ngiti na alam kong may ibang kahulugan.

Bigla akong nakaramdam ng pagkasuya. Inubos ko ang natitirang beer sa isang lagukan saka biglang tumayo. Natigilan siya sa ginawa ko, bakas ang pagkagulat at inis sa kaniyang mukha.

Chapter 9  reklamo niya, pero hindi ko siya pinakinggan. Naglapag lang ako ng pera sa mesa para sa mga nainom namin.

Chapter 9  utos ko sa mga tropa ko bago mabilis na naglakad palabas ng bar.

Bigla kasing uminit ang ulo ko nang may maalala ako sa kaniyang mga ikinikilos. Pinili ko na lang umalis kaysa may mabulgawan pa akong tao roon.

Magkakatulad lang talaga kayong lahat. Gagamitin ang katawan para makuha ang gusto niyo, bulong ng isip ko, habang mabilis na naglalakad sa malamig na hangin sa labas.

Ilang sandali pa ay sumunod na rin ang mga kasamahan ko, halatang naguguluhan sa bigla kong pag-walkout.

“Ano ba ’yun, bro? Sayang naman ’yun. Gandang babae nun, pare,” panghihinayang ni Khail habang kinakamot ang ulo.

“Bro, are you okay?” seryosong tanong ni Bryan, ang pinakamatalik kong kaibigan sa barkada. Siya lang ang nakakabasa sa akin kapag ganito ako.

“Sa ibang bar na lang tayo. ’Yung hindi masyadong matao,” iritable kong sagot.

“May ganoon ba na bar ngayon?” takang tanong ni Rend.

Hindi ko siya sinagot. Tinitigan ko lang siya ng isang malamig na tingin na sapat na para ipahiwatig na wala ako sa mood para makipag-argumento. Dahil ako ang taya at alam nilang mainit ang ulo ko, sumunod na lang sila nang walang reklamo.

Nang makalipat kami sa isang mas tahimik na pwesto, agad akong nag-order ng panibagong inumin. Habang patuloy ang pagtagay, napansin ni Bryan ang tuluyan kong pagkawalang-gana sa paligid. Lumapit siya sa akin at sumabay sa aking pag-inom.

“Nagkasagutan na naman ba kayo ng Mommy mo?” mahina niyang tanong.

Hindi ako sumagot, patuloy lang ako sa pagtungga ng alak na tila ba tubig ito. Hindi niya rin ako pinilit na magsalita dahil alam niyang kapag nasa ganito akong estado, mas mabuting hayaan muna ako. Pero sa huli, mas pinili ko pa ring maglabas ng kaunting bigat sa kaniya.

“Iba ang nangyari ngayon, bro,” simula ko, nilalaro ang baso sa aking kamay. “Unang beses akong nasampal ng sarili kong ina.”

Natigilan si Bryan sa narinig, dahan-dahang ibinaba ang kaniyang baso. “Wala naman sigurong ina na gustong mapasama ang anak niya, Ron. Siguro nagawa niya ’yun dahil may nasabi kang hindi maganda.”

Isang mapait na tawa ang kumawala sa akin bago ko siya nilingon. “Ako pa talaga ang masama ngayon?”

Bumuntong-hininga si Bryan. “ Hindi ko alam ang buong detalye, pero mas mabuting magkaayos kayo ng Mommy mo. Siya na lang ang karamay mo ngayon.“

Doon muling umakyat ang init sa ulo ko. “Tss. Kahit anong gawin ko, ako naman lagi ang masamang anak sa bahay na ’yon, at ’yung anak-anakan niya ang laging mabait. Pero alam mo ba kung bakit ako nagagalit? Kaninang madaling araw lang, pare… nahuli ko si Jess na may kayakap sa mismong harap ng bahay namin. At lalaki pa.”

Tinitigan ako nang mariin ni Bryan. “Noong isang araw ka pa nagsusupetsya riyan sa kapatid mo… bakit, may ebidensya ka na ba sa mga hinala mo tungkol sa kaniya?”

“Wala. Pero alam ko kung ano ang nakita ko. Hindi ako bulag,” matigas kong tugon bago muling uminom.

Nagkibit-balikat na lang siya at hindi na ako kinulit pa. Pinagpatuloy ko ang pagpapakalunod sa alak hanggang sa maramdaman ko na ang unti-unting pag-ikot ng paligid. Nang mapansin nilang hindi ko na halos maitayo ang sarili ko, pinilit na nila akong umuwi sa kabila ng pagtanggi ko. Malapit sa akin si Bryan, at alam kong hindi siya magdadalawang-isip na gamitan ako ng pwersa kung magmamatigas pa ako. Sa huli, nagpaubaya na ako.

Hinatid nila ako gamit ang sasakyan ni Khail. Habang inaalalayan ako sa paglakad patungo sa gate ng aming bahay, sinabi ko sa kanila na kaya ko na ang sarili ko.

“Ayos ka lang ah? Huwag kang manununtok doon sa loob, ungas ka pa naman kapag lasing,” biro ni Khail habang binibitawan ang balikat ko.

“Gago. Baka ikaw ang suntukin ko rito,” ganti ko sa kaniya.

“Tama na ’yan, hayaan na natin si Ron. Sige pare, good luck,” hirit naman ni Bryan bago sila tuluyang pumasok sa sasakyan.

Sinaluduhan ko na lang sila gamit ang gitnang daliri ko bago ko pinihit ang susi ng gate at pumasok sa loob.

“Mga gago…” bulong ko sa hangin.

Habang naglalakad ako sa dilim ng bakuran, naramdaman ko ang matinding init na dumarating sa aking katawan buhat ng labis na alak. Sa inis ko, hinubad ko ang suot kong t-shirt at hinayaan ang malamig na hangin ng gabi na dumampi sa aking balat.

Pinihit ko ang seradura ng main door. Lasing ako, oo, pero may sapat pa akong katinuan para maalala ang nangyari kanina sa kusina. Kahit medyo gumigewang ang paglakad at madilim sa loob ng bahay, kabisado ko ang daan patungo sa hagdan. Isa-isang tinahak ng aking mga paa ang bawat hakbang paitaas hanggang sa marating ko ang pasilyo ng mga kwarto.

Papasok na sana ako sa sarili kong silid nang biglang umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Bryan kanina sa bar.

“Noong isang araw ka pa nagsusupetsya riyan sa kapatid mo… bakit, may ebidensya ka na ba sa mga hinala mo?”

Kasabay niyon, naglaro sa isip ko ang isang mapanganib na ideya. Isang bagay na sa tanang buhay ko ay hindi ko naisip na magagawa ko. Sa halip na pumasok sa kwarto ko, pinihit ko ang aking mga hakbang patungo sa tapat ng silid ni Jess. Hindi ko alam kung paano naging tuwid ang paglakad ko sa mga sandaling iyon, pero isa lang ang malinaw sa utak ko: ang kumpirmasyon. Gusto kong malaman ang katotohanan kung ano ba talaga ang itinatagong katauhan ng taong ito na matagal ko nang kahati sa bubong.

Nang hawakan ko ang seradura ng pinto ng kaniyang silid, saglit akong nag-atubili. Pero binuo ko ang desisyon ko. Pinihit ko ito at pumasok.

Sa pagbukas ng pinto, nakita ko ang mabilis niyang pagbalikwas mula sa pagkakahiga. Bakas sa mukha niya ang gulat at takot habang nakatitig sa anino kong pumasok.

“Kuya?” mahinang tawag niya, nanginginig ang boses.

Hindi ako sumagot. Pumasok ako nang tuluyan, isinara ang pinto sa aking likuran, at mabilis itong ini-lock. Naglakad ako palapit sa gilid ng kaniyang higaan. Madilim sa loob, pero sapat ang liwanag mula sa bintana para makita ko ang kaniyang bawat galaw. Nang mapansin kong parang babangon siya para tumakbo, mabilis ko siyang inunahan bago pa siya makagawa ng ingay o bagay na ikasisira ng plano ko.

“Kung ano man ’yang iniisip mo, huwag mo nang gawin,” saad ko nang may mababa at nananakot na tono.

Huminga ako nang malalim, hinahayaan ang alak na magdikta sa susunod kong hakbang. Ang galit ko kay Mommy, ang galit ko sa kaniyang Daddy, at ang matagal ko nang pagdududa sa kaniyang malalagkit na tingin sa tuwing nahuhuli ko siyang nakatitig sa akin noon—lahat ay nagsama-sama sa isang bagsakan.

“Wala rin naman akong magawa dahil noon pa man, sira na ang buhay ko,” panimula ko, pinapatigas ang aking bawat salita. “Kaya gagawin ko na lang ito bilang pagpapasalamat sa lahat ng ginawa niyo sa amin. Pero… kung totoo ka talagang lalaki, pigilan mo ako.”

Gusto ko ng kasagutan. Gusto kong makita kung hanggang saan ang itinatago niyang landi.

Ibinaba ko ang aking kamay sa aking baywang, mabilis kong kinalas ang aking sinturon at marahas na inihagis ito sa sahig. Kasunod niyon, sunod-sunod kong inalis ang mga butones ng aking pantalon. Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa mga labi ko nang mapansin kong nananatili lang siyang nakaupo, tila paralisado.

“Gusto mo ’to, di ba?” hamon ko sabay tuluyang pagbaba ng aking pantalon, hinayaan itong mag-ipon sa aking mga paa.

Narinig ko ang kaniyang marahas na pagsinghap nang tumama ang liwanag sa natitira kong saplot—ang aking boxer briefs kung saan malinaw na bumabakat ang aking pagkalalaki. Ang hindi ko maipaliwanag sa sarili ko ay kung bakit sa kabila ng galit at ng alak, unt-unti itong nagigising sa init dahil lang sa presensya niya.

“Mali ito,”

sabi ng isang maliit na bahagi ng isip ko.

“Pero ito lang ang paraan para mapaamin mo siya,”

ganti naman ng mas malaking bahagi ng utak ko na lasing sa poot.

“Ano na?” untag ko sa kaniya, pilit na pinatitigas ang aking kalooban habang nakatitig sa kaniyang mukha.

“Kuya…” mahinang usal niya, bakas ang matinding takot, pero wala siyang ginagawang kahit anong galaw para itulak ako o sumigaw.

Dahil sa kaniyang pananahimik, mas lalo kong napatunayan sa sarili ko ang aking mga hinala. Hindi na ako nag-aksaya ng panahon; mabilis akong pumaibabaw sa kaniya sa kama. Ilang pulgada na lang ang layo ng katawan ko sa kaniyang mukha, ngunit nanatili siyang walang kibo, tila ba sinusubukan niya kung hanggang saan ko kayang ituloy ito. Kaya naman, dinala ko na ito sa dahas.

Tuluyan kong ibinaba ang aking boxer briefs, hinahayaan ang aking alaga na tuluyang makawala sa kaniyang pagkakakulong.

“Kung lalaki ka talaga, Jess… kanina mo pa ako pinatigil, pero tila wala ka pa ring imik,” bulong ko, ang boses ko ay puno ng madilim na pagnanasa at galit. “Kaya eto, ibibigay ko ang gusto mo. Sabi nga nila… Silence means YES .”

Basta ko na lamang dinakma nang marahas ang likod ng kaniyang ulo, ginagamit ang aking lakas para itutok ang aking ari sa nakasara niyang mga labi.

“Ano?! Buksan mo! Gusto mo ’to, di ba?!” galit kong utos sa kaniya.

Hindi siya sumagot. Sa halip, ang tanging narinig ko sa pagitan ng aming mga hininga ay ang kaniyang mahinang hikbi. Isang pumatak na luha ang dumampi sa aking balat, na saglit na nagpabalik sa akin sa katinuan. Ngunit bago ko pa man tuluyang mabawi ang aking sarili, muli akong tinalo ng poot at ng alak sa aking dugo. Nang maramdaman kong dahan-dahang bumukas ang kaniyang bibig upang magsalita, doon ko na tuluyang ipinasok ang aking alaga na kanina pa naghihintay ng atensyon.

“Ahh…” Isang ungol ang kumawala sa aking lalamunan nang maramdaman ko ang kakaibang init na bumalot sa akin, tuluyang nilalamon ang huling natitirang katinuan sa gabing iyon.

Chapter 10

Chapter 10

Jess’s POV

Kahit nilalamon ng kadiliman ang buong sulok ng aking silid, malinaw kong narinig ang marahas na pagbaba ng kutson. Ramdam ko ang unti-unting pag-akyat at paggapang ni Kuya sa ibabaw ng aking kama. Tumama ang malamlam na liwanag mula sa labas ng bintana sa kaniyang hubad na katawan, at doon ay napasinghap ako nang maaninag ko ang kaniyang pigura na nasa ibabaw ko na.

Nakaluhod si Kuya habang nakaharap sa akin. Halos mapigtas ang lalamunan ko sa labis na paglunok ng laway nang maramdaman ko ang init at ang kargada ng kaniyang pagkalalaki na pilit idinidikit sa aking pisngi.

Wala sa sarili kong tinitigan ang kaniyang mukha nang bigla niyang hatakin pababa ang kaniyang boxer briefs. Sa isang saglit, tumambad sa harapan ko ang kaniyang sandata—matigas, mahaba, at naghuhumindig sa galit. Proportion ang pagkalaki nito na may mamula-mulang dulo na tila ba nagniningas sa ilalim ng dilim. Hindi ako makapaniwala. Aaminin ko, sa mga rated-X na video ko lang nakikita ang ganoong kalaki at kataba, ngunit ngayon ay narito ito, ilang pulgada lang ang layo sa mukha ko. Paulit-ulit akong napalunok, at pakiramdam ko ay kinakapos na ako ng hangin sa matinding kaba.

Mabilis akong nawala sa panandaliang pagkagulat nang muling umalingawngaw ang kaniyang boses, puno ng lasing na tapang.

“Kung lalaki ka talaga, Jess, kanina mo pa ako pinatigil. Pero tila wala ka pa ring imik, kaya heto… ibibigay ko ang gusto mo. Sabi nga nila, silence means YES ,” mariing saad ni Kuya.

Kasabay ng mga salitang iyon, naramdaman ko ang kaniyang malalaking kamay na marahas na dumakma sa aking buhok. Hinatak niya ang aking ulo paitaas upang mas lalong idikit ang kaniyang ari sa aking mukha.

“Ano, buksan mo na! Gusto mo ’to, ’di ba?!” giit niya, ang kaniyang boses ay nanginginig sa galit at kakaibang pagnanasa.

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata hanggang sa tuluyang dumanas ang luha sa aking mga pisngi dahil sa kaharasang ginagawa niya sa akin. Hindi ko lubos maisip na magagawa ito ng mismong taong itinuturing kong kuya. Bahagya kong ibinuka ang aking bibig, nagbabakasakaling pakiusapan siya na huwag ituloy ang kaniyang balak, ngunit sa sandaling bumuka ang aking mga labi ay doon niya biglang ipinasok nang marahas ang kaniyang titi.

“Ahh…” Isang malalim at pikit-matang ungol ang kumawala kay Kuya nang tuluyan nitong masagad ang aking lalamunan.

Kahit nabilaukan ako sa biglaang pagpasok ng kaniyang kargada, tila nawalan na ako ng lakas na lumaban. Ang bawat pag-ungol ni Kuya habang naroroon ang kaniyang ari sa loob ng aking bibig ay nagdulot ng isang kakaibang pakiramdam na gumapang sa buong katawan ko. Abot hanggang sa aking sintido ang dulo ng kaniyang pagkalalaki, at unti-unti kong nalalasahan ang paunang katas na lumalabas mula rito. Ang lasang iyon ay tila nagpaliyab ng apoy sa aking buong katawan—isang uri ng init na nagpapanginig sa akin na parang nilalagnat.

Hindi ko na namalayan na unti-unti nang umindayog ang kaniyang balakang, binabayo ang aking bibig sa isang mabigat na ritmo. May kakaibang tamis ang likidong lumalabas sa kaniyang kargada, kung kaya’t nang hindi ko namamalayan, unt-unti ko na ring hinigop ang bawat patak nito.

Tuluyan na akong nadala sa madilim na kamunduhang iyon. Nang pilit kong imulat ang aking mga mata para tignan si Kuya, nakita kong pikit ang kaniyang mga mata habang mariing kinakagat ang kaniyang ibabang labi, nilalasap ang bawat galaw. Subalit sa isang saglit, nagising ang aking isip: Kuya ko ang lalaking ito. Kuya ko ang tsinutsupa ko.

Dahil sa biglaang takot at konsensya, walang pag-aalinlangan kong itinulak ang kaniyang balakang upang mailabas ang kaniyang ari. Ang haba at taba nito ay unti-unti nang nagpapasakit sa aking panga, at malinaw na nararamdaman ng aking dila ang bawat namamagang ugat sa kaniyang kargada.

Nagsimula na akong mabilaukan at maduwal. Buong lakas kong itinulak si Kuya, sinusubukang iligtas ang aking sarili mula sa pagkakasakal, ngunit sadyang mas malaki at mas malakas siya sa akin. Nabigo ako. Sa hindi sinasadyang pagkakataon, nang muli niyang isagad nang todo ang kaniyang ari hanggang sa pinakamailalim ng aking lalamunan, doon ko na pilit na iniluwa ito.

Matinding ubo ang kumawala sa akin nang sa wakas ay makalaya ang aking bibig. Naluha akong napatingin sa kaniya sa dilim. Hindi ako makapaniwala na ginagawa namin ang ganitong kalaswaan. Kinakain ako ng konsensya dahil ako ang nasa tamang pag-iisip habang siya naman ay kontrolado lamang ng alak. Pero ang mas nakakatakot ay ang katotohanang may bahagi sa akin na nagustuhan ang pakiramdam na iyon. Kahit sabihin ko sa sarili ko na nakaranas na ako ng ganito sa ibang tao, iba pa rin ito—dahil ang sarili kong kuya ang nilalapastangan ko ngayon.

“Tang-ina, bakit mo iniluwa?!” galit niyang bulyaw, hingal na hingal habang nakatitig sa akin.

“Kuya, pakiusap… lasing ka. Mali ’tong ginagawa natin,” pautal-utal kong sabi, puno ng pagmamakaawa na tapusin na ang kahangalang ito.

Ngunit tuluyan nang nalason ng alak ang kaniyang katinuan. Isang malakas at mapait na tawa ang kumawala sa kaniya.

“Mali? Noong bago ko pa lang gawin ’to, pinigilan mo ba ako? Hindi! Anong ginawa mo, ha? Wala! Nakatitig ka lang sa katawan ko, lalo na rito sa titi ko!” Isang marahas na duro ang ikinalat niya sa hangin. “Bakla ka nga, Jess. Dahil noong maaninag mo ’to, para kang takam na takam… kaya heto, tsupain mo!”

“Kuya, please… huwag mo ’tong gawin. Natatakot ako—Aray!”

Hindi ko na natapos ang aking sasabihin dahil muli niyang sinabunutan ang aking buhok nang mas mahigpit. Napahiyaw ako sa matinding sakit na dulot niyon. Kasabay ng aking pagbuka ng bibig ay ang marahas na pagpapasubo niyang muli sa akin ng kaniyang ari. Hindi pa man umaabot sa kalahati ang kaniyang haba ay pakiramdam ko ay puno na agad ang aking bibig.

Kahit labag sa aking kalooban at pilit kong nilalabanan ang gumigising na libog sa aking katawan, hindi ko nagawang magtagumpay. Hindi ko kayang pigilan ang kakaibang ligaya na hatid ng kaniyang bawat pag-indayog. Matamis ang likidong lumalabas sa kaniyang kargada—marahil dahil na rin sa alak na nainom niya. Napatingin ako sa kaniyang mukha; muli itong nakapikit, tuluyang sumusuko sa masarap na pakiramdam na ibinibigay ko.

Kahit kalahati lang ng kaniyang sampung pulgadang kargada ang kaya kong tanggapin nang sabay-sabay dahil sa sobrang taba nito, sagad na agad ang ulo ng kaniyang titi sa aking lalamunan. Halos hindi ko na ito maisubo nang buo nang walang kasamang luha sa aking mga mata.

“Puta, sige… tsupa pa,” ungol niya, habang mas mabilis nang iniindayog ang kaniyang balakang, urong-sulong na kinakantot ang aking bibig. “Tang-ina, nakakaya mo palang lumunok ng sampung pulgada, ha? Sige, bilisan mo pa!”

Kahit alam kong binababoy niya ako at nilalapastangan namin ang batas ng Maykapal, ang kamunduhang ito ay tuluyan nang umalipin sa aming dalawa. Naglalaban ang aking konsensya at ang aking laman, ngunit sa huli, nanaig ang kalibugan. Nang hindi ko namamalayan, dahan-dahang itinaas ko ang aking dalawang kamay upang hawakan ang kaniyang matigas na kargada, tinutulungan siya sa bawat pagbayo sa aking bibig.

Tsupa kung tsupa. Wala na akong pakialam sa bukas, dahil sa mga sandaling ito, nasasarapan ako.

“Fuck yeah! That’s it, bitch. Oh, fuck yeah, lick that fucking dick!” biglang bulalas ni Kuya.

Natigilan ako nang marinig ang kaniyang pag-e-Ingles. Hindi niya alam ang epekto ng kaniyang mga salita sa akin. Palagi ko lang naririnig ang mga katagang iyon sa mga banyagang aktor sa mga malalaswang video, ngunit iba pala talaga kapag sa totoong buhay mo ito narinig, lalo na mula sa kaniya. Pakiramdam ko ay isang papuri na nagpapataas sa aking init.

“Oh, fuck… I’m gonna cum in that filthy mouth. Oh, shit… ahhh, that’s it, milk that fucking dick,” malalaswang bulong niya sa pagitan ng kaniyang mga mabibigat na hininga.

Ininda ko na lang ang kaniyang mga bastos na salita upang mabilis na matapos ang gabing ito.

“Come on, you fucking gay. Say you want my fucking cum,” utos niya, at ang mga salitang iyon ay tila isang patalim na dumurog sa aking puso.

Ang sakit. Napakasakit na pakinggan ang ganoong kababang tingin mula sa taong unti-unti na ring nagkakaroon ng puwang sa puso ko. Sa bawat salita niya, lalo niyang ipinaparamdam sa akin kung gaano ako kadumi sa kaniyang mga mata.

“Ano na, Jess? Malapit na ako. Where do you want me to shoot my loads?” tanong niya, ngunit nanatili akong tahimik.

Nainis siya sa aking kawalan ng sagot. Sa hindi malamang dahilan ay marahas niyang hinatak ang kaniyang ari palabas ng aking bibig.

“Tell me you want to swallow my fucking load! Say it, you cocksucker!” bulyaw niya habang lalong hinihigpitan ang sabunot sa aking buhok para iangat ang aking tingin sa kaniya. Nanatili akong tikom.

“Fuck you!” galit niyang asik bago muling ipinasok nang pilit ang kaniyang titi sa aking bibig.

Aaminin ko, noong sandaling alisin niya ang kaniyang kargada sa aking bibig, nakaramdam ako ng matinding panghihinayang. May bahagi sa akin na nagmakaawang ibalik niya agad iyon.

“Tang-inang gago ka. Papakainin ko sa iyo ang matagal mo nang inaasam mula sa akin. Akala mo ba hindi ko napapansin ang mga nakaw-tingin mo? I always catch you staring at me, bitch. Sa tuwing natatapos akong maligo, laging may kaunting awang ang pinto mo at alam kong sinisilipan mo ako! O, ngayon? Has your dream finally come true? Hindi lang basta silip, tsinutsupa mo pa ako ngayon!” Seryo at mabilis ang kaniyang pagbayo habang sinasabi ang mga paratang na iyon.

Nagulat ako sa kaniyang mga sinabi dahil hindi totoo ang lahat ng iyon. Oo, ninanakawan ko siya ng tingin, ngunit ginagawa ko lang iyon dahil naiilang pa rin ako sa kaniya bilang bagong kasama sa bahay. Hindi ko siya sinisilipan nang may malisya.

“Now tell me, you’re gonna fucking eat my cum!” bulyaw niya, at mas lalo pang naging mabilis ang pagkantot niya sa aking bibig.

Puro malalalim na ungol na lamang ang naririnig ko mula kay Kuya. Natatakot ako na baka may makarinig sa amin sa mga oras na ito, lalo na si Mommy na natutulog lang sa kabilang kwarto. Gusto ko mang itigil ito, alam kong hindi papayag si Kuya dahil sa kaniyang estado, kaya wala akong ibang pagpipilian kundi ang padaliin ang lahat.

Ginamit ko ang aking mga kamay bilang huling alas upang tulungan siyang maabot ang rurok. Hinanap ko ang base ng kaniyang ari. Sa di-inaasahang pagkakataon, nagkasya ang dalawa kong kamay sa paghawak sa kapal ng kaniyang tubo habang ang dulo nito ay nasa loob pa rin ng aking bibig. Ang ganitong laki ay tuluyang nagpasilab sa natitira kong katinuan. Ako na mismo ang gumawa ng lahat ng galaw.

“Ahhh… Ahhh… tang-ina, ahhh… puta, ahhh,” sunod-sunod na ungol ni Kuya sa ginawa kong pagpapakitang-gilas.

Tsinupa ko siya nang walang patid, ginagamit ang bawat diskarteng alam ko, at ang resulta—hindi na magkandamayaw si Kuya sa mararahas niyang hawak sa aking balikat. Ginusto niya ito, kaya ibinigay ko na nang buo.

“Ahhh, tang-ina, tama na! Ahhh… shit, ahhh… putang… ahhh…” Ungol niya, ngunit hindi ko binasag ang aking ritmo. Ipinagpatuloy ko ang paghigop nang buong lakas.

“Tigil sabi… ahhh… tama na, tang-ina! Lalabasan na ako, puta, ahhh…”

Nang marinig ko ang hudyat na iyon, bahagya kong binagalan ang aking pagkilos upang ihanda ang aking sarili, ngunit siya naman ang biglang sumunggab sa aking ulo at marahas na isinagad ang kaniyang ari hanggang sa aking lalamunan.

“Titigil ka, ha?! Heto na… ahhh… Kainin mo ang tamod ko, puta ka!”

Sa isang malakas na pagbayo, marahas niyang isinagad ang kaniyang titi at doon mismo sa kaibuturan ng aking bibig pinasabog ang kaniyang mainit na katas.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses itong pumutok sa loob ng aking bibig. Pakiramdam ko ay lumubo ang aking mga pisngi sa dami ng likidong pumasok, at ang iba ay tuluyan nang umapaw sa gilid ng aking mga labi. Nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata, nakita ko si Kuya na nakangising nakatitig sa akin habang hinahabol ang kaniyang hininga.

“Ano, ha… masarap ba?” tanong niya habang dahan-dahang inaalis ang kaniyang nanlalambot na ari mula sa aking bibig.

Nananatiling tikom ang aking mga labi dahil puno ito ng kaniyang katas, kaya hindi ko siya nagawang sagutin. Hindi ko rin naman ito kayang iluwa na lang basta sa sahig dahil tiyak na mangangamoy ito sa buong kwarto.

“Hindi ka makasagot? Ano, marami ba? Marami ba ang naiputok ko sa iyo, ha? Sagot!” bulyaw niya, ngunit nanatili akong walang kibo, pinipilit na huwag mabulunan.

“Ano?! Lulunukin mo ba ’yan o kakantutin kita nang tuluyan?!”

Sa isang marahas na tulak, bigla niya akong itumba pabalik sa kama. Ngayon, sa aking pagkakahiga, mas lalo akong nahirapan na panatilihing sarado ang aking bibig habang nakatitig sa nanlilisik at madidilim niyang mga mata na nag-aabang ng aking susunod na pagkakamali.

Chapter 11

Chapter 11

RON’S POV

Buong buhay ko, ngayon ko lang naranasan ang ganoong uri ng pakikipagniig, at masakit aminin na iba ito sa lahat ng mga nagdaan kong karanasan sa mga babae. Ang pinakamalaking kaibahan—sa kapwa ko lalaki ito nangyari, at sa stepbrother ko pa. Hindi ko lubos maisip kung paano humantong sa ganoon ang lahat. Ang alam ko lang, labis ko siyang kinamumuhian. Nang magsimula akong magduda sa kaniyang kasarian, binalot ako ng isang uri ng pagkahayok na pilitin siyang umamin. Ngunit sa puntong ito, hindi na niya kailangang sumagot; ang hindi niya paglaban at ang kaniyang pagsuko sa kagustuhan ko ay sapat nang patunay sa kaniyang itinatagong sekreto.

Matagal-tagal ding nanatili ang kaniyang labi sa aking pagkalalaki, hanggang sa naramdaman ko ang pamilyar at matinding sensasyong namumuo sa aking katawan. Doon tuluyang pumulandit ang masagana kong katas—likidong ilang buwan ding naimbak mula nang maghiwalay kami ng aking kasintahan. Halos isang buwan na ang nakalilipas nang iwan ako ng girlfriend ko dahil lamang sa nakikita niyang walang kabuluhan ang buhay ko, na wala akong malinaw na kinabukasan. Habang naglalaro ang mga alaalang iyon sa aking isip, mas lalong nag-alab ang galit ko sa taong nasa harapan ko ngayon. Para sa akin, ang pamilya nila ang puno’t dulo kung bakit naging tagilid ang takbo ng buhay namin ni Mommy.

“Ano, ha… masarap ba?” tanong ko nang dahan-dahan kong inalis mula sa kaniyang bibig ang aking nanlalambot na ari.

Tikom ang kaniyang bibig habang nakatitig sa akin, at malinaw kong nakikita sa kaniyang mga mata ang labis na pandidiri—marahil dahil sa dami ng likidong pumuno sa kaniyang bibig.

“Hindi ka makasagot? Ano, marami ba? Marami ba ang naiputok ko, ha?! Ano, sagot!” bulyaw ko sa kaniya, naiirita sa kaniyang patuloy na pananahimik. “Ano?! Lunukin mo na!”

Nang iangat niya ang kaniyang paningin, doon muling umagos ang labis na likido sa gilid ng kaniyang labi. Napakarami nga niyon, ngunit nagtataka ako kung bakit tila nahihirapan siyang tanggapin ito, gayong sa aking paniniwala, ang mga katulad niya ay naghahangad ng ganitong bagay mula sa mga lalaking katulad ko. Sa inis ko, marahas ko siyang itinulak pabalik sa pagkakahiga upang pigilan ang kaniyang tangkang iluwa ito. Tinitigan ko siya nang may matinding pagdidikta.

“Ano, lulunukin mo ba ’yan o kakantutin kita nang tuluyan?” banta ko.

Nakita ko ang labis na pagkagulat sa kaniyang mga mata. Maging ang sarili ko ay nabigla sa talas ng aking binitiwang salita. Hindi ko kailanman naisip na magagawa ko ang bagay na iyon sa isang lalaki, dahil wala akong ganoong uri ng nakaraan. Ngunit dala ng matinding impluwensya ng alak at ng aking mataas na garbo, nagmatigas ako. Tikom ang aking puso sa anumang awa; handa kong ituloy ang banta upang mapatunayan ang aking dominasyon.

Nang tangkaing bumangon ni Jess, mabilis ko siyang sinalubong at idiniing muli sa kama. Kung mayroon man siyang nais sabihin, kailangan niyang sumunod sa aking kondisyon.

“Lunukin mo ’yan, gago ka!” asik ko sabay higpit ng hawak sa kaniyang leeg—isang marahas na pagkilos na ikinagulat nating dalawa.

Hindi ko binalak na humantong sa ganitong uri ng pisikal na kaharasan, ngunit pakiramdam ko ay sinusubukan niya ang aking pasensya. Gamit ang aking isang kamay, marahas kong hinatak pababa ang kaniyang natitirang kasuotan habang patuloy siya sa kaniyang walang boses na pagpupumiglas. Nang tuluyan siyang mahubaran, mabilis kong itinaas ang isa kaniyang mga binti at ipinatong ito sa aking balikat upang buksan ang daan para sa aking muling naghuhumindig na pagkalalaki.

Kahit madilim ang paligid, tila kabisado ng aking katawan ang bawat galaw mula sa napakaraming karanasan ko sa aking mga nakaraang kasintahan. Ang tanging kaibahan lang ngayon, isang mas maliit at mas masikip na lagusan ang aking hinahanap. Dahan-dahan kong ikiniskis ang dulo ng aking ari sa kaniyang bukana, ginagamit ang sarili nitong katas bilang pampadulas, habang nagbibigay ng huling babala na hindi ako mag-aalinlangang ituloy ito. Nang mahanap ko ang tamang pwesto, dahan-dahan ko itong isiniksik pabalik.

“Kuya, pakiusap… huwag…!” Huli na ang kaniyang mahinang pagmamakaawa. Isang sabay na ungol ang kumawala sa aming mga lalamunan nang magtagpo ang aming laman.

Bahagya akong natigilan, napagtantong nakapagsalita na siya, na nangangahulugang tinapos na niya ang aking unang utos. Kinapa ko ang lalim ng aking pagpasok; ang ulo pa lamang ng aking ari ang nakakapasok sa kaniyang looban ngunit ang higpit ng kaniyang lagusan ay tila unt-unting humihigop sa aking pagkalalaki. Napakagat-labi ako sa kakaibang sensasyon.

Batid kong mali na ang aking ginagawa, ngunit ang aking garbo ay nagbabawal sa aking umatras; ayokong magmukhang mahina o walang isang salita. Habang umaayon ang aking paningin sa dilim, nakita ko ang kaniyang mukhang namimilipit sa matinding sakit. May bahagi sa akin na gustong tumigil, ngunit ang matinding init na nagmumula sa kaniyang lagusan ay tila humihila sa akin na tuluyang ibaon ang buong kahabaan ko.

“Ahhhh…” Isang malakas na daing ang kumawala kay Jess nang mas lalo ko pang idiniin ang aking sarili.

Puro halinghing at ungol na lamang ang kaniyang nagagawa, wala nang lakas upang magsalita. Doon ko na sinimulan ang mabibigat at sunod-sunod na pagbayo, bagamat nararamdaman kong hindi pa umaabot sa kalahati ang aking naisusubo dahil sa labis na kasikipan.

JESS’S POV

Hindi ko maipaliwanag ang tindi ng sakit na gumigising sa aking katawan. Pakiramdam ko ay tuluyang binibiyak at hinahati ang aking pagkatao sa bawat marahas na pagbaba ni Kuya sa aking lagusan. Naramdaman ko rin ang pagdaloy ng isang mainit na likido mula sa aking bukana; alam kong hindi iyon ang kaniyang katas dahil katatapos lamang niyang lumabas kanina. Isang matinding kaba ang bumalot sa akin nang maalala ko ang mga kwento na natural lamang ang pagdurugo sa unang pagkakataon.

“Ku-Kuya… ti-tigil na…” buong lakas kong pakiusap sa pagitan ng aking mga hikbi, pilit na naghahanap ng kahit kaunting awa mula sa kaniya.

“Tigil?! Hindi mo pa nga natatanggap ang kalahati, gusto mo nang tumigil ako?!” nanggigigil niyang bulyaw sa aking mukha. “Tang-ina mo, tanggapin mo ang buong titi ko, hayop ka! Ito naman ang gusto mo, ’di ba? Ang barurutin kita?!”

“Kuya, mali ang iniisip mo… ahhh!”

Hindi ko na natapos ang aking pagtatanggol nang bigla niyang isagad nang buong lakas ang kaniyang kahabaan. Wala akong nagawa kundi ang mapaluha sa tindi ng sakit. Humigpit ang kapit ng aking mga kamay sa nagusot na sapin ng kama habang ang aking buong katawan ay tila nanginginig sa bawat pagbayo.

“Fuck you! Huwag kang magmalinis dahil nakita ng dalawa kong mata ang malalaswang tingin mo sa akin! Magpasalamat ka na lang at ginagawa ko ito sa iyo ngayon!” nanggagalaiti niyang patuloy, tila tuluyan nang nawalan ng kontrol dahil sa galit. “Ano ang pakiramdam, ha? Masarap ba ang titi ko sa loob mo?! Sagot!”

Binitawan niya ang aking leeg at sa halip ay hinawakan ang aking isa pang binti upang ipatong din ito sa kaniyang balikat, mas lalong binubuksan ang aking katawan para sa kaniyang bawat pagbaba.

“Yan… para mapasok ko nang tuluyan,” malamig niyang saad bago muling dumiin nang mas malalim.

Isang mahabang ungol na lamang ang tanging naisagot ko. Pakiramdam ko ay narating na ng kaniyang ari ang pinakamailalim na bahagi ng aking looban, at ang bawat pagtama niyon sa isang sensitibong bahagi sa loob ko ay tila mas lalong nagpapakawala ng kaniyang natitirang katinuan.

“Oh fuck, I’m hitting it right, ’di ba? Ahhh… oh, fuck it. Answer me, bitch… natatamaan ko na, ’di ba?!” malalaswang bulong niya habang mas pinapabilis ang ritmo ng kaniyang paggalaw.

“Kuya, please… tigil na… ahhh! Aray, Kuya… ahhh… hmmmnnngghh… Kuya!” paulit-ulit kong daing, ngunit tila bingi siya sa aking mga pakiusap at mas lalo pang binilisan ang kaniyang marahas na pagbayo.

RON’S POV

Putang ina, halos mawalan ako ng isip nang maramdaman kong tuluyan nang bumaon ang buong kahabaan ko sa loob ni Jess. Sa aking mga nakaraang karanasan, palagi akong pinipigilan ng aking mga naging kasintahan na isagad ang aking pagkalalaki dahil sa takot sa aking laki. Ngunit si Jess, sa kabila ng kaniyang mga daing, ay tinatanggap ang bawat mabigat kong pagbaba. Sa bawat pagdiin ko, malinaw kong nararamdaman ang higpit ng kaniyang lagusan na tila ba sumusuko sa aking bigat.

“Gusto mo akong tumigil, ha?! Bakit hindi mo ako mapigilan ngayon?! Gusto mo ito, ’di ba?!” asik ko sabay baon nang mas malalim, na nagdulot ng sabay na ungol mula sa aming dalawa. “You filthy faggot… you just want my cock right there, right? Here, take it, you fucking bitch!”

Hindi ko na alam kung saan nagmumula ang mga malalaswang katagang lumalabas sa aking bibig, ngunit ang bawat salita ay tila nagdaragdag ng kakaibang lakas at dominasyon sa aking bawat galaw. Pakiramdam ko ay ako ang ganap na nagmamay-ari sa kaniyang katawan sa mga sandaling ito.

“Oh, fuck… ah, fuck you,” halinghing ko habang patuloy ang walang patid na pagpasok at paglabas ng aking ari sa kaniyang looban.

Ilang minuto pa ang lumipas at naramdaman ko ang pananakit ng aking mga binti dahil sa aming posisyon. Nang walang pasabi, binuhat ko ang kaniyang katawan upang paupuin siya sa kama at marahas siyang iniharap patalikod sa akin. Nang utusan ko siyang dumiin nang patuwad sa aking harapan, sumunod siya na tila isang walang buhay na sunod-sunuran. Nang bumuka ang kaniyang katawan, hindi na ako nag-atubili; mabilis kong isinaksak muli ang aking ari hanggang sa pinakamailalim na bahagi ng kaniyang lagusan.

JESS’S POV

Nang matanto ko ang susunod na nais gawin ni Kuya, hindi na ako nagdalawang-isip na sumunod. Nais ko na lamang matapos ang gabing ito kaya hinayaan ko na ang aking katawan na magpaubaya sa kaniyang mga utos. Nang iangat ko ang aking sarili patuwad sa kaniyang harapan, mabilis niyang isinagawa ang muling pagpasok—isang malalim at marahas na pagbaba na agad umabot sa aking kaibuturan.

Napaungol ako nang mahina, ngunit ang aking katawan ay unt-unti nang nandarama ng pamamanhid, bagamat ang matinding hapdi sa aking bukana ay nananatili pa rin. Walang anumang bahagi ng libog ang gumising sa akin sa buong proseso; ang tanging tumatakbo sa aking isipan ay ang hiling na sana ay matapos na ito at tuluyan na siyang umalis sa aking silid.

“Ahhh… Tang-ina, ang sikip pa rin! Bwisit kang hayop ka… ang init ng lagusan mo, parang hinihigop ang titi ko!” halinghing ni Kuya sa aking likuran, ngunit pinili ko na lamang manatiling tahimik.

“Hey, fucker… say that my cock is the best! Say it, you fucking bitch!” utos niya, ngunit hindi ko siya pinansin.

Ang aking buong pansin ay nakatuon lamang sa matinding sakit, hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang muling pagsabunot sa aking buhok upang pilitin akong sumagot habang mas binibilisan ang kaniyang pagbayo.

“Magsalita kang bakla ka! Gusto mo ang titi ko, ’di ba?! Sabihin mong gusto mo ito, hayop ka!” bulyaw niya habang patuloy ang kaniyang mabilis at walang awang pagkantot.

Isang tahimik na hikbi na lamang ang lumabas sa aking mga labi. Napakasakit isipin na ang taong matagal kong hinangaan dahil sa kaniyang mga magagandang katangian ay narito ngayon, binabalaraw ang aking katawan nang walang kahit kaunting habag.

Ilang sandali pa, mas lalo pang naging mabilis at mabigat ang bawat pagbaba ni Kuya.

“Ahhh, fuck… heto na… Saan mo gustong iputok ang katas ko, ha?!” daing niya, habang patuloy sa kaniyang marahas na pagkilos. “Ano, sumagot ka! Saan mo gustong iputok ito?!”

Nananatili akong tahimik sa kabila ng kaniyang galit. Humawak siya nang mahigpit sa aking mga balikat, itinutulak ang kaniyang buong bigat sa huling pagkakataon. Isang malalim at mahabang ungol ang kumawala sa kaniyang lalamunan, at kasabay niyon ang muling pagbuhos ng kaniyang mainit na likido sa pinakamailalim na bahagi ng aking lagusan.

Malinaw kong naramdaman ang bawat pagpulandit ng kaniyang katas sa aking looban, hanggang sa tuluyan na itong umapaw at umagos palabas dahil sa sobrang dami. Nadulas ang kaniyang ari habang unt-unti nang natatapos ang kaniyang mga huling paggalaw.

Hingal na hingal kaming kapwa bumagsak sa ibabaw ng kama, habang ang kaniyang mabigat na katawan ay nananatiling nakadagan sa aking likuran.

“Fuck,” ang huling salitang binitawan niya bago siya dahan-dahang gumulong sa aking tabi, habang ako ay nananatiling nakatalikod.

Naramdaman kong naroon pa rin ang kaniyang ari sa loob ko. Habang lumilipas ang mga minuto, unt-unti itong lumalambot ngunit hindi pa rin tuluyang kumakawala sa aking bukana. Nais ko mang bumangon upang linisin ang aking sarili, ang labis na pagod at hapo ay tuluyang umalipin sa aking katawan. Hindi ko na namalayan ang dahan-dahang pagsasara ng aking mga mata, hanggang sa tuluyan akong dinalaw ng antok sa tabi ng aking kuya.

Kinaumagahan, nagising ako dahil sa isang pamilyar na pag-init sa aking likuran. Nagkaroon ng panibagong lakas ang ari ni Kuya habang nananatili pa rin ito sa loob ng aking lagusan. Dahan-dahan ko itong hinila palabas, ngunit sa bawat pulgada ng pagkilos ay napapikit ako sa tindi ng hapdi at sakit na gumising sa aking bukana.

Nang tuluyan itong makawala, pinilit kong bumangon at umupo sa gilid ng kama, ngunit isang marahas na daing ang muling kumawala sa akin. Napakagrabeng sakit ang nararamdaman ko sa aking lagusan. Nang dahan-dahan kong lingunin ang ibabaw ng kutson sa aking likuran, tuluyan akong namutla sa aking nakita.

Chapter 12

Chapter 12 

Jess’s POV

Labis na lamang ang aking pagkagimbal nang mamalayang unti-unti nang humuhugot ng malay ang aking diwa mula sa malalim at madilim na pagkakahimbing. Doon, sa pagitan ng papasikat na araw at ng malamig na hangin sa loob ng silid, dahan-dahang nagbalik ang mga alaala ng nagdaang gabi. Isang matinding takot ang biglang lumukob sa buong katawan ko, tila ba bawat hibla ng aking balahibo ay nanindig sa hindi maipaliwanag na kilabot. Buong buhay ko, sa pinakamalalim na sulok ng aking mga panaginip, ay hindi ko kailanman naisip na darating ang araw na magagawa namin ni Kuya ang ganoong bagay.

Sa kabila ng takot, may isang bahagi ng aking isipan ang pilit na umuunawa sa kaniya. Marahil ay labis, sagad, at walang kapantay na talaga ang pagkamuhi niya sa akin para itulak siya sa ganoong uri ng kalupitan. Para bang ang bawat hapdi sa aking katawan ay kabayaran sa isang kasalanang hindi ko naman sinasadyang magawa sa kaniya.

Dahan-dahan kong ipinaling ang aking ulo upang pagmasdan ang kaniyang mukha. Natutulog pa rin siya—mapayapa, walang kibo, at malayong-malayo sa bersyon ng lalaking sumira sa akin kagabi. Sa ganoong anggulo, napakaamo ng kaniyang mga tampok. Walang bakas ng galit, walang bahid ng pagkamuhi na madalas kong makita sa kaniyang mga mata tuwing nakatingin siya sa akin kapag gising siya.

Aaminin ko, matagal ko nang pinapangarap si Kuya. Ngunit ang paghangang iyon ay nananatili lamang sa isang sulok ng aking puso bilang isang inosenteng pangarap—isang lihim na pagtingin na alam kong walang patutunguhan. Hindi ko siya pwedeng mahalin nang higit pa roon dahil sa mata ng lipunan, sa batas ng tao, at higit sa lahat, sa harapan ng Maykapal, kami ay magkapatid. Kahit pa alam naming pareho na walang isang patak ng dugo ang nag-uugnay sa aming dalawa, ang pangalang nakadikit sa aming pagkatao ang nagsisilbing rehas na hinding-hindi ko matatakasan.

Nagpakawala ako ng isang mabigat na buntong-hininga at nagpasyang bumangon. Subalit sa unang bahagyang pagkilos pa lamang ng aking mga binti, isang matalim at tila humahati sa katawan kong kirot ang biglang sumiklab mula sa aking pwerta. Napasinghap ako. Ang sakit ay napakatindi, gumagapang paitaas sa aking gulugod na tila ba binabali ang bawat buto ko, kaya naman hindi ko napigilang mapaluha. Agad kong itinakip ang dalawa kong kamay sa aking bibig upang pigilan ang anumang hikbi o ingay na pwedeng makagising sa lalaking natutulog sa aking tabi. Ayokong makita niya akong mahina; ayokong isipin niya na tuluyan na niya akong nawasak, kahit na ang totoo ay unti-unti na akong nagkakadurog-durog sa loob.

Pinilit kong ilatag ang aking mga paa sa malamig na sahig, subalit bawat bahagyang urong ay parang imposibleng gawin dahil sa tindi ng pinsalang tinamo ng aking katawan.

‘Pero kailangan mong pumasok, Jess,’ bulong ng isang bahagi ng aking isipan, pilit akong binubugaw ng obligasyon. ‘Umabsent ka na kahapon. Isipin mo na lang ang mga maiiwan mong aralin sa accountancy. Marami kayong quizzes at lectures ngayon, baka bumagsak ka pa.’

‘Ngunit kailangan ko ng pahinga,’ giit naman ng nanghihina kong katawan. ‘Hindi ko kaya. Kahit ang humakbang ay parang isang parusa.’

Nag-away ang aking isip at katawan, ngunit sa huli, ang takot na mapag-iwanan at ang pagnanais na takasan ang silid na iyon ang nagwagi. Pinilit kong tumayo, hawak ang gilid ng kama at dingding para sa suporta, habang ang bawat hakbang patungong banyo ay tila paglalakad sa ibabaw ng mga bubog.

Hindi ako makalagay sa aking upuan sa loob ng dyip. Kahit anong pilit kong ayos ng aking postura, ang bawat ugong at tagtag ng sasakyan sa kalsada ay naghahatid ng tila kuryenteng sakit sa aking ibabang katawan. Napapansin ko na nga ang pasulyap-sulyap ng ibang mga pasahero sa akin dahil sa tila hindi ako mapakali at panandaliang napapapikit tuwing dadaan sa lubak ang dyip. Kung alam lang nila ang totoong dahilan ng aking paghihirap, baka maawa sila sa akin—o kaya naman ay pandirihan ako.

Ngunit para naman akong hibang kung iisipin kong magsusumbong ako. Sino nga ba ang maniniwala sa akin? Sino ang maniniwalang ang sarili kong kuya ang gumawa nito? Sa huli, pinili ko na lamang iyuko ang aking ulo at tiisin ang bawat sandali ng biyahe.

Pagdating ko sa unibersidad, hindi pa rin nawawala ang matinding hirap sa aking bawat paghakbang. Pakiramdam ko ay may kung anong patalim na nakabaon sa aking katawan na kumikislot sa tuwing gagalaw ako. Pinilit kong maglakad nang tuwid, kinakagat ang aking labi upang hindi magpakita ng anumang senyales ng kahinaan sa mga nadadaanan kong estudyante. Sa paglipas ng ilang minuto, kahit papaano ay naitago ko ang aking pilay kaya naman nabawasan ang mga matang nakatingin sa akin.

Habang nakayukong naglalakad sa hallway patungo sa aking silid-aralan, bigla akong natigilan nang muntikan ko nang mabangga ang isang matangkad na pigura. Agad akong napaangat ng tingin upang humingi ng paumanhin, subalit sa sandaling magtagpo ang aming mga mata, tila ba huminto ang pag-ikot ng mundo.

Si Kent. Si Kent Michael Sandoval ang lalaking muntikan ko nang makasabay sa paglalakad.

Subalit sa halip na ang pamilyar niyang ngiti ang sumalubong sa akin, isang mabigat at nakabibinging katahimikan ang namagitan sa aming dalawa. Ang awkward. Sobrang bigat ng kapaligiran na tila ba may pader na biglang humarang sa gitna naming dalawa. Dahil ba ito sa nangyaring paghahalikan namin noong isang araw? Oo, tama. Siya ang unang humalik sa akin noon, at marahil ay hindi niya alam kung paano ako kakaharapin ngayon pagkatapos ng eksenang iyon.

Sabay kaming nag-iwas ng tingin, tila parehong napapaso sa presensya ng isa’t isa. Ngunit bago pa ako makapagsalita o makahingi ng paumanhin, muli siyang sumulyap sa akin—isang mabilis, malamig, at tila nagmamadaling tingin—bago tuluyang umiwas at mabilis na naglakad palayo, nilalagpasan ako nang walang kahit isang salita. Nagulat ako sa kaniyang naging reaksyon, ngunit agad ding pumasok sa aking isip na dapat ko naman talaga itong asahan. Ang iwasan niya ako ang pinakamadaling paraan para hindi na lumalim ang kung anong namamagitan sa amin. Dapat ay hindi na ako nasasaktan, ngunit may kung anong kirot sa aking dibdib ang sumabay sa sakit ng aking katawan.

Pumasok ako sa aking unang klase, subalit buong dalawang oras ng lecture ng aming propesor ay walang kahit isang salita ang pumasok sa aking kukote. Paano ako makakapag-focus kung ang bawat segundo ay ginugugol ko sa pagtitiis ng sakit habang nakaupo sa matigas na upuan? Idagdag pa rito ang walang tigil na pag-ikot ng aking mga iniisip tungkol kay Kent. Gusto ko siyang kausapin. Gusto kong marinig mula sa kaniya kung bakit niya ako hinalikan, kung ano ang ibig sabihin niyon para sa kaniya. Hanggang sa matapos ang klase, nanatiling blangko ang aking kuwaderno, at ang tanging dala ko ay ang lumalalang kirot sa aking katawan at bigat sa aking puso. Minabuti ko na lamang na mabilis na lumabas upang magtungo sa susunod kong subject.

Habang naglalakad sa nag-iinit na pathway ng campus, bigla kong naalala na magkaklase nga pala kami ni Kent sa susunod na asignatura. Isang bahagyang tuwa ang sumagi sa akin; sa wakas, kahit papaano ay magkakaroon ako ng pagkakataon na kausapin siya dahil madalas ay magkatabi kami ng upuan. Subalit nang makarating ako sa silid, parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Nandoon na siya, ngunit nasa pinakalikurang bahagi ng silid, malayo sa aming karaniwang pwesto. Nakatingin siya sa labas ng bintana at halatang sadyang lumipat doon upang hindi ako makatabi. Isang matinding pagkadismaya ang lumukob sa akin. Ano pa nga ba ang magagawa ko kung ang tao na mismo ang gumagawa ng paraan upang lumayo?

Ganoon din ang nangyari sa mga sumunod pang klase sa buong umaga. Sa tatlong magkakasunod na asignatura na dapat ay magkatabi kami, pinili niyang umupo sa pinakamalayong sulok na walang tao. Hindi niya ako nilapitan, at mas lalong hindi niya ako tinignan muli.

Sumapit ang lunch break, at doon ko na napagtanto na hindi ko na pwedeng palagpasin ang pagkakataong ito. Kailangan ko na siyang konfrontahin. Pagkatapos na pagkatapos magpalabas ng aming huling propesor, agad kong kinuha ang aking mga gamit at hinabol si Kent palabas ng silid. Kahit na sumisigaw na sa sakit ang aking katawan sa bawat mabilis na kilos, hindi ko iyon pinansin. Nakita ko ang kaniyang anino na pababa na ng building.

Napakabilis niyang maglakad. Nang makarating ako sa ikalawang palapag mula sa aming silid, natanaw ko na siyang naglalakad sa malawak na field ng unibersidad, dire-diretso ang hakbang patungo sa kaniyang dormitoryo. Sa kabila ng matinding init ng tanghali na tila sumasabay sa init ng aking pakiramdam, pinilit kong bilisan ang aking mga hakbang. Inisip ko na lamang na kapag nahabol ko siya at narinig ko ang kaniyang paliwanag, mawawala rin ang lahat ng pagod at sakit na nararamdaman ko ngayon.

Ngunit nagkamali ako.

Habang binabaybay ko ang gitna ng field, biglang umikot ang paligid. Ang sikat ng araw ay tila naging masyadong nakasisilaw, at unti-unting nandilim ang aking paningin. Pakiramdam ko ay biglang nawalan ng lakas ang aking mga tuhod.

“Kent…” mahina at gumaralgal kong tawag sa kaniyang pangalan, umaasang maririnig niya ako bago tuluyang mawalan ng liwanag ang aking mundo. Kasabay ng pagbagsak ng aking katawan sa malamig na semento ay ang tuluyang pagkawala ng aking malay-tao.

Kent’s POV

Grabe ang kahihiyan at lito na naramdaman ko nang magka-engkwentro kami ni Jess sa hallway kanina. Buong akala ko ay kaya ko na siyang harapin, na kaya ko nang panindigan ang ginawa kong paghalik sa kaniya noong nakaraan, ngunit nagkamali ako. Sa sandaling magtagpo ang aming mga mata sa tapat ng aming departamento, tila ba umurong ang aking dila at tuluyang nawala ang tapang ko sa katawan. Mas lalo pa akong nakaramdam ng pagka-ilang nang maiproseso ng utak ko na magkaklase pala kami sa tatlong magkakasunod na asignatura sa buong umagang iyon.

Kaya naman, dahil sa kawalan ng lakas ng loob na harapin ang mga tanong na alam kong ibabato niya sa akin, pinili ko ang pinakamadaling paraan: ang umiwas.

Sa bawat pagpasok ng propesor sa aming mga silid, kaagad kong pinipili ang mauupo sa pinakalikurang bahagi—sa mga pwestong madalas ay walang nakaupo at malayo sa kaniyang paningin. Alam kong napapansin niya ang tahasang paglayo kong ito. Nararamdaman ko ang kaniyang mga sulyap sa akin mula sa unahan, mga tinging puno ng pagtataka at sakit, na mas lalong nagpabigat sa aking budhi.

‘Duwag,’ bulong ko sa aking sarili. Isa akong malaking duwag sa pinaggagawa ko. Aaminin ko na dehado ako kapag nagkausap kaming dalawa dahil alam kong hihingan niya ako ng malinaw na paliwanag sa nangyari sa amin, at sa ngayon, maging ako ay hindi alam kung paano ipapaliwanag ang biglaang udyok ng aking damdamin. At ngayon, nadagdagan pa ang kasalanan ko dahil sa lantarang pag-iwas na ito.

Nang sumapit ang huling asignatura namin sa umaga, ramdam ko na ang tensyon. Batid kong hindi na matatapos ang araw na ito nang hindi niya ako nakakausap, kaya naman bago pa man tuluyang matapos ang lecture at magbigay ng huling hudyat ang aming propesor, mabilis ko nang inayos ang aking mga gamit. Wala pa sa alas-kwatro, ika nga, nang mabilis akong lumabas ng pintuan at kumaripas ng lakad pababa ng hagdan. Para akong si The Flash sa bilis ng aking mga hakbang, hindi ko na nga alam kung paano ko narating ang field sa loob ng ilang segundo, ngunit ang tanging nasa isip ko lang ay ang makalayo at makabalik agad sa aking dormitoryo upang makapag-isip-isip.

Habang naglalakad ako sa ilalim ng tirik na araw patungo sa labasan ng campus, bigla akong may narinig na pamilyar na boses na tumawag sa aking pangalan mula sa aking likuran. Nang maproseso ng aking utak kung kanino ang tinig na iyon, tila ba nagkaroon ng sariling pag-iisip ang aking mga paa—sa halip na lumingon ay mas lalo ko pang binilisan ang aking paglalakad. Ayokong makipag-usap ngayon. Hindi pa ako handa.

Subalit hindi pa ako nakakalayo nang biglang may sumigaw mula sa direksyong aking nanggaling.

“Hala! Tulungan niyo naman siya oh!” sigaw ng isang natatarantang babae.

Noong una ay binalak ko na lamang ipagpatuloy ang aking paglalakad at hayaan ang kung anuman ang nangyayari doon, subalit may kung anong pwersa sa aking dibdib ang pumigil sa akin. Isang mabigat na kutob ang nag-udyok sa akin na lumingon upang tignan kung bakit nagkakagulo ang mga estudyante. Sa aking paglingon, hinanap agad ng aking mga mata si Jess sa paligid ng pathway, ngunit nabigo ako. Wala siya roon. Inisip ko na lamang na baka guni-guni ko lamang ang kaniyang boses kanina kaya humakbang muli ako palayo nang may biglang magsalita sa pangkat ng mga nagkakagulong estudyante.

“Diba accountancy student siya? Hoy, tulungan niyo naman, kaklase natin ’to!” sigaw ng isang babae na tuluyang nagpatigil sa akin.

Tila ba may sariling buhay ang aking mga binti nang kusa itong humakbang pabalik, mabilis na tinutungo ang kumpol ng mga tao sa gitna ng field. Nang makipagsiksikan ako sa madla, nanlaki ang aking mga mata at tila tumigil ang pagtibok ng aking puso sa aking nakita.

Si Jess nga. Nakahandusay siya sa mainit na semento, walang malay, at putlang-putla.

“Jess? Jess!” Agad akong lumuhod sa kaniyang tabi at marahang tinapik ang kaniyang pisngi, sinusubukang gisingin ang kaniyang diwa. “Hoy, Jess, gumising ka! Naririnig mo ba ako?”

“Oy, kakilala mo ba siya, Kent?” tanong ng isa kong kaklase sa Calculus na kasama rin sa mga nakikiusisa.

“Oo, kaibigan ko siya,” mabilis kong tugon habang binuhat ko nang bahagya ang kaniyang ulo mula sa lupa.

“Mabuti pa bro, dalhin na natin siya sa clinic ng school,” mungkahi ng aking kakilala.

Tumango ako bilang pagsang-ayon at sa tulong niya ay maingat naming binuhat si Jess. Pinasan ko siya sa aking likod, mararamdaman ang kaniyang mabigat na paghinga malapit sa aking tainga, at agad akong kumaripas ng takbo patungo sa infirmary ng unibersidad. Habang naglalakad ako nang mabilis, napansin ko ang kakaibang pakiramdam mula sa katawan ni Jess. Ang kaniyang balat ay napakainit, tila ba inaapoy siya ng isang matinding lagnat. Isang matinding guilt ang biglang sumaksak sa aking puso. Napagtanto kong malamang ay mahaba at mabilis ang ginawa niyang paghabol sa akin sa ilalim ng initan kaya naman tuluyan nang bumigay ang kaniyang katawan.

Pagdating sa clinic ay agad kaming inasikaso ng duty nurse. Maingat ko siyang inihiga sa puting stretcher sa loob ng isa sa mga cubicles.

“Anong nangyari sa kaniya?” untag ng nurse habang inihahanda ang thermometer at stethoscope upang suriin si Jess.

“Bigla na lang po siyang nawalan ng malay sa field, at napansin ko pong napakainit niya. Inaapoy po siya ng lagnat,” paliwanag ko, habang ang aking mga mata ay hindi maalis sa maputlang mukha ng aking kaibigan.

Matapos suriin ang kaniyang vital signs at kunin ang kaniyang temperatura, lumarawan ang pag-aalala sa mukha ng nurse. “Kailangang madala agad ang pasyenteng ito sa ospital. Masyadong mataas ang lagnat niya, delikado kapag tumaas pa ito.”

“Sige po, ako na lang po ang magdadala sa kaniya,” mabilis kong tugon, at akma ko na namang bubuhatin si Jess ngunit mabilis akong pinigilan ng nurse sa pamamagitan ng paghawak sa aking braso.

“Hindi maaari, hijo. Kailangan muna nating ipagbigay-alam ito sa kaniyang mga magulang o kamag-anak bago natin siya ilabas ng campus. Standard procedure iyon,” giit ng nurse.

Sa narinig kong iyon, biglang nag-init ang aking ulo. Pakiramdam ko ay sumasabog ang aking pasensya. Nasa ganito na ngang kritikal na sitwasyon ang tao, naghihingalo na sa lagnat, tapos ay uunahin pa ang mga papeles at pormalidad? Pwede naman siyang dalhin agad sa pinakamalapit na pagamutan upang malapatan ng paunang lunas bago tawagan ang kaniyang pamilya.

“Mawalang-galang na po, nurse, pero mas importante pa ba ang procedure na ’yan kaysa sa kalagayan ng kaibigan ko ngayon?” medyo mataas at may halong galit kong sabi. Hindi ko na napigilan ang aking iritasyon dahil tila wala siyang pakiramdam sa emergency ng sitwasyon. “Dapat nga po ay nilapatan niyo na siya ng paunang gamot dito pa lang!”

“Hijo, walang malay ang pasyente,” mahinahong tugon ng nurse, bagamat may awtoridad sa kaniyang boses na bahagyang nagpatahimik sa aking galit. “Kailangan siya ng mas masusing pagsusuri mula sa mga doktor sa ospital, kaya nga natin siya ipapadala roon. Hindi sapat ang pasilidad ng clinic para sa ganito kataas na lagnat.”

Naramdaman ko ang hiya sa aking maling asal at mabilis na paghuhusga. Napayuko ako sandali bago muling tumingin sa kaniya. “Pasensya na po, nurse… Nag-aalala lang talaga ako sa kaibigan ko. Kung maaari po, hayaan niyo na akong magdala sa kaniya roon para mas mabilis.”

Tinitigan ako ng nurse ng ilang saglit bago bumuntong-hininga. “O sige, pero wala ka na bang mga natitirang klase ngayon?”

Ang tanong na iyon ay muling naghatid ng bahagyang iritasyon sa akin, ngunit pinili ko na lamang itong palagpasin. “Wala na po,” pagsisinungaling ko, kahit na alam kong may isa pa akong klase sa hapon. Wala na akong pakialam sa aking attendance; ang mahalaga ngayon ay ang kaligtasan ni Jess.

Muli kong binuhat si Jess, binuhat siya sa aking mga bisig, at mabilis na lumabas ng clinic. Wala na akong pakialam sa mga sulyap at bulung-bulungan ng mga estudyanteng nakakakita sa amin sa hallway at sa gate ng unibersidad. Ang tanging layunin ko lang sa mga sandaling iyon ay ang marating ang pinakamalapit na ospital sa lalong madaling panahon.

Nang makarating kami sa emergency room ng pinakamalapit na pagamutan, agad kaming rumesponde ang mga medical staff. Tinanong nila ako kung ano ang nangyari, at mabilis ko namang isinalaysay ang kaniyang biglaang pagkahimatay sa field at ang mataas nitong lagnat. Nakiusap ako na suriin at gamutin siya agad, at laking pasasalamat ko nang agad silang kumilos upang lagyan siya ng swero at bigyan ng paunang lunas.

Bahagyang kumalma ang aking nagwawalang dibdib nang makita kong nasa ilalim na siya ng pangangalaga ng mga doktor. Nilabas ko ang aking cellphone mula sa bulsa upang tawagan ang kaniyang Mommy, subalit ilang beses man itong mag-ring ay walang sumasagot sa kabilang linya. Walang magawa, nag-iwan na lamang ako ng isang maikling text message na nagpapaliwanag kung nasaan kami ngayon. Matapos iyon, naupo ako sa isa sa mga bakanteng upuan sa labas ng emergency room, hawak ang aking ulo, habang naghihintay sa paglabas ng doktor na sumuri kay Jess.

Pagkalipas ng ilang mahabang minuto na tila tumagal ng isang taon, bumukas ang pinto ng ER at lumabas ang isang doktor na nakasoot ng puting amerikana. Agad akong tumayo at lumapit sa kaniya.

“Dok, kumusta na po si Jess? Ayos na po ba siya?” sunod-sunod kong tanong, bakas ang labis na kaba sa aking boses.

Humarap sa akin ang doktor, may seryoso at tila nag-aalalang ekspresyon sa kaniyang mga mata. “Kailangan pa natin siyang isailalim sa ilang mga karagdagang pagsusuri upang matiyak kung may pinsala ba sa kaniyang mga internal organs.”

Napakunot ang aking noo sa narinig. Isang malaking pagtataka at gulat ang lumukob sa aking isipan. “Bakit po, Dok? A-anong ibig ninyong sabihin? Hindi po ba lagnat at pagkapagod lang ang dahilan ng pagkahimatay niya?”

Tumingin nang diretso ang doktor sa akin, tila sinusuri kung ano ang aking magiging reaksyon sa susunod niyang sasabihin. “May nakita kaming bahid ng dugo sa likurang bahagi ng kaniyang pantalon nang hubarin ito para sa pagsusuri. At nang mas tignan namin nang malapitan, may mga senyales na may kung anong bagay o pwersa ang bumuwal o pumasok sa kaniyang anal passage. May alam ka ba sa kung anong nangyari sa kaniya nitong mga nakaraang araw?”

Tila ba gumuho ang semento sa aking kinatatayuan sa narinig kong pahayag. Walang salitang lumabas sa aking bibig; ang tanging nagawa ko na lamang ay ang marahang umiling bilang pagtanggi, habang ang aking buong katawan ay binalot ng isang napakatinding kaba at panginginig.

Napakalakas ng tibok ng aking puso na tila ba bibigay ang aking dibdib. Kaya naman pala ganoon na lamang ang kaniyang lagnat, kaya naman pala hirap na hirap siyang kumilos kanina nang magka-salubong kami. Ngunit ang malaking katanungan na nagpapatakbo ng lamig sa aking mga ugat ay: Bakit? Sino ang may gawa nito sa kaniya, at anong uri ng demonyo ang gagawa ng ganoong kalupitan kay Jess?

Chapter 13

Chapter 13

Jess’s POV

Kahit mabigat ang aking pakiramdam at labis na pagod ang ininda ng aking katawan, pinilit kong idilat ang aking mga mata. Ang unang sumalubong sa akin ay ang banyaga at malawak na puting kisame, kasunod ng nakasisilaw na liwanag na nagmumula sa fluorescent lamp sa itaas. Ipinaling ko ang aking ulo nang dahan-dahan, doon ko napansin ang manipis na tubo ng dextrose na nakakabit sa likod ng aking palad. Sa pag-ikot ng aking paningin sa kabuoan ng silid, doon ko tuluyang napagtanto na nasa loob ako ng isang pampublikong ward sa ospital. Naririnig ko ang mahihinang hilik at ungol ng ibang mga pasyente, maging ang mga bantay na nakasandal at natutulog sa mga monobloc chairs sa tabi ng mga kama. Pinasadahan ko ng tingin ang katabing bintana at nakita kong nababalot na ng ganap na dilim ang labas.

“Anong oras na ba?” mahina, gumaralgal, at halos pabulong kong tanong sa aking sarili.

“Ahhh…” Isang matalim na daing ang biglang kumawala sa aking mga labi nang subukan kong iusod ang aking katawan paitaas upang sumandal man lang sa malamig na metal na headboard ng kama. Ang bahagyang pag-upo ko ay nagdulot ng isang grabeng kirot sa aking ibabang katawan—isang paalala ng malupit na sinapit ko na tila ba sariwa pa rin ang sugat.

“Teka, Jess, huwag ka munang umupo.” I sang pamilyar at baritonong bose ang biglang pumutol sa aking pagpupumilit. Nang lingunin ko ang pinagmulan niyon, labis na lamang ang aking pagkagulat nang makita ko ang kaniyang mukha.

Si Kent.

Agad siyang tumayo mula sa kaniyang pagkakaupo sa tabi ng aking kama at maingat akong inalalayan na humiga muli, habang dahan-dahang inaayos ang pagkakaunan ko upang maging komportable ako. Nakikita ko sa kaniyang mga mata ang labis na pag-aalala, mga linyang dulot ng puyat, at ang tila walang tulog na mukha. Sa kabila ng hapdi ng aking katawan, hindi ko maipaliwanag ang biglaang ligaya at init na gumapang sa aking dibdib sa ipinapakita niyang pag-aaruga sa akin. Napansin ko ang kaniyang medyo singkit at namamagang mga mata na halatang kakagising lang mula sa maikling pagkakaidlip. Nakatutuwang isipin dahil ganito pala ang hitsura niya kapag bagong gising—gulo-gulo ang buhok at tila bata na nawawala. Ang cute niya tignan; napakacute ng best friend ko.

Bago ko pa mapigilan ang aking sarili sa pagtitig, bigla niyang itinampal ang likod ng kaniyang palad sa aking noo, pababa sa aking leeg, sinusuri ang aking temperatura.

“Medyo mainit ka pa rin,” wika niya, habang ibinababa ang kaniyang kamay. “Kumain ka muna bago mo inumin itong gamot mo. Ito, binilhan kita sa labas ng makakain… Pasensya ka na kung ito lang ang nakayanang bilhin ng badyet natin ngayon, Jess.” Seryoso ngunit puno ng lambing ang kaniyang tinig.

Isang mahinang tango lamang ang naitugon ko sa kaniya. Bukod sa wala pa akong sapat na lakas para maglabas ng mahabang pangungusap, may isang bahagi ng aking loob ang biglang nakaramdam ng matinding pagka-ilang. Ang distansyang pilit kong inilalagay sa pagitan naming dalawa dahil sa nagdaang paghalik niya ay tila natunaw dahil sa kaniyang presensya ngayon.

“Susubuan na lang kita para hindi ka na mahirapang kumilos,” wika niya nang mapansin ang aking pag-aalinlangan. Muli akong tumango, hinahayaan ang kaniyang mga kamay na mag-asikaso sa akin.

Matapos ang bawat subo na sinabayan ko ng pilit na paglunok dahil sa tuyo kong lalamunan, maingat niyang iniligpit ang mga pinagkainan at kinuha ang ilang pirasong tableta na nasa ibabaw ng side table. Inabot niya sa akin ang mga iyon kasabay ng isang basong tubig. Hindi ko alam kung para saan ang mga gamot na iyon, ngunit ayon sa kaniya, iyon ang mariing ibinilin ng doktor na sumuri sa akin upang mapababa ang aking lagnat at maibsan ang impeksyon o pamamaga.

Kasunod ng pag-inom ko ng gamot ay ang muling pagbabalik ng isang mabigat na katahimikan sa pagitan naming dalawa. Bakas sa kaniyang mga galaw ang pagka-ilang, tila ba may malaking elepante sa loob ng kwarto na pareho naming iniilagan. Dahil hindi ko na kaya ang nakabibinging katahimikan, ako na ang kusang bumasag dito.

“Anong oras na pala?” ang unang tanong ko, pilit na ibinabalik ang normal na tono ng aming pagkakaibigan.

“Halos mag-aalas-dos na ng madaling araw,” tugon niya habang nakatingin nang diretso at malalim sa aking mga mata.

Dahil sa talim ng kaniyang titig, agad akong nag-iwas ng tingin at itinuon na lamang ang aking pansin sa unti-unting pagpatak ng likido mula sa dextrose na nakasaksak sa aking ugat.

“Ano… ano bang nangyari sa akin, Kent?” dagdag kong tanong, kahit na sa loob-loob ko ay alam ko ang sagot. Nais ko lamang malaman kung gaano karami ang alam niya.

Naramdaman ko ang pagbabago ng hangin sa paligid nang marinig ko ang kaniyang malalim na pagbuntong-hininga. Nang muli ko siyang tignan, mas lalong sumeryoso ang kaniyang mukha. “Ang tamang tanong, Jess… Anong nangyari sa’yo bago kita nahanap sa field? Sino… sino ang may gawa sa’yo niyan?”

Ang kaniyang diritshang tanong ay naghatid ng isang matinding kidlat ng takot sa aking puso. Pakiramdam ko ay biglang napatid ang aking paghinga. Paano niya nalaman? Gaano katindi ang pinsalang nakita ng mga doktor upang itanong niya ito sa akin? Hindi ko alam kung paano siya sasagutin nang hindi lumalabas ang katotohanan, ngunit sa sandaling iyon, alam kong mayroon lamang akong isang natitirang baraha: ang magpatay-malisya.

“H-hindi ko alam ang sinasabi mo,” pagkakaila ko, pilit na pinatatatag ang aking gumaralgal na boses. “Ang natatandaan ko lang, hinahabol kita sa field para kausapin… tapos dahil sa sobrang init at pagod, bigla na lang nagdilim ang paningin ko at nawalan ako ng malay.”

Mas lalong nagtagpo ang mga makakapal na kilay ni Kent sa aking naging tugon. Ang kaniyang mga mata ay nanatiling mapanuri, isang patunay na hindi niya kinagat ang aking mababaw na palusot.

“Sabi ng doktor sa akin kanina matapos ka niyang suriin, may nangyari sa’yo, Jess. Something penetrated your anal passage. May mga sugat at pasa ka roon na hindi pwedeng makuha sa simpleng pagod o pagkahimatay.” Lumapit siya nang bahagya sa akin, ang kaniyang tinig ay bumaba ngunit puno ng mariing determinasyon. “ Jess, pakiusap, magtapat ka sa akin. Sinong may gawa sa’yo niyan? Sabihin mo sa akin para managot ang hayop na gumawa sa’yo ng pambababoy na ito.“

Napaiwas muli ako ng tingin, sa pagkakataong ito ay dahil sa matinding hiya at dumi na aking nararamdaman sa aking sarili. Hindi ko kayang tignan ang kaniyang mga mata na noon ay puno ng hustisya. Isa sa mga katangiang labis kong hinahangaan kay Kent ay ang pagiging straightforward niya—hindi siya paligoy-ligoy kung magsalita at mabilis niyang nababasa ang aking mga ikinikilos. Kuha niya ang bawat galaw ko, at alam kong alam niyang nagsisinungaling ako.

Kakatwa kung iisipin; kaninang umaga lamang sa campus ay halos takbuhan niya ako at iwasan, ngunit ngayon ay narito siya, inaako ang bigat ng aking kalagayan. Subalit sa kabila ng kaniyang malasakit, isang mas malaking takot ang sumasakal sa akin. Ano ang mangyayari kung malaman ng lahat ang totoong ginawa sa akin ni Kuya Ron? Gusto kong sumbatan at saktan ang aking sarili kung bakit ako nagpatianod, kung bakit hinayaan kong umabot sa ganoong sitwasyon ang lahat. Ang matinding pagsisisi ay tila lason na unt-unting pumapatay sa akin sa loob.

Alam kong mali ang manahimik, at alam kong labis na akong nakaabala sa ibang tao, lalo na kay Kent. Si Kent ay hindi lamang isang matalik na kaibigan; para na siyang tunay na kapatid at naging matibay kong kasangga noong mga panahong tinalikuran ako ng sarili kong pamilya. Siya ang umintindi sa akin. Ngunit paano ko sasabihin sa kaniya na ang mismong lalaking itinuturing kong kuya sa bahay ang siyang sumira sa akin? Paano ko ipapaliwanag na lasing si Kuya at nadala lamang ng impluwensya ng alak at ng kaniyang matinding selos o galit? Kung malalaman ito ni Mommy, paniguradong kamumuhian niya si Kuya Ron hanggang sa kaniyang huling hininga, at ayokong mangyari iyon. Ako ang pilit na nag-uugnay sa kanilang dalawa upang maging maayos ang aming pamilya, at kung puputok ang katotohanang ito, tuluyan nang madudurog ang tahanang pinapangarap ko.

“Sige, kung hindi mo pa kayang sabihin ngayon, hayaan mo muna nating lumipas ang gabi. Paggising mo bukas, aalalahanin natin ang mga detalye para maireport natin ito sa mga pulis—”

“Huwag na, Kent,” mabilis kong pinutol ang kaniyang sasabihin. Ang aking boses ay nagtaglay ng isang pinal na tono na nagpatigil sa kaniya. Muling nagsalubong ang kaniyang mga kilay. “Ang mahalaga naman ay buhay ako ngayon… walang masamang nangyari sa akin na hindi kayang gamutin ng mga tableta na ’yan.”

“Anong walang masamang nangyari?” bakas ang frustration sa kaniyang tinig. Subalit bago pa siya tuluyang magalit, bigla siyang natigilan at tumitig sa akin nang may panibagong hinala. “Kilala ko ba… kilala ko ba kung sinong may gawa sa’yo nito, Jess?”

Parang huminto ang tibok ng aking puso sa kaniyang biglaang hula. Kilala ko ang katalinuhan ni Kent, ngunit hindi ko akalain na sa isang iglap ay matutumbok niya ang pinakakatatakutan kong anggulo. Tama ang kaniyang unang hinala—na ang taong gumawa nito sa akin ay hindi isang estranghero, kundi isang taong pamilyar sa aming dalawa.

Mabilis akong umiling upang itanggi ang kaniyang hinala. “Hindi. Hindi mo siya kilala,” pagsisinungaling ko, bago tuluyang tumalikod sa kaniya at ipinikit ang aking mga mata bilang hudyat na hindi ko na nais pang magsalita kahit anong pilit o pangungulit ang kaniyang gawin. Sa huli, narinig ko ang kaniyang malalim na buntong-hininga; napagod din siya sa aking katigasan ng ulo at hinayaan na lamang akong magpahinga muli.

Kinaumagahan, nagising ako sa banayad na tunog ng mga plastic at zipper. Pagmulat ng aking mga mata, nakita ko si Kent na abala sa pag-aayos ng kaniyang mga dinalang gamit sa loob ng backpack. Nang mahuli niya akong nakatingin sa kaniya, agad siyang napatigil sa kaniyang ginagawa at mabilis na lumapit sa gilid ng aking higaan.

“Kamusta na ang pakiramdam mo?” tanong niya habang sinusuri ang aking mukha.

“Medyo… mabuti naman na ang lagay ko,” sagot ko, pinipiling huwag tumingin nang diretso sa kaniyang mga mata dahil sa matinding konsensya na dulot ng aking mga kasinungalingan kagabi.

“Aalis na pala muna ako…” simula niya, na naging dahilan upang mapalingon ako sa kaniya nang may halong pag-aalala. Nang makita niya ang biglaang reaksyon ng aking mukha, isang banayad na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. “…pero babalik din ako agad, huwag kang mag-alala. Pupunta lang muna ako sa bahay ninyo dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin sinasagot ng mommy mo ang mga tawag at text ko. Ayoko namang ako ang magbayad ng lahat ng bill mo rito sa ospital, baka maubos ang baon ko,” biro niya, na naglalayong pagaanin ang seryosong atmospera.

Napasulyap ako sa kaniya at napataas ang aking kilay. “Sira… May pera naman ako sa pitaka ko. At tsaka, huwag ka nang pumunta sa bahay namin. Ayoko nang maabala pa si Mommy tungkol dito.”

Iyon ang aking palusot, ngunit ang totoong dahilan ay ang matinding takot na baka naroon si Kuya Ron sa bahay. Alam kong hindi pa nakakalimutan ni Kuya ang eksena ng paghalik sa akin ni Kent sa tapat ng gate. Kaya nga ako sinapit ng ganitong trahedya—dahil sa matinding duda ni Kuya sa aking oryentasyon at kasarian. Natatakot ako na kung magkakaharap silang dalawa sa loob ng aming teritoryo, baka kung ano pa ang magawa ni Kuya kay Kent. Mas mabuting ilayo ko si Kent sa panganib na dala ng aking pamilya.

“Umuwi ka na lang muna sa dormitoryo mo,” dagdag ko, ibinabalik ang usapan sa kaniya. “Baka mabalitaan ko na lang na na-kick out ka na riyan ng Adviser ninyo dahil hindi ka na naman nagpaalam na umalis ka sa gitna ng linggo.” May kaunting pait at tampo ang aking salita, isang pag-alala sa kaniyang biglaang pagkawala noong nakaraang araw nang walang pasabi.

Nang marinig niya ang aking salita, mas lalong lumawak ang kaniyang ngiti, na nagdulot ng biglaang init sa aking mga pisngi. “Huwag kang mag-alala, magpapaalam na ako nang maayos sa kaniya sa susunod.”

Dahil sa kaniyang sagot at sa paraan ng kaniyang pagtitig, pakiramdam ko ay nag-init ang aking mukha na tila ba kulay mansanas na ang aking mga pisngi sa mga pinagsasabi namin. Bago pa tuluyang lumala ang aking hiya, minabuti ko na lamang siyang itaboy nang tuluyan.

“May mga klase ka pa ngayon, di ba? Sige na, lumakad ka na baka mahuli ka pa sa unang subject mo. Ayos na ako rito, kaya ko na ang sarili ko.”

“O sige, aalis na ako,” sagot niya habang isinusukbit ang bag sa kaniyang balikat. “Tatawag na lang muna ako ng nurse para macheck ang dextrose mo, at sasabihan ko na rin si Doc na gising ka na. Dapat nga pala kaninang madaling araw ka pa niya ititignan para sa rounds, kaso nakita niyang mahimbing ang tulog mo kaya ipinagpaliban muna.”

Matapos ang kaniyang mga habilin, tuluyan nang lumabas si Kent ng ward. Ilang sandali pa ang lumipas nang pumasok ang isang may-edad nang doktor na may hawak na clipboard. Sa kaniyang paglapit, naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso; natatakot ako na baka kagaya ni Kent ay magtatanong din ito nang paulit-ulit tungkol sa totoong dahilan ng aking mga sugat at lagnat. Nais ko mang mag-imbento ng panibagong palusot sa aking isip, huli na ang lahat dahil nakatayo na ito sa tapat ng aking kama.

“Kamusta na ang lagay mo, hijo? May masakit pa ba sa’yo?” ang bungad ng doktor habang inaayos ang kaniyang salamin.

Mabilis akong umiling, pinipilit na magmukhang maayos ang aking kalagayan kahit na may kaunting kirot pa rin sa aking bawat paghinga. Subalit sa talas ng kaniyang karanasan bilang mediko, alam kong hindi ko siya basta-basta madadaya.

“Huwag kang mahiya sa akin, hijo,” malumanay ngunit seryoso niyang pahayag. “Dapat mong sabihin sa akin ang totoong nangyari upang malaman namin ang tamang gamot at lunas para sa mabilis mong paggaling. Batay sa mga pasa at pinsala sa iyong katawan, alam nating hindi ito isang simpleng aksidente. So, ngayon, maaari mo na bang sabihin ang katotohanan?”

Huminga ako ng malalim at tumingin sa kaniyang mga mata. Alam kong alam na niya ang medikal na aspeto, kaya naman pinili kong maglahad ng isang kuwento—isang kuwentong malayo sa totoong nangyari ngunit sapat na upang pagtakpan ang aking pamilya. Sinabi ko sa kaniya na sumubok akong sumali sa isang fraternity o gang sa labas ng unibersidad, at hindi ko inakala na ganoong uri ng pagpapahirap at pambababoy ang gagawin nila sa akin bilang bahagi ng initiation. Sa aking palagay, ang kuwentong iyon tungkol sa hazing ay sapat na upang bigyang-matuwid ang mga pasa at pinsalang natamo ng aking katawan, at tila naman nakumbinsi ko ang doktor sa naging tugon na ito.

“Pakiusap po, Dok…” pagmamakaawa ko, hinahawakan ang gilid ng kaniyang puting amerikana. “Huwag niyo na lamang po itong sabihin sa kahit na sino, lalo na sa aking mga magulang. Kung maaari po, kapag nagtanong sila, sabihin niyo na lamang na over fatigue at dehydration ang dahilan. Working student po kasi ako at may dalawang trabahong pinagsasabay, kaya madali nilang paniniwalaan iyon. Ayoko na pong lumaki pa ang gulo.”

Tinitigan ako ng doktor ng ilang sandali, may halong habag at pag-aalala ang kaniyang mukha. “Ganoon ba? Sige, kung iyan ang pakiusap mo, igagalang ko ang iyong privacy. Ngunit sa susunod, hijo, mag-ingat ka sa mga sinasamahan mong grupo. Ang mga ganyang uri ng gawain ay maaaring magdulot ng pinsala na maaari mong ikamatay.”

Ang salitang ‘ikamatay’ ay nagdulot ng isang matinding kilabot sa aking buong pagkatao. Pakiramdam ko ay biglang nanlamig ang aking mga kamay. Takot ako sa kamatayan; ayaw ko pang mawala sa mundong ito nang wala man lang akong napatutunayan sa aking buhay, nang hindi ko man lang nararanasan ang tunay na kaligayahan na malayo sa takot at sakit.

“Salamat po…” ang tanging naitugon ko na lamang sa kaniya. Masakit sa aking kalooban ang magsinungaling; sa buong buhay ko ay hindi ko kailanman naging ugali ang magbuhid ng kuwento dahil may takot ako sa karma at sa batas ng Maykapal. Ngunit sa pagkakataong ito, ang kasinungalingan ang tanging kalasag ko upang protektahan ang mga taong nakapaligid sa akin.

Akma nang tatalikod ang doktor upang iwan ako nang biglang bumukas ang pinto ng ward at isang pamilyar na boses ang sumigaw sa aking pangalan.

“Jesson! Anak!”

Si Mommy. Patakbo siyang lumapit sa aking higaan, bakas ang labis na takot at pag-aalala sa kaniyang mukha, at agad akong niyakap nang napakahigpit. Niyakap ko rin siya pabalik, nilalanghap ang kaniyang pamilyar na pabango na nagbigay sa akin ng kaunting lakas, bago ako dahan-dahang humiwalay sa kaniya.

“Pumunta ba si Kent sa bahay, Mom?” ang agad kong tanong upang kumpirmahin ang aking hinala.

Tumango si Mommy habang pinapahid ang luha na nagsisimulang pumatak mula sa kaniyang mga mata. “Oo, anak… Pumunta siya roon kaya nalaman ko ang nangyari sa’yo. Diyos ko, Jesson, ano ba kasing nangyari sa’yo at nagkaganito ka?” ang kaniyang nag-aalalang untag habang bumabaling sa doktor na nasa tabi ko pa pala.

“Over fatigue at matinding dehydration po, misis,” mabilis na pagsingit ng doktor, tinutupad ang kaniyang pangako sa akin kanina.

“Ganoon po ba, Dok? Bakit naman po umabot sa ganyan ang anak ko?” tanong ni Mommy, ang tinig ay puno ng bigat ng isang ina na nasasaktan para sa kaniyang anak.

“Masyadong napagod ang kaniyang katawan, marahil ay dahil sa sabay-sabay na obligasyon sa pag-aaral at trabaho. Ang pinakamainam po nating gawin ngayon ay bigyan siya ng sapat na panahon upang makapagpahinga at makabawi ng lakas. Sige po, maiwan ko muna kayo upang asikasuhin ang iba pang mga pasyente,” wika ng doktor bago tuluyang naglakad palayo matapos itong tanguan ni Mommy bilang pasasalamat.

Agad na bumaling sa akin si Mommy at nagsimulang magtanong tungkol sa aking kalagayan. Inulit ko sa kaniya ang parehong kasinungalingan—ang kuwento tungkol sa labis na pagtatrabaho at pagpapakapagod sa aking mga subjects sa accountancy. Pakiramdam ko ay dinudurog ang aking puso habang tinitignan ang kaniyang mga matang puno ng pagmamahal; sa lahat ng kabutihang ipinapakita sa akin ni Mommy, ang pagsisinungaling sa kaniya ang pinakahuling bagay na nais kong gawin. Hindi niya nararapat na makatanggap ng panloloko mula sa akin, subalit kailangan kong gawin ito upang hindi magunaw ang kaniyang mundo kung malalaman niya ang katotohanan tungkol kay Kuya Ron.

“Bakit ba kasi kumuha ka pa ng panibagong trabaho, Jesson?” ang pangaral ni Mommy habang hinahawakan ang aking dalawang kamay. “Iyan ba ang dahilan kung bakit madaling-araw ka na kung umuwi noong nakaraang gabi? Naku, anak, mag-resign ka na sa trabahong iyan pagkalabas mo rito. Pinag-alala mo ako nang husto. Tignan mo nga ang sarili mo ngayon sa salamin… nangangayayat ka na nang ganyan. Anak, pakiusap naman, sundin mo ang payo ni Mommy. Ayaw ko namang may masabi ang Daddy mo kapag nagkita kami doon sa itaas… na hindi kita naalagaan nang maayos dito.”

Ang kaniyang mga salita tungkol sa aking yumaong ama ay naghatid ng isang matinding kirot sa aking dibdib. Sa totoo lang, nais kong sumigaw at sabihin ang totoong dahilan ng aking pagkasira, ngunit pinili kong lunukin ang lahat ng luha. Mas mabuti nang isipin nila na pagod lamang ito kaysa ang mabuhay kami sa ilalim ng isang katotohanang wawasak sa aming tahanan.

Tatlong mahabang araw ang aking ginugol sa loob ng ospital bago tuluyang pinayagan ng doktor na makauwi. At ngayon, kasalukuyan naming binabaybay ang kahabaan ng kalsada patungo sa aming bahay. Lulan kami ng kotse na pinatatakbo ng aking tiyuhin, habang tahimik lamang kaming magkatabi ni Mommy sa likurang upuan. Napansin ko ang malalim na pag-iisip ni Mommy habang nakatingin sa labas ng bintana; kahit na hindi siya nagsasalita, batid kong may kung anong mabigat na pasanin ang kaniyang dinadala nitong mga nagdaang araw.

Pagkarating namin sa bahay, agad akong umakyat patungo sa ikalawang palapag upang makapagpahinga sa aking sariling silid. Sumunod sa akin si Mommy habang dala ang ilang piraso ng aking mga gamit at damit mula sa ospital. Subalit sa kalagitnaan ng hagdan, bigla kong naalala ang isang krusyal na detalye na nagpabilis sa tibok ng aking puso: hindi ko pa pala nalilinis ang aking kwarto bago ako dinala sa ospital.

Noong iwan ko ang silid na iyon noong umaga ng aking pagbagsak, tulog pa si Kuya Ron. Ang natatandaan ko lang ay ang gulo-gulong kama, ang amoy ng alak, at ang mga posibleng ebidensya ng nangyaring kalupitan sa akin noong gabing iyon. Kinabahan ako nang husto sa isiping baka may madatnan si Mommy doon na maglalantad sa aking lihim. Bago pa man niya tuluyang mabuksan ang pinto, mabilis ko siyang pinatigil at kinuha ang mga bag mula sa kaniyang kamay.

“Ako na po rito, Mom,” wika ko, pilit na ngumingiti upang hindi halata ang aking takot. “Magpahinga na rin po kayo sa kwarto ninyo, alam kong napagod kayo sa pag-aalaga sa akin sa ospital. Ako naman ay hihiga muna sandali upang makabawi ng lakas.”

Tinitigan ako ni Mommy ng ilang saglit bago sumilay ang isang banayad na ngiti sa kaniyang mga labi. “Ah, o sige, Jesson… Mauna na ako sa kwarto ko, ha? Kung may kailangan ka, tawagin mo lang ako.” Matapos magwika ay agad na siyang naglakad patungo sa kaniyang sariling silid sa kabilang dulo ng hallway.

Nang makalayo siya, mabilis akong pumasok sa loob ng aking kwarto at agad na isinara ang pinto, sabay pinihit ang lock nito. Nagpakawala ako ng isang napakalalim na buntong-hininga habang nakasandal ang aking likod sa kahoy na pinto. Kinakabahan kong hinarap ang direksyon ng aking kama, inihahanda ang aking sarili sa mga alaala ng gabing iyon na muling dadagsa sa aking isipan sa sandaling makita ko ang gulo-gulong higaan.

Subalit nang tuluyan kong matignan ang aking kama, natigilan ako sa matinding gulat.

Maayos ang lahat. Ang bawat sulok ng kama ay nakatiklop nang perpekto, at ang bedsheet pati na rin ang aking makapal na comforter ay maayos na nakalatag—tila ba bago itong laba at napalitan. Walang kahit isang bakas ng gulo, walang amoy ng alak, at walang anumang ebidensya ng nagdaang krimen.

Dahan-dahan akong lumapit sa gilid ng kama upang hawiin ang comforter, tinitignan kung pinalitan nga ba ang sapin nito. Nang iangat ko ang tela, wala akong nakitang kahit isang bahid ng dumi o patak ng dugo. Napalunok ako ng matindi habang ang aking buong katawan ay unt-unting binalot ng isang napakalamig na pakiramdam.

Sino ang nag-ayos nito? Kung si Mommy ang may gawa nito noong mga araw na nasa ospital ako, ibig sabihin ay nakita niya ang dating hitsura ng kwartong ito bago niya ito nilinis. Ang isiping baka alam na niya ang katotohanan, o kaya naman ay may hinala na siya sa kung anong karumal-dumal na bagay ang nangyari sa loob ng silid na ito, ay nagdulot sa akin ng isang panibago at mas matinding takot na tila ba unti-unting pumapatay sa aking pag-asa.

Chapter 14

Chapter 14

Ron’s POV

Pinilit ko ang sarili kong magkulong sa loob ng sarili kong kwarto matapos magising sa isang hindi pamilyar na higaan. Ilang oras na ang lumipas mula nang bumalik ako sa sarili kong silid, ngunit hindi ko pa rin mapigilang sariwain ang bawat detalye ng naganap sa kwartong iyon, habang unti-unting kinakain ako ng matinding pag-uusig ng aking konsensya.

Hindi ko mawari kung anong klaseng demonyo ang sumapi sa akin para magawa ang ganoong karumal-dumal na bagay. Kahit alam kong lasing ako at wala sa tamang wisyo dahil sa bagsik ng alak, detalyado at tila nakaukit na sa aking alaala ang bawat galaw, ang bawat hiyaw, at ang bawat marahas na tagpo.

Ngunit ang hindi ko lubos maisip sa aking sariling isipan ay kung bakit ako nagpatianod sa ganoong uri ng hayok na kagustuhan. 

Nagpatianod ba talaga ako?  

Sa tingin ko naman ay hindi ko ginusto ang ideyang pumatol sa isang lalaki. Pero kung ganoon, bakit ako kinokonsensya ng sarili kong isipan sa isang bagay na tila may bahagi sa akin na tumugon? 

Sandali… ano itong iniisip ko?  

Napakagulo na talaga ng utak ko. Hindi ko matanggap sa sarili ko kung ano ba talaga ang nangyari sa aming dalawa. Pawang katotohanan ba ang isinasariwa ng aking memorya, o baka naman dala lang ito ng matinding hangover at mga kathang-isip na bunga ng praning kong imahinasyon?

Ngunit ang katotohanang nagising ako sa kama ni Jesson ay isang sampal na hindi ko maitatwa.

“Ginahasa mo siya!” anang isang boses sa kaibuturan ng aking isipan—isang akusasyon na lalong nagpaikli sa aking pasensya at nagpadagdag sa aking inis.

Sa isiping iyon, mas lalo kong hindi matanggap ang katotohanang ako—isang lalaki na kilala sa pagiging barumbado at matigas—ay pumatol at lumapastangan sa kapwa ko lalaki. At hindi lang basta lalaki, kundi sa mismong stepbrother ko. Gumahasa? Talaga bang ganoon na kaimbi at karumal-dumal ang nagawa ko para bigkasin ng sarili kong budhi ang salitang iyon?

“Kuya, pakiusap… huwag…”

Isang paulit-ulit na linya ang sumasagi sa aking pandinig sa tuwing pumapasok sa isip ko ang mukha ni Jess. Aaminin ko, naging marahas ako sa kaniya. Walang sapat na kapatawaran ang ginawa ko sa kaniya noong gabing iyon, kahit pa sabihing may matindi akong suspetsa sa kaniyang kasarian at sa tunay nilang relasyon ng tukmol na si Kent. Mali ang naging pamamaraan ko para kumpirmahin ang hinala ko, lalo na nang makita ko ang pisikal na ebidensya ng aking kalupitan.

Umaga kanina, nagising ako dahil sa bahagyang kalasgas ng nagsasarang pinto. Bagaman naalinpungatan at mabigat pa ang ulo mula sa natitirang espiritu ng alak, mabilis akong bumalikwas ng upo mula sa aking pagkakahiga. Labis na lamang ang aking pagtataka nang mapagtanto kong nasa malambot at mabangong higaan ako ni Jess. Doon, parang isang pelikulang biglang isinalang sa aking isipan ang mga kaganapan kagabi, na naghatid ng isang malamig na kilabot sa aking buong katawan. Detalyado sa akin ang bawat segundo ng nagawa kong kasalanan.

Dali-dali akong tumayo mula sa higaan. Sa aking pagtindig, naramdaman ko ang malamig na hangin mula sa bintana na dumampi sa aking balat. Nang lumingon ako at makita ang sariling imahe sa malaking salamin sa aparador ni Jess, bigla akong kinalabutan at nanginig sa matinding dumi na aking nasilayan.

Hubo’t hubad ako. Walang kahit isang saplot na natitira sa aking katawan.

“Talaga bang… talaga bang nangyari ’yon?” tanong ko sa aking sarili, habang nakatitig sa sarili kong repleksyon. Pilit kong kinukumbinsi ang aking sarili na isa lamang itong masamang panaginip, isang bangungot na lilipas din pagkusot ko ng aking mga mata. Subalit sa nakikita ko, walang itinatagong kasinungalingan ang salamin; inilalahad nito ang hubad na katotohanan ng aking krimen.

Hinanap ko agad ang aking mga damit na nagkalat sa sahig ng kwarto niya. Nang may mapansin ako sa ibabaw ng kutson, inabot ko ang makapal na comforter upang hanapin pa ang iba kong saplot, ngunit labis na lamang ang aking pagkagimbal sa aking nasilayan. Parang biglang nilubayan ng sariling kaluluwa ang aking katawan. Nanigas ako sa aking kinatatayuan nang makita ko ang pulang mantsa sa puting tela—ang malinaw na ebidensya ng delito at pambababoy na aking ginawa.

Dugo!

Nanlambot ang aking mga tuhod. Habang nakatitig ako sa mantsang iyon, tila ba may mga multong muling bumuhay sa mga eksena kagabi. Rumirehistro sa aking alaala kung paano siya nagpupumiglas para makawala sa aking marahas na pagkakahawak, kung paano siya umiiyak at nagmamakaawa, at kung paano ako naging bingi at manhid dahil hayok ako sa tawag ng aking laman at galit.

“Ku-kuya… ti-tigil na…”

“Kuya, mali ang iniisip mo… ahh!”

“Kuya, please… tigil na… ahh! Aray, kuya… ahh… ahh…”

Napapikit ako nang mariin at napatiim-bagang. Malinaw at sariwa sa aking pandinig ang bawat daing, ang bawat impit na hiyaw ni Jess habang dinadahas ko siya. Ang bawat salitang lumabas sa kaniyang bibig ay purong pakikiusap na wakasan ko na ang kaniyang paghihirap, subalit tuluyan akong nabingi sa kakaibang kamunduhan na bumasag sa aking pagkatao.

“You filthy faggot, you just want my cock right there. Right? Here, take it, you fucking bitch!”

“Hey, fucker, say that my cock is the best. Say it, you fucking bitch!”

“Magsalita kang bakla ka! Gusto mo ang titi ko, ’di ba? Sabihin mong gusto mo ang titi ko, hayop ka!”

Sariwa rin sa aking alaala ang mga bastos at mapang-alipustang salitang lumabas sa sarili kong bibig. Dahil sa matinding takot at pandiri sa aking sarili, wala akong dalawang pag-iisip na lumabas sa kwartong iyon kahit hubo’t hubad, dala ang aking mga damit. Wala na ako sa tamang pag-iisip; ang tanging nais ko lamang ay makatakbo palayo sa silid na iyon upang takasan ang multo ng aking ginawa.

Ngunit walang silbi ang pagtakbo. Narito ako ngayon sa sarili kong kwarto, ikinandado ang pinto, at nagmukmok sa ibabaw ng aking kama habang walang tigil na inuusig ng sarili kong budhi. Iyon at iyon lang ang pangyayaring paulit-ulit na tumatakbo sa aking isipan na parang isang sirang plaka na may sariling isip na nag-a-auto-replay.

Ilang oras din ang aking ginugol sa pagmumukmok sa loob ng aking madilim na silid bago ko napagpasyahang lumabas muli. Tulad ng isang kriminal na bumabalik sa pinangyarihan ng kaniyang krimen, muli kong tinungo ang silid ni Jesson. Inilibot ko ang aking paningin sa kabuoan ng maayos at tahimik nitong kwarto, hanggang sa huling dumako ang aking mga mata sa gulo-gulong kama.

Lumapit ako roon na may mabibigat na hakbang. Agad kong hinablot ang comforter at ang bedsheet na may mantsa ng kaniyang dugo, at dinala iyon sa laundry room sa ibaba. Kahit kailan sa buhay ko ay hindi ko naranasang maglaba, ngunit pinilit kong kusutin ang telang iyon sa abot ng aking makakaya. Sinalang ko ito sa washing machine, naglagay ng maraming sabon, umaasang mabubura nito ang ebidensya.

Subalit hindi ganoon kadaling burahin ang isang karumal-dumal na kasalanan. Kahit anong pilit kong pagkuskos, kahit anong dami ng sabon ang aking gamitin, tila ba nanatili ang anino ng mantsang iyon sa aking paningin. Sa huli, napagpasyahan kong tumigil dahil nakakapagod—nakakapagod isipin na kahit anong gawin mong paglilinis, kapag ang sarili mong konsensya ang nadumihan, ang tanging magagawa mo na lamang ay ang tanggapin ang mabigat na kahihinatnan ng iyong mga aksyon. Tanggapin mo, dahil iyon na lamang ang natitirang paraan.

Minsan talaga sa buhay, saka mo lamang maiisip ang lalim ng iyong pagkakamali kapag napagtanto mong may tuluyan ka nang sinirang tao. At ang pinakamasaklap dito ay ang katotohanang hindi mo alam kung may karapatan ka pa bang humingi ng kapatawaran sa kaniya, o kung mapapatawad ka pa ba ng taong nagawan mo ng ganoong kalupitan.

Pumasok ako sa kwarto ni Mommy upang kumuha ng panibagong bedsheet at comforter mula sa kaniyang linen closet para ipalit sa higaan ni Jess. Habang naghahanap ako, bigla akong may narinig na ingay mula sa kung saan—ang sunod-sunod na panginginig at tunog ng isang cellphone. Agad ko itong hinanap at nakita ko ang telepono ni Mommy na naiwan sa ibabaw ng kaniyang side table. Noong una ay binalewala ko ito at ipinagpatuloy ang aking ginagawa, dahil ang tanging plano ko na lamang ngayon ay ayusin ang kwarto ni Jess at umalis ng bahay sa madaling panahon upang hindi ko siya makaharap.

Ngunit bago ko pa man maisara ang pinto ng kwarto ni Mommy, muling nag-ring ang telepono—isang sunod-sunod at nakaiiritang tunog na tila ba walang balak tumigil. Lumapit ako sa kinaroroonan nito upang sana ay patayin o ilagay sa loob ng drawer, ngunit laking gulat ko na lamang nang makita ko ang pangalang nakarehistro sa screen.

Kent.

“Ano na naman bang kailangan ng tukmol na ’to?” bulong ko sa aking sarili, habang nararamdaman ang mabilis na pag-akyat ng init sa aking ulo.

Hindi ko alam kung bakit, ngunit labis na lamang ang aking pagka-irita sa tuwing nakikita ko ang pangalan ng lalaking iyon. Para bang may kung anong matinding galit at pagkamuhi akong nararamdaman para sa kaniya na hindi ko maipaliwanag. Napapraning na ba ako? Noon, balewala lang sa akin ang presensya niya, ngunit ngayon ay tila ba nagdidilim ang paningin ko sa tuwing naiisip kong may koneksyon silang dalawa ni Jesson.

Hindi ko na binigyan ng pagkakataon ang aking sarili na usisain pa ang aking mga nararamdaman. Nagmadali akong bumalik sa kwarto ni Jess at maingat na inilatag ang bagong bedsheet at comforter upang magmukha itong malinis at walang nangyari. Hindi ko rin alam kung bakit ko pa ginagawa ito; maaari ko naman silang pabayaan at balewalain ang lahat, dahil sa totoo lang, wala naman talaga akong pakialam sa kanila noon. Bakit ko ba pinapahirapan ang sarili kong alamin kung ano ang kaniyang tunay na pagkatao, kung wala naman itong maidudulot na maganda sa akin?

Subalit sa kabila ng aking pagmamatigas, ang katotohanan ay hindi ko matakasan.

I’m guilty. Iyan na lamang ang tanging sagot na lumalabas sa aking bibig para sa lahat ng mga katanungang bumabagabag sa akin mula pa kaninang umaga.

Matapos kong maiayos ang lahat at makapagligo upang tanggalin ang lansa sa aking katawan, kinuha ko ang aking jacket at susi ng sasakyan. Akma na akong aalis ng bahay nang madatnan ko si Mommy na nagmamadaling pumasok sa sala mula sa labas. Hindi niya ako pinansin, isang bagay na naging normal na sa aming dalawa sa tuwing may matindi kaming tampuhan o pag-aaway. Sanay na ako; papansinin lamang niya ako kung may nakikita siyang mali o pagkukulang sa aking mga ikinikilos.

Habang inaayos ko ang aking sarili sa harap ng salamin sa may receiving area, napansin kong mabilis na umakyat si Mommy sa hagdan, at ilang sandali pa ay bumaba siyang muli na bitbit ang kaniyang pitaka at mga personal na gamit. Sa kaniyang mga galaw, halatang may hindi magandang nangyari. Bakas ang taranta at pamumutla sa kaniyang mukha.

Noong una ay binalewala ko ang kaniyang ikinikilos, subalit may isang bahagi ng aking utak ang biglang nagdikta na basagin ang katahimikan at magtanong kung bakit siya nagkakaganyan. Para akong isang tanga na nakikipag-away sa sarili kong desisyon, ngunit sa huli ay nanaig pa rin ang aking kuryosidad.

“Mom, bakit tila nagmamadali kayo? May problema ba?” untag ko sa kaniya, pilit na pinananatili ang walang pakialam na tono ng aking boses.

Wala namang dalawang pag-isip na sumagot ang aking ina, subalit ang kaniyang naging tugon ay naghatid ng isang matinding kaba na nagpatigil sa tibok ng aking puso.

“Nasa ospital si Jesson, Ron,” sagot ni Mommy, ang tinig ay nangangatog sa pag-aalala. “ May kung ano raw na nangyari sa kaniya sa unibersidad at bigla siyang isinugod sa pinakamalit na ospital. Kailangan ko siyang puntahan ngayon din.“

Napatulala ako sa aking kinatatayuan. Halo-halong emosyon ang biglang sumakop sa aking dibdib sa naging pahayag ng aking ina. Una, isang matinding lungkot at inggit ang gumapang sa akin dahil nakikita ko kung gaano kahalaga sa kaniya si Jess—na halos mawalan na siya ng wisyo sa pag-aalala para sa isang stepson. Pangalawa, isang pamilyar na galit ang sumiklab sa akin; hindi ko lubos maisip na ganoon katindi ang kaniyang malasakit kay Jess habang ako na kaniyang tunay na anak ay hindi man lang niya natatanong kung maayos ba ang aking kalagayan o kung kumakain ba ako sa araw-araw. Pangatlo, isang matinding kaba at pangamba ang bumalot sa akin dahil natatakot ako sa kung anong maaaring matuklasan ni Mommy mula sa mga doktor o mula mismo kay Jesson. At ang panghuli—ang pinakamabigat sa lahat—ay ang matinding guilt para sa kasalanang alam kong ako ang may gawa.

Sa kabila ng lahat ng galit at inggit, ang takot na mabunyag ang aking krimen ang nangibabaw. Ako na mismo ang nag-alok na ihatid siya. “I’ll drive you there, Mom. Let’s go.”

Mabilis naming tinungo ang sasakyan at binaybay ang kalsada patungo sa pampublikong ospital kung saan isinugod si Jess. Sa buong biyahe, nabalot kami ng isang nakabibinging katahimikan. Walang sinuman sa amin ang nagtangkang magsalita. Nang tuluyan naming marating ang emergency complex ng ospital, doon ko lamang muling binalingan ang aking ina.

“Hihintayin na lang kita rito sa sasakyan, Mom,” wika ko, hindi magawang itingin ang aking mga mata sa gusali ng ospital.

“Sige…” tipid nitong sagot bago mabilis na binuksan ang pinto ng kotse at patakbong pumasok sa loob.

Naiwan akong mag-isa sa loob ng sasakyan, nakatitig sa manibela. Ilang minuto akong nagmuni-muni, subalit hindi naglaon ay hindi ko na rin natiis ang matinding udyok ng aking isipan. Nais kong malaman ang kalagayan ng taong binaboy ko. Nais kong marinig kung ligtas ba siya o kung tuluyan ko na ba siyang nasira. Kaya naman, bago ko pa man mapigilan ang aking sarili, binuksan ko ang pinto ng kotse at mabilis na naglakad patungo sa nurse station ng ospital.

Pinagtitinginan ako ng mga tao habang naglalakad ako sa hallway dahil sa aking taas at sa aking medyo banyagang mukha—bunga ng lahi ng aking ama—subalit binalewala ko ang kanilang mga titig. Sanay na ako sa ganoong uri ng atensyon, isang bagay na madalas kong ikairita dahil iyon din ang dahilan kung bakit tila may distansya sa pagitan namin ni Mommy.

Pagkarating ko sa tapat ng counter, agad na naging aligaga ang mga nakaduty na nurse, partikular ang isang baklang nurse na mabilis na lumapit sa akin na may malawak na ngiti.

“What can I do for you, Sir?” malambing nitong bungad, habang ang kaniyang mga mata ay tila kumikinang sa tuwa.

“Where can I find Jesson Rodriguez’s room?” diritso kong tanong, walang balak makipagbolahan sa kaniya.

“Ah, eh… ano po ang relasyon ninyo sa pasyente, Sir?” singit naman ng isa pang nurse na nasa tabi nito.

Natigilan ako sa tanong na iyon. Alam kong kung sasabihin kong kapatid ko siya, magtataka sila dahil sa malaking pagkakaiba ng aming hitsura at apelyido. Hindi rin magandang pakinggan kung sasabihin kong stepbrother ko siya dahil magbubukas lamang iyon ng mas maraming usisero. Kaya naman, pinili ko na lamang mag-imbento ng kasinungalingan.

“I’m his cousin,” pagsisinungaling ko, pinatitigas ang aking boses. “Actually, pinarito lang ako ng tiya ko para tignan ang kalagayan niya bago ako umalis patungong probinsya.”

“Ah, ganoon po ba? Sundin niyo lang po ang hallway na ito, Sir, tapos sa unang kanto sa kaliwa, hanapin niyo na lang po ang Ward Number 4,” nakangiting sagot ng nurse habang itinuturo ang daan.

Isang maikling tango lamang ang naitugon ko bago mabilis na naglakad patungo sa direksyong kaniyang sinabi. Subalit bago ko pa man marating ang pinto ng Ward 4, bigla akong napatigil nang makita ko ang isang may-edad na doktor na lumabas mula sa silid na iyon. Bigla akong kinabahan nang tumama ang kaniyang mapanuring tingin sa akin. Tinitigan niya ako nang matagal, na para bang nababasa ng kaniyang mga mata ang maitim na kasalanang nakatago sa aking pagkatao. Nilagpasan niya ako, subalit ang kaniyang titig ay nag-iwan ng malamig na pawis sa aking likod.

Nanatili akong nakatayo sa labas ng pintuan ng ward. Akma ko na itong bubuksan upang pumasok, subalit tila ba may sariling isip ang aking mga paa na tumangging humakbang pasulong. At ipinagpasalamat ko na rin ang biglaang kaduwagang iyon, dahil sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko haharapin si Jesson sa sandaling magtagpo ang aming mga mata.

Maaaring kilala ako sa labas bilang isang barumbado, basagulero, at walang kinatatakutang lasinggero, subalit sa sandaling ito, sa harap ng pintuang naghihiwalay sa akin sa aking biktima, natuklasan ko ang rurok ng aking sariling kaduwagan. Kaya naman, ang tanging nagawa ko na lamang ay sumilip sa maliit na salamin ng pinto upang pakinggan at tignan ang nagaganap sa loob.

“…mag-resign ka na, pinag-alala mo ako nang husto. Tignan mo ang ginawa mo sa sarili mo, nangangayayat ka na nang ganyan. Anak, pakiusap naman, sundin mo ang payo ni Mommy. Ayaw ko namang may masabi ang Daddy mo kapag nagkita kami doon sa itaas…” ang boses ni Mommy ang aking narinig, puno ng hikbi at pangaral kay Jess.

Habang pinakikinggan ko ang kanilang usapan, unti-unting rumehistro sa aking utak ang takbo ng kanilang kuwento. Napakuyom ang aking mga palad at hindi ko mapigilang mainis sa aking sarili at sa sitwasyon.

Pinagsinungalingan sila ni Jess. Ginamit niya ang palusot na over fatigue at pagpapakapagod sa trabaho para pagtakpan ang lahat.

Ngunit ang pinakamalaking katanungang bumagabag sa akin ay: Bakit?

Iyon na ang pinakamagandang pagkakataon para isumbong niya ako kay Mommy. Iyon na ang pagkakataon niya para wasakin ang anuman ang natitirang tiwala sa akin ng pamilyang ito at ipakulong ako sa ginawa ko. Pero bakit mas pinili niyang mag-imbento ng kwento, para ba protektahan ako?

Sa halip na makaramdam ng ginhawa dahil ligtas ako sa batas, mas lalo lamang akong inuusig ng sarili kong konsensya. Ang kaniyang pananahimik at sakripisyo ay tila isang mabigat na parusa na nagpapatunay kung gaano ako kasamang tao, at kung gaano kawalang-kwenta ang aking pagkatao sa harap ng kaniyang kabutihan.

Chapter 15

Chapter 15

Jess’s POV

Maaga akong nagising, bitbit ang nakasanayang gawi ng isang taong puyat subalit hindi magawang dalawin ng mahimbing na kapayapaan. Sa katunayan, hindi naman talaga ang bigat ng katawan ang nanggising sa akin kundi ang banayad ngunit gumagapang na takot sa aking dibdib. Takot na baka sa muling pagpikit ko, sa mismong silid na ito, ay maulit ang gabi ng lagim na pilit kong ibinabaon sa limot.

Bumangon ako at akmang aayusin ang higaan nang mapatigil ako.

Nakaayos na ang kama. Pulido ang pagkakaladlad ng comforter, walang kahit isang lukot ang unan, at tila ba maingat na naitapi ang bawat sulok ng bedsheet. Bahagya akong napaatras. Sigurado akong iniwan ko itong gulo-gulo bago ako isinugod sa ospital. Kung si Mommy ang nag-ayos nito, imposibleng hindi niya ako dinaluhong ng mga katanungan tungkol sa kung bakit ganoon ang hitsura ng kwarto ko. At mas lalong hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang tanong kung bakit nagkaroon ng ganoong klaseng mantsa ang tela.

Si Kuya Ron.

Ang pangalan niya ang unang sumagi sa isip ko, ngunit mabilis ko rin itong iwinaksi. Imposible. Hindi likas kay Ron ang gawaing-bahay. Sa katunayan, ako pa nga ang naglalaba ng mga underwear niya kapag naiipon sa laundry basket. Hindi siya marunong sa mga ganoong bagay dahil palagi naman siyang wala sa bahay, o baka naman sadyang hindi ko lang talaga alam ang takbo ng buhay niya kapag hindi kami nagkakaharap.

Napabuntong-hininga na lamang ako. Nakagagalit isipin na sa bawat sulok ng aking alaala, kahit anong pilit kong pag-iwas, ay palagi pa ring sumasaksak ang anino ni Kuya.

Lumapit ako sa higaan at muling hinawi ang comforter. Pakiramdam ko ay nananaginip pa rin ako hanggang ngayon. Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na baka walang nangyari. Baka gawa-gawa lang ng praning kong imahinasyon ang lahat ng mararahas na tagpo sa kwartong ito. Subalit paano ko sasagutin ang sarili kong utak kung bakit ako na-confine sa ospital? Ano ang sasabihin ko? Na natisod ako sa daan at nagkataong nakaupo ako sa isang matalas at hugis-ganong bato?

“Bwisit!” nakakapamura na lang talaga kapag pinipilit mong bigyan ng rason ang isang bagay na malinaw pa sa sikat ng araw.

Isang marahang katok mula sa pinto ang bumasag sa aking pag-iisip. Awtomatiko akong napaatras, ang mga mata ay nakatitig sa double-lock na mabilis kong ikinandado kagabi dahil sa trauma.

“Bakit?” tugon ko, pinilit kong ilakas ang aking boses upang hindi magpahalata ng panginginig.

“Anak, kakain na… Dali na, naghanda ako ng almusal natin,” malambing na tinig ni Mommy ang sumala sa kahoy na pinto.

Sinalubong ng matinding kaba ang aking dibdib. Nag-aalangan akong pihitin ang pinto dahil natatakot ako na sa sandaling magtagpo ang aming mga mata, ay mabasa niya ang lahat. Natatakot ako na itanong niya kung bakit may dugo sa bedsheet ko—isang ebidensya na hindi ko kayang ipaliwanag nang hindi isinasawalat ang isang krimen. Hindi ko naman pwedeng sabihing nasugatan ako dahil wala akong maipapakita kahit isang galos sa aking balat.

Pilit kong pinakalma ang aking sarili bago binuksan ang pinto at sumunod sa kusina. Tahimik akong umupo sa tapat ni Mommy at nagsimulang sumubo ng pagkain. Buong oras akong nag-iwas ng tingin, nakatitig lamang sa aking plato dahil sa pangambang isang sulyap ko lang sa kaniya ay tuluyan nang gumuho ang pader ng aking mga sekretong itinatago.

“Huwag ka munang pumasok ngayon sa school, Jess,” basag ni Mommy sa katahimikan, habang maingat na hinihiwa ang kaniyang pagkain. “ Ginawan na kita ng excuse letter, at may medical certificate ka na ring ipapakita sa mga professor mo.“

Isang malalim na hininga ng ginhawa ang palihim kong pinakawalan. Nabawasan ang tensyon sa aking balikat, subalit nanatili ang banayad na takot.

“Pero Mom, ilang araw na rin akong hindi nakakapasok dahil sa pananatili ko sa ospital,” marahan kong paggigiit. “Ayaw ko namang maiwan nang husto sa mga lectures, tsaka maayos naman na ang pakiramdam ko.”

“Please, Jess, huwag matigas ang ulo,” agaw ni Mommy, ang tono ay pinal at walang puwang para sa pagtanggi. Binalikan niya ang kaniyang pagkain, hudyat na tapos na ang diskusyon.

Hindi na ako sumalungat pa. Kapag si Mommy na ang nag-utos, alam kong wala na akong magagawa. Subalit hindi ko maiwasang mapaisip—ang ganoong uri ng awtoridad ay tila sa akin lang naman tumatalab. Kay Kuya ay hindi. Madalas niyang ditsuhin at sagut-sagutin si Mommy dahil hindi siya natatakot sa galit nito.

Napabuntong-hininga na naman ako. Bakit ba kahit sa simpleng usapan tungkol sa disiplina ay kailangan pa ring pumasok ng pangalan ni Ron sa isip ko? Speaking of Kuya, bakit hindi siya sumabay sa amin gayong maaga naman kaming nag-almusal? Pasado ala-sais pa lang ng umaga.

“Si Kuya po pala?” pag-iiba ko ng paksa, sinusubukang hulihin kung nasaan ang kinaroroonan ng taong iniiwasan ko.

“Kinatok ko siya kanina sa kwarto niya pero walang sumasagot. Naka-lock ang pinto mula sa

loob. Baka tulog pa dahil madaling-araw na namang umuwi,“ walang alinlangan na tugon ni Mommy.

Tumango na lamang ako at ipinagpatuloy ang pagkain.

Matapos ang agahan ay mabilis na nagpaalam si Mommy para pumasok sa kaniyang opisina. Sa kaniyang pag-alis, naiwan ang isang nakabibinging katahimikan sa loob ng bahay—kasama ang katotohanang nasa itaas lang ang taong lumapastangan sa aking pagkatao. Ang aking kuya, na binaboy ako sa paraang hindi ko kailanman inakalang magagawa niya.

Ang mas nakagagalit sa aking sarili ay kung bakit hindi ko magawang magalit nang husto sa kaniya. Alam kong galit siya sa akin, alam kong diring-diri siya sa pagkatao ko, subalit ang ganoong uri ng kalupitan ay labas na sa anumang katwiran. Mali na gamitin niya ang kaniyang lakas para lamang parusahan ako sa mga bagay na hindi ko naman kasalanan.

Dahil sa bigat ng hangin sa loob ng bahay, hindi ko na naituloy ang utos ni Mommy. Nag-ayos ako ng sarili, kinuha ang aking bag, at nagpasyang pumasok pa rin sa unibersidad. Hindi ko kayang manatili sa isang bubong kung saan alam kong ilang hakbang lang ang layo sa akin ng taong sumira ng aking pagkatao.

Sariwa ang hangin sa covered walk ng unibersidad, subalit tila ba bawat taong nakakasalubong ko ay may mapanuring mata na nakatitig sa akin. Pakiramdam ko ay alam nila ang nangyari. Pakiramdam ko ay nakasulat sa aking noo ang dumi at kahihiyang dinanas ko. Yumuko na lamang ako at binilisan ang aking paglakad, hanggang sa isang marahas ngunit pamilyar na kalabit ang nagpatigil sa akin.

“Hoy, Jess! Kamusta ka na? Ayos ka na ba?”

Nilingon ko ang nagsalita. Si Mave, ang isa sa mga blockmates ko sa aking major subject. Isang bubbly at laging hyper na estudyante.

“Ah… Eh, oo. Medyo nawalan lang ako ng malay noong nakaraang araw,” pilit-ngiting sagot ko, pilit na pinatitigas ang aking boses upang magmukhang normal.

“Bakit naman? Halos mataranta kami rito nang bigla ka na lang humilata sa may gilid ng daan habang naglalakad!” usisa niya, bakas ang tunay na pag-aalala sa kaniyang mukha.

“Over fatigue lang daw sabi ng doktor. Medyo kulang sa tulog dahil nga sunod-sunod ang mga requirements natin para sa midterms,” palusot ko.

Ayaw ko talagang magsinungaling, ngunit kung minsan, ang mga “white lies” ay nagiging isang kalasag upang protektahan ang sarili mula sa mas malalalim na sugat. Huwag lang sanang maging madalas.

Magaan kausap si Mave. Sa buong paglalakad namin patungo sa room ay wala siyang tinigilan sa pagkwento ng mga chika sa unibersidad. Ang kaniyang enerhiya ay naghatid ng kaunting ginhawa sa aking mabigat na dibdib. Paano ba namang hindi, tila ba may kahawig siya sa pagiging madaldal. Kay Kent.

Si Kent. Simula noong araw na dalhin niya ako sa ospital, hindi ko na siya muling nakita o nakausap nang matagal. May bahagi sa akin ang nag-aalala na baka naging awkward na ang lahat sa pagitan naming dalawa pagkatapos ng mga huli niyang sinabi sa akin sa ospital. Akala ko talaga ay iniiwasan niya ako, ngunit naalala ko bigla na magkaiba nga pala ang aming unang subject tuwing Lunes, Miyerkules at Biyernes.

Habang naglalakad kami ni Mave sa pasilyo patungo sa susunod na klase, isang mabigat na braso ang biglang umakbay sa aking balikat mula sa likod. Sa amoy pa lang ng pabango nito ay kilalang-kilala ko na kung sino, subalit ang kaniyang biglaang paglapit ay nagdulot ng kakaibang kaba na nagpabilis sa tibok ng aking puso.

“Akala ko ba sa Lunes ka pa papasok, ha?” bungad ni Kent, ang kaniyang mukha ay malapit sa aking mukha habang nakangiti.

“Pinilit ko si Mommy,” sagot ko habang dahan-dahang tinatanggal ang kaniyang akbay upang hindi makatawag-pansin. “Teka, paano mo nalamang sa Lunes pa dapat ako papasok?”

Nagsimula siyang magpaliwanag sa kaniyang nakasanayang mabilis at madaldal na paraan. Halos lahat ata ng salita sa diksyunaryo ay alam niya, at hindi siya nauubusan ng kwento habang kinukumusta ang lagay ko. Sa kaniyang mga hirit, unti-unting nawala ang bigat na nararamdaman ko kanina.

“Ang close niyo talaga sa isa’t isa, no?” biglang singit ni Mave, na tila ba noon lang ulit naalala na kasama namin siya.

“Pasensya ka na, Mave,” natatawang baling ko sa kaniya. “Ang daldal kasi nitong kaibigan ko. Alam mo na, ipinaglihi ata ito sa pumuputak na inahing manok.”

Isang matinding ismid ang isinagot sa akin ni Kent, na lalong nagpatawa sa amin ni Mave. Hindi na rin nakahirit pa si Kent dahil saktong bumukas ang pinto ng silid at iniluwa ang aming propesora na kilala sa pagiging ubod ng kamalditahan.

Mabilis na lumipas ang mga oras ng klase. Nang matapos ang huling asignatura para sa hapon na iyon, nagpaalam na si Mave sa amin sa may tarangkahan ng unibersidad. Kami naman ni Kent ay may susunod pang tungkulin—ang aming trabaho sa fast-food chain. Subalit nang banggitin ko ang tungkol sa pagpasok, isang malaking kunot sa noo ang isinalubong sa akin ng aking kaibigan.

“Huh? Papasok ka pa sa shift mo?” pagtataka ni Kent, habang inaayos ang kaniyang bag. “Hindi ba nag-file na ng resignation letter ang Mommy mo para sa’yo?”

Natigilan ako sa kaniyang sinabi. “Ano? Paanong resignation letter? Hindi naman ako gumawa o nagpasa ng ganoong klaseng sulat.”

“Iyon ang sinabi sa akin ng Mommy mo noong nag-text ako sa kaniya kagabi para itanong kung makakapasok ka na ba ngayon,” paliwanag ni Kent.

Napatulala ako sa gilid ng daan. Si Mommy, nagpasa ng resignation letter para sa akin nang hindi ko nalalaman? Marahil ay labis na talaga ang kaniyang pag-aalala sa naging kalagayan ko sa ospital. Hindi ko siya masisisi kung ganoon nga ang kaniyang naging hakbang; tulad ng isang tunay na ina, gagawin niya ang lahat upang protektahan ang kaniyang anak. At ang katotohanang iyon ay naghatid ng isang mainit na pakiramdam sa aking puso. Kahit hindi niya ako tunay na kadugo, ang kaniyang pag-aaruga at pagpapahalaga sa akin ay higit pa sa sapat.

Pumasok pa rin ako sa fast-food restaurant kahit na alam kong may ganoong sulat na ipinadala si Mommy. Kinausap ko ang aming Branch Manager at ipinaliwanag na maayos na ang aking kalusugan at nais ko pa ring ipagpatuloy ang aking trabaho. Mabuti na lamang at naging maunawain ito. Pagpasok ko sa breakroom, agad akong dinaluhong ng mga katanungan ng aking mga katrabaho. Tulad ng mga kasinungalingang sinabi ko kay Mommy, iyon din ang aking naging tugon sa kanila—over fatigue dahil sa sabay na pag-aaral at pagtatrabaho.

Ganoon din ang aking naging palusot nang magtungo ako sa bar para sa aking gabi-gabing shift. Masakit sa kalooban ko ang magsinungaling nang paulit-ulit, ngunit kung ito lamang ang tanging paraan upang maisalba ko ang aking sarili mula sa matinding kahihiyan—at upang mailigtas na rin ang taong gumawa sa akin nito mula sa batas—paninindigan ko na ito.

Habang nagpapalit ako ng uniporme sa locker room ng bar, naramdaman ko ang pagvibrate ng aking telepono. Isang mensahe mula kay Mommy. Kinabahan ako, iniisip na baka nalaman niyang hindi ko sinunod ang kaniyang utos na magpahinga. Subalit nang buksan ko ang mensahe, nalaman kong nagpaalam lamang siya na hindi makakauwi ngayong gabi dahil kailangan nilang bumiyahe ng kaniyang mga kasamahan para sa isang biglaang conference ng mga guro. Nabawasan ang aking isipin; kahit paano ay hindi ko muna iisipin ang kaniyang magiging reaksyon.

Nagsimula ang aking routine sa bar. Walang bago—maghatid ng mga order ng kostumer, maglinis ng mga bakanteng lamesa, at kumuha ng mga bagong listahan ng inumin. Subalit ngayon, napansin kong pinagkakatiwalaan na rin ako ng head bartender na maghatid ng mga mamahaling mix drinks sa mga VIP tables, isang bagay na dati ay hindi ko ginagawa. Kahit papaano ay naramdaman kong may pag-unlad ang aking kasanayan sa trabahong ito.

“Sabi ko naman sa’yo, eh. You will get the hang of it eventually,” nakangiting wika ni Kent nang magkasabay kaming mag-clock out matapos ang aming shift.

“Huh? Kailan mo naman sinabi ’yan?” natatawang balik ko sa kaniya habang isinusabit ang aking bag.

“Nasabi ko na kaya ’yan sa’yo noong nakaraan! Naku, tinurokan ka lang ng suwero sa ospital, nabawasan na agad ang brain cells mo,” biro niya sabay tawa nang malakas.

Binatukan ko siya nang marahan sa kaniyang kalokohan, subalit hindi ko rin napigilang mapangiti. Sa kabila ng mga nagdaang seryosong tagpo, nagpapasalamat ako na nanatiling normal ang aming pakikitungo sa isa’t isa. Sana ay huwag nang dumating ang araw na magkaroon ng pader sa pagitan naming dalawa. Subalit sa isang sulok ng aking puso, may isang lihim na pagnanais na sana… sana ay higit pa sa simpleng pagkakaibigan ang kaya niyang ibahagi sa akin. Isang mas malalim na pagtingin.

Naglalakad na kami palabas ng main entrance ng bar nang biglang marinig ang boses ng aming head floor manager.

“Jess, sandali! “ tawag ni Kuya Mike. Agad akong huminto at lumapit sa kaniya. “Pinatatawag ka ni Sir Jayrek sa opisina niya.”

Isang matinding kaba ang biglang sumakop sa aking dibdib sa pagkabanggit ng pangalang iyon. Jayrek Saavedra. Sa dami ng mga nangyari nitong mga nakaraang araw, muntik ko nang malimutan ang kaniyang presensya. Wala akong lakas ng loob na harapin siya matapos ang huling gabi ng kamunduhan na namagitan sa aming dalawa sa loob ng silid na iyon. Kahit pa sinabi niyang walang magbabago sa aming pakikitungo at ang nangyari ay dala lamang ng matinding pangangailangan ng laman, nanatili ang bigat sa aking kalooban.

Mabilis akong nag-text kay Kent na hindi muna ako makakasabay sa kaniyang pag-uwi. Huminga ako nang malalim bago tinungo ang ikalawang palapag kung nasaan ang opisina ng may-ari ng bar. Kumatok ako sa pinto. Ilang sandali pa ay narinig ko ang mabibigat na yapak papalapit, at sa pagbukas ng pinto, bumungad sa akin ang seryoso at madilim na mukha ni Jayrek. Mas lalo siyang nagmukhang kapita-pitagan sa kaniyang kasuotan, subalit ang lamig ng kaniyang mga mata ay nagdala ng panibagong kaba sa aking sistema.

“Come in,” seryoso niyang utos bago lumihis ng daan upang papasukin ako.

“How have you been doing?” untag niya nang tuluyan akong makapasok sa loob ng kaniyang silid. “I thought you left me,” dagdag niya, sabay tulak ng pinto at mabilis na pinihit ang susi upang ikandado ito.

Awtomatiko akong napaharap sa kaniya sa kaniyang huling sinabi. Napalunok ako nang mapagtantong ilang sentimetro na lamang ang layo ng kaniyang mukha sa akin. Sa sobrang lapit ay nararamdaman ko na ang kaniyang mainit na hininga sa aking balat. Kulang na lang ay maglapat ang aming mga ilong, kaya naman mabilis akong napaatras upang kumawala sa mahirap na sitwasyong iyon. Subalit ang hindi ko mapigilan ay ang aking mga mata na nanatiling nakatitig sa kaniyang mapanuring paningin. Ang kaniyang mga mata ay tila nagtatanong, tila humihingi ng isang malalim na paliwanag sa aking biglaang pagkawala.

Nag-iwas ako ng tingin mula sa kaniyang nakapapasong titig at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga. Bumalik sa aking isipan ang malaking katanungan: Dapat ko bang pagkatiwalaan si Jayrek? Kahit may nangyari sa amin, hindi iyon sapat na dahilan upang ibigay ko ang aking buong tiwala sa kaniya. Subalit sa paraan ng kaniyang pagkilos ngayon, tila ba nais niyang buksan ko ang bawat lihim ng aking buhay, kabilang ang karumal-dumal na pangyayaring naghatid sa akin sa ospital.

“Can I trust you, Jay?” tanong ko, ang tinig ay bahagyang nangangatog.

“The matter with this, Jess, is do you ever trust me?” mabilis niyang balik-tanong na ikinagulat ko.

Hindi ko lubos maisip kung ano ang tamang isasagot. Natatakot ako na ang maging katotohanan ay magdulot lamang ng mas malalim na dismaya, subalit kailangan kong maging totoo sa aking nararamdaman.

“May… may masamang nangyari sa akin, Jay,” emosyonal kong saad, ramdam ko ang pamumuo ng luha sa aking mga mata na pilit kong pinipigilan. “At hindi ko kayang ibahagi ang kwentong iyon sa kahit na sino. Kahit kay Mommy, hindi ko kayang sabihin.”

Inisip ko na ang lahat ay naitago ko na, maging sa aking matalik na kaibigan, subalit ang bigat ng lihim na ito ay unt-unti nang sumisira sa akin.

“I thought we already talked about this?” agad niyang tugon, ang kaniyang boses ay bumaba ngunit puno ng awtoridad. “Do you still have doubts because I did something to you before?”

“No… It doesn’t even matter now. Things will only get worse if I tell you,” diin kong sagot, pilit na tinatapos ang usapan.

Hindi na siya sumagot pa. Tinalikuran niya ako at naglakad patungo sa kaniyang malaking executive desk. Isinandal niya ang kaniyang sarili sa gilid ng mesa, naghamalukipkip, at tinitigan ako nang may malamig at tila nagagalit na ekspresyon.

“So, may nangyari palang masama na hindi mo kayang sabihin sa isang tao na nakasanayan mo nang…” pinalipas niya ang ilang segundo, tila ba nag-iisip kung itutuloy pa ang kaniyang sasabihin, subalit alam ko na ang kasunod ng kaniyang binitawang linya. Masakit, subalit doon naman talaga papatungo ang lahat.

“Ganyan ba talaga ang tingin mo sa akin, Jay?” tanong ko, ang boses ay halos bulong na lamang dahil sa sakit.

“Wala akong sinasabi, Jess. Bakit ka nagkakaganyan? Are you guilty?” sarkastiko niyang pakawala, na tuluyang bumasag sa aking natitirang lakas.

Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Halo-halo na ang emosyon sa aking dibdib, at ang pakiramdam na ibinibigay sa akin ni Jayrek sa sandaling ito ay walang kaibahan sa pakiramdam na iniwan sa akin ng taong lumapastangan sa akin sa aking sariling kwarto. Pakiramdam ko… ang dumi-dumi ko. Ang dumi ng aking pagkatao sa harap ng mga taong nakapaligid sa akin.

Muli kong tinignan si Jayrek, subalit walang pagbabago sa kaniyang malamig na hitsura. Napakuyom na lamang ako sa aking mga palad upang pigilan ang aking panginginig, at mabilis na tumalikod patungo sa pinto.

“Where do you think you’re going, huh?” hahabol niyang tanong, ang tono ay puno ng mapait na sarkasmo.

“Huwag kang mag-alala, Sir. Ibabalik ko sa’yo ang perang ibinigay mo sa akin sa oras na magkaroon ako ng sapat na halaga,” huling saad ko bago marahas na pinihit ang double lock ng pinto. Binuksan ko ito at kumaripas ng takbo palabas ng kaniyang opisina.

Bakit ba ngayon ko lang napagtanto ang lahat? Ang perang ibinigay niya sa akin noon ay hindi tulong, kundi isang kabayaran para sa kamunduhang nais niyang matamasa mula sa aking katawan. Bakit ba ako nagpatianod sa kanilang mga gusto habang unt-unti nilang pinipiraso at sinisira ang aking pagkatao? Dapat ay noon ko pa nalaman na wala na talaga akong sinumang maaaring pagkatiwalaan sa mundong ito. Kahit ang sarili kong damdamin ay hindi ko na kayang paniwalaan.

“Jess!”

Ang huling tawag ni Jayrek ang umalingawngaw sa pasilyo, subalit tuluyan ko nang hinarurot ang aking mga hakbang palabas ng gusali, patungo sa madilim at malamig na gabi.

Chapter 16

Chapter 16

Jayrek’s POV

What have I done?

That question kept breaking my concentration, echoing in my mind because of what I did to Jess. I shouldn’t have said those terrible words to him. Now, my conscience haunts me every time I envision Jess and the look on his face—a look that clearly told me I had shattered his feelings. That argument wouldn’t have happened if only he had told me the truth. I was worried sick when I found out he was absent for five consecutive days, only to hear from someone else that he had been hospitalized. 

’

Yun ang nagpasiklab ng galit ko dahil hindi ko maintindihan kung bakit niya itinago sa akin ’yon.

I thought he truly trusted me. I didn’t expect him to share every single detail of his life, but all I wanted was for him to say something to me—an honest, reasonable explanation. That was what made me so mad. He didn’t trust me. It’s not that I wanted to interfere with his life, but as a friend, I had the right to be concerned. Especially now that I felt a deeper connection between us after what had happened before. His silence felt like a betrayal.

Kanina ay sinubukan ko siyang sundan palabas ngunit nakalayo na ito. Hinabol ko siya at tinawag noong papalabas na siya ng pintuan. Tumigil naman siya at lumingon, pero nabigo ako dahil hindi pala ako ang narinig niya kundi ang matalik niyang kaibigan. Noong makita ko ang hitsura niya, bigla akong binalot ng panghihinayang. Doon ko lamang napagtanto na siguro ay masyado akong naging mahigpit sa kanya.

I went back to my office feeling defeated. Lupaypay akong naupo sa sofa ng opisina at binalikan ng tanaw ang mga nangyari. Slowly, the weight of the words I uttered began to clear up in my mind. I might not have finished what I was saying, but I knew he caught my drift—and it was incredibly stupid of me to say something so terrible. But it was already done. The mistake had been made.

The next morning, I decided to go to work early. I caught Kuya Mike already busy at the counter. I was about to pass him by when he suddenly stopped me and handed over an envelope. Nag-abot ang aking mga kilay sa nakitang sobre na agad ko ring tinanggap at binuksan.

“Resignation? From whom?” I asked, looking up at Kuya Mike. He simply shrugged his shoulders and went back to what he was doing.

I pulled the paper out to see whose letter it was, and my heart skipped a beat the moment my eyes landed on the name above the signature. Anger flared inside me, and I slammed the envelope down on the counter.

“Tell that person to see me in person. I don’t like this kind of approach,” I said, my vision blurring with resentment. I stormed into my office and slammed the door shut behind me.

Napaupo ako sa sofa habang hinihilot ang aking noo. I had spent the entire night practicing what to say to him, barely getting any sleep just to figure out the right words, only for him to throw this in my face. Resignation? That was incredibly clever of him. I mean, if your boss infringes on your personal life and says terrible things to you, running away is one option. Or better yet, submitting a resignation letter. 

Oo nga naman. Smart move.  

But what I couldn’t understand was why he felt the need to do it. Everything could be settled through a proper conversation if he wasn’t guilty.

And it had already been spelled out. I was never his friend to begin with. And to me, that felt like the ultimate betrayal.

Hours passed and the bar finally opened for the night. Suddenly, there was a sharp knock on my office door.

“Who is it?!” I demanded, my voice still dripping with anger. I let out a frustrated sigh and waited for a reply, but when silence met my question, my temper flared even higher.

“Don’t make me go near that goddamn door, or I will kick it open for you to get in here!”

Terrified by my threat, the door slowly creaked open. But the person I had been dying to see all day wasn’t the one standing on the threshold.

“What is it?” I snapped. My voice was pure ire, but I didn’t care. I was losing my sanity, and this employee just had to show up. This better be important, or else I didn’t know what I would do.

“S-Si-Sir… a-andito na p-po ’yung su-supply,” they stammered, trembling out of fear.

“What do you want me to do about it?” I asked coldly, escalating the tension until they shook even more.

“Sa-sabi po ka-kasi ni Kuya M-Mi-Mike na…” I cut them off before they could even finish.

“What did he want me to do? Carry those stocks to the supply room myself?! Do I not pay you all enough to do your jobs, or is that still not enough?!” My voice thundered across the room. I couldn’t believe I was screaming like this over something so trivial.

The employee looked completely paralyzed by my outburst. Honestly, even I was shocked by my own capacity for rage.

“Just go away and don’t disturb me,” I said with heavy emphasis, turning my back on them. By the time I sat down in my swivel chair, the door had already clicked shut. It was better that way; at least no one else would dare bother me.

However, only an hour later, I heard the door open again. Assuming it was just Kuya Mike coming in to lecture me, I didn’t bother looking up. But my eyes widened when a white envelope was slammed violently onto my desk. My heart instantly began to race. Slowly, I looked up at the person standing before me, almost burning under his furious glare.

“Hindi mo na kailangan pang sumigaw sa iba para lang ilabas ’yang galit mo! Magsabi ka sa akin, hindi ’yung papagalitan mo ang iba sa kasalanang hindi naman nila ginawa! Alam kong galit ka sa akin, pero huwag na huwag kang mangdadamay ng ibang tao!” Jess yelled back, his voice trembling with anger. I was completely stunned.

I never imagined I would get what I wanted so quickly, let alone like this. The last thing I wanted was a shouting match, but avoiding it now seemed impossible. I just stared at him, utterly shocked by his sudden appearance. We locked eyes in a tense standoff for a few minutes until he finally broke contact and turned back toward the door. Panic set in; this wasn’t how I wanted things to go.

I abruptly stood up and slammed my hands onto the desk. “Don’t you dare leave this room without my permission!” I commanded. The authority in my voice made him freeze, his hand stopping right on the doorknob.

I quickly closed the distance between us and forced him to face me. We were both caught off guard by how close we were, but I refused to let my resolve crumble.

“Why are you returning that to me?” I demanded, pointing at the envelope on the desk.

He glanced at it, his eyes lingering on the paper for a moment as if processing his thoughts. I waited impatiently for his response. When he finally looked back up at me, his eyes gave me the answer before his mouth did.

“Dahil hindi ako bayaran,” he said defiantly.

My brows furrowed deeply at his words.

“Is that what you think of me? That I’m paying you off? That the money I gave you is some sort of payment for what happened between us?” I challenged.

“Oo—” he started, but I cut him off immediately.

“You’re wrong. I never saw it that way. What happened between us that night was driven by my own curiosity, which has now somehow ruined us.”

“Hindi ka naman nabigo, ’di ba? Pero ang pinagtataka ko, bakit ka nagkakaganyan, Jay?!” His voice cracked, and I could see tears threatening to spill from his eyes.

Seeing those tears hurt me in a way I couldn’t explain. I had thought that seeing him hurt would satisfy me, but now that it was happening, it only left a hollow ache. In the short time I had known Jess, I realized he was the ideal friend I had always wanted. He was a bit shy, but always willing to try. He was the type of person you constantly wanted to cheer up because you knew he carried a heavy burden inside. Because just like him, I used to hide who I truly was—and honestly, I still do. Maybe that was why I was acting so paranoid; because I don’t want to lose that feeling that has lingered within me for so long.

“I felt betrayed. I’m your friend, remember? So why are you hiding things from me?” I asked, my voice finally dropping to a calmer tone.

“Hindi ko ipinagkanulo ang lahat, Jay… Natakot lang ako. Natatakot ako sa maaaring mangyari,” he confessed softly.

“But why? Why do you need to hide it from me if we’re friends?”

“You don’t understand. It’s selfish, but I really have to keep this to myself. Just for me.”

It felt like we were trapped in a loop, running in circles where every explanation just brought us back to the root of the problem. It was deeply frustrating.

“I thought I was your friend, and friends don’t keep secrets. Is it because of that night again?” I asked, dismayed that the conversation was looping right back to the beginning.

“You don’t understand…”

“Yes, I really don’t understand!” I interrupted him again. “Everything we talk about is irrational! You still doubt me, right? You still do, because if you didn’t, you would have let me know every single detail!”

“Jay, ikaw na ang nagiging unreasonable. I never doubted anything that happened between us! It’s not about that—”

“Then prove it,” I dared, cutting him off completely.

“Huh?” he blinked, utterly confused.

“Prove to me that you don’t have doubts about what happened between us. Prove it!” I demanded, my anger flaring again because I couldn’t handle his deflection anymore.

“Jay, hindi kita maintindihan…”

I didn’t let him finish. I lunged forward and captured his lips in a fierce, aggressive kiss, desperate for the answers he wouldn’t give me. Jess froze in shock, only fully processing what was happening when I forced my tongue past his lips. He tried to push me away, but his efforts were futile; I was far too large and strong for him to overpower.

His kiss was just as I remembered—resistant at first, but eventually, he yielded, swept away by the same raw desire consuming me. Whenever I held Jess like this, all logic abandoned me. The only thing that mattered was making each other feel everything.

My hands began to wander over his body. Every stroke of my palms against his soft, smooth skin felt like an electric current, urging me to push further. The intensity of the moment completely derailed my thoughts. I felt like kindling thrown into a blazing fire, consumed by a feral, desperate hunger.

Yes, it’s that feeling again…

Without even realizing it, I guided him toward the sofa. I pressed him down onto the cushions, quickly ripping off my shirt before returning to claim his mouth in another breathless kiss. His hands began to map my body in return, feeling the contours of my frame. Neither of us could pull our hands away.

Growing frustrated with his restrictive clothes, I slowly stripped them away until he was completely bare. I could see the visible signs of his arousal mirroring my own, and I had no intention of leaving him waiting.

I want to feel it…

We plunged back into a passionate kiss, our bodies grinding together as the friction built between us. I couldn’t restrain myself any longer; the ache in my jeans was becoming unbearable.

“I want to fuck you…” I panted against his lips.

Our eyes locked as I waited for his response. When no verbal answer came, I stopped waiting and let my body take control of the shared desire vibrating between us.

I kissed Jess again while undoing my belt, finally freeing myself. Jess pulled back from the kiss, gasping softly as he felt the sudden pressure against him.

Without waiting for him to object, I lifted his legs, aligning myself at his entrance. He placed a hand against my chest, trying to create some distance, but I thrust forward, burying the head of my length inside him.

A sharp gasp escaped his throat, and he looked ready to cry out, but I immediately silenced him with a deep, searing kiss to soothe the initial shock of our bodies connecting. I pushed deeper, prompting him to grip me tightly. Though his fingers dug painfully into my skin, the ache dissolved into the overwhelming sensation of becoming one. I surrendered to the rhythm, a low, undone groan tearing from our lips as I buried myself completely inside him.

Chapter 17

Chapter 17

Jess’s POV

Nagising ako na nanginginig sa labis na pagkaginaw. Sa aking pagbalik-malay, isang mabigat at pamilyar na braso ang nakaramdam kong nakabalot sa aking hubad na katawan, habang ang isa pa niyang braso ay nagsisilbing unan sa ilalim ng aking ulo. Nang dahan-dahan kong iangat ang aking tingin, nakita kong ang tanging nakatakip sa ibabang bahagi ng aking katawan ay ang kulay asul na long sleeves —na kung hindi ako nagkakamali sa aking pagkaalala—ay ang suot ni Jayrek kagabi bago kami nilamon ng silakbo ng damdamin.

Inilibot ko ang aking paningin sa kabuuan ng silid. Isang matinding pagsisisi at gulat ang humaplos sa aking dibdib nang mapagtantong nasa loob pa rin kami ng kanyang opisina. Pinagkakasya lamang ng maliit na sofa ang aming mga katawan, magkadikit at magkayakap sa gitna ng malamig na gabi.

Napakagat na lamang ako sa aking ibabang labi habang unt-unting nagbabalik sa aking alaala ang bawat detalye ng nangyari sa amin kagabi. Hindi ko lubos maisip na hahantong kami sa ganoong uri ng sitwasyon. Ang buong akala ko noong una ay isa lamang itong masidhing panaginip—ang pag-iisa ng aming mga laman, ang marahas ngunit may halong pagsukong mga halik.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isipin o maramdaman sa sandaling ito. Ang unang dikta ng aking isipan ay ang lisanin agad ang lugar na ito, tumakbo palayo, at huwag na muling magpakita pa sa kanya kahit kailan. Subalit nang sulyapan ko ang natutulog na mukha ni Jayrek, natigilan ako. Alam kong lalong magagalit ang taong ito kapag umalis ako nang walang paalam. At isa pa, alam ko sa sarili ko na sa oras na ihakbang ko ang aking mga paa palabas ng pintuang iyon nang hindi siya kinakausap, tuluyan nang mawawalan ng balikan ang anuman mayroon sa amin. Wala na akong babalikan pa.

Habang nakatitig sa kawalan at nalulunod sa sariling mga isipin, biglang humigpit ang pagkakahawak ng brasong nakapulupot sa aking baywang. Kasabay niyon ang biglaang pagbilis ng kabog ng aking dibdib. Alam kong gising na siya.

Naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang mabigat at mainit na hininga sa aking batok, kasunod ng marahang pagpatong ng kanyang baba sa aking balikat. Bahagyang nakikiliti ang aking tainga sa hangin na lumalabas sa kanyang bibig, subalit pinilit kong panatilihing matatag ang aking sarili. Nag-akma akong tulog pa rin, hindi gumagalaw, nagdarasal na sana ay hindi niya mapansin ang pagkabagabag ko.

“Alam kong gising ka na,” mahinahon at baritonong sabi niya malapit sa aking tainga.

Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata. Sinubukan ko siyang tignan sa gilid ng aking paningin, ngunit hindi ko na magawang lumingon nang tuluyan sa kanyang likuran dahil sa matinding hiya na biglang lumamon sa akin. Hindi ako sumagot o gumalaw man lang. Natatakot ako. Alam kong sa oras na magsalita ako, magtatanong siya, at sa kasalukuyan kong estado ay hindi ko pa kayang sagutin ang anumang katanungang manggagaling sa kanya.

Lalo na kung ang usapan ay tungkol sa nangyari sa amin kagabi. Ayaw ko mang isipin, ngunit labis na nakakapagpabagabag ang tagpong iyon. Paano nagawang mauwi sa ganoong pagsisiping ang isang matinding pag-aalitan at sigawan?

Habang nakalubog sa katahimikan, biglang umalingawngaw sa aking isipan ang mga salitang binitawan niya bago kami tuluyang tangayin ng mapusok na gabi.

“Pakiramdam ko ay tinalikuran mo ako, Jess…”

“Tinalikuran mo ako…”

“Tinalikuran…”

Betrayed. Hindi ko alam kung saang anggulo o paano nakita ni Jayrek na nagtaksil ako sa kanya. Nahihinuha ba niya na may nangyayari sa akin na hindi ko sinasabi, kaya ganoon na lamang ang galit niya? O baka naman kaya niya nagawa ang makipagtalik sa akin ay dahil nakaramdam lamang siya muli ng tawag ng laman, at ako ang pinakamalapit na taong naroroon upang tugunan iyon?

Ang dami nang bumabagabag sa aking isipan, at unt-unti na akong nalulunod dahil hindi ko na alam kung paano ito sasagutin. Pakiramdam ko ay isa akong estudyanteng kumuha ng isang napakahirap na pagsusulit nang hindi man lang nakapag-aral nang mabuti. Alam ko kung ano ang nangyayari sa paligid ko, ngunit hindi ko kayang itatak sa aking isipan na iyon na talaga ang reyalidad na kinakaharap ko ngayon.

Pinilit kong bumangon mula sa aming pagkakahiga sa kabila ng panghihina ng aking katawan. Naupo ako sa gilid ng sofa habang mahigpit na itinatalukbong sa aking hubad na katawan ang asul na damit ni Jayrek. Ramdam kong nagulat din siya sa aking biglaang paggalaw, kaya naman dahan-dahan din siyang napaupo sa aking tabi.

Walang umimik sa aming dalawa. Ang eksenang ito ay tila katulad na katulad ng nangyari sa amin noon—noong unang beses na may mamagitan sa aming dalawa. Isang nakabibinging katahimikan ang muling namayani.

Hinanap ng aking mga mata ang aking mga damit na nakakalat sa sahig. Isa-isa ko itong pinulot at unt-unting isinuot sa aking katawan. Hangga’t maaari ay pilit kong iniiwas ang aking mga tingin sa direksyon niya dahil alam kong may sasabihin siya. Alam kong hindi ako makakaalis sa silid na ito nang buhay hangga’t hindi kami nagkakaroon ng maayos na pag-uusap. Subalit hanggang sa maisuot ko ang huling piraso ng aking saplot, nanatili siyang tahimik at walang kibo. Ang katahimikan sa pagitan naming dalawa ay tila isang parusa na unt-unting pumapatay sa akin.

“Mauna na ako,” sa wakas ay sabi ko.

Lihim kong pinasalamatan ang aking sarili dahil nagkaroon ako ng sapat na lakas ng loob upang bigkasin ang mga salitang iyon habang pilit na nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata. Ewan ko ba, ngunit sa kabila ng lahat, may bahagi pa rin sa akin ang umaasang may mahahanap na sagot o katiyakan mula sa kanya.

Nang bitawan ko ang mga salitang iyon, sandali kaming nagkatitigan nang malalim. Subalit ang binalik niyang tingin ay agad din niyang iniwas patungo sa sahig. Ang simpleng pagkilos na iyon ay tila isang matalim na kutsilyong sumaksak sa aking dibdib, dahilan upang biglang sumikip ang aking paghinga.

Tama nga ako, sa loob-loob ko. Hindi ko na dapat pa hinayaang mapalagay ang loob ko sa taong ito dahil sa huli, alam kong sarili ko lang din ang mabibigo at masasaktan.

Maglalakad na sana ako patungo sa pintuan upang tuluyang lisanin ang silid nang bigla siyang magsalita mula sa aking likuran.

“It’s already four in the morning. It’s better if I take you home. Wait for me outside, I’ll just put my clothes on.” malamig niyang pahayag. Ang mga salitang iyon ay mas lalo lamang nagpadurog sa natitira kong lakas.

Alam kong magiging awkward ang buong sitwasyon, ngunit ano pa nga ba ang maaari kong asahan pagkatapos ng nangyari sa amin? Ginamit na naman namin ang aming mga katawan upang maglabas ng emosyon, at sa tingin ko ay wala nang silbi ang magtago pa ng nararamdaman. Pero ano nga ba ang ini-expect ko sa tagpong ito? Siguro, ang unang bagay na madalas nating isipin kapag nasasaktan tayo ay ang mga bagay na hindi naman talaga totoo.

Gaya ng madalas na sinasabi: ang panlabas na anyo ay nakalilinlang; huwag kang magtiwala sa unang paningin dahil ang tunay na kulay ay sa tagal nakikita. Dahil puro pagkakamali at maling akala lang naman ang mayroon sa akin, mas mabuti pang huwag na lang akong mag-assume ng kahit na ano mula sa kanya.

Tumango na lamang ako nang bahagya bilang tugon at agad na humakbang palabas ng kanyang opisina. Madilim ang kabuuan ng bar dahil sarado na ito, subalit pinilit kong sundan ang kaunting liwanag na nagmumula sa maliit na awang ng pintuan sa labas. Kahit na may mga upuan at lamesang nababangga ang aking mga binti sa gitna ng kadiliman—at kahit na may kaunting sakit akong nararamdaman sa bawat hakbang dahil sa ginawa namin kagabi—ay patuloy pa rin ako sa paglalakad nang mabilis. Walang anuman ang mas sasakit pa sa kasalukuyang nararamdaman ng puso ko ngayon—ang katotohanang akala ko ay may nagbago sa amin, ngunit wala pala.

Paglabas ko ng pinto ng bar, doon ko na tuluyang ibinuhos ang lahat ng luhang kanina ko pa pilit na pinipigilan. Ngayong mag-isa na ako sa ilalim ng madilim na langit, malaya na silang pumatak sa aking mga pisngi. At katulad ng mga luhang iyon, pakiramdam ko ay malaya na rin akong mag-isip kung ano ang susunod kong hakbang sa buhay. Dahil ang tanging hiling ko na lang ngayon ay ang hindi na muling makita pa si Jayrek, o ang kahit na anong bagay na mag-uugnay sa akin sa lugar na ito.

Ilang minuto pa ang lumipas habang nakatayo ako sa gilid ng kalsada nang marinig ko ang tunog ng pagsasara ng pinto sa aking likuran. Agad kong pinunasan ang mga bakas ng luha sa aking mga mata at lumingon. Nakita ko si Jayrek na kasalukuyang kinakandado ang pangunahing pinto ng bar.

“Wait for me here, I’ll just get my car” , maikli niyang sabi bago ko narinig ang mararahas na yabag ng kanyang mga paa papalayo sa akin. Ni hindi ko alam kung nakita ba niya ang bahagyang pagtango ko bilang sagot.

Nang huminto ang kanyang sasakyan sa aking harapan, agad kong binuhat ang aking sarili at pinihit ang hawakan ng pinto sa backseat. Subalit nakalukot ito. Nahulaan naman niya agad ang aking intensyon kaya mabilis niyang pinindot ang unlock button. Pumasok ako at doon naupo sa likuran niya. Gusto kong doon pwesto upang hindi niya makita ang namamaga kong mga mata kung sakali mang lumingon siya sa akin sa salamin.

Sa pagkasara ko ng pinto, agad na umandar ang sasakyan patungo sa aming subdivision. Buong biyahe ay balot kami ng matinding katahimikan, isang bagay na mas ikinabuti na rin ng aming sitwasyon. Kung maaari ay wala na rin akong balak na makipag-usap pa sa kanya. Hanggang sa makarating kami sa pamilyar na kanto na lilikuan papunta sa aming bahay, hindi na muling nagbuka ng bibig si Jayrek.

Siguro ay sapat na itong hudyat para sa aming dalawa. Na ang lahat ng nangyari sa amin sa loob ng opisinang iyon ay pawang bunga lamang ng isang panandaliang tawag ng laman na walang patutunguhan.

Huminto ang sasakyan sa tapat mismo ng aming gate. Akmang pipihitin ko na ang hawakan ng pinto upang lumabas nang bigla siyang magsalita, ang kanyang boses ay nangingibabaw sa ingay ng makina.

“I’m not accepting your resignation, Jess. You are welcome to return to work anytime you like… just focus on recovering first.”

Hindi ko na siya sinagot pa. Agad kong binuksan ang pinto at humakbang palabas. Nang nasa labas na ako at hawak na ang pinto upang isara ito, muli siyang nagsalita nang hindi lumingon sa aking direksyon.

“Patawad.”

Iyon ang huling salitang binitawan niya bago ko tuluyang binitawan ang pinto ng kanyang sasakyan. Kasunod niyon ay ang mabilis na pag-arangkada ng sasakyan paalis ng aming subdivision, naiwan ang usok sa malamig na hangin ng madaling araw.

Hindi ko na alam kung ano ang tunay niyang kahulugan sa kanyang paghingi ng tawad, at ayaw ko na ring bigyan pa iyon ng iba pang malalim na interpretasyon. Para sa akin, ang salitang iyon ay isang pormal na pamamaalam. Oo, isang pamamaalam. Marahil ay masyado akong marahas o bigla sa pag-iisip ng ganoon, ngunit hindi ko masisi ang aking sarili na tignan ang sitwasyon sa ganoong paraan. Mas mabuti na ito para kahit papaano ay magkaroon ng kapayapaan ang aking naguguluhang isipan.

Pumasok ako sa loob ng aming bahay nang dahan-dahan. Pagkasara ko ng pangunahing pinto, bigla akong natigilan nang maaninag ko ang isang anino na nakaupo sa sofa sa gitna ng sala.

Si Kuya.

Humihithit ito ng sigarilyo, isang bagay na labis kong ikinagulat. Sa pagkakaalala ko, kailanman ay hindi niya ginawa ang manigarilyo sa loob ng bahay dahil alam niyang labis na magagalit si Mommy kapag nangamoy usok ang buong paligid. Bukod sa bawal ito, may sakit na hika rin si Kuya kaya mahigpit na ipinagbabawal ni Mommy ang ganoong bisyo—isang utos na palagi naman niyang sinusunod noon. Pero bakit ngayon ay narito siya, sa dilim, na tila may malalim na iniisip?

“Bakit ngayon ka lang?” bungad niya sa akin, ang kanyang boses ay mababa ngunit puno ng autoridad. “Hindi ba’t malinaw ang sabi ni Mommy na hindi ka na babalik pa sa trabahong ’yan? At anong oras na ba? Halos umagahin ka na sa pag-uwi.”

Naramdaman ko ang biglaang pagsakit ng aking ulo sa kanyang mga salita. Kung ang layunin niya sa madaling araw na ito ay ang asarin o galitin ako, handa na akong magpatalo. Wala ako sa tamang katinuan at lakas upang makipag-away pa sa kanya pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ko kay Jayrek.

Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy ako sa paglalakad patungo sa hagdanan upang umakyat sa aking silid. Subalit bago ko pa man matapakan ang unang baitang, muli siyang nagsalita, mas may diin na sa pagkakataong ito.

“Hindi ka ba nakikinig sa akin, Jess?! Gusto mo ba talagang magalit si Mommy dahil sa pagsuway mo sa kanya?!”

Ang mga salitang iyon ang tuluyang nagpainit sa aking ulo. Ang natitirang pasensya ko ay tila naglaho na parang usok.

“Nag-atubili ka pa talagang alalahanin ang mararamdaman ni Mommy, Kuya? Samantalang ikaw naman itong palaging gumagawa ng dahilan para magalit at mag-alala siya sa atin!” galit kong balik-sigaw sa kanya.

Sa tindi ng mga pangyayari kanina kay Jayrek, heto at dadagdag pa siya sa aking pasanin. Sa sandaling ito, wala na akong pakialam kung makakatanggap man ako ng suntok o bugbog mula sa kanya tulad ng dati. Pagod na pagod na ako sa lahat ng bagay sa buhay ko.

“Ano bang problema mo, ha?!” ganti rin niyang sigaw habang tumatayo mula sa sofa. Bakas ang labis na inis at pang-aasar sa timbre ng kanyang boses.

“Kahit kailan, Kuya, hindi ako ang naging problema sa bahay na ’to! Pero ikaw—ano bang talaga ang problema mo sa akin?!” mabilis kong ganti sa kanya, ang aking boses ay tuluyan nang nanginginig hanggang sa tuluyan na akong maiyak sa harap niya.

Kung tutuusin, siya naman talaga ang puno’t dulo ng lahat ng takot at paghihirap na nararanasan ko ngayon. Mula noong gabing may mangyari sa aming dalawa, parang nawalan na ako ng karapatang mabuhay nang normal. Natatakot akong magpakita sa mundo, natatakot akong humarap sa ibang tao dahil sa matinding takot na baka may malaman sila, na baka may masabi silang masama sa akin.

Hindi na muli pang sumagot si Kuya. Subalit narinig ko ang mabibigat niyang yapak na mabilis na lumalapit sa aking kinalalagyan sa ibaba ng hagdan. Bago ko pa man makuha ang aking depensa, marahas niya akong sinunggaban at malakas na itinulak pasandal sa malamig na dingding.

Sa matinding gulat sa kanyang naging marahas na pagkilos, biglang napawi ang galit sa aking dibdib at mabilis itong napalitan ng isang malamig na kaba. Kinakabahan ako na baka saktan niya ako nang pisikal, o mas malala, baka may gawin na naman siyang masama sa aking katawan tulad ng nakaraan.

Subalit bago ko pa man magawang pumiglas, bumulong siya nang malapit sa aking mukha—mga salitang tuluyang nagpalamig sa aking buong pagkatao at nag-iwan ng isang malaking katanungan sa aking isipan.

“Kasama mo na naman siya, ’di ba?” bigla niyang sabi.

Wala akong narinig na galit o poot sa kanyang boses sa pagkakataong ito. Ang natitirang tono ng kanyang pananalita ay pawang isang malumanay, tila nasasaktan, at nagseselos na bulong na bumasag sa katahimikan ng madaling araw.

Chapter 18

Chapter 18

 

Ron’s POV

Sumapit na ang umaga, subalit nananatiling dilat ang aking mga mata. Ang liwanag ng bukang-liwayway ay unti-unting sumisira sa kadiliman ng aking silid, ngunit ang sarili kong isipan ay nakakulong pa rin sa isang malalim at madilim na gabi kaya hindi ako makatulog.

Binabagabag ako ng aking isipan sa mga huling salitang binitawan sa akin ni Jess kaninang madaling araw. Sa totoo lang naman kasi, wala akong matinding galit sa kanya. Ang poot na naramdaman ko noong una ay matagal ko nang ibinaon sa limot. Ang hindi ko lang talaga maintindihan ay si Mommy.

Kahit isang beses, hindi siya nag-atubiling bigyan ako ng pansin—na para bang palagi ko na lang kaya ang aking sarili. Napakasakit para sa isang anak na ganoon ang maging tingin ng sarili mong ina. Ang katotohanan ay kailangan ko rin naman ng kanyang pagkalinga, ngunit tila kay Jess lang palagi nakatuon ang kanyang mga mata.

Ngunit bukod doon, may isa pang bagay na mas lalong bumabagabag sa akin ngayon. Iyon ay ang huling sinabi ko kagabi bago ako nagpasiyang maunang umakyat sa aking kwarto dahil sa matinding kahihiyan.

Sa katunayan nga, nagtatanong lang naman ako sa sarili ko kung bakit kasama niyang umuwi ang kanyang boss. Sa huling pagkaalala ko, may kakaiba silang pinag-uusapan tungkol sa nangyari sa pagitan nilang dalawa. Iyon na ang tuluyang kumalabit sa aking kuryusidad pagdating sa tunay na kasarian ni Jess. Iba rin ang nakita kong paghalik niya sa kanya ng matalik niyang kaibigan noon; iyon ang pinakaunang dahilan kung bakit gustong-gusto kong malaman kung ano ba talaga siya.

Pero ano ba ang makukuha ko kapag napatunayan ko nga ang hinala ko? Lahat ba ng atensyon ni Mommy ay mapapasaakin na?

Sa totoo lang, hindi ko na dapat iniisip pa ang bagay na iyon—na ipagmalaki ako ng sarili kong ina—dahil alam ko sa sarili kong isa akong pariwara na anak. Kahit kumbinsihin ko man ang aking sarili na ang kadahilanan ng lahat ay ang kawalan ng atensyon at pag-aaruga ni Mommy, hindi ko pa rin maituturing na sapat na kasagutan iyon sa kung ano ako ngayon. Ang katotohanan ay mas masakit: ako naman talaga ang sampid lamang sa masayang pamilya na binuo nila noon. Kaya siguro wala na akong pagpapahalaga sa sarili ko ngayon, dahil wala naman palang nagpapakita sa akin na mahalaga ako talaga.

Ilang oras pa ang ginugol ko sa ganoong pag-iisip nang bigla akong makarinig ng marahang pagbukas ng pinto sa ibaba. Agad akong bumangon mula sa aking pagkakahiga at daling tinungo ang pintuan ng aking kwarto upang sumilip kung sino iyon. Imposibleng si Mommy iyon. Sa Linggo pa ang kanyang balik dahil ang mga seminar nila ay halos buong araw at malayo ang mga venue; Biyernes pa lang ng gabi ay bumabiyahe na sila.

Pagbaba ko sa hagdanan, sinalubong ako ng tunog ng umaagos na tubig mula sa shower. Doon ko napagtanto na si Jess iyon, nagmamadaling maligo para pumasok sa kanyang trabaho.

“Bakit ba ang tigas ng ulo ng isang ito? Pinagsabihan na siya ni Mommy na huwag nang pumasok sa mga part-time job niya,” anang isang bahagi ng aking utak.

Ngunit agad naman itong kinontra ng aking konsensya. “Hayaan mo na yan. Ikaw naman din ang may kasalanan kung bakit nangyari sa kanya yan. Maayos naman ang takbo ng buhay niyan kung hindi mo lang ginulo.”

Napakamot na lamang ako sa likod ng aking ulo, pilit na itinatakwil ang sinasabi ng sarili kong konsensya. Pero sa huli, mas nanaig pa rin ang aking kagustuhan na pumagitna at masunod ang gusto ko.

Umupo muna ako sa sala, sa isang sopa, at matiyagang hinintay ang kanyang paglabas. Nang bumukas ang pinto, lumabas si Jess habang abala sa pagpupunas ng kanyang basang buhok gamit ang tuwalya. Dahil nakatakip ang tela sa kanyang mukha, hindi niya napansin ang aking presensya. Hindi ko muna siya kinibo at binuksan ko ang telebisyon upang magkunwaring nanonood.

Ilang saglit pa ay bumaba na rin siya nang tuluyan matapos mag-ayos. Halatang nagulat siya nang makita ako sa sala. Tinitigan ko lang siya at ganoon din siya sa akin, ngunit agad siyang nag-iwas ng tingin at daling naglakad patungo sa pinto.

Bago pa man niya mapihit ang siradura, mabilis akong lumapit at marahas kong isinalpak ang pinto upang isara ito muli. Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa pagitan naming dalawa.

“Saan ka na naman pupunta? Papasok ka ba sa trabaho mo? Bakit ba ang tigas ng ulo mo, Jess, ha?!” asik ko sa kanya na ikinabigla niya nang husto.

“Kailangan kong pumasok kasi binawi ko yung resignation letter na ipinasa ni Mommy,” matapang na tugon niya sa akin.

“Bakit mo ginawa yun?! Di ba ang sabi ni Mommy ay hindi ka muna papasok sa trabaho mo?!” Medyo lumakas na ang timbre ng aking boses sa pagkakasabi kong iyon, ngunit hindi siya natinag. Sinalubong niya ang aking mga mata, tila handang makipaglaban ng tingin.

“Sa ayaw at sa gusto mo, hindi ka maaaring lumabas ng bahay ngayon. Ikakandado ko ang gate,” deklara ko.

Kinuha ko ang susi at ang padlock na nakasabit sa dingding, saka mabilis na lumabas ng bahay upang ikandado ang gate para sa ganoong paraan ay hindi na talaga siya makalabas pa.

“Hindi mo pwedeng gawin yan! Kakapasok ko lang kahapon at magagalit ang manager ko!” bulyaw niya sa akin. Sinundan niya ako hanggang sa gate at pinipigilan akong ilapat ang kandado, pero sadyang mas malaki at mas malakas akong tao sa kanya kaya wala rin siyang nagawa.

Nang makandado ko na ito nang mahigpit, hinarap ko siya.

“Ngayon, hindi ka na makakalabas ng bahay,” malamig kong sabi bago naglakad pabalik sa loob at umakyat sa itaas upang pumasok sa aking kwarto.

Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng ganoong klaseng lakas ng loob para sabihin iyon sa kanya, pero ang alam ko lang ay pinagbawalan siya ni Mommy na magtrabaho. Tama naman ang ginawa ko dahil bilang mas nakatatanda, dapat lang na masunod ako.

Inalis ko ang aking suot na t-shirt bago tuluyang humilata sa aking higaan. Dahil sa matinding puyat at pagod, hindi ko namalayan na unti-unti na pala akong nakatulog. 

Jess’s POV

Hindi ko lubos maisip na magagawa sa akin ni Kuya ang ganoong uri ng paghihigpit—ang ikulong ako sa loob ng sarili naming bahay para lang hindi ako makapagtrabaho. Alam kong sinusunod lang naman niya ang utos ni Mommy, at kung sa ibang anggulo titingnan, maaari itong ituring na isang magandang senyales dahil nakikinig na si Kuya sa mga bilin ni Mommy sa kanya. Pero may isang bahagi sa akin ang nagsasabing may iba pa siyang dahilan.

Hindi pa rin kasi tuluyang nawawala sa aking isipan ang mga huling salitang binitawan niya kagabi sa akin. Ayaw ko namang bigyan ng ibang kahulugan iyon, ngunit sadyang pabalik-balik sa aking gunita kung paano niya ito sabihin. Para kasi itong nagseselos o naiinggit na hindi ko na alam.

Bigla na lamang akong napatigil sa aking malalim na pag-iisip nang marinig ko ang tunog ng aking cellphone. Pagkabukas ko ng screen, nakita ko ang text ni Kent. Hinahanap na niya ako dahil malapit nang magbukas ang fast food chain na pinagtatrabahuhan naming dalawa. Medyo may kalayuan pa naman ang lokasyon niyon mula rito sa amin, kaya naman labis ang naging pagmamadali ko kanina kahit na kulang ako sa tulog—o mas magandang sabihin na hindi talaga ako nakatulog.

Naisip ko pa rin ang mga bagay-bagay sa aking isipan, lalo na ang mga sariwang alaala ng nangyari sa pagitan naming dalawa ni Jayrek. Isa sa mga gabi na alam kong hindi ko makakalimutan sa tanang buhay ko. Hindi ko na nakayanan pa ang tindi ng aking mga iniisip kaya sa halip na alalahanin ang gabing iyon ay pilit ko na lamang itong iwinaksi.

Wala na akong ibang magawa kundi ang puntahan si Kuya sa itaas upang pakiusapan siyang ibigay sa akin ang susi. Wala siya sa sala at patay na ang telebisyon, at bahagya ring nakaawang ang pinto ng banyo sa ibaba kaya siguradong wala siya roon. Naglakad ako paakyat patungo sa kanyang kwarto.

Tinawag ko siya mula sa labas ngunit walang sumasagot, kaya inisip ko na baka nakasuot na naman ito ng kanyang headphone. Pinihit ko ang siradura at dahan-dahang pumasok sa loob ng kanyang silid. Doon ko siya nadatnang nakatihayang natutulog sa kama at malakas na humihilik. Kaya pala hindi niya naririnig ang pagtawag ko.

Hinalughog ng aking mga mata ang paligid upang hanapin ang susi na kinuha niya kanina, hanggang sa makita ko ang itim na lace nito na nakasabit sa loob ng kanyang kanang kamay na ngayon ay nakakuyom.

Lumapit ako sa kabilang bahagi ng kanyang kama upang kunin ito nang maingat. Habang papalapit ako, hindi ko namalayan na nakaboxer shorts lang pala ito na halos humapit nang husto sa kanyang bakat dahil sa posisyon ng kanyang pagkakahiga.

Awtomatikong napalunok ako sa aking nakikita. Alam ko sa aking sarili na hindi pa gising ang kung anong meron sa loob ng tela na iyon, ngunit masasabi kong may kalakihan ang umbok na naroon. Bigla akong nawala sa aking tamang katinuan; halos mawala na sa isip ko ang aking tunay na pakay sa loob ng silid na ito nang dahil lamang sa nakikita ng aking mga mata. Hindi ko alam pero bigla akong pinagpawisan nang malapot at sunod-sunod ang aking paglunok.

“Ilang pulgada kaya ang sukat niyan?” anang isang mapaglaro at bastos na bahagi ng aking imahinasyon.

“Tangina mo, Jess! Bakit mo pinakikialaman ang bagay na yan sa sarili mong kapatid?!” sumbat naman ng isa ko pang matinong isipan, pilit akong ibinabalik sa wisyo.

“Besh, grabe naman… paano kaya nagkasya ang ganyan sa iyo?” sabi naman ng isang bago at kakaibang boses sa loob ng aking utak na ngayon ko pa lamang natutuklasan sa buong buhay ko.

“Bwisit! Sino ka ba at bakit ka sumasabat sa utak ko?!” inis kong tanong sa aking sarili.

Muli kong inalis sa aking isipan ang mga kabaliwan kong ito bago pa man kung saan-saan mapadpad ang aking mga maruruming isipin, at ibinalik ko ang aking buong atensyon sa tunay kong pakay.

“Tandaan mo, Jess, ang susi ang pinunta mo rito at hindi ang paglawayan ang kuya mo.”

“Wait… ano?” bulong ko sa aking sarili.

Kung may magsasabi sa akin noon na may limang magkakaibang tao na nag-uusap sa loob ng utak ng isang tao, hinding-hindi ako maniniwala. Ngunit ngayon ay naririnig at nakakausap ko na sila. Agad kong pinunasan ang aking labi gamit ang likod ng aking kamay upang tiyakin kung may tumulo ba talagang laway, ngunit napagtanto kong isa akong malaking tanga dahil wala naman pala.

Dahan-dahan kong ibinuka ang kanyang nakakuyom na kamao upang kunin ang susi roon, pero sadyang mapaglaro talaga ang tadhana.

“Ay, besh! Tingnan mo, kumislot bigla!” bulong muli ng boses sa utak ko.

Awtomatikong napatingin ang aking mga mata sa direksyon ng kanyang boxer shorts. At hindi nga nagkakamali ang aking hinala, dahil unti-unting nabubuhay at nagbabago ang hugis ng natutulog na alaga ni Kuya sa ilalim ng manipis na tela.

“What the…!” isang malakas na boses ang biglang umalingawngaw.

Sa sobrang gulat ko ay napaurong ako, ngunit huli na ang lahat dahil tuluyan nang nagising si Kuya. Ang kanyang mga mata ay mabilis na bumukas. Ginamit niya ang kanyang isang kamay upang mabilis na ilayo ang susi sa akin upang hindi ko ito makuha, ngunit sinundan ko ang paggalaw niyon. Dahil sa tindi ng hatak at sa madulas na sahig ng kuwarto ni Kuya, tuluyan akong nawalan ng balanse. Ang naging landing ko? Direkta sa ibabaw ng kanyang katawan.

“Ah, fuck!” marahas na sigaw ni Kuya sa sakit dahil sa matinding pagkadagan ko sa kanyang dibdib at tiyan.

Parang biglang nablanko ang aking isipan sa kung ano ang susunod kong dapat gawin. Napako ang aking buong katawan sa ganoong posisyon dahil ilang milimetro na lamang ang natitirang distansya sa pagitan ng aming mga mukha—lalo na ang aming mga labi. Hindi ko mapigilang mapatitig sa mga labi ni Kuya na tila nangingimbita; mapula ito at tama lamang ang hugis sa kanyang mukha. Pawang perpekto ito para sa kanya.

Nagulat din si Kuya nang magproseso sa kanyang utak ang kasalukuyan naming posisyon. Siya na nakahilata sa higaan, at ako na nakadagan sa ibabaw niya, habang ang aking hita ay direktang nakaramdam sa unti-unting pagkabuhay ng kanyang pagkalalaki sa ilalim ng manipis na tela.

Napakalaki ng nakakahiyang tensyon na bumabalot sa amin sa mga sandaling iyon. Bago pa man ako tuluyang mahulog sa isa namang panibagong kamunduhan na ayaw ko nang matamasa pa sa aking buhay, mabilis kong binalik ang aking katinuan. Sa isang biglaang pagkilos, buong lakas kong hinablot mula sa kanyang kamay ang susi.

Mabilis akong tumayo mula sa pagkakahiga sa kanya at kumaripas ng takbo pababa patungo sa gate upang i-unlock ang kandado. Hindi ko na tiningnan kung bumaba ba si Kuya o hindi; dinalian ko na lang ang aking mga kilos, inilapag ang bukas na kandado sa lamesa sa labas, mabilis na kinuha ang aking bag sa sala, at tuluyang lumabas ng bahay.

Habang nakasakay ako sa biyahe, hindi pa rin nawawala sa aking isipan ang eksenang naganap kanina. Ang tindi ng pagkadagan ko sa kanya at kung paano ko naramdaman ang marahas na pagkabuhay ng kanyang pagkalalaki sa aking hita… lahat ng iyon ay paulit-ulit na sumasariwa. Nawawala na talaga ako sa aking sariling pag-iisip nang mamalayan ko na lamang na napapakagat na pala ako nang mariin sa aking ibabang labi habang nakatitig sa malayo.

Chapter 19

Chapter 19

Ron’s POV

Nakahiga lang ako sa kama, walang kurap na nakatitig sa puting kisame ng aking silid. Kasabay ng dahan-dahang pag-ikot ng electric fan ay ang walang humpay na pag-ikot din ng mga tanong sa aking isipan. Tama ba ang ginawa ko? Wala naman ako sa posisyon para higpitan at sakalin si Jess nang ganoon. Sa bawat paggunita ko sa mga huling salita ko sa kaniya, unti-unting lumalalim ang konsensya sa dibdib ko. Nagiging labis na ang pagkawalang-katwiran ko pagdating sa kaniya. Parang nawawala ako sa sarili kong wisyo tuwing siya na ang usapan.

Napabuntong-hininga na lang ako, pilit na iwinawaksi ang mabigat na pakiramdam.

Ilang kurap pa ng aking mga mata, habang nilulunod ang sarili sa pagninilay-nilay, biglang narinig ko ang marahang pag-click ng pinto. Bumukas iyon at iniluwa si Jess.

Awtomatikong napaayos ako ng higa habang pinapanood siyang maglakad patungo sa aking kama, hanggang sa tumigil siya sa mismong paanan ko. Bahagya akong napatigil nang mapansin ang ekspresyon sa kaniyang mukha. Wala na roon ang pamilyar at mala-inosente niyang mga tingin. Sa halip, malumanay ngunit may kakaibang tingin ang kaniyang mga mata habang binabaktas nito ang kabuuan ng aking nakahubad na pang-itaas.

Bago pa man ako makapagsalita, naramdaman ko ang bahagyang paglundong ng foam ng aking higaan. Sumampa si Jess. Hindi niya inaalis ang kaniyang mapupungay na paningin sa aking mga mata habang unti-unti siyang gumagapang paitaas—marahan, mapusok, hanggang sa magtapat ang aming mga mukha.

Nakaibabaw siya sa akin. Ang buong bigat ng kaniyang katawan ay nararamdaman ko, ngunit ang sarili kong katawan ay parang naparalisa. Walang kahit isang kalamnan ang sumunod sa utos ng utak ko na patigilin ang sandaling ito. Para akong nabingi sa sarili kong katinuan. Nagkatitigan kami sa gitna ng nakabibinging katahimikan. Walang nagsasalita. Pinakiramdaman namin ang bawat isa, at sa bawat singhap at buga ng hininga, doon kami nag-uusap.

Isang kakaibang kuryente ang gumapang sa aking mga ugat. Biglang nag-init ang buong katawan ko sa nagbabadyang senaryo na posibleng mangyari sa sandaling may kumilos sa aming dalawa. Nanatiling nakatikom ang aming mga bibig dahil alam namin—kapag may isang salitang lumabas, iyon na ang magiging hudyat ng isang bagay na alam naming hindi dapat mangyari. Isang kasalanang walang balikan.

Nang lumipas ang ilang minutong tila isang walang-katapusang pagpaparusa, huminga nang malalim si Jess. Kasunod niyon ay ang marahang paglapat ng kaniyang mainit na labi sa aking leeg. Napaigtid ang buong katawan ko nang maramdaman ang kaniyang basang dila na dinalo ang aking balat. Hinaplos ng matinding kilabot ang aking likod, ngunit wala pa rin akong lakas para lumaban. Parang ipinagkakanulo ako ng sarili kong laman—ginusto nito ang bawat haplos niya.

Nagpalipat-lipat ang kaniyang maiinit na halik sa aking leeg bago bumaba patungo sa aking kanang balikat. Malinaw sa aking pandinig ang bawat basang tunog ng kaniyang paghalik hanggang sa maramdaman ko ang bahagyang baon ng kaniyang mga ngipin. Kinagat niya ako, sinimsim ang aking balat na tila ba isang alay na labis niyang pinananabikan.

Napalunok ako nang malalim, kagat-labing tinugunan ang ginagawa niyang pagsamba sa aking katawan.

Dito na tuluyang sumiklab ang apoy sa aking sistema. Ang kaninang namamahinga kong pagkalalaki ay unti-unti nang nagigising, naghuhumindig sa nag-aalab na pagnanasa. Nawala na ako sa katinuan. Hinayaan ko na lang siyang angkinin at lasapin ang hubad kong katawan gamit ang kaniyang labi at dila. Hindi ko na namalayan na unti-unti nang bumababa ang kaniyang mga halik patungo sa aking tiyan. Tuluyan nang gumuho ang aking kaisipan nang marahang sinusundan ng kanyang dila ang bawat guhit ng aking mga kalamnan, pababa sa aking pusod.

Tangina. Hindi ko akalain na may kakayahan si Jess na magpaligaya ng ganito. Isang matinding libog ang sumakop sa aking buong pagkatao.

Tuluyan na akong nagpaubaya. Ginagabayan ko na ang kaniyang ulo patungo sa mga parte ng katawan ko na gusto kong lasapin niya, hanggang sa marahan kong itinulak ang kaniyang ulo pababa—patungo sa aking kahindigan. Hindi ko na kayang patagalin pa ang pag-abot sa kamunduhang pareho naming gustong puntahan.

“Eat me, please…”

bulong ko, ang boses ko ay paos at gumaralgal sa tindi ng pagnanasa.

Kasabay niyon ang pagdampi ng kaniyang mga kamay sa garter ng aking boxer briefs. Dahan-dahan niya iyong ibinaba, at narinig ko ang kaniyang marahas na pagsinghap nang tumambad sa kaniya ang aking nagngangalit na pagkalalaki.

“Gosh, baby… this is huge,”

sabi ng isang boses-babae.

Napatigil ang tibok ng puso ko. Sa pagkaalala ko, isang babae lang ang nakapagsabi sa akin niyon sa ganoong paraan. Ang ex-girlfriend ko.

Sa matinding kalituhan at gulat, bigla akong napabangon para tingnan kung totoo ang aking naririnig. At doon—doon ko nga nakita si Sabrina na siyang dinididilan ang naghuhumindig kong ari.

“Hah!”

Kasabay ng marahas na pagsinghap ay ang biglang pagdilat ng aking mga mata. Pawis na pawis ako. Panaginip. Isang nakakabaliw na panaginip.

Babangon na sana ako nang mapansin kong hindi ako nag-iisa. Sa tabi ko, nakita ko si Jess na pilit na kinukuha ang susi na mahigpit na nakakuyom sa aking kamay.

“What the—!” singhal ko.

Awtomatiko kong hinablot ang susi at ipinasa ito sa kabilang kamay ko para ilayo sa kaniya. Ngunit mabilis niya itong sinundan, pilit na inaabot, na naging dahilan para mawalan siya ng balanse. Sa isang iglap, bumagsak siya sa mismong katawan ko. Isang matigas na siko ang bumaon sa dibdib ko kaya naman napamura ako nang walang oras sa matinding sakit na naramdaman ko

“Awh, fuck!” daing ko sa matinding sakit.

Ngunit nang maidilat ko ang aking mga mata, napatigil ang mundo ko. Ilang milimetro na lang ang layo ng mukha naming dalawa.

Dama ko ang mainit na hininga niya na dumadampi sa aking mukha, at ang mabilis at malakas na tibok ng kaniyang puso ay dinig na dinig ng aking mga tainga. Sandali kaming nagkatitigan, nakakulong sa isang posisyon na tila ba napanood ko na bago pa man mangyari. Ang panaginip ko. Ganitong-ganito kalapit ang mukha namin sa panaginip ko kanina.

Hindi ko alam kung anong kamunduhan ang sumapi sa akin, pero naramdaman ko ang biglang pagtigas ng aking pagkalalaki dahil sa mga imaheng pumasok sa utak ko—kung paano niya sinimsim at hinimod ang aking katawan sa panaginip na iyon. Parang totoo. Parang totoong-totoo ang sensasyon, ngunit ang labis kong ipinagtataka… bakit biglang pumasok ang ex-girlfriend kong si Sabrina sa huling bahagi?

Nalilito ako, ngunit mas nangingibabaw ang init na unt-unting pumupuno sa aking ibaba.

Nakapatong pa rin si Jess sa ibabaw ko. Nakakailang ang posisyon namin, isang mapanganib na distansya na tila ba humihingi ng kasunod na kilos kapag hindi pa kami naghiwalay. Sinubukan kong pigilan ang aking sarili, pero mas lalo lang akong tinigasan nang maalala ko kung paano niya nilasap ang bawat pulgada ng katawan ko sa aking utak.

Gusto ko na siyang itulak paalis, ngunit alanganin ang pagkakapuwesto namin. Nagdasal na lang ako na sana ay makatulog ako muli para matapos na ito. Ngunit bago ko pa man magawa iyon, laking gulat ko nang biglang dinaluhong ni Jess ang aking kamay, marahas na hinablot ang susi, at mabilis na tumakbo palabas ng aking kwarto.

Naiwan akong tulala, nakatitig sa kawalan habang hinahabol ang aking hininga. Nabalik lang ako sa ulirat nang marinig ko ang malakas na kalabog ng gate sa labas.

Umalis na siya. Huli na para pigilan ko siya, pero sa kabilang banda, napabuntong-hininga ako. Mas mabuti na rin siguro iyon kaysa magkaharap kami sa loob ng bahay na may ganitong matinding ilangan.

Bumangon ako at tinungo ang kusina para maghanap ng makakain. Parang ang bagal ng takbo ng oras, ngunit ang mga pangyayari ay kay bilis namang naganap.

Habang naglalakad sa hallway, napalingon ako sa malaking salamin sa pader at doon ko napansin—tigas na tigas pa rin si junjun sa loob ng aking suot na boxer briefs. Napailing ako. Hindi ko na halos maisip kung bakit ganito ka-reaktibo ang pag-aari ko. Alam ko namang may lahi akong banyaga, hindi iyon maikakaila sa pisikal kong anyo, pero ang ipinagtataka ko talaga ay kung bakit ganito na lamang kalaki ang biniyaya sa akin ng henetika.

Isang pilyo at mapusok na ideya ang biglang pumasok sa utak ko.

Agad kong tinungo ang sala, isinara ang pinto at maingat na inilock ito. Nilapitan ko rin ang mga bintana sa buong ibaba ng bahay at isa-isang isinara ang mga kurtina. Ayokong may makakita sa kabalastugang balak kong gawin ngayon.

Sumunod kong hinanap ang tape measure ni Mommy na sa pagkakatanda ko ay nasa loob ng drawer ng TV stand. Nang mahanap ko ang kulay dilaw na kasangkapan, agad akong bumalik sa harap ng salamin. Ilang taon na rin ang nakalipas noong huli ko itong ginawa.

Ibinaba ko ang aking boxer briefs hanggang sa aking tuhod at hinawakan ang kasalukuyang semi-erect kong pagkalalaki. Inilatag ko ang tape measure at kinuha ang sukat nito habang hindi pa lubusang matigas.

“9 inches…” bulong ko, hindi makapaniwala sa nakikita.

Napaisip ako bigla kung normal pa ba ang ganito. Marahil ay dahil nga sa banyagang dugo na nananalaytay sa akin. Sinimulan kong haplusin at salsalin ang aking ari gamit ang aking palad. Sa bawat hagod, unti-unti itong humindig, lumaki, at tumigas nang husto hanggang sa marating nito ang rurok ng aking katigasan. Kinuha ko ulit ang sukat.

Halos mapamura ako nang malakas sa numerong tumama sa dulo.

“11 inches…”

Halos maglalabindalawang pulgada na ito. Isang dambuhala.

Napatingin ako sa sarili kong repleksyon sa salamin, inieksamin ang buong maskulado kong katawan at ang nagngangalit kong ari. Paano ko nga ba nadadala ang ganitong kalaking pulgada araw-araw?

Ngunit sa kalagitnaan ng aking pag-aalinlangan, isang mukha ang biglang sumakop sa aking isipan. Si Jess.

Napatingin ako muli sa naghuhumindig kong ari at isang madilim na tanong ang pumasok sa utak ko—paano iyon nagkasya at pumasok lahat sa kaniyang masikip na lagusan? Ang pag-iisip sa ganoong bagay ay biglang nagpabalik sa akin sa gabing iyon… ang gabing nilapastangan ko ang kaniyang katawan. Ang gabing hinalay ko siya.

Bago ko pa man mapigilan ang aking sarili, naramdaman ko na lang ang sarili kong kamay na mas naging mabilis at banayad sa pagbayo sa kahabaan ng aking pagkalalaki. Patuloy ang aking utak sa pagsasariwa sa bawat ungol at pakiusap niya noong gabing iyon na nagbigay sa akin ng matinding ligaya. Hindi ko namalayan na tuluyan na akong nagpapakasasa sa sarili kong sarap.

“Ahhh…” Isang malalim na ungol ang kumawala sa aking lalamunan nang maramdaman ang bigat na nabubuo sa aking bayag.

Ibininalot ko ang dalawa kong kamay sa makapal at matigas kong ari, marahas at mabilis itong binayo paitaas at paibaba. Napapaungol ako sa sarap na idinudulot ng sarili kong mga palad. Nakatitig lang ako sa imahe ko sa salamin, kagat-labing pinapanood ang sarili kong nagmamariwang palad. Ang sarap ng hagod ng aking kamay, parang mga mahigpit na laman na sumasakal sa aking ari.

Hindi ko alam kung nababaliw na ba ako o ano, ngunit labis akong nalilibugan habang pinapanood ang sarili kong repleksyon na nagpapakasasa sa sarili kong katawan, habang nagpi-flex ang aking mga kalamnan sa bawat bayo. At sa bawat segundo, ang pangalan lang niya ang sumisigaw sa utak ko.

“Tangina mo, Jess… anong ginawa mo sa akin,” galit ngunit may kasamang libog kong sambit habang patuloy sa mabilis na pagjajakol sa malahalimaw kong ari.

Napansin kong lumalabas na ang aking precum. Walang humpay ang pag-agos nito mula sa butas ng aking ari, nagsisilbing natural na pampadulas na mas lalong nagpabilis at nagpamasarap sa bawat hagod ng aking kamay.

“Ahhh, bwisit ka…” anas ko, mas hinigpitan pa ang kapit ng aking mga kamay na ngayon ay basang-basa na. Ang madulas na sensasyon ay nagdala ng kakaibang antas ng libog sa aking katawan hanggang sa maramdaman ko ang matinding kaba at panginginig sa aking bayag. Parang isang gripo na handa nang sumabog.

“AAAHHHHH….!!!”

Isang nagngangalit na daing ang kumawala sa akin sa sunod-sunod at marahas na pagputok ng aking katas.

Walang tigil ang pag-agos ng masaganang tamod mula sa aking ari. Sa tindi ng presyur, pumutok ito nang malakas patungo sa salamin—halos matakpan ang kalahati niyon dahil sa kapal at dami ng inilabas ko.

Nanghina ang aking mga tuhod. Napaluhod ako sa sahig, ang dalawang kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa maliit na lamesa sa paanan ng salamin habang humihingal, hinahabol ang aking hininga matapos ang marubdob na pagsasalsal. Habang nagpapakalma, tinitigan kong muli ang salamin na ngayon ay nababalutan ng aking maputing katas, dahan-dahang gumagapang at dumadaloy pababa sa lamesang kinakapitan ko.

Pinagmasdan ko ang sarili kong tamod, at muling pumasok sa isip ko si Jess. Naalala ko ang gabing iyon… paano niya iyon nakain at nalunok lahat? Hindi ko halos maisip na ganito ako karami kung lumabas.

Dinala ako ng isang madilim na kuryusidad. Inilapit ko ang aking mukha sa salamin, pinagmamasdan ang sarili kong likido, tinatanong sa sarili kung anong lasa niyon na naging dahilan para lunukin ni Jess ang lahat nang walang pagdadalawang-isip noong gabing sumunod siya sa utos ko. Hindi ko namalayan na bahagya nang lumabas ang dila ko para tikman ang sarili kong katas—ngunit bigla akong napatigil nang maamoy ko ito nang malapitan.

Bumaliktad ang sikmura ko. Isang matinding lula at dumi ang naramdaman ko sa aking sarili. Agad akong kumaripas ng takbo patungong banyo, binuksan ang gripo, at mabilis na naghilamos para burahin ang anumang kabaliwang pumasok sa isip ko kanina.

Napasandal ako sa lababo, nanatili sa loob ng banyo habang ang sandamakmak na tanong ay patuloy na sumisira sa katinuan ko. Paano nakaya ni Jess ang lahat ng iyon?

Sa laki, haba, at kapal ng ari ko… sa dami ng naiputok ko noong gabing hinalay ko siya… paano niya natagalan ang lahat nang hindi man lang ako isinusumbong sa batas o sa pamilya ko? Nasarapan ba siya? O nasaktan nang husto? Kaya ba siya naospital matapos ang gabing iyon? Ganoon na ba kagrabeng pinsala ang kaya kong idulot bilang lalaki?

Ang daming gumugulo sa isipan ko, nararamdaman ko ang pagsakit ng ulo ko. Nagpasya na lang akong lumabas ng banyo at daling binalikan ang naiwan kong dumi sa sala. Kumuha ako ng makapal na tissue at maingat na nilinis ang bawat bakas ng kamunduhang tinamasa ko sa harap ng salamin. Matapos iyon ay dinaluhong ko ang shower para maligo at mag-ayos. Kailangan kong umalis ng bahay. Kailangan kong tumakas sa sarili kong mga isipin.

Kinuha ko ang aking phone at dinial ang numero ni Bryan.

“Hello, nasaan kayo?” bungad ko agad nang sagutin niya ang tawag.

“May huling pasok pa kami, bro, pero susunod din kami agad sa iyo. Saan ba ang inom?” tugon ni Bryan sa kabilang linya.

“Sige, aasahan ko kayo,” maikli kong sagot bago tuluyang ibinaba ang tawag.

Gusto kong uminom ngayon. Gusto kong malunod sa alak para lang iwaksi sa isip ko ang mga bagay na bumabagabag sa akin. Dahil kung magpapatuloy ito, alam kong unti-unti akong mababaliw sa tuwing maaalala ko si Jess at ang bawat detalye ng gabing ginawa ko siyang pag-aari.

Chapter 20

Chapter 20

Kent’s POV

Pansin ko na nitong mga nakaraang araw ang sunod-sunod na pagkakamali ni Jess. Madalas siyang magkamali sa pagkuha ng orders, at kung minsan, kitang-kita kong lutang siya habang may kinakausap na customer. Hindi tuloy maiwasang mapagalitan siya o kaya nama’y mamura ng mga naiinip na kumakain.

Naawa ako sa kaibigan ko. Kaya naman noong napansin kong mukhang nagkakabuhol-buhol na naman ang linya niya, agad ko siyang nilapitan para sumaklolo.

“…fries at—”

“No, walang fries…” maang ng customer pagkalapit ko.

“Ah, pasensya na po. Yung order niyo po ay dalawang burger at floats para sa C1. Walang fries,” paghingi niya ng paumanhin habang nagmamadaling inilapag ang mga order sa tray.

Pinapanood ko lang ang bawat galaw niya, pero nanlaki ang mga mata ko nang abutin na niya ang sukli.

“Teka lang…” Agad kong pinigilan ang kamay niya bago pa man niya maiabot ang pera sa customer.

Gulat siyang napatingin sa akin. Nginitian ko na lang siya nang tipid para hindi mahalata ng iba ang tensyon.

“Sobra yung naisukli mo,” bulong ko sa kanya para hindi siya mapahiya.

Ako na ang nag-ayos ng sukli sa customer. Nang makasigurong nakaalis na ito, hinarap ko agad si Jess.

“Kanina ka pa wala sa sarili, Jess. May problema ba?” untag ko.

Bahagya siyang nagulat, pero mabilis ding nagbawi ng reaksyon. Pinilit niyang maging kaswal ang boses. “Nagkamali lang siguro ako ng tingin sa pera, pero ayos lang naman ako.”

Hindi ako kumbinsido. Buti na lang at sumang-ayon si Erika na nasa katabing counter, na kanina pa pala nakakahalata sa kanya.

“Kanina ko pa rin napapansin, Jess. Parang may malalim kang iniisip,” sabat ni Erika gamit ang mahinang boses.

“Ayos lang talaga ako, may iniisip lang saglit. Huwag na kayong mag-alala, aayusin ko na ang trabaho ko,” depensa agad ni Jess, kahit halatang-halata na dehado siya.

“O sige, huwag na muna tayong mag-usap. Baka makita tayo ni Ma’am Cheska. Ayaw pa naman niyon na nakakakitang nag-uusap ang mga crew sa oras ng trabaho,” paalala ko sa kanila.

Totoo naman. Bawal ang petiks. Bumalik kami sa kanya-kanyang station, pero bago ako tuluyang tumalikod, binigyan ko muna si Jess ng isang pampatibay na ngiti at tinapik ko ang balikat niya para gumaan ang loob niya.

Natapos ang shift namin para sa hapon na ’to. Habang nagliligpit kami ng mga gamit sa kusina, napansin kong nakatayo pa rin si Jess sa counter, abala sa pagbibilang. Siya na lang ang natira roon habang ang ibang kasamahan namin ay nagsisipagpalit na ng damit.

Nagmadali akong mag-ayos at agad siyang pinuntahan.

“Jess, kanina ka pa rito. Hindi ka pa ba magpapalit?” salubong ko sabay hawak sa balikat niya. Bahagya pa siyang napatalon sa gulat.

“Kent naman! Ginulat mo ako,” asik niya, bakas ang pagkabalisa sa mukha.

“Ayos ka lang ba talaga? Namumutla ka na o,” sabi ko habang sinusuri ang mukha niya.

Akmang hahawakan ko ang noo niya pero mabilis siyang umiwas ng tingin, tila nailang sa naging kilos ko.

“May problema ba, Jess? May bumabagabag ba sa ’yo?” pagpapatuloy ko sa pag-tatanong.

Natigilan siya, bahagyang napaisip. Nagtataka ako kung bakit ganito na lang kalalim ang iniisip niya nitong mga nakaraang araw. Ngayon ko lang siya nakitang ganito—yung tipong bawat galaw at desisyon niya, pinag-iisipan niya nang husto para hindi magkamali.

Ayaw ko man siyang pangunahan, pero hindi ko mapigilang mag-alala. Hindi naman siya ganito dati. Ngayon, para bang nakasalalay sa susunod niyang hakbang ang buong buhay niya, na kapag nagkamali siya ay panibagong delubyo na naman ang darating. Ganyan ko siya kakilala. Sa tagal naming magkaibigan, kabisado ko na ang bawat galaw niya.

Sana lang, huwag siyang bumigay. Nakita ko na kung paano siya nawasak noong nawala ang daddy niya, at ayaw ko nang makitang mangyari ulit ’yun.

Pagkatapos maayos ang lahat sa fast-food chain, nagsiuwian na ang iba. Pero kami ni Jess, tuloy pa rin ang kayod. Sumakay kami ng jeep patungo sa susunod naming trabaho—ang pagiging waiter sa isang bar.

Buong byahe ay walang kibo si Jess. Parang hangin lang ang nakaupo sa tabi ko. Pagkarating sa bar, dahil kakabukas pa lang at nagsisimula pa lang mag-ayos ang lahat, tumulong na rin kaming mag-ayos ng mga lamesa at upuan.

Hindi ko pa rin siya inaalis sa paningin ko. Baka kasi magkamali na naman siya at mapag-initan ng ibang kasamahan namin. Nang matapos ko ang assigned tables ko, nilapitan ko siya.

“Talaga bang maayos ka lang? Pwede ka namang umabsent muna,” bulong ko, hindi na talaga mapakali sa tila pagiging lantang gulay niya habang nag-aayos ng mga baso.

“Kakabalik ko lang sa trabaho, pinapaabsent mo na ako. Ugok ka ba?” iritado niyang balik sa akin.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis, pero kahit papaano ay nakahinga ako nang maluwag. Alam kong pinipilit niya lang ibahin ang usapan.

“Ikaw ’tong ugok. Ang lapit ng lamesang ’to sa isa, oh. Ayusin mo naman yan. Wala nang madadaanan ang mga customer sa liit ng espasyong iniwan mo,” pambabara ko rin sa kanya.

“Oo na, boss. Ito naman, napaka-perfect masyado. Edi ikaw na ang Employee of the Week!” sarkastiko niyang sabi.

Binatukan ko nga nang mahina.

“Aray! Gago ka rin, no?” reklamo niya sabay sapo sa batok niya.

Natawa na lang ako para hindi maging awkward ang kapaligiran. Paano ba naman kasi, kapag nagpakita ako ng sobrang pag-aalala rito, daig ko pa ang nag-aalalang boyfriend kung kumilos.

“Magpalit na nga tayo ng damit… Ang korni mo,” sabi ko sabay pilyong pinalupot ang braso ko sa leeg niya para sakalin siya nang pabiro.

“Gago, papatayin mo ba ako?!” daing niya habang pilit na inaalis ang braso ko.

Nang maawa ako, inakbayan ko na lang siya habang naglalakad kami patungo sa locker room. Pero hindi pa kami nakakalayo nang bigla niya akong sikuhin nang malakas sa tagiliran.

“Aray! Tanggalin mo ’yang siko mo, gago…” Namilipit ako sa sakit. Nahirapan akong magsalita dahil bumaon talaga ang siko niya sa tadyang ko.

“Ahahaha! Buti nga! Sa susunod kasi, labanan mo ’yung kapareho mo lang ng lakas. Yan tuloy, knockout ka!” Tumatawa niyang sabi, bago ako binuhat nang bahagya para alalayan sa paglalakad.

Sobrang sakit ng tagiliran ko, pero ewan ko ba, napawi agad ’yun nang marinig ko ang tawa niya. Parang naging senyales ’yun na kahit papaano, maayos ang lagay niya ngayon. Napangiti na lang din ako habang nakasandal sa balikat niya.

“Madaya ka lang,” asik ko, may kasamang tawa.

Habang naglalakad kami sa hallway patungong locker room, bigla akong nakaramdam ng kakaibang lamig. May mga matang nanlilisik na nakatitig sa direksyon namin.

Nang lumingon ako, naaninag ko si Sir Jayrek sa dulo ng pasilyo. Matalim ang tingin nito sa amin. Pero alam ko—ramdam ko—na hindi sa akin nakatutok ang galit niya, kundi kay Jess lamang. Hindi ko maintindihan ang emosyon sa mga mata niya. Parang nagagalit siya na ewan dahil sa biruan namin ni Jess.

Baka dahil oras ng trabaho tapos naglolokohan kami? Kung iyon nga ang dahilan, sana huwag naman kaming sibakin. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung madadamay ko si Jess sa kalokohan ko, lalo na’t kailangang-kailangan niya ang perang ’to para sa darating na kaarawan ng mommy niya.

Pagkatapos magbihis ng uniporme, pinapunta na agad kami sa counter dahil unti-unti nang dumarami ang mga taong pumapasok sa bar.

Masaya ako dahil tila nabawasan ang pagiging lutang ni Jess. Nakikita ko na siyang ngumingiti at nakikipagkwentuhan sa mga customer habang kinukuha ang mga order ng mga ito. Napanatag na rin sa wakas ang loob ko kaya hinayaan ko na muna siyang gawin ang trabaho niya.

Habang abala ako sa pagsisilbi sa kabilang parte ng bar, muli ko na namang naramdaman ang pamilyar na pakiramdam na may nakatitig sa akin. Bilang waiter, normal lang na maging mapagmatyag sa paligid, pero iba ang bigat ng titig na ’to.

Inilibot ko ang paningin ko sa buong paligid hanggang sa dumako ang mga mata ko sa isang lalaking nakatayo sa medyo madilim na bahagi ng bar—isang sulok na hindi masyadong tinatamaan ng makukulay na ilaw.

May tinititigan siya sa malayo. Ang mga mata niya… parang nangungusap sa hangin, nagmamakaawa na sana ay lumingon din sa kanya ang taong tinitignan niya.

Sinundan ko ang linya ng paningin niya. At halos mapatigil ako sa paghinga sa nakita ko.

Hindi ako makapaniwala. Ang mga tingin na ’un… ibinibigay niya kay Jess. Isang titig na punong-puno ng pangungulila at hiling na sana ay mapansin din siya nito.

Ibinalik ko ang tingin ko kay Sir Jayrek, pero mabilis siyang tumalikod at tuluyang naglaho sa dilim ng VIP area.

Gulong-gulo ang utak ko. Hindi ko na maintindihan kung bakit ganito ang mga nakikita at napapansin ko sa pagitan nilang dalawa. Isang salita lang ang pumasok sa isip ko: Magulo.

Binalewala ko na lang muna ang mga haka-haka ko at ipinagpatuloy ang pagtatrabaho. Kahit ako naman ang naging lutang ngayon, isinantabi ko muna ’yun dahil wala itong magandang maidudulot sa shift ko.

Eksaktong alas-dose na ng hatinggabi nang magpasiya kaming umuwi na ni Jess. Maaga pa kasi ang pasok namin bukas sa fast food. Ganitong oras talaga ang uwian kapag sumasapit ang weekend dahil mas dumaragsa ang tao.

“Dalian mo nga riyan, ang bagal mo namang magbihis, para kang babae,” asik sa akin ni Jess habang nagtatanggal ako ng suot kong polo.

“Gago ’to, may hinatid pa kaya akong huling bucket ng beer. Ikaw nga ’tong babae kung magbihis, kanina ka pa rito pero ’yang slacks mo hindi mo pa natatanggal, “ ganti kong pang-iinis sa kanya.

“Eh kasi naman, nahihiya akong magbihis kanina kasi andito sila Ate Regina, nagpapalit din ng damit. Kaya lumabas muna ako,” depensa niya sa sarili. Tumango na lang ako dahil kapani-paniwala naman ang dahilan niya.

Habang nag-eempake kami ng mga gamit, biglang bumukas ang pinto ng locker room at may tumawag kay Jess.

“Jesson, andiyan ka ba? Pinapatawag ka ni Sir Jayrek sa opisina. May bagong transaction daw na hindi niya makuha ang system, nagkakamali raw siya. Pakipuntahan naman o,” sigaw ng kasamahan namin na si Ate Shielo.

Awtomatiko akong napatingin kay Jess. Agad na bumalik ang kawalan ng buhay sa mga mata niya. Ang kaninang masigla niyang aura ay biglang naglaho, napalitan ng pamilyar na takot at pag-aalangan.

Hindi ko lubos maisip na biglang magbabago ang emosyon niya sa isang banggit lang ng pangalan na ’un. May kutob ako… malakas ang kutob ko na ang dahilan ng pagiging lutang niya nitong mga nakaraang araw ay walang iba kundi si Sir Jayrek. Lalo na nang maalala ko ang mga tingin ng boss namin sa kanya kanina.

Ayaw ko mang bigyan ng kahulugan, pero masyadong halata ang tensyon.

“Pakiantay ako sa labas, Kent… Tutulungan ko lang si Sir Jayrek sandali,” wala sa sarili niyang utos bago mabigat ang mga hakbang na lumabas ng kwarto.

“Sige,” maikli kong sagot.

Tinupad ko ang pakiusap niya. Matyaga akong nag-antay sa labas ng bar, kahit na napapansin kong unti-unti nang nagkakaubusan ang mga tao at nagsisipag-uwian na ang mga co-waiter namin. Pero nanatili ako roon.

Ilang minuto pa ang lumipas bago ko nakita ang pamilyar na bulto ng katawan niya. Pero nagtaka ako kung bakit tila mas lalo siyang naging matamlay. Malumanay siyang naglalakad, pilit na isinusukbit ang ulo pababa, na tila ayaw niyang makita ng kahit na sino ang kanyang mukha.

“Oh, nakuha ba ni Sir ’yung kinalilito niya?” bungad ko pagkalapit niya.

Tanging isang mahinang tango lang ang itinugon niya sa akin bago nagpatuloy sa paglalakad.

Sinundan ko lang siya hanggang sa makarating kami sa loading area para mag-abang ng jeep. Doon lang siya muling nagsalita.

“Kent… pwede mo ba akong samahan muna? Ayaw ko kasing umuwi sa amin ngayon,” bulong niya, nakatingin sa kawalan.

Kapag tinatawag niya ako sa mismong pangalan ko at hindi sa asaran naming dalawa, alam kong seryoso ang sitwasyon. May iniinda siyang mabigat, at kailangan niya ng kaibigang masasandalan.

“Sa totoo lang, Jess, sumasakit na talaga ang katawan ko. Gusto ko man sumama sa gimik mo, pero inaantok na talaga ako,” tapat kong sagot. Pagod na talaga ako para sa araw na ’to, pisikal man o mental dahil sa dami ng kung ano-anong teoryang pumasok sa utak ko.

“Ganoon ba? Sige, mauna na ako.” Pilit ang ngiting ibinigay niya sa akin bago humakbang palayo.

Mukha siyang bata na iniwan sa gitna ng daan. Nakakaawa ang hitsura niya.

“Doon na lang tayo sa boarding house ko,” pagpigil ko sa kanya, dahilan para mapahinto siya sa paghakbang. “Pwede kang bumili ng alak doon tapos uminom ka mag-isa habang natutulog ako.”

Lumingon siya sa akin, may bakas ng pagtataka sa mga mata. “Boarding house? Gago, hindi ba nasa school dormitory ka?”

Ikinuwento ko sa kanya ang maikli kong dahilan kung bakit ako biglang lumipat ng tirahan nitong nakaraang linggo. Bukod sa medyo naging mahigpit matapos akong ma-kickout sa isang subject, nakakapagod din ang routine doon. Kailangang gumising nang maaga para sa general cleaning, na normal naman para sa mga estudyante, pero sa sitwasyon ko na panggabi ang trabaho, halos hindi na ako nakakatulog. Mas lalo na kapag umuuwi ako ng hatinggabi; nahihiya na akong mambulahaw ng mga Student Assistant para lang pagbuksan ako ng pinto.

Nakinig naman siya at tila naintindihan ang sitwasyon ko.

“Pwede bang makitulog na lang din sa kwarto mo? Ayaw ko lang talaga munang umuwi sa bahay namin ngayon,” pakiusap niya, hindi na nagbigay ng iba pang detalye.

“Sige, tara.”

Sumakay kami ng bus at bumaba sa eskenitang malapit lang sa inuupahan kong kwarto. Mag-isa lang ako roon dahil mas gusto ko ang walang kasama para makapag-focus ako kapag kailangang mag-aral o magpahinga.

Medyo magulo pa ang kwarto dahil bago pa lang ako at hindi ko pa masyadong naiayos ang mga gamit. Pero dahil sa tindi ng pagod ko, imbes na magligpit ay diretso akong humilata sa kama nang hindi man lang inaasikaso ang bisita ko.

“Saan ako matutulog, Kent?”

Napadilat ang mga mata ko sa tanong niya. Nakatayo lang siya sa tabi ng kama, tila nag-aabang kung saan ko siya papapwestuhin.

“Pasensya ka na, wala akong ekstrang unan o kumot na maipapahiram sa ’yo ngayon. Nasanay ako na mag-isa lang dito. Pero kasya naman tayo rito, malaki naman ’tong kama ko, tabi na lang tayo,” pagod kong sabi, tuluyan nang pinasuko ng antok.

Pinatay ni Jess ang ilaw, nagtanggal ng sapatos, at sumampa na rin sa kama. Ibinigay ko sa kanya ang nag-iisang unan na madalas kong ginagawang prangko o dinadandayan ng paa ko kapag natutulog.

Hindi ko na namalayan kung paano ako tuluyang nakatulog. Ang huling imahe na naalala ko bago nagdilim ang paningin ko ay ang bulto ni Jess na nakaupo pa rin sa tabi ko, tila nilalamon pa rin ng sarili niyang mga isipin.

Nagising ako kinaumagahan dahil sa isang mahinang boses na tumatawag sa pangalan ko. Pikit-mata at naalimpungatan pa akong gumalaw, pero agad na nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ko ang posisyon naming dalawa.

Nakadantay ang isang binti ko sa hita niya, at ang kamay ko naman ay mahigpit na nakapulupot sa bewang niya. At hindi lang ’un…

“Bro, alam kong normal lang naman ang morning glory sa ating mga lalaki… pero pakiusap naman, huwag mo namang itutok sa akin ’yan,” seryoso ngunit may halong pangaasar na sabi ni Jess.

Agad na tumakas ang lahat ng dugo sa mukha ko nang sundan ko ng tingin ang itinuturo niya. Ang alaga ko, matigas na matigas na nakasundot sa may bandang pwetan niya.

Mabilis akong bumitaw at lumayo. “ D-Dali na, bumangon na tayo para makapaghanda sa trabaho!“ utal kong mungkahi para lang mawala ang grabeng kaasiwaan sa pagitan namin.

“Paano ’yan, wala akong dalang ekstrang damit o gamit,” problema niya habang nakaupo sa gilid ng kama.

Napaisip din ako dun. Hindi pa ako nakakapaglaba simula nang lumipat ako rito dahil sa sobrang kaabalahan sa pag-aadjust ng schedule ko.

“May mga damit naman ako rito sa cabinet na hindi ko pa nagagamit. Kasya naman ’un sa ’yo, payatot ka naman kasi,” hirit ko para makabawi sa kahihiyan kanina.

“Gago, normal lang ang katawan ko. Malaki ka lang talagang tao. May pa-gym gym ka pang nalalaman, eh ang totoo niyan gusto mo lang naman umextra bilang bouncer doon sa bar,” balik niyang pangaasar. Hindi naman siya nabigo dahil uminit agad ang ulo ko.

“Ugok! At least puro muscles ’to. Eh ikaw? Para kang walis tingting na naglalakad!”

Isang malakas na hampas ng unan sa mukha ko ang naging sagot niya na halos ikabali ng leeg ko.

“Putangina, ang sakit niyon! Argh! Bwisit na tingting ’to, ang lakas manghampas!” reklamo ko habang hawak-hawak ang leeg kong parang na-stiff neck.

“Sige, mang-inis ka pa. Hindi lang ’yan ang aabutin mo sa akin,” natatawa niyang banta habang nakatayo na at papunta sa banyo.

Napatawa na lang din ako habang pinapanood siyang maglakad. Hindi ko alam, pero ewan… may kung anong kakaibang init at kaligayahan ang dulot sa akin kapag naririnig ko ang totoong tawa niya. Parang napapanatag ang buong sistema ko kapag alam kong masaya siya.

Sana huwag nang mawala ang tawang ’un. Dahil alam ko kung gaano kahirap ibalik ang ngiti sa mga labi niya kapag tuluyan na siyang nawasak.

Chapter 21

Chapter 21 

Jess’s POV

Tulala akong nakatitig sa scrambled egg na inihanda ni Kent sa ibabaw ng maliit niyang hapag-kainan. Ang usok na nagmumula rito ay dahan-dahan nang napapawi, isang senyales na kanina pa ito nakalapag at lumalamig, ngunit wala pa rin akong lakas na galawin man lang ang hawak kong tinidor. Pakiramdam ko, ang utak ko ay lumulutang sa ibang dimensyon, pilit na binabalikan ang mga tagpong hindi ko na dapat pa inaalala sa unang pagkakataon ng umagang ito.

“Hoy!”

Nabalik ang diwa ko nang biglang pumalakpak si Kent sa mismong harap ng mukha ko. Nabitawan ko nang bahagya ang tinidor sa pagkagulat.

“Nalusaw na ’yang itlog sa kakatitig mo,” nakangising pahayag nito sa akin habang sumusubo ng sarili niyang pagkain. “Patawarin mo naman ako kung ’yan lang ang naipakain ko sa iyo ngayon, aking kamahalan. ’Yan lang kasi ang naisip ko na madaling lutuin habang nagmamadali tayo para sa araw na ito,” dagdag nito kahit puno pa ang bibig ng pagkain. Loko talaga.

Napalunok ako at pilit na ngumiti upang hindi niya mahalata ang malalim at magulong banging tinatahak ng isipan ko. “Hindi… may iniisip lang ako. Pasensya ka na,” tugon ko sabay kuha ulit sa tinidor at sumubo ng kaunti. “Heto na nga, kakainin ko na. Baka magtampo ka pa riyan nang tuluyan. Para ka pa namang babae kung suyuin kapag nagtatampo ka.”

Isang malakas na batok ang agad na sumalubong sa likod ng ulo ko mula sa mokong matapos kong bitawan ang pambawi kong pang-aasar.

“Aray naman!” daing ko habang hinahawakan ang binatukan niya, bagamat may kaunting pilit na tawa sa aking mga labi. Gusto ko lang namang bumawi sa pang-iinis niya sa akin kaninang paggising ko, ngunit talagang pisikal kung gumanti ang kumag na ito.

Sa totoo lang, hindi naman sa payatot ang katawan ko—maayos naman ang hubog ko at sapat lang ang tangkad—pero kung itatabi mo ako sa pisikal na anyo ni Kent, mukha talaga akong walang kalaban-laban. Wala lang siguro akong mga matitigas at matitibay na kalamnan na tulad ng mayroon siya. Alagang-alaga kasi ang katawan ng loko sa pag-eehersisyo, pagbubuhat, at disiplina, kaya naman matipuno, malapad ang mga balikat, at talagang malakas ang dating ng loko.

Habang sumusubo ako ng pagkain, hindi ko muling mapigilang mapatitig sa kanya habang abala siya sa pagkain. Ang bawat galaw niya, pati na rin ang paraan ng pagnguya niya, ay hindi ko pinalagpas na usisain at pagmasdan nang patago.

Ganito pala siya kumain.

Ngayon ko lang napansin ang pag-flex ng mga muscles sa kanyang panga sa tuwing ngumunguya siya nang seryoso. Ngayon ko lang din napagtuunan ng pansin kung gaano katango, kalinis, at kaganda ang hubog ng kanyang jawline. May kakaibang karisma ang mukha niya na kapag pinagmasdan mo nang matagal, parang mahirap nang umiwas ng tingin. Ang sarap niyang tignan sa ganitong kalapit na distansya.

Subalit biglang napatigil ang puso ko sa naisip ng sarili kong utak. Tang-ina. Ano ba itong mga kabastusang pumasok sa isip ko? Pinagnanasaan ko ba ang sarili kong matalik na kaibigan?

Kahit ipilit ko mang isipin na hindi at humahanga lang ako sa pisikal niyang pangangatawan, alam kong parang ganoon na rin ang kahihinatnan niyon. Kung hindi ko lang siguro nararanasan ang gulong ito sa aking sistema, at kung hindi ko lang iniisip ang kaparehong marahas na tagpong nangyari sa amin ni Jayrek kagabi, at kung paano rumihistro sa utak ko ang kabuoan din ng kanyang pangangatawan ay hindi ko na sana pag-iisipin pa ang kakaiba ang nakikita ko ngayon sa kaibigan ko. 

FLASHBACK

Nang tawagin ako para puntahan si Jay sa kanyang opisina dahil may ipagpapatulong daw siya sa akin hinggil sa ilang dokumento, agad na naisip ng utak ko ang bagay na kakahantungan ko sa oras na aapak ang mga paa ko sa loob ng silid na iyon. May kutob na ako, may babala na ang puso ko. Ngunit huli na para pag-isipan ko ang pag-atras dahil nasa loob na ako ng kanyang opisina, at ang pinto sa aking likuran ay dahan-dahan nang sumara nang tuluyan. Bumungad sa akin ang seryoso at matatalim nitong mga tingin na tila ba binabasa ang aking buong pagkatao.

Kumakabog nang malakas ang dibdib ko sa tuwing nagtatama ang mga tingin naming dalawa. Nag-iiwasan din kami agad ng tingin kapag naiilang na sa bigat ng paligid, pero nagulat na lamang ako nang tumayo ito bigla sa kanyang inuupuan. Dahan-dahan, habang ang dalawang kamay ay nakapamulsa sa kanyang slax, lumapit siya sa kinalalagyan ko.

“M-may i-itatanong k-ka po ba sa akin… Sir Jay?” utal kong sabi habang pilit na hindi tumitingin sa kanyang mukha, ibinababa ang aking mga mata sa sahig.

Pero bigla niyang naputol ang anumang sasabihin ko nang marahas niyang ihampas ang kanyang palad sa pinto sa mismong likuran ko.

BLAG!

Hindi ko na rin namalayan kung gaano kabilis ang pangyayari. Ang lapit na niya sa akin, sapat na upang ikulong ako sa pagitan ng kanyang dalawang kamay. Ang lapit ng kanyang mukha at ang init ng kanyang katawan habang ang kanyang mga kamay ay nakasandal sa pintuan, na para bang kinukulong ako sa isang rehas na walang kawalan.

“Jay… You are supposed to call me by that name and not with that fucking SIR!!!” bulyaw niya bigla sa mismong mukha ko, isang reaksyon na ikinataranta at ikinatotohan ng buong puso ko.

Agad kong kinapa ang siradura sa aking likod, pilit na pinipihit ito para makalabas na at makatakas sa sitwasyong ito, pero nakaharang ang kanyang malalaking kamay na pinipigilan ang anumang tangka kong mabuksan ang pinto.

Nakita naman agad niya ang ginawa ko, at sinundan ko talaga ang kanyang paningin nang tignan niya kung paano ko pinihit ang hawakan ng pinto. Agad niyang hinawakan nang napakahigpit ang aking pulso para pigilan ako sa aking balak. Dahil sa ginawa niyang iyon, napatingin ako nang direkta sa kanya—direkta sa kanyang mga mata na biglang nagpakita ng napakalungkot na emosyon.

Hindi ko alam, pero nakakaawa tignan ang mga mata niya sa sandaling iyon. Tila ba nangungusap ang kanyang mga paningin, humihingi ng pagkakataong pakinggan siya, pero ang kanyang mga kinikilos at mararahas na galaw ay ibang-iba sa ibinubulong ng kanyang hitsura.

“Are you mad because I left you hanging last night, huh, Jess? I already apologized, but why aren’t you making any glances at me out there? Inantay kita kaninang tignan ako habang nandoon tayo, pero wala ka man lang ginawa,” sabi niya, may tono ng hinanakit na ikinagulat ng puso ko.

Hindi ako makapaniwala na ganito pala ang mga iniisip niya sa akin. Pero kahit sabihin ko mang hindi ako umaasa sa kung ano man ang dahilan ng tagpuang iyon, sa kaloob-looban ko ay asang-asa na ako. May nangyari na sa amin, at hindi ko iyon maikakaila.

“Init lang ’yun, Jay,” pilit kong pinatatag ang boses ko kahit nanginginig ang buong katawan ko. “Apoy na pilit pinapahupa.”

“But you never insisted on stopping. I assumed you liked it.”  nakangisi nitong sabi, may halong pang-uuyam na nagpapababa sa aking pagkatao.

“Ano ba ’yung inihingi mo ng tulong para makaalis na ako rito? Inaantay ako ng kaibigan ko sa labas,” pag-iiba ko ng paksa sa pinag-uusapan dahil ayaw ko nang hukayin pa ang nangyari sa amin kagabi. Masakit at nakalilito na para sa akin ang lahat.

Hindi ko alam kung anong ikinagagalit niya nang husto. Kung may trust issue ba siya at kung iniisip niya na ipagkakalat ko sa iba na may nangyari sa aming dalawa, nagkakamali siya nang lubos. Kasi at the first place, sino naman ang maniniwala sa isang katulad ko? May reputasyon akong hinahawakan sa aking trabaho at ayaw kong masira iyon, at alam kong ganoon din siya sa kanyang posisyon.

Pero bakit ganito siya umakto sa harap ko ngayon? Tila ba isa siyang kasintahan kung magalit at mag-demand ng atensyon. Ayaw ko mang isipin na nagseselos siya kay Kent, pero sa galaw niya, parang nagseselos talaga ang loko.

Sandali kaming nagkatitigan sa gitna ng nakabibinging katahimikan ng opisina. Sa mga tingin lamang na iyon kami nag-uusap at nagtutuos dalawa. Nakikita ko sa mga mata nito ang labis na galit at pagkasuklam, pero hindi ko malaman ang totoong dahilan. Hindi ko maintindihan dahil wala naman akong ginagawang masama sa kanya para tratuhin niya ako nang ganito.

“This is what you need to do to help me,” bulong niya, ang boses ay naging paos at mababa.

Mas lalo pa niyang inilapit ang kanyang katawan sa akin, at sa ilang saglit pa ay tuluyan nang nagdikit ang aming mga balat at dibdib. Bigla akong nakaramdam ng mabilis na pagkalusaw sa buong sistema ko nang magdikit ang aming mga katawan, lalo na dahil sa matigas na bagay na mariing dumidiin sa may tiyan ko. Ang tigas nito, mainit, at ramdam kong kumikislot ito sa kabila ng tela ng aming mga damit.

Nawala na ako sa aking katinuan nang simulan ni Jay na iurong-sulong ang kanyang katawan, marahang ikinikiskis ang kanyang sandata sa aking tiyan. Ang sensasyong iyon ay tila kuryenteng gumapang sa aking gulugod.

“Make it calm, Jess… it’s looking for someone’s attention,” sabi nito habang nakatingin sa aking mga labi, na ikinalunok ko nang malalim.

Napatingin ako sa kanya, at bago pa man ako makapagsalita, bigla niya akong sinunggaban ng isang marahas na halik. Isang mainit, madiin, at mapusok na halik na mas lalong nagpawala sa natitira kong katinuan upang labanan ang tawag ng laman. Ang puso ko ay sumusuko na rin. Hindi ko na lang namalayan na gumaganti na rin ako ng halik sa kanya, tinutugon ko na ang mapupusok niyang halik dahil alam kong gusto ko ito sa loob-loob ko. Gusto kong sakupin niya ulit ang isipan at katawan ko tulad ng mga nagdaang gabi.

Naramdaman ko ang kanyang malalaking kamay na nagsimulang gumala sa buong likuran ko. Ginamit niya ang mga ito para mas lalo pang idiin ang katawan ko sa kanyang nagbabagang dibdib. Mas lalo pang naging mapusok ang halikan naming dalawa nang hawakan niya ako sa likod ng aking batok, itinutulak ang ulo ko upang mas lumalim ang pagdadaop ng aming mga labi. Naglalakbay na rin ang kanyang kamay sa aking tagiliran, hinahanap ang aking baywang para lalong ipakita ang kontrol niya sa akin.

Nangangapa man ng hangin, tila ayos lang sa amin ang malagutan ng hininga sa loob ng silid na iyon, basta wala lang puputol sa marahas na paghahalikan naming dalawa. Hanggang sa hindi ko na rin nakayanan ang sarili kong emosyon; kusa nang pumulupot ang aking mga kamay sa kanyang leeg, hinihila siya lalo para magdikit ang aming mga puso.

Hindi ko alam kung bakit, pero nakakalasing ang bawat halik na ibinibigay ni Jayrek. Sandali kaming nanatili sa ganoong posisyon hanggang sa marahan niyang hawakan ang aking mga kamay na nakapalupot sa kanya at iginiya ang mga ito pababa sa kanyang dibdib.

“Unbutton me,” humihingal niyang utos nang maghiwalay nang bahagya ang aming mga labi mula sa masidhing halikan namin. Ang kanyang mga mata ay madilim at puno ng pagnanasa.

Napalunok ako sa kanyang sinabi, pero nagulat na lamang ako dahil ang sarili kong mga kamay ay kusa nang inisa-isa ang pagtatanggal sa mga butones ng kanyang polo. Parang may sariling mga buhay ang aking mga daliri na nagpatianod sa kung ano ang gusto ng aking katawan. Nanginig bigla ang kamay ko nang sumagi sa isip ko ang kahihinatnan ng eksenang ito, at nang maramdaman ata ni Jayrek na nag-aalangan ako, siya na mismo ang marahas na humila sa natitirang tela upang matanggal ang iba pang butones habang muli niya akong hinahalikan nang mariin.

Pagkatapos ay kinuha niya muli ang aking mga kamay para ibalik ang mga ito sa pagkakapulupot sa kanyang leeg nang matanggal na niya ang polo. Bumalik din sa pwesto ang kanyang mga palad sa aking balakang, at isang mas nag-aalab na halik ang iginawad niya sa akin, na tila ba tinutunaw ang bawat natitira kong lakas.

Ngunit hanggang doon na lang ang lahat. Bigla niyang pinutol ang halikan naming dalawa nang walang babala. Nagtaka ako noong una, pilit na hinahabol ang aking hininga, pero mas nagtaka ako sa ekspresyong nakita ko sa kanyang mukha nang tignan ko siya.

May nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi. Parang natutuwa itong tignan akong nangangapa sa hangin, nagmamakaawa para bigyan niya pa ng isa pang halik. Ang kanyang tagumpay ay nakasulat sa kanyang mukha.

“I don’t want to think of it this way, Jess… but all you really want from me is a good sex, right?” sabi niya, ang bawat salita ay tila malamig na tubig na ibinuhos sa akin na ikinagulat ko nang husto.

Nakaramdam ako ng matinding pagkainis at pagkasuklam sa sarili ko nang marinig ko iyon mula sa kanya. Dahil alam ko sa sarili ko na may katotohanan ang kanyang mga salita. Nagpapatiuna ako at nawawalan ng kontrol kapag nakakaramdam na ako ng kakaibang damdamin sa tuwing may dumidikit o humahawak na ibang katawan sa akin. Para bang tinatawag ako ng isang madilim na puwersa, binubulungan ang katawan ko na gawin ang hindi naman nais gawin ng aking lohika at isipan.

Pero heto na nga ang katotohanan. Nakita ko na naman ang kakaibang pagkatao ko sa tuwing hayok ako sa ugnayan ng laman at nagiging agresibo ako rito. At sa gitna ng dilim ng aking isip, isang lumang sugat ang muling sumakit nang napakatindi. Kaya ba… kaya ba hindi rin ako nanlaban nang lubos noong ginahasa ako ni Kuya noon? Dahil ba sa kaibuturan ng katawan ko, gusto ko rin ito? Hayok din ba ako noon pa man?

END OF FLASHBACK

Nagbabalik-tanaw pa rin ang aking diwa sa madilim na silid na iyon hanggang sa maramdaman ko ang marahang kalabit ni Kent sa aking balikat upang magpaalam.

“Mauna na akong maligo sa iyo. Ang bagal mo kasing kumain, baka mahuli pa tayo sa susunod nating lakad,” sabi nito sa akin habang naglalakad patungo sa banyo.

Doon ko lang napansin na nakatapis na lamang pala ito ng puting tuwalya sa kanyang baywang. Dahil doon, malayang nakalantad ang kanyang matipunong dibdib, ang maayos na hubog ng kanyang tiyan, at ang mga dumidivelop na muscles sa kanyang mga braso na may kaunting marka pa ng tubig at pawis.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa isang saglit lang, tila sinilaban ang aking diwa sa mga bagay na biglang pumasok sa aking utak. Sinisilaban ako ng isang kakaibang init, at naramdaman ko na rin na kanina pa pala ako naninigas habang nakatitig sa kanyang hubad na pangangatawan. Tumango na lamang ako nang bahagya sa kanya at mabilis na ibinalik ang aking tingin sa kinakain ko upang magtago.

Habang iniisip ko pa rin ang mapang-uyam na sinabi ni Jayrek kagabi, at sa biglaang pagkakakita ko sa katawan ng aking kaibigan ngayon, napagtanto ko ang isang nakakatakot na katotohanan sa aking sarili. Hindi lamang pala ako nagpapatiuna kapag nagsisimula na ang mismong akto, kundi nakakaramdam na rin ako ng matinding tawag ng laman sa tuwing may nakikita akong magandang katawan sa aking harapan. Ang aking kahayukan ay tila walang pinipili.

Pero shit, Jess! Matalik mo siyang kaibigan, ptka! Huwag mong gawin ito! sigaw ng aking isipan, pilit na nagtatayo ng pader ng moralidad upang pigilan ang masamang balak.

Subalit sa mga sandaling ito, parang bingi ang aking katawan sa dinidikta ng aking sariling konsensya at isipan. Ang init na nagmumula sa aking ibaba ay mas malakas kaysa sa boses ng katinuan ko.

Tumigil ako sa pagkain ko, ibinaba ang tinidor, at dahan-dahang tumayo. Naglakad ako patungo sa harap ng pinto ng banyo. Tila ba nawalan na ako ng kontrol sa sarili kong mga paa at desisyon. Bago ko pa man maproseso ang aking ginagawa, sinimulan ko nang hubarin ang aking sariling mga saplot. Isa-isa kong itinapon sa sahig ang aking t-shirt, ang aking shorts, hanggang sa walang maiwan kahit isang hibla ng tela sa aking buong katawan.

Pagkatapos ay pinihit ko ang hawakan ng pinto ng banyo at napagtantong hindi pala ito naka-lock—bukas ito nang kaunti, isang simpleng pagkakataon na tila ba nag-imbita sa akin na pumasok nang tuluyan. Bigla na namang sumigaw ang aking diwa na umatras, pero alam ko kung ano ang mas higit na kailangan ng nagbabaga kong katawan sa sandaling ito. Kailangan ko ng pagtakas, kailangan ko ng init.

Nagulat nang husto si Kent nang makita niyang pumasok ako sa loob ng banyo nang walang kahit anong suot sa aking katawan. Nanlaki ang kanyang mga mata habang hawak ang sabon sa ilalim ng umaagos na tubig mula sa shower, ngunit wala akong sinabing kahit ano. Tinignan ko lamang siya nang diretso sa kanyang mga mata bago ako dahan-dahan, walang pag-aalinlangang lumapit sa kanyang kinalalagyan.

“H-hoy, Jess… anong ginagawa mo rito?” nauutal niyang saad, pilit na iniiwas ang kanyang tingin ngunit bakas ang labis na kalituhan sa kanyang boses. “Kung atat ka nang maligo, sana kumatok ka man lang para hindi ka naman mailang sa akin…”

Hindi ko pinansin ang kanyang mga salita. Sa halip, ibinaba ko ang aking paningin at pinagmasdan ang kanyang buong katawan. Doon tumigil ang aking paningin sa kanyang ibabang bahagi—sa kanyang natutulog pa ngunit may kalakihang pagkalalaki na nababasa ng tubig.

“Jess… may problema ba—”

Bago pa man niya matapos ang kanyang sasabihin, marahas ko nang sinunggaban ang kanyang mga labi ng isang mainit at mabasang halik. Napaatras siya nang bahagya sa pader ng banyo dahil sa matinding pagkagulat, at naramdaman kong panandaliang natigil ang buong sistema niya sa aking ginawa.

Pinakiramdaman ko lang siya kung ano ang gagawin niya sa akin. Ramdam kong tuliro at tulala siya sa kanyang iniisip ngayon, kaya naman kinuha ko na ang pagkakataong iyon upang ihatid ang aming mga sarili sa pinakamataas na alapaap ng sarap. Kusa nang gumapang ang aking mga kamay sa kanyang katawan na madulas dahil sa sabon, na nagbibigay sa kanya ng kakaibang sensasyon at panginginig sa aking ginagawa.

“Tang-ina, Jess… huwag ka namang magbiro ng ganito,” hingal niyang saad nang bahagyang mahiwalay ang aking mga labi sa kanya dahil sa kanyang paggiwang habang hinihipo ko ang kanyang baywang.

Pero hindi ko siya kinibo o sinagot man lang gamit ang salita. Bagkus, mas pinakita ko sa kanya sa pamamagitan ng aking galaw na hindi ako nagbibiro sa mga sandaling ito. Itinutok ko ang kanyang katawan sa rumaragasang tubig galing sa dutsa para mabilis na makaalis ang nakadikit na sabon sa kanyang balat. Bahagya pa siyang nagulat at pumalag sa ginawa ko, pero nang makita kong wala nang sabon sa kanyang katawan, agad kong idinampi ang aking mainit na mga labi sa kanyang nangingintab at basang balat.

Nagsimula kong simsimin ang kanyang namumutok na dibdib patungo sa kanyang utong. Isang mahaba at pigil na ungol ang biglang lumabas sa kanyang bibig dahil sa matinding sensasyon.

“Ahhh… Jess… ’wag…” nanghihinayang at nagpipigil niyang daing, dahil alam kong nag-aalangan pa rin siyang gawin ito dahil sa biglaang nagaganap sa aming dalawa sa loob ng banyong ito.

Pero hindi ako tumigil sa pagromansa sa kanyang matipunong katawan. Sinunod kong sinimsim ang kanyang leeg, at doon ko na ibinuhos ang lahat ng kahayokan at pagnanasa na gusto kong matamasa ngayong umaga. Sa kanyang balikat, sa leeg, sa panga, at sa kanyang tenga—lahat ng parte ng kanyang katawan ay wala akong pinalagpas na hindi iniiwanan ng basa at mainit na marka. Hanggang sa muli ko na naman siyang hinalikan nang mariin sa kanyang mga labi.

Sa pagkakataong ito, hindi na siya nanlaban nang marahas. Bagamat parang naguguluhan pa rin ang kanyang isip kung magpapatiuna ba siya sa akin o hindi, nabagot ako sa kanyang kawalang-kilos at pag-aalinlangan. Kaya naman, sinadya ko nang gawin ang bagay na kanina ko pa gustong matikman mula sa kanya—ang kanyang pagkalalaki na ngayon ay unti-unti nang naghuhumindig at tumitigas dahil sa aking mga hawak at halik.

Dahan-dahan akong lumuhod sa basang sahig ng banyo, hinahayanan ang malamig na tubig mula sa shower na pumatak sa aking likod habang ang init sa loob ko ay nag-aalab. Dinilaan ko ang bawat bahagi ng kanyang balat pababa patungo sa kanyang kahindigan. Una kong dinaanan ang kanyang leeg, patungo sa gitna ng kanyang dibdib, pababa sa gitnang hiwa ng kalanman sa kanyang tiyan, hanggang sa marating ko ang kanyang naglalagablab na ari.

“Jess… pakiusap, ’wag…” mahaba at gumaralgal niyang daing, ang kanyang dalawang kamay ay nakasandal na sa pader ng banyo habang nanginginig ang kanyang mga binti.

Hindi ko siya pinakinggan at itinuloy ko pa rin ang aking balak. Nang makita ko ang paunang katas na lumabas sa dulo ng kanyang ari, agad ko itong dinilaan at tinikman nang walang pag-aalinlangan. Tila ba naulol ang aking buong sistema sa lasa niyon, at pati si Kent ay napaungol nang napakalakas sa ginawa kong pagdila.

Binuka ko nang malaki ang aking bibig, handa nang sakupin ang kabuuan ng kanyang pagkalalaki. Subalit bago pa man ito tuluyan pumasok sa aking bibig, marahas niyang hinawakan ang aking buhok at hinila ito nang bahagya pataas upang patigilin ako sa aking ginagawa.

“Teka lang, Jess… huwag na tayong lumampas pa riyan. Mali ito,” nag-aalalang sabi ni Kent habang nakatitig sa akin pababa, ang kanyang hininga ay gumaralgal na rin sa pagnanasa.

Puno ng pagsusumamo ang tingin na iginagawad niya sa akin ngayon, na tila ba nagsasabi o nakikiusap na tumigil na ako habang may oras pa upang isalba ang aming pagkakaibigan. Subalit andito na ako sa dulo. Wala na akong balak umatras pa. 

Hindi ko pinansin ang kanyang paghila sa aking buhok at ang kanyang mga pakiusap. Mas lalo ko pang ibinuka ang aking bibig at tuluyan nang isinakop ang kanyang naghuhumindig na kahindigan hanggang sa kaibuturan ng aking lalamunan. Kasabay niyon, isang napakalakas at gumaralgal na ungol ang tuluyan kumawala sa bibig ni Kent nang madama niya ang init, higop, at sarap ng aking pagsubo sa kanyang pagkalalaki sa gitna ng umaagos na tubig ng banyo.

Chapter 22

Chapter 22

Kent’s POV

Binalot ako ng matinding pag-aalinlangan sa mismong sandali na napagtanto kong may hindi normal sa mga kilos at galaw ni Jess. Noong una, pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na nagbibiro lang siya, na nakikipaglokohan lang ang gago nang bigla niya akong dambain at halikan sa loob ng banyo. Pero hindi. Nagkamali ako. Ibang-iba ang klase ng tingin na ipinupukol niya sa akin ngayon. Para akong isang walang kalaban-laban na mamamatay sa gutom ng isang mabangis na hayop.

Tuluyan nang nawalan ng kontrol ang buong sistema ko nang simulan niyang basain ng halik at kagatin ang aking balat. Isang malalim na ungol ang kumakawala sa bibig ko sa bawat mariing kagat na ibinibigay niya sa aking balikat. Napapasinghap ako sa bawat pagdami at paghagod ng kanyang mainit na dila.

Sa kabila ng sarap na unti-unting lumalamon sa akin, hindi ko pa rin lubos maisip na nangyayari ang lahat ng ito. Ang kaibigang itinuring kong kapatid, ang taong pinagkakatiwalaan ko sa lahat, ay narito ngayon sa harapan ko—nakaluhod, nilalasap at hinihimod ang aking katawan nang walang katapat na pag-aalinlangan.

“Ahhh… Jess, tama na please…” pakiusap ko sa kanya, ang boses ko ay bahagyang nangangatog habang ang kamay ko ay nakasandal sa malamig na pader ng banyo.

Ngunit tila bingi si Jess sa aking mga salita, walang naririning at walang balak tumigil sa ginagawa.

Kasabay ng pagpatak ng tubig mula sa shower, naramdaman ko ang paglandas ng mga luha sa aking pisngi. Umiyak ako. Hindi dahil pakiramdam ko ay binaboy ako ng sarili kong matalik na kaibigan. Umiyak ako dahil sa isang nakakatakot na katotohanan—hindi ko mapigilang maramdaman na napakasarap ng bawat higop at laro ng kanyang bibig sa aking pagkalalaki.

“Ahhh…” Muli akong napaungol nang maramdaman ang kakaibang init na bumalot sa akin nang tuluyan nang isubo ni Jess ang aking ari.

Ayaw ko siyang purihin o bigyan ng kredito sa ginagawa niya sa akin ngayon, ngunit ang sarap ng pakiramdam na idinudulot ng kanyang bibig ay halos magpabaliw sa aking katinuan. Ramdam ko ang naglalagablab na init ng kanyang bibig, ang kanyang dila na mahusay na nilalaro ang sensitibong bahagi ng aking katawan, at ang malalakas na higop na tila ba nagnanais na ubusin ang aking lakas—isang karanasan na kahit kailan ay walang sinumang babae ang nakagawa sa akin.

Akala ko noong una, ang pakikipagtalik ay isang simpleng akto lang ng pagpapasok ng pagkalalaki sa basang ari ng isang babae. Ngunit nagkamali ako. May mas matindi, mas malalim, at mas nakatutunaw na sensasyon pala na higit pa roon, at ’yon ang nararamdaman ko ngayon sa bawat paggalaw ng ulo ni Jess.

“Ahhh! F*ck… Jess, tama na!” napamura ako nang maramdaman kong sumagad ang aking ari sa kaibuturan ng kanyang lalamunan.

Agad kong ibinaba ang aking tingin sa aking ibaba, at laking gulat ko na lamang sa aking mismong nakikita. Halos bumaon na ang kanyang ilong sa malagong buhok sa ibabaw ng aking ari sa bawat pagsubo niya. Hindi ako makapaniwala dahil alam ko kung gaano kalaki at kahaba ang mayroon ako.

“Ohhh, f*ck…” muli kong hiningal na mura sa aking naisip.

Paano niya nagagawang tanggapin ang buong kahabaan ko hanggang sa dulo na umabot sa aking bulbol nang hindi siya nasasakal o naduduwal? Alam kong may sukat akong walong pulgada, pero sh*t talaga. Walang sinumang babae na nakasama ko sa mga one-night stand ang nakagawa sa akin ng ganito katindi.

Pero kahit gaano kasarap ang natatamasa kong langit sa mga sandaling ito, hindi pa rin tuluyang nawawala sa isip ko ang katotohanan na matalik ko itong kaibigan. Ang konsensya ko ay pilit na nakikipagbuno sa udyok ng aking laman.

“Bro, itigil mo na ito please… Nakikiusap ako, Jess, tumig—Ahhh, tang-na! Ahhh, shit ka tol!” napamura ako nang malakas dahil sa tuwing susubukan kong magsalita at pakiusapan siya, mas lalo niya lang ibinabaon ang aking ari sa kanyang lalamunan, na nagbibigay ng mas matinding init at higpit sa palibot ng aking pagkalalaki.

Sumasabay na sa agos ng tubig mula sa shower ang mga luhang kanina pa lumalandas sa aking mukha. At sa bawat patak ng tubig na nagmumula sa aking basang buhok pababa sa mukha ni Jess, hindi ko mapigilang maisip kung alin sa mga iyon ang aking mga luha. Gustong-gusto ko nang iparamdam sa kanya na nasasaktan ako sa nangyayari sa aming dalawa, na natatakot ako sa maaaring kahantungan nito. Ito ang pinakamasakit na bahagi ng isang pagkakaibigan—na kapag humantong kayo sa ganitong uri ng sitwasyon, maaari mong asahan na mag-iiba na ang takbo ng lahat para sa inyong dalawa. At ayaw kong mawala si Jess sa buhay ko.

“Please, Jess… tigil na,” naramdaman kong napaos at tuluyan nang nabasag ang boses ko sa huling mga salitang binitawan ko.

Naramdaman ko naman ang unti-unting paghinto ni Jess, at isang pakiramdam ng kapanatagan ang bahagyang bumalik sa akin. Gusto ko na talaga siyang huminto dahil ayaw kong masira ang bagay na pinapahalagahan ko sa lahat—ang aming pagkakaibigan.

Kahit malabo ang aking paningin dahil sa pinaghalong luha at tubig na naiipon sa aking mga mata, nadama ko ang kanyang paningin na nakatitig sa akin mula sa ibaba.

“Tol… huwag nating gawin ito,” mahina kong utal habang nakahawak ang aking kamay sa kanyang balikat upang pigilan na siya.

Naramdaman ko ang unti-unting pagluwa ng aking ari mula sa kanyang basang bibig. Ngunit sa ginawa niyang paghila, naramdaman ko ang bawat dahan-dahang hagod ng kanyang mga labi sa buong paligid ng aking ari, at ang sensasyong iyon ay tuluyan nang nagpakawala sa natitira kong katinuan. Isang pakiramdam na tila ba ang sarili kong katawan ay nag-aaklas laban sa aking isipan, nagnanais na maranasan pa ang bagay na labis na nagpapasaya sa nag-aalab kong laman. Ayaw ko mang pagtaksilan ang sarili kong mga prinsipyo, nangibabaw pa rin sa puso ko ang matinding kahayukan sa nararamdaman kong sarap.

Kaya naman, nang walang pag-aalinlangan, mabilis kong hinawakan nang mahigpit ang buhok ni Jess. Para bang isang gatilyo na kinalabit, marahas kong iniyuko ang aking balakang at muling iniulos pabalik sa loob ng kanyang bibig ang aking buong pagkalalaki.

“Ahhhhhh…” Isang mahaba at malakas na ungol ang pinakawalan ko sa aking ginawa.

Sagad hanggang sa dulo ang pagkabaon nito, at muli kong naramdaman ang kanyang ilong na nakahimlay sa aking buhok sa ibaba. Abot-abot ang hininga naming dalawa sa loob ng banyo. Kahit alam kong labag sa aking kalooban at moralidad ang bawat galaw ko, nagsimula na akong umindayog. Paurong-sulong kong ipinasok ang aking kahabaan sa loob ng kanyang bunganga.

“Ahhh…” napaukol ako sa walang kapantay na sarap na aking tinatamasa ngayon.

Tuluyan na akong nawala sa aking katinuan habang marahas kong pinasusubo ang aking ari sa kanyang bibig. Para akong isang hayop na hayok na hayok sa bagong lasa ng ugnayan ng laman. Habang ang isa kong kamay ay mahigpit pa ring nakakapit sa kanyang buhok, walang awa kong kinakantot ang kanyang bibig. At hindi naman ako nabigo, dahil naramdaman ko rin ang mabilis na pagkilos ng kanyang dila na nilalasap ang bawat pulgada ng aking haba. Napahawak naman ang dalawang kamay ni Jess sa aking baywang upang makontrol at makiayon sa ginagawa kong marahas na pag-indayog sa kanyang mukha.

“Tang-ina, ang sarap ng bibig mo, tol!” hindi ko na mapigilan pang mapamura nang malakas dahil sa matinding sarap na hatid ng kanyang pagtsupa.

“Ammmnnngghhhh… ammmghh, hmmm, mmmmhhhh…” daing ni Jess mula sa ilalim, ngunit wala na akong pakialam sa mga sandaling ito.

Gusto ko na lamang marating ang rurok at matapos ang nag-aalab na init na ito. Ngunit sa kabila niyon, muling nagbalik sa aking isip ang kabaliwang pinag-gagawa ko ngayon. Heto ako, hinahayaan ang sarili kong bestfriend na tsupain ako, at walang awa ko siyang kinakantot sa kanyang bibig sa loob ng basang banyo.

“Mmmmnnhhh… mmmhhnnn!” biglang daing ni Jess, at naramdaman ko ang marahas na pagtulak ng kanyang mga kamay sa aking baywang, pilit na pinatitigil ang aking marahas na pag-bayo.

Pero huli na ang lahat para sa akin. Nakaramdam na ako ng isang matinding sensasyon ng pag-ipon ng init sa aking puson, at isang mahabang daing ang umalingawngaw sa buong apat na sulok ng banyo. Hindi ko na napigilan ang aking sarili—marahas kong idiniin ang mukha ni Jess sa aking kahabaan habang nagaganap ang marahas na pagsabog ng lahat ng aking nararamdaman.

Naabot ko ang rurok ng aking sukdulan. Ang matinding labasan na iyon ay labis na nakapanghina, kaya naman dahan-dahan akong napaupo sa malamig na tiles ng banyo habang abot-abot ang aking hininga, hinahabol ang bawat hininga ko.

Napakagat na lamang ako sa aking ibabang labi dahil sa kahayupang ginawa ko sa kanya. Hindi ko lubos maisip na nagpatianod ako nang ganoon kadali sa kakaibang hatid ng tawag ng laman. Heto ako ngayon, pilit na itinago ang aking mukha gamit ang aking kaliwang braso, ayaw kong makita ang kababuyang ginawa ko sa matalik kong kaibigan. Ang masakit at masaklap pa rito, ipinutok ko ang lahat ng aking pagkawalang-hiya sa loob mismo ng kanyang bibig.

Sa matinding galit at inis sa aking sarili, malakas kong isinuntok ang aking kanang kamao sa katabing dingding ng banyo at tahimik na napaiyak.

“Sorry, tol… hindi ko sinasadya,” bulong ko, ang boses ko ay puno ng poot para sa sarili kong kahinaan.

Ipinagpatuloy ko ang pagtatakip sa aking mukha gamit ang aking mga kamay, ayaw kong iharap ang aking hitsura sa kanya dahil sa matinding hiya at pagsisisi sa ginawa ko. Titigil na sana si Jess kanina nang pakiusapan ko siya, pero ako pa itong nagpatianod at bumalik sa pagkakasala.

“Tol, umalis ka na please…” sabi ko, hindi ko magawang makakilos o alisin ang aking mga kamay sa aking mukha dahil sa bigat ng kahihiyan.

Ngunit ilang segundo ang mabilis na lumipas, at nagulat ako nang makaramdam ng isang mainit na palad na humawak sa aking pulso. Marahan ngunit may determinasyon nitong inalis ang aking mga kamay na nakatakip sa aking mukha. Isang maamo at basang mukha ng aking matalik na kaibigan ang sumalubong sa akin. Hindi siya nagsasalita, ngunit naramdaman ko sa kanyang mga titig na walang halong paghatol o panunumbat ang kanyang nararamdaman para sa akin.

“I’m sorry, tol…” hindi ko na nagawa pang tapusin ang aking sasabihin dahil bigla na lamang niyang idiniin ang kanyang mga labi sa akin upang bigyan ako ng isang halik.

Sa labis na gulat ay hindi agad ako nakakilos o nakalaban, kaya naman nanatiling nakadampi ang aming mga labi sa isa’t isa ng ilang sandali. Ngunit nang maramdaman ko ang kanyang dila na unti-unting pumasok sa aking bibig, isang matamis at may kaunting alat na lasa ang agad na gumapang sa aking panlasa sa halik na iyon.

Nanlaki ang aking mga mata nang maproseso ng utak ko kung ano ang lasang iyon.

Tamod ko ’to.  

Sigaw ng aking isipan sa matinding pagkagulat. Pero ang ipinagtataka ko, bakit hindi ako nakaramdam ng dumi o pagkasuklam sa aming ginagawa ngayon? Kahit na isinasalin na ni Jess ang sarili kong tamod mula sa kanyang bibig patungo sa akin, nagbigay lamang ito ng panibagong bugso ng init sa aking buong pangangatawan. Wala sa aking mga plano ang ganitong uri ng tagpo, pero bakit hindi ako nanlaban upang itulak siya? Dahil ba sa kaibuturan ng aking pagkatao, nagustuhan ko rin ang lasa at ang sarap ng pagkakataong ito? Heto ako ngayon, nilalasap rin ang sarili kong katas sa naghahalong laway naming dalawa ni Jess sa gitna ng halikan.

Naramdaman ko na naman ang mabilis na pagtigas at pagbabalik ng lakas ng aking pagkalalaki, at sa pagkakataong ito, sumusundot na naman ito sa balat ng tiyan ni Jess. Dahil doon, napahinto siya nang bahagya sa paghalik at ibinaba ang kanyang tingin sa kung anong matigas na bagay ang kumakalabit sa kanyang katawan.

Nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang handang-handa na naman ang aking alaga para sa isa pang maalab na laban, at isang nakakalokong ngiti ang iginawad niya sa akin bago tumingin nang diretso sa aking mukha.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin sa kanya dahil pakiramdam ko ay namula ako nang husto sa ginawang pagtataksil at panghihiya ng sarili kong alaga sa akin. Ngunit nakita ko sa gilid ng aking mga mata na muling lumuhod si Jess sa aking harapan. Nang muli akong tumingin, tuluyan na namang sinakop ng kanyang bibig ang aking naghuhumindig na kahindigan.

“Ahhh…” muli akong napaungol sa walang katapusang sarap na aking tinatamasa sa kanyang mga labi.

Patuloy lang sa mabilis na pagtaas-baba ang ulo ni Jess sa aking ari, at patuloy naman ako sa pagpapakawala ng mga ungol dahil sa matinding sarap na idinudulot nito sa aking puson. Subalit natigil ako nang biglang huminto si Jess sa kanyang pagpapaligaya at dahan-dahang lumayo.

“Bakit… bakit ka tumigil?”

Hindi ako makapaniwala na sa sarili kong bibig pa talaga nanggaling ang mga katagang iyon. Tila ba ako na ang nagmamakaawa para sa kanyang mga halik.

Ngumisi lamang si Jess sa aking reaksyon at dahan-dahang tumayo mula sa kanyang pagkakaluhod. Naguluhan ako sa kanyang ginawa, iniisip ko noong una na baka aalis na siya o kaya naman ay titigil na kami nang tuluyan, ngunit malayo pala ang iniisip ko sa balak niyang gawin. Lumapit siya sa aking kinalalagyan at dahan-dahang umupo sa ibabaw ng aking tiyan, nakaharap sa aking mukha.

“Anong… anong gagawin mo, tol?” naguguluhan at hingal kong tanong sa kanya habang nakatingin sa kanyang mga mata.

Hindi siya sumagot sa pamamagitan ng salita. Bagkus, idinampi niya ang kanyang kanang hintuturo sa gilid ng aking labi upang kumuha ng kung anong likido—ang pinaghalong laway at tamod na naroon—at mabilis na ipinahid ito sa kanyang likuran, inihahanda ang kanyang sarili.

Naramdaman ko na lamang na unti-unti niyang ikiniskis ang ulo ng aking ari sa pinto ng kanyang masikip na butas sa likod, at doon ko lamang tuluyan napagtanto kung anong uri ng ugnayan ang gagawin naming dalawa ngayon.

“Tol, teka lang… mas—” hindi ko na natapos ang aking sasabihin dahil mabilis na idinampi ni Jess ang kanyang kaliwang hintuturo sa aking mga labi upang patigilin ako sa aking pagrereklamo.

“Shhhh…” bulong niya, ang kanyang mga mata ay puno ng mapang-akit na apoy.

Kasunod niyon, naramdaman ko na lamang ang marahang pagbaba ng kanyang balakang, ipinapasok ang aking laki sa loob ng isang napakasikip at mainit na lagusan. Isang napakalakas at sabay na ungol ang tuluyan kumawala sa aming mga bibig nang magtagpo ang aming laman.

“Ahhhhhh…” ungol naming dalawa na umalingawngaw sa loob ng banyo.

“Tol… ang sikip…” daing ko nang maramdaman kong tila sinasakal ang aking pagkalalaki sa sobrang sikip ng kanyang pagtanggap sa akin.

“M-masakit naman, tol…” sagot ni Jess, ang kanyang mukha ay napangiwi sa paunang sakit ng aking pagpasok sa kanya.

“Tol, huwag mo nang ituloy… baka hindi mo kaya,” pakiusap ko sa kanya dahil parang isang imposibleng bagay ang sinusubukan naming gawin sa laki ko at sa liit ng kanyang lagusan.

Umiling si Jess, determinado ang kanyang mga mata habang dahan-dahan pa ring ibinababa ang kanyang katawan upang tanggapin ako. “Kaya ko…”

“Aarrgghhh… ahhhh…” patuloy ang aking pag-ungol habang nararamdaman ko ang bawat pulgada ng aking ari na nilalamon ng kanyang init. “Tol, tigil na muna…”

Napapikit na lamang ako sa tindi ng pakiramdam ng pagpasok ko sa kanyang butas. Para akong tinotortur sa sarap sa bawat pulgada na unti-unting nawawala sa loob niya.

“Ang laki mo, tol…” mahinang sabi ni Jess, at ang mga salitang iyon ay naghatid ng isang kakaiba at matinding libog sa aking buong katawan.

Dahil sa kanyang papuri, lalo kong pinatigas ang aking ari upang mas madali akong makapasok nang buo sa kanyang mainit at masikip na lagusan. Sandali siyang natigil sa ibabaw ko, tila ba nag-iipon pa ng lakas at nagpapakondisyon para tanggapin ang aking kabuuan.

“Kaya mo pa ba?” hamon ko sa kanya nang mapansin kong matagal siyang hindi kumilos muli sa ibabaw ko.

“Give me… give me some time, Kent…” nahihirapan niyang sambit, ang kanyang mga kamay ay nakasandal sa aking dibdib habang habol ang hininga.

Dahil doon, mabilis na pumasok ang isang nakakalokong ideya sa aking isipan. Kinapa ko ang aking ari sa ilalim upang maramdaman kung ilang pulgada na ba ang nagagawa niyang tanggapin sa aking haba.

“Tol, hindi ka pa nga nangangalahati sa akin eh… huwag mo naman akong bitinin nang ganito,” tukso ko sa kanya upang pilitin siyang kumilos na muli sa ibabaw ko.

“Teka lang… sandali lang, tol,” hingal niyang sabi habang pilit pa ring ibinabaon ang aking ari sa kanyang loob.

“Ang bagal mo naman…” sabi ko nang mawalan na ako ng pasensya dahil sa matinding sarap.

Mabilis ko siyang hinawakan nang mahigpit sa kanyang baywang gamit ang dalawa kong kamay, at sa isang marahas na galaw ay bigla kong itinulak ang kanyang balakang pababa sa aking kahindigan. Isang malakas at matining na ungol ang pinakawalan ni Jess nang tuluyan nang mapasok nang buo at sumagad ang aking ari sa kanyang kaibuturan.

Napaungol din ako nang malakas dahil sa kakaibang init at tindi ng sikip ng kanyang butas na tila ba sumasakal sa akin sa sarap.

“Tang-ina ka… bakit mo ginawa ’yun?” galit at hingal niyang sumbat nang makatipon siya ng sapat na lakas upang makapagsalita matapos ang biglaang pagpasok ko.

Ngunit hindi ko siya sinagot sa pamamagitan ng salita. Nginitian ko lamang siya nang nakaloloko bago ko dahan-dahang tinulungan ang kanyang katawan na umalsa nang bahagya mula sa pagkakaabaon sa aking sandata. At bago pa man siya makapagreklamo, isang malakas at mariing tulak na naman ang ginawa ko pataas, na nagpaukol sa kanya nang mas malakas kaysa kanina.

Isang malakas na sapak sa aking balikat ang agad na ibinigay ng loko dahil sa kalokohang ginagawa ko sa kanya ngayon habang nahihirapan siya.

“Tang-ina ka talaga, alam mo namang ang laki-laki niyan!” sumbat niya sa akin habang lumuluha ang kanyang mga mata sa sarap at sakit.

Napangiti na lamang ako sa kanyang patuloy na pagpupuri sa aking pagkalalaki. Upang bumawi sa aking kalokohan, marahas ko siyang hinila pababa at iginawad sa kanya ang isang naglalagablab na halik sa kanyang mga labi. Nanatili kami sa ganoong posisyon ng ilang minuto, walang galaw, hinahayaan muna naming masanay ang kanyang masikip na lagusan sa kabuuang laki ng aking ari.

“Tatrabahuhin na kita, tol, ah?” bulong ko sa kanyang tenga matapos ang ilang sandali.

Hindi ko na hinintay pa ang magiging sagot o pagsang-ayon niya. Muli ko siyang nilamon ng isang halik habang marahan ko siyang inihiga sa malamig na tiles ng banyo upang ako naman ang tuluyan pumaibabaw sa kanyang katawan.

Hindi ko na alam kung ano ang mga tamang hakbang sa ginagawa ko ngayon, pero ang malinaw sa akin, noong una ay siya ang humalik at sumubo sa akin hanggang sa nilabasan ako. Pinagsisihan ko iyon noong una, ngunit sa isang maalab at matamis na halik niya ay muli akong nagpatianod sa agos ng laman. At ngayon, narito ako, nasa loob niya at handa na siyang kantutin nang maayos matapos kong maiayos ang aming posisyon.

Isang sunod-sunod, mabilis, at malalalim na ulos ang ginawa ko sa loob ng butas ni Jess. Napakapit siya nang napakahigpit sa aking mga balikat habang gumagalaw ako sa ibabaw niya.

“Ahhh… shit ka, tol! Dahan-dahanin mo naman ang pagbayo!” saway niya sa akin habang ang kanyang ulo ay umuuga sa basang sahig, ngunit ano pa ba ang magagawa ko? Hayok na hayok na ang buong katawan ko sa kanyang init.

“Alam mo bang bago pa lamang ako nilabasan , Jess? At ngayon, pinapasok mo pa ako sa lagusan mo para magpalabas muli?” hingal kong saad sa kanya habang patuloy ang aking marahas na pag-indayog.

“Anong… anong koneksyon non, bwisit ka?” abot-abot ang hininga niyang tanong sa akin, ang kanyang mga mata ay pikit-mulat sa sarap.

“Matagal pa bago ako muling labasan ngayon, kaya bilisan na natin ang paggalaw dahil may pasok pa tayo sa shift natin, ugok!” sagot ko sa kanya sabay lalong binilisan at pinag-ibayo ang pagkantot sa kanyang loob.

Minsan ay halos ilabas ko na ang buong ari ko mula sa kanya, bago ko ito marahas at biglang ibabaon pabalik sa loob ng kanyang butas nang isang saksakan, isang galaw na nagpapakawala sa kanya ng napakalakas na ungol ng sarap. Hindi ko alam kung bakit, pero nakakawala sa sarili ang bawat tunog ng kanyang pag-ungol sa loob ng banyong ito. Para itong isang magandang kanta sa aking mga tenga na mas lalong nagpapalibog at nagpapatigas sa aking buong sistema.

Ilang iba’t ibang posisyon pa ang mabilis naming ginawang dalawa sa loob ng banyo bago kami tuluyang napadpad sa isang pwesto na hindi na namin nagawang palitan pa, lalo na nang magsimula ko nang maramdaman ang pamilyar at matinding sakit ng pag-ipon ng katas sa aking puson.

“Tol… malapit na ako…” babala ko sa kanya habang mas lalo kong ibinabaon ang aking ari nang mabilis, ramdam ko na ang namumuong tamod sa aking mga bayag na handa nang pumutok.

“Saan… saan mo gustong iputok, tol?” bulong niya sa aking tenga habang ang kanyang mga binti ay nakapulupot sa aking baywang.

Napakagat  ako nang mariin sa aking sariling labi nang marinig ko ang mga katagang iyon mula sa kanya. Napakalibog pakinggan ng tanong na iyon lalo na dahil nanggaling ito sa matalik kong kaibigan sa gitna ng ganitong sitwasyon.

“Bubuntisin na kita ngayon, tol!” pabalasik kong sambit sa kanya, at mas lalo ko pang binilisan at idiniin ang bawat pagbayo ko sa kanyang loob.

“Hmmm…” daing na lamang ni Jess, at napakapit siya nang higit na mahigpit sa aking likod nang maramdaman niyang wala nang preno ang aking marahas na pagkantot sa kanya.

“Ito na, tol… lalabas na ’ko!” n akakaloko at hingal kong sambit bago ko marahas na isinagad nang husto ang buong kahabaan ng aking ari sa loob ng kanyang lagusan.

Isang napakalakas at sabay na ungol ng tagumpay ang pinakawalan naming dalawa nang maramdaman namin ang marahas na pagpulandit ng masagana at mainit kong katas sa loob mismo ng kanyang katawan sa ikalawang pagkakataon ng umagang ito.

Chapter 23

Chapter 23

Ron’s POV

Maingay man ang buong paligid at puno ng mga taong sumasayaw sa ilalim ng mga malilikot at makukulay na ilaw ng bar, wala sa mga iyon ang nakakuha ng interes ko para magpakasaya. Masyadong maraming bagay ang naglalaro sa isipan ko—mga isiping halos magpalito sa aking katinuan.

Una ay ang panaginip ko na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maiintindihan. Kung paano napunta si Sabrina roon, at kung bakit bigla na lamang nawala si Jess sa eksena. At higit sa lahat, kung bakit nag-iba ang pakiramdam ko noong maglapat ang balat naming dalawa ni Jess. Iyon ang mga tanong na patuloy na bumabagabag sa akin, mga katanungang wala man lang maibigay na malinaw na sagot.

Naubos ko na ang pang-apat kong bote ng beer bago ako muling humingi ng panibagong inorder. Gusto ko lang magpakalasing. Kahit sa maikling sandali lang, gusto kong makalimutan ang mga bagay na patuloy na gumugulo sa akin. Pero alam kong walang maidudulot na maganda ang ginagawa ko. Wala akong nakukuhang kasagotan sa bawat lagok ng alak, bagama’t nakatutulong ito upang kahit papano ay mabawasan ang bigat sa aking dibdib.

Ilang lagok pa ang ginawa ko bago ko tuluyang naubos ang beer. Hihirit pa sana ako ng isa pa nang biglang magsalita ang katabi kong kanina pa walang kibo.

“May balak ka bang sabihin?” tanong nito habang nakatingin sa akin.

“Ano namang gusto mong sabihin ko?” malamig kong tugon sa kanya.

Nagkibit-balikat lamang ito saka uminom mula sa sarili niyang bote bago ito inilagay sa ibabaw ng lamesa at umupo nang maayos.

“Kung wala ka namang sasabihin, bakit ayaw mong sumama sa mga kaibigan natin doon sa dance floor?” wika nito sabay turo sa gitna. “Tignan mo ang mga mokong… kung sino-sino na lang ang isinasayaw.”

Hindi ko na lamang siya pinansin at uminom na lang mula sa bagong kuha kong beer. Ayaw kong pag-usapan ang nangyari sa amin ng aking stepbrother. Sa nakalipas na ilang araw, pinag-isipan kong mabuti kung sasabihin ko ba ito kay Bryan—siya lang naman kasi ang kaibigan kong handang makinig at magbigay ng payo nang walang paghuhusga. Pero iba ang sitwasyon ngayon. Alam kong hindi maaari, at sa oras na malaman nila ang katotohanan, baka pag-isipan nila ako ng masama o tuluyan akong layuan.

Bakit ko ba ginawa iyon noong una? tanong ko sa aking sarili.

Alam kong naiinis na si Bryan sa akin dahil imbes na pagsasaya ang puntahan namin, nauwi lang sa wala ang gabi dahil sa akin. Kanina pa kasi nila ako kinukulit kung bakit bigla na lang ako nagpapakalunod sa tagay.

“Alam mo, sumusuko na ako,” sabi nito sabay taas ng dalawang kamay—isang senyales na sumusuko na siya sa pagkawalang-kibo ko sa mga nakaraang araw. “ Nagsasayang lang tayo ng oras at pera rito sa pag-inom para sa wala. May mas maayos na paraan para ayusin ’yang problema mo, pero ayaw mo namang magsalita, man. Paano kita tutulungan kung ayaw mo ring magsalita?“

Napabuntong-hininga na lamang ako. Tama naman siya. Hindi nadadaan sa pag-inom at pagsasayang ng pera ang pagresolba sa problema. Sa katunayan, ako lang naman ang may dinaramdam, pero dahil sa inaasal ko ay nadadamay pa ang mga taong nasa paligid ko. Minsan napapaisip ako kung hanggang kailan ako magiging ganito—kung maayos ko pa ba ang sarili ko sa kabila ng lahat.

Inubos ko na lang ang beer sa isang mabilis na lagok, nag-iwan ng pera sa mesa, at mabilis na tumayo para umalis sa bar. Bastos man kung titingnan, wala rin naman akong mapapala kung mananatili ako roon. Mas mabuti pang mag-isa muna ako, baka sakaling may maisip akong sagot sa mga suliranin ko.

Ngunit habang naglalakad sa malamig na hangin ng gabi, mas lalo lamang gumulo ang isip ko. Walang lumalabas na tamang sagot. Natigil ako sa paglalakad at inilibot ang tingin sa paligid. Doon ko napansin ang isa pang bar sa kabilang dako ng kalsada. Agad ko itong pinuntahan. Pakiramdam ko kasi ay kulang pa ang nainom ko; gusto ko pang magpakalunod sa alak.

Pagpasok ko sa loob, agad akong umupo sa counter at nag-order ng panibagong beer. Habang umiinom, inilibot ko ang tingin sa paligid—nagbabakasaling may kakilalang makikiinom sa akin, ’yung hahayaan lang ako sa ginagawa ko at hindi ako huhusgahan.

Ilang oras ang lumipas sa pagmamasid pero wala akong nakitang kakilala. Sumuko na rin ako sa paghahanap at nagpatuloy na lang sa pag-inom, hanggang sa may mahagip ang mata ko na isang pamilyar na mukha.

Nanlaki ang mga mata ko nang makilala ko kung sino iyon. Sinundan ko siya ng tingin habang may bitbit siyang tray ng mga inumin. Halos hindi ako makapaniwala sa nakikita ko—hindi ko inakalang makikita ko siya rito. Inubos ko agad ang hawak kong bote at mabilis siyang sinundan, ngunit nawala na siya sa paningin ko. Inilibot ko ang tingin sa bawat sulok ng silid pero wala man lang anino niya. Naisipan kong mag-abang sa pintong pinasukan niya, ngunit ilang minuto na ang lumipas ay hindi pa rin siya lumalabas.

Habang naghihintay, iba ang lumabas—ang matalik niyang kaibigan. Agad akong nagtago sa gilid baka sabihin pa nitong nagmamanman ako.

Halos kalahating oras ang itinagal ng paghihintay ko bago siya tuluyang lumabas, ngunit kapansin-pansin ang lungkot sa kanyang mga mata. Para bang may mabigat na bagay na nagpapalungkot sa kanya. Tatawagin ko na sana siya pero nag-alangan ako. Baka magulat siya kapag nakita ako roon, kaya sinundan ko na lamang siya nang patago palabas.

Pagdating sa labas, magtatangka muli sana akong lumapit nang makitang may naghihintay sa kanya.

“Oh, nakuha na ba ni Sir ang kinalilituhan niya?” tanong ng kaibigan nito sa kanya.

Natigilan ako at muling nagtago. Ewan ko ba pero bigla akong natorpe. Pakiramdam ko ay wala ako sa posisyon para lapitan siya, kahit na pwede ko naman talagang gawin.

Sinundan ko lamang sila ng tingin habang papalayo. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit patuloy ko pa rin silang sinusundan hanggang sa loading area. Nag-antay ako at balak na sanang sumakay sa kasunod na sasakyan kapag nakasakay na sila, kaso iba ang bus na sinakyan nila—hindi iyon papunta sa lugar namin.

Hindi ko maiintindihan ang nararamdaman ko at gusto ko na lamang magalit. Sa inis ko ay nasipa ko ang katabing basurahan bago bumalik sa bar na ininuman ko kanina. Nag-order ako ng isang bucket ng beer at mag-isang inubos iyon. Gusto ko na talagang magpakalunod sa alak, nagbabakasaling mawala ang bigat kahit panandalian lang.

Huling bote na sana iyon pero hindi ko na kayang tapusin. Umiikot na ang paningin ko at pakiramdam ko ay matutumba na ako sa matinding kalasingan. Tumayo na ako at nagbayad dahil gusto ko na lamang humilata sa kama.

Paglabas ko ng bar, nag-antay ako ng masasakyan pero walang humihinto. Sino ba namang matinong drayber ang magpapasakay ng lasing na baka masukahan lang ang sasakyan nila? Imbes na maghintay, naglakad na lang ako. Kahit paika-ika at minsan ay natutumba, pilit akong tumatayo at naglalakad. Hanggang sa dinala ako ng mga paa ko sa isang pamilyar na lugar. Hindi ko maiisip na makakarating ako rito sa paglalakad, pero narito na ako. Aatras pa ba ako?

Huminto ako sa tapat ng isang gusali. Inilabas ko ang telepono ko at tinawagan ang numero niyang hanggang ngayon ay hindi ko pa rin binubura. Baka nga kaya sumagi sa panaginip ko si Sabrina ay dahil mahal ko pa siya. Kaya heto ako ngayon sa tapat ng apartment niya, nagbabakasaling paunlakan niya.

Nakailang tawag ako bago niya wakas ay sinagot ito.

“Ron, ano ba!” galit na tugon niya mula sa kabilang linya.

“Hon… mag-usap naman tayo, please,” malumanay kong pakiusap.

“Teka, lasing ka ba?” tanong niya nang mapansin ang tono ng boses ko.

“Please, hon, hihintayin kita rito sa labas ng apartment mo. Siputin mo lang ako.” Pagmamakaawa ko sa kanya.

Wala na siyang sinabi pagkatapos niyon, ngunit nakita kong may humawi ng kurtina sa isang bintana sa itaas. Umatras ako nang kaunti para makita niya ako dahil mataas ang bakod ng gusali nila.

“Hoy, huwag ka diyan sa gitna ng daan!” nag-aalala niyang sigaw mula sa bintana.

Hindi ako nakinig, bagkus ay nakatitig lang ako sa bintanang pinagmumulan ng boses niya.

Ilang saglit pa ay bumukas ang gate at lumabas ang taong matagal ko nang namimiss. Nag-aalala siyang tumakbo papalapit sa akin at hinila ako patungo sa gilid ng daan. Pagdating doon, agad ko siyang niyakap—isang yakap na matagal ko nang inaasam. Hindi ko mapigilang mapaluha nang maglapat ang mga katawan namin. Alam ng Diyos kung gaano ko siya namimiss, kaya hindi ko na napigilan ang sarili kong halikan siyang muli.

Noong una ay nag-aalangan siya, pero kalaunan ay nagpaubaya rin. Hindi ko na napigilang galugarin ng aking mga halik ang kanyang katawan. Lalaki ako at alam ko ang kailangan ko.

“Ron, nasa daan tayo…” pigil niya sa akin nang bumaba ang mga halik ko sa kanyang leeg.

“I just miss you, baby… I miss every bit of you. I miss everything about you,” masuyo kong bulong bago muling hinagkan ang kanyang mga labi.

Hindi naman ako nabigo dahil tinutugunan na niya ang mga halik ko. Naramdaman ko rin ang mga kamay niyang pumulupot sa leeg ko para mas lalo akong idiin sa kanya. Nang kapwa na kami nawalan ng hininga, doon lamang siya muling nagsalita.

“Please, stop…” tanging naisambit niya.

Hindi ko alam kung masasaktan ako o magagalit sa sinabi niya, dahil para na rin niyang sinabing umalis na ako. Pero hindi ako nagpatinag. Hinagkan ko siyang muli, at kahit nagpumiglas siya at itinulak ako, hindi ko pa rin siya binitiwan. Alam ko sa sarili kong mahal ko pa rin siya kahit ayaw na niya.

Kahit magalit ka pa, sa ’yo pa rin ako.

Dahil sa matinding kalasingan at pagnanasa, hindi ko na napigilan ang sarili hanggang sa mamalayan ko na lang na nasa loob na kami ng kwarto niya. Hubo’t hubad naming nilalasap ang bawat sandali. Bumaba ang mga halik ko sa nag-uumbukan niyang dibdib. Walang alinlangan kong hinimud at nilasap ang kanyang balat. Habang sinususo ang isa, nilalamas naman ng aking kamay ang kabila. Mula roon, bumaba pa ang mga halik ko patungo sa kanyang pagkababae.

“Ahmmnnn… Ron…” halos malagot ang hininga niyang impit nang simulan kong lasapin ang kanyang kabuuan.

Tinitigan ko ang malarosas niyang pagkababae. Kumikislap ito sa basang katas—tila ba inaakit ako para sa mas marami pang halik at dila. Inangat ko ang tingin ko kay Sabrina; mabilis na ang kanyang paghinga at mahigpit na nakahawak ang mga kamay niya sa headboard ng kama habang muli kong ibinaon ang aking dila sa kanyang pagkababae.

“Oh, Sab…” napasambit ako nang magkaroon ng sariling buhay ang aking dila sa paghimod sa bawat parte ng kanyang ibaba. Dinig ko ang mga ungol at daing niya nang maramdaman ang mainit kong dila na mas lalong pumasok sa kanyang loob.

“Ahh, Ron… Ahhmmm, Ron…” ungol niya sa sarap, kaya lalo kong ginalihan ang ginagawa ko hanggang sa mapakapit siya sa buhok ko habang nagwawala ang kanyang katawan sa paglabas ng kanyang katas.

Hingal siyang nakahiga sa kama, naikakas ang dibdib sa mabilis na paghinga.

Inilapat ko ang aking kamay sa kanyang basang pagkababae para kumuha ng likido na pampadulas sa aking alaga. Lalo akong nauhaw nang ipahid ko iyon sa paligid ng aking ari. Lumapit ako sa kanya at itinapat ang naghuhumindig kong pagkalalaki sa kanyang pagkababae. Taas-baba ko itong ikiniskis bago dahan-dahang ipinasok ang ulo ng aking sandata.

Itutulak ko pa sana ang sarili ko nang bigla niya akong pigilan sa pamamagitan ng paglalagay ng palad sa aking dibdib.

“Teka lang, Ron.”

Tumingin ako sa kanya at nakita ang parehong ekspresyong ginagawa niya tuwing nagtatalik kami. At alam ko kung bakit.

“Huwag mong ipasok lahat… masakit,” sabi niya. Tumango na lamang ako bilang tugon.

Hindi ko maiintindihan, pero biglang unt-unting nawala ang libog na kanina ko pa nararamdaman. Akala ko ay nawala na ang pag-aalinlangan niya tuwing magsisiping kami, pero hindi pa pala.

Nang mangalahati ang pagpasok ko, doon na ako nagsimulang kumilos. Paurong-sulong kong ipinasok ang aking sandata sa kanyang makipot na lagusan, pero bakit ganito? Walang kasiyahan. Para bang hindi ko ikinalugod ang muling pag-iisang-dibdib namin. Hayok ako sa kanya sa nakalipas na halos dalawang buwan, at pati ang kinakapatid ko ay napagbuhatan ko ng kamay dahil lang sa tawag ng laman na patuloy kong nararamdaman.

Pero noong nagtalik kami ni Jess at tinanggap niya ang kabuuan ko, doon ko lamang naramdaman ang tunay na kasiyahan na kahit kailan ay hindi ko pa natamasa sa iba. Hindi ko naman kasalanan kung masyadong mahaba ang ari ko, pero bakit ganito? Hindi ako nasasasiyahan sa pakikipagtalik sa babae dahil lang sa hindi nila ako matanggap nang buo.

Hindi ko namalayan na lumilipad na pala ang isip ko habang tuloy-tuloy ang pagbayo ko kay Sabrina. Halos maiyak na siya dahil sumasagad na ang kabuuan ko sa kanyang loob.

“Ron, stop… please, aaahhh… Aray, Ron, ang sakit na!” impit niyang daing dahil nasasaktan na siya sa pagiging agresibo ko.

“Please, baby, tiisin mo muna…” sabi ko nang hindi binabawasan ang bilis ng aking paggalaw. Gusto ko lang namang makaramdam ng kasiyahan sa pakikipagtalik sa isang babae.

“Ron, ang sakit na… ahhh! Ron, tigil na!” daing niya, pero hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko hanggang sa maramdaman kong sumakit na ang aking puson—isang senyales na malapit na akong labasan.

“Kaunti na lang, Sab,” sabi ko habang patuloy sa paggalaw, kahit na pikit at napapangiwi na ang mukha niya sa sakit.

Hanggang sa maramdaman ko ang matinding sensasyon at ang marahas na pagsabog ng aking katas sa loob ng kanyang pagkababae.

Chapter 24

Chapter 24

Jess’s POV

Sabay kaming pumasok ni Kent sa trabaho, atulad ng mga nagdaang araw, ganoon pa rin ang pakikitungo namin sa isa’t isa—magaan, palagay, at tila walang anumang nagbago. Sa katunayan, pakiramdam ko ay mas lalo pang lumalim ang aming pagkakaibigan. Ang relasyong akala ko noong una ay tuluyang masisira dahil sa mga nagdaang kaganapan ay mas lalo lamang pinagtibay ng panahon at ng hindi sinasadyang paglapit ng aming mga kalooban.

Habang naglalakad kami patungo sa loob ng mall, walang pakundangan niyang hinawakan ang aking kamay. Medyo nakakailang dahil napapatingin ang ilang taong nadadaanan namin, kaya pilit kong binabawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya. Ngunit pilyo talaga ang isang ’to. Sa bawat pagbawi ko, mas lalo pa niyang hinigpitan ang paghawak, kahit pa pilit ko itong inilalayo. Napapailing na lang ako habang naglalakad kami. Siguradong naguguluhan ang mga nakakakita sa amin—kung nagbibiro lang ba kami o isang magkasintahang nagpapakipot pa sa isa’t isa.

Sa huli, inilagay ko na lamang ang aking sariling mga kamay sa aking bulsa upang hindi na niya muling mahawakan pa. Ngunit sadyang galawgaw at hindi maawat ang loko. Bigla na lang niyang ipinulupot ang kanyang braso sa aking bewang. Napabalikwas ako agad sa gulat at napalayo nang bahagya dahil sa matinding kiliti.

Pinandilatan ko siya ng mga mata, isang tahimik na babala na hindi na talaga siya nakakatuwa at dapat nang tumigil sa pangungulit.

“Ang aga niyo naman yata…” bungad sa amin ni Ate Erika sa may pintuan ng fast food chain na pinagtatrabahuhan namin. Kakapasok pa lamang din niya at kasalukuyang nag-aayos ng kanyang gamit.

“Akala ko po kasi mahuhuli na kami sa shift…” mabilis kong tugon habang iniiwas ang tingin.

“Sabi ko naman sa ’yo, maaga pa,” biglang bulong ni Kent sa mismong tainga ko. Damang-dama ko ang mainit niyang hininga na dumampi sa aking leeg, dahilan upang biglang tumaas ang mga balahibo ko at kilabutan ang buo kong katawan.

Nahiya ako nang husto sa ginawa ng kaibigan ko, lalo na’t sa mismong harap pa talaga ng ibang tao niya iyon ginawa. Bahagya ko siyang siniko sa braso at tinulak palayo upang makalayo sa akin. Nakakailang na talaga ang walang hinto niyang pambubuyo.

“Hahaha! Ang sweet niyo talagang mag-bestfriend… Pasok na nga tayo sa loob,” natatawang sabi ni Ate Erika habang umiling-iling.

Pagpasok ni Ate Erika sa locker room ay sumunod agad ako sa kanya. Bago tuluyang pumasok, nilingon ko muna si Kent at pinanliitan siya ng tingin. Ngunit pilyo lamang akong nginisihan ng tanga, tila walang anumang kasalanang ginawa.

Agad kaming nagpalit ng aming mga uniporme. Habang abala ako sa pagbubutones ng aking damit, may lumapit kay Kent na isa sa mga katrabaho namin sa kitchen. Hindi ko na gaanong pinansin dahil naiinis pa rin ako sa ginawa niya sa akin kanina sa labas.

“Oy bro, ang dami niyan ah… Anong oras kayo natapos kagabi?” tanong ni Anthony—kung hindi ako nagkakamali sa pangalan niya. Hindi ko masyadong kilala ang mga taga-kitchen dahil bihirang makipag-usap ang mga iyon sa aming mga nasa counter.

“Ang alin?” nagtatakang tanong ni Kent habang naguguluhang nakatingin sa kanya.

“Tol, ’wag mo nang i-deny… Ang dami mong kiss mark sa leeg, oh,” pilyong sabi nito sabay turo sa leeg ni Kent.

Biglang natuyo ang lalamunan ko at tila naglaho ang dugo sa aking katawan nang marinig iyon. Tila nawalan ako ng kaluluwa sa matinding gulat at hiya. Bago pa ako mapahamak at matuon sa akin ang pansin ng lahat, mabilis kong isinarado ang aking locker at dali-daling umalis patungo sa aking station.

Ngunit bago pa man ako makarating sa counter, bigla akong nakaramdam ng matinding pagka-ihi. Imbes na dumiretso sa aking pwesto, nagmamadali akong pumasok sa restroom. Nang matapos ako at lumabas mula sa cubicle, laking gulat ko nang makita si Kent na nakatayo sa harap ng malaking salamin. Sinusuri niya ang kanyang katawan, at malinaw kong nakita ang napakaraming kulay-ube na marka sa kanyang dibdib, tiyan, at leeg.

Napalunok ako nang malalim nang magtama ang aming mga mata sa repleksyon ng salamin. Aatras na sana ako at mabilis na lalabas kung hindi lamang niya mabilis na hinarangan ang pintuan gamit ang kanyang mga bisig, pinaliligiran ako.

“Pumasok ka sa loob,” may awtoridad niyang utos.

Hindi naman ako madaling masindak sa mga utos, pero sa pagkakataong ito, ang diin ng kanyang mga mata ang nagpapasunod sa akin. Alam kong hindi siya galit, ngunit sa paraan ng kanyang pagtitig, tila wala akong ibang pagpipilian kundi ang sumunod.

Atrasado akong pumasok muli sa loob ng cubicle na pinanggalingan ko, at mabilis din siyang pumasok kasunod ko sabay locked ng pinto. Nakatalikod ako sa kanya noong una, ngunit dahan-dahan niya akong pinaharap sa kanya. Mas lalo lamang akong napalunok sa aking nakikita. Hindi pa kasi nakabutones ang kanyang polo, kaya kitang-kita pa rin ang hubog ng kanyang dibdib at tiyan.

“Ipaliwanag mo muna ’to,” sabi niya sabay turo sa mga marka sa kanyang balat—mga markang ako mismo ang may gawa kanina.

“Baka… baka kagat ng lamok?” nautal kong tugon, kahit alam na alam ko naman ang totoong kasagutan.

Napangisi siya nang marinig ang sagot ko. Ewan ko ba, pero bigla na naman akong nakaramdam ng kakaibang kaba nang makita ang pilyong ekspresyon sa kanyang mukha, lalo na nang dahan-dahan niyang kagat-kagatin ang sarili niyang ibabang labi.

“Okay… baka nga kagat lang ’to ng lamok,” nakangiti niyang sabi habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata. “ Kaya babawi na lang ako sa lamok na gumawa nito sa akin.“

Nakanganga akong napatingin sa kanya, hindi makapaniwala sa kanyang sinabi.

Naramdaman ko na lamang ang marahang pagtanggal niya sa mga butones ng aking uniporme, kaya agad ko siyang pinigilan sa pamamagitan ng paghawak sa kanyang mga kamay.

“Kent, nakikipaglokohan ka na naman… Hindi ’to ang tamang lugar para maghiganti ka sa akin,” pakiusap ko sa kanya. Ngunit tinitigan lamang niya ako nang malalim bago muling gumuhit ang isang pilyong ngiti sa kanyang mga labi.

“Pasensya ka na, pero nakapagdesisyon na ako,” bulong niya.

Ipinagpatuloy niya ang pagtanggal sa aking mga butones. Nang makakita ng oportunidad, walang pasabi niyang ibinaon ang kanyang mga ngipin sa aking collarbone—sa mismong bahagi kung saan pinakamasakit at pinakasensitibo ang balat.

Napasinghap ako sa matinding sensasyon. Halos mapatili ako sa pinaghalong sakit at sarap kung hindi ko lamang mabilis na tinakpan ang aking sariling bibig upang maiwasan ang paglabas ng anumang malakas na ungol.

“Hmmmm… Masarap pala ang pakiramdam ng nangangagat ng balat. Baka dalas-dalasan ko na ’to mula ngayon,” bulong niya laban sa aking balat bago muling nag-iwan ng mainit na halik sa aking leeg, nag-iiwan ng panibagong marka.

“Kent, tama na… Halata na tayo ng mga tao sa labas,” pakiusap ko muli, ngunit tila nabingi na siya. Ipinagpatuloy lamang niya ang kanyang ginagawa hanggang sa maubusan siya ng hangin at kusa ring tumigil.

“Huwag kang mag-alala… Nakasara ang pinto. Pero sige, pagbibigyan muna kita ngayon. Mamaya ka sa akin…” nakangiti niyang sabi bago mabilis na iginawad ang isang maikling halik sa aking mga labi.

Nakatayo ako roon na tila isang estatwa, hindi pa rin lubos na makapaniwala sa nangyari sa aming dalawa. Ang pagsubok ko sa sarili kong kaisipan—ang pag-iisip na baka sadyang sexually active lamang ako—ay isang malaking katangahan. Hindi ko na sana idinamay pa si Kent sa mga naiisip kong payo mula kay Jayrek. Na baka nga hayok lamang ako sa panandaliang aliw at walang anumang emosyong kasama ang mga ginagawa ko kundi purong kapusukan lamang.

Natapos ang buong shift namin sa fast food nang puno ng pag-iwas. Buong araw naming pilit na itinatago ang mga marka sa aming mga katawan mula sa mga matang mapagmatyag ng aming mga katrabaho.

Nang matapos ang oras ng trabaho, ako ang unang lumabas at naglakad patungo sa labasan ng mall. Ngunit hindi ko namalayan na nakasunod lang pala sa akin si Kent. Nang maabutan niya ako, mabilis niyang ipinulupot ang kanyang braso sa aking balikat at inakbayan ako hanggang sa makalabas kami ng gusali.

Kahit nung naghihintay na kami ng masasakyan at hanggang sa makasakay kami ng jeep patungo sa bar na pinagtatrabahuhan namin sa gabi, manatili siyang nakadikit sa akin.

Pagdating sa aming destinasyon, ako ang unang bumaba dahil malapit lang ako sa pintuan. Napansin kong nakasunod pa rin siya sa akin kaya binilisan ko ang aking lakad patungo sa locker room. Alam kong kapag nakarating kami doon ay muli na naman siyang hihirit ng kanyang kapilyuhan.

At hindi nga ako nagkamali. Isang mabilis na pagpasok ko pa lamang sa locker room ay nakasandal na agad siya sa kanyang locker, nakahalukipkip ang mga braso habang pinapanood ako sa pagpapalit ng damit.

“Hindi ka nagbayad kanina sa jeep,” bigla niyang sabi na ikinagulat ko.

Nakalagay na naman sa kanyang mukha ang kanyang paboritong ngiti. Bakit kaya hindi nag-artista ang isang ’to sa galing umarte?

“Pasensya ka na, nagmamadali lang kasi ako,” sagot ko habang iniiwas ang tingin sa kanya.

“Nagmamadali saan? Maaga pa naman ah,” pabalang niyang tanong.

Napakagat-labi na lamang ako sa sarili kong kabobohan. Pakiramdam ko ay nawawalan na ako ng kakayahang mag-isip nang maayos dahil sa mga nangyayari.

“May utang ka na naman sa akin,” bulong niya nang bigla siyang lumapit sa likod ko.

Napaigtad ako sa gulat at mabilis na napahawak sa aking dibdib habang nagpapakawala ng malalim na hininga. Pakiramdam ko ay naging masyado akong magugulatin nitong mga nakaraang araw.

“Gusto mo bang singilin kita ngayon, tol?” pilyo niyang tanong sa akin.

“Gago, ’wag ka ngang magbiro nang ganyan…” mabilis kong sagot.

“Mukha ba akong nagbibiro, Jess?” seryoso niyang tanong habang nakatitig sa akin.

Kapag tinawag na niya ako sa mismong pangalan ko at nawala ang pilyong ngiti sa kanyang mukha, alam kong seryoso na siya. Ang lahat ng mga salita sa utak ko ay tila naglaho nang sabay-sabay. Wala akong mahanap na tamang salita para isagot sa kanya. Hindi ko maipaliwanag, pero tila nakakabobo pala talaga kapag nakakaramdam ka ng kakaibang kilig.

Natigilan ako nang bigla siyang humagalpak ng tawa—isang malakas at walang katapusang tawa na halos magpaluha sa kanyang mga mata.

“Hahahahaha! Sana nakita mo ang mukha mo, bro! Epic!” sabi niya habang patuloy sa pagtawa.

Sinuntok ko siya sa braso dahil sa matinding inis at mabilis na lumabas ng locker room, iniiwan siyang tumatawa pa rin doon nang mag-isa.

Naisip ko tuloy na baka kailangan ko nang tumawag sa pinakamalapit na ospital dahil tila may tama na sa utak ang kaibigan ko. Ngunit sa kabilang banda, kailangan kong aminin sa sarili ko na kahit inipit niya ako sa ganoong sitwasyon, may bahagi sa akin na nakaramdam ng ligaya. Baka ginawa niya lang ang lahat ng iyon upang hindi maging awkward ang aura sa pagitan naming dalawa pagkatapos ng nangyari noong umaga. Sa katunayan, sariwang-sariwa pa rin sa aking alaala ang bawat detalye ng aming pagtatagpo.

Bigla akong nakaramdam ng kakaibang init sa aking katawan habang inaalala ang mga kaganapan—kung paano siya nagpaubaya sa akin hanggang sa makarating kami sa puntong wala nang pwedeng pag-urungan pa.

Mas mabuti na sigurong hindi ko na muling hukayin ang mga alaala na iyon dahil baka kung saan pa ako dalhin ng aking pag-iisip.

Nag-overtime ako sa trabaho sa bar nang gabing iyon. Malapit na kasi ang kaarawan ni Mommy at kailangan ko pa ng karagdagang pera para sa kanyang regalo. Si Kent naman ay maayos at normal ang pakikitungo sa akin sa buong shift. Minsan ay ngumingiti siya kapag nagkakasalubong kami sa hallway o sa bar counter. Dahil doon, nasabi ko sa aking sarili na ang nangyari sa aming dalawa ay isa lamang simpleng pagpapakawala ng init sa katawan—walang malalim na kahulugan, walang mga pangakong kailangang tuparin.

Nang matapos ang operating hours, nag-uwian na ang karamihan sa mga customer. Inantay na lamang namin ang natitirang ilang tao na tapusin ang kanilang mga inumin habang kami ay abala sa pagliligpit at pag-aayos ng mga mesa.

Nang tuluyan nang makalabas ang huling customer, tinawag kaming lahat ni Kuya Mike upang ipamigay ang aming lingguhang sahod.

“Sa wakas, may sahod na rin!” masayang sigaw ng isa naming kasama nang matanggap ang sobre.

“Paano ba ’yan, walwalan na ’to!” mabilis na suhestiyon ng isa pa, na agad namang sinang-ayunan ng karamihan.

“Woooh! Sige, saan tayo pupunta?” tanong ng isa.

“Ugok, nasa bar ka na nga, maghahanap ka pa ng ibang lugar?” singit ni Kent na ikinatawa ng lahat.

Pati ako ay napatawa sa sinabi niya. Nakaramdam ako ng kaunting kapanatagan sa aking dibdib dahil malinaw na hindi ginagawang issue ni Kent ang nangyari sa aming dalawa.

“Dito na lang tayo mag-walwal!” suhestiyon ng kasamahang binara ni Kent kanina.

“Ngek… Ang awkward naman niyan,” reklamo ng isa naming kasamang babae.

“Mas awkward kung sa ibang bar tayo iinom tapos malalaman nilang sa bar din tayo nagtatrabaho. Mas nakakahiya ’yon,” hirit ni Kuya Mike na lalong nagpatawa sa aming lahat.

“O siya, dito na lang tayo! I-set niyo na ’yang mga mesa!” utos ni Ate Shielo, na agad namang sinunod ng lahat.

Habang abala ang bawat isa sa paghahanda ng mga upuan at baso, may isang nagtanong na biglang nagpatigil sa ingay ng silid.

“Paano kung magalit si Sir Jayrek sa ginagawa natin?” tanong nito.

Natahimik ang lahat at nagkatinginan. Ngunit bago pa man maghari ang alinlangan, mabilis na sumagot ang isa pa naming kasama.

“Nandito naman si Jess, ’di ba? Magkaibigan naman sila ni Sir kaya siguradong papayagan niya tayo.”

Bahagya akong natigilan sa sinabi niya. Sa dami ng nangyari sa buong araw na ito, tila nakalimutan ko nang pansamantala ang taong naging dahilan ng labis na kaguluhan sa aking sistema at pag-iisip.

“Ano ang papayagan ko?”

Isang malamig at malalim na boses ang biglang umalingawngaw mula sa pintuan, dahilan upang matigilan ang lahat at mapalingon sa pumasok.

Ako naman ay napako sa aking kinatatayuan, hindi alam ang gagawin o kung saan titingin nang marinig ang boses na iyon.

Chapter 25

Chapter 25

Jess’s POV

Halos mabingi ako sa katahimikan dulot ng biglang pagsulpot ni Jay. Kita sa tindig niya na handa na itong umalis bitbit ang ilang gamit. Habang pinagmamasdan ko siya, tila walang bahid ng kapintasan ang maamo niyang mukha. Medyo mabigat pa rin ang loob ko sa kanya dahil sa mga huling salitang nabitawan niya sa akin. Hiyang-hiya ako sa sarili ko tuwing naiisip kung saan ako banda naging hayok sa isang bagay na sila naman ang unang nagpuna sa akin.

“Are we all just going to stare at each other?” basag niya sa katahimikan na mas lalong ikinailang ng mga kasamahan ko.

Ang iba ay napatingin kay Jay, habang ang ilan ay bumaling sa akin—na tila nangungusap na gawan ko ng paraan ang sitwasyon. Ngunit tila may bumara sa lalamunan ko nang magtama ang mga mata namin.

“Napagdesisyonan kasi nilang mag-inuman, Sir, at naisip nilang dito na lang sa bar gawin,” agapay ni Kuya Mike, na ikinahinga ko nang maluwag.

“Is that it?” malamig na tugon ni Jay. Nagkatinginan muli ang lahat sa kaba, ngunit iniiwas ko na ang tingin ko dahil pakiramdam ko ay sa akin siya nakatitig.

“Then you are all free to use the tables, but the liquors aren’t free,” dagdag nito, na agad na nagpabago sa amoy ng hangin sa loob ng silid.

“Oo naman, Sir, kakasahod lang naman namin!” hirit ng isang kasamahan ko.

“Huwag kang mag-alala, Sir, kami ang uubos ng paninda mo ngayon!” biro naman ni June.

“Hoy, ikaw lang mag-isa! Tutal wala ka namang pinapalamon kundi ang sarili mo,” saway ni Ate Shielo kay June na ikinatawa ng lahat.

“So, nakasahod naman pala kayong lahat… Libre niyo na ako?” biglang sabi ni Jay.

“Hoy, Sir! Ang daya mo naman, ikaw ’tong mas may pera sa amin, eh!” tugon ni Ate Shielo.

“Okay, okay, I get it,” napangiting iling ni Jay. “I’ll just put my things back in the office. You guys prepare the tables.”

Hindi ko alam na may ganitong kabait na bahagi pala si Jay. Nasanay akong neutral at pormal lang ang kilos niya kapag kasama ko, pero ngayon, tila sanay na sanay din siya sa ganitong eksena.

Pagkatapos naming maiayos ang mga mesa, bumaba na si Jay mula sa opisina at dumiretso sa counter para kumuha ng mamahaling bote ng alak.

“Wow naman, Sir! Hindi kaya ng bulsa namin ’yang inumin na ’yan!” biro muli ni June.

“Don’t worry, it’s on me,” sagot ni Jay na ikinahiyaw ng lahat.

“Wooooh! Ganyan dapat, Sir! Paboritong boss ka na namin ngayon!” sigaw ni June.

Nagsipag-upuan ang lahat. Pumwesto ako sa medyo gilid dahil alam kong mabilis babaliktad ang sikmura ko kapag naparami ang nainom ko, lalo na’t matapang ang napiling alak ni Jay. Baka hindi pa nakakatatlong baso ay paika-ika na akong maglakad.

Ngunit bago pa ako makapwesto nang maayos, lumapit si Jay sa kinaroroonan ko.

“Mind if I sit with you?” tanong niya sa akin.

Napatulala ako at hindi agad nakaimik. Baka inabot na ako ng umaga sa pagiging tuod kung hindi lang ako kinalabit ni Ate Shielo.

“Hoy, urong ka rito, uupo na si Sir,” pukaw sa akin ni Ate Shielo, kaya agad akong gumalaw.

Nang umupo si Jay sa tabi ko, pumasok agad ang matinding ilang sa dibdib ko. Nawalan ako ng boses—puro iling at tango na lamang ang naisusagot ko sa mga itinatanong nila sa akin.

“So, who drinks first?” tanong ni Jay habang nagbubuhos sa baso.

“Ikaw na, Sir! Hawak mo na ’yan, eh!” sigaw ng mga kasamahan ko.

Bahagya kong pinagsisihan ang sigaw nila. Alam kong ako ang kasunod na iinom, at ni hindi ko pa alam kung paano lulunukin ang ganoong katapang na alak nang hindi nadudura.

Kent’s POV

Tatabi na sana ako kay Jess kung hindi lang ako naunahan ni Sir Jayrek. Masyado ring malayo ang pwesto ko para makipagsiksikan pa, kaya sa kabilang dako na lamang ako umupo kasama nina June. Pilit ko na lang iniiwas ang tingin para mabawasan ang inis ko sa sarili dahil sa kabagalan kong lumapit kay Jess.

Masaya ang inuman, pero kanina ko pa napapansin si Jess na halos walang imik. Simula pa nung sumulpot si Sir Jayrek sa usapan, bumalik na naman ang ekspresyon sa mukha niya na madalas kong makita nitong mga nakaraang araw—’yung okupadong tingin na tila napakaraming bumabagabag sa utak.

Sumagi sa isip ko na baka ang taong nakaupo sa tabi niya ngayon ang dahilan kung bakit siya nagkakaganyan. Kanina ko pa napapansing natataranta siya, at nakakairitang makitang naapektuhan siya nang ganito.

Natigil lamang ang pag-iisip ko nang kalabitin ako ni June.

“Hoy bro, sabihin mo nga kung sino ang gumawa ng mga kiss mark diyan sa leeg mo? Kanina mo pa tinatago, ah,” tanong nito na labis kong ikinahiya.

Sa lahat ng pwedeng mapansin, ’yon pa talagang marka sa leeg ko. Napatingin ako kay Jess na pilit ding tinatakpan ang kaparehong markang ginawa ko sa kanya.

“Si Jess din oh, meron! Kayo, ah… Saan kayo nagpunta kagabi?” hirit naman ni Lenith.

Agad na napatingin si Jess sa ibang mga kasamahan namin sa kaba. Bakas sa mukha niya ang takot at pagkahiya, kaya nakaramdam ako ng matinding konsensya. Ngunit biglang may bumulong sa isip ko: Hindi ka ba nakakaramdam ng galit para sa sarili mo? Mas marami pa nga siyang ginawa sa ’yo kaysa sa ginawa mo sa kanya.

“Hoy, ano na, bro? Ilang babae ang nasulot mo kagabi?” pang-uusig pa ni June.

Mabilis akong gumawa ng alibi para hindi na maipit si Jess.

“Gago, hindi ako tulad mo, no! Sadyang agresibo lang ’yong nakasama ko kagabi. Paano ba naman, bro, yummy daw ako,” pambabara ko sa kanya.

“Ohhh! Double kill!” kantyaw ni June na ikinatawa ng lahat.

“Eh ikaw, Jess, bakit ’yan lang ang sa ’yo?” nakangiting tanong ni Lenith kay Jess.

Halatang may gusto si Lenith kay Jess—kung makatitig at makipag-usap, wagas.

“Huwag ka na, Lenith. Mahiyain ’yang kaibigan ko, kaya mahiyain din ’yong nakatapat niya. Naging mahiyain silang dalawa kaya konti lang nakuha,” sagot ko para mailihis ang usapan, na ikinahagikhik muli ng lahat.

Mabuti nang ganito kaysa mausisa pa si Jess. Alam ko ang katotohanan, pero alam kong kapag isiniwalat ko ’yon ay pareho kaming malalagay sa alanganin.

Nang maubos ang unang bote na dinala ni Sir Jayrek, ang pangalawang bote naman ang pinuntirya namin. Ngunit bago pa magsimula ang panibagong tagayan, paalala ni Kuya Mike: “Oh, ’yung mga may pasok bukas, hinay-hinay lang.”

“Ay naku, Kuya Mike, hindi tatalab ’yan!” sabi ni Shane na halos maidlip na sa kalasingan.

“Hoy, Shane, hinay-hinay lang, hija. Baka gumapang ka na riyan,” saway ni Ate Shielo.

“Ito naman si Ate, masyadong KJ… Itagay mo na ’yan, Sir! Ang bagal niyo!” sagot ni Shane na wala na sa sarili.

“Okay, don’t worry, there’s still a lot of this,” nakangiting sabi ni Sir Jayrek bago itinagay ang alak.

Kahit nakatingin lang ako kay Jess mula sa malayo, kahit papaano ay napanatag ang loob ko nang makitang nakakangiti pa rin siya sa gulo ng grupo. Ewan ko ba, pero matagal nang may kakaiba kay Jess simula noong magkakilala kami nung First Year College pa lang—at ’yun ang pinakagusto ko sa kanya. Ang kaibahan niya sa lahat.

Jayrek’s POV

How I missed this kind of atmosphere. People who can laugh without carrying the burden of their problems, cracking jokes no matter how personal, and enjoying the raw noise of togetherness.

Yet, someone in this room kept pestering my mind. I was fretted the moment I saw him. He was lively until I stepped in; the warmth on his face instantly vanished the second he heard my voice.

While we were drinking, someone brought up a topic that deeply pissed me off. I couldn’t withstand hearing about those marks on his skin, but I had to force myself to ignore it. It wasn’t my place to argue in front of everyone, yet it kept grating on my nerves. I wanted nothing more than to leave them having fun and head home, but something held me back—the person sitting right beside me. He looked too innocent to handle, making every frustrating thought I had last night feel completely messed up.

“Oh, ano? Hirit pa ba?” tanong ni Kuya Mike nang matapos ang pangalawang bote.

“Nagbibiro ka ba, Kuya? Hirit pa ’yan! Para namang hindi ka nasanay,” hirit ng babaeng kanina pa daldal nang daldal—si Shane. Nakakatawa siya, pero kanina pa rin niya kinukulit si Jess.

Speaking of Jess, he was merely smiling along with the conversations, nodding or shaking his head whenever someone addressed him. But I couldn’t help but notice his best friend from across the table, whose gaze rarely left him. I kept catching him watching Jess, considering I was sitting right beside him.

I despised his joke earlier about them hooking up with women—a complete lie. But what bothered me more were the persistent thoughts about their matching marks. They were best friends, and knowing Jess’s orientation, I couldn’t shake off the sickening suspicion that those marks came from each other.

By the fourth bottle, most of them were passed out. Kuya Mike decided to call it a night. Only Ate Shielo, myself, and a few others remained somewhat conscious.

I looked at Jess beside me, resting his head on the back of the couch, fast asleep.

“Mabuti pa, iligpit na natin ’tong kalat,” yaya ni Kuya Mike.

“Sige, Mike, tutulungan na kita. Gisingin ko lang ’tong si Cheska para tulungan ’yong ibang tumayo,” sagot ni Ate Shielo habang tinutulak ang mga kaya pang maglakad. “ Hoy, mag-abang ka ng masasakyan sa labas para makauwi na sila!“

“Ate naman, eh…” daing nito.

“Tutulungan ko na rin kayo,” alok ko, ngunit mabilis akong pinigilan ni Ate Shielo.

“Naku, Sir, huwag na! Kami na rito. Umuwi ka na para makapagpahinga,” saway niya sa akin.

“Mike, pakisunod si Kent para maidaan natin sa boarding house niya. Medyo malapit lang naman ’yon sa amin,” dagdag pa ni Ate Shielo habang inaalalayan ang halos gumagapang nang si Kent.

Ang naiwan na lamang ay ako, si Shane na tulog na rin, at si Jess.

Nang makabalik si Kuya Mike mula sa paglabas ng ilang gamit, kinuha ko na rin ang gamit ko mula sa opisina.

“Naku, hindi ko pala alam kung saan nakatira ’tong si Jess,” problemadong sabi ni Kuya Mike habang nakatitig sa nakahandusay na..

“Ako na ang bahala sa kanya, Kuya. Alam ko ang bahay nila—lagi ko siyang naihahatid kapag napa-part time siya sa pag-aayos ng transactions. Sumabay na kayo sa akin,” presinta ko.

“Ganoon ba? Naku, maraming salamat, Sir. Pasensya ka na at ganito ang mga ’to, ah.”

“Walang anuman. Masaya naman ang gabi,” sagot ko bago dahan-dahang binuhat si Jess sa aking mga bisig.

Binuhat naman ni Kuya Mike si Shane at isinakay sila sa kotse ko. Pagkatapos mai-lock ang bar, pinaandar ko na ang makina. Unang kong ibinaba sina Kuya Mike at Shane dahil magkapitbahay lang naman sila.

Nang maipahatid ang lahat, kami na lang ni Jess ang natira sa loob ng kotse. Habang nagmamaneho sa tahimik na daan, hindi ko mapigilang lingunin siya paminsan-minsan sa backseat, nakasandal sa pintuan habang mahimbing na natutulog.

Inspecting his face in the rearview mirror, his innocent features carried no trace of malice. It was hard to believe how deeply he could affect me. As I stared at him, memories of the nights we shared—our bodies tangled in the dark—surged back, igniting a sudden heat in my chest.

Nang ibalik ko ang tuon sa kalsada, saka ko lamang napagtanto na mali ang daang natatahak ko. Hindi ito ang daan patungo sa bahay nina Jess… kundi ang daan patungo sa condominium ko.

Napahilot ako sa aking sintido sa sarili kong katangahan. Ngunit dahil sa matinding pagod at antok na rin, ipinagpatuloy ko na lamang ang pagmamaneho patungo sa aking tore.

Chapter 26

Chapter 26

Ron’s POV

Hingal akong bumagsak sa tabi ni Sab habang pareho kaming naghahabol ng hininga dahil sa masidhing tagpuan na katatapos lang sa pagitan naming dalawa.

Walang umimik sa aming dalawa; tanging ang aming mabibigat na paghinga ang lumalamon sa katahimikan ng silid. Tulala akong nakatitig sa puting kisame habang pilit na inuunawa ang katatapos lang mangyari. Tila ba unti-unti nang nawala ang kislap at init ng pag-ibig na minsan naming pinagsaluhan. Napakahirap intindihin ng mga sandaling ito. Maraming bumabagabag sa isipan ko—nalilito at tuliro ako sa puntong hindi ko na rin maintindihan ang mismong sarili ko.

Bago ko pa man mahanap ang mga sagot, unti-unti nang bumigat ang talukap ng aking mga mata hanggang sa tuluyan akong naidlip sa tabi niya.

Kinaumagahan, nagising akong wala na si Sabrina sa tabi ko, ngunit naroon pa rin ako sa loob ng kanyang kwarto. Isang matinding sakit at bigat sa ulo ang sumalubong sa akin, na tila lumalapat sa buong katawan at damdamin ko. Akala ko siya ang unang bubungad sa paningin ko sa aking paggising, ngunit mali ako. Ginawa ko lang na naman ang sarili kong isang hangal.

Bumangon ako at lumabas ng kwarto. Ngunit pagdating ko sa munting sala at kusina, ni anino niya ay hindi ko mahagilap. Nagbakasakali akong nasa banyo siya, pero nang buksan ko ito, walang tao.

Nadismaya akong bumalik sa kwarto. Bago pa man ako makapasok, nahagip ng gilid ng aking mga mata ang isang papel sa ibabaw ng mesa, nakapatong sa ilalim ng isang basong may takip. Paglapit ko, nakita kong may kasama itong gamot. Napangiti ako nang bahagya sa pag-aakalang nag-aalala pa rin siya sa kalagayan ko.

Ngunit nang kukunin ko na ang gamot at basahin ang iniwang sulat, doon ko naisip na isang malaking kamalian pala ang umasa. Nadurog ang puso ko at halos hindi ako makagalaw matapos mabasa ang mga salitang naroon. Hindi ko na napigilan ang paglandas ng mga luha sa aking pisngi.

“I hope I made you happy and I think that will be our last. Ron, I’m happy with someone else and I can’t afford to betray him so please just forget me.”

Tila isang sirang plakang paulit-ulit na nagre-rewind sa aking isipan ang boses niya habang sinasabi ’yon. Ang hirap tanggapin na sumuko na siya. Ang hirap intindihin na sa kabila ng lahat ng pagsasakripisyo ko, nauwi lang sa wala ang lahat.

Blanko ang isipan kong naglakad sa kalsada, hinahayaan ang mga paa ko na dalhin ako sa kung saan. Hindi ko na napapansin ang mga taong iniiwasan akong mabangga; para akong isang walang kwentang taong dapat nilulubayan ng lahat.

Hindi ko rin namalayan na nakakatawid na pala ako sa maling bahagi ng kalsada. Mabuti na lang at maaga pa, kundi baka nadakip na ako sa paglabag sa batas trapiko—bagaman mas ginusto ko pa sanang mangyari ’yon dahil pakiramdam ko’y wala nang kwenta ang buhay ko. Ang nag-iisang taong inakala kong kasangga ko ay iniwan na rin ako.

Napatigil na lamang ako nang may mabilis na sasakyang muntik nang humagip sa akin. Nakatitig lamang ako sa kotse, tila tinatanong ito sa aking isipan kung bakit pa ito huminto. Gustong-gusto ko nang mawala sa mundo, pero heto pa rin ako, buhay at nakatayo. Naglakad ako muli at hinayaan ang sarili na mapadpad hanggang sa mapansin kong nasa tapat na pala ako ng eskwelahan.

Hindi ko alam kung bakit doon ako natigil, ngunit mas lalong napako ang tingin ko nang may pamilyar na sasakyang huminto sa mismong harap ng gate ng campus. Sa ’di-inaasahang pagkakataon, nanlaki ang mga mata ko sa aking nakita nang bumaba ang lulan nito.

Si Jess.

Kahit nasa kabilang dako ako ng kalsada, kitang-kita ko ang maaliwalas nitong mukha. Sumilip pa muna ito sa bintana ng kotse bago umandar ang sasakyan papalayo. Sinundan ko ito ng tingin hanggang sa mawala sa aking paningin. Hindi ko na lamang muling pinansin pa ang nangyari at naglakad na lang pauwi. Pakiramdam ko ay gusto ko na lang magkulong muli sa kwarto ko—kung maaari ay doon na lang magtago habambuhay.

Pagbalik ko ng bahay, nakasalubong ko si Mama sa may hagdanan. Handa na itong umalis para sa klase niya. Balak ko sana siyang lagpasan patungo sa banyo para makaligo nang bigla niya akong tawagin.

“Ron, saan ka na naman galing? Bakit walang tao rito pag-uwi ko kahapon?” tanong ni Mommy na labis kong ipinagtataka.

“Hindi ba umuwi si Jess?” untag ko sa kanya.

Nakahinga siya nang malalim. “Walang katao-tao sa bahay na ’to. Sabi ko naman sa inyo na kapag weekends at wala ako ay bantayan niyo naman ang bahay. Paano kung may delubyo tulad ng sunog? Edi wala tayong maisasalbang gamit?”

Mahaba ang litanya ni Mommy, pero ni isa sa mga sinabi niya ay walang pumapasok sa utak ko. Mas naglinaw sa isip ko kung bakit lulan si Jess ng sasakyang ’yon kanina. Kaya pala pamilyar ang kotse sa akin—lagi ko itong nakikitang humihinto sa tapat ng bahay kapag umuuwi si Jess nang madaling araw.

Isa pa, nakita ko siya kanina sa bar. Ayaw ko mang isipin, pero tila maliwanag na: may ugnayan sila ng kung sinoman ang may-ari ng kotseng ’yon.

Hindi ko mapigilan ang pangangalit ng dibdib ko habang iniisip ang tungkol kay Jess. Ayaw ko siyang pag-isipan nang masama, pero sa mga ginagawa at pinapakita niya, sobrang nakakagalit na. Nagkasala ako sa kanya at pinagsisihan ko ang nagawa ko. Pero bakit ganito ako umasta ngayon? Dahil ba sa may nangyari sa aming dalawa at pakiramdam ko ay pinagtataksilan niya ako? O sadyang nadadala lang ako sa halo-halong emosyon dahil galing din ako sa isang masidhing pagpapaalam?

Kent’s POV

Bumangon ako na napakabigat ng ulo. Ang sakit nito—tila binibiyak ang bungo ko sa matinding sakit. Nangapa ako sa drawer para maghanap ng pain reliever sa medicine kit, at mabuti na lamang at may natitira pa. Pagkatapos inumin ang gamot, nakatulog ako muli agad.

Nagising ako nang tanghali na at medyo maayos-ayos na ang pakiramdam. Nakakainis dahil hindi ko napasukan ang mga klase ko ngayong umaga, pero bago ko pa man isipin ang tungkol doon, nagtaka ako kung paano ako nakauwi sa kwarto gayong ang huling naaalala ko ay nag-iinuman kami ng mga katrabaho ko.

Bumangon ako habang pinipilit alalahanin ang mga nangyari kagabi. Tutungo na sana ako sa banyo nang biglang may kumatok sa pintuan.

Kahit medyo naiirita dahil sa antak ng ulo, pinagbuksan ko pa rin ito bilang respeto. Isang magandang babae ang bumungad sa akin. Maaliwalas ang ngiting iginawad niya, na tila bang matagal na kaming magkakilala.

“Gising ka na pala. Kanina pinuntahan kita pero tulog ka pa kaya umalis muna ako. Heto, ipinagluto kita ng sopas. Mainam ’yan para sa hangover kaya ubusin mo, ah,” nakangiti nitong sabi na tila nakakapawi ng pagod.

Nagtaka ako kung paano niya nalamang lasing ako at may hangover.

“Paano mo nalaman na…”

Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang bigla itong magsalita muli.

“Paano ba naman, ang ingay niyo kagabi! Tinulungan ka ng mga kasama mo na akayin pumasok diyan sa kwarto mo, kaso hindi nila alam kung paano ka ipapasok. Kaya tumulong na ako kasi puro babae pa naman ’yong mga nagbubuhat sa’yo,” sabi nito na labis kong ikinahiya.

Sigurado akong sina Ate Shielo at Ate Kaila ’yon—matitigas talaga ang mukha ng mga ’yon kapag nakainom.

Nahiya ako sa narinig kaya nag-isip ako ng pwedeng sabihin, pero sumasakit lang ang ulo ko sa paghahanap ng tamang salita.

“Heto o, kunin mo na baka lumamig pa,” sabi nito sabay abot sa akin ng dalawang bowl ng sopas. Nag-alangan akong kunin ito. Malay ko ba kung sino siya o kung ano ang nakahalo rito.

“Huwag kang mag-alala, walang lason ’yan,” direktang sabi niya nang makita marahil ang pangingiwi sa mukha ko sa kabila ng ipinapakita niyang kabutihan.

“Hindi naman sa ganun, pero ngayon lang kasi kita nakita,” direkta ko ring tugon. Mabuti nang sigurado—minsan kasi, ang labis na kabutihan ay may nakatagong pakay.

“Kapatid ako ni Ate Shielo, sa Room 16 kami. Inutusan lang niya ako na ibaba ’to. Kung ayaw mong maniwala, sige, si Ate na lang ang papapuntahin ko rito para magbigay sa’yo,” mataray nitong sabi na labis kong ikinagulat.

Nasa parehong boarding house nga kami ni Ate Shielo, pero wala man lang itong nababanggit na kapatid sa akin noong nagtatanong ako sa kanya ng kwartong pwedeng arkilahin.

“Pasensya ka na, mahirap na kasi…” Putol ko na naman sa sasabihin ko nang magsalita siya muli.

“Oo na, mahirap magtiwala sa bagong taong nakakasalamuha mo. Kahit ako, hindi rin naman kita pinagkakatiwalaan,” mataray niyang dugtong bago mabilis na inabot sa akin ang bowl na kamuntikan ko pang mabitawan.

“Bye!”

Hindi na ako nakapag-react dahil mabilis na siyang tumalikod at umalis.

Kinain ko na lamang ang ibinigay niyang sopas at nagmadaling naligo dahil ayaw kong mahuli sa unang subject ko ngayong hapon. Isa sa pinaka-ayaw ko ay ang lumiban sa klase dahil ayaw kong maiwan sa mga talakayan.

Mabuti na lang at nakarating ako nang sakto sa oras, bagaman matagal din bago dumating ang aming instructor. Hindi ko na nga napansin ang pagpasok ng iba ko pang mga kaklase kung hindi pa nagsalita ang isa sa kanila.

“Asensado na tayo, Jess, ah… Akalain mong Ferrari ’yong naghatid?” pambubuska ng isang kaklase ko.

Napatingin ako sa pintuan. Ang mga ka-block ko pala ang dumating, kasama si Jess na maaliwalas ang mukhang nakikipagbiruan sa kanila.

“Gago, hindi nga sa amin ’yon,” angal ni Jess.

Nagtuksuan pa sila nang nagtuksuan hanggang sa tuluyang pumasok ang instructor namin. Nagtaka ako kung bakit hindi umupo si Jess sa tabi ko gayong lagi naman kaming magkatabi sa mga subjects na magkasama kami.

Ngunit ang mas nagpalalim sa pagtataka ko ay ang biruan nila kanina. Hinatid daw si Jess ng isang mamahaling sasakyan. Maski ang katabi ko na tinanong ko ay alam ang tungkol doon. Sa mahal ng kotseng ’yon, siguradong magiging usap-usapan talaga sa campus—pero ang tanong, kanino ’yon? Hindi naman ganoon kayaman ang pamilya ni Jess para magkaroon ng ganoong klaseng sasakyan.

Lutang ang isip ko habang ipinagtatagpi-tagpi ang mga detalye. Nang tanungin ko ang kulay ng sasakyan, biglang sumagi sa isip ko ang kotse ni Sir Jayrek. Alam kong galing sa mayaman at maimpluwensyang pamilya ang boss namin, kaya hindi imposibleng sa kanya ’yon. Pero bakit kasama niya si Jess gayong kagabi lang ay nag-iinuman kami?

Ayaw ko mang isipin, pero parang ganoon na nga ang nangyayari. May nangyari sa aming dalawa ni Jess… at hindi malabong may nangyayari rin sa kanila ni Sir Jayrek dahil kilala ko si Jess at kung ano ang kaya niyang gawin. Napakasakit isipin; nadudurog ang puso ko. Paano niya nagawa ’to?

Nang matapos ang klase buong hapon, inabangan ko siya sa main gate. Hindi naman ako nabigo dahil nakita ko siyang mag-isang naglalakad patungo rito. Ngunit laking gulat ko nang bigla itong lumihis ng daan at lumipat sa kabilang kalsada.

Agad ko siyang nilapitan nang makalapit siya sa pwesto ko. Lalo lang akong nagtaka nang pilit niyang iwasan ang mga mata ko.

“Tol, ’di ka namamansin,” bungad ko.

Hindi siya sumagot at nag-iwas lang ng tingin. Ngunit mas lalong gumana ang kyuryosidad ko nang bigla niyang hawakan at takpan ang kanan niyang collarbone.

Bakit ’yon ang tinatago niya gayong sa kaliwa ko siya nilagyan ng marka? anang isip ko na tila nagpasiklab ng hinala ko.

“Ano ba, tol… Anong ginagawa mo?” saway niya nang subukan kong hawiin ang kamay niyang nagtatakip sa kanyang balat. Nagpumilit ako dahil sa labis na iritasyon at pagdududa sa kinikilos niya.

Sa huli, naalis ko ang kamay niya sa pagkakatakip. Doon ay lumingad sa akin ang isang panibagong mantsa—isang pulang marka na hindi sa akin nanggaling.

“Ano ’yan, tol?!” anas ko, habang nanginginig ang boses sa galit at pagkabigla.

Chapter 27

Chapter 27

Jess’s POV

Nagising ako dahil sa kakaibang lamig na bumabalot sa buong katawan ko.

Napakunot-noo ako habang pilit na kinakapa ang comforter at ibinalot iyon sa katawan ko. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang temperatura. Para bang kahit anong gawin ko ay hindi sapat upang mawala ang ginaw na nararamdaman ko.

Babalik na sana ako sa pagtulog nang may kakaiba akong naramdaman.

Hindi ito ang kama ko.

Dahan-dahan akong napadilat at pilit na pinagmasdan ang paligid. Kahit medyo madilim pa ay pinilit kong i-adjust ang aking paningin. Dito ko lamang napagtanto na hindi ito ang aking kama. Masyado itong malaki—kasyang-kasya ang tatlong tao—at ang unan ay sobrang lambot at napakarami para sa iisang tao lamang. Lumundag ang kaba sa aking dibdib.

Nasaan ako?

Bumalikwas ako ng bangon at inilibot ang tingin sa silid. Sa kabila ng kaunting liwanag, naaninag ko ang mga mamahaling gamit. Halos hindi ako makapaniwalang nakatutulog ako sa isang napakagarang kuwarto.

Sa kanang bahagi, sa pinakasulok, may natanaw akong pinto. Dahil sa pag-aalinlangan, bumangon ako at dahan-dahang tinungo iyon. Halos malula ako sa naggagandahang muwebles sa loob—isa itong napakalawak at modernong banyo. Agad ko ring isinara ang pinto; ayaw kong makabasag ng kahit ano dahil wala akong perang maipambabayad dito.

Nang dumaan ang tingin ko sa di-kalayuan, nakakita ako ng isang double door. Pagkabukas ko rito, bahagya akong nasilaw sa liwanag mula sa loob. Puro ito mga damit—mga naka-hanger na mamahaling slacks, suit jackets, at long sleeves. Agad ko rin itong isinara habang unti-unting lumalalim ang aking pagtataka at nadaragdagan ang aking pag-aalala. Kung panaginip man ito, gustong-gusto ko nang magising.

Naglakad pa ako nang kaunti hanggang sa makakita ng mas malaking pinto. Umaasa akong ito na ang labasan. At hindi nga ako nagkamali—ngunit pagkabukas ko nito, lalong nawala sa katinuan ang aking isip. Ang salamin at magagandang disenyo ng mga tiles ay napakalinis, na tila ayaw mong apakan sa takot na madumihan.

Mula sa napakalaking glass window, nakikita ko ang kakabukang-liwayway pa lamang na kalangitan. Sa labas, napapalibutan ang gusali ng matataas na skyscraper at magagarang establisiyemento. Sumilip ako nang kaunti at agad ding napaatras—sobrang taas ng kinaroroonan ko mula sa lupa.

Napaatras ako lalo nang makarinig ng mahinang hilik mula sa aking likuran.

Muntik na akong mapasigaw, ngunit mabilis kong natakpan ang aking bibig. Napasinghap na lamang ako sa natatanaw. Isang lalaki ang nakahiga sa mahabang sofa. Wala itong pang-itaas na damit at maliit na unan lamang ang nakatabon sa kanyang katawan.

Napaigtad ang puso ko habang nakatitig sa magandang hubog ng kanyang katawan. Printe siyang nakahiga, nakahimlay ang ulo sa armrest, at nakatakip ang kaliwang braso sa kanyang mga mata. Nakabitin ang kabilang kamay at ang kanang paa ay sumayad na sa sahig.

Ngunit hindi ko maiwasang mapatingin sa nakaumbok sa kanyang puting boxer shorts. Mas lalo akong napalunok nang mapansing wala pala itong suot na pambaba maliban doon—bahagyang nakasilip ang kanyang singit.

Namutawi sa aking isipan ang gabing minsan naming pinagsaluhan. Para bang walang ni isang segundo roon ang nabura sa aking alaala. Maging ang maliliit na detalye—ang katahimikan ng paligid, ang mga salitang binitiwan namin, at ang paraan ng kanyang pagtitig sa akin—ay nanatiling malinaw, na para bang kagabi lamang nangyari ang lahat.

Ngunit kasabay ng masasayang alaala ay ang sakit na matagal ko nang pilit ibinaon. Sapagkat sa likod ng gabing iyon ay isang alaala ng pagkakamaling hindi ko kailanman nakalimutan. Naalala ko kung paano niya ako agad hinusgahan, kung paano niya ako tiningnan na para bang wala akong pagkakataong ipaliwanag ang sarili ko.

At habang isa-isang bumabalik sa aking isipan ang mga pangyayari, naramdaman kong muli ang bigat na matagal ko nang tinatakasan. 

Mabilis kong pinalayas ang pagnanasang gumagapang sa aking sistema. Walang lingon-likod akong tumakbo pabalik sa kuwarto, ngunit sa labis na pagmamadali, naisara ko nang napakalakas ang pinto.

Diyos ko. Napakagat ako sa aking ibabang labi. Sa katangahang iyon, sigurado akong magigising si Jay.

Mabilis kong kinapa ang light switch upang mahanap ang aking mga gamit. Hindi naman ako nabigo—nakapatong ang aking bag sa isang upuan sa tabi ng cabinet. Agad ko itong kinuha upang makalabas na bago pa man siya magising, ngunit tila hindi ko talaga kaibigan ang tadhana ngayong araw.

“Are you leaving?”

Malamig ang boses na nagmula sa aking likuran. Hindi ako kumibo at nagpatuloy lamang sa pag-aayos ng aking gamit, ngunit nanigas ako nang maramdaman ang mainit niyang hininga sa likod ng aking batok.

Nagpakawala siya ng isang malalim na buntong-hininga.

“Let’s have breakfast first before you leave,” pakiusap niya, at dama ko ang sobrang paglapit ng kanyang katawan.

Pinatigas ko ang aking sarili at hindi nagpaapekto sa kanya. “Nagmamadali ako. Papasok pa ako sa klase,” sabi ko nang hindi pa rin siya nililingon.

“I can drive you to school…”

“Kaya ko naman pumunta roon,” mabilis kong sangga. “At saka nakaabala na ako sa ’yo, kaya mabuting umalis na ako.”

May halong pait ang boses ko. Ayaw ko nang makarinig pa ng kahit ano mula sa kanya dahil ang huling mga salitang sinabi niya kagabi ay labis pa ring nagpapabagabag sa akin. Hindi naman ako tanga para hindi mapagtanto kung paano ako napunta rito, pero bakit hindi man lang niya ako inihatid sa amin gayong alam naman niya kung saan ako nakatira?

Hindi na siya muling nakapagsalita, kaya nag-akma na akong hahakbang pabalik sa pintuan, ngunit mabilis niyang ibinara ang kanyang mga bisig upang harangan ako. Napatingin ako sa kanya—isang maling desisyon dahil nakita ko ang galit at tensyon sa kanyang mga mata.

Nagkakatitigan kaming dalawa. Walang gustong magpatalo. Alam naming dalawa na sa oras na may sumuko sa titigang ito, magiging hudyat ito ng panibagong kaguluhan—tulad na lamang ng huling gabing iyon.

Bago ko pa man maunawaan ang nangyayari, bigla niya akong itinulak nang bahagya dahilan upang mapahiga ako sa malaking kama. Sumunod siya sa pagtumba ko at sa isang iglap ay nasa ibabaw ko na siya. Gulat at blanko akong nakatitig sa kanya, at ganoon din siya sa akin.

Natauhan ako sa aming posisyon at nag-akma siyang itutulak, ngunit nag-alangan akong hawakan ang kanyang katawan—lalo na ang nag-uumbukang kalamnan sa kanyang dibdib.

Nakita niya ang pag-atubili sa aking mga kamay.

“You want to push me away, huh?” malamig niyang sabi na ikinalagpak ng aking puso.

“Pakiusap, gusto ko nang makauwi, Sir,” mahina kong sabi.

Nakita ko ang pagtiim ng kanyang bagang sa aking itinawag sa kanya. Wala naman akong maling ginawa—tama lamang na igalang ko siya kahit alam kong ikagagalit niya ito.

“You’re supposed to call me by my name… as many times as I told you,” malumanay ngunit madiin niyang sabi.

“Please, pauwiin mo na ako, Sir…”

“Just please, stop calling me with that fucking ‘Sir’ anymore! Why can’t you just call me by my name, Jess?” pinutol niya ang aking sasabihin.

Walang halong galit ang kanyang tono kundi isang malalim at halos desperadong pakiusap. Kita ang pait sa kanyang mga mata, salungat sa mahinahong pagsusumamo ng kanyang boses.

“Again, call me by my name,” pakiusap niya uli.

Nakahabag-damdamin ang pagiging seryoso ng kanyang boses. Hindi naman matigas ang aking puso para ipagkait iyon kung iyon ang magpapakalma sa kanya.

“Please, Jay, pakawalan…”

Hindi ko na natapos ang aking sasabihin dahil bigla niyang inangkin ang aking mga labi sa isang masuyong halik. Halik na tila nangungusap at nagpapasalamat dahil sa wakas ay pinagbigyan ko siya.

Ngunit ang masuyong halik ay mabilis na nagbago. Naging marahas at mapusok na ito. Idinidiin niya ang kanyang sarili sa akin at pinalalim pa ang bawat paghalik. Gumapang ang kanyang kamay patungo sa aking batok upang hawakan ako nang mas mahigpit at hindi makawala.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako lumalaban. Bakit ako nagpapadala sa ganitong eksena? Masakit isiping ang lalaking kasalo ko ngayon sa halik ay ang lalaki ring nagbibigay ng napakaraming tanong sa aking isipan.

Unti-unting bumaba ang kanyang mga halik sa aking leeg patungo sa aking mga balikat, bago muling bumalik sa aking mga labi. Dampi lang, bitin, tila pinarurusahan ako. Hanggang sa maramdaman ko ang kanyang mainit na hininga sa tabi ng aking tainga.

“You don’t know how long I’ve been holding myself back the moment I brought you here,” hingal niyang bulong. “That’s why I slept outside… because I knew that if I stayed beside you, I wouldn’t be able to trust myself.”

Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking mga kamay at iginapos iyon sa ibabaw ng aking ulo.

Muli niya akong tinitigan. Ang galit sa kanyang mga mata kanina ay napalitan na ng labis na pagnanasa. Ngunit may kirot na gumapang sa aking dibdib. Kung isang kasalanan ang pagpatol sa akin, bakit niya ako ginagawaran ng ganito kapusok na mga halik?

Tila na-hipnotismo ako sa kanyang mga mata. Hinahayaan ko na lamang siyang gawin ang anumang nais niya dahil sa nakakalasing niyang mga tingin.

“Bakit mo ginagawa sa akin ’to?” lakas-loob kong untag sa kanya.

Ngunit wala akong nakuhang sagot. Bigla siyang tumayo mula sa pagkakadagan sa akin at umupo sa gilid ng kama, nakatalikod sa akin. Nagtataka man at nag-aalala, hindi ako nakapagsalita. Lumipas ang ilang minutong katahimikan bago siya muling nagsalita.

“I’m sorry,” mahina niyang sambit.

Tumingin siya sa akin nang may malalim na kalungkutan sa kanyang mga mata, bago mabilis na binawi ang tingin at muling tumalikod.

“You can leave now, Jess.”

Iyon na sana ang hudyat ko para tumayo at umalis, ngunit pinigilan ako ng sarili kong konsensya. Kahit may mga masasakit siyang naiparamdam sa akin, hindi pa rin iyon sapat para tiisin ko siya sa ganitong estado.

Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa kanya. Lumuhod ako sa kanyang harapan upang maging kalebel ng kanyang mukha. Iniiwas niya ang kanyang tingin, na tila may malalim na hinanakit na nagmumula sa kanyang loob.

Dahil ayaw niyang tumingin sa akin, nag-akma na sana akong tatayo, ngunit mabilis niyang pinigilan ang aking braso. Sa pagkakataong ito, direkta na siyang tumitig sa aking mga mata.

“Please don’t be mad at me,” bulong niya.

Nawala bigla ang galit na namutawi sa akin nang masilayan ko ang mukha niya at makita ang tila pagsisising unti-unting sumilay sa kanyang mga mata. Nag-aalab ang dibdib ko sa sama ng loob, ngunit sa isang iglap, tila naglaho ang lahat nang makita kong hindi rin naman siya manhid sa sakit na naidulot niya sa akin.

Ngumiti ako ng bahagya bilang tugon. Nais kong iparamdam sa kanya na wala na ang galit sa aking dibdib at handa akong makinig. 

“Makikinig ako, Jay…” tugon ko.

Isang mabilis na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi bago niya ako muling ginawaran ng isang nag-aalab na halik. Malalim at madiin, ngunit sa pagkakataong ito ay wala nang bahid ng pagka-agresibo—pawang puro alab ng damdamin at ginhawa lamang.

“I wanna tell you everything now,” sabi niya nang maputol ang halik dahil sa paghahabol namin ng hininga.

Tumango ako at muli siyang hinalikan. Hindi siya lumaban; sa halip ay mas lalo pa niyang tinugunan ang aking mga labi. Dahan-dahan siyang umurong sa kama at iginiya ako para sundan siya hanggang sa ako na ang pumaitaas sa kanya.

Unti-unti niyang inalis ang aking damit, kasabay ng sa kanya, habang ang init ng aming mga katawan ay tuluyang nag-uugnay sa aming dalawa.

“He made me do this kind of things…”

Chapter 28

Chapter 28

Jay’s POV

I would be lying to myself if I said that the moment I was sharing with Jess wasn’t enough to satisfy the desire that had been building inside me. There was still a thirst I couldn’t explain—a hunger for closeness, for the warmth of another person, for the kind of intimacy that could temporarily silence every thought inside my head.

It felt good.

Too good.

And perhaps that was the problem.

Yet beneath the surface, the darker thoughts remain, refusing to leave me in peace. I picture someone over me, pushing us both past the breaking point until every buried emotion finally shatters. But that vision doesn’t bring comfort; it brings a sharp, searing mix of agony and hatred.

“Hmm, Jay…”

Jess’s breath hitches against my mouth, snapping the thread of my dark trance. I hadn’t realized how aggressively I was kissing him, lost in a phantom memory, desperately pretending he was someone else. I try to make myself deaf to his hesitation, clinging to the desperate hope of feeling something real, something pure enough to override the noise in my head.

I stare at him blankly. My mind is entirely hijacked by desire. Driven by impulse, I lean back in for a deeper, more demanding kiss, determined not to let him slip away. I don’t want interruptions—just pure, unadulterated sensation.

“Teka lang, Jay…” he mutters.

Jess pushes against my chest pulling back just far enough to gasp for air, trying to break the connection, but I refuse to let go. I aggressively flip him over, pinning him beneath me where I want him to be. A flash of shock crosses his face, but it does nothing to slow me down. I claim his lips again, picking up right where we left off.

I kiss him forcefully, punishing him for trying to pull away. We kiss until we’re both breathless. The sudden physical rejection breaks the fever dream. Reality hits me like a bucket of ice water. As he scrambled backward on the mattress, the look plastered across his face isn’t passion—it’s genuine fear and terror. Then Jess begins to struggle in earnest. He uses all his strength to shove me back, desperate to create distance.

I recoil as if burned, instantly isolating myself at the edge of the bed and turning my back to him. A wave of sickening guilt crashes over me. I can’t believe I let that dark, volatile aggression surface again. And it’s all because of the person who ruined me in the first place.

“I know we shouldn’t be doing this,” I say, my voice trembling with suppressed fury.

A heavy silence fills the room before he finally responds.

“Jay, sinabi ko namang mauunawaan kita—”

“You don’t!” I snap, cutting him off before he can finish. “You don’t understand anything!”

“Bakit, Jay?” he fires back, his own voice cracking with sudden anger and confusion. “ Akala mo ba napakadaling intindihin niyan? Na bigla-bigla na lang nagbabago ang timpla ng ugali mo? Bakit ka biglang nagiging ganito ka-agresibo?“

I freeze, his words striking a raw nerve. I stare at the floorboards, the anger evaporating into empty, bitter exhaustion.

“Like I said… he made me like this, “ I whisper after a long pause.

“Sino?” Jess asks hastily, his tone suddenly softening, dissolving the last of my defenses.

I hesitate. It isn’t just about whether it’s right to say it out loud; it’s whether I can bear the weight of exposing it.

“He wanted me to fuck him…” I stop, sickened by the memory. I know I shouldn’t dwell on it, but it has shaped every broken piece of who I am today.

These past few days, I was the one angry at him for keeping secrets. How can I expect him to trust me if I keep hiding my darkest trauma? I just desperately need someone to share this burden with—the heavy anchor I’ve been carrying ever since we were caught.

“Sino, Jay?” Jess asks gently, his soft tone cutting through my defensive walls.

“Bryan…” The name barely leaves my throat. “My brother.”

The moment the truth enters the room, I feel completely exposed—naked, filthy, and judged. Memories I tried so hard to bury rush back in a nauseating flood: the absolute shock, the terrifying surrender, the horrific realization of what was happening between two people bound by the same blood.

“There. I said it,” I choke out, hot tears finally spilling over my lashes and running down my cheeks. “You can judge me now.”

A deafening silence crawls into every corner of the room. Neither of us moves. Neither of us breathes. The silence stretches until my own stifled sobs begin to echo against the walls.

“I’m a twisted person, Jess…” I whisper, wiping my face with the back of my hand. “You shouldn’t even be around someone like me.”

“Ako rin, Jay…” Jess says quietly. “May nangyari rin sa amin ng Kuya ko.”

I snap my head toward him in utter shock. For a second, I wonder if he’s just saying it to comfort me, unable to process what I’m hearing.

“Me and my brother… we slept together several times,” I say, testing him to see how far his story goes.

Jess pauses, looking away to avoid my eyes.

“Siguro… isang beses lang naman ’yun…” He stops, inhaling deeply. “…pero nakakababoy, Jay. Yung sarili mong Kuya, binaboy ka. Pero ang kaibahan lang siguro natin, hindi kami magkadugong tunay.”

His words leave me puzzled. “What do you mean?”

“Mahabang kwento. Pero ’yung isip na baka malaman ng mga tao na magkapatid kayo—kahit sa papel lang—nakakababoy, Jay,” he explains, his voice heavy. “Tulad mo, natakot ako sa sasabihin ng iba. Pero heto tayo ngayon… sinisiwalat ang katotohanan sa isa’t isa kahit ayaw natin.”

Listening to his confession slowly eases the crushing weight on my chest. A strange sense of relief washes over me.

When our eyes meet again, the tension begins to dissipate. A faint smile tugs at my lips. I’ve finally shared my heaviest secret with someone who carries a similar scar.

We look at each other like two broken people trying to make sense of the world. Suddenly, Jess lets out a quiet laugh, and I can’t help but join in.

“Wait… don’t you have a class right now?” I ask, suddenly remembering.

Panic flashes across his face. “Hala! Anong oras na ba?”

He scrambles off the bed immediately. I laugh at the sheer absurdity of it. Just moments ago, we were sharing devastating traumas, and now we’re panicking over a schedule.

“Relax, it’s only quarter to six,” I say, calming him down. “You have plenty of time. Let’s get some breakfast first.”

I look around for my boxers, trying to remember where I tossed them during our heated moment. I glance at Jess—he seems composed now, no lingering hesitation on his face.

After pulling my clothes back on, I head to the kitchen to prepare a quick meal.

“I’m going to make breakfast. Take your time getting ready,” I call out as I step into the hallway, needing space. Being around someone half-naked while I’m still wired from adrenaline is a dangerous distraction.

By the time I finish setting the dining table, Jess emerges from the bedroom.

“I made us bacon, eggs, toast, and sausages,” I say with a small smile as he approaches.

“Hmmm… ang sarap naman niyan,” he remarks, his eyes lighting up at the spread.

“Let’s eat then,” I say, untying my apron and setting it aside.

As I sit down, I catch Jess watching my every move, though he quickly darts his eyes away the moment I catch him.

We eat in relative silence. He seems a bit self-conscious after getting caught staring, awkwardly looking in the other direction while chewing. It’s a childishly endearing sight.

Once we finish, Jess picks up the plates and carries them to the sink, starting to wash them before I can stop him.

“Oh, no, Jess. I’ll do that,” I insist. “Go get ready.”

“Di, ayos lang! Nakakahiya naman kasi sa’yo,” he replies.

Knowing I won’t win the argument easily, I step up behind him to reach for the faucet, but our proximity shifts the mood instantly. Standing right behind him, our bodies are mere centimeters apart. I can feel the warmth of my chest against his back, and his scent fills my senses, making my pulse race again.

“Sorry… space is a bit tight,” I whisper near his ear, my voice husky.

“A-ah… e-e-ayos lang…” he stammers, his breath hitching. “A-ako na dito. Magbihis ka na pa-para mahatid mo na ako…”

I smile softly at how easily my closeness affects him.

“Right. Okay, I’ll go change,” I reply, pulling back, though a lingering disappointment tugs at me.

I step into my walk-in closet and pick out an outfit for the day. As I strip off my shirt, I realize the friction and intimacy have left me completely aroused. I try to brush it off, but the desire to feel that deep connection again takes over.

Hearing the faint sound of a plate being put away, I peek out from the closet. Jess is heading back toward my room to grab his things. I step behind the slightly open door, waiting.

The doorknob turns, and Jess steps inside. Before he can react, I swing the door shut and wrap my arms around his waist from behind, pulling him flush against me.

“Let’s finish what we started,” I murmur against his ear, feeling a violent shiver run down his spine.

I trace a soft kiss along his neck, my hands slipping under his shirt to trace the warm contours of his skin.

“Jay…” he breathes out, his shoulders trembling slightly under my touch.

I lean down, resting my forehead against the curve of his neck, letting the pulse beneath his skin calm the remaining chaos in my mind.

“Stay for a minute,” I whisper softly against his ear, feeling the shiver that runs straight through him. “Just a minute.”

Then I kissed him. From his neck, slowly trailing down to his collarbone, I let my lips linger against his skin before leaving a deliberate mark there. It wasn’t just a kiss—it was my silent claim, a possessive reminder that I wanted him to remember exactly who had been there. I wanted that mark to stay long enough to make it clear: he was mine, and I wasn’t willing to share what I had claimed.

“Ahhhmm…”

The sound is intoxicating.

“I want to be inside you right now, Jess…” I whisper, pressing him closer.

Chapter 29

Chapter 29

Jess’s POV 

“I want to be inside you now, Jess…”

Nanindig ang balahibo ko sa buong katawan nang irehistro ng isip ko ang narinig. Bago pa ako makatugon, dahan-dahan na niya akong iniharap sa kanya at pinalitan ang pag-aalinlangan ko ng isang masuyong halik. Kusa kong ipinalupot ang aking mga bisig sa kanyang leeg habang kinakarga niya ako nang walang kahirap-hirap. Sa bawat paggalaw niya, ramdam ko ang katigasan ng kanyang pagkalalaki na dumidiin sa kaibuturan ko.

“I can’t wait to be inside you,” bulong niya nang bahagyang maputol ang aming halik.

Mas lalong nagwala ang kabog sa dibdib ko nang salubungin ang kanyang mga mata. May halong takot, kaba, at matinding pagnanasa ang mga titig na ipinukol niya sa akin—mga titig na sapat para mawala ako sa sarili. 

Dinala niya ako papalapit sa kama at dahan-dahang inihiga, habang nakatali pa rin ang kanyang paningin sa akin.

Napalunok ako. 

Dito na naman magsisimula ang lahat, at sa isang saglit, ninais ng isip kong umatras. Biglang bumalik sa alaala ko ang nakaraan—ang gabing naging marahas siya sa akin. Ang pagiging agresibo niya noon ay nananatiling isang permanenteng marka sa isip ko.

“I see you still have doubts, Jess,” usal niya, na agad nagpabalik sa akin sa realidad mula sa sariling pagkalutang.

“Natatakot ako…” mahinang sabi ko bago inilihis ang aking tingin.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking pisngi gamit ang kanyang mainit na palad at ibinalik ang mukha ko sa kanya. “Why? What are you still afraid of?”

“Dahil noong huling ginawa mo ’to… bigla mo na lang akong pinasok nang walang babala,” pag-amin ko, pilit na inilalabas ang pangambang kumakain sa akin.

Sandali kaming napatahimik habang pinagmamasdan ang isa’t isa. Nakapatong pa rin siya sa ibabaw ko, at bagamat mabigat ang kanyang balangkas, para bang wala na iyon sa akin. Tinataksilan na naman ako ng sarili kong katawan.

“I’m sorry for my sudden aggression back then. But after what you’ve said, I promise I’ll make it up to you now,” seryosong tugon niya, habang dahan-dahang idinidikit ang kanyang noo sa aking noo.

Naramdaman ko ang paglamig ng hanging pumapalibot sa aming balat habang ang init ng kanyang katawan ay dumadaloy sa akin. Ang bawat paghinga niya ay humahalo sa balat ko, at ang pagmamadali sa kanyang mga kilos kanina ay pinalitan ng isang mabagal, matiyagang pagmamahal. Hinaplos ng kanyang mga daliri ang aking mukha patungo sa aking leeg, na tila binibilang ang mabilis na tibok ng aking pulso.

Dahan-dahang napawi ang mga agam-agam sa dibdib ko. Ako na mismo ang nag-angat ng aking mukha para halikan siya—isang halik na hindi nakikipagpaligsahan sa bilis, kundi nagpapahiwatig ng buong pagpapasakop. Sa muling pagbabalik ng tiwala at kapanatagan, mas lalong lumalim ang aming halik—mas maalab, mas matindi, at mas nakakapanabik.

“Gawin mo na, Jay,” pabulong kong sabi na ikinagulat ng kanyang mga mata.

Kailanman sa buhay ko ay hindi ako naging ganito katapang o katahas sa mga ganitong bagay, ngunit napapanatag ako dahil alam kong gusto ko ito.

Parang isang gutom na tigre si Jay nang simulan niyang hubarin ang mga natitira kong saplot. Walang tinira at walang sinayang na segundo hanggang sa tuluyan niya akong mahubaran. Sandali siyang napatitig sa hubad kong katawan—pinasadahan ito ng tingin mula ulo hanggang paa bago dahan-dahang ngumisi. Bahagya akong nahiya dahil alam kong wala naman akong ipinagmamalaki.

“Now… undress me,” pautos niyang bulong.

Bagamat nag-aalinlangan, sinunod ko ang kanyang nais. Nakaluhod siya sa ibabaw ko habang nakahiga ako sa pagitan ng kanyang mga hita. Bahagya akong bumangon at inabot ng aking mga kamay ang garter ng kanyang boxers. Natigilan ako nang mamasdan ang kanyang pagkalalaki—nakapaling ito at sobrang tigas na tila kumikiwal sa pagnanasa. Napakagat-labi ako habang dahan-dahan kong ibinababa ang kanyang underwear hanggang sa tuluyan itong kumawala at tumapik sa kanyang tiyan. Napaungol siya sa gulat habang nakatitig ako nang malapitan sa kanyang sukat.

“Lube it, baby…” sabi niya habang nakatingin sa akin.

“Saan?” tanong ko habang naghahanap ng pampadulas sa paligid.

“Your spit will do…”

Nanlaki ang mga mata ko. Kailanman ay hindi pumasok sa isip kong gamitin ang sarili kong laway, pero seryoso ang kanyang tingin habang naghihintay, kaya nagpatiuna na ako. Hinawakan ko ang pagkalalaki niya—halos mawala ako sa katinuan nang maramdaman ang init at matinding katigasan nito.

Unti-unti kong inilapit ang aking bibig hanggang sa masakop ko ang ulo ng kanyang pagkalalaki. Napaungol si Jay sa pagsubo ko kaya kumadyot siya nang bahagya upang itulak pa sa loob ang kanyang kahabaan. Halos mabilaukan ako pero tiniis ko iyon para sa kanya, bago ko ito dahan-dahang iniluwa.

“Hmm… I think that will do. Now roll over, baby. I wanna fuck you from behind,” amba niya.

Bahagyang nadismaya ang katawan ko dahil gusto ko pa siyang makita, ngunit tumalikod pa rin ako at lumuhod sa harapan niya. Bagamat kinakabahan, hinintay ko ang pagpasok niya hanggang sa maramdaman kong ikinikiskis na niya ang dulo ng kanyang ari sa aking lagusan.

“Papasok na ako, Jess…” bulong niya habang mahigpit na hawak ang magkabilang baywang ko.

“Ahhhhh…” mahabang daing ko nang simulan niyang itulak ang ulo nito sa loob.

Ulo pa lamang ay ramdam na ang labis na sakit. Parang pinalalawak nang husto ang aking lagusan. Sumulong pa si Jay nang kaunti na mas lalo kong ikinaungol dahil sa matinding sukat ng kanyang ari.

“Open up, baby… let me in,” sabi niya at mas ibinaon pa ang sarili sa loob ko.

“Aahh, shit… you’re so fucking tight,” daing niya nang mas lumalim pa ang pagbaon niya.

Sobrang sakit at hapdi ang ininda ko sa bawat pagtulak niya, pero ginusto ko ito. Gusto ko siyang maramdaman sa kaibuturan ko.

“Jay, dahan-dahan lang, please…” pakiusap ko.

“I’m sorry, but you’re so tight and I’m not even halfway through…” tugon niya habang nagtitimpi.

Napakagat-labi na lamang ako sa kaisipang hindi pa buo ang kanyang pagpasok ngunit pakiramdam ko ay punong-puno na ako. Subalit sa gitna ng sakit, biglang sumagi sa isip ko ang nakaraan—ang gabing nilapastangan ang katawan ko ng aking kuya. Kita ko rin kung gaano iyon kasakit noon, at napagtanto kong walang pinagkaiba ang hapdi sa simula.

“Ahhh, Jay… tama na muna…”

Agad siyang tumigil. Hating-hati ang hininga ko habang kumakapa ng hangin. Hindi naman ganito kasakit noong unang beses, pero dahil idinahan-dahan niya ngayon, mas ramdam ko ang bawat pulgada ng kanyang pagpasok.

Ibinaba ni Jay ang kanyang katawan patungo sa akin nang hindi binabawasan ang lalim ng aming pagkakadikit. Inilagay niya ang kanyang mga bisig sa ilalim ng aking dibdib at ikinubli ang kanyang mukha sa aking leeg, nagpapakawala ng mababaw na paghinga na nagpapakilig sa aking balat. Ang bawat halik niya sa aking likod at balikat ay walang halong pagmamadali; bawat isa ay tila tahimik na pangako na wala siyang balak saktan ako uli. Ang haplos ng kanyang mga kamay sa aking baywang ay dahan-dahang lumipat patungo sa aking tiyan, pilit na pinatatakpan ang sakit ng init at pagmamahal.

“Okay… I will let you adjust to my length, but please bear with me, baby,” pagsusumamo niya bago muling pinulan ng malalambot na halik ang aking balikat. Kinagat pa niya nang bahagya ang aking leeg kasabay ng marahang pagtulak pabalik sa loob.

“Aahhhh…” mahabang ugong ko nang bigla niyang idirekta ang pagbaon.

Hindi ko na maintindihan ang sarili ko—nasarapan, nasasaktan, at nababaliw sa parehong pagkakataon.

“Does it hurt?” tanong niya.

Hindi ako sumagot; bagkus ay umiling ako nang hindi mamalayan.

“Great… I’ll push more, okay?”

Tumango ako. Nagtatalo ang isip at katawan ko, pero nanaig ang kagustuhan ng aking sistema.

“Ahhh… that’s it. Open more for me, baby… I’m almost in…”

“Ammhh… Ang laki mo, Jay… Parang mamamatay ako… Isagad mo pa,” sabi ko. Nagulat ako sa sarili ko dahil kailanman ay hindi ako nagbibitiw ng ganitong mga salita. Napatakip na lamang ako ng bibig dahil parang nahiya ako sa aking binanggit

Naramdaman kong unti-unti niyang hinugot ang kanyang ari kaya napatingin ako sa gilid nang bigla niyang isinagad ang kabuoan sa loob ko.

“Ahhhhh!” sabay naming ungol nang maramdamang sagad na sagad na ito sa pinakadulo.

“Oh god, this is fucking great,” sabi niya at sinimulan ang dahan-dahan ngunit baon na paggalaw.

Ibayong sarap ang idinulot nito sa akin. Sa bawat pagbaon at pag-atras ng kanyang katawan, maririnig ang mahihinang tunog ng aming pagdidikit at ang aming mabibigat na paghinga na sumasabay sa ritmo ng aming galaw. Ang pawis sa kanyang dibdib ay dumidikit sa aking likod, at ang bawat kadyot ay tila mas lalong nagpapadikit sa aming dalawa. Nababaliw na ako sa bawat paggalaw ni Jay.

“Sige pa, Jay… isagad mo pa. Barurutin mo pa ako.”

“Nngghhh… that’s it, baby… Say more,” panggatong niya.

“Kantutin mo pa ako, Jay… Ang sarap… Babuyin mo ’ko,” tuloy-tuloy na malalaswang salitang lumalabas sa bibig ko na hindi ko akalaing kayang sabihin ng sistema ko.

“As you wish…” sabi niya at mas lalo pang binilisan ang pagtuhog sa akin.

Hinuhugot niya ito halos pabalik sa labas bago muling isasagad, na mas lalong nagpapasabog sa aming dalawa.

“I’m gonna fuck you till you can’t walk anymore. I’m gonna fill you up with my load. You want that, huh?”

Kagat labi akong tumango. “Sige lang… kantutin mo ako hanggang bukas, Jay. Sa ’yo lang ako!”

Habang patuloy ang kanyang mabilis na paggalaw, bigla siyang nagtanong.

“Did I hear it right, baby? You’re mine, huh?”

Nag-aalangan man akong sumagot nang matino dahil sa nakakalulunod na sarap, wala na akong ibang maisip na itugon.

“Oo, Jay… Sa ’yo na ako. Please, kantutin mo pa ako…”

“Okay… I’m gonna fuck my baby till you beg me to stop.”

“Wag kang titigil… Kantutin mo lang ako please…”

“Ah, fuck… How I wish to make this last, baby, but I’m about to burst, “ daing niya na ikinadismaya ng katawan ko. Gusto ko pa siyang maramdaman sa loob ko.

“Iputok mo sa loob, Jay… ’Wag kang tumigil!”

Mas lalo pang bumilis ang kanyang mga kadyot. Mas sagad at mas baon ang bawat pagbaon na halos umangat ako sa higaan. Pabilis nang pabilis hanggang sa idiniin niya ako nang husto sa kanyang pagkalalaki habang sabay kaming nagpakawala ng isang mahabang ungol.

“Ayan na… Arghh!”

Isang malakas na pagpulandit ng mainit at malagkit na katas ang naramdaman ko sa aking kaibuturan. Napakasarap sa pakiramdam.

Lupasay na bumagsak ang katawan ni Jay sa akin, bahagyang nakapatong habang pareho kaming humihingal sa ibabaw ng kama. Dahan-dahan niyang ipinalupot ang kanyang mga bisig sa aking baywang, iniangat ako nang kaunti upang mahila patungo sa kanyang dibdib para sa isang mahigpit, mainit, at basang yakap. Naramdaman ko ang marahang paghalik niya sa aking likod, sa pagitan ng aking mga balikat, at sa gilid ng aking leeg—mga halik na puno ng pasasalamat at pagmamahal.

“That was intense… Thank you, baby,” sabi niya nang may panatag na boses habang dahan-dahang hinahaplos ang aking buhok.

Sandaling tumahimik ang paligid, tanging ang aming mabibigat na paghinga lamang ang naririnig habang amoy na amoy ang aming pagkatalik sa silid. Bago ako tuluyang makatulog sa kanyang piling, muli siyang nagsalita.

“So… are we official?”

Chapter 30

Chapter 30

Jess’s POV

Tahimik kaming dalawa ni Jay sa loob ng kanyang magarang sasakyan habang binabaktas ang kalsada patungo sa unibersidad na pinapasukan ko. Amoy ang malamig at mamahaling pabango ng kotse na humahalo sa banayad na amoy ng kanyang leather seats. 

Nagpresenta siyang ihatid ako dahil nililigawan niya raw ako—’yun daw ang responsabilidad ng isang manliligaw. Kahit iginiit ko na huwag na dahil nakakahiya, nagpumilit pa rin siya. Sa huli, wala rin akong nagawa kundi ang sumuko at hayaan na lang siya.

Sa kalagitnaan ng biyahe ay bigla siyang napatikhim. Dahil sa katahimikan, bahagya akong nagulat at napalingon sa gawi niya. Sakto namang lumingon din siya sa akin habang nakahawak ang isang kamay sa manibela. Biglang bumalandara ang perpekto, pantay, at tila nanunuksong mga ngiti niya.

Ewan ko ba, pero biglang nahuramentado at nagwala ang puso ko sa loob ng dibdib ko. Halos hindi na ako mapakali sa kinauupuan ko kaya mas pinili ko na lamang na tumingin sa labas ng bintana, pilit na itinatago ang mabilis kong paghinga.

“Are you okay?” bigla niyang tanong gamit ang mababa at baritonong boses.

“Huh?” parang tanga kong tugon kahit malinaw na malinaw naman ang sinabi niya.

Muli siyang napangiti—’yung ngiting alam niyang may epekto siya sa akin. Nag-iwas na naman ako ng tingin at di-sinasadyang nakagat ang ibabang labi ko dahil sa pumapasok na naman na alaala sa utak ko.

Shit! Hindi ako makapaniwala na nahalikan ko na ang mapupula at mamasa-masa niyang mga labi… Gusto ko nang mangisay at magpalamon sa lupa sa sobrang kilig.

“Are you really okay, babe? Does it still hurt?” tanong niya ulit, may bahid ng nakakairitang panunukso ang tono.

Nalilito ko siyang pinagmasdan, pero nang biglang mag-sink in sa utak ko ang tunay na ipinahihiwatig niya tungkol sa nangyari sa amin sa kama kanina, natataranta at nauutal akong sumagot, “A-ah, hi-hindi ah… M-may i-iniisip lang ako.”

“You look uncomfortable… Are you really okay?” nakatuon na ang matatalim niyang mata sa kalsada habang nagtatanong.

Sandali akong napaisip. Meron kasing isang bagay na kanina pa bumabagabag sa akin—’yung nasabi ko sa kanya sa kalagitnaan ng maalab at nag-uumapaw naming tagpo kanina.

“Sa totoo lang Jay… ’yung nasabi ko sa’yo,” panimula ko, mabigat ang boses.

Biglang nawala ang ngiti sa kanyang mukha at napalitan ng seryosong ekspresyon. Alam na siguro niya ang gusto kong ipahiwatig. Ayaw ko man sabihin dahil baka masaktan siya, pero sa totoo lang ay nadala lang talaga ako sa mainit naming pagtatalik. Aaminin ko, iba ’yun sa lahat at sobrang sarap sa pakiramdam na para bang lumulutang ako, pero nangingibabaw pa rin ang takot na baka masyadong mabilis ang lahat.

“Jay, ’di ba parang ang bilis natin? “ nahihiya kong tanong habang nakayuko at nilalaro ang sarili kong mga daliri.

Ipinatong niya ang isang kamay sa ibabaw ng kamay ko at bahagya itong piniga nang banayad. “Jess, even if I have to court you for a lifetime, I will definitely do that. There’s nothing for you to worry about. We can take it easy.”

Nakahinga ako nang maluwag. Napanatag ang nagwawala kong loob sa sinabi niya kaya napangiti na rin ako. “Salamat.”

“About that, babe… can you scratch my thigh? It’s so itchy,” biglang hirit niya habang nakatutok ulit ang tingin sa pagmamaneho.

Nanlaki ang mga mata ko sa biglaang pagpalit ng mood niya. “Huh?”

“Sabi ko… pwede mo bang kamutin ’tong singit ko kasi ang kati? There, I said it in Tagalog,” nakakaloko niyang sabi habang nagtataas-baba ang mga kilay at sumusulyap sa akin.

Uminit nang husto ang mga pisngi ko sa sobrang kahihiyan at gulat. “Bwisit! Magmaneho ka nga, ang libog mo!” sita ko habang itinatakip ang dalawang kamay sa mukha kong ramdam kong nagmamarka na sa kapulaan.

“HAHAHAHA! You should see the look on your face, babe…” kantyaw niya habang tuloy-tuloy sa malakas na pagtawa.

“Tumigil ka nga…”

Pero mas lalo pa akong ininis ng loko habang ibinababa ang kamay sa lap niya. “Seriously, scratch it, babe… It’s longing for your attention.”

Matulis at nandidilat ko siyang tinitigan. “Come on, Jay, don’t be so childish! You’re almost thirty-three years old, but you’re acting like a three-year-old!”

Naiirita na talaga ako sa pang-iinis niya. Kung akala niya ay madadala niya ako sa ganyang estilo, nagkakamali siya. Ako pa naman ’yung tipong mas lalong nabubwisit kapag patuloy na inaalaska.

“Three years old, huh? We’ll see about that… later at my office,” nanunukso niyang sabi sabay kindat sa akin.

Lalong nahuramentado ang buo kong sistema. Ang bilis ng pintig ng puso ko—parang mga kabayong nagkakarera sa loob ng dibdib ko—at tila nagkabuhol-buhol ang lamang-loob ko sa makahulugan at malamig niyang titig.

“Tigilan mo nga ako…” sabi ko na lamang kasi kahit galit ako, nararamdaman kong nilalamon na rin ako ng sarili kong pagnanasa sa kanya.

“Don’t you want it, babe?” bumulong pa siya nang bahagya na mas lalong ikinabuang ng isip ko.

Kung alam lang niya kung anong gulo ang hatid ng mga salita niya sa akin, baka sinunggaban ko na siya rito ng suntok. Kakainis, pero hindi ko maikakaila ang kakaibang ligaya na itinatanim nito sa akin. First time kong magkaroon ng manliligaw, at kung sasagutin ko man siya balang-araw, siya ang magiging kauna-unahang boyfriend ko.

Hindi na ako nakasagot pa dahil napansin kong malapit na kami sa gate ng unibersidad.

“Teka, dito lang sa tabi!” sigaw ko.

Agad naman niyang itinabi ang sasakyan sa mismong tapat ng gate. Dali-dali akong bumaba dahil ayaw kong makita niya ang nangangamatis kong mga pisngi at ang labis kong pagkataranta. Isinarado ko agad ang pinto at mabilis na maglalakad palayo nang pigilan niya ako sa pamamagitan ng pagbaba ng bintana.

“Wala bang goodbye kiss d’yan? ’Di na kita iinisin basta may goodbye kiss,” ngumunguso niyang sabi na parang bata.

Pinandilatan siya. “Tumigil ka nga… Nasa school na ako, oh! Daming tao.”

Bumagsak ang balikat niya at nalungkot ang mukha. “Okay… How about I fetch you after your class today?”

Napangiti ako sa pagbabago ng aura niya. Iba pala ang ligayang dulot kapag nakikitang nakangiti sa’yo ang taong gusto mo. “May shift pa ako sa fast food pagkatapos nito, eh… kaya ’wag na lang.”

Dismaya ulit ang mukha niya, parang pinagkaitan ng laruan. Ako naman ang natuwa sa reaksyon niya—nakakatuwa siyang pagmasdan kapag nagsusumpong ang isang katulad niyang mayaman at nakakatakot na tao.

“Sige na, pupuntahan kita sa opisina mo pagkatapos na pagkatapos ng shift ko sa fast food,” bawi ko para lang lumuwag ang mukha niya.

Biglang naging seryoso ang kanyang mga mata. “Don’t make me wait for too long, or you’ll face the consequences,” nakakaloko niyang banta na ikinalunok ko nang malalim. “ Okay, bye babe.“

Pinaandar na niya ang sasakyan at mabilis na humarurot palayo. Napailing na lamang ako sa naging desisyon ko—parang ikapapahamak ko pa ’tong pangako ko. Pero habang iniisip ko ang sinabi niyang consequences , iba’t ibang bastos na imahe naman ang pumapasok sa utak ko. Umiling ulit ako para tawagin ang sarili at nagsimulang maglakad pamasok.

Hindi pa ako nakakalapit sa main gate nang may tumawag sa pangalan ko. Nilingon ko ang dalawa kong kaklase sa unang subject ngayong hapon.

“Wow naman, classmate! Ferrari ang naghahatid! Big time!”

“Sa inyo ’yan, Jess? Pasakay naman minsan!” dagdag ng isa na sinang-ayunan ng iba pang nakarinig.

Halos manigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi pa naman sila masyadong malayo sa kinaroroonan ko kanina habang nag-uusap kami ni Jay sa bintana. Baka narinig nila ang mga pinagsasabi nito at ’yung pambabastos niya sa akin.

“Hoy, tara na nga, pasok na tayo… May quiz pa naman kay Sir. Pakopya ulit, Jess, ah!” biro ng isa sabay akbay sa akin.

Nakisabay na lang ako sa peke kong pagtawa. Naninibago ako sa kinikilos nila dahil hindi ko naman talaga sila ganun kalapit—sila ’yung tipong lumalapit lang kapag kailangan ng sagot o kapag mangongopya.

Nakarating kami sa room pero inuusig pa rin nila ako tungkol sa sasakyan. Hindi ko naman pwedeng sabihin na sa boss ko ’yun na nagkataong nililigawan ako.

“Asensado na tayo, Jess, ah! Akalain mo ’yun, kulay pula pang Ferrari!”

Natapos ang unang klase at kaklase ko pa rin ang dalawa sa susunod na subject, kaya patuloy ang pangungulit nila habang papunta kami sa kabilang building.

“Gago, hindi nga sa amin ’yun!” depensa ko, pilit na pinapakalma ang boses. “Kapitbahay ko lang ’yun, pinasakay lang ako kasi pareho kami ng daan.”

“Sus! Ayaw mo lang magpasakay, eh! Tumatanggi ka pa!”

Wala na akong nagawa kundi umupo na lang sa bakanteng upuan nang makapasok sa kwarto dahil dumating na ang aming instructor.

“Hoy Jess, d’yan ka lang maupo sa harap para may makopyahan kami!”

Napailing na lang ako. Habang nagre-review sandali sa kuwaderno ko, biglang sumagi sa isip ko ang taong dapat ay nakatabi ko rito. Nawala ako sa pokus kanina dahil sa gulo ng utak ko. Lumingon ako sa gilid at nakita ko si Kent na nakaupo sa karaniwan niyang pwesto—sa tabi ng bakanteng upuan na dapat ay sa akin.

Biglang sumikip ang dibdib ko. Kahapon lang ay may nangyari sa amin ni Kent sa kama… Ngayon naman, si Jay… Pakiramdam ko ay napakasama kong tao. Hindi ko na alam ang iisipin ko.

“Hoy Jess! Pasakay sa kotse niyo mamaya pag-uwi, ah!” sigaw pa ng isang kaklase mula sa likod na nababalitaan na rin pala ang tsismis.

“Mga ugok, ’di nga sa amin ’yun!” sita ko bago pumasok ang guro.

Natapos ang buong dalawang oras na subject nang hindi man lang kami nagkakausap o nagkakatitinginan ni Kent. Hindi ko alam kung sadyang iniiwasan niya ako o nagkataon lang. Magkaklase kami sa dalawang subject ngayong hapon pero hindi man lang niya ako binati o tinapunan ng tingin.

Pagkatapos ng huling klase, nagpasya akong pumunta sa fast food nang mag-isa para mag-shift. Pero laking gulat ko nang makita ko si Kent na nakaupo sa sementadong bench sa labas ng gusali, tila may hinihintay. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo at mabilis na lumapit sa akin.

“Tol, hindi ka namamansin,” bungad niya, bakat ang pagod at inis sa mukha. Siya pa ang tila galit dahil ’di ko raw siya pinapansin buong hapon.

Sasagutin ko na sana siya at hihingi ng paumanhin, pero napansin kong biglang napako ang matatalim niyang mata sa kanang bahagi ng leeg ko. Nataranta ako at agad na hinawi ang kwelyo ng damit ko pataas para matakpan ang balat doon.

Biglang bumalik sa alaala ko kanina habang sabay kaming maligo ni Jay—hindi ito nakatiis at tinanong ako tungkol sa mga pasa at kiss marks na nakuha ko kahapon. Hindi ako nagsinungaling kay Jay; isiniwalat ko ang lahat sa kanya habang nakatitig sa mata niya. Sinabi ko ang nangyari sa amin ni Kent at pati kay Kuya… nasagot ko ang lahat ng tanong niya. At dahil doon, nag-iwan si Jay ng sarili niyang marka sa leeg ko bago kami umalis.

Lalong nagulat ako nang biglang hawakan ni Kent ang kamay ko nang mahigpit—ang kamay na ginagamit ko pampantakip sa leeg ko.

“Ano ba, tol… anong ginagawa mo?” saway ko sa kanya, pilit na humuhulagpos.

Nagtiim ang kanyang bagang at nagmantsa ang galit sa mga mata niya na labis kong ikinatakot. Sa huli, wala akong nagawa laban sa lakas niya nang tuluyan niyang ihawi ang kamay ko—naungkat at nabilad sa araw ang pulang-pulang markang ginawa ni Jay. Isang marka na ayon kay Jay ay simbolo na pag-aari na niya ako.

“Ano ’yan, tol?” malamig at nanginginig na anas ni Kent.

Hindi ko kailanman naisip na makikita ko siyang ganito kagalit. Nakakatakot ang hitsura niya—’yung tipong sa isang maling galaw o salita ko lang ay pwedeng-pwede siyang sumabog at magwala.

“Sinong may gawa niyan? Huh? Si Sir ba? ANO, TOL? SUMAGOT KA!” bulyaw niya sa akin, dahilan para maglingunan ang ilang estudyanteng dumadaan sa paligid.

Nanginig ang buo kong katawan. “Kent…”

“Matapos ng lahat?! Matapos nang may nangyari sa atin nung isang araw?! Ito ang gagawin mo sa akin, Jess?!” sigaw niya, basag ang boses sa halong galit at panlulumo.

“Tol, magpapaliwanag ako! Pakinggan mo muna ako!” pakiusap ko habang nagsisimulang manginig ang boses ko.

“’WAG NA, JESS! NAKITA KO NA! HULING-HULI KA NA!” huling sigaw niya habang may lumilitaw na luha sa sarili niyang mga mata.

Mabilis siyang tumalikod at patakbong naglakad palayo sa akin, hindi man lang nilingon ang pagtawag ko.

Kasabay ng paglayo niya ang pag-agos ng masaganang luha mula sa aking mga mata. Mainit itong gumapang sa aking mga pisngi hanggang sa pumatak sa semento. Tumayo lang ako roon sa gilid ng daan, hapos ang leeg ko, at hindi lubos maisip kung paanong ang buhay ko ay nagkawasak-wasak nang ganito kabilis.