Lost in His Fire

Maria Elaine Garcia has been working as a maid at Hacienda Castellon for a long time. She’s innocent, kind, and selfless. She didn’t get to finish high school because she focused on working to provide for her family’s financial needs. 

Her simple and ordinary life started to change when the eldest son of the Castellon family came back after many years. Elaine still remembers how he looked like back then… Zamir Luciferus Castellon used to be a timid but soft-hearted child. But when he came back, he’s way different from Zamir that Elaine used to know… He has become a dangerous man. He has become too ferocious for her… and his fire has become too hot for her innocence.

---

WARNING: RED FLAGS ALERT!

SIMULA

“Don’t be shy, baby. Moan louder as I eat your delicious pussy… Fuck, look at how wet you are.”

Napakapit ako nang mahigpit sa buhok ni Senyorito Zamir nang pasadahan n’ya nang mainit n’yang dila ang basang pagkababae ko. Halos tumirik ang mga mata ko kasabay ng pag-arko ng likod ko nang bigla n’yang ipinasok ang mahabang daliri sa loob ko at marahang nilabas masok iyon.

Mas lalo akong napakislot nang maramdaman ko ang paulit-ulit na pagtama sa klitoris ko ng hikaw n’ya sa dila. 

“Aahhh… Hmm…” Kinagat ko ang ibabang labi ko upang pigilan ang sarili na mapaungol nang malakas. 

Gabi na at madilim na sa buong mansyon. Siguradong tulog na rin ang mga tao rito pati na rin ang mga katulong na gaya ko ngunit hindi ko maiwasang matakot na baka may magising at magtungo rito sa sala… Natatakot ako na baka may makakita sa akin dito… Nakaupo sa couch habang nakabuka nang maigi ang mga hita para kay Senyorito Zamir. 

“Are you scared, baby? Come on, let me hear your sexy moans… Let me fucking hear it,” mariing sinabi n’ya saka marahas na ipinasok ang dalawang daliri sa masikip na butas ng pagkababae ko. 

May umalpas na luha mula sa mata ko dahil sa tindi ng sensasyon na ibinibigay n’ya sa akin. Nanginginig na napasandal ako sa sandalan ng couch nang magsimulang maglumikot ang dila n’ya sa klitoris ko. Halos magsugat na ang ibabang labi ko sa mariing pagkagat ko ro’n. Natatakot akong gumawa ng ingay… Natatakot ako na baka may makarinig sa amin. 

“S-Senyorito… D-Doon na lang po tayo magpatuloy sa silid mo,” pakiusap ko. 

Kagaya ng inaasahan ko, hindi siya nakinig sa akin. Mas ibinuka n’ya ang mga hita ko at ipinatong ’yon sa balikat n’ya. Napaawang na lang ang labi ko kasabay ng paninigas ng buong katawan ko nang mabilis n’yang inalis ang mga daliri sa pagkababae ko at pinaltan iyon ng dila n’ya. Mas lalo akong naluha habang pabaling baling ang ulo ko. Umulos ang dila n’ya sa pagkababae ko habang ang daliri n’ya ay marahang minamasahe ang klitoris ko… Hindi ako mapakali lalo pa’t nararamdaman ko ang hikaw n’ya sa dila.

“Fuck… This sweet and wet pussy will be my death,” bulong ni Senyorito Zamir saka walang habas na sinipsip ang paunti-unting likido na lumalabas sa pagkababae ko… Mas lalong nanginig ang katawan ko sa ginawa n’ya habang tila sabik na sabik siya sa ginagawa… tila ba wala na siyang balak pang itira sa pagkababae ko. 

“Senyorito… p-pakiusap, aahhh…” Muling kumawala ang ungol sa labi ko nang muling umakyat ang dila at labi n’ya sa klitoris ko. 

Ibinuka n’ya gamit ng mga daliri n’ya ang pisngi ng pagkababae ko saka mas idiniin ang pagdila sa kalooban ko. Hindi ko na nakontrol pa ang sarili ko sa paghikbi dahil sa tindi ng sensasyong nararamdaman ko sa mga oras na ’to… Idagdag pa na kanina pa n’ya ginagawa ang bagay na ’to. Hindi ko na maalala kung ilang beses akong nilabasan sa dila at mga labi n’ya. Tila hindi siya nagsasawa sa ginagawa at mukhang balak n’ya talaga akong hibangin sa ginagawa n’ya. 

Mabilis kong narating ang kasukdulan, agad naman n’yang sinalo gamit ang dila n’ya ang likidong lumalabas mula sa pagkababae ko. Nanghihinang humilig na lang ako sa sandalan habang naghahabol ng hininga. Muli pang pinasadahan ni Senyorito Zamir ng mainit n’yang dila ang pagkababae ko bago nito tuluyang inilayo ang ulo sa pagitan ng mga hita ko. 

Mapungay ang mga mata na napatingin ako sa kan’ya. Napalunok na lang ako nang makitang kinakalas na n’ya ang sinturon n’ya. Nakasuot pa rin siya ng pang-itaas at tila wala siyang balak na hubarin iyon. Ngunit kitang kita ko pa rin ang tattoo n’ya sa braso. Napakagat ako sa ibabang labi ko at tumingin sa mukha n’ya nang tuluyan na nitong ibinaba ang suot na pants kasabay ng boxer nito. Hanggang ngayon ay natatakot pa rin ako sa tuwing napapatingin ako sa pagkalalaki n’ya. Napapaisip pa rin ako kung paano nagkasya iyon sa pagkababae ko. 

“S-Senyorito… p-pwede po bang lumipat na tayo sa silid n’yo?” muling pakiusap ko. 

Hindi siya nakinig. Napasinghap na lang ako nang basta nito sinira ang pang-itaas ko. Pinasadahan n’ya pa ng dila ang ibabang labi n’ya habang matiim na nakatitig sa hubad kong katawan. Napaiwas na lang ako ng tingin sa kan’ya ngunit hindi na ako nag-abalang takpan ang sarili ko. 

Napasinghap na lang ako nang basta n’ya hinablot ang braso ko saka pinatalikod ako pinadapa sa couch. Napalunok na lang ako at napakapit nang mahigpit sa sandalan nang hawakan n’ya ang likod ko saka marahan akong pinayuko. Sinunod ko na lang ang gusto n’yang mangyari. Inangat n’ya nang kaunti ang pwetan ko saka marahang pinalo iyon. Napaigik na lang ako sa ginawa n’ya at impit na napaungol. 

“Damn… my dick is so excited to enter this tight pussy,” bulong n’ya saka hinawakan ang kaselanan ko. 

“Hmm…” Napakagat ako sa ibabang labi ko nang magsimula siyang itaas-baba ang daliri sa hiwa ng pagkababae ko, tila ba sinasadya n’yang tuksuhin ako. 

“Brace yourself because I’m gonna fuck you all night…” Narinig kong bulong n’ya na nagpatayo ng mga balahibo ko. 

Napasinghap na lang ako nang walang habas n’yang ibinuka ang mga hita ko saka basta na lang ipinasok ang matigas n’yang pagkalalaki sa loob ko. Mas lalong humigpit ang kapit ko sa sandalan ng couch at halos tumirik ang mga mata ko sa sensasyong dulot no’n. Nanginig ang buong katawan ko at tila bibigay ang mga tuhod ko ngunit mas hinigpitan ni Senyorito Zamir ang hawak sa baywang ko saka muling nagpakawala nang malalim na ulos sa kaibuturan ko. Hindi pa siya umuulos nang mabilis pero tila masisiraan na ako ng bait. 

“Ahh, tangina… ang sarap mo talaga,” narinig kong daing n’ya saka mas ibinaon ang pagkalalaki sa loob ko. 

Pakiramdam ko ay nag-aapoy na ang magkabilang pisngi ko dahil sa sinabi n’ya. Minsan na nga lang siya magtagalog, nakakahiyang bagay pa ang sinasabi n’ya. 

“S-Senyorito Zamir… aahhh…” Hindi ko na naman napigilan ang mapaungol nang maramdaman ko ang malaking kamay n’ya na nasa dibdib ko na ngayon. Napaigik ako nang tila gigil na minasahe n’ya iyon saka pinaglaruan ang naninigas na tuktok no’n gamit ang mga daliri n’ya. 

“Call me Luciferus, baby… Show me how demonic I can be while I’m wrecking your heavenly pussy.”

Hindi ko mapigilang mahiya sa mga sinasabi n’ya kahit na minsan hindi ko naiintindihan ang ingles n’ya. Sa paraan pa lang ng pagkakasabi n’ya… nahihiya na ako.

“L-Luciferus… aahhh…” Napaungol ako nang basta na lang n’ya inalis nang buo ang pagkalalaki saka walang habas na ipinasok ulit ito at mariing ibinaon sa pagkababae ko. Agad na nanginig ang mga tuhod ko sa ginawa n’ya.

“Ahh, fuck… you feel so good,” ungol n’ya saka nagsimulang umulos nang mabilis at marahas sa likuran ko. Napakapit na lang ako nang mas mahigpit sa sandalan saka sinalubong ang mga ulos n’ya.

“L-Luciferus…” daing ko nang magtungo ang isang kamay n’ya sa pagkababae ko saka pinaglaruan gamit ang mga daliri n’ya ang klitoris ko.

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang maramdaman ko ang malamig dog tag n’ya na tumatama sa likod ko. Ilang saglit pa, naramdaman ko na lang na hindi na iyon tumatama sa bandang likod ko, marahil ay inalis na n’ya iyon.

“Damn… even your voice sounds sexy. Moan louder, baby. Let me hear your moans… Mas lalo akong tinitigasan,” anas n’ya saka pinaikot-ikot ang daliri sa sensitibong klitoris ko.

Natigilan ako nang makarinig ng yabag. Agad na unakyat ang kaba sa dibdib ko nang makitang may bulto na pababa ng hagdan… base sa nakikita ko ay si Manang Gloria iyon na siya ring katulong dito sa Hacienda Castellon katulad ko.

Sa unang pagkakataon sa buhay ko, ipinagpapasalamat ko na malabo ang mga mata n’ya. Buti na lang din at medyo madilim sa kabuuan ng mansyon ngunit natatakot ako na baka mahuli n’ya kami o baka naman madulas siya sa hagdan dahil madilim. Kung hindi lang kami kasalukuyang nagtatalik ni Senyorito Zamir, agad ko siyang lalapitan upang tulungan.

“S-Senyorito… m-may tao po,” sabi ko na lang saka hinawakan ang kamay n’yang nakahawak sa baywang ko, tila pinipigilan siya.

Imbis na sundin ang sinabi ko, mas binilisan n’ya lang ang pag-ulos likuran ko. Muling bumigay ang katawan ko sa init na dulot no’n. Naluluhang napatingin na lang ako kay Manang Gloria na papunta na ngayon sa kusina. Hindi maalis ang tingin ko sa kan’ya… Sana ay h’wag n’ya kaming mahuli.

“Are you scared, baby?” bulong ni Senyorito Zamir, mas ibinaon n’ya ang pagkalalaki saka gigil na gigil na minasahe ang isang dibdib ko. “Gusto ko na yata kapag natatakot ka… mas lalong sumisikip,” anas n’ya, nararamdaman kong nakangisi siya sa mga oras na ’to.

“S-Senyorito Zamir… p-pakiusap… hmm…” Tinakpan ko ang sarili kong bibig upang pigilan ang sarili na mapaungol nang malakas.

“Damn… I’m cumming, baby…” mas naging sabik at mabilis ang pagkilos n’ya na tila ba may hinahabol siya.

Mas lalong umakyat ang kaba sa dibdib ko dahil lumilikha na ng tunog ang couch dahil sa marahas at walang habas na paglalabas-masok ng pagkalalaki n’ya sa akin… Napasinghap pa ako nang mas inangat n’ya ang pwetan ko saka mas isinagad ang pagkalalaki. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang maramdaman kong may pamilyar na pakiramdam ang namumuo sa kalooban ko… Mas naging mapangahas naman ang naging paggalaw ni Senyorito Zamir na tila ba wala itong pakialam kahit pa mahuli kami.

Humigpit ang kapit ko sa sandalan. Muli akong napatingin kay Manang Gloria. Napalunok ako nang makitang papa-akyat na ulit siya sa hagdan… Nakahinga ako nang maluwag nang makitang tuluyan ng makalayo si Manang Gloria, ngunit agad ding nawala ang atensyon ko ro’n nang malakas na pinalo ni Senyorito Zamir ang pwetan ko. Napasinghap ako at napakapit nang mas mahigpit sa sandalan na halos bumaon na ang mga daliri ko ro’n. 

“I want your attention only for myself… Mabilis akong magselos,” sabi nito sa malalim na boses saka mas binilisan ang pag-ulos. “Tangina… mas lalong sumisikip. Mas lalo akong nanggigigil sa ’yo.”

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko dahil nararamdaman kong malapit ko na namang marating ang kasukdulan. Napapikit na lang ako nang mariin at mahinang napadaing nang magpakawala si Senyorito Zamir nang isang pangahas na ulos bago tuluyang nilabasan sa loob ko. Nanginginig ang mga tuhod na napasubsob ang mukha ko nang may maramdaman akong kiliti na namumuo sa puson ko pababa sa pagkababae ko… tuluyan ko na ring pinakawalan ang init na lumulukob sa loob ko kasabay n’ya. 

“Aahhh… S-Senyorito…” mahinang ungol ko nang mapansing bahagya ng bumabagal ang pag-ulos n’ya, tila dinadama n’yang maigi ang mga naghahalong katas namin. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko. Nanginginig pa rin ang mga tuhod ko dahil sa tindi ng intensidad ng pagtatalik namin.

Saglit lang nagpahinga si Senyorito Zamir ngunit naramdaman ko na naman ang muling pagkabuhay ng pagkalalaki n’ya. Wala na akong nagawa nang basta na lamang n’ya hinugot ang pagkalalaki saka binuhat ako papuntang kwarto n’ya. 

Alam kong wala na naman siyang balak tigilan ako hanggang sa magsawa siya. 

PAGDATING NG sumunod na araw, masakit na naman ang buong katawan ko kagaya ng inaasahan ko. Madaling araw na yata bago tuluyang nagsawa si Senyorito Zamir. Kung hindi pa ako nakiusap na talagang pagod na ako, tila wala pa yata siyang balak na tumigil. Hindi ko pa rin matukoy kung saan n’ya nakukuha ang lakas n’ya sa pakikipagtalik, tila hindi ’yon nauubos. Ni hindi ko alam kung paano ko pa nagawang umuwi at pumasok ulit sa trabaho.

“Hey, Elaine! Wipe my foot, natuluan ng juice.”

Natigilan ako at napatingin kay Senyorita Adrianna. Sinunod ko na lang ang utos n’ya at lumapit sa kan’ya. Lumuhod ako sa harapan n’ya at pinunasan ang makinis n’yang paa gamit ang laylayan ng pang-katulong kong uniporme. Hindi maganda ang pagtrato nito sa akin ngunit tinitiis ko na lang dahil kahit papaano ay malaki ang sweldo ko rito sa mansyon nila. 

“What the fuck?! Did you just use your dirty uniform to wipe my foot?! Tanga ka ba?!” 

Napaigik ako nang basta na lamang nitong sinipa ang balikat ko. Napahawak ako ro’n dahil medyo napalakas ang pagkakasipa n’ya ro’n. Napadaing na lang ako nang basta nito hinila ang buhok ko. Malakas ang pagkakahila n’ya ro’n na halos humapdi na ang anit ko. 

Hindi ko alam kung bakit galit na galit siya sa akin. Hindi ko alam kung ano ang ginawa kong mali sa kan’ya. Hindi ko maintindihan kung bakit bigla na lang mainit ang dugo sa akin ng senyorita… Hindi ko maintindihan.

Natigilan kaming pareho nang biglang dumating si Senyorito Zamir at mukhang kakatapos lang maligo. Napakunot ang noo n’ya nang maabutan kami sa ganoong tagpo ni Senyorita Adrianna ngunit nagkibit-balikat na lang ito at hindi kami pinansin. Kumuha lang ito ng tubig saka agad ding umalis. 

Inaasahan ko na ’yon ngunit hindi ko mapigilang madismaya at malungkot habang hinahabol siya ng tingin… Hindi ko alam kung bakit nasasaktan ako na ayos lang sa kan’ya na nakikitang sinasaktan ako ng kapatid n’ya. Nalulungkot ako na para bang wala siyang pakialam kung ano man ang gawin sa akin ng ibang tao na para bang wala kaming mainit na gabing pinagsaluhan… Kahit pa alam ko na hindi na dapat ako umasa ng kahit ano mula sa kan’ya dahil alam ko naman kung ano lang ang tingin n’ya sa akin. 

Para sa kan’ya… isa lang akong babae na binabayaran n’ya upang maibsan ang init ng katawan n’ya.

KABANATA 1

WARNING: This story is not suitable for young readers and sensitive minds. This contains strong and offensive language, sexual and problematic content, violence, abuse, red flags, and social issues that may be disturbing for some readers. Read at your own risk!

---

Nakita ko na naman ang anak na panganay na anak ng pamilyang Castellon na umiiyak sa ilalim ng punong mangga. Kagaya ng dati kong gawi, nilapitan ko siya saka umupo sa tabi n’ya. Hindi ko alam kung bakit hilig ko ang umupo sa tabi n’ya at aluin siya kahit hindi naman kami malapit sa isa’t isa. Ang alam ko lang tungkol sa kan’ya ay ang katotohanan na anak siya ng isa sa mayayamang pamilya rito sa Vista Querencia. 

Si Senyorito Zamir Luciferus Castellon. Sa pagkakaalam ko, nasabi ni Nanay na labing limang taon na ang senyorito, mas matanda siya sa akin ng limang taon ngunit hindi ko alam kung bakit iyakin pa rin siya sa edad n’yang ’yan.

Naaawa kasi ako sa kan’ya sa tuwing nakikita ko siyang umiiyak. Siya ang nagpatunay sa akin na hindi lahat ng mayaman ay tunay na masaya na hindi pa malinaw para sa mura kong edad. Mayaman sila at mabibili n’ya ang lahat ng laruan na gusto n’ya… Bakit naman kaya hindi siya masaya?

Umupo na  lang ako sa tabi ni senyorito. Tumingin pa ako sa paligid dahil baka makita ako ni Nanay. Nandito kasi ako sa Hacienda Castellon na pinagtatrabahuhan n’ya bilang katulong. Sa totoo lang ay natulong din ako kay Nanay sa paglilinis dito kapag hindi ko kailangan tumulong kay Ate Elena na maglako ng turon… Siguradong magagalit si Nanay kapag nakita n’ya na paupo-upo lang ako rito at ang masama pa ay kasama ko ang anak ng amo n’ya. 

“S-Senyorito, gusto n’yo po ba ng mangga?” tanong ko saka tumingin sa itaas. Mukhang hitik na hitik na sa bunga ang puno ng mangga na sinisilungan namin. 

Kagaya ng inaasahan ko, hindi na naman sumagot si Senyorito Zamir at patuloy lang na nakaub-ob habang umiiyak. Napatango na lang ako saka hinubad ang tsinelas ko… Siguro nahihiya lang magsabi si senyorito na gusto n’ya ng mangga dahil abala siya sa pag-iyak. 

Umakyat na ako ng puno para kumuha ng mangga. Hindi naman ako natatakot dahil kahit sampung taon pa lang ako, bihasang bihasa na ako sa pag-akyat sa puno. Inaasar pa nga ako kung minsan ng mga kalaro ko na unggoy raw ako dahil sa galing ko sa pag-akyat sa mga puno. 

“Ito, mukhang hinog na talaga,” bulong ko saka kinuha ang isang bunga.

Kailangan ko lang magmadali dahil baka may makakita sa akin. Si Nanay ang malalagot sa mayordoma ng Hacienda Castellon kapag nagkataon. Masakit pa naman magsalita ang mayordoma kapag talagang nagagalit ito. Isang beses nasabihan ako nito na marungis at mabaho dahil lang napahawak ako sa uniporme n’ya. 

“B-Bata! Bumaba ka riyan!”

Napasinghap ako at napatingin sa ibaba. Agad akong napangiti nang makitang si Senyorito Zamir iyon. Bakas sa mukha nito ang labis na pag-aalala habang nakatingala sa direksyon ko. Labis akong natutuwa na mukhang hindi na siya umiiyak pa. 

Ngayon n’ya lang din ako kinausap. 

“Opo, senyorito! Kumuha lang po ako ng mangga para–aahhh!” 

Napatili ako nang bumigay ang inaapakan kong sanga. Tuluyan akong nawalan ng balanse. Pumikit na lamang ako nang mariin upang hintaying ang bagpagsak ko sa sahig ngunit agad akong napadilat nang tila may sumalo sa akin, ngunit parehas din kaming nawalan ng balanse at bumagsak sa sahig. Agad akong napadilat. Ganoon na lamang ang gulat ko nang makitang nakapaibabaw ako kay senyorito. Nahubad pa ang salamin nito sa mata at nabasag. Natatarantang napatayo ako saka kinuha ang nabasag n’yang salamin. 

“Naku po, lagot ako kay Nanay,” naibulong ko habang nakatitig sa basag ng salamin… Paniguradong napakamahal ng salamin na ’to. 

“Are you alright?” 

Napatingin ako kay Senyorito Zamir. Tumayo na lang din siya saka pinagpag ang damit at nag-aalalang tumingin sa akin. Natigagal pa ako. Hindi ko inaasahan na uunahin n’yang kumustahin ang kalagayan ko kaysa sa nabasag n’yang salamin. Kung si Senyorita Adrianna ang nasa kalagayan n’ya, malamang nabulyawan na ako. 

Namuo ang mga luha sa mga mata ko. 

“A-Ayos lang po ako, senyorito… pero ang salamin n’yo po,” naluluhang sinabi ko saka inabot sa kan’ya ang nabasag n’yang salamin. 

“It’s fine, meron naman akong isa pang specs… Ayos ka lang ba talaga?” nag-aalalang tanong n’ya. Tiningnan n’ya pa ang tuhod ko, tila ba tinitingnan n’ya kung may sugat ako ro’n. 

Para akong nabuhayan ng dugo sa sinabi n’ya… sabi na nga ba at tama ang hinala ko noon pa na mabait talaga si Senyorito Zamir.

“Ayos lang po talaga ako, senyorito. Kayo po yata ang hindi ayos dahil umiiyak na naman po kayo,” bahagyang pang tumulis ang nguso ko dahil naaawa ako sa kan’ya. 

Napaiwas siya ng tingin sa akin. “Pasensya na kung kailangan mo pa ’yong makita. H’wag mo na lang ako pansinin kapag nakikita mo ’kong umiiyak. Gusto ko rin kasi mapag-isa palagi,” sabi na lang n’ya saka muling umupo at isinandal ang likod n’ya sa puno. 

Alam kong sinabi n’ya na h’wag ko na lamang siyang pansinin pero hindi ko alam kung bakit hindi ko mapigilan ang sarili ko sa tuwing nakikita ko siya sa ilalim ng puno. Palagi ko na lang siyang nilalapitan. Pakiramdam ko kusang nagalaw ang katawan ko at tila ba iyon ang dapat kong gawin… ang pagaanin ang loob n’ya kahit papa’no. 

“Senyorito, paumanhin po. Sinabi n’yo na h’wag ko na lang kayo pansinin pero hindi ko naman po yata kaya ’yon. Hayaan n’yo na lang po ako rito sa tabi n’yo,” sinabi ko na lang habang nakaupo sa tabi n’ya. 

Nagpatuloy pa rin sa pag-iyak si senyorito. Talagang awang awa ako sa kan’ya. Hindi ko alam ang dahilan n’ya kung bakit palagi siyang umiiyak nang mag-isa rito… pero kung ano man iyon, sigurado ako na talagang nasasaktan siya. Kung may magagawa lang sana ako para mapagaan ang loob ni senyorito… 

“M-My mother said… that she purposely named me after a demon because she hates me so much.” Muling napahikbi si Senyorito Zamir. 

Natigilan ako sa sinabi n’ya. Hindi ko gaano naintindihan ’yon dahil ingles pero may isa akong salita na naintindihan… ‘demon’ 

“I don’t understand, I’ve been a good boy… but why does she hates me so much? Mahal n’ya ang mga kapatid ko pero bakit ako hindi? B-Bakit n’ya ’ko sinasaktan?” tanong pa ni senyorito habang umiiyak. 

Mas lalo akong nakaramdam ng awa kay senyorito. Napansin ko nga na hindi siya gaanong pinapansin nina Senyora Eleanor na para bang hindi n’ya ito anak. Kaya rin siguro naging tahimik at mahiyain si Senyorito Zamir dahil na rin sa pagtrato sa kan’ya ng pamilya n’ya na para bang may nakakahawa siyang sakit… na para bang hindi kabilang sa pamilya nila si Senyorito Zamir. 

Hindi ko alam ang sasabihin ko kay senyorito, marahil masyado pa rin akong bata para maintindihan ang lahat. Hinawakan ko na lang ang likod n’ya saka marahang hinaplos ’yon para pagaanin ang loob n’ya kahit papa’no. Tahimik lang ako sa tabi n’ya habang hinahaplos ang likod n’ya saka hinahayaan siyang umiyak. 

Palagi ng gano’n ang nangyayari sa aming dalawa. Sa tuwing umiiyak siya sa puno, lalapitan ko siya at hahaplusin ko ang likod n’ya. Magsasabi siya sa akin ng nilalaman ng puso n’ya at mga hinanakit n’ya habang ako naman ay tahimik lang na nakikinig sa kan’ya.

Marahil talagang mabigat ang dinadala n’ya sa puso n’ya. Mukhang palagi siyang nagdurusa at nalulungkot… Sana lang talaga ay may maitulong ako sa mabait at kaawa-awang senyorito. 

“Ano’ng pangalan mo?” tanong ni senyorito sa akin matapos n’yang umiyak. 

“Elaine po, senyorito… Maria Elaine Garcia.” Sinabi ko ang buo kong pangalan.

Napangiti si Senyorito Zamir saka marahang hinaplos ang pisngi ko. “Maraming salamat, Elaine. Alam kong nakakasawa ng marinig ang pag-iyak ko pero palagi mo pa rin akong pinupuntahan dito para damayan ako.”

Sobra akong nagalak sa sinabi ni senyorito. Hindi ko akalain na pasasalamatan n’ya ako sa palagi kong pagtabi sa kan’ya sa tuwing umiiyak siya kahit wala naman akong nasasabi o naitutulong sa kan’ya… tunay ngang mabait ang senyorito. 

Simula ng tagpong ’yon ay naging malapit kaming magkaibigan ni Senyorito Zamir. Labis din akong natutuwa dahil hindi na siya palaging naiyak sa tuwing nagkikita kami. Palagi lang siyang naaaliw sa mga kwento ko. Hinahayaan n’ya akong magkwento palagi habang nakikinig siya sa akin. Kung minsan ay natawa siya at nagkokomento.

“Nakakalimutan ko palagi ang problema ko kapag naririnig ko ang mga nakakatawa mong kwento, Elaine,” nakangiting turan ni Senyorito Zamir. 

Hindi ko alam kung bakit sobra akong natuwa sa sinabi n’ya. May kakaiba akong naramdaman na hindi ko maipaliwanag ngunit hindi ko na lamang pinansin iyon dahil masyado pa akong bata para maintindihan ang ganoong bagay. 

Nalulungkot lang ako sa tuwing palagi kong nakikita na may mga sugat si senyorito. Palagi n’ya na lang sinasabi sa akin na mabilis siyang masugatan at lampa siya. Kaya palagi akong nabili ng band aid sa tindahan upang takpan ang mga sugat n’ya sa tuwing makikita ko ang mga ’yon. 

“Elaine, aalis na ako ng Vista Querencia… sa siyudad na ako titira.”

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko nang sabihin ’yon ni Senyorito Zamir. Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa. Tila kumirot ang dibdib ko at alam kong labis na kalungkutan ang dahilan no’n… Aalis na ang matalik kong kaibigan. 

“K-Kailan ka babalik?” tanong ko. Namumuo na ang mga luha mula sa mga mata ko. 

Nakita ko sa mga mata ni senyorito na talagang nalungkot din siya. Kumuha siya ng panyo mula sa bulsa n’ya saka pinunasan ang mga luhang tumatakas mula sa mga mata ko. 

“H-Hindi ko alam kung kailan ako babalik… at kung babalik pa ako, pero hindi talaga kita malilimutan, Elaine. Kahit ilang taon pa ang lumipas, palagi kitang maaalala.” Binigay n’ya pa sa akin ang litrato kung saan nandoon kaming dalawa at parehong nakangiti.

Pinanghawakan ko ang sinabi n’yang ’yon pero labis pa rin akong lumuha at nagdalamhati nang tuluyan na siyang umalis ng Vista Querencia. Hanggang sa pag-uwi ko ay wala akong ginawa kundi ang umiyak nang umiyak. 

Hihintayin ko talaga si Senyorito Zamir kahit gaano pa katagal… hihintayin ko ang nag-iisang lalaki na nagustuhan ng bata kong puso. 

“Elaine, mas gaganda ka kung magpapaputi ka. Pero pwede na rin ’yang kutis mo,” nakangising sabi ng tambay rito sa looban namin na si Marlon. 

Hindi ko na lamang siya pinansin pa. Ilang taon ko ng naririnig ang pang-iinsulto at kung minsan ay pambabastos n’ya sa akin ngunit tinitiis ko na lang dahil ang nanay n’ya ang may ari ng inuupuhan naming bahay ng pamilya ko. Pinipigil ko na lang ang sarili ko kahit gusto ko na talaga siyang saktan kung minsan. 

“Maitim din ba ’yang ano mo?” nakangising tanong n’ya saka ininguso pa ang bandang dibdib ko. Nagtawanan sila ng mga tropa n’ya. 

Humigpit ang kapit ko sa damit na isinasampay ko. Napakagat ako sa ibabang labi ko habang pilit na iniipon ang pasensya ko… Kailangan kong magtiis. Wala kaming ibang matutuluyan sa ngayon dahil kinailangang ibenta ni Tatay ang maliit naming bahay dahil nagkasakit si Nanay… Kailangan kong tiisin ’to. 

“Hoy! Putangina mo, Marlon! Napakabastos mong gago ka!”

Laking pasasalamat ko nang marinig ko ang boses ng kapatid ni Marlon na si Mabel. Hanggang ngayon ay napapaisip ako kung magkapatid ba talaga sila dahil kung gaano kasama si Marlon, ganoon naman kabait ang kapatid n’ya na si Mabel.

“Tangina ka, wala ka na ngang nagawang matino, mambabastos ka pa!” Binato ni Mabel ng tsinelas si Marlon. 

Naiinis na nagreklamo sina Marlon at ang mga kaibigan n’ya. Laking pasasalamat ko nang tuluyan na silang umalis, marahil narindi sila sa panenermon ni Mabel. 

“Huy, Elaine. Pasensya ka na talaga sa gago kong kapatid. Kapag binastos ka pa n’ya, isumbong mo lang sa akin at ako ang bahala,” sabi ni Mabel saka lumapit sa akin at tinulungan ako magsampay. 

“Salamat, Mabel,” nakangiting sabi ko saka hinayaan siyang tulungan ako. 

“Saka h’wag mong pakinggan ang sinasabi n’ya tungkol sa kutis mo,” sabi ni Mabel saka pinasadahan ng tingin ang braso ko. “Ang ganda kaya ng kutis mo, morena.”

Napangiti ako sa sinabi n’ya. “Hindi ko na lang pinapansin, Mabel. Wala naman sa kulay ’yon. Maganda tayo kahit ano pa ang kutis natin,” sabi ko saka marahang natawa. 

“Ay, tama ’yan, Elaine. Grabe, ang strong talaga ng friendship kong ’to. Best girl,” sabi pa ni Mabel saka umakbay sa akin. 

Natigilan lang kami sa pagkukwentuhan nang lumabas si Nanay. Agad siyang lumapit sa amin at kinuha ang mga damit mula sa akin. “Ako na ang bahala rito, Elaine. Magpunta ka na sa hacienda at baka mahuli ka pa sa trabaho.”

“Nay, pumasok na lang po kayo sa loob at ako na ang bahala rito. Dapat po ay nagpapahinga kayo dahil kagagaling n’yo lang po sa sakit,” nasabi ko na lang. 

“Hindi ko kayang maghilata lang habang ang asawa’t mga anak ko nagpapakahirap na magtrabaho… Kaya ko na ’to. Ako na ang bahala. Baka mabulyawan ka na naman ng mayordoma ng Hacienda Castellon kapag nahuli ka sa trabaho,” saad ni Nanay saka siya na ang tumuloy sa pagsasampay. 

“Sige na, Elaine. Ako ang bahala kay Aling Marie, tutulungan ko siya rito sa pagsasampay,” sabi na lang ni Mabel.

Napangiti na lang ako saka nagpasalamat kay Mabel bago tuluyang umalis. Dinaanan ko na muna sina Ate Elena at Leo sa palengke para abutan ng pera. Nagtitinda sila ng mga isda ro’n na si Tatay mismo ang humuhuli. 

Apat kaming magkakapatid, si Ate Elena ang panganay na ngayon trenta anyos na, ako ang sumunod, tapos si Leo na 23 years old na at ang bunso na si Ella na kinse anyos pa lang. Sa ngayon ang nag-aaral sa amin ay sina Leo at Ella. Tumigil kami ng highschool ni Ate Elena dahil kinailangan naming magtrabaho sa hirap ng buhay. Wala rin naman kasi kaming pera upang magpatuloy sa pag-aaral. 

Ngunit kung mabibigyan ako ng pagkakataon na magpatuloy sa pag-aaral, hindi ko talaga palalagpasin kahit pa 25 years old na ako. 

Pagkatapos kong dumaan sa palengke, agad na akong dumiretso sa Hacienda Castellon, isa sa pinakamalaking hacienda rito sa Vista Querencia. Maraming pinamamahalaan ang pamilyang Castellon at talagang kilalang kilala sila sa buong bansa. Sa malawak na bukirin at lupain ng pamilya Castellon karaniwang nanggagaling ang iba’t ibang hayop, prutas, at mga gulay na umiikot sa buong bansa. Maraming tauhan ang mga Castellon at talagang ilang taon ng nangunguna ang pamilya nila pagdating sa agrikultura. 

Humahangos pa ako nang tuluyan na akong makarating sa mansyon ng mga Castellon. Napakalayo pa kasi ng kailangang lakarin bago ka makarating sa mismong mansyon dahil sa lawak ng lupain nila. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako masanay-sanay sa haciendang ito kahit pa ilang taon na akong nagtatrabaho rito. 

“Elaine, buti naman dumating ka na. Magbihis ka na agad dahil marami tayong gagawin,” sabi sa akin ng kasamahan ko na katulong din na si Ria pagdating ko sa silid para sa aming mga katulong. 

Agad ko namang hinubad ang damit ko para magpalit ng uniporme. Mukhang may magaganap yatang piging sa hacienda ngayong araw. Nararamdaman ko na kaagad na talagang mapapagod ako nang husto ngayong araw. 

“Elaine, h’wag mo kalimutan mamayang gabi. Sa bahay-aliwan naman tayo,” bulong sa akin ni Ria. 

Tumango na lang ako. Sa gabi kasi ay sa bahay-aliwan naman ako nagtatrabaho bilang waitress doon. Ganoon karami ang ginagawa ko sa isang araw kaya palagi talaga akong pagod na pagod pag uuwi ko sa bahay. Kinakaya ko na lang dahil kailangan ko talagang kumita ng pera.

“Ano pa ang pinagtsi-tsismisan n’yo riyan?! Lumabas na kayo at marami pa tayong gagawin!” asik ng mayordoma pagpasok sa silid. 

Paspasan naman kami sa pagkilos at agad na sumunod sa masungit na mayordoma. Panay ang bulong at reklamo nina Ria ngunit hindi na lang ako nagsalita. Nasanay na rin naman ako sa pagsusungit ng mayordoma. 

“Intindihin n’yong maigi na kailangan malinis na malinis ang mansyon dahil darating si Senyorito Apollo. Alam n’yo namang paboritong paborito iyon nina Senyora Eleanor at Senyor Alessio kaya talagang pinaghandaan nila itong maigi. Iingatan n’yong malagyan ng mga buhok ninyo ang mga pagkain kundi talagang parurusahan ko kayo,” bilin ng mayordoma. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko. Kung ganoon uuwi na pala si Senyorito Apollo na bunsong anak ng mag-asawang Castellon. Sa pagkakaalam ko ay isa na itong ganap na doktor sa batang edad nito. Apat lahat ang mga anak ng mag-asawang Castellon. Si Senyorito Apollo na siyang doktor, si Senyorito Adrianno na siyang siyang sinasabi na susunod sa yapak ni Senyor Alessio at mamamahala ng hacienda. Sa kanilang magkakapatid, siya lang ang natatanging nanatili rito sa hacienda, kakambal siya ni Senyorita Adrianna na ngayon ay isa ng sikat na fashion designer at may sarili ng brand ng mga damit at make-up… at ang panganay ng mga Castellon… siya.

“Huy, lumilipad na naman yata ’yang isip mo, Elaine. Ayusan mo ang pag-aayos ng mga plato at baka mahuli ka pa ng mayordoma,” pagsaway sa akin ni Ria. 

“S-Sorry,” nasabi ko na lang. 

Napalunok ako nang dumating na sa hapag si Senyora Eleanor kasama si Senyor Alessio. Ilang taon na akong nagtatrabaho rito pero hindi ako masanay-sanay sa presensya ng pamilya nila. 

“Bilisan n’yo riyan at dadating na ang mga anak ko,” sabi ni senyora saka umupo na sa hapag kasama ang senyor.

“Hindi ba darating si Zamir?” tanong ni senyor. 

Natigilan ako sa ginagawa ko nang marinig ko ang pangalang ’yon. 

“Wala akong pakialam kung pumunta man ’yon o hindi,” nakataas-kilay na sabi na lang ng senyora. 

Napabuntonghininga na lang ako. Hindi ko maiwasang malungkot dahil hanggang ngayon pala ay malamig ang pakikitungo nila sa panganay nilang anak na si Senyorito Zamir na hanggang ngayon ay hindi ko maintindihan… Bakit sila ganoon sa anak nila?

Makalipas lang ang ilang minuto ay dumating na ang tatlong anak nila Senyor Alessio… maliban sa kan’ya… Inaasahan ko na iyon dahil labing limang taon na talaga itong hindi nauwi rito sa Vista Querencia. 

“Excuse me,” sabi ng baritonong boses sa likuran ko. Agad akong napalingon sa pinanggalingan ng boses… si Senyorito Apollo. 

Agad akong umusod upang padaanin siya saka tahimik na humanay na lang ako sa gilid kasama ang mga katulong na gaya ko nang magsimula na silang kumain. 

“Papa, my designs will be featured at a fashion show in New York. I’m so excited!” sabi ni Senyorita Adrianna. 

Halatang tuwang tuwa naman ang mag-asawa sa ibinalita ng nag-iisa nilang babaeng anak. Marami pa silang pinagkwentuhan na hindi ko naiintindihan. 

“Ria, iihi lang ako saglit,” bulong ko kay Ria na nasa tabi ko lang. 

Tumango siya. “Sige lang.”

Agad na ’kong umalis sa hapag para magtungo sa banyo. Nagmamadali pa ako dahil baka malaman ng mayordoma na bigla akong nawala. Agad na akong lumabas ng banyo ngunit halos napatalon ako sa gulat nang makitang may matangkad na lalaking nakatayo mula sa di kalayuan. 

“Ah, where the fuck was it again?” bulong nito. 

Napalunok na lang ako habang nakatingin sa kan’ya. Naningkit pa ang mga mata ko at tinitigan syang maigi dahil tila pamilyar ang mukha n’ya sa akin… Napakislot na lang ako nang mapatingin siya sa direksyon ko. Hindi ko maintindihan kung bakit tila nagtayuan ang mga balahibo ko nang magtagpo ang mga mata naming dalawa… Ilang metro lang ang layo namin kaya mas natitigan ko nang ayos ang guwapong mukha n’ya. 

Pantalon at simpleng t-shirt lang ang suot nito na medyo gusot pa. Magulo rin ang buhok nito na hindi na mas lalo lang nagpalakas ng dating nito. Kitang kita ko ang tattoo n’ya sa kanang braso dahil medyo malaki iyon, umabot pa iyon hanggang sa leeg n’ya. Hindi nakawala sa paningin ko ang hikaw sa kaliwang kilay n’ya na bumagay naman sa kan’ya… Talagang guwapo ito, may kakapalan ang kilay, malalim ang mga mata nito at may kahabaan ang pilikmata, matangos ang ilong nito at maganda ang hugis ng mga labi, hindi ganoong kakapal at hindi rin naman manipis. Moreno rin ito ngunit sa karkula ko ay mas maitim pa rin ang balat ko. 

Napaawang na lang ang labi ko… Kung hindi ko pa siya tinitigan nang maigi ay hindi ko pa siya makikilala. Hindi ako pwedeng magkamali. Halos araw-araw kong pinagmamasdan ang litrato namin noon kaya sigurado ako… Nagbago ang hitsura nito nang kaunti pero tila kilalang kilala siya ng puso ko…

Si Senyorito Zamir Luciferus Castellon.

KABANATA 2

Tila hindi ako makapaniwala sa nakikita ko… Pakiramdam ko dinadaya pa rin ako ng paningin ko. Halos labing limang taon siyang hindi bumalik dito sa Vista Querencia ngunit ngayon ay nasa harapan ko na siya… ang lalaking matagal ko ng hinihintay nang palihim.

Napakunot ang noo n’ya nang mapansing nakatitig ako sa kan’ya nang matagal. Napalunok na lang ako at napakapit nang mahigpit sa uniporme ko… Hindi n’ya na ba ako naaalala?

Napahawak siya sa sentido n’ya, mas lalong napakunot ang noo. Mukhang nahihilo siya… “Hey, where’s the fucking dining area?”

Natigagal ako sa tanong n’ya. Napatikhim ako at napakapit nang mas mahigpit sa damit ko, tila pinapakalma ang sarili ko sa mga oras na ’to. Parang nagwawala na ang puso ko sa hindi ko malamang dahilan… Kinakabahan ba ako masyado ngayong nagkita na ulit kami pagkatapos ng ilang taon.

“Hey, I’m talking to you… Hindi mo ba ako naririnig?” nakakunot-noong tanong pa n’ya.

Agad akong nataranta sa tanong n’ya. “H-Hapag-kainan po?” natatarantang tanong ko.

Mas lalong sumama ang mukha ni Senyorito Zamir. “Yeah, something like that,” tila iritadong sabi na lang n’ya.

Tila may bumara sa lalamunan ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko saka nanginginig ang mga kamay na itinuro ang direksyon papunta sa kusina. “D-Dumiretso lang po kayo riyan, makikita n’yo po agad ang ilang mga katulong po roon pati na rin sina Senyora Eleanor,” sabi ko na lang.

Natigilan ako nang mapansing napangisi si senyorito nang marinig ang pangalan ng senyora.

“Ahh, I missed that old hag,” narinig ko pang sinabi n’ya.

Hindi ko gaanong naintindihan iyon pero malakas ang pakiramdam ko na hindi maganda ang ibig sabihin no’n.

Napabuntonghininga si Senyorito Zamir saka hinilot ang gilid ng mata n’ya… “Damn, I forgot to wear my contacts…”

Contacts? Iyon ba ’yong nilalagay sa mga mata? Kaya ba hindi na siya nakasuot ng salamin sa mata? Ibig sabihin lang no’n ay malabo ang paningin n’ya sa mga oras na ’to. Kung gano’n, malamang hindi n’ya ako nakilala dahil hindi n’ya naaaninag ang mukha ko… May posibilidad na naaalala n’ya pa rin ako.

Natigilan ako nang maglakad na si Senyorito Zamir saka iniwan ako. Napalunok na lang ako habang hinahabol siya ng tingin. Hindi siya sa kusina papunta kundi sa silid n’ya… Buti na lang at palagi kong nalilinis ’yon nang palihim kahit pa pinagbawalan kami ng mayordoma na linisin ang silid na ’yon dahil ayaw ng senyora.

Napabuga na lang ako ng hangin habang pilit na pinapakalma ang sarili ko… Gustong gusto ko siyang lapitan at kausapin, pero pinangungunahan ako ng takot… Paano kung nalimutan na nga talaga n’ya ang tungkol sa akin? Ilang taon na ang nakalipas… paano kung ako lang naman ang nag-iisa na pinanghahawakan ang alaala namin noong mga bata pa kami?

“Huy, Elaine. Bakit nakatayo ka lang diyan?”

Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Ria, tinapik n’ya pa ang balikat ko. Tila doon lang ako natauhan na wala na sa paningin ko ang senyorito.

“Kung ang mayordoma ang nakakita sa ’yo na nakatunganga, naku, matinding sermon ang aabutin mo… Bakit ba nakatayo ka lang dito?” tanong pa n’ya.

“S-Si Senyorito Zamir, nandito siya,” bulong ko.

Napakunot ang noo n’ya sa sinabi ko. “Yung iyaking anak ng mga Castellon noon? Mas posible pa yata na lumipad ang baboy kaysa umuwi ’yon dito, e,” nasabi na lang ni Ria.

“P-Pero totoo ang sinasabi—”

Agad na naputol ang sasabihin ko dahil hinawakan na ni Ria ang palapulsuhan ko saka basta na lamang akong hinila. Napabuntonghininga na lang ako at nagpatianod sa kan’ya, malamang nag-aalala rin siya na baka makita pa kami ng mayordoma na nakatayo lang dito.

“Saan ba kayo nanggaling? Ang dami daming ginagawa rito,” pasimpleng bulong sa amin ng mayordoma nang makarating na kami sa kusina.

“Sorry po,” hinging-paumanhin ko na lang.

“Bilisan n’yo. Ihain n’yo ’to sa hapag. Mag-ingat kayo, lalo na ikaw, Ria. Tatanga-tanga ka pa naman,” panenermon ng mayordoma.

Napakagat na lang si Ria sa ibabang labi n’ya, tila nagpipigil na mangatwiran. Kahit pa matagal na talagang gan’yan ang mayordoma, nasasaktan pa rin naman kami sa masasakit na salita nito kaya naiintindihan ko siya ngayon.

Hindi na lang kami kumibo ni Ria at nagsimula ng ihanda ang mga pagkain. Pinilit ko na lamang na h’wag isipin si Senyorito Zamir dahil ayokong makaabala iyon sa trabaho ko. Baka sa harapan pa ng pamilya Castellon ako makagawa ng pagkakamali.

Nagsimula na naming ihain ni Ria ang mga pagkain at inumin. Tuloy pa rin sa pagku-kwentuhan ang pamilya. Natigilan lang sila nang biglang dumating Manang Gloria, tila may sasabihin ito at mukhang nag-aalangan pa na maabala ang mag-anak sa pagkain.

“Ano ’yon?” tanong ni Senyora Eleanor.

“Senyora… u-umuwi po si Senyorito Zamir,” anunsyo ni Manang Gloria.

Nakita ko kung paano nagbago ang reaksyon ng senyora. Napakunot ang noo nito kasabay ng pagtaas ng isang kilay nito. Tila ba hindi talaga n’ya nagustuhan ang narinig na nandito si Senyorito Zamir… Maski ang senyor at ang mga kapatid ni Senyorito Zamir ay halatang natigilan. Tila hindi talaga nila inaasahan ang narinig.

“Bakit nandito ang lalaking ’yon?! Wala na ba siyang maggawa sa siyudad at dito naman n’ya binabalak maghasik ng lagim?! Punyeta talaga ang Zamir na ’yon!” galit na galit na sabi ng senyora.

Hinawakan ni Senyor Alessio ang kamay ng ginang, tila pinakakalma ito. “H’wag kang magmura sa harapan ng pagkain at sa harapan ng mga anak natin. Saka ngayon na lang ulit umuwi si Zamir. H’wag mo na siyang awayin o semunan pa.”

Napaismid ang senyora sa sinabi ng mister. Mukhang ayaw talaga n’ya na nandito si Senyorito Zamir na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maintindihan. Kahit noon pa ay talagang mabigat na ang loob n’ya kay Senyorito Zamir.

“Manang, sabihin mo sa Zamir na ’yon, bumalik na lang siya sa lungga n’ya at h’wag siyang babalik dito hangga’t naaasiwa ako sa pagmumukha n’ya!” galit na asik pa ng senyora.

Dahan-dahan na lang kaming umabante ni Ria at pumwesto sa mga katulong na nakahanay. Talagang masungit na ang senyora noon pa pero iba talaga ang galit na ipinapakita nito kay Senyorito Zamir.

“You’re hurting my feelings, old hag.”

Natigilan ang lahat nang marinig ang boses na ’yon. Dumating sa hapag si Senyorito Zamir. Napangisi ito nang makita ang reaksyon ng pamilya n’ya… kung tama bang pamilya na matatawag ang mga ito.

Napaawang ang labi ng senyora, maski ang mga kapatid ni senyorito ay natigilan nang makita siya. Mas lalong napangisi si Senyorito Zamir at pumwesto sa sulok at umupo, inangat pa nito ang mga paa saka ipinatong sa mesa.

“Y-You! What the hell are you doing here, Zamir?! At ano ’yang ginawa mo sa sarili mo?! Mukha kang adik!” asik ng senyora saka napatingin sa braso at leeg ni senyorito, tila diring diri ito.

“I’m so proud of you, old hag… You’re still fucking toxic just like before.” Napatingin siya sa mga kapatid n’ya. “Paano n’yo natagalan ang babaeng ’to?” tanong n’ya pa saka itinuro ang senyora.

“Zamir!” singhal ng senyora. Halos lumitaw ang mga ugat nito sa leeg dahil sa matinding galit.

“Kuya,” tila nananaway na sabi ni Senyorito Apollo habang seryosong nakatingin kay Senyorito Zamir.

Napangisi na lang si Senyorito Zamir saka kumuha ng saging sa mesa at binalatan ’yon. “Don’t mind me, guys… Just eat,” tila wala lang na sabi ni Senyorito Zamir saka kinagatan ang saging.

Natahimik na lang sila. Hinawakan ni Senyor Alessio ang kamay ng senyora, pilit na pinakakalma ito. Napapikit nang mariin si Senyora Eleanor saka napahilot sa sentido n’ya. Namumula pa rin ang mukha nito sa galit at tila gusto ng sumabog nito.

“Nasisiraan ka na talaga ng bait, Luciferus!” asik ni Senyora. Kumuha pa ito ng kutsara at ibinato sa direksyon ni Senyorito Zamir pero hindi naman iyon tumama sa senyorito.

Marahang natawa si Senyorito Zamir saka tumayo. Lahat kami ay natahimik habang nakatingin sa kan’ya. Hindi ko alam kung bakit tila sasabog na ang puso ko sa kaba sa nangyayari sa kanila ngayon kahit wala naman akong dapat na pakialam doon.

Kinuha ni senyorito ang kutsara sa sahig at gano’n na lang ang gulat namin nang ibato n’ya ’yon sa direksyon ni Senyora Eleanor. Halos lahat ay napasinghap sa ginawa nito. Natigagal ang senyora, tila nawalan ng kulay sa mukha nito, ngunit hindi naman tumama ang kutsara sa kan’ya. Napangisi na lang si Senyorito Zamir na tila ba sinadya n’yang takutin ang senyora.

Marahang napahalakhak pa ito sa reaksyon ng ina n’ya. “You told me I’m a fucking demon, my dear mother… I’m just living up to my name…” Napailing siya. “If you name me after a demon because I’m a demon… grandma should have named you a fucking witch,” nakangising sabi ni senyorito.

“Kuya! Stop it! Ngayon ka na nga lang umuwi, gaganyanin mo pa si Mama!” galit na asik ni Senyorita Adrianna sa kapatid.

“Ah, don’t worry, my dear sister… Babawi ako sa babaeng ’yan.” Itinuro n’ya ang senyora. “I’ll stay here for a long time and I will make sure to annoy the hell out of her… Eat well… and fuck you all.” Nakangising inangat ni Senyorito ang gitnang daliri bago ito tumalikod at umalis ng kusina.

Napabuntonghininga na lang ako habang hinahabol ng tingin ang senyorito… Mukhang hindi lang panlabas na anyo n’ya ang nagbago, pati na rin ang ugali n’ya. Tila hindi na siya ang Senyorito Zamir na nakilala ko noon.

Tila naghahabol ng hininga ang senyora at napasapo pa sa dibdib nito nang makaalis na si Senyorito Zamir. Kitang kita sa mukha nito ang matinding galit na nararamdaman. Bahagya ko pang siniko ang tagiliran ni Ria dahil tila nagpipigil ito ng tawa… Hindi na nakakagulat dahil halos lahat ng katulong dito ay may lihim na sama ng loob sa senyora.

“T-That bastard! Wala na talaga siyang alam kundi pasamain ang loob ko!” galit na galit na singhal ng senyora habang nakahawak pa rin sa dibdib nito.

Napabuntonghininga na lang ako. Hindi ko alam ang dapat kong maramdaman sa mga oras na ’to… Naguguluhan pa rin ako kay Senyorito Zamir at sa mga kinikilos n’ya.

MASAMA PA rin ang loob ng senyora hanggang sa matapos silang kumain kaya nagtungo na lang ito sa silid nila upang magpahinga. Agad na nagbulungan ang mga katulong nang wala na ang pamilya Castellon at ang mayordoma. Habang nagtatrabaho sila ay tuloy ang pagtsi-tsismisan nila sa nangyaring kaguluhan sa hapag kanina.

“Malaki po ba talaga ang pinagbago ni Senyorito Zamir?” tanong ni Girly, bagong katulong lang dito sa hacienda.

“Aba, halos hindi ko na nakilala si Senyorito Zamir. Parang noon lang napakatahimik na bata at talagang mabait. Payat na bata ’yan noon at nakasuot pa ng salamin. Ibang iba talaga siya noon,” kwento ni Manang Belen.

Nanatili akong tahimik habang nagmo-mop ng sahig. Malamang gaya ko, napapaisip din ang ilang katulong na matagal ng nagtatrabaho rito kung bakit malaki ang ipinagbago ni Senyorito Zamir.

“Mas gusto ko si Senyorito Zamir ngayon… Naloka ako, ang hot na n’ya ngayon. Hindi na siya ’yung iyakin at lampang bata noon,” pagsingit ni Ria sa usapan. Matagal na rin kasing katulong si Ria rito kagaya ko, kaya naabutan n’ya pa noong nandito ang senyorito.

“Oo nga. Grabe, may hikaw pa sa kilay at mas lalong malakas ang appeal n’ya dahil sa tattoos n’ya. Ang gwapo talaga, sayang mukha nga lang talagang suwail at rebeldeng anak.”

Napailing na lang ako at tumuloy sa ginagawa ko. Hindi maalis sa isip ko si Senyorito Zamir… Gusto kong malaman ang mga nangyari sa kan’ya ngunit malakas ang pakiramdam ko na hindi na n’ya ako naaalala ngayon… Hindi ko naman siya masisisi, labing limang taon na ang nakalipas. Ako lang naman ang pinanghahawakan ang alaala namin noong mga bata pa kami at walang muwang.

“Huy, Maria Elaine… Lunch break na natin, bakit nakatulala ka pa rin diyan?”

Natigilan lang ako sa malalim na pag-iisip nang marahang tinapik ni Ria ang braso ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napailing… Masyado ng lumilipad ang isip ko dahil kay Senyorito Zamir.

“Kanina ka pa yata lutang diyan, ayos ka lang ba?” tila nag-aalalang tanong nito.

Tipid na ngumiti na lang ako sa kan’ya at umiling. “Pasensya na. Pagod lang ako,” sabi ko na lang saka tipid na ngumiti sa kan’ya.

Nagtungo na lang kami sa dining area kung saan kumakain ang mga katulong sa hacienda. Si Manang Belen ang madalas na nagluluto ng tanghalian namin. Iba kasi ang kinakain namin sa kinakain ng pamilya Castellon.

“Sa labas ka ulit kakain, Elaine?” tanong ni Manang Belen habang nilalagyan ng kanin at ulam ang plato ko.

Ngumiti ako saka tumango. “Opo,” tipid na sagot ko na lang.

Lumabas na agad ako ng mansyon at dumiretso sa hardin kung saan ako madalas na kumain. Mayroon kasing upuan do’n at mesa. Payapa ring kumain, napapaligiran ng mga halaman at bulaklak, idagdag pa na sariwa ang hangin sa pwestong ’yon.

Umupo na ako at inilapag ang plato ko sa mesa. Pumikit ako saglit at huminga nang malalim upang pakalmahin ang isip ko sa mga nangyari ngayong araw… Lalo na ang tungkol kay Senyorito Zamir.

Napangiti na lang ako at marahang idinilat ang mga mata ko nang maramdaman ang sariwang hangin na tumatama sa balat ko… Itong hardin talaga ang tahimik na parte ng hacienda.

Nawala ang ngiti sa labi ko nang mahaluan ng amoy ng usok ang sariwang hangin na nilalanghap ko. Natigilan ako at napatingin sa direksyon na pinanggagalingan ng usok… Agad na napaawang ang labi ko nang makitang nagmumula iyon sa sigarilyo ni Senyorito Zamir.

Naglakad siya patungo rito sa hardin at umupo sa bench na malayo-layo sa pwesto ko. Napalunok na lang ako habang pinapanood siya na humithit sa sigarilyo n’ya saka bumuga ng usok.

Napakapit ako nang mahigpit sa kutsarang hawak ko… Tila nawalan ako ng gana kumain dahil sa presensya n’ya sa hindi ko malamang dahilan. Tila hindi ako mapakali. Tila may nagtutulak sa akin na tumayo at umalis sa lugar na ’to, palayo sa kan’ya, ngunit hindi ko magawa.

Muli akong napalunok at binitiwan ang kutsarang hawak ko. Kasalukuyang nakatitig sa malayo ang senyorito habang patuloy na naninigarilyo… Mukhang hindi n’ya napansin ang presensya ko.

Napabuga ako ng hangin saka tumayo. Mabibigat ang mga hakbang na lumapit ako kay Senyorito Zamir… Nanginginig ang mga kamay at tuhod ko ngayon pero hindi ko alam kung ano ang nagtulak sa akin na lumapit sa kan’ya.

“S-Senyorito…”

Napakunot ang noo n’ya saka muling humithit sa sigarilyo n’ya. “What?” tanong nito, hindi ako binalingan ng tingin.

Napalunok na lang ako dahil tila wala itong pakialam sa paligid n’ya sa mga oras na ’to… Dapat ko pa bang ituloy ang sasabihin ko?

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko saka napailing… Mas maganda ng itanong ko sa kan’ya ito ngayon. Kung hindi n’ya ako naaalala, hindi ko na lang ulit pa tatangkaing kausapin siya.

“S-Senyorito… hindi n’yo po ba ako naaalala? Ako po si Maria Elaine, palagi po tayong magkasama noong dito pa kayo tumutuloy. Marahil po hindi n’yo na naaalala—”

“I don’t remember you,” mabilis na sagot n’ya saka muling humithit sa sigarilyo n’ya.

Bumagsak ang balikat ko sa sinabi n’ya. Tila may bumara sa lalamunan ko ngunit pinalis ko na lang ’yon saka tipid na ngumiti. “G-Gano’n po ba? Pasensya na po sa abala, senyorito,” hinging paumanhin ko saka tinalikuran na siya.

Ano pa ba ang inaasahan ko? Labing limang taon na ang nakalipas… Imposibleng maalala n’ya pa ako lalo na’t galing siya sa siyudad.

“Hey, woman!”

Napatigil ako sa paglalakad nang marinig ang boses ni senyorito.

“Fix your uniform… your legs are exposed, nakataas nang kaunti ang laylayan,” sabi pa nito.

Agad na nag-akyatan ang dugo sa mukha ko. Natatarantang humarap ako kay senyorito saka ibinaba ang laylayan ng uniporme ko sa likuran… Ang init na ng mukha ko sa mga oras na ’to dahil sa kahihiyan.

“P-Pasensya na po,” sabi ko na lang saka napahawak sa braso ko.

Napatitig sa akin si Senyorito Zamir. Napalunok na lang ako nang bahagya n’yang itinagilid ang ulo habang nakatitig sa akin… Hindi rin nakawala sa paningin ko ang pagbaba ng tingin n’ya sa bandang dibdib ko, pababa hanggang sa mga hita ko.

“S-Sige po, aalis na po ako,” sabi ko na lang. Akmang tatalikuran ko na ulit siya ngunit agad n’ya akong pinigilan.

“Wait… stay there.” Tumayo si Senyorito Zamir saka naglakad palapit sa akin.

Napalunok na lang ako kasabay nang malakas na kabog ng dibdib ko habang nakatitig sa kan’ya. Tumigil siya nang nasa tapat ko na siya. Muli siyang humithit sa sigarilyo n’ya at ibinuga ang usok bago itinapon ang sigarilyo sa paanan n’ya saka inapakan ’yon. Napakapit na lang ako nang mahigpit sa uniporme ko habang nakatitig sa kan’ya.

“I think I remember you now, Elaine,” sabi nito saka napakamot sa kilay n’ya na may hikaw.

Pakiramdam ko lumundag ang puso ko sa tuwa dahil sa sinabi n’ya… Ibig sabihin ba no’n ay naaalala na n’ya ako at ang mga pinagsamahan namin noong mga bata pa kami?

“How can I forget a woman like you?” tanong n’ya, bumaba ang tingin n’ya sa leeg ko. Mabilis n’ya akong pinasadahan ng tingin mula ulo hanggang paa. “We’re like… childhood sweethearts, right?” Bahagya siyang napangisi saka napakagat sa ibabang labi n’ya saka muling tumingin sa mukha ko.

“S-Senyorito, naaalala n’yo na po talaga ako at ang mga pinagsamahan natin noon?” tanong ko, napangiti pa ako habang nakatitig din sa kan’ya.

“Of course, Elaine, but those are old memories so we should make new ones… this time we’ll make it more memorable.”

KABANATA 3

“T-Totoo po ba ang sinasabi mo, senyorito? Pero sabi n’yo po kanina… hindi n’yo ako naaalala,” nasabi ko na lang, tila hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyayari.

Akala ko talaga ay tuluyan na n’ya akong kinalimutan. Akala ko ako na lang ang nakakaalala sa mga alaala namin noon… May nararamdaman akong tila kumikiliti sa kalamnan ko na hindi ko maipaliwanag. Talagang ang saya ko sa mga oras na ’to… Naaalala ako ni Senyorito Zamir.

Tipid na ngumiti ang senyorito saka tumango. “Yeah, I remember you. I’m sorry about earlier… I wasn’t wearing my contacts that time. Malabo ang mga mata ko,” sabi n’ya saka napakamot sa batok n’ya.

Napangiti na lang ako sa sinabi n’ya saka tumango. “Naiintindihan ko po, senyorito. Malaki po ang pasasalamat ko na naaalala n’yo na po ako. Akala ko po ay tuluyan n’yo na akong nakalimutan.” Hindi maalis ang ngiti sa mga labi ko.

Napangiti na lang din si Senyorito Zamir saka napakamot sa kilay n’ya. “But you know… I forgot most of our memories before. You know… a lot of things happened. Hindi ko na rin maalala ang karamihan sa mga ’yon. I hope you understand,” hinging paumanhin n’ya.

“Naiintindihan ko po, senyorito.” Natigilan ako nang may maisip akong ideya. “Kung gusto n’yo po, iku-kwento ko na lang po sa inyo ang ibang naaalala ko,” nakangiting sabi ko na lang. “K-Kung ayos lang po sa inyo,” dagdag ko pa.

“Sure, go ahead… I’ll listen,” sabi n’ya. “Let’s seat there.” Itinuro n’ya ang pwesto na inuupuan ko kanina.

“S-Sige po,” sabi ko na lang saka nagtungo ro’n. Naramdaman ko naman na sumunod si Senyorito Zamir sa akin.

Umupo na ako sa mahabang upuan. Napalunok na lang ako nang maramdamang umupo rin ang senyorito sa tabi ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko dahil tila may kumikiliti na naman sa kalamnan ko… Amoy na amoy ko ang pabango at amoy ng sigarilyo mula kay senyorito… Hindi ’yon masakit sa ilong… Talagang mabango siya.

“Eat your food. You can talk to me while eating,” sabi n’ya saka itinuro ang plato ko sa mesa.

Muli akong napalunok saka tumingin kay Senyorito Zamir. Gano’n na lang ang gulat ko nang mapagtantong masyado kaming malapit sa isa’t isa. Napakapit ako nang mahigpit sa uniporme ko dahil ngayon ko na lang ulit natitigan nang ganito kalapit ang mukha n’ya. Nagkaroon siya ng hikaw, tattoo, at mas lalo siya naging gwapo ngunit hindi ko maintindihan kung bakit tila nakikita ko pa rin sa mga mata n’ya ang batang Senyorito Zamir… Marahang natawa na lang ang senyorito saka bahagyang dumistansya sa akin. Mukhang napansin n’ya na natigilan ako dahil sa lapit namin sa isa’t isa.

“Go ahead, you can eat now.”

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko saka napakamot sa braso ko. “Kumain na po ba kayo, senyorito?”

“I already ate… Go ahead,” maikling sagot n’ya. Nanatili siyang nakatitig sa akin.

Humawak na lang ako sa kutsara at tumingin sa plato ko. Naramdaman kong itinukod ni Senyorito Zamir ang siko sa mesa saka inilapat ang kamao n’ya sa pisngi habang nakatitig sa akin. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko dahil hindi yata ako makakakain nang ayos dahil nasa tabi ko lang siya.

Napabuga na lang ako ng hangin at nagsimula ng kumain. Paborito ko ang ulam na iniluto ni Manang Gloria pero hindi ako makakain nang ayos. Ayaw kumalma ng puso ko pati na rin ng kung ano sa tiyan ko… Magkatabi lang kami nang ganito ni Senyorito Zamir ngunit nagwawala na ang sistema ko.

“S-Senyorito, ano po ang gusto n’yong malaman?” tanong ko saka muling tumingin sa kan’ya.

“Anything… Ikwento mo lang ang gusto mong ikwento,” sabi na lang n’ya habang titig na titig pa rin sa akin.

Kinikilala n’ya pa rin ba ang mukha ko? Siguro ay inaalala n’ya ako nang maigi. Nagbago naman kasi talaga nang kaunti ang mukha ko simula nang magdalaga ako.

“Ahm… una po tayong nagkakilala sa puno ng mangga ro’n,” sabi ko saka itinuro ang direksyon ng puno ng mangga na medyo malayo-layo rito sa mansyon. Malaki talaga ang pasasalamat ko na hanggang ngayon ay hindi pinapaputol iyon.

“Hmm, really?” tanong na lang ni senyorito, nasa akin pa rin ang tingin.

“Opo… Palagi po akong nangunguha ng mangga ro’n tapos binibigyan po kita para hindi ka na malungkot. Palagi ka po kasing umiiyak noon doon… hindi ko na lang po iku-kwento ang mga nasabi n’yo po sa akin noon dahil baka po hindi n’yo magustuhan ’yon at ayaw n’yo ng alalahanin pa.” Napakamot ako sa batok ko. “Iyon po. Saka po palagi n’yo akong tinuturuan magbasa ng ingles. Sa inyo po ako natuto magbasa no’n. Ang galing n’yo nga po magturo dahil ang haba ng pasensya n’yo sa akin.” Napapangiti pa rin ako sa tuwing naaalala ko ang mga ’yon.

Hilig ko kasi ang magsulat sa talaarawan noon pa. Kapag wala akong ginagawa, binabasa kong muli ang mga naisulat ko sa talaarawan ko ng mga panahong nandito pa si Senyorito Zamir kaya naman tandang tanda ko pa ang mga alaala namin.

“Hmm… is that so?” tanong n’ya.

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at muling napatingin kay senyorito. Bumaba ang tingin n’ya sa labi ko. Napaiwas siya ng tingin sa akin saka marahang ginulo ang buhok n’ya.

“May problema po ba, senyorito? Nababagot na po ba kayo sa mga ikinukwento ko?” tanong ko. Hindi ko maiwasang mag-alala.

Muling tumingin sa ’kin ang senyorito saka tipid na ngumiti. “No… that’s not it. Masakit lang ang ulo ko.”

Agad na lumukob ang pag-aalala sa sistema ko. “Gano’n po ba? Gusto n’yo po ba na ikuha ko kayo ng gamot sa loob?” Natigilan ako. “K-Kung gusto n’yo po, magpahinga na muna po kayo sa loob.”

Gusto ko pa siyang makausap nang mas matagal ngunit wala naman akong magagawa kung sumasakit ang ulo n’ya. Maya-maya rin naman ay kailangan ko ng magtrabaho ulit.

“No, I’m fine.” Muli siyang tumingin sa akin.

“Sigurado po kayo?” paninigurado ko pa.

“Hmm,” tipid na sagot n’ya saka tumango.

Napatango na lang din ako saka muling bumalik sa pagkain. Pasimple akong tumitingin sa kan’ya dahil mukhang sumakit nga talaga ang ulo n’ya kanina.

“Senyorito, gusto ko pa pong magkwento sa inyo pero kailangan ko na pong bumalik sa trabaho. Baka po mapagalitan pa ako,” sabi ko na lang saka alanganing ngumiti sa kan’ya.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako dahil tila nadismaya ang senyorito na aalis na ako at babalik sa trabaho. Napailing na lang ako at ipinalis iyon sa isip ko… kung ano-ano na lang ang naiisip ko.

“Before you go… Can I get your number, Elaine?” tanong ni senyorito saka kinuha ang cellphone n’ya mula sa bulsa n’ya.

“S-Senyorito, wala po akong cellphone,” hinging paumanhin ko.

Halatang natigilan siya sa sinabi ko. Bahagya pang napaawang ang labi n’ya, tila hindi makapaniwala. “You don’t have a phone? How is that even possible?”

“Meron po ako noong una, kaso ibinigay ko po iyon sa kapatid ko dahil mas kailangan n’ya. Sa ngayon po wala po akong perang mailalaan para bumili. Hindi ko rin naman po masyadong kailangan no’n,” paliwanag ko. “Sige po, senyorito. Kailangan ko na pong bumalik sa loob. Baka mapagalitan po ako ng mayordoma,” dagdag ko pa saka tumayo na at kinuha ang plato ko.

Tipid na ngumiti na lang si senyorito saka tumango. Ngumiti na lang din ako sa kan’ya saka naglakad na papasok sa loob ng mansyon. Muli ko pa siyang sinulyapan sa huling pagkakataon at agad kong naramdaman ang pag-iinit ng pisngi ko nang mapagtantong nakatingin pa rin siya sa akin, hinahabol ako ng tingin. Muli na lang akong ngumiti sa kan’ya bago tuluyang pumasok sa loob ng mansyon.

Hindi maalis ang ngiti sa labi ko… Napakagat na lang ako sa loob ng pisngi ko upang pigilan ang sarili ko sa pagngiti. Siguradong pati iyon ay mapupuna ng mayordoma kaya kailangan kong kontrolin ang sarili ko.

Dumiretso na ako sa kusina at nagsimula ng hugasan ang pinagkainan ko saka nagsepilyo. Hanggang sa matapos ako ay hindi ko pa rin mapigilang mapangiti. Tila ngayon ko lang yata naramdaman ang ganitong pakiramdam. Tila hindi ako mapakali at parang may kumikiliti sa kalamnan ko na hindi ko maipaliwanag… Mukhang labis ko talagang ikinatuwa na naaalala ako ni Senyorito Zamir.

Nang matapos na ako sa kusina, nagtungo na ako sa sala at nagsimulang maglinis doon kasama sina Ria. Nagkukwentuhan sila habang naglilinis ngunit hindi ko nagawang ibaling doon ang atensyon ko dahil masyadong nilulukob ni Senyorito Zamir ang isip ko.

“Hoy, tigil-tigilan n’yo na ang mga tsismisan n’yo riyan! Lalo ka na, Ria! Nangunguna ka talaga sa mga gan’yan!”

Natahimik na sina Ria nang sumulpot na ang mayordoma. Nanatili na lang akong tahimik habang nagmo-mop. Pati yata ang sermon ng mayordoma ay hindi pumapasok nang ayos sa isip ko. Napapangiting napailing na lang ako at marahang tinampal ang sarili kong pisngi.

“Ikaw naman, Elaine! Ano bang ginagawa mo at sinasampal mo ’yang sarili mo?! Baka isipin pa ng mga Castellon ay may katulong sila na nasisiraan na ng bait!” panenermon ng mayordoma.

Tipid na ngumiti ako. “P-Paumanhin po,” nasabi ko na lang.

“Ayus ayusin n’yo ang mga trabaho n’yo. Lalo na kayong matatagal ng nagtatrabaho rito! Hindi kayo pinapa-sweldo rito para magtsismisan at humarot!” napapailing na asik ng mayordoma.

Napabuga na lang ako ng hangin saka napakagat sa ibabang labi ko. Napailing ako at muling itinuloy ang trabaho ko. Pilit ko na lamang inalis sa isip ko si Senyorito Zamir… Sa totoo lang ay nanghihinayang ako na wala akong cellphone. Sana lang talaga ay nakapagbigay ako ng number ko sa senyorito.

“Excuse me.”

Natigilan ang lahat nang marinig ang boses na ’yon. Maski ako ay natigilan dahil pamilyar sa akin ang boses na iyon. Napalunok na lang ako at napalingon sa mayordoma na ngayon ay kaharap si Senyorito Zamir. Napakapit ako nang mahigpit sa hawakan ng mop nang makita ko siya. Hindi na naman mapakali ang sistema ko.

“I need someone to help me on something.” Napatingin sa ’kin si senyorito. “Pwede ko ba siyang isama sa ’kin? Magpapatulong lang ako sa kan’ya,” sabi pa ni senyorito saka itinuro ako.

Napakurap ako sa sinabi n’ya. Maski ang mga kasamahan kong katulong ay halatang natigilan sa sinabi nito. Napaiwas na lang ako ng tingin kina Senyorito Zamir saka pasimpleng inabala ang sarili ko sa ginagawa ko.

“G-Ganoon po ba, senyorito?” Naramdaman kong tumingin sa akin ang mayordoma. “Elaine, sumama ka kay Senyorito Zamir at tulungan mo siya sa kung ano man ang ipagagawa n’ya,” utos nito.

Napatingin ako sa kanila. Napangisi sa akin ang senyorito… Kahit nag-aalangan ako ay binitiwan ko na lang ang mop na hawak ko saka lumapit sa kanila. Bumulong pa sa akin ang mayordoma pagdaan ko.

“Magpakaayos ka, Elaine.”

Tumango na lang ako bago lumapit sa senyorito. Napatingin ako sa mukha n’ya. Napalunok na lang ako nang mapagtanto na hanggang leeg n’ya lang ang taas ko. Hindi ko alam kung sadyang may kaliitan ako o sadyang matangkad lang talaga si Senyorito Zamir.

“Let’s go,” sabi na lang ng senyorito sa pormal na boses saka nauna ng maglakad sa akin.

Tahimik na sumunod na lang ako sa kan’ya. Napakagat ako sa loob ng pisngi ko at napatitig na lang sa malapad na likod n’ya. Nakakapanliit talaga ang mapatabi kay Senyorito Zamir. Parang noon lang ay talagang payat ito at lampa, mas malakas pa nga yata ako sa kan’ya noon. Ngayon naman ay parang kayang kaya na akong durugin nito nang walang kahirap-hirap gamit lang ang matipuno n’yang mga bisig.

“Elaine.” Tumingin sa akin si Senyorito Zamir nang nasa labas na kami ng mansyon.

“S-Senyorito?” nauutal na tanong ko na lang sa kan’ya.

“Sumabay ka sa ’kin maglakad. Bakit ka nasa likuran ko?” nakakunot-noong tanong n’ya.

Napalunok na lang ako at lumapit sa kan’ya. Bahagyang napangiti naman siya sa ginawa ko saka muling tumuloy sa paglalakad. Sumunod na lang ako sa kan’ya at sumabay sa mga hakbang n’ya. Mukhang ayaw n’ya na naiiwan ako sa likuran n’ya.

“Saan n’yo po kailangan ng tulong, senyorito?” tanong ko saka tumingin sa kan’ya.

Bahagyang natawa si Senyorito Zamir sa sinabi ko. “You’re kinda slow, aren’t you?” tanong n’ya. “That was just an excuse,” dagdag pa n’ya.

Hindi na lang ako kumibo at tumuloy na lang sa paglalakad. Tahimik na naglakad na lang ako kasabay n’ya.

Napangiti na lang ako nang mapansing malayo na kami sa mansyon at nandito na kami ngayon papalapit sa puno ng mangga na palagi naming pinupuntahan noong mga bata pa kami… Mukhang naaalala rin talaga ni Senyorito ang punong ito.

Agad akong lumapit papunta sa silong ng puno saka umupo ro’n. Nakapamulsang lumapit naman sa akin ang senyorito saka umupo rin sa tabi ko. Muli na namang naghuramentado ang puso ko ngunit pinilit ko na lang na umaktong normal. Ayokong isipin ni Senyorito na naiilang na naman ako.

Napabuga ako ng hangin saka napatingin kay Senyorito Zamir, natigilan pa ako nang mapansing nakatingin na talaga siya sa akin. Naramdaman kong nag-init na naman ang magkabilang pisngi ko dahil sa hindi ko matukoy na dahilan.

“S-Senyorito, may dumi po ba ako sa mukha? Bakit kanina pa po kayo natingin sa mukha ko?” nauutal na tanong ko.

Marahang natawa si Senyorito Zamir. “Are you not aware that you’re beautiful?” tanong n’ya. “I can’t stop staring at you.”

Napasinghap ako sa sinabi n’ya. Mas lalong nag-init ang magkabilang pisngi ko sa sinabi n’ya. “H-Hindi po totoo ’yan, senyorito,” sabi ko na lang saka napahawak sa braso ko.

Hindi naman talaga ako kagandahan. Hindi ko naisip ni minsan na maganda ako.

Marahang napahalakhak ang senyorito. “So, are you saying that I’m a liar?” tanong n’ya, pabiro ang tono.

Agad na nanlaki ang mga mata ko sa sinabi n’ya. “H-Hindi po sa gano’n, senyorito. Sa tingin ko lang po ay napakabuti n’yong tao para sabihin na maganda ako. S-Salamat po,” sabi ko na lang saka tipid na ngumiti sa kan’ya.

Natatawang napailing na lang si Senyorito Zamir saka isinandal ang likod n’ya sa puno. Bahagya siyang napangiwi saka napahawak sa likod n’ya. Napailing na lang siya saka tumayo.

Tumingin sa akin si Senyorito Zamir. “Let’s go somewhere else, Elaine. Ang sakit sa likod ng punong ’to… Bakit hindi pa pinuputol ’to?” tanong n’ya saka tumingin sa puno.

Tila binuhusan ako ng malamig na tubig sa sinabi n’ya. Nagtatakang napatingin sa akin ang senyorito nang mapansing tila natigilan ako. Hindi kaagad ako nakagalaw at nanatiling nakatitig sa kan’ya, hindi makapaniwala.

“S-Senyorito…” Kahit nanghihina ang mga tuhod ko, tumayo ako saka lumapit sa kan’ya.

“Hmm?”

Hindi kaagad ako nakapagsalita. Nanatili akong nakatitig sa mga mata n’ya… Tama, bakit ngayon ko lang napagtanto? Iba ang paraan ng pagtingin n’ya sa akin ngayon. Wala akong maramdamang sinseridad habang magkasama kami kanina. Ni hindi nga yata siya nakinig sa mga sinabi at ikinwento ko kanina.

“H-Hindi n’yo po ako naaalala, senyorito… Kung naaalala n’yo po ako, hindi n’yo sasabihin ang gano’ng bagay tungkol sa punong ’to,” mahinang sinabi ko, labis ang pagkadismayang nararamdaman ko ngayon.

Halatang natigilan si Senyorito Zamir sa sinabi ko. Napakagat siya sa ibabang labi n’ya saka napakamot sa kilay n’ya. “Damn it.”

“B-Bakit po kayo nagsinungaling sa akin, senyorito? Bakit po kayo nagpanggap na naaalala n’yo ako? Hindi ko po kayo maintindihan.”

Napangisi siya sa sinabi ko. Kinuha n’ya ang kaha ng sigarilyo n’ya sa bulsa n’ya at kumuha ng isang sigarilyo saka sinindihan ’yon. Muli siyang tumingin sa akin bago humithit sa sigarilyo n’ya at bumuga ng usok. Napaubo pa ako nang malanghap ko ang usok mula ro’n.

“Fuck, I’m not a good actor afterall, huh,” sabi n’ya saka inipit sa labi n’ya ang sigarilyo. Bahagya siyang tumingala saka napahawak sa batok n’ya. Mas lalo kong nakita ang tattoo n’ya sa gilid ng leeg n’ya. May mga letra doon na sa tingin ko ay ibang lenggwahe, hindi ko matukoy kung ano.

“A-Ano po ang ibig n’yong sabihin?” naitanong ko na lang.

Muling tumingin sa akin si Senyorito Zamir. Bahagya pa akong napaatras dahil sa tingin n’yang ’yon. Tila may kakaiba sa tingin n’ya na hindi ko maipaliwanag.

“Fine… I honestly don’t remember you and all the gibberish you were talking about earlier… I’m not the type who will do foolish things like that but it seems you’re kinda different. Damn, I just want to have sex with you,” diretsang saad n’ya.

Natigagal ako sa sinabi n’ya… “S-Sex?”

Gusto n’ya lang na makatalik ako kaya n’ya ginawa ’yon? Kung gano’n ay iyon lang pala ang totoong habol n’ya sa akin?

“Yes, Elaine…” Muli siyang humithit sa sigarilyo saka bumuga ng usok. Senswal na pinasadahan n’ya ako ng tingin mula ulo hanggang paa. “I want to have sex with you… so bad.”

KABANATA 4

Hindi ko alam kung bakit tila kusang gumalaw ang kamay ko upang sampalin siya. Tila nablangko ang isip ko at nawala sa isip ko na amo ko pa rin siya. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko, labis ang pagkadismayang nararamdaman ko sa puso ko. 

Natigilan si Senyorito Zamir saka napahawak sa pisngi n’ya na sinampal ko, ngunit imbis na magalit, napangisi siya sa ginawa ko saka matiim na tumingin sa ’kin… “Damn, girl. I’m liking you even more,” nakangising sinabi n’ya saka bahagyang itinagilid ang ulo n’ya saka napakamot sa kilay n’ya. 

“N-Nagsinungaling ka sa akin para lang sa gano’ng bagay? Napakasama mo, senyorito… Hindi na ikaw ang Senyorito Zamir na dating nakilala ko,” mahinang usal ko, naikuyom ko ang kamao ko dahil sa pakiramdam na lumulukob sa pagkatao ko ngayon. 

Napabuntonghininga si senyorito saka tumitig sa mga mata ko. “You’re so innocent, Elaine… Things don’t work like that,” sabi na lang n’ya saka nagpamulsa. “Well, I admit I deserve that hard slap. Thanks for that… but I won’t take back what I’ve said. I want to have sex with you… I won’t force you though. Hindi naman ako gano’ng kagago…” sabi n’ya saka hinawakan ang gilid ng labi n’ya. 

Hindi ko magawang magsalita dahil sa mga sinasabi n’ya ngayon. Hindi pa rin nagpo-proseso sa isip ko na iyon lang pala talaga ang habol n’ya sa akin… Mukhang hindi lang panlabas n’ya ang nagbago, pati na rin ang ugali at katauhan n’ya ay ibang iba na ngayon, tila wala ng bahid ng Senyorito Zamir na nakilala ko noon… Parang ang hirap tanggapin, labis na nakakadismaya. 

“You seem too stunned to speak.” Marahan siyang napahalakhak. “I’ll go ahead, I’ll give you time to think about, though I’m sure you’ll refuse… but who knows?” sabi n’ya saka humithit sa sigarilyo n’ya. 

Hindi na lang ulit siya nagsalita pa at tinalikuran na ako saka umalis. Nanatili akong nakatulala habang hinahabol ng tingin ang likod n’ya. Tila hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari. Ang bigat ng dibdib ko dahil sa pagkadismaya at lungkot na nararamdaman ko ngayon. Buong akala ko ay naaalala n’ya rin ako. 

Paano n’ya nagawang malimutan ang alaala namin sa punong ’to? Paano n’ya nagawang magsabi ng mga gano’ng bagay na tila ba balewala lang sa kan’ya ang mga ’yon? Hanggang ngayon ay tila ayaw pa rin paniwalaan ng puso ko ang lahat ng mga salitang narinig ko mula sa senyorito. 

Tila lumilipad ang isip ko nang makabalik na ako sa mansyon. Pinilit ko na lang magtrabaho nang ayos dahil ayaw kong masermunan na naman ng mayordoma. 

Hanggang sa makauwi ako sa bahay ay tila tuliro ang isip ko. Mukha namang napansin iyon nina Nanay. 

“Elaine, bakit parang ang lalim ng iniisip mo?” seryosong tanong ni Nanay. 

Natigilan ako at napatingin sa kanila. Halos lahat sila ay sa akin na nakatingin. Sabay-sabay kasi kaming kumakain ng hapunan kaya walang takas ang mga ganitong tagpo sa kanila. 

“W-Wala po, ’nay. Napagod lang po sa trabaho,” sabi ko na lang saka muling sumubo ng kanin. 

“Balita ko bumalik na raw ang panganay ng mga Castellon. Totoo ba ’yon?” tanong ni Tatay. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at tumango. Ito ang ayokong mapag-usapan kahit pa alam kong imposible na hindi nila malaman ang tungkol doon. Halos karamihan sa trabahador sa hacienda ay kilala nina Tatay. Agad din namang umingay sa hacienda ang pagbabalik ni Senyorito Zamir kaya hindi na nakakapagtaka. 

“Sino po ’yon, ’tay?” tanong ni Ella. Kakapanganak pa lang sa kan’ya ni Nanay noong umalis si Senyorito Zamir kaya hindi na n’ya iyon naabutan. 

“Anak na panganay nina Senyor Alessio. Si Senyorito Zamir, pinakamabait ’yon sa mga anak nila at talagang mapagkumbaba,” si Nanay ang sumagot. 

Hindi ako nagsalita kahit pa gusto kong sabihin na malaki na ang pinagbago ng senyorito ngayon. 

“Bakit parang hindi ka masaya, Elaine? Diba kababata mo si Senyorito Zamir?” tanong ni Tatay saka tumingin sa akin. 

“M-Matagal na po ’yon, Tay. Halos nakalimutan ko na nga po ang tungkol sa kan’ya,” sabi ko na lang saka tipid na ngumiti. 

“Nabalitaan ko nagbago na raw ’yon, Tay. Mas magandang hindi na rin magkaroon ng ugnayan si Elaine kay Senyorito Zamir,” sabi naman ni Ate Elena saka napaismid. 

“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong pa ni Tatay. 

“Ang dami na raw pong tinta sa katawan. Binabastos bastos na lang din daw no’n ang mga magulang. Nabalitaan ko po roon sa katulong na bumili sa palengke kanina. Malaki raw talaga ang ipinagbago ng senyorito. Baka impluwensya po iyon sa kan’ya ng matagal n’yang pagtira sa siyudad,” napapailing na sabi ni Ate Elena. 

Napailing na lang sina Nanay at napabuntonghininga. “Aba’y sayang naman. Kay bait na bata no’n dati, napakagalang at mapagkumbaba.”

Nanatili akong tahimik habang kumakain. Hindi ko alam ang dapat kong maramdaman mula sa mga naririnig ko mula sa kanila. Sa totoo lang ay labis din ang pagkadismaya ko sa malaking pagbabago ni senyorito, pero siguro nga ay walang tao na hindi nagbabago. Siguro nga ay masyado lang akong naiwan sa nakaraan kaya umasa ako sa mga bagay na malabong mangyari. 

“Elaine, may trabaho ka ba ngayong gabi?” tanong ni Nanay. 

Natigilan ako sa pag-iisip tungkol kay Senyorito Zamir at napapitlag. Napatikhim na lamang ako at napakamot sa batok ko bago sumagot… “Opo, ’nay.”

“Bakit ba ayaw mo na lang umalis sa trabaho mong ’yan? Baka naman magkasakit ka na dahil palagi kang kulang sa tulog, mapalaki pa lalo ang gastos natin,” tila nanenermong sabi ni Tatay.

Tipid na ngumiti ako. “Sayang din po kasi ang kita, ’tay. Saka kahit papaano nakakatulog naman po ako. Hihintayin ko na lang po na makatapos si Leo bago po ako magre-resign doon. Kaunting tiis na lang naman po at may teacher na sa pamilya natin,” nakangiting sinabi ko saka umakbay kay Leo na katabi ko lang. Ngumiti na lang si Leo sa sinabi ko saka napailing. Palagi talagang tahimik ang kapatid kong ’to. 

“Saan ka ba nagtatrabaho? Bakit sa malayo pa?” dagdag na tanong pa ni Tatay. 

Napalunok ako at pilit na ngumiti sa kanila. “S-Sa may fast food chain po sa kabilang bayan.”

Hindi nila alam na sa bahay-aliwan ako nagtatrabaho. Kahit pa waitress lang naman ang trabaho ko roon, paniguradong magagalit pa rin sila. Konserbatibo ang pamilya namin, lalo na si Tatay. Siguradong magagalit at madidismaya sila sa akin kapag nalaman nilang nagtatrabaho ako roon kahit pa para sa kanila ang ginagawa ko. 

Kaunting tiis na lang naman.

HINDI PA RIN naalis ang senyorito sa isip ko sa sumunod na araw. Kahit kagabi sa bahay-aliwan, napansin ng mga kasamahan ko ang pagiging tuliro ko. Pinilit ko na lang ipalis sa isip ko ang tungkol sa senyorito ngayong nasa Hacienda Castellon na ako. Pipilitin ko na lang na iwasan siya at ang pag-iisip sa kan’ya, baka masermunan pa ako ng mayordoma. 

Nakakapagtaka na halos buong araw kong hindi nakita si Senyorito Zamir. Napailing na lang ako at sinubukang hindi na lang siya isipin kahit pa hanggang ngayon ay pinag-uusapan pa rin siya ng mga katulong. Nai-kwento pa sa akin ng mga kasamahan ko na nagkaroon na naman daw sila ng debate ni Senyora Eleanor kagabi. Halos atakihin daw ang senyora sa sobrang sama ng loob.

Nang sumapit na ang hapon, nagpahinga muna ako saglit bago kumuha ng damit at nagtungo sa ilog. Maliligo muna ako saglit doon bago uuwi. Mayroong ilog dito sa hacienda na palaging walang tao. Malinis ang tubig doon at talagang nakakapagpakalma ng kalooban ang tahimik na ilog na iyon na napapalibutan ng mga bato at puno. Hindi ko alam kung pwedeng magpunta roon ang mga katulong at trabahador ng hacienda pero wala naman kasing nagtutungo roon. Sa tingin ko ay ayos lang naman. 

Tumingin muna ako sa paligid bago ako naghubad ng saplot. Itinira ko na lang ang panloob ko bago lumublob sa tubig. Napangiti na lang ako at hinayaan ang malamig na tubig na humaplos sa balat ko. Hindi ko alam kung ano ang mayroon sa tubig na ito at tila palagi nitong inaalis ang lahat ng pagod ko sa tuwing naliligo ako rito. 

“Look what we have here.”

Napapitlag ako nang marinig ko ang pamilyar na boses na ’yon. Hindi ko maintindihan ang pakiramdam na lumulukob sa pagkatao ko sa mga oras na ’to. Napayakap ako sa sarili ko at nanatiling nakatalikod sa direksyon n’ya. Ang bilis ng tibok ng puso ko at alam kong dahil ’yon sa matinding kaba… Bakit sa lahat ng pwedeng makakita sa akin dito ay siya pa na gusto kong iwasan?

“I’m sure someone told you that no one is allowed here,” sabi pa n’ya sa baritonong boses. 

Napalunok ako at mas lalong napakapit sa braso ko nang maramdaman kong lumulusong din siya sa tubig. Gusto kong lumingon upang tingnan kung papalapit siya sa akin pero wala rin akong lakas kahit ang kumilos para lingunin siya. Ni wala rin akong lakas upang magsalita. 

Napapitlag ako nang maramdaman kong papalapit na siya sa akin at mas lalo akong nagulat nang maramdaman ko ang matigas n’yang dibdib sa likod ko. Akmang lalayo na ako sa kan’ya ngunit agad n’yang nahawakan ang braso ko… Agad na dumaloy ang kakaibang kuryente sa buong katawan ko dahil sa hawak n’yang ’yon. Hindi pamilyar sa akin ang pakiramdam na iyon… Ang laki ng kamay n’ya at sakop na sakop nito ang braso ko. Nanliliit ako sa hawak n’ya at pakiramdam ko kayang kaya akong durugin nito. 

“Shh, relax,” bulong nito sa tainga ko na nagpataas ng mga balahibo ko sa batok. 

“S-Senyorito, aalis na po ako… B-Bitiwan n’yo po ako,” sabi ko na lang at napalunok. 

“Aalis ka kaagad?” anas n’ya. Marahan n’yang hinaplos ang braso ko gamit ang hinlalaki n’ya. 

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko maintindihan ang pakiramdam na lumulukob sa pagkatao ko. Kakaiba ang tensyon na ’to, ngayon ko lang yata naramdaman ang ganitong tensyon… Nakakataas ng mga balahibo ang bawat haplos at ang boses n’ya. 

“A-Aalis na po ako,” natatarantang sinabi ko at agad na inalis ang pagkakahawak n’ya sa braso ko. 

Agad akong umalis at umahon sa ilog. Hindi ko siya nilingon at agad na kinuha ang damit ko na nakapatong sa bato. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang mapagtanto kong nakalimutan kong magdala ng tuwalya. Pasimple akong napalingon kay Senyorito Zamir. Napalunok ako nang makitang umaahon na rin siya. Tanging short lang ang suot n’ya at walang damit pang-itaas. Kitang kita ang matipunong katawan n’ya na maraming tattoo at peklat. Napangisi siya saka hinawi ang basang buhok n’ya at lumapit sa direksyon ko. 

Napaiwas na lang ako ng tingin sa kan’ya at napahawak sa buhok ko at piniga iyon. Napasinghap ako nang maramdaman kong nasa likuran ko ang senyorito. Kinuha n’ya ang asul na tuwalya n’ya na malapit lang sa akin saka pinunasan ang basang kamay n’ya. Natigilan na lang ako nang imbis na ibalot n’ya ’yon sa sarili n’ya, sa akin n’ya iyon ibinalot. Nagtatakang napatingin ako sa kan’ya. 

Hindi naman nagsalita ang senyorito at umupo na lang sa malapit na malaking bato. Kinuha n’ya ang kaha ng sigarilyo na nakapatong doon saka sinindihan. Nanatili akong nakatingin sa kan’ya. Napahawak ako nang mahigpit sa tuwalya n’yang nakabalot sa katawan ko. Pakiramdam ko ay naaamoy ko rin ang natural n’yang amoy mula sa tuwalya. 

“G-Ginagawa mo ba ’to para pumayag akong may mangyari sa atin?” tanong ko. Agad na napakunot ang noo ko. 

Humithit ang senyorito sa sigarilyo n’ya saka bumuga ng usok. Napangisi siya saka pinasadahan ng dila ang ibabang labi n’ya. Nakita ko ang hikaw n’ya sa dila. Napalunok na lang ako at napakapit nang mas mahigpit sa tuwalya.

“Gan’yan ba kasama ang tingin mo sa ’kin?” 

Hindi ako sumagot at nanatiling nakatingin sa kan’ya. Pasimple akong napatakip sa ilong ko nang malanghap ko ang usok mula sa sigarilyo n’ya. 

“I will ask you for the last time, Elaine… Don’t you really wanna have sex with me?” Tumingala siya at napapikit saka bumuga ng usok. “I will even pay you for it if you want to, just name your price… Hindi problema ang pera sa akin.”

Mas lalong nanginig ang katawan ko sa sinabi n’ya, alam kong hindi ’yon dahil sa lamig… Bakit napakadali para sa kan’ya ang magsabi ng ganoong bagay?

“W-Wala akong balak makipagtalik sa ’yo dahil nakalaan iyon para sa mapapangasawa ko!” asik ko saka napaiwas ng tingin sa kan’ya. 

Natigilan ako nang marinig na bahagyang napahalakhak si Senyorito Zamir. Muli akong napatingin sa kan’ya ngunit gusto ko rin agad mag-iwas ng tingin nang magtagpo ang mga mata namin. 

“What a good girl,” mahinang anas n’ya saka muling humithit sa sigarilyo n’ya. 

Natigilan ako nang bigla siyang tumayo saka hinawi ang buhok n’ya. Napalunok na lang ako habang nakatingin sa kan’ya. 

“Well, then… I won’t pursue you any longer. I maybe an asshole but I don’t force women… What a shame though,” seryosong sabi n’ya saka tumitig sa mukha ko. “Well, see you around, Elaine.”

Hindi na n’ya ako hinintay na sumagot saka agad akong tinalikuran. Balak ba n’yang bumalik sa mansyon ng basa ang katawan at walang damit pang-itaas?

Napalunok na lang ako habang hinahabol siya ng tingin na naglalakad na papalayo sa akin. Gusto ko sana siyang habulin para isauli sa kan’ya ang tuwalya n’ya ngunit hindi ko alam kung bakit tila nawalan din ako ng lakas para gawin ’yon. 

Mukhang hindi na n’ya ako guguluhin pagkatapos nito… Sana nga. 

NAGTATAKA AKO NANG mapansing tila nagkakagulo sa bahay pag-uwi ko. Ganoon na lang ang gulat ko nang makitang sinusuntok ni Tatay si Leo habang sina Ate Elena at Ella naman ay umiiyak habang todo awat kay Tatay. Agad kong nabitiwan ang bag na hawak ko at nagmamadaling lumapit sa kanila upang maki-awat. 

“Tay! T-Tama na po ’yan! B-Bakit n’yo po sinasaktan si Leo?!” 

Nagtagumpay naman kaming mailayo si Tatay kay Leo na ngayon ay nakahiga na sa sahig at nakatakip sa mukha nito, tila umiiyak… Naguguluhan ako. Hindi ugali ni Tatay ang manakit nang ganito. 

“Tangina ka, Leo! Hindi mo na kami naisip na nagpapakahirap magsakripisyo para mapagtapos ka! Maski ang Ate Elena mo isinuko ang pag-aaral n’ya para sa ’yo tapos ito ang igaganti mo sa aming gago ka!” galit na asik ni Tatay. Halos maglabasan ang ugat nito sa leeg sa sobrang galit. 

Nagtatakang napatingin ako kay Leo. Kahit nanghihina ay piniit nitong bumangon habang lumuluha. “P-Patawarin n’yo ’ko, ’tay. S-Sinubukan ko naman po, ginawa ko ang makakaya ko para maibalik ang scholarship ko… p-pero masyado na po akong maraming bagsak. Na-pressure ako, ’tay. L-Lahat po kayo mataas ang expectation sa akin…” Napahagulgol ng iyak si Leo. “H-Hindi ko po nagawang sabihin na matagal na akong hindi nag-aaral dahil natatakot ako na mangyari ’to.”

Nanginginig ang kamay na napatakip ako sa bibig ko dahil sa sinabi n’ya. Agad na nag-alpasan ang mga luha mula sa mga mata ko. Hindi ko alam ang dapat kong maramdaman sa mga oras na ’to. 

“Tanginang buhay ’to!” asik ni Tatay saka agad na lumabas ng bahay. 

Naiwan kaming magkakapatid sa loob. Nanghihinang napaupo ako sa rattan set habang tulalang nakatingin kay Leo. Gusto kong magalit sa kan’ya sa mga oras na ’to pero hindi ko rin magawa dahil kitang kita ko sa mga mata n’ya at sa pag-iyak n’ya kung gaano katagal n’yang nagtiis at kinimkim sa sarili n’ya ang pagkawala ng scholarship n’ya. 

“N-Nasa ospital ang nanay, Elaine,” mahinang usal ni Ate Elena, tila naubos din ang lakas nito at nanghihinang napaupo sa tabi ko. 

“B-Bakit nasa ospital si Nanay? Ano’ng nangyari sa kan’ya?” nag-aalalang tanong ko. Bumigat din ang paghinga ko kasabay ng panginginig ng mga kamay ko. 

“Inatake siya dahil sa sama ng loob nang malaman na matagal ng tumigil si Leo… H-Hindi ko na alam ang gagawin ko, Elaine. W-Wala na tayong mauutangan dahil baon pa tayo sa mga utang. H-Hindi ko na alam kung saan pa ako kukuha ng pera, a-alam kong ganoon din si Tatay. Kailangan natin ng pera sa pampa-ospital kay Nanay at sa mga gastusin… Hindi ko na alam, Elaine.” Napatakip si Ate Elena sa mukha n’ya saka napahagulgol ng iyak. 

Pati si Ella ay napaiyak na rin habang nakatingin sa amin. Natulala ako kasabay ng muling pag-alpas ng mga luha mula sa mga mata ko… Tila pinagbagsakan din ako ng langit at lupa dahil alam kong wala na rin akong mauutangan. 

Natigilan lang ako nang muli kong maalala ang sinabi ni Senyorito Zamir sa akin kanina…

“I will ask you for the last time, Elaine… Don’t you really wanna have sex with me? I will even pay you for it if you want to, just name your price… Hindi problema ang pera sa akin.”

Napalunok ako at napakapit nang mahigpit sa laylayan ng damit ko… Napatingin ako sa mga kapatid ko na hanggang ngayon ay nag-iiyakan pa rin.

Wala na ba talaga akong ibang pagpipilian kundi ang kumapit sa desisyon na alam kong pagsisisihan ko?

KABANATA 5

“Elaine, parang wala ka yata sa huwisyo ngayong araw.”

Natigilan ako sa pagmo-mop ng sahig saka napatingin kay Ria. Tipid na ngumiti na lang ako saka napailing. “Palagi naman akong wala sa huwisyo.”

“Kaya nga sinasabi ko sa ’yo diba? Mag-enjoy ka rin paminsan-minsan. Naiintindihan ko naman na mahal na mahal mo ang pamilya mo pero siyempre, kailangan mo rin intindihin ang sarili mo minsan,” saad pa n’ya saka umupo sa couch. Wala kasi ang mayordoma, nasa may bukirin kaya malakas ang loob nila na magpa-upo upo muna. 

“Wala akong oras para intindihin ang sarili ko. Lalo ngayon na nasa ospital si Nanay, idagdag pa na tumigil pala si Leo sa pag-aaral… Hindi ko na rin talaga alam ang gagawin ko,” bulong ko na lang saka napahawak sa sentido ko. 

“Kung may pera lang talaga ako, papahiramin talaga kita, Elaine. Kaso wala rin ako ngayon, e. Kakapadala ko lang sa amin ng pera.”

“Sobra na ang naitulong mo sa ’kin, Ria. May mga utang pa nga ako sa ’yo na hindi ko nababayaran, e. Pero h’wag kang mag-alala, babayaran kita kapag nakaluwag-luwag na ’ko.” Tipid na ngumiti ako. 

“Ano ka ba? Saka mo na isipin ’yon. Hindi naman ako naniningil, e.”

Napangiti na lang ako sa sinabi ni Ria. Sa totoo lang ay malaki ang pasasalamat ko sa kanila ni Mabel. Silang dalawa lang ang kaibigan ko pero sobrang totoo nila sa akin at talagang hindi sila nagdadalawang-isip na tumulong sa akin sa tuwing malaki ang pangangailangan ko kahit pa walang kasiguraduhan na maibabalik ko ang tulong na ibinibigay nila sa akin.

“Hoy! Ano ang tinutunganga n’yo riyan? Maghain na kayo sa hapag at kakain na ng tanghalian sina senyor!” 

Napapitlag kaming lahat nang marinig ang boses ng mayordoma. Agad namang napatayo si Ria saka napakamot sa batok n’ya. Agad kaming nagtungo sa kusina upang maghain sa hapag. Sa kusina pa lang ay panay na ang bulungan ng mga katulong… Kung sasabay ba si Senyorito Zamir sa pagkain, kung mag-aaway na naman ba sila ng Senyora Eleanor, o kung magkakagulo na naman ba sa hapag. Nanatili na lang akong tahimik habang si Ria naman ay nakikisali rin sa usapan. 

Tahimik na naghain na lang kami nang dumating na sina Senyora Eleanor kasama ang Senyor pati na rin ang mga anak nila, ngunit wala si Senyorito Zamir. Inaasahan ko na rin na hindi nila ito iimbitahan sumabay sa kanila kumain dahil ayaw na rin nila na nagkakagulo sa hapag. 

“Where’s Kuya Zamir? Hindi ba siya sasabay sa atin kumain?” tanong ni Senyorito Apollo saka tumingin sa paligid. 

Sa kanilang magkakapatid, si Senyorito Apollo lang yata ang nakitaan ko ng pakialam kay Senyorito Zamir. Hindi rin naman sila gaanong malapit dahil hindi ko naman sila nakikita na nag-uusap pero ito ang palaging naghahanap kay Senyorito Zamir kahit noon pa. 

“Mas maganda kung hindi sasabay si Kuya Zamir, baka mag-away na naman sila ni Mama,” napapailing na sabi ni Senyorita Adrianna saka tumuloy sa pagkain. 

“H’wag n’yo  na hanapin ang demonyong ’yon. Let’s just eat,” saad na lang ni Senyor Eleanor saka napaismid. 

Hindi ko alam kung bakit sumasama ang loob ko sa tuwing sinasabihan ng senyora ng ganoon ang anak n’ya. Minsan ay naiisip ko na baka malaki ang naging pagbabago ni Senyorito Zamir dahil sa pakikitungo sa kan’ya ng ina n’ya. Kahit pa hindi na siya ang Senyorito Zamir na nakilala ko noon ay hindi ko maiwasang malungkot para sa kan’ya. 

“Bakit kaya galit na galit si senyora kay Senyorito Zamir, ’no? Kung makapagsalita parang hindi n’ya anak si senyorito,” bulong sa akin ni Ria. 

Hindi na lang ako nagkomento pa at tipid na ngumiti na lang… Minsan ay naiisip ko rin iyon, pero sa tingin ko ay hindi naman. Kamukhang kamukha ni Senyora Eleanor at Senyor Alessio si Senyorito Zamir. Imposibleng hindi nila ito anak… kaya talagang napapaisip ako kung bakit ganoon na lang tratuhin ng senyora ang anak na parang hindi n’ya ito kadugo.

“Wow, good morning, old hag.”

Natigilan kaming lahat nang dumating na ang kanina lang ay pinag-uusapan nila. Kitang kita ko kung paano kumiskis ang mga ngipin ng senyora nang mapatingin kay Senyorito Zamir. Napangisi lang ang senyorito saka umupo sa dulo ng hapag. Napaawang ang labi ko nang makitang wala siyang damit pang-itaas at tanging pajama lang ang suot n’ya. Kitang kita ang matipunong katawan nito. Agad namang nag-react ang katabi ko na si Ria. 

“Wow, pandesal,” narinig kong bulong n’ya. Pasimple ko na lang siniko ang tagiliran n’ya. 

“What the hell are you doing, Luciferus?! Magsuot ka ng damit! And look at your body! What the hell did you do to yourself?! Look at those disgusting tattoos!” galit na asik ng senyora. 

Bahagyang napatingala si Senyorito Zamir, tila ipinapakita pa ang tattoo nito sa leeg at dibdib habang nakangisi, tila ba sinasadya n’yang mas inisin ang senyora. “What’s wrong with my tattoos? They’re hot though…” Pinasadahan n’ya pa ng dila ang itaas na labi. Kitang kita ang hikaw nito sa dila. 

Humigpit ang hawak ni senyora sa tinidor na hawak n’ya saka napapikit nang mariin. Napabuga siya ng hangin pagkatapos saka tumingin nang masama kay Senyorito Zamir. “H’wag na h’wag kang magbabalak na um-attend ng family gathering at events nang gan’yan ang hitsura mo, Zamir! Sinasabi ko sa ’yo, ipakakaladkad kita sa guards,” nangingitngit na sabi ng senyora. 

“Don’t worry, witch… I don’t have plans attending those boring as fuck events.” Inilabas ni Senyorito Zamir ang kaha ng sigarilyo n’ya saka kumuha ng isang sigarilyo at sinindihan ’yon. Tila wala siyang pakialam at humithit ng sigarilyo at binuga ang usok. 

“Kuya, don’t smoke here. We’re eating,” tila nanenermong sabi ni Senyorita Adrianna. 

Napangisi lang si Senyorito Zamir at prenteng inangat ang paa sa mesa saka muling humithit sa sigarilyo n’ya. Napailing na lang si Senyor Alessio… palagi siyang tahimik sa mga ganitong sitwasyon. 

“Mama, let’s just eat,” sabi na lang ni Senyorito Adrianno saka humawak sa kamay ng ina. 

Tipid na ngumiti na lang ang senyora sa anak saka tumuloy sa pagkain. Muling natahimik sa hapag. Napapikit na lang si Senyorito Zamir habang prenteng nakaupo at naninigarilyo pa rin. Tila wala itong balak mag-almusal. 

“Kuya Zamir… I heard a lot about you in Manila. Narinig ko na isa ka sa highest paid architect doon… I’m proud of you,” pagbasag ni Senyorito Apollo sa katahimikan. 

Marahang idinilat ni Senyorito Zamir ang mga mata nito saka tumingin kay Senyorito Apollo. “Well, of course. I maybe an asshole but I’m naturally smart… Right, Eleanor?” tanong n’ya saka tumingin sa senyora at napangisi. 

“Shut up,” sabi na lang ng senyora, hindi nito binalingan ng tingin si Senyorito Zamir. 

“Why? I’m the smartest among your children, old hag. You know that. I’m even way smarter than Apollo,” nakangising sinabi ni senyorito. “I’m not like Adrianno and Adrianna… you even paid Vista Querencia University just to pass them before,” natatawang sinabi ni Senyorito Zamir, tila nanunuya, “…and you want him to handle our hacienda? You’re being delusional.”

Halos mamula ang mukha ni Senyorito Adrianno sa sinabi ni Senyorito Zamir. Napalunok na lang ako at napakapit nang mahigpit sa uniporme ko dahil mukhang magkakagulo na naman sila. Napapikit nang mariin si Senyorito Apollo at napahilot sa sentido n’ya, tila nagsisisi siya na sinubukan n’ya pang buhayin ang usapan sa hapag. 

“Don’t act as if you’re high and mighty, Kuya Zamir. You may be smart as hell but you’re not using it in a right way. You did nothing aside from disappointing our parents and ruining our family’s name,” nangingitngit na sinabi ni Senyorito Adrianno. 

Napahalakhak si Senyorito Zamir sa sinabi n’ya. “You always make me laugh with your nonsense remarks, Adrianno. You should be a comedian and not a haciendero. It suits you better,” nakangising sabi ni Senyorito Zamir saka muling humithit sa sigarilyo n’ya.

“Zamir! Kung wala kang matinong sasabihin, umalis ka na lang dito!” singhal ni Senyora Eleanor. 

Mas lalong napangisi si Senyorito Zamir. Inalis n’ya ang pagkakapatong ng mga paa n’ya sa mesa saka tumayo. Humawak siya sa batok n’ya kasabay ng pagkawala ng mapaglarong ngisi sa labi n’ya. Seryosong tumingin siya sa senyora at maski ako ay kinalibutan sa tingin n’yang ’yon kahit hindi siya sa akin mismo nakatingin. 

“We both know you have no right to tell me that, Eleanor Castellon.” Napangisi si Senyorito Zamir. 

Napakunot ang noo ko nang mapansing tila nawalan ng kulay ang senyora sa sinabi ni Senyorito Zamir. Mas lalong napangisi ang senyorito sa naging reaksyon ng ina. Hinawi na lang ni Senyorito Zamir ang buhok n’ya saka bahagyang itinagilid ang ulo habang nakatitig pa rin sa ina. Humigpit ang hawak ni senyora sa hawak n’yang tinidor na para bang gusto n’ya ng ihagis ’yon sa anak. 

“We both know who’s Lola Maricris’ favorite and the real–”

Hindi naituloy ni Senyorito Zamir ang sasabihin nang tuluyan nang ibato ni Senyora Eleanor ang tinidor. Napahalakhak na lang ang senyorito at agad namang nakailag sa ibinato ng ginang. Nagtatakang napatingin naman ang magkakapatid sa senyora, tila hindi naiintindihan ng mga ito ang gustong sabihin ni Senyorito Zamir. 

“Don’t be too pressed, my dear mother. Just enjoy this while it lasts… hindi ko pa naman kinukuha,” nakangising sinabi ng senyorito bago ito tuluyang umalis ng hapag. 

Napatingin kami kay Senyora Eleanor na ngayon ay nakahawak sa dibdib nito at nahihirapang huminga. Namumutla pa rin ito at tila ba may kinakatakot. 

“Ano’ng sinasabi ni kuya, Mama?” nagtatakang tanong ni Senyorita Adrianna. 

Pilit na ngumiti ang senyora saka umiling. “It’s nothing. Don’t mind him, nababaliw na ang kapatid n’yong ’yon,” sinabi na lang ng senyora. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at hinabol ng tingin si Senyorito Zamir… Ano ba talaga ang meron sa pamilya nila?

NATAPOS ANG buong araw ko sa hacienda Castellon nang maraming iniisip… Lalo na sina Nanay. Bumabagabag pa rin sa isip ko kung tuluyan ko na bang papatusin ang sinabi ni Senyorito Zamir… Iniisip ko kung handa na ba akong bitiwan ang lahat para matulungan ang pamilya ko… Hindi ko alam… Hindi ako handa, at hindi ko alam kung magiging handa ba ako para doon. 

Hindi ko rin alam kung may pagkakataon pa ba akong tanggapin ang alok na ’yon ni Senyorito Zamir dahil buong araw n’ya rin akong hindi kinausap o ginulo. Ilang beses ko rin siyang nakasalubong at nakita sa mansyon ngunit hindi ako nito binalingan man lang ng tingin na para bang hangin lang ako sa kan’ya… Marahil ayaw na rin n’ya akong guluhin tungkol doon dahil matibay ang naging pagtanggi ko sa kan’ya noong nakaraan. 

Tila wala pa rin ako sa sarili hanggang sa makauwi ako. Balak kong bisitahin muna si Nanay sa ospital bago ako papasok sa bahay-aliwan. Labis akong nag-aalala kay Nanay. Alam kong nag-aalala rin si Nanay at napapaisip. Naalala ko na sobra siyang nakonsensya noong nakaraan din na na-ospital siya dahil mababaon na naman daw kami sa utang at kami nina Ate Elena ang mahihirapan. 

Natigilan ako pag-uwi ko sa bahay dahil nandoon si Nanay. Sina Tatay naman ay tahimik lang at tila kagagaling lang nila sa masinsinang pag-uusap. Hindi rin nakawala sa paningin ko sina Ate Elena na namumugto ang mga mata at tila kagagaling lang sa pag-iyak… Agad naman akong lumapit kina Nanay at Tatay para magmano. 

“B-Bakit po nandito na kayo sa bahay, ’Nay? Di po ba dapat ay nasa ospital kayo?” nag-aalalang tanong ko.

Napaismid na lang si Nanay at pinilit na tumayo para maghain. Agad naman siyang sinundan ni Elena at tumulong maghain. “Ako na po riyan, Nay.”

“Hindi na. Kaya ko ’to. H’wag na rin tayong mag-aksaya ng pera sa paggastos sa ospital. Hindi pa ako mamamatay kaya h’wag kayong mag-alala,” sabi na lang ni Nanay saka tumuloy sa paghahain. 

“N-Nay, hindi po pwedeng hindi kayo magamot… Sabi ng doktor na mas lalong lalala ang kalagayan n’yo kapag hindi kayo nagamot. Saka na lang po natin isipin ang pera. K-Kami po ang bahala ro’n… Sige na, ’Nay… Bumalik na tayo sa ospital,” tila nagsusumamong sabi ni Ate Elena, maski sina Ella at Leo ay naiiyak na rin sa sinasabi nito. 

Napapikit si Tatay saka napahilot sa sentido n’ya. Tuluyan na ring nanlabo ang paningin ko habang nakatingin sa kanila. Parang dinudurog ang puso ko sa nakikita… sobrang sakit sa kalooban ko ang nakikita na nahihirapan sila ng ganito. 

“Tigilan n’yo na ’yan… Mas lalo lang tayong mahihirapan at mababaon sa utang kung ipipilit n’yo ’yan. Kumain na lang tayo,” sabi na lang ni Nanay at napailing. 

Tahimik kaming kumain at hindi na nakipag-argumento pa kay Nanay. Halata kina Ate Elena na nagpipigil lang sila na mapaluha at tumuloy na lang sa pagkain. 

Ang daming bumabagabag sa isip ko sa mga oras na ’to. Halos hindi ko nagawang kumain nang ayos… Halo halo na ang lahat sa isip ko… Si Nanay, pagpapagamot kay Nanay, ang mga utang namin, ang pag-aaral nina Leo at Ella… Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong unahin na isipin. Hindi ko na rin alam kung saan ako kukuha ng pera para sa mga ’yon at alam kong ganoon din sina Tatay at Ate Elena.

NATAGPUAN KO na lang ang sarili ko na pabalik sa Hacienda Castellon. Gusto kong pigilan ang mga paa ko sa pagpunta roon. Dapat ay nasa bahay-aliwan ako ngayon at nagtatrabaho… Hindi ko alam kung bakit tila kusang kumikilos ang katawan ko papunta sa mansyon… Paulit-ulit kong pinipigilan ang sarili ko dahil alam kong may oras pa ako para umatras… pero nawalan na rin ako ng lakas para doon… Alam ko sa sarili ko na wala na akong ibang pagpipilian pa kundi ang kumapit sa kan’ya.

“Oh, Elaine, bakit ka naparito ng ganitong oras?” tanong ni Manang Gloria. Naabutan ko si Manang Gloria na nagwawalis sa sala ngunit base sa suot nito, mukhang matutulog na rin siya.

“M-May nakalimutan lang po ako,” pagpapalusot ko na lang saka napakapit nang mahigpit sa laylayan ng damit ko. 

“Gano’n ba? Sige, mauna na ako sa silid namin. Mag-ingat ka pag-uwi,” nakangiting sinabi ng manang bago ito tuluyang umalis. 

Napalunok na lang ako at napatitig sa kawalan. Paulit-ulit akong bumubulong sa sarili ko… Pinipigilan ko ang sarili ko na magtungo sa silid ni Senyorito Zamir. Pilit kong pinipigilan ang sarili ko na mag-isip pa nang maigi ngunit natagpuan ko na lang ang sarili ko na paakyat sa ikalawang palapag, kung nasaan ang silid ng senyorito. 

Inangat ko ang kamay ko saka tuluyang kumatok… at doon ko na nasabi sa sarili ko na wala ng atrasan. Wala na akong ibang pagpipilian… Ito na lang ang paraan na naiisip ko. 

Napalunok ako at napapitlag nang marahas na bumukas ang pinto. Mas lalong kumabog ang puso ko nang makita ko na si Senyorito Zamir na nakatayo sa harapan ko at nakakunot ang noo habang nakatingin sa akin. Napalunok na lang ako at nanginginig ang mga kamay na napakapit sa laylayan ng damit ko dahil sa kaba. 

“What do you need?” malamig na tanong nito. 

“S-Senyorito… p-pwede ko po ba kayong makausap?” nauutal na sabi ko. Hindi ko nga alam kung naintindihan n’ya pa ba ang sinabi ko. 

“Come in… Baka may makakita pa sa ’yo,” sabi n’ya saka mas ibinuka ang pinto. 

Tumango na lang ako saka pumasok sa loob ng silid n’ya. Isinara naman n’ya agad ang pinto saka nagtungo sa kama n’ya at prenteng umupo roon. Napaiwas ako ng tingin at agad na napatungo nang balingan n’ya ako ng tingin. 

“Ano’ng sasabihin mo?” tanong nito, tila nababagot sa paghihintay sa sasabihin ko. 

Napalunok na lang ako at pinaglaruan ang mga daliri ko. Kinakabahan ako… Alam kong malaki ang posibilidad na hindi na siya pumayag dahil ako ang unang tumanggi sa kan’ya… ngunit kakapalan ko na ang mukha ko. 

“S-Senyorito… p-pumapayag na akong makipagtalik sa ’yo.”

Halatang natigilan si Senyorito Zamir sa sinabi ko. Napakunot ang noo n’ya saka nagtatakang napatingin sa akin. Napalunok naman akong muli kasabay ng mas lalong panginginig ng mga tuhod ko. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan sa tingin n’yang ’yon. 

“I don’t know why you’re suddenly saying that bullshit, Elaine. But I won’t have sex to a woman who rejected me twice… and looking at you right now, halatang napipilitan ka lang na sabihin ’yan. I told you I may be a jerk but I don’t force women,” malamig na sinabi n’ya pa. 

“P-Pakiusap, Senyorito… K-Kailangan ko ng pera,” saad ko saka napapikit nang mariin. 

Natahimik ang senyorito sa sinabi ko. Marahan kong idinilat ang mga mata ko saka napatingin sa kan’ya. Napakamot siya sa kilay n’ya na may hikaw saka isinandal ang likod n’ya sa headboard ng kama. 

“That’s not my problem anymore. You can leave my room now if you don’t have anything else to say,” sabi nito saka napapikit at napahawak sa sentido nito. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at tila nabato sa kinatatayuan ko. Sa nakikita ko sa kan’ya ngayon ay mukhang tila wala na talaga itong balak o interes na makipagtalik sa akin… Napalunok na lang ako kasabay ng tuluyang pag-blangko ng isip ko… at isang paraan na lang ang tanging naiisip kong gawin. 

Inangat ko ang laylayan ng damit ko saka tuluyang hinubad ang damit ko pati na rin ang mahabang palda na suot ko. Tanging panloob ko na lang ang natitira. Nanginginig ang mga kamay ko pero itinapon ko na ang lahat ng hiya na natitira sa katawan ko… Wala na akong balak pang itira sa sarili ko. 

Halatang natigilan si senyorito nang mapansing hindi pa ako naalis. Idinilat n’ya ang mga mata at natigilan nang makitang wala na ang mga damit ko. Napalunok na lang ako at hinubad din pati ang panloob ko… hanggang sa wala na talagang kahit ano pang saplot sa katawan ko. 

Hindi nakawala sa paningin ko ang pagkagat ni Senyorito Zamir sa ibabang labi n’ya habang pinapasadahan ng tingin ang katawan ko. Inalis n’ya ang pagkakasandal sa headboard saka umayos ng upo. Napangisi siya at napahawak sa ibabang labi habang titig na titig sa akin. 

“So, you’re really serious about it, huh,” nasabi n’ya. 

Muli akong napalunok saka tumango. “S-Seryoso ako, senyorito… P-Pumapayag akong makipagtalik sa ’yo, kahit ngayon na mismo, b-basta babayaran mo ako.”

Mas lalong napangisi si Senyorito Zamir saka tinapik ang hita n’ya… “Come here, sit on my lap and we will talk about it.”

KABANATA 6

Napalunok na lamang ako at nakipaglabanan ng titig sa senyorito. Muli akong napabuga ng hangin at pilit na sinabi sa sarili ko na kailangan ko ’tong gawin… Si Senyorito Zamir na lang ang natitira kong pag-asa. 

Napayakap ako sa sarili ko dahil malamig sa silid ni Senyorito Zamir. Napalunok na lang ako at mabibigat ang hakbang na naglakad papalapit kay senyorito. Nanatili naman siyang matiim na nakatitig sa akin habang pinapanood akong maglakad papalapit sa kan’ya. Nang nasa tapat n’ya na ako ay hindi ko na ulit alam ang gagawin. Sinabi n’ya na umupo ako sa kandungan n’ya ngunit wala naman akong lakas ng loob gawin iyon. 

Napasinghap na lang ako nang basta na lang hinablot ni Senyorito Zamir ang palapulsuhan ko saka hinila ako paupo sa kandungan n’ya. Mas lalo akong napayakap sa sarili ko dahil mas lalo yatang nanlamig ang katawan ko nang magdampi ang mga balat namin… Lalong nakakailang ngayong nakalapat ang hubad kong pwetan sa mga hita n’ya. 

“Now… let’s talk about it,” bulong ni Senyorito Zamir sa tainga ko saka marahang hinaplos ang braso ko. 

Napalunok ako saka tumango. Hindi ko na alam ang sasabihin ko. Parang kanina lang ay tila marami akong gustong sabihin sa kan’ya… tila naubos lahat ng ’yon ngayong nasa harapan ko na siya. 

“Name your price, Elaine,” bulong ni senyorito sa malalim at tila paos na boses. 

Napapitlag ako nang maramdaman ko ang mainit at malambot n’yang labi na marahang lumapat sa balikat ko. Napalunok ako at napatingin sa kan’ya. Bumaba ang kamay n’ya sa baywang ko saka marahang humaplos doon… Hindi ko inaasahan na magiging magaan at marahan siya sa paghawak at paghalik sa akin. 

“A-Ahm…” Napakurap ako habang nag-iisip ng presyo… Bakit hindi ko muna pinag-isipan ang tungkol doon?

“Hmm, tell me.” Napunta ang labi n’ya sa leeg ko at iyon naman ang pinaulanan n’ya nang maliliit na halik. “How much should I pay you every time we’ll have sex? Hmm, don’t be shy,” anas n’ya pa. Bumaba ang isang kamay n’ya sa hita ko saka humaplos doon. 

Napapapitlag ako sa bawat haplos at halik n’ya dahil iyon ang unang beses na may humawak sa akin nang ganoon… pero hindi ko alam kung bakit tila hindi yata takot ang dahilan nang malakas na kabog ng dibdib ko… Bakit parang iba ang nararamdaman ko sa bawat haplos at halik n’ya? 

“E-Every time? M-Mauulit po?” tanong ko saka muling tumingin sa kan’ya. 

Napangisi si senyorito saka mas hinapit ang baywang ko palapit sa kan’ya. Napasinghap na lang ako nang magdikit ang katawan naming dalawa at lumapat ang hubad kong dibdib sa kan’ya. Nakita kong umigting ang panga n’ya dahil doon. 

“Of course, Elaine… Mauulit… hangga’t gusto ko,” anas n’ya pa saka mas pinagdikit ang katawan namin. 

Napalunok ako at napatitig sa mga mata n’ya. Ganoon din naman siya, nakikipaglabanan siya ng mainit na titig sa akin. Ako na lang mismo ang napaiwas ng tingin nang hindi ko kayanin ang intensidad ng titig n’ya sa akin. 

“M-Magkano po ba dapat, senyorito?” nauutal na tanong ko. 

Marahang napahalakhak ang senyorito sa sinabi ko. Napakunot naman ang noo ko saka nagtatakang napatingin sa kan’ya. Ang sarap sa pandinig ng tawa n’yang iyon pero hindi ko magawang matuwa dahil pakiramdam ko ay inaasar n’ya ako sa tawang ’yon. 

“Don’t ask me that… I don’t really know how much I should pay you for it. This is the first time I will pay someone to have sex with me,” anas n’ya saka muling tumitig sa mga mata ko. 

Napalunok na lang ako at napakagat sa ibabang labi ko… Kung ganoon ay pareho kaming walang ideya sa ganito.

“Okay, how about this…” Inilapit n’ya ang labi sa tainga ko saka bumulong. “A hundred and fifty thousand per night… but that seems a little low though.”

Agad na nanlaki ang mga mata ko sa sinabi n’ya. “150k?!” Hindi ko mapigilang mapataas ng boses dahil sa gulat. 

Napakunot ang noo ni Senyorito Zamir. “Bakit? Mababa ba?” Bahagya n’yang itinagilid ang ulo. “I told you to name your price… Two hundred thousand, three hundred thousand, whatever you want… You can set it higher if it’s not enough for you,” tila wala lang na sabi n’ya. 

Napakurap ako habang tila hindi pa rin makapaniwalang nakatitig sa kan’ya… Hindi iyon ang presyong inaasahan ko. Sa totoo lang ay plano kong sabihin na ten thousand ay pwede na dahil malaki na iyon para sa akin. Hindi ko rin naman kasi alam kung magkano ba dapat ang ipabayad ko sa kan’ya… pero hindi ko inaasahan na gano’ng kalaking halaga ang nasa isip n’ya. 

“S-Senyorito… H-Hindi ka ba nanghihinayang na bayaran ako nang ganoong kalaki?” nauutal na tanong ko, tila hindi pa rin ako makapaniwala. 

Napangisi si Senyorito saka pinasadahan ng kamay n’ya ang baywang ko pababa sa hita ko. Bumaba ang tingin n’ya sa dibdib ko saka napakagat sa ibabang labi n’ya. “Hindi ako manghihinayang,” naibulong n’ya saka muling tumingin sa mukha ko. 

Pakiramdam ko ay pulang pula na ngayon ang mukha ko. Hindi pa rin ako komportable na nakahubad sa harapan n’ya at nakaupo pa sa kandungan n’ya ngunit pilit kong itinatapon ang hiya sa isip ko… Kapag nakita n’ya akong kinakabahan o nahihiya, baka magbago pa ang isip n’ya… Kailangang kailangan ko ng pera. 

Natigilan ako nang basta na lang hinubad ni Senyorito Zamir ang suot n’yang t-shirt. Agad na umakyat ang kaba sa dibdib ko… Magsisimula na ba agad kami?

Napakurap na lang ako nang sa akin n’ya isinuot ’yon. Hindi na lang ako nagsalita at hinayaan siya dahil nilalamig na rin naman ako dahi sa aircon. Napalunok na lang ako at nagtatakang napatingin kay senyorito pagkatapos. 

“N-Nagbago na po ba ang isip n’yo, senyorito?” tanong ko, pilit na itinatago ang pagkadismaya sa boses ko. 

“Of course not… But let’s not do it tonight. You seem tired… Matulog ka muna,” sabi n’ya saka basta na lang akong binuhat at marahang inihagis sa kama. 

Napakurap na lang ako nang hablutin n’ya ang kumot saka itinakip ’yon sa katawan ko. Tumayo na siya at pinulot ang mga damit kong nagkalat sa sahig saka inihagis ’yon sa couch. Napakapit ako nang mahigpit sa kumot habang hindi inaalis ang tingin sa kan’ya. 

“S-Senyorito, paano po kung may makakita sa akin kapag lumabas ako ng silid mo?” nauutal na tanong ko. 

Ayokong pagpiyestahan ng tsismis dito sa hacienda. Buong buhay ko ay tahimik lang akong nagtatrabaho rito. Mababait naman ang mga kasama ko pero alam kong isa ako sa pag-uusapan nila kapag nalaman nila ang ganitong ugnayan ko kay Senyorito Zamir. 

Umupo si Senyorito Zamir sa couch at sumandal sa backrest. Ipinatong n’ya ang braso sa itaas ng backrest saka pumikit. Hindi pa rin siya nagsusuot ng damit pang-itaas… Hindi ba siya nilalamig?

“Ako ang bahala,” tipid na sagot n’ya. 

Napakurap na lang ako habang nakatitig sa kan’ya. Sa couch n’ya ba balak matulog?

“S-Senyorito… p-pwede naman po na umuwi muna ako. Para makapagpahinga ka na rito sa kama,” sabi ko na lang saka inangat ang kumot hanggang sa ilong ko… Naaamoy ko ang natural na amoy at pabango ni senyorito na tila kumapit ang amoy ro’n. 

Idinilat ni Senyorito Zamir ang mga mata saka matiim na tumitig sa akin. “Stop talking and just sleep,” masungit na sinabi nito saka muling pumikit. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko. Sa totoo lang ay bumibigat na talaga ang talukap ng mga mata ko dahil sa antok. Hindi nakatulong ang malambot n’yang kama dahil mas lalo lang akong inantok dahil doon. Gusto ko sanang bumangon at umuwi na lang muna, gusto ko pa sanang isipin ang magiging problema ko sa oras na may makakita sa akin na nandito sa silid n’ya pero wala na akong lakas para doon… Inaantok na talaga ako. 

NAGISING AKO na wala na si Senyorito Zamir sa silid. Nakakapagtaka rin na nakasuot na ako ng damit paggising ko. Marahil ay sinuotan ako ng damit ng senyorito. Hindi ko maiwasang mahiya kahit pa sa mga susunod na araw ay makikita n’ya rin naman nang buo ang katawan ko… Hindi n’ya lang makikita, mahahawakan, mahahalikan, at maa-angkin n’ya rin. 

Napailing na lang ako sa mga naiisip ko. Napabuga ako ng hangin at kinakabahang nagtungo sa pinto. Sabi ni senyorito kagabi, siya ang bahala. Pero wala na siya paggising ko… Ano na ang gagawin ko n’yan?

Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Akmang sisilip ako nang kaunti ngunit napapitlag na lang ako sa gulat nang bumukas iyon. Natatarantang napaatras ako at muntik pang mapahiyaw sa gulat. Napakurap na lang ako nang si Senyorito Zamir ang bumungad sa akin, may hawak pa siyang dalawang plato. Simpleng itim na t-shirt at pants lang ang suot n’ya. 

“S-Senyorito… g-ginulat n’yo po ako,” nasabi ko na lang saka napasapo sa dibdib ko dahil sa kaba. 

Hindi sumagot si Senyorito Zamir at basta na lang pumasok. Sinara n’ya ang pinto gamit ang paa n’ya saka ipinatong sa malapit na mesa ang dalawang plato. May laman ’yong toast, itlog, bacon, at pancake. Mayroon ding pitsel at dalawang baso roon na ngayon ko lang napansin. 

“Let’s eat first, we’ll talk about our agreement properly,” sabi n’ya saka umupo. 

Tumango na lang ako at umupo na lang din. Nahihiya pa akong kuhanin ang kutsilyo’t tinidor pero baka mainis lang siya at isipin na masyado akong nag-iinarte kaya kumain na lang din ako. Sa totoo lang ay nagugutom na rin naman ako.

Tahimik lang kaming kumain. Marami akong gustong itanong at sabihin sa kan’ya ngunit sinarili ko na lang ang mga ’yon. Hihintayin ko na lang siya na maunang magsalita. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko matapos uminom ng tubig. Inubos ko ang pagkain sa plato ko dahil ayaw na ayaw ko na nagsasayang ng pagkain. Napatingin na lang ako kay senyorito nang pumasok ito sa banyo pagkatapos. Hindi n’ya isinara ang pinto kaya nakita ko na nagse-sepilyo siya ng ngipin… Gusto ko sanang magtungo sa maid’s quarter para makapag-sepilyo rin kaso hindi ako basta makalabas. 

Maya-maya pa ay tumingin sa akin ang senyorito nang matapos siya saka sinenyasan ako na lumapit. 

Napakurap na lang ako at tumayo saka lumapit sa kan’ya. Inabutan n’ya ako ng isa pang toothbrush. “This is my extra toothbrush. I haven’t used that yet,” sabi na lang n’ya. 

Napatango na lang ako at kinuha iyon saka nilagyan ng toothpaste. Napatingin ako kay senyorito mula sa salamin dahil hindi pa rin siya naalis sa likuran ko at nakatitig lang din sa akin mula sa salamin. 

Hindi na lang ako nagsalita pa at nagsimula ng magsepilyo. Natigilan lang ako at napakislot nang maramdaman na marahang humawak si Senyorito Zamir sa baywang ko saka idinikit ang katawan sa likod ko. Napakurap na lang ako saka muling itinuloy ang pagsesepilyo. Marahan n’yang hinawi ang buhok ko para alisin ang pagkakaharang nito sa leeg at batok ko. Maya maya pa ay idinikit n’ya ang labi sa balikat ko paakyat sa leeg ko at dinadampian nang magagaan na halik iyon. 

Nang matapos akong magsepilyo. Humarap ako kay senyorito ngunit nanatili akong nakatungo. Hindi ako makatingin nang ayos sa kan’ya dahil paniguradong makikita n’ya ang namumula kong mukha. 

Inunahan ko siyang lumabas ng banyo dahil naiilang ako. Agad naman siyang sumunod sa akin palabas. Tumingin ako kay senyorito saka napahawak sa braso ko… “S-Senyorito, paano po ako makakaalis?” 

“Lalabas na tayo… Don’t say anything. Just walk normally with me,” sabi na lang n’ya saka lumabas na ng silid. 

Tumango na lang ako at sumunod sa kan’ya. Mukhang maaga pa kaya walang gaanong tao sa mansyon. Ngunit  natigilan kami nang makasalubong ang mayordoma. 

“Senyorito, magandang umaga.” Natigilan siya nang mapatingin sa akin na nasa likuran ng senyorito. “Elaine? Ang aga mo yatang pumasok.”

“I have a job for her to do today. Hindi muna siya papasok ngayong araw,” malamig na sinabi ng senyorito. 

“Ganoon ba? Sige po, senyorito.” Tumingin sa akin ang mayordoma. “Ayusin mo ang trabaho, Elaine,” tila nanenermong sabi nito. 

Tipid na ngumiti na lang ako at tumango. 

Tahimik na sumunod na lang ako kay Senyorito Zamir hanggang sa makalabas kami ng mansyon. Nagtungo kami sa itim na kotseng nakaparada. Pinagbuksan n’ya ako bago siya sumakay sa driver’s seat. Nanatili akong tahimik sa tabi n’ya habang tinitingnan ang mga nadadaanan namin. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napatingin kay senyorito na tahimik lang na nagmamaneho at nakatingin sa daan… Gustong gusto ko ng sabihin sa kan’ya ang kagabi ko pa gustong sabihin.

“S-Senyorito.”

“Hmm?” tanong n’ya. 

“M-May hihilingin po sana ako sa ’yo,” bulong ko saka napatungo. 

“Spill it.”

Napalunok ako at napahawak nang mahigpit sa laylayan ng damit ko. “S-Senyorito, pwede po ba na ’yung ibabayad n’yo sa akin sa unang gabi ay ikaw mismo ang magbigay sa mga magulang ko?” bulong ko, halos walang boses na lumabas do’n. 

Napakunot ang noo n’ya. “Why don’t you just give them money yourself?” tanong pa n’ya. 

“M-Magtataka sila kung saan ako nakakuha ng ganoong kalaking pera. Ayokong malaman nila ang trabaho ko sa ’yo dahil siguradong magagalit sila… W-Wala na lang talaga akong ibang pagpipilian dahil kailangan magamot ni Nanay at kailangan magpatuloy sa pag-aaral ang kapatid ko. M-Marami rin kaming utang na sinisingil na kami ngayon… S-Sabihin mo na lang na tulong mo iyon sa kanila. Isa si nanay sa katulong na nag-alaga sa ’yo noon kaya hindi sila gaanong magtataka kung bibigyan mo sila ng pera bilang tulong,” paliwanag ko. 

Saglit na natahimik ang senyorito. Nanatili akong nakatitig sa kan’ya. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip n’ya ngayon at kung papayag ba siya. 

“Okay, I’ll do that,” tipid na sinabi  n’ya. 

Agad akong napangiti dahil sa tuwa… Sa totoo lang ay hindi ko inaasahan na papayag siya ro’n. 

“S-Salamat po, senyorito!” tuwang tuwa na saad ko saka napahawak sa kamay n’ya na nasa kambyo ng kotse. 

Halatang natigilan siya sa ginawa ko. Maski ako ay natigilan din. Agad kong inalis ang pagkakahawak sa kamay n’ya saka napaiwas ng tingin. Gusto kong sawayin ang sarili ko dahil sa kapangahasan kong ’yon. 

Natigilan ako nang mapansing itinigil ni senyorito ang kotse at ipinarada sa gilid ng kalsada. Nagtatakang napatingin ako sa kan’ya na seryoso pa rin ang mukha na nakatingin sa daan. Umakyat ang kaba sa dibdib ko sa pag-aalalang baka nagalit siya sa ginawa kong paghawak sa kan’ya. 

“S-Senyorito?” 

Napapitlag ako nang humarap siya sa akin. Ngunit ang mas nagpagitlag sa akin ay ang pag-angat ng kamay n’ya patungong batok ko saka hinapit iyon palapit sa kan’ya. Napasinghap na lang ako nang basta n’ya siniil nang mapag-angking halik ang labi ko. Agad akong napahawak sa dibdib n’ya ngunit mas hinila n’ya lang ako palapit saka ekspertong ginalaw ang labi n’ya sa labi ko… na wala pang nakahalik kahit sino. 

“Hmm…” impit na daing ko. 

Nalalasahan ko ang toothpaste na ginamit n’ya pati na rin ang sigarilyo mula sa labi n’ya. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko sa mga oras na ’to, nanghihina rin ang bawat parte ng katawan ko at tila naubos ang lahat ng lakas doon. Napakapit na lang ako sa balikat ng senyorito at hindi na siya itinulak. Tila kusang gumalaw ang mga talukap ko at pumikit. Sa kabila ng malakas na kabog ng dibdib ko, may kakaiba akong nararamdaman sa tiyan ko na hindi ko maipaliwanag. Nakakakiliti ang pakiramdam na ’yon at hindi pamilyar sa akin na tila ba ngayong ko lang ’yon naramdaman. 

Marahang kinagat at sinisipsip ni Senyorito Zamir ang ibabang labi ko. Hindi ko magawang sabayan ang labi n’ya, hindi ko alam ang gagawin ngunit tila hindi naman alintana ni senyorito iyon. Hinihingal ako nang marahan na n’yang inilayo ang labi sa akin. Nanatili akong nakapikit nang bumaba ang halik n’ya sa panga ko, pababa sa leeg. Dinadampian n’ya nang magagaan na halik ang mga ’yon bago muling umakyat ang labi n’ya sa labi ko. Magaan na dinampian n’ya ng halik ang labi ko bago pinasadahan iyon ng mainit n’yang dila. Impit na napadaing na lang ako at mas napakapit nang mahigpit sa balikat n’ya. Pagkatapos no’n ay isinubsob n’ya ang mukha sa leeg ko… Tila hinihingal din siya kagaya ko. 

“You’re mine, Elaine… all mine.”

KABANATA 7

“S-Senyorito… saan po tayo pupunta?” 

Hindi sinagot ng senyorito ang tanong ko at tumuloy lang sa pagmamaneho. Napalunok na lang ako nang mapatingin sa labi n’ya… Muli kong naalala ang kanina lang na halikan namin. Napaiwas na lang ako ng tingin sa kan’ya nang mag-init ang magkabilang pisngi ko saka pasimpleng napahawak sa labi ko. 

Hindi na lang ako nagsalita nang tumigil ang kotse sa tapat ng bangko. Bumaba si Senyorito Zamir ng kotse at iniwan ako sa loob. Hinabol ko na lang siya ng tingin hanggang sa makapasok siya sa loob. Natatanaw ko naman siya mula sa glass wall. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang mapansin na nasa kan’ya halos ang atensyon ng mga kababaihan sa loob. Napakamot na lang ako sa braso ko at napaiwas ng tingin. 

Kung tutuusin ay magandang lalaki si Senyorito Zamir at talagang gwapo. Siguradong marami ang magagandang babae ang nagkaka-interes sa kan’ya at handang makipagtalik sa kan’ya ng walang hinihiling na kapalit… Bakit handa pa siyang magbayad para lang makatalik ang tulad ko? 

Napapitlag ako nang maya-maya pa ay pumasok na sa loob ng kotse si senyorito. Agad akong napatingin sa kan’ya at sa hawak n’yang sobre. Nagtatakang napatingin na lang ako sa kan’ya. Hindi naman siya nagsalita at ipinatong na lang sa hita ko ang sobre saka muling pinaharurot ang sasakyan. 

“Ituro mo sa akin kung saan kayo nakatira,” tipid na sabi n’ya habang seryosong nakatingin sa daan. 

“B-Bakit po, senyorito?”

“You requested me to give the money I’m gonna pay you to your parents, didn’t you?” Napakunot pa ang noo n’ya. 

Napalunok na lang ako at hinawakan ang sobre. Magkano kaya ito? Bakit parang ang kapal naman yata? Wala akong lakas ng loob silipin ang pera sa loob dahil baka manghina pa ako… Hindi ko pa naranasan makahawak nang ganito kalaking pera. 

“S-Salamat po, senyorito,” sinabi ko na lang saka napahawak nang mahigpit sa sobre. 

“You don’t have to thank me for that,” tipid na sabi na lang n’ya. 

Sabagay… Hindi naman n’ya ginawa ang lahat ng ’to nang libre. Binibigyan lang namin ng pabor ang isa’t isa. 

Natahimik na lang ulit ako at itinuro sa kan’ya ang tinitirhan namin. Nang makarating na kami sa looban sa amin, napatungo na lang ako dahil napapatingin sa amin ang mga kapit-bahay. Agaw pansin ang magara n’yang kotse rito sa lugar namin lalo pa’t hindi naman kami palaging nakakakita ng kotse. Sana lang ay hindi gawan ng kalokohan ng mga tambay ang kotse n’ya. 

Hindi naman kumikibo si senyorito at seryoso lang sa pagmamaneho. Napalunok na lang ako kasabay ng pag-akyat ng kakaibang kaba sa dibdib ko nang nasa tapat na kami ng bahay namin. Kinuha sa akin ni Senyorito Zamir ang sobre saka agad na bumaba ng kotse. Hindi na lang ako nagsalita at bumaba na lang din ng kotse saka agad na sumunod sa kan’ya. 

Sinenyasan n’ya ako na maunang pumasok. Tumango na lang ako at binuksan ang pinto sa bahay. Naabutan ko sina Nanay at nakain ng tanghalian. Natigilan naman sila sa pagkain at napatingin sa direksyon ko. Si Nanay, Tatay, at Kuya Leo lang ang nasa bahay ngayon. Malamang nasa palengke si Ate Elena at si Ella naman ay nasa school.

“N-Nay, may bisita po tayo,” sabi ko na lang saka binigyan ng daan si Senyorito Zamir. 

Bahagyang ngumiti si Senyorito Zamir. Pasimple n’yang pinasadahan ng tingin ang simple naming bahay ngunit hindi naman siya nagsalita at naglakad na lang palapit kina Nanay… “Magandang tanghali po,” magalang na bati n’ya na nagpagulat sa akin. 

“S-Senyorito Zamir? Ikaw na ba ’yan?” Agad na napatayo sina Nanay. 

Natigilan ako at napatingin kay Senyorito Zamir. Napansin ko ang tila pagbabago ng reaksyon n’ya na tila ba namukhaan n’ya si Nanay. Bahagyang napaawang ang labi n’ya… Hindi ko mabasa ang iniisip n’ya ngayon. 

“N-Nay Lora, kumusta po kayo?” tanong ng senyorito. 

Natigilan ako nang banggitin n’ya ang pangalan ni Nanay… Naaalala n’ya si Nanay?

“Nako, ang laki laki mo na! Hindi ko akalain na magagawa akong dalawin ng paborito kong alaga noon sa hacienda,” nakangiting sabi ni Nanay saka pinilit na tumingkayad para mahaplos ang buhok ng senyorito. 

Kitang kita ko kung paano lumambot ang ekspresyon ni Senyorito Zamir. Ngumiti rin siya kay Nanay… at iba ang ngiting ’yon sa palagi n’yang ipinapakita… tila ba totoo siyang nakangiti kay Nanay ngayon. 

Napatingin si Senyorito kay Tatay. “Tay Lorenzo, kumusta po kayo?” tanong pa ni senyorito kay Tatay. 

Kilala n’ya rin si Tatay? Alam ko na naging magsasaka si Tatay sa lupain nila noon ngunit hindi ko alam na pati si Tatay ay kilala ng senyorito.

Napangiti si Tatay saka tinapik ang balikat ng senyorito. “Ayos naman, senyorito… Masaya ako na dinalaw mo kami rito at naaalala mo pa kami.”

“Bakit ko naman po kayo makakalimutan? Malaki po ang utang na loob ko sa inyong dalawa… Buti na lang po at nakilala ko si Elaine at nalaman ko ang tungkol sa inyo at sa kalagayan n’yo ngayon.” Kinuha ni Senyorito ang sobre saka inilahad ito sa kamay ni Nanay. “Sana po h’wag n’yong masamain at tanggapin n’yo ang tulong na ito.”

Sinilip nina Nanay ang laman ng sobre at kitang kita ang gulat sa mga mata nila nang makita ang laman no’n. Agad namang napailing sina Nanay at muling ibinalik kay Senyorito Zamir ang sobre. 

“S-Senyorito, hindi namin matatanggap ang ganito kalaking pera. Sapat na sa amin ang binisita mo kami ngayon,” napapailing na sabi ni Nanay saka pilit na ibinibalik sa senyorito ang pera. 

“Nay Lora, tanggapin n’yo na po ito. Nabalitaan ko galing kay Elaine na dinala kayo sa ospital. Gamitin n’yo po ang pera na ’to pampagamot at pambayad sa mga utang n’yo. H’wag po kayong mag-alala dahil hinding hindi ko po kayo sisingilin para diyan. Sana po tanggapin n’yo ang tulong na ’to… Kabayaran man lang sa lahat ng nagawa n’yo para sa ’kin noon.”

Napabuntonghininga sina Nanay at nagkatinginan. Tila hindi nagdadalawang isip kung tatanggapin ang pera o hindi. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko saka humawak sa kamay ni Nanay. 

“Tanggapin n’yo na po, ’Nay… Nagmamagandang-loob lang naman po ang senyorito, saka wala na rin po tayong ibang pagpipilian,” pangungumbinsi ko kay Nanay. 

Wala ng nagawa pa si Nanay kundi ang tanggapin ang pera mula kay Senyorito kahit pa halatang hindi sila komportableng tumanggap ng ganoong kalaking pera… Pagkatapos no’n ay pinakain na rin nila ng tanghalian ang senyorito saka nakipagkwentuhan pa rito. Tahimik na nakikinig at pinanonood ko na lang sila at kung minsan ay napapangiti ako dahil napapansin ko na totoo ang pakikitungo ng senyorito sa mga magulang ko. Tila ba walang pagpapanggap sa mga kilos nito. 

“Sige po, Nay Lora, Tay Lorenzo… Kailangan na po naming bumalik ni Elaine sa hacienda… Kung may kailangan po kayo, h’wag kayong mag-atubili na tawagan ako sa number na ’to. Hindi po ako mag-aalinlangang tumulong sa inyo sa abot ng makakaya ko.” Inabutan ni Senyorito Zamir ng calling card si Nanay. 

“Nako, sobra sobra na itong naitulong mo sa amin senyorito… Maraming salamat,” sabi naman ni Tatay. 

Matapos nilang mag-usap, nauna ng lumabas si senyorito. Marami pa silang napag-usapan at bilin sa bawat isa. 

“Mukhang mali naman pala ang tsismis na narinig natin mula sa senyorito… Napakabait na bata pa rin n’ya hanggang ngayon,” sabi ni Tatay na tila ba nakonsensya dahil nagawa n’ya ring maniwala noon sa tsismis tungkol sa senyorito. 

Napangiti na lang ako at nagpaalam na sa kanila saka lumabas. Naabutan ko si Senyorito Zamir na nakasakay na sa kotse n’ya. Agad na akong nagtungo ro’n at sumakay kotse. Natigilan ako nang mapansin na wala na ang ngiti sa labi n’ya noong kaharap n’ya sina Nanay. Hindi na lang ako nagsalita nang paandarin na n’ya ang sasakyan paalis sa lugar namin. 

“You should have told me that they’re your parents.”

Natigilan ako nang biglang magsalita ang senyorito. Bahagya pang nakakunot ang noo n’ya habang diretso sa daan ang tingin. 

“Paumanhin po, hindi ko alam na kilala mo ang mga magulang ko,” sabi ko na lang saka bahagyang napatungo. 

Narinig kong napabuntonghininga si Senyorito Zamir. “Kung alam ko lang, higit pa ang dinala ko,” bulong pa n’ya. 

Natigilan ako. “H-Hindi ko po inaasahan na makilala n’yo pa ang mga magulang ko.”

Hindi ko maiwasang makaramdam ng inggit sa sarili kong mga magulang… Naalala n’ya ang mga magulang ko ngunit ako… hindi. 

“How could I forget them? They saved me a lot of times from my own mother…” Mapait siyang napangiti. “Hindi sila natakot na ipagtanggol ako kahit na amo nila si Eleanor,” bulong pa n’ya. 

Nanlaki ang mga mata ko sa biglang sinabi n’ya… Hindi ko inaasahan na magsasabi siya sa akin ng personal na pangyayari sa buhay n’ya… Kung ganoon ay sinasaktan at inaabuso nga siya noon ni Senyora Eleanor… Kaya ba ganoon na lang ang galit n’ya sa senyora?

Halatang natigilan si Senyorito Zamir nang mapagtantong may nasabi siya sa aking personal. Napatikhim siya at napakunot na lang ang noo saka hindi na lang nagsalita. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansing bahagyang namula ang tainga n’ya.

Nahihiya ba siya?

Hindi na lang ako nagsalita. Ayokong mainis pa siya kapag pinuna ko iyon. Nanatili na lang akong tahimik habang pilit na nagpipigil ng ngiti. 

Natigilan ako nang mapansin na tumigil na ang kotse n’ya sa mall. Hindi na lang ako nagsalita nang bumaba siya at pumasok sa loob ng mall. Hinabol ko na lang siya ng tingin hanggang sa mawala na siya sa paningin ko. 

Maya-maya ay bumalik din agad siya na may dalang paperbag. Hindi na lang ako nagsalita nang makasakay na siya sa kotse. Napakurap ako nang bahagya n’yang ibinato sa akin ang paperbag. Natatarantang sinalo ko naman iyon saka nagtatakang napatingin sa kan’ya. 

“A-Ano po ito, senyorito?” Pasimple kong sinilip ang laman ng paperbag. 

“Phone,” tipid na sagot n’ya na nagpasinghap sa akin. 

“P-Phone? B-Bakit mo ako binilhan ng phone?” tanong ko, hindi makapaniwala. 

“Of course, I need to call you whenever I need someone to fuck,” dire-diretsong sabi n’ya. 

Napatungo na lang ako saka tumango. Hindi na lang ako nagsalita at kinuha ang kahon sa loob ng paperbag… Ganoon na lang ang gulat ko nang makita ang presyo roon. 

“T-Thirty thousand?!” hindi ko mapigilang magtaas ng boses. 

Napatingin sa akin si Senyorito Zamir saka pinaandar ang kotse. 

“I don’t know what to buy. I just bought whatever the fuck I saw first,” sabi na lang n’ya. 

Hindi na lang ako umimik at napakagat sa ibabang labi ko. Pinigilan ko ang sarili na mapakamot sa batok ko dahil hindi ko rin naman alam kung paano gumamit ng ganitong cellphone. Touch screen pa yata iyon. De pindot lang ang kaya kong gamitin. Paniguradong hindi ko rin ito gaanong magagamit. 

Tahimik kami buong biyahe. Maya-maya pa ay tumigil kami sa tapat ng mataas na gusali. Agad na bumaba ng kotse si senyorito saka sinenyasan din ako na bumaba. Hindi na lang ako nagsalita at dinala ang paperbag saka lumabas ng kotse. Sumunod na lang ako sa kan’ya nang pumasok kami sa gusali. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napatungo habang nakasunod kay Senyorito Zamir. Halos lahat ng tao rito sa loob ay nakasuot ng maganda at maayos na damit. Bahagya pa akong lumalayo kay Senyorito dahil ayokong mapahiya siya na kasama ako. Halata namang tigilan siya nang mapansing nahuhuli ako sa paglalakad. Tila nairita siya at hinawakan ang palapulsuhan ko saka hinila ako palapit sa kan’ya. 

Napalunok na lang ako at nagpatianod sa kan’ya nang sumakay kami sa elevator. Napakagat ako sa ibabang labi ko saka tumingin kay Senyorito na nakahawak pa rin sa kamay ko. 

“N-Nasaan po tayo, senyorito?” 

“At my condo,” tipid na sagot n’ya. 

Napalunok na lang ako nang mapagtanto ko kung bakit kami nandito. Umakyat muli ang kaba sa dibdib ko. Halata namang naramdaman ni senyorito ang biglang panginginig ng kamay ko kaya napatingin siya sa akin. 

“If you’re not yet ready, just say it,” sabi na lang n’ya. 

Umiling ako saka napakagat sa ibabang labi ko… “H-Handa na po ako, senyorito. Nakabayad na po kayo sa akin kaya kailangan ko na pong maging handa,” sabi ko na lang.

Hindi na nagsalita pa si senyorito. Bumaba na lang kami ng elevator nang bumukas iyon. Tahimik na nagpatianod na lang ako kay senyorito hanggang sa makarating kami sa isang silid. Napalunok ako at nilibot ng tingin ang malaking silid nang makapasok kami. Halos kumpleto ang gamit sa loob at malaki rin ang kama. Sa karkula ko ay higit na mas malaki ito kaysa sa silid n’ya sa hacienda. 

“Gusto mo bang ikaw na ang mauna mag-shower?” tanong ni Senyorito Zamir saka hinubad ang shirt n’ya. 

“I-Ikaw po muna,” sabi ko na lang saka napaiwas ng tingin sa kan’ya. 

Tumango na lang siya at kumuha ng damit sa closet saka nagtungo sa banyo. Tahimik na umupo na lang ako sa couch saka napahawak nang mahigpit sa paperbag… Halos mabingi ako sa lakas ng kabog ng dibdib ko… Wala na talagang atrasan sa mga oras na ’to. Kailangan ko ng gawin ’to lalo pa’t nakapagbayad na siya sa akin. 

Matagal din bago natapos maligo ang senyorito. Napalunok na lang ako nang maamoy ang mabangong amoy na nanggagaling kay Senyorito Zamir. Nakatapis lang siya ng tuwalya sa ibabang parte ng katawan n’ya. Kitang kita ko ngayon ang matipunong katawan n’ya. Napaiwas na lang ako ng tingin sa kan’ya saka napakapit nang mahigpit sa paperbag. 

Lumapit sa akin ang senyorito saka inabutan ako ng robe. “Don’t wear anything aside from that robe after you take a shower,” sabi  n’ya saka bahagyang ngumisi sa akin. 

Tumango na lang ako at tumayo na saka dali-daling nagtungo ng banyo. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko na tila may nagkakarera doon. Huminga ako nang malalim at sinimulan ng hubarin ang damit ko para maligo. Ito ang unang beses na naligo ako sa ganito kagandang banyo… Sinamantala ko na lang ang pagkakataon at nilinis nang maigi ang bawat parte ng katawan ko. 

Hindi ko na alam kung gaano ako katagal nanatili sa banyo bago ako tuluyang natapos maligo. Pinatuyo ko na lang ang sarili ko saka binalot ang sarili ko gamit ang robe bago ako tuluyang lumabas ng banyo. 

Napalunok ako nang maabutan ko si Senyorito Zamir na nakaupo sa kama. Tanging pajama lang ang suot nito habang nainom ng alak. Napakapit na lang ako nang mahigpit sa laylayan ng maikling bath robe na suot ko nang mapatingin siya sa direksyon ko. Agad n’ya akong sinenyasan na lumapit sa kan’ya. 

Kahit nag-aalangan, tumango na lang ako at mabibigat ang hakbang na naglakad palapit sa kan’ya. Napasinghap na lang ako nang hablutin n’ya ang palapulsuhan ko at agad akong pinaupo sa kandungan n’ya. 

Napalunok akong muli habang hindi makatingin nang ayos sa kan’ya. Hinawakan n’ya ang panga ko saka pinaharap ako sa kan’ya… Wala naman akong nagawa at napatingin na lang sa mga mata n’ya. 

Ang isang kamay n’ya ay napadpad sa hita ko saka marahang hinaplos ’yon. Napakapit na lang ako sa balikat n’ya dahil tila may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko dahil sa ginawa n’yang ’yon… Ang init at gaspang ng kamay n’ya sa balat ko ay tila nagdudulot ng kakaibang pakiramdam sa akin. 

Humigpit ang kapit ko sa balikat n’ya nang dampian n’ya ng halik ang balikat ko. Naramdaman ko ang isang kamay n’ya sa buhol ng robe, marahang inaalis ang pagkakabuhol no’n. Napatitig akong muli sa mga mata n’ya nang hindi sinasadya… ngunit sa hindi malamang dahilan, hindi ko na maalis ang tingin ko sa kan’ya. 

Umakyat ang kamay n’ya sa balakang ko. Tuluyan na n’yang naipasok ang kamay sa suot kong robe. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko… “S-Senyorito…” daing ko.

Umigting ang panga n’ya saka napahawak sa pisngi ko. Napasinghap na lang ako nang basta n’ya sinunggaban ng halik ang labi ko… Mapag-angkin ang halik n’yang ’yon… tila ba inaangkin n’ya ako nang buong buo sa pamamagitan ng halik n’yang ’yon.

Pumikit na lang ako at tinugon ang halik n’ya kahit nanginginig ang mga labi kong walang karanasan sa ganito. Tila hindi naman alintana ni senyorito iyon at patuloy lang ang pangahas na halik n’ya sa labi ko. Saglit siyang tumigil saka hinaplos ang ibabang labi ko gamit ang hinlalaki n’ya bago nagsalita… 

“Damn, Maria Elaine… I never wanted someone as much as I want you… I want you so damn much.”

KABANATA 8

WARNING:

The bed scene is kinda… detailed and uncomfortable. You can skip this chapter if you’re not comfortable with it. 

“S-Senyorito…”

Napakapit ako sa matikas na balikat ng senyorito nang walang habas na inihiga ako nito sa kama saka pumaibabaw sa akin, marahan n’ya pang pinaghiwalay ang mga hita ko saka pumwesto sa pagitan ng mga ’yon… Bumaba ang mainit na halik n’ya sa leeg ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang maramdaman kong bahagya n’yang kinagat ang leeg ko. Tila ba nanggigigil siya ngunit pinipigilan ang sarili. 

“Damn, you smell so good…” anas n’ya saka pinadaan ang tungki ng matangos n’yang ilong sa leeg ko. 

Hindi ko alam kung tatakpan ko ba ang sarili ko dahil naalis na ang pagkakabuhol ng suot kong robe, ngunit napalunok na ang ako nang maramdaman kong inaalis ni senyorito ang pagkakaharang ng robe sa katawan ko. Mas lalo akong napakapit sa balikat n’ya nang maramdaman ko ang kamay n’ya sa hita ko, paangat hanggang sa balakang papunta sa baywang. 

Muling siniil ng halik ni Senyorito Zamir ang labi ko. Parang may kumikiliti na naman sa kalamnan ko. Ang lambot ng labi ni senyorito. Nalalasahan ko rin ang alak, sigarilyo, at ang toothpaste mula sa labi at dila n’ya… Mas lalong nakakapanghina ng katawan. Nakakapanghina ang banayad na paggalaw ng mga labi n’ya na tila ba ninanamnam n’yang maigi ang mga labi ko. 

“Hmm… S-Senyorito…” mahinang anas ko nang maramdaman kong mas nagiging pangahas ang halik n’ya. 

“Fuck,” anas ni senyorito saka tila nanggigigil na kinagat ang ibabang labi ko. 

Napasinghap ako sa ginawa n’ya, hindi naman nag-aksaya ng oras ang senyorito saka agad na pinasok ang mainit na dila sa bibig ko. Napadaing na lang ako at mas kumapit nang mahigpit sa balikat n’ya hinuhuli ng dila n’ya ang dila ko. Naramdaman ko ang hikaw n’ya ro’n… Hindi ko alam ang gagawin, para akong kakapusin ng hininga at hindi ko alam kung anong galaw ang gagawin ko ngunit tila wala namang pakialam doon si senyorito. 

“Hmm…” napadaing ako nang marahang pinisil ng senyorito ang baywang ko. Unti-unting umakyat ang kamay n’ya hanggang sa makarating ’yon sa dibdib ko. Napasinghap ako, tila kusang gumalaw ang kamay ko para pigilan ang kamay n’ya. 

Natigilan si Senyorito Zamir at inilayo ang labi sa akin, rinig na rinig ang tunog na nilikha ng naghiwalay naming mga labi.  Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang mapatingin siya sa akin.

“Elaine…” napabuntonghininga si senyorito. “Do you want to back out?” tanong n’ya habang nakatitig sa akin. 

Napalunok ako, natataranta. Napailing na lang ako at kumapit sa batok n’ya saka ako na mismo ang humalik sa labi n’ya… Kahit halatang natigilan si senyorito, humawak pa rin siya sa batok ko at mas pinalalim ang halik. Mula sa pagiging banayad, hanggang sa naging sabik at pangahas ang halik n’ya. Napapikit na lang ako at sinubukang igalaw ang labi ko kasabay ng labi n’ya. 

Muli akong napadaing nang dumapo ang kamay n’ya sa dibdib ko. Marahan n’yang pinisil iyon, hanggang sa unti unti na n’yang minamasahe iyon. Napapikit na lang ako at muling napaungol sa pagitan ng halik n’ya… Tila may nakakakuryenteng pakiramdam ang dumadaloy sa dibdib ko pababa sa puson ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko… hindi pamilyar sa akin ang pakiramdam na ’to. 

Tila gigil na kinagat ni senyorito ang ibabang labi ko, tila magkakasugat yata roon. Pinasadahan n’ya iyon ng dila n’ya bago bumaba ang halik n’ya sa panga ko, pababa sa leeg ko. Ang mainit at maambot na labi n’ya sa balat ko ay nagdudulot ng nakakakiliting pakiramdam sa akin… Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang maramdaman ko ang dila n’ya, pati na ang hikaw n’ya sa dila ay sumayad din sa balat ko… Mas lalong nagdulot iyon ng kakaibang pakiramdam sa akin. 

“Aahhh…” Napadaing ako nang tila gigil na sinipsip ng senyorito ang balat sa leeg ko, pakiramdam ko ay mag-iiwan iyon ng marka roon. Napakapit na lang ako sa bedsheet at ipinaling ang ulo ko. 

“Damn… I’m losing it, Elaine,” mahinang anas ni Senyorito Zamir saka pinaikot ang daliri sa tuktok ng dibdib ko na mas nagpa-ungol sa akin. Mas lalong humigpit ang kapit ko sa bedsheet, hindi ko alam kung aalisin ko ba ang kamay n’ya o ililiyad pang lalo ang katawan ko para sa kan’ya. 

Muli pang nag-iwan ng marka ang senyorito sa leeg ko bago n’ya inilayo ang labi roon saka tumitig sa akin. Tila nalalasing na tumingin din ako sa kan’ya, sa mga mata n’yang parang dinadala ako sa ibang dimensyon… Bumaba ang tingin n’ya sa katawan ko. Mas lalo n’yang inihawi ang robe, napakapit na lang ako nang mahigpit sa bedsheet nang makita na n’ya nang buo ang kahubdan ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko kasabay ng matinding pag-iinit ng mukha ko. 

“Aahh!” Hindi ko na nakontrol pa ang boses ko nang maramdaman ko ang mainit na labi ni senyorito sa sensitibong tuktok ng dibdib ko. Agad na nanginig ang mga tuhod at hita ko nang sipsipin n’ya iyon na para bang sanggol. Muli akong napadaing, tila kusang kumilos ang katawan ko upang lumiyad. Kinagat n’ya pa iyon saka nilaro gamit ang dila n’ya… Mas lalong nagtindigan ang mga balahibo ko nang maramdaman ko ang hikaw n’ya ro’n. 

“S-Senyorito… aahh!” Kahit anong saway ko sa sarili ko na h’wag umungol nang malakas, tila wala na akong kontrol. 

Nanghihinang napakapit na lang ako sa balikat ng senyorito nang maramdaman kong lumipat ang labi n’ya sa kabilang dibdib ko, tila nag-iiwan siya ng marka roon… Napasinghap na lang ako nang maramdaman na muli n’yang ipinasok sa bibig ang tuktok ng kabila kong dibdib saka pangahas na sinipsip iyon, tila ba roon nakasalalay ang buhay n’ya… Nanginginig ang mga kamay na hinigpitan ko ang hawak sa balikat n’ya saka sinubukan siyang itulak. 

“S-Senyorito… h’wag g-ganyan. M-May nararamdaman akong kakaiba… aahhh…” nanghihinang napaungol ako dahil imbis na tumigil ay mas pinag-igi pa ng senyorito ang ginagawa. Paulit-ulit n’yang pinasadahan ng dila ang naninigas na tuktok ng dibdib ko… Nanlalabo na ang paningin ko dahil sa mga luhang nagbabadyang kumawala sa mga mata ko… Naluluha na ako dahil sa kakaibang pakiramdam na lumulukob sa pagkatao ko. 

Tuluyang tumakas ang mga luha ko. Hindi na rin ako mapakali. Hindi ko alam kung saan ipapaling ang ulo ko habang ang labi at dila n’ya ay naglalaro sa dibdib ko habang ang isang kamay naman n’ya ay ekspertong minamasahe ang isang dibdib ko. Mas lalong nanginig ang mga hita ko nang maramdaman akong kakaiba sa kalamnan ko, tila ba namumuo roon na gustong kumawala. 

Napaliyad ang likod ko habang tila gigil na gigil ang senyorito sa dibdib ko. Nanghihinang napakapit na lang ako sa bedsheet nang mas lalong tumindi ang pakiramdam na nararamdaman ko sa puson ko, pababa sa pagkababae ko… Hindi na talaga ako mapakali. Gusto kong itulak si senyorito ngunit gusto ko rin siyang hilahin palapit sa akin… Hindi ko na maintindihan.

“Aahhh! S-Senyorito… oohhh…” Hinihingal na ibinagsak ko ang likod ko sa kama nang tuluyan ng kumawala ang pakiramdam na namumuo sa puson ko kanina. Napasinghap ako nang maramdaman kong may likidong dumadaloy mula sa pagkababae ko… Halatang natigilan si senyorito saka napatingin sa akin. 

“You came…” Napangisi siya. “Damn…” Bumaba ang isang kamay n’ya sa pagkababae ko. Napasinghap ako at akmang ititikom ang mga hita ko, ngunit hindi ko nagawa dahil nasa pagitan siya ng mga ’yon. 

“S-Senyorito…” hinihingal na anas ko nang padaanin n’ya ang daliri sa hiwa ng pagkababae ko. Mas lalo siyang napangisi habang titig na titig sa akin. 

“Fuck, you’re so wet… You really came, huh,” tila naaaliw na sinabi n’ya, hindi maalis ang ngisi sa labi. 

Napalunok ako nang i-angat na ni senyorito ang katawan n’ya saka hinawakan ang magkabilang tuhod ko upang mas ibinuka ang mga hita ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napaiwas ng tingin nang bumaba ang tingin n’ya sa pagkababae ko. Mas lalong nanginit ang mga hita ko… Hindi ko alam kung dahil ba ’yon sa kaba… o baka ibang bagay. 

“I want to fuck you right away but damn… I want to have a taste of this wet pussy first,” anas ni senyorito. Napasinghap na lang ako nang maramdaman ko ang mainit n’yang labi roon… Hindi siya nag-aksaya ng oras. 

“S-Senyorito… aahhh! H’wag u-umalis ka po riyan, s-senyorito… pakiusap… ahh!” Mas lalong napalakas ang daing ko nang maramdaman kong pinasadahan n’ya ng dila n’ya ang hiwa ng pagkababae ko… Mas lalo akong nanginig dahil naramdaman ko ang hikaw n’ya roon. 

Kahit pakiramdam ko ay pulang pula ang buong mukha ko ngayon, nagkaroon pa rin ako ng lakas ng loob na tingnan si senyorito na nasa pagitan ng mga hita ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko dahil nasa akin ang mga mata n’ya… Nakatitig siya sa akin ngayon… tila ba sinasabi n’ya na h’wag kong alisin ang tingin ko sa ginagawa n’ya. 

“You don’t want me to taste this naughty pussy? Hmm… how selfish,” tila nanunuksong sinabi n’ya saka walang habas na ibinaon ang dila sa masikip na butas doon. Halos dulo lang ng dila n’ya ang nasa loob dahil sa kasikipan… Halos umangat ang likod ko sa kama nang sinimulan n’yang iulos ang mapaglarong dila sa butas ng pagkababae ko… Sa una ay mabagal, hanggang sa unti-unting bumibilis. 

“Aahh! Aahh! S-Senyorito! Hmm… aahhh!” Hindi ko na makilala pa ang sarili kong boses. Hindi ko rin maipaliwanag kung ano ba talaga ang gusto ng katawan ko. Para akong masisiraan ng bait sa ginagawa ni senyorito. 

Dumapo ang mga kamay ko sa buhok  n’ya. Nanghihinang napasabunot ako sa buhok n’ya ngunit hindi naman n’ya alintana iyon. Naramdaman ko ang paulit-ulit na pagsayad ng hikaw n’ya sa pagkababae ko… Halos mapaluha na naman ako sa tindi ng sensasyon na dulot no’n sa katawan ko… para akong mahihibang, para akong nawawala sa sarili. 

“Fuck… I have a new favorite meal…” anas ni senyorito saka muling sinunggaban ang pagkababae ko… Mas lalong nanginig ang buong katawan ko nang umakyat ang dila n’ya sa sensitibong klitoris ko. Naramdaman kong napangisi siya. Napasinghap na lang ako nang tila nanunuksong idinikit n’ya ang hikaw sa dila n’ya roon… Marahan n’yang itinaas-baba ang hikaw roon… tila nanunukso. 

“Aahhh! S-Senyorito… h-hindi ko na… aahhh!” Muling lumakas ang boses ko nang maramdaman kong pinaghiwalay n’ya ang pisngi ng pagkababae ko at walang habas na pinasadahan ng dila ang nasa pagitan ng mga ’yon, pataas sa klitoris ko, paulit-ulit, hanggang sa manlabo na ng tuluyan ang paningin ko… tila mawawala ako sa sarili. Mas nakakadagdag ang hikaw n’ya sa nakakakiliting pakiramdam na namumuo sa puson ko pababa sa pagkababae ko… Para akong mauubusan ng hangin. 

“S-Senyorito… u-umalis ka riyan…” anas ko nang maramdaman ko na naman ang pamilyar na pakiramdam na iyon na naramdaman ko kanina… Umarko ang likod ko at napalakas ang sabunot ko sa buhok ng senyorito. 

Imbis na umalis at tumigil, mas pinag-igihan pa n’ya ang ginagawa. Halos bumaon ang ulo ko sa unan. Napahawak na si senyorito sa magkabilang hita ko dahil hindi na ako mapakali. Mas ibinuka n’ya ang mga hita ko at pinaglandas ang dila at labi sa masikip na butas ng pagkababae ko, tila ba may hinihintay ang dila n’ya ro’n… Sunod-sunod na kumawala ang mga luha ko dahil sa nakakahibang na pakiramdam na dulot n’ya.

“Aahhh! S-Senyorito, ahh! aah!” Mas lalong bumaon ang ulo ko sa unan hanggang sa tuluyan ko ng pinakawalan ang pakiramdam na iyon… Nanghihinang bumagsak ang likod ko sa kama, nanginginig ang mga hita at kamay. Marahang pinisil naman ni senyorito ang hita ko habang sinasalo ang kakaibang likidong lumalabas sa pagkababae ko gamit ang ekspertong labi at dila n’ya. Nanghihinang napaawang ang labi ko at napapikit… Ngayon ko lang yata naramdaman ang ganito… Nakakahibang… para akong dinadala sa ibang lugar. 

“Damn, that was fucking good,” narinig kong sinabi ni senyorito. 

Umangat na si senyorito hanggang sa magkapantay na ang mukha namin. Agad akong napaiwas ng tingin sa kan’ya at napalunok… Nanghihina pa ang buong katawan ko dahil sa matinding sensasyon na ibinigay n’ya sa akin… Ayokong makita n’ya ang hitsura ko ngayon, tila nalasing ako sa ginawa n’ya… Ayokong makita n’ya akong gano’n. 

“Look at me.” Hinawakan ni Senyorito Zamir ang panga ko at pinaharap ako sa kan’ya. “Damn… you look like you wanna be fucked right now,” anas n’ya habang nakatitig sa akin. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko habang nakikipaglabanan ng titig sa tila nag-aapoy n’yang mga mata. Napakapit ako nang mahigpit sa bedsheet nang maramdaman kong ibinababa na ni senyorito ang suot n’yang pajama. Mas lalo akong napakagat sa ibabang labi ko, pilit na iniiwasang mapatingin sa ibaba… Napalunok na lang ako nang maramdaman ko ang kamay n’ya sa mga hita ko at mas lalong pinaghiwalay ang mga ’yon… Kusang kumawala ang mahinang daing mula sa mga labi ko nang maramdaman kong may matigas na bagay sa pagkababae ko. Nanlaki ang mga mata ko at napatingin doon… Hindi ko napigilang mapasinghap.

“S-Senyorito… h-hindi k-kakasya, h-hindi…” nagkakanda-utal na sabi ko. Agad na umakyat ang kaba sa dibdib ko. 

“It will fit,” tila nahihirapan at napapaos na sinabi ng senyorito habang nakatitig sa akin. Marahan n’yang ikiniskis ang pagkalalaki sa bungad bago dahan-dahang ipinasok iyon. 

“Aahhh! S-Senyorito…” Nanghihinang napakapit ako sa balikat n’ya. Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam, tuktok pa lang yata nito ang naipapasok ngunit tila punong puno na ang pagkababae ko. 

Napasinghap na lang ako kasabay ng muling pagtakas ng luha sa mga mata ko nang dahan-dahang ibinaon ni Senyorito Zamir ang pagkalalaki… Tila may napupunit sa pagkababae ko… masakit iyon at humahapdi, tila nahahati ang katawan ko. Kumawala ang hikbi sa labi ko. 

“M-Masakit… s-senyorito, h-hindi kasya…” naluluhang sabi ko kasabay nang mas paghigpit ng kapit ko sa balikat n’ya. 

“Fuck… you’re so damn tight… shit,” anas pa ni senyorito. Isinubsob n’ya ang mukha sa leeg ko at hinalik-halikan iyon. Umakyat ang isang kamay n’ya sa dibdib ko saka marahang minasahe iyon, nilalaro ng daliri ang tuktok at marahang pinapaikot iyon sa pagitan ng mga daliri n’ya… Tila ba inaalis n’ya ang atensyon ko sa sakit na dulot ng pagkalalaki n’ya. 

“S-Senyorito…” Napapikit na lang ako nang mariin at mas napakapit sa balikat n’ya. Unti unting ipinapasok ng senyorito ang pagkalalaki, saka saglit na tumigil, tila hinahayaan n’yang masanay muna ang pagkababae ko ro’n. 

“Try to relax your muscle, I’m just halfway in,” anas n’ya, umakyat ang halik n’ya sa panga ko, hanggang sa labi. 

“K-Kalahati pa lang?” tila hindi makapaniwalang tanong ko. 

Hinaplos ni senyorito ang pisngi ko saka tumitig sa mga mata ko. “I’ll try to be gentle… as much as I can,” sabi nito sa mahinang boses saka muling siniil ng halik ang labi ko. 

Dahan-dahang bumabaon ang pagkalalaki ni senyorito. Naramdaman kong napakuyom ang kamao n’ya, tila kinokontrol ang sarili. Napakagat ako sa ibabang labi n’ya nang hindi sinasadya nang mas lalong bumaon ang pagkalalaki n’ya… Muling nag-alpasan ang mga luha mula sa mga mata ko dahil sa kakaibang hapdi na dulot no’n… Hindi naman iyon pinansin ni senyorito, hinayaan n’yang masanay ang pagkababae ko. Napapikit na lang ako at mas napakapit sa balikat n’ya. 

“Damn… fucking good,” anas ni senyorito saka dahan-dahang inilabas ang pagkalalaki saka muli itong sinagad na nagpasinghap sa akin. 

“S-Senyorito! Ahh! Ahh!” Tuluyang napalakas ang ungol ko dahil sa pagkabigla… Talagang masakit iyon. Napahawak ako sa dibdib ni senyorito upang itulak siya ngunit hindi siya nagpatinag. Napapikit si senyorito at napakagat sa ibabang labi habang dahan-dahang inilalabas-pasok ang pagkalalaki sa loob ko. 

“Tangina,” mariing mura ni Senyorito Zamir. Humawak siya sa pwetan ko at mas isinagad ang pagkalalaki sa lagusan ko… Napasinghap ako sa ginawa n’ya… at sa hindi malamang dahilan, ang sakit ay unti-unting nahahaluan ng kakaibang pakiramdam, naghahalo ang sakit at sensasyon.

“Aahhh! Aaahhh… S-Senyorito oohhh! P-Pakiusap…” hindi ko na makilala ang boses ko. Tila nawalan na ako ng inhibisyon. Hindi ko alam kung bakit ako nakikiusap… Hindi ko alam ang gusto kong mangyari. 

“That’s it, moan louder… Ahh…” Tila nanggigigil na pinisil n’ya ang dibdib ko saka mas isinagad ang pagkalalaki. “Damn, Elaine… I will fuck you endlessly… you’ll beg for me to stop.” 

Itinukod n’ya ang mga sa magkabilang gilid ko saka mas binilisan ang pag-ulos. Napaawang na lang ang labi ko kasabay ng pag-arko ng likod ko… May kaunting sakit pa rin ngunit mas nangingibabaw ang masarap na pakiramdam. Para akong nahihibang. Sa bawat ia-abante n’ya ang pagkalalaki, tila sumasama ang loob ko roon… Tila nalalasing na napatingin ako kay senyorito, titig na titig siya sa akin, tila parehas kaming nalalasing sa sensasyon na dulot namin sa isa’t isa… Titig na titig siya sa bawat reaksyon ko sa ginagawa n’ya… Mas naging pangahas ang pag-ulos n’ya. Marahas na tumatama ang kama sa pader at tila bibigay ’yon anumang oras pero tila wala siyang pakialam.

“S-Senyorito… Ahh! Aahh! ’Y-Yung kama, d-dahan-dahan–aahh! Aahh!” Hindi ko naituloy ang sasabihin nang mas ibinaon ni senyorito ang pagkalalaki at marahang pinaikot iyon sa loob. Napaawang ang labi ko nang tila may kakaibang natamaan ang pagkalalaki n’ya sa loob ko na hindi ko maipaliwanag… kakaiba ang sensasyon na dulot no’n… tila nawalan ako ng pakialam sa lahat. 

“Damn… your facial expression makes me want to fuck you even harder…” Napangisi si senyorito… “Tell me honestly, Elaine… Masarap ba? Masarap ba ang ginagawa ko sa ’yo, hmm?”

Hindi ako sumagot. Napakapit na lang ako nang mahigpit sa bedsheet at pilit na itinikom ang bibig ko. Mas lalong napangisi si senyorito, tila ba aliw na aliw siya sa ginagawa ko… Ngunit kumawala ang daing sa labi ko nang mas naging marahas ang pag-ulos n’ya sa ibabaw ko… Masyado na ring malakas ang tunog na nagmumula sa pagtama ng kama sa pader. 

“Ahh! Ahh! Ah! S-Senyorito… Aahhh…” 

“Fucking answer me, Elaine…”

Napapikit ako nang mariin at muling napaungol. Humawak si senyorito sa pwetan ko, tila isinasabay n’yo ang balakang ko sa pag-ulos n’ya… Halos mapaluha ako sa sensasyon na dulot no’n… Nararamdaman ko na naman ang namumuong sensasyon sa puson ko. 

“M-Masarap…” anas ko saka napakapit sa balikat n’ya. Kahit pulang pula yata ang mukha ko sa mga oras na ’to at naluluha ako, nakipaglabanan pa rin ako ng tingin sa kan’ya… “M-Masarap, senyorito… S-Sige pa, p-pakiusap… S-Senyorito,” pakiusap ko. Ako na mismo ang gumalaw sa balakang ko upang sabayan ang pag-ulos n’ya. 

Tila tuluyang nagdilim ang paningin ni senyorito. “Tangina,” mariing mura n’ya saka nagsimulang umulos nang mas mabilis… tila may hinahabol. Titig na titig siya sa akin at pinapanood ang bawat ekspresyon ko. Napapikit na lang ako at napakagat sa ibabang labi ko habang sinasabayan ang pag-ulos n’ya. 

“Ahh! Ah! S-Senyorito… M-Malapit na… Aahhh! Ohh! Ohh!” Bumaluktot ang mga paa ko kasabay ng pag-arko ng likod ko nang muli kong narating ang kasukdulan… Nanghihinang bumagsak ang likod ko sa kama habang lumalabas ang likido mula sa pagkababae ko… Mas lalong humigpit ang hawak ni senyorito sa mga hita ko, tila nanggigigil doon. 

“Fuck! Ahh… Fucking good, fucking tight… Damn!” daing ni senyorito saka mas binilisan ang pag-ulos. Tila mas naging madulas ang bawat ulos n’ya dahil sa katas na inilabas ko na ngayon ay bumalot na sa pagkalalaki n’ya. Naglilikha ’yon ng mas kakaibang ingay… Napakapit na lang ako sa bedsheet at mas ibinuka ang mga hita ko para sa kan’ya… 

“S-Senyorito…” Napakagat ako sa ibabang labi ko habang pinapanood siya na marahas na umuulos sa ibabaw ko… Muli na namang namumuo ang kakaibang kiliti sa puson ko pababa sa pagkababae ko.

Napapikit si senyorito at napapakagat sa ibabang labi n’ya na para bang nawawalan na rin siya ng inhibisyon. Naramdaman ko pa na napakuyom ang kamao n’ya, tila nawawalan ng kontrol sa sarili. 

“Aahhh! S-Senyorito… hmm…” Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko nang maramdaman ko na naman na lalabasan ako. Tila naramdaman iyon ni senyorito kaya tila mas lalo siyang nanggigil. Isinubsob n’ya ang mukha sa leeg ko at kinagat ang balat ko roon. 

“Fuck… I’m almost there. Damn… Ahh…” Humigpit ang hawak ni senyorito sa hita ko. Napasinghap na lang ako nang maramdamang tila lumalaki ang pagkalalaki n’ya sa loob ko. Napaawang na lang ang labi ko nang muli kong narating ang kasukdulan…Ngunit ang mas nagpagulat sa akin ay ang pagsabog ng likido mula sa pagkalalaki ni senyorito na ngayon ay dumadaloy sa pagkababae ko… Unti unting bumagal ang pag-ulos ng senyorito habang nilalabas ang likido sa loob ko. Narinig kong mariin siyang napamura ngunit nawala iyon sa isip ko nang siilin n’ya ng halik ang labi ko. 

“Hmm…” Napayakap ako sa batok ni senyorito saka tinugon ang mainit na halik n’ya. Naramdaman ko pang marahan n’yang hinaplos ang braso ko habang unti-unting bumabagal ang pag-ulos n’ya. Hanggang sa tuluyan nitong ilabas ang pagkalalaki sa loob ko. Nanghihinang bumagsak ang likod ko habang tumatakas ang pinaghalong katas namin mula sa pagkababae ko. Hinihingal na napaawang ang labi ko, tila nasanay agad ang katawan ko sa kan’ya. 

“Fuck, I came inside… This is the first time I fucking did that.” Narinig kong anas ni senyorito. Inangat n’ya ang katawan saka napatitig sa akin. Binasa n’ya ng dila ang ibabang labi saka hinawi ang buhok n’ya. Napalunok na lang ako nang bumaba ang tingin ko sa pawisan n’yang katawan… Hinagod ng tingin ang katawan ko, pababa sa pagkababae ko. “Fuck… Your pussy drenched with my cum is a fucking sight to behold.”

Napalunok ako nang mapansing muling tumitigas ang pagkalalaki n’ya. Napangisi si senyorito saka hinawakan ang braso ko at itinagilid ako sa kama. Napasinghap ako nang iangat n’ya ang isang hita ko saka walang habas na ipinasok ang pagkalalaki n’ya. Nanginginig ang mga kamay na napakapit ako sa bedsheet at napakagat sa ibabang labi ko nang muli kong maramdaman ang pumipintig n’yang pagkalalaki sa loob ko… Hindi nag-aksaya ng oras ang senyorito at pangahas na umulos saka isinabit ang binti ko sa balikat n’ya. 

“S-Senyorito… Aahhh…” Tuluyan akong napaungol nang mas bumilis ang paggalaw n’ya… tila may hinahabol na kung ano. 

“Damn… I will fuck you all night, Elaine… all night.”

KABANATA 9

Tila pinarusahan ako pagsapit ng umaga. Masakit halos lahat ng parte ng katawan ko, napakabigat din no’n na tila may nakadagan sa akin… Hindi ko alam kung maggaawa kong makapagtrabaho nang ayos. Nahihirapan akong igalaw ang mga hita ko at talagang mabigat ang mga ’yon. 

Napatingin ako kay Senyorito Zamir na ngayon ay gising na. Nakatitig siya sa kisame habang nakaunan ang ulo sa matipunong bisig n’ya. Napalunok na lang ako at napaiwas ng tingin sa kan’ya saka napakapit nang mahigpit sa kumot na bumabalot sa hubad kong katawan. 

“What are you feeling right now?” biglang tanong n’ya. “Are you alright?” 

Napakagat ako sa ibabang labi ko saka tumango. “A-Ayos lang po ako, senyorito,” pagsisinungaling ko. 

Hindi na nagsalita pa si senyorito. Bumangon na siya, tila hindi alintana na nakahubad siya. Agad akong napasinghap at napaiwas ng tingin. Hindi naman kumibo ang senyorito saka agad na dumiretso sa banyo. Napadaing ako at napapikit nang mariin, bumangon ako kahit pa hinang hina ang mga braso ko saka sumandal sa headboard ng kama. 

Paano kaya ako makakapagtrabaho nito? Siguradong sesermunan ako ng mayordoma. 

Napailing na lang ako at tahimik na naghintay kay senyorito na matapos maligo… Matagal din bago natapos si Senyorito Zamir. Lumabas na siya ng banyo na nakatapis lang ng tuwalya sa ibabang parte ng katawan n’ya. Pinunasan n’ya ang buhok gamit ang towel saka napatingin sa akin. 

“Take a bath,” utos n’ya saka agad din akong tinalikuran at nagtungo sa mesa. 

Tumango na lang ako at napalunok. Napakagat ako sa ibabang labi ko at pinilit abutin ang robe sa sahig. Agad kong isinuot ’yon sa akin nang makuha ko iyon. Napabuga pa ako ng hangin at pilit na nag-ipon ng lakas bago tuluyang tumayo, ngunit napatili lang ako nang agad ding sumuko ang mga hita ko at napaupo sa sahig. 

Napatingin sa akin si senyorito. Agad siyang nagtungo palapit sa akin at binuhat ako. Wala rin naman akong ibang nagawa kundi kumapit sa balikat n’ya. Napalunok na lang ako at hindi na nagsalita pa nang marahan n’ya akong inihiga sa kama. Natatarantang inayos ko ang robe ko dahil nalantad ang mga hita ko… Hindi ko alam kung bakit nahihiya pa rin ako kahit pa nakita na n’ya ang mga ’yon. 

“You don’t have to worry about work. Tumawag na ako sa mayordoma at pinagpaalam ka,” tipid na sabi ng senyorito saka hinablot ang comforter at hinagis ’yon para ibalot sa katawan ko. 

“S-Salamat po, senyorito,” sabi ko na lang saka napaiwas ng tingin sa kan’ya. 

Hindi na kumibo pa si senyorito. Muli siyang nagtungo sa banyo at lumabas din kaagad makalipas ang ilang minuto. May dala siyang maliit na towel. Lumapit siya sa akin saka umupo sa tabi ko. Napalunok na lang ako nang alisin n’ya ang kumot na nakabalot sa katawan ko saka nagsimulang punasan ang braso ko. Hindi ko alam kung dapat ko bang iiwas iyon sa kan’ya pero baka mairita lang siya kapag ginawa ko ’yon. 

“S-Senyorito, hindi n’yo na po kailangang gawin–”

“You can’t stand up and you can’t go to the bathroom, so just fucking shut up and let me do this,” masungit na sabi n’ya. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at tumango. Hinayaan ko siya punasan ang katawan ko kahit halos nangangamatis na ang mukha ko ngayon. Panay na lang ang iwas ko ng tingin sa kan’ya, lalo na ng hita ko naman ang pinupunasan n’ya. Tila hindi naman apektado ang senyorito at tuloy lang sa pagpupunas sa akin. 

Tila nakahinga na ako nang maluwag nang matapos si senyorito sa ginagawa. Muli kong binalot ng kumot ang sarili ko saka pasimpleng tumingin sa kan’ya. 

Hindi na nagsalita pa ang senyorito at nagbihis na lang. Simpleng t-shirt na medyo fit sa kan’ya ang sinuot n’ya kaya hulmang hulma ang matipunong katawan, tinernohan n’ya iyon ng simpleng pants bago lumabas ng unit n’ya. Saan naman kaya siya pupunta?

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko saka inalis ang kumot na nakaharang sa katawan ko. Tiningnan ko ang mga hita ko at ang tiyan ko, halos puro iyon marka galing kay senyorito… Agad na nag-init ang magkabilang pisngi ko nang muli kong maalala ang mga nangyari kagabi. Napailing na lang ako at muling binalot ng kumot ang katawan ko. 

Maya maya pa ay dumating na ulit si Senyorito Zamir. May dala siyang dalawang paper bag, agad na kumalam ang sikmura ko nang maamoy ko ang tila mabangong pagkain na nanggagaling doon. Lumapit sa akin ang senyorito saka umupo sa tabi ko. Inilapag n’ya ang paper bag sa bedside table saka kinuha ang laman na container no’n. 

“Can you eat by yourself or should I just feed you?” tanong ni senyorito saka binuksan ang container. 

Tila naglaway ang bagang ko sa pagkain. Hindi ko alam kung ano iyon pero amoy at hitsura pa lang no’n ay nakakagana na. 

“K-Kaya ko na pong kumain mag-isa, senyorito,” sabi ko na lang saka tipid na ngumiti sa kan’ya. 

Kumuha ng kutsara si senyorito mula sa paper bag saka inabot iyon sa akin. Nagpasalamat na lang ako at kinuha iyon. Kinuha rin ni senyorito ang isa pang container mula sa paper bag at binuksan. Agad na nag-init ang magkabilang pisngi ko… Balak n’ya ba akong sabayan at tabihan kumain?

Napailing na lang ako sa mga naiisip ko saka tinikman ang pagkaing dala ni senyorito. Napasinghap na lang ako nang matikman iyon… ngayon lang yata ako nakatikim nang ganito kasarap na pagkain. 

“A-Ang sarap,” hindi ko napigilang sabihin saka muling sumubo ng kanin. 

Napatingin sa akin si senyorito saka sumubo rin ng kanin. “Hindi ka pa ba nakatikim nito? This is just shawarma rice though,” sabi ni senyorito saka napakunot ang noo. 

“Sh-Shawarma rice?” tanong ko.  Napatingin akong muli sa kanin. “N-Naririnig ko nga po ito pero ito ang unang beses na nakatikim ako,” sabi ko na lang, halos mangislap ang mga mata ko. “Paano kaya iluto ’to?” tanong ko pa. 

Hindi na lang kumibo si senyorito at tumuloy sa pagkain. Tumuloy na lang din ako sa pagkain, ngunit bawat subo ko, hindi ko maiwasang mamangha sa masarap na pagkain. Paminsan-minsan namang napapatingin sa akin si senyorito. 

Pagkatapos naming kumain, inabutan ako ng isa pang paper bag ni senyorito. Nagtatakang napatingin ako sa kan’ya ngunit kinuha ko na lang din iyon. “A-Ano po ito?”

“Clothes,” tipid na sabi n’ya saka tumayo na at nagtungo sa study table n’ya na malapit lang sa kama. May mga nakalagay na mga papel doon at laptop. Nagsuot din siya ng salamin sa mata. Mukhang nagtatrabaho pa rin siya kahit nandito siya sa Vista Querencia. 

Kinuha ko na lang ang damit sa paper bag. Napasinghap ako nang makitang magandang dress ang laman no’n, kulay pink ang dress na iyon  at may ka-terno pang panali sa buhok na kulay pink din… Wala yata akong lakas ng loob magsuot ng ganitong damit. 

“S-Senyorito, damit ko na lang po ang susuotin ko,” sabi ko na lang saka muling ibinalik ang bestida  sa paper bag. 

Tumingin sa akin si senyorito. Napalunok ako at bahagyaang napapitlag nang tingnan n’ya ako nang masama. “That dress is seven thousand pesos, just to inform you… Wear that or I’ll throw that away… you choose,” masungit na sabi n’ya saka muling itinuon ang pansin sa ginagawa n’ya. 

Napalunok na lang ako at tumango. Umalis ako ng kama saka sinubukang tumayo para magtungo sa banyo… Nakakalakad na naman ako pero masakit pa rin talaga ang mga hita ko. 

Pagpasok ko sa banyo, agad akong nag-shower saka sinuot ang biniling dress ni senyorito. Ginamit ko na rin ang katernong panali sa buhok no’n. Napatingin ako sa malaking salamin pagkatapos kong magbihis. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napakamot sa batok ko… Hindi talaga bagay sa akin ang magsuot ng mga ganito. 

Napabuga na lang ako ng hangin saka muling inayos ang buhok ko. Wala naman akong magagawa kundi ang suotin ito. Baka magalit pa lalo si senyorito. 

Lumabas na ako ng banyo, hirap pa rin  maglakad. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napatingin kay senyorito, natigilan naman siya sa ginagawa at napatingin sa akin nang lumabas ako ng banyo. Hindi ko alam pero tila natigilan siya nang mapatingin sa akin. Napahawak ako sa braso ko at napaiwas ng tingin sa kan’ya dahil hindi n’ya inaalis ang titig sa akin… Sabi na nga ba at hindi talaga bagay sa akin ang mga ganitong damit. 

“I-It’s not bad,” tipid na sabi ni Senyorito Zamir. 

Napatingin ako sa kan’ya. Tumikhim na lang si senyorito saka muling ibinaling ang atensyon sa ginagawa. Pinagpag ko na lang ang suot ko saka muling bumalik sa kama. Pasimple akong tumingin sa ginagawa ni senyorito. Gumuguhit siya ng isang magandang bahay, ang daming linya roon na hindi ko maintindihan kung para saan.

“A-Ano iyan, senyorito?” tanong ko saka bahagyang lumapit sa kan’ya. 

Hindi sumagot si senyorito at tumuloy lang sa ginagawa. Inayos n’ya ang salamin n’ya saka kinuha ang tila malaking ruler. Umayos na lang ako ng upo habang pinapanood siya sa ginagawa. 

“S-Senyorito, mahilig din akong gumuhit ng mga bahay. Madalas kong isipin ang magiging hitsura ng bahay namin sa hinaharap. Pangarap kong makabili ng bahay para kina Nanay. Kaya gumuguhit ako ng gusto kong maging hitsura ng bahay namin,” pagkwento ko saka napangiti habang nakatitig sa ginuguhit n’ya. Ang gandang bahay no’n, siguradong mas maganda ang kalalabasan no’n kapag natapos na. 

Natigilan si senyorito saka tumingin sa akin. Kumuha siya ng isang papel at lapis saka inihagis iyon sa kama. “Just draw or something… You’re distracting me,” masungit na sabi n’ya saka muling bumalik sa ginagawa. 

Nangislap ang mga mata ko nang mapatingin sa papel. Ang kapal ng papel na iyon at malaki. Agad kong kinuha iyon, ngunit natigilan ako nang mapansing wala akong patungan. 

“Senyorito, meron ka po bang patungan?” tanong ko pa. 

Napabuga ng hangin si senyorito saka inabutan ako ng matigas na patungan ng papel. Napangiti na lang ako saka agad na kinuha iyon. Nagsimula na akong mag-drawing… Sa totoo lang maraming nagsasabi na magaling ako gumuhit, pero hindi ko alam kung totoo ba iyon dahil sina Nanay at mga kapatid ko lang naman ang madalas na nagsasabi. 

Itinuon ko na lang ang atensyon ko sa iginuguhit ko. Kahit hindi naman malaking bahay, kahit maliit lang basta maayos, ’yung magiging komportable sina Nanay, Tatay at ang mga kapatid ko. Kapag nakapagtapos na ang mga kapatid ko, sisiguruhin ko na hindi na kailangan pang magtrabaho nina Nanay. Magpapahinga na lang sila sa bahay at ako naman ay tutuloy sa pagkayod… Kung magkakaroon ako ng pagkakataon, mag-aaral din ako. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko sa mga pumapasok sa isip ko… Sisiguruhin ko na hindi lang magiging pangarap ang mga ’yon. 

Hindi ko na namalayan kung gaano ako katagal na gumuguhit. Ilang oras din yata ang nakalipas bago ako natapos. Napangiti na lang ako at napatitig sa kinalabasan no’n… Napatingin ako kay senyorito na abala pa rin sa ginagawa… Nahihiya akong ipakita ito sa katulad n’yang eksperto sa ganito… pero gusto kong marinig ang opinyon n’ya. 

“S-Senyorito… Tingnan n’yo po.” Inangat ko ang iginuhit ko saka ipinakita sa kan’ya. 

Tumingin si senyorito roon. Napakagat ako sa ibabang labi ko nang seryosong napatitig siya roon, inayos n’ya pa ang salamin n’ya saka tumitig doong maigi. 

“H-Hindi ako bihasa katulad mo, p-pero iyan po ang gusto kong maging hitsura ng bahay namin. Simple lang siya pero magiging komportable sina Nanay.”

Napatingin sa akin si senyorito. Kinuha n’ya ang papel ko saka muling tumitig doon… “You’re good at it,” bulong n’ya, hindi maalis ang tingin sa iginuhit ko. “Damn, you didn’t even use a ruler but this looks clean,” dagdag pa n’ya na hindi ko gaanong maintindihan. 

“S-Salamat po,” sabi ko na lang saka napangiti. 

Tumingin sa akin si senyorito saka muling inayos ang salamin n’ya. “Hey… do you want to study architecture?”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi n’ya saka agad na napailing. “H-Hindi po, senyorito!” Kinuha ko ang papel mula sa kan’ya. “S-Saka, parang pambata lang po itong ginuhit ko. H-Hindi po ako magaling s-saka alam ko pa na hindi lang po iyon basta pagguhit. Hindi po ako matalino, ni hindi ako marunong mag-ingles,” nauutal na sabi ko saka napakamot sa batok ko. 

“So what? You just have to go to school and study… You have a talent,” sabi pa n’ya saka binitiwan ang hawak n’yang lapis. 

Pakiramdam ko mas lalong nag-init ang magkabilang pisngi ko sa sinabi n’ya… Hindi ko aakalaing pupurihin n’ya ako nang ganito. Pakiramdam ko totoo ang mga sinasabi n’ya dahil hindi naman ugali ng senyorito na pumuri ng tao. 

“M-Maraming salamat po sa sinabi n’yo, senyorito… pero saka ko na po iisipin ang pag-aaral, kailangan ko po munang magtrabaho para sa pamilya ko. Wala rin naman po akong pera para makapagkolehiyo kaya po sa ngayon, mga kapatid ko muna po,” sabi ko na lang saka napangiti. 

Tumingin sa akin si senyorito. “Who told you you’re the one who’s gonna pay for it?” tanong n’ya. “I will pay for your school expenses and tuition fee.”

Natigilan ako sa sinabi n’ya. Nanlaki ang mga mata ko at tila hindi makapaniwalang napatingin sa kan’ya. “A-Ano po’ng sinabi n’yo, senyorito?” tanong ko, pakiramdam ko nagkamali lang ako ng narinig. 

“Ako ang magpapaaral sa ’yo,” muling sinabi ni senyorito habang seryosong nakatingin sa akin. 

“S-Senyorito, b-bakit ka po nagbibiro ng ganyan sa akin?” tanong ko na lang saka muling napalunok. 

Inayos ni senyorito ang salamin n’ya saka muling ibinaling ang tingin sa ginagawa. “Just tell me when you’re ready… I’m serious about it,” sabi na lang ni Senyorito Zamir. 

Halos magwala ang puso ko dahil sa mga sinasabi n’ya. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko, tila maluluha ako sa sobrang tuwa. 

“S-Senyorito, bakit po ang bait n’yo po ngayon sa akin?”

Napakunot ang noo ni senyorito saka tumingin sa akin. “Hindi ako mabait… I just don’t like seeing people wasting their talents, especially when it’s related to architecture,” sabi na lang n’ya. 

Mas lalo akong napangiti. Hindi ko alam kung bakit tila kusang kumilos ang mga paa ko at umalis ng kama saka lumapit sa kan’ya. Yumakap ako sa batok ni senyorito at dahil nanghihina pa ang mga hita ko, nawalan ako ng balanse at napaupo sa kandungan n’ya. Hindi ko na lang pinansin ’yon at patuloy na niyakap si senyorito. Bahagya kong inilayo ang mukha ko sa kan’ya upang tingnan siya.

Napangiti akong lalo. “S-Salamat, senyorito…” 

Natigilan si senyorito at nanatiling nakatitig sa akin, tila nabuhusan siya ng malamig na tubig at hindi kaagad nakagalaw. Napakurap na lang ako at doon ko napagtanto ang kahihiyang ginawa ko. 

“P-Paumanhin po, senyorito. N-Nadala lang ako ng emosyon ko,” mahinang sinabi ko na lang.

Akmang aalis ako sa kandungan n’ya ngunit natigilan ako nang hawakan ni senyorito ang baywang ko at mas hinila ako palapit sa kan’ya. Hinubad n’ya ang suot na salamin saka ipinatong ’yon sa mesa. Napasinghap na lang ako nang hawakan n’ya ang magkabilang pisngi ko saka siniil nang malalim na halik ang labi ko. 

Hindi ko alam ang gagawin. Natatarantang napapikit na lang din ako at hinayaan siyang halikan ako… Impit na napadaing ako dahil tila mapaghanap ang halik ni senyorito, tila ba nanggigigil ito. Marahan n’yang kinakagat at sinisipsip ang ibabang labi ko. Napalunok na lang ako at tinugon ang halik n’ya. Bumaba ang kamay ni senyorito sa batok ko, pababa sa braso ko saka marahang pinisil iyon. 

“S-Senyorito, hindi po muna ngayon… m-masakit pa po,” anas ko na lang nang maghiwalay na ang mga labi namin. 

Matiim na tumitig sa akin ang senyorito saka umigting ang panga. Bumaba ang kamay n’ya sa hita ko saka marahang hinaplos ’yon.

“Then stop… stop turning me on, Elaine.”

KABANATA 10

“Paano ba gamitin ito?” bulong ko habang tinitingnan ang cellphone na binili ni Senyorito Zamir para sa akin. 

Naramdaman kong napatingin si senyorito sa direksyon ko, ngunit agad ding binaling ang tingin sa daan. Kasalukuyan siyang nagmamaneho ngayon dahil babalik na kami sa hacienda. Sana talaga ay hindi ako sermunan ng mayordoma. 

“Nakikita ko nang malinaw ang sarili ko, senyorito!” tuwang tuwa na sinabi ko nang mapunta sa camera ang cellphone. 

Hindi naman kumibo si senyorito at nagpatuloy lang sa pagmamaneho. Kumuha na lang ako ng picture ko. Napasinghap ako nang makitang nagkakaroon ’yon ng iba ibang kulay. May mga sungay sungay pa at nagiging aso rin ako… Bakit ganito ito? 

“S-Senyorito, pwede ka rin po maging aso sa cellphone?” tanong ko saka muling tiningnan ang sarili ko. Inilabas ko ang dila ko at napasinghap ako nang may lumabas din na dila ng aso roon. “D-Dumidila po ang aso, senyorito.”

Tila narindi si senyorito sa pag-iingay ko. Itinigil n’ya sa gilid ng kalsada ang kotse saka hinablot mula sa akin ang cellphone ko. “These are fucking filters, Elaine. You can be a dog, a bunny, a cat or anything in your picture with the help of this fucking filters,” tila iritadong sinabi n’ya. 

“F-Fucking filters?” tanong ko. 

Napaawang ang labi ng senyorito habang nakatingin sa akin. “I mean… fuck this” napabuga ng hangin si senyorito, tila nag-iipon ng pasensya. “Just filters, walang fucking,” paliwanag n’ya. 

Napatango ako. “Filters pala.”

Napabuntonghininga si senyorito saka bahagyang lumapit sa akin para ipakita ang cellphone. “This is the camera, as you can see, there are filters here. You can also take a video using this. Mapupunta ’yon sa gallery… Tingnan mo.” Nag-picture kaming dalawa ni senyorito. Agad akong ngumiti sa camera samantalang si senyorito ay seryoso lang ang mukha. Pinindot ni senyorito ang gallery pagkatapos. “See? It’s in the gallery. You can also search on google as long as you have wi-fi or data. You can download application or games here on playstore. You can also save the number of your family and friends here in the contacts. Alam mo na ’to… Dapat hindi naka-silent ang cellphone mo dahil tatawagan kita o ite-text. My number is already saved here.”

Napaawang na lang ang labi ko habang nakikinig kay senyorito. Ngayon ko lang yata siya narinig na nagsalita nang gan’yan kahaba at dire-diretso. Naririnig ko lang siya na nagsasalita nang mahaba kapag nakikipag-away siya kina Senyora Eleanor… Mukhang hindi naman siya ganoong kasama kagaya ng nasa isip ko. Kaya rin siguro nagiging komportable ako sa kan’ya nang paunti-unti. 

“Senyorito, ano po ang pangalan mo sa contacts ko?” tanong ko saka tumingin sa kan’ya. 

Napakunot ang noo n’ya. “Zamir, of course” tipid na sagot n’ya. 

Kinuha ko mula sa kan’ya ang cellphone at agad na pinindot ang contacts. Napasilip na lang si senyorito sa ginagawa ko. Agad kong nilagyan ng ‘senyorito’ sa unahan ang pangalan n’ya sa contacts ko. Natigilan ako nang mapansing may mga hugis, mukha, at disenyo rin na pwedeng ilagay. Napatingin ako kay senyorito na nakatitig lang sa akin. 

“Senyorito, ano po ang magandang disenyo na pwede kong ilagay sa tabi ng pangalan mo?” tanong ko. 

“You mean… emoji?” nakakunot-noong tanong n’ya. “Why do you have to put that? Ang corny.”

“Para meron pong disenyo sa pangalan,” agad na sagot ko. 

“Whatever, put whatever you want,” masungit na sabi na lang ni senyorito saka napatingin sa kalsada. 

Napatango na lang ako at naglagay ng hugis puso, bituin, at nakangiting mukha iyon. Nagdagdag na rin ako ng aso, pusa, pati ng palaka. Naramdaman kong napatingin si senyorito sa cellphone ko. 

“What the fuck? Bakit may mga hayop diyan?” nakakunot-noong tanong n’ya. 

“Ayaw mo po sa hayop, senyorito?” Binura ko na lang ang hayop sa tabi ng pangalan n’ya at pinalitan iyon ng mukha na anghel, pati ng puno at bulaklak.

“My goodness,” narinig kong bulong ng senyorito at napaiwas na lang ng tingin. 

“Ayaw n’yo rin po ba nito, senyorito?” tanong ko. 

“Bahala ka na… Why the hell am I wasting my time with you?” narinig ko pang bulong n’ya. 

Napangiti na lang ako saka muling kumuha ng litrato. Napahagikhik na lang ako dahil nilagyan ko iyon kuneho na filter. Napatingin ako kay senyorito na napatingin din sa akin. Agad kong tinapat sa kan’ya ang camera saka pinindot ang filter na may sungay, agad ko siyang kinuhanan ng litrato. 

“Tingnan mo po, senyorito… Bagay na bagay sa ’yo,” tumatawang sabi ko saka ipinakita sa kan’ya iyon. 

Napakunot ang noo ni senyorito. “Sinasabi mo bang para akong demonyo?” masungit na tanong n’ya. 

“H-Hindi po sa gano’n, senyorito… Ang ibig ko lang po sabihin ay medyo masama po ang ugali mo,” depensa ko. 

Bahagyang napaawang ang labi ng senyorito. Napabuga na lang siya ng hangin at tumawa nang mapakla. “This woman is unbelievable.” Napailing siya saka nagsimula ng magmaneho. 

Napangiti na lang ako at muling ibinaling ang atensyon sa cellphone ko. Hindi talaga ako marunong gumamit ng ganito kagandang cellphone. De pindot lang ang cellphone ko noon, ngayon lang yata ako nakahawak ng ganito. 

“Paano ko kaya ipapaliwanag kina nanay ito?” bulong ko habang nagkakalikot pa rin sa cellphone. 

“Tell them I gave you my spare phone and you couldn’t refuse,” sabi na lang ni senyorito.

Napatango na lang ako kahit hindi ko alam kung paniniwalaan nila iyon. Tahimik na nagpindot na lang ako sa cellphone at hindi na nagsalita pa. 

Makalipas ang ilang minuto, nakarating na kami sa hacienda. Bago ako bumaba ng kotse ay inabot ko muna kay senyorito ang paper bag na may laman na damit na binili n’ya sa halagang pitong libo. Napakunot ang noo n’ya sa ginawa ko. 

“Senyorito, sinasauli ko na po ito. Salamat po,” sabi ko na lang saka inabot sa kan’ya iyon. 

“Ano sa tingin mo ang gagawin ko riyan? Isusuot ko?” sarkastikong tanong n’ya. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko saka umiling. “Akin na lang po ba ito?”

“Yeah, do whatever you want,” sabi na lang n’ya. 

“Pwede ko po bang ibenta ’to?” pahabol na tanong ko. 

Bahagyang nanlaki ang mga mata ng senyorito saka napatingin sa akin. “Damn… are you for real?”

“Sabi n’yo po sa akin na ’to,” bulong ko saka napatungo. 

Napabuga ng hangin si senyorito saka tumango. “Fine, do whatever you want,” sabi na lang n’ya saka bumaba ng kotse. 

Napangiti na lang ako at lumabas na rin ng kotse bitbit ang paper bag. Kay Ria ko na lang ibebenta ito dahil mahilig siya sa magagandang damit. Hindi ko rin naman kasi magagamit ito, hindi naman ako naalis, saka kung may lakad man ako, hindi naman ako nagsusuot ng ganito kagandang damit.

Humabol ako kay senyorito na mabilis na naglalakad. “Senyorito, ayos lang po ba talaga na ibenta ko ito? Hindi ka magagalit?” tanong ko habang pilit na hinahabol ang lakad n’ya. 

Napatigil si Senyorito Zamir saka tumingin sa akin. “Do you really like simpler clothes than that designer brand and expensive as fuck dress?” nakakunot-noong tanong n’ya. 

Alanganing ngumiti ako at tumango. “S-Senyorito, mas komportable po ako sa simpleng mga kasuotan.”

Napabuga ng hangin ang senyorito at napaiwas ng tingin. “I’ll take note of that next time,” bulong n’ya na hindi ko gaanong narinig. 

“Po?” 

“Nothing,” sabi na lang ni senyorito saka mabilis na pumasok sa mansyon. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko saka napailing. Hindi ko alam kung bakit tila nabawasan ang pagiging suplado ng senyorito sa paningin ko. Napangiti na lang ako at masiglang pumasok sa mansyon. Agad akong nagtungo sa maid’s quarter at naabutan ko ro’n ang ilang mga kasamahan ko pati na rin si Ria. Agad akong lumapit sa kan’ya at kinuha ang uniporme ko. 

“Pst, Elaine… Ano ba’ng trabaho mo kay Senyorito Zamir? Pinapahirapan ka ba n’ya o inaalila nang sobra?” bulong ni Ria sa akin. Ngayon ko lang napagtanto na halos lahat ng nasa silid ay sa amin nakatingin. 

“H-Ha?” naitanong ko na lang. 

“Sus, kalat na kalat na rito sa mansyon na pinahihirapan kang maigi ni senyorito. Grabe talaga siya,” napapailing na sabi n’ya pa. 

“R-Ria, hindi naman ako pinahihirapan ng senyorito.”

“H’wag ka ng magkaila sa akin. Ano ka ba? Magkaibigan tayong dalawa kaya h’wag ka ng mahiya sa akin… Tingnan mo nga oh, mukhang pagod na pagod ka talaga. Ano ba ang pinagagawa sa ’yo ng poging suplado na ’yon?” tila nag-aalalang tanong n’ya saka hinaplos ang pisngi ko. Napakunot ang noo n’ya saka mas tumitig sa akin. “Mukha kang pagod pero mukha ka ring blooming. Namumula pa nang kaunti ang pisngi mo.”

Napaiwas na lang ako ng tingin sa kan’ya saka kinuha ang dress sa paper bag. “Ria, gusto mo bang bilhin sa akin ito?” pag-iwas ko na lang sa usapan. “Ibibigay ko na lang ito sa ’yo, ibawas mo sa utang ko,” nakangiting sabi ko. “Maganda ’yan, bagong bili at isang beses lang nasuot. Kapag kumita ako, babayaran ko ang utang ko sa ’yo kasama na ang interes.”

Napasinghap si Ria saka agad na kinuha sa akin ang dress. “Wow, ang ganda naman nito teh. Halatang orig pa! Sige kunin ko na ’to… Nako, mukhang kasyang kasya sa akin.”

Pagkatapos naming magkwentuhan, agad din kaming lumabas bago pa kami mabulyawan ng mayordoma… Masakit pa rin ang ilang parte ng katawan ko ngunit hindi ko alam kung bakit tila magaan ang puso ko… Ganito ba ang epekto ng pakikipagtalik ko sa senyorito o sadyang masaya lang ako?

“I know right! He’s even planning to come here para lang manligaw. He’s really a catch! Balak ko na siyang sagutin pag punta n’ya rito.”

Natigilan ako sa pagmo-mop ng sahig nang makitang papalapit si Senyorita Adrianna. Bahagya akong umatras sa dadaanan n’ya upang bigyan siya ng daan. May kausap siya sa cellphone n’ya. Tumahimik na lang ako at hinintay siya na makadaan. Ngunit natigilan ako nang mapatigil siya saka tumingin sa akin. Napalunok na lang ako at napatungo. 

“I’m gonna talk to you later, girl. Bye,” sabi ng senyorita. 

Narinig ko ang matunog n’yang takong na palapit sa akin. Bahagya kong inangat ang mukha ko saka tumingin sa kan’ya. Napalunok ako at napasinghap nang makita siya sa malapitan… Napakaganda ni Senyorita Adrianna. Kamukhang kamukha nito si Senyora Eleanor, tila batang bersyon ito ng senyora. 

“Who are you?” tanong n’ya. 

“E-Elaine po ang pangalan ko, senyorita,” magalang na sagot ko saka napaiwas ng tingin sa kan’ya. 

“Look at me,” utos n’ya. 

Agad kong sinunod iyon saka tumingin sa kan’ya. Hindi nakawala sa paningin ko ang pagkunot ng noo n’ya pati ang pagkuyom ng kamao n’ya. Napalunok na lang ako at napakapit nang mahigpit sa hawakan ng mop dahil sa kaba. 

“Don’t show your face to me again… and don’t come here tomorrow and the day after tomorrow.”

Nagtatakang napatingin ako sa senyorita. “B-Bakit po? May nagawa po ba akong mali?” 

“Just do what I say! H’wag ka ng puro tanong! Kapag nakita kita rito bukas, malalagot ka sa akin,” pananakot n’ya saka agad din akong tinalikuran at umalis. 

Hinabol ko na lang ng tingin ang senyorita… Bakit siya nagagalit sa akin? May nagawa ba akong mali sa kan’ya?

BUONG ARAW na hindi maalis sa isip ko ang mga sinabi ni Senyorita Adrianna. Hindi ko maisip kung ano ang nagawa ko upang magalit siya sa akin… Sana ay wala akong nagawang mali at sana hindi ako maalis sa trabaho. Malaking tulong sa amin ang pagt-trabaho ko sa hacienda. Malaking kawalan sa amin kapag natanggal ako sa trabaho. 

“Huy, Elaine. Ang lalim ng iniisip mo riyan. Halika nga rito, ayusin mo ’yang damit mo. Bakit ba ibinababa mo nang ibinababa iyang skirt mo?” tanong ni Ria saka inayos ang skirt na suot ko. 

Tumingin ako sa salamin habang nilalagyan ni Ria ng kaunting lipstick ang mga labi ko. Naka-duty kami ngayong gabi sa bahay-aliwan. Waitress kami rito pero kailangan pa rin naming magdamit nang ganito. Kaya kung minsan ay may mga pangyayari na nababastos kami ni Ria, hindi lang talaga ako makaalis dahil sayang ang kinikita ko rito. Pandagdag din sa ipon namin para maipagamot si Nanay. 

“Grabe, Elaine, ang ganda mo talaga teh. Kung lalaki lang ako, malamang patay na patay ako sa ’yo,” napapailing na sabi ni Ria saka inayos ang buhok ko. 

Pakiramdam ko nag-init ang magkabilang pisngi ko sa sinabi n’ya. “A-Ano ka ba, Ria? Hindi naman ako maganda.”

“Ay sus. Oo na, hindi ka na maganda kasi sobrang ganda mo… Let’s go na,” sabi na lang n’ya saka hinila ako palabas ng dressing room. 

Agad na bumungad sa amin ang maingat at ang nakakahilong ilaw sa bahay-aliwan. Napabuga na lang ako ng hangin at pasimpleng ibinaba ang suot kong skirt. Agad na kaming nagtungo ni Ria sa counter para kuhanin ang maliit na notebook at ballpen. Naghiwalay na kami para magsimulang magtrabaho. 

“Ano po ang order n’yo, Sir?” tanong ko sa isang customer nang kawayan ako nito. 

“Apat na beer saka sisig… Upo ka na rin sa tabi ko,” nakangising sabi nito. 

Tipid na ngumiti na lang ako at umiling. “Paumanhin po, hindi po ako umuupo sa tabi po ng customer. Pwede po akong magtawag po ng iba kung gusto n’yo po,” magalang na sabi ko na lang. 

“Sus, h’wag ka ng maarte. Babayaran naman kita.”

Napabuga na lang ako ng hangin. Ito agad ang bubungad sa akin. Akala ko pa naman ay maya-maya pa ang ganito. Mukha rin kasing marami ng nainom ang customer na ito dahil marami ng bote sa mesa n’ya at namumula na rin ang buong mukha n’ya pati na ang leeg. 

Napailing na lang ako at tinalikuran siya. Akmang lilipat na ako sa kabilang customer na tumatawag ngunit natigilan ako nang mapatingin sa isang mesa… May isang pamilyar na lalaki ang nakaupo ro’n. Napaawang na lang ang labi ko nang makita kung sino iyon… Si Senyorito Zamir.

Ano ang ginagawa n’ya rito?!

Napalunok ako habang nakatingin sa kan’ya. Tumingin siya sa akin, pababa sa suot ko at hindi nakawala sa paningin ko ang pagkunot ng noo n’ya na tila ba hindi n’ya nagustuhan iyon. Ininom n’ya ang natitirang beer sa bote n’ya bago siya tumayo at naglakad papalapit sa akin… nakatingin siya nang masama na para bang may nagawa akong malaking kasalanan sa kan’ya. 

Kusang kumilos ang mga paa ko ata unti-unting umatras. Ang lakas ng kabog ng puso ko at tila sasabog ’yon ano mang oras. Napalunok na lang ako at umatras nang umatras ngunit natigilan ako nang agad n’ya akong nalapitan saka napahawak sa braso ko. 

“S-Senyorito…”

“What the fuck are you doing in this place, Elaine?!” galit na asik n’ya. Humigpit ang hawak n’ya sa braso ko saka muling tumingin sa suot ko. “Fucking hell,” mariing sinabi n’ya saka muling tumingin nang masama sa akin. 

“N-Nagta-trabaho po ako rito, senyorito. Kung maaari lang na bitiwan n’yo ako dahil–”

“No. I’m not allowing you to work here any longer.”

Natigilan ako sa sinabi n’ya. “S-Senyorito… bakit n’yo po sinasabi iyan? B-Bakit po ayaw n’yo akong payagan na magtrabaho rito?”

“If you don’t want me to kill those motherfucking assholes who look at you as if they wanna devour you… just do what I say.”

Napasinghap na lang ako nang basta ako nito hinila palabas ng bahay-aliwan. Gusto ko ang magprotesta, wala akong nagawa dahil hindi hamak na mas malakas siya sa akin, dagdag pa na nanghihina ang buong katawan ko ngayon. 

“S-Senyorito… kailangan kong bumalik sa trabaho… K-Kailangan kong kumita pa ng pera,” sabi ko na lang nang makalabas na kami sa bahay-aliwan. Pinilit kong alisin ang pagkakahawak n’ya sa palapulsuhan ko ngunit hindi siya nagpatinag. 

Kinuha ng senyorito ang wallet n’ya mula sa bulsa ng suot n’yang pantalon. Binitiwan n’ya ang kamay ko saka kinuha ang lahat ng laman ng wallet n’ya na puro libo ang halaga saka inabot sa kamay ko. 

“I will pay you five or ten times of how much you earn here… But in return, you will only serve me and not those fucking assholes… just me, Maria Elaine.”

KABANATA 11

“Senyorito… G-Galit ka po ba sa akin?” tanong ko. 

Nandito na kami sa kotse n’ya. Hindi ko alam kung saan kami pupunta. Tahimik na nagmamaneho lang ang senyorito, ngunit mukha siyang galit. Hindi ko alam kung bakit nagagalit siya. Minsan ay hindi ko talaga maintindihan ang tumatakbo sa isip n’ya. 

“Senyorito, hindi po ako pwedeng umalis sa trabaho ko. Bumalik na po tayo roon at–”

“Shut up,” agad na pagputol n’ya sa sasabihin ko. 

Napabuntonghininga na lang ako at hindi na nagsalita pa. Sa ugali ng senyorito, siguradong hindi naman siya makikinig sa akin. 

Tumingin na lang ako sa bintana at hinabol ng tingin ang mga nadadaanan namin. Madilim na sa daan dahil gabing gabi na rin. Tumingin na lang ako kay Senyorito Zamir saka napakamot sa batok ko. 

“Saan tayo pupunta, senyorito?” tanong ko. 

“My condo,” tipid na sagot n’ya. 

Napalunok ako at napasinghap. “M-Magtatalik po ulit tayo, senyorito?” 

Napapreno ang senyorito sa tanong ko at napatingin sa akin. Kung wala akong seatlbelt malamang na-untog na ako dahil sa pagkaka-preno n’ya. Napakurap na lang ako at napakapit sa seatbelt habang nakikipaglabanan ng titig sa senyorito.

“I really thought you’re a modest type of woman,” napapailing na sabi n’ya saka mapaklang tumawa. 

“M-Modest? N-Napkin?” bulong ko. 

“What makes you think that I’m gonna have sex with you? What a shameless woman,” bulong n’ya saka napaiwas ng tingin sa akin, tila hindi makapaniwala. 

“N-Nagtatanong lang naman po ako, senyorito,” sabi ko na lang saka napakagat sa loob ng pisngi ko. 

Muli akong tumingin kay senyorito saka lihim na napangiti… Hindi ko alam kung bakit biglang gumaan ang loob ko kay senyorito. Pakiramdam ko hindi naman talaga siya masama gaya ng inakala ko. Oo nga at hindi na n’ya ako naaalala bilang kababata n’ya, pero ang mahalaga sa akin ay kahit papa’no, nakikita ko na may kabutihan pa rin sa puso n’ya kahit pa palagi siyang nagsusungit. 

“Why are you looking at me like that?” tanong ni senyorito saka napakunot ang noo. 

“Wala po… pero may nabusina na po sa likuran natin,” sabi ko saka napalingon sa likuran namin. 

Napamura si senyorito at agad ng pinaharurot ang sasakyan. Napangiti na lang ako at muling tumingin sa bintana… Kung hindi kami magtatalik, ano naman kaya ang gagawin namin sa condo n’ya?

Makalipas ang ilang minuto, nakarating na kami sa condo ni senyorito. Nakasunod lang ako sa kan’ya, hindi pa ako komportable dahil naka-skirt pa rin ako.Nang makapasok na kami sa elevator, tila napansin yata iyon ni senyorito kaya napalingon siya sa akin saka hinawakan ang palapulsuhan ko. 

“You’re not even comfortable with that and yet you’re wearing it,” bulong n’ya saka hinubad ang suot n’yang leather jacket saka isinuot sa akin. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko upang pigilan ang pagngiti. Tila kumapit sa balat ko ang pabango at natural na amoy ng senyorito. Napatingin na lang ako sa kan’ya habang inaayos n’ya ang leather jacket sa akin. 

“S-Salamat po, senyorito,” sabi ko na lang saka ngumiti sa kan’ya. 

Napatingin siya sa akin at saglit na napatitig. Napaismid na lang siya saka bahagya nang lumayo sa akin. Napangiti na lang ako at napakapit sa jacket n’ya. Sabi na nga ba at talagang may kabutihan pa rin sa puso ng senyorito. 

Natigilan ako nang mapansing lumagpas na kami sa palapag kung nasaan ang unit ni senyorito. Napakunot ang noo ko at nagtatakang napatingin sa kan’ya. “Senyorito, lumagpas na po tayo.”

“I know,” tipid at masungit na sinabi n’ya. 

“Bakit po tayo lumagpas?” tanong ko pa. 

“Basta. Tumahimik ka na lang,” pagsusungit n’ya.

Itinikom ko na lang ang bibig ko at hindi na nagsalita pa. Pasimpleng tumingin ako sa cellphone ko upang tingnan ang oras. 10 pm na pala… Paano ko kaya ipapaliwanag sa amo ko na aalis na ako sa bahay-aliwan? Gusto ko pa sana magtrabaho roon dahil sayang ang kita pero tila desidido ang senyorito na patigilin ako sa pagtatrabaho roon. 

“Let’s go,” sabi ni senyorito saka hinawakan ang palapulsuhan ko at hinila ako palabas ng elevator. 

Nagpatianod na lang ako sa kan’ya at hindi na nagsalita pa. Natigilan na lang ako nang umakyat kami sa hagdan. Gusto ko sanang magtanong sa kan’ya pero malamang ay hindi naman n’ya iyon sasagutin nang ayos kaya nanatili na lang akong tahimik. 

Napakurap ako nang makarating kami sa rooftop. Mayroon pang tent doon at mesa, may mga kandila pa talaga. Napakunot na lang ang noo ko nang mapansing may isa pang mahabang mesa kung saan nakalagay ang mga pagkain, medyo malayo ang pwesto noon sa isa pang mesa. Nagtungo kami ni senyorito sa mesa na may kandila na sinisilungan ng tent. 

Napatingin ako kay senyorito. Umupo na siya sa upuan saka ipinatong ang siko n’ya sa mesa. 

“Senyorito, para saan po ito?” nagtatakang tanong ko. 

Isinandal ni Senyorito Zamir ang likod sa sandalan ng upuan saka matiim na tumitig sa akin. “You’re now my waitress too, right?”

Napakurap ako. “P-Po?” 

“From now on you’re my waitress…” sabi nito, seryoso ang boses. “You will no longer work in that cheap ass bar as a waitress… Sa akin mo na tatrabahuhin ’yon,” seryosong sabi nito habang nakatitig sa akin. 

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko. “S-Seryoso ka po noong sinabi mo ’yon kanina?” tila hindi makapaniwalang tanong ko. 

Napakunot ang noo n’ya. “Mukha ba akong nagbibiro?”

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napakamot sa batok ko. “Ang dami ko na pong trabaho sa ’yo, senyorito.”

“Why? Are you complaining?” masungit na tanong n’ya. 

“Hindi naman po sa ganoon, pero baka maubos na ang pera n’yo sa akin,” sabi ko na lang. 

Napaismid na lang si Senyorito Zamir saka hinawakan ang palapulsuhan ko. Hinila n’ya ako palapit sa kan’ya. “Stop worrying about nonsense things… As my waitress, you have to take my order. Treat me as your customer,” sabi n’ya, tila ba naaaliw siya sa gagawin namin.

Napakamot na lang ako sa batok ko at tumango. Ang gusto n’ya yata ay umakto ako na waitress n’ya. Kung ganoon, ituturing ko siya na customer. 

Bahagya akong lumayo sa kan’ya saka tumayo nang tuwid. “Sir, ano po ang order n’yo?” tanong ko saka ngumiti sa kan’ya. 

Halatang natigilan ang senyorito sa sinabi ko. Napatikhim pa siya at napatakip sa bibig n’ya saka nag-iwas ng tingin sa akin. “Y-You’re doing good… Sir is not that bad,” bulong n’ya. 

Napangiti ako sa sinabi n’ya. “Salamat po, Sir… Ano po ang order n’yo?”

Muling tumingin  sa akin ang senyorito. “Steak and wine,” tipid na sagot n’ya saka bahagyang napangisi. 

Tumango na lang ako at agad na nagtungo sa mahabang mesa. May mga pagkain nga roon… Hindi ko naisip na magagawa ni senyorito ito para lang maging waitress n’ya ako. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko upang magpigil ng ngiti. Hindi ko alam kung bakit tila nasisiyahan ako rito. Di hamak na mas gusto ko ang maging waitress ni senyorito kaysa maging waitress sa bahay-aliwan. 

Kinuha ko na lang ang plato na may steak at bote ng wine saka agad na nagtungo palapit kay senyorito. Inihain ko iyon sa kan’ya. Tahimik lang si senyorito habang pinapanood ang ginagawa ko. 

“Ito na po, Sir. May iba pa po ba kayong gusto?” tanong ko. 

“Meron,” sabi n’ya saka tumingin sa akin. 

“Ano po ’yon, Sir?”

“I want you to sit on my lap and feed me,” seryosong sabi n’ya habang nakatitig sa mukha ko. 

Bahagyang napaawang ang mga labi ko. Napatitig pa ako nang maigi sa kan’ya upang alamin kung nagbibiro lang ba siya ngunit talagang seryoso ang mukha n’ya. 

“H-Hindi po ako naupo sa kandungan ng customer ko saka–”

Agad n’yang hinawakan ang palapulsuhan ko saka pinaupo ako sa kandungan n’ya. Napakurap na lang ako at napalunok nang tila maghuramentado ang puso ko dahil doon. Napatingin ako sa mukha ni senyorito na ngayon ay malapit sa akin. 

“I know… but I’m a special customer… So, feed me,” utos n’ya saka humawak sa baywang ko. 

Napalunok na lang ako at tumango. Kinuha ko ang tinidor at tinusok ang steak, buti na lang at hiwa hiwa na iyon at hindi ko na kailangan pang hiwain. Agad kong inilapit iyon sa bibig ng senyorito na sinubo naman n’ya. Napatango na lang siya habang nginunguya iyon. Tumingin siya sa akin na nakatitig sa kan’ya. Napalunok na lang ako kasabay ng panghihina ng mga tuhod ko dahil masyado kaming malapit sa isa’t isa. 

“Kumain ka rin, hindi ko mauubos ’yan,” utos n’ya pa habang nakatitig sa akin. 

“A-Ako rin po?”

“Oo nga,” tila naiiritang sabi n’ya. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at sinunod ang utos n’ya. Tumusok ako ng steak saka kinain iyon. Bahagya pang nanlaki ang mga mata ko dahil talagang masarap ’yon. Napangisi si senyorito sa reaksyon ko at tila naaaliw. 

Tumikhim na lang ako at napaiwas ng tingin sa kan’ya. Muli ko siyang sinubuan. Bahagya pang nanginginig ang kamay ko dahil ayaw kumalma ng mga ’yon. Buong katawan ko ay ayaw kumalma sa mga oras na ’to. Napatikhim na lang ako at pilit na hindi ipinahalata sa senyorito ang naghu-huramentado kong puso. 

Nagsalo kami sa steak hanggang sa maubos iyon. Habang kumakain kaming pareho ay panay ang pagwawala ng puso ko at bahagyang panginginig ng mga kamay ko ngunit buti na lang at hindi ako nakagawa ng pagkakamali. 

Si senyorito na ang kumuha ng bote ng wine saka binuksan ’yon. Nagsalin siya sa isang baso saka uminom. Nanatili naman akong nakatitig sa bawat galaw n’ya… Hindi ko alam kung dapat na ba akong umalis sa kandungan n’ya o hindi. 

“Elaine, do you drink wine?” tanong ni senyorito saka inilapit ang baso n’ya sa akin na may lamang wine, tila pula na may pagka-ubas ang kulay no’n. 

Napatitig ako roon. “Masarap ba ’yan, senyorito?” tanong ko saka itinuro iyon. 

“Tikman mo para malaman mo,” sabi na lang n’ya. 

Tumango na lang ako at kinuha ’yon. Inamoy ko muna ngunit hindi ko gaanong matukoy ang amoy no’n. Si senyorito naman ay nakatitig lang sa akin, pinapanood ako… Ininom ko na ang wine. Ngunit agad na nangasim ang mukha ko dahil hindi pala iyon masarap gaya ng inaasahan ko. 

“Ano ba ’to? Hindi masarap,” bulong ko saka inilabas ang dila ko. 

Natigilan ako nang napahalakhak si senyorito habang nakatingin sa akin. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napakunot at noo saka tila naiinis na tumingin kay senyorito na pinagtatawanan ako. 

“S-Senyorito, ang sama mo. Bakit mo pinatikim sa akin ito? Hindi naman masarap,” reklamo ko saka inabot ulit sa kan’ya ang baso. 

Ininom na lang ni senyorito ang natitirang wine sa baso saka inilapag na ’yon sa mesa. Muli siyang tumingin sa akin saka mas iniyakap ang matipunong bisig sa baywang ko. “Now, you have to entertain me, Elaine.”

“E-Entertain? Paano po?” tanong ko na lang. 

“Magkwento ka sa akin,” sabi na lang n’ya. 

“Magkwento? Pero senyorito, dati nga po hindi naman kayo nakikinig sa mga kwento ko,” sabi ko na lang saka napakamot sa batok ko. 

“Basta, magkwento ka, kahit ano… You have to entertain me,” sabi na lang n’ya. 

Tumango na lang ako at napahawak sa baba ko habang nag-iisip ng iku-kwento sa kan’ya. Paano ba ito? Puro trabaho lang naman ang ginagawa ko? Ma-e-entertain ba siya sa ganoong kwento?

“Senyorito, noong nakaraan po, naligo ulit ako sa ilog sa may hacienda,” pagkwento ko. “Tapos po may nakita akong isda. Nakakapagtaka po, senyorito, kasi noon lang ako nakakita ng isda sa ilog na ’yon. Tapos cute po siya.”

Napakunot ang noo ni senyorito. “Cute ang isda?”

Tumango ako. “Opo, senyorito. Kapag nakita n’yo ’yon, mac-cute-an ka rin po. Siguro po magkakaroon na ng mga isda sa ilog dahil baka dumami na ang isdang nakita ko noong nakaraan.”

Nanatiling nakatitig sa akin si senyorito. “Damn, what kind of lame story is that?” 

Napakamot ako sa batok ko. “Sabi n’yo po, kahit ano lang,” depensa ko sa sarili ko. 

“Another thing, no one is allowed to take a bath there. Why are you always taking a bath there?” nakakunot-noong tanong ni senyorito. 

“M-Masarap pong maligo roon.”

“Then, we’ll take a bath there together next time,” sabi ni senyorito. Bumaba ang kamay n’ya sa hita ko saka marahang hinaplos iyon. 

Agad na nag-init ang magkabilang pisngi ko. “B-Bakit po?”

“Kasi gusto ko… Sige na, magkwento ka ulit,” sabi n’ya saka isinandal ang likod sa sandalan ng upuan. 

Tumango na lang ako saka muling nag-isip ng iku-kwento sa kan’ya. Ano  ba ang magandang ikwento na hindi mababagot si senyorito?

“Senyorito, naaalala n’yo po ba ang mga nangyari sa inyo noong bata pa po kayo? Bago kayo umalis ng Vista Querencia?” tanong ko. 

Halatang natigilan si senyorito sa tanong ko. Napaiwas siya ng tingin sa akin. “Let’s not talk about that,” sabi na lang n’ya. 

Agad akong kinabahan dahil tila hindi n’ya nagustuhan ang sinabi ko. “P-Paumanhin po, senyorito,” bulong ko na lang. 

Napabuntonghininga ako… Bakit ko pa ba sinabi iyon? Siguradong hindi maganda ang mga alaala n’ya noon dito sa Vista Querencia. Masyado kong pinanghahawakan ang mga alaala namin noong magkaibigan kami, hindi ko na naisip na baka ayaw na n’yang balikan ang mga alaala niya noong bata pa siya. 

“S-Senyorito, alam n’yo po ba ’yung dress na binigay mo… ibinenta ko po siya kay Ria at talagang nagustuhan n’ya iyon.”

Napakunot ang noo ni senyorito. “Damn, girl… You really did sell it?” tanong n’ya. 

Tumango ako saka napangiti. “Opo, senyorito. Nabawasan na po ang utang ko kay Ria.”

Napabuga na lang ng hangin si Senyorito Zamir at napatango. “Whatever. Do what you want,” sabi na lang n’ya.

Bahagyang napahagikhik na lang ako at inangat ang hinlalaki ng daliri ko at nag-‘okay’ sign kay senyorito. Napailing na lang siya… Bumaba ang tingin ko sa leeg n’ya na may tattoo rin. Tila dragon ang disenyo no’n. Inangat ko ang kamay ko saka marahang hinawakan iyon. Halata namang natigilan si senyorito sa ginawa ko. 

“What the hell are you touching?” tanong n’ya saka kinuha ang kamay ko at inalis sa leeg n’ya. 

Hindi naalis ang tingin ko ro’n. “Senyorito, hindi po ba masakit iyan noong iginuhit sa balat mo?” 

“It was bearable,” sagot n’ya. 

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko at pinaglaruan ang mga daliri ko. Wala na akong mai-kwento sa kan’ya. Wala naman kasing nakakaaliw na nangyayari sa buhay ko. 

“Elaine…”

Napatingin ako kay senyorito nang tawagin n’ya ang pangalan ko. “Bakit po, senyorito?”

Hindi kaagad nakasagot si senyorito. Bahagya n’yang itinagilid ang ulo habang nakatitig sa akin. “Try to call me by my name… Zamir,” utos n’ya saka marahang pinisil ang hita ko. 

Napalunok ako sa sinabi n’ya. Tumikhim ako para ihanda ang boses ko bago ko sinabi iyon… “Z-Zamir.”

“Again, try not to stutter,” sabi pa n’ya. 

Napatikhim akong muli saka tumitig sa kan’ya. “Zamir…”

Tumango si senyorito, ngunit hindi nakawala sa paningin ko ang bahagyang pag-angat ng sulok ng labi n’ya.

“Now, call me Luciferus… I really hate that name, but try to call me that too,” utos pa n’ya. 

Tumikhim akong muli at napahawak sa lalamunan ko. Tumitig ako sa kan’ya bago nagsalita… “Luciferus,” anas ko sa mahinang boses. 

Napangisi si senyorito. “Wow, that’s hot… coming from you.”

Napakurap na lang ako sa sinabi n’ya. Hindi ko alam kung bakit tila nanghihina ang mga tuhod ko pero pinilit ko na lang na hindi ipahalata ang epekto n’ya sa akin. 

“I guess a demonic name doesn’t sound so bad after all,” nakangising bulong n’ya habang nakatitig sa akin. “Let’s have sex, Elaine.”

Nanlaki ang mga mata ko. “H-Ha?” tanong ko na lang dahil sa gulat, ngunit napalunok na lang ako saka tumango di kalaunan. “S-Sige po, senyorito.”

KABANATA 12

Hindi ko pa rin maiwasang mapangiti sa tuuwing naaalala ko ang nangyari sa amin ni senyorito kagabi. Unti-unti na talaga siyang nagbabago sa paningin ko. Mukhang hindi naman pala siya ganoong kasama kagaya ng inaasahan ko. 

“Elaine, bakit parang hindi maayos ang paglalakad mo?” tanong ni Ria. 

Napatigil ako sa pagmo-mop at napatingin sa kan’ya. Bahagyang nag-init ang mukha ko sa tanong n’ya. Napakamot na lang ako sa batok ko bago sumagot. “A-Ano… Nadulas kasi ako kagabi sa banyo,” sabi ko na lang saka muling tumuloy sa paglilinis. 

“Clumsy ka talaga… Ah, teka, bakit pala bigla kang nawala sa bahay-aliwan? Alalang alala ako sa ’yo dahil hindi kita mahagilap,” nag-aalalang sinabi n’ya. 

“A-Ah, ano kasi… H-Hindi na ako magtatrabaho sa bahay-aliwan. Hindi na kasi ako pinapayagan nina Nanay,” pagdadahilan ko na lang. 

“Ah gano’n ba?” Napatango siya. “Sige ha, sa kusina muna ’ko.”

Tumango na lang ako saka muling nag-mop. Natigilan lang ako nang makarinig ng maingay na takong. Napatingin ako sa pinanggalingan no’n ngunit agad akong napatungo nang makitang si Senyora Eleanor iyon. Hangga’t maaari ay iniiwasan kong makasalubong ang senyora lalo kapag wala siyang kausap sa phone. Minsan ay mainit din ang dugo n’ya sa akin nang walang dahilan. Nasabi sa akin ni Nanay na hindi naging maganda ang relasyon nila ng senyora dahil madalas nagsasalita si Nanay pati na rin si Tatay kapag may ginagawang hindi maganda ang senyora. Sina Nanay kasi ang tipo na hindi basta tumatahimik kapag may nakikitang mali. Hindi sinabi sa akin ni Nanay nang detalyado ang tungkol doon.

Madalang ko rin namang makita ang senyora sa mansyon kaya hindi siya gaanong problema sa akin. Pero kapag nakikita n’ya ako lalo at hindi siya gaanong abala sa hacienda, talagang pinag-iinitan ako nitong maigi. Mukhang sa akin n’ya ibinubunton ang inis n’ya sa mga magulang ko. Tinitiis ko na lang talaga dahil sayang din ang kinikita ko rito at minsan lang din naman nangyayari ang mga ganoong sitwasyon. 

“Elaine!”

Napapitlag ako nang tawagin ako ng senyora. Napalunok ako saka tumingin sa kan’ya at tipid na ngumiti. “B-Bakit po, Senyora Eleanor?”

Napataas ang kilay ng senyora saka tumingin sa hawak kong mop. “Mukhang masyadong madali ang trabaho mo rito… Nasasayang lang yata ang ibinabayad namin sa ’yo.”

“P-Po?” tanong ko na lang. Hindi ko mapigilang kabahan. 

“Wipe the floor again, but don’t use map. Kumuha ka ng basahan at kamayin mo ang–” naputol ang sasabihin ng senyora. 

“Old hag.” 

Natigilan kaming pareho nang marinig ang boses ni Senyorito Zamir. Tanging jogging pants lang ang suot nito at wala na namang damit pang-itaas. Lumapit siya kay Senyora Eleanor, pasimple pa siyang napatingin sa akin. 

“Ano na naman ang kailangan mo?!” asik ng senyora kay senyorito. 

“I have to talk to you about something,” sabi ni Senyorito saka muling tumingin sa akin. 

Natigilan ako nang senyasan n’ya ako na umalis. Kahit nagtataka, tumango na lang ako at tahimik na umalis doon. Narinig ko pa ang galit na sigaw ng senyora bago ako tuluyang makaalis. 

Nang makalayo na ako sa kanila, napabuga ako ng hangin at napasapo sa dibdib ko. Napakagat na lang ako sa loob ng pisngi ko nang mapagtanto ang ginawa ni senyorito. Pakiramdam ko ay nag-iinit na naman ang mukha ko. Marahang tinampal-tampal ko ang mukha ko upang pakalmahin ang sarili. 

Bumuga na lang ako ng hangin at bumalik na sa trabaho, ngunit hindi maalis ang senyorito sa isip ko. Halos buong oras na nagtatrabaho ako ay naiisip ko siya.

“Pst, huy, Elaine. Sa kusina tayo. Nagpapaluto si Senyoritang suplada–este si Senyorita Adrianna dahil dadating daw ang manliligaw n’ya,” sabi ni Ria saka tinapik ang balikat ko. 

Natigilan ako nang may maalala ako… Sinabi nga pala ni Senyorita Adrianna na h’wag akong pumasok sa trabaho ngayon. Nakalimutan ko na dahil sa dami kong iniisip… Pero wala namang dahilan para hindi ako magtrabaho… Hindi na lang ako magpapakita sa kan’ya. 

Nagtungo na ako sa kusina para tumulong sa pagluluto. Pagkatapos no’n ay naghain na sila. Nakiusap na lang ako kay Ria na hindi ako maaaring tumulong sa paghahain dahil ayaw kong magpakita kay senyorita. Buti na lang at pumayag siya. Agad na lang akong naghanda para umalis. Hapon na rin naman, e. Ipagpapaliban ko na lang muna ang pagligo sa ilog. Mas mahalaga na hindi ako makita ni Senyorita Adrianna. 

Akmang lalabas na sana ako ng mansyon ngunit natigilan ako nang makitang may lalaking nakatayo malapit sa pintuan ng mansyon. Nililibot nito ang tingin sa paligid, mukhang hindi n’ya alam kung saan didiretso… Siya na ba ang bisita ni Senyorita Adrianna?

Lumapit ako sa kan’ya, agad naman siyang napalingon sa akin. Bahagya pa siyang natigilan nang makita ako na ipinagtataka ko ngunit tipid na ngumiti na lang ako sa kan’ya.

“Senyorito… kayo po ba ang bisita ni Senyorita Adrianna?” magalang na tanong ko. 

Saglit pa siyang natulala habang nakatitig sa akin. Napatikhim siya at tumango nang tila nahimasmasan. “Y-Yes… Ahm, by the way, I’m Matthew,” pagpapakilala n’ya saka inilahad ang kamay. 

Agad akong tinablan ng hiya. “M-Magandang hapon po, Senyorito Matthew,” sabi ko na lang. 

Bahagyang tumawa si Senyorito Matthew. “Ah, drop the senyorito, it’s cringy. Matthew na lang,” nakangiting sabi n’ya saka inilapit ang kamay n’ya. Tila gusto nito makipagkamay. 

Dahil ayaw ko namang maging bastos sa bisita ni senyorita. Tinanggap ko na lang ang kamay ni Matthew saka bahagyang ngumiti sa kan’ya. Mas lalo siyang napangiti. Agad ko na lang inalis ang kamay ko mula sa kan’ya… Mukha talaga siyang taga-siyudad sa paraan ng pananamit n’ya at pananalita. Mukha nga itong modelo. 

“Ano’ng pangalan mo?” tanong n’ya. 

Napakurap ako sa tanong n’ya. Ito yata ang unang beses na naging interesado sa akin ang bisita ng mga Castellon. Walang nag-aabalang magtanong ng pangalan ng mga katulong na gaya namin noon. 

“Ahm… E-Elaine po ang pangalan ko, senyori–ah, Matthew,” sabi ko na lang saka napaiwas ng tingin sa kan’ya. 

“Elaine… I hope we’ll get to know each other more,” nakangiting sabi n’ya. 

Nagtataka man ako sa sinasabi n’ya, tumango na lang ako. “Ahm… naghihintay po si Senyorita Adrianna sa loob. Gusto n’yo po ba na dalhin ko kayo sa hapag?” tanong ko. 

Natigilan si Matthew. “Ah. no… I mean, before we go there, pwede bang ilibot mo muna ako rito sa hacienda?” tanong n’ya. 

Napakunot ang noo ko. Hindi ko alam kung bakit gusto n’yang lumibot muna bago puntahan ang senyorita. 

Napailing ako. “S-Si Senyorita Adrianna na lang po siguro, kanina n’ya pa po kayo hinihintay. Mauna na po kayo sa loob,” sabi ko na lang. 

Napangiwi si Matthew saka napakamot sa batok. “Then… can I just get your number?” tanong n’ya saka inabot ang phone n’ya sa akin. 

Napatingin na lang ako roon. Pilit na ngumiti ako at umiling. “Wala po akong cellphone,” pagdadahilan ko na lang. 

Marahang tumawa si Matthew. “Then, what is that?” tanong n’ya saka itinuro ang hawak ko sa kaliwang kamay ko. 

Natigilan ako at napatingin sa hawak ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko dahil hindi ko nga pala naipasok ang cellphone ko sa bag ko. Napabuga na lang ako ng hangin saka muling tumingin kay Matthew. Sa totoo lang ay ayaw kong ibigay ang number ko sa kan’ya, pero baka isipin n’ya naman na masyado akong suplada. Baka malaman pa ito ni Senyorita Adrianna at magalit sa akin dahil hindi maganda ang trato ko sa manliligaw n’ya. 

“B-Bakit n’yo po gustong makuha ang number ko?” tanong ko na lang. 

“Ahm… Well, kapag kailangan ko ng matatanon. Ite-text or tatawagan na lang kita,” sabi pa n’ya. 

Napakagat na lang ako sa loob ng pisngi ko saka nag-aalangang inabot sa kan’ya ang cellphone ko. Mas lalo namang napangiti si Matthew saka nagpindot doon. Itinipa n’ya roon ang number n’ya at kinuha na rin ang number ko. Ibinalik n’ya sa akin ang cellphone ko pagkatapos. 

“Salamat, Elaine… By the way, pauwi ka na ba? Pwedeng hintayin mo muna ako. Gusto kong gumala rito sa Vista Querencia, magpapasama sana ako sa’yo.”

Natigilan ako sa sinabi n’ya. “M-May trabaho pa po ako,” sabi ko na lang. 

Marahang napahalakhak si Matthew saka hinawakan ang balikat ko. Napapitlag ako sa ginawa n’ya at gulat na napatingin sa kan’ya. 

“Well, I can pay for your time.”

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at bahagyang inilayo ang balikat ko sa kan’ya. “H-Hindi na po. Kailangan ko na pong umalis,” sabi ko na lang.

“Wow, ang sipag mo… Sana bukas pwede mo na ’kong samahan,” nakangiting sabi n’ya saka inangat ang kamay at hinaplos ang kamay ko. Napapitlag ako sa ginawa n’ya. 

“Elaine!” 

Agad na umakyat ang kaba sa dibdib ko nang marinig ang boses ni Senyorita Adrianna. Napalingon ako ro’n ngunit agad din akong napatungo nang makita ko ang masamang tingin nito sa akin habang papalapit sa amin. 

“M-Matthew, nandito ka na pala. Hindi ka man lang nag-text,” sabi ni Senyorita Adrianna saka agad na lumapit kay Matthew. Bahagyang lumayo na lang ako sa kanila. 

“Oh, I was just…” Tumingin sa akin si Matthew. 

Agad na humawak si senyorita sa braso ni Matthew. “Sa dining area na tayo. Nagpaluto na ako ng food for us,” sabi ni senyorita habang hila hila si Matthew papuntang dining area. Napalingon pa sa akin si Matthew bago tuluyang nagpatianod kay Senyorita Adrianna. 

Tila nakahinga ako nang  maluwag nang wala na silang dalawa. Napailing na lang ako at akmang aalis ngunit gano’n na lang ang gulat ko nang si Senyorito Zamir ang bumungad sa akin paglingon ko. Agad akong napakagat sa loob ng pisngi ko upang pigilin na mapangiti nang makita siya. 

“S-Senyorito Zamir…” anas ko na lang. 

Ngunit natigilan ako nang mapansing nakakunot ang noo nito, tila ba galit siya. Napasinghap na lang ako nang basta n’ya hinablot ang kamay ko saka hinila ako papuntang silid n’ya. Mahigpit ang pagkakahawak n’ya roon… mukhang galit nga siya. Bakit siya nagagalit?

“S-Senyorito…” sabi ko na lang nang maisara na n’ya ang pinto. 

Natigilan ako nang hubarin n’ya ang suot na t-shirt saka inihagis ’yon sa kung saan. “Remove your clothes… we’ll have sex,” malamig na sinabi n’ya. 

“S-Senyorito… D-Dito po? Nandito po tayo sa hacienda… B-Baka may makakita po sa akin mamaya kapag–”

“Is that important than your job? Your main job is to pleasure and satisfy me whenever I want to.”

Natigilan ako sa sinabi n’ya… Napalunok na lang ako at napakapit nang mahigpit sa bag ko. Ano ang nangyayari? Kagabi lang ay ayos pa kami. Bakit nagbago siya? May nagawa ba akong mali? 

Napalunok na lang ako at sinunod ang sinabi n’ya… Hinubad ko ang suot kong damit. Napasinghap na lang ako nang hindi nag-aksaya ng oras si senyorito at binuhat ako saka dinala sa kama. 

Hindi mapigilang manikip ng dibdib ko… Akala ko pa naman ay ayos na kami ni senyorito. 

TAHIMIK NA NAKAUPO lang ako sa kama habang nakatingin kay senyorito na naninigarilyo at nakatingin sa bintana. Napatingin ako sa orasan, gabing gabi na. Kailangan ko ng umuwi. 

Napalunok na lang ako at inayos ang pagkakabalot ng kumot sa hubad kong katawan. Mabigat ang pakiramdam na kinuha ko ang mga damit ko at agad na isinuot ’yon habang hindi siya nakatingin. 

“A-Aalis na po ako,” tipid na sinabi ko na lang saka agad na lumabas ng silid n’ya. 

Madilim na sa buong mansyon nang lumabas ako. Malamang ay tulog na ang mga tao. Napabuga na lang ako ng hangin at napailing. Inabot na ako ng gabi rito. 

Nang nasa sala na ako, natigilan ako nang may humawak sa braso ko. Napalingon agad ako ro’n dahil sa kaba… ngunit humupa ang kaba ko nang makitang si Senyorito Zamir lang iyon. 

“B-Bakit po, senyorito?” tanong ko na lang. 

Napatingin si senyorito sa couch. “Let’s have sex there,” sabi n’ya saka muling tumingin sa akin. 

Natigilan ako sa sinabi n’ya, nanlaki ang mga mata ko dahil sa gulat. “S-Senyorito… kung gusto n’yo po, doon na lang tayo sa silid mo. B-Baka may makakita sa atin k-kapag–”

Naputol ang sasabihin ko nang agad n’yang siniil ng halik ang labi ko. Hindi ko alam kung ano’ng meron sa halik n’ya… Wala akong nagawa kundi ang magpatianod sa nangyayari… Sa sala kami nagtalik. Muntik pa kaming nahuli ng katulong din na si Manang Gloria… Abot abot sa dibdib ko ang kaba ngunit naging mahina ako sa mga halik at haplos ng senyorito. 

PAGDATING NG sumunod na araw, masakit na naman ang buong katawan ko kagaya ng inaasahan ko. Madaling araw na yata bago tuluyang nagsawa si Senyorito Zamir. Kung hindi pa ako nakiusap na talagang pagod na ako, tila wala pa yata siyang balak na tumigil. Hindi ko pa rin matukoy kung saan n’ya nakukuha ang lakas n’ya sa pakikipagtalik, tila hindi ’yon nauubos. Ni hindi ko alam kung paano ko pa nagawang umuwi at pumasok ulit sa trabaho. 

“Hey, Elaine! Wipe my foot, natuluan ng juice.”

Natigilan ako at napatingin kay Senyorita Adrianna. Sinunod ko na lang ang utos n’ya at lumapit sa kan’ya. Lumuhod ako sa harapan n’ya at pinunasan ang makinis n’yang paa gamit ang laylayan ng pang-katulong kong uniporme. Hindi maganda ang pagtrato nito sa akin ngunit tinitiis ko na lang dahil kahit papaano ay malaki ang sweldo ko rito sa mansyon nila.

“What the fuck?! Did you just use your dirty uniform to wipe my foot?! Tanga ka ba?!”

Napaigik ako nang basta na lamang nitong sinipa ang balikat ko. Napahawak ako ro’n dahil medyo napalakas ang pagkakasipa n’ya ro’n. Napadaing na lang ako nang basta nito hinila ang buhok ko. Malakas ang pagkakahila n’ya ro’n na halos humapdi na ang anit ko.

Hindi ko alam kung bakit galit na galit siya sa akin. Hindi ko alam kung ano ang ginawa kong mali sa kan’ya. Hindi ko maintindihan kung bakit bigla na lang mainit ang dugo sa akin ng senyorita… Hindi ko maintindihan. Dahil ba pumasok ako sa trabaho kahapon kahit sinabihan n’ya ako na h’wag pumasok?

Natigilan kaming pareho nang biglang dumating si Senyorito Zamir at mukhang kakatapos lang maligo. Napakunot ang noo n’ya nang maabutan kami sa ganoong tagpo ni Senyorita Adrianna ngunit nagkibit-balikat na lang ito at hindi kami pinansin. Kumuha lang ito ng tubig saka agad ding umalis.

Inaasahan ko na ’yon ngunit hindi ko mapigilang madismaya at malungkot habang hinahabol siya ng tingin… Hindi ko alam kung bakit nasasaktan ako na ayos lang sa kan’ya na nakikitang sinasaktan ako ng kapatid n’ya. Nalulungkot ako na para bang wala siyang pakialam kung ano man ang gawin sa akin ng ibang tao na para bang wala kaming mainit na gabing pinagsaluhan… Kahit pa alam ko na hindi na dapat ako umasa ng kahit ano mula sa kan’ya dahil alam ko naman kung ano lang ang tingin n’ya sa akin.

Para sa kan’ya… isa lang akong babae na binabayaran n’ya upang maibsan ang init ng katawan n’ya. 

Hindi na dapat ako umasa dahil lang pinakitaan n’ya ako ng panandalian kabutihan noong mga nakaraang araw. Masyadong naging mataas ang tingin ko sa sarili ko… Masyado akong umasa na marahil ay may magbabago sa pagitan naming dalawa. 

“Damn you, bitch… Ano ba ang nakita sa ’yo ni Matthew?” mariing sinabi ni Senyorita Adrianna saka mas hinila ang buhok ko. 

“S-Senyorita… Hindi po kita naiintindihan,” daing ko. Nanlalabo na ang paningin ko dahil sa mga luhang nagbabadyang kumawala sa mga mata ko. 

“You stole Matthew from me! Dahil sa’yo, wala na siyang balak ligawan ako! I can’t believe it… someone like you… a filthy woman like you…” 

Napaigik na lang ako nang makatikim ako nang malakas na sampal mula sa kan’ya. Nanginginig ang mga kamay na napahawak ako sa pisngi ko. “S-Senyorita…”

“Matthew likes you more than me! You fucking bitch!” Inangat n’ya ang kamay at akmang sasampalin ako.

Napapikit na lang ako nang mariin habang naluluha… Ngunit natigilan ako nang walang palad na dumampi sa pisngi ko. Marahang idinilat ko ang mga mata ko saka tumingin kay senyorita. Gano’n na lang ang gulat ko nang makitang may nakahawak sa palapulsuhan ni Senyorita Adrianna. Natigilan ang senyorita at namutla. 

“M-Matthew… W-Why are you still here?” nauutal na tanong ni senyorita. 

Napatingin ako kay Matthew. Tumingin din siya sa akin saka agad na binitiwan ang senyorita. Humawak siya sa balikat ko saka inalalayan ako patayo. Kahit hinang hina ang mga tuhod ko ay pinilit ko pa ring ituwid ang binti ko saka tumayo. 

Tumingin muli si Matthew kay senyorita. “You’re so disappointing, Adrianna,” sabi ni Matthew saka iginiya na ako paalis doon. 

Wala akong nagawa kundi ang magpatianod sa kan’ya. Narinig ko pa ang sigaw ni senyorita bago kami tuluyang nakalayo… Hinang hina ako sa mga nangyayari. Napatingin na lang ako kay Matthew nang makalabas na kami ng mansyon. 

“S-Salamat, Matthew.”

Ngumiti siya sa akin saka hinaplos ang pisngi ko. “I’ll drag you out of this hell if you want to, Elaine.”

KABANATA 13

Patuloy akong lumuluha habang si Matthew ay tahimik lang sa tabi ko. Inabutan n’ya ako ng panyo na tinanggap ko naman. Ngumiti na lang ako sa kan’ya at nagpasalamat. Hindi ko na namalayan na nadala na pala n’ya ako sa plaza. Madilim na ang langit at kaunti na lang din ang tao sa plaza. 

“Palagi ba silang gano’n sa ’yo?” tanong ni Matthew saka marahang hinaplos ang likod ko. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napahikbi saka umiling. “H-Hindi naman po. Hindi ko rin po maintindihan kung bakit naging mainit ang dugo sa akin ng senyorita. H-Hindi ko po alam ang nagawa kong mali.”

Napabuntonghininga si Matthew. “Bakit hindi ka na lang umalis do’n? Marami ka namang pwede pagtrabahuhan. You can even be a model. I mean… you’re really beautiful,” sabi pa n’ya. 

Tipid na ngumiti na lang ako. “W-Wala po sa isip ko ang gan’yang bagay,” sabi ko na lang. 

Muli akong natahimik at napatitig sa sahig. Bukod kay Senyorita Adrianna, si Senyorito Zamir ang talagang pinakabumabagabag sa isip ko. Hindi ko alam ang naging problema namin at nagkaganoon siya. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at napaisip kung ano ba ang nagawa kong mali sa kanilang magkapatid. 

Muling nanlabo ang paningin ko dahil sa mga luha… Akala ko ay ayos na kami ni senyorito. Nararamdaman ko ng lumalambot siya sa akin, pero mukhang bayarang babae lang talaga ang tingin n’ya sa akin. 

“Gusto mo bang tulungan kitang maghanap ng bagong pagtatrabahuhan? Meron akong kakilala na naghahanap ng bagong maid. Don’t worry, mababait sila. Relatives ko lang din,” sabi naman ni Matthew. 

Natahimik ako sa tanong n’ya. Napalunok na lang ako at napakapit nang mahigpit sa panyo. Hindi ako pwedeng magdesisyon basta roon nang hindi kinokonsulta kina Nanay. Matagal na kaming katulong sa hacienca Castellon at hindi ganoon kadali humanap ng mga amo na nagpapa-sweldo ng ganoon kalaki sa mga tauhan nila. Ngayon pa ang mga oras na hindi ako basta makakaalis ng trabaho dahil marami kaming gastusin. 

Pero tama pa rin ba kung mananatili ako sa hacienda? Maswerte ako dahil nandoon si Matthew at naipagtanggol ako kay Senyorita Adrianna, pero hindi naman palaging ganoon ang mangyayari. Hindi naman mananatili nang matagal si Matthew rito at kapag nanatili ako roon, malaki ang posibilidad na mas higit pa ang gawin sa akin ni Senyorita Adrianna. Walang ibang makakapigil sa kan’ya na tumatayong prinsesa ng pamilya… Kahit si Senyorito Zamir ay hindi ako nagawang ipagtanggol sa kan’ya. Maliban sa sarili ko, wala akong ibang makakapitan. 

Hindi ko rin naman pwedeng ipagtanggol ang sarili ko sa ganoong sitwasyon… ako pa rin ang dehado. Delikado pa kapag nadamay at nakarating iyon sa mga magulang ko. 

Napatingin ako kay Matthew na tahimik na naghihintay sa sagot ko. Napalunok na lang ako at napakagat sa ibabang labi ko… Kinakabahan ako. 

“M-Matthew… pwede ko po bang subukan mag-apply sa sinasabi mo?” tanong ko.

Napangiti naman si Matthew saka tumango. “Oo naman. Don’t worry, dito lang din ’yon sa Vista Querencia at talagang mababait sila. They will surely treat you better and the salary isn’t that bad too. There’s no harm trying.”

Tipid na ngumiti na lang ako sa sinabi n’ya. Siguro nga ay dapat lumayo na lang ako sa hacienda. Alam kong mahirap lang kami pero ayoko namang hayaan ang sarili ko na maalipusta nang ganoon. Matitiis ko pa kung papagurin nila ako o pariringgan ng masasakit na salita… pero hindi ko matitiis kung dadating na sila sa puntong sasaktan na ako. 

“Gusto mo bang puntahan natin ’yon ngayon? Since ako ang nagdala sa ’yo, siguradong tatanggapin ka nila agad. Kahit bukas ka na agad magsimula,” nakangiting sabi n’ya. 

Napalunok na lang ako at umiling. “G-Ganoon ba? Sana po magdilang anghel ka, pero bukas na lang po siguro. P-Pagod na rin ako… Uuwi na ako,” sabi ko na lang. 

“Okay, pero ihahatid na kita sa inyo para hindi ka na mamasahe,” sabi n’ya saka tumayo. 

“N-Naku, hindi na po. Malaki na ang naitulong mo sa akin ngayong araw. Baka masyado na kitang naabala,” sabi ko na lang. 

“No, it’s alright. Ako rin naman ang nagprisintang tulungan ka. Sige na, ihahatid na kita. Tutal wala rin naman akong ibang pinagkakaabalahan.”

Pumayag na lang ako magpahatid sa kan’ya at sumakay sa kotse n’ya. Sa totoo lang ay mukha talagang mabait itong si Matthew kahit pa galing din siya sa siyudad kagaya nina Senyorito Zamir. 

Natigilan ako nang mapansing sa iba lumiliko ang kotse ni Matthew. Napatingin na lang ako sa paligid at napakamot sa batok ko. “M-Matthew, ibang daan yata ito. Sa kaliwa ka dapat dumaan papunta sa amin,” sabi ko na lang saka napalunok. 

“Oh… Sorry, may shortcut kasi akong alam na daanan papunta roon sa sinasabi mo,” paliwanag na lang n’ya. 

Hindi ko alam kung bakit hindi ako nakampante sa sagot n’ya. Unti-unting nababalot ng kaba ang dibdib ko lalo nang mapagtanto kong dumadaan kami sa lugar na wala ng tao at maraming puno. Napalunok ako at napakapit nang mahigpit sa seatbelt. 

“M-Matthew, ibaba mo na lang ako rito. Okay na ako rito,” sabi ko na lang. 

Hindi sumagot si Matthew at tumuloy lang sa pagmamaneho. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip n’ya. Nawala ang ngiti sa labi n’ya kaya mas lalo akong nakaramdam ng kaba sa dibdib ko. 

“Last time, I saw you came out from his room… Sa kuya ni Adrianna, diba?” saglit siyang tumingin sa akin. 

Napalunok ako. “A-Anong gusto mong sabihin?”

“Binabayaran ka n’ya para makipag-sex, diba? It’s obvious… Since you let anyone do that as long as they pay you… bakit hindi na lang ako? Kaya kong doblehin o triplehin ang ibinabayad n’ya sa ’yo…”

Pakiramdam ko nabuhusan ako ng malamig na tubig sa sinabi n’ya. Tuluyan ng nanginig ang buong katawan ko… Wala siyang pinagkaiba kay Senyorito Zamir… sa tingin ko nga ay mas malala pa siya. 

“M-Mali ka ng iniisip. P-Pakibaba na lang ako riyan sa tabi, pakiusap,” nauutal na sabi ko saka napakapit nang mahigpit sa seatbelt. 

“Bakit kapag sa akin ayaw mong pumayag? Babayaran naman kita kahit magkano,” ngumisi siya saka itinigil na ang kotse. 

Nang itigil n’ya ang kotse, hindi ako nag-aksaya ng oras at dali daling lumabas ng kotse n’ya at tumakbo palayo ngunit napatili na lang ako nang agad n’ya akong naabutan. Hinablot n’ya ang braso ko saka hinila ako pasandal sa kotse. Agad na nanginig ang buong katawan ko sa takot nang corner-in niya ako gamit ang mga bisig n’ya saka ngumisi sa akin. 

“You’re surprisingly picky, Elaine. Pwede namang ako na lang. I will satisfy you, babayaran pa kita. I won’t treat you like shit like them… Why don’t you try me?”

Kahit nanginginig ang mga kamay ko, buong lakas kong itinulak ang dibdib n’ya pero tila wala iyon sa kan’ya. Hinawakan n’ya lang ang kamay ko saka inilapit ang katawan sa akin. 

“P-Pakiusap, a-ayoko… Uuwi na po ako, p-pakiusap,” mahinang sinabi ko, tila wala ng boses na lumalabas sa bibig ko dahil sa takot at panghihina… Madilim sa paligid namin at walang katao-tao. 

Napangisi si Matthew saka hinawakan ang panga ko. Akmang hahalikan na ako nito ngunit natigilan kaming pareho nang may nakakasilaw na liwanag ang nagmula sa papalapit na sasakyan. Ganoon na lang ang gulat ko nang makitang lumabas mula roon si Senyorito Zamir at galit na galit na lumapit sa amin. 

Napasinghap na lang ako nang walang habas nitong hinila si Matthew at pinaulanan ito nang dalawang magkasunod at malakas na suntok sa mukha. Napahiga naman agad si Matthew sa sahig ngunit tila hindi nakuntento si senyorito at pinagtatadyakan pa si Matthew, sa mukha, sa sikmura pati ang mga hita at binti nito. 

“How dare you touch my woman, you fucking asshole!” galit na asik ni senyorito habang patuloy na tinatadyakan si Matthew. Halos nawalan na ng malay si Matthew sa tindi ng pagkakatadyak sa kan’ya ni senyorito. 

“S-Senyorito!” Agad akong lumapit sa kan’ya at humawak sa braso n’ya upang pigilan siya… Kapag may nangyaring masama kay Matthew… si senyorito ang mananagot. Ayokong mangyari iyon. 

Napatingin sa akin si senyorito, halatang natigilan siya nang makita ang lumuluha kong mga mata. Matindi pa rin ang panginginig ng mga kamay ko at alam kong nararamdaman n’ya iyon. Umiling ako kay senyorito at napakapit nang mahigpit sa braso n’ya. 

“S-Senyorito… n-natatakot na ako rito, g-gusto ko na pong umuwi.” Napahikbi ako at napakapit nang mahigpit sa damit n’ya. 

Tila lumambot ang ekspresyon ng senyorito. Napabuntonghininga siya at walang pasabing binuhat ako. Wala na akong lakas kaya hindi na lang ako nagprotesta. Nanginginig ang mga kamay na napakapit ako sa batok n’ya at isinubsob ang mukha ko sa leeg n’ya… Alam kong delikado rin ako kay Senyorito Zamir, ngunit hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ligtas ako sa mga bisig n’ya sa mga oras na ’to. Napahikbi na lang akong muli at napakapit nang mahigpit sa kan’ya. 

TAHIMIK LANG AKO hanggang sa makarating kami sa unit ni Senyorito Zamir. Nakayakap lang ako sa sarili ko habang hinihintay si senyorito na matapos makipag-usap sa telepono. 

“I don’t give a damn! Kahit boyfriend pa ’yon ni Adrianna! I want him to fucking rot in jail! Kapag hindi nakulong ang gagong ’yon, ako mismo ang pupunta sa kan’ya para patayin siya. Naiintindihan mo?!”

Napapitlag na lang ako nang marahas na ibinaba ni senyorito ang telepono, akala ko pa ay masisira iyon. Napalunok na lang ako nang mapatingin siya sa akin. Agad akong napaiwas ng tingin at napayakap nang mahigpit sa sarili ko. 

“Take a shower, Elaine… I’ll order food for you,” sabi na lang n’ya. 

Tumango na lang ako at hindi na nagsalita. Nagtungo na ako sa banyo para mag-shower. Nakahanda na ang bath tub doon na may laman ng tubig na puro bula, mukhang inihanda ni senyorito iyon kanina kaya natagalan siya sa banyo. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at inalis ang mga damit ko saka lumublob doon. Napapikit na lang ako at napayakap sa sarili ko dahil kahit papaano ay para akong kumakalma. 

Natigilan lang ako nang maramdamang pumasok si senyorito. Napatingin ako sa kan’ya. Isinabit n’ya ang hanger na may robe saka saglit na sumulyap sa direksyon ko bago lumabas ng banyo. Napatingin na lang ako sa mga bula na nakapaligid sa akin. 

Pakiramdam ko ang daming nangyari sa akin ngayong araw. Hindi ko alam kung bakit nararanasan ko ito… Wala naman akong ibang gusto kundi ang magtrabaho at mai-angat sa hirap ang pamilya ko. Bakit palaging ang daming hadlang sa simpleng bagay na gusto ko? 

Napatitig na lang ako sa mga bula at pinaglaruan ang mga ’yon para kahit papaano ay mawala sa isip ko ang mga nangyari kahit saglit. Inilagay ko sa ulo ko saka sa mukha ko. Agad ko namang pinahid iyon dahil pumasok sa mata ko. 

“A-Aray,” naibulong ko na lang saka kinusot ang mga mata ko. 

“Are you alright?”

Napapitlag ako at napalingon sa pinto nang makitang nandoon si senyorito. Nakasandal siya sa nakabukas na pinto habang nakatitig sa akin. Napakurap  na lang ako at agad na napaiwas ng tingin sa kan’ya. Pakiramdam ko nag-iinit ang mukha ko… Nakita n’ya ba ang pinagagawa ko kanina? Sana hindi. 

“Oh, did I disturb you? Lalabas na ’ko… Continue playing with bubbles,” sabi na lang n’ya saka tuluyan ng lumabas at isinara ang pinto. 

Mas lalong nag-init ang magkabilang pisngi ko… Nakita n’ya nga. 

Nawalan na ako ng gana maglaro ng bula kaya umahon na ako sa bath tub at nag-shower. Pagkatapos kong magpunas ay isinuot ko na ang robe na isinabit ni senyorito saka lumabas ng banyo. Naabutan ko si senyorito na inaayos ang mga pagkain sa mesa. Napalunok na lang ako at lumapit sa kan’ya. 

“Sit here,” sabi n’ya nang mapatingin sa akin saka tinapik ang upuan na katabi ng sa kan’ya. 

Lumapit na lang ako roon at umupo sa tabi n’ya. Hindi na lang ako kumikibo habang ipinaghahanda ako ng pagkain ni senyorito. Gusto ko sana magtanong kung bakit n’ya ginagawa ito ngunit marahil ay naaawa siya sa akin dahil sa nangyari, kaya hindi na lang ako nagsalita at kumain kasabay n’ya. 

Tahimik lang kaming pareho habang kumakain. Pasimple akong napapatingin sa kan’ya na tahimik lang din na kumakain. Napalunok na lang ako at uminom ng tubig bago nagsalita.

“S-Senyorito… p-paano n’yo po kami nahanap?” tanong ko. 

“Sinundan ko kayo,” tipid na sagot n’ya.

Nanlaki ang mga mata ko. “S-Sinundan n’yo po kami? Bakit po?” tanong ko pa. 

“Kasi ayokong kasama mo siya,” mabilis na sagot n’ya saka uminom ng tubig. 

Natahimik ako sa sinabi n’ya. Napalunok na lang ako at napakurap. “B-Bakit po?”

“Kumain ka na lang,” masungit na sabi na lang n’ya. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at tumango saka tumuloy sa pagkain. Nang matapos kami, sabay na kaming nag-toothbrush pero tahimik pa rin kaming pareho. Napapatingin na lang ako sa repleksyon n’ya sa salamin habang nagt-toothbrush siya. 

“Sa kama ka na matulog,” sabi na lang n’ya saka itinuro ang kama. 

Tumango na lang ako at nagtungo sa kama saka umupo roon. Napalunok ako at napatingin kay senyorito na kanina pa tahimik. Napabuntonghininga siya at hinawi ang buhok n’ya saka lumapit sa akin. Natigilan ako nang umupo siya sa tabi ko saka humarap sa akin. 

“S-Senyorito?”

Natigilan ako nang kinuha n’ya ang kamay ko saka hinawakan. Inangat n’ya iyon saka idinikit ang palad ko sa pisngi n’ya. Agad na nag-init ang magkabilang pisngi ko sa ginawa n’ya ngunit hindi na lang ako nagsalita. 

“If you think I deserve to be slapped… slap me with all of your might,” anas niya sa mahinang boses habang titig na titig sa mga mata ko. 

“B-Bakit n’yo po sinasabi ’yan?” tanong ko na lang. 

Napabuntonghininga si senyorito bago nagsalita. “I-I’m sorry… about earlier, for not defending you when Adrianna was being a bitch to you. I-I’m sorry… and yesterday, I was a jerk. I’m sorry for treating you like some kind of a lowly woman… Believe me or not, for me, y-you’re…” natigilan siya at napatitig sa mga mata ko. 

Napalunok na lang ako habang hinihintay ang sasabihin n’ya. Gusto kong maluha sa mga oras na ’to dahil hindi ko inaasahan na hihingi ng tawad si senyorito tungkol doon. 

“Y-you’re more than that… Hindi ka lang basta babae na binabayaran ko. I-I want you by my side and I want you… not just for sex,” anas n’ya saka napalunok at napaiwas ng tingin sa akin. “You’re too precious and pure… I’m sorry for doubting you. Akala ko mas gusto mo na ang lalaking ’yon kaysa sa akin kaya nainis ako kahapon… I’m sorry for acting like that. I-I was just a little territorial.”

Napakurap na lang ako habang nakatitig sa kan’ya, tila ba hirap na hirap siyang aminin sa akin ang mga ’yon. 

“Senyorito… ibig pong sabihin, nagselos ka?” tanong ko. 

Natigilan si senyorito at napatingin sa akin. Mapakla siyang tumawa saka napaismid. “What the hell are you saying? You’re too assuming, Elaine,” sabi na lang niya saka napangisi at umiling. 

Napangiti na lang ako at inangat ang kamay ko saka marahang inilapat muli ang palad ko sa pisngi n’ya. Halatang natigilan siya sa ginawa ko dahil hindi ko siya sinampal. 

“H-Hey… I told you to slap me. You’re being unreasonably kind again,” sabi na lang niya habang nakatitig sa mukha ko. 

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at marahan kong hinaplos ang pisngi n’ya. “H-H’wag mo na lang po uulitin, senyorito… T-Tinakot mo po ako kagabi. Akala ko ay galit ka sa ’kin at ayaw mo na sa ’kin,” sabi ko na lang, kasabay ng paglamlam ng mga mata ko. 

Napahawak si senyorito sa kamay ko na nasa pisngi n’ya habang titig na titig sa akin. “I’m sorry… I won’t scare you again.”

Napangiti na lang ako sa sinabi n’ya. Napangiti rin si senyorito na para bang nahawa siya sa ngiti ko. “Beautiful…” anas n’ya habang hindi maalis ang titig sa akin. 

Nag-init ang magkabilang pisngi ko… Ako ba ang sinasabihan n’yang maganda? Pero hindi naman ako maganda. 

“Tomorrow, I’ll do everything you want me to do… As a sign of my apology,” biglang sabi n’ya saka dinampian ng halik ang kamay ko na ikinapula ng pisngi ko. 

“T-Talaga po, senyorito?” Agad akong napangiti. 

“In one condition though,” nakangising sabi n’ya. 

Bumagsak ang balikat ko. “A-Akala ko po ba sign iyon ng paghingi n’yo ng tawad? Bakit may kondisyon?”

Napangisi si senyorito saka mas lumapit sa akin. “Kiss and hug me.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi n’ya. Napakurap ako at napatitig sa guwapong mukha ni senyorito, tila hinihinitay sa gagawin ko. Napalunok na lang ako at lumapit sa kan’ya saka yumakap sa batok n’ya. Napayakap naman si senyorito sa baywang ko… Dinampian ko nang magaan na halik ang pisngi n’ya. 

Napakunot ang noo ni senyorito. “Bakit sa pisngi?”

“S-Saan po dapat?”

“Lips,” sabi n’ya saka itinuro ang labi n’ya. 

Nag-init ang pisngi ko pero sinunod ko na rin ang sinabi n’ya at dinampian siya ng halik sa labi. Napatitig sa akin si senyorito, nawala ang ngisi sa labi n’ya habang titig na titig sa akin.

“Damn… You’re driving me crazy, Maria Elaine.”

KABANATA 14

“Senyorito… gusto ko po sana na lumabas tayo bukas.”

Halatang natigilan si senyorito sa sinabi ko at napatingin sa akin. Nakahiga kami ngayon sa kama n’ya habang nakaunan ako sa bisig n’ya. Hindi na muna ako uuwi ngayon, sanay na naman sina nanay dahil may mga pagkakataon na hindi ako nakakauwi dahil sa trabaho… nakokonsensya tuloy ako dahil sa paglilihim ko sa kanila. 

“Okay, I’ll do everything you want tomorrow,” bulong n’ya saka dinampian ng halik ang sentido ko. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang hawakan n’ya ang kamay ko at ipinatong ’yon  sa ibabaw ng matipuno n’yang dibdib. Napakagat na lang ako sa loob ng pisngi ko dahil pakiramdam ko talagang nag-iinit na ang buong mukha ko, hindi ko malaman ang dahilan. 

“S-senyorito, pwede po bang kantahan mo ako?” tanong ko saka tumingin sa kan’ya. 

Halatang natigilan siya at napatingin sa akin, bahagya pang napakunot ang noo n’ya. “What?”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. “H-hindi po kasi ako makatulog, p-pero kung ayaw mo, okay lang po,” bulong ko na lang saka napahawak din sa kamay n’ya.

Napabuntonghininga si Senyorito Zamir. “Okay, I’ll sing for you.”

Napangiti ako sa sinabi n’ya, dahil sa pagka-excite, napaupo pa ako mula sa pagkakahiga. Bumangon na lang din si senyorito at umupo saka isinandal ang likod sa headboard ng kama. Hinawakan n’ya ang braso ko at pinapwesto ako sa pagitan ng nakabuka n’yang mga hita. Yumakap siya sa baywang ko saka ikinulong ako sa mga bisig n’ya. Agad namang nag-init ang pisngi ko. 

“What do you want me to sing for you?” anas n’ya sa tainga ko. Halos nagtayuan ang mga balahibo ko dahil sa malalim n’yang boses. 

“K-Kahit ano po, senyorito,” napapangiting sabi ko na lang. 

Napatango na lang siya saka tumikhim. “I don’t know a lot of new songs, I mostly listen to instrumental and classical music so please bear with me,” bulong n’ya saka dinampian ng halik ang balikat ko. 

Napalunok na lang ako saka tumango. Ang sarap sa pakiramdam ng yakap at halik ni senyorito, pakiramdam ko ligtas na ligtas ako sa mga bisig n’ya kahit pa matigas ang mga ’yon. 

“You are so beautiful… to me You are so beautiful… to me Can’t you see…”

Napalunok ako nang magsimula nang kumanta si Senyorito Zamir. Hindi ko inaasahan na maganda ang boses n’ya. Halos mapapikit agad ako dahil ramdam na ramdam ko ang bawat salitang kinakanta n’ya, tila binubulong n’ya iyon sa akin. 

“You’re everything I hoped for You’re everything I need You are so beautiful to me You are so beautiful to me…” 

Napasandal ako sa dibdib n’ya at bahagyang napangiti. Hindi naman siya kumontra at hinaplos lang ang buhok ko… Ang bilis ng tibok ng puso ko sa mga oras na ’to. Para akong dinadala sa alapaap dahil sa maganda at malambing na boses ng senyorito. 

“You are so beautiful… to me Can’t you see You’re everything I hoped for Every, everything I need You are so beautiful to me…”

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang matapos siyang kumanta. Napatingin ako kay Senyorito Zamir, sakto na nakatitig din siya sa akin. Malambot ang ekspresyon ng mga mata n’ya habang titig na titig sa akin. Napayakap na lang ako sa baywang n’ya at napangiti. 

“Salamat po, senyorito. Sobrang saya ko,” anas ko habang nakatitig sa kan’ya at nakangiti. 

Napalunok siya habang nakatitig sa akin. Kahit madilim, hindi nakawala sa paningin ko ang matinding pamumula ng tainga n’ya. Halatang nataranta siya kaya napayakap na lang siya sa akin saka isinubsob ang mukha sa kurba ng leeg ko. 

“Maria Elaine…” anas n’ya. 

Hindi ko maintindihan ang ibig n’yang sabihin doon. Yumakap na lang din ako sa kan’ya at marahang hinaplos ang buhok n’ya. 

Maya maya pa ay agad din n’yang inalis ang mukha roon saka tumitig sa mukha ko. Marahan n’yang hinaplos ang pisngi ko saka siniil ng halik ang labi ko. Tila kusa namang kumilos ang mga bisig ko at agad na yumakap sa batok n’ya saka tinugon ang halik n’ya. Yumakap siya sa baywang ko at malalim na humalik sa labi ko na para bang hindi na mauulit pa ito. 

“S-senyorito…” napadaing na lang ako nang marahan n’yang kinagat ang ibabang labi ko, bumaba ang halik n’ya sa panga ko saka buong pag-iingat na hinaplos ang baywang ko. 

Nagpatianod na lang ako nang ihiga ako ni senyorito sa kama saka pumaibabaw sa akin. Patuloy ang mainit naming halikan. Napakapit na lang ako sa matipunong braso n’ya habang marahang gumaganti ng halik sa kan’ya. Napadaing na lang ako sa pagitan ng mga labi n’ya nang humaplos siya sa hita ko at marahang pinisil iyon, tila nanggigigil. 

“Hmm…” anas ko na lang nang bumaba ang halik n’ya sa leeg ko. Matindi ang kiliting dulot ng labi at dila n’ya sa balat ko. Naramdaman ko ang pagdaloy no’n hanggang sa kaibuturan ko. Napakapit na lang ako sa balikat ni senyorito at iniliyad ang katawan ko para sa kan’ya. 

Napalunok ako nang maramdaman kong inaalis ni senyorito ang pagkakabuhol ng robe na suot ko. Hinayaan ko na lang siya nang alisin n’ya ang pagkakaharang no’n sa katawan ko. Napakapit ako nang mahigpit sa balikat n’ya nang bumaba ang labi n’ya sa hubad kong dibdib. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko nang maramdaman ko ang labi n’ya sa matigas na tuktok ng dibdib ko. Hindi ko napigilang mapaungol at mapaarko ng katawan. 

“Aahhh! S-senyorito…” Napadaing ako nang maramdaman kong sinisipsip n’ya ’yon, sumasabay pa ang mainit n’yang dila sa paghagod doon, halos mawalan ako ng ulirat dahil sa matinding sensasyon. 

Patuloy na humahaplos ang malaking kamay n’ya sa hita ko habang ang labi n’ya ay nasa dibdib ko. Napasabunot na lang ako sa buhok n’ya nang umangat ang kamay n’ya sa isang dibdib ko at marahang pinisil iyon. Pinaglaruan n’ya pa ang tuktok no’n sa pagitan ng mga daliri n’ya. Halos mawalan ako ng ulirat dahil sa sensasyon, bawat haplos at pagdampi ng labi n’ya sa balat ko ay nagdudulot ng kakaibang pakiramdam sa akin. 

“Hmm…” Napaungol na lang ako nang muli n’yang siniil ng halik ang labi ko. Agad naman akong tumugon sa malalim na halik n’ya at pilit na sinabayan ang tila sabik n’yang labi. 

Parehas kaming naghahabol ng hininga nang maghiwalay ang mga labi namin. Inilapat ni senyorito ang noo n’ya sa noo ko saka marahang hinaplos ang braso ko. 

Napalunok na lang ako at napatingin kay senyorito. Pumikit siya saglit bago bahagyang inilayo ang mukha sa akin saka tumitig sa mukha ko. Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at nanginginig ang mga kamay na napakapit sa braso n’ya. 

“S-senyorito…” anas ko. Tila may kakaiba sa boses ko na kahit ako ay hindi ko maipaliwanag.

“Bakit, Elaine? Nabitin ka?” bulong n’ya habang titig na titig sa akin. Bahagya pa siyang napangisi. 

Nag-init ang mukha ko sa sinabi n’ya at napaiwas ng tingin sa kan’ya, ngunit napasinghap na lang ako nang maramdaman ang kamay n’ya na pumasok sa loob ng suot kong panty. Bumaluktot ang mga paa ko nang sinimulan n’yang haplusin ang basa ko ng pagkababae. Bumigat ang paghinga ni senyorito habang titig na titig sa akin. 

“Don’t worry… I’ll take care of it,” anas n’ya bago bumaba saka pumwesto sa pagitan ng mga hita ko. Impit na napatili na lang ako nang basta na lamang n’ya sinira ang suot kong panty at hinagis iyon sa sahig. 

“S-senyorito! Bakit n’yo naman po–aahhh!” Naputol ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang labi n’ya sa pagkababae ko. Agad na um-arko ang likod ko at nanginginig na napasabunot sa buhok n’ya. 

Literal na nanginig ang mga hita ko dahil sa ekspertong labi n’ya na naglalaro sa pagkababae ko. Mas lalo akong nawalan ng ulirat nang maramdaman ko pa ang dila n’ya na humahagod sa hiwa ng pagkababae ko. Agad na lumukob ang matinding sensasyon sa katawan ko na nagdulot nang matinding kuryente at kiliti nang iduldol n’ya pa ang dila sa loob. Napahikbi na lang ako at mas napasabunot nang mahigpit sa buhok ni senyorito. Tila hindi naman n’ya alintana ’yon at itinuloy lang ang ginagawa sa pagitan ng mga hita ko. 

“Aahhh! S-senyorito, oohhh!” Hindi ko na nakontrol pa ang pagkawala ng malakas na ungol. Mas ibinuka ni senyorito ang mga hita ko at pinaglaruan ng daliri n’ya ang kuntil ng pagkababae ko. Halos tumirik ang mga mata ko sa kakaibang sensasyon… Tila hindi masanay-sanay ang katawan ko sa ganito. 

Napakagat ako sa ibabang labi ko nang maramdaman kong malapit na akong labasan. Mas pinagbuti naman ni senyorito ang ginagawa nang maramdaman n’yang malapit na ako sa kasukdulan. Mabilis na umulos ang dila n’ya sa butas ng pagkababae ko habang paulit-ulit na hinahagod ng hinlalaki n’ya ang naninigas kong kuntil. Wala akong ibang nagawa kundi ang umungol at iliyad ang katawan ko. 

“Aahhh! S-senyorito! Aahhh…” Nanghihinang bumagsak ang ulo ko sa unan nang tuluyan akong nilabasan. Agad namang hinagod ng dila ni senyorito ang likidong nanggagaling sa pagkababae ko. Nag-init ang buong mukha ko dahil sa hiya ngunit wala akong nagawa kundi ang mapakapit sa kobre kama. 

“S-senyorito…” naghahabol-hiningang anas ko nang umangat na siya at magpantay ang mukha namin. Napatitig siya sa mukha ko saka marahang hinaplos iyon. 

Napaiwas na lang ako ng tingin sa kan’ya. Bumangon naman si senyorito at may kinuha sa gilid ng kama. Umupo siya sa may paanan ko saka ibinuka ang mga hita ko… nag-init ang mga pisngi ko ngunit hindi ko siya pinigilan. Akala ko ay magtatalik na kami ngunit natigilan ako nang marahang pinunasan ni senyorito ang basang pagkababae ko. Pagkatapos no’n ay sinuotan n’ya ako ng bagong panty saka inayos ang pagkakasuot ng roba sa katawan ko. Napakurap na lang ako sa ginawa n’ya. 

Humiga na ulit si senyorito sa tabi ko saka hinila ako palapit sa kan’ya at niyakap. Napalunok na lang ako at gumanti ng yakap sa kan’ya. 

“S-senyorito… paano ka?” bulong ko. Nararamdaman ko ang matigas n’yang pagkalalaki sa hita ko. 

Nag-init ang buong mukha ko… Nakakahiya na ako lang ang nakaraos. 

“Don’t mind me. I know you’re tired. Magkwento ka na lang sa akin,” bulong n’ya. 

Napakagat ako sa ibabang labi ko. Tila nagwawala na ang puso ko sa mga oras na ’to. Ang kapal man ng mukha kong isipin, ngunit pakiramdam ko hindi na lang ako basta babae na binabayaran ni senyorito para makipagtalik sa kan’ya. Napakapit na lang ako nang mahigpit sa suot n’yang t-shirt saka mas nagsumiksik sa matipunong dibdib n’ya. 

“A-ano po ang iku-kwento ko, senyorito?” tanong ko na lang. 

“Anything,” bulong n’ya saka hinaplos ang buhok ko.

Nagsimula na akong magkwento kay senyorito. Kahit pa tila wala namang nakakaaliw sa kwento ko, tahimik na nakikinig lang siya sa akin at paminsan-minsan ay nagko-komento… hanggang sa makatulog kaming pareho. 

KINABUKASAN, MATINDING PANANABIK ang nararamdaman ko. Isinuot ko ang damit na ibinili sa akin ni senyorito. Natuwa naman ako dahil simpleng damit lang ang ibinili n’ya sa akin. Simpleng blouse at pants lang iyon. Naghanda na rin si senyorito dahil napagdesisyunan ko na gusto kong gumala kami sa perya… Pumayag naman agad si senyorito dahil naipangako n’ya sa akin na susundin n’ya ang lahat ng gusto ko ngayong araw. 

“You seem excited,” nasabi na lang ni senyorito habang nagmamaneho. 

Napangiti naman ako at napatingin sa kan’ya. “Ang tagal na po noong huli akong nakapunta sa perya… Ikaw po, senyorito?”

“I’ve never been there before. This is the first time I’ll go to that kind of place,” sagot n’ya. 

“Ah, oo nga pala. Malamang sa mga magagandang amusement park ka nakapunta,” sabi ko na lang. 

“It’s not that. I just never had the chance to enjoy when I was a kid. Palagi akong nakakulong,” sabi na lang n’ya. 

Natahimik ako at napatitig sa seryosong mukha n’ya na nakatitig lang sa daan… Bigla akong nakonsensya dahil itinanong ko pa iyon. Napakagat na lang ako sa loob ng pisngi ko at hindi na nagsalita pa… Sisiguruhin ko na mag-e-enjoy rin si senyorito ngayong araw. 

Makalipas ang ilang minuto, nakarating na kami sa perya. Agad kong nakita ang Ferris wheel at ilang mga rides. Hindi ko na nahintay na pagbuksan ako ni senyorito, agad akong bumaba ng kotse n’ya. 

“Wow, ang daming tao!” 

Napatingin ako kay senyorito nang lumapit siya sa akin. Napangiti na lang ako at agad na hinawakan ang kamay n’ya saka hinila siya papasok sa loob ng perya. Wala naman siyang nagawa kundi ang magpatianod sa akin. 

“Senyorito! Sumakay tayo ro’n!” Agad kong hinila si senyorito. 

Halos mangislap ang mga mata ko nang nasa tapat na kami ng ride na tila bangka na umuugoy nang pabalik-balik. Naghihiyawan naman ang mga tao na nakasakay sa ride. Napatingin na lang ako kay senyorito nang mapansing humigpit ang hawak n’ya sa kamay ko, ngunit ang mas nagpatigil sa akin ay ang bahagyang namumutlang mukha n’ya. 

“In an architect’s point of view, that ride doesn’t seem safe, Elaine,” napapailing na sabi n’ya. 

Natawa na lang ako sa sinabi n’ya at pabirong hinampas ang braso n’ya. “Safe naman po ’yan, senyorito. Saka masaya po, oh! Tingnan n’yo po, masayang naghihiyawan ang mga tao. 

“T-they don’t seem happy to me. They are obviously screaming out of fear.” Napalunok pa siya. 

Napahagikhik na lang ako at hinila si senyorito papasok sa ride nang matapos na ang mga nauna matapos naming magbayad. Nararamdaman kong kinakabahan pa si senyorito pero wala siyang nagawa kundi magpatianod sa akin. 

Nang magsimula na ang ride, napapahiyaw ako sa saya at tinataas pa ang mga kamay ko. Nakakapagtaka na tahimik lang si senyorito sa tabi ko ngunit nang matapos ang ride at makaalis na kami. Nanghihinang napakapit siya sa akin. Napahagalpak pa ako ng tawa nang mapansing nangangatog ang mga tuhod n’ya. 

“What the fuck was that?! Who the fuck invented that fucking dangerous ride?!” gigil na gigil na tanong n’ya saka nanginginig ang mga kamay na uminom ng tubig. 

“Senyorito, magpahinga ka lang po muna. Sa susunod, doon naman tayo,” sabi ko saka itinuro ang mini roller coaster ride. Nakita ko kung paano namutla si senyorito nang makita iyon. 

Kung saan-saang rides kami sumakay, walang naging angal si senyorito at sumasama sa akin kahit pa halata na takot siya sa mga ganoong rides. Nakonsensya naman ako nang tuluyan siyang magsuka pagsapit ng hapon kaya tumigil na kami. 

“S-senyorito, sorry po,” hinging paumanhin ko saka humawak sa likod n’ya at marahang hinagod iyon. 

Napatingin sa akin si senyorito saka bahagyang napangisi. “Hey, it’s fine.” Hinawakan n’ya ang tuktok ng ulo ko saka marahang tinapik tapik iyon. “I honestly enjoyed those rides anyway… you don’t have to say sorry.”

Napangiti ako sa sinabi n’ya saka yumakap sa baywang n’ya. Halata namang natigilan siya sa ginawa ko ngunit hindi n’ya ako itinulak palayo, umakbay siya sa akin saka dinampian ng halik ang tuktok ng ulo ko. 

“Salamat, senyorito… Ang saya saya ng araw ko ngayon,” naibulong ko na lang saka mas nagsumiksik sa kan’ya. 

“That’s good to hear,” anas n’ya saka mas hinila ako palapit sa kan’ya. 

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko at nag-angat ng tingin kay senyorito. Napatingin din siya sa akin saka marahang hinaplos ang pisngi ko. Ngumiti ako sa kan’ya saka dinampian ng halik ang pisngi n’ya. Natigagal naman si senyorito sa ginawa ko. 

“Senyorito… sana po maulit pa ’to.”

Natigilan ako nang ngumiti si senyorito. Tila tumigil ang pag-gana ng isip ko nang makita ang magandang ngiti n’yang iyon… Ngayon ko lang yata siya nakitang ngumiti nang ganoon kaganda… halos manghina ang mga tuhod ko. 

“Sure…” sagot n’ya saka inipit ang ilang hibla ng buhok sa ilalim ng tainga ko. “I can’t really say no to the only woman who keeps me sane.” 

Napakurap na lang ako dahil hindi ko gaanong naintindihan ang ibig n’yang sabihin. Napangisi na lang si senyorito saka humawak sa kamay ko at pinagsalikop ang mga daliri namin… ngunit natigagal ako sa bigla n’yang itinanong. 

“Do you want to be my girlfriend, Elaine?”

KABANATA 15

“S-senyorito, nagbibiro po ba kayo?” nauutal na tanong ko. Nanginig pa ang mga kamay ko… pero alam kong hindi ’yon dahil sa takot.

Napalunok ako at bahagyang lumayo kay senyorito at bumitiw sa kamay niya. Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at napaiwas ng tingin… naghuhuramentado ang puso ko. Nanginginig din ang mga kamay ko.

Marahang humalakhak si senyorito. Minsan ko lang siya makitang ganiyan, kaya agad akong napatulala sa kaniya. Ngumiti siya sa’kin saka muling lumapit. Hinawakan niyang muli ang kamay ko saka matiim na tumitig sa’kin.

“I’m sorry for suddenly asking that… Did I make you uncomfortable?” tanong niya, seryosong nakatitig sa’kin.

Napalunok na lang ako at marahang tumango. “W-wag na po kayong magbiro ng ganoon.”

“Hindi naman ako nagbibiro… I really want you to be my girlfriend.”

Napasinghap ako. “B-bakit po?”

“I like you,” agad namang sagot niya. Napangiti na lang siya saka muling pinagsalikop ang mga daliri namin. “I’m not pressuring you. Let’s just enjoy each other’s company like what we are doing right now… Rest assured, I’m not playing with you and your feelings.”

Natahimik na lang ako… hindi alam ang sasabihin. Pero sa totoo lang para nang may nagkakarera sa dibdib ko. Hindi ko lubos maisip na magugustuhan niya ako… Siguradong maraming babae ang mas nararapat sa kaniya at sa atensyon niya kaysa sa akin. Oo, masyadong mababa ang tingin ko sa sarili ko… pero iyon naman ang totoo.

Mukhang napansin naman ni senyorito ang pananahimik ko kaya hinila niya ako sa bilihan ng ice cream.

“Uhm… do you want ice cream?” tanong na lang niya.

Ngumiti naman ako at tumango. Kinuha ni senyorito ang wallet niya saka nagbayad sa nagtitinda. Inabot niya sa akin ang ice cream pagkatapos. Mas lalo akong napangiti. Humawak naman ulit si senyorito sa kamay ko at naglakad na kami palabas ng perya habang kinakain ko ang ice cream.

Sumakay na kami sa kotse niya. Napalunok na lang ako at binilisan ang pagkain sa ice cream. Baka madumihan pa ang kotse niya.

“It’s okay, take your time,” sabi naman niya nang mapansin na binibilisan ko ang pagkain.

Napangiti ako saka tumingin sa kaniya. “Senyorito, gusto niyo po? Masarap po ito,” sabi ko saka inilapit sa labi niya ang ice cream.

Napataas ang kilay niya saka tumitig sa ice cream… saka tumingin sa’kin. Napangisi siya nang bumaba ang tingin sa labi ko. Napasinghap na lang ako nang lumapit siya sa’kin saka siniil ng halik ang labi ko. Pakiramdam ko nag-init ang pisngi nang pasadahan niya ng dila ang ibabang labi ko. Napalunok ako nang ilayo na niya ang mukha sa akin…

“Masarap nga…” anas niya saka ngumisi sa akin.

Mas lalong nag-init ang pisngi ko. Idinikit ko sa labi niya ang ice cream dahil sa hiya. Natigilan naman siya nang mabahiran ng ice cream ang gilid ng labi niya.

“Hey… did you just…” Mas lalo siyang napangisi saka itinuro ang gilid ng labi niya na may ice cream.

Nakonsensya naman agad ako. “S-sorry po, senyorito. P-pupunasan ko…” Naghanap ako ng panyo. Saan ko ba nailagay ’yun?

Humawak si senyorito sa palapulsuhan ko saka marahan akong hinila palapit sa kaniya. “Just lick it off, come on…”

Nanlaki ang mga mata ko. “L-lick? N-nakakahiya po…”

“Wala kang mahanap na panyo ’di ba? Sige na…” sabi naman niya.

Napatingin ako sa panyong nasa bulsa niya saka itinuro ’yon. “M-may panyo.”

Napabuga ng hangin si senyorito saka kinuha ang panyo sa bulsa niya. Napasinghap na lang ako nang itinapon niya ’yon sa labas.

“Wala ng panyo,” sabi na lang niya. “Now, lick it off.”

Mas lalo yatang namula ang mukha ko. Napalunok ako at lumapit sa kaniya saka inilapat ang labi ko sa gilid ng labi niya. Napahawak naman siya sa baywang ko. Marahan kong dinilaan ang ice cream sa gilid no’n. Naramdaman kong humigpit nang bahagya ang hawak niya sa baywang ko.

Napasinghap ako nang hulihin niya ang labi ko… hindi naman ako lumayo nang simulan niyang halikan nang masuyo ang labi ko. Napapikit na lang ako at tinugon ang halik niya, masuyo rin, pero mapaghanap. Impit na napadaing na lang ako nang kagatin niya ang ibabang labi ko… pero agad din akong napaiwas nang maalala ko na may ice cream pa pala akong kinakain.

Lumayo agad ako sa kaniya at nahihiyang itinuro ang ice cream ko. “B-baka matunaw po, senyorito,” sabi ko na lang saka muling tumuloy sa pagkain ng ice cream.

“Oh, great. She chose ice cream over me,” tila nagtatampo pang sinabi niya saka nagsimula nang magmaneho.

Nag-init naman ang pisngi ko. “M-mamaya na lang po,” bulong ko pa.

Napangisi naman si senyorito, tila natuwa sa sinabi ko. Napangiti na lang din ako at nagpatuloy na sa pagkain ng ice cream.

Ang saya talaga ng araw kong ito.

SA MGA NAGDAANG linggo, palagi kong nararamdaman ang pagbabago kay senyorito. Tila palagi na rin siyang masaya kapag magkasama kami, hindi tulad noon na parang palaging malalim ang iniisip niya. Natutuwa ako na napapasaya ko siya kahit sa maliit na paraan.

“Naku, siguraduhin mong hindi ka magpapakita sa Senyorita Adrianna na ’yun at baka mapagbuntunan ka na naman,” bulong ni Ria sa akin. “Ako na riyan… mahirap na at baka masilayan ka ng bruha. Doon ka na lang sa kusina,” sabi niya pa saka kinuha mula sa akin ang mop.

Napangiti na lang ako at tumango. Napapansin din nila na palaging mainit ang ulo sa’kin ng senyorita. Hindi ko na lang sinasabi kina nanay dahil ayoko rin namang mag-alala sila sa akin. Sayang din kung aalis ako rito dahil sila lang ang pinakamalaking magpa-sweldo rito sa Vista Querencia.

Nagsimula na akong mag-asikaso sa kusina. Napapangiti na lang ako sa tuwing naiisip ko si senyorito. Kaninang umaga lang ay nag-iwan siya ng text sa akin. Gusto na raw niya akong makita, pero sinabi ko na mamaya na lang dahil kailangan ko pang magtrabaho, siya rin naman ay kailangan din magtrabaho.

“Senyorito Adrianna, dinala na po namin sa silid niyo ang pagkain–”

Natigilan ako nang marinig ang tila natatarantang boses ni Ria. Napatigil ako sa paghuhugas ng plato at natulos sa kinatatayuan ko. Mukhang balewala rin pala ang pagtatago sa akin nina Ria.

Hindi na lang ako nagsalita pa at tumuloy na lang sa paghuhugas ng mga plato. Pinilit ko na lang umaktong normal para hindi na ako mapagbuntunan pa.

“Senyorita, ano po ang inumin na gusto niyo?” tanong pa ni Ria.

“I want that bitch to serve my drink,” sabi niya saka itinuro ako.

“N-naghuhugas pa po siya ng pinggan. Ako na lang po,” pagpupumilit pa ni Ria.

“Are you fucking deaf?! Sabing siya ang gusto ko mag serve sa akin!” asik ni Senyorita Adrianna.

Napalunok na lang ako at pinunasan ang kamay ko saka lumapit sa kanila. Ayoko namang madamay pa sina Ria sa problema ni Senyorita Adrianna sa akin.

“A-ano pong inumin ang gusto niyo?” magalang na tanong ko.

Nag taas ng kilay ang senyorita. “Tea.”

Agad akong kumilos para maghanda ng tsaa para sa kaniya. Napalunok na lang ako at pilit na pinakalma ang sarili ko kahit na kinakabahan ako sa susunod niyang gagawin. Umiling na lang ako at lumapit sa kaniya pagkatapos saka inilapag sa mesa ang tasa na may lamang tsaa.

Kinuha iyon ni Senyorito Adrianna saka ininom. Napakunot naman ang noo niya at tila naiinis na ibinuhos sa damit ko ang tsaa. Napasinghap at napaatras ako sa ginawa niya nang maramdaman ko ang mainit na likido sa dibdib ko.

“Ano ba ’to? You prepared the wrong tea that I wanted! Puro ka katangahan!” asik niya.

Napalunok ako at agad na tumungo. “P-pasensya na po. Iyan po ang tsaang hininingi niyo sa akin noong nakaraan kaya akala ko po ay–”

“So, sinasabi mong kasalanan ko?” Napatayo si Senyorita Adrianna saka walang habas na hinablot ang buhok ko. Agad na namuo ang luha sa mga mata ko… Hindi ko alam kung ano ang kasalanan na nagawa ko sa kaniya para ganituhin niya ako.

Agad na lumapit sina Ria para umawat pero ginawaran sila nang masamang tingin ng senyorita.

“Subukan niyong makialam, mawawalan kayo ng trabaho,” mariing sinabi niya kina Ria.

Tumingin ako kina Ria at umiling, tila sinasabi ko na ’wag na silang lumapit… ayokong mawalan sila ng trabaho dahil lang tinulungan nila ako.

Natigilan lang si senyorita nang dumating sa kusina si Senyorito Zamir. Napatingin ito sa direksyon namin. Nag-iwas na lang ako ng tingin… dahil tila pamilyar sa akin ang tagpong ito. Ayokong madismaya ulit… iisipin ko na lang na hindi ko siya nakitang nagtungo rito.

Muling tumuloy si senyorita sa paghila sa buhok ko. Akmang kakaladkarin ako nito palabas ng kusina, pero natigilan nang humarang si Senyorito Zamir sa dadaanan niya. Napalunok ako at napatingin kay senyorito. Tumingin din siya sa’kin, hindi nakawala sa paningin ko ang pag-igting ng panga niya habang nakatingin sa buhok kong hila hila ni senyorita.

“What are you doing, Kuya Zamir? Alis diyan,” mariing sabi ni senyorita.

Malamig na tumingin si senyorito sa kapatid. “You fucking spoiled bitch…”

Nanlaki ang mga mata ni senyorita, pati ako ay nagulat. “E-excuse me? What did you just say.”

Ngumisi si Senyorito Zamir saka humawak sa kamay ko at hinila ako palayo kay senyorita. Ayaw pa sanang bitiwan ng senyorita ang buhok ko pero agad na hinawakan ni Senyorito Zamir ang palapulsuhan niya saka hinila iyon palayo sa buhok ko. Hinila ako ng senyorito sa likod niya pagkatapos. Napalunok na lang ako at kinakabahang tumingin kay senyorita.

“I said… you fucking spoiled bitch… You really can’t do anything aside from spreading your fucking insecure ass everywhere, huh?” nakangising sinabi pa ni senyorito.

Halos mamula ang mukha ni Senyorita Adrianna sa sinabi niya. “Manahimik ka, Kuya Zamir! Mabuti pang bumalik ka na lang sa lungga mo at ’wag nang bumalik dito! Akin na ’yang babaeng ’yan!” singhal pa ng senyorita.

“I hope everyone can see the real Adrianna Castillon. Everyone thinks you’re classy and perfect, right? You’re far from that. You’re just an insecure bitch with a cheap attitude… I know why you’re mad at Elaine.” Mas lalong napangisi si senyorito. “You can’t accept the fact that she’s prettier than you, has a better attitude and manners, and damn, she has an effortless class that your insecure ass could never have. You shouldn’t even compare yourself with her to begin with. Wala ka pa sa hinliliit ni Elaine.”

Natigagal si Senyorita Adrianna sa sinabi niya. Maski ako ay natigilan at hindi makagalaw sa kinatatayuan ko dahil sa mga masasakit na salitang sinabi niya sa kapatid… pati ang mga papuring sinabi niya tungkol sa akin… Hindi naman siguro totoo iyon, baka sinabi niya lang iyon para inisin ang senyorita.

Halos mamula ang mga mata ng senyorita at tila maluluha na sa inis. Kumuyom ang mga kamao niya at tumingin nang masama sa kapatid. Napakagat na lang ako nang mariin sa ibabang labi ko at pasimpleng humawak sa likod ng senyorito.

“S-senyorito,” bulong ko. “T-tama na po…”

“You talk to me as if you’re any better, kuya. Ikaw itong mas malala kaysa sa’ting dalawa! Kaya hindi ka mahal ni Mama… Wala kang kwentang anak at kapatid!” asik ni senyorita.

Mapaklang tumawa ang senyorito. “I don’t give a fuck, my dear sister. Just like our bitch of a mother told me, I’m the devil himself… I don’t give a shit about you or this family. I will even laugh like the happiest asshole alive if you all die. I will even throw a fucking party…”

Humakbang si senyorito palapit sa kapatid saka nakipagtagisan ng tingin dito. Napalunok naman si Senyorita Adrianna at napakuyom ang kamao.

“Hurt this woman again… I’ll fucking show you how demonic I can be, Adrianna… I know a lot of shits about you.” Ngumisi si Senyorito Zamir. “I can fucking ruin your whole life with just a snap of a finger.”

Pagkasabi no’n ay hinila na ako ni senyorito palayo roon. Napalunok na lang ako at nagpatianod sa kaniya… dahil mas gusto kong sumama sa kaniya kaysa manatili sa paligid ni Senyorita Adrianna.

Tahimik lang ako nang isakay ako nito sa kotse niya. Buong biyahe papuntang condo unit niya ay tahimik lang ako. Napatingin naman ako sa kaniya na namumula ang mukha sa galit at mahigpit ang hawak sa manibela… mukhang galit na galit din siya kanina pero nagawa niyang kontrolin at nagawa niya rin magmukhang kalmado sa harapan ni Senyorita Adrianna.

Magkahawak kamay kami hanggang sa makarating sa unit niya. Natigilan na lang ako nang basta ako nito niyakap nang makapasok na kami. Ibinaon niya ang mukha sa leeg ko at niyakap ako nang mahigpit na tila ba iyon ang magpapakalma sa kaniya.

“Are you alright, Elaine?” tanong niya habang nakayakap pa rin sa akin.

Inilapat ko ang mga kamay ko sa likod niya at gumanti ng yakap sa kaniya. “A-ayos lang po ako, senyorito… S-salamat po sa ginawa mong pagtanggol sa akin… pero sana hindi po hindi mo na inaway nang ganoon ang senyorita. Baka magdulot pa po iyon nang mas malaking gulo sa pagitan niyo,” bulong ko.

“She deserves it,” sabi na lang ng senyorito.

Inalis niya ang pagkakasubsob sa leeg ko saka tumitig sa akin. Humawak siya sa magkabilang balikat ko. Napalunok na lang ako at tumitig din sa kaniya.

Bahagya siyang ngumiti habang nakatitig sa akin. “I’ll just have to look at you like this… and my heart is already at peace.” Humawak siya sa pisngi ko at marahang hinaplos iyon. “I don’t like it at all… I don’t like depending on other people… but you really keep me sane.”

“S-senyorito…” anas ko. Tila naghuhuramentado na naman ang puso ko. Simpleng dampi lang ng balat niya sa akin, para na akong kinukuryente… pero gusto ko ang pakiramdam na iyon.

Napalunok na lang ako at napahawak sa dibdib ko… Hindi maganda ito… mukhang hulog na hulog na talaga ako kay Senyorito Zamir.

KABANATA 16

“Elaine… I think… you should resign now. Working in our mansion is not healthy for you anymore.”

Natigilan ako sa pagguhit ng bahay dahil sa sinabi ni Senyorito Zamir. Nakahiga lang siya sa kama, nakatagilid, habang nakapatong ang sentido niya sa kamay niya… nakatitig sa akin.

Napabuntong hininga ako saka napakamot sa batok ko. “Senyorito, hindi po pwede… Hindi naman po palaging mainit ang ulo ni Senyorita Adrianna, kayang kaya ko naman po ’yon. ’Wag ka nang mag-alala sa’kin.” Ngumiti ako sa kaniya.

Tila hindi naman kumbinsido ang senyorito at nanatili lang na seryosong nakatitig sa’kin. Napanguso naman ako saka tumayo at lumapit sa kaniya. Umupo ako sa kama saka humiga sa tabi niya at yumakap. Halatang natigilan siya sa ginawa ko… pero gumanti rin naman siya ng yakap sa’kin saka dinampian ng halik ang tuktok ng ulo ko.

“I’m just worried… I know how ruthless that family can be,” bulong niya saka ikinulong ako sa mga bisig niya.

Napangiti na lang ako at mas lalong nagsumiksik sa dibdib niya. Sa mga nakalipas na linggo, tila nawawala ang pagod ko sa trabaho sa tuwing nandito ako sa unit ni senyorito. Hindi na ako nagtrabaho sa bar… tuwing gabi, dito ako nananatili sa unit niya. Kung minsan ay dito na rin ako natutulog.

Binabayaran niya pa rin ako kahit na hindi naman kami nagtatalik… Minsan sinasamahan ko lang siya rito sa unit niya. Kung minsan naman nanonood lang kami ng telebisyon o gumuguhit ng mga bahay. Minsan naman nagpupunta kami sa mall at naggagala sa iba’t ibang lugar… Binabayaran niya ako kahit ilang linggo na kaming hindi nagtatalik. Ayaw ko sanang tanggapin, pero sinabi niya sa’kin na alam niyang mahihirapan ako lalo pa’t tumigil na ’ko sa pagtatrabaho sa bar. Siya rin naman ang nagbibigay mismo ng pera kina nanay.

Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa katotohanang iyon. Hindi naman sinusumbat sa akin ni senyorito ang lahat ng binibigay niya. Sinabi niya rin na ’wag ko nang isipin ang mga ’yon dahil sa’kin na ang mga binibigay niya kaya wala siyang balak na isumbat… pero nag-aalala pa rin ako dahil matagal na kaming hindi nagtatalik… pero nagbabayad pa rin siya. Para na lang siyang nagbibigay ng pera sa akin sa lagay na ’to.

“Senyorito. Kapag po may problema ka na pwede akong makatulong… sabihin mo lang kaagad sa’kin,” sabi ko habang nakatitig sa kaniya.

Napangiti naman si senyorito sa sinabi ko saka tumango. Dinampian niya ng halik ang noo ko saka marahang hinaplos ang pisngi ko. “Okay… thank you, Elaine.”

Napangiti na lang din ako nang muli niya akong hilahin para yakapin. Ang sarap lagi sa pakiramdam kapag niyayakap ako ni senyorito. Pakiramdam ko nawawala palagi ang pagod ko… pakiramdam ko, mas gumagaan ang lahat sa tuwing kasama ko siya.

Alam kong nahuhulog na talaga ako kay senyorito… pero hindi ko pa alam ang gagawin ko tungkol sa nararamdaman ko.

Nag-angat ako ng tingin kay senyorito. Napatingin din siya sa’kin saka humawak sa pisngi ko. Hinawakan ko rin naman ang kamay niya na nakahawak doon saka ngumiti nang matamis sa kaniya.

Napabuga ng hangin si senyorito saka kinurot ang pisngi ko. Napakurap na lang ako sa ginawa niya dahil hindi ko inaasahan ’yon. Muli niyang pinisil-pisil ang pisngi ko na parang nanggigigil siya rooon.

“S-senyorito?” nagtatakang tanong ko.

“Damn. You’re cute,” bulong niya saka muling pinisil ang pisngi ko.

Nag-init naman ang mukha ko sa sinabi niya. Napanguso na lang ako at marahang itinulak ang dibdib niya. “Naku, senyorito. T-talagang nambobola pa,” nakangusong sinabi ko saka nag-iwas ng tingin sa kaniya.

Napahalakhak naman si senyorito saka muli akong hinila para yakapin. Kahit na naiinis ako dahil tinutukso niya ako, napangiti na lang ako dahil narinig ko ulit ang tawa niya. Napansin ko na napapadalas na ang pagtawa ni senyorito sa tuwing magkasama kami. Minsan naiinis ako dahil pinagtatawanan niya ako kung minsan, pero sa totoo lang masarap pakinggan ang tawa niya kaya hinahayaan ko na lang.

Humawak si senyorito sa pisngi ko saka dinampian nang magaan na halik ang labi ko at agad ding lumayo. Nadismaya naman agad ako dahil hindi man lang nagtagal ang halik niya. Napalunok na lang ako at napakapit sa damit niya. Nagtatakang napatingin naman sa’kin si senyorito.

“Why, Elaine?”

“Senyorito… B-bakit hindi ka na nakikipagtalik sa’kin?” hindi ko napigilang itanong.

Tila nasamid naman si senyorito sa sarili niyang laway saka napahawak sa dibdib niya. “Damn… how can you be so innocent and a temptress at the same time?”

Napahawak ako sa batok ko saka tumitig sa kaniya. “Senyorito… kung gusto mo pong magtalik tayo, sabihin mo lang. Diba nga binabayaran mo ako para doon?” tanong ko.

Napabuga ng hangin si senyorito saka bumangon. Bumangon na rin ako at nagtatakang tumingin sa kaniya. Humawak si senyorito sa kamay ko saka marahang hinaplos iyon.

“Elaine… I admit, I was such a sex-starved jerk towards you before. I mean, honestly, yes… You’re beautiful and hot that I really wanted to have sex with you. I was desperate and even offered you money for it… but, let’s not do that anymore.”

“Bakit?” tanong ko pa.

Napabuga siya ng hangin saka humawak sa batok niya. “It feels… wrong. I mean, I have feelings for you. Kung gagawin pa rin natin ’yon… para namang sinasamantala kita. Ayoko na parang… pinipilit kita na gawin ’yon.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko saka pinagsalikop ang mga daliri namin. “Hindi naman, senyorito. Gusto ko rin naman ’yon. Saka kung ayaw kong makipagtalik sa’yo, sasabihin ko naman. Hindi mo ako pinilit ni minsan.”

“I know… pero sa tingin ko mas maganda kung hindi na natin gagawin iyon.”

Napanguso ako saka lumapit sa kaniya at umupo sa kandungan niya. Halata namang natigilan siya sa ginawa ko. Yumakap na lang ako sa baywang niya saka matiim na tumitig sa kaniya.

“S-senyorito… baka hindi ka na naaakit sa akin kaya ayaw mo?” bulong ko.

Muling nasamid si senyorito saka napahawak sa balikat ko. “Elaine, hindi gano’n… Palagi akong naaakit sa’yo, okay? You’re beautiful, cute too… and effortlessly hot and sexy. Paano naman ako hindi maaakit?”

Napanguso ako. “Kung gano’n, bakit ayaw mo? Pumapayag naman po ako na magtalik tayo, senyorito…” bulong ko pa.

Napatitig sa’kin si senyorito bago muling napahalakhak. “Damn… what happened to my innocent baby?” tanong niya saka humawak sa magkabilang pisngi ko at marahang pinisil iyon.

Inalis ko ang kamay niya sa pisngi ko. “Ewan ko nga po sa’yo, senyorito,” bulong ko na lang. “Palagi mo na lang po akong pinagtatawanan.”

“Hey, I told you to stop the ‘po’ already. You always make me feel old… and just call me Zamir,” sabi niya saka humalik sa labi ko.

“Okay po,” sabi ko, pero agad din akong napatakip sa bibig ko dahil naisama ko pala ang ‘po’. “O-okay, Zamir…”

Napangiti siya saka yumakap sa’kin, tila nanggigigil pa. Napanguso na lang ako at gumanti rin ng yakap sa kaniya. Kumalas din siya agad saka tumitig sa mukha ko. Ngumiti naman ako sa kaniya nang matamis.

Napangiti rin siya saka muling kinurot ang magkabilang pisngi ko. “Stop smiling like that… Sinasadya mo na siguro dahil alam mong gustong gusto ko kapag ngumingiti ka ng ganiyan,” pang-aakusa niya sa akin.

“Hindi, senyori–Zamir… ’Wag mo po–’wag mo akong pag-isipan ng ganiyan,” utal utal na sabi ko. Matatagalan pa yata bago ako masanay na walang ‘po’ at ‘senyorito’ kapag kinakausap ko siya.

“Damn…” nasabi na lang niya saka humalik-halik sa magkabilang pisngi ko saka sa labi ko, tila gigil na naman.

Napahagikhik ako saka yumakap sa kaniya. Yumakap din naman siya sa akin saka humalik pa sa noo ko. Saglit kaming natahimik at nanatiling ganoon… magkayakap lang.

“Zamir…” Kumalas muli ako saka tumitig sa mga mata niya. Buti na lang hindi na ako nautal. Gusto ko rin naman kasi siyang tawagin sa pangalan niya.

“Hmm?” tanong niya saka humawak sa pisngi ko.

“Sa tingin ko… nahuhulog na ako sa’yo,” biglang pag-amin ko.

Muling nasamid si Zamir saka napahawak sa dibdib niya dahil sa biglaang sinabi ko. Tila ba hindi niya inaasahan ’yon.

“Nahuhulog? Like… you’re starting to like me? Romantically?” tanong niya.

“Oo, Zamir. Parang nahuhulog na ang puso ko sa’yo. Palaging tumitibok nang mabilis ang puso ko sa mga ginagawa mo. Gusto rin kitang nakikita palagi at kasama. Ang saya saya ko rin kapag magkasama tayo na parang ayoko nang malayo sa’yo. Ganoon ’yon, ’di ba?”

Saglit na natahimik si Zamir. Nag-alala naman agad ako at matiim na tumitig sa kaniya. Napansin ko na bahagyang namula ang tainga niya pababa sa leeg. Nag-iwas naman siya ng tingin sa akin saka tumikhim.

“I-I also feel the same way, Elaine,” bulong niya na halos hindi ko marinig dahil sa hina.

“Ibig sabihin nahuhulog na tayo sa isa’t isa… pero Zamir, pwede ba na hindi muna tayo magkasintahan?” tanong ko.

“M-magkasintahan? Like… boyfriend and girlfriend?” bulong niya.

Tumango naman ako. “Oo, Zamir. Hindi mo ba alam ang magkasintahan?” tanong ko pa. Nag-alala naman ako… Bakit naman hindi niya alam ’yun?

“Alam ko, siyempre… but wait, are you saying that we like each other, but no label muna?” tanong niya saka napataas ang isang kilay.

“Oo, Zamir. Kasi hindi pa yata ako handa na magkaroon ng boyfriend. Mahihintay mo ba ako?” tanong ko, nag-aalala. “P-pero kung magkakagusto ka sa iba, ayos lang naman sa akin,” plastik na sinabi ko.

Siyempre, hindi ’yon ayos sa akin… Masasaktan ako nang sobra dahil gusto ko ako lang ang magustuhan niya. Pero sa tingin ko masyado akong magpapadalos-dalos kung boyfriend ko agad siya.

Ngumiti si Zamir saka dinampian ng halik ang pisngi ko. “Of course I’ll wait for you. I’m planning to court you first anyway… You don’t have to worry. I will wait until you’re ready…”

Napakasaya ko nang araw na iyon. Pakiramdam ko ay talagang mahal namin ang isa’t isa at wala nang makapipigil pa sa sayang nararamdaman namin… Hindi ko inaasahan na babawiin din agad ang sayang nararamdaman ko… na may mga darating pa palang pasakit at paghihirap sa buhay ko.

KABANATA 17

From: Zamir

Good morning, Elaine. I want to see you already. Don’t exhaust yourself too much.

Napangiti na lang ako nang mabasa ang text ni Zamir. Agad naman akong nagtipa ng reply sa kaniya.

Magandang umaga. Wag kang magpagutom.

Napahawak na lang ako sa baba ko habang nakatitig sa text ko sa kaniya. Okay na ba ito? Baka naman masyadong tipid at plain. Napailing ako at muling nagtipa ng isa pang message sa kaniya.

Excited na akong makita ka 😊🥰😍😘🐥🦄☘️🌷⭐️☀️🌝🔍

“Huy…”

Napapitlag ako nang tapikin ni Ria ang balikat ko. Napalunok ako at itinago ang phone ko sa bulsa ng apron saka nagtatakang tumingin sa kaniya. “B-bakit?”

“Anong meron? Bakit parang palagi kang blooming nitong mga nakaraang araw? Parang lagi kang glowing kumbaga… lagi ring good mood. Anong meron, ha?” tanong niya saka naningkit ang mga mata.

“W-wala naman…” sabi ko na lang saka napakamot sa batok ko.

“Ay sus. Kilalang kilala kita Maria Elaine… Siguro, may boyfriend ka na?” tanong niya pa.

Nag-init naman ang pisngi ko sa sinabi niya. “W-wala pa akong boyfriend, Ria.”

“Ah, so… nanliligaw pa lang? Okay, goods ’yan,” napapatangong sabi pa niya.

“R-Ria…”

Seryosong tumingin sa’kin si Ria saka humawak sa kamay ko. “Masaya ako na makita kang masaya, Elaine. Deserve mo lahat ng kasiyahan sa mundo. Kaso… nag-aalala lang ako. Masyado kang inosente, Elaine. Wala kang ideya sa mga bagay na pasikot-sikot sa utak ng mga lalaki… Kaya sana, kung sino man ang nagpapasaya sa’yo ngayon ay ’wag kang saktan. Isa ka sa mga kaibigan ko na pinak ayaw kong masaktan.”

Natigilan ako sa sinabi ni Ria. Humawak ako sa kamay niya at ngumiti sa kaniya. “Salamat, Ria. Alam kong nag-aalala ka lang para sa’kin… Salamat dahil palagi kang nasa tabi ko. ’Wag kang mag-alala…. Iingatan ko ang sarili ko,” sabi ko na lang saka yumakap sa kaniya.

Napabuntonghininga si Ria saka gumanti ng yakap sa’kin. “Kapag nasaktan ka… talagang lalabas ang sungay ko, Elaine. Kaya talagang mag-ingat ka, okay? Hinding hindi kita iiwan kahit anong mangyari,” sabi naman niya saka hinaplos ang likod ko.

Napangiti ako at tumango. “Salamat, Ria… Hinding hindi rin kita iiwan.”

“Hoy! Ano bang ginagawa niyo at nagyayakapan kayo riyan?! Balik sa trabaho!”

Napapitlag kaming pareho nang marinig ang boses ng mayordoma. Natawa na lang kaming pareho at nagsimula ng kumilos para hindi na kami mapagalitan pa.

Pagsapit ng tanghalian, lumabas agad ako at nagtungo sa hardin para doon kumain. Natigilan pa ako nang matanaw si Zamir na nauna nang nakaupo roon. Napalingon agad siya sa’kin nang maramdaman ang presensya ko saka tinapik ang espasyo sa tabi niya. Napangiti naman ako at umupo sa tabi niya.

“Kumusta ang trabaho? Napagod ka?” tanong niya sa marahang boses habang nakatitig sa’kin.

“H-hindi naman. Ayos lang… Uhm. Gusto mo kumain tayong dalawa? Marami naman ’to,” sabi ko saka itinuro ang pagkain ko.

Ngumiti naman si Zamir at tumitig lang sa’kin. “Go ahead… I’ll just watch you.”

Napanguso na lang ako saka nagsimula nang kumain. Nakatitig lang siya sa’kin buong oras na para bang naaaliw siyang panoorin ako na kumakain. Napatingin naman ako sa kaniya. Marahan siyang humalakhak saka pinahid ang gilid ng labi ko… mukhang may dumikit na kanin doon.

“You’re so cute…” bulong niya saka hinaplos ang buhok ko.

“H-hindi naman totoo ’yan, Zamir. Siguro inaasar mo na naman ako,” bulong ko na lang saka uminom ng tubig.

Natawa na lang siya saka humalik sa sentido ko. “Mamaya date ulit tayo…” sabi niya saka humawak sa kamay ko.

Kinagat ko ang loob ng pisngi ko para magpigil ng ngiti. “Saan naman tayo magde-date?”

“Hmm… saan mo ba gusto?”

“Sa perya–”

“No,” agad na sinabi niya saka sumama ang mukha.

Natawa na lang ako sa naging reaksyon niya. Naaalala ko pa rin kung gaano siya katakot sa mga rides noong nagpunta kami ng perya.

Yumakap ako sa braso ni Zamir saka ngumuso sa kaniya. “Kahit saan naman, basta kasama kita.”

Napataas ang kilay niya saka humalik sa noo ko. “Bumabanat ka ng mga ganiyan… saan mo ba nalaman ’yan?”

Natawa na lang ako. Muntik ko pang malimutan ang oras dahil kasama ko siya, buti na lang hindi ako nahuli. Magta-tanghalian na raw kasi sina Senyora.

“Manang Gloria,” pagtawag ni Senyora Eleanor kay manang.

“P-po?” agad namang lumapit si manang.

“Nasaan si Zamir? Papuntahin mo nga rito at kakausapin ko,” utos nito kay manang.

Natigilan ako sa sinabi ng senyora. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kaba para kay Zamir. Nag-aalala ako na baka mauwi na naman sa away ang pag-uusap nila. Matagal na rin noong huling nakipag-away si Zamir kina senyora… Mas ginugugol na lang kasi nito ang oras sa trabaho saka sa akin.

“What the fuck? Anong kailangan mo?” agad na bungad ni Zamir nang magtungo rito sa hapag, nasa likod niya si Manang Gloria.

Napatingin si Zamir sa direksyon ko. Ang kaninang masamang mukha niya ay tila kumalma at lumambot nang makita ako. Tipid na ngumiti na lang ako sa kaniya… tila sinasabi ko na kumalma siya.

“Kailan ka ba aalis, ha?! Nawiwili ka yata tumambay rito?! Kaya nawawalan ako ng gana sa lahat dahil alam kong nandito ka! Bumalik ka na sa lungga mo dahil ayokong nandito ka!” asik ni Senyora Eleanor.

“I will stay here whenever I want, old hag. Pwede bang ’wag mo na lang akong pakialaman o pansinin? I’m so tired of your shit. Masyado kang takot na takot… wala pa naman akong kinukuha,” malamig na sinabi ni Zamir saka ngumisi sa ina.

Namula ang mukha ni Senyora Eleanor sa sinabi ni Zamir. Agad namang humawak si Senyor Alessio sa kamay ng asawa, tila pinapakalma ito.

“Palagi ka talagang ganiyan, kuya. Wala ka na ngang kwenta rito sa bahay, gaganyanin mo pa si Mama!” asik ni Senyorita Adrianna.

“Ate Adrianna,” pananaway naman ni Senyorito Apollo sa kapatid… tila siya lang ang kahit papaanong kumakampi kay Zamir sa pamilya nila.

“Damn. Why are you all gaslighting me? Kayo itong naunang manggago sa akin… parang ako na naman ang may kasalanan?” nakakunot-noong tanong ni Zamir.

“Sino pa ba? Ikaw lang naman ang panggulo sa pamilyang ’to,” sabi naman ni Senyorito Adrianno. “Wala ka nang ginawang tama sa pamilya…”

“Damn this fuckers…” tila naiiritang sinabi ni Zamir saka umigting ang panga sa inis. “You know what… just fucking leave. Kayong lahat ang umalis dito…” malamig na sinabi pa niya.

Tumalim ang tingin ng senyora kay Zamir. “Shut up, Luciferus…” mariing sinabi pa niya sa anak.

Humawak si Zamir sa batok niya. “Yeah, right. Thanks for reminding me, old hag. I’m Luciferus…” Napangisi siya. “Bakit nga ba hinahayaan ko pa rin kayong manatili rito kahit kayang kaya ko naman kayong paalisin? What’s wrong with me? Why am I even trying to… consider you all as a family even a little bit?” tanong niya, tila nanunuya… pero ramdam ko na nasaktan din siya sa sinabi.

“Ano bang pinagsasabi mong demonyo ka?!” asik ni senyora.

“Umalis kayo… pinapaalis ko na kayo. Bukas na bukas din… dapat wala na ang mga gamit niyo rito sa pamamahay ko,” mariing sinabi ni Zamir saka agad na tumalikod at akmang aalis pero agad na nagsalita ang senyora.

“Isa ka pa ring iyaking bata, Zamir… Hindi ka pa rin nagbabago. Sinusubukan mo lang magmukhang matapang at bastos sa harapan ko… pero isa ka pa ring uhuging bata na hindi ako magagawang kayanin. Duwag ka pa rin at mahina.”

Natigilan kaming lahat sa sinabi ng senyora, maski si Zamir.

“Ang kapal din naman ng mukha mo, Zamir… Anong pinagmamalaki mo? Ang mga pamana ni Mama Maricris? Ipapaalala ko lang sa’yo… kung sino ang dahilan kaya namatay ang Mama…” mariing sinabi pa ni Senyora Eleanor.

Nakita ko kung paano natigilan si Zamir, tila natulos siya sa kinatatayuan, tila binuhusan ng malamig na tubig.

“Ano? Bakit hindi ka makapagsalita?” Napangisi si senyora. “Wala kang karapatan, Zamir… Ikaw ang dahilan kaya namatay si Mama. Sa kabila ng pagmamahal sa’yo ni Mama… ano’ng ginanti mo? Ha? ’Wag mong idadahilan na hindi mo ’yon ginusto o sinadya… ’Wag mong idahilan na masyado ka bang bata nang mangyari ’yon… Ikaw pa rin ang dahilan kaya namatay ang lola mo… ang nag-iisang kakampi mo sa mundo. Wala ka talagang kwenta, Zamir…”

Sumikip ang dibdib ko sa mga salitang binitiwan ng senyora. Nag-aalalang patingin ako kay Zamir… tila may sumaksak sa puso ko nang makita ang reaksyon niya, tila ba may malaking sugat sa puso niya na nabuksan… Hindi nakawala sa paningin ko ang pagtakas ng luha sa mata niya bago siya tuluyang umalis.

MATINDI ANG NAGING pag-aalala ko para kay Zamir mula nang mangyari ang ganap na iyon… dahil ilang linggo siyang hindi nagparamdam sa akin. Hindi rin siya sumasagot sa mga text at tawag ko. Sinubukan ko siyang puntahan sa condo unit niya pero wala siya roon.

Nag-aalala ako na baka bumalik siya ng Maynila nang hindi sinasabi sa akin. Alam kong nasaktan siya dahil sa naging sagutan nila ni Senyora Eleanor… gusto kong damayan siya dahil sigurado ako, totoo man ang sinasabi ng senyora, hindi ginusto o kasalanan ni Zamir iyon.

Naging usap-usapan sa buong mansyon ang naging sagutan ng mag-ina, pati sa labas ng mansyon ay umabot ang usapan na kasalanan ni Zamir kaya pumanaw ang butihing Senyora Maricris na siyang ina ni Senyora Eleanor at lola ni Zamir. Hindi naman nila alam ang totoong nangyari, pero halos lahat sila ay sinusumpa si Zamir.

“Hay nako, ewan ko ba sa mga tao ngayon. Ilang taon na ang nakakalipas nang mamatay si Senyora Maricris. Ilang taon pa lang yata ang senyorito no’n… musmos pa lang. Ano ba ’yang kumakalat na tsismis na pinatay niya raw ang lola niya? Ayos lang ba sila? OA lang talaga ’yong si Senyora Eleanor dahil kay Senyorito Zamir ipinamana ang lahat,” napapailing na sabi ni Ria.

Hindi na lang ako nagsalita at pinaglaruan ang mga daliri ko. Mas lalo lang akong nag-aalala para kay Zamir… Nasaan na kaya siya? Narinig ko sa usapan nina Senyorita Adrianna kanina na bumalik daw talaga ito sa Maynila. Sobra na ’kong nag-aalala.

Pagkatapos ng trabaho ko sa mansyon ng mga Castellon, sinubukan ko ulit na dumaan sa condo unit ni Zamir para silipin kung nandoon siya.

Napapitlag ako nang bumukas ang pinto nang pindutin ko ang doorbell… pero ibang tao ang nagbukas sa’kin. Lalaking matangkad din at walang damit pang-itaas. Napaubo pa ako dahil amoy ng usok ang bumungad sa’kin pagbukas ng pinto.

Napasilip ako sa loob… Ang daming tao sa loob… sino ang mga ito?

“Who are you, pretty miss?” nakangising tanong ng lalaki saka humithit sa sigarilyo niya.

Napalunok ako saka napakapit nang mahigpit sa laylayan ng damit ko. “Ahm… s-si Zamir…” bulong ko.

Napangisi ang lalaki. “Hey, Zamir… someone’s looking for you. You didn’t tell us you got a pretty babe here, huh.” tumingin pa ito sa’kin mula ulo hanggang paa.

Napapitlag ako nang biglang sumulpot si Zamir. Napangiti ako nang makita siya… pero napawi rin dahil mukhang hindi maayos ang kalagayan niya. Mukhang kulang siya sa tulog… Muling umakyat ang pag-aalala sa dibdib ko.

“Z-Zamir…” sinabi ko na lang.

Ngumiti siya sa’kin. “Elaine… my love…” tumingin siya sa mga kasama niya sa loob. “All of you, get out,” utos niya sa mga ’yon.

Narinig kong nagreklamo sila, pero nagsilabasan din naman. Humawak si Zamir sa palapulsuhan ko at hinila ako papasok sa unit niya nang wala ng tao. Napalunok na lang ako nang yakapin niya ako. Gumanti rin ako ng yakap sa kaniya saka hinaplos ang likod niya.

“Pinag-alala mo ako, Zamir. Bakit ngayon ka lang bumalik? Hindi ka pa nagre-reply sa mga text ko. Akala ko kung ano na ang nangyari sa’yo.” Napakagat ako sa ibabang labi ko.

“I’m sorry, Elaine… I just have so many things… in my mind,” anas niya saka mas hinigpitan ang yakap sa’kin, tila ayaw akong pakawalan.

“Pwede ka namang magsabi sa akin… sa’yo lang ako maniniwala at kakampi. Alam mo naman ’yan, ’di ba? ’Wag mong kimkimin nang mag-isa ang lahat. Nandito ako para sa’yo.” Yumakap ako nang mahigpit sa kaniya.

Natigilan ako nang kumalas siya saka matiim na tumitig sa’kin. Humawak siya sa magkabilang pisngi ko saka ngumiti. “Elaine… yes, that’s it… You’re all I need…”

Natigilan ako nang siilin niya ng halik ang labi ko… Hindi ko alam kung maayos siya ngayon, gusto ko pa rin siyang makausap… pero dahil naisip ko na baka ito muna ang kailangan niya sa ngayon… pinagbigyan ko siya. Nauwi sa pagtatalik ang sanang pag-uusap namin.

Pero nang matapos ang gabing ’yon, gumising ako na wala siya sa tabi ko. Ilang araw na naman siyang hindi nagparamdam sa akin. Labis na ang pag-aalala ko para sa kaniya dahil noong nagtalik kami nang gabing ’yon… pakiramdam ko tila hindi pa rin siya ayos. Ni hindi kami nakapag-usap.

“Mag-ingat ka sa pag-uwi. Kita kits na lang bukas,” sabi ni Ria saka nagpaalam na sa akin.

Sumakay na ako ng tricycle. Bago umuwi, dumaan muna ako sa palengke para bilhan ng masarap na ulam sina nanay. Birthday ngayon ni nanay kaya masarap ang iuulam namin.

Natigilan ako habang nabili ng rekado… napapatingin sa akin ang mga tao. Pati ang mga tindera’t tindero, pati na rin ang ibang bumibili. Hindi ko maiwasang magtaka, pero pilit ko na lang hindi pinansin.

“Siya ’yon, ’di ba?”

“Oo, mukhang mahinhin…”

Hindi ko maiwasang mapaisip sa mga bulungan sa paligid ko. Sumakay na lang ako ng tricycle pagkatapos, pero pati ang mga tricycle driver sa pilahan ay nakatingin sa akin. Hindi ko maiwasang mailang at kabahan. Ano ba ang meron? Bakit halos lahat kakaiba ang tingin sa akin?

Umuwi na rin ako agad. Natigilan ako dahil sinalubong ako nina Marlon at ng mga kalalakihan sa looban namin.

“Wow, Elaine. Galing mo, ah. Mga tulad ni Zamir Castellon pala ang trip mo. Sana next time ako naman,” nakangising sabi ni Marlon saka tumingin sa’kin mula ulo hanggang paa.

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. Ano’ng ibig niyang sabihin? Alam na ba nila na may namamagitan sa amin ni Zamir?

Napatingin ako sa kapatid ni Marlon na si Mabel. Natigilan ako nang mapansin na nag-iwas siya ng tingin sa’kin… sa unang pagkakataon, tumingin siya sa’kin na parang nandidiri siya. Akmang lalapit pa ako sa kaniya pero agad din siyang pumasok sa bahay nila.

Agad akong kinabahan. May nagawa ba akong mali kay Mabel? Kaibigan ko siya kaya nag-aalala ako… Ano ba ang nangyayari?

Napabuga ako ng hangin at dumiretso na lang sa bahay. Kakausapin ko na lang siguro siya mamaya.

“Nay… ito na po ako. Bumili ako ng–”

Natigilan ako dahil lumapit sa akin si nanay pagpasok sa bahay at malakas na sampal ang iginawad niya sa pisngi ko. Gulat na napatingin ako kay nanay… hindi makapaniwala.

“N-nanay, ano pong problema?” nauutal na tanong ko.

Napatingin ako kina tatay at sa mga kapatid ko na nanatiling tahimik… katulad ni Mabel, nakatingin sila sa akin na parang nandidiri sila.

“K-kaya ba tayo binibigyan ng pera ni Senyorito Zamir, dahil binebenta mo ’yang katawan mo sa kaniya?!” galit na sigaw ni nanay saka muli akong sinampal.

Natigagal ako sa sinabi niya. Agad na nanlamig ang mga kamay ko. “N-nanay…”

Natigilan ako nang ihagis niya sa akin ang hawak na cellphone… Gamit ang nanginginig na mga kamay… tiningnan ko iyon. Agad na nanginig ang buong katawan ko sa nakita. Video ang nilalaman no’n… video namin ni Zamir na nagtatalik.

KABANATA 18

Trigger warning: slut shaming remarks and sexual assault

---

Nanginig ang buong katawan ko sa nakita. Nanghihinang nabitiwan ko ang cellphone… nakuha ang video na iyon noong nagpunta ako sa unit ni Zamir… Paano nakuhanan iyon? Anong nangyayari?

“Walang hiya ka! Ganiyan ba kita pinalaki ha, Maria Elaine?! Oo! Mahirap ang buhay natin, pero hindi kita pinalaking pokpok! Hindi ko sinabi sa’yo na ibenta mo ’yang katawan mo!” sigaw ni nanay.

Napatakip ako sa bibig ko. Nanginginig na napahagulgol ng iyak. Hindi ko sila masisi kung bakit galit na galit sila sa akin ngayon… Mahirap man ang pamilya namin, pero meron kaming dangal… pero wala na ’yon ngayon matapos ang nangyari.

Kaya pala ganoon ang tingin sa’kin ng mga tao kanina… mukhang nakita rin nila. Mukhang napanood din nila.

“Hindi mo na kami binigyan ng kahihiyan! Walang hiya ka!” Muli akong ginawaran ni nanay nang malakas na sampal.

Lumapit si Ate Elena kay nanay at humawak sa braso nito, tila pinapakalma. “Nay, b-baka naman atakihin na naman kayo niyan. Tama na po… Mag-usap usap muna tayo nang mahinahon.”

“Mahinahon?! Bakit?! Iyang katangahang ginawa ng kapatid mo, dapat pag-usapan nang mahinahon?! Ni hindi niya naisip ang pamilya niya, lalo si Ella na kinse anyos pa lang! Ano na lang ang sasabihin sa kaniya ng mga kaibigan at kaklase niya?! Na ang ate niya… Ano?! Pokpok?! Alam mo bang nakipagsuntukan pa si Leo sa barkada niya dahil binabastos ng mga lalaki ang video niyang babaeng ’yan?!” asik pa ni nanay.

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at mas lalong napahagulgol ng iyak… Napatingin ako kina Leo at Ella na nakatitig lang sa sahig. Si tatay naman ay hindi kumikibo at nakahawak lang sa sentido nito. Mas lalo akong nakaramdam ng pagkadismaya sa sarili ko… Nadamay ko ang pamilya ko… ang mga kapatid ko na walang kamalay-malay. Habang buhay magiging kahihiyan ito para sa kanila… kung sana ako na ang. Kung sana ako na lang ang magdusa at ’wag na sila…

Napatakip si nanay sa mukha niya at napaiyak. Tila mas lalong may kumirot sa puso ko dahil sa nakita…

“N-nay… Sorry po, ’nay. D-desperado lang po ako… Sorry po, ’nay. S-sorry…” hingi ko ng paumanhin. Nanginginig ang mga kamay na humawak ako sa kamay ni nanay.

Iwinaksi rin niya ang pagkakahawak ko sa kaniya saka muli akong sinampal. “Elaine naman! B-bakit?” Napahagulgol ng iyak si nanay. “Hindi ko magawang tumingin sa’yo nang hindi naaalala ang katangahang ginawa mo! Umalis ka! Umalis ka ng pamamahay ko, Elaine!”

Umiling ako habang patuloy ang pagluha. Humawak ako sa kamay ni nanay pero agad niya rin akong itinulak palayo sa kaniya.

Natigilan lang kami nang mapahawak si nanay sa dibdib niya saka napapikit nang mariin. Agad na lumapit sina tatay sa kaniya. Agad na umakyat ang kaba at takot sa sistema ko nang tuluyang mawalan ng malay si nanay.

Agad na napaiyak sina Ate Elena. Binuhat naman ni tatay si nanay at agad na isinugod sa pilahan ng tricycle. Umiiyak na lang din ako habang nakasunod sa kanila. Nanginginiig ang buong katawan ko sa takot… Inatake si nanay nang dahil sa akin. Kapag may nangyaring masama sa kaniya dahil sa akin… hindi ko na alam ang gagawin ko.

Isinugod agad namin sa ospital si nanay. Agad naman siyang natingnan ng doktor pero hindi magandang balita ang sinabi niya sa amin.

“Kailangan na po niyang ma-operahan. Mahina na po ang puso niya, idagdag pa ang sakit niya sa bato. Kapag hindi po naagapan, baka mas lumala pa. Hindi po natuloy ang pag-opera sa kaniya last time, ngayon po ay talagang kailangan na,” paliwanag ng doktor sa amin.

Tila lumilipad ang isip ko. Nanginginig pa rin ang katawan ko… ang daming tumatakbo sa isip ko… pero si nanay ang pinakamahalaga ngayon.

“Y-yung perang galing kay Senyorito Zamir… iyon na lang po ang gamitin natin,” sabi ni Ate Elena nang magising na si nanay.

Nanatili akong nakatayo sa sulok… natatakot ako na baka atakihin muli si nanay kapag nakita ako.

“Wag na wag niyong gagawin ’yan, Elena. Mas gusto ko pang mamatay kaysa gamitin ang pera na galing sa pagbebenta ni Elaine ng katawan niya,” mariing sinabi ni nanay.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at mas lalong nanghina…Agad akong lumabas ng silid. Kinuha ko ang cellphone ko at sinubukang tawagan si Zamir, pero hindi pa rin siya sumasagot… Nasaan na ba siya? Kailangang kailangan ko siya ngayon.

Kailangan ko ng pera… Ano’ng gagawin ko? Kailangan ng maoperahan ni nanay… Saan ako kukuha ng pera? Si Zamir lang ang nakikita ko na makakatulong sa akin… pero hindi ko siya mahanap.

Matapos kong puntahan ang unit ni Zamir, dumiretso naman ako sa hacienda dahil wala siya roon… Inabot na ako nang malakas na ulan, pero tila wala na akong pakialam kahit basang basa ako ngayon. Nanginginig ang mga kamay na naglalakad ako papunta kina Senyora… Hihingi ako ng tulong sa kanila… kakapalan ko na ang mukha ko.

Napatingin sa akin ang mga katulong sa hacienda nang dumating ako. Nagbubulungan pa ang iba… mukhang nakita rin nila ang video… Napailing na lang ako at hindi na pinansin pa ang mga ’yon.

“What are you doing here, Elaine?”

Natigilan ako nang marinig ang boses ni Senyora Eleanor, nasa tabi niya si Senyorita Adrianna.

“Look at how messy you are… Hawakan niyo nga iyan at itulak sa labas,” utos pa ng senyora sa mga katulong.

Natigilan naman ang mga katulong, halatang nag-alangan.

“S-senyora… G-gusto ko lang po sana kayong makausap,” sabi ko sa nanginginig na boses.

Napairap si Senyora at lumapit sa’kin saka hinablot ang buhok ko. “Kaya naman pala nasisiraan na lalo ng bait si Zamir… dahil nandito pala ang babae niya… Nagkalat pa talaga kayong dalawa at dinungisan ang pamilya namin!”

Napalunok ako… mukhang nalaman na rin nila ang tungkol doon.

Napadaing na lang ako nang itulak ako nito dahilan para mawalan ako ng balanse at matumba sa sahig. Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko saka lumuhod sa harapan niya.

“S-sorry po… sa ginawa ko… S-sa k-kumalat po na video… pero nandito po ako ngayon para manghingi ng tulong. Si nanay po… n-nasa ospital siya ngayon at kailangan ma-operahan. G-gagawin ko po ang lahat… matulungan niyo lang po kami,” sabi ko sa nanginginig na boses. Napakapit ako nang mahigpit sa basa kong damit… tila wala na akong pakialam pa sa kahihinatnan ng ginagawa ko. Si nanay ang pinaka importante sa akin ngayon.

“Ang kapal din naman ng pagmumukha mo…” nakangising sinabi ng senyora. “Inaasahan mo ba na tutulungan kita matapos mapahiya ng pamilya ko dahil sa katangahan niyo ni Zamir?” Natawa nang mapakla ang senyora. “Kakaiba ka rin, Elaine. Akala mo kung sino kang mahinhin at hindi makabasag pinggan, pero isa ka rin palang pokpok na handang ibuka ang mga hita para sa pera. Ganiyan talaga kayong mahihirap, ano? Wala kayong kahihiyan… mga mukhang pera at patay-gutom.”

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at napapikit… pilit kong tinatanggap at nilulunok ang masasakit na salitang iginagawad niya sa akin. Wala na akong pakialam pa sa kahihiyan at dangal sa mga oras na ’to… tatanggapin ko ang kahit anong sasabihin niya sa akin.

Kumuha ng pera ang senyora mula sa wallet niya at inihagis sa harapan ko ang lilibuhing mga pera. Nagbagsakan ang mga ’yon sa sahig.

“Ayan. Pulutin mo… Ayaw na kitang makita sa pamamahay ko simula ngayon. Inaalis na kita sa trabaho…” tumingin siya sa mga katulong. “Kung sino man sa inyo ang kaibigan ng babaeng ’to… magsabi agad, nang mapalayas ko na rin.”

Napalunok ako at pinulot ang mga pera sa sahig gamit ang nanginginig na mga kamay. Naramdaman ko na lang na nanlalabo na ang paningin ko dahil sa mga luhang namumuo sa mga mata ko… pero pilit kong iwinaksi at patuloy sa pagpulot ng mga pera sa sahig.

Natigilan ako nang may lumapit sa akin. Nag-angat ako ng tingin… si Ria. Kitang kita ang sakit at awa sa mga mata niya habang nakatingin sa akin. Nagsimula siyang tumulong sa’kin sa pagdampot ng mga pera.

“Ano? Kaibigan ka ng pokpok na ’yan?” tanong ng senyora kay Ria.

Nag-angat ng tingin sa kaniya si Ria. “Oo, kaibigan–”

Agad kong kinuha mula kay Ria ang mga pera saka nagsalita. “H-hindi ko po siya kaibigan,” sabi ko sa mahinang boses.

Ayokong may madamay sa gulo ko… lalo na si Ria. Ang laki na ng naitulong niya sa’kin. Ayokong madamay pa siya sa problema ko. Mahirap din para sa kaniya ang kumita ng pera.

Halatang natigilan si Ria sa sinabi ko, pero hindi na ako naghintay na makapagsalita siya at agad na tumayo hawak hawak ang mga pera. Napalunok ako at tumingin kay senyora saka marahang yumuko.

“M-maraming salamat po.”

Pagkasabi ko no’n ay agad na rin akong umalis. Hinayaan ko na lang na mabasa ako ng ulan… Pilit kong iniingatan ang mga pera at itinago sa loob ng damit ko. Nanginginig ako sa lamig, pero hindi ko na alintana pa iyon.

Basang basa ako nang makarating sa ospital. Napatingin sa’kin sina tatay nang makita akong palapit sa kanila. Napakagat ako sa ibabang labi ko at inabot sa kaniya ang pera… Pati sina Ate Elena ay natigilan at napatingin sa akin.

“Elaine…” sabi ni Ate at akmang lalapit sa akin, pero pinigilan ni tatay.

“K-kulang pa po iyan. P-pero gagawa pa po ako ng paraan. May mga pwede naman po akong utangan na kaibigan. H-hintayin niyo lang po at–”

Natigilan ako nang makatikim ako nang malakas na sampal din mula kay tatay. Natigagal ako at napahawak sa pisngi ko, saka napatingin kay tatay na ngayon ay masama ang tingin sa akin.

“Saan galing ang perang ’yan? Sa pagbebenta mo ng katawan mo?” mariing tanong pa niya. “Dahil sa katangahan mo, nakaratay ngayon ang nanay mo rito sa ospital… tapos naglakas ka pa ng loob na magdala ng maruming pera?” nanggagalaiting tanong ni tatay.

“T-tay… g-galing po kina Senyora Eleanor iyang pera. N-nakiusap po ako sa kaniya at–”

“Elaine… pwede ba? Umalis ka na lang… Kapag nakikita kita, nagdidilim ang paningin ko. Baka kung ano pa ang magawa ko sa’yo… kaya utang na loob, umalis ka na lang. Wag ka nang magpapakita sa akin at sa pamilyang ’to,” mariing sinabi ni tatay.

“T-tay…” Agad na sinabi nina Leo, pero agad silang pinigilan ni tatay.

“Makakasama ka lang sa nanay mo… kaya umalis ka na. Umalis ka rito sa Vista Querencia… at ’wag ka nang magpapakita sa’min kahit na kailan.”

Tila kutsilyong sumaksak sa puso ko ang sinabi ni tatay. Umiling ako at nanginginig ang kamay na humawak sa kamay ni tatay, pero agad niyang iwinaksi ’yon.

“T-tatay, w-wag naman pong ganito… N-nagkamali po ako, sorry po… Pero wag niyo naman po akong paalisin. Gagawin ko pong lahat para makatulong sa pagpapagamot kay nanay… hindi ko na po uulitin ang kasalanan ko. P-pakiusap, ’tay…” Napahagulgol ako ng iyak.

Hinablot ni tatay ang braso ko at kinaladkad ako palabas ng ospital. Mas lalo akong napahagulgol ng iyak nang itulak niya ako sa labas. Napapatingin sa amin ang mga tao sa paligid, pero wala na akong pakialam pa roon.

“Wag na wag kang magpapakita sa amin, Elaine! Itinatakwil na kita! Wala na akong anak na tulad mo simula ngayon! Kaya umalis ka na! Kinakahiya kitang puta ka!”

Pagkasabi no’n ay agad na ring pumasok si tatay sa loob. Napatakip ako sa mukha ko at napahagulgol ng iyak… hinang hina na ako. Gusto ko nang may makapitan… pero wala. Wala kahit isa.

Kahit mabigat ang loob ko, umalis ako ng ospital… Papalamigin ko muna ang ulo nina tatay… Baka tanggapin din nila ako kapag kumalma na sila. Sa ngayon, maghahanap pa ako ng pera.

Sinubukan kong tawagan ang mga kaibigan ko na pwedeng mautangan, pero walang sumasagot sa kanila.

Nagtungo ako sa malapit na tindahan at sumilong doon. Nanginginig na yumakap ako sa sarili ko. Kahit basang basa na rin ang kamay ko dahil sa ulan, pinunasan ko ang pisngi ko, pero wala rin ’yong talab. Muli kong tinawagan ang numero ni Zamir… pero hindi pa rin siya sumasagot.

“P-pakiusap, kailangan kita, Zamir… Pakiusap, sumagot ka… P-pakiusap…” napahagulgol ako ng iyak habang nanginginig… nagmamakaawa na sana sagutin niya ang tawag ko, kahit isang beses lang.

“Uy, si Elaine pala ’to…”

Natigilan ako nang may grupo ng mga lalaki na tumigil sa harapan ko. Napalunok na lang ako at napaiwas ng tingin… tumitingin sila ng kakaiba sa akin, na para bang napanood din nila ang video.

“Galing mo, Elaine. Pa-isa rin,” nakangising sinabi ng isang lalaki.

“Baka mahal ang bayad diyan, mayaman si Zamir,” tumatawang sabi pa ng isa.

“Bayaran kita ng 500, pwede na? Pwede na ’yon… Subo mo na lang ’to, oh. Marunong ka ba?” sabi ng isang lalaki saka itinuro ang pagitan ng mga hita niya.

“Malamang marunong ’yan, pokpok, e.”

“Magaling ka ba? Baka naman di sulit ibabayad namin ha.”

Mas lalo akong nanginig at napayakap sa sarili ko. Umatras ako pero agad naman silang lumapit. Tinalikuran ko na sila at akmang tatakbo pero agad na nahablot ng isa ang braso ko.

Nanginginig na tumingin ako sa paligid, sarado ang tindahan at walang tao sa labas dahil umuulan.

“B-bitiwan niyo ako…” nanginginig na sabi ko saka inalis ang pagkakahawak sa akin ng isang lalaki, pero humawak din ang isang lalaki sa kabilang braso ko… Wala akong laban sa tatlong lalaking ito.

“Arte mo naman. Pasalamat ka nga babayaran ka, e. Ano? Diyan na lang tayo sa gilid. Mahal sa motel, e.”

Agad akong umiling. “T-tulong–ah!” Natigilan ako nang bigla akong sikmuraan ng isang lalaki.

“Bakit ba nag-iinarte ka pang pokpok ka? Sarap na sarap ka nga kay Zamir, e. Kami naman…”

Napahagulgol ako ng iyak at pilit na nagpumiglas. Tila wala silang pakialam kahit pa nasa labas kami at pwedeng may makakita. Humawak sila sa katawan ko at nagsimulang humalik sa leeg ko. Napahagulgol ako ng iyak at pilit silang itinutulak at sinisipa pero masyado silang malakas kumpara sa akin.

Natigilan lang ako nang maramdamang may humampas sa isang lalaki, dahilan para bumagsak ito sa sahig. Natigilan ako nang makita si Ria… basa na rin ng ulan at may hawak na dos por dos.

“Mga hayop!” sigaw niya at hinampas din ang isang lalaki. Buong lakas niyang hinampas iyon kaya agad na bumagsak sa sahig, dumudugo pa ang sentido.

Akmang susugurin siya ng natitirang lalaki pero agad din itong hinampas ni Ria sa ulo. Nang mawalan ng malay, pinaghahampas pa ni Ria ang mga ’to nang paulit-ulit. Napatingin siya sa’kin… at agad akong sinugod ng yakap pagkatapos.

Napahagulgol ako ng iyak at gumanti ng yakap sa kaniya. Napaiyak na rin si Ria at yumakap nang mahigpit sa’kin. Hinaplos niya ang basa kong buhok habang umiiyak.

“R-Ria…” Nanginginig na kumapit ako sa damit niya.

“Elaine… S-salamat sa Diyos at nailigtas kita… Hindi ko alam ang gagawin ko kung may nangyaring masama sa’yo,” umiiyak na sabi niya habang nakayakap nang mahigpit sa akin.

Ayaw kumalma ng katawan ko… matindi pa rin ang panginginig ko habang nakakapit sa damit ni Ria. Mas lalo siyang napahagulgol ng iyak at yumakap sa’kin.

“Hindi ka nararapat sa impyernong ’to… Ilalayo na kita sa lugar na ’to… U-umalis na tayo rito, Elaine.”

KABANATA 19

Mabigat ang dibdib ko nang bumyahe na kami paalis ng Vista Querencia… pakiramdam ko sa pag-alis ko, nawala rin ang lahat sa akin. Pakiramdam ko, iniwan ko na rin ang lahat…

“Elaine…” Humawak si Ria sa kamay ko.

Inalis ko ang tingin ko sa bintana ng bus na sinasakyan namin saka tumingin sa kaniya. Napabuntonghininga siya saka inipit ang ilang hibla ng buhok sa ilalim ng tainga ko.

“’Wag kang mag-alala. Plano ko naman talagang magpunta sa siyudad dahil may nahanap akong trabaho ro’n. Pwede kitang ilapit kung gusto mo…” tipid na ngumiti siya. “Nandito lang ako sa tabi mo at tutulungan kita hanggang sa makaahon ka. Mas makakabuti sa’yo kung malayo ka sa Vista Querencia… kung malayo ka sa lahat ng nanakit sa’yo,” sabi na lang niya habang naluluha rin.

“R-Ria…” napalunok ako. “H-hindi ka ba nandidiri sa akin? D-dahil sa video?” tila may bumara sa lalamunan ko.

“Bakit naman ako mandidiri sa’yo? Wala ka namang ginawang masama… ikaw pa ang biktima… kaya bakit ako mandidiri sa’yo?” Humawak si Ria sa magkabilang pisngi ko. “’Wag mo nang isipin ang mga sinabi at pinaramdam sa’yo ng mga tao sa Vista Querencia… Hindi ka maruming babae. Walang mali sa’yo… Wala kang ginawang mali… Sila ang mali dahil ginawa nila ang lahat ng ’to sa’yo.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko kasabay ng sunod-sunod na pagtakas ng luha mula sa mga mata ko. Agad naman akong niyakap ni Ria… Naramdaman kong napapahikbi na rin siya habang nakayakap sa akin.

“Hindi mo deserve ang lahat ng ’yon, Elaine… Napakabuti mong tao… Kaya dapat lang na lumayo ka na sa kanila… sa lahat ng nanakit sa’yo. Mamuhay ka ng masaya at malayo sa mga hayop na ’yon.”

Hanggang sa makarating kami sa Maynila, iyon ang paulit-ulit kong itinatatak sa isip ko… pero mabigat pa rin sa loob ko. Mabigat sa loob ko na iwan ang lahat. Pero itinapon na rin nila ako… Ipinagtabuyan na nilang lahat ako, kahit ang pamilya ko… Hindi na ako itinuturing na parang tao ng mga tao sa lugar na ’yon.

“Iyan… okay na muna siguro ito. Medyo maliit, pero pwede naman tayong mag-share sa kwarto,” sabi ni Ria habang nililibot ng tingin ang uupahan naming bahay. “Kapag nakapag-ipon na tayo, lilipat tayo sa mas maayos na bahay.”

Tipid na ngumiti na lang ako sa sinabi niya… Wala rin naman akong balak maging pabigat kay Ria. Sobrang laki na ng naitulong niya sa akin. Sisiguruhin ko na makakatulong din ako sa kaniya sa kahit anong paraan na alam ko.

Nagsimulang magtrabaho si Ria bilang kasambahay sa isang mayamang pamilya. Hindi ako natanggap dahil isa lang daw ang kailangan nila. Nagtrabaho na lang muna ako bilang waitress at dishwasher sa mga restaurant at fast food chain para kahit papa’no ay makatulong ako kay Ria.

“Elaine, sa table 2,” sabi ng kasamahan ko at inabot sa akin ang tray.

Agad akong nag-serve… pero napailing na lang ako dahil parang sumasakit ang ulo ko habang tumatagal. Napabuga na lang ako ng hangin at umiling. Iinom na lang siguro ako ng gamot mamaya.

Napakapit na lang ako nang mahigpit sa mesa nang mawalan ng balanse… narinig ko pa ang sigawan ng mga tao nang tuluyan akong bumagsak at dumilim ang paningin.

Nagising na lang ako na nasa ospital. Agad akong napabangon dahil sa pag-aalala… Paano kung malaki ang gastos dito?

“Elaine…”

Napalingon ako sa tabi ko nang marinig ang boses ni Ria. Agad siyang humawak sa kamay ko. Bakas sa mga mata niya ang pag-aalala.

“Ano? Okay ka na ba? May masakit ba sa’yo?”

Napalunok na lang ako at umiling. “O-okay na ako, Ria. Umuwi na tayo…”

Umiling siya. “Hindi pwede. Papunta na ang doktor. Baka may sakit ka pala o ano… maganda na ang sigurado.”

“P-pero… ’yung bayad,” bulong ko.

“Ano ka ba? Public hospital naman ’to, saka may ipon naman tayo, ’di ba?” sabi na lang niya.

Natigilan lang kaming dalawa nang dumating na ang doktor. Agad namang napatayo si Ria.

“Dok, kumusta na po ang kaibigan ko?” agad na tanong niya.

“Wala namang problema sa pasyente. Kailangan niya lang mag-iwas sa mabibigat na trabaho dahil makakasama sa pagbubuntis niya.”

Natigilan kaming pareho ni Ria sa sinabi niya. Pakiramdam ko, may malaking harang na bumara sa lalamunan ko… umakyat din ang takot sa sistema ko.

“P-po? Buntis? Buntis po ang kaibigan ko?” tila hindi pa rin makapaniwalang tanong ni Ria.

“Yes, buntis po ang pasyente. Kaya kailangan talaga ng ibayong pag-iingat. Bawal po sa kaniya ang mabibigat na trabaho.”

Napalunok ako, tila hindi nagproseso agad sa isip ko iyon… Buntis ako. Magkaka-anak ako? Sa sitwasyon kong ’to?

“Elaine…” agad na sinabi ni Ria nang makauwi na kami. “Buntis ka, Elaine… Ano na ang plano mo?”

Napakagat ako sa ibabang labi ko at napahawak siya tiyan ko. “R-Ria… hindi ko alam. Ano ba’ng dapat kong gawin?” Nanlabo ang paningin ko. Sa totoo lang, natatakot ako… Mag-isa lang ako ngayon… Oo, kasama ko si Ria. Pero hindi ako pwedeng umasa na lang palagi sa kaniya.

Napabuntonghininga si Ria at humawak sa kamay ko. “Anak ni Senyorito Zamir iyan, ’di ba?” bulong niya sa’kin.

Napalunok na lang ako at tumango. “Siya lang ang lalaking nakatalik ko…”

“Elaine… Gusto mo bang ipalaglag ’yan?” bulong niya pa. “Nasa sa iyo ang desisyon… Susuportahan lang kita… Kung gusto mong ipalaglag o palakihin. Tutulungan naman kita.”

Buong gabi akong nag-isip pagkatapos no’n… Napagtanto ko na hindi ko kayang ipalaglag ang bata… pero nangako ako sa sarili ko na gagawin ko ang lahat para mabigyan siya ng magandang buhay. Lahat gagawin ko para hindi siya matulad sa akin… para hindi niya maranasan ang lahat ng hirap na naranasan ko.

Tinuloy ko na rin muna ang trabaho ko… Iniipon-ipon ko na lang ang lahat ng sweldo ko para sa panganganak. Pati si Ria ay tumutulong din sa akin. Sa totoo lang, hiyang hiya na ako sa kaniya… pero wala rin naman akong magawa kundi ang umasa sa kaniya sa ngayon… Ipinapangako ko na sa sarili ko na babawi ako sa kaniya kahit ano’ng mangyari.

Hindi na ako nagtrabaho nang malaki na ang tiyan ko. Tumulong na lang ako sa pagbabantay sa karinderya ng kapit-bahay namin para may pandagdag din sa ipon.

Nang dumating na ang araw ng panganganak ko… walang ibang tao sa tabi ko kundi si Ria lang.

Napaluha na lang ako nang ihiga na ng nurse ang anak ko sa tabi ko… si Nathan Zachariel Garcia. Napatakip ako sa bibig ko at napahagulgol ng iyak… Pakiramdam ko, naalis ang bigat sa dibdib ko na matagal kong kinimkim simula nang umalis ako sa Vista Querencia.

“Grabe, pogi naman ng baby na ’yan,” nakangiting sabi ni Ria saka binuhat ang baby ko.

Napangiti na lang ako. Nilibot naman ng tingin ni Ria ang apartment namin. Nagtatakang napatingin ako sa kaniya.

“Kapag nakapag-ipon ipon na tayo, lipat tayo ng mas maayos na tutuluyan,” nakangiting sabi niya sakin saka muling tumingin kay Nathan.

“Salamat, Ria… Pero ’wag ka ng mag-alala sa amin. May pinapadalhan ka ring pamilya sa Vista Querencia… Sobra na ang natulong mo sa’kin,” sabi ko na lang at ngumiti sa kaniya.

“Sus, ano ka ba? Para na kitang kapatid. Ano’ng pinagkaiba no’n?” nakangiting sinabi niya saka hinaplos-haplos ang pisngi ni Nathan.

Sa totoo lang… gusto kong malaman kung kumusta na sina tatay sa Vista Querencia. Gusto kong malaman kung ano na ba ang nangyari sa kanila… pero sa tuwing naiisip ko sila, may pait din akong nararamdaman sa puso ko. May kirot sa puso ko na hanggang ngayon ay hindi nawawala. Ang bigat sa dibdib sa tuwing naalala ko sila.

Ipinangako ko no’n sa sarili ko… na si Nathan at Ria na lang ang pamilya ko at wala ng iba. Mabigat sa loob ko na alisin sa sistema ko ang naiwan kong pamilya sa probinsya… pero hindi nila ako itinuring na pamilya… sa kabila ng mga ginawa at isinakripisyo ko… parang balewala lahat.

“Nathan, anak…” bulong ko habang marahang hinahaplos ang likod ni Nathan.

Hindi siya tumitigil sa pag-iyak dahil nilalagnat. Wala si Ria ngayon dahil tuwing Sabado’t Linggo lang siya nakakauwi. Nagrereklamo na rin ang mga kapit-bahay dahil sa ingay ng pag-iyak ni Nathan.

“Anak… Sorry, kung pwede ko lang talaga alisin ang sakit na nararamdaman mo” naiiyak na ring tanong ko habang hinehele-hele ang anak ko.

Napapahikbi na lang ako at pilit na pinipigil ang sarili ko na mapaiyak… Sa mga ganitong sitwasyon, wala akong ibang magawa kundi ang tatagan ang loob ko… kahit na hinang hina na ako… kahit na pagod na pagod na ako. Nangako ako sa sarili ko na bibigyan ko ng magandang buhay ang anak ko. Hindi ako susuko hangga’t hindi ko nagagawa ’yon.

“Oh, Elaine. Pahinga ka muna,” sabi ni Aling Ramona saka inabutan ako ng tanghalian. Sa karinderya niya ako na-extra minsan.

“Salamat po,” sabi ko na lang saka kinuha ang plato at umupo sa malapit na upuan.

Habang kumakain, inilapas ko ang maliit na notebook mula sa bag ko at nagsimulang gumuhit… Naging gawain ko na ’to kapag may kaunting oras ako para magpahinga. Madalas akong gumuhit ng pangarap kong bahay para sa amin nina Ria at Nathan. Makakapagpagawa rin ako ng bahay para sa amin… pangako ko na ’yon sa sarili ko.

“Uy, napadalaw ka ulit, architect,” bati ni Aling Ramona nang may dumating na babae.

Tumawa naman ang babae. “Bibili po ulit ng dinuguan niyo rito.”

Nagkibit-balikat na lang ako at muling tumuloy sa ginuguhit ko. Natigilan lang ako nang makaramdam ng presensya sa likuran ko. Napatingin ako at nagtaka nang mapansin na nakatingin ang babae sa notebook ko.

“Wow… Ang galing mo naman. Ideya mo lang ’yan?” nakangiting tanong niya sa’kin.

Napalunok na lang ako at tumango. Nahiya ako bigla… Mukhang architect pa naman siya.

“Wow, you’re good at it. Nag-aaral ka ba ng architecture?” tanong niya saka umupo pa sa tabi ko.

Umiling na lang ako.

“Bakit hindi? Sayang naman. Ang galing mo. I bet you’ll be a great architect someday,” sabi pa niya.

Napalunok muli ako. “W-wala akong pera para doon… May anak na rin ako na kailangan kong pagtuunan ng pansin.”

“Ano naman kung may anak ka na? Sayang naman… Uhm, ako nga pala si Harper. ’Yung company namin, naghahanap ng pwedeng architecture scholars. Kapag nakapasa ka, libre ang pag-aaral mo at walang gagastusin. Gusto mo bang subukan? Sayang ang talent mo,” sabi pa nito.

Buong araw kong pinag-isipan ang sinabi niya. Na-engganyo ako… pero alam ko rin na malabo iyon.

“Bakit hindi pwede, ’te? Libre ’yon… Diba hilig mo na talaga ang ganyang drawing drawing. Saka matalino ka naman kaya noong high school ka. Hindi ka lang talaga nakapag college dahil wala kayong pera. Pero ito na ang chance mo. Grab mo na ’to. Si Nathan, kung gusto mo, ako ang bahala sa kaniya. Dadalhin ko na lang din siya minsan sa trabaho ko. Mabait naman ang mga amo ko, e. Malayong malayo kina Senyora Eleanor,” pangungumbinsi sa akin ni Ria.

“Ria… nakakahiya na sa’yo. Saka parang masyado na akong huli para sa pag-aaral na ’yan. Mas mahala ang makapagtrabaho ako at—”

“Elaine… tatanungin nga kita. Gusto mo bang mag-aral?” seryosong tanong sa akin ni Ria.

Natahimik ako… Hindi ako nakasagot… dahil ang totoo, talagang gusto ko.

“Subukan mo lang, Elaine. Hindi mo alam kung kailan ka ulit magkakaroon ng ganitong pagkakataon. Isipin mo na lang na nakatadhanang makita mo ang architect na ’yon… na talagang ito ang landas mo.”

Kagaya ng sinabi ni Ria… sinubukan ko.

Lumapit ako sa scholarship program ng architecture firm na pinagtatrabahuhan ni Harper. Ginugol ko ang ilang araw ko sa pagre-review para sa exam nila… Pinalad ako at nakapasa.

Siguro nga ay talagang tadhana ko ito… Nagsimula na akong mag-aral pagkatapos no’n.

Sa mga nakalipas na taon… naging mahirap lahat. Sa totoo lang… mahirap i-balanse ang oras sa pag-aaral, sa anak ko, at sa part time job ko… pero kahit na mahirap, kahit ilang beses akong umiyak, magwala, kahit ilang beses nang muntik sumuko, kahit ilang beses naghirap… pinilit ko pa ring tumayo sa huli.

Hanggang sa naging nakapasa ako sa architecture licensure exam at naging ganap na architect.

Lahat ng luha, pawis, paghihirap, at lahat ng pinagdaanan ko sa loob ng limang taon… nagbunga sa huli.

“Wow. OMG talaga! Ganda ng bago nating apartment. Yayamanin vibes,” excited na sinabi ni Ria habang paikot-ikot sa bago naming inuupahan na bahay.

“Mama, pwede na po ba ako magyabang sa classmates ko?” tanong ni Nathan sa’kin saka ngumiti. Nakita agad ang ngipin iya na bungi sa gilid.

Natawa na lang ako at hinaplos ang pisngi niya. “Anak talaga… bakit ka naman magyayabang?”

Napanguso siya. “E, siyempre po. Maganda na po ang apartment natin.”

Napangiti ako. “Mag-iipon pa si Mama para makapagpatayo na tayo ng bahay na sariling atin.”

Si Ria naman ay panay na ang picture sa sofa. Natatawang napailing na lang ako. Nakapag-asawa si Ria ng foreigner, pero pumanaw rin ito noong nakaraang taon. Kaya naman lahat ng yaman ng napangasawa, kay Ria napunta. Napag-aral na rin niya ang mga kapatid niya sa probinsya.

May mga pagkakataon sa buhay ko na gusto kong kumustahin ang pamilya ko roon… pero pinigil ko na lang ang sarili ko. Sabi nila, nagagamot ng panahon ang mga sugat… pero hindi iyon ang nangyari sa akin.

Masakit pa rin. Mabigat pa rin sa dibdib.

Nakalipas ang mahigit isang taon ko sa pagtatrabaho sa Williams Architecture Firm. Nakilala ang pangalan ko sa mundo ng arkitektura sa maikling panahon.

“Okay naman sana si Ma’am Elaine… kaso ang sungit. Akala mo naman lagi kung sino…”

“Totoo, palibhasa pabor na pabor sa kaniya si boss kasi magaling. Pero ang yabang naman. Feeling niya rin gusto siya ng mga lalaki kung maka-asta.”

Napangisi na lang ako sa loob ng cubicle habang pinakikinggan ang usapan ng dalawang empleyado. Sanay na ako sa mga ganitong chismis tungkol sa akin… totoo naman… naging matigas ang puso ko sa mga nakalipas na taon.

Si Ria at Nathan lang ang pamilya ko… sa kanila lang ako lalambot.

“Sus, malandi naman ’yon, e. May scandal pa nga raw ’yon dati sa pinanggalingan niya.”

“Hala, totoo? Grabe, nasa loob pala ang kulo.”

Napailing na lang ako at sinukbit ang bag ko saka lumabas ng cubicle. Natigilan ang mga babaeng nagkukwentuhan at napatingin sa akin. Ngumiti na lang ako sa kanila saka lumapit sa sink para maghugas ng kamay.

“Mukhang interesado talaga kayo sa akin… I feel like a star,” sabi ko pa at ngumiti sa kanila.

Napalunok naman sila at napaiwas ng tingin.

“Alam niyo ba kung bakit palaging pabor sa’kin ang amo natin? At kung bakit mataas agad ang posisyon ko sa maikling panahon?” tanong ko saka pinunasan ng panyo ang kamay ko. “Dahil gabi-gabi ko siyang inaakit…” Napangisi ako at kinagat ang ibabang labi ko. “Ipagkalat niyo na rin sa iba para alam nila na hindi ako basta dapat binabangga.”

Hinarap ko sila saka pinag-krus ang mga braso ko. “Kayo ba… ayaw niyo na bang magtrabaho rito? Mukhang ayaw niyo na kasi…”

Napalunok muli sila.

“S-sorry po, Ma’am Elaine.”

“H-hindi na po mauulit. Sorry po, Ma’am.”

Napairap na lang ako at basta sila iniwan sa restroom. Napailing ako at agad na dumiretso sa opisina ko… pero sumama na naman ang mood ko nang makitang nandoon si Architect Zamora… Ilang araw na rin siyang ganiyan at nagpapapansin sa akin.

Nilagpasan ko na lang siya at dumireto sa table ko saka umupo sa swivel chair. Tumayo siya at lumapit sa’kin saka inilapat ang mga kamay sa table ko.

“Architect Garcia… do you want to come with me on a date tonight? Ilang beses mo na rin akong tinanggihan. Tama na ang pagpapakipot.”

Napabuntonghininga ako at agad na nag-angat ng tingin sa kaniya. Tumayo ako saka hinubad ang suot kong suit. Tanging white tube na lang ang pang-itaas ko. Ipinatong ko rin ang mga kamay ko sa mesa saka tila nang-aakit na tumingin sa kaniya.

“Ano ba’ng gusto mo? Sex?” nakangising tanong ko. “Sige, pagbibigyan kita ngayon… Let’s have sex right now… pero pagkatapos nito, lulubayan mo na ako. Ano? Diba iyon ang gusto mo?”

Halatang natigilan siya sa sinabi ko at bahagya pang napaatras. Tila hindi makapaniwalang tumingin siya sa akin. “Totoo ba ang sinasabi ng iba tungkol sa’yo?” nakakunot-noong tanong niya.

Mas lalo akong napangisi. “Ano? ’Yung malandi ako? ’Yung pumapatol ako sa kung sino-sinong lalaki para makaahon sa hirap? Oo, totoo ang mga ’yon… Gusto mo ba mapabilang sa mga lalaki ko?” tanong ko sa nang-aakit na boses saka humawak sa dibdib niya.

Agad siyang napaatras at nagmamadaling lumabas ng opisina ko. Napairap na lang ako at muling umupo sa swivel chair ko…

Wala na akong balak magtiwala sa kahit na sinong lalaki.

KABANATA 20

“Wala ka talagang balak mag jowa, beh?”

Napatingin ako kay Ria na abala sa paglalagay ng nail polish sa kuko ko. Wala akong oras magpunta sa mga salon kaya si Ria na lang. Marunong naman kasi siya sa mga ganiyan. Siya rin ang nagturo sa’kin noon na mag makeup.

“Si Nathan ang focus ko, Ria. At sinabi ko na rin sa’yo dati pa na wala na akong balak sa ganiyan,” sabi ko saka hinipan na lang ang kuko ko.

Napabuntonghininga si Ria saka umupo na sa tabi ko nang matapos siya sa kuko ko. Umakbay pa siya sa akin.

“Naiintindihan ko naman kung bakit ayaw mo nang sumubok ulit. Pero siyempre, nag-aalala lang ako na baka pinipigilan mo na lang ang sarili mo dahil natatakot ka. Baka kapag nagmahal ka ulit, o may nagmahal sa’yo… bitiwan mo at itaboy agad nang hindi binibigyan ng chance,” sabi niya saka tumapik sa balikat ko.

Ngumiti ako at humawak sa kamay niya. “Alam kong concerned ka lang sa’kin, Ria… Salamat… pero wala talaga sa isip ko ’yon. Kay Nathan lang ako naka-focus. Hindi ko na kailangan ng ibang tao sa buhay ko maliban sa kaniya.”

Tumango naman siya at ngumiti. “Sige, Maria Elaine. Kung saan ka masaya. Alam mo naman na palagi lang akong support sa’yo… Ang isa sa pinaka wish ko, e, ’yung palagi ka lang masaya.” Hinaplos niya ang buhok ko.

Napangiti ako saka yumakap kay Ria. Natawa naman siya at gumanti rin ng yakap sa’kin. “Hindi ko talaga magawang maniwala sa naririnig kong tsismis na halimaw ka raw sa kompanya niyo. Baby ka pa rin sa paningin ko.”

Natawa rin naman ako sa sinabi niya. Kumalas ako sa pagkakayakap saka tumingin sa kaniya. “Hindi naman sa halimaw… siguro, natakot lang ako na samantalahin na naman ng ibang tao. Mas maganda ng maging matigas ang puso ko… kaysa naman mabait, pero naaapak-apakan.”

Napangiti siya saka kinurot ang magkabilang pisngi ko. “Ganiyan nga, Maria Elaine. ’Wag mong hayaan na apihin ka ulit ng ibang tao… Pero kahit ano pa’ng sabihin nila tungkol sa’yo, alam na alam ko ang totoong ikaw… Ikaw pa rin ang mabait na baby Elaine ko,” sabi niya saka mas kinurot nang malakas ang pisngi ko.

Natawa na lang ako at muling yumakap sa kaniya… Kahit na sabihin niya ’yan, alam ko sa sarili ko na hindi na babalik ang dating ako. Para kina Ria at Nathan na lang ang kabutihan sa puso ko. Ayoko na ulit magtiwala, magbigay, at maapakan pagkatapos. Hindi ko kailangan ng ibang tao sa buhay ko… Hindi ko kailangan ng mga taong tatalikuran ako at yuyurakan. Sapat na sa akin ang meron ako ngayon.

“Mama ko…”

Napatingin ako kay Nathan na abala sa pag-aayos ng buhok niya. Napangiti naman ako saka tinulungan siyang ayusin ang buhok niya. Natigilan lang ako nang muling mapatitig sa mukha niya.

Napabuntonghininga ako. Kamukhang kamukha niya si Zamir… May mga oras sa buhay ko na hindi ko alam ang mararamdaman ko roon. Isa si Zamir sa mga tao na wala akong balak na patawarin. Para sa akin, wala siyang pinagkaiba sa mga taong tumaboy at nang-apak sa akin… Wala siya ng mga panahong kailangan ko siya… at ang kumalat na video… imposibleng hindi siya ang dahilan no’n dahil sa unit niya nangyari ’yon.

Napabuga na lang ako ng hangin at ngumiti kay Nathan saka hinaplos ang pisngi niya. Kahit pa kinamumuhian ko ang ama niya… at pinagsisisihan kong si Zamir ang naging ama niya… mahal na mahal ko pa rin si Nathan. Kahit pa nakikita ko si Zamir sa kaniya, sa tuwing titingin ako sa mga mata niya… mahal na mahal ko pa rin siya. Para sa’kin, wala siyang kinalaman kay Zamir. Para sa’kin, hindi niya tatay si Zamir.

“Maging mabait ka sa school, anak. Pero kapag may umaway sa’yo, sabihin mo lang kay Mama at susugod talaga ako.” Naningkit ang mga mata ko.

Tumawa si Nathan saka yumakap sa’kin. “Mama, kaya ko po ang sarili ko. Sobrang matapang nga po ako, e.”

“Pero ’wag naman sobrang tapang, ha. Baka naman pati mga walang ginagawang bad sa’yo, awayin mo,” natatawang sabi ko pa.

Ngumuso siya. “Hindi po, Mama. Kasi diba po sabi mo bad ’yun?”

Mas lalo akong napangiti saka hinaplos ang buhok niya. Proud ako sa sarili ko na napalaki ko nang maayos si Nathan kahit pa marami akong hirap na napagdaanan. Ayoko na ring maranasan pa ng anak ko ang hirap na pinagdaanan ko… Maayos na buhay ang gusto kong ibigay sa kaniya at hindi paghihirap. Pinili kong buhayin siya sa mundo, kaya dapat lang na gawin ko ang lahat para mabigyan siya nang maayos na buhay, bilang magulang niya.

“I love you, anak ko. Uuwian kita ng gusto mong muffin. Gusto mo ’yon?” nakangiting tanong ko saka humalik sa noo niya.

“Yehey! Mama, ’yung chocolate po, ah.”

“Oo naman… I love you, Nathan.” Humalik ako sa pisngi niya.

Humalik din siya sa pisngi ko bago siya sumama kay Ria. Si Ria ang naghahatid at sumusundo sa kaniya sa school. Sinabi ko nga na pwede naman ako mag-hire ng magiging babysitter para kay Nathan, pero sabi ni Ria ’wag na dahil wala rin naman daw siyang ginagawa kundi tumunganga. Kampante rin ako na si Ria ang kasama niya rito sa bahay kapag wala ako, kaysa naman sa ibang tao na hindi ko naman pinagkakatiwalaan.

Dumiretso na agad ako sa firm. Binati ako ng mga empleyado at kasamahan ko na tinugunan ko na lang ng tango. Natigilan lang ako pagsakay ko ng elevator, sakto na nandoon si Mr. Rylen Williams, o Sir Ryle kung tawagin, siya ang boss namin dito sa architecture firm.

Napalunok na lang ako at pumasok na rin sa elevator. Sa totoo lang, medyo intimidating din siya. Pero baka mahalata naman niya na iwas ako kapag hindi ako pumasok sa loob.

Tahimik lang kami sa loob. Kung iba siguro, baka himatayin na sa kilig sa sitwasyong ito. Gwapo si Sir Ryle, matalino, mayaman, kilala sa larangan ng arkitektura, pero misteryoso rin. Tahimik lang ito palagi at hindi gaanong kumikibo sa mga empleyado.

“Good morning, Ms. Garcia…” bati nito.

Natigilan ako, muntik nang mapayakap sa sarili nang magsalita siya. Malalim ang boses nito… at halatang bihasa sa ingles, dahil na rin siguro foreigner ito na dito lang lumaki sa Pilipinas base sa mga tsismis.

Tipid na ngumiti ako sa kaniya at bumati rin. “Good morning, Sir Ryle,” ganting bati ko.

Alam ko naman ang lugar ko. May mga tao ako na hindi dapat tarayan at isa si Sir Ryle doon.

Tumingin siya sa akin. Alanganing ngumiti na lang ako kahit hindi naman ito ang unang beses na nakasabay ko siya sa elevator. Gwapo talaga ito… mas gwapo sa malapitan. Halatang banyaga talaga ang dugo dahil kulay asul ang mga mata. Matangkad din siya at halatang maganda ang pangangatawan.

“Have you eaten your breakfast?” tanong pa niya.

Napakurap ako saka humawak sa batok ko. “Y-yes, Sir.”

Tumango na lang siya at hindi na ulit nagsalita. Tila nakahinga lang ako nang maluwag nang bumukas na ang elevator sa floor ko. Ngumiti na lang ulit ako kay Sir Ryle bago tuluyang lumabas ng elevator.

Napahawak ako sa dibdib ko at napabuga ng hangin habang papunta sa opisina ko. Palagi talagang ganoon ang aura at presensya niya. Palagi ko na lang hinihiling na sana hindi ko na siya makasabay sa elevator, pero palagi pa ring nangyayari.

Pagsapit naman ng lunch, dumiretso ako sa cafeteria para kumain. Umupo na ako sa madalas kong inuupuan… pero natigilan ako nang may maglapag ng tray sa tapat ko. Napa-angat ako ng tingin at natigilan nang makitang si Sir Ryle iyon.

“Sir?” naitanong ko na lang.

“Can I sit here?” tanong niya… nanatiling nakatayo na para bang aalis talaga siya kung hindi ako papayag.

Awkward na ngumiti ako at tumango. Alangan namang paalisin ko ang boss ng kompanya namin… ang kapal ng mukha ko kung ganoon.

“Thank you,” tipid na sabi niya at umupo na.

Napatingin ako sa paligid. Nakikita ko ang pagtaas ng kilay ng iba kong katrabaho, lalo na ng mga babae. Hindi naman kasi ito ang unang beses na nakiupo sa table ko si Sir Ryle. Siguro gusto niya lang din ng tahimik na katabi. Hindi naman kasi ako ’yung tipo na madaldal at nakikipagkwentuhan habang kumakain.

Parehas kaming walang kibo habang kumakain. Binibilisan ko na rin ang pagkain para makaalis na ako. Sa susunod nga ay sa opisina na lang ako kakain.

Natigilan lang ako nang masamid… nakalimutan ko pa ang tubig ko.

Agad namang kinuha ni Sir Ryle ang bottled water niya saka binuksan iyon at inabot sa akin. Nahihiya sana akong tanggapin, pero talagang nasasamid ako kaya tinanggap ko na rin at ininom.

Ngumiti ako sa kaniya. “Salamat po, Sir… Uhm, ibabalik ko pa po ba ito sa inyo?” tanong ko saka itinuro ang tubig na nainuman ko na.

“Sa’yo na lang,” sagot niya.

Pakiramdam ko nagtayuan ang balahibo ko. Ngayon ko lang yata siya narinig mag-tagalog, tila may accent din iyon.

“Salamat po,” muling pagpapasalamat ko. Hindi na naman siya nagsalita pa ulit at tumango na lang.

Nang matapos akong kumain, natapos na rin siya. Napangiwi na lang ako habang kasabay siyang maglakad patungo sa elevator. Gusto kong humiwalay ng landas, pero baka mapansin niya naman na umiiwas ako.

Tahimik lang kaming pareho sa elevator. Natigilan na lang ako nang mapansin na may kinuha siya sa bulsa ng suit niya saka inabot sa’kin. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya, pero nilahat ko naman ang kamay ko. Naglagay siya ng tatlong mint candy roon.

“Do you like mint candies?” tanong niya habang nakatitig sa’kin.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at tumango. “Opo, Sir. Salamat po.”

Tumango naman siya saka nagpamulsa. “You’re a great architect. You’re a big asset in my firm. Please continue your hard work,” sabi na lang niya.

Ngumiti ako at tumango. “Yes, Sir. Salamat din po. Hindi ako magiging architect kung hindi dahil sa scholarship program ng kompanyang ito,” magalang na sabi ko sa kaniya.

Malaki talaga ang pasasalamat ko sa Williams Architecture Firm. Malamang wala ako sa kinatatayuan ko ngayon kung hindi nila natulungan ang mga tulad ko.

Tumitig sa’kin si Sir Ryle… saka bahagyang ngumiti. Bahagya pa ’kong napaatras dahil ngayon ko lang yata siya nakitang ngumiti.

Kahit awkward ako kay Sir Ryle, aaminin ko rin naman na may kakaibang aura siya na kahit papa’no ay magaan sa pakiramdam. Siguro dahil hindi siya katulad ng ibang lalaking nakahalubilo… at ng lalaking dumating sa buhay ko.

Bumalik na ako sa trabaho pagdating ko sa office. Nag-text pa sa akin si Ria na nadalhan niya na raw ng lunch si Nathan. Nag-send pa siya sa’kin ng picture niya na katabi si Nathan. Napangiti ako at agad na s-in-ave ’yon sa phone ko.

Pagkatapos ko, nag-send muna ako ng draft sa client, bago nagpahinga saglit. Natigilan lang ako nang marinig na may kumatok sa opisina ko. Agad akong tumayo para pagbuksan ’yon. Si Mr. Abella ang bumungad sa’kin, senior manager ng firm.

“Sir, please come in,” sabi ko na lang saka inanyayahan siya sa loob.

Umupo siya sa couch. Umupo naman ako sa tapat niya at seryosong tumingin sa kaniya. Malamang pag-uusapan namin ang malaking project ng Utopia Malls. Siguradong matagal na naman akong magiging busy. Hindi biro ang kliyenteng ’yon.

“It’s about Utopia Malls. Napag-usapan na natin ito last time, hindi ba? I’m happy that you accepted this project,” sabi pa niya.

Tipid na ngumiti na lang ako… Hindi ko naman talaga tatanggihan iyon. Hindi ko palalagpasin ang ganoong kalaking project, dahil malaki rin ang bayad.

“I’m here to talk about your partner in this project…”

Natigilan ako sa sinabi niya. Madalas ay hinahayaan niya akong pumili ng magiging partner ko sa ganitong malaking project, pero mukhang decided na iyon ngayon. Wala namang kaso sa’kin. Smooth naman ako makipagtrabaho sa iba, minsan nagkakaroon ng problema, pero nasusulosyunan din naman.

“Sino po ang magiging partner ko sa project?” tanong ko na lang.

“Well, his identity cannot be disclosed. You will have to work with him in secrecy.”

Napakunot ang noo ko… Ngayon lang yata nangyari ang ganito. Bakit kailangang pa-sikreto pa.

“What do you mean, Sir?” hindi ko napigilang itanong.

“In this project, you will get the credits all by yourself,” sabi pa nito.

Natigilan ako… Bakit? Hindi ko gusto ang ideya na ’yon.

“B-bakit, Sir? I don’t understand. Bakit kailangang ganoon?” tanong ko pa.

 “He’s someone who isn’t allowed to work for jobs like this, but he’s really talented, and the Utopia Corp. wants his ideas. However, his name has to be hidden in this project.” Tumayo si Mr. Abella saka inayos ang suit niya. “Just come with me, Ms. Garcia. Ipakikilala kita sa kaniya. Nasa meeting room siya ngayon. Bukas din, magsisimula na kayong mag-usap tungkol sa project.”

Kahit naguguluhan ako sa pinagsasabi ni Mr. Abella, sumunod pa rin ako sa kaniya. Hindi ko maintindihan… magkakaroon ako ng parter sa project na ’to… pero sa akin lang ang credit? Hindi ko gusto ang ganoon.

Nang makapasok kami sa meeting room, may isang lalaking nakaupo mula sa hindi kalayuan. Nag-iisa siya sa silid. Nakasuot siya ng simpleng t-shirt at jeans. Ngayon lang yata ako nakakita ng architect na nakikipag-meeting na ganoon ang pormahan.

Natigilan lang ako nang tumayo ang lalaki nang makalapit kami. Pakiramdam ko nanlamig ang mga kamay ko nang makita siya ulit… pagkatapos ng anim na taon. Napalunok naman siya nang makita ako… Pakiramdam ko literal na natulos ako sa kinatatayuan.

Siya? Siya ang magiging partner ko sa project na ’to?

“Ms. Garcia, he will be your partner in this project… Mr. Zamir Castellon.”

KABANATA 21

Napaiwas ng tingin sa’kin si Zamir. Pinilit kong hindi magpakita ng reaksyon at nanatiling nakatingin sa kaniya. Tipid na ngumiti na lang ako at tumingin kay Mr. Abella.

“Siya po ang partner ko?” tanong ko pa. Sinisiguro ko kung tama ba ang narinig ko.

“Yes, Ms. Garcia…” sagot niya naman.

Napahawak ako sa sentido ko… Hindi ko alam kung aatras ba ako rito o hindi. Malaking project ito… malaki ang bayad. At isa pa, kung tatanggihan ko ang project na ’to nang walang maayos na dahilan, baka masira ako sa Utopia Corp. at hindi na umulit pa sa amin. Isa sila sa pinaka malaki naming kliyente.

Napatingin ako kay Zamir na nanatiling tahimik at walang kibo. Pasimple ko siyang hinagod ng tingin. Tila wala siyang pinagbago… siguro ay tumangkad nang kaunti. Napailing ako at napahawak sa sentido ko… Paano ba ang gagawin ko?

Natigilan kami nang may lalaking pumasok sa opisina saka lumapit kay Zamir. Sa pagkakatanda ko, ito ay isa ring boss ng kilalang architectural firm. Hindi ko lang matandaan ang pangalan, dahil wala rin naman akong pakialam.

Tinapik ng lalaki ang balikat ni Zamir. Nag-angat naman ng tingin si Zamir at tumingin sa kaniya. “Sir…” magalang na sinabi ni Zamir sa lalaki.

Tumingin ang lalaki sa’min saka ngumiti. “I’m Hernando Solon. Ako ang amo ni Zamir.” Ngumiti sa akin ang lalaki. “You’re the talented Architect Elaine Garcia, right?” Muli niyang tinapik ang balikat ni Zamir. “Zamir Castellon will be your partner. Please use him and his ideas to your heart’s content, and the credits will be yours alone.”

Muling napakunot ang noo ko. “I still don’t get it, Mr. Solon. Bakit sa akin lang ang credits for this project? Bakit kailangang gano’n?” hindi ko napigilang itanong.

Nagkatinginan si Mr. Solon at Mr. Abella. Napakamot sila sa kilay at batok. Mas lalo akong naguluhan. Tumingin ako kay Zamir na wala pa ring imik at nakatingin lang sa mesa.

“Ms. Garcia, you just have to do this job with Zamir. You just have to work with him in secret and don’t tell anyone about him for the sake of Utopia Corp. and besides, nasa sa’yo naman ang credits pagkatapos. Mababayaran ka rin nang malaki. Siguro naman wala ka na dapat problema ro’n,” seryosong sabi ni Mr. Abella.

Napabuga ako ng hangin. “Mr. Abella…” Inayos ko ang suot kong suit. “Wala po akong problema hangga’t kumikita ako ng pera… pero dahil involved ako rito… siguro naman dapat kong malaman ang mga dapat kong malaman tungkol sa project na ’to… pati na rin sa magiging partner ko,” sabi ko saka binalingan ng tingin si Zamir. Napataas ang kilay ko at muling tumingin kay Mr. Abella. “Hindi po ako basta utusan dito… kaya sabihin niyo sa’kin ang problema,” mariing sinabi ko.

Oo nga at mas mataas nang kaunti ang posisyon niya sa’kin, pero hindi ibig sabihin na basta na lang ako susunod sa kaniya. Ang kapal din naman ng mukha niya.

Napabuga ng hangin si Mr. Abella. “You’re talented… but you’re such a headache,” tila napapailing na sabi.

Tila nawala na sa isip ko na dapat ko siyang igalang.

Ngumiti ako sa kaniya saka pinagkrus ang mga braso ko. “Alam mo naman po pala, Sir… Kaya ano pa po ang hinihintay niyo… sabihin niyo sa akin ang dapat kong malaman.”

Si Mr. Solon ang sumagot. “Zamir has a criminal record. Utopia doesn’t want involvement with an architect who has a criminal record.”

Natigilan ako sa sinabi niya. Agad na napataas ang kilay ko saka napangisi. Itinuro ko si Zamir. “Kung gano’n… gusto niyo po akong magtrabaho kasama ang kriminal?”

Sa totoo lang ay nagulat ako sa nalaman… pero siguro hindi ko na rin dapat ’yon ikagulat. Halatang nalulong siya sa droga noon… baka may ginawa siyang kagaguhan o ano. Wala na akong pakialam. Gusto ko lang na wala siya paligid ko ulit.

“Ms. Garcia, Zamir won’t harm you. Kapag ginawa niya, kami mismo ang magpapakulong sa kaniya. Utopia will pay you five or even ten times more for this. They want your ideas together with Zamir. They want the two of you to work together with him for this project,” paliwanag pa ni Mr. Solon.

Napahawak ako sa sentido ko at napaisip. Malaking risk ang pagtanggi sa Utopia, pati ang kompanya madadamay, lalo pa’t personal akong pinili ng may ari bilang architect kasama si Zamir.

Napabuga ako ng hangin at tumingin kay Mr. Abella. “I think I should just work on this project alone.”

Umiling si Mr. Solon. “Utopia wants your ideas together with Zamir’s. You have to work with him, Ms. Garcia. Pagkatapos naman nito, ikaw ang makikinabang.”

Tumaas ang kilay ko. “Ayos lang ba sa kaniya na dehadong dehado siya sa project na ’to?” tanong ko saka tinuro si Zamir.

“You don’t have to worry about him, Ms. Garcia. Walang kaso sa kaniya. He has no other choice anyway. Just treat him as a tool. You don’t even have to see or treat him as a person… Just use him, he will never complain. He’s our company’s greatest tool,” nakangising sinabi ni Mr. Solon saka umakbay kay Zamir na tahimik pa rin.

Napakunot ang noo ko… Magsasalita pa sana ako pero agad na umakbay sa akin si Mr. Abella at pinisil ang balikat ko. Tumingin siya sa akin at umiling, tila ba pinipigilan niya akong magsalita.

“Okay, I’ll leave now,” sabi ni Mr. Solon saka tumingin kay Zamir. “Zamir, do your best as always, our greatest tool. Don’t disappoint me,” sabi pa nito saka marahang tinampal-tampal ang pisngi ni Zamir, tila pabiro, pero nakakabastos pa rin.

Mas lalong napakunot ang noo ko. Hindi kumibo si Zamir… nanatili lang na tahimik at nakababa ang tingin. Hindi ganiyan ang Zamir na kilala ko.

Hindi na lang ako nagsalita hanggang sa makaalis na si Mr. Solon. Nagpaalam na rin si Mr. Abella sa akin at kami na lang ang naiwan ni Zamir sa meeting room.

Napabuga ako ng hangin at pinagkrus ang mga braso ko. Hindi kumikibo si Zamir, nanatili siyang nakatayo sa malayo sa akin at nakatingin sa mesa.

“Mr. Castellon…” pagbasag ko sa katahimikan.

Tumingin siya sa akin. “Elaine…”

Napakunot ang noo ko nang muling marinig ulit ang boses niya. Parang gusto ko na lalong umalis… Naiirita ako ngayong nakikita ko ulit siya, naririnig, at nasa iisang lugar kasama siya. Tila hindi ko maatim.

“Ms. Garcia,” pagtama ko sa sinabi niya. “Call me Ms. Garcia… We’re not close enough to be in a first name basis, Mr. Castellon,” malamig na sinabi ko sa kaniya.

Tumango naman siya sa sinabi ko. “Yes, Ms. Garcia. I’m sorry,” hinging paumanhin niya.

Napabuga ako ng hangin saka napapikit. Kaya ko ba talagang tiisin ’to? Ang makatrabaho siya? Ang totoo nga niyan ay nandidiri pa ako sa kaniya. Bukod sa kawalang hiyaan niya sa akin noon, kriminal pa pala siya. Talagang binaba na niya ang sarili niya bilang tao. Hindi ko kayang makasama nang matagal ang ganitong klaseng tao.

“Ano’ng kaso mo?” tanong ko saka tinaasan siya ng kilay.

Natahimik siya at napaiwas ng tingin. “I’m not comfortable talking about it. I’m really sorry,” hinging paumanhin niya.

Binasa ko ang ibabang labi gamit ang dila habang nag-iisip nang maigi. Gusto kong tumakas sa sitwasyong ’to… pero bakit ko naman gagawin iyon? Ayokong magmukhang apektado sa kaniya… ang tanging epekto niya na lang sa’kin ngayon ay galit, pagkamuhi, pandidiri.

“Sabihin na lang natin sa kanila na nagtrabaho tayo pareho… pero ako na lang mag-isa ang gagawa,” sabi ko saka tumingin sa kaniya.

Tumingin din siya sa akin. “I’m sorry… but we have to work on this project together. I really don’t want to make you uncomfortable… but just like Mr. Solon said, you can just use me… like a tool… for a perfect outcome,” sinabi niya sa mahinang boses.

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at hinagod ang buhok ko. Sa totoo niyan ay siguradong mahahalata talaga ng Utopia kung ako lang ang magtatrabaho rito… pero kayang kaya ko naman ito nang mag-isa. Hindi ko kailangan ng tulong ni Zamir.

Kung ayaw niya talagang bumitiw… gagawin ko na lang ang lahat para siya na mismo ang susuko at magba-backout dito.

Tumingin ako kay Zamir. “Sinabi nila na sikreto dapat ang pagtatrabaho natin dito. So, ano? Doon ba tayo sa bahay mo magtatrabaho?” tanong ko saka umupo sa malapit na swivel chair.

Aaminin ko na nagulat ako ngayong nakita ko siya ulit… pero kung iniisip niya na katulad pa rin ako ng dati, nagkakamali siya.

Napaiwas siya ng tingin. “I’m sorry… but can we work in a different place? I’m… I’m not comfortable with my place, I mean… working there with you. It’s not a good place for work.”

Napakunot ang noo ko. Ano ba ang inaarte niya? Baka nga sa malaking unit pa siya nakatira ngayon, e.

“Hindi pwede sa lugar ko kaya sa’yo na lang,” mariing sinabi ko.

Magkamatayan na, pero hindi ko hahayaang makita niya ang anak ko.

Saglit na natahimik si Zamir bago nagsalita. “Okay,” tipid na sinabi niya.

Napagdesisyunan na nga namin na sa bahay niya magtrabaho. Hindi pa naman kami magsisimula agad dahil magpa-plano pa ako… kami. Iniisip ko pa rin kung paano ko siya mapapasuko…

Natigilan ako nang makita siya paglabas ko ng kompanya. Mukhang naghihintay siya sa akin doon. Sinabi ko kasi sa kaniya na maghintay na lang sa labas habang nag-aayos ako.

Napairap ako at kinuha ang susi ng kotse mula sa bag ko saka lumapit sa kaniya. Agad naman siyang napalingon sa akin.

“Let’s go… Mauna ka na. Susundan ko na lang ang kotse mo,” sabi ko na lang.

Saglit siyang natahimik. “I don’t have… a car,” tila nag-aalangang sabi niya.

Napakunot ang noo ko. “Hindi mo dala?”

“Wala akong kotse,” sagot naman niya.

Natigilan ako… Bakit wala siyang kotse?

Napabuga ako ng hangin saka sinuklay ang buhok ko gamit ang mga daliri. “Okay, just tell me your exact address… Didiretso ako roon.”

Bahala siyang mag-commute diyan o ano. Wala akong balak pasakayin siya sa kotse ko.

Tahimik na nakatingin lang ako sa daan habang nagmamaneho papunta sa address na ibinigay sa’kin ni Zamir. Nakita ko siyang sumakay ng jeep bago ako umalis. Mukhang wala talaga siyang kotse. Ano naman kayang trip ng walang hiyang ’yon?

Umiling ako at bumaba na ng kotse nang makarating sa subdivision na sinabi sa’kin ni Zamir. Wala pa siya rito, dahil siguro nag-commute siya, ako ang nauna.

Dumating din naman siya agad. Bumaba siya ng jeep saka agad na tumakbo palapit sa’kin. Napabuga ako ng hangin at pinaypayan ang sarili ko gamit ang kamay.

“Saan na?” tanong ko.

“Doon lang,” tipid na sinabi niya saka itinuro ang isang bahay na malapit.

Napakunot ang noo ko habang naglalakad kami papunta roon. Maliit na bahay lang iyon. Binuksan niya ang gate na gawa pa sa kahoy… Nang makapasok kami sa loob, binuksan niya ang ilaw. Kama at maliit na electric fan lang ang gamit. May isang lamesa at isang monoblock.

Sa totoo lang, walang kaso sa akin manatili sa ganitong lugar dahil sanay ako sa ganito… pero hindi ko maiwasan magtaka. Ang dami kong gusto itanong at malaman kay Zamir… gaya na lang ng kung ano ang naging kaso niya, bakit dito siya nakatira, bakit nangyari ang ganito sa kaniya… pero ayoko na ring makialam sa buhay niya. Wala na rin naman akong pakialam sa nangyayari sa kaniya. Sadyang kuryosidad na lang ang umiiral sa akin.

“Please sit,” sabi niya saka inayos ang upuan.

Umupo ako roon saka ipinatong ang bag ko sa mesa. Inayos naman niya ang maliit na electric fan saka itinapat sa’kin. Umupo na lang siya sa kama saka humawak sa batok niya.

“I’m sorry about my place… Hindi pa ako nakakahanap nang maayos na tutuluyan at—”

“Pag-usapan na natin ang tungkol dito nang makauwi na ’ko. I want us to work separately. Sabihin mo sa’kin ang mga ideas mo, at sasabihin ko rin ang sa’kin. Hindi ako komportable na magtrabaho sa isang lugar kasama ka… kaya pag-usapan na natin lahat ngayon,” malamig na sinabi ko.

Alam kong imposible na makapagtrabaho kami nang ganoon. Pero bahala na. Walang naman kaso sa’kin na magtrabaho mag-isa para dito… ang Utopia Corp. lang talaga ang iniisip ko.

Napalunok siya at tumango. “Y-yes, let’s do that.”

Tumango na lang ako at kinuha ang folder sa bag ko at nagsimula na kaming pag-usapan ang tungkol sa project.

Nagsabi siya ng mga ideas niya sa akin, gano’n din naman ako. Maayos naman ang nagiging blend ng ideas namin. Kahit saglit, isinantabi ko muna ang personal na nararamdaman ko sa kaniya at nakipag-usap nang ayos sa kaniya. Gusto ko na rin na ma-form agad lahat… kahit ako na lang ang magtrabaho nito.

Inabot ako ng dilim sa bahay niya. Hindi pa kami natatapos sa planning, pero tumayo na rin ako dahil kailangan ko nang umuwi. Napatingin ako kay Zamir. Tumayo rin siya saka ipinaypay ang leegan ng t-shirt niya. Napansin ko na medyo pinagpapawisan nga siya… dahil siguro sa akin lang nakatapat ang electric fan.

Hindi na ako nagsalita at kinuha ang bag ko saka inayos ang mga gamit ko. Akmang aalis na ako basta, pero natigilan ako nang bigla niyang tawagin ang pangalan ko.

“Elaine…”

Napabuga ako ng hangin at tumingin nang masama sa kaniya. “I told you not to call me that.”

Napalunok siya saka napaiwas ng tingin. “I just want to apologize… I’m really sorry… for not being there when you needed me. I know I’m too late. I know my apology won’t change anything… You suffered… but I didn’t help you. I’m sorry… I’m really sorry,” hinging paumanhin niya.

Pinakiramdaman ko ang sarili ko. Napataas na lang ang kilay ko saka pinagkrus ang mga braso ko habang nakatingin sa kaniya… Wala akong maramdaman. Kahit yata lumuha pa siya ng dugo o mamatay sa harapan ko ngayon… wala akong mararamdaman.

“Kulang pa ’yang sorry na ’yan, e. Paano naman ’yung naging paghihirap ko dahil sa’yo? Sa video na kumalat dahil sa’yo?” Mapakla akong napangiti. “Imposibleng wala kang alam doon. Siguro nga ikaw pa ang nagpakalat no’n… kasi ganoon ka naman ka-walang hiya, Zamir. Gagawa ka ng mga katarantaduhan para sa libog mo sa katawan na hindi mo makontrol… Hindi na nga ako nagulat na ganito ang nangyari sa’yo ngayon… dahil dapat lang ’yan sa gagong tulad mo.”

Napalunok siya at tumingin sa’kin. “I-I…” natigilan siya… napaiwas na lang ng tingin at kinagat ang ibabang labi.

“Wala na akong pakialam sa nakaraan. Ang gusto ko lang… malayo sa’yo. Nakikita pa lang kita, namumuhi na ’ko, Zamir. Nandidiri ako sa sarili ko dahil nagkaroon ako ng ugnayan sa tulad mo… Kaya utang na loob, pagkatapos nito… ’wag na ’wag mo nang ipapakita ’yang pagmumukha mo sa’kin… Nandidiri ako sa’yo, Zamir Castellon.”

Tinalikuran ko na rin siya agad at akmang aalis na nang tuluyan… pero natigilan ako nang muli siyang nagsalita.

“Elaine… I know I’m too shameless… I really want to make it up to you. A-alam kong kalabisan din ito, pero gusto ko ring makita ang anak natin. Nagmamakaawa ako… gagawin ko ang lahat.”

Natigilan ako at agad na napatingin sa kaniya. Nanlaki ang mga mata ko… tila hindi makapaniwala… Bakit alam niya ang tungkol kay Nathan?

KABANATA 22

“Bakit alam mo ang tungkol sa anak ko?” mariing tanong ko.

Napalunok si Zamir. “My friend told me about it… when I was still in jail.”

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at kinuyom ang kamao… “Wala kang anak sa akin, Zamir. Wala kang karapatan sa anak ko.”

“I know I did nothing when you needed me… I have no right to be called a father. But… I’m willing to do anything. I will do anything. I’ll wait for you to finally allow me to see our child,” sinabi niya sa mahinang boses. Tila ba sinasabi niya hindi niya pupuntahan ang anak ko kapag hindi ako pumayag.

Kinagat ko nang mariin ang ibabang labi. “Wala akong balak payagan kang makita ang anak ko, Zamir. ’Wag ka nang umasa. Sa’yo na mismo nanggaling, wala kang karapatan.”

Hindi ko na siya hinintay na makapagsalita. Agad akong lumabas ng bahay niya. Bahagyang nanginginig pa ang mga kamay ko nang makasakay ako sa kotse.

Hindi naman dapat ako kabahan dahil kung iisipin, wala naman talagang karapatan si Zamir. Kahit pa idaan niya ’to sa korte, hindi siya mapagbibigyan lalo pa’t may criminal record siya… Desidido ako sa desisyon ko na ipagkait si Nathan sa kaniya. Wala akong pakialam kung sabihan pa ako ng lahat na masama at makasarili… Hindi nila alam ang pinagdaanan ko. Iingatan at poprotektahan ko ang anak ko sa paraan na alam ko.

Napabuntonghininga ako nang makauwi. Agad akong nagshower at nagpalit ng komportableng damit saka dumiretso sa silid ni Nathan. Naabutan ko siyang nanonood ng cartoons. Napangiti ako at pumasok sa loob saka umupo sa kama niya.

“Mama!” Yumakap siya agad sa’kin saka humalik sa pisngi ko.

Napangiti naman ako at gumanti nang mainit na yakap sa kaniya saka hinaplos ang buhok niya. “Hello, anak ko. Kumusta ang araw mo?” tanong ko.

Kumalas siya sa pagkakayakap sa’kin saka ngumiti. Napangiti rin ako… parang nawawala ang lahat ng iniisip ko kapag nakikita ko ang anak ko ng ganito.

“Okay naman po, Mama. Pero sinabi po ni teacher na kailangan daw po na um-attend po ang family sa gaganapin po na program sa school,” paliwanag niya. “Busy ka po Mama?”

Ngumiti ako saka humalik sa noo niya. “Ano ka ba, ’nak? Siyempre pupunta ako ro’n para sa’yo.”

Napangiti si Nathan saka yumakap sa’kin. “Thank you po, Mama. I love you.”

Gumanti ako ng yakap sa kaniya. “Mahal na mahal din kita, anak…” Hinaplos ko ang buhok niya.

Natigilan ako nang mapatingin sa drawing na nasa bedside table niya. Drawing ’yon ng stick man na bata kasama ang Mama at Papa niya. May pangalan niya ang bata, nakalagay rin ang pangalan ko sa Mama… iginuhit niya pa rin ang Papa kahit na walang pangalan o hindi niya kilala.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at tumingin kay Nathan na inosenteng nakatingin sa akin. Hinaplos ko ang pisngi niya saka tipid na ngumiti.

“Anak… bakit may kasama kang Papa sa drawing?” tanong ko sa mahinang boses saka itinuro ang drawing niya.

“Mama, lahat po ng tao may Papa. Kahit po nasa heaven na, or nasa malayong place… may Papa pa rin po ako. Kasi wala po ako world if wala po akong Papa. Sabi po ni teacher ’yun,” paliwanag niya naman.

Tila may naramdaman ako sa puso ko na hindi ko maipaliwanag. Palagi ngang itinatanong sa’kin ni Nathan ang tungkol sa Papa niya noon… pero nang mapansin niya na palagi akong nagdadahilan… hindi na siya nagtanong pa ulit. Pero alam ko… gusto niya rin malaman, pero ayaw na niya akong pilitin.

Naramdaman kong nanlabo ang paningin ko dahil sa luhang namumuo sa mga mata ko. Napaka bait na bata ng anak ko… kaya naaawa ako sa kaniya dahil nasa ganito siyang sitwasyon. Kung sana ay iba na lang ang naging ama niya.

“Anak… G-gusto mo bang makilala ang Papa mo?” tanong ko saka humawak sa pisngi niya.

Napaiwas ng tingin si Nathan saka kumamot sa batok niya. “Mama, happy na po ako sa’yo at kay Tita Ria,” nakangusong sabi niya.

Mas lalong lumambot ang puso ko… siguro nag-aalala siya na baka magtampo ako kapag inamin niya sa’kin ang totoong nararamdaman niya.

Hinaplos ko ang pisngi niya. “Anak… sabihin mo sa’kin ang totoong nararamdaman mo… Hindi ako magagalit o magtatampo.”

Saglit na natahimik si Nathan bago sumagot. “Sa totoo lang po, gusto ko pong makita at makilala ang Papa ko. Gusto ko po talaga… pero sapat ka na po sa’kin, Mama. Kahit sabihin niyo po o hindi ang tungkol sa Papa ko… ayos lang po sa akin.”

Buong gabi kong inisip ang sinabi ni Nathan sa akin.

Siguro nga wala akong pakialam sa nararamdaman ni Zamir… pero iba ’yon pagdating sa anak ko. Kung papipiliin ako, mas gusto ko pang magpakilala ng ibang tatay sa kaniya… pero hindi rin naman kakayanin ng konsensya ko ang magsinungaling sa anak ko.

“Si Zamir? ’Yung panganay ng mga Castellon na gagong tatay ni Nathan?” tila hindi makapaniwalang tanong ni Ria saka napatakip sa bibig niya. “Gago… Alam niya rin ang tungkol kay Nathan?”

Napabuntonghininga ako saka humawak sa batok ko. “Ayokong ipakilala si Nathan sa kaniya… alam mo ’yan. Hiniling ko buong gabi na sana umalis na lang siya ulit at mawala sa buhay namin… Hindi ko alam ang gagawin ko, Ria. Naiisip ko rin si Nathan… Alam kong gustong gusto niyang makilala ang Papa niya. Hindi ko na alam…”

Napabuga ng hangin si Ria saka lumapit sa’kin at umakbay. “Elaine, sa totoo lang sa mga ganitong pagkakataon, hindi ko alam ang sasabihin sa’yo… kasi hindi naman ako ang dapat magdesisyon kundi ikaw. Nandito lang naman ako lagi para suportahan ka sa mga gagawin mo… Ngayon paniguradong naglalaban sa isip mo kung gagawin mo ba ang tama… o ang gusto mo. Pag-isipan mo munang maigi. Sigurado naman na kahit ano’ng maging desisyon mo, igagalang din ’yon ni Nathan.”

Nang araw na ’yon… napagdesisyunan kong hindi muna magtrabaho at dalhin si Nathan sa mall. Masyadong malalim ang iniisip ko… Masyado akong naiipit sa kung ano ba ang dapat kong gawin, dahil gaya ng sabi ni Ria… nagtatalo sa isip ko kung gagawin ko ang gusto ko o ang tamang gawin.

“Baby, masarap ba ang ice cream?” nakangiting tanong ko kay Nathan habang marahang pinapahid ang ice cream sa gilid ng labi niya.

“Opo, Mama… Super favorite ko nga po ’to, e,” sabi niya saka ngumiti nang matamis sa’kin.

Napangiti rin ako habang nakatitig sa kaniya… Masaya naman kami kahit kami lang. Hindi niya kailangan si Zamir. Kaya kong maging nanay at tatay sa kaniya. Nakaya namin ng walang kahit anong tulong galing kay Zamir. Hindi namin siya kailangan.

Natigilan ako nang mapansin na natahimik si Nathan. Nakatingin siya mula sa di kalayuan… nakatingin siya sa bata na buhat ng tatay niya. Nagtatawanan sila at mukhang may pinagkukwentuhan.

Muli akong napatingin kay Nathan… nakatitig lang siya roon, at tila may kumirot sa puso ko nang makitang… may bahid ng inggit sa mga mata niya.

Napakagat ako sa ibabang labi ko, kasabay ng pamumuo ng luha sa mga mata ko. Lumapit ako sa kaniya at yumakap. Halata namang natigilan si Nathan sa ginawa ko.

“Mama?” nagtatakang tanong niya, pero gumanti rin ng yakap sa’kin.

Napapikit ako nang mariin, mahirap para sa’king gawin… pero si Nathan ang pinaka mahalaga sa’kin. Mas mahalaga sa’kin ang nararamdaman ng anak ko, kaysa sa nararamdaman ko.

“A-anak… gusto mo bang makilala ang Papa mo?” tanong ko sa mahinang boses.

Halatang natigilan siya sa tanong ko. “Mama…”

Kumalas ako sa pagkakayakap niya saka napatitig sa inosente niyang mukha. Hinaplos ko ang pisngi niya. “Anak… G-gusto mo bang makilala ang Papa mo?”

Napalunok si Nathan. “T-totoo po ba ’yan, Mama?” tanong niya, tila naninigurado.

Ngumiti ako. “K-kung gusto mo… ipapakilala ko siya sa’yo.”

Napangiti si Nathan… malaking ngiti. “Mama, gusto ko po. Gustong gusto ko po talaga.”

Kitang kita ko sa anak ko kung gaano siya kasaya roon… kaya kahit mahirap sa’kin… pinili ko pa rin ang makakapagpasaya sa anak ko. Pagdating kay Nathan… wala akong plano maging makasarili… Siya ang lahat sa akin.

Pagsapit ng gabi, nag-send agad ako ng message kay Zamir. Sinabi ko sa kaniya na magpunta siya sa bahay dahil pumapayag na akong makita niya si Nathan. Gusto ko rin bawiin iyon agad… pero natigilan lang ako nang mapatingin kay Nathan na mahimbing nang natutulog.

Ayokong biguin ang anak ko. Nagbitiw na ako ng salita sa kaniya… ayokong masaktan siya at madismaya.

Maagang nagpunta si Zamir kinabukasan. Agad ko siyang pinagbuksan ng pinto. Simpleng black t-shirt at jeans ang suot niya. Napabuga ako ng hangin… gusto ko na siya agad paalisin. Hindi ko yata matatagalan ito… pilit ko na lang iniisip si Nathan.

Lumapit sa’min si Ria saka tinapik ang balikat ko. Seryosong tumingin siya kay Zamir.

“Alam mo, Zamir Castellon… Ayaw ko rin talaga na makilala ka ni Nathan. Kapag naaalala ko ang pinagdaanan ni Elaine noon dahil sa’yo, naiinis pa rin ako. Pero dahil gusto kang makita ni Nathan… sige, palalagpasin ko na lang. Sana ’wag mo na lang kaming biguin ulit,” seryosong sabi niya kay Zamir.

Napalunok si Zamir at tumango. “Thank you for giving me a chance… and I heard… you were by their side during those hard times. I’m really really thankful for that. Thank you so much,” sinabi ni Zamir.

Halatang natigilan si Ria sa sinabi nito, bumulong pa sa’kin. “Anong nangyari diyan? Bukod sa mas naging gwapo siya—”

Tinaasan ko siya ng kilay. Ano ba’ng pinagsasabi niya? Wala namang nagbago sa hitsura ni Zamir… Ang totoo nga niyan, mas lalong naging nakakainis ang pagmumukha nito para sa’kin. Hindi ko alam kung dahil ba ’to sa matinding galit na nararamdaman ko sa kaniya.

Tumikhim siya. “I mean… Hindi na siya ang badass Zamir na kilala ko,” bulong niya pa sa’kin. “Ay whatever… Aalis muna ako at hahayaan kong makapag-moment muna silang mag-ama,” sabi na lang niya saka tinapik ang balikat ko.

Naiwan kami ni Zamir nang umalis na si Ria. Pinagkrus ko ang mga braso ko saka muling tumingin kay Zamir.

“Hahayaan kitang makilala si Nathan… Hindi ko ’to ginawa para sa’yo. Kung ako lang ang masusunod, ayaw kitang kilalanin man lang na ama ng anak ko. Ayokong makita ka niya, mahawakan, o maramdaman. Gusto kong mawala ka na lang sa buhay namin… pero ano’ng magagawa ko? Mas mahalaga sa’kin ang nararamdaman ni Nathan… at gusto ka niyang makilala.”

Napalunok si Zamir saka tumingin sa’kin, tipid na ngumiti. “Nathan ang pangalan niya?”

Napabuga ako ng hangin. Ni ayokong marinig na binabanggit niya ang pangalan ng anak ko.

“Nathan Zachariel ang pangalan ng anak ko,” sabi ko na lang. Pilit kong pinagdidiinan sa kaniya na anak ko lang si Nathan.

Saglit na natahimik si Zamir. “S-salamat, Elaine. Maraming salamat. I won’t waste this chance that you gave me.”

Hindi na ako nagsalita at nagtungo na sa silid ni Nathan. Napabuntonghininga ako nang maabutan siyang nagsusuklay habang nakatingin sa salamin… halatang excited na makita ang tatay niya.

“Anak…”

Napalingon siya sa’kin. Agad siyang napangiti saka yumakap sa’kin. Tipid na ngumiti na lang ako saka hinaplos ang buhok niya.

“Nandoon na sa living room ang Papa mo. Excited ka na ba?”

Napalunok siya at tumango. “Opo, Mama. Sana po mabait si Papa ko.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko, hindi alam ang sasabihin. Hindi mabuting tao si Zamir para sa akin… pero ayoko rin namang sabihin ’yon kay Nathan. Excited siya na makita ang Papa niya. Ayoko namang sirain ’yon sa kaniya.

Tahimik na sumunod ako kay Nathan habang excited na tumakbo papuntang living room. Napatingin agad si Zamir sa direksyon namin. Napansin ko na pinagkikiskis niya ang mga palad niya, tila kinakabahan.

Lumapit si Nathan kay Zamir saka matiim na tumitig dito. Napalunok naman si Zamir habang nakatitig din kay Nathan.

“Ikaw po ba ang Papa ko?” tanong ni Nathan saka ngumiti, nakita ang bungi nitong ngipin.

Napalunok si Zamir habang nakatitig kay Nathan. Nangislap ang mga mata niya dahil sa luhang namumuo sa mga ’yon. Lumuhod siya sa harapan ni Nathan saka marahang humawak magkabilang braso nito.

“I-ikaw ba si Nathan Zachariel?” tanong ni Zamir, tuluyang nabasag ang boses nito.

Ngumiti si Nathan at tumango. “Opo. Ako po si Nathan Zachariel Garcia. 5 years old po ako at love na love ko po ang Mama ko. Ikaw po? Ano po ang pangalan mo?”

Tuluyang kumawala ang luha sa mata ni Zamir. “A-ako si Zamir Luciferus Castellon…” muling nabasag ang boses niya, saglit siyang tumigil, tila nahihirapang magsalita. “Masaya ako na makilala ka, Nathan… Ako ang Papa mo, Nathan.” Sunod-sunod na ang pagkawala ng mga luha sa mga mata nito.

Halatang nag-alala si Nathan. Humawak siya sa pisngi ni Zamir saka pinahid ang mga luha nito. “B-bakit ka po umiiyak?” tila nag-aalalang tanong pa niya.

Yumakap si Zamir sa kaniya. Natigilan si Nathan, pero gumanti rin siya ng yakap dito.

“I’m just… so happy. You saved my life, Nathan. You kept me alive…” anas niya saka nag-angat ng tingin sa’kin.

Napaiwas na lang ako ng tingin at kumuyom ang kamao… Siguro nga, may posibilidad na magiging mabuti siyang ama kay Nathan… pero hindi ko pa rin matatanggap ang tulad niya sa buhay namin.

Hinayaan ko siyang makasama si Nathan. Halata rin naman na masaya si Nathan na kasama siya. Hindi ko alam ang mararamdaman ko roon. Nag-aalala ako… baka masanay siya sa presensya ni Zamir. Wala akong balak na hayaan ang lalaking ’yon na magtagal sa buhay namin.

“Papa… bakit po ngayon ka lang po nagpakilala sa akin?” tanong ni Nathan habang nakaupo sa kandungan ni Zamir. Nanonood sila ng tv habang tahimik lang ako sa single sofa at nagbabasa ng libro. Kailangan ko silang bantayan dahil wala akong ni katiting na tiwala kay Zamir.

“Uhm…” Napahawak si Zamir sa batok niya. “Marami kasing nangyari, anak. Sorry kung ngayon lang ako nagpakilala sa’yo,” sabi ni Zamir habang nakatitig kay Nathan, tila bakas sa mga mata nito ang matinding emosyon na hindi ko maipaliwanag.

“Gano’n po ba? Okay lang po. Happy po ako na nakilala na po kita ngayon,” nakangiting sabi pa ni Nathan. Bumaba naman ang tingin niya sa leeg at braso ni Zamir. “Bakit po ang dami niyo pong ganito?” tanong niya saka itinuro ang tattoo ni Zamir.

Napalunok si Zamir, tila kinabahan. “B-bakit, anak? Ayaw mo ba nito? Ipapaalis ko kung ayaw mo,” sabi niya saka ngumiti kay Nathan.

“Okay lang naman po, pero medyo scary po ’yung mga naka-drawing,” sabi niya saka itinuro ang tattoo ni Zamir. Medyo malala nga talaga ang ibang tattoos ni Zamir. Meron siyang tattoo sa braso na babaeng walang mata at lumuluha ng dugo.

Ngumiti si Zamir. “Don’t worry, I will have my tattoos removed tomorrow.”

Natigilan ako sa sinabi niya… Gagawin niya ba talaga ’yon? Tila parte na ng buhay niya ang mga naka-tattoo sa katawan niya. At sa pagkakaalam ko, masakit magpaalis ng tattoo… Gagawin niya ba talaga ’yon?

Napangisi na lang ako at umiling. Mabuti pa ay ’wag na akong umasa. Wala namang ibang aasahan sa lalaking ’yan.

Pagkatapos ng pagkikita nila ni Nathan, ilang araw din siyang hindi nagparamdam… Akala ko tuluyan na siyang nagsawa at hindi na ulit babalik… na pabor naman sa’kin, pero mali ako.

Nang bumalik siya, nagulat na lang ako… may mga bakas pa… pero talaga ngang pinaalis niya ang mga tattoo niya sa katawan.

KABANATA 23

“My Papa… Bakit po pinaalis niyo ang tattoos niyo?” inosenteng tanong ni Nathan habang nakaupo sa kandungan ni Zamir.

Ngumiti si Zamir sa kaniya saka marahang hinaplos ang buhok niya. “I don’t want you to be scared of my tattoos, so I had it removed.”

“Okay lang po sa’yo?”

“Yes, of course. Okay na okay lang sa akin,” sagot ni Zamir.

Hindi ko na pinansin pa ang usapan nila at tinuloy ang ginagawa ko. Sinisimulan ko nang trabahuhin ang project namin sa Utopia. Dito na lang ako sa bahay magtatrabaho dahil pakiramdam ko madalas nang pupunta si Zamir… Ayoko siyang hayaan mag-isa si Nathan kasama siya. May boyfriend na rin kasi si Ria kaya minsan wala siya rito na naiintindihan ko naman. Masyado nang malaki ang naitulong niya sa’kin.

Ilang saglit pa silang nagkwentuhan bago sila tumayo. Si Zamir na ang nag-asikaso kay Nathan para pumasok sa school… Sa totoo lang, ayoko sana. Kaso mukhang gusto rin ni Nathan, kaya hinayaan ko na lang.

Pasimple ko silang tinitingnan. Pati sa kusina, nangialam na rin si Zamir. Hindi naman ako nagsasalita habang nakaupo lang malapit sa kaniya. Sa dining area rin kasi ako nagtatrabaho. May mga tinatanong lang siya sa’kin, kagaya na lang kung saan nakalagay ang sandok, kawali, o kung ano man na sinasagot ko na lang. Ayokong magsungit sa kaniya nang nakikita ng anak ko.

Nang oras na para ihatid si Nathan, tumayo na ako at agad na kinuha ang susi ng kotse ko sa kwarto. Ako na ang maghahatid. Walang kotse si Zamir at isa pa, wala pa rin akong tiwala sa kaniya.

“Mama, sasama po si Papa sa paghatid sa’kin sa school?” nakangiting tanong ni Nathan saka humawak sa kamay ni Zamir.

Pilit na ngumiti na lang ako at tumango. “Kung gusto mo, anak.”

“Yehey!” tila tuwang tuwa na sabi niya at nagtatalon.

Napabuntonghininga ako. Tumingin sa’kin si Zamir, tila humihingi ng paumanhin gamit ang tingin niya. Hindi ako nagsalita at agad nang nagtungo palapit sa kotse. Umupo sa backseat si Nathan. Lumapit sa’kin si Zamir.

“Ako na lang ang magd-drive,” sabi niya pa sa’kin.

Umiling ako. “Ako na. Sumakay ka na,” malamig na sabi ko saka agad na sumakay sa driver seat.

Hindi naman kumontra si Zamir saka sumakay na sa shotgun seat. Umiling na lang ako at agad na pinaandar ang sasakyan.

“Papa… ano po ang work mo?” tanong ni Nathan.

Saglit na natahimik si Zamir bago sumagot. “I’m an architect, son.”

Napasinghap si Nathan. “Wow! Katulad po ng kay Mama,” tila natutuwang sinabi nito.

Hindi ako nagsalita at nanatiling nakatingin sa daan habang nagkukwentuhan silang dalawa. Maraming itinatanong si Nathan kay Zamir na sinasagot naman niya. Natigil lang ang kwentuhan nila dahil nakarating na kami sa school ni Nathan. Agad na bumaba ng kotse si Zamir, akmang pagbubuksan niya pa ako pero agad ko siyang inunahan. Hindi naman siya nagsalita at pinagbuksan si Nathan.

“Bye po, Mama and Papa! Gagalingan ko po sa school!” nakangiting sinabi niya saka yumakap kay Zamir pati sa’kin.

Napangiti naman ako at humalik sa pisngi niya. “I love you, anak.”

Pagkatapos magpaalam, pumasok na si Nathan sa school. Hinabol na lang namin siya ng tingin habang kumakaway sa kaniya. Napatingin ako kay Zamir na nakatingin din kay Nathan habang kumakaway.

Bumaba ang tingin ko sa tattoos niya. May marka pa roon, tila hindi pa burado nang tuluyan. Napaismid ako saka napailing.

“Bakit mo naman sineryoso ang sinabi ni Nathan? Kahit may tattoo ka pa o wala, walang kaso ’yon sa anak ko. Mabait siyang bata,” sinabi ko na lang nang tuluyan nang makapasok si Nathan sa loob.

“I know… but I’m just worried since the designs of my tattoos are too grotesque for him,” paliwanag niya. “I still have to go for three sessions to have it fully removed,” dagdag pa niya saka humawak sa braso niya.

Napatingin akong muli roon. Natigilan ako nang mapansin na may mga peklat siya roon… na sa tingin ko matagal na at nakuha niya bago pa siya magpa-tattoo. Umangat ang tingin ko sa leeg niya dahil may tattoo rin siya roon noon. Natigilan ako nang mapansin na may peklat din doon, tila hiwa.

Napaiwas ako ng tingin. Hindi na lang ako nagsalita at agad na pumasok sa loob ng kotse ko. Sumakay rin naman si Zamir, hindi na lang nagsalita. Parehas kaming tahimik sa biyahe pauwi. Napabuga ako ng hangin at humawak sa batok ko.

Hanggang kailan ko ba kailangang tiisin na kasama siya?

Nang makauwi kami, bumalik na ’ko sa trabaho. Lumapit sa’kin si Zamir. Napatigil ako sa ginagawa at nagtaas ng kilay sa kaniya.

“Anong kailangan mo?” malamig na tanong ko.

“Do you want us… to work together? Para din mapabilis…” sabi niya sa mahinang boses.

Pilit na ngumiti ako sa kaniya. “Mas mapapabilis kung lalayo ka sa’kin. Nabigay mo na sa’kin ang ideas mo last time. Ako na ang bahala. Tumambay ka na lang sa lugar na malayo sa’kin. Pwede ba?”

Napalunok siya saka bahagyang umatras. “Okay… I’m just there if you need my help,” sabi niya saka itinuro ang sala.

Hindi na ako nagsalita at tumuloy sa trabaho ko. Sinunod niya naman ang sinabi ko saka nagtungo sa sala. Kinuha na lang niya ang gamit niya sa bag at nagsimula na ring gumuhit… Siguro may trabaho rin siyang iba bukod sa project namin. Umiling ako. Iisipin ko na lang siguro na wala siya riyan.

Ilang oras din akong nagtrabaho, natigilan lang ako nang tumunog ang cellphone ko. Agad kong kinuha ’yon. Natigilan ako nang mapansin na tumatawag sa’kin si Sir Ryle.

Napahawak ako sa batok ko. Tumikhim muna ako bago sinagot ang tawag niya.

“Hello, Sir Ryle.”

Naramdaman kong tumingin sa’kin si Zamir, pero hindi ko na lang pinansin.

“Hello, Ms. Garcia… I just want to ask, why don’t I see you here in the company anymore?” tanong ni Sir Ryle sa kabilang linya.

Natigilan ako at napakurap. “Po?”

“I’m sorry. I’m just worried. Palagi kitang nakakasabay sa elevator at nakikita sa cafeteria, but these days, I don’t see you around,” sabi pa niya.

“Ah…” Hinimas ko ang batok ko. Hindi ba nasabi sa kaniya ni Mr. Abella ang tungkol sa Utopia project? Alam ko dumadaan muna sa kaniya iyon, e.

“I’m sorry. Did I make you uncomfortable?” tila nag-aalalang tanong niya.

“No, Sir. Uhm… Actually I’m working on a project right now. Sa Utopia po. Uhm, kasama ko po sa trabaho ang partner ko, and napagdesisyunan ko po na dito sa bahay magtrabaho. Hindi po ba okay ’yon sa inyo?” tanong ko saka alanganing ngumiti kahit hindi niya ako nakikita ngayon.

Kahit sa phone call, parang ang intimidating niya pa rin. I don’t know if I mean it in a good way or bad way. Hindi ko rin maipaliwanag ang aura at vibes ni Sir Ryle kung minsan.

“Oh, It’s fine. I just called you and asked since I’m worried.”

Tumango ako saka ngumiti. “Thank you po sa concern,” magalang na sinabi ko na lang.

“Uhm, yeah. Thank you for answering my call too. Can I have your address? I’m planning to visit you when I’m not busy… Only if it’s okay with you.”

“Bakit niyo po ako bibisitahin, Sir?” diretsang tanong ko. Wala rin naman kasi siyang dahilan para bisitahin ako.

“Well… I just want to visit you.”

Kinagat ko ang loob ng pisngi ko. “Okay, Sir. I’ll send it to you later.”

“Okay, thank you.”

Binaba niya na rin ang tawag pagkatapos. Napakunot na lang ang noo ko… nagtataka. Nagkibit-balikat ako. Baka may sasabihin lang siya na importante.

Natigilan ako nang mapatingin kay Zamir. Nag-iwas naman siya agad ng tingin saka tumuloy sa ginagawa. Hindi na ako nagsalita at bumalik na rin sa trabaho ko.

SA MGA NAKALIPAS na araw, halata na bumabawi si Zamir kay Nathan. Napapansin ko na sinusubukan niya ring maging mabait sa akin, pero hindi ’yon tatalab sa akin. Kung tulad pa ako ng dati na tanga at uto-uto, baka pwede pa. Pero hindi na ako tulad noon na mabilis magpadala sa mga tulad niya.

“Papa, ang galing mo pong magluto,” nakangiting sabi ni Nathan kay Zamir.

Napangiti si Zamir saka humawak sa batok niya. “I’m happy that you liked it.” Sunod na tumingin siya sa’kin. “Did you like it, Elaine? Kung gusto mo pa, kukuha ulit ako.”

“Hindi na,” tipid na sabi ko saka uminom ng tubig.

Wala naman akong balak kainin ang mga niluluto niya, pero wala akong magawa dahil nandito si Nathan. Kahit na palagi akong naaasiwa sa tuwing nakikita ko si Zamir, wala akong magawa kapag nandito si Nathan. Sa tuwing nasa school naman siya, talagang nagluluto ako ng sarili kong pagkain.

Ang hirap kumilos nang nandito si Zamir, sa totoo lang. Gustong gusto ko na siyang paalisin… Gusto ko nang wala na lang siya ulit sa buhay namin. Pero kapag bigla siyang nawala… malulungkot si Nathan. Mapipilitan akong magsinungaling sa anak ko na ayaw ko namang gawin.

Napailing na lang ako at napahawak ako sa leeg ko habang nagtatrabaho. Tumingin ako sa oras sa phone ko. 11 p.m. na rin pala.

Nagtimpla ako ng kape at tumuloy sa ginagawa ko. Napatingin ako kay Zamir na abala pa rin sa ginagawa niya sa sala. Hindi ko alam kung hindi ba siya nahihirapan doon. Doon din siya natutulog kung minsan. Wala siyang unan at kumot. Ginagamit niyang unan ang bag niya. Hindi naman siya nanghihingi sa’kin. Kung manghihingi man siya, hindi ko alam kung maaatim ko rin siyang bigyan.

Tumuloy na ako sa ginagawa ko… hanggang sa nakatulog ako dahil sa pagod.

Nagising din naman ako agad. Natigilan ako nang mapansin na nakaupo si Zamir sa upuan na malayo-layo nang kaunti sa akin… Siya ang tumutuloy ng naiwan kong trabaho.

Agad na napakunot ang noo ko at tumayo saka hinablot mula sa kaniya ang papel. Natigilan naman siya at napatingin sa’kin. Agad siyang napatayo.

“Sino’ng nagsabi sa’yo na makialam ka?” mariing tanong ko. Pilit kong pinipigil ang sarili ko na magtaas ng boses dahil natutulog na si Nathan sa kwarto niya at baka magising.

“I-I’m sorry… You really seem tired. I just want to help, since I’m your partner there,” mahinang sinabi niya.

“Hindi ko kailangan ng tulong mo, pwede ba? Malaking tulong na sa’kin na lumayo ka sa’kin. Sino ba’ng nagsabi sa’yo na makialam ka? Umalis ka sa harapan ko dahil naiirita ako sa’yo. Pwede ba?!” mariing tanong ko saka itinulak ang dibdib niya.

Napaiwas siya ng tingin. “I’m sorry…”

Umalis din siya at bumalik sa sala. Napabuga ako ng hangin at umiling saka muling umupo sa pwesto ko. Naiirita ako. Bakit pati sa akin kailangan niyang magbait-baitan?

ILANG ARAW din akong naging iritado. Pilit ko na lang kinokontrol sa tuwing kaharap ko si Nathan. Sa lahat na lang ng ginagawa ni Zamir, naiirita ako. Gusto ko na talagang mawala na lang siya sa paningin ko. Walang araw na hindi ko pinagsisisihan na pinakilala ko siya kay Nathan… pero ano pa ba ang magagawa ko? Gustong gusto siyang makilala ng anak ko.

Napatingin ako sa kanilang dalawa sa couch. Nagd-drawing si Nathan habang ginagabayan siya ni Zamir. Nag-aalala ako na mas lalo silang nagiging close habang tumatagal… Ayokong masanay ang anak ko sa presensya ng Zamir na ’yan. Matapos lang talaga ako rito, hindi ko hahayaang magkaroon sila ng mahabang oras.

“Mama, tingnan niyo po, oh. Nagdrawing po si Papa ng house para sa’tin. Sabi niya rin po, may ipon siya para mapagawa po ito!” nakangiting sinabi ni Nathan. “Diba po gusto na natin magkaroon po ng sarili nating house? Ito na po, oh.”

Tipid na ngumiti na lang ako kay Nathan saka tumango. “Anak, gabi na. Magpahinga ka na sa kwarto mo, ha. Good night, baby. I love you.” Humalik ako sa pisngi niya.

“I love you po, Mama. I love you rin po, Papa,” sabi na lang niya saka nagtungo sa kwarto niya.

Nang kami na lang ni Zamir ang naiwan, tumingin ako nang masama sa kaniya. Kinuha ko ang bahay na iginuhit niya saka itinapon iyon sa malapit na trash bin. Halatang natigilan si Zamir, pero wala naman siyang sinabi.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo, Zamir?” mariing tanong ko. “Sinabi ko na hinahayaan kitang mapalapit kay Nathan… pero hindi ko sinabi na magdesisyon ka para sa’min. Ipapaalala ko lang sa’yo… wala ka pa ring karapatan… sa anak ko, sa akin, sa buhay namin… Wala kang karapatan ni katiting.” Kumuyom ang kamao ko. “Kung akala mo madadala mo ako sa ganiyan, nagkakamali ka. Kahit anong pagbawi ang gawin mo, wala akong balak patawarin ka.” Mahirap para sa akin ang hindi magtaas ng boses sa kaniya, pero pilit kong pinigil dahil ayokong marinig ni Nathan.

Napalunok si Zamir. “I-I’m sorry… I was getting ahead of myself. It won’t happen again next time. I’m sorry.”

Napabuga ako ng hangin saka humawak sa sentido ko. “Sumunod ka sa’kin…” malamig na sabi ko saka tinalikuran siya.

Naramdaman kong sumunod naman siya sa akin. Dumiretso ako sa kwarto ko. Halatang natigilan si Zamir at napatingin sa’kin… hindi tuluyang pumasok sa loob.

“Elaine?”

“Pumasok ka,” tipid na sabi ko na lang.

Kahit halatang nag-aalangan, pumasok na rin siya sa loob. Sinara ko kaagad ang pinto saka hinarap siya. Basta ko hinubad ang suot kong damit. Halatang natigilan siya sa ginawa ko at bahagyang napaatras.

“Elaine, what are you doing?”

Napangisi ako. “’Wag na tayong maglokohan, Zamir. Diba ginawa ko rin ito sa’yo noon? Naghubad ako sa harapan mo noon? Inuulit ko lang… Gusto mo ’to, ’di ba? Kaya ka nagbabait-baitan sa’kin? Gusto mo ’kong tikman ulit… O, sige. Ito na. Pagbibigyan kita… para tantanan mo na ako. Siguro naman sapat na sa’yo kung pagbibigyan kita ng isang beses, ’di ba? ’Wag kang mag-alala… libre na sa pagkakataong ’to,” sabi ko na lang at sunod na hinubad ang suot kong short.

Napaiwas ng tingin si Zamir. Hindi siya nagsasalita. Akmang huhubarin ko ang suot kong bra… pero agad na kinuha ni Zamir ang kumot sa kama ko at ibinalot ’yon sa akin. Nanatili siyang tahimik… hindi ko mabasa ang iniisip niya.

“I’m sorry…” bulong niya habang binabalot ng kumot ang katawan ko. “I’m sorry for making you feel that way… I’m sorry. I’m not… I’m not here for this. I just want to… I just want to make it up to you… Gusto ko ring bumawi kay Nathan. I’m sorry for being such a jerk before. I’m so sorry. I’m really sorry,” bulong niya.

Napatingin ako sa mga mata niya… hindi siya nakatingin sa akin. Kitang kita ko roon ang pagod, antok, sakit, at mga emosyon na hindi ko maipaliwanag. Hindi ko magawang paniwalaan ang mga matang ’yon… Wala akong balak magtiwala sa kaniya ulit.

“Lalabas na ’ko… Kung hindi ka komportable na nandito ako araw-araw, naiintindihan ko. Pupunta ako rito kung kailan mo lang ako papayagan… I’m really sorry, Elaine,” bulong niya saka inayos ang pagkakabalot ng kumot sa katawan ko bago lumabas ng silid ko.

Napaiwas ako ng tingin at napakuyom ng kamao… Wala akong nararamdamang konsensya para sa kaniya… Wala nang nararamdaman ang puso ko para sa kaniya… kundi galit at pagkamuhi na lang.

KABANATA 24

Kinabukasan, napansin ko ang pagbabago kay Nathan… Ayaw na niyang kausapin si Zamir.

Napapatingin ako sa kaniya. Si Zamir naman ay sinusubukan siyang kausapin… pero hindi talaga siya kinakausap ni Nathan.

“Anak… may problema ba?” hindi ko napigilang itanong saka hinaplos ang pisngi niya.

Nanatiling hindi tumitingin si Nathan kay Zamir… Hindi ko alam, pero nakaramdam ako nang kaunting pag-aalala. Bakit biglang nagkaganito si Nathan?

“Mama… galit ka po sa kaniya, diba po?” bulong ni Nathan saka itinuro si Zamir.

Natigilan ako. “H-huh? Ano’ng ibig mong sabihin, anak?” tanong ko saka marahang humawak sa magkabilang braso niya.

“N-narinig ko po kagabi nung nag-usap kayo rito… Galit ka po sa kaniya, Mama. Diba po?” muling tanong niya habang inosenteng nakatingin sa’kin.

Napalunok ako… hindi alam ang isasagot. Ayokong magsinungaling sa kaniya… pero ayoko rin naman na malungkot siya. Halatang gusto na niya si Zamir… Masasaktan siya kapag nalaman ang nakaraan naming dalawa… at ayokong mangyari ’yon.

“N-Nathan…” anas ni Zamir at akmang lalapit kay Nathan pero agad na lumapit sa akin ang anak ko.

Namuo ang luha sa mga mata ni Nathan… parang may kumirot sa puso ko dahil sa nakita.

“M-mabait po si Mama… kaya alam ko pong hindi siya magagalit sa’yo nang walang reason,” bulong ni Nathan. “A-alam ko po na maraming nanakit sa Mama ko noon bago pa ’ko ipinanganak… Sinabi sa akin ni Tita Ria na kami na lang ang kakampi ni Mama dahil lahat ng tao sa paligid niya, sinaktan lang siya.” Napakagat si Nathan sa ibabang labi at tuluyang napahikbi. “H-hindi po magagalit nang gano’n si Mama sa’yo kung wala kang ginawang masama sa kaniya dati. M-mabait ang Mama ko, hindi siya nagagalit nang walang dahilan.”

Napatakip ako sa bibig ko. Naramdaman kong nanlalabo na rin ang paningin ko dahil sa luhang namumuo sa mga mata ko… Nasasaktan si Nathan. Ayokong nasasaktan ang anak ko… dahil mas nasasaktan ako.

Lumuhod si Zamir sa harapan ni Nathan saka humawak sa kamay nito. Naluluha na siya habang nakatingin sa anak, tila nagsusumamo.

“Y-you’re right… I did… I did hurt your mother before. I did bad and unforgivable things to her… She was the kindest woman I know, she has the purest heart, she was the warmest… but I hurt her. I abandoned her.” Hindi na napigilan pa ni Zamir at tuluyang napaluha. “A-anak… H-hayaan mo akong bumawi. Gagawin ko lahat… patawarin niyo lang ako. Hayaan mo akong bumawi, pakiusap… anak.”

Tinalikuran ni Nathan si Zamir at yumakap sa akin. Mas lalo akong nanghina nang maramdamang umiiyak si Nathan. Tila naubusan din ng lakas si Zamir… napapikit siya nang mariin at mas lalong napaluha. Hindi ko alam… Kung iisipin, ito naman ang gusto ko, ang malayo ulit ang loob ni Nathan kay Zamir… pero hindi magaan sa pakiramdam. Mabigat sa dibdib… dahil nasasaktan ang anak ko.

SA MGA NAKALIPAS na araw, pilit na sinubukan ni Zamir na kuhanin ulit ang loob ni Nathan. Sa totoo lang… hindi ko nagugustuhan ang nangyayari… hindi dahil sa naaawa ako kay Zamir, kundi dahil sa epekto no’n kay Nathan.

“Kakausapin ko si Nathan,” sabi ko habang nakatingin kay Zamir.

Natigilan siya sa malalim na pag-iisip at napatingin sa’kin.

“I will try to convince him… Nakikinig siya sa’kin,” sinabi ko sa mahinang boses.

Napalunok si Zamir. “S-salamat, Elaine.”

“Wag mo na akong pasalamatan… Hindi naman para sa’yo ’tong gagawin ko.” Napabuntonhininga ako. “Ayokong nasasaktan ang anak ko… at kahit mabigat sa’kin, gumaan na ang loob niya sa’yo. Naging masaya si Nathan na ikaw ang tatay niya… Ayokong nadidismaya siya ng ganito.”

Napaiwas ng tingin si Zamir. “S-salamat pa rin… I know this is hard for you. I know you’re uncomfortable around me. I’m sorry… I won’t waste this opportunity that you gave me.”

Hindi na ako nagsalita pa. Napailing na lang ako at pinuntahan si Nathan sa kwarto niya. Naabutan ko siyang nakatutok sa tablet niya at naglalaro ng games doon. Napabuntonghininga ako saka umupo sa kama niya at hinaplos ang buhok niya.

“Anak…”

Tumingin siya sa’kin. “Bakit po, Mama?”

Muli akong napabuga ng hangin. “Hindi mo ba talaga kakausapin ang Papa mo?”

Napaiwas siya ng tingin sa’kin. “Ayoko po sa mga taong nanakit sa’yo, Mama.”

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko dahil sa sinabi niya. Naiisip ko pa lang… na kung sakaling wala si Nathan sa’kin noong mga panahong lugmok na lugmok ako, malamang hindi ko nagawang magpatuloy.

“Anak… makinig ka kay Mama…” Humawak ako sa magkabilang braso niya saka seryosong tumitig sa mga mata niya… na katulad na katulad ng kay Zamir. “Anak, bigyan mo ng pagkakataon ang Papa mo. Siguro nga… may naging kasalanan siya sa akin noon… pero…” Napalunok ako. “Nagpapasalamat pa rin ako sa kaniya… dahil kung hindi dahil sa kaniya, wala ka sa tabi ko ngayon… wala akong anak na mapagmahal katulad mo.” Mapait na ngumiti ako. “Mahal na mahal ka ng Papa mo. Gustong gusto niyang makabawi sa’yo. Kita mo naman, ’di ba? Ilang araw mo na siyang itinaboy, pero nandito pa rin siya para sa’yo… Kaya bigyan mo siya ng pagkakataon, anak. Hmm?”

Hindi nagsalita si Nathan at yumakap na lang sa akin. Napapikit ako nang mariin at gumanti ng yakap sa kaniya. Pakiramdam ko… nagsisinungaling ako sa anak ko, dahil hindi naman ito ang gusto ng puso ko. Ayokong sabihin ang mga salitang ’to tungkol kay Zamir… Ayokong pabanguhin ang pangalan niya kay Nathan… pero mahirap man tanggapin, masakit man sa dibdib… siya pa rin ang tatay ni Nathan.

HINDI na umiiwas si Nathan kay Zamir, pero kita pa rin ang panlalamig niya rito. Hindi naman sumusuko si Zamir at talagang bumabawi kay Nathan. Hindi na siya itinataboy ng anak ko, pero hindi niya rin naman siya nito gaanong kinakausap… pero mukhang walang balak si Zamir na sumuko kay Nathan.

Sumulyap ako kay Nathan na panay ang kwento sa nangyari sa araw niya. Panay naman ang ngiti ko, at paminsan-minsan ay nagkokomento sa mga kwento niya. Ako ang sumundo sa kaniya ngayon sa school. Ipinagluto pa kasi siya ni Zamir ng paborito niyang merienda. Dapat si Zamir ang susundo, pero hindi ko na siya inabala sa pagluluto at basta na lang umalis para sunduin si Nathan.

Natigilan lang ako nang makarating na kami sa bahay. May naka-park na itim na kotse sa tapat ng bahay ko. Napakunot na lang ang noo ko at agad na bumaba para pagbuksan si Nathan. Bumaba na siya ng kotse at humawak sa kamay ko… Natigilan ako nang mapansin na may pamilyar na lalaking nakatayo at nakasandal sa kotse nito.

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko nang makita si Sir Ryle. Napatingin siya sa direksyon ko. Agad naman siyang lumapit sa akin, bumaba rin ang tingin niya kay Nathan.

“Hello,” bati niya sa anak ko.

Napanguso si Nathan saka nag-angat ng tingin sa’kin. “Mama, trustworthy po ba siya?” tanong niya saka itinuro si Sir Ryle.

Awkward na tumawa ako saka napakamot sa batok. “O-oo, anak… Uhm, boss ko siya.”

Tumango si Nathan saka muling tumingin kay Sir Ryle. “Hello po, boss.”

Marahang natawa si Sir Ryle sa sinabi niya. Ngayon ko lang yata siya nakitang tumawa.

“Just call me Ryle,” sabi pa niya sa anak ko. “What’s your name?”

“Boss na lang po. Mas cool,” nakangusong sabi pa ni Nathan. “Ako naman po si Nathan Zachariel. Nathan for short, boss.”

Napakamot ako sa batok ko saka muling tumingin kay Sir Ryle. “Uhm, pasensya na po kayo sa anak ko, Sir. Uhm… bakit po pala kayo nagpunta rito?” tanong ko na lang.

Natigilan ako nang may i-abot siyang paper bag sa akin. Inabutan niya rin si Nathan. Napakurap ako saka sinilip ang nasa loob. May laman ’yong box. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya.

“Sir? Ano ’to?”

“When I visited here last time, you were already sleeping, but I saw your friend… I think her name was Ria… I asked her about your favorites and such. She told me you like sweets,” paliwanag niya.

Natigilan ako at pinagalitan si Ria sa isip ko. Bakit naman hindi niya sinabi sa’kin na nagpunta pala rito si Sir Ryle?

“Uhm, nag-abala pa po kayo… Salamat,” sabi ko na lang saka tipid na ngumiti sa kaniya.

Pagkatapos kong makipag-usap kay Sir Ryle, umalis na rin siya, saka pumasok na rin kami agad ni Nathan sa bahay. Agad na binuksan ni Nathan ang binigay sa kaniya ni Sir Ryle. Napasinghap siya nang makitang donuts ang laman no’n. Excited na kumuha siya ng isa saka kinagatan.

Natigilan ako nang mapatingin kay Zamir sa kusina. Napahawak siya sa batok niya… dahil siguro nagluto na siya ng merienda, pero may kinakain na si Nathan.

Hindi na lang ako nagsalita at nagtungo sa silid ko. Napabuntonghininga ako at humawak sa batok ko. Sumasakit na ang likod ko. Masyado rin akong naging tutok sa trabaho…

Napatingin ako sa paper bag na binigay ni Sir Ryle. Binuksan ko ang laman no’n. Chocolate cupcakes ang laman, at mukhang mamahalin.

Mahilig naman talaga ako sa matatamis. Naging hilig ko siya simula nang nag-aral ako. Palagi kasi akong kumakain ng chocolate sa tuwing nag-aaral ako o nagre-review para sa exams noon. Hanggang sa nakahiligan ko na siya.

Kumuha ako ng isa saka tinikman. Napangiti na lang ako dahil masarap iyon… Hindi sobrang tamis, tama lang kaya hindi nakakaumay.

Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Kinuha ko kaagad at tiningnan… tumatawag si Sir Ryle. Umupo ako sa kama at sinagot ang tawag niya. Muli akong kumagat sa cupcake.

“Hello, Ms. Garcia…”

“Hello, Sir…”

“Did you like it? I mean, the cupcakes…”

“Nagustuhan ko po. Salamat po ulit,” sabi ko na lang.

“That’s good to hear… and I hope you can drop the ‘po’ when talking to me. You can also call me by my name when we’re outside the company… If you don’t mind.”

“Boss ko po kayo, kaya dapat na igalang ko kayo,” sabi ko na lang.

“Mr. Abella and the other shareholders of the company are your bosses too… pero naririnig ko na minsan sinusungitan mo rin sila.”

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. “Uhm… Well, nakakainis kasi sila.”

Bahagyang napahalakhak si Sir Ryle sa kabilang linya. “Dapat ba inisin na rin kita? I want to see you raising your eyebrows at me… Iyon ang sabi nila tungkol sa’yo… Masungit ka raw, pero hindi ka naman ganoon sa akin.”

“Malamang, ikaw ang pinaka boss. Alangan naman tarayan kita basta. Hindi naman ako gano’n katanga—” Natigilan ako at napakagat sa ibabang labi ko. Ano ba ’to? Nakapagsungit tuloy ako nang wala sa oras.

Imbis na magalit, mas lalo siyang napahalakhak sa sinabi ko. Marami pa siyang sinabi… Hindi ko namalayan na matagal na kaming nag-uusap. Nawala tuloy sa isip ko na boss ko siya. Hindi ko alam na may ganitong side siya. Palagi naman kasi siyang intimidating sa kompanya.

Pagkatapos no’n, napapadalas na ang punta ni Sir Ryle sa bahay kapag uwian ni Nathan galing sa school. Naging close din sila ng anak ko. Mabait naman kasi si Sir Ryle. Hindi ko alam na mabait siya sa mga bata dahil hindi naman halata sa mukha niya.

Si Zamir, patuloy pa rin na bumabawi kay Nathan. Medyo lumalambot na rin si Nathan sa kaniya, pero mailap pa rin nang kaunti. Mukhang wala namang balak sumuko si Zamir kaya hinahayaan ko na lang siya.

Napatigil ako sa ginagawa ko nang tumunog ang phone ko. Natigilan ako nang makitang nag-text si Sir Ryle.

Sir Ryle: Hi, Ms. Garcia. I’m in front of your house right now.

Natigilan ako at agad na napatayo. Tumingin ako sa oras… 10 p.m. na. Bakit siya nagpunta ng ganitong oras?

Lumabas ako ng kwarto ko… Natigilan pa ako nang makitang nasa sala si Zamir at gumuguhit doon. Tumingin siya sa’kin.

“Elaine?” tanong niya, napansin niya yata na lalabas ako.

“Nasa labas ang boss ko,” tipid na sabi ko na lang sa kaniya.

Natahimik siya. “Yung boss mo ulit?” Humawak siya sa batok at napaiwas ng tingin.

Hindi na ako nagsalita saka agad na lumabas. Naabutan ko si Sir Ryle na nakasandal sa kotse niya. May hawak siyang bulaklak at chocolates. Natigilan ako nang lumapit siya sa akin.

“Sir Ryle?” nagtatakang tanong ko.

Napatingin sa’kin si Sir Ryle, pero agad din siyang napaiwas ng tingin nang mapatingin siya sa katawan ko. Nagbaba ako ng tingin. Napasinghap ako at napayakap sa sarili ko nang mapansing manipis na sleeveless top at shorts lang ang suot ko. Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at minura ang sarili ko sa isip.

Ipinatong ni Sir Ryle ang bulaklak at chocolates sa bubong ng kotse niya saka hinubad ang suit niya. Lumapit siya sa’kin saka ipinatong ’yon sa balikat ko. Naamoy ko kaagad ang pabango niya mula ro’n. Iniyakap ko na lang ’yon sa sarili ko dahil wala naman akong magawa. Wala pa naman akong suot na bra… Nawala rin sa isip ko dahil sa pagmamadali.

Baka isipin niya pa inaakit ko siya o ano.

“Uhm… I just want to give you this,” sabi niya saka inabot sa’kin ang bulaklak at chocolate.

“S-Sir… napapadalas yata ang bigay niyo sa akin ng kung ano-ano… Uhm, hindi naman siguro kayo nagbabalak manligaw o ano?” awkward na ngumiti ako.

Seryosong tumingin sa’kin si Sir Ryle. “Actually… I’m planning to court you.”

Natigilan ako sa sinabi niya. “H-huh? Ako? Bakit?” hindi ko alam ang ire-react sa sinabi niya. Ni hindi ko alam kung dapat ko bang seryosohin ’yon.

“Well, I…” Napalunok siya. “I really like you, Ms. Garcia. At first, I only admired you as an architect… then I found myself admiring you as a woman… then I ended up liking you.” Bahagyang namula ang tainga niya. “I really really like you.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko at napaiwas ng tingin. “Sir, wala akong balak magpaligaw… at isa pa, may anak na ako. Siya ang priority ko.” Wala na akong pakialam kung sisisantehin niya ako pagkatapos nito…

Sa totoo lang, ayos naman si Sir Ryle. Mabait siya, mabait din sa anak ko, respetable, halatang hindi siya tulad ng ibang lalaki na gusto lang akong i-kama… Hindi rin naman siya tipo ng lalaki na mahirap magustuhan… pero sa tingin ko, hindi ko dapat piliin ang makipagrelasyon. Si Nathan ang mahalaga sa akin.

“I know… but I want you to know that will never be a hindrance to you being a mother to your child. I’m really serious about you. Walang kaso sa’kin maghintay kahit gaano katagal hanggang sa maging handa ka.” Humakbang siya palapit sa akin.

Natigilan ako at napatitig sa mga mata niyang nakatitig din sa akin. Bahagya siyang yumuko at nagbaba ng mukha para magpantay ang mga mata namin. Bahagya siyang ngumiti sa akin… tila nakakahawa ang magandang ngiting ’yon.

“Please give me a chance, Elaine,” sabi pa niya… Unang beses niya akong tinawag sa pangalan ko.

KABANATA 25

TRIGGER WARNING: Physical/child abuse, severe trauma and depression, usage of illegal drugs, and violence.

---

Zamir Luciferus Castellon

My mother never showed affection to me… maybe even before I was born. I don’t know why. I don’t know why she couldn’t love me the way she loves my siblings. She was always looking at me as if she found me disgusting.

“Mama… N-nag drawing po ako para sa’yo,” I said shyly and gave her my drawing. My classmates and teachers told me that I’m good at it.

Hinablot ni Mama ang papel ko at pinunit iyon. My young heart was shattered that time.

“Umalis ka nga sa harapan ko, Luciferus!” asik ni Mama saka itinulak ako.

Hindi ako nagsalita. Napaluha na lang ako at kinuha ang drawing na pinunit ni Mama. Nang bumalik ako sa kwarto ko, pinagdikit ko iyon gamit ang tape saka itinago sa drawer ko.

Even after everything, I did my best for her to love me too… I did my best in school, I always wrote letters for her and drew for her, I did everything for her to finally love me back… but nothing worked.

“Mama… I-I made bracelet for you—”

I stopped when she suddenly slapped me. I touched my cheek with my shaking hand… tears formed in my eyes. She’s drunk. Madalas niya akong pagbuhatan ng kamay kapag lasing siya.

“Umalis ka sa harapan ko, Zamir!” asik niya saka itinulak ako.

Umiyak na lang ako sa silid ko noon. Wala naman akong ibang nakakausap at masasabihan… Mailap din sa akin ang Papa ko. Ang mga kapatid ko, hindi rin naman close sa akin.

Tiniis ko na lang lahat at sinubukan pa ring kuhanin ang loob ni Mama… pero palagi lang siyang naiinis… hanggang sa napapadalas na ang pananakit niya sa akin… kahit hindi siya lasing.

“Sabi ko sa’yong ’wag mong ipakita ang pagmumukha mo sa akin!” asik ni Mama habang hinahagupit ako ng sinturon.

I was just crying, trying to protect my body with my small hands. But that didn’t stop her. Tumigil lang siya nang mapagod… Naiwan ako sa silid ko na nakayakap sa mga tuhod ko habang umiiyak.

Hindi ko alam kung ano ang kasalanan ko kay Mama. Am I a bad kid? Bakit ayaw niya sa akin? Bakit hindi niya ako mahal? Ang daming tanong sa bata kong isip na hindi mabigyan ng sagot.

Si Lola Maricris, ang ina ni Mama, ang tanging kakampi ko sa buhay. She truly loves me… she truly cares for me. Kahit papaano, pakiramdam ko kaya ko pa rin magpatuloy dahil nandiyan si lola.

“Mama! Bakit mo ’to ginagawa sa’kin?! Bakit binigay mo lahat kay Zamir?!” galit na sigaw ni Mama kay lola.

I don’t understand what they were talking about at that time. I was just listening… because they were talking about me.

Napalunok ako habang nagtatago sa may pintuan, palihim na nakikinig sa usupan nila… Bakit galit si Mama?

“Take that as your punishment, Eleanor. You’re too cruel to Zamir. Isa pa, may makukuha naman kayong pera sa pamilya ni Alessio, makuntento na kayo roon,” malamig na sabi ni lola. “Lahat ng iiwanan ko… kay Zamir lang mapupunta. Desidido na ako. Wala ka nang magagawa pa.”

“How could you do this, Mama?! Alam mo ang pinagdaanan ko! Alam mo kung bakit galit na galit ako sa batang ’yon! Paano mo nagawa sa’kin ’to, Mama?! Apo mo rin sina Adrianno, Adrianna, at Apollo! Hindi lang si Zamir ang apo mo!” galit na sigaw ni Mama.

“Hindi lang sina Adrianno, Adrianna, at Apollo ang anak mo, Eleanor! Anak mo rin si Zamir! Walang kasalanan ang bata sa pinagdaanan mo kaya ’wag siya ang pagbuntunan mo!” sigaw ni lola, tila ngayon ko lang siya narinig na magtaas ng boses.

Simula no’n… mas lalong naging malupit sa akin si Mama. Kulang na lang ay araw-araw ako nitong gulpihin. May mga peklat na sa katawan ko. Hindi na rin ako pinapapasok pa ni Mama sa school, hindi niya ako inaasikaso. Walang ibang kumakausap sa akin sa bahay… dahil siguro natatakot sila kay Mama… May mga oras na ikinukulong niya ako sa kwarto kapag dumadating si lola.

Napahikbi ako at hinipan ang sugat ko sa braso. Napalalim ang kalmot ni Mama roon kaya nagdurugo. Ang hapdi… Ayaw mawala ng sakit.

Kinusot ko ang mga mata ko at tahimik na umiyak. Ang sakit ng katawan ko. Sana hindi magalit si Mama sa akin ngayong araw.

Araw-araw kong hinihiling na sana hindi ako puntahan ni Mama at pagbuhatan ng kamay. Araw-araw ko ring iniisip kung ano ang naging mali ko kay Mama… kung may nagawa ba akong kasalanan sa kaniya kaya siya galit na galit sa akin.

Hindi tinupad ang hiling ko ng gabing ’yon. Nagpunta ulit si Mama sa silid ko na lasing na lasing… Umiiyak na lang ako habang pinagbubuhatan niya ako ng kamay… habang sinisipa at kinakalmot gamit ang mahahaba niyang kuko. Nanginginig ako at umiiyak habang nagmamakaawa sa kaniya na tumigil.

“Hayop ka! Demonyo ka! Sana mamatay ka nang demonyo ka!” sigaw ni Mama habang tinatadyakan ako. Habang ginagawa ’yon ay naluluha rin siya… Hindi ko maintindihan kung bakit.

Napahawak ako sa leeg ko na may malalim na hiwa. Binasag ni Mama ang vase sa kwarto ko at nasugatan ang leeg ko… Sobrang hapdi. Sobrang sakit na.

My whole body was aching, as well as my heart. I’m sure some of my bones are broken. Puro pasa na rin ang katawan ko. Nawalan na ako ng malay bago ako tinigilan ni Mama.

Nang magising ako… nakakulong na naman ako sa kwarto. I’m sure Lola Maricris is here. Sinubukan kong buksan ang pinto, pero naka-lock iyon. Umiiyak ako habang patuloy na sinusubukang buksan ang pinto. Kailangan ko si lola… Miss ko na ang lola ko.

Natigilan lang ako nang bumukas ang pinto… nabuhay ang pag-asa sa puso ko nang si lola ang bumungad sa akin. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ako.

“L-lola…” Kahit hinang hina ako, pinilit kong lumapit kay lola. Yumakap ako sa baywang niya.

“Diyos ko… A-ano’ng nangyari sa’yo, apo ko?” naluluhang tanong ni lola saka humawak sa pisngi ko.

“L-lola… please po, i-isama niyo na lang po ako. A-ayaw talaga sa akin ni Mama. S-sumasakit na po ang katawan ko, lola. A-ayoko na po… Ang sakit sakit na po ng mga sugat ko… Lola, p-please po,” umiiyak na sabi ko habang nakayakap sa kaniya.

Napahagulgol ng iyak si lola at yumakap sa’kin. “Diyos ko… Bakit ginawa ito ni Eleanor sa walang kamuwang muwang na bata?” naluluhang sabi ni lola habang nakayakap sa’kin.

“L-lola… ’wag ka pong magalit kay Mama… S-siguro po may kasalanan ako sa kaniya kaya siya galit sa akin. ’Wag ka na po magalit kay Mama…” bulong ko habang nakayakap pa rin kay lola.

“Mama!”

Agad na nanginig ang buong katawan ko nang marinig ang boses ni Mama. Agad na tumayo si lola at hinarap siya.

“Ano’ng ginawa mo, Eleanor?! Bakit mo ginawa ’to kay Zamir?! Bakit napakasama mo na?!” singhal ni lola… galit na galit siya kay Mama.

“Kung hindi mo ibinigay sa kaniya lahat, hindi naman aabot sa ganito, Mama!”

Humawak si lola sa balikat ko. “Isasama ko si Zamir. Ilalayo ko siya sa’yo! Naiintindihan ko na mahirap ang pinagdaanan mo, pero hindi ’yon dahilan para ganituhin mo ang anak mo!”

Agad akong kinabahan nang mapapikit nang mariin si lola at napahawak sa dibdib. Pati si Mama ay halatang kinabahan… tuluyang bumagsak sa sahig si lola, nakahawak sa dibdib at tila nahihirapang huminga.

That day, my lola died… and I was left alone… scared and miserable.

Ni hindi ako pinayagan ni Mama na sumama sa lamay ni lola, hanggang sa mailibing siya. Ikinulong niya lang ako sa silid… habang paulit-ulit na sinasabi sa akin na kasalanan ko kaya namatay si lola.

Lumaki ako na iyon ang nasa isipan ko… na kasalanan ko kaya namatay si lola.

Hindi ako nagkaroon ng normal at masayang buhay, kahit hanggang sa pagtungtong ko ng edad na dapat nagbibinata na ako. Lumaki ako na malaki ang takot kay Mama… Palagi lang akong nagkukulong sa kwarto dahil pagbubuhatan lang ako ng kamay ni Mama kapag nakita niya ako.

Walang pumipigil kay Mama sa bahay… lahat nagbubulag-bulagan sa ginagawa niya sa akin… pero may mag-asawang tumulong sa akin. Si Nay Lora at Tay Lorenzo. Katulong sila rito sa hacienda, pero hindi sila natakot na pumigil kay Mama.

Pero hindi pa rin no’n napigil si Mama. Malupit pa rin siya sa akin… na parang hindi niya ako anak.

My whole life was hell… my hope, Lola Maricris, died because of me. I have no one left… I’m all alone.

Then a little kid, Maria Elaine, came into my life. She was sunshine. Palagi niyang napagagaan ang loob ko. Pakiramdam ko kahit papaano, nagkaroon ako ng kakampi.

“Zamir… Dadalhin na kita sa Maynila.”

Natigilan ako sa sinabi ni Papa. Hindi ako nagsalita… Wala naman akong balak kumontra, wala rin akong karapatan.

Bago ako umalis ng Vista Querencia, si Elaine ang nasa isip ko. She was my friend… I don’t know if I’ll ever come back to that hell… Kung babalik man siguro ako, siguradong dahil iyon sa kaniya.

Nahirapan akong mag-adjust sa siyudad. Mailap pa rin ako sa mga tao… Palagi akong natatakot kahit walang dahilan. Hindi ko maipaliwanag.

Sinubukan ko pa ring mag-aral at mamuhay ng normal. I just want to try… I just want to experience a normal life… but my childhood, my past, always haunts me. I never had a peaceful sleep. I never had a peaceful thought… I never had a peaceful life… I was always scared. I hate myself so damn much. I never hated anyone the way I hated myself.

“Ang pangit tingnan ng mga peklat mo. Ipa-tattoo mo ’yan,” sabi ng naging kaibigan ko na si Enzo.

Tiningnan ko ang katawan ko sa salamin. Marami nga akong peklat… Ang sakit sa mata tingnan ng mga ’yon.

Ginawa ko ang sinabi niya. Ipina-tattoo ko ang balat ko na mayroong mga peklat… Pakiramdam ko, kahit kaunti, gumaan ang dibdib ko… dahil hindi ko na nakikita ang mga peklat na ’yon.

Pero hindi sapat iyon. Si Mama, si lola… ang lahat… lagi pa rin akong hinahabol sa bangungot ko gabi-gabi.

“P’re…” Umakbay sa akin sina Enzo saka may inabot sa akin… tableta.

“Ano ’to?” nakakunot-noong tanong ko.

“Nakapagtapos ka na… Architect na, galing ka pa sa mayamang pamilya… pero lagi ka pa ring problemado. Gusto mong makalimot? Iyan ang solusyon… Bumili ka lang sa’kin lagi,” sabi niya saka inabot sa akin ’yon.

That day, I started relying on drugs to make myself feel better. It was euphoric… addicting, it makes me feel good… as if I was in paradise.

Nalaman ko ang tungkol sa mamanahin ko kay Lola Maricris… Nalaman ko na lahat ng yaman niya… sa akin mapupunta. Pati ang hacienda sa Vista Querencia.

Naintindihan ko na… kaya galit na galit sa akin si Mama.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng galit. She did all those horrible things to me just because of money? She made my life a living hell… just because of it?

I went back to Vista Querencia. I thought I was brave enough to face my mother… but I was wrong.

Ang hirap magpanggap na matapang sa tuwing nakikipag sagutan ako sa kaniya… kahit na gustong gusto kong tumakbo palayo at umiyak… Duwag pa rin pala ako. Takot pa rin pala ako sa kaniya… nagtatapang-tapangan lang ako.

Nakita ko ulit siya… si Maria Elaine. Unang kita ko pa lang… alam ko nang siya ang batang palagi kong nakakasama noon. I pretended that I didn’t know or remember her… because I don’t want to rely on her again just like I did when I was a kid. I showed her that I became the worst man… that I became a jerk… that she should no longer admire me.

“So, you will stop taking drugs now?”

Napatingin ako kay Dylan… isa siya sa mga naging kaibigan ko sa college. He was really against me taking drugs. He did try to stop me a lot of times. Among all my friends, I could say that he’s the only real friend that I have. He knows almost everything about me… but he never judged me.

“I don’t know… it’s not that easy…” I said and closed my eyes.

I started falling in love with Elaine. I tried to stop myself… I was a jerk. I don’t deserve her… but I couldn’t stop myself either.

I love her… but I kept her by my side only to ruin her.

Pinaalala na naman sa akin ni Mama ang nakaraan… si lola, ang batang ako, ang nakaraan ko… Bumalik ako sa Maynila. I looked for Enzo because I needed it again… drugs. I need it again. Masisiraan na yata ako ng bait.

Nang bumalik ako sa Vista Querencia, sumama sa akin sina Enzo. I just let them… because I need them. I need drugs. I need to forget. I need it to make myself feel better. My friend, Dylan, tried to stop me… but I didn’t listen.

I was too intoxicated with drugs… tila nawala ako sa sarili. Nagising na lang ako sa katangahan ko nang mangyari na ang lahat. Dinala ako sa rehabilitation center ni Dylan… Nang mahimasmasan ako… doon ko lang napagtanto ang lahat.

Dylan showed me the video… It was a video of me and Elaine having sex in my unit… Bumigat ang pakiramdam ko. Parang sasabog ang puso ko sa galit… Nakuhanan ito nang araw na nagpunta sa unit ko sina Enzo.

Nanginginig ako sa halo-halong emosyon… lalo na sa galit… galit sa sarili ko… dahil dinamay ko si Elaine. Dinamay ko siya sa magulo kong buhay.

“Umalis na si Elaine dito sa Vista Querencia… Ano na ang plano mo, Zamir?” tanong ni Dylan sa akin.

Hindi ko alam ang gagawin… Hindi ko na alam kung paano ko pa lilinisin ang pangalan ni Elaine… kung paano ko siya ia-ahon sa gulo ko. Wala akong maisip na paraan.

Sinabi sa’kin ni Dylan ang lahat ng sinasabi ng mga tao tungkol kay Elaine… Mas lalong bumigat ang dibdib ko… Bakit si Elaine lang ang sinasabihan nila? Kasama rin ako sa video… bakit si Elaine lang ang hinusgahan nila?

“Dylan… will you please do something for me?”

Napatingin siya sa’kin. “Ano ’yon?”

“Spread this to Vista Querencia… Make sure that all people around this fucked up place will know about this…” Napalunok ako at napatungo. “Tell them that I forced Elaine… Ipakalat mo sa mga tao… na pinagsamantalahan at pinilit ko si Elaine.”

Natigilan siya sa sinabi ko. “W-what? That’s something serious, man. Pwede kang makulong… Ano ba’ng sinasabi mo?”

I looked at him. “Please… Please just do it, Dylan. Please…”

I know… it might be cruel for Elaine too. It’s sad… that I have to lie like that just to clear her name… Nakakalungkot na kailangan pang sabihin na sinamantala ko siya para tigilan na siya ng mga tao… dahil kung hindi ko pa ’yon gagawin, habang buhay na marumi ang tingin sa kaniya ng iba. Maaawa lang sila kay Elaine kung ganoon ang gagawin ko. Titigilan lang nila ang paninirang puri kay Elaine kung biktima siya ng pang-aabuso…

It’s sad that society always treats women like this… Kaming dalawa ang nasa video, pero si Elaine lang ang pinuna nila.

Dylan sighed and looked at me. “I did what you wanted. I used my power to spread that word all over Vista Querencia… Nangyari ang gusto mo, naaawa na silang lahat kay Elaine… at ikaw naman ang kinamumuhian nila.”

Napabuga ako ng hangin saka tumango… Mali ang ginawa ko… pero hindi na galit sa kaniya ang mga tao… hindi na siya pinandidirihan ng mga tao… Mas mabuti na iyon. Mas mabuti nang sa akin mapunta ang puna at masasakit na salita dahil kasalanan ko ang nangyari.

Sinugod ko sina Enzo nang malaman kong hindi pa sila umaalis ng Vista Querencia.

“Oo, p’re. Ako ’yung nag-setup ng video na ’yon. Ayaw mo no’n? May souvenir ka sa chicks mo. Pinakalat ko na rin para mapanood ng iba… Ang tinik mo, p’re. Sarap din ng chicks mo, ah. Patikim nama—”

Hindi na niya naituloy ang sasabihin nang agad ko siyang sinugod ng suntok sa mukha. Umawat sa’min ang mga kaibigan niya, pero hindi nila ako napigil. Kinuha ko ang kutsilyong dala ko at tinutukan ng kutsilyo ang mga magtatangkang lumapit.

I punched, kicked, and slammed his head on the wall. I even stabbed him with my knife. I was serious about killing him. Wala na akong pakialam kung ano pa’ng mangyari sa’kin pagkatapos nito. Wala na akong pakialam kahit mawala na ang lahat sa’kin… basta mapatay ko siya.

Napuno na ng galit ang puso ko. Tila pula na lang ang nakikita ko.

Natigil lang nang magdatingan ang pulis. Pilit akong nagpupumiglas dahil hindi ko pa siya napapatay… pero wala na ’kong nagawa. Ikinulong nila ako.

Natigilan ako nang puntahan ako ni Tay Lorenzo, tatay ni Elaine.

“T-totoo ba? P-pinilit mo ang anak ko?!” asik niya. Kitang kita ang matinding galit sa mga mata nito.

Napalunok ako at tumungo. “S-sorry po… S-sorry po sa ginawa ko,” bulong ko saka napakuyom ang kamao. Nanatili akong nakatungo… dahil patuloy ang pag-agos ng luha mula sa mga mata ko.

“Napakahayop mo! H-hayop ka!” galit na sigaw nito, pero bakas din sa boses nito ang pagluha.

Agad nilang pinigilan ang tatay ni Elaine nang akmang susuntukin ako nito. Nanatili akong nakatungo habang tahimik na lumuluha… Ito na ang pinili ko… Dapat ko nang panindigan.

Sa ilang taon kong nakakulong… wala na akong motibasyon pang mabuhay. I just want to die. Ilang beses din akong binugbog ng mga kasama ko sa selda, pero hindi ko nilabanan kahit na may kakayanan ako.

Maybe I deserve to die like this… slowly and torturous.

“Zamir…”

Nagising ako na nasa ospital. Nakaposas ang palapulsuhan ko sa hospital bed. Napadaing ako at napahawak sa tagiliran ko. Naalala kong nasaksak ako roon… Napabuga ako ng hangin at tinakpan ang mga mata ko. Bakit pa ako nabuhay? Bakit hindi pa ako namatay?

“Zamir… stop doing this to yourself. Please,” tila nagsusumamong sinabi ni Dylan.

Hindi ako nagsalita. I’m thankful to him. He never left my side… He’s the only friend and ally that I have… But he doesn’t even deserve a friend like me. He’s too good for someone like me.

“May anak kayo ni Elaine.”

Natigilan ako sa sinabi niya… Gusto kong isipin na nagsisinungaling siya, pero hindi gagawin ni Dylan ’yon sa akin.

“Kaya pilitin mong mabuhay, Zamir. ’Wag kang sumuko… bumawi ka sa kaniya. Bumawi ka kay Elaine at sa anak mo.”

Simula no’n, pinilit kong magpatuloy. Tama si Dylan. Kailangan kong bumawi. Kailangan kong magpatuloy… Hindi pa ako pwedeng mamatay. Hindi pa ako nakakabawi… lalo na kay Elaine.

Natigilan na lang ako nang pagtulungan ako ng mga kasama ko sa selda isang araw. Nakakapagtaka dahil halos lahat sila, binubugbog ako… Hindi pa naman nangyari ito na lahat sila, ginawa ’to. Kahit pa kaya kong lumaban, mahina ako pagdating sa bilang nila. Bumagsak ako sa sahig matapos nila akong bugbugin.

“Zamir…”

Kahit nanghihina, pinilit kong mag-angat ng tingin… Natigilan ako nang makita si Mama na nakatayo habang nakatingin sa akin. May kasama pa siyang lalaki na sa tingin ko ay abogado.

Mapait akong napangiti… mukhang siya ang nagpabugbog sa akin dito. Akala ko tapos na siya sa akin.

“Sign this papers, Zamir. Kung ayaw mong mas lalong magdusa, pirmahan mo ang mga ’to…” sabi ni Mama saka lumapit sa selda at inilusot doon ang papel at ballpen. “Wala akong pakialam kung kinakailangan kitang ipapatay sa mga ’yan, Zamir. Para sa’kin… hindi kita anak. Wala akong pakialam kung ano man ang mangyari sa’yo.”

I looked at the paper in front of me. It was an inheritance transfer contract. I just closed my eyes tightly and coughed blood. I couldn’t even move a finger.

If I didn’t discover about my child with Elaine… I would never sign this. Hahayaan ko ang sarili kong mamatay na lang kaysa mapunta kay Mama ang yaman ni Lola Maricris… pero dahil may anak ako… hindi ako pwedeng mamatay nang hindi nakakabawi… sa kanya at kay Elaine.

“B-before I sign this… I-I just want to ask… why do you hate me so much?” I asked in a soft voice. Tears continuously escaped from my eyes. “W-what did I do… for you to hate me like this? P-please tell me… P-please… I want to understand.”

Saglit na natahimik si Mama. Nanatili siyang malamig na nakatingin sa’kin. “Hindi si Alessio ang totoo mong tatay… Bago kami ikasal, ginahasa ako ng kuya niya… at ikaw ang bunga. Patay na siya ngayon… pero ikaw ang bunga ng kahayupan niya sa akin…”

Natigilan ako… Napapikit ako nang mariin, mas lalong napaluha… Kung gano’n, bunga rin pala ako ng kasalanan.

“Kaya kahit kailan… hindi kita magawang mahalin, Zamir. Kapag nakikita kita, naaalala ko lang ang nangyari sa’kin. Demonyo ang tingin ko sa’yo katulad ng tingin ko sa tunay mong tatay. Demonyo ka para sa’kin. Hindi kita anak, Zamir… Hinding hindi kita ituturing na anak…” mariing sinabi niya.

I coughed blood and held my stomach. I looked at her… Patuloy ang pagtakas ng luha mula sa mga mata ko… “I-I’m sorry… I’m sorry, I-I didn’t know you experienced something horrible… and I was the product,” I muttered. “K-kung nalaman ko lang… a-ako na ang papatay sa sarili ko noon pa.”

Natigilan si Mama sa sinabi ko. Patuloy akong nagsalita habang nakatingin sa kaniya at lumuluha.

“S-sorry, Mama…” bulong ko. “Sorry po, Mama…” katulad ng palagi kong sinasabi noong bata ako. Noon, hindi ko alam kung bakit kailangan kong humingi ng tawad… pero ngayon, alam ko na. “Sorry… S-sorry, Ma…” Muli akong napaubo.

Kahit hinang hina, pinilit kong gumapang palapit sa papel… Kinuha ko ang ballpen saka muling nag-angat ng tingin kay Mama.

“M-may hihilingin lang sana ako… Kung pwede sana… gamitin mo ang kapangyarihan mo para mapalaya ako. I’ll promise that I will no longer appear in your life… Please… A-alam kong hindi mo ’ko tinuturing na anak, pero ito na lang ang una at huling hihilingin ko sa’yo… bilang anak mo.”

Pinirmahan ko ang kontrata pagkatapos no’n. Hindi na nagsalita pa si Mama at umalis na kasama ang abogado…

Akala ko hindi niya gagawin ang hiniling ko… pero kinabukasan din, nakalaya ako.

Tinulungan ako ni Dylan. Sinabi niya sa’kin ang lahat ng kailangan kong malaman tungkol kay Elaine. Architect na rin siya ngayon… I’m so proud of her. I know she can do it… She deserves it.

Nang makalaya ako, galit na galit sa akin ang mga tao sa Vista Querencia… na inaasahan ko na.

“P-pabili po—”

“Hoy, rapist. Umalis ka sa tindahan ko!” asik ng tindera nang akmang bibili ako ng pwedeng magamit sa pag-alis ko.

Ang ibang nakasalubong ko ay binato pa ako ng kamatis. May mga tambay rin na sumipa sa akin. Halos lahat tila nandidiri kapag napapatingin sa’kin. Hindi ko ininda ang mga ’yon… Sigurado ako na mas malala pa ang pinagdaanan ni Elaine. Walang wala ang mga ’to.

“Sumpa talaga ’yan sa Vista Querencia… Una, siya ang dahilan kaya namatay ang Senyora Maricris. Pangalawa, muntik pang pumatay ng tao… tapos pati inosenteng babae, sinamantala. Kawawa talaga si Elaine… Sana bumalik siya sa Vista Querencia.”

“Grabe nga, demonyo talaga ’yan. Dapat diyan pinapapatay na, e. Bakit ba pinalaya pa ’yan?”

Natigilan ako nang buhusan ako ng malansang tubig ng isang tindera sa palengke. Hindi ako kumibo at umuwi na dala ang pinamili ko. Hinanda ko na ang mga kakailanganin ko papuntang Maynila. Nahihiya na ako kay Dylan. Gusto kong kumilos nang mag-isa ngayon.

Nang bumalik ako sa Maynila, naghanap ako ng maliit na mauupahan. Naghanap din ako ng trabaho, pero mahirap dahil meron akong criminal record.

Sinubukan kong bumalik sa dating architectural firm na pinagtrabahuhan ko noon… pero nalaman din ni Mr. Solon na may criminal record ako.

“Hmm… attempted homicide case… I also heard you had a scandal in your province. Narinig ko na nanamantala ka rin daw ng babae… Damn. You’re the worst,” napapailing na sinabi ni Mr. Solon.

I remained silent. I don’t mind hearing him insult me and my whole being… I just need a job. Wala akong mapatutunayan kay Elaine at sa anak ko kung wala akong trabaho. Kahit ano… papatusin ko.

“Why don’t you work for me in secret, Zamir? Sayang ang talento mo, sikat na sikat ka noon bago ka nakulong… Magtatrabaho ka sa’kin, pero walang credits sa iyo ang lahat ng proyektong gagawin mo. You will serve as my tool… You will work for me whenever I want. How about that? Wala na rin namang ibang tatanggap sa’yo… malamang labor jobs ang kauuwian mo. Just work for me, like a ghost architect or something,” nakangising sabi nito.

Desperado na ako… kaya pinatos ko.

Masyadong maliit ang binabayad niya sa akin. Wala pa sa kalahati ng dapat na sinusweldo ko, pero hindi na ako nagreklamo. Halos wala akong pahinga… He really treated me as a tool… pero nilunok at tiniis ko na lang. Kailangan kong mag-ipon… para kay Elaine at sa anak namin.

Mahigit sampung buwan din akong nagtrabaho kay Mr. Solon… bago ko muling nakita si Elaine.

Siguro nga ay nagbago na siya… pero para sa akin, siya pa rin si Elaine. She’s still Maria Elaine… the kindest woman, the one with the purest heart… the woman I love the most… the woman I’m willing to die and live for.

Then I finally met Nathan Zachariel… our son. He’s pure and kind too just like his mother. Just looking at them made me realize that I don’t deserve them… they’re too good for someone like me… But I’m willing to do anything… to make myself worthy of them… even a little.

Sinubukan kong bumawi kay Elaine… Hindi niya ako gustong bigyan ng pagkakataon, pero naiintindihan ko… Hindi madali ang pinagdaanan niya ng dahil sa’kin. Malaki na ang pasasalamat ko na kahit papa’no, pinayagan niya akong makabawi kay Nathan… pinayagan niya ako sa buhay niya, kahit na labag sa loob niya.

Masakit sa akin sa tuwing nakikita ang galit sa mga mata niya… pero mas matindi siguro ang galit ko sa sarili ko. Kagaya ng pagkamuhi niya sa akin, kinamumuhian ko rin ang sarili ko… dahil sa nangyari sa kaniya, dahil sinira ko ang buhay niya… dahil sa kabila ng kabutihan niya sa’kin… sinira ko lang ang tiwala at puso niya.

Lumayo ang loob sa akin ni Nathan nang malaman niya na hindi maayos ang relasyon namin ni Elaine… there’s a part of me that felt proud… because he loves his mother so much. Maayos ang naging pagpapalaki ni Elaine sa kaniya… Elaine is a strong woman indeed… She doesn’t need me at all… Kayang kaya niyang maging matapang para kay Nathan.

Masakit din… masakit dahil masama ang loob sa akin ng anak ko… kahit na dapat lang sa akin iyon. Gusto ko pa ring bumawi… Kahit na kinakailangan mag-umpisa sa simula… Kahit na kailangan kong paghirapan nang sobra… babawi ako.

“Wow, ang sarap po nitong muffin,” nakangiting sinabi ni Nathan kay Elaine… Galing iyon sa boss niya.

Palagi na siyang pumupunta rito para magbigay ng kung ano-ano kina Elaine at Nathan… Hindi naman ako tanga para hindi mahalatang may gusto siya kay Elaine.

Bukod kay Nathan at Ria, lumalambot din si Elaine sa tuwing kausap niya ang boss niya… Nahahalata ko naman… Ayoko lang tanggapin.

Mabait ang boss niya, halatang maayos ang buhay at mayaman… Nanliliit ako sa sarili ko sa tuwing nakikita ko siya. Bumibigat ang dibdib ko… para akong sinasaksak.

Sinubukan ko pa ring bumawi kina Nathan… sinusubukan ko pa rin kahit na nilalamon ng inggit ang puso ko.

“I really like you, Ms. Garcia. At first, I only admired you as an architect… then I found myself admiring you as a woman… then I ended up liking you… I really really like you.”

Napalunok ako… naramdaman kong tila may bumara sa lalamunan ko habang pinagmamasdan sila mula sa bintana… si Elaine at ang boss niya. He finally confessed… He finally told her his feelings…

Elaine didn’t give him an answer… but the man seemed hopeful when he left. The fact that Elaine didn’t answer him means that he still has a chance… that she wasn’t totally rejecting him.

When Elaine went back to her room… I noticed that she still has a shocked expression on her face. Tila hindi ako nito nakita at tumuloy na sa silid niya… suot niya pa ang suit ng boss niya.

I sighed and massaged my nape. Tumayo ako saka lumabas ng bahay… Umupo ako sa mahabang upuan na malapit sa gate. Napabuga ako ng hangin… tila may malaking bara sa lalamunan ko. Tila may nakabara din sa puso ko… para akong nahihirapan huminga.

Napahilamos ako sa mukha ko… kasabay no’n ang sunod-sunod na pagtakas ng mga luha mula sa mga mata ko. I tried my best to stop it… Natagpuan ko na lang ang sarili na nanginginig ang mga kamay, nakatakip sa mukha habang humahagulgol ng iyak… Hindi ko na maalala… Kailan ba ang huling beses na umiyak ako nang ganito?

Kahit anong pigil ko, hindi ko rin nakayanan… Sunod-sunod ang pagtakas ng luha mula sa mga mata ko… Kahit anong pigil kong ’wag gumawa ng ingay… hindi ko napigilan ang mapahagulgol ng iyak… na tila ngayon lang ulit ako nagkaroon ng pagkakataon na ilabas ang lahat.

I will just… cry it all out tonight. Bukas, lalaban ulit ako. Bukas… susubok ulit ako.

KABANATA 26

Zamir Luciferus Castellon

“Nathan… I made a sandwich for you.”

Nathan looked at me. “T-thank you po,” bulong niya saka napanguso.

Ngumiti na lang ako at tinapos ang pagawa ng sandwich. I put it in his lunch box right after. I even put chocolate kisses inside. I smiled and took his bag. Ako ang maghahatid sa kaniya sa school ngayon.

Masaya ako na kahit papa’no, kinakausap na ulit ako ni Nathan. Akala ko hindi na niya ako kakausapin ulit. Natakot talaga ako… Kaya hindi ko sasayangin ang pagkakataong ’to.

“Anak, kapag may kailangan ka pa sa school, sabihin mo lang sa’kin, ha?” nakangiting sabi ko habang nagmamaneho.

Ipinapahiram na sa akin ni Elaine ang kotse niya. Nagtitiwala na siya sa’kin sa paghatid at pagsundo kay Nathan. I’m already happy with that… I’m quite embarrassed though. I don’t have my own car. Mayroon naman akong ipon, pero inilalaan ko pa ’yon para sa bahay nila na ipapatayo ko… Kaya todo kayod din ako sa pagtatrabaho kay Mr. Solon kahit na medyo maliit ang bayad niya sa akin.

I only have 5 sets of clothes as I didn’t bother to buy more. Hindi ko naman kailangan ng maraming damit. Nagtitipid din talaga ako… pero pagdating kay Nathan, hindi ko iyon ginagawa. I’ll try to give him everything he needs and wants. Hindi ko siya titipirin o ano pa man.

“Papa, papasok na po ako sa school,” pagpapaalam niya sa’kin.

I held both of his arms and smiled at him. I fixed his hair and smiled at him. “Ano’ng gusto mong iluto kong merienda? Mamaya pag-uwi mo, iyon ang iluluto ko.”

“Banana cue po,” nakangusong sabi niya. “Marunong ka po no’n?”

I chuckled and rumpled his hair. “Oo naman, ’nak. Nag-search ako sa youtube no’n kasi sabi mo paborito mo ’yon, e.”

“S-salamat po,” bulong niya saka napaiwas ng tingin.

I just watched him as he went inside the school. I sighed and massaged my nape… I’m already happy with this improvement. Mas patutunayan ko pa ang sarili ko sa kaniya sa mga susunod.

Pagbalik ko sa bahay ni Elaine, agad ko siyang naabutan sa dining area na madalas niya talagang tambayan. She was eating a croissant… and I’m sure it was from her boss. I just looked away and touched my nape… I always prepare myself for this… but I think I’ll never be ready. Kahit anong paghahanda ang gawin ko, masasaktan at masasaktan pa rin ako. Kahit paulit-ulit kong patapangin ang sarili ko… duwag pa rin ako.

“Elaine… I will make banana cue for Nathan… Gusto mo rin ba?” tanong ko, kinakabahan pa.

She looked at me and shook her head. “No, thanks.”

I just bit my lower lip and nodded. “Uhm… about the project with Utopia… if you want me to help, I’m just here. I can help you if you want to.”

Umiling siya. “Kaya ko na iyon. Nagpatulong na rin ako kay Sir Ryle last time.”

Napaiwas na lang ako ng tingin at hindi na nagsalita pa kahit tila dinudurog ang puso ko sa sinabi niya… Oo nga at hindi na siya palaging galit sa tuwing nakikita ako, pero mailap pa rin siya sa akin. I understand… What I did to her back then was unforgivable… But I don’t think I can bear seeing her with another man… loving another man.

It will kill me… it will kill me inside, in the heart… I don’t know if it will ever be alive again. Silang dalawa na lang ni Nathan ang rason kung bakit ako nabubuhay. Kapag wala sila… hindi ko na alam.

Sa mga nakalipas na araw, talagang ginawa ko lahat para makabawi kay Nathan. Kahit ilang ulit ko namang tangkain na bumawi kay Elaine, hindi pa rin siya handang buksan ang puso sa akin. I’m not mad or holding grudges because of it… I’m actually guilty… because she seems uncomfortable around me. Halatang pinipilit na lang niya na pakisamahan ako dahil kay Nathan.

I would be lying if I say it doesn’t hurt… It hurts… so damn much. But this is something that I brought upon myself. I could choose not to intoxicate myself with drugs back then. I had Elaine… and I should have just changed for the better and did not seek for Enzo and his drugs back then. Our sex video wouldn’t even exist if I had just decided to just live a life with Elaine back then… I lost everything because I chose temporary escape… drugs.

One thing that I’ve learned in my life is that… drugs could give you the comfort that you needed for a moment, but it could ruin your life for a lifetime. It was never a cure for the trauma, depression, dark past, everything that I had gone through. It will just make everything worse…

But I couldn’t do anything about the past now. I could never go back in time and change what I did. The only thing that I can do now is to repent… to make it up with Elaine and Nathan… and to be a better person.

That night, I had a short but wonderful dream… Napanaginipan ko na namumuhay kaming masaya ni Elaine kasama si Nathan… I had a normal life. We were so happy. I watched Nathan grow up. I was there with them… all the time.

But when I woke up… I just found myself tearing up. Because it was just a dream… I just found myself crying… because it might never happen.

I just sighed and ran my fingers through my hair. I looked at my phone. It’s still 2 a.m. I just massaged my nape and covered my face with my palm.

Madalas, binabangungot ako… si Mama at ang nakaraan ko sa kaniya ang madalas na laman no’n. Minsan, nananaginip ako, magandang panaginip kagaya ng panaginip ko ngayon… Kahit ano sa dalawa, parehas mabigat sa dibdib.

Pinili ko na lang na magtrabaho nang magising ako. Marami pa rin naman akong kailangan tapusin kay Mr. Solon… Hindi na rin naman ako makakatulog ulit kahit na subukan ko.

Hindi ko namalayan na sumikat na pala ang araw. Natigilan lang ako nang mag-text sa akin si Mr. Solon. Pinapapapunta niya ako sa firm.

Nagpaalam muna ako kay Elaine na kailangan kong umalis, hinintay ko siyang magising.

“Umalis ka kung gusto mo. Ako nang bahala kay Nathan,” sabi na lang niya habang nagkakape.

Napalunok ako at tumango. “B-babalik din ako kaagad pagkatapos.”

Agad akong pumunta sa firm ni Mr. Solon. Natigilan ako dahil tambak na projects ang ibinigay niya sa akin.

“Ito, Zamir… Asikasuhin mo ang mga ito.”

Napalunok ako. “S-sir, pwede po ba paunti-unti muna? May mga hindi pa tapos na projects sa akin. Inaasikaso ko rin po ang anak ko—”

“Zamir, ipapaalala ko lang na dito sa akin… wala kang karapatan magreklamo. Bakit? Kasi tinanggap kita kahit kriminal ka. Like I’m always telling you… Here, you’re not considered a human, you’re a tool… And tools don’t complain and just get things done… obediently. Kung ayaw mong tanggalin kita rito, kuhanin mo na lang ang mga ’to.”

Napabuntonghininga ako at kinuha ang folder mula sa kaniya. Hindi na ako nagreklamo pa at lumabas na lang ng opisina niya.

I touched my shoulder and closed my eyes tightly. My body feels heavy. Dahil siguro wala na akong oras magpahinga. Ilang buwan na rin akong ganito simula nang magtrabaho ako kay Mr. Solon.

Hindi pa ako pwedeng umalis. Kulang pa ang ipon ko… pero kaunti na lang, mapapagawa ko na ang bahay para kina Elaine. Alam kong hindi niya tatanggapin, pero makikiusap ako sa kaniya.

“Zamir Luciferus…”

Natigilan ako nang marinig ang boses na ’yon paglabas ko ng firm. Nagulat ako nang makita si Dylan na nakapamulsa habang naglalakad palapit sa akin. He welcomed me with a strong punch on the stomach.

“Damn you, bro. Who told you to leave just like that?” he asked and headlocked me.

I smiled at him while rubbing my stomach. “I’m sorry, bro… I just… I just realized I’m relying on you too much.”

Dylan sighed and shook his head. “Hay nako, Zamir Castellon… Sumama ka nga sa’kin. Mag-usap tayo.”

He took me to a restaurant. I don’t know but I feel a little nervous. Para nang kapatid sa akin si Dylan. Pakiramdam ko kuya ko siya at ako ang nakababata niyang kapatid.

“Dude… Ni minsan ba sinumbatan kita sa lahat ng tinulong ko sa’yo?” seryosong tanong ni Dylan.

Humawak ako sa batok ko saka umiling. “H-hindi… Hindi ka naman gano’n.”

“Alam mo naman pala, e. Bakit ka pa nahihiya sa’kin? Hindi ka lang kaibigan sa’kin… para na kitang kapatid. Sobra akong nag-alala sa’yo.”

Napalunok ako at napaiwas ng tingin sa kaniya… Naalala ko bigla noong una kong naging kaibigan si Dylan. He was always getting bullied back then. He was the nerdy type with braces during that time. I just saved him from a bully once, but he saved me a lot of times in return. Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano nang nangyari sa akin kung wala siya… at sa lahat ng itinulong niya sa’kin, wala siyang sinumbat kahit isa.

Siya lang ang nakakaalam ng lahat tungkol sa akin. We know each other’s secrets and dark past.

“I’m sorry, Dylan…”

Dylan sighed and stroked his hair with his fingers. “Fine… Just don’t do that again. Nakakatampo.”

Nag-usap pa kami saglit bago niya ako inihatid sa bahay ni Elaine. Pumasok na agad ako sa loob… Naabutan ko si Elaine na naghahanda paalis.

“Zamir…”

Napatingin agad ako sa kaniya nang tawagin niya ako. “Elaine?”

“Kailangan kong pumunta sa firm dahil sa general meeting na gaganapin. Pwede bang ikaw ang magsundo kay Nathan? Kung hindi pwede, tatawagan ko si Ria.”

Agad akong tumango. “Ako na ang susundo… para din hindi na maabala si Ria,” pag-presinta ko.

Tumango siya. “Salamat,” tipid na sabi niya bago umalis.

Napangiti na lang ako habang hinahabol siya ng tingin. Nagtitiwala na talaga siya sa akin… kahit paunti-unti.

Nagtrabaho muna ako dahil tambak na ang mga kailangan kong gawin. Napabuga ako ng hangin saka humawak sa balikat ko… Ang bigat talaga ng katawan ko. Medyo nahihilo rin ako.

Uminom na lang ako ng gamot para sa sakit ng ulo saka bumalik na sa trabaho. Mahirap lang mag-focus. Nilalagnat pa yata ako. Umiling ako saka tinapik-tapik ang batok ko. Pinilit kong bumalik sa trabaho. Mas mahihirapan ako kapag natambakan ako nito.

Hindi ko namalayan na bumagsak ang katawan ko dahil sa sakit ng ulo… nagising na lang ako na madilim na ang langit.

Agad akong napabalikwas ng bangon nang maalala ko si Nathan. Agad na nanginig ang katawan ko sa kaba saka tumingin sa cellphone ko. 7 p.m. na, hindi ko pa nasusundo si Nathan sa school.

Dali-dali kong kinuha ang susi ng kotse ni Elaine at agad na pinaharurot ang sasakyan papuntang school ni Nathan.

Halos nawala na sa isip ko na mabigat ang katawan ko at sumasakit ang ulo ko… Parang magwawala ang puso ko sa kaba. Madilim na, kaninang 4 p.m. pa ang uwian nina Nathan.

Kapag may nangyaring masama kay Nathan… hindi ko alam kung mapapatawad ko pa sarili ko.

Agad akong bumaba ng kotse pagdating ko sa school. Natigilan lang ako nang makita si Elaine… palabas ng school, hawak ang kamay ni Nathan… umiiyak si Nathan.

Tila may kumirot sa puso ko dahil sa nakita… Umiiyak si Nathan.

“Naku, Ma’am. Grabe ang iyak niya dahil kanina pa siya naghihintay ng sundo. Siya na lang ang bata rito sa loob. Buti na lang at nabantayan ng teacher… Salamat, makakauwi na rin,” sabi naman ng isang guard kay Elaine bago ito umalis.

Mas lalo akong nakaramdam ng konsensya… Mas lalong bumigat sa dibdib.

Napalunok ako nang masamang tingin ni Elaine ang bumungad sa akin… kasama niya rin si Ria. Lumapit siya sa akin saka hinablot ang susi ng kotse mula sa’kin.

“Ria, pakihatid muna sa bahay si Nathan… kakausapin ko lang si Zamir,” malamig na sabi ni Elaine, nasa akin pa rin ang matalim na tingin.

Ria just sighed and looked at me with a disappointed look on her face. Iginiya niya sa loob ng kotse si Nathan saka sila umalis… Naiwan kami ni Elaine.

Natigilan ako nang gawaran ako ni Elaine nang malakas na sampal sa pisngi. Napalunok ako saka tumingin sa kaniya…

“E-Elaine…”

Ang galit sa mga mata niya, tila napalitan ng sakit. “H-hanggang ngayon… wala ka pa ring kwenta, Zamir! Hanggang ngayon, wala pa ring aasahan sa’yo!” asik niya. Namuo ang luha sa mga mata niya.

Naramdaman kong nanlalabo na rin ang paningin ko dahil sa mga luha. I never wanted to cry in front of her… but seeing her cry… made me weak. It made me hate myself even more.

“P-palagi ka na lang wala kapag kailangan ka namin! Palagi ka na lang nang-iiwan! Palagi ka na lang ganito! Wala ka nang pagbabago, Zamir! Hanggang ngayon, pinapabayaan mo pa rin kami! W-wala ka pa ring kwenta!” singhal niya habang tuloy-tuloy ang pagtakas ng mga luha mula sa mga mata niya. Hinampas niya ang dibdib ko… paulit ulit niyang hinampas ’yon… tila ba doon niya nilalabas ang sama ng loob. Lumuluha siya… na para bang may malalim pang pinanghuhugutan ang galit niya maliban sa hindi ko pagsundo kay Nathan.

Napapikit ako nang mariin kasunod ng pagtakas ng masasaganang luha mula sa mga mata ko. Para akong paulit-ulit na sinasaksak sa bawat hampas niya… hindi dahil masakit iyon, kundi dahil ramdam na ramdam ko ang hinanakit niya sa bawat hampas.

I let her cry it all out. I let her punch and smacked me. I was just silently crying as I watched her… It was a torture. It was way worse than the time I spent in jail… Seeing her cry in pain… makes me want to die.

“I-I’m sorry, Elaine… I’m really sorry for always… f-for always disappointing you.”

Elaine wiped her tears and glared at me… I could feel the pain and anger in her eyes.

“S-salamat, Zamir. Salamat dahil pinatunayan mo na naman sa’kin na wala pala talaga akong dapat asahan sa hayop na katulad mo,” mariing sinabi niya saka tinalikuran ako. Agad siyang sumakay ng taxi at iniwan ako.

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at nanghihinang umupo sa sahig. Napatakip ako sa mukha ko… napahagulgol ng iyak… Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko… pero mukhang wala pa rin nga yata akong pagbabago.

KABANATA 27

Zamir Luciferus Castellon

Hindi ko namalayan na nawalan ako ng malay… nagising na lang ako na nasa ospital na.

“What’s up, bro?”

Natigilan ako at napatingin sa lalaking nasa gilid ko… si Dylan. He just shook his head and crossed his arms.

“Are you really planning to kill yourself, asshole?” tanong niya… bakas man ang galit do’n, nandoon pa rin ang matinding pag-aalala.

Napalunok ako at napapikit nang mariin. Napahawak ako sa sentido ko. Tila kumikitib ’yon sa sakit. Ang bigat din ng katawan ko.

“’Wag mo nang pilitin bumangon. Ang taas ng lagnat mo. Nagulat pa nga ako na buhay ka pa rin…” Napapailing na sabi pa niya. “May nakakita sa’yo na walang malay sa tapat ng school. Buti na lang natawagan ang number ko sa phone mo kaya nandito ako ngayon… Now, tell me what happened, Zamir.”

I sighed and told him. Wala naman akong magagawa kundi ang sabihin sa kaniya dahil malamang, kukulitin niya ako. Alam kong pagagalitan niya ako pagkatapos nito, pero bahala na.

“Zamir… you’re seriously giving me a headache. Kaya siguro wala pa akong asawa, kasi sa’yo pa lang, para na ’kong may sampung anak,” napapailing na sabi ni Dylan habang nakahawak sa sentido niya. “Bakit pinilit mong magtrabaho kung may sakit ka? At sana sinabi mo kay Elaine iyon para hindi siya nagalit sa’yo… and wait, ni hindi mo pa ba sinasabi sa kaniya ang nangyari sa’yo?” sunod-sunod na tanong niya.

“Dylan… hindi naman excuse na may sakit ako para hindi masundo si Nathan… isa pa, I told you before, right? I-I don’t want to tell Elaine those things… knowing her, she will feel guilty about me tarnishing my own reputation because of the video. At isa pa, isa rin ako sa may kasalanan kaya nabuo at kumalat ang video na ’yon… Wala akong balak bigyan siya ng guilt dahil doon. Ako ang pumili na gawin ’yon…”

Dylan stroked his hair in frustration. “Okay, I understand. I’m trying to understand you, bro… It’s not easy. Hindi naman ako nasa posisyon mo ngayon kaya hindi ko huhusgahan o pangungunahan ang mga desisyon mo… pero nakaka-frustrate pa rin… Okay, at least tell her about your past. Iyon na lang…” pakiusap pa ni Dylan. “I know she suffered… but you experienced way worse—”

“Dylan…” I looked at him. “This is not about who suffered worse. Hindi naman dapat tinitimbang ’yon. Parehas kaming nahirapan. Parehas kaming nagdusa. Parehas kaming nasaktan… And besides, whatever happened in my past, it wasn’t her fault… Yeah, I had a terrible past, but it doesn’t justify what I did to her before… I know this is quite frustrating for you… and I’m sorry, Dylan.”

Dylan sighed and nodded. “Yeah, I’m sorry for pressuring you too. Of course, it’s still up to you.”

Ngumiti ako sa kaniya. “Thanks, Dylan.”

“But… I will still tell her about your fever,” sabi niya saka inangat ang phone ko. Nagsimula siyang pumindot doon.

Natigilan ako at agad na napabangon. Napadaing din ako agad dahil mabigat ang katawan ko. “H-hey… Wait, don’t tell her—”

“Hello, Elaine…” agad na sinabi niya. “Uhm, I’m Dylan. Kaibigan ako ni Zamir. Yes…”

Akmang aabutin ko ang cellphone ko pero agad na lumayo sa’kin si Dylan. He glared at me and gestured to me to stay in bed.

“Yeah, actually… nilalagnat si Zamir. Nasa ospital siya ngayon dahil nawalan siya ng malay kanina. Yes, I’m sure he didn’t tell you this. Yes. Mataas ang lagnat niya to the point na hinimatay na siya. Yes, I’ll send you the hospital and the room number,” sabi ni Dylan saka ibinaba na ang tawag.

I looked at him with disbelief. “Y-you’re kidding, right? You’re just trying to prank me or something?”

Dylan showed me my phone. My eyes widened when I saw that he really did talk to Elaine. I gulped and bit my lower lip… Damn this asshole.

“Kung wala lang akong sakit… nasuntok na kita,” pananakot ko sa kaniya saka nanghihinang humiga ulit sa hospital bed.

“Magpagaling ka riyan tapos suntukin mo ’ko agad,” natatawang sabi na lang niya saka umupo sa tabi ko.

Natahimik na lang ulit kaming pareho. Humawak ako sa noo ko at pumikit… Mukhang nasobrahan talaga ako sa pagtatrabaho.

“Zamir… I really want you to be happy.”

Natigilan ako sa sinabi ni Dylan. Idinilat ko ang mga mata saka tumingin sa kaniya. I could see the sadness in his eyes too… I just smiled. He treats me like a family more than the people I share the same blood with.

“It hurts me seeing you like this… Kung pwede lang alisin ko na ’yan sa’yo. You had enough… you already suffered almost your whole life. Hindi ba pwedeng… maging masaya ka naman? I would even kill just for you to be truly happy… I mean it… because you deserve to be happy.”

I could feel the sincerity in his voice. He never told me something like this before… pero siguro, hindi na niya napigilan pang sabihin sa pagkakataong ’to.

“You don’t have to do that, Dylan… thank you so much for always being with me. Thank you for wishing me genuine happiness. It already means a lot to me.” I smiled at him.

Ayoko namang pati buhay niya, masira na rin nang dahil sa akin. Dylan is a talented and well-known architect who has a bright future ahead of him. Hindi ako papayag na may masira na naman dahil sa akin.

Natigilan lang kami sa pag-uusap nang dumating si Elaine. Her eyes were still puffy. I was worried. Mukhang nasaktan talaga siya sa nangyari kanina… She was so worried about Nathan… and I disappointed her again.

Dylan stood up and put his hand in his pocket. “Hello, Elaine. I’m Dylan, Zamir’s friend,” pagpapakilala ni Dylan sa kaniya.

Tumingin sa kaniya si Elaine saka tipid na ngumiti. “H-hello, Dylan.”

“I’m sorry if I bothered you and called you at this time. Nalaman ko lang na nagkaroon kayo ng misunderstanding ni Zamir regarding sa nangyari sa anak niyo. Ako na ang nagsabi at nagpaliwanag sa’yo dahil alam kong hindi naman niya sasabihin,” sabi ni Dylan saka tumingin sa’kin.

Napatingin din sa’kin si Elaine. Napaiwas na lang ako ng tingin… Bigla tuloy akong nainis kay Dylan. Plano ko sana, magpagaling muna sa apartment ko bago magpakita ulit kay Elaine.

“T-thank you for telling me, Dylan… Uhm, pwede ko bang makausap si Zamir?” tanong ni Elaine.

“Okay, sure. Maiwan ko na kayong dalawa. Sinabi naman ng doktor na pwedeng umuwi si Zamir kung gusto niyang magpahinga sa bahay… Sige, mauna na ako,” pagpapaalam ni Dylan. Tumingin pa siya sa’kin. “Alis na ’ko, Zamir. Magpagaling ka at magpahinga.”

Napalunok ako at tumango. Naiwan na lang kami ni Elaine sa silid nang umalis na si Dylan. Napailing ako… private room pa talaga ang kinuha ni Dylan. Mukhang sa mamahaling ospital niya rin ako dinala.

Lumapit si Elaine saka umupo sa malapit na upuan. Medyo nakampante ako nang mapansing nakasuot siya ng jacket… buti naman. Malamig pa naman sa labas.

Natigilan ako nang tumingin siya sa’kin. Hindi ko mabasa ang iniisip niya… kung galit ba siya o ano.

“Bakit hindi mo sinabing masama pala ang pakiramdam mo? Ipapasundo ko naman si Nathan kay Ria kung hindi mo kaya,” sabi niya sa mahinang boses.

Napalunok ako. “I-I’m sorry… Akala ko kaya ko.”

Napabuga ng hangin si Elaine. “I’m sorry…” bulong niya.

Natigilan ako. “N-no, you don’t have to say sorry. It was my fault. You have all the right to be mad… Si Nathan ang pinag-uusapan dito,” sabi ko na lang.

Natahimik na lang ulit kami. Nanatili lang akong nakatingin sa kaniya, habang nakatitig siya sa sahig… Malapit lang siya sa akin ngayon, pero pakiramdam ko, ang layo niya pa rin.

“Sasabihin ko kay Nathan na may sakit ka… para hindi na siya magtampo.”

Napangiti ako sa sinabi niya. “Thank you, Elaine.”

“So, ano ba’ng gusto mo? Magpahinga ka muna rito… o uuwi ka?” tanong niya pa.

“Uuwi muna siguro ako sa apartment ko… I can’t stay here for long. Nakakahiya na kay Dylan. Baka malaki pa ang bayaran niya rito sa ospital.”

Tumayo si Elaine. “Pwede ka namang mag-stay rito. Ako na ang magbabayad ng kailangang bayaran.”

Agad akong umiling. “Okay na, Elaine. Sa bahay na lang ako magpapahinga.”

Hindi na nagsalita pa si Elaine. Nang dumating ang doktor, inasikaso na namin ang pag-alis. May mga nireseta lang na gamot at vitamins ang doktor. Sinabi rin sa akin na kailangan kong magpahinga.

“Elaine… A-ako na ang bibili niyan,” sabi ko saka itinuro ang mga gamot na binili niya sa may pharmacy, sa loob din ng ospital.

“Ako na,” tipid na sabi niya saka kumuha ng pera sa wallet niya at nagbayad.

Tahimik lang kaming pareho hanggang sa kotse niya. Humawak ako sa sentido ko at pumikit… Gusto ko nang humiga agad.

Nakarating na kami sa apartment ko. Agad akong tumingin kay Elaine saka ngumiti sa kaniya. “Salamat sa paghatid. Salamat din sa mga gamot. Babalik agad ako bukas para bumawi kay Nathan… saka sa’yo rin. Mauna na ako,” sabi ko na lang saka bumaba na ng kotse niya.

Natigilan lang ako nang mapansin na bumaba rin siya. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya.

“Did you forget something?” I asked.

She just shook her head and crossed her arms. “Wala… Pumasok ka na. Susunod ako.”

My eyes slightly widened. “H-huh? B-bakit?” nagtatakakang tanong ko.

“Basta…” sabi na lang niya, tila iritado.

Humawak ako sa batok ko at tumango. Inanyayahan ko na siya sa loob. Buti na lang malinis ang bahay ko kahit papa’no… Kundi mahihiya talaga ako.

Inilapag niya ang bag sa table saka tumingin sa’kin. “Humiga ka na at magpahinga kung gusto mo…” tipid na sabi niya.

Kahit nagtataka ako kung bakit siya sumama rito, sinunod ko na lang ang sinabi niya. Mabigat na rin talaga ang katawan ko.

Humiga ako sa kama ko saka nagkumot at ipinikit ang mga mata. Napabuga ako ng hangin dahil ang init ng pakiramdam ko. My head hurts like hell too. Sana gumaling na ako bukas para makabalik sa trabaho. Kailangan ko pa rin makausap si Nathan at makabawi sa kaniya.

Napadilat ako nang maramdamang umupo si Elaine sa kama. May hawak na siyang towel. Marahan niyang pinunasan ang pisngi ko. Napalunok na lang ako… parang sasabog yata ang puso ko.

Parang gusto ko na lang tuloy magkasakit lagi.

“U-uhm… I’m sorry… Y-you don’t have to do this if you’re not comfortable and—”

“Tumahimik ka na lang diyan,” tipid na sabi niya.

Sinunod ko naman ang sinabi niya at hindi na nagsalita. Napatitig na lang ako sa kaniya na abala sa pagpunas ng pisngi at noo ko. Humawak pa siya sa noo ko pagkatapos, tila pinakiramdaman kung mainit ako.

Napabuga ako ng hangin at pilit na pinakalma ang puso ko… Why is this wonderful moment happening to me right now? Am I about to die or something?

I just gulped when she stood up and took something in her bag. Container iyon na may lamang soup. Binuksan niya iyon saka kumuha ng kutsara at tubig.

“Kumain ka muna para makainom ka ng gamot,” sabi na lang niya.

Kahit nanghihina, pinilit kong bumangon. Humawak ako sa batok ko saka nahihiyang tumingin sa kaniya. “I’m sorry… You don’t have to—”

“Kumain ka na lang, Zamir.”

Napalunok ako at tumango. Kinuha ko ang kutsara saka pinilit na kumain… Sa totoo lang, nahihiya ako. Alam kong napipilitan lang siya ngayon. Siguro nakonsensya lang siya nang malamang may lagnat ako… Ayokong pilitin siyang gawin ’to. Kahit masaya ako na kasama ko siya ngayon… ayoko pa rin na napipilitan siyang gawin ’to.

Tumahimik na lang ako saka humigop ng sabaw. Tahimik lang na nanonood sa’kin si Elaine. Pagkatapos, agad niya akong inabutan ng gamot na ininom ko naman agad. Humiga na lang ako pagkatapos. Muli niyang pinunasan ang pisngi ko, pababa sa leeg. Napalunok ako at tumitig na lang sa kisame para hindi mapatingin sa kaniya.

Baka hindi ko mapigilan ang sarili ko at mayakap siya.

Naramdaman ko na lang na bumibigat ang mga mata ko… Ayoko pa sanang mapapikit at matulog, dahil inaalagaan ako ni Elaine ngayon… pero tuluyan akong nadala ng antok.

Nang magising ako, inaasahan ko na wala na si Elaine… pero natigilan ako nang makitang nakahiga at natutulog siya sa tabi ko…

I stared at her peaceful face… the urge to hug her was too strong, but I did my best to restrain myself. Napangiti na lang ako habang titig na titig sa magandang mukha nito… Kuntento na ako rito… ang matitigan siya nang ganito, ang maramdaman ang presensya niya nang ganito…

It felt like… I’m too dangerous for her. It feels like… I’ll burn and hurt her again if I touch her. Kuntento na ako na matitigan siya nang ganito.

Tipid na napangiti na lang ako nang maramdaman na tumakas ang luha mula sa mata ko… Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko alam kung bakit ako naluluha… Maybe it’s because this sight was too overwhelming for me. Si Elaine na nasa tabi ko… na kasama ko ngayon.

I gasped when she suddenly hugged me. I literally froze… I couldn’t move. Hindi ko alam kung ilalayo ko ba siya sa akin, nag-aalala ako na baka mahawa siya ng lagnat ko.

“Gusto mo ba ng… mangga?” bulong niya.

Natigilan ako at nag-aalalang napatingin sa kaniya… Gising ba siya?

Nakapikit pa rin siya at mukhang mahimbing na natutulog, bahagya pang nakaawang ang labi niya. Mukhang… nagsasalita siya habang tulog.

“Ikukuha kita ng mangga… senyorito… ’wag ka nang umiyak.”

Natigilan ako sa huling sinabi niya. Tuluyang nanlabo ang mga mata ko. Napatakip ako sa bibig ko para pigilin ang sarili na mapahagulgol ng iyak… Hindi ko alam ang nararamdaman ko ngayon. Napapikit ako nang mariin kasabay ng sunod-sunod na pagtakas ng mga luha ko.

Muling pumasok sa alaala ko ang mga nangyari noon… na sa tuwing malungkot ako dahil sa pagmamalupit ni Mama… pupunta lang ako sa puno ng mangga, dahil makikita ko siya… at ikukuha niya ako ng mangga roon para pagaanin ang loob ko.

Mula noon, hanggang ngayon… palagi akong binibigyan ni Elaine ng rason para magpatuloy. Mahal na mahal ko siya. Mahal na mahal ko si Elaine… Siya ang buhay ko… Siya ang lahat sa akin.

KABANATA 28

Zamir Luciferus Castellon

Maayos na naman ang pakiramdam ko nang magising. Wala na si Elaine. Hindi ako nag-aksaya ng oras at agad na bumangon. Nilinis ko muna ang apartment bago ako umalis at bumalik sa bahay ni Elaine.

Naabutan ko si Nathan na nakaupo sa couch, tila hinihintay na matapos magluto si Elaine. Tumingin agad siya sa direksyon ko. Napalunok ako at agad na lumapit sa kaniya.

“Nathan…”

He shyly looked at me, he seemed uncomfortable. “Papa… S-sinabi po sa akin ni Mama na may sakit ka kahapon,” he muttered.

I just sighed and held his arm, then gently caressed it. “Nathan… I’m sorry. You must have been so scared yesterday. I’m really sorry, anak…” Napalunok ako, pakiramdam ko ang bigat na naman ng dibdib ko. “Sorry, anak. Hindi na uulitin ni Papa… Sorry…”

Saglit na natahimik si Nathan… Matatanggap ko naman kung may tampo pa rin siya sa akin. Susubukan ko na lang ulit na bumawi sa kaniya. I know I keep on disappointing him and his mother… but I won’t give up. I will prove myself to them. Kahit ilang ulit pa.

Natigilan ako nang tumayo si Nathan saka humawak sa noo ko. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya. He just looked at me with a worried look on his face.

“Papa… magaling ka na po ba?” tila nag-aalalang tanong nito.

Hindi ko alam kung bakit tila maluluha ako sa tanong niyang ’yon… Inaasahan ko na galit pa rin siya sa akin dahil sa nangyari kagabi… pero ito siya at nag-aalala sa akin ngayon.

Napabuga ako ng hangin at pilit na pinigil mapaluha sa harapan niya. Ngumiti ako at hinaplos ang buhok niya. “Okay na ’ko, anak. Makakabawi na ’ko ulit sa’yo.”

“Papa… Ayoko pong nagkakasakit ka,” nakangusong sinabi niya saka napaiwas ng tingin.

Napangiti ako saka humawak sa pisngi niya. “Sorry kung nag-alala ka kay Papa, Nathan.” Marahan ko siyang hinila para yakapin.

Hindi naman siya pumalag at gumanti ng yakap sa akin. Mas lalo akong napangiti, pakiramdam ko may humahaplos sa puso ko sa mga oras na ’to.

Natigilan ako nang bumulong siya sa akin. “Papa, malapit na po ang birthday ni Mama.”

Kumalas siya sa pagkakayakap saka tumitig sa akin. Ngumiti pa siya, nakita ang bungi niyang ngipin. Napangiti rin ako saka marahang ginulo ang buhok niya.

“Salamat sa pagsasabi sa’kin, anak. Paghahandaan ko ang birthday ng Mama mo,” bulong ko rin saka marahang kinurot ang pisngi niya.

Nag-almusal na siya nang matapos magluto si Elaine. Napatingin naman agad sa’kin si Elaine saka nagpamaywang.

“Okay ka na?” tanong niya.

Humawak ako sa batok ko at ngumiti. “O-okay na ’ko. Salamat, Elaine.”

Hindi na siya nagsalita at ipinaghain na si Nathan. Pagkatapos kumain ni Nathan at maghanda para sa school, nagpresinta ako maghatid, pero pinigilan ako ni Elaine. Siya na raw ang maghahatid.

Napatitig na lang ako sa sketchpad ko habang iniisip ang birthday ni Elaine. Alam kong sinabi sa’kin ni Nathan ang tungkol doon para makapaghanda ako ng ireregalo para sa kaniya.

Napabuga ako ng hangin saka tumingin sa tambak na trabahong kailangan kong gawin. Magbabawas muna siguro ako ng gawain… mamayang gabi, regalo naman para kay Elaine ang aasikasuhin ko.

I just smiled when I remembered how she took care of me last night. Isa na siguro ’yon sa pinakamagandang gabi ko simula nang mawala sa buhay ko si Elaine… Somehow, it gave me hope. I know she still hates me… Hindi naman agad maaalis iyon, pero kahit papa’no, nagkaroon ng pag-asa sa puso ko.

Wala akong ginawa maghapon kundi magtrabaho. Napapatingin pa ako sa orasan dahil hindi pa umuuwi si Elaine simula nang ihatid niya si Nathan… Hapon na pero hindi pa rin siya bumabalik.

Natigilan lang ako nang marinig na may dumating na sasakyan. Napatayo ako agad at sumilip sa bintana para tingnan kung si Elaine ’yon… Pero tila natulos ako sa kinatatayuan ko nang makitang bumaba ng kotse ang boss ni Elaine at pinagbuksan siya.

Tila may bumara sa lalamunan ko… Siguro magkasama sila… buong araw.

Bumalik na lang ulit ako sa kinauupuan ko… nagkunwari akong nagfo-focus sa trabaho nang pumasok na si Elaine. Ibinaling ko kaagad sa kaniya ang tingin ko saka ngumiti.

“Elaine, hello… Uhm, kumain ka na ba?” tanong ko.

Tumango siya. “Kumain na ’ko… Ako na ulit ang susundo kay Nathan,” tipid na sabi niya saka pumasok na sa silid niya.

Napabuga ako ng hangin saka humawak sa batok ko… parang gusto ko na lang magkasakit ulit.

Pagsapit ng gabi, nagsimula na ’kong mag-drawing. I decided to give a full sketchbook of Elaine’s portraits as a gift for her birthday. I don’t know what she would like… but I want to show her my efforts with this. Ito rin ang ireregalo ko kapag birthday naman ni Nathan.

I just smiled while staring at the first portrait that I finished. It was Elaine’s smiling face. I just drew it out of my imagination… and my memories… but I managed to draw it accurately, in a detailed manner, beautifully… or maybe it’s just because Elaine, the subject of my art, was so beautiful that the art turned out beautiful as well.

Ganoon ang naging routine ko tuwing gabi… Inilalaan ko ang oras ko sa pagguhit kay Elaine… hanggang sa mapuno ang sketchbook. Iba’t ibang larawan na niya ang naguhit ko… merong nakangiti, tumatawa, nagagalit… umiiyak… masaya. Tila sauladong saulado ko sa isip ko ang bawat detalye ng mukha niya.

At the sketchbook’s last page, I decided to write a letter for her…

Elaine, happy birthday. I wish I could give you something more meaningful and more worthy of someone as precious as you, but for now, I could only give you my feelings, my sincerity, and my heart.

I was never an artist, but when I finally met you, it felt like I could make beautiful art with you as my subject. For me, you are the art itself. You gave life, colors, and meaning to my plain and broken canvas. Your colors may be bright, it may be colorful, it may be white, it may be dark… but it was always beautiful.

I had lived a terrible life… that I wanted to just disappear and die, but you suddenly came, and you made my life worth living for. I was never a believer, but that was before I met you… I thanked all the heavens for your existence as you are the only woman that I will ever die and live for.

Thank you so much for existing. Out of all the negativities of the world, you are my only hope… out of all its darkness, you are the only light that I see… out of all its coldness, you are the only fire that gives me warmth… You and Nathan have become my everything, everything beautiful and meaningful.

I love you so much, Maria Elaine.

-Zamir

I sighed and as soon as I finished writing my letter, I poured all of my feelings in every word.

But when her birthday finally comes… I lost all the confidence I had tried to build for the past few days. Nawalan ako ng lakas na ibigay sa kaniya ang regalo ko.

Her boss gave her a bunch of expensive stuff. He gave her designer bags and jewelries. It made me feel… small and helpless.

“Wow, grabe si Sir Ryle mo. Kulang na lang buong store ang ibigay sa’yo,” sabi ni Ria habang tinitingnan ang mga paper bag na ipinadala ng boss ni Elaine kanina.

Elaine just smiled shyly and touched her nape. “Hindi naman niya kailangan magbigay ng ganito karami… Isauli ko kaya?”

“Ano ka ba? Barya lang ’to sa kaniya. ’Wag mo na isauli. Saka halata namang love language niya talaga ang magbigay ng gifts.”

Napalunok ako at pilit na itinago sa likod ko ang sketchbook… Itinago ko na lang iyon sa bag ko.

Mabigat ang dibdib ko nang mapagdesisyunan kong umalis. Dumiretso ako sa firm para kausapin si Mr. Solon.

“Ano? Gusto mong dagdagan ko ang pinapasweldo ko sa’yo?” nakakunot-noong tanong nito.

Napalunok ako at tumango. “Kung pwede sana… kahit kalahati na lang po ng dapat kong sweldo. May pinag-iipunan din po ako at mga kailangang gastusin,” sabi ko habang nanatiling nakatungo, tila nakikiusap sa kaniya.

Gusto ko rin na may maibigay kay Elaine… hindi lang basta sketchbook. Bakit hindi ko naisip iyon? Hindi nararapat kay Elaine ang simpleng regalo lang.

“Zamir, bakit tumatapang ka yata nitong mga nakaraang araw?” malamig na tanong ni Mr. Solon.

“H-hindi po sa gano’n… Humihiling lang po ako at nagba-baka sakali.”

Napailing siya. “Kung tutuusin nga, ang laki na ng binabayad ko para sa tulad mong kriminal… Kung hindi ka nakukuntento sa ibinabayad ko, mabuti pa at umalis ka na sa kompanya ko.”

Natigilan ako sa sinabi niya. Agad na umakyat ang kaba sa dibdib ko. “Sir, sorry po,” agad na sinabi ko. “H-hindi na po… o-okay na po ako sa sweldo ko. Pasensya na po.”

Napangiti si Mr. Solon. “Buti naman at nagkakaintindihan tayo, Zamir…”

Bagsak ang mga balikat ko nang makaalis ng firm. Napahilamos ako sa mukha ko saka tiningnan ang ipon kong pera sa bank account ko. Dinagdagan ko pa iyon noong nakaraang linggo… May sapat na pera na ako para makapagsimula sa bahay.

Bumalik na ako sa bahay ni Elaine… pero natigilan ako nang makitang nandoon ang kotse ng boss ni Elaine. Nagtago ako sa malapit na poste… kausap niya si Nathan.

“Nathan, nagustuhan mo ba ’yung gifts ko sa’yo?” nakangiting tanong niya kay Nathan.

Ngumiti si Nathan saka tumango. “Opo, boss… pero bakit po niregaluhan niyo ako kahit hindi ko naman po birthday?” tanong pa niya.

“You deserve it because you’re a good kid. Ipagpatuloy mo lang ang pagiging mabait sa Mama mo, ha?”

Natahimik ako habang nakatitig sa boss ni Elaine mula sa malayo… Mukha nga itong mabait. Nakakasundo rin siya ni Nathan. Mukhang hindi siya ang tipo na may magulong buhay at kayang mahalin si Elaine nang walang paghihirap… Kaya niya ring ibigay ang lahat ng kailangan at gusto nina Elaine nang walang kahirap-hirap.

Hindi muna ako umuwi… Naglakad-lakad na lang muna ako sa labas habang nag-iisip. Ang daming tumatakbo sa isip ko… tila may nakabara na naman sa puso ko na hindi ko maipaliwanag.

Kailangan ko bang mag-apply sa isa pang trabaho? Kahit siguro labor job, kaya ko naman siguro. Hindi naman ako mahina pagdating sa ganoon.

Humawak na lang ako sa batok ko habang naglalakad pauwi. Tila nakahinga ako nang maluwag nang makitang wala na roon ang kotse ng boss ni Elaine.

“Bye, Ria… Ingat ka sa pag-uwi, ha.” Narinig ko ang boses ni Elaine. Hinatid niya sa may gate si Ria.

Napatingin ako sa kanila. Nahihiya naman akong basta magpakita at umentrada. I just stayed where I was standing and waited for them.

“Elaine, tanungin nga kita… Kaya ba hindi mo sinasagot si Sir Ryle dahil kay Zamir?”

“Gusto ko lang na kilalanin siya muna. Walang kinalaman si Zamir dito, Ria.”

I just stared at the ground and remained silent… I don’t know what to feel about it.

“E, ano ang plano mo kay Zamir?” tanong pa ni Ria.

“Wala akong plano kay Zamir. Hahayaan ko siyang maging malapit kay Nathan… pero hanggang doon lang. Pero kung tutuusin, hindi naman namin siya kailangan.”

Napabuga ako ng hangin at napahimas sa batok ko nang marinig iyon mula kay Elaine… Mabigat sa dibdib… siguro dahil totoo ang sinabi niya. Totoo namang hindi nila ako kailangan… Kayang kaya nila kahit wala ako.

“Tama ka diyan, girl. Sige, alis na ’ko. Bye!”

Narinig kong nagpaalam na rin si Elaine saka pumasok sa loob. Nanatili akong nakasandal sa poste… tila naubusan ako ng lakas… tila maraming katotohanan ang sumampal sa akin ngayong araw.

“Zamir…”

Nag-angat ako ng tingin nang makitang nasa tapat ko si Ria. Seryosong nakatingin ito sa akin.

“Zamir, gusto ko lang maging tapat sa’yo… Ayoko talaga sa’yo para kay Elaine. Salungat ako sa pagpayag niya na ipakilala ka kay Nathan noon, pero hindi ko siya pinigilan dahil igagalang ko naman ang desisyon niya… Ayokong maging masama ang labas dito, pero nakita ko lahat, e. Nakita ko lahat ng naging paghihirap ni Elaine dahil sa’yo. Nakita ko kung paano siya ipinagtulakan at sinuka ng lahat. Nakita ko kung paano nasira ang buhay ng mabait at inosenteng kaibigan ko… dahil sa’yo.” Napalunok si Ria, namumuo na rin ang luha sa mga mata niya.

“Naiintindihan mo naman siguro kung bakit ko ’to sinasabi, ’di ba? Wala akong pakialam kahit wala ka ng pera ngayon o ano, hindi ’yon ang dahilan kaya ayaw ko sa’yo… Ayoko sa’yo dahil isa ka sa malaking dahilan ng paghihirap ni Elaine. Hindi mo ba nakikita? Hindi mo ba nararamdaman? Pinipilit lang ni Elaine na pakisamahan ka dahil kay Nathan… Ayaw ka na niya sa buhay niya… Hindi mo ba nakikita? Kailangan ko pa bang ipamukha at isampal ang katotohanang ’yon sa’yo, Zamir?”

Hindi ako nakapagsalita… Ang daming negatibong emosyon ang naglalaro sa puso ko… Hindi ko maipaliwanag… o siguro alam ko naman talaga kung ano. Siguro ayaw ko lang tanggapin. Ayaw ko lang talagang harapin.

Natigilan ako nang maabutan ko si Elaine na nakaupo sa couch pagpasok ko sa bahay. Napabuntonghininga ako at inayos ang buhok ko saka lumapit sa kaniya. Natigilan naman siya at nag-angat ng tingin sa’kin.

“E-Elaine… Happy birthday,” anas ko saka tipid na ngumiti sa kaniya.

Saglit na natahimik si Elaine… Nanatili siyang nakatitig sa’kin, na para bang may malalim din siyang iniisip.

“Zamir…”

Napalunok ako nang tawagin niya ang pangalan ko. “Hmm?”

“Zamir… maliban kay Nathan, mahal mo ba ako? May nararamdaman ka ba para sa’kin?” tanong niya habang seryosong nakatingin sa akin.

Natigilan ako sa tanong niya… Hindi ko alam kung bakit bigla niyang itinanong ’yon… kinakabahan ako, pero sinagot ko pa rin ang nararamdaman ng puso ko.

“Oo, Elaine… M-mahal kita. Mahal na mahal kita…”

Napakagat si Elaine sa ibabang labi kasabay ng pamumuo ng luha sa mga mata niya. “A-ayokong mahalin ka ulit, Zamir.” Nabasag ang boses nito.

“Elaine…”

“Kapag minahal ulit kita… K-kapag hinayaan ulit kita sa buhay ko, mawawala na naman ’yung respeto sa sarili ko na ilang taon kong binuo. Ibibigay ko na naman lahat… wala na namang matitira sa’kin… Gano’n ka mahalin, e. N-noong minahal kita, wala nang natira sa’kin, Zamir. Lahat… respeto at pagmamahal sa sarili… nawala ’yon lahat sa’kin. Gano’n ka mahalin… Nakakaubos, nakakapagod… Ayoko na no’n. Ayoko nang bumalik sa gano’n, Zamir… Sa totoo lang, natatakot ako. Baka kahit na gaano katindi ang galit ko sa’yo… mauwi pa rin ’yon sa pagmamahal. Ayoko na. Ayoko na talaga, Zamir. Pakiusap…” Napapikit siya nang mariin kasunod ang pagtakas ng luha mula sa mga mata niya.

Pakiramdam ko… pati ako, naubos din. Hindi ko alam. Hindi ko alam na ganoon ang dulot ng pagmamahal niya sa akin noon… Hindi ko alam na ganito siya katakot sa akin… at sa pagmamahal sa’kin. Sobrang sakit… dahil tila isinampal sa ’kin na hinding hindi ko pala siya kayang pasayahin… na mauubos lang siya sa pagmamahal sa’kin.

Hindi ko na napigil ang mga luha ko. Kahit nanghihina, naglakad ako palapit sa kaniya saka lumuhod sa harapan niya. Mapait na ngumiti ako saka humawak sa mga kamay niyang nakapatong sa hita niya.

“Elaine… a-alam ko na ’yung sagot, pero gusto ko pa rin itanong… K-kahit ba umalis ko, kaya niyo pa rin sumaya? H-hindi niyo ba talaga ako kailangan ni Nathan? Mas magiging maayos ba talaga ang lahat sa inyo… kung wala ako?” I don’t want to cry… but I couldn’t stop myself. Tears escaped from my eyes… they were uncontrollable, just like my feelings.

Napatakip si Elaine sa bibig niya habang patuloy na lumuluha… tanging tango lang ang nakuha kong sagot mula sa kaniya, pero para nang dinurog no’n ang puso ko.

Mahal ko siya. Mahal na mahal ko siya… pero kung nahihirapan siya… at kung masasaktan at matatakot lang siya nang ganito habang nasa tabi ko… sasarilinin ko na lang ang pagmamahal na nararamdaman ko.

“Elaine… S-sana tanggapin mo ang bahay na ipapagawa at ibibigay ko para sa inyo ni Nathan.”

Natigilan siya at tumingin sa mga mata ko… Kahit mahirap para sa akin, pinilit kong ngumiti saka hinaplos ang mga kamay niya… na baka huling beses ko nang magagawa.

“P-pakiusap, tanggapin mo sana, Elaine… Kapag tinanggap mo, aalis na talaga ako… Hindi ko na kayo guguluhin ulit.”

KABANATA 29

Alam ko sa sarili ko na maaaring mahalin ko ulit si Zamir… Nararamdaman ko. Kahit na anong pilit kong magmatigas, kahit na anong pilit kong ipaalala sa sarili ko na galit ako sa kaniya, na kinamumuhian ko siya, na ayoko siya sa buhay ko… Alam ko sa sarili ko na baka humina na naman ako… baka mahalin ko na naman siya.

“Elaine…”

Napatigil ako sa ginagawa ko nang marinig ang boses ni Zamir. Humigpit ang hawak ko sa lapis. Pilit kong pinigilan ang sarili ko na mag-angat ng tingin sa kaniya.

“I-I will leave now. Sa mga susunod na araw, may tatawag sa’yo tungkol sa bahay na ipapatayo ko para sa inyo ni Nathan. S-sana… tumira kayo sa bahay na ’yon pag natapos.”

Hindi ako nagsalita. Nanatili akong nakatitig sa papel… Nanginginig ang mga kamay.

Nag-angat na lang ako ng tingin nang maramdaman kong umalis na siya… Ito ang gusto ko noong una. Nang bumalik siya sa buhay ko, wala akong ibang gusto kundi ang siya mismo ang sumuko at umalis. Hindi biro ang pinagdaanan ko. Hindi biro ang nawala sa’kin nang mahalin ko siya noon… Mabuti lang na hindi ko hayaan ang sarili kong mahulog na naman sa kaniya.

Dapat lang na putulin ko kaagad bago magsimula. Dapat lang na hindi ko na hayaang maulit ang pagkakamali ko noon… ang magtiwala at magmahal ng maling tao.

“Mama… Bakit ka po umiiyak?”

Natigilan ako nang makita si Nathan na nasa gilid ko. Nakahawak pa siya sa teddy bear niya habang nag-aalalang nakatingin sa akin.

Nanginginig ang mga kamay na napahawak ako sa pisngi ko… Bakit? Bakit ako umiiyak? Ito ang gusto kong mangyari… pero bakit sobrang bigat? Bakit parang… may nawala sa’kin? Bakit parang may parte sa pagkatao ko na nawala sa’kin?

Kung gano’n… hindi naman pala ako tumapang. Kahit na nandito lang siya, kahit na hindi ko siya kinakausap o pinagtutunan ng pansin, kahit na paulit-ulit ko siyang itaboy, kahit na sabihin ko sa sarili ko na hindi ko dapat ulitin ang pagkakamali ko noon… wala naman palang nangyari.

“M-mama, b-bakit ka po umiiyak?” tanong ni Nathan saka napahikbi na rin… naluluha habang nakatingin sa akin.

Napahagulgol ako ng iyak at yumakap sa kaniya. Ayokong makita ako ng anak ko na ganito… mahina, umiiyak… palagi akong malakas sa harapan niya. Pero bakit gano’n? Bakit nagawa kong umiyak na naman… ng dahil sa kaniya?

Kahit ano palang pigil ko sa sarili ko… kahit anong gawin ko… hindi na ako makakaahon.

Sinaktan niya ako, iniwan niya ako, sinira niya ako… pero bakit? Bakit kahit na anong pilit kong tabunan ng galit ang lahat ng nararamdaman ko sa kaniya… kahit anong pilit kong ipasok sa isip at puso ko na masisira na naman ako kapag hinayaan ko siya sa buhay ko… Lahat ginawa ko na…

Bakit mahal ko pa rin siya?

Nanginginig na yumakap ako kay Nathan habang patuloy na umiiyak. Hindi naiintindihan ng anak ko ang nangyayari… Hindi niya alam kung bakit umiiyak ako… Umiiyak din siya habang nakayakap sa akin… na kahit hindi niya naiintindihan, dinadamayan niya ako.

“M-mama… ’Wag ka na pong umiyak. Tatawagin lang po natin si Papa, para matulungan niya tayo… Aawayin niya po ang nang-away sa’yo,” sabi niya habang umiiyak sa mga bisig ko.

Mas lalo akong napahagulgol… tila inilabas ko lahat ang matagal kong pagpipigil… tila inilabas ko lahat ang mga emosyon para kay Zamir na matagal kong pinigil sa sarili ko… na matagal kong tinago… matagal kong pilit na tinabunan ng galit.

Bakit? Hindi ko maintindihan… Bakit ganito ang puso ko? Bakit ganito ang nararamdman ko? Sinaktan niya ako… Iyon ang paulit-ulit kong sinasaksak sa isip ko… pero bakit? Bakit ganito pa rin ang nararamdaman ko? Naiinis ako sa sarili ko… Pakiramdam ko, napatunayan ko lang lalo na talagang wala akong respeto at pagmamahal sa sarili ko.

Napabuntonghininga na lang ako habang hinahaplos ang buhok ni Nathan. Nakahiga na siya sa kama niya habang nakatitig sa akin. Tipid na ngumiti ako saka hinaplos ang pisngi niya.

“Mama… bakit ka po umiyak?” tanong niya saka humawak sa kamay ko.

Saglit akong natahimik bago sumagot. “M-may naalala lang si Mama,” sabi ko na lang saka ngumiti sa kaniya. “Sorry kung biglang umiyak si Mama, ha? Natakot ka ba?” nag-aalalang tanong ko.

Napanguso si Nathan saka tumango. “Ayoko pong nasasaktan ka Mama. I love you so much po.”

Napangiti ako saka muling hinaplos ang buhok niya. “Mahal na mahal din kita, anak.”

Yumakap sa akin si Nathan hanggang sa makatulog siya. Hindi naman ako nakatulog pagkatapos no’n… Kahit na subukan kong bumalik at mag-focus sa trabaho, hindi ko rin magawa.

Nagising ako kinabukasan na kulang na kulang sa tulog. Pinilit ko pa ring bumangon dahil ihahatid ko pa si Nathan sa school.

Pagkatapos kong ihatid si Nathan, tinawagan ko si Sir Ryle at pinapunta sa bahay.

“Elaine…”

Napalunok ako nang siya ang bumungad sa’kin pagbukas ko ng gate. “Pasok ka sa loob,” sabi ko na lang saka naunang pumasok sa loob.

Tahimik na sumunod siya sa akin. Halatang natigilan siya sa bumungad sa kaniya sa sala, dahil nandoon ang mga regalong ibinigay niya sa akin.

“Sir Ryle… Isasauli ko na ang mga binigay mo sa’kin,” sabi ko sa mahinang boses.

“Elaine… What do you mean?” tanong niya saka lumapit sa akin.

“P-pasensya na kung sinayang ko ang oras mo. Pasensya na talaga, Sir Ryle… pero hindi ko kayang makipagrelasyon sa’yo. Humahanga ako sa’yo, dahil mabait ka… pero hindi sa paraan na gusto mo. Sorry, Sir Ryle. Hindi kita binigyan ng sagot dahil gusto ko talagang subukan… pero wala talaga akong nararamdaman… Para sa’kin, isa kang mabuting boss at kaibigan.”

Napabuga ng hangin si Sir Ryle. Binigyan niya ako ng tipid na ngiti. “It’s fine, you don’t have to say sorry. Ako naman ang nagpumilit na manligaw sa’yo. I courted you knowing the possibility that you might reject me… Ganoon naman talaga. Sinubukan ko lang na baka swertehin at sagutin mo ako.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. “Thank you, Sir Ryle. Salamat sa lahat…”

Yumakap sa akin si Sir Ryle. Gumanti ako ng yakap sa kaniya… Mabait siya at talagang siya ang tipo ng lalaki na hindi mahirap magustuhan, hindi dahil sa mayaman siya, kundi dahil mabuti siyang tao. Kung maaari nga, gusto ko sana kung magiging magkaibigan pa rin kami pagkatapos nito… Pero nasa sa kaniya naman iyon. Ayokong pilitin siya kung hindi siya komportable.

Hindi kinuha ni Sir Ryle ang mga ibinigay niya sa’kin kahit anong pagpupumilit ko. Wala naman akong nagawa at itinago na lang ulit ang mga ’yon sa silid ko.

“Mama… Bakit po hindi pumupunta ang Papa ko?”

Natigilan ako nang humawak si Nathan sa kamay ko. Napalunok na lang ako at napaiwas ng tingin sa kaniya… Alam kong sa pagkakataong ’to, kailangan kong magsinungaling sa kaniya… pero hindi ko pa rin nagawa.

“Pinaalis ko ang Papa mo…” bulong ko.

Natigilan si Nathan. Nagtatakang tumingin siya sa akin. “M-mama… bakit mo po siya pinaalis? Babalik pa po siya?” Nakita ko ang pagdaan ng sakit sa mga mata niya.

Hindi ako nakasagot. Tipid na ngumiti ako saka hinaplos ang pisngi niya. “Anak, maglaro ka muna sa kwarto mo. Magtatrabaho lang ulit ako.”

Kahit halatang naguguluhan siya, pumasok na siya sa silid niya. Napabuga ako ng hangin saka umupo sa couch. Napahilamos ako sa mukha ko habang napapaisip… Ang daming tanong sa isip ko na hindi ko na naman maipaliwanag.

Ilang araw akong ganoon… Hindi ako makapag focus sa trabaho. Hindi ko rin alam. Hindi ako sanay na hindi siya nakikita sa living room… nakaupo sa couch, paminsan-minsan tumitingin sa akin.

“Elaine!”

Napatigil ako sa malalim na pag-iisip nang marinig na may tumatawag sa akin mula sa labas. Agad akong tumayo at sumilip sa bintana… Natigilan ako nang makita ang kaibigan ni Zamir sa labas… Sa pagkakatanda ko, Dylan ang pangalan nito.

Agad akong lumabas at pinagbuksan siya ng gate. Napabuga siya ng hangin nang nasa harapan na niya ako, tila hinahanda ang sarili.

“Elaine, pwede ba tayong mag-usap?” seryosong tanong nito sa akin.

Pakiramdam ko… seryoso ang sasabihin niya. Naramdaman ko ring nanlamig ang mga kamay ko… dahil sa kaba. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ako kinakabahan.

Umupo kami sa couch. Napalunok na lang ako at nag-alok sa kaniya ng maiinom pero agad siyang umiling.

“I want to go straight to the point, Elaine… I know Zamir will hate me for this… pero hindi ko na kasi kaya. Hindi ko na kayang manahimik kagaya ng gusto niya.”

“A-ano ba’ng ibig mong sabihin, Dylan? Ano ang gusto mong sabihin?” tanong ko saka napakapit nang mahigpit sa laylayan ng damit ko.

“Zamir went back to Vista Querencia,” sabi niya saka napabuntonghininga. “That place was also a hell for him… I tried to stop him, but he didn’t listen. That’s why I’m here. I want to tell you Zamir’s side…”

Napalunok ako at nanatiling tahimik habang nagkukwento sa akin si Dylan… Lahat ng alam niya tungkol kay Zamir, simula pagkabata… kung bakit palagi itong umiiyak noon sa puno ng mangga, kung bakit palagi siyang may sugat sa katawan… hanggang sa lumaki siya… kung bakit lumaki siyang ganoon, walang pagmamahal, walang kakampi, kumapit sa droga para pagaanin ang pakiramdam… Mag-isa… lumaki na puno ng takot at pagkamuhi sa sarili.

Napahawak ako sa dibdib ko kasabay ng pagtakas ng mga luha mula sa mga mata ko. Hindi ko lubusang maisip… hindi ko lubusang maisip na naranasan niya ang lahat ng ’yon buong buhay niya. Naranasan niya ang mapagkaitan ng pagmamahal mula sa pamilya… pero sa kabila no’n, naging mabuti siyang ama kay Nathan… kahit pa hindi niya naranasan ang pagmamahal ng magulang.

“I know… I know that has nothing to do with you. I know it won’t justify the fact that he did hurt you… But the leaked video… It wasn’t his fault. He never wanted that to happen, Elaine.”

Ipinaliwanag niya rin sa akin ang tungkol doon… Kung paano ipinakalat ni Zamir sa buong Vista Querencia na pinagsamantalahan niya ako at pinilit para hindi ako pandirihan ng mga tao… kung paano niya tinangkang patayin ang nagpakalat ng video kaya siya nakulong… pati na rin ang pagpayag nitong ipasa ang lahat ng mana niya sa ina niya para lang mabuhay, makalaya, at makasama kami ni Nathan.

Nanginginig ang buong katawan ko habang patuloy na lumuluha. Kahit anong pigil ko sa sarili kong hindi humagulgol, hindi ko napigilan. Sobrang bigat sa dibdib. Sobrang sakit… sobrang nasasaktan ako para kay Zamir… sobrang sakit na pinili niyang sarilinin ang lahat sa mga nagdaang taon… na hindi niya piniling isumbat sa akin ang lahat ng ginawa niya para sa’kin… na pinili niyang magdusa mag-isa kaysa idamay ako at masaktan kasama niya.

Sobrang sakit malaman na habang kinamumuhian ko siya… nagdurusa siya para sa akin.

“Kagaya ng palaging sinasabi ni Zamir… Wala kang kasalanan sa lahat ng nangyari sa kaniya… dahil lahat ’yon, pinili niyang gawin sa sarili niya. Pero mahal na mahal ka ni Zamir. Alam niyang makokonsensya ka kapag nalaman mo ang tungkol dito… Ayaw niyang maramdaman mo iyon, ayaw niyang masaktan ka dahil sa mga kasalanan at desisyon na pinili niya. P-pero hindi ko na kaya, Elaine. Gusto kong sumaya naman si Zamir. G-gusto kong maging payapa naman ang buhay niya… K-kaya nakikiusap ako, Elaine… B-bigyan mo ng pagkakataon si Zamir. Nagmamakaawa ako,” sabi ni Dylan saka nag-abot sa akin ng sketchbook.

Matapos naming mag-usap, umalis na rin siya at hinayaan akong makapag-isip… Naiwan akong mag-isa habang nakahawak sa sketchbook.

Gamit ang nanginginig na kamay, binuksan ko iyon at tiningnan. Mas lalo akong napaluha sa nakita. Iginuhit niya ako sa bawat pahina ng sketchbook… Mas lalong bumigat ang dibdib ko dahil halata sa ibang pahina na napapagod siya habang ginuguhit iyon. May ilang patak ng luha rin na bakas doon… na para bang lumuluha rin siya habang ginuguhit ang mga ’yon.

Sa huling pahina… nakita ko ang sulat niya para sa’kin. Bawat salita… ramdam ko ang sinseridad at pagmamahal… na para bang inaalay niya ang buong puso niya roon.

Elaine, happy birthday. I wish I could give you something more meaningful and more worthy of someone as precious as you, but for now, I could only give you my feelings, my sincerity, and my heart.

I was never an artist, but when I finally met you, it felt like I could make beautiful art with you as my subject. For me, you are the art itself. You gave life, colors, and meaning to my plain and broken canvas. Your colors may be bright, it may be colorful, it may be white, it may be dark… but it was always beautiful.

I had lived a terrible life… that I wanted to just disappear and die, but you suddenly came, and you made my life worth living for. I was never a believer, but that was before I met you… I thanked all the heavens for your existence as you are the only woman that I will ever die and live for.

Thank you so much for existing. Out of all the negativities of the world, you are my only hope… out of all its darkness, you are the only light that I see… out of all its coldness, you are the only fire that gives me warmth… You and Nathan have become my everything, everything beautiful and meaningful.

I love you so much, Maria Elaine.

-Zamir

Napapikit ako nang mariin at napatakip sa bibig ko. Napahagulgol ako ng iyak habang paulit-ulit na umiiling. Napagtanto ko na lang na nakaupo na ako sa sahig habang umiiyak… tila wala na ’kong pakialam na marinig ng mga tao sa paligid na umiiyak ako…

“Z-Zamir…” Paulit-ulit akong umiling… Patuloy akong umiyak at humagulgol… hanggang sa maubos ang luha at boses ko… hanggang sa wala na akong maiiyak pa.

Pilit kong iniyak lahat… para kahit papaano gumaan ang bigat sa dibdib ko… pero walang nangyayari. Mas lalo lang bumibigat.

Kailangan ko si Zamir. Si Zamir…

Nanatili akong nakaupo sa sahig habang nakayakap sa sketchbook. Napapahikbi na lang ako nang maubos ang mga luha ko… Kahit mahirap para sa akin ang kumilos… pinilit kong kuhanin ang cellphone ko para tawagan si Ria.

“Elaine? Bakit ka napatawag?”

Pilit kong nilabanan ang mga hikbi, pero hindi ko napigilan.

“Elaine? Okay ka lang ba? Umiiyak ka? Ano’ng nangyari?” sunod-sunod na tanong niya, bakas ang matinding pag-aalala sa boses.

“Ria… p-pwede bang… bantayan mo muna si Nathan? K-kailangan kong umalis… p-pero hindi ko siya pwedeng isama sa lugar na pupuntahan ko…”

“A-ayos lang sa akin… teka nga, ano ba ang nangyayari, Elaine? Bakit ka aalis? Saan ka pupunta?” tanong niya pa.

Napapikit ako nang mariin kasabay ng pagtakas ng mga luha ko… “Pupunta ako sa Vista Querencia.”

KABANATA 30

Kung may lugar man akong ayaw nang balikan, Vista Querencia iyon. Maririnig ko pa lang ang pangalan ng lugar na ’yon, para nang nanginginig ang laman ko sa matinding emosyon… mga negatibong emosyon… mapapait na alaala na naglalaro sa isip ko… nagdudulot ng kirot sa puso ko.

Napabuga ako ng hangin habang nakatingin sa bintana ng bus papuntang Vista Querencia. Ibinilin ko si Nathan kay Ria. Ayoko mang iwanan si Nathan, hindi ko naman siya pwedeng isama sa impyernong ’yon. Ayokong makasalamuha ni Nathan ang mga mapanghusga at mapang-alipustang tao roon. Ayoko ring marinig niya ang masasamang salita ng mga tao tungkol kay Zamir.

Napalunok ako at napahawak nang mahigpit sa bag ko nang makababa na ako ng bus… Nandito na ulit ako. Nasa Vista Querencia na ulit ako.

Napabuntonghininga ako at pilit na pinatatag ang loob ko. Hindi na ako tulad ng dati… Kung makikita ko man ulit ang mga nang-alipusta sa akin noon… hindi ako mananahimik lang, lalabanan ko sila.

Tumingin ako sa phone ko. Sa huling message sa akin ni Dylan, sinabi niya na hindi na hindi na sumasagot si Zamir sa mga tawag at text niya kaya hindi niya rin matukoy ang eksaktong lugar kung nasaan ito.

Walang kaso sa akin kahit ikutin ko ang buong Vista Querencia, mahanap ko lang siya.

Nag-check in na muna ako sa malapit na hotel. Tiningnan ko pa sa google maps ang Vista Querencia, iniisip ko kung saan ko sisimulang hanapin si Zamir. Kung tutuusin, pwede naman akong magtanong sa mga tao dahil maraming nakakakilala sa kaniya… pero baka mainis lang ako kapag nagtanong ako, dahil siguradong may sasabihin silang masama tungkol kay Zamir… Baka mapaaway pa ako at makapanakit ng mga masasahol na tao… baka maging persona non grata pa ako rito sa Vista Querencia bago ko pa man mahanap si Zamir.

Sinimulan ko na rin agad ang paghahanap kay Zamir… pero hindi ko alam kung bakit dinala ako ng mga paa ko sa lugar na ayoko ring puntahan… ang dati kong bahay na tinitirhan.

Napalunok ako habang nakatitig sa bahay na iyon… halatang abandonado na at wala nang nakatira.

Hanggang ngayon… may galit pa rin akong nararamdaman kina tatay, pero hindi ko maiwasang mapaisip kung kumusta na sila. Ayoko mang aminin, may pag-aalala sa puso akong nararamdaman ngayong hindi ko sila nakita rito.

“Elaine? Ikaw na ba ’yan?”

Natigilan ako nang may babae na lumapit sa akin. Hindi ako nagsalita at nanatiling nakatitig sa kaniya… pilit kong inaalala sa isip ko kung sino ba siya.

“Ako ito, si Loring. Kapit-bahay niyo ako noon… Naku, narinig ko ang nangyari sa’yo. Grabe naman ’yong Zamir na ’yon. Napakahayop talaga—”

“Pasensya na, wala akong panahon sa’yo,” malamig na sinabi ko saka agad siyang tinalikuran.

Napakuyom ang kamao ko habang naglalakad palayo roon, pero natigilan ako nang may babaeng humarang sa akin. Natigilan ako… lalo na nang mapagtanto kong si Mabel iyon. Isa sa mga naging kaibigan ko… Isa rin sa mga nanghusga sa akin.

“E-Elaine…”

Hindi ako nagsalita, sinuri ko lang siya ng tingin. Tila wala namang naging pagbabago sa kaniya. Mukhang maayos na ang buhay niya… pero wala rin akong oras para sa kaniya. Si Zamir lang ang pakay ko sa impyernong lugar na ’to… Gusto ko lang ilayo at iligtas si Zamir sa lugar na ’to.

“H-hinahanap mo ba ang pamilya mo?” tanong niya saka napalunok.

“Hindi. Wala akong pakialam sa kanila,” malamig na sabi ko pa.

Napaiwas siya ng tingin saka humawak sa braso niya. “E-Elaine… alam kong galit ka sa’kin dahil isa ako sa mga nagbago ang tingin sa’yo dahil sa nangyari noon. Pero alam ko na ang totoong—”

“Hindi ako pinagsamantalahan ni Zamir,” agad na sinabi ko.

Halatang nagulat siya. “H-huh?”

“Ginusto ko ang nangyari sa video. Ginusto kong makipag-sex sa kaniya… sa lalaking mahal ko… Ano, Mabel? Ano na ang tingin mo sa’kin ngayon? Maruming babae na ulit?” deretsahang tanong ko.

Napaiwas siya ng tingin. “E-Elaine… K-kung ano man ang naging pananaw ko noon, iba na ngayon. Alam kong huli na… pero hindi na ako tipo ng tao na huhusgahan ka dahil sa pakikipagtalik. Natuto na ako… Alam kong mahirap pa rin para sa’yo ang magpatawad… pero gusto ko pa rin humingi ng tawad… I’m sorry, Elaine.”

Natahimik ako… dahil may parte sa sinabi niya na may punto. Nagbabago ang ibang tao, natututo… May mga tao na sarado ang isip sa una, pero nagbabago at nabubuksan ang isip sa paglipas ng panahon. Marahil ganoon ang nangyari sa kaniya… pero may lamat na sa puso ko na mahirap nang ibalik sa dati… na hindi na maaalis.

Hindi na lang ako nagsalita at nauna nang maglakad. Akmang babalik na ako sa taxi na sinakyan ko, pero agad siyang humawak sa braso ko.

“E-Elaine… Alam kong galit ka rin sa mga magulang mo… pero kung gusto mo silang makita, nakatira sila ngayon sa kabilang bayan.”

Hindi na ako nagsalita at inalis ang pagkakahawak niya sa akin saka sumakay ng taxi.

Hindi ko alam kung sadyang tanga lang talaga ako… pero natagpuan ko pa rin ang sarili na nagpunta sa lugar na sinabi ni Mabel.

Nilibot ko ng tingin ang paligid. Puro magagandang bahay ang nakatayo sa lugar na ito. Lumapit ako sa malapit na tindahan na nakita ko para magtanong.

“Saan nakatira si Lora at Lorenzo Garcia?” tanong ko.

Itinuro naman nila sa akin ang malapit na bahay. May kalakihan iyon… maganda ang bahay. Malayong malayo sa tinitirhan namin noon na kaunting hangin na lang yata ay bibigay na.

Nagtungo ako roon. Nanatili lang akong nakatayo sa tapat ng gate. Wala naman akong balak magpakita sa kanila… gusto ko lang malaman kung kumusta na sila. Kahit na galit ako kina tatay, wala namang kasalanan sa akin ang mga kapatid ko. Nakita ko kung paano nila sinubukang pigilan si tatay sa pagtataboy sa akin noon.

“Ate Elaine?”

Natigilan ako at napalingon sa likuran ko nang marinig ang boses na ’yon. Natigilan ako nang makita si Ella, ang bunsong kapatid ko… na noon ay kinse anyos lang, pero ngayon, dalagang dalaga na.

Agad siyang napaluha nang makita ako… tila hindi makapaniwala.

“A-ate…” Agad siyang tumakbo palapit sa akin at yumakap.

Napahagulgol siya ng iyak habang mahigpit na nakayakap sa akin. Naramdaman ko na lang din ang pamumuo ng luha sa mga mata ko habang nakayakap siya nang mahigpit, tila ayaw na ’kong pakawalan pa.

“A-ate! Akala ko hindi na kita makikita ulit! A-akala ko hindi na kita mayayakap ulit nang ganito!” sabi niya habang patuloy na umiiyak sa akin.

Napakagat ako sa ibabang labi ko nang maramdamang nanlalabo na rin ang paningin ko dahil sa mga luha… Umiling lang ako at pilit na pinigilan ang sarili.

“Elaine…”

Natigilan ako nang marinig ang pamilyar na boses na ’yon. Agad na kumalas sa akin si Ella… Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses… Nakita ko si tatay na nakatayo sa gate… kitang kita ko sa mga mata niya na tila hindi siya makapaniwalang nakita ako.

Napaiwas na lang ako ng tingin at natahimik. Hindi ko napaghandaan ang sarili ko rito… Hindi ko alam ang dapat kong sabihin… o gawin. Mapait pa rin ang pakiramdam ko. Masakit pa rin sa puso ko kapag naaalala ang nakaraan… kapag naaalala ko kung paano niya ako ipinagtulakan sa panahong kailangan ko ng pamilyang makakapitan.

Sumama ako sa loob… dahil gusto ko ring makita si Ate Elena at si Leo. Gusto kong malaman kung kumusta na ang mga kapatid ko… pati na rin si nanay.

Tahimik lang ako habang tila hindi magkandaugaga sina tatay sa akin. Napalunok na lang ako at tinanggihan ang lahat ng inumin at pagkain na inalok nila sa’kin.

Bumaba rin sina Leo at Ate Elena… Kagaya ni Ella, napaluha sila at sinugod ako ng yakap nang makita ako. Tipid na ngumiti ako at gumanti ng yakap sa kanila… pilit kong pinipigilang mapaluha sa harapan nila.

“E-Elaine… sobra akong nag-alala sa’yo… s-sobra akong nagsisi na wala akong nagawa para sa’yo nang araw na ’yon,” lumuluhang sabi ni Ate Elena habang nakayakap nang mahigpit sa akin.

Hindi ko nagawang magsalita. Patuloy lang akong nakayakap sa kanila… pilit na nilalabanan ang sariling emosyon at ang mga luha.

Nang mahimasmasan… napagdesisyunan naming mag-usap usap… Hindi nagsasalita si tatay, pero ramdam ko ang matinding kaba sa kaniya.

“Nagtrabaho ako bilang domestic helper sa ibang bansa at nakapag-ipon… Pinag-aral ko sila, kaya naging guro na si Leo. Si Ella naman ay graduating na sa kursong accountancy. Nakaluwag-luwag kami kahit papaano at nakalipat sa maayos-ayos na bahay… Sinubukan ka naming hanapin… pero nabigo kami. K-kaya sobrang saya ko na nandito ka… na nagpakita ka ulit sa amin,” naluluha pa ring sinabi ni Ate Elena.

Napalunok ako at hindi kumibo. Pinaglaruan ko ang mga daliri ko… “Si nanay… hindi ko nakikita si nanay,” sinabi ko sa mahinang boses.

Natahimik silang lahat sa sinabi ko saka napaiwas ng tingin sa akin. Pakiramdam ko… parang may patalim na sumaksak sa puso ko nang mapagtanto ang ibig nilang sabihin… kahit pa wala pa silang sinasabi.

“P-pumanaw na ang nanay bago pa ako mangibang bansa, Elaine…” nabasag ang boses ni Ate Elena. “B-bago siya namatay, hinahanap ka niya sa amin. Paulit-ulit ka niyang hinanap sa’min, hanggang sa huling sandali… Umiiyak siya dahil gusto ka niyang makita at mayakap sa huling sandali.”

Ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyang tumakas. Napatakip ako sa bibig ko gamit ang nanginginig na mga kamay. Napapikit ako nang mariin kasabay ng pagtakas ng mga luha ko. Yumakap sa akin sina Ella nang tuluyan akong mapahagulgol ng iyak.

Sobrang bigat sa dibdib. Sobrang sakit. Sobrang hirap na tanggapin na namatay si nanay nang hindi man lang ako nakausap. Masakit sa akin na namatay siya… nang hindi man lang kami nagkaka-ayos. Hindi ko man lang siya nakita… hindi ko man lang siya nayakap sa huling sandali.

“A-anak…”

Natigilan ako nang mapatingin kay tatay. Kitang kita ko sa namumulang mga mata niya ang matinding sakit at pagsisisi. Kahit na nag-aalangan, umupo siya sa tabi ko saka humawak sa kamay ko.

“A-anak… humihingi ako ng tawad sa ginawa ko noon. H-humihingi ako ng tawad sa pagtaboy ko sa’yo ng mga panahong kailangan mo ako… kami. A-alam kong hindi mo ako mapapatawad, naiintindihan ko, anak. G-gusto ko lang malaman mo na sobra akong nagsisisi sa ginawa ko noon. W-walang araw na hindi ko pinagsisisihan, anak. Naiintindihan ko kung hindi mo ako mapapatawad… Gusto ko pa ring humingi ng tawad, anak.”

Seryoso akong tumingin sa kaniya, kahit pa naluluha ang mga mata. “N-nanghihingi ka ba ng tawad dahil iniisip mong… pinagsamantalahan ako ni Zamir?”

Umiling si tatay. “Pinagsamantalahan ka man niya o hindi… ginusto mo man ang nangyari o hindi… humihingi pa rin ako ng tawad, anak. A-alam ko… ramdam ko… nakita ko sa mga mata ni Zamir nang makausap ko siya sa kulungan… kahit hindi niya inamin, naramdaman kong hindi ka niya pinagsamantalahan.”

Napalunok ako saka tumango. “Hindi niya ako pinilit… N-nakipagtalik ako sa kaniya. Hindi niya ako pinagsamantalahan… Ginusto ko ang nangyari.”

Tumango si tatay habang patuloy na lumuluha. “A-alam ko, anak… Humihingi ako ng tawad dahil naging sarado ang isip ko sa’yo noon. Humihingi ako ng tawad dahil hindi ako nagpaka-tatay nang panahong kailangan mo ako. H-humihingi ako ng tawad sa lahat ng naging kasalanan at pagkukulang ko sa’yo bilang tatay, Elaine…” pagkasabi no’n, dahan-dahang lumuhod si tatay sa harapan ko habang patuloy na lumuluha.

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko. “H-hindi ko alam, ’tay… M-masakit pa rin sa’kin… Sa tuwing naaalala ko, mabigat pa rin sa’kin. H-hindi ko pa kaya sa ngayon, ’tay. Sobrang sakit pa rin. Hindi ko pa kaya… Hindi pa ako handa.”

Tumango si tatay habang patuloy na lumuluha. “Naiintindihan ko, anak. N-naiintindihan ko. Hindi kita pipilitin. Gusto ko lang… humingi ng tawad… patawarin mo man ako o hindi. Hihintayin ko kahit gaano katagal, anak.”

Iyon ang naging huling pag-uusap namin ni tatay bago ako umalis sa bahay nila. May parte sa akin na gustong magpatawad… pero hindi pa handa ang puso ko. Kahit sa anim na taong nakalipas… hindi pa rin pala naghilom lahat. Hindi pa rin ako handa… Hindi ko pa rin kaya na basta tanggapin ang lahat.

Ibinigay ko kina Ate Elena ang number ko bago ako umalis. Kahit pa hindi pa ako handang patawarin si tatay, kapatid ko pa rin sina Ate Elena. Hindi man maibabalik sa dati ang lahat… pero hindi ko naman isasarado nang tuluyan ang sarili ko sa kanila.

Bumalik ako sa paghahanap kay Zamir. Ilang araw rin ang ginugol ko. Nag-aalala rin ako na baka nalulungkot na si Nathan, pero naiintindihan niya naman ako. Sinabi niya lang sa akin na sana pag balik ko… kasama ko na ang Papa niya.

Napabuga ako ng hangin saka napahawak sa noo ko. Tumingin ulit ako sa phone ko para magpunta sa susunod na lugar na pwedeng mapuntahan.

Napailing ako at pumasok muna sa isang fast food chain para um-order ng pagkain. Magtutungo na sana ako sa counter, pero natigilan ako nang makita ang pamilyar na lalaking nagse-serve ng mga pagkain… Nanlaki ang mga mata ko nang makitang si Zamir iyon.

Akmang lalapit agad ako sa kaniya, pero natigilan na lang ako nang mapansin na natisod siya… may lalaking humarang sa dadaanan niya dahilan para malaglag ang mga pagkain sa tray na hawak niya. Agad na napakuyom ang kamao ko.

“Ikaw ’yung mayabang na Castellon dati, ’di ba? Ano ka na ngayon?” nakangising tanong ng lalaki. Nagtawanan ang mga kasama niya sa table.

“Bakit tumatanggap sila rito ng nagtangkang pumatay ng tao at rapist?” sabi ng babae sa kabilang table habang napapailing.

“Oo nga, kawawa ’yung babae sa video noon. Bakit ba nakalaya pa ’yan? Dapat pinapatay na ’yan, e.”

“Hoy…” sabi ng lalaking nagtisod kay Zamir saka sinipa ang balikat nito. Hindi naman kumibo si Zamir at tahimik na pinupulot ang mga pagkain sa sahig at ibinabalik sa tray.

Parang nagliliyab ang puso ko sa matinding galit. Haloy magdugo na ang palad ko dahil sa mariing pagkakakuyom ng mga kamao ko.

“Kainin mo nga ’yang mga pagkain sa sahig para bayaran ko. Ano? Game?” sabi pa ng lalaki.

Naghiyawan ang mga kasama niya sa table. Napalunok ako at mabilis na lumapit sa direksyon nila. Hindi ko na nakontrol ang sarili ko. Kinuha ko ang isa pang tray na may mga pagkain sa isang table at inihagis ’yon sa kanila. Natapunan ng juice at pagkain ang mga mukha at damit nila. Nagtayuan sila dahil sa gulat.

“E-Elaine…”

Napatingin ako kay Zamir na nakatitig lang sa akin, tila hindi makapaniwalang makita ako. Agad siyang napatayo at lumapit sa akin.

“W-what are you doing here?” tanong niya.

Napalunok ako nang makitang namumutla siya. Mukhang kulang siya sa tulog at may mga ilang sugat pa siya sa mukha… tila may bumugbog sa kaniya. Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko… tila maiiyak ako sa matinding galit.

Inalis ko ang tingin ko sa kaniya at tumingin sa lahat ng tao rito sa loob. Gulat na gulat ang iba habang nakatingin sa akin, may nakita pa akong nagvi-video sa amin. Napangisi na lang ako kahit na naluluha ang mga mata.

“Ako si Maria Elaine Garcia! Ako ang babaeng kasama niya sa sex scandal six years ago! Oo, ako ’yon, ako ang babae roon! Pero lilinawin ko lang sa mga makikitid niyong utak na hindi ako pinagsamantalahan ni Zamir!”

Halatang natigilan ang mga tao sa sinabi ko. Naramdaman kong humawak si Zamir sa braso ko. “E-Elaine, what are you doing? S-stop this. Umalis na lang tayo…” bulong niya pero hindi ko pinakinggan.

“Hindi niya ako pinilit! Oo, nagse-sex kami sa video! Nagse-sex kaming dalawa! Ginusto ko! Isa lang akong babae na ine-enjoy ang sex na parang normal na tao! Ine-enjoy ko ang sex kasama ang lalaking mahal ko! Pero na-video-han kami nang walang pahintulot namin! Oh ano?! Maruming babae na ang tingin niyo sakin?! Oh edi sige, marumi na kung marumi! Pero alam niyo kung sino sa’tin ang mas marumi?!”

“Kayong mga tao na pinanood, pinakalat, pinagkwentuhan yung video na yon nang walang pahintulot namin! Mas masahol kayo… Kayo ang mas bastos! Kayo ang mas nakakadiri! Kayo ang mga walang galang at respeto!”

“Kung pinanood niyo iyon, pinagkatuwaan, pinakalat, pinagkwentuhan… kung binastos niyo kami dahil sa nilalaman ng video na yon… mas masahol pa kayo sa kriminal! Mas masahol pa kaysa sa’min! Nakakainis na kinailangan niya pang sabihin na pinilit niya ako para linisin ang pangalan ko, para ipagtanggol ako mula sa mga sarado niyong isip, para hindi niyo ako bastusin, para protektahan ako sa mga mapanghusgang tulad niyo… Ang kikitid ng utak niyong lahat!”

Pagkasabi ko no’n, agad ko nang hinawakan ang kamay ni Zamir saka hinila siya palabas paalis doon. Habang naglalakad kami palayo… naramdaman ko na lang ang pagtakas ng luha mula sa mga mata ko. Natigilan lang ako nang humawak si Zamir sa braso ko at pinigilan ako sa paglalakad.

Humawak siya sa magkabilang braso ko saka matiim na tumitig sa akin. Agad na nanlambot ang mga mata niya nang makita akong lumuluha. Napangiti siya saka pinahid ang mga luhang ’yon… bago niya ako niyakap at ikinulong sa mga bisig niya.

Mas lalo akong napahagulgol ng iyak sa dibdib niya. Tila nanghina ako… tila nawala ang tapang ko kanina.

“You’re so brave, Elaine… You can take a rest in my arms now,” bulong niya saka mas hinigpitan ang yakap sa akin.

KABANATA 31

Patuloy akong humihikbi sa dibdib ni Zamir habang nakakapit nang mahigpt sa braso niya. Hinahaplos naman niya ang buhok ko at nakayakap sa baywang ko, tila pinakakalma ako. Mas lalo akong nagsumiksik sa dibdib niya. Inayos naman niya ang pagkakaupo ko sa kandungan niya.

Nandito na kami sa hotel kung saan ako tumutuloy. Hindi ko na rin alam kung gaano ako katagal umiiyak sa kaniya… Hindi ko nga rin alam kung bakit ako umiiyak. Ang tapang ko kanina, bakit ako umiiyak ngayon?

“Z-Zamir…” Inalis ko ang mukha sa dibdib niya saka nag-angat ng tingin sa kaniya.

Napatingin ako sa malambot niyang mga mata na nakatitig sa akin. Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko saka pinahid ang mga luha roon. Humawak ako sa kamay niya na nasa pisngi ko saka muling napahikbi.

“S-sinabi sa’kin ni Dylan ang lahat…” bulong ko.

Napabuntonghininga siya, tila ba hindi niya nagustuhan iyon. “I can see that.” He gave me a faint smile. “Elaine…”

Pinangunahan ko siya agad. “Zamir… B-bakit ba hindi mo sinabi sa’kin? Kung hindi pa sinabi sa akin ni Dylan… malamang habang buhay na akong galit sa’yo… Gusto mo ba ’yon? H-hindi tayo magkasama?” tanong ko saka muling humikbi. “Hindi mo man lang sinabi na ginawa mo ang lahat ng ’yon para lang linisin ang pangalan ko rito sa Vista Querencia…”

“S-sorry, Elaine… I don’t want to burden you with my past. What happened to me back then, whatever I chose to do back then… it was never your fault. I did it on my own volition. Ayoko lang na makonsensya ka… na ma-guilty ka… sa mga desisyon na ako ang gumawa sa sarili ko,” paliwanag niya sa marahang boses.

Mas lalo akong napaluha. Halata namang nag-alala siya sa akin saka humawak sa likod ko at hinaplos ’yon. Naiinis na hinampas ko ang dibdib niya.

“D-dapat pa rin sinabi mo… Dapat magkasama tayo sa hirap. H-hindi naman ikaw ang may pakana sa video na ’yon… biktima ka rin. D-dapat nilabanan natin lahat nang magkasama.” Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko saka mas hinigpitan ang kapit sa damit niya.

Saglit na natahimik si Zamir. “B-but… I don’t want you to suffer. Ayokong maririnig na binabato ka ng masasakit na salita. You don’t deserve all of that.”

“I-ikaw ba? Deserve mo rin ba ang lahat ng ’to, ha? Deserve mo bang bastusin ng ganito? Deserve mo bang tratuhin na parang basura?” Nanginig ang mga kamay ko. “Hindi mo deserve ang lahat ng ’yon, Zamir. H-hindi mo deserve ’yon…” Humawak ako sa pisngi niya.

Parang kumirot na naman ang puso ko nang makita ang ilang sugat sa mukha niya, mukhang kamakailan niya lang natamo.

“P-pakiusap, Zamir… ’Wag ka nang maglilihim sa akin ulit. Kung talagang mahal mo ako… ’wag ka nang maglilihim ulit. Ayoko na wala akong alam tungkol sa’yo… Gusto ko na kasama mo ako sa hirap ng buhay. Naiintindihan mo ba?”

Nangislap ang mga mata niya dahil sa mga luhang namumuo roon. Napapikit siya nang mariin saka tumango. “Y-yes, I’ll do that from now on… I’m so sorry, Elaine…”

Humawak ako sa magkabilang pisngi niya nang tuluyang tumakas ang mga luha mula sa mga mata niya… Ang Zamir ko… Hindi niya dapat pinagdadaanan at nararanasan ang lahat ng ’to.

Muling nagliyab ang kalooban ko nang makita ang ilang sugat sa mukha niya. “Zamir… Sabihin mo sa akin kung sino ang gumawa nito sa’yo,” mariing sinabi ko.

Napalunok siya saka nag-angat ng tingin sa akin. “Y-you don’t have to do that, Elaine. Mga tambay lang naman sa labas ang gumawa nito, hindi naman gaano—”

“Kahit na, Zamir! Hindi ako pumapayag na ganituhin ka! Sabihin mo sa’kin ngayon din kung nasaan sila!”

Humawak siya sa batok niya. “It’s fine… Gumanti naman ako,” sabi niya na lang saka humawak sa balikat ko, tila pinakakalma ako.

“Kapag nakita ko ulit na may gumanyan sa’yo, ipakukulong ko na talaga…” naiinis na sabi ko pa. “Sisirain ko talaga ang buhay nila.”

Marahang humalakhak siya sa sinabi ko. “You’re quite scary.”

Humawak ako sa magkabilang pisngi niya saka seryosong tumitig sa kaniya. “Oo, nakakatakot talaga ako… at kapag may nang-api sa’yo ulit, talagang sisirain ko ang buhay…”

Napaiwas siya ng tingin, bahagya pang namula ang magkabilang tainga niya. “A-ako dapat ang nagsasabi niyan.”

“Ano naman? Porke babae ako, bawal na kita ipagtanggol?” nakataas-kilay na tanong ko.

“This has nothing to do with gender… I-I just want to protect you—”

Agad kong pinutol ang sasabihin niya. “But you’ve been doing that for six years, Zamir. Ang tagal mo na akong pino-proktahan. Okay na ’yon… kaya ako naman. Ako naman ang aapak sa lahat ng nang-apak sa’yo, naiintindihan mo ba?”

Mas masama yata ako kaysa kay Zamir. Si Zamir, pinrotektahan niya ako sa paraan na hindi gumaganti, sa paraan na siya lang ang masisira… pero hindi ganoon ang gusto ko. Kapag pinrotektahan ko siya sa mga taong nanakit sa kaniya, gusto kong siguruhin na masisira din ang mga taong ’yon… para talagang ligtas na si Zamir.

Natigilan si Zamir nang bigla akong umalis sa kandungan niya. Nagtatakang tumingin siya sa akin. “Elaine?”

“Pupunta ako sa Hacienda Castellon… dito ka lang,” sabi ko saka humawak sa magkabilang balikat niya.

Kinuha ko kaagad ang bag ko saka lumabas ng hotel room. Naramdaman ko namang sumunod sa akin si Zamir saka humawak sa kamay ko.

“Elaine… Anong gagawin mo ro’n?” tila nag-aalalang tanong niya.

Napabuga ako ng hangin saka hinarap siya. “Basta… Bumalik ka na ro’n sa loob. Hindi ka komportable sa lugar na ’yon kaya ako ang pupunta mag-isa. Okay?”

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin saka muling naglakad paalis. Hindi ako nag-aksaya ng oras at agad na sumakay ng taxi. Natigilan ako dahil pumasok din si Zamir saka humawak sa kamay ko.

“Elaine… ’Wag ka na pumunta ro’n, hmm? Umalis na lang tayo rito… Hindi mo na kailangang gawin ’to dahil pinutol ko na rin naman ang ugnayan sa kanila,” marahang paliwanag niya sa akin.

Napabuga ako ng hangin saka hinarap siya. “Zamir, hindi ako matatahimik na aalis tayo rito tapos hindi ko masasampal ang nanay mo kahit isang beses. Alam kong hindi mo kayang magalit sa nanay mong ’yon dahil sinisisi mo ang sarili mo, dahil pakiramdam mo wala kang karapatan… Kaya ako na lang. ’Wag ka nang sumama sa akin at ako na ang bahala.”

Kahit ilang ulit ko siyang pinigilan na sumunod sa akin, sumama pa rin siya… kahit na alam niyang mapapait at masasakit na alaala lang ang babalik sa kaniya.

“Elaine… a-are you sure about this? Pwede pa tayong umalis…” sabi ni Zamir habang nakasunod pa rin sa akin.

Napaismid ako at dire-diretsong pumasok sa hacienda. Gulat na napatingin ang guard, ni hindi kami nagawang pigilan. Marahil hindi nila inaasahan na makita si Zamir. Pagpasok namin sa loob, halatang nagulat din ang ibang mga katulong. Karamihan sa kanila ay pamilyar pa sa akin.

“Eleanor! Lumabas ka!” malakas na sigaw ko, siniguro ko na maririnig ang boses ko sa bawat sulok ng mansyon.

Naramdaman kong humawak si Zamir sa kamay ko. “E-Elaine…”

Napabuga ako ng hangin at inalis ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Lumapit ako sa malapit na vase at kinuha ’yon saka inihagis sa sahig para maglikha nang mas malakas na ingay. Napasinghap ang mga katulong sa ginawa ko.

“Hindi ka lalabas o sisirain ko ang lahat ng gamit dito sa pamamahay mo?!”

Napahawak si Zamir sa batok niya habang nakatingin sa akin, para bang sumuko na siya sa pagpigil sa akin… Wala akong pakialam kahit kasuhan pa nila ako sa pagsira ng mga gamit dito. Kahit makipagpatayan pa ako sa kanila… wala akong pakialam.

Lumapit ako sa isa pang vase at akmang babasagin din ’yon, pero natigilan ako nang makitang sumulpot na siya… si Eleanor. Nakaupo siya sa wheelchair na tulak tulak ng asawa niyang si Alessio. Pati mga kapatid ni Zamir na si Adrianno, Adrianna, at Apollo ay nandito rin.

Napakuyom ang kamao ko sa nakita… mukhang mahinang mahina na si Eleanor.

“N-narinig ko na ang tungkol sa inyong dalawa… Narinig ko na nandito na nga kayo ulit,” sabi nito sa mahinang boses.

Napabuga ako ng hangin saka napahawak sa noo ko… Gustong gusto ko siyang sugurin at sampalin… sa ganoong paraan man lang makaganti ako sa ginawa niya kay Zamir… pero tila nawalan ako ng lakas nang makita siya.

“Kumusta ka, Eleanor? Mukhang hindi maayos ang kalagayan mo…” nakangising sinabi ko saka mas lalong napakuyom ang kamao.

Tipid na ngumiti si Eleanor. “Tama… Hindi maayos ang kalagayan ko… maaari na rin akong mamatay anumang oras,” sabi pa nito.

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko kasabay ng pamumuo ng mga luha. “A-ang daya naman… H-hindi mo man lang ba pagbabayaran ang ginawa mo sa anak mo? L-lahat ng masasahol na bagay na ginawa mo kay Zamir… mamamatay ka na lang na hindi pinagbabayaran ang mga ’yon? S-sobrang daya naman…”

Napatingin ako kay Zamir. Hindi siya nagsalita o umimik. Nanatili siyang nakatitig sa sahig.

Napabuga ako ng hangin at muling tumingin kay Eleanor.

“S-sorry kung may pinagdaanan ka na hindi mo dapat naranasan… Hindi ako ang nasa kalagayan mo, pero sigurado akong naging mahirap ’yon para sa’yo… P-pero si Zamir… wala siyang kinalaman doon. H-hindi mo naman siya kailangang ituring na parang hayop… na parang hindi tao. W-wala naman siyang kamuwang-muwang… inosente siya.” Gusto kong magsisigaw at magalit… pero naalala ko na naman ang mga sinabi ni Dylan. Naiisip ko pa lang, nanghihina na ako.

Natahimik si Eleanor. Napapikit siya nang mariin at humawak sa sariling kamay. Si Alessio ang nagsalita para sa kaniya. “N-nalulong lang siya sa droga ng mga panahong ’yon. Kinailangan niyang kumapit sa droga dahil sa trauma na natamo niya sa kapatid ko…” bulong ni Alessio. “N-nakikita ko ang mga ginawa niya kay Zamir… p-pero hindi ko siya pinigilan dahil pakiramdam ko wala akong karapatan. Kasalanan ng kuya ko kung bakit naranasan ’yon ni Eleanor… S-sorry, Zamir… Sorry…”

Tumingin ako nang masama kay Alessio. “Ikaw… ikaw na nagbulag-bulagan at nanonood lang habang pinagmamalupitan ang batang Zamir… Ikaw na walang ginawa kahit may kakayanan ka… Ikaw na walang ginawa para pumigil at hinayaang mangyari ang lahat… mas masahol ka pa sa demonyo!”

Maski ang mga kapatid ni Zamir ay natahimik. Gusto ko rin silang sumbatan… pero naiisip ko na malamang bata pa rin sila noong naranasan ni Zamir ang lahat. Hindi ko alam kung alam din nila ang lahat ng ’yon… pero kung may alam man sila… malamang ay tatamaan din naman sila sa mga sinasabi ko ngayon.

Lumapit ang isang katulong kay Eleanor. Inabot ni Eleanor ang envelope na hawak niya roon. Lumapit naman sa akin ang katulong saka inabot ang envelope sa akin. Agad ko ’yong tiningnan saka binuksan.

“I-iyan ang lahat ng mana at yaman ni Mama… H-hindi ko kinuha nang tuluyan. B-bago ko pa man magawa, n-napagtanto ko na ang lahat ng mali ko. A-ang lahat ng kasalanan ko kay Zamir… Ibinabalik ko na kay Zamir ang nararapat sa kaniya,” sinabi ni Eleanor sa mahinang boses.

“Dapat lang… Dapat lang, Eleanor,” mariing sinabi ko. “Dapat lang na makonsensya ka… makonsensya kayo. Dahil hindi nagtanim ng galit sa inyo si Zamir. N-naiinis ako. Sobrang naiinis ako dahil gusto kong magalit siya. Gusto kong kamuhian kayo ni Zamir, pero hindi niya ginawa. N-naiinis ako kasi lumaki siya na iniisip na kasalanan niya… na siya ’yung mali… Iniisip niya na dapat lang na mahirapan siya at magdusa sa bagay na wala naman siyang alam o kinalaman. B-binuhay mo siya sa mundo para pahirapan lang din, Eleanor… H-hindi naman tama ’yon. Sobrang lupit mo naman, Eleanor…”

Napapikit nang mariin si Eleanor kasabay ng pagtakas ng luha sa mga mata niya. “D-dadalhin ko hanggang sa hukay ang konsensyang nararamdaman ko, Elaine… S-sorry. Sorry, Zamir… Walang kapatawaran ang ginawa ko… Sorry…”

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko saka tumingin kay Zamir. Tahimik na umiiyak lang siya habang nakatitig sa sahig. Parang dinurog ang puso ko sa nakita. Lumapit ako sa kaniya saka hinawakan ang kamay niya.

“Z-Zamir…” sabi ko sa nanginginig na boses. Pinunasan ko ang mga luha sa pisngi niya.

“E-Elaine… halika na,” bulong niya saka hinaplos ang kamay ko. “H-hindi dapat tayo nandito…”

Tumango ako at ngumiti sa kaniya. Agad kaming umalis doon… Mukhang ayaw na rin ni Zamir na magtagal doon. Kahit mahirap sa akin… kahit gusto ko pa sanang makita na magdusa sila, umalis na lang kami roon.

“Saglit… tatawagan ko si Dylan para itanong ang tungkol sa Enzo na ’yon,” sabi ko nang makapasok kami sa hotel room namin. Kinuha ko kaagad ang cellphone ko, pero humawak naman si Zamir sa kamay ko.

“Elaine… nakakulong na siya,” sabi niya sa marahang boses. “Marami siyang kaso kaya malamang sa kulungan na siya tatanda at mamamatay… ’Wag mo na siyang isipin. Hmm?”

Naiinis na ikinuyom ko ang kamao ko. “Hindi pa sapat ’yon, Zamir! Dapat din siyang magdusa! Wala akong pakialam kahit kinakailangang ipabugbog o ipapatay ko siya sa kulungan! Dapat magdusa ang lahat ng—”

Natigilan ako nang marahan akong ikinulong ni Zamir sa mga bisig niya. Yumakap siya sa akin saka humalik sa tuktok ng ulo ko. Hinaplos-haplos niya rin ang likod ko na parang pinakakalma ako.

“You’re shaking, Elaine…” sabi pa niya.

Napahagulgol ako ng iyak sa dibdib niya nang mapagtanto kong nanginginig nga ako. Kanina pa pala ako nanginginig sa halo halong emosyon… pero isang yakap niya lang sa akin, parang nawala lahat… tila kumalma ang puso ko.

Humalik si Zamir sa noo ko. “Okay na ’yon. Thank you so much… You’ve done enough, my brave love… Umalis na tayo rito, hmm? Umuwi na tayo…”

KABANATA 32

“Papa ko…” umiiyak na sabi ni Nathan habang nakayakap kay Zamir. “Akala ko po hindi ka na babalik sa amin.”

Napangiti si Zamir habang naluluha rin saka yumakap nang mahigpit sa anak namin. “Sorry, anak. H-hindi na uulitin ni Papa. Hindi na ako aalis sa tabi mo. Mahal na mahal kita…”

Napangiti na lang ako habang pinagmamasdan sila. Halata kay Nathan na talagang na-miss niya ang Papa niya. Halos ayaw nang bumitiw kay Zamir.

Natigilan ako nang tapikin ni Ria ang braso ko. Halata sa mukha niya na nagtataka siya sa mga nangyayari.

Hinawakan niya ang kamay ko saka hinila ako palabas sa silid ni Nathan para makausap. Umupo kami sa couch. Pinagkrus niya ang mga braso saka pinaningkitan ako ng mga mata.

“Ano’ng nangyayari dito, ’te? Bakit bumalik si Zamir dito? Hindi ko ma-gets, ’te. Akala ko ba galit ka sa kaniya? Bakit pumunta ka pa sa Vista Querencia para ibalik siya rito?” sunod-sunod na tanong niya.

“Galit ako sa kaniya noong una, ngayon hindi na. Binalik ko siya rito kasi ayokong malayo ulit sa kaniya. Mahal na mahal ko siya,” sabi ko na lang saka ngumiti.

Napakurap si Ria, napaawang ang labi. “Tangina? Ano’ng pinagsasabi mo diyan, ’te?”

Napabuga ako ng hangin saka humawak sa kamay ni Ria. Ipinaliwanag ko sa kaniya ang tungkol kay Zamir… Nasabi naman sa akin ni Zamir na ayos lang na sabihin ko kay Ria. Kapag kasi nakipagbalikan ako kay Zamir nang hindi alam ni Ria ang totoong nangyari, baka sumalungat lang siya sa amin na naiintindihan ko naman. Kagaya ko, hindi niya rin alam ang totoong dahilan ni Zamir. Sadyang mahal lang talaga ako ng kaibigan ko, gusto niya lang ang makabubuti sa akin.

Napatakip si Ria sa bibig niya matapos kong ikwento sa kaniya ang mga pinagdaanan at ginawa ni Zamir para sa akin. Tila naluluha rin siya saka hinila ako at niyakap nang mapaluha rin ako habang nagkukwento. Tinapik-tapik niya ang likod ko.

“Ngayon… pwede na kayo maging masaya. Magpatuloy na kayo kasama si Nathan… Deserve niyong dalawa na sumaya,” sabi ni Ria habang nakayakap pa rin sa akin.

Matapos naming mag-usap, sakto naman na lumabas na rin si Zamir at Nathan sa silid. Buhat ni Zamir ang anak namin na nakayakap sa batok niya. Napangiti ako habang nakatitig sa kanila.

“Zamir… Sorry, ha,” hinging paumanhin ni Ria.

“It’s okay, Ria. Hindi mo naman alam ang tungkol doon, natural lang na magalit ka sa’kin. I’m actually happy that you care so much about Elaine. I’m so thankful that you were by her side when she had no one. Thank you so much, Ria…” sabi ni Zamir saka ngumiti kay Ria, ramdam na ramdam ang sinseridad doon.

Napangiti si Ria. “’Wag kang ganiyan, Zamir. Baka ma-fall ako sa’yo tapos agawin kita—”

Agad kong siniko si Ria. Natawa na lang siya sa sinabi ko saka umakbay sa akin. “Charot lang. May boyfriend na ’ko, ’te. Selos agad, e…” Muli siyang tumingin kay Zamir. “Magfocus naman kayo ni Elaine sa pagiging masaya kasama si Nathan… tapos kasalan na agad at sundan niyo na si Natha—”

Napasinghap ako at hinampas ang braso ni Ria. Pinandilatan ko siya ng mga mata. Ngumisi siya sa’kin saka nag-taas-baba na lang ng kilay. Lumapit siya sa’kin at bumulong. “Sus, pabebe pa. For sure gusto mo na nga agad makipag-loving loving sa kaniya, e. Sige lang, bestie ko. Support lang ako.”

Nanlaki ang mga mata ko. Nag-init din ang pisngi ko. “A-ano ka ba, Ria? Kung ano-anong sinasabi mo riyan,” bulong ko rin sa kaniya.

Napatingin sa amin si Zamir, mukhang nagtataka kung bakit kami nagbubulungan ni Ria. Napatikhim na lang ako at napailing para mawala na sa isip ko ang mga pinagsasabi ni Ria kanina.

“Hay nako… Sige na nga. Aalis na rin ako para makapag-family moment kayo. Susunduin na rin ako ng boyfriend ko maya-maya, e,” sabi na lang ni Ria. “Makikipag-loving loving ako sa kaniya para ’di ako mainggit sa inyong dalawa.”

Natigilan kami nang may dumating ngang kotse. Sumilip ako sa bintana. Napakunot ang noo ko dahil tila pamilyar ang kotse na ’yon. Agad namang binuksan ni Ria ang pinto. Napasinghap ako nang makitang lumabas ng kotse ang kaibigan ni Zamir na si Dylan. Narinig kong napasinghap din si Zamir sa tabi ko. Sinugod agad ng yakap ni Ria si Dylan.

Nanlaki ang mga mata ko saka napatingin kay Zamir. Gulat na napatingin din siya sa’kin.

“M-may relasyon… sila?” tanong ko sa kaniya.

“I-I’m honestly shocked too. I didn’t even know that Dylan has a girlfriend,” nasabi na lang ni Zamir.

Pumasok na si Ria saka Dylan sa bahay. Napakurap si Dylan saka itinuro ako kay Ria. “Siya ’yung best friend na tinutukoy mo? Si Elaine?” tanong niya kay Ria, tila hindi rin makapaniwala.

Tumango si Ria. “Bakit? Kilala mo ba si Elaine?” nagtatakang tanong ni Ria saka yumakap sa braso ni Dylan.

“Well, I’m Zamir’s best friend so…” Natatawang napailing si Dylan, tila hindi pa rin makapaniwala. “Wow, what a coincidence… Nagulat din ako nang dito ka nagpasundo, Ria.”

Napatakip ako sa bibig ko. “Hala… Nakakagulat naman. Si Dylan pala ang boyfriend na tinutukoy mo, Ria.”

“Wow… Hindi ko alam na best friend pala ni Dylan si Zamir. Grabe na this…” napapailing na sabi ni Ria.

Natawa rin si Zamir sa tabi ko. “I’m sorry, dude. I thought you really don’t have any plans on getting in a relationship anymore. Nakakagulat na may girlfriend ka pala at si Ria pa. Hindi mo naman sinabi sa’kin.”

“Well, ayoko namang inggitin ka sa love life ko habang hindi pa kayo nagkaka-ayos ni Elaine, kaya nilihim ko muna… Ngayong okay na kayo, baka pwede na ’ko mag-asawa,” nakangising sabi ni Dylan saka umakbay kay Ria. Siniko naman siya sa tagiliran ng kaibigan ko.

“Ayos, ha. Nagparinig pa talaga… Nako, hayaan nga muna natin silang mag-moment diyan. Umalis na tayo…” Ngumiti sa’kin si Ria. “Sige na, beh. Aalis na kami, ha. Bye!”

Nagpaalam na sila sa amin. Hinabol na lang namin sila ng tingin ni Zamir hanggang sa makaalis sila. Hindi ko rin mapigilang mapangiti. Ang tadhana nga naman… Magkarelasyon pala ang mga kaibigan namin ni Zamir… Si Ria na tumulong at nagligtas sa akin at si Dylan na tumulong at naging sandalan ni Zamir.

Napatingin ako kay Zamir. Nakatulog na pala si Nathan sa leeg niya, mukhang napagod na rin kakaiyak.

Dinala na namin si Nathan sa kwarto niya saka marahang inihiga sa kama. Humalik ako sa pisngi niya. Napangiti si Zamir at humalik din sa noo ng anak namin. Lumabas na rin kami sa silid ni Nathan.

Napabuntonghininga ako saka agad na yumakap sa kaniya. Natigilan siya sa ginawa ko, pero agad siyang gumanti nang mahigpit na yakap sa’kin. Napangiti ako saka nagsumiksik sa dibdib niya. Inamoy ko pa siya… ang bango niya talaga kahit hindi na siya gumagamit ng mamahaling pabango kagaya noon.

Ang tagal din naming magkayakap na ganoon. Hinaplos niya ang likod ko saka humalik sa noo ko. “Elaine… Nagugutom ka ba? I’ll cook for you,” anas niya saka muling humalik sa tuktok ng ulo ko.

“Hindi ako nagugutom…” sabi ko na lang saka mas hinigpitan ang yakap sa kaniya. “Gusto kong magyakapan tayo sa kwarto ko.”

Natigilan siya. “H-huh? Sa kwarto mo?”

Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. “Siyempre naman. Doon ka na matutulog sa kwarto ko.”

Napalunok siya, bahagya pang namula ang mukha. “O-okay na ako sa couch, Elaine.”

“Ayoko, gusto kitang katabi… Para akong nanghihina, Zamir,” pag-iinarte ko saka nagpabigat sa kaniya. Mas lalo akong nagsumiksik sa dibdib niya. “Dalhin mo na ako sa kwarto, Zamir. Hindi yata ako makalakad… nanghihina ang legs ko,” sabi ko pa saka mas yumakap sa kaniya.

Marahan siyang natawa sa sinabi ko. Hindi naman siya nag-aksaya ng oras at agad akong binuhat. Napangiti ako saka kumapit sa batok niya. Ibinaon ko kaagad ang mukha ko sa leeg niya. Dinala niya ako sa kwarto ko saka marahang dinala sa kama.

Hinila ko siya paupo sa tabi ko saka muling yumakap sa kaniya. Gumanti naman siya ng yakap sa’kin.

“Elaine… I’ll take a shower first, hmm?”

Umiling ako. “’Wag na… Ang bango mo na.” Mas lalo akong yumakap sa kaniya.

Marahan siyang tumawa saka hinaplos ang braso ko. “I still need to take a shower though.”

“Sasama ako,” bulong ko saka nag-angat ng tingin sa kaniya. “Sabay na lang tayo mag-shower, Zamir.”

Tila nasamid naman siya sa sinabi ko.

Yumakap ulit ako sa kaniya saka tumango. “Ayokong humiwalay sa’yo.”

Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso niya. Napangiti ako nang gumanti siya ng yakap sa akin. “Ayoko ring humiwalay sa’yo, Elaine… pero nakapag-shower ka na kanina. Baka naman sipunin ka… Bukas na lang,” sabi niya sa nag-aalalang boses.

“Bukas? Sabay tayong maliligo?” tanong ko.

Natatawang tumango naman siya.

Napaismid na lang ako nang humalik siya sa noo ko bago siya tumayo. “Bibilisan ko lang, hmm? Para mayakap kita agad,” nakangiting sinabi niya sa’kin saka hinaplos ang pisngi ko.

Tumango na lang ako at hinayaan siyang lumabas ng kwarto. Humiga na ako at yumakap sa unan ko habang naghihintay sa kaniya… Napabuga ako ng hangin dahil naiinip agad ako.

Tumayo ako saka lumabas ng kwarto ko. Dumiretso agad ako sa bathroom… sakto naman na kalalabas lang ni Zamir doon. Ang gwapo niya kahit simpleng white t-shirt at black PJs ang suot niya… gusto ko na namang magsumiksik sa dibdib niya.

Halatang natigilan siya nang makita ako. Hindi ako nag-aksaya ng oras at agad na yumakap sa kaniya.

“Ang tagal mo naman…” reklamo ko saka ibinaon ang mukha ko sa dibdib niya.

Natawa na lang siya saka gumanti ng yakap sa akin. Agad niya naman akong binuhat. Napangiti ako saka nagsumiksik sa leeg niya at inamoy-amoy iyon.

Hanggang sa makarating kami sa kwarto, nakasiksik pa rin ako sa kaniya. Wala naman siyang reklamo at yumayakap din sa akin… Ang sarap sa pakiramdam na katabi at kayakap siya ulit.

“Elaine… I really hope that I’m not dreaming right now,” anas niya.

Natigilan ako at nag-angat ng tingin sa kaniya. Napatitig ako sa mga mata niyang matiim na nakatitig din sa akin… kitang kita ko ang halo halong emosyon sa mga ’yon… saya, pangungulila, pagmamahal. Para bang hindi siya makapaniwala na kayakap niya ako ngayon.

Humawak ako sa pisngi niya saka marahang hinaplos ’yon. “Hindi ’to panaginip.” Lumapit ako sa kaniya saka dinampian nang magaan na halik ang pisngi niya. “Hindi na tayo maghihiwalay, Zamir. Hindi talaga kita pakakawalan. Tandaan mo ’yan,” sabi ko na lang. Wala na akong pakialam kung matakot o kilabutan siya sa sinasabi ko.

Napangiti siya saka humalik din sa pisngi ko. “Hindi rin kita pakakawalan, Elaine.”

Napangiti rin ako saka yumakap sa kaniya ulit… sa unang pagkakataon, nakatulog kaming dalawa nang mahimbing.

NANG MAGISING ako, wala si Zamir sa tabi ko kaya agad akong napabangon. Lumabas ako ng kwarto… natigilan ako nang maabutan ko siyang nagluluto sa kusina.

Kinusot ko ang mga mata ko saka agad na lumapit sa kaniya at niyakap siya mula sa likuran. Ibinaon ko ang mukha ko sa likod niya.

Bigla kong naalala ang mga panahon na nagluluto siya para sa’kin pero hindi ko tinatanggap o kinakain. Kahit na alam kong sasabihin niya na understandable naman ang pagiging malamig ko sa kaniya noon, nakokonsensya pa rin ako.

“Elaine… Gutom ka na?” tanong niya habang nilalagay na sa plato ang niluto niyang almusal.

“Yakapin mo ’ko, Zamir… Please,” bulong ko saka mas hinigpitan ang yakap sa kaniya.

Pinatay na niya ang kalan saka agad na humarap sa’kin at ginantihan ako ng yakap. Napangiti ako saka napapikit nang humalik siya sa noo ko.

“Good morning, my Elaine. I love you,” bulong niya.

“Mama, Papa… Grabe po kayo.”

Natigilan ako nang marinig ang boses ni Nathan. Napakurap ako nang makitang nakaupo pala siya roon sa hapag. Nakanguso pa siya habang nakatitig sa amin… Hindi ko siya napansin!

“Hala, sorry, anak. Good morning sa baby ko…” sabi ko saka agad na lumapit sa kaniya at yumakap.

“Naglo-loving loving pa po kayo, ’no?” tanong ni Nathan saka humagikhik.

Napasinghap ako saka tumingin sa kaniya. “Anak, natutunan mo ba ’yan sa tita Ria mo?” tanong ko. Naku, mababatukan ko talaga ’yon kapag nakita ko.

Natawa na lang din si Zamir saka nagsimula nang maghain. Umupo na rin siya sa tabi namin. Gusto ko sanang yumakap ulit sa kaniya, kaso baka isipin ni Nathan na naglo-loving loving kami. Ano ba naman itong si Ria? Kung ano-ano tuloy ang nalalaman ni Nathan.

Napuno ng kwentuhan at tawanan sa mesa. Pakiramdam ko parang hinahaplos ang puso ko habang pinapanood ang mag-ama ko.

Pagkatapos naming mag-almusal at mag-ayos, hinatid na rin namin si Nathan sa school.

“Bye, Mama. Bye, Papa… I love you both,” nakangiting sinabi ni Nathan saka humalik sa pisngi namin ni Zamir.

“I love you more, ’nak.” Humalik din ako sa pisngi niya.

“I love you, Nathan. Ipagluluto kita ng merienda pag-uwi mo,” nakangiting sabi naman ni Zamir saka hinaplos ang buhok ng anak namin.

Pagkatapos naming ihatid si Nathan, pinaharurot ko na agad ang sasakyan pauwi. Gusto ko nang yakapin si Zamir.

Nang nasa tapat na kami ng bahay, akmang aalisin ko na ang seatbelt ko, pero natigilan ako nang magsalita si Zamir.

“Elaine… Aasikasuhin ko na ang bahay na ipapatayo ko para sa inyo…” natigilan siya, “…para sa atin.”

Humawak ako sa kamay niya. “Tama, para sa atin… Palagi na tayong magkasama, hanggang dulo.”

Napangiti siya at tumango saka hinaplos ang pisngi ko. “Elaine… I’m planning to just stay at home. Sa bahay na rin ako magtatrabaho para maaasikaso ko kayo ni Nathan. Okay lang ba sa’yo?”

Ngumiti ako at tumango. “Oo naman… Ayos na ayos lang sa akin. Kahit pa maging househusband ka at ako ang magtrabaho.”

Napawi lang ang ngiti ko nang may maalala ako. “Teka nga… Magtatrabaho ka pa rin kay Mr. Solon?” nakakunot-noong tanong ko.

Umiling siya. “Hindi na. Sinesante na niya ako.”

Napakunot lalo ang noo ko. “Sa pagkakaalala ko, hindi ka nake-credit sa mga ginawa mong trabaho para sa kaniya, ’di ba?”

Napahawak siya sa batok niya. “Oo… medyo mahirap din dahil maliit siya magpasweldo no’n. Hindi rin ako pwedeng magreklamo sa kaniya at dapat gawin ko ang lahat ng project na iaatas niya sa’kin. Isa siguro sa mahirap lunukin bilang architect ay ’yung hindi ako mare-recognize sa mga ginawa ko… pero wala rin naman akong choice dahil walang ibang tumanggap sa akin. Medyo gumaan na rin ang pakiramdam ko dahil naibalik na sa akin ang mana ko mula kay Lola Maricris. I think I’ll consider starting a business or something.”

Natahimik ako at napatitig sa kaniya… Sa tono ng pananalita niya, mukhang balak na lang niya palagpasin ang tungkol kay Mr. Solon.

Napabuga ako ng hangin saka pilit na ngumiti kay Zamir… Sa akin, hindi pwedeng palagpasin iyon.

“Zamir… Hintayin mo na lang muna ako sa bahay. May pupuntahan lang ako, hmm?”

Kahit halatang nagtataka, ngumiti siya sa akin at tumango. Humalik siya sa noo ko. “Ingat ka sa biyahe. I love you.”

Ngumiti ako at humalik sa labi niya bago siya bumaba ng kotse. Pinanood ko na lang siya hanggang sa makapasok siya sa bahay. Nawala ang ngiti ko. Agad kong pinaharurot ang sasakyan papuntang Williams Architectural Firm.

Dumiretso ako sa opisina ni Sir Ryle. Halata namang natigilan siya nang makita ako. Hinubad niya ang suot na salamin saka ngumiti sa’kin.

“What brought you here? Akala ko on leave ka pa rin?” tanong niya.

Ngumiti ako saka umupo sa upuan na nasa tapat ng table niya.

“Sir Ryle… I have a business proposal for you,” nakangiting sabi ko.

Natigilan siya, bahagyang naningkit ang mga mata. “Business proposal?”

Tumango ako. “Beneficial sa kompanya natin ang pagbagsak ni Mr. Solon, hindi ba? And as far as I know, you were planning to acquire Mantle Architectural Firm back then, pero naging panira sa’yo si Mr. Solon, since siya ang major shareholder at ayaw niyang bumitiw. You had no choice but to just join hands with him even if you don’t want to. Kapag bumagsak si Mr. Solon, mapapasa’yo ang Mantle… So, interesado ka ba? Do you want to hear more?”

Napangisi si Sir Ryle saka humawak sa panga niya, tila nag-iisip. “The business proposal that you’re talking about is quite interesting, Ms. Garcia… Okay, let’s talk about it.”

Inaasahan ko nang ganito ang magiging reaksyon niya. Kahit na mabait, tuso pa rin naman si Sir Ryle pagdating sa negosyo.

Napangisi rin ako. “Plano kong pabagsakin si Mr. Solon… at pareho tayong makikinabang dito.”

KABANATA 33

Naging busy ako ng mga nagdaang araw. Mukhang napansin naman ’yon ni Zamir, pero hindi naman siya nagrereklamo. Kapag uuwi ako, may nakahanda na laging pagkain at malinis ang bahay. May kasama pang pagsalubong ng yakap at halik. Natatanggal agad ang pagod ko.

Inaasikaso namin ni Sir Ryle ang tungkol kay Mr. Solon. Sa ngayon, nakausap na namin ang ilan sa mga inalipusta niya, pati mga kagaya ni Zamir na sinamantala niya. Napag-alaman din namin na marami pa siyang ilegal na gawain kagaya ng embezzlement, fraud, at kung ano-ano pa na konektado sa pera.

Tuwang tuwa naman si Sir Ryle sa mga nalalaman niya, magiging madali na ang pabagsakin si Mr. Solon at agad niyang sasaluhin ang Mantle. Marami na rin kaming nakakalap na ebidensya. Sinadya kong humingi ng tulong sa kaniya dahil alam kong siya ang may kakayahan sa ganito. Sinabi ko rin naman sa kaniya na ginagawa ko ito dahil kay Zamir, inaasahan ko na magagalit siya sa akin, pero hindi. Pabor din naman daw ito sa kaniya.

Nang matapos ako sa pakikipag-usap kay Sir Ryle, agad na ’kong lumabas ng firm at sumakay sa kotse ko. Nag-text agad ako kay Zamir.

Me: Hello, Zamir. Pauwi na ko. Miss na kita. 😍🥰😘❤️❣️💕💓💗💖

Zamir: I miss you too, Elaine. I can’t wait to hug and kiss you.

Napangiti ako nang mabasa ang text niya. Hindi naman ako nag-aksaya ng oras at agad na ring pinaharurot ang sasakyan pauwi.

Pagpasok ko sa bahay, amoy agad ng adobong niluto ni Zamir ang naamoy ko. Basta ko na lang inihagis ang bag ko sa couch saka lumapit kay Zamir. Napangiti siya nang makita ako at agad na yumakap sa’kin.

Napapikit ako at gumanti nang mahigpit na yakap sa mahal ko.

“Nawala pagod ko, Zamir…” bulong ko saka mas nagsumiksik sa dibdib niya.

Hinaplos niya ang buhok ko. “Me too… I don’t mind hugging you like this forever.”

Napangiti ako saka nag-angat ng tingin sa kaniya. Dinampian ko nang magaang halik ang labi niya.

“Nasaan ang anak natin? Kailangan ko rin ng yakap ng baby ko…”

Marahang natawa si Zamir. “Nandoon si Nathan,” sabi niya saka itinuro ang hapag.

Napakurap ako at napatingin doon. Nandoon nga si Nathan at pinaniningkitan kami ng mga mata. Natawa na lang din ako at lumapit sa kaniya saka yumakap nang mahigpit.

“I miss you, baby ko… Hmm…” Yumakap ako nang mahigpit sa kaniya saka humalik sa pisngi niya. “Kumusta naman ang araw ng anak ko?”

“Mama, pang 15 lang po ako sa test namin kanina,” nakangusong sabi niya.

Napasinghap ako. “Wow, pang-15? Ang galing galing naman ng anak ko,” sabi ko saka hinaplos ang pisngi niya.

Wala akong balak i-pressure siya sa ganitong bagay, kahit hanggang sa paglaki niya. Nakikita ko namang nag-aaral siya nang mabuti. Hindi ko siya ipe-pressure pagdating sa ganito, at halatang gano’n din naman si Zamir.

Naghain na agad si Zamir, tumulong naman ako sa kaniya. Nang magsimula na kaming kumain, panay ang kwento ni Nathan sa naging araw niya. Panay naman ang tawa at komento namin ni Zamir doon.

Nanood muna kami ng movie bago matulog. Nangangalahati pa lang sa movie, nakatulog agad si Nathan. Binuhat naman agad siya ni Zamir saka dinala sa kwarto niya.

Yumakap agad ako kay Zamir pagpasok sa kwarto namin. Gumanti siya ng yakap sa akin saka humalik sa noo ko… Buti na lang hindi siya naiirita sa pagiging clingy ko. Hindi naman kasi talaga ako ganito noon… Pero ngayon, pakiramdam ko kailangan naming bawiin ang mga taon na magkahiwalay kami at nangungulila. Ngayong magkasama na kami, talagang lulubusin namin.

Pagsapit ng kinabukasan, excited akong umalis ng bahay. Ngayon na ang araw na huhulihin na ng mga pulis si Mr. Solon. Naasikaso na ng team ni Sir Ryle ang paglapag ng mga ebidensya. Maganda talaga ang gising ko.

Napangiti ako habang nakasandal sa kotse ko, pinapanood na damputin ng mga pulis si Mr. Solon. Todo ang pagpupumiglas niya pero wala na siyang nagawa nang maisakay siya sa kotse. Napatingin ako kay Sir Ryle na nasa tabi ko lang. Inangat niya ang kamay niya. Napangisi ako saka nakipag-apir sa kaniya.

“I think we should make an investigation team or something,” nakangising sabi niya saka marahang tumawa.

Napangiti ako saka tinapik ang braso niya. “Salamat sa pagtulong sa’kin, Sir Ryle.”

“Oh, no, you don’t have to thank me. I won’t bother helping you if it won’t benefit me. You sure do know that I really want to acquire Mantle. That was a smart move,” sabi niya saka pinaikot-ikot ang susi ng kotse sa daliri niya.

Nagpaalam na rin agad ako sa kaniya pagkatapos. Naalala ko bigla na hindi ko pa nasasabi sa kaniya ang tungkol kay Mr. Solon. Napailing na lang ako at nag-text sa kaniya.

Me: Zamir, may gusto ka ba ipabili sakin? 😍😍😍😊😊😊

Zamir: I want nothing but hugs from you.

Mas lumaki ang ngiti ko nang mabasa ang reply niya. Mas lalo akong na-excite umuwi. Ginabi na rin kasi talaga ako dahil marami akong hinabol na trabaho. Buti na lang naiintindihan ni Zamir na palagi akong busy since architect din naman siya.

“Zamir ko…” bungad ko pagkapasok sa bahay.

Agad na tumayo si Zamir mula sa pagkakaupo sa couch at lumapit sa’kin. Napangiti siya saka yumakap nang mahigpit. Napapikit naman ako at mas hinigpitan ang yakap sa kaniya.

“Si Nathan?” tanong ko saka nag-angat ng tingin sa kaniya.

“Pinatulog ko na,” sabi niya saka ngumiti sa akin.

Umupo kami sa couch. Nakayakap ako sa batok niya habang nakaupo sa kandungan niya. Natigilan lang ako nang mapansin ko na medyo tahimik siya. Humawak ako sa pisngi niya at pinaharap siya sa akin.

“Zamir… may problema ba?” tanong ko saka hinaplos ang pisngi niya.

Napabuntonghininga siya saka humawak sa batok niya. “Lagi kayong magkasama ng boss mo,” tila nagtatampong sabi niya saka tumingin sa sahig.

Napakurap ako. Napakagat ako sa loob ng pisngi ko at pinigil na mapangiti. Hindi ko alam na ganito ang nararamdaman niya… Hindi naman kasi siya nagrereklamo tungkol doon. Pero mukhang hindi na niya natiis ngayon.

“Zamir… Nagseselos ka kay Sir Ryle?” tanong ko saka hinaplos ang pisngi niya pababa sa panga.

Napabuga ng hangin si Zamir. “I’m sorry, Elaine… I really don’t want to feel this way. Naiisip ko lang na lagi kayong magkasama.”

“Magkasama kami sa project… saka nagtrabaho kami para ipakulong si Mr. Solon,” pag-amin ko na.

Halatang natigilan siya sa sinabi ko. Gulat na napatingin siya sa akin. “Pinakulong niyo si Mr. Solon?”

Tumango ako. “Oo naman. Hindi ko palalagpasin ang ginawa niya sa’yo. Saka dapat lang naman na makulong siya. Ang daming niyang naging biktima. Masama talaga siyang tao…”

“Elaine…” natigagal siya, “you’re such a brave woman.”

Napangisi ako. “Siyempre naman, mahal ko. Hindi ako papayag na may mang-api sa’yo basta basta. Talagang kakalabanin ko sila…” Humalik ako sa pisngi niya. “Mahal kita, Zamir…”

Napalunok siya sa sinabi ko. Humigpit ang hawak niya sa baywang ko, tila ba hindi makapaniwala sa narinig. Napaiwas siya ng tingin sa akin dahil mukhang maluluha siya.

“E-Elaine… I love you so much, but I just want to ask if… you’re just forcing yourself to be with me. I mean… Naisip ko lang. Baka gusto mo lang makabawi dahil sa nangyari sa’kin, na kung tutuusin hindi mo naman kailangan gawin. B-baka hindi mo talaga ako mahal at napipilitan ka lang. Ayoko naman ’yon… Kuntento na ako sa kung ano ang kaya mong ibigay sa’kin.”

Natigilan ako sa sinabi niya. Humawak ako sa pisngi niya at pinaharap siya sa akin. “Zamir… Mukha bang gagawin ko iyon? Tumingin ka sa’king maigi, tumingin ka sa mga mata ko… Mukha bang napipilitan lang ako gawin ang lahat ng ’to? Mukha bang hindi totoo ang mga ipinakita ko sa’yo?” tanong ko, may bahid ng sakit doon.

Natigilan siya. Kinagat ko ang ibabang labi ko at umalis sa kandungan niya saka dumiretso sa silid ko. Agad akong dumiretso sa kama ko at humiga saka nagtalukbong ng kumot. Naramdaman ko namang sumunod agad sa’kin si Zamir saka umupo sa kama ko.

“Elaine… I’m sorry.”

Hindi ko siya pinansin. Napaismid ako at mas lalong lumayo sa kaniya. Naramdaman ko na lang na nag-iinit ang sulok ng mga mata ko. Humawak si Zamir sa kumot ko at marahang inalis ’yon.

“Elaine, mahal ko…” bulong niya saka humawak sa braso ko at pinaharap ako sa kaniya.

Natigilan siya nang makitang naluluha ako. Agad akong bumangon saka nag-iwas ng tingin sa kaniya. Humikbi ako saka ikinuyom ang mga kamao ko. “’Wag mo na ako tawaging ganiyan. A-akala mo pala hindi totoo ang pagmamahal ko sa’yo. ’Wag mo na lang ako mahalin. B-bahala ka na nga diyan,” sabi ko na lang saka pinahid ang mga luha ko.

Siguro nga tumapang ako sa ibang tao… pero mahina pa rin ako pagdating kay Zamir.

“Elaine… I’m really sorry.” Hinaplos niya ang pisngi ko saka pinahid ang mga luha ko. “I’m sorry… I can feel your love for me. It’s just… I’m worried because… I-I wasn’t really…” napalunok siya, tila hindi maituloy ang sasabihin.

Hindi ko alam, kahit hindi niya masabi, tila alam ko na ang tumatakbo sa isip niya ngayon.

“Zamir… deserve mo ang mahalin. ’Wag mong isipin na hindi… Dapat lang na mahalin ka rin, katulad ng pagmamahal na binibigay mo… Mahal kita.” Humawak ako sa pisngi niya. “Mahal na mahal kita… Mahal na mahal kita, Zamir.”

Napalunok siya saka tumitig sa akin. Humawak siya sa pisngi ko at lumapit saka siniil nang halik ang labi ko. Napapikit ako at yumakap sa batok niya, tinugon ng buong pagmamahal ang halik niya… Humawak siya sa baywang ko at hinila ako paupo sa kandungan niya… habang patuloy ang malalim at banayad na paghalik sa labi ko. Bumaba ang kamay ko sa dibdib niya. Naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng puso niya roon.

“Mahal na mahal kita, Elaine…” anas niya sa pagitan ng mga halik niya.

Napangiti ako. “Patunayan mo nga…”

Napasinghap ako nang basta ako nito inihiga sa kama. Napakagat ako sa loob ng pisngi ko nang pumaibabaw siya sa akin… Pilit kong pinakalma ang sarili ko. Hindi ko akalain na mag-i-initiate ulit siya sa ganito. Madalas sa paghahalikan lang kami umaabot, yayakap na siya sa akin agad at matutulog.

“Elaine… Proving how much I love you will take me forever,” sabi niya saka bahagyang ngumiti sa akin.

Napangiti rin ako at dinampian ng halik ang labi niya. “Gusto ko nga ’yon, e.”

Napangisi siya saka bumangon. Humawak siya sa leegan ng t-shirt niya mula sa likod swabeng hinubad ang damit niya. Napasinghap ako nang tumambad sa’kin ang matipunong katawan nito… wala na ang mga tattoo niya sa katawan… kita rin ang ilang peklat sa katawan niya, pero hindi ’yon naging kabawasan sa lakas ng dating at kagwapuhan niya. Napalunok ako at napatakip sa bibig ko dahil sa pananabik.

Kumalma ka, Maria Elaine.

Muli siyang pumaibabaw sa’kin saka siniil ng halik ang labi ko. Yumakap ako sa batok niya at walang pag-aalinlangang tinugon ang halik niya. Ang lambot ng labi niya, kagaya pa rin noon. Naramdaman ko ang kamay niya na marahang inaalis ang pagkakabutones ng suot kong damit.

Patuloy ang marubdob naming halikan hanggang sa mahubad niya ang lahat ng damit ko. Panay ang daing at liyad ko sa tuwing lumalapat ang malambot niyang labi sa balat ko. Napalunok ako at napahawak sa buhok niya nang maramdaman ko ang marahang pagkagat niya sa leeg ko… Bahala na, siguro hindi na lang muna ako papasok bukas.

“Zamir…” daing ko nang bumaba ang labi niya sa dibdib ko.

Napasabunot ako sa buhok niya nang bumaba naman ang isang kamay niya sa pagitan ng mga hita ko. Kinagat ko nang mariin ang ibabang labi ko at pinigil ang sarili na mapaungol nang malakas, pero hindi ko napigilan nang maglakbay ang daliri niya sa hiwa ng pagkababae ko.

“Z-Zamir…” Napakapit ako sa balikat niya.

Nag-angat siya ng tingin sa’kin. “Elaine… Don’t restrain it… You know I love it when you moan louder,” anas niya.

“Aahhh…” Napaliyad ako nang maramdaman kong bumaba ang labi niya mula sa dibdib ko, pababa sa tiyan ko, hanggang sa pagkababae ko.

“Zamir!” Nanginig ang mga hita ko nang maramdaman kong lumapat ang labi niya sa pagkababae ko. Napaawang ang labi ko, tila naghahabol ang hiningang napakapit ako sa bedsheet.

Humigpit ang hawak niya sa hita ko at mas pinaghiwalay iyon. Napaliyad ako nang maramdaman ko ang dila niya sa klitoris ko. Mas lalong nanginig ang mga hita ko. Walang habas niyang pinadausdos ang dila roon. Kulang na lang tumirik ang mga mata ko nang maramdaman kong dahan-dahan niyang ipinasok ang daliri sa loob ko. Napasinghap ako… ang tagal na noong huling beses naming ginawa ito. Kahit halatang hindi sanay si Zamir, pilit niyang dinadahan-dahan para masanay ulit ako.

Hinigpitan niya ang hawak sa isang hita ko kasabay ng mas malalim at mas mariin na paggalaw ng dila niya sa sensitibo kong klitoris. Mas lalo akong napadaing nang mas bumaon ang daliri niya sa loob ko… hanggang sa unti-unting bumilis ang paglabas-pasok no’n. Kulang na lang ay bumaon ang ulo ko sa unan sa tindi ng sensasyon na lumulukob sa sistema ko.

“Ahh… Zamir! Oohhh…” Napasabunot ako sa buhok niya. Hindi ko alam kung gusto ko pa ba siyang magpatuloy sa ginagawa sa pagkababae ko.

Nag-angat ng tingin sa’kin si Zamir… matiim na nakatitig sa akin saka muling pinasadahan ng dila ang klitoris ko. Ngumisi siya sa akin. “I wish I had my tongue-piercing right now. I bet you missed it,” anas niya.

Napasinghap ako nang maalalang may hikaw nga pala siya sa dila noon. Napalunok ako habang nakatitig sa kaniya… bumibigat na ang talukap ng mga mata ko dahil sa matinding sensasyon.

“M-magsuot ka ulit ng gano’n, Zamir…” bulong ko saka napakagat sa ibabang labi.

Marahan siyang natawa. “Yes, my love… Bukas na bukas din,” sabi niya saka muling ibinaba ang ulo sa pagitan ng mga hita ko.

Napadaing ako nang alisin niya ang daliri sa lagusan ng pagkababae ko at pinalitan iyon ng dila niya. Ang hinlalaki niya ay dumako sa klitoris ko itinaas-baba roon. Mas lalo akong nawalan ng ulirat nang patigasin nito ang dila saka pilit na ipinapasok sa pagkababae ko. Ramdam na ramdam ko ang matinding panginginig. Halos hindi na rin ako mapakali.

“Ahh! Zamir! Ah! Aahhh…” Napakapit ako nang mahigpit sa buhok niya nang maramdaman ang pamumuo ng pamilyar na sensasyon sa puson ko, pababae sa pagkababae. Napaliyad ang likod ko nang tuluyan kong pakawalan ang pakiramdam na iyon. Agad na sinali ng bibig at dila ni Zamir ang likidong pinakawalan ko. Nanghihinang bumagsak ang mga kamay ko sa kama.

“Elaine…” anas ni Zamir nang gumapang paangat hanggang sa magpantay ang mga mukha namin. Nanghihinang napangiti ako saka humawak sa balikat niya.

“A-akala ko kinalawang ka na, Zamir Luciferus…” tila nanunuksong sabi ko.

Marahan siyang natawa saka humalik sa labi ko. “Ikaw na ang humusga kung talagang kinakalawang na ako, Maria Elaine…” anas niya saka ibinaba ang suot niyang PJs. Napakagat ako sa ibabang labi ko nang kumawala ang pagkalalaki niya roon.

“Zamir…” Napalunok ako at napahawak nang mahigpit sa balikat niya nang i-posisyon niya ang pagkalalaki sa lagusan ko.

Napasinghap ako nang marahan niyang ibinaon ang pagkalalaki. Napapikit ako nang mariin at iniyakap ang mga hita ko sa baywang niya. Napahawak nang mahigpit si Zamir sa bedsheet, tila pigil na pigil. Pakiramdam ko punong puno agad ang pagkababae ko. Ibinaon ni Zamir ang mukha sa leeg ko, pilit na dinadahan-dahan ang pag-ulos.

“Z-Zamir… aahhh…” daing ko nang mas bumaon ang pagkalalaki niya sa loob ko.

“Elaine… Fuck,” mariing mura niya saka kinagat ang leeg ko.

Napakagat ako sa ibabang labi ko, pinigilang mapangiti sa kalagitnaan ng ginagawa namin ngayon… Ngayon ko na lang yata siya ulit narinig magmura ulit. Akala ko good boy na siya nang tuluyan.

Pero mukhang halimaw pa rin yata siya sa kama.

“Aahh… Zamir! Z-Zamir! Aahhh…” ungol ko nang tuluyang bumilis ang pag-ulos niya sa pagitan ng mga hita ko. Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi nang mapansin na lumalangitngit na ang kama dahil sa marahas na ulos niya.

“Ah… Elaine, yes… Ah,” ungol niya saka humawak nang mahigpit sa baywang ko, habang patuloy ang pagpapakawala ng mabibilis at malalim na ulos.

Lumiyad ang likod ko nang maramdamang tila may naaabot na naman ang pagkalalaki niya sa loob ko na hindi ko maipaliwanag. Halos mawalan ako ng ulirat sa sarap na dulot no’n sa sistema ko. Kahit na dalang dala niya ako sa ulos niya, pilit kong iginalaw ang balakang ko upang sabayan ’yon. Napaawang ang labi ko sa matinding sensasyon.

“Zamir… Aahhh! Ahh!” Kinagat ko ang ibabang labi kasabay nang mas malalim na pagbaon ng mga kuko ko sa balikat niya. Nanginginig na napadaing ako nang maramdamang muli kong narating ang kasukdulan. Hindi naman natinag no’n si Zamir at tuloy ang malalalim na pag-ulos sa pagkababae ko.

“Ahh, Elaine. Fuck, yes, Ahh…” Humigpit ang kapit niya sa baywang ko bago siya tuluyan kong naramdaman ang pagsabog ng likidong nagmumula sa pagkalalaki niya sa loob ko. Napakapit ako nang mahigpit at napaawang ang labi nang maramdaman iyon sa kaloob-looban ng pagkababae ko. Halos manginig ang buong katawan ko sa sensasyon na dulot no’n sa akin.

“Z-Zamir…”

Napalunok siya saka tumitig sa akin. Hinaplos niya ang pisngi ko saka ginawaran nang banayad na halik ang labi ko na agad ko namang tinugon. “I love you so much, Elaine.”

“Mahal din kita, Zamir…” anas ko.

Natigilan ako. Napangisi na lang ako nang may maisip na ideya. Humawak ako sa balikat niya at ipinagpalit ang pwesto namin, ako naman ang pumaibabaw sa kaniya. Umupo ako sa mapintog na abs nito saka humawak sa matigas na dibdib niya. Halatang natigilan siya sa ginawa ko.

“My Elaine has become wild too, I see,” nakangiting sinabi niya saka humawak sa hita ko at marahang hinaplos ’yon.

“Senyorito…” nakangiting sinabi ko. “Hindi po totoo ’yan, senyorito,” mapang-akit na bulong ko.

Napasinghap si Zamir saka napatakip sa mata niya gamit ang isang kamay. Marahan siyang natawa saka muling tumingin sa’kin. “Maria Elaine… are you teasing me?”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. “Hindi ko po magagawa sa’yo ’yon, Senyorito Zamir…” pa-inosenteng sinabi ko pa.

“Damn, you’re obviously teasing me… You’re such a naughty woman, aren’t you?” tanong niya, ang kamay niya na humahaplos sa hita ko ay umakyat hanggang sa baywang ko.

“Senyorito… Hindi po–ah!” Napatili ako nang muli niyang pinagpalit ang pwesto namin.

“Senyorito pala, ha… Sige, Maria Elaine…” bulong niya sa tainga ko.

Napangiti ako at yumakap sa batok niya. Wala naman akong balak atrasan siya.

KABANATA 34

“Gago, beh. Look!” tila tuwang tuwa na sabi ni Ria saka ipinakita sa akin ang engagement ring niya.

Napangiti ako at nakitili sa kaniya. Sobrang saya ko para kay Ria. Ramdam na ramdam ko ang lungkot niya nang mamatay ang una niyang asawa na foreigner. Minahal niya rin naman kasi iyon. Masaya ako na dumating sa buhay niya si Dylan, mukhang masayang masaya talaga siya. Deserve nila ang isa’t isa.

“Sa totoo lang, kinakabahan ako kasi hindi siya nagpo-propose sa’kin. Wala namang kaso sa’kin ’yon, kasi siyempre, baka hindi pa rin siya handa. Pero noong nagkaayos na kayo ni Zamir, aba, naghanda agad siya para magpropose sa’kin,” tila kinikilig na sabi niya.

Napangiti ako. “Ang bait naman ni Dylan. Talagang hinintay niya muna na magkaayos kami ni Zamir. Kaya pala kapatid na ang turing sa kaniya ni Zamir… Pero paano pala kung hindi kami nagkaayos ni Zamir? Edi hindi siya magpo-propose?” tanong ko, bigla ko lang naisip.

“Sinabi ko rin nga ’yon sa kaniya, e. Kaso sabi niya, gagawa naman daw talaga siya ng paraan para magkaayos kayo ni Zamir. Hay, grabe. Ginulat niya talaga ako noong bigla siyang nagpropose… pero may surprise din naman ako sa kaniya, e.” Ngumisi si Ria saka humawak sa tiyan niya.

Napasinghap ako at napatakip sa bibig ko. “Hala? Buntis ka?!” Hindi ko napigilang mapatili.

Nagtilian ulit kami. Yumakap pa ako sa kaniya, maluha luha pa. Sobrang saya ko talaga para kay Ria. Siya ang naging pamilya ko nang talikuran ako ng lahat, kaya sobrang halaga sa’kin ng kaligayahan niya. Kung masaya siya, masaya rin ako. Alam kong ganoon din siya sa’kin. Magkasama na kaming dalawa sa lahat ng pagsubok namin sa buhay, magkasama pa rin kami hanggang ngayon na masaya na kami.

Matapos naming magkwentuhan ni Ria, sinundo rin siya agad ni Dylan. Kumindat pa sa’kin si Ria dahil secret pa muna kay Dylan na buntis siya.

“Wow, Papa! May hikaw ka po sa tongue!” tuwang tuwa na sabi ni Nathan habang nasa hapag kami.

Ngumiti si Zamir saka tumango. Ipinakita niya pa ang hikaw kay Nathan. Napasinghap naman si Nathan at pumalakpak, tila namangha roon.

Tumingin sa’kin si Zamir at ngumiti saka kumindat. Pasimple kong sinipa ang paa niya sa ilalim ng mesa saka pinandilatan siya ng mata. Alam ko ang ibig sabihin ng pagkindat niyang ganiyan. Talagang tinotoo niya na maglagay ulit ng hikaw sa dila.

Pagkatapos naming ihatid si Nathan sa school, nagpunta muna kami sa mall ni Zamir. Kulang na raw kasi ang stock sa bahay. Sinamahan ko na rin siya dahil gusto ko naman siyang makasama sa pag-grocery.

“Elaine… nasimulan na ’yung pagpapagawa ko sa bahay natin,” nakangiting sabi niya habang nagtutulak ng push cart.

Yumakap naman ako sa braso niya at napangiti. “Excited na ’ko, mahal ko.”

Humalik siya sa sentido ko. “I’m excited too. I will make sure that our room will be soundproof.”

Napasinghapa ko sa sinabi niya. Pabirong hinampas ko ang braso niya. “Ano ka ba?”

“What? I just don’t like it when you’re suppressing your moans. I want you moaning and shouting—”

Agad kong tinakpan ang bibig niya. “Tama na nga. Mamili na lang tayo. Puro ka kalokohan diyan, e.”

Umakbay sa’kin si Zamir saka napahalakhak. “You’re acting all shy now after you called me senyorito last night just to tease me, huh?” napapailing na sabi niya.

“Tumigil ka nga…” Yumakap na lang ako sa baywang niya.

Namili na kami ng mga kailangan. Halos alam na yata ni Zamir ang mga kailangang puntahan at bilhin. Nadaig na niya yata talaga ako pagdating dito.

“Elaine… Aren’t you bothered that I only stay at home?”

Natigilan ako sa pagpili ng mga tinapay at napatingin sa kaniya. Seryosong nakatingin siya sa akin.

“Ano namang masama kung nasa bahay ka lang? Wala namang kaso sa akin,” sabi ko na lang.

Napabuga siya ng hangin saka humawak sa batok niya. “Hmm… I’m aware that I could no longer work as an architect because of my criminal record. Kung makakapagtrabaho man ako, palihim ulit, pero ayoko nang ulitin ’yon. Right now, I’m still thinking of ways to earn money… Pwede rin naman gamitin ko ang pera ko para magpatayo ng business or architectural firm under your name.”

Hinaplos ko ang braso niya. “ Ikaw naman ang masusunod sa gusto mong gawin, Zamir. Kung gusto mong magtrabaho o magpatayo ng business, wala namang kaso sa’kin. Wala ring kaso sa’kin kahit house husband ka. Saka ano ba’ng masama ro’n? Hindi ka naman basta tumatambay lang. Ikaw ang nagluluto, nag-aasikaso kay Nathan at sa akin, naglalaba, naglilinis…“ Yumakap ulit ako sa braso niya.

Wala naman talaga sa’kin iyon. Kahit pa may sabihin ang ibang tao, wala naman akong pakialam. Hindi naman kabawasan sa pagkalalaki niya ang pananatili sa bahay at pag-aasikaso roon.

Napangiti naman siya saka humalik sa noo ko. “I love you, Elaine.”

“I love you too, mahal ko.” Yumakap ako nang mahigpit sa kaniya.

Nagpatuloy na kami sa pag-iikot. Nagpaalam muna ako sa kaniya at nagtungo sa bilihan ng makeup. Abala pa kasi siya sa pamimili ng mga kailangan sa bahay, pati napkin na ginagamit ko, alam niya na rin at siya ang bumibili.

Pagkatapos kong mamili ng makeup, binalikan ko rin agad siya. Napataas ang kilay ko nang mapansin na may babaeng tumabi sa kaniya. Maganda ang babae… Mas lalong napataas ang kilay ko. Mukhang type pa yata niya si Zamir.

“Hi… You’re so hot,” nakangiting sabi ng babae sa kaniya.

Tumango si Zamir. “I know,” tipid na sabi niya habang patuloy sa pagtingin ng mga kailangan naming stock sa bahay, tila walang pakialam sa babae.

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko para magpigil ng tawa. Napaismid naman ang babae.

“Uhm, can I get your phone num—”

“No,” agad na sinabi ni Zamir saka kumuha ng gatas para kay Nathan at inilagay ’yon sa cart.

Napatango-tango ako… very good, Zamir Castellon.

“Are you just playing hard to get or—”

“I’m married,” sabi na lang ni Zamir saka agad nang itinulak ang cart sa kabilang section.

Napailing na lang ako. Married agad?

Napasinghap ang babae, tila napahiya. “Oh, sorry. I didn’t know,” sabi na lang ng babae saka agad ding umalis.

Napangiti na lang ako saka lumapit na kay Zamir. Napatingin siya agad sa’kin saka ngumiti. Humalik pa siya sa pisngi ko. “You’re done buying makeup?” tanong niya.

Tumango ako. “Yup. By the way…” Ngumiti ako sa kaniya. “You’re hot.”

Natigilan siya sa biglang sinabi ko. Bahagya pang namula ang magkabilang tainga niya. Napangiti na lang ako dahil ibang iba ang reaksyon niya noong ako ang nagsabi sa kaniya no’n… Grabe, mahal na mahal niya talaga ako.

SIMULA nang dumating si Zamir sa buhay namin, wala na yatang araw na hindi kami masaya ni Nathan.

“Ingat ka sa trabaho, mahal ko… Ano palang gusto mong kainin mamayang gabi?” tanong ni Zamir saka sinuotan ako ng suit na siya mismo ang nagplantsa.

Yumakap ako sa baywang niya saka ngumiti. “Ikaw,” bulong ko saka kumindat.

Kinilabutan din naman ako sa sinabi ko… pero ewan ko kung bakit ginagamit ko pa rin ang mga banat na itinuro sa akin ni Ria.

Natawa si Zamir saka humawak sa batok niya. “I’m too much for you though… Baka hindi mo ulit kayanin,” makahulugang bulong niya saka ngumisi sa akin.

Napasinghap ako nang maalala ko iyon… Nag-init naman agad ang mukha ko. Tama, hindi ko nga talaga kinaya. Nabilaukan ako.

Tumikhim ako. Parang hindi naman yata kinaya ng pride ko ’yon. Naningkit ang mga mata ko sa kaniya. “Tingnan mo lang… kapag nakaya ko na, talagang mawawala ka sa ulirat,” hamon ko sa kaniya.

Marahan siyang humalakhak saka humalik sa noo ko. “You can literally make me lose my shit by just existing and doing nothing, Maria Elaine.”

Napanguso ako sa sinabi niya dahil para na yatang lulundag ang puso ko. Aaminin ko nang talo ako sa kaniya pagdating sa mga banat.

“I love you, Zamir… Uuwian kita ng mangga, gusto mo?” tanong ko.

Marahan siyang natawa. “Sige lang, mahal ko. I love you more… Ingat ka. Hihilutin kita mamaya pag-uwi mo,” nakangiting sabi niya saka humalik sa labi ko.

Matagal pa kaming nagpaalam at nagyakapan bago ako tuluyang nakaalis. Kakatungtong ko pa lang sa firm, miss ko na siya agad. Dumiretso na lang ako sa office ko at agad na sinimulan ang trabaho.

Pagsapit ng lunch, nagbukas muna ako ng facebook para tingnan ang profile picture ko. Picture naming tatlo nina Zamir at Nathan ang ginawa kong profile picture. Napangiti na lang ako at nagtext kay Zamir.

Nagsend naman siya sa’kin ng picture niya. Naghatid siya ng lunch para kay Nathan. Nag-send din ako ng picture ko sa kaniya.

Napailing na lang ako at nagtungo na sa cafeteria para maglunch. Actually, sinabi rin sa’kin ni Zamir na hahatiran niya ako ng lunch kung gusto ko, kaso hinahatiran niya na si Nathan. Malayo-layo pa naman ang kompanya sa school ng anak namin. Baka naman mapagod pa siya. Pwede naman akong dito na lang kumain.

Natigilan ako ng mapansin na nagkakagulo sa cafeteria. Napakunot ang noo ko at nakisilip sa pinalilibutan nila. Napasinghap ako nang makita si Sir Ryle… sinisigawan siya ng isang babae na sa tingin ko ay empleyado rin dito. Napakurap ako.

Sinisigawan si Sir Ryle?

“Naku, siguro sinadya mong tapunan ako ng juice! Grabe! Kayo talagang mga lalaki, wala na kayong ginawang tama!” asik ng babae habang pinupunasan ng tissue ang dibdib niya na natapunan ng juice.

Napahawak si Sir Ryle sa gilid ng leeg niya… tila hindi alam ang gagawin. “Uhm, well… See, I’m really sorr—”

“Ewan ko! Shut up, okay?!” sabi na lang ng babae saka agad na nag-walkout.

Napakurap na lang si Sir Ryle sa nangyari. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o ano. Tumikhim ako nang mag-alisan na ang mga tao. Lumapit ako kay Sir Ryle saka tinapik ang braso niya… nakatulala pa rin kasi siya. Parang ngayon niya lang din kasi naranasan mapahiya nang ganito.

“Huy, ayos ka lang, Sir Ryle?” bulong ko sa kaniya.

Napatingin siya sa’kin. Natawa na lang ako sa hitsura niya. Para siyang nakakita ng multo na hindi ko maipaliwanag.

“She’s so my type,” bigla niyang sinabi.

“Pft—” Nagpigil ako ng tawa. Akala ko naman napahiya na siya o ano… Mukhang tinamaan pa siya roon sa babae.

Bumili na lang ako ng tinapay dahil wala ako sa mood kumain nang marami. Dumiretso muna ako sa bathroom. Natigilan ako nang makita ang babaeng natapunan ng juice ni Ryle. Mukhang inis na inis siya habang pinupunasan ang mantsa sa damit niya.

Napangiti ako at lumapit sa kaniya. “Miss, kailangan mo ba ng extrang damit? Pwede kitang pahiramin,” sabi ko na lang.

Napalingon siya sa’kin saka ngumiti. “H-hello. Pwedeng manghiram?”

Tumango ako. “Sumama ka sa office ko.”

Sumunod naman siya sa akin. Mukha naman siyang mabait, maganda rin siya. Hindi ko lang alam kung ano’ng problema niya kanina kay Sir Ryle.

“Ito,” sabi ko saka inabutan siya ng damit.

“Salamat po.” tinanggap niya ang damit. “Ano po palang name mo?”

Ngumiti ako. “Elaine Garcia.”

Napasinghap siya. “Hala? Ikaw ’yung isa sa best female architect dito sa firm diba?” tila natutuwang tanong niya. Lumapit pa siya sa’kin saka nakipagkamay. “Ako po si Valerie. Sana maging kasinggaling mo rin ako,” tila kinikilig pa na sabi niya.

Tila may humaplos sa puso ko dahil sa sinabi niya. Hindi siya mukhang katulad ng ibang nakakasalamuha ko rito na mapanghusga at madalas akong pagkwentuhan kapag nakatalikod ako. Ramdam ko talaga na humahanga siya sa akin.

“Excited na sana akong magtrabaho, kaso nakakainis talaga ’yung lalaki kanina. Bulok na sa’kin ang style niya na kunwari tatapunan niya ako ng juice. Sus, hindi siya ang pang-unang gumawa no’n, ’no. Nakakainis talaga. Sana lubayan ako ng lahat ng lalaki kasi nakakairita sila.”

Napangiti ako sa sinabi niya. Naalala kong ganiyan din ako dati.

“Galit ka sa mga lalaki?” tanong ko saka umupo sa swivel chair ko.

Tumango siya saka napapadyak sa sahig. “Oo, hmp. Si Mr. Rylen Williams lang ang lalaki rito na ginagalang ko dahil narinig ko na siya ang boss natin,” sabi niya naman saka ngumiti. “Sana ma-meet ko na nga siya, e. Kasi dahil sa kaniya, nakapag-aral ako ng architecture at may trabaho na ngayon.”

Napakurap ako sa sinabi niya… Mukhang hindi niya kilala si Sir Ryle. Private na tao rin naman kasi siya kaya wala siyang pictures sa internet.

“’Yung lalaking natapunan ka ng juice kanina… siya si Mr. Rylen Williams, Sir Ryle kung tawagin,” sabi ko saka ngumiti sa kaniya.

Natigilan siya sa sinabi ko. Napakurap-kurap siya. Nanlaki ang mga mata niya saka napasinghap. “Holy shit.”

Hindi ko mapigilang matawa sa reaksyon niya. Mukha talaga siyang hiyang hiya, parang gusto na niyang magpalamon sa lupa.

“Hala, Ma’am Elaine. Anong gagawin ko? Siya pala ’yung boss?! AHH!” Hindi niya napigilang mapatili. “Naku, sisisantehin na niya ako. Ang tanga ko talaga. Nakakainis.” Sinapo niya ang sarili niyang noo.

Ngumiti ako. “Gusto mo bang makabawi kay Sir Ryle? Gusto mong patawarin ka niya?” tanong ko.

Napalunok siya saka lumapit sa’kin. “A-ano’ng dapat kong gawin, Ma’am Elaine? Ayokong masisante. Kakasimula ko pa lang,” sabi niya saka napasapo sa magkabilang pisngi niya.

Ang cute niya. Sa totoo lang, malayo sa type ni Sir Ryle. Gusto niya ng mga babaeng hindi gaanong maingay at magaslaw… pero mukhang nagustuhan niya rin talaga itong si Valerie. Halata rin naman sa reaksyon niya kanina.

“Yayain mo siyang mag-dinner, Valerie. Mapapatawad ka na no’n,” nakangiting sabi ko.

Napalunok siya sa sinabi ko. “S-sige, Ma’am… P-pero effective kaya ’yon?” tanong niya pa.

Napangisi ako… Kung hindi siya gusto ni Sir Ryle, talagang hindi effective iyon… Siguro naman nakabawi na ako sa naging tulong sa’kin ni Sir Ryle. Gumawa na ’ko ng paraan para sa kanila ng crush niya.

Pagsapit ng gabi, nagkayayaan ang mga co-workers ko ng dinner. Ayoko sanang sumama, kaso napilitan na rin ako dahil hindi pa ako um-attend ng company dinner kahit isang beses. Kaunti lang ang kakainin ko para makain ko pa ang iluluto ni Zamir.

Me: Uuwi rin agad ako, mahal ko. Makikisama lang ako saglit sa mga kasamahan ko sa work. I love you. 😘😘😘😍😍😍

Zamir: It’s okay. Take your time, mahal ko. By the way, gusto mo bang magpasundo sa akin?

Me: Hindi na. Kaya ko na. Uuwi na rin naman ako agad. Sasaglit lang ako. Salubungin mo na lang ako ng yakap. ❤️💕💓💗💖💘💝💟

Zamir: Sure, mahal ko. Ingat ka sa pag-uwi, hmm? I love you so much.

Itinago ko na ulit ang cellphone ko. Small portion ng pasta na lang nag in-order ko para hindi ako mabusog agad. Mas gusto ko pang kainin ang luto ni Zamir kaysa mga mamahaling pagkain.

“May asawa ka na pala, Ms. Garcia? Or live in partner? Nakita ko sa facebook,” biglang sinabi ni Ms. Salvacion.

Pilit na ngumiti ako, lalo akong nairita dahil nagtinginan tuloy sa akin ang mga nasa table namin.

“Asawa ko,” tipid na sabi ko na lang saka uminom ng wine.

Hindi pa man kami kasal ni Zamir, pero asawa na ang tingin ko sa kaniya.

“Infairness, nakita ko rin. Ang gwapo. Ang cute din ng anak nila,” komento naman ni Ms. Mariano.

“Pero balita ko house husband daw? Walang trabaho?” napapailing na sabi ni Ms. Salvacion. “Aanhin mo naman ang gwapong asawa kung tambay lang?”

Napakunot ang noo ko. Ibinaba ko sa mesa ang wine glass saka marahang pinunasan ang gilid ng labi ko.

Taklesa talaga ang babaeng ’to.

“Wala namang kaso sa akin kung nasa bahay ang asawa ko.” Ngumiti ako nang matamis sa kanila. “Kahit na milyones ang pera niya sa bangko at maraming lupain, hindi naman siya basta tambay lang sa bahay… Siya ang nag-aasikaso roon at responsable siyang asawa at ama,” nakangiting pang sinabi ko kahit naiirita ako at gusto kong buhusan siya ng wine sa mukha. Kailangan ko pa ring maging kalmado.

Nagpaalam na rin agad ako at umalis. Hindi ko talaga matagalan ang iba sa mga katrabaho ko. Para silang mamamatay kapag hindi nangingialam sa ibang tao.

Nang makauwi ako, si Zamir agad ang bumungad sa’kin. Napangiti na lang ako at sinugod siya ng yakap. Ginantihan niya naman ako nang mahigpit na yakap sa’kin saka humalik sa noo ko.

“Welcome home, mahal ko,” bulong niya.

“Mama ko…” sabi ni Nathan saka yumakap din sa akin. Natawa na lang ako saka hinaplos ang buhok niya.

Binuhat naman siya ni Zamir. Napahagikhik si Nathan saka yumakap sa amin ni Zamir.

Ang sarap sa pakiramdam umuwi kapag sila ang bubungad sa akin.

KABANATA 35

A/N: Hello~ last chapter na po ang susunod dito, huhu. Medyo heavy sa aking heart na bitiwan ang story na ’to since as of now, isa talaga ’to sa pinaka favorite na naisulat ko, huhu. 

Sa mga nagtatanong if magkakaroon ng story ang (Dylan x Ria) at (Ryle x Valerie), wala na po. Hindi ko na sila gagawan, BUT I will put bonus chapters for them (and a lot of special chapters for Zamir x Elaine) kapag published book na itong story. I’m planning to have this story self-published maybe next year…

 And thank you for all the support and love for this story, huhu. I love you all~ ❤️❣️💕💞💓💗💖💘💝💟

---

Naiirita na ’ko. Napapansin ko na palaging umaalis si Zamir. Palagi siyang busy. Ayoko namang isipin na nambababae siya dahil imposible ’yon.

“Nathan… Bakit busy lagi si Papa mo?” tanong ko habang sinusuklay ang buhok niya.

“Gano’n lang po talaga Mama,” nakangiting sabi na lang niya.

Napanguso ako saka humalik-halik sa pisngi niya. Napahagikhik naman siya at yumakap sa batok ko.

Hindi ako natahimik sa sagot ni Nathan. Iniisip ko na baka may surprise siya sa akin… pero malayo pa naman ang birthday ko. Baka naman nag-apply na siya sa trabaho? Pero paniguradong magsasabi ’yon sa akin kung sakali.

“Naku, Ma’am Elaine… Nanlalamig na siya sa’yo. Ganoon talaga silang mga lalaki, Ma’am Elaine. Wala talaga silang kwenta… si Sir Ryle lang ang meron,” sabi ni Valerie saka napahagikhik pa.

Sinimangutan ko naman siya. Itong babaeng ’to talaga, palibhasa maayos sila ni Sir Ryle, niyayabangan ako.

Tinapik-tapik ko na lang ang table ko. Nang mapagod na ang utak ko kakaisip, kinuha ko na ang bag ko saka lumabas ng office. Agad kong tinawagan si Dylan dahil imposibleng hindi niya alam ang ganap kay Zamir.

“Hello, Elaine?”

Natigilan ako dahil si Ria ang sumagot. Ano ba naman ang babaeng ’to?

“Nasaan si Dylan? May itatanong lang ako,” sabi ko na lang saka sumakay sa kotse ko.

“Umalis, e. Pinabili ko kasi ng fruits. Cravings attack lang,” sabi niya saka tinawanan ako.

Five months ng buntis si Ria kaya hindi na siya gaanong nakakabisita rito dahil nag-iingat talaga si Dylan sa kaniya. Medyo maselan na rin kasi ang pagbubuntis ni Ria.

“Gano’n ba? Sige, mamaya na lang ako magtatanong. Bye, Ria,” sabi ko na lang saka ibinaba na ang tawag.

Napanguso ako saka tiningnan ang pangalan ni Zamir sa contacts. Kapag tinanong ko naman siya kung ano’ng ginagawa niya, sasabihin niya lang na may inaasikaso lang siya. Ano naman kaya ang inaasikaso niya? Baka nanlalamig na talaga siya sa akin?

Napailing ako sa mga naiisip ko. Napakamot na lang ako sa batok ko saka nag-drive na pauwi. Napabuga ako ng hangin nang makauwi sa bahay, pero nabuhayan ako nang makitang nandoon si Zamir at nagluluto. Nakaupo naman si Nathan habang panay ang pagkukwento. Tinatawanan naman ni Zamir ang mga kwento ng anak namin.

Lumapit ako sa kanila. Agad naman akong sinugod ng yakap ni Nathan. Napangiti ako saka humalik sa pisngi niya at ginantihan siya nang mahigpit na yakap. “Hello, baby ko. How’s your day?” nakangiting tanong ko sa kaniya.

“Okay lang po, Mama,” sabi niya saka humalik sa pisngi ko.

“I love you.” Humalik din ako sa pisngi niya.

Nag-angat ako ng tingin kay Zamir. Nakatingin lang siya sa amin habang nakangiti na para bang naaaliw na siyang tingnan kami. Pero imbis na ngitian, sinimangutan ko siya at inirapan. Halatang natigilan siya sa ginawa ko at napakurap.

Buong oras, panay lang ang pag-irap at pagsusungit ko kay Zamir. Nang matulog na si Nathan, pumasok agad siya sa kwarto namin saka umupo sa tabi ko.

“Mahal ko… Galit ka ba sa’kin?” paglalambing niya saka yumakap sa baywang ko.

“Ewan ko nga sa’yo, baka nga hindi mo na ako mahal.” Umismid ako saka inalis ang pagkakayakap niya sa akin.

“Ano ba’ng sinasabi mo, mahal ko? Hindi mangyayari ’yon,” sabi naman niya saka humaway pa sa magkabilang pisngi ko.

Umirap ako. “Sus. Halatang nanlalamig ka na sa akin. Palagi ka pang umaalis tapos naglilihim ka na. May babae ka na ba?”

Hindi ko alam kung bakit naiinis ako, parang noong nakaraan lang, sabi ko sa sarili ko na imposibleng mambabae si Zamin. Napansin ko rin talaga na pabago-bago ang mood ko nitong mga nakaraang araw. Buti na lang mahaba ang pasensya ni Zamir sa akin.

“Mahal ko… Hinding hindi ko gagawin ’yan sa’yo. Ikaw lang ang babaeng minahal at mamahalin ko…”

Napasimangot ako saka umiwas ng tingin sa kaniya. “H-hindi, e. Parang hindi mo na talaga ako mahal.” Marahang napahikbi ako nang maramdamang namumuo ang mga luha ko.

Tila nataranta naman si Zamir. Agad siyang humawak sa baywang ko saka hinila ako paupo sa kandungan niya. Humawak siya sa pisngi ko. Kitang kita sa mga mata niya ang pag-aalala sa akin.

“Mahal ko… Mahal na mahal kita. Mas mahal kita kaysa sa sarili ko. ’Wag na ’wag mong iisipin na magagawa kong magmahal ng iba maliban sa’yo…” sinabi niya sa malumanay na boses saka dinampian ng halik ang pisngi ko.

Napahikbi ako saka yumakap sa batok niya. “Hindi ka nagsasawa sa akin?”

“Ako? Magsasawa sa’yo, Maria Elaine?” Lumambot lalo ang mga mata niya. “If you can just feel what my heart feels for you. You will surely think I’m hopeless. I’m hopelessly in love with you. I can no longer be saved from drowning… but I don’t mind though. I love this feeling so much… I love you so damn much, Maria Elaine.”

Marahan niyang pinahid ang luha sa pisngi ko. Humawak ako sa kamay niya na nasa pisngi ko saka humalik sa pisngi niya. “Sorry, mahal ko. Ang emotional ko masyado,” sabi ko na lang saka muling napahikbi.

“Mahal ko… You don’t have to say sorry for that. There’s nothing wrong with that.” Humalik naman siya sa noo ko. “Mahal na mahal kita,” anas niya saka hinaplos ang pisngi ko.

Yumakap ako sa batok niya saka nagsumiksik sa leeg niya. Naramdaman kong napangiti siya saka hinaplos ang likod ko.

“Mahal na mahal din kita, Zamir,” anas ko saka humalik sa labi niya.

Pagkatatapos naming magkaayos, natulog na rin kami nang magkayakap.

NAPAPANSIN KO pa rin ang pagiging busy ni Zamir ng mga nakaraang araw pero pilit ko na lang hindi pinansin. Ayoko nang pagdudahan siya ulit. Alam ko naman sa sarili ko na hindi magagawa ni Zamir ang ganoong bagay. Masyado lang talaga akong emosyonal nitong mga nakaraang araw.

Kung ano-ano ring pagkain ang gusto kong kainin. Kung minsan nagsusuka na nga ako dahil sa mga kinakain ko.

“Mahal ko…”

Nagising si Zamir nang marahan kong niyugyog ang braso niya. Napatingin siya sa’kin habang nagkukusot ng mata.

“Bakit, mahal ko?” tanong niya sa paos na boses saka humawak sa pisngi ko.

“Gusto ko ng takoyaki, mahal. Hindi ako makatulog kasi gusto ko no’n,” bulong ko saka humawak sa kamay niya.

“Takoyaki?” tanong niya. “Mahal, hindi ko alam kung may mabibilhan ako ng takoyaki ng ganitong oras,” sabi niya saka napatingin sa orasan. Madaling araw na rin kasi. Bigla rin naman kasi akong nagising.

Napalunok ako at napakagat sa ibabang labi ko. “Mahal, hindi talaga ako makakatulog. Kasi gusto ko talaga ’yon, e.”

Napatitig sa’kin si Zamir. Tumango na lang siya. “Sige, mahal ko. Susubukan kong maghanap kung may mabibilhan, hmm? Pero hindi ko maipapangako.”

Bumangon na siya saka humalik sa noo ko bago kinuha ang susi ng kotse at umalis. Naghintay na lang ako sa kaniya rito sa kwarto. Panay ang ikot ko sa kama dahil hindi na ako mapakali. Gusto ko talaga ng takoyaki. Nagtataka ako dahil hindi naman ako kumakain no’n dati.

Matagal-tagal din bago dumating si Zamir. Pag-uwi niya, may dala siyang dalawang box ng takoyaki. Agad akong pumalakpak saka napabangon sa kama. Lumapit pa ako sa kaniya saka yumakap.

“Thank you, mahal ko. Akala ko wala ka nang mabibilhan,” nakangusong sinabi ko.

Ngumiti sa akin si Zamir. “Buti na lang may nakita akong Japanese restaurant na bukas pa.” Humalik siya sa sentido ko. “Kain ka na, mahal. Halika sa kusina.”

Humawak siya sa kamay ko saka hinila ako sa kusina. Napangiti na lang ako nang paupuin niya ako saka inasikaso ang pagkain ko. Umupo naman siya sa tabi ko pagkatapos saka pinanood akong kumain. Nailuwa ko rin agad ang takoyaki dahil ang init pa pala no’n. Agad naman akong inabutan ng tubig ni Zamir saka hinaplos ang likod ko.

“Akin na, mahal ko. Hipan ko muna,” sabi niya saka hinipan muna ang takoyaki.

Napangiti na lang ako habang pinapanood siya. Sobrang bait at maalaga ng mahal ko. May mga pagkakataon din naman na naiinis siya sa akin, hindi naman siya santo… pero hindi niya hinahayaan na tumatagal ang araw na hindi kami magkabati. Ganoon din naman ako. Ayoko rin naman na siya lang ang sumusuyo at lumalambing sa aming dalawa.

“Salamat, mahal ko. Sorry kung bigla na lang kita ginising para dito,” sabi ko saka yumakap sa braso niya.

Ngumiti siya sa’kin saka muling humalik sa noo ko. “Sabihin mo lang sa’kin kung may kailangan ka, mahal. I love you so much.”

“I love you too…” Humalik ako sa labi niya.

Napangiti na lang ako nang subuan na niya ako ng takoyaki. Talagang siniguro niyang hindi na ’yon mainit para hindi na ako mapaso. Napapangiti ako buong oras habang asikasong asikaso niya ako.

Mahal na mahal ko talaga ang Zamir ko… at alam kong ganoon din siya sa akin.

---

“Mahal ko… May dadaanan muna tayo, okay lang?” tanong ni Zamir nang makasakay na ako sa kotse niya. Hindi ako nagdala ng kotse dahil susunduin niya raw ako sa trabaho.

“Sige lang, mahal.” Lumapit ako sa kaniya saka humalik pisngi niya.

Ngumiti naman siya saka humawak sa kamay ko at humalik doon bago pinaandar ang kotse. Tahimik lang siya buong biyahe habang nagkukwento ako. Natigilan tuloy ako at nagtaka dahil hindi naman siya tahimik kapag nagkukwento ako. Minsan, tumatawa siya kapag nakakatawa ang kwento ko, nagagalit kapag nakakagalit ang kwento ko, at madalas na nagkokomento. Pero ngayon, tahimik lang siya habang nakatitig sa daan. Ano ang problema?

Natigilan ako nang mapansin ang daan namin. Hindi ito ang daan pauwi sa bahay. Nagtatakang napatingin ako kay Zamir.

“Saan tayo pupunta, mahal?” tanong ko.

“Sa bahay na pinapatayo natin,” sagot niya saka ngumiti sa’kin.

“Pero diba hindi pa tapos ’yon?”

“Oo, mahal. Pero sisilipin lang natin,” sabi naman niya.

Kahit nagtataka ako, tumango na lang ako at hindi kumontra sa kaniya. Ilang saglit pa, nakarating na kami sa bahay. Medyo hindi maaninag dahil madilim na. Matagal-tagal pa bago matapos iyon, pero excited na rin ako. Si Zamir ang nagdisenyo ng bahay namin kaya talagang maganda.

Agad na bumaba ng kotse si Zamir saka pinagbuksan ako. Humawak siya sa kamay ko. Napangiti na lang ako. Magkahawak-kamay kaming pumasok sa loob ng gate… pero natigilan na lang ako dahil pagpasok na pagpasok ko, biglang may puno sa gilid na umilaw. May decoration lights na nakapalibot doon.

Natigilan ako at nagtatakang tumingin kay Zamir, pero ngumiti lang siya sa’kin saka hinila ako palapit sa puno. Natigilan ako nang mapansin na may mga litrato rin na nakadikit doon. Mga pictures namin na magkasama, family pictures namin nina Nathan, karamihan ay pictures ko. Pero ang litratong nakaagaw ng pansin ko ay ang nasa pinaka gitna. Mas malaki rin ang litratong ’yon kaysa sa iba.

Litrato namin ni Zamir noong bata pa kami. Nakatayo kami sa puno ng mangga na naging tambayan namin, nakangiti. Nakasuot pa siya ng salamin ng panahong ’yon. Natigilan ako at nagtatakang napatingin kay Zamir.

“N-natatandaan mo ako? Noong mga bata tayo?” tanong ko sa mahinang boses.

Ngumiti si Zamir sa akin. “Hindi ko nakalimutan, Elaine. Hindi kita nakalimutan… I’m sorry if I acted like a jerk back then. I’m sorry if I acted as if I don’t remember you at all… I was just… scared. I was scared that I might rely on you again.”

“Z-Zamir…”

“Noong mga bata tayo, ikaw ang nagligtas sa’kin sa matinding kalungkutan, Elaine. Ikaw ang naging sandalan ko. Ikaw ang nandoon para sa akin. You show me kindness. You gave me warmth. You made me see the lights in life… Kahit noon pa, tagapagligtas na kita, Elaine… I know to myself that I would be no longer here if I hadn’t met you.” Lumapit siya sa’kin saka humawak sa magkabilang pisngi ko.

Naramdaman kong namumuo na rin ang luha sa mga mata ko. Ngumiti ako saka humawak sa kamay niya na nasa pisngi ko.

“Elaine… sa lahat ng nangyari sa buhay ko… kayo ni Nathan lang ’yung magandang nangyari. Kayo lang ang pinagpapasalamat kong nangyari at dumating sa’kin.” Matiim siyang nakatitig sa’kin, namumuo na rin ang luha sa mga mata niya. “I could no longer imagine my life without you. That would be hell, that would be a life no longer worth living for, that would surely kill me…” sabi niya kasabay ng tuluyang pagtakas ng mga luha niya. “Thank you, Elaine. Thank you for coming into my life. Thank you for being my warmth and light… thank you for saving me and my life with just the thought of you. Thank you for giving me the happiness and love that I’d been craving for my whole life.” Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang nanginginig na kamay. Tuloy-tuloy na ang pag-alpas ng mga luha mula sa mga mata niya.

Hinawakan niya ang kamay ko at idinikit ang palad ko sa puno na nasa tapat namin. Napatingin ako sa puno… natigilan na lang ako nang maalala kong wala ang punong ’to nang huli kong binisita ito. Pero mas lalo akong nagulat nang mapansin na tila pamilyar sa akin ang puno… Puno iyon ng mangga.

Nanlaki ang mga mata ko at tila hindi makapaniwalang tumingin kay Zamir.

“Z-Zamir… ang punong ’to…”

Ngumiti siya sa’kin at tumango. “Ipinakuha ko ang punong ito sa Vista Querencia, Elaine… Ito ang puno kung saan kita nakilala… ang puno kung saan tayo nagsimula.” Muling tumakas ang luha sa mga mata niya.

Napapikit ako nang mariin at natagpuan ang sariling lumuluha na rin kasabay niya. Napahagulgol ako ng iyak at napatakip sa bibig ko. “M-mahal na mahal kita, Zamir…” nasabi ko na lang kahit na hirap na hirap ako dahil sa pagluha.

“Mahal na mahal din kita, Elaine. S-sobrang mahal na mahal kita… Mahal na mahal kita…”

Pagkasabi niya no’n… dahan dahan siyang lumuhod sa harapan ko. Natigilan ako nang may kuhanin siya mula sa bulsa… Nanlaki ang mga mata ko nang makitang kinuha niya ang maliit na pulang box saka binuksan ’yon sa harapan ko.

Mas lalo akong napaluha nang makita ang singsing sa loob no’n.

“Elaine… You are the fire in my coldness, you are the rainbow in my storm, you are the light in my darkness, you are everything in my nothingness. But to be honest, no word is enough to describe how much you mean to me… No word is enough to describe how much I love you… Ikaw ang lahat sa’kin, Elaine. I-ikaw ang buhay ko… I don’t want to promise you anything because I will show it to you… I will show how much I love you for the rest of our lives… Maria Elaine Garcia… Will you marry me?”

Muli akong napahagulgol ng iyak… dahil ramdam na ramdam ko ang matinding emosyon niya. Ramdam na ramdam ko sa mga mata niya kung gaano niya ako kamahal, kung gaano niya katagal pinangarap ito, kung gaano siya naghirap bago kami nakarating dito.

Pinahid ko ang mga luha gamit ang nanginginig na mga kamay. Ngumiti ako sa kaniya at tumango. “M-magpapakasal ako sa’yo, Zamir… K-kahit kailan, kahit saan… Magpapakasal ako sa’yo, mahal ko.”

Napapikit siya nang mariin kasabay ng sunod-sunod na pagtakas ng mga luha niya. Agad siyang tumayo at sinugod ako nang mahigpit na yakap. Parehas kaming umiiyak habang magkayakap… hindi dahil malungkot kami… kundi dahil sobrang saya namin…

At sobrang mahal na mahal namin ang isa’t isa.

WAKAS

Zamir Luciferus Castellon

“Papa, if I have ten burgers and I ate five, how many burgers are left?”

I stopped typing on my laptop and glanced at my five-year-old daughter, Zalaine. I removed my eyeglasses and touched my chin, pretending to be thinking hard.

“Hmm… Five?” I asked as if I was unsure.

Zalaine giggled and shook her head. “Wrong po, Papa. Zero na lang po because I’m gonna eat it all!”

Natawa na lang ako saka marahang hinaplos ang buhok niya. “Nagpaparinig ka ba? You want burgers ba, baby?” I asked and smiled at her.

She pouted her cute lips and nodded. “I want your homemade burgers, Papa.”

Agad kong isinara ang laptop ko saka tumayo. Panay naman ang talon ni Zalaine, tila excited na excited sa iluluto ko. She really likes my homemade burgers. Lahat naman yata ng niluluto ko ay gusto nila ng kuya Nathan niya.

I started frying the patties. I just stopped when my phone rang. Kinuha ko ’yon mula sa table saka sinagot ang tawag. Ryle just called me.

“Hello?” tanong ko. Nakakapagtaka lang dahil hindi naman siya palaging tumatawag sa akin.

Five years ago, Ryle and I has become business partners. Napagdesisyunan kong magpatayo ng architectural firm. Kahit pa ako ang namamalakad no’n, kay Elaine pa rin iyon nakapangalan. Ryle and I decided to merge our firms and it was effective. Hindi rin gaanong kabigat ang trabaho ko dahil sa team ni Ryle. Sa bahay ako nagtatrabaho, habang inaasikaso ang mga anak namin ni Elaine.

I’m happy with what I’m doing right now. I don’t mind being the house husband as long as Elaine doesn’t mind. Gustong gusto ko na inaasikaso siya at ang mga anak namin. Hindi ako nag-abala na kumuha ng katulong dahil mas gusto ko na ako ang gumagawa at nag-aasikaso sa bahay.

“Zamir, I’m having a hard time right now,” tila problemadong sinabi ni Ryle.

Napakunot ang noo ko. “About the firm?” tanong ko.

Hindi ko naman siya palaging namomroblema sa firm. Magaling siya magpalakad, sa totoo lang. He’s the cool type business man, cunning, and always on the top.

“No, about Valerie…”

Napahawak ako sa batok ko saka natatawang napailing. Sa asawa niya naman pala…

“Oh… what’s the problem with your wife?” I asked and flipped the patties over.

“We fought and she said she doesn’t want me anymore,” tila problemadong sinabi niya.

Napangiwi ako. “Oh, that sounds bad.” I chuckled.

“I’m serious here. That moody and dragon-like woman is my life. Kapag nawala siya sa akin, hindi ko talaga kakayanin.”

I just laughed. I couldn’t believe I’ll be hearing words like that from him. He was always cool, reserved, and calm… but that was before he married Valerie. Natutuwa nga si Elaine kung minsan dahil iba-ibang side ni Ryle ang nakikita niya simula nang maging sila ni Valerie.

“Diba ganito rin kayo ni Elaine noon? Muntik na kayong maghiwalay dahil nag-away kayo nang matindi? Paano ang ginawa mo? Paano mo siya sinuyo? Please tell me. I’ll give you ten percent of my company shares if it’s successful,” biglang sinabi niya.

Mas lalo akong natawa. Naalala ko nga noon na nag-away kami nang matindi ni Elaine. It was because I went too far when I surprised her for her birthday. Kunwari ay nasa ospital ako noon at naaksidente… Galit na galit siya sa akin noon. She really cried hard. Nakonsensya naman ako agad. I promised to her that I’ll never do that again.

“Uhm, depende sa kasalanan mo. Ano ba ang kasalanan mo sa kaniya?” tanong ko na lang.

“She thought I was having an affair with my secretary. Na-wrong send lang naman ang secretary ko that time. Damn. I will never cheat on her. I’m not stupid.” tila frustrated na sabi pa niya.

“Hmm… Just clear the misunderstanding with her. Surprise her or whatever. Bahala ka na, malaki ka na. Oh, don’t forget the ten percent shares that you promised, by the way,” sabi ko na lang saka binaba na rin ang tawag. Kailangan ko ng hanguin ang patties.

Pagkatapos kong magluto, kinuha ko na rin agad ang buns saka nilagyan ’yon ng patties. Excited na pumalakpak naman si Zalaine saka yumakap sa hita ko.

“Yehey!” She giggled.

I carried her and kissed her cheek. I made her sit on my lap and tucked her hair behind her ear. My daughter is beautiful just like her mother. Kung si Nathan, kamukha ko, si Zalaine naman ay kamukha ni Elaine.

Ibinaba ko rin si Zalaine saka pinaupo sa upuan. Tumayo ako at agad na nagtungo sa living room para puntahan si Nathan. Naabutan ko siya na nagkukulay ng drawing niya.

“Nathan, anak…” pagtawag ko sa kaniya. 

Nathan looked at me and smiled. He showed me his drawing. “Papa, maganda po?” nakangiting tanong niya.

Napangiti rin ako habang nakatingin sa drawing niya. He drew our family. I kissed his temple and smiled at him. “Ang ganda. Ang galing mo talaga… I love you, ’nak.”

Nathan hugged me too and kissed my cheek. “I love you too, Papa… Nagluto ka po ng burger, ’no? Naamoy ko po,” sabi niya saka humawak sa tiyan niya.

Agad ko namang hinawakan ang kamay niya saka nagtungo sa kusina. Ipinaghanda ko rin siya ng burger bago ako nagtungo sa kwarto namin ni Elaine. Inilagay ko sa drawer ang drawing ni Nathan. Mahilig magdrawing si Nathan, at magaling din siya roon. Palagi kong itinatago at iniingatan ang mga drawing niya para sa’min kahit na ’yung iba na matagal na. I even put some of it in frames.

Lumabas na rin agad ako at bumalik sa kusina, pero natigilan kami nina Nathan nang makitang dumating na si Elaine.

“Hello, mga mahal ko…”

Tuwang tuwa na sinugod naman nina Nathan at Zalaine ang Mama nila. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang tatlong pinaka mahahalaga sa buhay ko… Sa tuwing nakikita ko ang tagpong ito, para pa rin akong maluluha sa tuwa. I love them so much… they are my life.

“Hello rin sa mahal kong asawa,” nakangiting sinabi ni Elaine saka yumakap sa batok ko.

Napangiti ako at yumakap sa baywang niya saka marahang humalik sa labi niya. Para pa ring nagwawala ang puso ko sa saya sa tuwing nakikita ko ang asawa ko. I never thought it would be possible to love someone this much. I’m still in love with her the way I loved her before… katunayan nga ay mas lalo pang tumitindi, mas lumalalim, mas nag-aapoy.

“Mahal ko, bakit ang aga mo yata umuwi?” tanong ko saka hinaplos ang pisngi niya.

Napanguso siya. “Wala lang… Ayaw mo ba?”

Mas hinigpitan ko ang yakap sa kaniya. “Siyemrpe gusto ko… Kung pwede lang hindi na ako humiwalay sa’yo, e,” natavawang sabi ko na lang saka muling humalik sa labi ng asawa ko.

“Zalaine, close your eyes. Naglo-loving loving na naman sila,” sabi ni Nathan habang napapailing.

Pinaningkitan ni Elaine ng mata ang panganay namin. Kumalas siya sa’kin saka sinugod ng kiliti si Nathan. Panay naman ang tawa nito habang kinikiliti ni Elaine. Si Zalaine naman panay ang talon at pag-cheer sa Mama niya.

“Loving loving pala ha. Ikaw talaga… kung ano-anong natututunan mo kay Ria, naku…”

Tahimik na napatitig ako sa kanila. Ang sarap pakinggan ng tawanan nila. Pakiramdam ko, sampung beses ang balik sa akin kapag nakikita kong masaya ang mag-iina ko.

Napangiti ako at nakisali sa kilitian nila. Binuhat ko si Zalaine at siya naman ang kiniliti ko. Napuno ng tawanan sa bahay… Elaine, Nathan, and Zalaine’s laugh are music to my ears. We’re not a perfect family, but I will do everything to make them keep smiling… to make them happy… as well as myself. Paunti-unti, natutunan ko nang mahalin at patawarin ang sarili ko sa nakaraan ko, sa mga bagay na hindi ko kontrolado… With the help of my family, I’ve become kinder to myself.

My mother, Eleanor, died four years ago. I went to her funeral once, but I didn’t stay long. I honestly didn’t know what to feel that time. She was cruel, and I haven’t forgiven her yet for all the bad things she did to me… but I wish healing for those who were victims of assault and rape… like her. They never deserve what happened to them. They deserve healing, in mind, body, heart, in all aspects. I also wish for healing for those who are victims of abuse, for those who had to rely on drugs to feel better… for those who are victims of harsh life and reality… for those who are victims of cruel and evil people.

Elaine on the other hand, she’s still keeping in touch with her family in Vista Querencia. Her father died last year too. She forgave him before he died. It was a hard time for her. Ilang araw din siyang umiiyak… at sa mga araw na ’yon, hindi ako umalis sa tabi niya. I cried with her… because seeing her in pain hurts me too.

As of now, we’re doing our best to be good parents to our children. Naranasan naming pareho ni Elaine ang naging kalupitan ng mga magulang namin. We both had trauma that scarred our minds and hearts. But whatever we had gone through in the past, we will never let our children suffer the same. Wala kaming balak na ipasa sa mga anak namin ang pasakit na naranasan namin sa buhay.

“Mahal ko…”

Natigilan ako sa pagbabasa ng libro nang umupo na si Elaine sa tabi ko. Napangiti ako at agad na inilapag ang libro sa bedside table saka yumakap sa kaniya.

Gumanti siya ng yakap. “Mahal na mahal kita, mahal ko… Salamat sa pagdating sa buhay ko,” bulong ni Elaine saka mas hinigpitan ang yakap sa’kin.

“I love you too… I love you so much, mahal ko… Ikaw at ang mga anak natin ang lahat sa akin,” anas ko saka humawak sa pisngi niya.

Pakiramdam ko maluluha na naman ako habang nakatitig sa kaniya. Ngumiti naman sa’kin si Elaine at marahang inilapat ang labi sa akin. I closed my eyes and kissed her back… I made her feel the fire burning within me as I kissed her… I want her to feel how much I love her… how much I live for her.

In a cold and dark place called life, Elaine was the soft and gentle breeze in my fire… She keeps me alive. She keeps me going… She keeps me burning. 

---

Thank you for reading this story. You can interact with me on my social media accounts. 

FACEBOOK ACCOUNT: Elyjindria Farthon

INSTAGRAM: elyjindria

TWITTER: elyjindria