Introduction

T I T L E

D E D I C A T I O N

This story is dedicated to anyone who needs to survive from their own darkness.

A U T H O R ’ S N O T E

This is the fourth installment of Torralba Series, please read the stories in proper order. Aking ikagagalak ang inyong bawat boto at komento sa istoryang ito. Maraming salamat!

S O C I A L S

You can follow my social life on instagram and twitter @kuyajax_wp

D I S C L A I M E R

This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any, resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental. All rights reserved. No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, without the prior permission of the author.

PLAGIARISM IS A CRIME!

Prologue

I dribbled the ball enough hanggang sa makaabot ako sa centerline. Tumingkayad ako upang ishoot ang bola for a two-point shot. Hindi pa man nakakapasok sa hoop ang bola ay naririnig ko na ang hiyawan ng mga tao sa paligid.

“Way to go, Torralba!” Tinapik ako ni Captain sa balikat. Dahil kasi sa two points shot ko ay nalamangan na namin ang kalaban.

Last minute of the fourth quarter. Pinagmasdan ko ang teammates kong pare-parehong exhausted na dala ng laro. Sa pabalik-balik na pagtakbo at pakikipag-agawan ng bola, I’m very sure they’re tired as hell. Pero hindi ako dapat maging useless ngayon, nagiging advantage ngayon lalo na sa huling sandali ng isang basketball game ang kanilang ace. I’m the ace of our team, so practically nasa akin ang tiwala nila. Ako ang nagdadala ng laro.

Last 15 seconds on the clock, nasa kalaban ang bola. Inobserbahan ko ang point guard nila na panay ang tingin sa shooting guard nila. Obviously, they’re plotting a three point shoot para maungusan kami. As soon as the point guard passed the ball, dali akong tumakbo upang maharangan ang shooting guard nila. Tumalon ang shooting guard kasabay ko, naramdaman ko ang pagdampi ng parte ng bola sa dulo ng daliri ko as he freed the ball.

“Eeeengkkkk!”

The game ended.

“Congrats, pare.” Inilahad nito ang kamay for a handshake. Tinanggap ko ito. Mataas ang respeto ko sa mga taong marunong tumanggap ng pagkatalo.

“Until the next game, pare.” Tinapik ko ang balikat niya. Actually, wala ako sa lugar para sabihin sa kanya iyon. Dahil unang-una, mas matanda siya sakin. At mas batikan siya kumpara sa aking graduating pa lamang. Sabihin nating mas mautak ako kumpara sa kanila. I’m using my advantage against them. I’m the tactician of the team.

“Congrats, Allen. You did it.” Binigyan ako ni Lacey ng thumbs up at agad ko siyang niyakap. I inhaled her strawberry scent. Iyon ang shampoong ginagamit niya na kinaadikan ko.

“Salamat, Lace..” Dahil nasa court pa kami ay napagkantsawan pa tuloy kami ng team.

“The next game’s on Sunday. Practice tomorrow, don’t forget again Torralba.” Ginulo ni coach ang buhok ko. Aish. Masama na bang makalimot? Nung huling practice kasi namin ay hindi ako nakadalo, sa kadahilanang nakalimutan ko.

“Una na kami pare!”

Kinuha ko ang tuwalyang inabot ni Lacey sa akin. Siya ang girlfriend ko for almost 6 years. Matatag na ang relasyon namin. At alam kong wala nang makatitibag pa doon. Maalaga siya at matalino din. She’s the top of her class. Samantalang ako, medyo nahuhuli nga lang. Hindi ako magaling sa academics kaya binabawi ko sa other curriculum activities gaya ng sports.

“Al, nagtext na si Papa. Hinahanap ako. Mommy and Kuya Ringo are on the hospital. I should come.” Natigil ako sa pag-aayos ng mga gamit ko. Nabasa ko ang pag-aalala sa kanyang mga mata.

“Ayos na raw ba si Kuya Ringo?” Tanong ko. Kuya Ringo is her older brother, but not by blood. Her parents adopted him since hindi sila magkaanak noon. Lacey’s a product of miracle.

“Hindi ako sure eh. He will undergo the surgery tomorrow morning. And we have to be there.” Naintindihan ko ang sitwasyon niya. Supposedly, dapat ay may date kami ngayon. Pero naantala dahil sa kalagayan ng kanyang nakatatandang kapatid. Naaksidente ito sa isang under construction bridge. Sumalpak ang sinasakyan nitong ranger sa isang puno.

“Okay. Ihahatid na kita. Maliligo lang ako.”

“Hindi na. Magtataxi ako.” She’s persistent with her words. I have this feeling na kinakailangan na siya ng kanyang kapatid.

Niyakap ko siya at hinagkan. I inhaled her scent again.

“Okay. Mag-iingat ka. Inform me on Kuya Ringo’s surgery. I’ll be there tomorrow.” She kissed me on my cheek before heading off.

Dumiretso na ako sa locker at doon naligo. My body’s covered with sweat kaya kinakailangang maglinis. Ayaw ko nang pakiramdam na malagkit. Dito ko na nakaugaliang maligo every after practice or game.

Nakalabas ako ng school. Napasadahan ko ng tingin ang oras sa ipad ko. It says, 9:45 pm. Madilim na at wala nang gaanong naglalakad sa labas. Ilang metro sa school ay may malaking fountain na matatagpuan, at sa harap nito ay may palaruan.

Naupo ako sa gilid ng fountain na hindi nababasa ng tubig. Inilabas ko ang ipad ko at naglaro ng All star basketball game na paborito ko. Power forward ang lagi kong pinipiling posisyon dahil iyon din ang posisyon ko sa tunay na laro.

I stayed there for a couple of minutes hanggang sa maramdaman ko ang patak ng tubig na bumabagsak sa ipad ko. Ang akala ko ay dahil sa fountain ngunit mali ako. Umuulan pala. Dali-dali kong binitbit ang bag at ipinasok doon ang ipad upang hindi mabasa. Tatakbo na sana ako upang maghanap ng masisilungan nang may maaninag akong tao na nakaupo sa kabilang bahagi ng fountain. Lalaki ito at may hawak na palumpon ng bulaklak at isang pulang basket. Nakatalikod siya kaya hindi ko makita ang hitsura niya.

“Pare, umuulan na! Wala ka bang balak sumilong?” Sumigaw ako upang madinig niya ako. Pero hindi ito tuminag. Nahiwagaan ako kaya lumapit ako dito.

“Pare, ano pluviophile ka ba at gusto mo ng ula-” Natigagal ako sa aking kinatatayuan nang makita ang mukha nito habang hawak-hawak ko ang balikat niya. Namukhaan ko siya. Nakatabing nga lang ang basang buhok sa mukha niya.

“Tangina, Ford? Ikaw pala ’yan! Anong ginagawa mo dito? Anong, bakit nagpapaulan ka?!” Hinatak ko ang damit niya at hinila ko siya sa isang waiting shed na pinakamalapit. We’re both dripping with rainwater.

“Hoy, gago. Anong nangyari sa’yo? Para kang timang diyan! Umayos ka nga!” Hinarap ko siya. Tinignan niya ako. Tangina, kadiri at nagtitigan pa kami. His eyes are bloodshot red, parang lulong sa ipinagbabawal na droga.

“A-Allen, Cherry broke up with me.”

Hindi na ako nagulat sa kanyang balita.

“Oh? Talaga, edi mabuti kung ganon!” Tumango-tango ako. Mas mabuti iyon dahil matagal-tagal na rin silang naglolokohan. Itong si Ford, hindi alam na pineperahan lang siya ng syota niya.

“Hindi ako nagbibiro, Allen. Nakipaghiwalay siya sakin. Dahil.. Dahil hindi ko raw maibigay ang kagustuhan niya.” He looked so fucking pathetic. Ewan ko ba dito sa gagong ito. May hitsura naman siya pero nagpapakatanga sa babae. Hindi pa marunong pumili ng tama. Sinasayang ang magandang lahi.

“Ano ba ang kagustuhang hinihingi niya?” Tinago ko ang dalawang kamay sa bulsa ko para hindi lamigin.

“S-Sex.”

Natawa ako. Tangina lang. That’s it?

“Allen! Fuck you! Sinasabi ko na nga bang pagtatawanan mo lang ako! You’re not helping!” Ginulo niya ang buhok niya at saka hinagis ang bulaklak na bitbit niya. Kumalat ang petals ng pulang rosas sa lupa.

“Pff! E ikaw rin kasi itong si gago. Kung sex lang din naman pala ang habol sa’yo niyang Mary na ya-”

“Cherry-”

“Whatever! Kung sex lang ang habol niyan sayo, aba hiwalayan mo na. Alam mo ’tol, tayong mga lalaki natural na ang pagiging malibog. Pero ’tol magsasawa ka rin doon, hahanap-hanapin mo rin ang totoong pagmamahal. Na hindi maibibigay ng isang mainit na pagtatalik.” Inakbayan ko siya habang ipinapaliwanag iyon. Mariin naman siyang nakikinig sa akin.

“She’s not worth it, tol. Kung ako sa’yo, maghanap ka nalang ng iba diyan.” Saka ko ginulo ang buhok niya.

“Dapat ba akong makinig sa’yo?” Pinagtaasan niya ako ng kilay. Aba’t gago to ah! Kinukwestiyon niya ba ang mga opinyon ko?

“Bahala ka sa buhay mo! At may atraso ka pa sakin baka nakakalimutan mo? Hindi ka nagpakita sa laro ko kanina! Dapat chineer mo ako!” Binatukan ko siya. Isang taon ang tanda ko sa kanya. Fourth year siya. Magkaklase kami sa kursong architecture. May mga subject kasi akong binabalikan kaya nagkakasama kami.

“Mananalo ka naman kahit hindi kita icheer..” Napangiti niya ako dahil doon. Buti alam niyang magaling ako.

“Yan ang gusto ko sa’yo eh. You trust your senior. Pero kahit na. Mas maganda kung dumalo ka pa rin. Ang lungkot maglaro kapag hindi ako pinapanood ng bestfriend ko..” I pinched his nose. Mabilis kasing pumula ito kaya nakasanayan ko nang habit na gawin iyon. Maputi siya, kaya mapiga mo lang ang kahit anong parte ng katawan niya, mamumula agad.

“Stop pinching my nose! Allen!” Sinuntok niya ang tagiliran ko.

“Aba aba? Nanununtok ka? Ako ba hinahamon mo ng bugbugan?” Pinakitaan ko siya ng nakakakilabot na ngisi. Iyong ngising malupit na pang-killer sa mga horror movies.

“Fuck you!” Sigaw niya sabay takbo sa ulanan. Hinabol ko siya. Bago ako tumayo, ay napansin ko ang pulang basket na dala dala niya kanina. May laman iyong prutas. Apple to be exact. Siguro ay para sana din sa kanyang syota na ex na niya ngayon.

Kumuha ako ng isa at kinagatan.

“Yari ka pag naabutan kitang ulol ka!”

Chapter 1 [Bestfriend]

Ako ang bunso sa magkakapatid na Torralba. Allen Sneaker Torralba, at your service. Beynte-uno anyos na ako. Medyo matanda na dahil nahuli akong pumasok noon sa eskwela. Kaya, hindi gaya ng mga kaklase ko. I’m a bit ahead of them. Mas mature ang pangangatawan ko sa kanila, halimbawa. Matangkad din ako, na siyang asset ko sa basketball.

Mayroon akong nobya, si Lacey Ramos. Matagal na mula nang maging kami. Simula high school niligawan ko na siya at napasagot ko naman agad. Who would dare reject a Torralba? Sa school na ito, hindi naman sa pagmamayabang pero kilala ang apelyido ko. Isang factor na ang mga kuya ko. Si Kuya Troy at Blade ay dito nag-aral ng kolehiyo. Pareho silang hinahangaan ng mga tao pero bukod ako. Mas gwapo at mas magaling ako sa kanila. Besides, mga matatanda na sila kaya huwag na natin silang isali sa usapan.

“O, gatorade mo.” Si Ford na inabot sakin ang bote ng gatorade na iniutos kong bilhin niya. Magulo ang pagkakaayos ng buhok niya. Ang kanyang magkabilang dimples ay kusang lumalabas sa gilid ng labi niya.

“Sa biyernes ko babayaran.” Napasimangot siya. He gave me an annoyed face na madalas kong nakikita sa kanya these days.

“Nakailang biyernes na. Kapag pinagtotal ko ang listahan ng utang mo sakin, pwede na akong magpatayo ng sari-sari store.” Sarkastikong sabi niya.

Natatawa ako sa reaksyon niya. Ganyan siya lagi. Sarcastic. Kaya naman tuwang-tuwa ako sa kanya. Hindi kasi siya plastic gaya ng iba. Totoong tao siya.

“Pauutangin mo ako kapag nagpatayo ka..” Bulong ko na mas lalong ikinairita niya. Sinamaan niya ako ng tingin. I can even hear his hiss, like a snake ready to bite me.

“Fuck off, Allen.”

He sighed in defeat.

“Oh? Hindi porket kakahiwalay niyo lang ni Valerie ay sa akin mo na ibubunton yang galit mo.” Nagtaas ako ng dalawang kamay as a sign of joke. But half meant. Hindi ko maintindihang nang dahil sa isang babae, nagkakaganyan siya?

“Cherry not Valerie. Ituloy mo pang i-bring up ang topic na ’yan at makakatikim ka ng flying kick sakin.” Palihim akong tumawa. Hindi ko alam kung bakit sarap na sarap akong inaasar siya. Player siya ng taekwondo. Maganda rin naman ang pangangatawan niya, intact ang muscles niya. Pero lamang pa rin ako.

“Okay. Sabi mo eh.” Kumain nalang siya sa tabi ko. Nasa canteen nga pala kami ng school. Sabay kaming kumakain dahil magkasama kami sa ibang subject. Walang awat kung magkakitaan kami ng mukha. Madalas sumasabay si Lacey at Seb sa amin kapag lunch, pero dahil excused siya ay wala siya ngayon.

May napansin akong dalawang babae na nakatigil sa harapan ng table namin. The girl on the left is mediocre. While the other one, hanggang balikat ang kanyang itim na buhok, plus the pinky headband she’s wearing. Basically, not my type.

“Hi, Allen!” In chorus nilang bati saka naghagikgikan. Para silang mga kuting na nagtataasan ang buntot.

“Uhh. Hello?” Pagak akong ngumiti. After I greet them, umalis na sila na kasing bilis ng speed of light. What’s up to millenial girls nowaday?

“Anong nangyari dun? May sakit ba akong nakakahawa? Hoy, Ford! Inubos mo na yung coke ko!” Sinisipsip niya ang straw ng coke ko. Walangya! Hindi siya bumili ng kanya kaya alam kong sakin ang iniinom niya.

“Napakadamot mo! Ito ang paraan ko para mabawasan ang utang mo.” Binatukan ko siya. Mukha na siyang utang. Babayaran ko naman talaga siya. Hindi kasi sapat ang allowance ko dahil nag-out of town sina Kuya Hunter. Sa kanya ako madalas nanghihingi ng allowance dahil mapera ang lokong yun. Hindi naman ako makahingi kay Kuya Blade dahil madalas siyang wala sa bahay.

“Nakita mo ’yung dalawang babae kanina?” Pagbabalik ko sa tanong ko kanina. Nahiwagaan kasi ako sa kanila.

“Oo, hindi naman ako bulag para hindi sila makita Allen.” Pamimilosopo niya kaya nakatikim na naman siya ng batok sakin.

“Tangina mo! Isa pang pamimilosopo mo luluha ka ng dugo.” He turned his eyes on me. Kung hindi lang siya putapeteng heartbroken ngayon, baka itinuloy ko na ang sinabi ko.

“Spill. Anong meron sa mga babaeng yun? Hindi ba obvious na patay na patay sila sa’yo?” Sinubo niya ang paborito niyang cheese burger. Pinigilan ko ang kamay niya at pumungas ng kalahati at sinubo ng buo.

“Oyyy ayos ka! Kahit kailan talaga nakikihati ka lagi sa pagkain ko. Pulubi ka ba, tol?” Sinuntok ko siya pero nakailag ang gago. Pinunasan ko ng tissue ang bibig kong nadungisan ng ketchup.

“Bakit naman sila magkakagusto sakin e may girlfriend na ako?” Dahil sa sinabi ko ay natawa siya. Umaliwalas ang mukha niya. Buong magdamag kasi siyang nakasimangot kaninang umaga kaya wala akong makausap habang nagkaklase ang boring naming teacher sa Calculus.

“Allen, akala ko sa acads ka lang bobo. Pati pala dito? Aww!” Hinatak ko ang ulo niya at saka pinektusan. Paduduguin ko talaga ang bungo ng hayup na to!

“Fuck you to death, Ford!” I cursed with proud voice.

“E ano kasi ngayon kung may girlfriend ka? Hindi ibig sabihin nun na hindi na sila pwedeng magkagusto sa’yo. Kung ang asawa nga naaagaw, syota pa kaya?” Aba aba, humanga ako sa kanyang sinabi. Hindi ako makapaniwala. Nakuha niya ako sa sense ng sinabi niya. Pero, bakit parang ang bitter ng pagkakasabi niya?

“Ganun pala. Gaya ng pag-agaw ng ibang lalaki sa syota mong lulong sa sex na hindi mo naibigay?” Ako naman ang nakatikim ng sapak sa kanya. Wala na kaming ginawa buong magdamag kundi ang magbangasan ng mukha. Hindi na ito bago sa amin.

“Putangina mo, Allen. Nakaget-over na ako kay Cherry! She’s a slut, okay? Akala ko titino siya. Pero nagkamali ako..” Sus. Ang slut ay slut na habang buhay. May mga bagay na kahit ayusin mo pa ay hindi mo na talaga maaayos. Parang tasa lang yan na kapag nabasag, hindi mo na maibabalik pa sa dating anyo, unless gagamit ka ng mighty bond.

“Ikaw ba namang matigang ng isang taon eh?” Pagpaparinig ko. Oo, isang taon nga sila ng syota niyang si Stacy este Marie. Kaya siguro, isang taon ring walang binigay na sex si Ford kaya naghanap ng iba. May pagka-conservative kasi ang loko, aniya’y ang pagniniig ay ginagawa lamang kapag naikasal na ang dalawang tao.

“Sige, may marinig pa ako, nakikita mo itong tinidor? Tatarak to sa dila mo, pare..” Binigyan niya ako ng isang kakila-kilabot na tingin. Mas lalo akong ginaganahan sa pakikipag-usap sa kanya. Hindi ko rin maintindihan kung bakit tuwang-tuwa ako kapag naaasar siya dahil sakin. Achievement ba? Na hindi kontento ang araw ko kapag hindi ko siya naiinis?

After dismissal. Nagpaalam ako kay Ford na mauuna na ako dahil may pupuntahan pa ako. Kailangan kong bumisita sa ospital. I will visit Kuya Ringo, balita ko ay katatapos lang ng kanyang surgery.

“Oh, Len pasaan ka?” Tanong ni Kuya Blade na inaayos ang necktie niya. Himala at naabutan ko siya ngayon. Abalang-abala siya sa munisipyo. May balak kasi siyang tumakbo sa susunod na eleksyon. Ang pagpapatakbo ng gym ay ipinangalaga niya kay Kuya Atom.

“Sa ospital. Naaksidente kasi yung kuya ni Lacey noong Lunes. Bibisita ako.” Palabas na ako ng pinto nang may maalala ako.

“Kuya!” Napatingin sakin si Kuya Blade mula sa salamin.

“O, anong problema mo?” Inaayos pa rin niya ang kasuotan niya. Kahit balot siya ngayon ng damit ay bakat pa rin ang kanyang kakisigan. Di bale, pag nagmature pa ako ay magpapatulong ako sa kanyang magbuhat sa gym. May mga muscles naman ako pero hindi katulad ng sa mga kuya ko. Medyo hilaw pa ang sa akin compared sa kanila, pero mas lamang naman ako pagdating sa mukha.

“Pahinging pamasahe sa taxi. Hehe.”.

Nakarating ako sa hospital na tinext sakin ni Lace. Bitbit ang basket na naglalaman ng prutas at bulaklak, pumasok ako sa loob ng ospital at tinanong sa desk kung saan ang room.

“Second floor po, pang-anim na kwarto sa kaliwa.” Kumikinang ang mga mata ni ateng nurse. Kagaya ng mga mata noong dalawang babae kanina sa canteen. Para silang nakahithit ng droga at naka-high sila.

“Salamat.” Kinindatan ko siya at nagtungo sa elevator. Tinatamad akong mag-stairs kaya mag-eelevator ako kahit na isang palapag lang ang aakyatin ko.

Nakarating naman ako sa room ni Kuya Ringo. Pagbukas ko ng pinto ay unang bumungad sa paningin ko si Ford na prenteng nakaupo sa sofa at naglalaro sa smart phone niya.

“Oy gago! Bakit nandito ka at nauna ka pa sakin?” Kung may balak naman pala sana siyang magtungo dito edi sana nagsabay na kami para nakalibre ako ng pamasahe. Pabibo ang isang to.

“Masama na bang nandito ako?” Binato ko siya ng papel na nakuha ko sa ibabaw ng table. Makakapal na diyaryo iyon. Narinig ko ang tawa ni Kuya Ringo kaya nalipat ang tingin ko sa kanya. May benda siya sa ulo.

“Itong kaibigan mo, mabait at maalalahanin. Kita mo ’yang mga pagkain na yan? Dala-dala niya yan pagdating niya..” Tinuro ni Kuya Ringo ang lamesa sa kabila. At puno iyon ng pagkain na mga naka-styro, at basket na may lamang mansanas. Gaya ng mansanas na naalala kong dala niya noong hiwalayan siya ng syota niya.

“Akala ko kasi malubha na ang sakit mo. Injured ka lang pala.” Ani Ford na tinapunan ako ng iritadong tingin. Pinatong ko ang basket sa lamesa. Napansin ko ang mga pagkaing dala ni Ford. Tinignan ko at nalamang masasarap na pagkain iyon. Mukhang inorder pa sa mamahaling restaurant.

“Ginastusan mo?” Tanong ko sa kanya na abala pa din sa paglalaro ng cellphone niya.

“Wala akong mapaglaanan ng pera ko, kaya ayan at binili ko..” Ang yabang ng gago. E kung makapaningil naman ng utang wagas. Akala mo ay malulugi sa isang negosyo.

Kinumusta ko ang lagay ni Kuya Ringo. Naka-cast ang kanyang kanang braso at may mga bandages sa mukha niya.

“Si Lacey nga pala Kuya?” Pinagmasdan ko ang mata niya na malalalim, malayong malayo kay Lacey na light at parang laging nakangiti. That is why their bloods aren’t the same.

“Nag-cr lang sandali. Babalik din agad yun. Maupo ka muna.” Tumango ako at saka tumabi kay Ford na abalang-abala sa nilalarong candy crush.

“Oy, ang gago mo. Ospital ’to hindi gaming station.” Paninita ko sa kanya. Natutuwa na naman ako na iritado siya. Nararamdaman ko na ang tumataas niyang blood pressure.

“Anong paki mo? Edi maglaro ka din!” Binatukan ko siya kaya naistorbo ko siya sa nilalaro niya.

“Puta! Game over tuloy! Umalis ka nga sa tabi ko, Len! No, umalis ka na rin sa buhay ko!” Napanganga ako sa sinabi niya. Putangina, natatawa ako sa seryosong mukha niya. Anong kakornihan ang pinagsasabi nito? Tangina, hindi ko mapigilang humagalpak ng tawa.

“Bakit ang drama mo?”

“Ewan ko sayo!” Tumayo siya at nagmartsa palabas.

“Oy! Bakit apektado ka masyado sa break-up niyo ni Jenny??” Sigaw ko bago pa man siya makalabas ng pintuan. Pandagdag ng inis sa kanya.

“She’s Cherry, not fucking Jenny! And one last time, stop bringing her up!” Aniya saka malakas na binalibag ang pintuan. Bakit ang init masyado ng ulo nun? Kapag nasira pa ang pintuan babayaran niya pa yan. Ang siraulo ulo talaga nun. Ang bilis bilis maasar.

“Hanggang ngayon makakalimutin ka pa rin sa names?” Napatingin ako kay Kuya Ringo na pangisi-ngisi sa nasaksihan. Hindi ko ugaling tandaan ang pangalan ng mga taong hindi ko gusto.

“Mukhang mainitin talaga ang ulo ng kaibigan mo, Allen. Intindihin mo nalang, he’s your bestfriend after all, right?” Ani Kuya Ringo sa magaang boses.

Hindi ko maintindihan. Hindi naman mainitin ang ulo ni Ford. Siguro sa akin lang. He is my bestfriend, pero hindi ko alam kung ako ba ang bestfriend niya. Ano to? Onesided friendship? Tangina ang korni!

“O, nandito ka na pala Allen. I saw Ford walking his way out?” Pumasok si Lacey sa pintuan na nilabasan kanina ni Ford.

---

Nakaupo ako sa usual tambayan namin ni Ford. Ngumunguya ako ng bubble gum habang hinihintay ko siya. Lunch time ngayon at katatapos ko lang kumain. Pinapanood ko ang mga babaeng nagpa-practice ng cheering. I even saw three of them gazing at my place. I didn’t bother to look back.

Binuksan ko ang cellphone ko to check kung may messages ako. I got one message from Lacey.

“Sorry. Baka tomorrow na ako makapasok, bukas pa kasi makakalabas ng ospital si Kuya.”

Hindi na ako nagreply. Naiintindihan ko naman.

Pagtingin ko sa tabi ko ay si Ford na umiinom ng gatorade. Pagkatapos ay ibinigay niya sakin ang bote.

“Kuhanin mo na, alam ko namang aagawin mo sakin ’yan. Idadagdag ko nalang ulit sa listahan ng utang mo.” Sarkastikong wika niya. Naguluhan ako sa biglaang pagbabago ng ugali niya. It’s like he is predicting what’s on my mind.

“Bakit kailangan mong basahin ang nasa isip ko? At saka hindi ko aagawin ’yang gatorade mo. I have mine.” Saka ko pinakita ang bote na ubos na ang kalahati. Minsan talaga hindi ko maeksplika masyado ang ugali nitong si Ford. Moody siya. Minsan okay kami, nakakasakay sa kagaguhan ko, pero madalas iritado siya. Dahil pa rin ba ito kay Penny?

“Sige deny pa, Allen. Kilala kita-” I cut him off.

“Oo, kilala mo nga ako. Pero ikaw, kilala ba talaga kita?” Natulala siya at umiwas ng tingin. Niligpit niya ang gamit niya at tumayo.

“Oy oy! Ano magwo-walkout ka na nam-” I was just kidding. Sineseryoso na naman niya ang mga sinasabi ko.

Tumakbo siya ng mabilis. Gago talaga yun. Anong problema ng gagong yun? Totoo naman yung sinabi ko eh. Kilalang-kilala niya ako, pero ako hindi ko siya masyadong kilala. Ang hirap niyang basahin. Nasa akin ba ang problema o nasa kanya? Hindi naman siya madalas mag-share sakin ng mga problema niya o ng tungkol sa buhay niya kaya hindi ko rin nalalaman. Ang alam ko lang na problema niya lately ay ang pakikipaghiwalay sa kanya ng latest girlfriend niya. Is it about moving on? Hirap siyang kalimutan ang babaeng iyon?

But, I feel so upset.

Pumasok ako sa room. May ten minutes pa bago magsimula ang klase. Umupo ako sa usual seat ko kung saan nakaupo na sa katabi ng upuan ko si Ford. May sinusulat siya.

“Anong sinusulat mo?” Sinilip ko ang ginagawa niya. Sinusubukan ko kung lumamig na ang ulo niya.

“Assignment.” He answers casually.

O? Talaga? Bakit hindi ko alam na mayroong assignment?

“May assignment pala? Hindi pa ako nakagawa. Wow, hindi ka rin nakagawa?” Nabigla ako dahil siya yung tipong sa bahay lahat ginagawa ang homeworks. Ni isang beses, hindi ko siya nakitang gumawa ng assignment sa school. Grade conscious yan e.

“Oh, sayo na ’yan.” Bigla niyang binigay sakin ang papel na ikinagulat ko at may pangalan ko sa itaas.

“Teka, akin?”

“Oo. Alam ko namang wala ka pang assignment. Gaya ng sabi ko, kilala na kita. Just doing you a favor.” Hindi ko alam kung bakit naiinis ako sa ginagawa niya. Dalawang beses na niya akong binasa at pinapangunahan. Is this his way of revenge?

“Ford, may problema ka ba sakin?” Diretso ko sa kanya. Tatapatin ko na siya. Masyado na ba siyang iritado sakin? Careless ba ako sa mga ginagawa kong pang-aasar sa kanya? Naging insensitive na ba ako masyado na hindi ko na napansing nasasaktan na siya? O baka naman dahil pa rin ito sa break-up niya doon sa Jen- Cherry? O dahil sa mga nabinbin kong utang sa kanya? Which one among those?

“Wala.” Hindi siya tumitingin sa akin.

Magsasalita pa sana ako ngunit dumating na ang professor namin kaya nagsiayos na kami ng upo. Hindi ko inalis ang titig sa kanya.

Hindi ako mapakali. Tangina. Bahala nga siya sa buhay niya. Wala nga daw diba? Gaya ng sabi niya, wala daw. Pero bakit hindi ako kuntento sa sagot niya?

“Mr. Torralba, is there any problem?” My eyes shifted to Sir Dela Cruz, our Calculus teacher. Hindi lang siya ang nakatingin sa akin, kundi ang buong klase. Except sa taong katabi ko ngayon.

“None, Sir.”

Chapter 2 [Fight]

Kakatapos lang ng practice game namin. Naupo ako sa bleachers katabi ni Lacey na inabutan ako ng malinis na towel at tumbler.

“Pawis na pawis ka..” Pansin niya. Tinulungan niya akong magpunas.

“Ang langgam umaabot hanggang dito.” Ani Iñigo, isa sa matalik naming kaibigan na kasama ko sa basketball team. Siya ang pointguard namin, medyo chinito dahil may lahing intsik.

“Kagatin ka sana.” Bulong naman ni Seb na katabi ni Iñigo, siya ang kaibigan naming bakla na kaklase ni Lacey. Cross-dresser ito at madalas na isinasama ni Lace kaya naging malapit na rin sa amin.

“Anong sinabi mo?” Sumingkit pa lalo ang mga mata ni Iñigo nang harapin si Seb. Madalas talagang hindi magkasundo ang dalawa.

“Fafa Allen, inaaway ako ng friend mo oh?” Nag-pout pa siya ng labi. Napailing kaming dalawa ni Lacey sa kahihiyan.

“I have a name, and it’s Iñigo. Lumayo ka nga ng unti sa akin, baka sa’yo nanggagaling ang mga langgam dahil diyan sa mga kolorete sa mukha mo.” Umisod si Iñigo palapit sa kinauupuan namin.

Naghamunan silang dalawa ng tingin.

“Sobra!” Umismid si Seb at saka humalukipkip, hindi na namansin dahil may tumawag sa kanyang phone.

Muli akong bumaling sa katabi kong babae na pinakamaganda sa paningin ko.

“Hindi ba nagpakita si Ford?” Tanong ko sa kanya. Nagbabaka-sakaling nakita niya ang gunggong na kaibigan ko.

“Nope. Baka may klase pa?” Wala siyang klase ngayon. Same sched kami ngayon, kaya imposibleng may klase siya ngayon. Madalas siyang nanonood ng practice game ko. Hindi ako sanay na wala siya.

“Lace, pwede bang hindi muna kita maihahatid ngayon?” I turned to her.

“Hmm. Oo naman? Pero bakit hindi mo ako ihahatid ngayon?” Napatingin ako sa mapulang labi niya. I have this weakness, sa mga malalambot at mapulang labi. Laging gumagamit ng lipstick si Lacey that’s why. Alam niya kasing iyon ang hilig ko sa mga babae.

“Ngayon ko lang naalala, may usapan nga pala kami ni Ford ngayon. It’s a guy thing.” Ani ko sa excited na tono.

She pinched my nose. Ugali niya iyon. That’s why I love her, madali siyang kausap. At hindi siya gaya ng ibang babae na immature. Kapag siya ang kasama ko, gumagaan ang lahat.

“Okay.” She packed up her things at saka umalis. Bumuntot sa kanya si Seb kaya nakahinga na ng maluwag si Iñigo. Nagpaalam siya sakin kanina na sasali siya ng cheering squad. Pinayagan ko siya kaya ngayon ay maghahanda siya para sa audition.

“Captain, mag-undertime ako ngayon.” Nilapitan ko si cap at nagpaalam.

“Gago. Mambababae ka lang eh? Sumbong kita kay Lacey.” Binatukan ko siya. Ako kasi ang paborito nitong asarin lagi.

Hinintay ko ang magiging sagot niya.

“Do what you want, Torralba.”

Umeskapo na ako at saka sumibat. Dumaan muna ako sa bahay upang maligo. Naabutan ko si Kuya Blade na nakatulala sa telebisyon. Wala si Papa dahil bumisita siya kina Tito Franco.

“What’s up, Kuya?” Itinapon ko ang gym bag ko sa sofa at saka naghubad ng damit.

“Uuwi dito si Hector next week. And do you know where Hunter is? Hindi siya sumasagot sa mga tawag ko.” Tanong niya.

Kuya Hunter? Aba malay ko sa ulupong na ’yun? Magmula nang mawala na parang bula si Kuya Jake ay naging kakaiba na siya. Lagi siyang wala sa bahay o di kaya ay sa bahay niya.

“Hindi ko alam, Kuya. Try mong tawagan si Ate Jewel..” Lumusong na ako sa banyo upang maglinis ng katawan.

Nagbihis ako ng simpleng damit panglabas. Maong pants, white tee shirt at itim na ballcap. Ang madalas kong pormahan lagi. Nanghingi ulit ako ng pamasahe kay Kuya Blade bago umalis.

Nagtaxi ako papunta sa bahay nila Ford. Alam kong naroon siya. Kaya bubulabugin ko ang tahimik niyang buhay. At isa pa, hindi siya nagpakita sa akin kanina.

“Magandang gabi, Tita.” Siya si Tita Francine, nanay ni Ford. Maputi rin ito at mukhang bata pa dahil sa mga alahas na suot.

“Magandang gabi rin iho, si Ford ba ang pakay mo?” Tumango ako saka niya ako inakay papasok sa loob ng bahay nila.

Mas maliit ang bahay nila kumpara sa bahay namin.

“Maghintay ka muna diyan, at tatawagin ko lang sa itaas..” Pinaupo niya ako sa receiving couch nila sa living room. May malaking flat screen tv sa harapan. Tamang-tama na NBA ang palabas sa tv.

“Hi, Allen.” Tumabi sakin si Ate Chev, short for Chevron. Mas matanda siya sakin ng apat na taon. Ang pagkakaalam ko ay isa itong call center agent.

“Hi, Ate Chev. Gumaganda ka ngayon ah? Sinagot mo na ba si Cap? Kung ako sayo, bastedin mo na ang gagong yun. Lolokohin ka lang nun.” Nililigawan kasi siya nung si Ruigi, ang team captain namin sa basketball team.

“He’s persistent. Let’s see kung tunay ngang loyal siya sakin.” Mabait itong si Ate Chevron. Kulot ang dulo ng kanyang buhok, mahubog ang katawan, at may hinaharap. If you know what I mean.

“Hindi loyal ’yun sayo, Ate. Nakita kong nakikipag-flirt siya dun sa sophomore.” Tinitigan niya ako ng masama. I raised both my hands up. Uh-oh!

“No kidding. Just saying what I saw.” Umirap siya at saka dinukot ang phone sa bulsa niya. Tumayo siya at nagpaalam na tatawagan niya si Captain. Naku, mukhang makakatikim ako ng sapak kay Captain nito.

Pero totoo naman ang sinabi ko.

“Bakit dito mo naisipang manggulo?” Narinig ko ang bumababang si Ford. Ngayon lang ulit kami nagkita tapos iyon ang ibubungad niya sakin?

Napansin kong medyo magulo ang kanyang buhok. Ang magkabilang dimples niya kusang lumalabas kahit na nagsasalita lang.

“Kasi gusto ko? At okay lang naman kay Tita..” Tumabi siya sakin sa couch. Padabog ang pag-upo niya. Para bang pagod na pagod siyang harapin ako.

“Sakin hindi. Nagpupunta ka dito nang hindi man lang nagsasabi sakin?” Medyo nairita ako sa sinabi niya.

Bakit mas sumusungit siya this past few days? Kung babae lang ito, naku iisipin kong napaaga ang menopausal period niya.

“Dati naman akong nagpupunta dito nang hindi nagpapaalam, ah? Does it matter and what’s the difference?” Hindi ko maispeling ang ugali niya. Siguro’y may lihim na galit sakin ang isang to. Dahil pa rin ba ito sa utang ko sa kanya? Sige na nga babayaran ko na siya next week, kapag nagparamdam na si Kuya Hunter.

“Iyon nga ang problema, Allen. Ang kaibahan, wala na akong panahon para mapag-isa, dahil lagi kang nariyan. Wala na akong privacy. Wala na akong space.”

Hindi ko maintindihan kung bakit nalungkot ako sa sinabi niya. Parang ninakaw ang kasiyahan ko at hindi ko na magawang ngumiti ulit. Ganun ba kasama ang ginagawa ko? Ganun ba ang epekto nito sa kanya? Magkaibigan kami pero nilalayo niya ang sarili niya sa akin. Sa anong rason?

Naikuyom ko ang aking mga kamay. Pagkatapos ay pinagmasdan ko ang aking palad na may bakat ng pagbaon ng aking mga kuko dahil sa pagkakakuyom.

“Alright!”

Tumayo ako at sinukbit ang dalawang kamay sa bulsa.

“From now on, di na kita guguluhin. I wish you’ll enjoy your space.” Tinalikuran ko siya at umalis nang hindi na nagpaalam. Para saan pa? Eh ayaw nga niya nang naroon ako.

Dahil kaibigan ko siya, ibibigay ko ang space na hinihingi niya.

---

“Torralba.” Tinawag ako ni Captain pagkatapos ng ensayo namin. Pawis na pawis ako, kinuha ko ang towel sa gym bag ko.

“Bakit Cap?” Inakbayan niya ako nang tumabi ako sa kanyang inuupuan.

“May problema ka ba?” Napatingin ako sa kanya.

May pag-aalala sa kanyang dalawang mata.

“Anong ibig mong sabihin, Cap?” Tumingin siya sa mga mata ko na parang binabasa ang nakasulat roon.

“Out of fifteen shots na ginawa mo, tatlo lang ang pumasok sa ring. Don’t tell me that’s only nothing. You’re not yourself today, Allen.” Pagkatapos ay tinapik niya ang balikat ko at bumalik na sa gitna ng court.

May problema ba ako? Isang araw na ang lumipas mula nang hindi kami magpansinan ni Ford. Buong oras sa buong araw, iyon lang ang tumatakbo sa utak ko.

“Si Lacey ba?” Narinig ko ang boses ni Iñigo na sumunod pala sa akin.

Umiling ako.

“Eh kung ganoon sino?” Pinaglaruan niya ang bola sa kanyang kamay.

“Wala! Ano ka ba, ang oa mo. Pagod lang siguro ako ngayon kaya palyado ang mga shoot ko. Di bale, babawi ako sa susunod.” Tinapik ko siya sa balikat at saka tumayo.

Nagtungo ako sa locker room. Nagbihis ako ng malinis na damit dahil susunduin ko ngayon si Lacey. Pagkatapos ay umakyat ako sa ikalawang palapag upang pumunta sa library. Doon kasi ang tinext sakin ni Lacey. May group report sila sa isang subject.

Pumasok ako sa loob ng library. Una kong napansin si ateng librarian na isa ring estudyante. Kakaiba siya kung makatingin sa akin. Na para bang kinikilatis niya ako base sa agilang mata niya.

“Len!” Narinig ko ang boses ni Lacey. May iba siyang kasama sa table. Hindi niya kasama si Seb kaya nakakapanibago.

“Ayiee. Naku, may pagsundo pang nagaganap. High school?” Pang-aasar ng babaeng chinita kay Lacey na hindi ko kilala. Siniko niya ito.

“Huwag kang makinig diyan kay Mira.” Bulong sakin ni Lacey pagkalapit niya sakin. Kinuha ko ang bag niya na madalas kong gawain.

“Tara na?” Pag-aaya ko sa kanya para umuwi na.

“Hindi ba sasabay satin si Ford? Ayun siya oh..” Tinuro niya ang kabilang table kung nasaan ang grupo ng babae at lalaki.

Nakita ko si Ford na nakaakbay sa isang babae. Obvious nang may gusto ang babae sa kanya base sa pamumula ng mukha nito.

“Hindi na.” Hinatak ko na siya palabas ng library. Sinundan niya ako.

Tanginang Ford na ’yon. May iba palang pinagkakaabalahan. Space pala, huh?

“May napapansin ako sa inyo.” Ani Lacey habang bumababa kami ng hagdan at nawala sa sarili kong mundo.

“Anong napapansin mo?” I said so casually, iyong hindi paghihinalaan na may problema.

“Nag-away ba kayo? Bakit parang di ko na kayo nakikitang magkasama? You’re bestfriends diba?” Kahit ako, hindi ko alam kung anong nangyayari sakin. Ang gagong yun ang may problema sakin. Anong magagawa ko?

Nanghingi siya ng personal space, edi binigyan ko siya! Akala ko naman may kung anong depresyon siyang pinagdadaanan kaya sobrang sungit niya sa akin, tapos ngayon makikita kong tuwang-tuwa siya kasama iyong bagong syota niya?

“Di ko alam. Pms niya yata.” Kinurot niya ako sa tagiliran kaya muntik na akong matapilok.

“Ano ka, pang-babae lang yun, Len. Babae ba si Ford? Hindi naman diba?” Inakbayan ko siya saka nag-abang kami ng tricycle sa labas.

“Kung umakto siya parang babae.” Komento ko nang makasakay kami. Magkatabi kami sa loob.

“What do you mean? Bakla siya?” Napalakas ang boses niya. Natawa ako saglit.

“No. I mean, kung makapag-inarte siya akala mo babaeng niloko ng boyfriend niya. E magkaibigan lang naman kami.”

Pumara ako nang makarating kami sa tapat ng bahay nila Lacey.

“Baka naman may mas malalim pang dahilan, Len. Hayaan mo, kakausapin ko siya bukas.” Nagpaalam siya saka ako hinalikan sa pisngi. Naging maayos ang pakiramdam ko nang maamoy ko ang kanyang halimuyak.

Naiwan ako sa loob ng tricycle na nakatunganga. Iniisip kung paano ko maaayos ang alitan namin ni Ford. Totally, wala naman talaga akong masamang ginawa sa kanya. Ano ba talagang problema ng gagong yun?

Nakauwi ako sa bahay. Dumiretso agad ako sa kwarto. Naligo at saka naglaro ng online games sa cellphone. Nang ma-bore ay nanood nalang ako ng tv sa baba. Kasama ko si Papa na nagluluto sa kusina. Nang hindi makatiis ay nagpaalam ako at lumabas ng bahay.

“Manong, pakaliwa po. Doon po sa may mga Valencia.” Utos ko kay Manong, plano kong puntahan ang gagong ’yon. Kailangan naming magtuos.

I need to learn how to read and understand him. I am his bestfriend, and this is my duty. Hindi nagtagal ay nakarating naman agad ako sa bahay nila.

Nasalubong ako ni Ate Chev na abala sa panonood ng kdrama sa telebisyon. Pinansin niya ako at sinabing dumiretso na ako sa itaas. Ginawa ko ang iniutos niya.

Dumiretso nga ako sa kwarto ni Ford. Hindi ako kumatok, pagkapasok ko ay wala rin namang tao. Naririnig ko ang buhos ng tubig sa banyo, naliligo siguro. Naupo ako sa dulo ng kanyang kama at pinagmasdan ang kabuuan ng kanyang kwarto. Karamihan ay mga materyales na gawa sa kahoy. Sa isang pader ay nakasabit ang ilang medalya na nakuha niya sa pagti-taekwondo. Sa isang mataas na kabinet ay may mga display ng figurines ng Avengers. Mahilig kasi siya sa mga Marvel Heroes.

Abala ako sa pagmamasid nang marinig ang pagbukas ng pintuan ng banyo.

“Fuck! Sinong nagsabing pumasok ka rito?!” Nakita ko ang kagulat-gulat na reaksyon sa mukha ni Ford. Basa pa ang kanyang buhok na tinutuyo niya ng asul na tuwalya.

“Si Ate Chev, siya murahin mo siya yung nagpapasok sakin eh.” Pamimilosopo ko. Tutal ay walang tabas ang galit nito sakin, edi lulubus-lubusin ko na. Sayang ang oportunidad.

“Bakit nandito ka? Nasaan na yung space na hinihingi ko?” Nagbihis siya ng puting damit. Pinapanood ko lang siya. Hindi ko na naman mapigilang maaliw sa iritasyon sa mukha niya.

“Hindi pa ba sapat ang isang araw? Sapat na ang space na ’yun! Nakita ko pala kayo ni Samantha sa library kanina, ang sweet niyo ah?” Pang-aalaska ko. Siguro naman ay okay na siya dahil nakahanap na siya ng pamalit kay Sherry.

“Himala at tumama ka sa pangalan?” Walang bahid ng tuwa sa mata niya. Emotionless siya habang nag-aayos sa tapat ng salamin.

“Sinong hindi makakakilala kay Samantha? E team leader ’yun ng cheering squad. Lahat ng lalaki nangangarap na maikama ’yun, kaso hard to get daw. Nakakagulat na nagustuhan ka niya agad.” Nagsalubong ang mata namin sa repleksyon ko sa salamin.

Matangkad siya pero mas lamang pa rin ako ng ilang dipa. Mas maputi nga lang siya sa akin. May pagka-moreno kasi ang kulay ko.

“Lahat ng lalaki, so that includes you?” Balik tanong niya. Kinunutan ko siya ng noo dahil sa tanong niya.

“Gago, may girlfriend na ako. I’m committed.” Sabi ko as a matter of fact. Mabuti at nag-iimprove na ang conversation namin.

Kumakalma na siya, magandang balita ito.

“Hindi lahat ng committed ay nananatiling loyal.” Aniya at saka ako hinarap.

His eyes are frantically raging with fire. Pero imbes na maintimidate ay mas lalo akong ginanahan. Minsan ko lang makita ang expression na ito sa mga mata niya.

Anong ibig niyang pakahulugan, na hindi ako loyal?

“Mas loyal pa ako sa aso, alam mo ’yan.” Hinatak ko ang kamay niya kaya magkatabi na kami ngayon sa kama. Sinuntok niya ang kaliwang balikat ko.

“Bakit ka ba nanghahatak diyan?!” Inalis niya ang pagkakahawak ko sa braso niya. Na akala mo ay diring-diri na hinawakan siya ng pulubing nahulog sa kanal. Ganoon ba karumi ang tingin niya sa akin?

“Bakit ang arte mo?” Kitang-kita ko ang iritasyon at pag-asim ng mukha niya. Parang hindi siya makahinga kapag malapit ako.

“Kasi ang bobo mo!” Nagulat ako sa sagot niya. Hindi ako naoffend pero naguluhan ako. Anong konek ng tanong ko sa sagot niya? Wala diba, siya yata itong bobo e!

“Di ako bobo! Pumapasa ako kahit mababa ang mga grado ko.” Pagtatanggol ko sa sarili. Tama, wala siyang karapatang tawagin akong bobo.

“Ewan ko sayo. Umuwi ka na nga! Naaalibadbaran ako sa pagmumukha mo.” Pagtataboy niya sa presenya ko.

Ouch. Bakit ang hard talaga nito sakin?

“Hindi ako uuwi hangga’t hindi tayo okay!” Ako ang masusunod ngayon.

I crossed my arms. Hindi ko na matiis itong walang kwentang pag-aaway namin.

“Sige na! Okay na tayo! O layas na! Ano pang hinihintay mo??”

Tuwang-tuwa ako kahit napipilitan lang siya. Siya siguro iyong taong ayaw kong mawala sa buhay ko, bukod siyempre sa syota ko at sa pamilya ko. Niyakap ko siya nang tumalikod siya.

“Fuck you, Allen! Bakit ka nangyayakap? Kadiri ka!” Tinulak tulak niya ang balikat ko. Natawa nalang ako sa kawalang pag-asa niya. Hinatak ko ang ulo niya at ginulo ang mabasa-basa pang buhok niya. I can’t contain my joy when I piss him off again and again, and yet he has no strength to fight me.

“Ang arte mo!” Singhal ko sa kanya nang bumitaw sa pagkakayakap.

“Wala kang pakialam! Sige na, alis na. Shooo!” Taena, aso lang? Kung maka-shoo ito ah?

“Bati na tayo, huh? Kapag ’di mo ako pinansin bukas, makakatikim ka na ng upper cut sakin!” Pananakot ko bago lumabas ng kanyang kwarto.

Minsan sa pagkakaibigan, may isang kailangang mag-adjust. Kung pinairal ko ang pride ko, malamang hindi kami magbabati ngayon. Kapag mainit ang isa, dapat huwag sabayan ng isa. Kailangan kalmado ako. Kahit na hindi ko alam kung saan niya hinuhugot ang kanyang galit. Ang mahalaga, maayos na ulit kami.

Chapter 3 [Champion]

Maaga akong pumasok sa aming classroom. Unang klase namin ay ang boring na Building Construction. Actually, lahat naman ng subjects namin ay boring dahil sa mga guro naming mas matanda pa kay mang kepweng.

Palingon-lingon ako sa pintuan sakaling dumating na ang hinihintay kong si Ford. I just want to see kung totoong papansinin na nga niya ako ngayon. May isang salita ako kaya dapat ay siya rin.

“Good morning!” Napatayo pa ako sa aking upuan nang makita siyang papasok sa room. Gulat ang bumalandra sa kanyang mukha.

“Ba’t ang aga mo? Wala pang tao dito. Nagjajacks ka ’no?” Nang makalapit siya ay nakatikim siya ng malupit na batok sa akin. Iyong tipong hihiwalay ang bungo niya sa leeg niya.

“Gago! Kapag inagahan, magjajacks agad? At ba’t ko naman gagawin ’yon dito paano kung may makakita sa akin?”

Sinamaan niya ako ng tingin. I was just testing him, kinausap naman niya ako kaya ayos na ’yun. Akala ko kasi ay magpapabebe na naman ang isang ’to eh.

“Sa library nga nagjajacks ka, malay ko kung trip mo rin pala rito? Aww! Pakyu ka Len!” Nakatikim uli siya ng batok sa akin. Putanginang ’to. Sa kanya ko lang kasi naikwento ang tungkol sa pagjacks ko noon sa library.

“Wala naman kasi si Mrs. Rama nung oras na ’yun! At masama ba kung doon ako inabutan?” Pangangatwiran ko. Si Mrs. Rama ang matandang biyudang librarian namin na laging naninita sa akin kapag nag-iingay ako sa library.

“Ang sabihin mo wala nang mapaglagyan ’yang kalibugan mo!” Aba aba? Bakit niya ipinagpipilitang malibog ako? At bakit ba doon napunta ang usapan namin?

“Lahat ng lalaki malibog!” Wala sa lugar na rason ko. I know it’s bad to generalize, pero naghahanap lang talaga ako ng kakampi. At lalaki rin siya ah? Bakit hindi niya ako kinakampihan?

“At nandamay ka pa? Ako ba malibog?”

Inayos niya ang mga kagamitan niya sa loob ng kanyang bag. Sinilip ko ang laman ng bag niya kung may lamang pagkain.

“How will I know, hindi ka naman nagkukwento sa akin. Nakailang homerun ka na ba kay Samantha?” Tinutukoy ko iyong babaeng ka-date niya kahapon sa library.

Samantha’s the cheerleader of cheering squad, ibig sabihin flexible siya. And flexible girls mean.. if you’re a guy you know what I mean. Insert smiley here.

“Gago! Huwag mo akong itulad sa’yo. At isa pa, hindi ko naman siya girlfriend.” Poker face niyang tugon. Ganun? Saklap! Ang boring naman ng buhay nitong si Ford.

“Eh bakit kayo magkasama sa library kahapon? At nung nakita ko kayo, nararamdaman ko na may gusto siya sayo. Bakit ’di mo ligawan?” At nang makalimutan na niya ang putapeteng ex niya.

“Nagpaturo lang sa isang math subject nila. Bakit ko liligawan kung hindi ko naman siya gusto?” Kumunot ang dalawang kilay niya at tumingin na parang common sense iyong sinabi niya.

At saka nagpaturo ng math subject? Lokohin niya lelang niya!

“Kaya mo nga liligawan eh, para magustuhan mo. Bakit ayaw mo eh ang daming may crush doon?” Pagpupumilit ko sa kanya. Malaya naming napag-uusapan ito dahil wala pang ibang dumarating bukod sa aming dalawa.

“Hindi naman ako kabilang sa mga lalaking may crush sa kanya. At bakit ba pinipilit mo ako? Bakit hindi ikaw ang mangligaw tutal mukhang ikaw naman ’tong interesado sa kanya?” Ngumisi siya. Hayop. At bakit ko gagawin ang bagay na iyon? It is forbidden, lalo’t taken na ako.

“Pinapayuhan lang kita, para naman magkaroon ng kulay ’yang lovelife mo. At ilang beses ko bang sasabihin sa’yong loyal ako kay Lacey?” Inakbayan ko siya habang ipinapaliwanag ko sa kanya ang mga dahilan ko.

Naamoy ko ang buhok niya, amoy shampoo malamang. Pero pamilyar ang amoy nito. Amoy strawberry.

“Masaya ako kahit single ako, Allen. Hindi ko kailangan ng mga payo mo.” Aniya saka inilabas ang isang libro.

“Oy, ano ’yang binabasa mo?”

Sinilip ko ang makapal na librong binabasa niya. May mga math problems doon.

“Para sa exam natin mamaya.”

What exam? Nagpapatawa ba siya? Wala namang nababanggit na may pagsusulit kami ngayon ah? Teka, pina-prank ba ako nito?

“Hindi ba nakarating sa’yo ang text message kagabi? Nasa group chat din ’yon. Magpapaexam mamaya sa Calculus.” Namutla ako bigla. Text? Wala akong nababasang text! Pucha!

Madali kong dinukot ang cellphone ko sa aking bulsa at binuksan ang aking messenger. May announcement nga doon kahapon pa ng alas singko. Anong ginagawa ko kahapon at hindi ko nalaman ito?

Saglit kong inalala ang mga pinaggagawa ko kahapon. Mula noong alas tres ay nag-eensayo ako ng basketball, hanggang sa umuwi ako at pumunta sa bahay nila Ford upang manggulo. Hindi ko nagawang icheck ang phone ko.

“Fuck! Hindi ko alam! Turuan mo ako!”

Sht. Doon pa naman sa subject na iyon ako mahina! Anong gagawin ko?

“Hays.. Lagi ka nalang ganyan, Allen. Lutang palagi. Kaya ’di ka pumapasa eh.” Bubulong-bulong siya habang nagpipipindot sa calculator niya.

“Hoy, pumapasa naman ako kahit mababa! Dali na, turuan mo ako!”

Natapos ang examination ngunit kabado pa rin ako sa magiging resulta. Tinuruan naman ako ni Ford ngunit hindi ako confident na natandaan ko lahat ng tinuro niya at isa pa, kinulang din kami sa oras.

“Sa tingin mo papasa ako?” Kabado kong tanong sa kanya habang naglalakad kami patungo sa cafeteria.

“Ayokong magsinunghaling, Len.” Tugon niya pagkatapos humikab.

Binatukan ko siya.

“Gago! Tss, huwag na nga.”

Kinalimutan ko na ang mga pangambang iyon at naging positibo na lamang. Nang makarating kami sa mataong cafeteria, hinanap ko si Lacey sa mga lamesa. I found her with her bestfriend Seb, pati ang teammate kong si Iñigo ay naroon na rin at nakikipag-away na naman kay Seb.

Aso’t pusa ang dalawang ito.

“How’s your exam?” Bati ni Lacey nang umupo ako sa nakareserbang silya sa tabi niya. How did she know about the exam?

Napatingin ako sa gawi ni Ford na may malisyosong ngisi sa labi. Ang daldal talaga nitong kumag na ’to.

“A-Ayos lang, babe. Tinuruan naman ako ni Ford. Diba tol?” Siniko ko siya ng palihim dahil nasa kabilang gilid ko lang naman siya.

Pinandilatan ko siya. Ayaw na ayaw kasi ni Lacey na nagpapabaya ako sa academics ko. No wonder, she’s on the top of her class kaya ang gusto niya ay ganoon rin ako. She’s always lecturing me to step up my game but I’m not just really molded for acads.

“Yeah..” Walang ganang sagot ni Ford.

Nakabili na sila ng mga pagkain namin. Ang sa akin ay binili ni Lacey, ang pagkain naman ni Ford ay nanggaling kay Seb na pasulyap-sulyap sa kanya. Problema nito sa mata niya?

“Kumusta kayo ni Samantha, pre?” Napatigil si Ford sa pagsubo ng menudo nang itanong iyon ni Iñigo na may nakakalokong ngiti.

“Bakit lahat kayo itinatanong sakin ’yan? Wala namang mayroon samin ni Samantha, nagpaturo lang iyon ng math.”

I looked at Iñigo who seemed unconvinced by Ford’s answer. Kahit naman ako hindi naniniwala, kung totoo man na wala nga, I’m sure one of these days magkakaroon din. Pa-virgin lang talaga itong bestfriend ko.

“I heard she’s planning to confess her feelings to you.” Dagdag ni Iñigo kaya napalingon na rin ako sa kanya.

“Saan mo narinig ang balitang ’yan? Tsismoso ka pala?” Pang-aasar ni Seb kay Iñigo na ngayo’y nakasimangot na.

“Seb!” Lacey hissed at Seb to stop their fight.

“Hindi ako tsismoso, narinig ko lang. Ikaw ’tong tsismosa dahil pinapakalat mong maganda ka!” Iñigo backfired which was below the line.

“Ay sobra!”

Agad na kumunot ang noo ni Seb. Nagpalitan sila ng maaanghang na mga akusasyon sa isa’t isa. While I’m just observing Ford’s reaction sa di umanong balitang magcoconfess sa kanya si Samantha.

“Anong plano mo?” Pangungulit ko sa kanya nang pabalik na kami sa classroom. Tahimik na kasi siya mula nang lumabas kami ng cafeteria.

“Ilang beses ko bang uulitin na wala akong plano doon kay Samantha? Whether she confess her feelings or not, nothing will change.”

Ano ba talagang problema nito sa mata niya? Ano pa bang hinahanap niya sa isang babae bukod sa maganda at sexy at flexible?

“Ang tinatanong ko ay kung anong plano mo mamaya after dismissal? Iimbitahan sana kitang manood mamaya ng laban ko sa liga. Oy ikaw Ford, ang defensive mo masyado huh?” Pang-uudyo ko upang mairita siya.

Seconds after, namumula na siya sa galit.

“Ewan ko sa’yo, Allen!” Iniwan niya ako at naunang pumasok sa loob ng aming classroom. Ganyan ’yan kapag nagagalit, hindi na namamansin.

“Uy, pero manonood ka huh? Para manalo ako. Ikaw lucky charm ko eh.” Tumabi ako sa kanya habang sinasabi ang mga salitang iyon bilang pambawi sa pang-iinis ko kanina.

He pouted like a kid. Puta! Anong inaarte nito?

“Lucky charm? Hindi ba nasabi mo na rin ’yan kay Lacey? Ilan ba kaming lucky charm mo, Allen?” He opposed sarcastically. Taena! Ano ’to, selos?

“Siyempre dahil ikaw ang bestfriend ko, ikaw ang luckiest charm ko! Ipapatalo ko ang laro kapag hindi ka dumalo!” Pananakot ko.

“Nandamay ka pa? Ano naman kung hindi ako dumalo, bakit dala ko ba ang bola?” Napapasimangot nalang ako sa walang katapusang pambabara niya sa lahat ng panunuyo ko.

All I wanted is for him to come. Dati naman ang dali-dali niyang imbitahan, bakit ngayon ang pabebe na niya? Dahil ba ito sa panonood niya doon sa pabebe girls na viral sa facebook kaya nahawa na rin siya?

“Usapang lalaki ’yan! Kapag ’di ka pumunta, magpapatalo ako!” Tunay na pananakot na ang ginagawa ko.

Of course, kapag natalo ako ay magi-guilty siya. Hindi niya kakayanin iyon kaya wala siyang choice kundi pumunta.

After dismissal, patuloy kong kinulit si Ford na suportahan ako sa liga mamaya hanggang sa marindi siya.

“Damn, Allen! Oo na! Tumahimik ka na!”

Napangiti ako sa wakas nang mapilitan siya. Huh! I know his weakness and that is my noise. Naiirita na siya kapag masyado na akong makulit. Kaya sa huli’y wala siyang magagawa kundi ang pumayag sa gusto ko.

Naligo ako sa bahay pagkauwi ko. Walang tao bukod kay Papa na nagkukumpuni ng isang sasakyan sa garahe. Naka-jersey na ako nang lumabas ako ng bahay at dumiretso sa court.

“Bango mo ah?” Puna ni Papa nang dumaan ako sa garahe bitbit ang aking backpack. May grasa sa kanyang mga kamay na ipinahid niya sa malinis na basahan.

Dapat lang na mabango ako dahil ipinaligo ko ang isang botelya ng mamahaling pabango.

“Pa, diyan lang ako sa court may laban ako ngayon.” Nagpaalam ako sa kanya nang mabuksan ko ang gate.

“Mag-iingat ka!”

Nagmadali akong maglakad dahil medyo natagalan ako sa pag-aayos. Tumingala ako sa kalangitang nagdidilim na. While walking, I checked my phone kung may mga natanggap ba akong mensahe. I got one from Lacey. The other are from my stupid teammates.

Lacey:

I’m here na, where are you?

Iñigo:

Pare, bar tonight?

Nagreply ako sa kanilang pareho. Ni wala man lang akong natanggap na message kay Ford. He better keep his word or else magpapatalo talaga ako.

Nakarating ako sa court. Puno na ng tao ang bleachers, napansin ko ang mga cheering balloons na kulay pula at asul. I’m on the red team, may mukha ng dragon sa harap ng jersey ko.

“Good luck sa laro, Allen!”

“Alam naming mananalo ka!”

“Ichi-cheer ka namin! Fight! Fight! Fight!”

Nakasalubong ko ang tatlong lalaki na may makulay na kolorete sa mga mukha at iyon ang mga mensaheng ibinungad nila sa akin. Nagpasalamat ako at saka sila nilagpasan at dumiretso sa aking mga ka-team.

Pero bago pa man ako makapunta roon ay hinarang na ko ng isang batalyon ng high school girls na mga naka-uniporme pa.

“We are cheering for you, Allen!” In chorus nilang sinabi saka naghagikgikan.

Napakamot ako ng ulo at saka nag-bow sa harap nila bilang pasasalamat.

“Sana ’yung buong team din ang icheer niyo, salamat.” Nahihiya kong tugon.

After that, I headed straight to my team. Tinapik nila ang balikat ko at nakatanggap pa ako ng ilang batok at konyat.

“Dami mong fans, huh?” Inakbayan ako ni Jigs habang inaayos ko ang pagkakasintas ng aking sapatos.

“Mga ka-schoolmate mo yata ’yan eh?” Puna naman ni Pipoy na pinagmamasdan ang madla.

Sina Jigs at Pipoy ang madalas kong nakakalaro dito sa barangay. Pero pareho na silang graduate, ibig sabihin ay mas matatanda sila sa akin. Si Jigs graduate ng civil engineering at si Pipoy naman ay nagtapos ng business management.

“Mga highschooler ’yan, di ko kilala.” Iyon lang ang sagot ko dahil nakita ko ang papalapit na si Lacey sa aming bench.

“Nandito ka na pala.”

Nagbigay-daan ang mga kateam ko upang makatabi siya sa akin. Inatake ng halimuyak niya ang ilong ko. Inabot ko ang bag ko at inilabas ang isang sandwich na inabot ko sa kanya.

“How about you, babe? Kumain ka muna before the game starts.” Aniya at saka hinati sa gitna ang binigay kong sandwich.

“Busog pa ako. Sa’yo na ’yang buo, ayokong nalilipasan ka ng gutom. Si Ford ba, nakita mo?” Nagpalinga-linga ako sa paligid.

Sobrang crowded na at tuluyang nasakop na ng dilim ang kalangitan. Medyo maingay dahil sa mga highschoolers na hindi pa man nag-uumpisa ang laro ay hyper na. Hindi ko mahanap ang loko.

“Hindi eh. Baka nandito na ’yun.”

Napansin ko ang referee na pumwesto na sa gitna ng court at tinawag na ang magkabilang grupo. Kasama ako sa mga unang maglalaro para sa Red Dragons kaya tumayo na ako pero bago iyon ay iniwan ako ng good luck kiss ni Lacey.

“Sus! Mukhang ganado ka pare, ah? Nakatikim na eh!” Pambubuska ni Jigs na pasadyang minasahe ang balikat ko.

“Gago.”

Nagtipon kami sa gitna upang simulan na ang laro. Pasimple akong nagmamasid sa bleachers sakaling mahanap si Ford.

Dahil sa kawalan ng atensyon ay hindi ko namalayang nagtip-off na pala. Nasa kalaban napunta ang bola. Tumakbo ako at binakuran ang kalaban. Masyado akong naging absent-minded. Makakatikim sakin ang mga ulupong na ’to!

The flow of the game went smoothly not until the third quarter came. Dikit ang laban sa 50-53, kami ang lamang. Naging mahigpit ang laban. Tumatagaktak na ang pawis ko sa aking mukha pero hindi ko inalintana ’yon. I need to win this game no matter what.

“Len, bakuran mo yung point guard, kami nang bahala sa center.” Utos ni Jigs na mariin kong sinunod.

Pagod na pagod ako nang matapos ang third quarter. Dikit pa rin naman ang score ngunit lamang na ang kalaban ng limang puntos. Fuckshit. Hindi ko alam na malakas ang depensa nila. While our team is more on the offensive type.

“Pawis na pawis ka…” Hindi ko napansing pinupunasan na pala ni Lacey ang pawis ko gamit ang face towel na nasa loob ng bag ko.

Malapit nang magsimula ang fourth quarter kung saan mas magiging seryoso na ang laban. Bawat puntos ay mahalaga, bawat segundo ay iniingatan. I need to make more shots para maungusan namin sila. I’m an ace and my teammates rely on me. Nagtitiwala sila sa kakayahan ko.

“Serious mo boy..” Bigla akong napaangat nang tingin kay Ford na nakatayo sa harapan ko. I didn’t notice his presence because of my overconcentration.

“Bakit ngayon ka lang?” Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa okupahin niya ang espasyo sa tabi ko.

“Huh? Kanina pa ako dito. Nanonood ako doon sa malayo. Anong problema at kunot na kunot ’yang noo mo?” Hindi ba obvious na hindi okay sakin na lamang ang puntos ng kalaban? Kung totoong kanina pa siya rito, hindi na niya itatanong sa akin iyon.

“I need to win this game..”

Tinungga ko ang mineral water na inabot ni Lacey.

“Sus itong si Allen, tinatanong pa ba ’yan? Mvp ka last year ’di ba? Tiyak na ang panalo mo dito. Hwag ka ngang kabahan diyan!” Umusog siya upang ibangga ang katawan niya sa akin.

“I believe in you, babe..” Napalingon naman ako kay Lacey na binigyan ako ng matamis na ngiti.

“Go Allen! Go Allen! Go go go! Red dragons!” Chant ng mga babaeng highschooler. Naagaw nila ang buong atensyon ko lalo na nung ilabas nila ang malalaking cut-out letters na bumubuo sa aking apelyido, TORRALBA.

“Damn.. The eff…” Nagtawanan sina Jigs at Pipoy sa isang gilid nang masaksihan ang eksenang iyon.

“You sure are popular, babe..” Lacey grins at me, proud that she’s my girlfriend.

“Hindi pa naman January pero ang daming nagkalat na deboto rito..” Pagpaparinig ni Ford. Dahil doon ay nakatikim siya ng haduuken sakin.

Pinagmasdan ko lang ang mga buhat nilang letra hanggang sa marinig ko ang pito ng referee bilang pagsisimula ng fourth quarter.

“Good luck babe!” Sigaw ni Ford na ikinagulat ko. Nagkatinginan sila ni Lacey na sabay nagtawanan. Iniwan ko ng isang pakyu sign si Ford bago ako pumwesto sa court. Para akong tangang nakangisi.

Fuck.

I don’t need to win this game, because I feel like a fucking champion already.

Chapter 4 [Normal]

Like what I said, I don’t need to win the game but the luck is still in favor with me. Naipanalo namin ang game noong nakaraan. We had a victory party kinabukasan kung saan inaya ko ang maarteng si Ford na ayaw pang sumama noong una ngunit pumayag din naman kinalaunan.

“Hindi ako pwedeng maglasing, Allen. Lagot ako nito kay mama pag-uwi..” bubulong-bulong si Ford sa gilid ko habang naghi-headbang ako sa lakas ng electronic music.

Ginanap ang victory party sa isang bar na ilang kilometro mula sa school ang layo. Alas sais nagsimula ang party kung kaya’t ngayong alas otso na ay dumarami na ang mga tao. Nagpaalam ako kay Lacey kahapon pa lamang tungkol rito at pumayag naman siya hangga’t hindi ako magpapakasagad ng inom.

“Ano ka elementary, Ford? Come on, kahit ilang baso lang. Tumikim ka lang.” Nasa tabi ko siya at kung hindi ako kinakausap ay cellphone ang kaharap niya. Minsan sinisilip ko na lamang ang screen kung may ka-text bang chickababes.

“Naka-tatlong baso na ako, tama na ’yun. Umuwi na tayo.” Aniya kaya napatingin ako sa kanya. Ang killjoy talaga nito kahit kailan. Tinaasan ko siya ng kilay upang ipakita ang iritado kong ekspresyon sa kanya.

“Masyado pang maaga, Ford. Mamayang alas nuwebe nalang, sige na..” Pangungumbinsi ko sa kanya.

Umismid na lamang siya at bumalik sa pagtitipa sa kanyang cellphone. Nasa kabilang table sina Inigo, Jigs, at Pipoy na may kaniya-kaniyang kausap na babae. Ilang babae na rin ang nagtangkang tumabi sa akin ngunit agad kong itinataboy dahil loyal ako sa girlfriend ko. Pero meron talagang ibang babae na walang pakialam kung may syota na ako o wala.

“May aids na ’yan miss, sige ka baka mahawa ka.” Pagpaparinig ni Ford sa babaeng huling nangulit sa akin. Nag-iba ang timpla ng mukha ng babae at parang nandiri kinalaunan.

“Oh God!” Suminghap ang babae at mukhang naniwala sa kasinunghalingang ipinapakalat ni Ford.

“Tangna mo, Ford. Ako magkaka-aids? Gumagamit ako lagi ng protection.” Tinungga ko ang baso ng alak na agad kong nakalahati. Ramdam ko ang pagguhit nito sa aking lalamunan bawat lagok.

“May mga condom na pumapalya.” Dugtong niya. Alam ko ’yon pero wala pa namang condom na pumalya sa akin.

“Kita mo ’yung babaeng yun? Bakit ’di mo pormahan nang hindi ako ang pinapakialaman mo?” Tinuro ko sa kanya ang babaeng nakaupo sa hindi kalayuang stool sa harap ng counter. Straight ang itim nitong buhok at mukhang kaedaran lang namin. Nakasuot ng hapit na pulang dress at kanina ko pang napapansin ang paglingon sa kinaroroonan namin.

“Di ko type..” Bagot na sagot ni Ford kahit hindi naman pinansin ang tinuro ko. Tae, paano niya nasabi eh hindi naman siya lumingon?

“Ano bang type mo kung ganoon?” Minsan talaga ang hirap basahin nitong bestfriend ko. Kahit kailan hindi sya nag-share sa akin tungkol sa kung ano ang tipo niya sa mga babae. Hindi ko nga alam kung anong nagustuhan nya dun sa huli niyang ex na si Cherry.

“Well…” Ilang segundo siyang nakatingin sa akin habang nag-iisip ng isasagot sa katanungan ko.

Mga limang minuto din siguro akong naghintay sa isasagot niya. At nakailang baso na rin ako pero wala pa rin siyang binabanggit.

“Maganda? Brunette? Matangkad? Sexy? Ano?” Hindi na ako nakapaghintay. Masyado naman yatang mapili itong kaibigan ko pagdating sa mga babae kaya hirap makahanap.

“Hindi ako kasing-babaw ng ibang lalaki, Allen.”

So anong gustong palabasin nito bukod sa tamod? Na mababaw ang mga lalaking naghahanap ng maganda?

“So ano nga ang tipo mo? Sabihin mo sa akin nang matulungan kitang makahanap ng lovelife.” Kalahati lamang ang atensyon na ibinibigay niya sa akin dahil ang kalahati ay nasa cellphone niya. Sino ba talagang ka-text nito?

“Who are you texting? Or sexting?” Kinuha ko ang cellphone niya ngunit mabilis niya ring naagaw pabalik. Masyadong defensive. Siguro may ka-SOP ito at hindi lang nagsasabi.

“None of your business, Allen. I’m not texting nor sexting someone.” He pouted like an annoyed kid. Puta, bakit ang cute nito kapag nagagalit? Gusto kong pingutin ang ilong niya ngunit baka hampasin lang ako kaya hindi ko na tinuloy.

“Tell me your standards then.. What makes you attracted?” Umusog ako palapit sa kanya nang mahiya siyang gumamit ng cellphone sa akin. Gustong-gusto kong agawin ang buong atensyon niya.

He’s not giving me any hint kaya paano ko siya matutulungang makahanap ng pamalit sa ex niya? At least he must give something! Ano ang nakakapagpa-attract sa kanya?

“Bakit ba interesado kang malaman?” Tanong niya. Nakaarko ang isang kilay at parang iritable na kinukulit ko siya. Hindi naman talaga ako ganitong kakulit, siguro dala na rin ng alak na umeepekto na sa ulo ko kaya siya ang kinukulit ko.

“So that I can help you..” I sipped the last ounce of my vodka while I cannot help myself but to headbang in the rhythm of Lauv’s music.

“Help me what? Get laid? No thanks, Allen.” He immediately dismissed the idea of me helping him and instead judge me without any second.

“Tangina nito. Dali na, bibigwasan kita kapag hindi mo sinabi sakin! Siguro ang mga tipo mo iyong mas bata sa’yo? Pedo ka siguro, ano?” I tried to test his limits. Bibigay rin ito kapag sinagad ko ang kanyang pasensya.

But instead, umiling-iling lang sya sa kawalan at bumuntong hininga.

“You get to tell me something, Ford. Come on, loosen up.” Hinugot ko ang aking cellphone sa backpocket ng aking pantalon at binuksan iyon. Nagdownload ako ng dating app at ginawan ng profile si Ford gamit ang picture niyang naka-save sa gallery ko.

“What are you doing?” Lumapit siya sa akin, nalanghap ko ang pabango niyang nagtagal sa ilong ko. Dinungaw niya kung ano ang ginagawa ko.

“Creating your tinder profile. Your hobbies? Taekwondo, watching movies, what else?” Agad siyang natuliro at akmang hablutin ang cellphone ko ngunit inilayo ko iyon sa kanya. Expected ko nang gagawin niya ’yon kaya mabilis akong nakaiwas.

“Tangina mo, Allen. Burahin mo ’yan!” Nakipag-wrestling pa siya sa akin ngunit ako pa rin ang nagwagi. Kitang-kita ko sa pagmumukha niya ang pagkainis. I am just teasing him, hindi ko rin naman ito isi-save. I’ll delete it after, gusto ko lang talagang malaman kung ano ang hinahanap niya sa isang babae.

“An athletic hunk looking for…” Dinagdag ko sa kanyang profile at pandagdag na rin sa kanyang inis. Nagmamarkulyo na siya sa tabi ko ngunit hindi ako nagpatinag. Alam kong hindi niya masisikmura itong ginagawa ko.

“Stop it!”

“Looking for a passionate woman.. or an intelligent woman? Someone younger than m–” Natutuwa ako sa mga naiisip ko at kunwaring tinitipa ko iyon sa screen kahit hindi naman talaga. I was just testing his patience if he’s going to give in.

“Fine! Fine!” He sighed a multiple times and looked at me with darkness in his eyes. Napangiti lamang ako at hinintay siyang magsalita. Kunot na kunot ang kanyang noo at kinagat ang ibabang labi.

Gaano ba kataas ang standards nito at bakit hindi niya masabi? Halos lahat naman kasi ng kilala kong lalaki pare-pareho ang standards. Maganda, mabait, masipag, maalaga, matalino, matangkad, mahubog ang katawan, and so on and so forth. What makes him different with other guys?

“I want someone who…” pagsisimula niya, nahihirapan sa paghinga. Tinipa ko ang kanyang sinasabi.

“Someone who doesn’t care to cook. Someone who sleeps so soundly and peacefully.. someone who understands me to the point that I don’t have to say a word. Someone who just.. who just looks at me and sees who I am and how I feel…and accepts it..and doesn’t want to change it… someone who’s gonna reciprocate my feelings, and cherish it whatever happens… that kind of someone.”

He’s just staring at me while saying those words, I was left in awe. Hindi ko inaasahang ganoon kalalim ang depinisyon niya pagdating sa pag-ibig. I was speechless, hindi ko alam kung paano susundan ang mga pangungusap niyang iyon.

Ibinaba ko ang cellphone at inakbayan ko siya at marahang ginulo ang kanyang buhok. I stared at him, proud.

“You’ll eventually find that someone, soon..”

Akay-akay na ako ni Ford nang makalabas kami ng bar na iyon. I’m not that drunk pero tipsy na kasi ang paglalakad ko kaya kinailangan na akong alalayan. Inilapit ko ang ilong ko sa kanyang leeg upang mas maamoy ang strawberry scent na pabango niya.

“Fuck, Allen! Nakikiliti ako sa ginagawa mo! Umayos ka ng tayo at papara ako ng taxi.” Nakapikit lang ako habang nakaakbay sa kanya at inaamoy ang leeg niya. My mind is revolving like a wheel but the scent kept me in track. And just what the fuck, the scent is making me feel like a vampire and craving for the blood on his neck.

And I believe it’s the alcohol talking.

I cannot remember what happened. All I could remember was the strong scent of strawberry that got me addicted.

Pagmulat ko ng mata kinabukasan ay dumapong agad ang kamay sa aking ulo. Pumipintig ito sa sakit. Fuck! Ito na ba ang hangover na kasunod? How many glasses did I drink last night? At paano ako nakauwi?

Babangon na sana ako sa kama nang mapagtanto kong hindi ito ang kwarto ko. There are trophies and medallions hanging on the wall, and some posters of marvel heroes.

Bumaba ang tingin ko sa lalaking nakadapa sa kutson sa sahig. This is Ford’s bedroom! At si Ford ba itong natutulog sa sahig? Bakit dito sa sahig natulog ang mokong? Napansin kong iba na ang suot kong damit, nagsuka ba ako kagabi?

Maingat akong nagtip-toe upang hindi magising si Ford na tulog na tulog pa. Tutungo na sana ako sa banyo ngunit naagaw niya ang atensyon ko. He sleeps so peacefully, medyo nagulo ang buhok at namumula ang pisngi. Isang unan lang ang gamit niya kaya dinapuan agad ako ng awa. Kaya ang ginawa ko ay dahan-dahan ko siyang binuhat at inilipat sa kama. Kinumutan ko siya pagkatapos mailipat. I stared at him for like ten seconds, wondering what he said last night about his ideal girl. I don’t know why I feel weird at a sudden moment I thought about it.

That’s when I realized na napaka-swerte ng taong magmamahal sa kanya.

Nagtungo ako sa banyo upang doon magpalit ng suot gamit ang ibang kasuotan ni Ford. Alam kong hindi naman siya magagalit kapag hiniram ko muna ang mga ito. Lumabas ako ng silid nang tahimik upang hindi maabala ang tulog pang si Ford. Hindi man lang siya nagising nang buhatin ko siya kanina. Napuyat siguro.

Nakababa ako ng hagdan nila nang maabutan ko si Tita Francine na nagkakape sa sala habang nanonood ng morning tv show.

“Good morning Tita!” Nahihiya kong bati. Alam kaya nitong dito ako nakitulog?

“Oh, mabuti at nagising ka na. Halika at magkape ka rito. Nasaan nga pala si Ford?” May nakabalot pang tuwalya sa buhok niya at mukhang katatapos maligo. Luminga-linga siya sa likuran ko sakaling maaninag ang anak.

“Ahhh, natutulog pa po eh.” Ako ang nahihiya dahil inabala ko pa ang anak niya kagabi.

“Ay naku ang batang iyon talaga laging huli kung gumising.” Napailing-iling si Tita Francine habang humihigop ng kape at nakatutok sa pinapanood.

“Hayaan mo na, Tita. Maraming salamat po sa pagpapatuloy sa akin dito. Hindi ko alam na dito pala ako inuwi ni Ford kagabi. Pasensya na po sa abala..” Nagkamot ako ng batok at hindi alam kung paano ipapaliwanag ang nangyari.

“Naku ayos lang ’yon iho.. Mabuti na lamang at hindi naglasing iyang si Ford at naihatid ka pa rito. Ikumusta mo na nga lang pala ako kay Henry pag-uwi mo ha? Padadalhan ko siya ng adobo, saglit..” Nagtungo ito sa kusina upang ihanda ang binabanggit na pagkain. Madalas kasi itong magpadala ng mga pagkain kapag bumibisita ako.

Pag-uwi ko ay naabutan ko si Dad na may kinukumpuning sasakyan sa garahe. Maingat akong hindi lumikha ng ingay dahil tiyak na yari ako rito kapag nalamang ngayon lang ako nakauwi.

“Ikaw ba ’yan Allen?”

Napamura ako ng mahina nang mapansin ako ni Dad na binuksan ang pintuan. Pilit ang ngiti ko na hinarap siya. Sht iba pa namang magalit itong si Dad, nanghahagupit ng sinturon ito noong bata ako eh.

“Good morning, dad..” Kabadong-kabado ako habang pinagmamasdan niya ako. Why do I feel fucking guilty eh victory party naman iyong dinaluhan ko? And I’m on the legal age to drink naman.

“Mabuti at nakauwi ka na. Kumusta iyong project niyo ni Ford, natapos na ba?” Napaisip ako sa kanyang sinabi. Anong project ang tinutukoy niya? What the?

“Nagpaalam sa akin iyong kaibigan mo kagabi na magsleep over ka raw doon sa kanila para tapusin ’yung project niyo.”

Ohhh fuck! Tangina kailangan kong pasalamatan ang gagong iyon! Napangiti ako nang wala sa oras. Fucking brilliant, Ford!

“Ayos naman, Dad. Sige akyat muna ako, may pasok pa ako mamaya eh. Maghahanda pa ako.” Dali akong pumasok sa bahay at hindi na napansin si Kuya Blade na nagkakape sa kusina.

Diretso ako ng basketball court nang makarating ako sa school. Nakipag-apir ako kina Inigo at Pipoy na naabutan kong nag-eensayo para sa susunod na game. I texted Lacey to meet me at the cafeteria later dahil mas maaga ang pasok niya kumpara sa akin.

“Lasing na lasing ka kagabi ah? Buti nakauwi ka ng buhay?” Pang-aasar ni Pipoy na pinaglaruan ang bola sa kanyang daliri.

“Gago, hindi ako nalasing. Inantok lang.” Binatukan ako ni Inigo dahil sa palusot kong obvious pala.

Binuksan ko ang gym bag ko at nagpalit ng sapatos na pang-ensayo. Medyo hilo pa rin ako dahil sa hangover na tinamo ko pero hindi ko nalang ipinapahalata dahil baka lokohin pa akong muli ng dalawa.

“Torralba..” tawag ni Captain sa akin na agad ko namang nilapitan.

“Good job on the last game. But I want you to improve your focus, I noticed na wala ka sa sarili noong unang quarters ng laro, nakabawi ka lang sa huli.” I admit that. And that final quarter was when Ford came and cheered for me.

“Pasensya na, cap. Babawi nalang ako.”

Hinayaan niya akong mag-ensayo kasama ang iba pang teammates namin. Paglipas ng tatlumpung-minuto ay nabitawan ko ang bola nang maaninag ko si Ford na pumasok ng gate at nagmamadali sa paglalakad. I feel suddenly weird. Like I’m in a race.

“Cap, saglit lang ’to. Promise!” Paalam ko at tumakbo patungo kay Ford na animo’y hinahabol ng aso sa pagmamadali.

“Ford! Yuhooo!” Hinabol ko siya ngunit lumingon lamang siya sa akin.

“Not now, Allen!” Aniya saka nagtungo sa loob ng building namin. Bakit ba nagmamadali ang isang ’yun? Hindi man lang tuloy ako nakapagpasalamat sa ginawa niya kagabi.

Hindi bale, babawi nalang ako mamaya.

Nang mag-lunch time ay magkasabay kami ni Lacey gaya ng napag-usapan namin. Palingon-lingon ako at hindi mapakali sa kinauupuan. Looking for someone kahit alam ko namang mamaya pa ang lunch niya.

“Bakit ’yan lang ang kakainin mo? Diet ka ba?” Napagawi ang tingin ko kay Lacey na nagtatanong na pala. Burger lamang kasi ang inorder ko imbes na isang meal.

“Busog pa kasi ako.”

Hinihintay kong mag-12:30 dahil iyon ang oras ng lunch ngayon ni Ford pagkatapos sa subject na hindi kami magkaklase. Madali akong nagpaalam kay Lacey na ako’y mauuna na at may lalakarin pa. Nagtungo ako sa room nila Ford at saktong naabutan ko siyang kalalabas doon.

“Got you!” Masaya kong tugon dahil naabutan ko siya. Gulat lamang ang rumehistro sa mukha niya.

“Ano na namang nakain mo, Allen? At bakit hingal na hingal ka?” Sinabayan ko siya sa paglalakad. Good vibes ako ngayon dahil sa favor na ginawa niya kagabi para sa akin. I want to give him something, I want to do something for him.

“Nag-lunch ka na?” Tanong ko kahit na alam kong hindi pa.

“Hindi p—”

“Tara, libre kita ngayon. Saan mo ba gusto?” Hindi ko na siya pinatapos at hinatak ko siya palabas ng school. Ayos lang sa akin kahit gumastos ako ngayon kung para naman sa kanya.

“Ang weird mo, Allen. Naririnig mo ba ang sarili mo? Ako, ililibre mo? E puro pang-aagaw nga ng pagkain ang ginagawa mo sa akin noon dahil wala kang perang pambili tapos ngayon… teka may lagnat ka ba?” Hinipo niya ang noo ko. That same feeling again.

“Wala ka namang lagnat. O baka sinapian ka ng mabuting espiritu?”

“Tangina, anong sapi-sapi ang pinagsasabi mo? Ikaw na nga itong ililibre, nang-aasar ka pa!” Mabilis na nagbago ang mood ko, from good vibes to bad vibes real quick. Iba talagang manira ng araw ito.

“Oh, nagmumura ka na, bumalik ka na sa dati mong katauhan!”

Napabuntong-hininga nalang ako. Kailan ba hindi magiging sarkastiko itong kaibigan ko? Dahil may malapit na mall sa school namin ay doon ko siya dinala.

“Yellow cab? Naks, mahal dito ah.” Bubulong-bulong siya nang pumasok kami sa loob ng shop. Kaunti lang ang tao kaya nakaupo agad kami. Ako na ang nag-order ng pagkain namin.

“May pera naman ako, hindi lang talaga ako mahilig gumastos.” Pumangalumbaba siya sa aking harapan habang titig na titig sa akin. Agad akong na-weirdohan dahil hindi ako sanay na ganyan siya kung makatitig sa akin. Yung feeling na tinititigan ka ng pusa, ganoon ang pakiramdam. Weird.

“So what has changed at bakit ililibre mo ako ngayon?” It feels like an interrogation rather than a question. May mga kaibigan talaga tayong ililibre mo na nga at lahat, pero ang dami pa ring satsat at kuda.

“This is my way of saying thank you for what you did last night.”

Natigilan siya doon sa aking sinabi. Tila hindi inaasahang maririnig iyon mula sa bibig ko.

“Ano bang ginawa ko sa’yo kagabi?” Tanong niya, nagugulumihanan.

“For what you did..”

“May nangyari ba kagabi?” Taena, ano daw?

“Fuck, do you have any idea that it sounded like we had sex? Tangina mo, Ford. What I mean is ’yung pag-uwi mo sa akin kagabi, and for making up excuses to my dad. For taking care of me.” Napangiwi ako dahil ang corny lang ng pinagsasabi ko. Samantalang siya ay wagas kung makangisi. Alam niya sigurong diring-diri akong sabihin iyon.

“Marunong ka palang magbayad ng utang na loob?”

Hinatak ko ang kwelyo ng uniporme niya para lamang mabatukan siya.

“But seriously, thank you…”

I don’t know why the hell my face is getting hotter. He smiled at me genuinely and after that, a strange feeling emerged. A foreign feeling that has no name. Siguro ganito talaga kapag mas nakikilala mo pa ang bestfriend mo, kapag mas nagiging komportable ka, kapag mas nagiging malapit kayo, normal lamang siguro ito.

I pinched his nose and we started eating the squad stuff that I ordered. I think everything is normal, right?

Chapter 5 [Hot & Cold]

Few weeks have passed, naging abala ang lahat sa katatapos na final examinations. I feel like I did my best for every fucking nonsense questions on the test papers, and I’m pretty sure Ford did the same too.

“Nasagutan mo ba lahat?” I asked as our examination in a mathematical subject has just finished.

He looked at me like I’m a stranger guy to him.

“Ako pa ba eh expertise ko ang math?” Agad na nakapagtamo ng malupit na batok si Ford sa akin. Minsan talaga napakayabang nito in terms of academics dahil alam niyang kayang-kaya niya akong yabangan sa larangang iyon.

“Natapos na ang final exams finally!” Nang biglang may kumapit sa aking kanang braso, I looked at Lacey who’s smiling like she saw stars on her dream last night.

“I’m sure I aced the literature! Can’t wait for the results..” Ang kasunod niyang si Seb.

Everyone was dreaming about the results of the final examinations except me who’s just lazily gazing at Ford who’s been texting on his phone unusually. Ilang beses ko nang napapansing may ka-text siya, at nakukuryoso ako kung sino ba talaga ang ka-text niya. What are they talking about?

“Allen?” Lacey poked my cheek.

“Yes, babe?” Awtomatikong lumipat ang tingin ko kay Lacey na ngayo’y nakakunot na ang noo.

“You’re not paying attention, ang sabi ko sasama kayo sa vacation house namin sa Antipolo?”

Fuck! Right!

“Y-Yeah, I will. Isasama ko si Ford kung ayos lang?” This time I got Ford’s attention by mentioning his name.

“Why not, he’s your bestfriend after all. As long as kasya pa tayo sa service van namin, ayos lang.” Tumango-tango ako in agreement.

But Ford raised an eyebrow like a curious animal. I never mentioned it to him before. Napagkasunduan ng mga kaibigan ni Lacey na pagkatapos ng final examinations ay mag-mini vacation kami sa rest house nila sa Antipolo. Lacey’s family owns some of Antipolo’s riches, gaya ng mga pagawaan ng goma at kasangkapan sa mga sasakyan. They are known for their field of business in manufacturing.

“Anong sasama ako sa vacation ninyong mag-syota?” Pangungulit sa akin ni Ford nang kami na lamang ang magkasama.

I’m already packing up my things on my locker para makatungo na ako sa gymnasium upang magpapawis.

“I want you to be there, baka doon ka na makahanap ng syo-syotain mo..” Kinagat ko ang puting towel habang binubuhol ko ang sintas ng aking sapatos.

“At balak mo pa akong gawing thirdwheel sa inyo? No way!” Iyong hitsura niya ay parang nalugi sa negosyo. Hindi tanggap na ganoon ang magiging role niya sa buhay ko at ni Lacey.

“Sasama rin ang mga kaibigan niya, so technically tayo ang saling pusang dalawa. They are all girls kaya samahan mo na ako!” Kinabig ko siya at inakbayan, naamoy ko na naman ang amoy ng strawberry sa ulo niya.

“Tapos ano? Mambababae ka habang binabantayan ko si Lacey? Taena ayoko dude!”

“Ina mo, Ford! Ang baboy mo mag-isip. I’m not even a playboy or casanova to start with, siguro sina kuya pwede pa pero ibahin mo ako! Loyal dog ako!”

Hindi niya maatim ang mga salitang namutawi sa bibig ko. But it’s true, actually. Most especially Kuya Troy na pinakamaraming naging girlfriend sa aming magkakapatid that I almost lost count. Kuya Hunter would be next, dalawa lamang ang naging opisyal niyang girlfriend dahil puro one night stand ang hilig niya. Kuya Blade’s a playboy too even though he’s not exclusive but I can feel it that he’s banging someone every other night. Kuya Hector is the kindest of us all, but I heard he had a one great love before when he was just ten years old.

“Never let your loyalty make a fool out of you..” I don’t know kung anong ibig niyang sabihin doon dahil umalis na siya.

I was left thinking kung isasama ko ba talaga siya o hindi nalang. I don’t like pushing people, if they don’t like then the hell I care. Kung ayaw mo, madali akong kausap. Pero ibang usapan na kasi kung malapit na tao ito sayo. I want to include him in every aspect of my life, because he’s my bestfriend. This is the main reason why I’m bound to loyalty, I get easily attached and I keep on holding on to something that makes me feel like I am belonged. I don’t like the feeling of being betrayed, so that is why I stayed. I always stay. I want to stay loyal even though it looked so hard to do these days because of the living temptations everywhere.

And loyalty isn’t grey, it’s black and white. You’re either loyal completely or not loyal at all. And people have to understand this. You can’t be loyal only when it serves you.

Umaga ng Sabado ay maaga akong gumising upang mag-impake ng ilang kagamitan para sa tatlong araw na bakasyon namin sa Antipolo. Ginamit ko ang aking gym bag upang doon ilagay ang ilang piraso ng kasuotan. Napagawi ako sa cellphone na nakapatong sa aking kama nang tumunog iyon. Probably Lacey just want to check on me if I’m already awake, natatakot daw siyang maiwan ako ng service nila.

Nakapagpaalam na ako kay Dad tungkol dito kaya mabilis akong nakaalis ng bahay na hindi ako ginigisa ni Dad ng mga katanungang gaya ng kung saan na naman ako gagala. Dad’s been overprotective to us since Mom had died, lalo na sa akin dahil ako ang pinakabata. But you know, we are all men in the family so we obviously do not need the protection because we’re supposed to be the one whose protecting other people.

It’s a cloudy day, tiningala ko ang magandang view ng langit. Hinangin ang bagong gupit kong buhok, akma kong isusuot ang earphones nang maaninag ko ang pigura ng isang lalaki sa tapat ng isang tarangkahan habang tamad na nakaupo sa stone bench. Agad itong tumayo nang nakita ako.

“Ang tagal mo!”

It is Ford. What is he doing here? I thought… I thought he’s not coming with me?

“You’re going… with me?” Lumiko sa kaliwa’t kanan ang kanyang mata at tamad na tumango sa aking katanungan. Ngumuso at napabuntong-hininga.

“Isn’t it obvious? Nandirito ba ako kung wala pala akong balak na sumama?”

Napailing-iling ako at nabahiran ng ngisi ang aking mga labi. Hinatak ko ang kanyang braso upang akbayan siya, ipinadama ko ang bigat ng aking braso sa kanyang batok. I did the same routine, inhaling the strawberry scent he has.

“May dala kang condom?”

Naibuga ko ang iniinom kong gatorade nang itanong niya iyon habang tinatahak namin ang daan patungo sa napagkasunduang tagpuan ng grupo.

“Paalala lang Ford, this is a vacation not a sexcapade.” Sinamaan ko siya ng tingin.

Sa lakas ng simoy ng hangin ay natakpan ng kanyang semi-trimmed na buhok ang kanyang noo. I don’t know why he looks like someone familiar, may kamukha siyang celebrity sa ibang bansa na hindi ko maalala kung sino.

“Just saying, dapat protektado lagi.” Ininom niya ang chocolate drink na baon niya. Seriously, bakit pambata ang iniinom nito?

“And coming from you, huh? Ikaw ba hindi ka nagdala ng condom?” Pagbabalik ko sa kanya ng walanghiyang katanungan niya. Hindi man lang siya nasamid o naduwal na katulad ko.

“Why would I?”

“Manghingi ka nalang sakin kung kailangan mo, at siyempre dahil magkaibigan tayo bibigyan kita ngunit sa isang kondisyon..” Napangisi ako ng malawak sa katarantaduhang tumatakbo sa isipan ko.

“I don’t need to know the condition when I don’t need it in the first place.”

Agad na napawi ang ngisi ko dahil sa sinabi niya. Tangina talaga ’to walang pakisama. Hindi man lang sakyan ang kagaguhan ko.

Nakarating kami sa tagpuan kung nasaan ang service van. Nang maaninag ako ni Lacey na nakasuot ng fedora hat ay agad itong tumakbo patungo sa kinaroroonan namin upang salubungin ako ng yakap.

“I’ve been texting you pero hindi ka nagrereply.” Puna niya. Narinig ko ang halinghing ng mga kaibigan niya.

Doon lamang ako nagkaroon ng interes na silayan ang cellphone kong kanina ko pang hawak. Ngayon ko lamang napagtanto kung gaano ako kaabala sa usapan namin ni Ford kanina habang naglalakad sa daan. I didn’t even bother looking at it.

“Ako na diyan, baka mahirapan ka.” Sa harap ng paningin ko ay may isang lalaking lumapit kay Ford at kinuha ang backpack na bitbit niya.

“Salamat.” Nag-ngitian sila. I noticed how the stranger guy looked at him like…. I cannot even describe it.

“Who’s that man?” I asked Lacey who’s still hugging me tightly, but my eyes narrowed down to the stranger who’s putting Ford’s backpack at the back of the vehicle.

“Sino? Si Reigan? Siya ang magdi-drive satin patungong Antipolo.” Pinagmasdan ko ang estrangherong iyon. Matangkad ito, hindi nalalayo sa akin ngunit mas lamang ang pangangatawan nito. Natatakpan ng sleeves nito ang tattoo sa kanyang braso.

“Kaanu-ano mo?” Tanong ko, hindi inaalis ang tingin sa taong iyon.

“Anak ng kumpare ni Papa. Bakit mo naitanong?” Ngayon ay bumagsak ang mga mata ko sa nakaabang na mga mata ni Lacey. She’s eyeing me with cat-like eyes.

“Wala lang.”

Sumunod na kami sa loob ng sasakyan. May tatlong babaeng kasama na kaibigan ni Lacey, I cannot remember each of their names pero basta babae sila. Sila ang nasa likuran ng kinauupuan namin. Katabi ko ang bintana at sa kanan ko si Lacey, pinagigitnaan namin siya ni Ford. I insisted to sit beside him but Lacey did not allow it to happen. Kaya magdamag na lamang akong nakanguso habang nakikinig ng tugtog sa aking earphones.

Sa harapan ko ang upuan ng driver na si… what was his name again?

“Reigan, ipara mo muna kami diyan sa tapat ng convenience store. May bibilhin daw itong sila Kiana.” Ani Lacey sa taong nasa harapan ko.

Huminto ang sasakyan sa isang parking lot. Upang makalabas sila ay kinailangang bumaba rin ni Ford dahil siya ang nasa bungad ng labasan.

“Hindi kayo sasama?” Lacey asked to the both of us, umiling ako at hindi naman sumagot si Ford kung kaya’t naiwan kaming dalawa sa loob ng sasakyan.

Samantalang iyong Reigan ay lumabas at nagsindi ng sigarilyo sa tapat ni Ford. Hinayaan naming nakabukas ang pintuan ng van upang makapasok ang hangin. Ford’s just tapping and scrolling something on his phone while I noticed how this Reigan glanced at him consecutive times.

“Do you smoke?” Reigan asked, looking at our direction. Nakatukod ang isang braso sa itaas ng sasakyan.

“No.” I answered.

“I was asking your friend..” Aniya sa mababa at mabagal na boses dahil sa hinihithit na sigarilyo.

Ford raised his head and dumbfoundedly looked at me and then at this guy.

“I smoke before, pero hindi na ngayon..” Agad na nakuha ni Ford ang aking atensyon sa nalamang iyon. Totoo ba iyon?

“You did?” I asked. Ford put down his phone and glanced at my direction.

“Yeah, hindi mo ba alam? Never mind, it’s a long time anyway so no big deal..”

“Why not? Old habits die hard.” Pagak na ngumisi iyong Reigan na kay Ford lamang nakatingin.

I cannot find the reason why they had to brought this man here. Marunong naman akong magmaneho ng sasakyan kaya bakit nagpadala pa sila ng iba? Edi ako nalang sana ang nag-drive hindi ba?

“If you want to change your life, you will have to change your old habits and old thinking.” Banat ni Ford na nakapagpatahimik sa amin.

Reigan was in awe but eventually formed a grin on his lips after he puffed a smoke. I feel like I’m watching a horror movie because it gave me the creep. What the hell?

I just watched how Reigan is watching like a night owl at Ford who has no any idea about it. Reigan has this dark and puffy eyes, I don’t trust guys like him. Umawang ang labi nito at mayroon pa sanang sasabihin kung hindi lang bumalik ang mga babaeng kasama ni Lacey.

I saw them with paperbags full of chips and drinks. Napatingin sa aking gawi si Reigan at tumango lamang ito, walang ideya na kanina ko pa rin siya pinagmamasdan ng palihim.

“You looked so serious. Uy, ayos ka lang?” Lacey snatched my whole attention, nang makabalik siya sa aking tabi.

“I’m okay babe.”

Nagpatuloy ang biyahe patungong Antipolo. Habang nakikinig sa ritmo ng elektronikong musika sa aking earphones ay pinanood ko ang pagdaan ng mga matatayog na puno ng akasya. Nag-iinit na ang aking puwitan sa aking kinauupuan at gusto ko nang makarating agad sa aming paroroonan. I glanced at Ford na nakatulog na, mabuti na lamang at may neck pillow siya. Samantalang si Lacey ay nakasandal sa aking balikat at hinatak na rin ng antok.

After like three hours, nakarating din kami sa kanilang rest house. Malawak na hardin ang sumalubong sa amin, nagtatayugang puno ng akasya at mahogany sa bawat paligid. In the middle is a house made of wood and stone, with dark wood and white panels looking so traditional.

“Wow, I never thought na ganito kayo kayaman Lace..” One of the girls murmured while her hand on her mouth.

I watched how Reigan unpacked the bags at the back of the car. Tinutulungan siya ni Ford na bagong gising at nakakunot pa ang noo, napangiti ako sa hitsura niya.

“Ipinamana pa ng mga kanunu-nunuan namin ang lupaing ito, ni-renovate na ito at ginawang mas moderno para hindi magmukhang luma. Halikayo, Reigan pakipasok nalang ng mga bagahe namin huh? Salamat!” Inakay ni Lacey ang tatlong babae niyang kaibigan bago nagpaalam sa akin na mauuna sila sa loob.

“Where’s my bag?” Hinanap ko ang aking travelling bag sa mga gamit na buhat ni Reigan.

“Ako nang bahala pare, maaari na kayong magpahinga sa loob.” He looked at me as I hover around him to find my belongings.

Nang mahanap ang aking gamit ay kinuha ko iyon sa kanya at saka inakay si Ford papasok sa loob without even looking back.

“I never thought na ganito pala kalaki ang pag-aari nilang rest house dito.” Bubulong-bulong si Ford habang umaakyat kami sa ikalawang palapag ng bahay na itinuro sa amin ng isang katulong.

Pinagmasdan ko ang mga antigong furnitures sa bawat sulok ng bahay.

“Ako rin, ngayon pa lang ako nakapunta rito.”

Mayroong dalawang malalaking kwarto sa ikalawang palapag. Ang sa kaliwa ay para sa kababaihan, at ang kanan na kwarto ay tinuluyan namin ni Ford. I looked at the whole space of the room, sobrang lawak nito at kasya ang isang basketball team. Ngunit dahil kaming dalawa lamang ni Ford ay solong-solo namin ang dalawang master bed.

“Magtabi na lamang tayo..” Suhestiyon ko nang magpalit siya ng t-shirt sa harapan ko. Nakatingin lamang ako sa repleksyon niya sa salaming nasa harapan niya.

“Gago ka ba, ano pang silbi nitong dalawang kama kung magsisiksikan tayo sa isa?” Napasimangot ako sa sagot niya.

Hinubad ko ang aking sapatos at medyas. I laid my back on the bed staring at the wooden ceiling above me. I checked the time on my watch while laying down.

“Baka kulangin ang unan at kumot.” Palusot ko baka sakaling magbago ang isip niya.

Nagtataka siyang tumingin sa aking gawi. I don’t know why but I like someone laying down beside me. Noong bata pa ako, like when I was just five years old, Mom would always sleep with me while brushing my hair. Iyon siguro ang dahilan kung bakit hinahanap-hanap ko ang ganoong pakiramdam. Hindi ko naman magawang tumabi kay Lacey dahil nakakahiya naman sa mga kasama niyang kaibigan.

“Utot mo, gaano ka ba karaming mag-unan at kumot? Sapat na ang mga gamit dito dahil da-dalawa lang naman tayo.” Pagkatapos niyang magpalit ng damit ay humiga din siya sa kanyang kama.

“You never said to me that you smoked before..” Habang nakahiga ay magkatitigan kami. Ako sa aking kama at siya naman ay sa kabila.

“Hindi ka naman nagtanong?” It sounded like a question. I am just staring at him, biglang sumagi sa isip ko kung paano tumitig sa kanya iyong si Reigan kanina.

“How could I ask kung wala naman akong kahit anong ideya?”

“Does it matter, Allen?”

His eyes sharp and pissed, oh teka anong ginawa ko? Masama na palang magtanong?

Ang kakaibang pakiramdam na kanina ko pang nararamdaman ay muling sumiklab. Hindi ako mapakali at ako’y pinagpapawisan. I’m getting weirder every fucking minute, I cannot control myself.

“Everything matters, Ford..”

Tumayo ako at nagpasyang magtungo sa shower room. Kailangan ko yata ng malamig na tubig upang magising ako at mahimasmasan. This hot feeling is seeping on every damn part of my body.

I need a fucking cold shower!

Chapter 6 [Confession]

I opened my eyes as the faint light that escapes the curtained window hits my face. I did not know nor realize that I was in a deep sleep for like fucking hours. Madali akong bumangon sa kama at nagtungo sa salamin upang ayusin ang nagusot na damit.

Hindi nakatakas sa aking pandinig ang ingay na nagmumula sa labas. Nilakad ko ang bintana upang silipin ang kaganapan sa labas. Abala ang mga kaibigan ni Lacey sa pakikiusyoso sa isang kabayong akay-akay ng isang manggagawa. Hindi kalayuan sa kanila ay si Ford na nakaupo sa isang kawayang upuan, nagmamasid sa paligid. At iyong driver na si Reigan na naninigarilyo sa gilid ng isang puno, nakikimasid rin.

I did not see my girlfriend. Bumaba ako sa ground floor, nagtungo sa kusina na puno ng mga kasambahay na tulong-tulong sa pagpi-prepara ng mga pagkain. I even smell some baked goods.

“Gising ka na pala. Gusto mo na bang kumain?” Lumapit sa akin si Lacey na nakasuot ng pink apron at mittens. Napatingin ang ilang kasambahay sa aming gawi.

“No, hindi pa ako ginugutom.” Pumulupot ang kanyang braso sa aking magkabilang baywang upang yakapin ako.

“Anong gusto mong kainin mamaya? May suhestiyon ka ba?” Nakatingala siya sa akin habang pinapanood ko ang bawat galaw ng mga naglulutong kasambahay.

Their resthouse is huge and spacious, na-justify naman kung bakit ganito karami ang kanilang kasambahay.

“Anything is fine with me. Labas lang ako.” Kumalas siya sa pagkakayakap at seryosong nakatingin sa akin.

“Okay, tapusin lang namin ang pagluluto.” Hinagkan ko siya ng mababaw sa kanyang pisngi bago tinahak ang daan patungo sa terasa.

Naghahalo na ang kulay ng itim at kahel sa kalangitan, nagbabadya ng isang dapithapon. Agad na dumapo ang mata ko sa nagtatawanang si Ford at Reigan sa isang tabi. Ang mga babae ay abala sa paghaharutan, pumailanlang ang kanilang ingay sa tahimik na paligid.

Lumapit ako sa dalawang lalaki na hindi man lang napansin ang malakas na presensya ko.

“I wasn’t expecting na magagawa mo iyon, that’s amazing bro!” Reigan hissed in a tone of amazement.

“That was out of dare, labag sa loob ko iyon..” Ford answered.

Hindi maalis ang galak at tuwa sa mga mukha nila. Saka lamang nila ako napansin noong nilalamok na ako.

“Fucking mosquito…” I murmured while murdering the mosquito on my arm.

“May off lotion sa loob, pare. Baka gusto mo?” Nairita ako sa biro ni Reigan. Nakakairita ang mga taong nakikipagbiruan sa’yo pero hindi mo naman close.

“No, thanks. Ayos lang ako.” Nagkatinginan kami ni Ford. Iyong hitsura niya’y parang matatawa pero halatang nagpipigil.

“Kagigising mo lang? Halata sa buhok mo eh..” Puna ni Ford. Umusog siya ng upo dahil tinabihan ko siya.

Kahit walang gamit na salamin ay pilit kong sinuklay ang aking buhok gamit ang mga daliri.

“Nakatulog ako.”

Pinagmamasdan ko lang silang dalawa hanggang sa magpaalam saglit si Reigan.

“Punta lang ako sa kwarto ko.” Paalam nito na para namang may pakialam kami.

“Okay.” Ford briefly answered.

Tahimik lang ako sa tabi niya kahit na kanina pa nagkukwento si Ford tungkol sa kagandahan ng lugar.

“Kanina ka pa nakasimangot, huh? Binangungot ka ba?” Tinapik niya nang marahan ang aking balikat.

“Wala kang pakialam kung gusto kong sumimangot, Ford.”

Nakatingin lang ako ng diretso sa tatlong babaeng pabalik na sa loob ng resthouse.

“Ina mo talaga, ang sungit mo porket bagong gising ka.”

I looked at him and those pinkish lips of him. It even looked soft, may ginagamit ba itong produkto upang lumambot iyon ng ganoon?

“Bakit nakikipag-usap ka doon sa lalaking ’yon?” puna ko.

Agad na kumunot ang kanyang noo.

“Sino?”

Pagak akong tumawa dahil sa inis. Hindi ko naman siya dinala dito upang inisin ako pero bakit naiirita ako?

“Bukod sa’ting dalawa, may iba pa bang lalaki dito?”

He seemed to think for at least five seconds before he gave me a response.

“Si Reigan ba ang tinutukoy mo? Ano naman sa’yo kung nakikipag-usap ako sa kanya?” Walang ibang bahid ng emosyon sa kanyang mukha bukod sa pagkalito.

“Ano naman sakin? Dinala kita dito para ako ang kausapin mo at hindi kung sinu-sino.”

Bakit hindi niya ma-gets ang point ko?

“Hindi naman kung sinu-sino si Reigan, he’s our driver. And we’re just talking about random things, why would it matter to you though? At hindi ko rin maintindihan kung bakit kailangan kong i-explain sayo ito. Are you still asleep, Allen?”

He waived a hand in front of me but I ignored it. I cussed silently and stood up from my seat.

“Never mind it. Kulang pa siguro ako sa tulog.” Umalis ako at iniwan ko siya doon.

Ipinasok ko ang dalawa kong kamay sa bulsa ng aking summer shorts. I need to think. Why am I becoming weirder every day? May nagbago ba? Kulang ba ako sa tulog lagi? Healthy naman ang relationship namin ni Lacey, so what’s the matter with me?

“Hey, okay ka lang?” nakasalubong ko si Lacey nang dumaan ako sa sala.

The three other girls are playing a board game.

“I’m fine, I just need to get more sleep.”

Pinakawalan naman niya ako pagkatapos niya akong hagkan sa labi.

Umakyat ako sa aming kwarto at doon hinayaang makatulog muli.

Umabot ang isang oras at tatlumpung minuto ngunit hindi na talaga ako dinatnan ng antok. I just stayed inside the room, paikut-ikot ng higa sa kama. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako mapalagay.

Natigil lamang ako sa pakikipag-usap sa sarili nang bumukas ang pintuan at iniluwa nito si Ford na agad dumapo ang mata sa akin. May bahid ng pagtataka sa kanyang mukha.

“O, akala ko natulog ka raw? E gising ka naman pala.” Sinarado niya ang pintuan at direktang nagtungo sa aking kinaroroonan.

Naabutan niya akong nakaupo sa kama habang nakatunganga sa kawalan.

Nakatayo siya sa harap ko at pagkatapos ay dinampi niya ang kanyang palad sa aking noo.

Medyo nailang ako sa kanyang ginawa kung kaya’t napaiwas ako.

“Hindi ka naman mainit, nag-aalala sayo si Lacey, you’re acting strange daw. Ano bang nararamdaman mo at kanina ka pa lutang?” I was just staring at his eyes, digesting all the words he said.

Ano nga bang nararamdaman ko? Kahit ako ay hindi ko kayang sagutin ang tanong na ’yun.

“Gutom lang siguro ako.”

Totoo namang nakakaramdam na ako ng gutom.

“Kanina pa sila kumain noong akala nilang natutulog ka. Halika, sasabayan na kita.”

Hindi na ako sumagot at tumayo na lamang at saka siya inakbayan palabas ng kwarto. Pagbaba namin sa dining area ay walang tao, naiwang bukas ang ilaw ngunit may naririnig akong mahinang ingay sa isang banda. Mga insektong panggabi siguro.

“Bakit hindi ka rin kumain?” tanong ko sa kanya habang pinaghahain niya ako.

“Busog pa kasi ako kanina kaya hindi ako nakasabay. Tapos naalala kita kaya nagpasya akong hintayin ka nalang kasi kawawa ka naman kung kakaing mag-isa.” aniya habang kinukuha sa ref ang mga nakabalot na pagkain.

“Gago. I can eat alone.”

Pinapanood ko lang siya. I even imagined him doing this kind of things for his future wife.

“But it’s happier to eat with someone.” natulala ako sa kanyang mukha nang sabihin niya iyon.

Sumabay siya sa aking pagkain. Nag-usap lang kami tungkol sa mga random na bagay gaya ng kung anong magandang panoorin sa netflix, o kaya ay ano ang magandang galaan sa lugar na ito. The dining area is filled with our voices, nagkakatuwaan na kami dahil pinag-uusapan namin ang kanyang mga bigong pag-ibig.

“I thought you are a virgin?”

Umamin na kasi siyang mayroon na siyang experience isang beses sa high school teacher namin noon sa English class.

“May sinabi ba ako? Hindi ko naman ugaling mag-share ng mga ganoong bagay tungkol sakin.”

Alam ko kung gaano siya nahihiya ngayon dahil sa pamumula ng kanyang pisngi. Bumaba ang paningin ko sa malambot niyang mga labi, na kumikibot kapag may sasabihin.

“So you banged our English teacher just to pass her subject?”

Agad na nalukot ang kanyang mukha at sumama ang tingin sa akin.

“That was not my intention. But she passed me anyway.”

Binato ko siya ng tinapay ngunit nakailag ang gago. Mas magaling pa palang dumiskarte sa akin itong hinayupak na ito. Ibinebenta ang katawan upang makapasa sa subject? Nah, that’s not my style.

Pagkatapos naming kumain ay tumambay kami sa labas kung saan may dalawang duyan. May poste ng ilaw sa tabi nito, pang-horror lang ang setting pero hindi naman kami natakot. Medyo may kalayuan ito sa bahay.

“So wala nang sumunod? Just our English teacher?” pagbabalik ko sa hindi natapos na usapan kanina.

Muling tumalim ang kanyang mata. Kahit na madilim sa paligid ay malinaw na malinaw ang rehistro ng kanyang mukha sa akin.

“Allen..” he called my name.

Nakaawang ang kanyang labi ngunit hindi natuloy ang balak na sasabihin.

“Hmm? Ano ’yun Ford?” nakatitig ako sa lupa habang ramdam ko ang nanunusok na tingin niya sa akin.

Nagtagal ng dalawang minuto ngunit wala akong narinig mula sa kanya.

“May sasabihin ka ba? Sabihin mo na dahil maikli ang pasensya ko.” pagbibiro ko dahil hindi ko maintindihan iyong emosyon sa kanyang mukha.

Para siyang matatae na ewan.

“Baka magalit ka ’pag tinanong ko.”

Nakakairita. May mga kaibigan tayong ganito na may sasabihin raw sa’yo tapos wala namang balak na ituloy. Paaasahin ka lang, sa madaling salita.

“Tangina, mas magagalit ako kapag hindi mo itinuloy ’yang sasabihin mo.”

Natahimik kaming dalawa. Naramdaman ko ang pag-vibrate ng aking cellphone sa bulsa ng shorts ko kaya dinukot ko iyon at binasa ang dumating na mensahe mula sa aking girlfriend.

Lacey:

Where are you?

“What do you think about your brother’s relationship with the same sex?”

Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone ko kahit hindi pa ako nakaka-reply sa text ni Lacey dahil sa biglaang tanong ni Ford.

“What about it?”

Kunot-noong tanong ko. Ito na ba ang gusto niyang itanong?

“How do you feel about it?”

I suddenly remembered the time when I shared it to him even though he isn’t able to meet Kuya Jake yet.

Well, do I feel something about it?

“Nothing, kung saan sila masaya edi doon rin ako. At saka, matagal ko na rin namang kilala si Kuya Jake. As long as he won’t hurt my brother then I’m fine with it.” pagtatanggol ko kahit na wala namang umaapi sa kanila.

Bakit gusto niyang malaman kung ano ang opinyon ko sa usaping ito?

“Ayos lang sa’yo?”

His face is all serious, walang bahid ng pagbibiro.

“Yeah, what about it? Why are you asking these kind of things?”

At first, I don’t have any idea how those kind of relationships work. They can’t even form a family, a real family. They cannot reproduce, dahil magkapareho sila ng kasarian.

“I once had a relationship with.. w-with a guy.” he confessed.

Now, he got all my attention. Tama ba ang pagkakarinig ko?

“Are you fucking kidding me?”

Hindi ako makapaniwala. I never thought of him being a…

“Hindi ako nagbibiro, that was before.”

Nagtitigan kaming dalawa, parehong nakahinto sa ugoy ng duyan. I looked at his eyes and searched for the truth. I know when he’s lying, and right now he’s not.

The fuck!

“You’re gay?”

That’s all I could ask.

“Bisexual, to be exact.” tugon niya. Kita ko ang takot sa kanyang mga mata.

I am speechless. Hindi siya nagbibiro. He’s too handsome to be gay. At napakatagal na naming mag-bestfriend, bakit hindi ko ito nalaman agad?

“So you’re attracted to both sexes?”

Tumango lamang siya. Hinihintay niya kung ano pang violent reactions ang ipapakita ko. So this is maybe the reason why I feel strange? Ito na nga siguro.

“Are we still, friends?” may kabagalan niyang tanong, nanatili ang takot sa mga mata.

“Gago ka ba? Ano ngayon kung ganyan ka, bestfriend pa rin kita. Huwag ka nga lang sasabay sakin sa pagligo.” agad niya kong sinapak. “Aray ko, inamo Ford!”

“Okay lang ba sa’yo?” he asked again.

“May dahilan ba para maging hindi okay sakin? I don’t care and I’m fine with it.”

“And this is a secret, can you keep it kahit alam kong maingay ka?” pakiusap niya.

O-oo na sana ako kung hindi lang niya binanggit na maingay ako. Like what the hell, oo naman at marunong naman akong magtago ng sikreto.

“Your secret’s safe with me..”

He smiled then he put his hand on top of my leg.

“Thank you, Allen. Akala ko magagalit o maiilang ka. I never thought of you supporting the gender I have.”

Hinila ko siya at inakbayan. Nag-untugan ang gilid ng aming mga duyan.

“Hindi naman namimili ng kasarian ang pagkakaibigan. You’re still my bestfriend, tatanggapin ko kung ano ka man. Tao ka man o hayop,”

Binatukan niya ako dahil doon at saka kami nagtawanan.

“Hayop tingin mo sakin?” siya na nagtaas ng boses.

“Can’t you tell if something’s a bluff or not? Binibiro ka lang eh, halika nga rito at ikiss kita.”

Sinupalpal niya ang mukha ko nang tangka ko siyang halikan kahit hindi naman totoo. Sarap talagang pagtripan nitong si Ford.

“Mandiri ka nga sa sinasabi mo, Allen.”

Para na siya ngayong babae kung umasta.

“Akala ko pwede ka rin sa lalaki, e kung tayo nalang kaya?” piningot naman niya ang tainga ko.

“Aray ko! Nakakailan ka ng gago ka, ah?” prinoteksyunan ko ang aking tainga gamit ang kamay.

“Kung ikaw nalang siguro ang natitirang lalaki sa mundo, magpapaka-straight nalang ako.”

Kung ako nalang ang natitirang lalaki sa mundo? E anong tingin niya sa sarili niya?

“But seriously, who’s this guy that you had relationship with? Do I know him?”

Pumiglas siya sa pagkakaakbay ko kung kaya’t nagkaroon muli kami ng distansya.

“You don’t know him.”

Tumango-tango ako, o baka naman niloloko ako nito at kilala ko talaga at ayaw lang niyang malaman ko.

“Bakit hindi nagwork ang relationship niyo?” me being curious enough to even ask this question. I feel gay-er than him, what the fuck.

“Because he’s so clingy, and he wants to be public.” sinagot din naman niya ang tanong ko.

Kumunot ang noo ko.

“You don’t like clingy guys?”

Hindi naman ako clingy within the relationship I have with Lacey. I’ve never been clingy, just saying.

“To the bit of possession, siguro. And that time, I was not ready yet to get public.”

Then, kailan siya magiging ready?

“If you really love someone, then you must be willing to show it to the world.” hindi ko alam kung paano ko nasabi ko iyon. I feel like I’m giving him pressure.

“But it’s okay to wait, to have your time, love should never be forced. Ayos lang sakin kung hindi ka pa handa..” what am I even saying? “I’m saying this, as a friend.”

The hell am I being defensive? He smiled because of what I said.

Muli ko siyang inakbayan upang magkalapit kami at marinig niya ang sasabihin ko.

“But to tell you honestly, lagot ka sakin kapag nahulog ka na naman sa maling lalaki.” pinatunog ko ang mga buto sa aking kamao upang ipakita sa kanyang seryoso ako.

“I will not. I promise.”

May sasabihin pa sana ako ngunit narinig ko ang pagtawag ng isang babae sa aking pangalan. Paglingon ko ay si Lacey pala.

“Bakit nandito kayo kung saan madilim? What are you guys doing here? Malalim na ang gabi.” lumapit siya sa kinaroroonan namin.

Tumayo ako at sinalubong siya.

I kissed her on the cheek. I heard Ford coughed.

“May pinag-usapan lang. Halika na at lalamukin ka pa dito.” inaya ko ang gago ngunit doon daw muna siya saglit at susunod na rin.

“Anong pinag-usapan niyo?” Lacey curious to our conversation on that secluded place.

“Just random topics. At bakit gising ka pa rin?” she hugged me while we are walking back to the house.

“Hindi ako makatulog e. Gusto ko katabi kita…”

My mind went back to Ford’s confession. I still feel like he’s pranking me or whatsoever. Ngunit hindi naman siguro. Nasagot ko na ang tanong kung bakit nakakaramdam ako ng kakaiba sa kanya minsan. This is it. Kaya pala hindi ako mapakali minsan dahil may tinatago siyang malaking sikreto mula sa akin.

We’re longtime bestfriends and there is this feeling that I should know all the things about him, whether it’s a good thing or not. But seriously, I don’t fucking care if he’s gay or not. Friendship doesn’t choose a specific gender.

It’s such a great feeling that he had this effort to confess it to me. It takes a lot of courage, actually. Bilib din ako sa gagong ’yun.

Hinatid ko si Lacey sa kanyang kwarto. Nang makabalik ako sa kwarto namin ni Ford ay muntik na akong mahimatay nang maabutan ko siyang naroon na sa loob. Tangina, nagteteleport ba ito?

“Paanong nauna ka pa sakin?” lumapit ako sa aking kama.

“E paano, nagtagal ka pa sa paghatid kay Lacey.”

Gaano katagal iyon, e parang segundo lamang nagtagal iyon?

Napatingin ako sa aking higaan, at kinuha ang mga unan at kumot. Saka ako lumipat sa higaan ni Ford.

“O-Oy! Ano, bakit ka lumipat sa higaan ko?” pagpuna niya habang nagsasalamin at bumalik sa kanyang higaan, inaakalang aagawin ko ang espasyo niya.

“Tatabi sa’yo.”

“Ano bulag ba tayo Allen at hindi mo nakikita na dalawa ang kama dito sa loob ng kwarto? Doon ka na sa isang kama.” pagtataboy niya at kinuha ang kumot ko at binato ito sa aking kama.

“Dito na ako, mas gusto kong may katabi.” kahit hindi naman talaga iyon ang totoong dahilan.

Gusto kong iparamdam sa kanya na sa pamamagitan ng pagtabi ko sa kanya sa pagtulog ay mapatunayan kong hindi ako naiilang sa kanya.

“Pwes paano naman ako, ayoko ng may katabi! Allen, putangina naman.”

Aba aba at bakit ako minumura nito?

“Kung ganoon edi sasanayin kita. Ayaw mo siguro akong katabi dahil baka hindi mo mapigilan ang sarili mo na gapangin ako..” natawa ako sa kalokohang naiisip.

“Asa ka! Hindi ka naman kagapang-gapang!” aniya sa iritadong boses.

“Anong sinabi mong putangina ka?”

“Nasabi ko na, wala nang ulitan!”

Padabog siyang nahiga sa tabi ko at nagtaklob ng puting kumot. Taena, parang babae na may period. Napangisi ako sa kaartehan ng isang ’to.

Nagpasya akong bumalik sa aking kama dahil baka singhalan na naman ako nito.

Kung hindi siguro ito umamin sakin kanina, baka kanina ko pa siya nasapak. But I’m still thankful that he trusts me that much to admit it to me even though not sure if I will accept him or not.

Regardless of his gender, he’s still my bestfriend.

Chapter 7 [War]

Nakatunganga ako sa malaking salamin habang pinapanood ko siyang mag-ayos ng kanyang buhok.

I looked at Ford’s reflection.

I’ve never been this meticulous when it comes to styling my own hair or whatsoever, kaya hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niyang magsayang ng higit isang oras sa pag-aayos.

“Aren’t you done?”

Bagot na ako sa kakahintay sa kanya. Lacey’s been texting me consecutively dahil kaming dalawa na lamang ang hinihintay.

“Mauna ka na sa baba. Patapos na ako.”

Sumimangot ako. After two more minutes ay hinatak ko na siya palabas ng kwarto. Putangina, parang babae na napakatagal mag-ayos.

“Bakit ba nagmamadali ka? Hindi mo na ako kailangang hatakin, Allen. I can walk on my own.” nanatili siya sa pagpiglas sa aking pagkakahawak ngunit hindi ko siya pinakawalan.

“Hindi ko kasi maintindihan kung nagpapa-gwapo ka ba o nagpapaganda..” sa sobrang tagal niya sa salamin, hindi ko na talaga maintindihan.

Natawa ako ng mahina sa aking nasabi na agad niyang ikinainis.

“Ulol! Bitiwan mo na nga ako, ang gaspang naman ng kamay mo.” sa wakas ay nakawala ang kanyang braso sa kamay ko.

At nakatanggap pa ako ng insulto mula sa kanya.

“Hindi magaspang ang kamay ko.” Inunahan niya ako sa pagbaba ng hagdan, sunud-sunuran ako sa mga hakbang niya.

“Magaspang, Allen. Kaka-jacks mo kasi ’yan.”

“Tangina mo!”

Nakababa kami sa ground floor at paglabas namin sa entrada ng bahay ay naroon at kumpleto na sila. Nakahanda na rin ang sasakyan sa aming paglarga. Anila ay maghahanap kami ng malapit na beach resort dito.

With the usual seating arrangement, Reigan being the driver. On the three seater, imbes na si Lacey ang pumagitna sa aming dalawa ni Ford, ako ang pumagitna sa kanilang dalawa upang makatabi ko ang loko.

“Why are you sitting next to me?” Ford asked as his brows raised. May nakahanda ng neck pillow sa leeg niya.

I’m wearing my usual summer shirt and shorts, and rayban shades.

“May bayad ba ang pagtabi sa’yo?” he immediately frowned right after I answered him sarcastically.

Pinasakan niya ng earbuds ang parehong tainga at nakinig ng music sa kanyang spotify.

“Stop bugging your bestfriend, Allen.” Lacey murmured silently na para namang maririnig siya ni Ford.

Ford is busy listening to the music on his phone, while I just watch Reigan’s driving. Mabagal siya magmaneho, hindi ko alam kung para safe kami o dahil may kabagalan talaga siya.

“Chips? Anyone?”

Inalok ko sila ng chips, kumuha ang mga babaeng kaibigan ni Lacey sa likuran at pinagsaluhan nila iyon habang nagkukulitan. I offered chips to Ford na kinuha naman niya. I was just busy watching him open it. Medyo nahirapan siyang buksan dahil sa mga gamit na kandong niya, kung kaya’t inagaw ko sa kanya ito upang buksan para sa kanya.

“Thank you..” aniya.

“Si Reigan hindi mo binigyan?” Lacey asked na naghanap kung mayroon pang natirang chips.

I don’t mind him kaya hindi ko rin naalala.

“Last na iyong binigay ko kay Ford.”

Ford’s already eating the chips but he heard our conversation as he glanced at our direction.

“Want some?” Ford kindly offered the chips to the driver, Reigan.

Nagtaas ito ng isang kamay bilang pagtanggi.

“Nahh, hindi rin ako makakakain ng ayos.” sagot nito habang minamaniobra ang steering wheel.

“Subuan mo nalang.” Lacey suggested na naging dahilan ng pagtaas ng kilay ko.

“What?”

“Okay.” walang pag-aalinlangang pagsang-ayon ni Ford, without even thinking twice.

Nagpabalik-balik ang tingin ko sa kanilang dalawa. Lacey’s just looking unaffected, samantalang dumukot si Ford ng chips upang isubo kay Reigan na nasa harapan niya.

“Salamat.” Reigan smiled even though Ford doesn’t have a chance to see it, but I saw it.

And the way Ford serves Reigan chips, is just a disgusting view to watch. Parang nag-iinit ang ulo ko at hindi maintindihan ang pagtagaktak ng pawis ko kahit na todo ang buga ng aircon.

“Pahingi ako.” hindi ako nakapagpigil at nasabi ko iyon.

Napatingin sakin si Ford at saka bumusangot.

“Sakto lang ito sakin at kay Reigan..” kunwari pa niyang sinilip ang laman ng bag of chips.

Tangina, pagkatapos kong magbigay, ako naman ngayon ang pagdadamutan?

“Meron pa dito oh..” alok ng isang babae sa likuran. Nakangiti itong naghihintay na abutin ko ang chips.

“Ayoko niyan, gusto ko iyong kanila..” sabay turo ko kay Ford.

“That’s rude..” bulong ni Lacey sa akin saka ako kinurot sa tagiliran.

Kahit ayaw ko ay inabot ko iyong inalok ng babae. Samantalang nagpatuloy si Ford sa pagsubo kay Reigan. Damn it. Hindi ko alam kung bakit ang sakit sa mata nilang panoorin.

Nagpatuloy ang biyahe na higit dalawang oras. Nangangawit na ang aking puwitan sa kauupo. Saka lamang ako napanatag nang maubos ang chips nila Ford.

“Painumin mo na rin, Ford. Tiyak na uhaw na ’yang driver natin.” Muli akong napabaling kay Lacey sa isa na namang suhestiyon niyang ikinabahala ko.

“He can drink on his own, Lace.” Pagpigil ko dahil naabot na ni Ford ang bote ng mineral water.

“While driving?” pinagtaasan rin ako ng kilay ni Lacey.

Alam ko namang tiklop ako kapag siya na ang nagtataray, pero labag talaga sa loob ko ang mga kaganapan. Wala akong nagawa nang painumin ni Ford si Reigan ng tubig. They look like… fuck! What am I even thinking? Ang malisyoso ko masyado!

And the hell, he’s just driving and not fucking disabled! I want to blurt it out.

“Uhaw din ako.” nagkunwari kong nauubo kung kaya’t nabaling sa akin ang atensyon ni Ford.

“O ’di uminom ka.” inabot lang niya sa akin ang bote na may tirang tubig.

Damn. Ano bang nangyayari sakin? Bakit parang gusto kong pumatay ng tao?

Nanahimik na lamang ako imbes na pag-aksayahan ng panahon ang mga bagay na hindi ko naman maintindihan. Minsan, may mga bagay na kailangan nalang talaga nating palipasin.

Nakarating kami sa pinakamalapit na resort na pinili ni waze. Bumaba silang lahat samantalang kaming kalalakihan ay abala sa pagbuhat ng mga bagahe.

Tahimik lamang ako dahil pinagitnaan ko si Ford at Reigan. May nararamdaman akong kakaiba dito kay Reigan, pakiramdam ko ay may iba itong intensyon.

“Salamat nga pala kanina.” Lumikha pa ito ng salita upang makipag-usap kay Ford.

Ford swiftly looked at me then to Reigan. Nasa gitna nila ako kung kaya’t nagmukha akong hadlang sa pag-uusap nila.

“No problem.”

Sumunod kaming tatlo sa mga kababaihan na nauna sa tanggapan ng resort upang magpa-reserve ng ilang kwarto.

Isang kwarto para sa kababaihan at isang kwarto para sa aming lalaki. Nang makapasok at makita kong dalawang kama ang nakahanda sa loob ng aming kwarto, agad kong binulungan si Ford.

“Tatabi ka sa akin.”

Not minding the other man with us, binaba ko ang aming bagahe.

“Dito ako sa sofa.” Tinuro ni Ford ang itim na single sofa sa isang tabi.

Gusto kong gulpihin kung sino man ang naglagay ng sofa na ito rito. Nagiging hadlang sa aking mga desisyon.

“You can sleep on this bed, kahit ako na lamang diyan.” Reigan suggested without asking for his opinion.

I don’t fucking comprehend why I’m starting to get irritated again.

“No, sleep on your own. Ford and I will share the same bed.” I didn’t let Ford butt in or say anything dahil alam kong babarahin niya lang ako.

Bumaling siya kay Ford, pinagmasdan ko lang siyang mariing tumitig sa aking bestfriend. I clenched my fist, my teeth gritted. But when I looked at Ford, I caught his eye watching me. Nagbago ang emosyon sa aking mga mata.

“Why do I feel that I don’t have a say on this? I will sleep wherever I want, and that’s my decision.” aniya saka inilapag ang kanyang backpack sa gilid ng sofa.

Naupo siya doon at saka nagpahinga.

Wala na rin akong nagawa kundi ang magmukmok sa sarili kong kama. I can’t bear seeing him being contented on that small sofa. Inalis ko ang paningin ko sa kanya at itinuon na lamang ang atensyon sa aking phone. I got a lot of messages from everybody, most from Hans.

[Dude, may isusuot ka na?]

[Mom’s irritating, she doesn’t let me choose my own suit.]

[Ate’s in Busuanga with your brother, nagkausap na kayo?]

Binasa ko ang ilang mensahe na galing sa aking pinsan na si Hans. He’s been updating me about the annual gathering that will happen on the weekend. I’m not that interested pero isa kasi ito sa tradisyong pagtitipon ng aming angkan.

And I heard that Kuya Hunter is somewhere in Palawan chasing Kuya Jake. Hindi ko alam ang buong istorya kaya wala akong ideya kung dadalo ba siya o hindi. I left Kuya Blade a message just to get an update.

After an hour, lumabas ako ng kwarto upang busisiin ang magandang tanawin sa labas. Ngunit hindi naman talaga iyon ang tunay na pakay ko. Iginala ko ang mata sa paligid, no sign of Ford or at least his shadow.

Bumaba ako at sa labasan ay may malawak na swimming pool. May ilang naliligo doon, ang ibang babae’y napalingon sa gawi ko. May iilang nag-iinom rin sa mini-bar sa tapat ng isang tindahan.

Naglakad-lakad pa ako hanggang sa marating ng paanan ko ang malinis na buhangin. The waves are crashing silently, hindi masakit sa pandinig. I looked at above and got amazed by the moon.

“Allen? Bakit sumunod ka?”

When I heard a man’s voice. Timbre pa lang ng boses nito ay kilala ko na.

“Bakit naman kita susundan? I was just strolling a bit, hindi ko alam na nandito ka pala.” I don’t have any choice but to come closer to where Ford is.

He’s occupying the stone bench. Malamig na rito sa pwesto niya dahil sa simoy ng panggabing hanging sinamahan ng lamig ng tubig sa dagat.

“Where’s your girlfriend? Bakit hindi mo binabantayan?” aniya habang naupo ako sa kanyang tabi.

May kaunting liwanag dahil sa mga ilaw na nanggagaling sa tindahan sa loob. Nagkaroon ako ng tiyansang makita ang mapupulang labi niya na noon ko pa man napapansin.

“She can handle herself. Ikaw, bakit nag-iisa ka rito?”

Back then, we haven’t had a serious conversation. Puros kalokohan at mga walang kwentang bagay ang napag-uusapan namin. But just recently, I’m starting to like having this kind of conversations with him. Especially when he confessed to me.

“Masama? Nagpahangin lang. Babalik na rin sana ako kung ’di ka lang dumating.” humalukipkip siya at mas naging prente sa pagkakaupo.

We both watched the reflection of the moon by the waves. Habang siya’y nakatingin doon, ako’y nakatitig sa kanya.

“Why won’t you sleep with me?”

Wala sa tamang oras ang katanungang iyon. Subalit ilang araw ko na rin kasing pinag-iisipang mabuti ang dahilan kung bakit ayaw niya akong tabihan sa pagtulog. He’s been very vocal on choosing not to share the same bed with me.

“Because I won’t, why is it a big deal to you, Allen?” nalukot ang mukha niya ngunit kalmado pa ring nakatingin sa dagat.

“It’s not a big deal.. Well, damn.. Big deal or not, anong rason at bakit parang lumalayo ka sakin?” Am I getting too dramatic or emotional? Damn.

I’m not typically like this. This is not Allen Sneaker Torralba. Hindi ako ganito. Ngayon lang.

“Hindi kita nilalayuan. It’s just that I’m not comfortable sleeping with another person.” giit niya.

I remembered him sleeping with me before doon sa bahay nila, but he slept on the floor while I took his bed.

He’s not comfortable sleeping with another person while I crave for the idea of having someone sleeping next to me. We’re really that opposite, huh?

“Another person or just me?”

The time that he confessed to me the other night, akala ko mas naintindihan ko na siya. I didn’t know it became even more complicated.

Bumaling siya sa akin.

“Why are you so self-proclaimed, Allen?” may sarcasm sa kanyang tono.

“Why are you so defensive then?” I backfired. That caught him off-guard. I’m having a hard time reading him, always.

“You’re obsessed with the idea of me evading you. Bakit hindi mo matanggap na gusto kong matulog nang mag-isa?”

Pinagmasdan kong mabuti kung paano bumuka ang bibig niya at kung paano kumurap ang kanyang mga mata. Sinusuring mabuti kung may alinlangan sa mga mata niya.

“At magtitiis ka sa maliit na sofang ’yun kung pwede ka namang tumabi sakin sa kama?”

I will never understand his logic. What’s with people sleeping next to you in a bed? Does it sound creepy? Does it feel uncomfortable?

“I will never sleep with you, Allen. Period.”

Medyo nasaktan ako hindi dahil sa kanyang sinabi kundi dahil sa hindi ko nakuha ang gustong mangyari. Why won’t he sleep with me? Tell that to all the girls who’s dying just to sleep with me. Pakiramdam niya ba hindi siya safe sa akin?

Do I make him uncomfortable? O may sakit ba akong nakakahawa? Lagi naman akong nagsho-shower before going to bed so I’m not stinky or whatever smell I possibly had. Mamamatay na ako sa kakaisip ng mga maaaring dahilan.

“You will sleep on the bed.” iyon ang huli kong tugon bago ako tumayo at iwan siya doon.

Bumalik ako sa kwarto namin. Hindi ako mapakali. Pabalik-balik ang lakad ko. Hanggang sa pagkatapos kong magwarm-bath ay ganoon pa rin ang pakiramdam ko.

Bago pa man makabalik si Ford ay madali kong kinuha ang aking unan sa kama at saka inilipat iyon sa sofa. I immediately occupied the small and narrow space in it. Kung dito ako matutulog, then he will have no other choice but to sleep on the bed. If he won’t sleep with me, then I’ll let him sleep on his own. Magtitiis nga lang ako sa makitid na sofang ito.

I waited for him to go back. Hanggang sa marinig ko ang pagpihit ng doorknob. Nagpanggap akong nakapikit, habang naririnig ko ang mga yapak niya.

Nagmulat ako ng isang mata upang silipin kung nasaan siya. Ngunit mata niya agad na nakatutok sa akin ang nasaktuhan ko. He’s crossing his arms while waiting for me to reveal my pretention of sleeping.

“Ano ’to? Why are you stealing the sofa on me?”

I groaned and opened both of my eyes.

“I’m not. I’m just giving you the whole space of the bed.” Like what he wanted, ayaw niya nang may katabi kung kaya’t ibibigay ko ang kagustuhan niya.

“Ako riyan eh. Kahit anong gawin mo, hindi ka naman magkakasya diyan sa sofa, Allen.” sabay turo niya sa binti kong nakalagpas sa dulo ng sofa.

“I don’t care. Just take the goddamn bed, Ford! Bakit ba ang arte-arte mo?” I raised my voice but not because of anger but because of frustration.

Hindi ko na maintindihan kung saan lulugar.

I heard him tsked while I close my eyes to let myself calm down. Hindi rin naman nagtagal ay dinalaw ako ng antok at madali akong nakatulog.

I opened my eyes, nasilaw ako sa sinag ng liwanag na tumatakas sa nakabukas na bintana. Bumangon ako sa pagkakahiga at saka doon ko nasimulang maramdaman ang sakit sa aking likod at mga binti. Magdamag yata akong nakabaluktot ng higa dahil pilit kong pinagkasya ang sarili sa sofa.

Nang gumalaw ako ay nahulog sa sahig ang kumot na nakabalot sa sakin. But I never remember myself sleeping last night with blankets on.

I stood up and decided to take a hot shower. Nagsuot ako ng t-shirt na sadyang inalis ang manggas upang magmukhang sando. Tinernuhan ko ng summer shorts saka ako nag-ayos sa salamin.

As I walk down the stairs pababa ng resort, I still feel the stinging pain on my back and on my legs. Hinilot ko ang aking likod habang tinatahak ko ang daan patungo sa isang malawak na table.

Kumpleto na sila nang abutan ko. Nakahain na rin ang aming almusal.

“Babe..”

I occupied the seat beside my girlfriend, Lacey. Agad niya akong niyakap at mabilis na hinagkan sa pisngi. But I was busy looking at Ford seated in front of me watching me slowly massaging my back and my neck.

“How’s your sleep?” bulong ni Lacey kung kaya’t naagaw niya ang atensyon ko. I held her hand and kissed it softly.

“Good. I feel relaxed.” kahit na kumikirot ang mga kalamnan ko.

Lie. Sometimes we need to lie to people just not to make them worry. Pero ibahin mo si Ford dahil kumunot ang kanyang mga kilay habang nakikinig sa aming usapan.

“Then why are you touching your back, babe? May masakit ba?” napatingin si Lacey sa aking kamay na agad ko ring inalis sa aking likuran.

“Nope, may makati lang. Not a big deal.” I gave her a sweet smile to brush away her worries.

Napansin ko na lamang kung paano umiling-iling si Ford habang kumakain. Sinalinan ako ni Lacey ng sabaw ng isang mainit na bulalo. Sumabay na rin ako sa kanila sa pagkain habang pasulyap-sulyap ako sa kinakain ni Ford.

May paminsan-minsang pag-uusap na nagaganap si Ford at ang katabi niyang si Reigan. Pinilit kong makinig kung ano ang pinag-uusapan nila ngunit hindi ko magawa dahil nangibabaw ang ingay ng mga babaeng kaibigan ni Lacey.

“Gusto mo pa?” pag-alok ng aking girlfriend sa bowl ng kanin. Tinanggihan ko dahil busog na ako.

Dahil nahuli akong dumating ay nauna silang matapos sa pagkain. Nagsigayakan na ang mga babae upang magplano na maligo sa dagat. Naiwan kaming tatlong lalaki sa hapag.

Tahimik at mabagal kong tinapos ang aking pagkain habang nakikiusyuso sa kanilang usapan.

“You should try beer, you won’t get enough of it once you’ve tasted it.” Reigan being a bad influence to my bestfriend.

Tanginang ’to. Tuturuan pang mag-inom ang kaibigan ko?

“Nahh, I’m not into beers. Softdrinks lang ako madalas.”

Yeah, that’s my boy. Buti at napalaki siya ng ayos nila Tito at Tita.

“I’m not telling you to get drunk, just a taste of it will do.” Reigan added as he layed down his arm at the back of my bestfriend’s seat.

“Nakatikim na ako, at ayoko ng lasa.” Minsang nagagawi ang tingin sa akin ni Ford at alam kong pamilyar na siya sa mga tinging ipinupukol ko ngayon sa kanya.

“Why not? If you’re not into beers, you can try others. Vodka? Martini? How about gin?” this asshole kept on suggesting things that Ford isn’t interested about.

“Can you stop, pare? Hindi nag-iinom ’yang kaibigan ko. You’re bugging him.” As much as I don’t want to be straightforward but I think this guy needs a straight answer.

“Allen..”

“What’s so wrong with it? I’m just giving him options.” nagkibit balikat pa ang loko na parang ako pa ang may mali.

Ford looked at me and his eyes telling me to stop. What?

“Options to get drunk? He already told you he’s not drinking, bakit hindi mo maintindihan ’yun pare?” My blood is starting to rise. While this asshole is just smirking like I’m the one who’s bugging someone.

“I’m just being a friend…” Reigan crossed his arms.

Palipat-lipat na ang tingin ni Ford sa aming dalawa. He already knew that I’m hot-headed and this guy is triggering me.

“You’re pressuring him.”

“No I’m not. That’s why I’m giving him options.” I closed my fist as he tries to argue with me.

“He doesn’t need those options when he’s not drinking alcohol in the first place. Bakit hindi mo maintindihan iyon?”

Matagal ko nang kilala si Ford, at madalas kapag inaaya ko siya sa mga victory parties ng basketball team, hindi siya nakikisabay sa pag-inom ng alak. Oh well, minsan inaaya ko rin siya pero kaunti lang talaga siya kung uminom.

He’s not a heavy-drinker like me.

“Bakit ka ba nakikialam pare?” Aba tangina nito, anong sabi niya?

“Nakikialam ako dahil bestfriend ko ’yang iniimpluwensyahan mo.”

Napatitig na sa akin si Ford. I can’t read the emotion in his eyes.

“You’re saying that like I’m a bad influence.” Dama ko na ang tensyong pumapagitan sa amin.

“You’re an asshole.”

Agad nagbago ang posisyon ng upo nito nang marinig ang sabihin ko.

“What did you say??” Reigan raised the tone of his voice and leans towards me.

Biglang tumayo si Ford at hindi ko namalayang hinatak na pala niya ako palayo doon. I was busy staring daggers at that asshole. I wasn’t finished!

“Basagulero ka talaga..” bubulong-bulong si Ford nang tumigil kami sa isang parte.

Sa gilid namin ay isang bakanteng kubo. Dama ko ang init ng buhangin sa aking mga paa.

“I was about to teach that motherfucker a lesson, bakit mo ako pinigilan?!” I tried to calm myself down.

Ako pa naman iyong tipo ng taong mabilis kainin ng galit. Lalo na kapag inaapi o inaagrabyado ang mga taong mahahalaga sa akin.

“Because I know you, Allen. You will not stop until you are both punching each other’s face.”

“Tsk! The nerve of that asshole. Bakit pinipilit ka niyang mag-inom?” Titingin-tingin pa rin ako doon sa pinanggalingan namin.

“Sumakit ’yang likuran mo dahil sa pagpupumilit na matulog doon sa sofa?” Agad na bumaling ako sa kanyang mukha dahil sa biglaang pagbabago ng usapan.

I was busy cursing Reigan inside my head and then he will open this kind of topic?

“A-Ayos lang ako.” Nag-iwas ako ng tingin.

“Palitan tayo. Ako naman mamaya ang matutulog doon. Ang kulit mo kasi.”

And I did not realize how my anger subsided.

I felt him pulled my arm at saka niya ako dinala doon sa bakanteng kubo. Walang tao doon. Pinaupo niya ako sa upuang gawa sa kawayan.

“A-Anong gagawin mo?”

Pumosisyon siya sa aking likod at saka minasahe ang aking likuran. Immediately, I felt the warmth and comfort by his hands massaging my entire back.

“Inis pa rin ako sa’yo, pero ayaw kong nagtitiis ka nang dahil sakin.” then he continued to massage me.

My mouth opened and left in awe. May sasabihin pa sana ako ngunit hindi ko nalang tinuloy. I don’t want to ruin the moment.

“And I also don’t want you starting a fight because of me.”

His words ran around my head like it’s some sort of a chant.

“I’m willing to start a war if it’s for the people I love.”

True enough. His hands went lower down to my waist.

“Y-You love me?”

Natigil siya sa pagmasahe sa aking likuran.

“O-Of course, you’re my bestfriend after all.” Marahan at mabagal ang pagtango niya nang sabihin ko iyon.

It is true but why do I feel it’s wrong at the same time? Damn paradox.

“Bestfriend.” pag-uulit niya.

Chapter 8 [Consequence]

I have never felt this good my entire life. Like there is a big boulder of rock that was lifted upon my shoulders. And this kind of feeling is still a mystery to me.

Pinagmasdan ko si Lacey na nakasuot ng pink na two-piece. She has this petite but flawless body. Her hair is swaying when she’s running towards her friends. I watched them filled with happiness, nakakahawa ang mga ito kung kaya’t napapangiti na rin ako.

Kasunod ni Lacey ay si Ford na topless. He’s wearing a black shorts and sunglasses. Medyo basa ang kanyang buhok at nakikipagtawanan siya sa mga kaibigan ni Lacey. His body is lean, I don’t see any fat, I remember him eating healthy foods to keep his body in shape. The muscles are also well cut dahil nakuha niya sa pagiging atleta sa martial arts.

“Why won’t you have fun with us? Hindi iyong mag-isa ka rito.” Lumapit sa kinaroroonan ko si Lacey at saka ko inabot sa kanya ang kulay dilaw niyang body towel.

“Ayos lang ako rito. Are you having fun?” She took out a bottled water on our cooler at saka pinabuksan sa akin iyon.

“Of course. You should too, babe.”

Hinila pa niya ang aking braso upang pilitin akong makisama sa kanila sa pagswimming. Pero hindi ako natinag. I don’t have the mood to have fun right now, I just want to watch them at this distance.

“Ang killjoy mo talaga.”

Bumalik siya sa mga kasama, looking disappointed. Ford gazed at me and frowned when he saw how I turned down my girlfriend. Dahilan upang lapitan niya ako.

“You don’t wanna swim? Iyon ang ipinunta natin dito, Allen. Anong balak mong gawin dito?” Inokupa niya ang isang foldable chair sa tabi ng akin.

“I don’t have the mood right now.”

His eyes fixed on mine. Inalis niya ang suot na sunglasses.

“Lagi ka namang wala sa mood.” sagot niya. Ngayon, ako na ang nakasimangot sa kanya.

“Masakit pa rin ba ang likod mo?” pag-aalala niya.

As much as I don’t like to reminisce, bumalik ang alaala kanina kung saan minasahe niya ako sa isang bakanteng kubo.

“Hindi na. I just feel like sitting here.” Laying down, let my skin feel the sun’s heat, hear the waves crashing, let everyone have their own satisfaction.

I just wanna watched them lalo’t wala si Reigan sa paligid, walang asungot. I can still remember our row a while ago, hindi pa ako tapos sa kanya. Noong una pa lang, ramdam ko nang hindi kami magkakasundo.

“You’re sitting here all day. Come on.” Tumayo siya at inilahad ang kanyang palad.

I stared at him waiting for me to grab his hand. Kung noo’y mapula na ang labi niya, ngayo’y mas pumula ito hindi ko alam kung dahil ba sa init ng temperatura o dahil sa pagkagat lamang niya roon. Napalunok ako at hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin upang mapapayag niya. I let him grabbed my hand.

I removed my slippers at saka sumabay sa kanila sa pagligo. Hinubad ko ang aking sando. I even saw random girls gazed at my direction. Nagtilian ang mga babaeng kaibigan ni Lacey for no reason.

I caught Ford gazed away from my body. Napangisi ako nang wala sa oras.

“I thought you don’t wanna swim?” my girlfriend asked as we get closer, napawi ang ngisi ko dahil baka mapagkamalan pa akong asong ulol.

Naramdaman ko ang lamig ng tubig sa aking buong katawan. Nanginig ako sa lamig. I saw Ford swimming on another part, he caught me watching him but afterwards he frowned at me.

“Nagbago ang isip ko..”

Rather someone changed my mind.

Ilang oras din ang itinagal namin doon. Nagkasiyahan kami, nagbasaan ng tubig, I even drank a lot of seawater but I ignored it. After an hour, nauna akong bumalik sa kinauupuan ko kanina. Hindi ako nagpunas at hinayaang tumagaktak ang tubig sa aking katawan.

Sinuklay ko ang buhok gamit ang aking kamay. Kumuha ako ng isang bote ng tubig upang maginhawaan ang aking lalamunan.

Naabutan ko si Reigan na nag-iihaw ng mga hotdog at karne malapit sa akin. Kailan pa ito narito? Kaya naman pala sa akin gumagawi ang mga usok dahil sa pagpaypay niya.

Hindi ko siya pinansin, napagtanto kong masasayang lang ang boses at laway ko kung gagawin ko man.

“Where’s your friend?” he started the conversation like we haven’t had a rift this morning.

“Swimming.” tipid kong sagot.

Ewan ko ba, meron talagang mga taong kahit wala namang ginagawa sayo ay kinaiiritahan mo. I just don’t feel his aura or presence.

“Later, I will let him taste my hotdog.” aniya kahit wala namang nagtanong.

Agad na nagpanting ang aking tainga sa narinig. Hindi ako nahiyang tignan siya ng masama. He’s obviously pertaining to Ford. Ang bastos ng bunganga nito ah?

“Anong sinabi mo?”

“I mean, these hotdogs that I’m broiling.” natawa pa siya ng mahina sa kanyang unang sinabi.

Hindi natanggal ang pagkakalukot ng mukha ko. Panira talaga ng araw ang isang ’to.

Tangina, baka siya ihawin ko kasama ng mga ’yan. Nagtimpi ako at inilabas na lamang ang aking cellphone upang makinig ng music sa spotify.

Natapos siya sa pag-iihaw at saktong pagbalik ng mga kasama ay inihahanda na niya ang mga niluto.

“Wow, favorite ko ’to!” someone said.

“Mukhang masarap, tara kain na tayo!”

Nag-unahan sila sa pagkuha ng pagkain while they are happily chatting with that asshole. I hate to judge him pero hindi ko talaga mapapalampas ang ginawa niya kanina. How could he influence my bestfriend with his bad behaviors?

“Kumain ka na?” tinabihan ako ni Lacey.

Hawak niya ang isang paperplate na may lamang kanin at iyong inihaw ni Reigan.

“Busog ako.” tipid kong sagot.

Ford also served himself a plate. Tinulungan siya ni Reigan sa paglagay ng pagkain sa kanyang plato, naningkit ang mga mata ko doon.

“Bakit anong kinain mo?” iginawi niya ang aking mukha paharap sa kanya, stealing my whole attention.

“Marami akong nakain kaninang almusal, kakain naman ako kapag nagutom ako.” her chinky eyes focused on me.

Actually, wala akong balak kainin ’yang luto ni Reigan. Malay ko ba kung nilagyan niya ng lason yan?

“Okay, sabi mo eh. Magbonfire nga pala kami mamayang gabi. Sumama ka huh!” kinuha ko ang towel niya at ibinalot sa kanyang katawan. Baka ginawan to at naka-two piece pa naman.

“Magbihis ka na at lalamigin ka.” paalala ko sa kanya.

She beamed a smile and pinched my nose.

“Whatever, babe.”

She hugged me for a second and then continued eating the toasted hotdog and meat.

Hinintay ko siyang matapos sa pagkain kung kaya’t sabay na kaming bumalik sa loob ng resort. Hinayaan ko siyang bumalik sa kanilang kwarto, aniya’y magbabanlaw daw siya at magpapalit ng suot.

I took a brief shower on our room. Paglabas ko ay saktong naroon na si Ford, sitting on the sofa while tapping on his phone. May towel na nakasampay sa kanyang balikat.

“You can shower, tapos na ako.” He heard my voice then looked at me. I am half naked, binalot ko lang ng tuwalya ang ibabang parte ng katawan ko.

I noticed him blink consecutively.

“O-Okay.”

“Kanina ka pa ba rito?” Lumapit ako sa ilalim ng kama kung nasaan ang backpack ko. Sadyang binabagalan ko ang kilos ko sa hindi malamang kadahilanan.

“Fifteen minutes ago?” napatingin ako sa kanya.

I caught him looking elsewhere other than my face. Masyadong malikot ang mga mata niya ngayon at hindi magawang mai-steady sa aking mata.

“Sana sinabi mo para nagsabay na tayo.” biro ko kaya binato niya ako ng kanyang tuwalya. Swerte namang nakailag ako.

“Gago! Ang manyak mo. Baka may makarinig sa’yo.”

Doon kumunot ang aking noo. Sinong tinutukoy niya na maaaring makarinig sa sinabi ko? Wala naman dito iyong ungas na Reigan. Kami lang dalawa rito.

At ano ngayon kung marinig ng iba?

“Anong manyak sa maliligo lang? Ikaw ’tong manyak, wala naman akong balak gawin sa’yo. Baka ikaw ang meron.”

Minura niya pa ako ng ilang beses bago siya nagpasyang tumayo at nagkulong sa banyo. Sarap talagang asarin nun, lagi kasing namumula sa inis. Parang nagmumurang kamatis.

Nagbihis ako ng puting t-shirt at khaki shorts. Pinatuyo ko ang aking buhok habang nagb-browse sa internet. Nanood ako ng basketball sa youtube. Kapag ako pa naman ay nanonood na, hindi ko na namamalayan ang mga nangyayari sa paligid dahil sobra akong makatutok sa pinapanood.

Laging ang paborito kong koponan ang inaabangan ko. Napapamura pa ako kapag pumapalya ang mga tira.

“Pssst!”

Nagkaroon pa ng maikling alitan sa pagitan ng dalawang players.

“Allen!”

I paused the video because I heard someone’s calling my name.

Then I saw the half-opened bathroom door, nakadungaw ang ulo ni Ford doon at nakatingin sa akin.

“What??” Confused to what he’s doing.

“Iyong tuwalya ko nakalimutan ko. Pakiabot.” May tinuro siya sa ibaba. I looked at the towel on the floor, iyong binato niya sakin kanina.

And then, my lips turned into a smirk for no reason.

“Why don’t you go out here? Hindi ka naman babae para silipan ko.” pang-aasar ko at nagtaas-baba ang aking mga kilay.

Minura niya akong muli at nang pagkatapos ng ilang minuto, pinulot ko rin at inabot sa kanya. I even teased him twice. Nakatanggap ako ng magkakasunod na ‘putangina mo allen’.

“May feminine wash ka ba diyan?” sabay kunwaring silip ko sa loob. Just checking if he will need something again.

“Putangina mo talaga! Fuck you!” pinagsaraduhan niya ako ng pinto.

Bumunghalit ako ng tawa dahil kitang-kita ko ang pagpula ng mukha niya. I know how to easily annoy him and it has been my expertise. Teasing him is what’s making me alive. Napailing ako sa kawalang pag-asa ng kaibigan ko.

Pumailanlang ang halakhak ko sa buong kwarto. Not until someone opened the door. Iniluwa nito si Reigan, the asshole bad influencer. From laughter down to a scowl, real quick. Sira na naman ang araw ko.

“I badly need to shower, is your friend still inside the bathroom?” aniya habang inaamoy ang nausukang kasuotan.

Wala akong pakialam kung bumaho siya o ano.

“Kakasimula lang niya. Balik ka mga after thirty minutes.” pagsisinunghaling ko.

“Alright. Oh! There he is!” At sakto namang paglabas ni Ford sa banyo na nakabihis na, kung saan laglag na hindi ko pagsasabi ng totoo.

Ford’s still glaring at me like I harassed him or something even worse than that.

“I thought kasisimula mo lang? Like what he said?” Reigan asking Ford who’s clueless to his question.

Nagpanggap akong parang walang narinig. I busied myself watching the unfinished basketball game on youtube. I heard Reigan’s footsteps going to the bathroom while I don’t know what Ford is already doing.

“I know this kind of bullshits, Allen. Kawawa yung tao, wala na ngang ginagawa.” pagtatanggol niya pa sa lalaking iyon.

As much as I tried to focus on watching the game, I can’t help but to comment on the topic he’s opening.

“What did I do? At bakit pinagtatanggol mo ’yun?”

Nakaharap siya sa salamin at saka ko nakita ang pag-ikot ng mata niya at pag-iling ng ulo sa kawalan. I did not mind it though, it’s not even a big deal to me.

Sumapit ang dapithapon. Nakapalibot kami sa gitna ng isang bonfire na pinagtulungan naming i-setup. Ako ang naglalagay ng gatong kapag nauubos na ang kahoy. Nakapabilog kami roon. Ang isang babaeng kaibigan ni Lacey ay may dalang gitara, nagjajamming sila habang hinihintay namin ang pagdating ng mga fireflies. Madalas raw ang mga iyon dito tuwing gabi.

I looked at some of the familiar constellation of stars on the sky. Some are covered by the night clouds, that’s why I had a hard-time connecting each star.

“Guys, let’s play a game para hindi boring!” someone said.

“What kind of game, Almira?” the other girl replied.

Nakadantay ang ulo ni Lacey sa aking balikat samantalang ako ay nilalaro ko ang isang manipis na patpat sa bunganga ng apoy.

“Spin the bottle! Tamang-tama, I brought the box of consequences!” that Almira went up and immediately rushed her way back to their room.

Nagbulungan ang dalawa pang babae. Nasa harapan ko si Ford na nahuli kong nakatingin sa akin ngunit agad na nag-iwas ng tingin at ibinaling sa ibang gawain ang atensyon.

Mabilis na nakabalik iyong Almira at ngayon ay may dala nang isang maliit na kahon. Kinuha nila ang isang empty bottle sa hindi kalayuan. We gathered ourselves in a circular pattern.

“Ayaw ko.” sagot ko nang pilitin nila akong sumama sa laro.

Halos lahat sila ay nadismaya sa pagiging killjoy ko. I just don’t feel this kind of game. May masama akong pakiramdam sa mga ganito. Most games like this don’t turn up well.

“Ayos lang sakin,” iyon naman ang narinig kong sagot kay Ford nang ayain rin siya.

Napatingin siya sa akin ng diretso dahil nakuha niya ang buong atensyon ko.

Namataan naman nila si Reigan sa hindi kalayuan na nag-iinom mag-isa kung kaya’t tinawag rin nila ito upang sumali.

“Why not? Sure..” aniya at saka iniwan ang bote ng alak na iniinom at saka pinagitnaan ang dalawang babae.

He’s drunk, and they are letting him join the game?

Nagkatinginan kami at alam naming hindi gusto ang isa’t isa, kung kaya’t ngumisi lamang siya at saka bumaling sa direksyon ni Ford. Then this asshole licked his lower lip afterwards and then looked back at me.

I don’t know how the hell did my mouth open on its own.

“Sasali ako.”

I feel challenged. And I don’t fucking care of the reason why.

Lacey who’s beside me hugged me after that. Tuwang tuwa sila na napapayag rin ako sa wakas, at gulat din kung bakit biglang nagbago ang isip ko.

Ford gazed at me, without any emotion in his eyes. This time, ako na ang nag-iwas ng tingin dahil hindi ako mapakali.

“Okay! Let’s start!”

Ipinaliwanag ni Almira kung paano ang flow ng game. They will spin the bottle, and like how the normal mechanics of it, kung kanino huminto ang nguso ng bote ay siya ang gagawa ng consequence. But I didn’t know they are adding twist on the game.

“So there is no truth, only consequences. So kung sino ang magiging taya ay siya ang bubunot dito..” there is an evil smirk on Almira’s lips like something’s already dirty going on in her head.

The other two girls sighed as they look at the red box like they fear it.

“So it’s not the normal truth or dare?” tanong ni Reigan.

“Nope, it’s only dares. Para masaya, ’di ba? And kung sino ang taya, siya lang dapat ang gagawa ng dare. Maliwanag?” Almira laughed at inalog pa ang kahon.

Siya lang ang masaya sa pagkakataong ito.

“What if someone did not follow the consequence?” one of the girls said.

“Then another consequence follows…” Almira answered without hesitation, confident that someone from the group will break that rule.

“I don’t like the idea but whatever..” Lacey smiled sweetly, I held her hand to ease her worries.

Hindi nagtagal at inumpisahan nila ang laro. Almira as the master of the game, spun the bottle first. Everyone cheered but seem nervous at the same time.

Pinagmasdan namin ang bilis ng ikot ng bote hanggang sa unti-unting bumagal ito at tumapat sa isang babae.

“Jona! You go girl!” Her friends laughed at her as Jona is nervously smiling.

Wala akong ganang nanuod sa kanila na bumunot doon sa kahon.

Jona read the piece of paper where the consequence is written.

“Hold hands with a stranger of the opposite sex who’s already taken, for ten seconds…”

Nagtawanan ang mga kaibigan niya at mukhang nainggit pa sa napiling parusa.

She immediately stood up and went to a guy who hold hands with his girlfriend at the beachfront. Suminghap ang kanyang mga kasama nang hawakan nito ang kamay ng lalaki. The guy looked so shocked as the girlfriend walked out the scene.

Ten seconds ran faster.

“That was quick!” Almira is the happiest after her friend did the dare.

“No sweat..” Reigan commented.

“Oh gosh, ayoko ng maulit ’yun.” sabi noong Jona at sinubukan pang lingunin ulit kung nasaan iyong lalaking estranghero na mukhang sinundan ang girlfriend. She looks guilty.

“Moving on to the next round!”

Jona spins the bottle and it stopped at Ford.

Everyone cheered except for me. But without everyone’s knowledge, I’m the most interested of what is going to be his consequence. Almira, as the bearer of the box, went to him. Bumunot doon si Ford nang walang pag-aalinlangan.

Nang makabunot ay binasa niya iyong laman ng papel.

“Have each member draw a lipstick on your face.”

“Easy!” sabat noong Jona na mukhang dismayado dahil mas mahirap iyong nakuha niya kanina.

“I have my lipstick here..” Dinukot ni Lacey ang kanyang bulsa.

Each one of them draw something on his face using the red lipstick. Mayroong linya sa kanyang pisngi, noo, at ilong.

“Ikaw na babe!” tuwang-tuwa sila sa nakakatawang hitsura ni Ford ngayon.

I smirked as I am the last one who will draw on his face.

“Ayusin mo, Allen..” he warned me as he went near me.

Lacey handed me the lipstick and I hold the back of his head. He’s just staring at me awkwardly, because of the close distance between our faces. Napatitig ako sa mapula niyang labi noon pa man, dahil ito ang balak kong lagyan. Ngunit nagdalawang-isip ako kung kaya’t natagalan. I don’t wanna ruin his beautiful lips, that’s why I draw on his chin instead.

He went back to his seat.

What’s with you, Allen? As much as I would like to remain normal, like my usual behavior with him back then, madalas ko siyang inisin at pagtripan. Ngayon, ay gusto ko na siyang protektahan.

I don’t want him hating me, I would like him to start seeing me as a better person. Not just the Allen who likes to bug him, annoy him, irritate him.

What’s with my changes, recently?

“Next round!” someone announced.

Sa sumunod na tagpo ay naging taya si Almira. Bumunot siya sa kahon na hawak, pero hindi ko na sila halos masundan dahil sa mga ideyang gumugulo sa utak ko.

“Remove all your clothes except underwears.”

Yumuko ako at hinilot ang aking sintido. Hindi ko alam kung bakit biglang sumakit ang ulo ko.

“Are you okay?” napansin ni Lacey ang katahimikan ko. I smiled a bit and said it’s nothing.

Sa mga sumunod pang round, this time ang bote ay tumapat kay Lacey. She did not mind it and chose her consequence.

As she reads the dare, kumunot ang kanyang noo.

“Take three shots of gin.”

What the.. Is this serious? I looked at Almira who did not even look at me. Hindi umiinom si Lacey ng alak.

“She’s not drinking…” panimula ko bago pa man sila magkasiyahan.

“Everyone’s doing the dare, and there should be no exception..” Almira said.

Sinamaan ko ito ng tingin. But she ignored me. What kind of friends are these?

Magsasalita pa sana ako ngunit hinawakan ni Lacey ang aking braso. Almira asked for a gin at the resort staff, iyong crew ng isang minibar sa banda namin.

“I’m fine, babe. I can do it. Don’t worry.” Aniya sa akin pero mukhang ako lang talaga ang may protesta sa pangyayaring ito.

“Pero hindi ka pa umiinom, are you that sure you can do it? I did not pressure you ever about this and I won’t allow your friends to take control over you..” I got worried.

They are all telling me that I’m overreacting but I can’t just keep silent here and do nothing.

Ang ayaw ko pa naman sa lahat ay iyong nadedehado ang mga mahahalaga sa akin. Like what I did with Ford being mentally influenced by that asshole, Reigan.

Anyone doesn’t have the right to pressure someone when they’re not ready yet to do something.

“It’s just a game, Allen.” aniya.

But I’m not convinced. Kahit nagsalin na si Almira ng alak sa tatlong shot glasses. Aangal pa sana ako subalit tinungga na ni Lacey ang isang baso. I waited for her reaction after the first shot. And I don’t like the way her face resulted after that.

“Damn!” hindi ako nakatiis at kinuha ko ang dalawang natitirang shots at ako na ang uminom para sa kanya.

“No!”

“Allen!”

Natapos ko ang pag-inom. Walang nakapigil sa akin. Agad itong gumuhit sa aking lalamunan. Everyone’s looking at me, like I am from another planet. What’s up with these people?

“It’s Lacey’s consequence. Allen, you broke the rule.” Almira stated like a big scoop of news that she announced to the public.

Who cares about the rules, anyway?

“You have to do another consequence, Allen.” she added.

Ford looks worried but I did not mind it. It’s just distracting me. I’m already pissed that’s why I don’t like to join games like this. Wala na akong pakialam kung kaya’t bumunot na lamang ako sa kahon kahit na labag sa aking loob. At pagkatapos nito ay hindi na ako sasali.

Naramdaman kong hinawakan ni Lacey ang aking kamay.

“This is a shitty game..” bulong ko na siya lamang ang makakarinig.

“I’m sorry if you have to do this..”

Nakabunot ako. But Almira did not let me read it on my own, hence she stole the paper on me and read it for her own good.

She sighed extravagantly, without any glint of excitement in her eyes. Maybe it’s a lowkey consequence?

“Pick another paper and choose someone from the group to do the consequence.”

“Uggh..”

Napaawang ang aking labi at mukhang siniswerte pa nga ako sa mga pagkakataong ito.

Agad na dumapo ang mga mata ko sa iisang taong hindi pa nagiging taya.

“Reigan, I dare you..”

Hindi na siya nagulat pa doon. Bumalik ang sigla ng mga babae nang mukhang makaramdam ng tensyon sa pagitan naming dalawa ni Reigan.

“I’m feeling something’s going to be interesting..” Almira murmured.

Muli akong pinabunot sa kahon ng magiging consequence ni Reigan. I threw the paper to Almira, walang pakialam kung ano pa man ang nilalaman niyon.

She opens the paper and reads it..

After five seconds..

“Oh my god!” she reacted and hissed. Lumaki ang hugis ng kanyang mga mata.

“Ano ’yan, Almira?”

Lumawak ang ngisi ng kanyang labi at muling nabuhay ang kanyang enerhiya.

The other two girls went behind her and they read the consequence out loud.

“Within the group, kiss someone of the same sex.”

It took me five seconds to digest that. Bumagsak ang labi ko. Same sex? Reigan’s a man. Sino pa ba ang lalaki sa grupo, bukod sa akin…

I stared at Reigan who’s already eyeing the last guy in the group, Ford.

“Are you fucking kidding me??” I hissed in annoyance.

Inagaw ko ang papel sa kamay ni Almira. At doon ay nabasa ko ang parehong binasa nila, hoping they are faking it.

But not.

“What kind of crap is this?” hindi ko mapigilang ibulalas.

“What’s your problem Allen? E hindi naman ikaw ang gagawa ng consequence, si Reigan naman!” she stole again the paper on my hand.

That’s the main reason why I’m real pissed off. I’m not the one who’s going to execute that damn consequence!

What the fucking hell. I’m going to lose my sanity in this crappy game. I’m never letting this asshole to… to kiss…

Fuck!

I can’t even say it in words.

Chapter 9 [Daddy]

Hindi ako makatitig sa kanila ng maayos. Nakailang mahiwagang mura na ako sa aking isipan habang pinapanood si Reigan na hagkan si Ford.

It was not a kiss on the lips. Kahit sa pisngi lamang dumampi ang labi ni Reigan, hindi pa rin ako kumportable.

Parang bumabaligtad ang tiyan ko sa tanawing iyon.

“Woooo!”

Naghiyawan ang mga babae kasama na roon si Lacey. Reigan is smiling wide from ear to ear, while Ford doesn’t know how to react but not to make it awkward, he put a smile on his lips that did not last when he saw me.

Sa buong grupo, ako lang yata ang hindi masaya sa mga nangyayari.

“I’m out of this game..” tumayo ako at pinagpagan ang damit na nalagyan ng kaunting buhangin.

“What? Hindi pa naman tapos ang laro?” pag-awat ni Almira.

Tiningala ako ni Lacey. Her eyes questioning.

“Inaantok na ako. Mauna na ako.” I answered without letting them stop me.

That’s why I don’t want to join this kind of game in the first place. Mabilis masira ang mood ko. Ewan ko ba kung bakit nawalan ako bigla ng gana sa lahat. Parang gusto ko na lamang umuwi.

Nang tumalikod ako, doon ko naramdaman ang mabigat na nakapasan sa akin. I don’t know why. There’s still this strange feeling that I get whenever I am bothered by something.

And I don’t know the reason why my soul is so bothered these past few days. Why?

Siguro sa pagod o antok lamang ito. Imbes na dumiretso ako sa aming suite ay dumaan ako sa isang mini-bar sa labas. Binati ako ng babaeng bartender doon at binigyan ako ng isang baso ng alak.

“Alone?” aniya habang matamis na nakangiti sa akin.

“Nope.”

I don’t have enough time to talk to people. Tinungga ko ang alak. I’m an occasional drinker pero sagaran lagi ang pag-iinom ko.

“Where are your friends?”

She kept on creating a conversation between us and let her fill my glass of liquor kapag nauubos ko na.

Tinitigan ko ang baso. Pinaikot ko iyon ng marahan at pinanood ang paggalaw ng likidong laman nito.

The strange feeling that embraces me, saan ba talaga ito nanggagaling? Madalas ko itong maramdaman around him. With my bestfriend. With Ford.

Lalo na’t kapag malapit iyong Reigan na ’yun sa kanya. At kapag binibigyan niya rin iyong tao ng interes.

“Do you have a girlfriend?”

Nag-angat ako ng tingin sa babaeng bartender at saka siya binigyan ng tinging wala akong interes na makipag-usap sa kahit kanino ngayon.

Iniwan din naman niya ako kalaunan. Letting me wonder on my own again.

I remembered the day when he confessed to me about his sexuality. He likes girls, but he can be with guys also. And I think he likes that asshole Reigan. No, I’ll never let that happen. I’m his bestfriend and I must choose the right person for him, whether it’s a man or a woman. Ako ang pipili ng tamang tao para sa kanya.

Ang ipinagtataka ko, I’m very familiar with this feeling. I’m not a jealous man, ever. Hindi ako kailanman naging seloso. Even when some guy’s approaching Lacey and trying to get her attention, I don’t get jealous. Not because I don’t love her, but because I’m confident enough that no other man can surpass me.

But with my bestfriend, I get extremely pissed off when someone is trying to win his attention. When some guy, rather. And when Ford gives back the attention, doon ako mas nababadtrip. Bakit ang selfish ko?

Hindi ko namalayan ang pagtakbo ng oras. And I didn’t notice that I was here two hours ago. Maybe because I’m drunk already? Hindi pa naman. I can still think and move without my eyes getting blurry.

Binuksan ko ang pintuan ng kwarto. Madilim at nakapatay na ang ilaw. Nangapa ako sa dilim at saka nagtungo sa kinaroroonan ng sofa. Umiikot na ang paligid ko dahil sa dilim.

Nang mahawakan ko ang dulo ng sofa ay naupo ako doon ngunit may naramdaman akong kakaiba sa naupuan ko.

Hihiga na sana ako ngunit…

“Sht!”

Biglang may gumalaw sa ilalim ko at saka ako nahulog sa sahig.

“Fuck!” I hissed when my head hit the floor.

Kinapa ko ang ulo kong sumakit.

Ilang sandali pa ay biglang lumiwanag. Nasilaw ako sa ilaw.

“Damn! Allen??” I heard his voice.

Sinubukan kong tumayo ngunit naramdaman ko ang pag-alalay niya sa akin.

Kapa ko pa rin ang ulo habang sinusubukang buksan ang dalawang mata upang makita ang tao sa harapan ko.

“Bakit ngayon ka lang nakauwi? At teka, amoy alak ka ah? Saan ka nag-inom?” He caressed my face.

Hinawi niya ang buhok ko at tinitigan ang mukha ko kung mayroong pasa o ano. I stared at his eyes down to his lips. Ewan ko kung bakit biglang naglaho ang kirot na nararamdaman ko.

Napangiti nalang ako na parang siraulo. Kahit umiikot ang paningin ko at kumikirot ang ulo ko, I still find his face comforting.

Habang abala siya sa pagsuri sa aking ulo, ay napansin niya ang emosyon sa aking mukha.

“At may oras ka pang ngumiti diyan? Lasing na lasing ka! Nagsinunghaling pa ako sa girlfriend mong tulog ka na dahil akala ko may pinuntahan ka lang o ano. Tapos uuwi ka rito gabing-gabi na at amoy alak pa!”

Talak siya ng talak habang inaayos ako sa kama. Hinubad niya ang tsinelas ko. Even though he talks a lot, it didn’t annoy me. I find it comforting, though.

Nakahilata ako sa kama sa hindi tamang ayos. Ang kisame ang nasa aking paningin habang binubuhat niya ang aking mga binti upang iposisyon sa tamang anggulo.

“W-Wait.. I’ll sleep on the…” sinubukan kong bumangon upang lumipat sa sofa. Bakit rito niya ako pinapahiga sa kama? Nagkaroon na kami ng usapan dito ah?

“Dito ka sa kama! Mahuhulog ka pa roon dahil diyan sa kalasingan mo!”

“I-I’m not drunk, baby.. Come on, you’re overreacting..” umaalma pa rin ako at pilit na bumabangon.

But my strength won’t cooperate with me. Binalutan niya ako ako ng kumot.

Naiinitan ako at binalutan niya pa ako ng kumot.

“Tatawa na ba ako sa joke mo, Allen? Kita mo ’yang mukha mo, mukha ka ng kamatis sa kapulahan! Jusko! Lasing ka!”

Pilit kong hinubad ang kumot. Buong lakas akong bumangon ngunit inilapat na niya ang dalawang kamay sa aking dibdib upang mapigilan ako.

“Diyan ka lang! Ano bang..”

“Tangina, naiihi na ako Ford. Gusto mo bang dito ako umihi sa kama?” natigilan siya sa aking sinabi at saka napailing sa kawalan. Sinubukan kong ibaba ang aking shorts ngunit sinuway niya ako bago pa man tuluyang mahubad iyon.

Tatawa-tawa ako sa mga reaksyon niya.

Hindi niya ako nilubayan hanggang sa paglalakad. Inakbayan ko siya dahil sa umiikot na paligid at dahil na rin sa antok.

“Ang bango mo talaga…” inamoy ko ang kanyang leeg.

Pinitik niya ang aking ilong dahil doon. “Aray ko babe!”

“Malalagot talaga ako sa girlfriend mo kapag nalaman niyang nagsinunghaling ako.. “ bubulong-bulong siya.

“Walang malalagot kung hindi ka magsasabi.”

Siya ang nagbukas ng pintuan ng banyo para sa akin.

Hinayaan niya akong mag-isa sa banyo. Umihi ako at saka naghilamos upang mahimasmasan. I stared at my reflection in the mirror, tama ang sinabi ni Ford na namumula ako.

Nakailang baso ba ako ng alak? Hindi ko na mabilang. Malakas ang tolerance ko sa alak, kaya naman malamang ay nakarami ako kung ganito akong kalasing ngayon.

“Nandito lang ako sa labas ng pinto! Huwag kang matulog diyan!”

After five minutes, lumabas ako. Nahihilo pa rin ako pero medyo nawala ng kaunti ang antok ko. Pinagmasdan niya akong basa ang mukha.

Again, inalalayan niya ako. I don’t fucking know why I feel like I’m in heaven. Like I’m floating on air.

“See? Kaya kong maglakad. Lasing lang ako pero hindi ako baldado..” pagmamalaki ko sa kanya nang maiupo niya ako sa kama.

Umalis siya saglit. Paglapit niya ay may dala na siyang puting towel at pinunasan ang aking mukha. Nakatitig ako sa kanya habang ginagawa iyon.

“Sana man lang nagpaalam ka kung mag-iinom ka, para sana nasamahan kita..” aniya nang matapos sa pagpunas sa aking mukha.

Hinubad ko ang aking damit dahil sa init na nararamdaman. Itinapon ko pa iyon na parang nag-shoot ng bola.

“Three points! Wuhoo!” tuwang-tuwa ako nang tumama iyon sa mukha niya.

Napamura siya at saka ako hinampas. Pero bago pa man niya ako masaktan, hinila ko ang braso niya. Napaupo siya sa lap ko.

“A-Allen! Bitiwan mo ako!”

“Sasama ka ba kung inaya kita? Eh busy ka roon e!” hindi ko siya pinakawalan.

“O-Oo naman, kung naroon ako edi sana hindi ka lasing ngayon!” tumaas ang tono ng boses niya ngunit sapat lamang upang hindi marinig sa kabilang kwarto.

“I’m not drunk..”

“Sober ka pa ng lagay na ’yan? Bitawan mo na nga ako at lasing ka lang.”

Nagpumiglas siya. Ito ang mga oras na nagbalik ang lakas ko kung kaya’t hindi siya nakawala nang balutin ko siya ng yakap. Idinantay ko ang aking baba sa kanyang balikat.

“A-Anong ginagawa mo, Allen?”

Niyakap ko lang siya at saka pumikit upang maibsan ang pagkahilo. May kirot pa rin sa aking ulo dahil sa pagkahulog kanina ngunit halos di ko na napapansin iyon.

“I just wanna hug you.. Please.. kahit isang minuto lang..”

Mabilis ang pagtibok ng puso ko sa hindi malamang emosyon. He let me hug him for a minute or two. We stayed silent.

I’ve never felt this comfort in my life. I felt safe. I feel like I’ve been away for years and now I’m back home.

Nang maramdaman ko siya, napawi ang lahat ng sakit. Napalitan iyon ng ginhawa.

“Allen?”

This feels like heaven but this strange feeling is also driving me insane. This is the first moment that I don’t have the control over my own emotions. Hindi ko na malaman kung paano ito paaamuhin.

Wala na akong maalala sa sumunod na tagpo. But what I can’t forget is the relief that I felt when I hug him.

Nagising ako kinabukasan sa kirot na nararamdaman sa aking ulo. Bumangon ako at saka napansin ang nahulog na kumot sa sahig.

“Damn..” hinilot ko ang aking sintido.

What happened? Dahil ba ito sa hangover? Nag-inom ako kagabi?

“Masakit ulo mo ano?” Bahagya akong napatingin kay Ford na may inaayos sa loob ng kanyang bag.

Hindi ako nakasagot. May ngiting nakapaskil sa kanyang labi.

“Ipinagtimpla na kita ng kape diyan, mayroon ding gamot kung gusto mo para maibsan ’yang sakit ng ulo mo.”

Napatingin ako sa side table sa tabi ng kama at naroon nga ang umuusok na kape at ilang tabletas.

He prepared this for me?

Tahimik akong nagdiwang. Tangina bakit ganito ako? Para akong batang nagdedeliryo.

“Did I… Did I hug you last night?” tanong ko kaya napatigil siya sa ginagawa.

Bumalik ang mga alaala. Ngunit hindi ko matukoy kung alin ang totoo at alin ang panaginip lamang.

“What?” bigkas niya na animo’y isang nakakatawang biro ang sinabi ko.

So, it did not happen? Panaginip lang pala iyon? But why do I feel that it was real?

“Never mind.”

Nakasimangot ako buong araw. Nasa loob na kami ng sasakyan at pabalik na sa Manila. Same seating arrangement, pinagitnaan ko si Lacey at Ford. Ayon kay Ford ay dapat raw na umakto akong normal at walang iniindang hangover dahil mabibisto siyang nagsinunghaling sa girlfriend ko upang pagtakpan ako.

I still feel like I hugged him last night. The relief I’ve felt was so real, kaya hindi ako makapaniwalang hindi pala totoong nangyari iyon.

“Have you had a good sleep last night?” Lacey asked me as she hugs my right arm.

She’s the one sleepy, tho.

“Y-Yeah..”

Napansin ko ang paghikab ni Ford sa tabi ko.

Even when I don’t have the memory how I fell asleep last night. I remembered hugging Ford, that’s my last memory pero mukhang ilusyon ko lamang ang lahat.

Why would I hug him in the first place?

Napansin ko ang tahimik na si Ford sa aking kaliwa. I badly want to talk to him about what happened last night. Hindi ko rin sigurado kung paano ako nakauwi.

And why does it feel like a big deal to me?

Nang makaisip ako ng ideya. I looked at Lacey who’s already sleeping on my shoulders. Tahimik ang buong sasakyan dahil mga pawang tulog din yata ang iba.

Dinukot ko ang cellphone ko at saka nagtipa ng mensahe.

[How did I fall asleep last night?]

I sent it to Ford. Napansin niya ang pagvibrate ng phone niya kung kaya’t tinignan niya iyon.

Bumaling siya sa akin nang mabasa ang mensahe ko.

Ford: You can’t remember?

Hinintay ko ang reply niya.

[Itatanong ko ba kung tanda ko?]

Para kaming mga sira na nagtitext pa sa isa’t isa gayong magkatabi lang naman kami.

Ford: Nakatulog ka sa sahig, binuhat kita at inilipat sa kama. Maglasing ka pa sa susunod at hahayaan na talaga kitang matulog sa sahig!

I pursed my lips. That’s not the memory I remember. Minsan talaga mapanlinlang ang alak, lilituhin ka paggising mo kung alin ang katotohanan sa panaginip.

[Thanks for taking care of me then.]

Hindi na siya nagreply pa doon at napansin kong pumikit siya at sinubukang umidlip. Sa mga ganitong oras na tulog silang lahat, ako naman ang gising na gising ang diwa.

Of course, aside from Reigan who’s driving. Hindi ko iyon pinansin at saka sinubukan nalang din umidlip.

Nagising ako nang may mabigat na nakapatong sa aking balikat. Aayos na sana ako sa pagkakaupo ngunit napansin ko ang mahimbing na si Ford sa aking balikat. I glanced on my right side where Lacey’s also sleeping but on a straight position.

Pinilit ko ang sariling hindi gumalaw kahit na nangangawit na ang aking balikat.

Lumingon ako sa bintana, nasa gitna pa rin kami ng biyahe pauwi. Nang may madaanan kaming lubak ay bahagyang nagising si Ford.

“S-Sorry, nakatulog pala ako sa balikat mo.” aniya na biglang nahiya nang malamang nasa ganoon siyang posisyon kanina.

Napaawang ang labi ko.

“Ayos lang sakin. Napuyat ba kita kagabi?” tanong ko, sinusubukang alisin ang pagkaka-distract sa kanyang ekspresyon.

He paused for one whole minute. I tried to think of the last question I asked him, at saka ako napakamot sa ulo. I didn’t realize it sounded so off.. and naughty.

“I-I mean, malakas ba ang hilik ko kaya ka napuyat?”

Halos magkanda-utal ako at sinumpa ko na lamang ang sarili.

Instead of keeping his straight face, napangiti siya sa sinabi ko.

“Hindi ka naghihilik, Allen..”

Sobrang hina ng aming pag-uusap na hindi maaaring marinig ng iba dahil na rin sa saliw ng musika sa radyo.

“Then, bakit ka napuyat?”

Muli ay may nadaanang lubak ang sasakyan kung kaya’t nagising naman ang isa ko pang katabi.

“Where are we?” pupungas-pungas si Lacey. Napilitan akong ibaling sa kanya ang atensyon.

“Hindi pa tayo nakakarating, sige at matulog ka pa..” ani ko at saka inayos ang tumakas niyang buhok gamit ang aking daliri.

Her eyes are still sleepy and she did what I told her. Bumalik siya sa pagtulog. That’s the only time when I finally looked back at Ford but he’s now facing the window beside him.

“Ford..” I called his name in a very discreet way.

Nakabukas ang kanyang mata ngunit hindi man lang ako nilingon o sinagot.

“Uy..”

Umusog ako ng kaunti palapit sa kanya. Dumantay ang kamay ko sa ibabaw ng kanyang kanang hita.

“W-What?” unang bumagsak ang mata niya sa kamay kong nasa lap niya pagkatapos ay agad ring lumipat sa mukha ko.

Bakit napakahirap angkinin ng atensyon nito? Tinignan ko ang view sa gilid niya ngunit puros halaman at kabahayan lang naman ang makikita roon. Nothing special.

“Nothing.”

Sa dami ng gusto kong sabihin sa kanya, umikli iyon sa salitang ‘nothing’. May mga oras talagang may gusto kang sabihin sa isang tao, pero kapag nabigyan ka ng chance ay bigla na lang din itong mawawala sa isip mo. Like your brain is playing a damn game with yourself.

Inismiran niya ako dahil sa pagsasayang ko sa atensyon niya. Parang napakamahal ng atensyon nito ah? May bayad ba?

Pagkatapos ng isa pang oras ay sa wakas at nakauwi rin kami. Nagpaalaman ang magkakaibigang babae, while Reigan stayed inside the car.

“Oh bakit bababa ka, babe? Ihahatid ka na namin?” pinigilan ako ni Lacey nang bumaba ako ng sasakyan.

Sumunod lamang ako kay Ford sa pagbaba. Naiwan si Lacey at Reigan sa loob ng sasakyan.

“Ahh, hindi na. May dadaanan pa ako eh.” palusot ko kahit na gusto ko lang namang makasabay si Ford.

“Sure? Ikaw Ford, maglalakad ka rin?” She turned her eyes to my bestfriend.

“Yeah..”

Hinagkan ko si Lacey bago ko isara ng tuluyan ang pintuan ng sasakyan nila.

“Ingat kayo!”

Kumaway pa ako sa girlfriend ko ngunit naunang naglakad si Ford paalis. Hindi man lang ako hinintay ng ungas na ’to!

“Balak mo nalang ba akong iwan palagi?” hinabol ko siya at saka inakbayan.

“Hindi mo naman sinabing hintayin kita, Allen.” may pagka-pilosopo niyang tugon.

Sarkastiko ngunit may punto.

“Do I always need to tell you? Ang magkaibigan dapat naghihintayan..” pangaral ko sa kanya na animo’y isang mahalagang diskusyon iyon.

Ang magkaibigan dapat nagdadamayan, nagtutulungan, at ang higit sa lahat ay nagkakaintindihan.

“We’re not friends, Allen.”

Napahinto ako sa paghakbang ngunit dahil nakaakbay ako sa kanya ay bumalik ako sa paglalakad.

“Because we’re bestfriends!” dagdag ko sa inutas niya.

“That’s for kids, Allen. We’re not kids anymore.” bagot na bagot niyang komento.

While walking, I can’t help but notice the sparkle on his eyes, but his lips frowning and eyebrows furrowed.

“Can’t adult people call themselves bestfriends?” napatanong ako sa sarili.

I don’t know where our conversation is heading. It seems like I’m the only one lost in this little argument.

Hindi siya sumagot.

“Ayaw mo ng tinatawag kitang bestfriend? Ano palang gusto mong itawag ko sa’yo?”

Doon ko nakuha ang buong atensyon niya ngunit mabilis ring nag-iwas ng tingin.

Napansin ko ang pamumula ng leeg niya.

“I-Ikaw ang bahala..”

Ako pala ang bahala ah?

“Paano kung tawagin kitang Fordbabes? O kaya babyford? Ako pa rin ba ang bahala?” tatawa-tawa kong suhestyon na dahilan ng pag-iling at pagngisi niya.

“Do what you want, Torralba.”

Hinahamon talaga ako ng ungas na ’to.

“Tawagin mo akong Daddy Allen kung ganoon.” isa pang malupet kong suggestion na ibinulong ko sa tainga niya.

I burst out of laughter. Dahil doon ay sinapak niya ako sa mukha.

“Ang tangina mo, Allen. Fuck yourself!”

“Daddy Allen and Baby Ford, what a nice endearment.” tumango-tango ako sa sarili.

“You mean horrible endearment.” komento na naman niya.

“It’s not horrible. Are babies horrible, hindi naman diba? You’re my baby and you are not horrible..” I winked at him just to deepen his anger.

“Oh c’mon Allen just shut up!” anggil niya sa gigil na boses. Nakikita ko na ang bumabakat na ugat sa kanyang leeg.

“Call me daddy first then I’ll shut up..” para na akong si Lucifer na demonyong nakangiti.

“Damn, naloko na! You’re crazy!”

“Ikaw lang naman ang kinababaliwan ko..”

Nakatanggap ako ng sampung mura at tatlong sapak mula sa kanya. Napakahirap naman pala nito, mas marahas pang umakto ang baby kaysa sa daddy?

Chapter 10 [Possessive]

Tulala akong nakatutok sa binabasang assignment na hindi ko alam kung paano sasagutan.

“Hindi ka papasa kung tititigan mo lang ’yan, Len..” nabaling ang atensyon ko kay Iñigo.

Abala siyang sumisipsip sa nabiling softdrinks sa cafeteria. Habang narito kami nakaupo sa stone bench na may kasamang table. Dito madalas tumambay ang ibang estudyante upang mag-aral.

“Pinag-iisipan ko kasi kung paano sasagutan.”

Ang hina ko talaga pagdating sa acads. Ewan ko at bakit sa sports lang talaga ako humahataw.

Ang tinta ng bolpen ko ay halos hindi nababawasan dahil sa katamarang magsulat.

“Patulong ka kaya? Ayun si Ford oh..” untimanong sumunod ang mata ko sa itinuro niyang direksyon.

“Saan?”

Hindi ko makita. Ang diretsong linya ng aking labi ay umangat nang maaninag ang pamilyar na mukha ng isang lalaking nakaupo sa bench dalawang metro ang layo sa amin.

“Papaturo lang ako saglit,” sinikop ko ang mga kagamitan at ipinasok sa bag.

Malugod kong nilakad ang distansya patungo sa kinaroroonan niya. Kumikinang na parang bituin ang aking mga mata habang palapit sa kanya.

“Hi, Allen!” Bati ng ilang sophomores na babae na nadaanan ko.

I just gave them a nod, without any further interest. Hindi naman sa pagmamayabang pero madalas na itong mangyari sa akin. Some would think twice to call me because they all knew that I have a girlfriend already.

“Baby ko..” tawag ko nang makalapit sa puwesto ni Ford.

Ipinatong ko ang bukas pang bag sa ibabaw ng table habang napapansin kong hinubad niya ang suot na headphones.

“Why are you here?”

Hindi niya yata narinig ang sinabi ko. Hindi kasi nainis eh.

“Magpapatulong sana ako sa baby ko, nahihirapan ako rito sa mga computations.” inilabas ko ang isang notebook at panulat. Maging ang makapal na librong gagamitin upang makuha ang sagot.

Tinitigan niya ako ng may diin.

“Baby mo?” nagtataka niyang tanong.

“Oo, baby ko. Ikaw lang naman ang baby ko, ’di ba? Baby Ford…” I smiled widely and genuinely, iyong tipong aakyat ang dugo niya sa kanyang utak.

Napansin ko ang pagpula ng kanyang mukha hindi nga lang alam kung sa kilig ba o dahil sa inis.

“Tangina ka talaga. Ang laswang pakinggan.” napailing-iling siya sa kawalan ngunit napapangiti rin naman.

Kinikilig siguro sakin ’to.

“Walang malaswa sa tunay na pagmamahal. Tawagin mong malaswa kung makikita mong magjajacks ako rito ngayon.”

Nang mahablot niya ang libro ay umamba siyang hahampasin ako noon. Nagpasalamat ako sa mabilis kong reflex at nakaiwas ako nang walang kahirap-hirap.

“Ulol! Ewan ko sa’yo! Magpapaturo ka ba o sisirain mo lang ang araw ko?” aniya na balak pang tumayo at umalis.

Hinatak ko siya pabalik at saka inakbayan. Dumaan sa pang-amoy ko ang amoy ng kanyang halimuyak. Amoy strawberry scent na nakakalasing.

“Ito namang baby ko ang bilis magalit! Sige na nga, turuan mo na ako..” mas pinaigting ko ang pagkakalapit ng aming katawan.

Umusog siya ng kaunti ngunit sinakop ko lang din naman ang nabuong espasyo. Tinitigan niya ako ng mariin, napapansin ang mga kilos ko.

“Ang lapit mo masyado, Allen. Umusog ka nga roon..” tinulak niya ang balikat ko gamit ang hintuturo niya na animo’y sapat na ang isang daliri upang maitulak ako.

“Gusto ko ng malapit. Mas mabilis akong matuto kung nakadikit ako sa’yo.” hindi ko malaman kung saang lupalop ko nahukay ang palusot na iyon.

I know it’s a fucking lame excuse, pero gusto kong malapit dahil nahahalina ako sa kanyang amoy.

“Hindi mo naman kailangang dumikit. Ang kailangan mo lang ay makinig.” aniya sa nakatagong sarkasmo.

Imbes na sa mata niya ako tumingin ay sa labi niya natutuon ang paningin ko. Kung paano maghiwalay at maglapat ang pares ng labi niya.

“Mas maririnig kita kung mas malapit ako.”

I can’t understand the logic why we have to argue about this.

“Alright, damn. Do what you want.”

He has no other choice but to let me stick with him a little bit closer. Gaya ng sinabi ko, mas mabilis ko ngang naintindihan ang mga itinuturo niya.

Tinuro niya ang mga formulas sa libro at ginamit niya iyon upang palabasin ang kasagutan. Sometimes my mind would get blank, and then I will just stare at him that keeps me preoccupied with him and not with the lesson.

“Dito ang mata, Allen hindi sa akin..” puna niya kung kaya’t naputol ang paninitig ko sa kanya at saka ibinalik ang focus sa sinusulat niya.

Maganda ang handwriting niya, malinis at pantay ang mga sukat nito. Hindi tulad ng akin na akala mo’y kinaykay ng manok.

“Got it? O kailangan ko pang ulitin?” Aniya pagkatapos naming aralin ang susunod na paksa noong sumunod na araw.

Mabilis na nagdaan ang mga araw. Mas napadalas ang pang-aasar ko kay Ford na parang nakasanayan nalang din niya.

“Bakit ang pula ng labi mo?” I asked out of nowhere.

His eyes looked so shock. Kumunot ang dalawang kilay at hindi malaman kung ngingiti o maiirita sa akin.

“W-What? Pagkatapos kong ipaliwanag sa’yo ang lahat ng ito ay ’yan ang magiging katanungan mo?”

Napaisip din ako doon. Matagal ko na kasing napapansin na mapula ang labi niya kahit wala namang bahid ng lipstick doon.

“Naintindihan ko. Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit mapula ’yang labi mo?” this is just actually me trying to dig a little deeper with his anger.

I love teasing him and how he reacts when I do it.

“Why do you care so much about my lips?” humalukipkip siya at saka ako tinaasan ng isang kilay.

“Wala lang, para kasing ang sarap kagatin..” with matching bite on my lips just to annoy him to the next level.

May sasabihin sana siya ngunit hindi natuloy. Pinamulahan siya ng mukha at saka ako sinapak.

After that, niligpit niya ang mga gamit niya at saka walang pasabing iniwan ako doon. Damn. Bakit lagi nalang akong iniiwan ng ungas na ’to? Ano bang mali sa sinabi ko?

Kinabukasan ay bumisita si Hansel sa bahay, isa sa mga pinsan kong halos kaedaran ko.

“Where’s Tito?” tanong niya habang iniinom ang juice na inihanda sa kanya ni manang.

“Umalis, may kinumpuning sirang sasakyan sa kabilang kanto.”

We’re currently playing xbox. Laging fighting games ang nilalaro namin at madalas na nananalo siya.

“This game sucks..” sabay bato ko sa controller nang matapos ang panglimang round namin.

“Hindi ka lang marunong pumili ng character insan.”

Pinagmasdan ko siya na nagpatuloy sa paglalaro. Magkatabi kami sa couch, nasa gitna namin ang inumin at chips, maging ang cellphone kong biglang umilaw.

Baby’s calling….

Iyon ang nabasa ko sa screen. Dahil sa vibration at tunog nito ay nakuha ang buong atensyon ng katabi ko.

“What the! Sinong baby naman ito??” Ninakaw ni Hans ang cellphone ko bago ko pa man mahawakan iyon.

Itinaas niya ang kamay at saka umambang tumayo at lumayo sa akin upang hindi ko maagaw ang pag-aari ko sa kamay niya.

“Hoy! Putangina mo, Hans! Ibalik mo sakin ’yan!” sinubukan kong agawin sa kanya ngunit mas mabilis siya akin.

May nakakalokong ngisi sa kanyang mga mata.

“Pang-ilang girlfriend mo ito?” tanong niya na natatawa sa sarili.

“It’s not my girlfriend.” walang gana kong sagot.

Tinignan niyang muli ang screen at binasa ang pangalan ng tumatawag.

Baby. Damn, that’s Ford!

“Then who’s this baby if it’s not your girlfriend?”

Tanginang ito. Kalalaking tao pero ang tsismoso!

“Damn. Hand me back my phone, Hansel Plake! Baka importante ’yang tawag!” kaunti nalang at masasakal ko na itong pinsan ko.

“Importante? Sige, sagutin natin..” he swiped the answer button.

“No! Fuck!” hinabol ko siya.

“Hello? Yeah, this is.. hello?” aniya at saka huminto upang tignan ang screen ng phone.

Call got disconnected.

“Akin na. Tangina. Don’t you dare touch my phone again.” pagbabanta ko sa kanya.

Hans shrugged his shoulders and still show some evil smirk.

“The call dropped. My fault, sorry..” tinapik niya pa ang balikat ko.

Nairita ako sa ngisi niya na parang may nalaman siyang isang sikreto mula sa akin. I don’t fucking hide secrets, so I don’t need to get nervous.

“But I think I heard a guy..” bulong pa niya kaya ang mata kong nakatutok sa screen ng phone ko ay umangat at tinignan siya ng masama.

“None of your motherfucking business.”

Kinabukasan ay kasama ko si Kuya Blade upang mamili ng susuoting damit para sa nalalapit na Annual Gathering. Sa weekend na ito at ngayon ay biyernes na. Kailangan na naming asikasuhin ito.

“Nakapili ka na?” tanong ni kuya sa akin.

Hindi naman talaga ako mahilig sa mga ganitong okasyon. Napipilit lang dahil para na rin kay grandma.

“Ito nalang siguro,” natipuhan ko ang isang brown suit na may eleganteng disenyo.

Samantalang abala si kuya sa paghahanap ng suit na kakasya sa build ng katawan niya.

Tinernuhan ko ng brown leather shoes upang bumagay. Di na ako nag-abala sa presyo dahil si kuya naman ang magbabayad.

Nagtitingin lang ako ng iba pang kasuotan habang hinihintay si kuya nang mahagip ng mata ko ang isang pamilyar na mukha sa labas na dumaan sa boutique kung nasaan kami.

Saglit akong nagpaalam kay kuya na may titignan lamang sa labas.

I saw Ford walking beside a guy I’m not familiar with. He’s not even a student on our school. Sino itong hampaslupang ito?

Sinundan ko sila hanggang sa bumaba sila ng escalator. Ford is busy on his phone while the guy rests his hand over my baby’s shoulders. Hindi ko maintindihan kung bakit naninigas ang panga ko at nakaramdam ako ng disgusto.

Nang tuluyang makababa ay pumasok sila sa isang fastfood chain. Nakasunod lamang ako, hindi inaalis ang mata sa target.

Dalawang tao ang distansya ko sa kanila habang nakapila sila upang umorder. May ibinubulong pa iyong lalaki kay Ford na akala’y hindi ko napapansin. Matangkad ito at katamtaman ang built ng katawan.

Nakapag-order na sila at naghanap ng bakanteng table. Medyo natagalan sila sa paghahanap dahil sa dami ng taong hindi pa tapos kumain.

“Ano po sa inyo, ser?”

Ang lalaki iyong may dala ng tray na inilapag sa ibabaw ng bagong linis na mesa. They are on a four-seater table.

“Ser?”

“WHAT??” Anggil ko at pagtingin ko sa kahera ay mukha itong gulat na palaka. “I-I’m sorry.. I’d like to order.. “ wala na akong oras para mamili sa menu kaya kung ano ang una kong nakita ay ’yun ang inorder ko.

Pumwesto ako sa isang gilid, iyong kitang kita ko silang dalawa. Nakatalikod si Ford sa line of sight ko, samantalang nakaharap iyong lalaki. May hitsura ito ngunit ’di hamak na mas lamang pa rin ako ng sampung paligo.

I don’t know when it started that I get very much uncomfortable when I’m seeing him around with somebody. It actually bothers me a lot, most of the time. Dahil ba pakiramdam ko ay may masamang balak itong lalaking ito sa kanya? The guy looks like a fuckboy, fuck someone else but not my baby.

“Ser, ilalapag ko na po ba rit—”

“Damn..” I hissed when I saw them already eating their food, na mukhang nagkakatuwaan pa.

Napansin ko ang waiter na nakatigil sa aking gilid. Tinitigan ko ito, waiting for him to serve my food. Ano pang hinihintay nito?

“What? May dumi ba ako sa mukha?” nagtataka kong tanong.

Umiling lamang ito at saka madaling inilapag ang pagkain ko.

“Enjoy your meal, ser..” hindi ko nagustuhan ang huling sinabi ng waiter dahil paano ko maeenjoy itong pagkain habang pinapanood kung gaano ka-sweet ang baby ko sa iba?

Damn!

I’m not jealous. Never. Hindi ko lang gusto itong lalaking ito para sa kanya. Ganito ba ang mga tipo niya? Iyong mukhang fuckboy?

Halos hindi ko magalaw ang pagkain ko. They seem like talking about something important. Napansin nung lalaki ang palagian kong pagtitig sa gawi nila kaya kumunot ang noo nito.

Maya-maya ay may binulong ito kay Ford, pagkatapos ng limang segundo ay lumingon si Ford sa direksyon ko. Napaawang ang labi niya nang mahuli ako.

After let’s say two minutes, tumayo at umalis iyong kasama niyang lalaki upang magbanyo yata. Lalapitan ko na sana ang table nila ngunit naunahan niya ako sa aking table.

“What are you doing here, Allen?” nakadiin ang dalawa niyang kamay sa gilid ng mesa habang nakatitig sa akin.

“Uhmm.. eating? Ano pa bang ibang pwedeng gawin dito bukod sa pagkain?” kinamay ko ang fries na nasa plato ko at sinawsaw sa catsup at ipinakita sa kanyang abala ako sa pagkain.

“Really?”

“Oo. Ikaw, sino ’yung ka-date mo?” hinamon ko siya sa titigan.

Hindi ko na napansin kung may mga nanonood na sa amin ngayon. Umayos siya ng pagkakatayo at saka humalukipkip.

“Date? He’s not my.. w-we’re not dating. He’s a friend. And why did you fall into that conclusion anyway?”

Umiwas ako ng tingin at bumagsak ang paningin sa pagkain sa aking plato. Friend? Matagal na kaming magkaibigan at ito ang unang beses na nakita ko ang lalaking ’yun.

“Because you two look like… damn, whatever! Hindi mo siya gusto diba?” There was hope in my eyes.

Maybe, I just need an assurance from this that it’s not something to worry about.

He paused for a brief second. Naguluhan sa aking tanong.

“Hindi, Allen. And if yes, what about it? How does it concern you?”

There’s hope in his eyes too, hindi ko nga lang alam kung para saan.

“Just asking. If yes, then choose a better man, Ford. Not like those fuck-and-leave looking guys.” I sipped on my iced tea, trying to lighten up my mood.

“He’s not, so you don’t have to worry about it. I’m smart enough to choose someone not like you, Allen.” aniya saka balak na bumalik sa kanilang table ngunit hinila ko ang kanyang braso upang pigilan siya.

What does he mean by that?

“Not like me?”

I’m kind of offended by what he said, not because of my pride or ego, but just because it came from him.

“Yeah, someone unlike you..”

Binitiwan ko ang braso niya at hinayaan ko siyang makabalik na. Hindi ko na siya hinabol ng tingin. I feel down. Ang madalas na umaatikabo kong lakas ng loob ay naglaho na parang bula. Confidence got lost.

His mere words can crush me in an instant. I don’t know if he saw the hurt in my eyes but I think it’s not a big deal to him.

Hindi ko na talaga nagalaw pa ang aking pagkain.

And I can’t fucking explain why I got hurt by that.

I was busy distracting myself when I felt my phone vibrated. Maybe this is kuya, shit nakalimutan ko nang kasama ko pala siya! At hindi ko na binalikan!

I read the text message I’m not expecting from someone at this moment.

Ford:

You’re a great guy, Allen. But I’m not really into possessive guys.

Matagal kong tinitigan ang mensaheng iyon. Ito ba ang ibig niyang sabihin kanina? Someone not like me, who’s possessive?

So, he thinks I’m possessive?

Paano niya nasabi iyon?

Hindi ko alam kung bakit mas nag-alab ang dati ko pang nararamdaman.

I typed in my response to his text.

“I’m not. I’m just being cautious of the guys you’re hanging out with.”

Pagkatapos ng ilang minuto ay hindi na siya nagreply doon. Tumayo na ako at umalis dahil sa natanggap na mensahe kay kuya na naghahanap na sa akin.

Nakapili na si kuya ng kanyang susuotin sa okasyon sa linggo. I was busy wondering on my own and how Ford got into the conclusion that I am posse— damn..

“Kuya, did you ever get possessive of someone?” I asked him out of nowhere habang tinatahak namin ang daan palabas ng mall.

Natigilan siya at hindi inaasahan ang tanong na iyon.

“Did you take drugs?”

“Tangina, kuya. Seryoso ako.. Did you.. damn! Never mind na nga lang!” binaling ko sa ibang direksyon ang aking paningin.

Baka akalain niya pa ngang nagdodroga ako dahil hindi naman ako madalas magtanong sa kanya ng mga ganoong seryosong bagay.

Nilakad namin ang parking lot hanggang sa makasakay kami sa kanyang pick-up.

Binalikan ko ang mensahe ni Ford kanina at muling binasa iyon.

You’re a great guy, Allen. But I’m not really into possessive guys.

Like what I’ve said before, hindi ako seloso. Even with my girlfriend, I’m not bothered by anything not until today and the past few weeks. So, I believe I’m not possessive.

“I didn’t get possessive of someone. Never. Even once. Bakit mo nga pala itinatanong?” biglang sagot ni kuya habang nagmamaneho siya.

Agad kong pinatay ang screen ng aking cellphone at itinago iyon sa aking bulsa.

Akala ko nawala na sa isip niya ang tanong kong iyon.

“Wala lan—”

“So who’s this someone you’re being possessive of?”

Napatingin ako kay kuya at saka siya sinamaan ng tingin. Why does everybody falls into their own conclusion without enough information?

“I’m not, kuya!”

This is the first time that Kuya Blade’s teasing me. Most of the time kasi ay si Kuya Hunter ang madalas na mang-asar sa akin noon. Speaking of him..

“Aattend ba si Kuya Hunter sa linggo?” pagliliko ko sa usapan.

“Yeah, I believe so. Ezayah’s convincing him. So you’re not being possessive of your girlfriend?”

Muli ko siyang sinamaan ng tingin. At bakit ibinabalik niya roon ang usapan? Ka-lalaking tao napaka-usisero.

“No. I trust my girlfriend, kuya.”

Sumimsim siya at saka ngumuso. Pawang hindi kumbinsido sa aking sinabi.

“If you’re madly in love with someone, you get possessive, Allen. Pero hindi ibig sabihin na wala ng tiwala.”

Naningkit ang mga mata ko. Trying to sink in those advices inside my head.

“You get possessive not because you don’t trust the one that you love, kung ’di dahil wala kang tiwala doon sa mga taong nakapaligid doon sa taong mahal mo na maaaring manakit sa kanya.”

Sabagay, may punto siya doon.

“Being possessive is not a bad thing, it’s okay to be one as long as it’s still reasonable.”

Alright. Ngayon nalinawan na ako na okay lang iyon. Ayos lang maging ganoon. But still, I’m not possessive.

“So, can you tell me now who’s this person you’re being possessive of?”

He looks at me then winked his right eye at me. Inikutan ko siya ng mata at saka natawa na lamang sa segway niya.

Napailing ako sa kawalan.

“Tsk! I’m not possessive of him, kuya.”

Nagulat ako nang bigla niyang itigil ang sasakyan. Muntik nang tumama ang mukha ko sa salamin.

“W-What did you say?” aniya sa gulat na reaksyon. Lito sa kanyang pagtigil dahil lamang doon.

May mali ba sa sinabi ko?

I replayed what I said earlier.

I’m not possessive of him.

Oh damn!

Chapter 11 [Falling]

Goddamn it!

Agad akong nagsisi nang madulas sa pagkakabanggit. Pinalis ko ang pawis na tumawid sa aking noo.

“Pinagpapawisan ka? Bukas naman ang aircon ah..” aktong sinuri pa ni kuya ang a/c ng sasakyan at tinapat ang palad doon.

Ang nakakainis pa ay ang multo ng ngiti sa labi niya.

There is something going on in his mind and we both know what is it.

“Something’s bothering you?” tanong niya.

How could they tell that I am disturbed? Am I being obvious? Was there a statement on my face that says something is wrong?

“None. It’s out of your business, kuya..”

Humalukipkip ako ngunit ang pawis ay patuloy na sumisibol.

“You’re my brother so it should be my business..”

I sighed. Walang kawala. Hindi pa naman ako magaling sa pagtatago ng nararamdaman. That’s why I never had crushes before. Kung magkagusto man ay sasabihin ko agad sa taong iyon na gusto ko siya. Ayaw ko nang pinatatagal pa.

Kung gusto, edi gusto. Kung hindi, edi hindi. Madali akong kausap.

“There was this guy.. isa sa mga kaibigan ni Ford, I think.. I saw them a while ago..” pahinto-hinto ako kung magkwento.

I tried to limit my confessions as much as possible. Mahirap na at baka iba ang isipin nito. At ano nga ba ang iisipin niya?

Hindi lumilingon sa gawi ko si kuya. He’s just maneuvering the steering wheel. But seems to be listening.

“I haven’t been overprotective of something.. of someone..”

Bumibilis ang pintig ng dibdib ko. Para akong tumatakbo at kinakapos ng hininga.

I don’t even know why I am saying this, pero para lumuwag ang dibdib ko ay kailangan ko itong ilabas.

“I’ve never felt like this.. even before.. I’ve never craved for someone’s attention.. I don’t get pissed easily.. ngayon lang at.. damn..”

I had difficulty expressing myself right at this moment. Lalo na sa mga ganitong bagay na hindi ako mulat. Bago ito para sa akin. I’m new to this feeling.

Expressing this unknown feeling is taking control over me. I never had this kind of problem before. Ngayon lang talaga. Ngayon lang ako naguluhan ng ganito.

Kuya Blade glanced at my direction, like he already knew what was going on but still needs to check my reaction to prove his assumption.

“Like I want someone for myself only.. Selfish man kung tawagin.. but I feel like I’m going insane whenever I see this person with somebody else..”

Bumagal ang andar ng sasakyan. We’re on a straight road and now kuya has the chance to stare at me.

Malalim ang kanyang iniisip at tumatagos ang kanyang titig.

“That is love.” aniya na parang hindi pinag-isipan.

“I’m not referring to Lacey, kuya..”

“Did I say so?” sabat pa niya.

I don’t get it. It’s just adding confusion to my head.

Love? It’s a big word.

“I love my girlfriend but I’m pertaining to someone else.” I don’t have any choice but to admit it.

I feel like it’s a sin that I’m having all of this confusion in my head even when I’m committed. Hindi dapat ako nagkakaganito. Hindi dapat ako naguguluhan.

I am in a relationship and I should be focusing on one person.

“You’re cheating, Allen?”

“No! Of course not kuya! Hindi ganon!”

Ngayon, pinagsisihan ko nang sa kanya ko ito sinabi.

“You don’t get attracted by someone else other than your girlfriend. Unless, the emotion you’re feeling with the second person is much stronger compared to your current.”

Medyo napapaisip na ako sa advices ni kuya. Not expecting those kind of words from him anyway, but still it has sense.

Stronger emotion?

“You have found your true love.” he announced like it’s the conclusion to the story.

“How can you prove it?” panghahamon kong tanong.

How can we tell if it’s true love? What are the signs? Are there any criteria? Standards? I’m already taken and we’re talking about finding true love with someone else?

“You won’t have second thoughts with your current relationship if your heart is really into it..  and you’re not supposedly feeling it towards someone else..”

Kinunutan ko siya ng noo. I can’t digest it. Hindi ko matanggap ang kanyang sinasabi. It shouldn’t be this way!

“I have a girlfriend, kuya..” I said like he doesn’t know about it.

“Yes, I know. It’s normal for your age to have a girlfriend. But we can’t blame it if you’ve fallen for somebody else.”

Hindi ko pa rin matanggap. Para kasing ang lumalabas ay salawahan ako. Wala sa dugo ko ang pagiging cheater. Ayokong manloko ng tao.

“I’m not in love with someone else, kuya.”

“Then how can you explain the jealousy?”

What? What is he talking about?

“Binanggit mo na nakita mo si Ford kasama ang ibang kaibigan niya—”

“No! We’re not continuing this conversation kuya! Just fucking drive!”

Nawawalan na ako ng pasensya. Ayaw ko nang marinig pa ang susunod niyang sasabihin. Not because it’s wrong, but because I don’t wanna hear and accept it.

“Pinagpapawisan ka dahil hindi mo matanggap na nadulas ka na.. Come on kid, you shouldn’t get ashamed for falling in love.. you should be proud of it.”

Nanahimik ako. Nadidinig ko pa din siya kahit na ang lakas ng kalabog ng dibdib ko.

“And you already said it, you’ve never been overprotective. Just admit it Allen, you’re in love with someone you’re not supposed to love romantically that’s why it’s bugging the hell out of you.”

May lumihis na ngisi sa kanyang labi nang banggitin ang huling salita. I cursed silently.

Afterwards, everything has been cleared and clarified.

As much as I hate the idea, I think it has a point. And later that day, I broke up with Lacey.

“Is this a joke, Allen?”

Hindi ako makasagot. I don’t wanna prolong the agony. I shouldn’t dwell in this relationship while I’m thinking of someone else. That is a form of cheating and I think I need to end it before anyone gets hurt.

“I’m sorr—”

Nakatanggap ako ng sampal. Umiyak siya sa harap ko. I felt bad. We’ve been together for so long, anong nagbago?

I just need to clear things out. This confusion in my head. I can’t stay with her if I’m not really sure of its ending. Gago man ako sa paningin ng iba pero ito lang ang paraan na naiisip ko.

You’re a real jackass, Allen.

Kinabukasan ay ang gathering. Sinuot ko ang suit and tie ko na tinernuhan ng brown leather shoes. Sumabay ako sa sasakyan ni Kuya Blade.

Tahimik akong sumampa at kinabit ang seatbelt. Pinapakiramdaman lamang ako ni kuya sa mga galaw ko.

“Ayos ka lang?”

Bakit napakadali para sa kanilang mabasa kung anong nararamdaman ko? Am I too transparent?

“Yeah, I think so.. I’ll be fine.”

No one knows yet that I broke up with my girlfriend.

Hinayaan niya ako. After thirty minutes, nakarating kami sa venue. Sa totoo lang ay wala akong ganang dumalo sa okasyong ito. Nagpadala na lamang ako sa agos at inisip na isang gabi lang naman ito at matatapos rin kalaunan.

Bumaba ako ng sasakyan.

“See you later..” ani kuya dahil dadaan pa siya ng munisipyo at babalik na lamang.

“Alright.”

Marami ng pamilyar na mukha sa paligid. Kamag-anak namin iyong iba at ang mga hindi pamilyar ay tiyak na business partners and associates. Grandma has been running multiple properties and corporations. Isa na iyong naipamana kay Dad na naipasa kay Kuya Hunter at Kuya Hector. She also invested on small and huge institutions like schools and hospitals. Kung kaya’t maraming businessman akong nakikita sa paligid.

“Allen,” tawag ni Kuya Hector na una kong nakasalubong.

He’s been running the azucarera at ngayon ay himala na nakadalo siya.

“Kuya,” kinabig niya ang kamay ko at tinapik sa likod.

Nagkamustahan kaming dalawa. Mas lalong nadepina ang kayumangging kulay ng kanyang balat. Sinubukan kong hanapin si Kuya Hunter sa paligid ngunit wala pa ito ayon kay kuya.

Humiwalay ako at dumayo sa table kung nasaan ang mga pagkain. There is a mini-bar set up beside the smorgasbords.

Nanghingi ako ng inumin sa bartender. He gave me a glass of vodka, wala ako sa mood na uminom ngunit wala rin naman ako sa tamang katinuan kung kaya’t hindi na ako nag-inarte sa inuming natanggap.

Pinaglaruan ko ang baso sa aking kamay. When someone tapped my back that immediately got my attention.

“Aga mong uminom ah?”

It was Hansel who’s almost wearing the same suit as mine.

“May tamang oras bang sinusunod sa pag-iinom?” I can’t help but sound sarcastic.

He made a face and joined me. Binigyan rin siya ng inumin ng bartender at tumabi sa stool na inuupuan ko.

“You looked so broken. Did something happen?” puna niya.

Like what I said, maybe I am really the most transparent person in the world. Everyone can guess what I am feeling. And it’s so fucking annoying.

“Nah..”

I don’t feel broken, even though naghiwalay kami ni Lacey. Of course, I feel bad. But I feel like I still need to discover another emotion within myself.

“Kung ganoon, bakit nakasayad ang mukha mo sa lupa? Hiniwalayan ka ng girlfriend mo ano?”

Wala akong reaksyon sa kanyang huling sinabi. Ako ang nakipaghiwalay,  actually.  Pero parang ako ang mas nasugatan. Not because of her, but because of something else.

“And also I don’t want you starting a fight because of me..”

Something came up like there’s a rewind button.

“You’re a great guy, Allen. But I’m not really into possessive guys.”

I’m not the clingy type of guy, but when it comes to certain situations I really get pissed off easily and I don’t know how to control it.

“That is love.”

Nag-echo ang boses ni kuya sa aking pandinig.

Sht.

Ang korni, puta. This is not love, as much as I want to believe it. Let’s say, infatuation? Obsession? Damn, I don’t even want to name or define it dahil mawawala rin naman ito. Maybe, it’s just a phase na kailangan kong pagdaanan.

Nang makabalik ako sa ulirat ay hindi ko napansin na iniwan pala ako ni Hans rito. Binaba ko ang hawak na baso.

“Nag-iinom ka pala, hindi ka man lang nag-aya?” lumingon ako at nakita si Kuya Hector na inokupa ang katabing stool.

“Tikim lang kuya, nagsimula na ba ang event?” inayos at sinuri ko ang kasuotan na maaaring nagusot o narumihan.

“Nope.. One martini, please.” utos niya sa bartender na masunuring kumilos pagkatapos.

We talked about the azucarera for five minutes, maganda ang ani ayon kay kuya. Binahagi rin niya ang planong pagpapatayo ng dalawa pang plantasyon sa katabing bakanteng lote roon.

“Damn.. that witch..” someone joined us and occupied the stool beside me while silently cursing.

“Sinong tinutukoy mong witch, kuya?” baling ko kay Kuya Hunter na bagong tabas at pormadong pormado ngayong gabi.

“That Ezrah, she stole Jake from me..” aniya habang busangot ang mukha at saka inagaw ang bagong salin na alak sa aking baso.

“Where are they?” Kuya Hector asked kaya sa kanya naman ako napalingon.

“Dunno. Mamaya sosolohin ko si Jake..” aniya habang nakatitig ng seryoso sa kawalan at animo’y mayroong masamang planong iniisip.

Napailing ako.

Pinagmasdan ko si Kuya Hunter at bigla akong napaisip. Lalaking lalaki kung kumilos si kuya ngunit paano nahulog ang damdamin niya sa kaparehong kasarian?

“Kuya..”

He lazily gazed at me, hindi na niya binalik ang aking baso.

“What?”

“Paano ka nagkagusto kay Kuya Jake?” titig na titig siya sa akin. Bigla tuloy akong nahiya sa itinanong.

“Siya ang patay na patay sa akin.” sagot ni kuya.

“Oh come on, Hunter. That’s ridiculous!” kumento ni Kuya Hector sa kabilang gilid ko.

“Shut up! Mind your own business. Oh well I know who’s your business, where is he?” panunuya ni Kuya Hunter at saka ko napansin ang pagbabago ng emosyon sa mukha ni Kuya Hector.

“Shut up!”

Napairap ako sa ere dahil wala akong makukuhang matinong sagot mula sa kanilang dalawa. Umalis si Kuya Hunter nang may tumawag sa kanya. Tumayo na rin kaming dalawa ni Kuya Hector kinalaunan dahil magsisimula na ang event.

Sa paglalakad namin ay nakasalubong namin si Kuya Jake, sa tabi niya ay si Ate Ezrah. Nagbatian kami at nagkasayahan dahil sa tagal nang hindi pagkikita.

“Where’s Lacey, Allen?” tanong ni Kuya Jake na hindi ko inaasahan.

I was caught off-guard, pero dapat pala ay pinaghandaan ko ito.

“She’s not with me, kuya. We broke up, kahapon lang..”

Rumehistro ang gulat sa kanyang mukha. Lumingon ako sa paligid sakaling may ibang nakarinig sa aking sinabi. Kuya Hector’s busy talking to an old man.

“Bakit? Third party? Nambabae ka ano?” gustuhin ko mang ngumiti sa mga akusa niya ay hindi ko magawa.

I tried my best composing a script on my mind. I should learn how to answer these questions.

“No, hindi ganoon kuya Jake. Basta, it’s a bit complicated.”

He pats my head. “Sayang naman..” bigkas niya sa malungkot na tono.

And besides.. “Magulo pa ang isipan ko sa ngayon..” bulong ko.

Hindi nagtagal ay bumalik si Kuya Hector at inaya kami sa aming table. Naglalakad lamang ako sa gilid nila, lutang at waring may malalim na iniisip. Naririnig ko ang pinag-uusapan nilang dalawa.

“Anong ginagawa niya sa munisipyo?” tanong ni kuya Jake. They’re talking about Kuya Blade’s absence tonight. Well he’s not absent, mahuhuli lang siya ng dating.

I looked at Kuya Jake and how beautiful his skin is. Naalala ko ang itinanong ko kay kuya kanina. How did they fall with each other?

A man is supposed to be for a woman. That’s normally how it works. Common love stories and vanilla romance, iyon ang madalas na mangyayari. I know Kuya Hunter really loves him, but how?

Pag-ibig ba talaga ang pumapagitan sa dalawang pareho ng kasarian na nagmamahalan?

“Kuya Jake..” bigkas ko nang pansinin niya ang katahimikan ko.

“What is it?”

I sighed extravagantly. Not knowing how to ask him. I know it’s going to be awkward, pero walang mangyayari sa akin kung didibdibin ko ang lahat ng ito. I need to voice it out.

“You and Kuya Hunter is in a relationship, right? You love each other. Does that mean, Kuya Hunter is also a hom-” I didn’t finish my sentence.

Hindi ko kayang ituloy. Kapag ba nagmahal ng homosexual, ibig sabihin homosexual ka na rin?

“Nothing. Kalimutan mo na ’yon, Kuya Jake. Pagod lang siguro ako kaya kung anu-ano ang naiisip ko ngayon..”

Kinamot ko ang ulo at napiling manahimik na lamang.

“Allen, whatever is your problem, gusto kong malaman mo na nandito lang ako. I can help you kung hindi mo masabi sa mga kapatid mo ang mga problema mo..” tinapik niya ang aking balikat.

Umiling ako upang hindi na niya ako problemahin pa. Right, I can get advices from them but nothing will happen if I still remain in my seat and not sort things out.

I took out my phone from my pocket and sent a message to Ford. Maingay sa paligid dahil sa pagdating ng iba pa naming mga pinsan.

I have made up my mind. If I don’t do this, the questions inside my head will not be answered.

“Alright, coming..” iyon ang reply ni Ford sa aking text.

Dahil sa pagkaabala ko sa aking phone ay hindi ko na gaanong namalayan ang nangyayari sa paligid. All I knew is Kuya Jake’s sleeve got stained dahil sa natabig na inumin. I gave him tissues upang matuyo iyon agad.

Umalis siya upang magtungo sa cr na sinundan naman ni Kuya Hunter.

Nawala ang paningin ko sa kanila nang magvibrate ang aking phone para sa mensaheng natanggap.

“I’m here.” Ford’s messaged.

Tumayo ako at nagpaalam sa mga kasama sa table saglit. Nagsimulang gumapang ang aking kaba. Hindi ako magaling magtago ng nararamdaman. Huminga ako ng malalim. Nilakad ko ang daan palabas.

Nang makalabas ako, sa isang medyo madilim at tahimik na parte kung saan nakapark ang ilang sasakyan, I found him there standing in his usual white shirt.

He’s looking at me while I come near him. I’m sporting a formal attire while he’s in his casual look. Ang kaba dahil sa takot ay napalitan ng ibang kadahilanan.

“Anong meron, bakit mo ako pinapunta rito?” I saw how his eyes check me from head to toe.

Hinawakan ko ang palapulsuhan niya at saka hinatak sa mas tagong parte. Lumingon-lingon ako sa paligid.

“What?”

Ipinatong ko ang dalawa kong palad sa kanyang magkabilang balikat. I stared at him. I’m so sure of what I’m gonna do while he’s so clueless about it.

“Sorry sa gagawin ko..” I said.

“Ano? What are you talki—”

Humigpit ang pagkakahawak ko sa kanya. Then I sealed his lips with mine. Naramdaman ko ang pagkagulat niya.

I tasted his lips na noon ko pa man napapansin.

It only lasted for five seconds. Ang puso ko’y gusto nang kumawala sa dibdib ko. Hinanda ko ang sarili sa kasunod na sampal o anumang pananakit na matatanggap ko sa kanya matapos ang ginawa.

But I did not receive anything. I looked at him.

“W-Why the hell did you kiss me?”

Tagaktak na ang pawis ko at pakiramdam ko’y may parusang naghihintay dahil sa ginawa ko. Ngunit ang hindi ko inaasahan ay mayroon akong matututunan sa pangyayaring ito.

“I just needed to.”

Kumunot ang kanyang noo. Ang daliri’y nasa kanyang mga labi.

“What the heck, Allen? Are you high?”

Suddenly, I realized something. Dati ko na itong naiisip ngunit hindi ko pinaniniwalaan. Now, I understand everything. Nakuha ko na ang sagot sa mga katanungan ko.

“That is love.” Nagrewind ang boses ni kuya sa aking isip. That did not make any sense before but it’s meaningful now.

“I don’t do drugs, baby. Now I know why do I feel this way..” hinawakan ko ang aking labi saka napangisi na parang lulong sa droga.

He’s staring at me like I’m the hardest puzzle in the world.

“I’m so fucked up..” I hissed after realizing everything.

Pagtakpan ko man, magbulag-bulagan man, hindi ko man pakinggan, pero alam ko na sa sarili ko kung bakit ako nagkakaganito.

Simple.

I’m falling for him.

Chapter 12 [Please]

Hindi na naalis sa utak ko ang nangyari ng gabing iyon.

Animo’y lulong sa pinagbabawal na droga, mapapangiti nalang ako kapag maaalala ko ang halik na iyon. Not the best kiss in my entire life, but one of the truest.

Hawak ang ibabang labi, tinahak ko ang daan papasok sa eskwelahan. I feel refreshed and renewed, isang oras ba naman ako sa banyo maligo. I styled my hair in a messy and disheveled way. I need to look good. Kailangang pogi ako sa harap ng mga tao, most especially in the eyes of one specific person.

“Hi!” bati ko kay Ford na sinabayan ko sa paglalakad.

As usual, he’s not always aware of his surroundings because of the headphones. But I know he noticed me due to the sudden awkward distance he created away from me.

“Good morning!” dagdag ko.

We just continued walking without giving me a glance.

Bakit hindi ako pinapansin ng kumag na ’to?

“Good morning baby ko..”

Now, I got his whole damn attention. Hinubad pa talaga niya ang headphones upang paglaanan ako ng pansin.

Naghihintay lang pala ’tong matawag na baby eh.

“Stay away.” he warned me with a serious all over face.

Bumalik siya sa paglalakad. Medyo naiwan ako dahil sa gulat ngunit humabol ako sa kanyang hakbang.

“Anong ginawa ko? Bakit galit ka?”

Hindi ko alam kung sinasadya niya pero bumibilis ang lakad niya.

“Teka nga, bakit ba nagmamadali ka eh pareho lang naman tayo ng klase at may sampung minuto pa bago magbell?” pinigilan ko ang balikat niya.

He sighed extravagantly like I am the biggest challenge in his life.

“Wala akong pakialam, Allen. Gusto ko ng pumasok.” tinabig niya ang kamay kong nakapatong sa kanyang balikat.

So cold. Anong kinain nitong almusal? O baka wala siyang kinain kaya ganito siya kairitable ngayon?

“Gusto ko ring pumasok, kaya sabay na tayo!” sinabayan ko hangga’t maaari ang paglalakad niya.

Anong problema nito? Ang aga-aga ang sungit-sungit.

Ilang saglit ay nakarating din kami sa loob ng classroom. Halos kumpleto na kami, mangilan-ngilan nalang ang wala pa. He’s busy looking for something in his backpack, while I lazily watch him.

Naglabas siya ng notebook at nagsimulang magsulat.

“Ford..” I called his name but ignored me.

Hmmm..

“Was it about the kiss?” tanong ko.

Napansin ko ang pagkagulantang niya dahil sa pagkahulog ng kanyang ballpen. Inunahan ko siya sa pagpulot nito at ibinigay rin sa kanya pagkadampot.

“Shut up.” hindi siya nagpatinag at nagpatuloy sa ginagawa.

“So it was the kiss kaya ka nagkakaganito.” I’ve concluded, napaisip ako bigla.

Normally, when someone is granted a kiss, dapat masaya siya. But how did it turn the other way around? Hindi ba ako masarap humalik? O baka nabitin siya? O baka ang gusto niya’y may kasamang dila?

“How was the kiss that made you grumpy at this moment? Should I do it better the next time?”

He stopped from what he’s currently doing and stared at me like I’m the only person inside the classroom. Nailang ako pero ginusto ko na ring makatanggap ng atensyon mula sa kanya.

“Ang sabi ko tumahimik ka diba? Bakit hindi mo kayang itikom ’yang bibig mo?” napapangiti ako sa pagkairita niya.

Ewan ko ba. I just think that we’re like a couple having a fight, and he’s the one who’s always grumpy na kailangang laging suyuin.

“Galit ka na n’yan?”

I even had the guts to smile despite his madness.

“Bahala ka sa buhay mo! And that kiss? That was irrelevant. You shouldn’t kiss somebody else just because you needed to. You even have a girlfriend, in the first place.”

With his sentences, may aral akong napulot kahit papaano. Kaya ba siya naiinis dahil akala niya’y kami pa rin ni Lacey?

“I broke up with Lacey.”

It’s not new to me seeing the way he reacted to it.

“You must be joking..” napailing-iling siya.

“No I’m not. I ended our relationship because I don’t want to hurt her.” even breaking up with her already means hurting her.

But to save her from more pain in the future, it’s better to end it now.

“You’re crazy..” he hissed like a snake.

“Yeah, I know how crazy it is to fall for someone you’re least expecting to love. To desire someone who doesn’t desire you the same way.” I look at him in the eye.

I saw something in his eyes that I can’t unfold. What is this sexual tension? That sudden feeling or the needy feeling to kiss someone, to hug someone, to hold someone. I’ve never been so out of control my whole life. And I never had this crazy hallucinations in my life, ngayon lang.

“I don’t want to hurt her feelings because I know that I’m falling for someone else.”

Bumalik ang focus niya sa kanyang kwaderno. Trying to ignore my confessions.

“You’re just confused, Allen.”

“Oo, naguluhan ako noong una. Pero ngayon sigurado na ako. Ibang klase na ’tong nararamdaman ko para sa’yo..”

Putangina. Hindi ako naging ganito kaninoman. Ang korni na pero iyon talaga ang nararamdaman ko eh.

“T-This is a prank, right?” natawa siya ngunit may kaba akong narinig sa kanyang tono.

“I can even kiss you right now just to prove that this is not a joke.”

Natahimik siya.

Natigil lamang kami nang dumating na ang guro. Tamad na tamad akong nakinig sa mga discussions na hindi naman makakatulong sa buhay pag-ibig ko.

Pagkatapos ng dalawang magkasunod na klase ay ang aming lunch. Nang mapansin kong nagliligpit pa ng gamit si Ford ay binagalan ko nalang din ang pagkilos.

Nakalabas na ang lahat, kami na lamang ang natirang dalawa.

“Saan tayo maglulunch?”

Sa relasyong ako lang ang may gusto, kahit na alam kong sa cafeteria lang rin naman siya maglulunch ay tinanong ko pa para lang magkaroon kami ng usapan.

Hindi siya sumagot at saka diretso ang lakad palabas. Talaga naman, mukhang masusubukan ang pasensya ko dito ah?

“Galit ka na naman? Tahimik na nga ako kanina eh..” napakamot ako ng ulo.

Ano bang kailangan kong gawin para kausapin niya ako? How do I please him?

Nakasalubong namin sa daan ang mga tropa ko sa basketball team. Nakipag-highfive ang ilan sa akin dahilan para mawala sa paningin ko si Ford.

“Shit!”

Agad akong nagtungo sa school cafeteria. Hinanap agad ng mata ko ang isang tao. At doon ko siya nakitang nag-oorder pa lamang ng kakainin. Sumunod ako sa pila.

Doon siya umupo sa one-seater kung kaya’t humatak pa ako ng isang monoblock chair upang tabihan siya.

“Hi Allen!” may dumaang dalawang babae na mukhang freshmen ngunit di ko kakilala.

“Hello.” tipid kong bati saka nilipat ang tingin sa tahimik na si Ford na nagsisimula nang kumain.

I silently watched him sliced the cup of rice into half. Para akong timang na nanonood ng cooking show sa tv. He doesn’t even mind me at all.

“I saw Lacey..” he started to talk while I’m eating.

Finally, he initiated the conversation. But can we talk about something else?

Pinakatitigan ko siya. Naghihintay sa idudugtong niya.

“Ikaw ba talaga ang nakipaghiwalay sa kanya? O sinasabi mo lang na ikaw ang nakipaghiwalay para hindi matapakan ang ego mo?”

Tinapos ko ang pagkain dahil nabusog na rin naman ako kaagad. I need to clear this one out. Baka hindi ’to makatulog mamayang gabi, thinking that I am a cheater and I’m making him a kabit.

“Okay, go ahead..” pinunasan ko ng tissue ang gilid ng aking labi habang nakikinig sa kanya.

“I saw her with another guy. And I am thinking she dumped you over him.. “

Natawa ako sa kanyang sinabi. Who would dare reject me over someone else? I don’t know how he jumped into that kind of conclusion.

“Anong nakakatawa sa sinabi ko?”

Tumahimik agad ako. Ang bilis talaga magalit ng isang ’to. Akala mo babaeng may pms.

“Ako ang nakipaghiwalay, period.”

I don’t even want to elaborate it. Ayaw ko na siyang magtanong pa tungkol doon. Ang gusto ko nang pag-usapan ay ang tungkol sa aming dalawa.

“Then why?”

“I told you, I can’t stay in a relationship with her while I’m madly falling in love with you.” hindi ko dapat balak sabihin ang bagay na iyon. But I said it, anyways!

“That’s bullshit.”

“Yeah, bullshit because you won’t even take my feelings seriously.. “

I caught him there. Hindi siya nakasagot. Naiwang nakabuka ang kanyang bibig at hindi natuloy ang dapat na sasabihin.

“That is because you’re my bestfriend, Allen.”

Best-fucking-friend. Kailan pa ako nagsimulang mainis sa salitang iyon?

“How can I stay as your bestfriend if I fucking feel more than that? Sige, sagutin mo nga!”

Nagulat siya sa sinabi ko. Wala akong nagawa kundi ang tumayo sa aking kinauupuan at saka umalis doon. I need to rethink it over. I need to calm down.

Nasa punto ako ng galit ko na gusto ko siyang sunggaban at halikan dahil sa inis ko. I need to release this uncomfortable feeling.

Paglabas ko ng building namin ay namataan ko sa isang banda si Lacey kasama ang isang lalaking hindi ko kakilala. I noticed how she looked at me, but I ignored it because I still need to process my irritation first before anything else.

Nagpahangin ako sa labas. Ang labas ng school namin ay may mga bench at matatayog na puno sa paligid. Mataas man ang tirik ng araw, nananatiling silong ang anino ng mga halaman at puno.

Pinag-isipan ko ng ilang beses kung kaya ko ba talagang ipagpatuloy ito. I even had a hard time realizing and accepting this feeling I am developing. And he won’t even appreciate that?

Napadukmo ako sa ibabaw ng dalawang palad ko. Naloko na. Siguro nga nababaliw na ako. I shouldn’t be minding this problem. Dapat malaya ako ngayon like what other guys do. Inom, laro, gala, like most guys are doing. Pero heto ako at pino-problema ang pag-ibig sa kapwa ko lalaki. I’m so gay right now, seriously.

Nanatili ako doon for about thirty minutes. Labinglimang minuto na lamang magsisimula na ang panghapong klase namin. I need to go back even when I don’t want to.

Last two minutes, bumalik ako sa aming classroom. Okupado na ang lahat at bukod tanging ang katabing upuan na lamang ni Ford ang bakante. I had no choice but to sit beside him.

Tahimik akong nakinig sa boring na discussion sa harap. Straight din ang tingin ko sa blackboard pero hindi makakatakas sa peripheral vision ko ang palihim na sulyap ng katabi ko.

I noticed him writing something in his notes. Pinilas niya ang isang pahina at saka inilagay sa desk ko. I saw what’s written in it.

“I’m sorry.”

Forgiven, madali naman akong magpatawad. Hindi ako nagtatanim ng galit kaninoman.

Tinitigan ko nang matagal ang pirasong papel na iyon, napansin niya ang blankong titig ko doon. Nakakahiya man pero kinailangan ko pang kalabitin ang tao sa harapan ko upang manghiram ng ballpen.

“It’s fine with me.” isinulat ko roon sa ibaba ng kanyang mensahe at saka binalik sa kanya ang papel.

Muli siyang gumuhit doon at ipinasa muli sa akin.

“Hindi lang ako sanay na may nagkakagusto sakin, lalo’t ikaw pa.” aniya sa sulat kamay niya.

Inabot ako ng halos isang oras bago nakapag-reply doon. Dahil sa biglaang quiz na pinagawa ng guro sa harapan. Before the last break, I handed him the paper then I left the room.

“Pwes, masanay ka na.” that’s what I last wrote in that piece of paper.

It’s true, anyways. He should get used to it by now. I’m the showy kind of guy, kung mahal ko edi ipapakita’t ipaparamdam ko. I don’t like losing a chance just because I’m too shy to do it. Life is too short, we should be living every day like it’s the last day.

Kinabukasan, maaga ako sa eskwelahan. Nasa labas ako ng gate nag-aabang kay Ford habang nakaupo sa isang bench.

After an hour or so, namataan ko na siyang naglalakad with the usual headphones on his head. Sinalubong ko siya. He saw me, didn’t ignore me but did not talk to me even. Just casual.

“Natapos mo ba ang pinasasagutan ni prof?” pagsisimula ko ng usapan.

“Yeah, ikaw ba natapos mo ang iyo?”

Napangiti ako nang mapagtantong we’re improving.

“Oo naman, inspired ako eh..” proud kong sinabi.

“Don’t make me laugh, Allen.. You’re too corny for me.” aniya sa mababang boses.

Am I too corny? I thought girls love that? Well, he’s not a girl so that makes sense.

“I’m not making you laugh. I’m making you fall for me too.”

Kidding aside, I’m not playing with these words because I want to impress him. It’s all natural. Kusang lumalabas sa bibig ko ang mga salitang iyon. What I say is how I feel.

“I can’t imagine myself falling for you, Allen. So you can stop all of this now.”

“You think I’ll give you up that easily? Don’t compare me to the other guys you’ve met before, cause I have principles..” now I’m doing this to impress him.

Fuck, what principles are you talking about?

“Uh-huh..”

“At isa pa, wala ka nang iba pang hahanapin sa akin. Mabait, gwapo, sikat, mapagmahal, saan ka pa?”

Marami pa akong naisip na idudugtong doon pero hindi ko na itinuloy.

“Those are the reasons why I won’t..” he murmured while we occupied the chairs at the back of the classroom.

“What? Ayaw mo ng gwapo?”

Sht. Ang hirap namang magpapangit kung natural na talaga akong ganito.

“Hindi ka gwapo, ma-appeal ka lang.” satsat niya na hindi ko matanggap.

“Anong sinabi mo?” busangot na ngayon ang mukha ko.

“Hambog pa. Mahangin, clingy, seloso, stalker, lahat ng ayaw ko nasa’yo.”

Kung kanina’y maganda ang simula ng araw ko, dito niya tinatapos ito. I can’t digest all of the false statements he’s accusing me of. Hindi ako hambog, mahangin? hindi gaano. I’ve never been clingy, at magkaiba ang seloso sa moody. And stalker?

“Paano ako naging stalker?” nalito ako bigla.

“Noong sinundan mo ako sa loob ng mall with my guy friend. You even followed us noong kumain kami sa fastfood.”

Yeah, I remembered that moment.

“Bakit ka kasi sumasama sa ganoon?”

He made a face. Parang lahat nalang ng pag-uusap namin ay nauuwi sa argumento.

“Eh kaibigan ko ’yun, anong gusto mo sumama ako sa kaaway ko?” kumunot ang dalawang kilay niya.

“Pinipilosopo mo ako?”

“Ang bobo mo kasi, Allen.”

“Tangina mo, pasalamat ka at mahal kita. Kaya papalampasin ko.”

I saw his face now a bit redder than before. He didn’t answer. Dumating nang muli ang guro at sinimulan ang walang sawang diskusyon.

Kung hindi ako sa pisara nakatingin, sa mukha niya ako napapasulyap. Pababa sa mapupula niyang labi na parang gusto ko uling tikman. Nabitin kasi ako nung nakaraan.

Remembering how my lips met his, how I felt the softness, the warmth, and the sensual feeling it grants me.  Dinadala ako nito sa ibang parte ng daigdig.

“Mr. Torralba??”

Pagkabalik ko sa katotohanan ay namataan ko ang mga matang nakatutok sa akin.

“M-Maam?” nasa akin na pala ang atensyon ng lahat.

“Are you listening, Mr. Torralba??” napakurap-kurap ako upang suriin kung totoo bang nakatingin sila sa aking lahat.

But only one person in the class is not even looking at me, he hid under the palm of his hands.

“N-Nakikinig p-po ako, Mam!”

After a few minutes, bumalik ang aming guro sa pagsasalita sa harapan at nilubayan narin ako ng mga mapanuring mata.

Hindi nagtagal ay sa wakas at natapos din ang aming klase. Gaya ng dati, binagalan ko ang kilos dahil hinihintay kong matapos si Ford sa pagliligpit ng kanyang mga gamit.

“May iba ka pa bang pupuntahan?” tanong ko habang nilalakad namin ang daan palabas ng school.

“Wala na.”

While I’m walking with him, nakareceive ako ng text mula sa teammate ko na nagsasabing may practice kami ngayong oras na ito.

“May practice pala kami.” bigkas ko habang binabasa ang mensahe.

“Mauuna na ako.”

“Nood ka muna ng praktis namin, saglit lang naman ’yun.” akma na siyang aalis ngunit sinubukan ko kung makukumbinsi ko siya.

“May gagawin pa ako, Allen.”

Naku, palusot ng isang ’to.

“Akala ko ba wala ka nang ibang pupuntahan?”

Wari siyang nag-isip sandali bago ako binigyan ng sagot.

“Wala nga, sa bahay ako may gagawin.”

Still, I’m not convinced. Iba ang likot ng mata niya kaya alam ko kung nagsisinunghaling siya o hindi.

“Anong gagawin mo sa bahay niyo?”

He sarcastically exhaled.

“Bakit ang dami mong tanong? Hindi naman kita boyfriend!” aniya kaya napangiti ako nang ibulalas niya iyon.

Napatakip pa siya ng bibig at tumingin sa paligid sakaling may ibang nakarinig.

Now, he gave me an idea.

“Edi gawin mo akong boyfriend!”

Napanganga siya.

“Ewan ko sa’yo, Allen. Uuwi na ako.” tinalikuran niya ako.

I have no choice but to pout like a lost puppy.

Nanatili ako sa aking pagkakatayo sa tapat ng gate habang pinanonood ang papalayong si Ford.

I took out my phone just to send him a message.

“Boyprenin mo na kasi ako!”

Sinend ko iyon na may kasamang gigil.

Agad namang tumunog ang phone ko para sa mensaheng natanggap.

“Magsarili ka nalang!”

Halos matawa at mabwiset ako sa kanyang text. Tanginang ’yon, bakit parang double meaning ang ibig sabihin nito?

“Samahan mo akong magsarili kung ganon!” I typed in.

Para akong timang na kanina pang nakatayo sa tapat ng gate. Ang mga taong pumapasok ay umiiwas ng daan dahil sa akin.

“Go fuck yourself!”

Tsk. Goddamn you, Ford! Why is it so hard to please you?

Chapter 13 [Chase]

Tumakbo ako sa bleachers upang abutin sa ibabaw ng aking sports bag ang face towel ko.

I’ve been practicing so madly, kahit na sa susunod na buwan pa naman ang aming laban ay itinodo ko na. Tagaktak ng pawis ang aking buhok, basa na ang aking suot na white shirt kung kaya’t bumabakat na ang aking katawan.

Hinahabol ko ang aking hininga.

Dinampot ko ang aking cellphone na wala  man lang natanggap na kahit anong mensahe. I’m not a frequent texter but I just recently noticed how did I become one.

“Anong ginagawa mo?”

I sent a text message to Ford. Inubos ko ang laman ng bote ng gatorade na dala. Sa lumipas na limang minuto ay wala akong natanggap na reply.

“Are you sleeping?”

I checked the time on my phone, masyado pang maaga para isiping natutulog na siya ng ganitong oras. What’s keeping him busy at this hour?

I waited for another five minutes, nang hindi mapakali ay nagtangka na akong tawagan ang numero niya.

Nag-ring ito ng isang minuto bago niya sinagot. Napatalon ang puso ko nang marinig ang boses niya.

“What is it, Allen?”

Oh yeah, I missed his irritated voice. The background is just serene.

“I thought you’re sleeping. Anong pinagkakaabalahan mo at hindi mo ako magawang replyan?”

Pinaglaruan ko ang bola sa ilalim ng aking sapatos at pinagulong ito.

“Daig mo pa ang magulang ko kung makapagtanong. Busy ako, Allen.” his tone is already dismissing.

Busangot lamang ang mukha ko. Why can’t he just let me do these things? I know how stupid this is but I don’t care if I want to do it. I just want to check on him, may masama ba doon?

“Busy with what?” kumunot ang noo ko. May kung anong imahinasyon ang tumakbo sa aking isipan dahilan ng pagiging abala niya. Hindi naman siguro.

Hindi kaya nakipag-date ito sa ibang lalaki? O baka may kasama ito sa kwarto niya?

“School stuff, Allen. Nagrereview ako sa paparating na exams.” bagot niyang tugon.

Pinagmasdan ko ang pawis na tumulo sa sahig. Muli kong inabot ang face towel at nagpunas ng buhok. He’s always the achiever while I’m the laziest when it comes to studies.

I feel proud of him, I just love passionate people.

“Kumain ka na?” tanong ko, niliko ang usapan.

I don’t usually do this with my exes. To be honest, I hate doing this before. Hindi ako pala-text o tawag. I don’t have time for all of these immature and petty things. But now it seems like I have all the time in the world to do this.

“Hindi pa, Allen.”

Nagpaalam ang mga teammates ko at saka sila nagsialisan sa court. Ako na lamang ang natira.

“Bakit hindi pa? Di mo dapat ginugutom ang sarili mo.” I packed my things inside my bag.

“Kakain ako kung kailan ko gusto, Allen.”

Tangina, ang sungit talaga nito. Laging pumapalag kaya ang sarap bakuran eh.

“Bakit ba napapansin kong ang sungit mo lagi sakin? Sa iba hindi ka naman ganyan ah?” nagtataka kong tanong.

Para kumalma ang sarili, inisip ko na lamang ang katagang ‘the more you hate, the more you love’ bilang pampalubag-loob.

“Hindi ako masungit. And besides, ganito naman na ako sayo noon pa ’di ba?” aniya.

Minsan, ang iniisip ko na lang ay nagpapakipot lang ito sa akin. Hindi ko na alam kung assuming ba ako o nasisiraan na ako ng ulo.

“I know, pero mas sumungit ka sakin mula noong nalaman mong nagkakagusto na ako sa’yo.” napaisip ako bigla.

Tama, mula noong hinalikan ko siya ng gabing iyon, doon nagbago ang lahat. Madalas na ang hindi pagpansin at pang-didedma niya sa akin. Madalas na siyang iritado sa presensya ko.

Tahimik lang siya sa kabilang linya. Hindi na siya nagsalita kung kaya’t inunahan ko na.

“Ford, gusto kong malaman mo na hindi kita pinipilit na gustuhin rin ako. I just want to do these things. Let me do this. Not because I want to impress you, but because I feel doing it and it makes me happy doing it..” umamo ang boses ko.

Kinamot ko ang aking batok at sinuklay ang mamasa-masang buhok gamit ang mga daliri. Nakatitig ako sa kawalan sa dami ng mga salitang gustong sabihin.

“Ayokong paasahin ka, Allen.”

Nakaramdam ako ng kirot sa sinabi niya. I know it will lead to this but I still want to try if it’s worthy.

“So you’re rejecting me?” tumayo na ako sa kinauupuan at naka-pamewang gamit ang isang kamay.

Mas bumilis ang paghinga ko. Rumagasa ang pawis sa aking katawan. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klase ng kaba na parang may kung anong mawawala sa buhay ko.

“Allen… we’re still friends.” he said with finality.

I ended the call right away. I don’t want to hear those hurtful words. Friends? Of course, we’re bestfriends in the very beginning and the idea is fucking killing me! Hanggang doon lang! Hanggang doon lang ang gusto niya!

At ayoko nang marinig pa ang susunod na sasabihin niya!

Damn!

Sinipa ko ang bolang nasa sahig dahil sa inis ko. Hindi ko matanggap. It took me a very difficult time to process and realize my real feelings for him. Kahit na labag sa loob ko. Tinanggap ko ang realisasyong iyon kahit na ikakabawas siya sa pagka-lalaki ko. Tapos ito ang mapapala ko?

Umalis ako roon at hanggang makarating sa bahay ay dala-dala ko ang bigat na nararamdaman. Nagshower na ako’t lahat ay naroon pa rin ang pagkairita ko.

“Kumusta ang pag-aaral mo?” tanong ni Papa habang nasa hapag kami.

“Ayos lang, Pa.” walang gana kong tugon.

Habang sumusubo ng pagkain ay wala rin akong gana. I lost all my appetite for tonight.

“Nabalitaan kong wala na kayo nung girlfriend mo?” aniya habang mapanuri ang mga mata at hinuhuli ang tingin ko.

Napatingin ako kay Kuya Blade na tahimik lang din na kumakain.  Ayaw ko mang pag-usapan sa ngayon ang tungkol doon, hindi naman maaaring hindi ko sagutin ang tanong ni Papa.

Tumango lang ako para ipaalam na hanggang doon lang ang kaya kong isagot.

“May iba na ’yang nagugustuhan.” sabat naman ni Kuya kahit hindi siya kasali sa usapan.

Sinamaan ko siya ng tingin nang palihim dahil napansing kong nakuha nito ang atensyon ni Papa. May mga tao talagang bubully-hin ka dahil alam nila ang isa sa mga malalagim mong sikreto.

“May iba kang babae?” panghuhusga ni Papa.

Damn. Gusto kong matawa. Hindi ako kailanman nagkaroon ng ibang babae. Lalaki siguro, pwede pa. Tangina!

“Wala po, Papa. I’m not a cheater, hindi niyo naman ako pinalaking ganoon.” binuhat ko na lamang ang aking bangko dahil alam kong sasang-ayon si Papa sa sinabi ko.

Nagpalitan ng tingin si Papa at kuya na parang may lihim na kasunduan sa mga tinging iyon.

“Gusto ko na rin magseryoso sa pag-aaral.” dagdag ko. That’s a fucking lame reason, Allen. Ang bobo mo talaga. Walang maniniwala sa mga pinagsasabi mo.

“Sa ibang bagay ka naman yata nagseseryoso..” bulong ni kuya.

Sinipat ko siya ng masamang tingin upang tumahimik. I know he has a hint of the things that is keeping me preoccupied.  Lalo na noong may mabanggit ako sa kanyang hindi nararapat.

“Tama ’yan, unahin ang pag-aaral. Huwag mong gayahin iyong Kuya Hunter mo na nagbulakbol noon. Even though he’s successful now, that’s still not a good reason to be complacent.”

Tumango-tango ako kay Papa waring sumasang-ayon sa mga payo niya at upang tumahimik na rin siya. Pangiti-ngiti lang si kuya sa gilid. Kung hindi lang malaki ang katawan nito baka kanina ko pa ito dinagukan.

“Opo, Pa. Mag-aaral akong mabuti.”

Pagkatapos ng dinner ay nagkulong ako sa aking kwarto. Habang nakahiga sa kama ay tinitigan ko ang huling mensahe ni Ford sa aking cellphone.

I remembered the last words he left me. We’re still friends. He didn’t clearly verbalize the rejection. May iba pa ba itong ibig sabihin?

What if, he’s just testing me if I will give up easily? This is just a challenge. Pero paano kung totoo ngang hindi niya ako gusto? Hanggang pagkakaibigan lang ang kaya niyang ibigay sakin? Fuck! This is driving me nuts!

Kinabukasan ay dating gawi ako. Naghintay ako sa labas ng school upang sabay na kami sa pagpasok.

Nang mahagilap ko siyang naglalakad ay agad ko siyang nilapitan. Now, without wearing any headphones, makakapag-usap kami ng maayos.

“Good morning!”

He looks at me like I’m a ghost lurking around him.

“I already rejected you, right? So you don’t have to do this.” aniya na medyo naiilang at humahakbang paiwas sa akin.

“Ikaw na ang nagsabi, Ford. We’re still friends. Friends can do this, right?” hinatak ko siya at saka inakbayan.

Tangina, ititigil ko ang panliligaw kung iyon ang kagustuhan niya. Palihim na lamang ang lahat ng gagawin ko. I’ll get him to like me in a silent way.

“A-Are you serious?”

Gulat at pagkabigo ang nakarehistro sa kanyang mukha.

“Seryoso ako, Ford.”

Pumasok kami sa gate habang akbay ko siya. Pinagtinginan kami ng mga tao habang naglalakad kami sa gitna ng hallway.

“Hi, Allen!” bati ng ilang babaeng sophomores.

“Hi, Ford!” nakatanggap rin siya sa ilan.

Siyempre, sunod siya sa aking kagwapuhan. Athlete siya ng martial arts kaya sikat rin sa ibang babae.

“Hello..” bati niya sa mga bumati sa kanya habang payak na nakangiti. Nagtilian ang mga nakarinig. Putangina!

Hinigpitan ko ang pagkakaakbay sa kanya. Inilapit ko ang mukha ko sa kanya para lamang maibulong ang gusto kong sabihin sa kanya.

“Can you please ignore them?” pakiwari ko sa kanya.

Nakaramdam na naman kasi ako ng pagkairita. Nagagawa niyang tanggapin ang ibang tao pero pagdating sa akin ay napakadamot niya sa atensyon. He would even say hello to those girls.

“Why would I do that?” aniya na walang pakialam kahit na hindi na maganda ang nararamdaman ko tungkol doon.

“Because it’s annoying me.” mabuti na lamang at malapit na kami sa aming classroom.

“Lagi ka namang iritado, Allen.”

Nilingon ko siya. Inalis niya ang braso kong nakaakbay nang nasa harap na kami ng classroom.

“I get irritated when you’re entertaining others while I can’t even receive an ounce of your attention.”

Naupo kami sa usual spot. Hindi pa dumarating ang guro kung kaya’t may oras pa akong kausapin siya.

“I’m giving you attention, nakikipag-usap pa nga ako sa’yo di ba?” sarkastikong tugon niya na animo’y dapat ko pang pasalamatan iyon.

“Really? Isang halik nga lang baka di mo na ulit ako kausapin.”

Untimanong napatingin siya sakin at saka ako sinamaan ng tingin. There you go, now you’re giving me your whole attention.

“Don’t you dare do it again, sinasabi ko sa’yo Allen..” tinimbang ko ang emosyon sa mga mata niyang nagbababala.

“I won’t. And don’t you worry, the next time it will happen you’ll beg for my kiss.”

Napangisi ako sa sariling ideya. Napagtanto ko na. Kahit ipagtulakan niya ako at ipagtabuyan, ganoon pa rin naman ang nararamdaman ko para sa kanya. Hindi ito basta maglalaho. Sa totoo nga lang mas lalo pa itong nag-aalab.

I get more assertive when he’s always resisting me. Wala rin siguro sa bokabularyo ko ang salitang pagsuko.

“Dream on, Allen. Dream on..”

Napailing-iling ako at ikinubli ang ligayang nararamdaman. Baliw na nga siguro ako kung bakit natutuwa pa ako sa ganitong sitwasyon. It’s not his choice when will I stop or not because it’s not his feelings in the first place. We can’t just suppress feelings with words or just because you said so.

I’m the holder of these feelings and I should take responsibility for it. Walang makakapigil sa akin, sino mang magtangka ay magdasal-dasal na.

Hindi ko rin lubos maisip kung anong klaseng ligaya ang matatamo ko kapag bumigay na siya sa akin. I’m not even thinking how will it be or how it will affect our lives. I just want him to love me back, that’s all.

Nang matapos ang klase, sinamahan ko siya sa library. Aniya’y kailangan niyang tapusin ang isang research kung kaya’t dito muna kami bago umuwi.

Nakaupo ako sa isang table na napili namin. Tahimik lamang akong naghihintay sa kanya. Medyo nakaramdam ako ng antok dahil sa pagkapuyat kagabi kaiisip sa kanya.

Dahil sa antok, hindi ko napansing nakabalik na pala si Ford dala ang ilang mabibigat na libro.

“Bakit hindi ka pa umuwi, Allen? Pinahihirapan mo lang ang sarili mo.” aniya habang inaayos ang mga libro sa ibabaw ng table.

Magkatabi kami ng upuan. Nasa bandang dulo kami kaya walang gaanong tao.

“Sabay na tayong uuwi.”

Nagsimula siyang gawin ang mga dapat niyang gawin. Gusto ko mang tumulong ay alam kong wala rin akong magandang idudulot at baka magulo ko pa ang ginagawa niya.

“Wala ka namang gagawin dito. You don’t even read books.”

Alam niya kasing hindi ako pala-bisita ng library. I’m not the studious type of student. Dito sa eskwelahan, madalas mo akong makikita sa gymnasium o kaya ay sa basketball court.

“Hintayin kita..”

Pinanood ko lang ang pag-aayos niya sa mga librong nasa ibabaw ng table. Pinanood ko rin ang pagsusulat niya sa isang papel. He looks so serious on what he’s doing.

“Kaya ko namang umuwi nang mag-isa, Allen. At isa pa, wala ba kayong practice ngayon?”

Every other day ang practice namin. Bukas na ulit ang susunod na ensayo.

“Bukas na ulit.”

Napahikab ako. I just want to be with him, may masama ba doon? Wala rin naman akong gagawin sa bahay. Mas mabuti nang samahan ko siya.

“Alam mo namang may gusto ako sa’yo di ba?” straight-forward kong tanong sa kanya.

Napansin ko ang marahang pagpula ng kanyang mukha.

“W-What about it?” napansin ko ang madalas na pagbura niya sa sinusulat. Nakakunot na rin ang kanyang kilay ngayon.

“Wala lang.. Gusto kita.. I realized it when I started being possessive of you.”

I just want to confirm it personally from him that he knows. Baka ang akala niya ay nagbibiro lang ako. I would not even reach this point if I’m not serious about him.

“You’re a straight man, Allen. Hindi mo alam kung ano ang pinapasok mo.” he said it so casually.

“Hindi ko malalaman kung hindi ko susubukan.”

Ilang araw din ang lumipas. Ganoon ang naging routine ko. Susunduin ko lagi siya sa harap ng school at sabay na kaming papasok. And then as we walk the hallway, we will get equal attention from everyone and it still makes me annoyed when he’s saying hi or hello to them.

One time, may practice ako ng basketball at napapayag ko siyang sumama. Abot tainga ang ngiti ko habang nakikipaglaro habang siya’y naghihintay sa bleachers.

I dribbled the ball and ran fast enough to get past from everyone. Narinig ko ang cheer ng ilang babaeng nanonood ng practice game.

“Bibo mo ngayon ah..” komento ni captain na tumapik sa aking balikat pagkatapos kong mai-shoot ang bola.

“May bagong pinopormahan yata..” sabat pa ng isang gagong ka-team ko. Dahil doon ay nakatamo siya ng batok sa akin.

Pasimple akong sumulyap sa kinaroroonan ni Ford na nanonood ng game ngunit hindi man lang dumadapo ang paningin sa akin. Napabuntong hininga ako.

Tinawag ako ni captain ngunit saglit akong nagpaalam upang uminom ng tubig. Nasa tabi lamang ni Ford nakalagay ang sports bag ko, tiningala niya ako nang lumapit ako.

“Inuuhaw ako.”

Wala akong napansing reaksyon o emosyon sa mukha niya. After a minute or so, binuksan niya ang bag ko at saka kinuha ang bote ng tubig. He handed me the bottle without saying anything.

I pouted my lips. Come on.. Why so hard to please?

“Bored ka na? You want to go somewhere else?” paninimbang ko sa kanya.

As much as I would like to grab him and place him always beside me, I still don’t wanna force him to do things he doesn’t want. There is this thin line between the things I want and the things that I can’t do.

“Hindi naman, ayos lang ako.” he said in a monotone voice but his face says it all that he’s bored.

I placed both my hands on my waist. Hindi ako nakapagtimpi at tumabi ako sa kanya sa pagkakaupo.

“If you’re not okay with this setup, I can let you go..” I said while exhaling extravagantly.

May sakit akong naramdaman ngunit alam kong magiging parte ito ng proseso kaya handa ako. Hinanda ko na ang sarili ko noon pa.

“I’m okay with this, Allen. No one says I’m bored. Kapag ayaw ko, aayaw ako. Kung gusto ko, gusto ko Allen.” aniya na ngayo’y nakatitig na sa akin at iginagawad ang buong atensyon niya.

Malaking bagay ito para sa akin.

Ngunit teka, tama ba ang narinig ko?

“So gusto mo na ako?” even though I already knew what the answer is, it doesn’t hurt to try again.

“Hindi kita gusto.” aniya na parang sanay na kung bitawan ang mga salitang iyon.

Umakto akong dinamdam ang sinabi niya at kinabig ko pa ang aking dibdib na animo’y nasaktan.

“Hindi mo ako gusto kasi mahal mo na ako?” I stared at him longingly while I try to show him my puppy eyes that no one can’t resist.

Napailing-iling siya ngunit napansin ko ang hindi matanggal na ngiti sa kanyang labi. Kaunti nalang talaga at mapapasakin rin ito.

“Torralba!” sigaw ni captain na tumatawag na sa akin ngunit hindi ko pinapansin.

“Mahal mo na yata ako eh..” I teased him.

Pinigilan kong mapangiti ng todo dahil pagkakamalan akong nababaliw na. I can’t contain what I’m feeling and it’s driving me insane. Fuck!

“Sa panaginip pwede pa, Allen..” aniya habang natatawa na rin sa pinag-uusapan namin.

“Sige, sa panaginip muna. Sa susunod totohanan na.”

Nabura ang ngiti sa labi niya nang sabihin ko iyon.

“Torralba!” muling tawag ni captain.

“Bahala ka sa buhay mo, Allen. Tinatawag ka na doon!” mariin niyang tinulak ang dibdib ko, bumalik na naman ang pagsusungit niya.

Umusog ako upang mas mapalapit sa kanya. Pinantayan niya ang titig ko ngunit siya ang unang bumawi ng tingin. Hinawakan ko ang baba niya upang ibalik ang paningin sa akin.

I can’t even stop myself chasing him, I’m literally going insane.

“Sa susunod ikaw na ang bahala sa buhay ko. Hindi kita pipiliting maging akin, Ford pero kapag dumating ang oras na bumigay ka na sakin, hinding-hindi kita pakakawalan. Tandaan mo ’yan..”

Chapter 14 [Coward]

Ford

Hindi na siguro bago kung sasabihing madali akong mahulog sa isang tao. I’ve been interested with everyone, but I’ve never been with them romantically.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit ganoon ako. Even though the force of attraction towards the person is so strong, I can’t still seem to give in.

Kung kaya’t ang madalas kong marinig sa mga naging kaibigan ko noon ay napaka-mailap ko raw. Not because I tend to be choosy or whatever, I don’t effin’ understand how or why I am like this.

I’ve been watching Allen Sneaker Torralba even when we were still young. Sampung taong gulang ako nang una ko siyang makilala. He definitely looks like a bad boy but that was a wrong expectation when he started to fight those bullies at my school.

“Dapat matuto kang lumaban. Hindi sa lahat ng oras may magtatanggol sa’yo..” that was the first thing he said to me after he shooed away the bullies.

Umiiyak ako noon, pero dahil sa pag-abot niya ng kanyang kamay sa akin ay napawi ang lungkot ko.

We started to become best of friends, he’s always by my side to fight those bullies. Payatot ako noon at hindi pala-kaibigan kung kaya’t natipuhan ng mga batang pagkaisahan. I’m a geek, tried to improve myself by joining the martial arts club, and acing academic exams so that no one will discriminate me again.

“Tara laro tayo!”

Allen Torralba is holding a ball in his hand. Isang araw inaaya niya akong maglaro ng basketball. I can’t comprehend how I hated sports that play with balls.

“Ikaw nalang, manonood nalang ako rito.” sumimangot siya akin pagkasabi ko niyon.

Back in elementary until now, he’s so good looking being the reason why he’s receiving a lot of attention especially from girls our age. He’s the fictional bad boy you read in books, but when you get to know him better you’ll know he’s a good guy. He has this semi-rough appearance, even without the facial beard or buff body he can surely standout among the rest.

“Ford, may dumi ba sa mukha ko?” one time he asked me while we were having our lunch at the school cafeteria.

“Huh? Wala naman, bakit?” tumitig ako sa kanyang mukha ngunit wala naman akong nakitang dumi roon.

Napalunok nalang ako ng palihim at ibinaling sa ibang direksyon ang mga mata.

“Ewan ko ba, palagi nalang may nakatingin sa akin. Ang weird ’di ba?”

Napakurap-kurap ako. Gusto ko siyang saktan dahil sa kamanhidang taglay niya. Kulang nalang ay ipagsigawan ko sa mukha niya na ang dahilan ay ang gwapo niyang mukha. Actually, hindi naman siya ganoong ka-perpekto. I don’t know how he’s this attractive. May mga tao talagang attractive kahit hindi naman kagandahan o kagwapuhan.

“Ewan ko sa’yo, Allen. Halika na nga!”

Sinubukan kong ibaling sa iba ang aking atensyon. Siguro normal lang na ma-appreciate ko siya, at kung magkakaroon ako ng relasyon sa iba ay mababaling ito palayo sa kanya.

I don’t like girls same as with boys, I don’t like the label or gender. I just love people. At matinding pagpipigil nalang siguro ang ginagawa ko everytime na kasama ko si Allen. But I keep on hiding my attraction because I know the idea of him liking me in return is closest to impossible.

Malabong magkagusto siya sa katulad ko. Lalo na noong sinagot siya ng kaibigan naming si Abigail. Allen courted her for a week, then sinagot rin naman agad nito. Sino ba namang magtatangkang patagalin pa eh si Allen itong pinag-uusapan. Campus crush ito at sikat ang apelyido dahil na rin sa mga kapatid nitong nag-aral din sa eskwelahan namin noon.

“Sinagot na ako ni Abigail! Tangina!” aniya nang matagpuan niya ako sa silid-aklatan.

Nagbabasa ako ng isang seryosong article at sa ayaw o gusto ay itinigil ko muna ang pagbabasa pansamantala upang pakinggan siya.

“O tapos? Edi masaya..” walang gana kong tugon, nagbigay ng payak na ngiting pilit.

Noon pa man niya ipinangangalandakan sa akin kung gaano kaganda at kabait ang unang girlfriend niyang si Abigail.

“Hindi ko lang inaasahang sasagutin niya ako agad, gustong-gusto ko kasi siya..” I saw a spark in his eyes while describing how he fell in love with the girl.

Ibinalik ko ang pagbabasa ng libro. Nakaramdam ako ng pait at mabilis na nawala ako sa mood. Hindi na pumapasok sa aking isipan ang mga salita sa libro.

“Sa tingin mo ba, gusto niya rin ako?”

Nag-angat ako ng tingin at naabutan ko ang nag-aabang niyang mga mata. May kung ano akong naramdaman sa aking tiyan, dahil yata sa kinain ko kanina.

“Sasagutin ka ba niya kung hindi? It’s all obvious Allen, lahat naman ’di tatanggi pagdating sa’yo..” hindi ko alam kung bakit may kasamang pait ang pagkasabi ko niyon.

It’s the fact, anyway.

He licked his lips while wondering, his hair almost falling on his forehead. He has those pair of hawklike eyes, very warm and intimate.

“Hindi sa ganon, pero baka sinagot niya lang ako dahil napilitan o baka nahihiya kung tatanggihan ako..” he’s so serious when he said it.

It got me interested thinking how people like him still have this kind of insecurities.

“You’re overthinking, Allen. Sinagot ka niya dahil mabuting tao ka, o dahil baka gusto ka na talaga niya noon pa.”

Kahit paano, napangiti ko siya doon. Inakbayan niya ako at saka ako hinintay matapos sa pagbabasa habang kausap niya sa text ang kanyang ‘girlfriend’. After that, we went home.

Never have I imagine being by his side for this long. I didn’t try to forget how I am attracted to him but it remained silent and dormant.

Until now, I’m keeping it to myself. Even when he confessed his feelings to me right after he broke up with his longtime girlfriend.

“Oo, naguluhan ako noong una. Pero ngayon sigurado na ako. Ibang klase na ’tong nararamdaman ko para sa’yo..”

Muntik na akong mabulunan sa sarili kong laway. I’ve never been used to someone being this so straight-forward. I know Allen, kung ano ang nasa utak ay iyon ang sasabihin, walang paliguy-ligoy.

I can justify it starting the day he kissed me on the lips.

“I’m so fucked up..” he hissed after he realized something but don’t have the guts to speak out.

I was so stunned when he sealed my lips with his. Millions of voltages run down my spine.

Now, he’s chasing me. Hindi ko alam kung anong nakain o nainom niya at nabaling sa akin ang buong atensyon niya. I’m not even confident on how I look, I’m not even sweet to him, that’s why I get really confused as to which part of myself that he likes.

“Ford..” tawag niya.

I’m sitting in the bleachers next to his sports bag. Today is the last day of their practice dahil sa weekend na ang nalalapit na competition.

I gazed at him, ang pawis na nakabitin sa dulo ng hibla ng kanyang buhok ay bumagsak sa lupa. Para akong timang na sinundan ang pagbagsak niyon.

Sa tono ng boses at timbang ng kanyang tingin ay alam ko na kaagad kung ano ang gusto niyang mangyari.

Binuksan ko ang aking bag at kinuha ang gatorade doon. Binuksan ko at inabot sa kanya. Umangat ng kaunti ang isang gilid ng kanyang labi habang pinapanood ako.

“Salamat.”

Naka-dalawang lagok lang siya doon pagkatapos ay bumalik na rin agad sa pag-eensayo.

Parang may sariwang hangin na ’di umano’y umihip habang ako’y tahimik na nanonood sa kanila. Kakaunti ang mga taong nakatambay at nanonood ng practice.

Habang tahimik akong nakaupo roon ay biglang tumunog ang aking cellphone. Someone sent me a text message from the person I did not expect as of this moment.

“Can we talk?”

— Lacey

Pinakatitigan ko ang kanyang mensahe habang nag-iisip ng mga maaaring dahilan kung bakit gusto niya akong kausapin.

Did she know? Impossible. No one knows, I even trust Allen won’t talk about it with someone else.

Nakabaling ang aking mata sa kawalan nang maaninag ko ang pigura ng isang babae sa hindi kalayuan. Nagtatago ito sa likod ng isang food cart. It’s Lacey.

Should I talk to her? We’re not really close or as in friends, since she became Allen’s girl ay palagi na siyang kasama sa grupo.

Ibinaba ko ang gatorade sa tabi ng bag ni Allen at saka ako tumayo. Nasa kalagitnaan ng pagtakbo si Allen nang mapansin niya ang paglalakad ko paalis ng court. Umiwas ako ng tingin nang balak niya akong habulin ngunit napanatag ang loob ko nang marinig na tawagin siya ng kanilang coach.

Sinundan ko ang kinaroroonan ni Lacey. I’ve never seen her for weeks. May usap-usapan na brokenhearted siya matapos siyang ipagpalit sa iba ni Allen.

“Hi.”

Bungad niya nang makalapit ako. We went farther upang walang makakita sa amin lalo na at nasa vicinity pa rin kami ng basketball court.

“Pasensya na kung biglaan, I just badly want to talk to you..”

Dumako pa kami sa likuran ng school kung saan may mga abandonadong benches na pinaligiran ng matataas na damo. Bihirang linisan ito kung kaya’t napabayaan.

“Anong gusto mong pag-usapan?”

Hindi ko malaman kung saan nanggagaling ang kaba ko. I feel like I’m the bad person in their love story and I’m thinking I can be the bridge to reconnect them back.

“I’m just really confused, and I know you’re the one who can help me. You’ve been his bestfriend, but I want you to be honest with me..” her eyes are almost teary and I can’t help but feel guilty.

I never wanted to be in this situation but there is no way I can escape this. To think I stole Allen’s heart away from her crushes me.

“I-I.. I’ve never seen Allen with other girl, kaya hindi ko maintindihan kung bakit siya nakipaghiwalay sa akin. Tell me Ford, is there someone else? Mayroon ba siyang ibang kinikita noong kami pa? Did he cheat on me?”

A teardrop escaped her eyes. Sumikip ang aking dibdib. Gusto kong magsalita ngunit hindi ko maibuka ang aking bibig. I felt bad seeing her this devastated just because she was dumped by someone who’s now chasing me.

My phone rang. Napansin ko ang nakadisplay na mensahe sa screen ng aking phone.

“Where are you?”

— Allen

“Lacey…” as much as I would like to comfort her, I still feel stunned.

Here she is, crying because of him. I understand that Allen made a tough decision even though it will hurt her. Even if Allen didn’t break up with her, it will still hurt her the same knowing he desires someone else and not her.

“I’m sorry.. to be honest, hindi ko alam kung anong sasabihin sa’yo para gumaan ang loob mo. I don’t hold Allen’s decision, but I believe he did that for a reason.”

I feel like I’m just sugarcoating when I can tell her everything that made Allen this way. But it’s not my place to explain it. I don’t even have the guts to give her a clue.

“What kind of reason? That he has someone else now?”

Her voice is cracking. I never seen her this sad and broken. I always see her as jolly and a very friendly person.

“I-I don’t know, Lacey. Maybe, you two need to talk about it.”

It doesn’t hurt to play safe. I’m kind of lying to her for not saying something that would ease her mind, but I can’t tell her I’m the reason why. That would confuse her more and this is not the time for additional confusion.

“How? He won’t respond to my messages. He won’t even look at me. What else can I do? I deserve an explanation but no one is giving me that.”

I felt her pain.

Tulala akong lumakad paalis doon. It ruined my mood and I badly want to blame Allen for this. He’s hurting people just to follow what he wants.

On my way to nowhere, nakasalubong ko ang taong pinaka-ayaw kong makita sa ngayon.

He beamed a smile when he saw me.

“Hey..”

I tried to ignore him but he stood in front of me. How could you ignore this kind of guy?

“Tapos na ang practice namin, bakit ka umalis roon?”

He looks so innocent like he didn’t hurt anyone. I need to calm myself down. It’s not my job to make them realize how other people perceive their actions.

Nakatitig lang ako sa kanyang mga mata. He doesn’t have any clue what just happened. He doesn’t know he owe someone an apology or maybe an explanation.

“Something’s bothering you, what happened?”

“Nothing —” tinapos ko sa isang salita ang lahat ng gusto kong sabihin.

Minsan, may mga bagay talaga tayong gustong sabihin ngunit wala tayong sapat na lakas ng loob at paninindigan na sabihin ito.

Hindi siya kuntento sa aking sagot.

“Ginutom lang ako at kumain saglit.” dagdag ko.

He sighed. Lumipat siya sa aking gilid at saka ako inakbayan. Naramdaman ko ang bigat ng kanyang braso.

“Sana inaya mo ako.”

Huminga ako ng malalim at saka nagpadala sa kanyang pagkaka-akbay. He doesn’t seem affected by anything. Remembering how devastated Lacey is, will I experience the same thing with him?

Guys like him are still easily carried by their feelings. Kaunting kibot, inlove na agad. I don’t want to judge but that’s the trend these days, deny it or not.

Our normal routine followed. Lagi niya akong sinusundo sa harap ng school upang sabay na kami sa pagpasok. Maging sa lunch ay hindi siya humihiwalay. Nagkakalayo lang kami kapag may ensayo sila sa basketball, and he would always insist to watch and wait for him but I have so many things to do aside from him.

Let’s emphasize, aside from him.

“Alright. Text me when you get home.” aniya nang magpaalam ako sa kanyang mauunang umuwi.

Hinatid ko siya sa bukana ng basketball court.

“Are we really supposed to do these things, Allen?”

Pinaikutan ko siya ng mata. The more time I spend with him, the deeper I dig my own grave. Why do we tend to do things even though you think it’s improper? Bakit ang hilig lagi natin sa mga bawal?

“What do you mean by these things?” nakakunot ang kanyang noo.

Binasa niya ang ibabang labi at saka inayos ang strap ng kanyang sports bag.

“I mean.. hindi sa ayaw ko pero baka kasi masanay tayo.. I mean ako.. ewan..” out of self-annoyance I bit my tongue.

Para akong timang. Mas lalo akong nairita nang ngumisi siya. Ano kayang tumatakbo sa isip nito ngayon?

“Anong masama kung masanay tayo? Well, I look forward to doing these things with you in the future. There’s nothing wrong and it doesn’t feel wrong to me.”

I want to strangle my hands on his neck. He’s not obviously helping. I don’t want to imagine anything that includes him.

“Allen, look — if being with you means hurting someone –”

Pinutol niya ang aking sasabihin.

“We’re not hurting anyone, Ford. Anong sinasabi mo?” damn him for being numb.

Yeah, unwittingly we’re hurting his ex-girlfriend.

“Maraming masasaktan sa mga ginagawa natin, Allen.” maging ako ay nasasaktan, would you allow yourself to be happy knowing somebody’s hurting?

“Sino? Si Lacey? She’s moved on, Ford—”

He doesn’t have any knowledge of what he’s saying. Gusto kong tumawa pero mas nanaig ang iritasyon ko sa nangyayari.

“How can you say that? You don’t have the right to refute someone’s feelings, Allen. She still loves you, and it hurt her so much because you didn’t give her any reason why you broke up with her.”

We should acknowledge everybody’s feelings and we’re accountable for it. Simple as cause and effect. Dahil sa nararamdaman niya sa akin ay naapektuhan ang kanilang relasyon na nagdulot ng kanilang paghihiwalay. I feel guilty and responsible for her pain.

“W-What are you say— wait… Nagkausap kayo? I broke up with her because I fell for someone else, and staying in a relationship with her while I’m thinking of you is almost cheating. I can’t be a cheater, Ford. Ikaw ang mahal ko..”

So what, panandaliang aliw lang si Lacey para sa kanya? Na kapag nakahanap siya ng bago ay iiwan nalang?

“That is selfish…” napailing-iling ako.

Humakbang siya sa akin palapit. Nangungusap ang kanyang mga mata.

“Ford, do you really think it’ll make a difference if I still pretend to be in love with her? It’s okay to be selfish than be a liar.”

Umiling-iling pa rin ako. Totoo man o hindi ang kanyang sinasabi, hindi magbabago ang sitwasyon. Unless, we tell her the truth.

“You can’t save everyone from hurting, Ford. If this really bothers you, I will talk to her..” aniya at saka ako tinalikuran.

I saw the pain in his eyes too, wondering where did it come from. Tumanim sa akin ang mga salitang binitiwan niya. I don’t really know how things will be settled.

I know I can’t save everyone from being hurt, but providing explanations can at least ease and mend the pain.

Ngayong balak niyang kausapin si Lacey ay para naman akong nabuhusan ng malamig na tubig. Is he going to tell the truth?

Sa puntong ito, hindi ko na malaman ang gagawin. It feels like every move I make, it will still be inappropriate. I can’t let him love me while someone is hurting, that is not worthy at all. And I think we do not deserve this kind of love, he surely deserves someone better. Better than a coward like me.

Chapter 15 [Reality]

I’ve never been so coward before, hindi ko alam at hindi ko maintindihan. Sabi nga ng karamihan noon, sobra akong mailap pero hindi ibig sabihin na duwag akong pumasok sa isang relasyon.

It’s just that, let’s say I’m really an intimate person. I value intimacy and I’m not into one-time relationship that has expiration. I’m up for a lifetime commitment which has been ideal nowadays that most people get tired of waiting.

Hindi ako pumasok ng dalawang araw. To think about it thoroughly, what I wanted and what I really need. I received a lot of texts and missed calls from Allen but I didn’t entertain any of those. I’m just not ready yet to hear the news from him if he told Lacey about the truth.

At ngayon ay muli kong tinatahak ang daan patungo sa aming eskwelahan. Like the usual routine, Allen waiting for me at the front did not happen today. Hindi naman ako nadismaya pero may kakaiba lang sa aking pakiramdam.

Like there is something missing.

Patungo na sana ako sa building namin ngunit nahagip ng mata ko ang gymnasium na katabi ng aming gusali. Napahinto ako sa paglalakad. I told myself that I should continue from stepping away but there’s a little voice inside my head that is completely against me.

Pinilit ko ang sariling maglakad patungo sa loob ng gusali ngunit hindi ko malaman kung paanong humakbang ng kusa ang aking mga paa papasok sa gymnasium.

Napansin kong walang gaanong tao maliban sa mga players ng basketball team. Some of them are practicing while the others are resting on the bleachers.

Huminga ako ng malalim nang makita ang hinahanap. Allen is sitting on the bench wearing plain white tee-shirt that perfectly fits his lean body and his usual jersey shorts. Inaayos niya ang dulo ng kanyang puting medyas. Nagsitayuan ang mga kasama niyang tapos na sa pagpapahinga ngunit nanatili si Allen sa pagkakaupo, waring may malalim na iniisip.

I just watched him distantly and silently. Hawak niya ngayon ang phone at parang may tinignan doon, sumimangot at muling nilapag ang phone sa ibabaw ng kanyang bag. He stroke his damped hair with one hand and sighed extravagantly.

I felt a stinging pain. Lumayo ako roon dahil hindi ko kayang tiisin ang ganitong nararamdaman.

The class is about to start in ten minutes. Kabadong pinaglaruan ko ang ballpen sa aking daliri habang naghihintay sa lecturer. Allen is not yet here either, that’s why I feel like choking waiting for his arrival.

I don’t know if I should be excited or frustrated.

Isang minuto ang nalalabi nang dumating ang aming professor. Lumingon ako sa pintuan, wala bang balak na pumasok si Allen? Anong oras na ah. May iba ba siyang lakad?

And I reminded myself once again that there is no point of worrying about it.

Nakahinga ako nang maluwag kahit papaano. Mas maganda sigurong wala siya rito at nang mapanatag ako.

Nagcheck ng attendance ang guro at malapit na akong tawagin nang bumukas ang pintuan at iniluwa nito si Allen na bagong ligo at nagmamadaling inokupa ang upuan sa aking tabi. Natigilan ito saglit nang makita ako. Convincing himself if I was real or just a ghost.

Our very eyes met. I gulped hard. I should be expecting his arrival so why am I feeling this way?

“Valencia?”

Hinubad niya ang backpack at saka tumikhim. He never said a word. His hair is disheveled and slightly damped.

“Valencia??”

Untimanong lumipat ang tingin ko sa harapan at nagtaas ng kamay upang mapansin ng guro.

“Present, Sir.”

“And Torralba is also here, so let’s start the discussion…”

We just sat there not talking to each other. No hi or hello, as in nothing.

It felt so awkward, like we never knew each other at all. Even though I kept my eyes stuck at the front, the weight of his intermittent stares is disturbing. Na animo’y bumabaon ang kanyang paninitig sa aking balat.

I pressured myself not to look or even glance at him again.

Like he has something to say but decided not to blurt it out.

Right after the class lecture, we still haven’t talked. Sa palagay ko’y naghihintayan lang kami kung sino ang unang mag-oopen ng topic.

I was arranging my personal things when I think he said something, finally.

“I’m sorry?” tanong ko.

He sighed but there’s worry in his eyes.

“I said how are you? Dalawang araw kang nawala…”

And here I am thinking those days are still not enough to make up my mind.  Magulo pa rin ang isipan ko hanggang ngayon. Hindi ko sigurado kung tinupad niya ang salitang kakausapin si Lacey upang sabihin ang totoong dahilan ng pakikipaghiwalay nito sa kanya.

“I-I was sick.. But I’m okay now.”

White lies.

He nodded but obviously expecting more answer from me. I’m about to say more when I got distracted by his fresh-from-the-bath scent.

“Really? I thought hindi ka nagpakita dahil sa’kin. Hindi ka rin nagrereply sakin, pinag-alala mo ako.”

I felt how sincere his words were. May kung ano sa loob ng aking tiyan na gustong magdiwang. Sht. No, not right now.

I can’t like him in return. This is Allen Sneaker Torralba and loving him is forbidden. He’s my longtime bestfriend and I should be contented with it. Kahit na siya na itong lumalapit sa’kin, I can’t still give in, this is not for myself but for his sake.

“I’m sorry.”

And as the usual Allen, hindi siya papayag na hindi niya ako sasabayan sa aking lunch. He’s always beside me and since that I lied to him about being sick, ang dami niyang tanong tungkol sa gusto kong kainin.

“May mga bawal ka bang kainin? Anong gusto mo? Tubig dapat ang inumin mo ngayon..” aniya, napapangiti nalang ako dahil hindi naman siya sa’kin nakatingin kundi doon sa tray ng mga pagkain.

Siya ang namili ng aming pagkain. Daig pa niya ang magulang ko kung makapag-alala. Hinayaan ko na lamang dahil hindi ko rin naman siya mapipigilan at ginusto rin naman niyang gawin ang mga ito.

“Nakausap ko na si Lacey—”

Muntik akong mabilaukan sa kanyang sinabi habang kumakain kami. Mabuti’t inabutan niya agad ako ng baso ng tubig.

“Dahan-dahan sa pagkain..”

Ready or not, I think I need to hear it from him. Hindi ko kailanman maiiwasan ang ganitong pagkakataon.

He waited for me to look okay.

“Alam na niya ang katotohanan.” he said with finality in his tone.

Titig na titig siya sakin. His eyes spoke of contradiction between innocence and dominance at the same time.

“D-Did she accept it?”

Lumiko ang mata niya at bumuntong hininga, hindi ko alam kung para saan.

“Yeah, kind of. But she will, she must.”

Medyo nakahinga ako nang maluwag. At least, I have eased my mind worrying about others.

Did she really accept it? Or did Allen force her to accept it?

“Ngayon, siguro naman pwede na uli kitang ligawan?” he added.

This time nabilaukan na talaga ako kahit na wala namang laman ang bibig ko. I saw a glint of smug on his face that’s why I felt irritated once again.

Anong nakakatuwa?

“Ang sabi ko dahan-dahanin mo e, ’yan tuloy nabibilaukan ka.”

I don’t like the way how it sounds, I mean how he sounded lalo’t nanggaling sa bibig niya. May iba kasing kahulugan ang nabubuo sa utak ko.

He grin then hid it after.

“Putangina mo, Allen.”

Napailing-iling ako sa kawalan. Ngayon naman ang reaksyon niya’y animo’y walang ideya sa nangyayari.

“What? Ano na namang ginawa ko sayo’t nanggagalaiti ka na naman sakin?” may bahid pa rin ng ngisi sa kanyang labi kaya ang sarap punitin.

Inubos ko sa isang tungga ang tubig habang pinapanood nya akong gawin iyon.

“Gawin mo kung anong gusto mo, pero binabalaan kit—” hindi niya ako pinatapos.

“Oo na, ikaw ang bahala kung gugustuhin mo rin ako o hindi. Alam ko naman ’yun. Pero karapatan kong patunayan sa’yo na ikaw ang gusto ko.”

Sa mga panahong gusto kong mas hindi siya pansinin at paglaanan ng oras at pasensya, naging mahirap para sa’kin ang dedmahin siya. Iba pa rin ang tama sa akin kapag sinasabi niyang ako ang gusto niya, animo’y lumilipad ako sa alapaap.

It sounds so true and I hate it.

“Kaya sa ayaw o gusto mo…” nagtaas-baba ang kanyang mga kilay, “—lagi na akong nakadikit sa’yo.”

Evading Allen Torralba is almost close to impossible. Para siyang suso kung kumapit. At kapag dumikit ang hirap nang tanggalin.

Sa huling asignatura ay hindi kami magkasama ni Allen dahil na-pullout sila for their practice. After the two-hour subject, I rushed to the library like the usual.

I was on my way to the library when I received a message from Allen tracking down my location. Ugggh, this Torralba really drives me crazy!

“Sasaglit lang ako sa library.” I texted him.

At kapag hindi naman ako nagtipa ng reply, hindi naman siya titigil sa pangungulit.

Mula sa hanay ng mga libro ng mathematics, nakadungaw ako sa itaas nang may bumangga sa’kin.

“Sorry—”

Napatingin ako sa lalaking matangkad at may pagka-chinito, may lahi yatang intsik. Maputi ang balat nito na kinainggitan ko.

“Ayos lan-”

“You’re Ford, right?”

Nagulat ako nang banggitin niya ang aking pangalan. How did he know my name? Saglit kong sinilip ang aking suot na ID ngunit nakatalikod naman ito.

“Ako nga, teka bakit kilala mo ako?”

Ngumiti siya ng payak kung saan naglabasan ang dimples sa magkabilang pisngi. He’s somewhat good looking but ignored it afterwards.

“Eh ikaw ’yung madalas na kasama ni Torralba, ’di ba? I’m in the basketball team, bago lang ako.”

Kahit saan ako magpunta lagi nalang bang may alagad ang lokong ’yun?

“Ahh okay. Nagtataka lang ako kasi ngayon lang din kita nakita.”

I saw his ID, he’s from the accountancy department. Naglahad siya ng kamay kinalaunan, ang mga mata’y kusang nawawala kapag ngumingiti. He seems friendly and nice.

“I was a transferee that’s why, by the way the name’s Finn Tuazon, you can call me Finn. Kalilipat ko lang noong nakaraang buwan.”

Mariin kong tinanggap ang kamay niya for a handshake. I’m not used to being formal but I just went with the flow.

“Nice to meet you, Finn.”

We chatted for a brief moment. Masaya at mabait siyang kausap, palabiro din siya at naikwento niya ang mga pagpalya niya noong audition niya for the basketball team.

Nagtagal ako sa library for about an hour at pagkatapos ay gumayak na akong umuwi. On my way home, nakatanggap muli ako ng text kay Allen.

“Are you home?”

— Allen

I had no choice but to type in a response.

“Wala pa, pero malapit na.”

Tahimik akong naglalakad, dinadama ang simoy ng malamig na hangin. Thinking for how long would Allen stay like this. Guys like him, easily carried by their feelings and drastically making up decisions. How can I be so sure that his feelings are real? Is this really the path he wants to take?

I realized arguing with myself isn’t helping at all. Mas lalo lang gumugulo ang aking isipan. Since I’ve already made up my mind not to like him in return, I should just focus on ignoring him. Maybe that will help.

And maybe, not.

Agad na tumayo si Allen mula sa pagkakaupo sa tapat ng aming bahay. How come… Paanong nauna pa siya sa akin rito?

“Mabuti at nakauwi ka na..” aniya habang marahang pinagpagan ang narumihang pantalon.

He’s wearing a casual white shirt and jeans, hair slightly damped and waxed, ang mukha’y medyo namumula dahil sa lamig ng temperatura. He always looks good and charming and I don’t know why I started to hate noticing those details about him. If I plan to ignore him, I should stop reminding myself how attractive he is.

“Bakit narito ka pa, Allen? Gabi na’t wala naman tayong dapat na pag-usapan, ’di ba?” I stared at his chest instead of his face.

Pero napagtanto kong kahit saang parte ng katawan niya ako tumingin ay pareho lang ang epekto nito sa akin.

“Naghintay ako, ginabi ka yata?”

Hindi ko maiwasang mapatingin na sa kanyang mga matang pumupungay dahil sa dilim.

“I told you, galing pa ako sa library. Hindi ko namalayan ang oras kaya ngayon lang ako nakauwi. Nag-ensayo kayo kanina, hindi ba dapat na nagpapahinga ka na ng ganitong oras?”

Ginala ko ang mata sa paligid, medyo madilim sa banda kung nasaan kami dahil medyo malayo ang poste ng ilaw sa kinaroroonan namin. The wind blew his damped hair and I had to remind myself again to stop noticing it.

He licked his lips then suddenly a smile rose on it.

“Pauwi na rin ako, dumaan lang ako rito. At isa pa…” huminto siya’t napahimas sa likod ng kanyang ulo, “ginusto rin kitang makita.”

He looked at me straight into my eyes, dazzling and hypnotizing me as if. I heard how my inner self is screaming and telling me to shake it off but my damn body is not cooperating.

“A-Allen, y-you can just text me. P-Pwede mo rin akong tawaga—”

“I will, after seeing you. Hindi ko alam pero ilang saglit lang namimiss na kita agad.”

I can’t stand unaffected in front of him. I might not be able to ignore him if he keeps on doing these things. Hindi ako madaling bumigay pero kung ganito siya sa akin makitungo araw-araw o minu-minuto, hindi ko na alam. I might lose myself. I might lose in the process of ignoring him.

“Sige na, nakita mo na ako kaya makakaalis ka na. Go home, Allen.”

Natawa lang siya sa ginawa kong pagtataboy sa kanya. Ramdam din siguro niya ang pagkailang ko sa mga galawan niya. And knowing him, it gives him life seeing me lose my patience.

“Wala man lang bang goodbye kiss bago mo ako pauwiin?” nakanguso niyang tanong.

I badly cursed him silently, being cautious someone might see us.

“Kiskis mo nguso mo sa pader, Allen. Umuwi ka na!”

Hindi ko na lubos maisip paano nalang kung may makakita sa amin ngayon lalo’t nasa tago at madilim na parte kami. Alam kong walang hiya itong kasama ko pero may natitira pa naman akong hiya para sa sarili.

And Allen has the talent of ruining all the good manners I’ve learned.

“Kahit smack lang, o kahit sa pisngi nalang kung gusto mo..” he continued teasing the hell out of me.

Natatawa na rin ako na naiinis, at the same time. Hinawakan ko ang braso niya at hinatak ko na siya paalis.

“Allen, wala kang makukuha mula sakin ngayong araw na ito. Get your kiss from someone else, I don’t care!”

Matatag siya at pinahirapan akong hilahin siya palayo sa tapat ng bahay namin. Ang kamay kong mahigpit na nakahawak sa braso niya ay inilipat niya sa kanyang kamay. He started to intertwine our hands together. That was a smooth move, I got speechless.

“Your hand fits in mine, ibig bang sabihin nito ay destiny tayo? At saka ayaw ko ng halik galing sa iba, gusto ko galing diyan sa mga labi mo.” aniya saka tumitig sa aking mga labi.

I lost count of how many times did I tell myself to stop feeling anything.

Now, I realized this is so hard from what I expected! This Torralba is such a pain in my ass!

“Allen, sapak gusto mo? Bitiwan mo nga ang kamay ko, ang gaspang naman ng iyo!”

He chuckled. Ilang mura na ang natanggap niya sa akin sa gabing ito ngunit hindi pa rin siya tumitigil.

“Gumaspang ’to dahil hinahayaan mo akong magsarili lagi. Sa susunod kamay mo na ang gagaspang.”

“Putangina mo, Allen Torralba!”

Napapikit ako dahil sa mga hindi kanais-nais na larawang dumaan sa aking isipan. Kung siya ang makakasama ko sa pang-araw araw ay naiisip ko na matinding pagpipigil ang lagi kong kailangang gawin.

“Galit na naman, ito naman binibiro lang. Ang damot sa halik, sa bagay kapag naging tayo na may karapatan na ako sa mga labing ’yan..” aniya sa mababang boses at sabay tinging muli sa aking mga labi, animo’y may masamang balak doon.

Uggh. I don’t think I can handle this kind of indecency.

“Whatever, go away Torralba.”

Iiling-iling siyang naglakad paalis. I sighed extravagantly, like there’s a huge mountain that was lifted above my chest.

I thought letting myself feel for him is forbidden, I’m afraid that is wrong.. All because he’s not forbidden..

But inevitable.

Habang papasok ako ng bahay ay nakatanggap pa ako ng text galing sa kanya.

“I’ll think of you before I go to sleep.”

— Allen

I decided not to reply but to just stare at it for a minute or two. I turned off my phone after and went inside.

“O bakit nakangiti ka?”

Pagbukas ko ng pintuan ay tumambad sa akin si Ate Chevron, nakatitig sa akin habang nakahilata sa sofa.

“H-Huh? Guni-guni mo lang ’yon, ate.”

I ignored her. Hindi niya ako tinigilan sa paninitig habang umaakyat ako ng hagdan. I think I need a cold shower.

Agad akong naghubad ng damit. Hindi ko maintindihan kung bakit ang init ng pakiramdam ko.

Muling umilaw ang screen ng aking phone para sa isang mensaheng natanggap. Ipinatong ko muna ang tuwalya sa aking balikat at saka dinampot ang aking cellphone.

“Good night.”

— Allen

Binasa ko iyon saglit bago pumasok sa banyo. Hinayaan ko ang malamig na tubig na bumagsak sa aking ulo pababa sa aking katawan. Ginulo ko ang aking buhok at pilit na binura si Allen sa aking isip.

Ignoring him didn’t help, maybe facing this reality will. Maybe, facing him and letting him in will solve everything. And that should be my focus from now on.

Chapter 16 [Chance]

Para akong sirang nakatunganga sa kawalan. Isa ito sa mga pinaka-kinatatakutan kong mangyari, ang harapin ang aking takot. Facing your fears. Facing the reality.

Ano nga ba ang realidad para sa akin?

I gathered my eyes and glanced at Allen. Marahan siyang tumatakbo at hinaharangan ang lalaking may hawak ng bola. Mabilis na kumilos ang lalaki ngunit sa bilis ng kamay ni Allen ay naagaw niya ang bola. Allen rushed towards the other end and shoots the ball.

It’s another point from Allen’s team.

I sighed. Thinking about the reality makes me lose all my senses. I’m not scared of commitment but imagining Allen being in love with me makes me question a lot of things.

Bakit ako ang napili niya? Ano ang nagustuhan niya sakin? Sa dinami-rami ng tao, bakit ako ang kinahumalingan niya? I’m not even capable of giving him what he wants or what a normal guy needs.

Nang magkaroon ng saglit na break, agad kong inabot sa kanya ang malamig na tubig sa nabili kong bottled water. Gulat ang rumehistro sa kanyang mukha, wala kasi sa kanyang kaalaman na narito ako.

Ang dulo ng kanyang buhok ay halos dumikit na sa kanyang noo dahil sa pawis. Hindi ako nahiyang iabot na rin ang face towel sa kanya. From a straight line, his lips upturned into a short smile.

Kahit na nabalot ng pawis ay mabango pa rin siya. I had a hard time disregarding his scent while I let him drink the bottled water. Pinanood ko ang pagtaas at baba ng kanyang adam’s apple, not knowing he’s watching me too.

“Tapos na ang klase mo?”

Inokupa niya ang espasyo sa tabi ko. Inusog pa niya ang kanyang backpack upang mas magkalapit kami. Sinilip ko ang ibang tao sa paligid na abala sa kani-kaniyang gawain.

“May klase pa ako mamayang alas kwatro.”

May tatlumpung-minuto pa ako bago magsimula ang susunod na klase. Allen didn’t force me to watch his basketball practice, this is technically the first step of accepting my reality.

Gamit ang face towel ay pinunasan niya ang pawis sa kanyang mukha at buhok. Nang magulo ang kanyang buhok ay natigilan siya sa paggalaw nang marahan kong inangat ang isang kamay ko upang ayusin ang dulo ng kanyang buhok na tumatakip sa kanyang noo.

It’s just a minimal move but my chest pounds so fast and heavy. Nakasunod ang kanyang mata sa pagbaba ng aking kamay.

“M-Magulo kasi kaya inayos ko..” sambit ko.

Tulala pa rin siya at tila nahihiwagaan sa aking mga ikinikilos. I’m normally hateful towards him, not giving him any chance to show nicety.

Kumurap-kurap siya at saka nanahimik.

Napansin kong nakalahati niya ang tubig sa boteng hawak niya. Muli siyang uminom doon at ngayon ay inubos na ang laman nito.

“Gusto mo pa ng tubig? Inuuhaw ka pa?” wari kong tanong dahil sa kawalan na siya nakatingin ngayon.

Medyo mahigpit ang pagkakahawak niya sa bote.

Tumayo siya dahil tapos na ang saglit na break. Binaba niya ang bote sa upuan.

“Sa ibang paraan na ako inuuhaw. Susunduin kita mamaya para sabay na tayong umuwi.”

He sprinted towards his teammates. Anong ibig niyang sabihin na sa ibang paraan siya inuuhaw? I ignored the thought and set my eyes on him again. Habang pinapanood muli siya ay nabaling ang tingin ko sa kadarating na lalaki.

Nakipag-highfive ito sa mga kasamahan. Muling lumalim ang dimples nito sa pisngi nang makipag-kumustahan.

Tuazon, ang ngalang nasa likuran ng kanyang jersey. Lumapit siya sa bleachers upang ilapag ang mga kagamitan.

I checked the time on my phone, I still have fifteen minutes before my last class. It’s one-hour subject, tutuparin ba ni Allen na sabay kami sa pag-uwi?

Finn Tuazon joined the practice. Finn played with the blue team while Allen is in the red team. Allen being the ace of the team, siya ang napiling harangan ng baguhang si Finn Tuazon.

Ilang beses na natatakasan ni Allen ang baguhang miyembro, Allen even teased the newbie. Napairap ako habang tumitingin siya sa gawi ko kada makakapuntos siya.

Ang hangin!

Another round, ang chinitong mga mata ni Finn Tuazon ay mas lalong sumingkit habang masuring binabantayan ang bolang nasa posesyon ni Allen. The other guys cheered for Finn Tuazon, Allen being serious and looking for a way out.

Napatayo na ako dahil sa tensyong nagaganap. Kung kanina’y ilang segundo lang ay nakakawala si Allen kay Finn Tuazon, ngayon ay inabot siya ng isang minuto. Nakatalikod si Allen sa aking direksyon, while Finn Tuazon faces my direction.

Sa gitna ng kanilang tensyon, napatingin sa aking gawi si Finn Tuazon dahil ako lamang ang nakatayo sa iilang nanonood. Nawala ang pagka-singkit ng kanyang mga mata nang makilala ako at saka hindi nahiyang ngumiti sa akin at kumaway pa. Ginantihan ko siya ng ngiti na agad ding naputol nang lumingon si Allen sa kanyang likuran at nahanap ako ng kanyang mga mata.

Bumalik ang tingin ni Allen kay Finn Tuazon na nakatuon pa rin sa aking gawi ang tingin. Nabitawan nito ang bola dahilan upang maagaw ito ni Finn Tuazon at nai-shoot ang bola sa hoop.

The captain hissed in excitement. Allen didn’t run to chase Finn Tuazon, but just stood there in amazement. Nakatayo pa rin siya sa posisyon habang naka-pameywang. Tumingin siya sakin saglit ng kakaiba. His lips fixed in a straight line at saka muling sinipat si Finn Tuazon na kinamayan ng mga kagrupo.

I felt something but decided not to invite the thought. Inayos ko ang mga gamit at saka nagpasyang umalis na roon dahil sa nalalapit na huling klase.

What was that?

Dinaluhan ko ang huling klase ko para sa araw na ito. The professor is busy writing something on the board while I played with my pen. Pang-ilang beses ko na itong nakatitig ako sa kawalan. Even the writings on the board don’t make sense.

This strange feeling is making me sick. The way Allen’s eyes gazed at me before I left sent shivers down my spine.

Hindi ko namalayan ang paglipas ng oras, ang isang oras ay lumipas na parang sampung minuto lamang. Niligpit ko ang mga gamit ko at saka lumabas ng classroom.

Ako ang huling lumabas ng silid kung kaya’t halos tumalon ang puso ko nang mapansin si Allen na nakasandal lamang sa pader pagkalabas ko ng kwarto.

“Kanina ka pa riyan?”

Sumabay siya sa aking paglalakad. As usual, his hair slightly damped and a scent of musk attacked my nostrils. Ugali niya ang magshower pagkatapos ng pag-eensayo.

“Katatapos ko lang.” maikling sagot niya.

Ang isang kamay niya’y nakapasok sa loob ng bulsa ng kanyang slacks, ang isa’y nakahawak sa strap ng kanyang sports bag.

Since walking distance lamang ang bahay namin mula sa paaralan ay naglakad lang kami. Nagpapakiramdaman kaming dalawa, sa tingin ko.

“Kailan nga pala ang totoong laban niyo?” panimulang tanong ko upang may mapag-usapan kami.

I heard from the council na ang magiging kalaban nila ay ang school na madalas ka-kompetensya ng aming paaralan. Our school holds the last and most victories in basketball, Allen being the mvp last year.

“Next friday.”

Hindi ako sanay na kakaunti lang siya kung magsalita. Anong tumatakbo sa utak nitong lalaking ito ngayon? Wala naman akong ginawa upang mag-iba ang pakikitungo niya sakin.

“Malaki ang tiwala ko na mananalo kayo. Kahit ang mga baguhan sa inyo, magagaling na rin.” sabi ko sakaling ang nalalapit na laro ang gumugulo sa kanyang isip.

Since we hold the last trophy, it’s normal to feel pressure.

Huminto sa paglalakad si Allen dahilan nang pagkatigil ko rin.

“A-Anong problema?”

Kinagat niya ang ibabang labi at saka seryosong tumitig sa akin. Naninimbang ang kanyang mga mata.

“Care to explain what happened earlier?” aniya sa tonong nagsusumamo.

Umihip ang panggabing hangin na naging dahilan upang magulo ng bahagya ang kanyang buhok. There is always something about his hair that I keep on noticing even though it’s so subtle.

“A-Anong ibig mong sabihin?”

Mariing gumalaw ang kanyang panga. May diin sa kanyang tingin ngunit mas lamang pa rin ang pagsusumamo.

“Yung nginitian mo kanina..” aniya sa mabagal at malalim na boses.

Then I remembered what he’s talking about. The way Finn Tuazon smiled and waved at me while they were playing. He looks pissed but remained silent about it.

“Si Finn Tuazon ba ang tinutukoy mo?”

Hindi nagbago ang emosyon sa kanyang mukha.

“I don’t care about his name.”

So cold. Miminsan ko lang makita ang cold side nitong si Allen. What about him? E mukha namang mabait ang tao. I never thought of him harming me.

“Nakilala ko siya noong isang araw sa library. Nabanggit niyang transferee siya at bagong miyembro ng team niyo. Kilala ka niya at pati ako.” I explained even when I feel nothing’s wrong about it and nothing to explain about him.

“The reason why you went home late?”

“Of course not. Teka, nagseselos ka ba?”

I stopped from talking and observed how his eyebrows met. He keeps on biting his lower lip and smiling became the hardest thing to do for him right now.

“Bakit ako magseselos sa intsik na ’yun? Di hamak namang lamang na lamang ako roon!”

Yes, he’s jealous. It’s so obvious the way he responded to my last question.

“He seems friendly and harmless, nakikipag-kaibigan lang naman ang tao.”

Nagsimula siya ulit sa paglalakad at ngayon ay iniwan pa ako. Napailing ako at nagpasyang sundan ang malalaking hakbang niya. Hakbang niyang may kasamang diin at timbang.

“Sa sobrang friendly, in the middle of the game kailangan pa niyang kumaway sa’yo para pansinin mo?” mapait niyang komento, wari ko’y inaalala niya ang buong nangyari kanina.

He caught Finn Tuazon looking and waving at me. I can’t help but let Allen voice out his frustrations.

“Let him be, Allen.”

Umikot ang mata ko at hinayaan si Allen na ilabas niya ang kanyang pagkairita.

“He can’t even pass at me, nakalusot lang nang madistract ako. But still, he needs a year of practice and experience..” at kung anu-ano pa ang kanyang mga opinyon na labas-masok lamang sa aking tainga.

Nakarating kami sa labas ng aming bahay. Hindi pa man siya tapos sa kanyang mga opinyon kay Finn Tuazon, nanahimik ako upang tumigil siya.

“Allen, Finn is your teammate. You can’t see him as an enemy, dahil sa huli kayo rin ang magtutulungan.” I gave him an advise.

It’s kind of unfair if he thinks like this about the new guy. He shouldn’t discriminate just because he has more experience compared to him.

“We can win without him.”

Hindi ko alam kung bakit ang laki ng galit niya sa tao. Wala namang ginawang masama ang tao. He can’t hate the person because of being friendly with me. Everyone can get jealous but we have to learn how to remain reasonable while being jealous.

“Give the person a chance, Allen.”

He sighed and looked at me defenseless. Ready to surrender just because I said so.

“If he stop being friendly to a specific person, then I will.”

I did all of my homeworks. Nakadapa ako sa kama habang nagbabasa ng mga libro. Nang matapos ay nagbrowse na lamang ako sa internet.

Kinuha ko ang phone na wala pang text ni Allen. Busy pa siguro ang loko.

Then out of curiosity, I typed something in the search bar. I opened an article.

Torralba Holdings, Inc.

I was redirected at their main website page. Kakaunti lamang ang kaalaman ko tungkol sa pag-aari ng pamilya ni Allen. So their family owns a holding company. Sa isang section ay may litratong naka-upload doon. Isang matipunong lalaking nakasuot ng formal na suit and tie at naka-pose ito na animo’y modelo ng Calvin Klein.

Namukhaan ko ang lalaking iyon, this is one of the twin brothers. Out of all his brothers, ito ang pinakahawig ni Allen. I wonder if Allen will be an exact copy of him when he reaches the same age as him.

Sa pagkakaalam ko, may pag-aari din silang rancho or azucarera na pinamana ng kanilang lolo’t lola. Minsan na iyong nabanggit sa akin ni Allen. Does it mean, Allen will also manage one of their properties in the future?

While thinking about it seriously, I received a text from him.

“Kumain ka na?”

• Allen

Reading the article thoroughly, I realized Allen was born with a silver spoon in his mouth. Maybe, he doesn’t realize it yet but soon he will be successful like his brothers.

Kung ikukumpara sa aking pamilya, kuntento na ako dahil nakakakain kami ng sapat sa araw-araw. My mom’s already retired from teaching, si papa naman ay nagtatrabaho sa isang shipping company. Ate Chev’s working as a recruiter in a business process outsourcing industry. While me on the other side, hindi ko pa alam kung ano ang gusto kong gawin sa hinaharap.

Of course, everyone wants to be successful but I need to know first where I want to be successful. Lalo’t graduating na kaming pareho ni Allen, I think I should start preparing in order for me to be an architect.

Nagtipa ako ng reply kay Allen. Ipinagpatuloy ko ang pagbabasa ng mga articles. Sa pagkalikot ko ng mga links ay napunta ako sa isang social media page. It has a million of followers.

Troy Nixon Torralba, the new face of hugo boss.

Nai-feature na rin siya sa mga sikat na magazine gaya ng GQ at People Mag. Namangha ako sa kakisigang taglay nito. No wonder, he’s the eldest of them all. Pinagpatuloy kong muli ang pagbabasa at pagtingin sa mga pictures nang mag-ring ang aking cellphone.

“What are you doing?” Allen, on the other line.

Surely, Troy Torralba has a lot of naked pictures. He’s a greek god for the sake of all humanity. He can satisfy everyone’s thirst.

“Browsing…”

I hovered my mouse to a specific photograph. Troy and a foreign model Fabiana attending a menswear show in Greenbelt. Is this his girlfriend, or maybe a fling?

“You sound so busy about something..” ani Allen sa kabilang linya dahil sa matagal kong katahimikan.

“No, I was just reading an article about your brother.” Tinampal ko ang sarili nang madulas na sabihin iyon. Hindi ko na dapat pang binanggit ang tungkol doon. Baka kung ano pang isipin nito.

“Who?”

Sumimsim ako at nagtunog na parang walang interes sa ginagawa.

“Troy. Ang daming nagkalat na headlines sa social media, may girlfriend na yata ang kuya mo.” I scrolled to the bottom part of the page but I found none.

“Walang girlfriend si kuya.” aniya.

Likewise, siguro nga’y fling lang niya ito. To think that his eldest brother is on top of his bachelorhood, he can easily play and womanize. I cannot imagine this man settling down and being serious about relationships.

“How could you say so? Ang daming larawan na nagkalat at kung sinu-sinong babae ang kasama niya.” I didn’t mean to mind their business but I’m just thinking what if Allen hit his age and become like this? Playboy. I don’t think I can handle that.

“Walang babae si kuya. Stop believing those articles, at bakit ka nga pala interesadong malaman? Are you…”

I’m grateful that Allen has been known loyal but we certainly need to fix his jealousy issues.

“Just out of curiosity lang, Allen. Wala akong kahit ano sa mga kuya mo.”

Giving him assurance to not overthink. He paused for like ten seconds before he finally said something.

“Alright.”

Mukha namang nakuha ko siya sa mga salitang iyon. It’s cute to think that Allen is getting frustrated by the things and people I’m not interested with.

“Matutulog ka na ba? You sound so tired, magpahinga ka na, Allen.”

I heard him yawn. I closed the pages about his brother’s affairs and focused on talking him to sleep.

“I’m getting ready to sleep. You should, too.”

When I heard him sleeping soundly, I disconnected the call. Today is a whole different experience compared to those past few days since I started to face the reality. Letting someone in doesn’t hurt. Giving this love a chance to bloom and nurture is my main focus moving forward.

Dapat pa akong magalak dahil isang kagaya ni Allen ang nagkaroon ng interes sa akin. We’re still young and I know we have a long way to go, I just wish we can both manage how we’re gonna be in the next days, weeks, months, and years.

I just hope things won’t change.

And I’ve just recently learned that we should always go with the choice that scares us the most, because that’s the one that is going to help us grow.

Chapter 17 [Distraction]

Isa sa mga hinahangaan kong talento ni Allen Torralba ay kung paano niya naisisingit ang pananantsing kahit na nasa gitna kami ng isang klase.

Umirap ako sa ere. Ramdam na ramdam ko ang presensya ng kanyang braso sa aking likuran. Prenteng nakadantay ito sa likod ng aking upuan, dahilan upang hindi ako tuluyang sumandal.

“Allen..”

I tried calling his attention. Diretso ang titig niya sa harapan habang abala sa pagtuturo ang aming guro.

“Allen….” medyo nilakasan ko ang boses upang marinig niya.

Hindi gumalaw ang kanyang mga mata, waring hindi nagpapakita ng anumang emosyon.

“Hmm?” aniya sa maliit na tugon na para bang napakamahal ng kanyang atensyon.

Gusto kong ituro ang kanyang brasong pasimpleng umaakbay sa aking balikat. We are in the middle of the class and I think he should focus on something relevant, not pushing his chances for flirtation.

“Iyong braso mo..” palihim kong minatyagan ang aming guro sakaling mahuli kaming nag-uusap.

“Ano?”

Sa harapan pa rin siya nakatingin ngunit mas inilapit ang mukha sa akin. I can almost hear his breathing. Allen has his own way of making you feel so awkward and tensed at the same time.

Mas lalong lumingkis ang kanyang braso na animo’y ahas sa aking likuran.

“Can you stop doing that?”

Pilit akong nag-ingat na may makarinig sa amin. I heard him secretly chuckled then acted like nothing’s wrong with what he’s doing. Para sa akin, hindi siya magandang tignan dahil may ibang nakaupo sa aming likuran na maaaring nagtataka na ngayon sa kanyang ikinikilos.

“Doing what? Anong masama sa pag-akbay?” nang lingunin siya’y nakatuon na pala ang tingin sa akin.

“Walang masama Allen kung gagawin mo sa tamang lugar at pagkakataon.”

I stopped myself from looking at him. The more I stare at him, the more I’m feeling something. This man is making me feel more than what I’m supposed to feel as a normal human being.

Am I making any sense?

“Akbay lang naman..” aniya sa malungkot at animo’y nagtatampong boses.

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay inalis niya ang brasong nakadantay sa aking balikat. Nakahinga ako ng maluwag ngunit nakaramdam ng konsensya.

Malaya na akong nakasandal sa aking upuan. Ang nakasimangot na si Allen ay pumangalumbabang nakinig sa diskusyon sa harapan. Ang bilis magtampo ng lokong ito.

Kung umakto’y parang inabandona at napabayaan ng magulang.

I tried so hard dismissing the idea and ignore him completely but he kept on sighing and glancing at my direction with awful puppy eyes.

The fuck.

Inusog ko ang aking upuan upang mas magkalapit kami. Alam kong napansin niya iyon dahil sa mata niyang mabilis na bumaling sa kanyang peripheral at pabalik sa harap. Tumikhim ako at saka pasimpleng dinikit ang aking kaliwang balikat sa kanyang kanang braso.

Now, I got his attention. I feel the heat of his skin on mine.

“What are you doing?” tanong niya, nakanguso at sumingkit ang mga mata.

“Nothing.”

My eyes fixed at the front, we stayed like that until the next class.

These are just simple and subtle things but I can’t fully understand how it made me satisfied.

Dumating ang oras ng aming lunch. As usual, nakadikit sa aking tabi si Allen. Ako ang naghanap ng bakanteng mesa at siya naman ang namili ng aming pagkain.

Habang hinihintay ko siya ay hindi ko inaasahang dumating ang teammates ni Allen sa basketball team. Dahil sa kakulangan ng bakanteng mesa, humingi ng pahintulot si Iñigo at Ruigi na makihati sa aming mesa.

As if do I have a choice, hinayaan ko silang umupo sa aming table.

Umalis saglit si Iñigo upang mag-order ng kanilang pagkain. Inokupa ni Ruigi ang upuan sa aking tabi. I’m not real close with him but I knew him being the team captain of basketball. Matipuno at may hitsura si Ruigi, kulay tsokolate ang balat at sapat din ang tangkad.

“Kumusta ang ate mo?” tanong niyang hindi ko inaasahan.

As far as I can remember, nangliligaw itong si Ruigi kay Ate Chevron noon pa man. Ngunit dahil sa pagiging mapaglaro nito sa mga babae, ilang beses na itong tinanggihan ni ate.

“She’s doing good, nag-iba nga lang ang schedule niya noong nakaraang linggo. Ngayon ay panggabi na siya.” paliwanag ko.

Tumango-tango si Ruigi. He seems like a good and gentle guy, but who knows. Maybe this is his way of playing with women, by being nice and gentle.

“May… may kinikita na ba siyang ibang lalaki?” I don’t really know if this is his motive by joining us on our table. Upang magsaliksik ng impormasyon kay ate?

Si Ate Chevron iyong tipo ng babaeng seryoso sa pakikipag-relasyon. Almost all of her exes cheated on her, dahil nga sa nature ng trabaho ay madalas lapitin ng ibang lalaki. Mahirap din para sa kanyang isingit ang relasyon dahil sa oras ng pasok.

“Hindi ko sigurado, e. Why don’t you ask her?” napakamot siya ng ulo sa aking sinabi.

“I believe she doesn’t want to talk to me.” aniya sa mababang boses.

Napatingin ako sa kanya. Ruigi seemed so sincere and genuine, hindi ko alam ang naging istorya nila ni ate pero mukha namang mabait ito.

“Bakit, may nagawa ka bang mali?”

Matagal siyang natulala at hindi nakasagot. Habang naghihintay ako ng kanyang tugon ay dumating si Allen dala-dala ang food tray. Hindi nakatakas sa paningin ko ang paninitig niya kay Ruigi na nasa kabilang tabi ko.

And the invisible tension started.

“Marami pa yatang bakanteng mesa roon..” tukoy ni Allen at saka nilibot ang mata sa paligid.

“Puno na, dito na kami at ayos lang naman kay Ford.” nakabalik na rin si Iñigo.

Nagsimula kaming kumain. Tahimik si Allen, nagsasalita lamang kapag kakausapin ni Iñigo. May iba nang pinag-uusapan si Ruigi at Iñigo nang maramdaman ko ang muling pagdantay ng braso ni Allen sa likuran ko.

This time, I’m going to let him since I’m not even expecting the other guys to notice anything unusual. Tahimik akong kumain at minsang nakikitawa sa biruan ng dalawa.

“Ubusin mo ang pagkain mo, kaya ’di ka tumataba e.” puna ni Allen na kanina pang tapos sa kanyang pagkain.

“Busog na ako.” may tatlong kutsara pa ng kanin sa aking plato at ilang piraso ng karne.

Uminom ako ng tubig na malamig. Allen doesn’t look convinced with my answer. Kung makatingin siya sa akin ay parang may nagawa akong malaking kasalanan.

“Paanong busog ka na? Ang dami mo pang tinira..” aniya sa tarantang boses dahilan upang makuha ang atensyon nina Iñigo at Ruigi.

Pansamantala akong nakaramdam ng hiya.

“Anong gagawin ko kung busog na talaga ako? Ang dami mo kasing in-order kaya may natira.”

I tried to keep my voice calm and usual. Allen sighed in defeat and instead of arguing, he took my plate and ate the remaining food on it. Nakailang subo lang siya upang maubos iyon.

I saw how Iñigo and Ruigi were both amazed at what happened. I just hope they don’t jump into any odd conclusion.

“Mukhang ’di ka pa nabusog ah?” pagbibiro ni Iñigo, nakatanggap siya ng masamang tingin galing kay Allen habang nagpunas ng labi gamit ang tissue.

Lumipat ang titig niya sa akin. He licked his lips after. Mariin ang kanyang paninitig na akala mo’y may pinararating na mensahe.

Wala siyang sinabi. Binalik ang braso sa likuran ng aking upuan.

“Sa susunod dapat ubusin mo na ang pagkain mo para hindi napapagalitan ng isa diyan..” hindi ko inaasahang bulong ni Ruigi na kami lamang dalawa ang nakarinig.

Natawa ako ng bahagya sa kanyang ibig sabihin. We caught Allen’s attention for the second time. Ngayon ay mas kuryoso ang mga matang nagmamasid sa aming dalawa ni Ruigi.

And the tension has become intense.

Tumikhim si Iñigo at saka nauna silang tumayo upang umalis na. Nagpaalam sila ngunit walang imik ang aking katabi. I waved at them. Dahil walang magawa ay inubos ko na lamang ang aking tubig, baka pati ito ay pansinin niya.

Sa mga ganitong pagkakataon na sobrang tahimik ni Allen, inaatake ako ng ibang klase ng takot.

“Tayo na?” iniwasan ko ang kanyang tinging naninimbang at nanunuri.

Inayos ko ang aking gamit habang hinihintay ang kanyang sagot.

Napakurap siya ng ilang beses. Hindi ko maintindihan kung anong tumatakbo sa kanyang isipan. I’m completely lost, always whenever I’m with him.

“T-Tayo na? S-Sinasagot mo na ako?” tanong niya sa nauutal na boses.

My jaw dropped. Anong.. Anong sinasabi nitong sinasagot ko na siya?

Does that mean…

Fuck.

“Bobo. Ang sabi ko halika na, aalis na tayo.”

Napairap ako sa ere sa hiyang nararamdaman. Parang umuusok ang aking mukha sa init na biglang namuo. Bakit naman niya aakalaing iba ang ibig kong sabihin doon sa sinabi ko?

“A-Akala ko… Damn, whatever.. Let’s go..” pagkatayo niya’y nabundol pa niya ang isang monoblock chair.

Now, we called everybody’s attention.

Napailing ako sa kawalan at saka nagpasyang sundan ang kanyang mga hakbang paalis sa cafeteria.

Natatawa ako na nawi-weirdohan. I feel like something’s up with him but he keeps on being silent about it. The Allen I knew is so expressive of his emotions but right now he’s so nonvocal. Matututunan ko lamang ang totoo niyang nararamdaman kapag pinilit ko siyang tanungin.

Sa sumunod na klase ay hindi ko kaklase si Allen, sadly. Nariyan ang pakiramdam na nasanay akong kasama siya, pero kailangan ko rin siguro ito upang matahimik ang kaluluwa ko. Everytime Allen is around, it’s so hard to disregard his presence.

Seryoso akong nakinig sa dini-discuss ng aming professor ngunit walang pumapasok sa utak ko. The knowledge is just not sinking in. Am I distracted? Of course, I’m not!

Nagkaroon ng saglitang quiz bago matapos ang klase. And the result made me realize something. I got 5/15 and obviously I failed. This is not the first time I failed some exam but I think the failure was because of something.. Alam ko sa sarili ko. Alam ko ang kasagutan sa mga tanong ko.

Some person is distracting me even when he is not around. Natanto kong masyado kong pinagtuunan ng pansin ang pag-iisip tungkol sa kanya. It’s such a petty reason but that’s the truth.

Sinalubong ako ni Allen nang magdesisyong tumambay muna sa gymnasium dahil mayroon pang isang oras para sa susunod na asignatura.

They are doing rounds again.

Agad niyang napansin ang hitsura ko. I just hope that I don’t look so ugly in front of him right now.

“Why the long face?”

Aniya. He grabbed the face towel and put it on his sweaty face. Pinanood ko siyang magpunas, nang matapos siya’y saka lamang ako nakasagot.

“I failed a quiz.”

Walang nagbago sa kanyang ekspresyon bagkus ay tinitigan lang niya ako nang mariin at matiim. Biglang sumibol ang init sa aking pakiramdam.

Para akong isang high school girl na nilapitan ng kanyang longtime crush, ganoon ang pakiramdam.

“Dahil lang doon?” kumibot ang kanyang mapula at mukhang malambot na labi.

I tried ignoring his swaying hair but it keeps on being swayed, now my vision’s stuck on it once again.

Ano ba talagang mayroon sa kanyang buhok? Seriously?

Hindi ako nagsalita. Hindi naman talaga ako sobrang apektado dahil alam kong mas naaapektuhan ako ng ibang bagay.

“Everyone’s failing, maging ako ay nakakaranas niyan. But it doesn’t mean you’re a dumbass loser, ibig lamang sabihin noon ay nag-g-grow ka.”

I always get amazed when he turns into a serious adviser. Tama nga ang sabi ng iilan, everyone has their own side that they don’t show to people. Now, I’m starting to get to know him better, deeper, in a sense that I’ll know every layer of his mind.

“Huwag ka nang malungkot, andito naman ako.” aniya saka ako hinatak at sakalin ng kanyang braso.

Nahirapan akong huminga. Ang gagong ito! Balak niya ba akong paslangin?

“Anong connect nun, Allen?” anggil ko nang makawala sa kanyang galamay.

He smirked nonchalantly.

“Kahit bumagsak ka diyan sa subject na ’yan, pasado ka pa rin naman sakin!”

I hissed and cursed him silently. Parang kanina lang ay katakot-takot ang kanyang pananahimik, ngunit ngayon ay nagbalik na naman ang Allen na kinaiiritahan ko.

“Ulol. Ewan ko sa’yo.”

Hindi ko na lamang siya binigyang pansin habang umiinom siya doon sa pulang gatorade niya. Mula sa saglit niyang break ay tinawag na uli siya ni Ruigi upang bumalik sa pag-eensayo.

“Pinababalik ka na roon.” bulong ko nang walang balak na tumayo ang katabi ko.

Waring may malalim siyang iniisip habang ini-stretch ang kanyang ulo at leeg.

“May gusto ka ba kay Ruigi?” kung kanina’y titig na titig siya sakin, ngayon naman ay wagas kung makaiwas.

Namula ang kanyang mukha hanggang leeg. Pero tama ba ang narinig ko?

“Maraming nagkakagusto kay Ruigi, I think it’s normal..” bigkas ko habang nag-iisip ng magandang isasagot.

Bumaling ulit siya sakin subalit matatalim na naman ang tingin. Dinugtungan ko ang aking sinabi.

“But I’m not one of them. Hindi siya ang tipo ko..”

Tumango-tango siya, sumang-ayon sa hindi ko malamang dahilan.

“Good. Don’t try to like other boys, Ford. Ako muna ang unahin mo.” aniya at saka tumayo at tumakbo pabalik sa gitna ng court.

Naiwan akong lutang sa ere. His last words struck like a knife. May kung anong kiliti akong naramdaman na nagpagaan sa mabigat na loob kanina.

Pinanood ko ang kanilang pag-eensayo. Miminsang kumakaway sa aking direksyon si Finn Tuazon, ginantihan ko siya ng ngiti ngunit binabawi agad kapag napapansin ni Allen ang pagbibigay ko ng atensyon sa isa.

Malaki ang tiwala ko kay Allen at hindi ko hahayaang masira iyon. I have witnessed how loyal he was with his ex and I’m hoping that behavior of him won’t change.

Loyalty. It’s a big word but people keep on missing it.

But up to what extent can we tell that the person is loyal? Sinusukat ba ito sa oras? Sa tagal ng relasyon? Sa tindi ng pagmamahal? Sa walang sawang pasensya? Sa pananatili kahit hindi na tama?

How can we be so sure whether the relationship we’re in is built to last?

It’s so hard to figure out but eventually you’ll know once you are in.

Dahil sa lalim ng aking pag-iisip ay hindi ko namalayang nakatayo na pala sa aking harapan si Allen, with his hands resting on his waist.

Magkasalubong ang kanyang dalawang kilay. Ano na namang problema nito?

“You’re distracting me..” aniya sa mababa at ingat na boses.

What??

“You keep on looking at those stupid guys and it’s distracting me. Hindi ba pwedeng sa akin ka nalang tumingin? Ako nalang ang panoorin mo!” aniya.

He sounds so childish. Dahil doon ay nagkakaganyan siya? Anong masama kung mapatingin ako sa iba? Hindi naman ibig sabihin na may gusto na ako roon.

“Anong pinagsasabi mo? Hindi porket tumingin ako sa iba ay hindi na kita gusto!”

W-What did I just… holy son of a…

“I-I mean, wala akong gusto sa ngayon kahit kanino! Bumalik ka na roon!” binawi ko agad kung ano man ang nailahad na.

Ilang beses kong minura ang sarili ko sa biglaang pagkadulas. I bit my lower lip. My face heated. Lumapit yata ang distansya ng araw sa earth kaya ibang klaseng init ang rumagasa. Sunud-sunod ang pagtagiktik ng pawis ko.

Did I just say that I like him?

Stupid Ford. Mas lalo mong pinalaki ang ulo ng isang ’to.

Pag-angat ko ng tingin ay napagmasdan ko ang ngisi sa kanyang labi.

“You just said it, Ford. Hindi ako bingi. Pero mas.. mas lalo akong nadistract sa sinabi mo..”

Hindi na ako makapagsalita at makatingin ng ayos sa kanya.

“F-Forget it!” agap ko sa nauutal na dila.

“Kung kaya ko. Pero dahil nasabi mo na, wala nang bawian. I wanna kiss you right now but I don’t wanna risk this moment.” kinagat niyang kanyang labi hanggang sa mamula ito.

“I said forget it!”

“Mamaya ka sa’kin…” iyon ang huli niyang sinabi, with an evilish smirk on his face.

Agad kong binitbit ang bag at mabilis na tumakbo palabas ng gymnasium habang nananalanging kainin na ako ng lupa.

Tangina.

Hulog na hulog na. Not yet, Ford. You have to take this slowly. Don’t let that Torralba know he has the greater chance of winning you just because of your goddamn stupid tongue!

I have to run away! As fast as I can. As far as possible.

“Mamaya ka sa’kin..” and his last words replayed.

Fuck.

Thinking of him felt like a sin. And I’ve got nowhere else to go. And this fiery feeling became uncontainable. Everything else faded. Nothing mattered, except for one.

Chapter 18 [Turn On]

Halos hindi ako nakatulog ng ayos sa lumipas na dalawang araw. I’ve been haunted by something that almost made me lose my sanity.

Napailing ako nang makita ang repleksyon sa salamin. Ang mga mata ko’y maga at nagmukha akong natokhang. Yumuko ako at saka napansin ang phone na nakapatong sa ibabaw ng bedside cabinet.

I’ve been receiving a lot of messages from Allen Torralba and I lost count of how many times I ignored it.

Muli kong pinagmasdan ang repleksyon sa salamin. I have this jet-black tousled hair compared to Allen’s always ultra-sleek hair that dramatically falls on his forehead without having any intention to look sexy. And now I’ve just started to worship his hair again.

Lord! Please forgive me for I have sinned! Pakiramdam ko ay napaka-makasalanan ko na dahil sa mga naiisip ko.

I took a bath and prepared myself for the new day ahead of me. Today, let’s stop thinking about any other person and start thinking about myself.

Bitbit ang itim na backpack, sinuot ko ng maayos ang itim na baseball cap. I’m sporting a casual white shirt with adidas logo in it. When I turned on my phone, I skipped all the messages and other notifications, plugged in my earphones and began listening to some music.

It’s such a cloudy day. Ako ’yung tipo na kapag nakikinig na sa musika ay nawawala ang lahat ng distraksyon sa paligid. I get so focus on the rhythm of the music that I feel lost in it.

The main reason why I get startled when an arm snaked behind my neck.

“Oh fuck!”

Kukurap-kurap si Allen na sinuri ang reaksyon ko at saka saglit na napangiti.

“Minimize your cursing, masama ’yun.” aniya habang tatawa-tawa.

We’re walking the hallway towards the main building.

I feel how heavy his arm is. Did he gain so much weight from the past few days?

Lumakas ang ihip ng hangin, sumagi sa aking pang-amoy ang halimuyak ng isang body wash o shower gel na maaaring galing sa taong kasama ko ngayon.

“You curse more than me, Allen. At ang bigat ng braso mo!” puna ko at saka sinubukang itaboy ang kanyang braso.

Nang makawala sa pagkakaakbay ng kanyang braso ay may naramdaman naman ako sa aking likuran. Pagtingin ko ay bahagyang nakapulupot ang kanyang kamay sa aking baywang.

I stopped from walking.

“Allen, hindi na ba mapirmi ’yang mga kamay mo?” sinamaan ko siya ng tingin na kailanma’y walang talab sa kanya.

He acted like there’s nothing going on.

“Anong masama kung gusto kitang hawakan? Kung naiinis ka, gumanti ka’t hawakan mo rin ako.” ngumuso siya at umaktong parang walang epekto sa kanya ang mga binitiwang salita.

“Ulol! May makakita pa satin at diyan sa malikot mong kamay!”

Lubos ang pasasalamat ko na walang gaanong tao sa kinaroroonan namin. It’s too early in the morning and the people are just probably getting out of their beds right now.

“Anong problema mo sa kamay ko? Ayaw mo ba ng hinahawakan?”

I sighed like my life depended on it. Even when we’re still in this stage, I can’t imagine what kind of relationship we can create. Pati maliliit na bagay ay pinag-aawayan namin, paano pa kung seryosong bagay na?

“Pwede lamang ’yang mga ginagawa mo kung may totoo nang namamagitan sating dalawa.” paliwanag ko.

I don’t think I’ll be able to learn how to keep this feelings to myself when he’s acting like my boyf..

I don’t even want to mention it. Calling him like that is ideal.

“Wala ba?” walang pigil niyang tanong na hindi yata naintindihan kung anong ibig kong ipakahulugan.

“W-Wala pa.” walang atubiling sagot ko.

Bumalik ako sa paglalakad. Ang pinagkaiba nga lang ay hindi na dumadapo kung saan ang kanyang kamay. Tahimik siyang sumabay sakin sa paglalakad.

Nasa punto na naman ako na gusto kong tumakas sa lahat ng ito. It doesn’t mean that I dislike what’s happening, it’s just that I’m having a hard time controlling myself and this stupid feelings. Para akong bulkan na sasabog sa bawat oras na titingin siya sakin.

I wished I was able to read the signs. He hadn’t given me any indication that he was interested in me romantically before. That’s why it’s difficult to keep up with the changes now.

Changes. I can’t imagine how fast changes happen. He was my bestfriend before, now he’s pursuing me. What if this is just an infatuation? How long does infatuation lasts anyway?

Muli akong nalulong sa mga sariling ideya hanggang sa magsimula ang aming unang klase. The busy professor is writing something on the board as we copy what’s being written.

I focused on my notebook. Sa aking peripheral ay napapansin ang obvious na titig ni Allen. I’m not sure if he’s looking at me or at my notes.

Pinalampas ko. Lumipas ang limang minuto, ganoon pa rin ang gawain niya. He’s so engrossed on staring at me rather than look at the board.

“Allen, what are you doing?” I asked, as if not noticing his obvious stares.

Kumunot ang kanyang noo. Pinaglalaruan niya ang kanyang ballpen gamit ang kanang kamay, at hindi ko rin maintindihan sa sarili ko kung bakit kailangan ko pang pansinin iyon.

I should set a reminder for myself to stop giving attention to any subtle things about him.

“Pakopya ako.” aniya at saka umaktong nagsusulat sa kanyang kwaderno pagkatapos sumilip sa aking sulat-kamay.

Ang sulat-kamay ko ay magaan at pantay ang mga titik, may kaunting kurba sa mga letrang may buntot. Samantalang ang kanya nama’y mayroong diin at hindi balanseng espasyo sa bawat salita.

Sa madaling salita, mahirap intindihin ang sulat niya.

“Pwede ka namang mangopya dun sa blackboard, ah?”

He pouted partially and then looked at the board. Waring sumingkit ang mga mata nang subukang basahin ang mga nakasulat doon.

“Nearsighted ako, mas nababasa ko iyong sulat mo kasi mas malapit..”

I don’t wanna assume that he’s using his nearsightedness just to get close to me or something, pero malakas ang pakiramdam kong ganoon nga ang ginagawa niya.

At kailan pa lumabo ang mga mata nito?

“You were never nearsighted..” puna ko.

“I am… just now..”

Fuck. Gusto kong bumunghalit at bugahan siya ng inis ko. What a fucking lame reason from this stupid Torralba!

Walang bahid ng tuwa sa kanyang mukha. Gusto ko siyang tirisin dahil sa gigil ko.

“Just now?? Nagpapatawa ka ba? You’re just making excuses Allen, huwag ako..” I toned down my voice, being cautious our professor might hear us.

Kinalma ko ang sarili. Ang bilis talagang uminit ng ulo ko pagdating sa lalaking ito.

“Totoong nahihirapan akong basahin. Anong masama roon? Just let me copy what you’re writing down…” aniya at saka hinawi ang kamay kong bahagyang tumatakip sa pahina.

Tinitigan ko ang pagtagal ng kanyang kamay sa akin. Lumipas ang sampung segundo, hindi siya bumitaw.

Allen’s obviously into something.. naughty.. and evil..

“Bahala ka nga, gawin mo kung anong gusto mo. And stop flirting, I know what you’re doing..”

Inalis ko ang kamay niyang nakapatong sa akin at saka bumalik sa pagsusulat. Kailanman ay hindi ako nagbigay ng atensyon o panahon sa mga ganitong maliliit na bagay. But I can’t freaking understand why is his every move a big deal to me?

“Stop your illusions, too. I don’t need to flirt if I’m in love with you in the first place..” bubulong bulong pa.

Inikutan ko siya ng mata. Kung inaakala niyang makukuha niya ako sa mga salita niya, ’pwes nagkakamali siya.

Dahil sa pilit na pagkumbinsi sa sariling hindi ako apektado ay hindi ko napansing nalaglag ang aking panulat. Saka lamang ako nakabalik sa ulirat nang iabot ni Allen ang aking ballpen.

Allen showed me his smug look, like he won a championship.

“Are you nervous?”

“Anong rason para kabahan ako? Dumulas lang sa kamay ko itong ballpen..” paliwanag ko dahil sa hitsura niyang alam na ang kasagutan sa pagkataranta ko.

“Excuses..” bulong niya na akala’y hindi ko maririnig.

“Excuse me? Hindi ako nagdadahilan. Hindi ko napansin ang pagkahulog ng panulat ko. It doesn’t mean anything so stop thinking about it!” I snapped at him.

He smiled while watching me drowned in annoyance.

“..and defensive..” dugtong niya sa mahinang boses.

“Oh lord, Allen can you just shut up? Sinisira mo ang araw ko. No, actually sirang-sira na dahil sayo!”

Here we are again, arguing about something that is nonsense and worthless.

Tumingin siya sakin na may panghahamon sa mga mata. Even though I gathered all of the reasons to hate him, there’s still a stronger force that makes me attracted even more. And I’m hating myself more because of that.

Nagpasalamat ako dahil sa pananahimik niya pero hindi pa rin maipagkaila ang pagkairita sa ngisi sa kanyang labi. Pinaglalaruan niya ito gamit ang mga daliri habang nakikinig sa guro na nagsimula na sa aralin.

Pagkatapos ng una at ikalawang klase ay ang aming lunchbreak. Like the usual, mauunang lumabas si Allen at saka maghihintay sakin sa tapat ng doorway.

Madali kong nakuha ang atensyon niya nang lumabas na ako. Inirapan ko siya, waring masasaktan ko siya sa matatalim na tingin.

Nakakailang hakbang pa lamang ako nang mahagip ng aking mata ang naglalakad na babaeng patungo sa aming kinaroroonan.

Lacey Ramos.

Nang tumalikod ako ay nakita kong napatingin si Allen sa kanya. Their eyes met.

Bago pa man lumagpas si Lacey sa amin ay nauna na akong umalis sa taliwas na direksyon. Not minding how it affected me and how it stung.

Hindi ko namalayan ang mabilis na pagsunod ni Allen sa aking paglalakad. I think he’s thinking twice to ask me if there’s something wrong. But he just tried to hold my hand.

Agad kong inalis ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak sakin.

“What’s wrong?”

Kumunot at nagsalubong ang kanyang kilay. A while ago I was feeling irritated but now it felt empty for no reason.

Or maybe there’s a reason?

“What’s wrong mo mukha mo? Remember, ayaw ko nang hinahawakan mo ako in public?” sabay turo ko sa kanyang kamay na hindi mapirmi sa isang lugar.

“Kahit naman in private, ayaw mo rin nang hinahawakan ka. When will I be able to acquire the right to hold you?” may iritasyon na rin sa kanyang tono.

I never ask him to chase after me, will it be my fault if he keeps on pursuing me? I never guaranteed anything. I just let him.

Maybe it’s really my fault. Not for letting him, but for taking my time realizing everything. I don’t think I could ever come up with an answer to all of my questions, dahil ang totoo ang kasagutan ay nasa harapan ko na.

I’m just denying it.

Ignoring it.

Escaping it.

“Y-You can hold me but…” I’m out of words now… out of excuses..

He just watched how I will come up with anything. And when I ran out of words, he left me and didn’t say any word.

I was left dumbfounded. Naubos na ba ang pasensya niya? Sumobra na ba ako? Am I responsible for his feelings, too? I should be. Ako rin naman ang pinakadahilan kung bakit kami umabot sa ganitong yugto.

Yes, I have feelings for him. And just by thinking about it, I’m not sure if having feelings for him is enough? or not? Should we take it to the next level?

I can’t keep on pushing him away forever. I know babalik at babalik siya, pero kailangan kong matutunan na marunong din siyang masaktan. And knowing what pain can do to people…

Naglunch ako na mag-isa. Minsan kong napansin ang tinginan sa akin ng ibang kumakain sa cafeteria. Hindi ko alam kung may dumi ba ako sa mukha o nagtatakang wala akong kasabay sa pagkain.

From the usual perspective, I always eat with Allen. And now he’s gone and it seems new to people.

Natigil lamang iyon nang may naglapag ng food tray sa aking tapat. Inangat ko ang tingin at unang nakita ang dimples sa gilid ng kanyang mga labi.

Finn Tuazon.

Inokupa niya ang upuan sa tapat ko. He never asked approval to sit with me, maybe he doesn’t feel to do so.

“Mag-isa ka?”

Why is it so obvious? Nasanay ba ang mga tao na dapat lagi kaming magkasabay ni Allen?

“Yeah…” mabagal akong sumubo na halos hindi nababawasan ang biniling pagkain.

Natuon ang mga mata ni Finn sa aking plato.

“Don’t you like what you’re eating?” I don’t feel talking to him right now but he’s being nice so I don’t wanna be rude.

“Hindi, ayos lang. Wala lang akong masyadong gana ngayon..” binigyan ko siya ng simpleng ngiti.

“I don’t see your friend. Hindi kayo sabay?” nagsimula siyang sabayan na ako sa pagkain.

The way he eats his food is so gentle. Animo’y kalkulado ang bawat galaw ng kanyang mga braso. Unlike Allen who’s lax and careless. Why am I even comparing the two?

“N-Nauna na siya, may gagawin pa raw.”

Fool yourself, Ford.

He continued from eating. Muli akong nagmasid sa paligid pero ngayon ay hindi na ako pinagtitinginan. I sighed.

“Ayos ka lang? Mukhang malalim ang iniisip mo, may problema ba?” tanong niya.

Finn Tuazon is not the type to meddle with somebody’s business but I can’t see harm with his questions. There’s a light aura in him that makes everyone around him feel comfortable.

I didn’t feel any hesitation in answering.

“I.. I think someone’s mad at me..” I let myself contemplate behind the worry. “sa tingin ko sumobra ako, hindi ko naisip na maaari ring masaktan ang ibang tao..”

It was like a flashback. Nag-replay ang mga imahe ni Allen sa aking utak… naroon iyong iniinis niya ako.. palihim na dinadantay ang braso sa likod ng aking inuupuan.. iniinom ang bote ng gatorade na binili ko para sa kanya.. ginugulo ang istilo ng aking pinaghirapang buhok.. inaagaw ang mga pagkain ko.. pinagmamasdan ako habang abala sa pag-aayos ng sarili sa harap ng salamin..

Umiling-iling ako upang iwaksi ang mga alaalang iyon.

This is not the best time to reminisce about that.

“You mean, Allen is mad at you?” he concluded.

“W-What?”

Saglit siyang ngumiti at saka pinagsalikop ang dalawang kamay.

“Well, I don’t really think if I can provide you an advise that will ease your mind. But I think if someone is mad at you, just let them. Anger is a feeling.. and it fades, you know.. once they cool down, that’s the time that you can turn around things.”

Ipagkaila ko man pero tama siya. I know Allen and how anger eats him everytime. He’s such a hotheaded and I think it’ll be better to let him cool himself down a bit before I do anything else.

“And if your friend is the one who’s currently mad at you, he can’t stay mad for long I suppose. If he’s your friend, he will forgive you. I hope I’m making any sense..” aniya at saka nahihiyang ngumiti.

“You are, Finn. Thank you.”

I bit my lip and exhaled the frustration that was holding me earlier.

Ngayon ay naglalakad ako, kabig-kabig ang dibdib habang tinatahak ang daan patungong gymnasium. I just hope na nabawasan na ang kanyang galit sa akin. Ang tanong, galit nga ba talaga ang nararamdaman niya para sa akin? Or he’s just somehow disappointed? Or both?

Hindi ko namalayang nasa loob na ako ng gymnasium. Dinig ko ang talbog ng bola at tunog ng mga sapatos na kumikiskis sa sahig.

I saw Allen. Nag-eensayo siya kasama ang isa pang miyembro ng kanilang team. They are in a sparring session. Finn is not here, bakit kaya?

I occupied a seat in the bleachers silently but the other guy noticed my presence in the audience, being the reason why Allen’s eyes went towards me.

I didn’t see any emotion in his face and they just continued their match. He never came to me. Hinintay kong matapos ang kanilang laro hanggang sa mag-isa na lamang si Allen sa gitna ng court, pawisan at hinahabol ang hininga. Ang kanyang mga kasamahan sa basketball team ay naglalakad na palabas upang tumungo sa locker area. Ang ilang manonood ay nagsialisan na rin.

Nang tumahimik sa loob ng gymnasium ay saka ako nagkaroon ng lakas ng loob na tawagin siya.

“Allen!”

Tumingin siya sakin. Now in a bit different way. His darkly eyes met mine, he looks so uninterested and I felt like a disturbance.

Inalis niya ang tingin sa akin. He just stood there catching up his breath. I hissed in annoyance.

Nagdasal ako at sinugo ang lahat ng ispirito upang saniban ako. Tumayo ako at mabibigat ang hakbang na nilapitan siya bitbit ang aking panyo.

Huminto ako sa kanyang harapan. I heard him breathing briskly. Nanginginig ang kamay na inabot ko sa kanya ang panyo.

“Pawis na pawis ka, magpunas ka muna.” pagmamagandang loob ko.

This time, I set aside my attitude and show him some of my kindness that happens once in a blue moon.

Pinakatitigan niya ang hawak kong panyo tapos nag-angat ng tingin sa akin. Tumagos sa aking buto ang mga titig niya.

“I don’t need that.”

Walang pag-aalinlangang bigkas niya.

“Baka matuyuan ka ng pawis, magkasakit ka pa..” pangungumbinsi ko.

“You don’t even care if I get sick, stop the drama.”

Yeah, he’s really angry. Not just disappointed but tired of all my shits.

“Allen, please… of course I care if you get sick!”

Hindi ko napigilan ang sariling magtaas na ng boses.

“You don’t even like me holding you..”

Damn. He’s good at playing this.

“Goddamn it, Allen just take it! Kaya nga ako pumunta rito upang magkaayos tayo.”

Anumang pagpipigil ang gawin ko, lumalabas pa rin talaga ang iritasyon ko. Hindi sa kanya kundi sa nangyayari.

“You went here to clear your conscience.” prangka niyang tugon.

Tinamaan ako doon. I can’t deny that it’s one of the reasons why I went here but it’s not the major reason.

Lumingon ako at pinagmasdan ang paligid. Kaming dalawa na lamang ang natitira. Bahagyang nakasara ang pintuan ng gymnasium at dim ang mga ilaw. Nabalot kami ng katahimikan nang hindi ako sumagot.

Humakbang ako palapit sa kanya. Naningkit ang kanyang mata at kumunot ang noo sa aking ikinilos.

One step closer..

Pinantayan ko ang kanyang titig nang mas lumiit ang distansya ko sa kanya. Dahil doon ay dumaan sa aking ilong ang halimuyak na galing sa kanya. Tiningala ko siya, bagsak ang dulo ng kanyang buhok dahil sa pawis.

“What are you doing?”

I tiptoed and closed my eyes as I make an attempt to kiss him in the lips. He never moved an inch. I felt how his lips touched mine. It was a brief smack.

Nagmulat ako ng mata. Ang kanina’y matalim niyang tingin ay umamo na. Bahagyang bumuka ang kanyang mga labi pagkatapos.

I can’t tell how rapid my heart beats at this moment.

I never thought a kiss could erase everything. And never thought it would be effective with him..

Hindi na maalis ang tingin niya sa akin na nagsusumamo. Ako na ngayon ang nahihiya dahil sa ginawa.

I looked down and hold his left hand to pull him closer and grant him another kiss. The second kiss is longer and more passionate. Ang isang kamay niya ay gumapang sa likod ng aking ulo.

Tinapos ko ang halik at nahuli ko pa siyang nakapikit. Hinabol ko ang hininga pagkatapos, animo’y galing ako sa ilalim ng tubig sa matagal na oras.

Still, we didn’t say anything. Walang umiimik. Until it became so awkward.

Nagpasya akong tumalikod upang bumalik sa bleachers. Kumurap kurap ako at binalikan kung anong klaseng kalokohan ang aking nagawa. I cursed myself silently for kissing him.

Damn you, Ford! Granting him the kiss is your kind of resolution?

Binitbit ko ang aking bag. Pagharap ko ay naroon pa rin siya sa kanyang kinatatayuan, gulat ngunit may ngiting nakapaskil sa mga labi. Right after, he looked back at me with a greater intensity.

Like he was under some kind of a spell and can’t take his eyes off of me.

Lumapit siya sa akin hanggang sa maubos na naman ang distansyang pumapagitan sa aming dalawa. Until he pinned me on the barricade behind me.

His face is just an inch away from mine. I felt his hot breath on my neck.

“You just turned me on, Ford.. now can you do something about it?”

Chapter 19 [Stranger]

There is no escaping from now on.

Allen Sneaker Torralba has been acting as my boyfriend after the day I kissed him. I never said any confirmation or label or what should we call each other, but I think he got what I meant.

Napasubo ako nang wala sa oras. I don’t really know if we are official, I want to name it but it seems like he assumed it already.

“Boyfriend mo na ako mula ngayon, meaning I will exercise all my rights!” aniya sa masiglang boses habang nasa loob kami ng library.

Malaki ang mensahe sa itaas na “Observe Silence” pero itong si Allen ay parang walang pakialam doon. I regret bringing him here lalo’t may iba pa namang tao sa kabilang table. He can’t keep his thoughts to himself.

“Hindi pa kita sinasagot, Allen. What made you think you are my boyfriend now?” pambabara ko sa kanya.

Ang kaninang malawak na ngiti ay bumagsak. His lips settled in a grim line and even though he looks upset, I don’t get why he’s still charming.

“Because you kissed me!”

Hindi naman kami kumakain pero pakiramdam ko’y nabilaukan ako. Good thing na may dala siyang bote ng mineral water. Agad niya akong pinainom doon. Hindi naging sapat iyon upang maalis ang bara sa lalamunan ko.

“It was just a kiss, Allen.” as much as I tried to make it sound insignificant, walang ibang balak na pakinggan itong lalaking ito kundi ang sarili niya.

“It was a kiss and you initiated it. Will you kiss someone you don’t like?” aniya at saka muling umangat ang labi, nakaramdam ng edge sa kanyang tanong.

Honestly, may punto siya roon sa sinabi. Well, I didn’t say that I don’t like him but I didn’t also say that I’m in love with him. I acted so neutral the whole time I’m with him, kaya nakapagtatakang saan niya nakukuha ang mga ideyang ito?

“Gusto naman kita, Alle—”

“See? Gustong gusto mo ako? Kaya ano pang hinihintay natin?” tatawa tawa siya sa mga naiisip na tanong.

Mabuti na lamang at hindi kami naririnig sa kabilang mesa dahil sapat ang distansya namin sa kanila upang magkaroon ng privacy.

“Ang sabi ko gusto, hindi gustong-gusto.. You’re exaggerating my words, Allen.” sabat ko.

Sa larong ito, alam ko na na ako ang talunan. He already knows that I feel something for him that’s why he’s more eager now to pursue me. It was like he set me on a trap that I couldn’t escape.

“Parehas lang ’yun! Stop fooling me, Ford. Alam ko namang mahal mo na ako, ramdam ko iyon..” hindi ko kakayanin kung lagi siyang magiging direkto sa mga salita.

Iba pala sa pakiramdam kapag walang paliguy-ligoy. Wala ito sa bokabularyo ni Allen. Kung gusto niyang sabihin, sasabihin niya. Kung gusto niyang gawin, gagawin niya. Nothing can’t stop him.

Kaya ngayong nakaupo ako sa itaas ng bleachers, halos hindi ko na makita si Allen sa dami ng tao sa paligid. It’s the basketball championship battle today. Sa aming side nakaupo ang lahat ng taga-school namin at sa kabilang bahagi naman ang sa kalaban. Almost everyone is clapping and cheering even when the game is not yet starting.

Madalas na humaharang sa paningin ko ang hotdog balloons na winawagayway ng schoolmates na nasa harapan ko. May iba namang nag-effort pa sa tarpaulin na dala nila. Sobrang ingay sa loob ng gymnasium, dinagdagan pa ng drumrolls na pumailanlang habang tinatawag na ang miyembro ng bawat team.

Katabi ko ang ilang classmates na nagsimulang magsigawan samantalang ako’y tahimik lamang na nanood. Excited rin ako sa laro ngunit ang balak ko lamang panoorin ay si Allen.

Huling tinawag ang apelyido ni Allen kung saan hiyawan ang lahat ng tao. Maging ang mga babaeng galing sa ibang school ay naghiyawan nang tumakbo si Allen patungo sa kanyang team.

Medyo malayo ako sa court kung kaya’t pinagmasdan ko pang mabuti upang mapanood si Allen. He’s still wearing a plain white shirt, red jersey shorts, white rubber shoes and compression arm sleeve on his left arm. Napansin ko ang paglinga-linga niya sa paligid na animo’y may hinahanap.

The announcer introduced the coaches and some important sponsors. Maiingay pa rin ang katabi ko nang maramdaman ang pag-vibrate ng phone ko.

“Mahal, san ka?”

— Allen

What the fudge! Ano na namang trip nitong ugok na ’to at tawagin ba naman akong mahal? O di kaya’y baka wrong sent ito? Hindi niya naman ako tinatawag ng ganoon.

“Bleachers, third level..” sagot ko sa text niya.

I looked at him. Ang mga teammates niya ay nakatayo habang nakikinig sa sinasabi ng kanilang coach samantalang ang hinayupak na si Allen ay nakaupo sa bench hawak ang cellphone niya.

I assumed that he already saw my reply when he scanned the people on the bleachers. Umabot ng ilang segundo bago pa niya ako mahanap. He smiled when he saw me.

“Ganado na akong maglaro dahil nakita na kita.”

— Allen

Maingat kong binuksan ang bagong pumasok na mensahe. Napairap ako sa ere. Ang korni ng hinayupak. Agad akong nagtipa ng reply sa kanya.

“Stop texting me and focus on your game!” pagka-sent ko ay mabilis din siyang tumingin pabalik sa akin.

Nakangisi pa siya kahit wala namang nakakatawa. Nginuso ko ang direksyon ng kanyang teammates na abala sa tinuturo ng kanilang coach upang magkaroon naman siya ng interes na makinig sa gameplan.

“Ipapanalo ko ’to para sayo.”

— Allen

I ignored once I’ve read his text. Seriously, wala ba itong balak na magseryoso sa kanilang laro? Puro cellphone ang inaatupag!

Natawa ako nang bahagya dahil tinawag siya ng kanilang coach kung kaya’t nawalan na siya ng oras upang magsend ng panibagong mensahe. Sumama siya sa diskusyon, sa kanyang tabi ay si Finn Tuazon na seryoso at halatang kinakabahan, sa kabilang gilid niya ay si Ruigi na kampanteng sumasang-ayon sa kung ano man ang napag-uusapan.

Pinagmasdan ko ang kabilang dako kung nasaan ang kanilang makakalaban. Karamihan sa kanila ay matatangkad at matipuno, matangkad at matipuno rin naman si Allen at Ruigi kaya patas pa rin sa tingin ko.

Nagkulasan sila at saka saglit na lumihis ang mata ni Allen sa aking dako at saka ako kinindatan. I think a girl behind me snapped and yelled, under the impression that Allen Torralba winked at her. Pagkatalikod niya’y saka hinubad ang white shirt na suot, leaving the red jersey beneath it.

Hindi pa rin maka-move on ang babaeng nasa likuran ko at hindi pinalampas ang pagkakataon na ikalat ito sa mga katabi niya. I dismissed the idea and followed Allen as they started to position.

Kitang-kita ko ang apelyido ni Allen sa likod ng kanyang jersey with the big number 24 imprinted under his name.

Narinig ko ang pito ng referee bilang senyas sa pagsisimula ng laro. Ang kaninang maingay na lugar ay mas lalo pa itong napuno ng hiyawan at sigawan nang opisyal na ang pagsisimula ng laro.

Nanood ako hanggang sa matapos ang first half, lamang sa puntos ang aming school sa pangunguna ni Allen. As usual, as the ace of the team he keeps on scoring upang lumamang na agad sa unang bahagi.

Katabi ni Allen si Finn sa kanilang bench habang nagpapahinga ngunit hindi ko sila kailanman nakitang nag-usap. Ewan ko ba rito kay Allen kung bakit namimili ng taong kanyang kakausapin at iyong hindi.

Nang saglit na lumingon si Finn Tuazon sa bleachers ay namataan niya ako dahilan ng kanyang pag-ngiti. Ang singkit niyang mata’y halos nawala, kinawayan niya ako at nakuha pang tawagin ang atensyon ng tahimik na si Allen upang ituro ang lokasyon ko.

Gustuhin ko mang magtago sa dagat ng mga tao ay wala akong nagawa nang magtama ang aming mga mata. Of course, alam na niya kung nasaan ako nakaupo dahil nasabi ko na kanina sa text. Pero ang hindi niya maintindihan ay ang pagiging friendly ni Finn Tuazon sa akin.

Napansin kong madaling kinuha ni Allen ang cellphone sa kanyang gamit at saka may tinipa roon.

My phone vibrated, as expected!

“Are you watching him?”

— Allen

Tinamaan na naman ng topak ang lalaking ito. Ano bang masama kung napansin ako ng co-teammate niya? Finn is just really friendly and I can’t stop him from being like that.

“Who?” I replied, kunwari ay hindi alam kung sinong tinutukoy niya.

He glanced at me. And even when we’re so distant, I can still feel the weight of his stares. Lalo na ngayong hindi na siya ngumingiti. Ang bilis talaga magbago ng emosyon nito.

“Itong intsik na binibigyan mo ng atensyon. Isa pang tingin mo sa kanya, babaliin ko leeg nito.”

— Allen

Kung makapag-banta naman ay akala mo’y paparusahan ang isang kriminal. Ganoon na na ba ang parusa sa bawat lalaking titignan ko? He’s obviously overreacting!

Hindi pa ako tapos sa pag-type ng aking reply ay nagsimula na ang second half ng laro. I sighed and erased the message that I didn’t finish typing.

Muli akong nag-concentrate sa panonood. Pareho ang sigla at liksi na pinapakita ni Allen sa laro, ngunit may napansin akong kakaiba. Kung kanina’y pinapasahan niya ng bola si Finn Tuazon kapag nahaharangan, ngayon ay hindi na niya ito pinapasahan ng bola kahit pa open si Finn.

What is happening?

Hindi ko namalayan na tinawag na si Allen dahil sa kanyang penalty. Tumahimik dahil roon. Ilang sandali ay pinagpahinga siya sa bench at pinalitan muna ni Iñigo.

Allen is now sitting on the bench. Kinuha niya ang inumin at saka tinungga iyon. Nabawasan ang ingay dahil sa saglit na pagkakaalis ni Allen sa laro.

I saw him typing again on his phone. Ilang minuto rin iyon at pagkatapos ay binalik ito sa kanyang bag. Nagtaka ako nang walang natanggap na text mula sa kanya.

“Ayos ka lang?” ako na ang nag-prisintang magtext upang tanungin siya.

He immediately saw the screen of his phone. Kinuha niya iyon at muling nagtipa. Even though maingay pa rin sa paligid ay hindi ko na pansin iyon dahil focused ako sa paghihintay ng text ni Allen.

“I’m okay, papasok ulit ako sa third quarter. Sabi ni coach distracted daw ako kaya pinagpahinga muna.”

— Allen

Sumang-ayon ako. Kasalanan naman kasi niya kung bakit siya distracted. Wala lang naman ang pagpansin ko kay Finn pero binibigyan niya ng malisya.

“Sa’yo lang ako nanonood, Allen. Don’t be distracted, I promise I won’t look at other guys. Kapag nanalo kayo, may kiss ka sakin ulit.” hindi ko alam kung saan ko hinugot ang offer na iyon.

I saw him gawking at his phone for a little while. For sure, nakuha ko ang loob niya nang mabasa niya iyong mensahe ko.

“Kapag hindi mo tinupad ’yang pangako mo mahal, humanda ka sakin. Iba akong gumanti.”

— Allen

There are stupid butterflies on my stomach right now. Hindi ko na napansin ang ingay at gulo ng mga katabi ko dahil abala ako sa nakakabinging kabog ng dibdib ko. Nagmistulang tambol ito na sinapawan ang ingay sa buong gymnasium.

Sumunod ang third quarter, muling sumabak si Allen sa laro dahilan nang pagbabalik ng sigla ng aming school. Animo’y nakadepende sa kanya ang mood ng mga tao. At ngayong nakasalang siyang muli sa court, humigpit ang laban at halos nasasabayan na ng kabilang team ang kanilang score.

Hanggang sa pagdating ng final quarter ay sobrang higpit ng laban. Magaling din maglaro ang kabilang school, lahat sila ay pumupuntos at may pagkakaisa. While on the other side, Allen is still not cooperating with a specific person. I feel bad for Finn, he’s a nice guy and he’s actually the reason why I’ve got some guts the other day.

He can’t be jealous of every guy I tend to look at. It doesn’t seem like a big deal to me and it’s also time consuming, nagsasayang lang siya ng panahon na pagselosan ang mga taong hindi ko naman talaga gusto.

Allen already holds a special place in my heart and he should know that. He should be proud that I gave him a chance, sa kabila ng pagiging mailap ko ay nahuli pa rin niya ako. Hindi man ako ganoong ka-expressive sa nararamdaman ko ay alam kong alam niyang sinusubukan ko. I never experienced this kind of feeling before, yeah I had past relationships but those are nothing compared to what I have now.

The game ended and our school cheered as our team won the game. Nagkamayan ang magkakalaban bilang pagtatapos ng laro. I saw a glint of smirk on Allen’s lips as he gazed at my direction. Doon ko lamang naalala ang alok ko sa kanya kanina na makakatanggap siya ng halik sakin kung mananalo sila.

Pinamulahan ako ng mukha. I’m not used to kissing someone, and Allen made it harder even more. Agad akong nagsisi sa pagkakanulo ko sa aking sarili sa kanya.

Nang matapos ang laro, everyone went out of the gymnasium. Nagkaroon ng picture taking ang basketball team kasama ang ilang tagahanga. Bumaba ako ng bleachers at planong puntahan ang kumpulan ngunit madaling nakuha ng atensyon ko ang pila ng mga kababaihang gustong magpa-picture kasama si Allen.

Dinumog siya ng mga umiidolo sa kanya maging mga baklang nag-ayos pa kunwari sa kanilang dalang salamin. Seriously, ilang oras pa ang hihintayin ko bago makalapit sa kanya?

Finn Tuazon saved the irritation I’m feeling and he took us a picture. Inakbayan niya ako as he hit the capture button.

“We won!” balita niya sa masayang tono na akala mo’y hindi ko alam iyon.

“Congrats! Ang galing niyo..” bati ko bilang tugon. Gumanti ako ng ngiti sa kanya.

Sa akin lamang siya nakatingin ngunit tumagos ito sa aking likuran.

“Ehem…” saka ko narinig ang pagsimsim ng isang lalaki sa likuran ko.

Paglingon ko ay natagpuan ko ang mga mata ni Allen na waring nanonood saming dalawa ni Finn. Nakangiti siya ngunit iyong sarkastiko. He licked his lips as he crossed his arms. Pawisan pa siya dala ng nakakapagod na laro ngunit hindi iyon nakabawas sa atraksyong nararamdaman ko sa kanya.

Sinilip ko ang mga babaeng nakapila pa rin hindi kalayuan sa amin.

“Dude, ang daming gustong magpa-picture sa’yo samantalang mas hot naman ako sa’yo. Aray ko puta!” tinabig ni Allen ang tiyan ni Ruigi na tatawa-tawa sa isang gilid.

Inakbayan ni Iñigo si Allen.

“Mukhang gusto ring magpa-picture nitong si Ford kasama mo, huh?” ewan ko kung bakit ganoon ang ideya ni Iñigo.

Nagtaas-baba ang kilay niya sa akin bilang panghihingi ng pagsang-ayon sa ideya niya.

“Naku, Ford kita mo naman ’tong pila? Matatagalan ka pa. Sakin ka nalang kaya magpa-picture?” pagbibiro ni Ruigi na halatang hindi ikinatuwa ni Allen.

“Sakin din pwede!” sulsol pa ni Iñigo.

“Walang picturang mangyayari. Halika na, Ford.” ani Allen saka nalang ako hinatak paalis doon.

“Ang damot talaga nitong kaibigan natin!” narinig ko pang komento nila.

Tinawag pa kami ng mga ka-team niya at ng mga babaeng nabigo ngunit hindi siya tumigil sa paglalakad paalis doon. Sinalubong kami ng sariwang simoy ng hangin nang makalabas kami. Allen is still holding my hand and when he noticed it, he looked at the people around and let go of my hand after.

“Magbibihis lang ako sa locker, dito ka lang ba o gusto mong sumama?” tanong niya.

Napakagat ako ng labi nang maalala ang text message ko sa kanya kanina tungkol sa pagbibigay ng halik.

“Bakit ko naman gugustuhing sumama? Dito nalang ako, hintayin nalang kita matapos.” sagot ko.

Kapansin-pansin ang madalas na pagtuon ng titig niya sa aking mga labi.

“About the kiss you promised…” pagsisimula niya, na naging dahilan ng muling pagdagundong ng dibdib ko.

“C’mon Allen, uunahin mo pa ba ’yon kaysa sa pagbibihis? Tignan mo’t puno ka na ng pawis..” sabay turo ko sa jersey niya na basang-basa at halos bumakat na ang hubog ng kanyang katawan.

Hindi magandang view iyon lalo’t pinagtitinginan siya ng mga tao. Ako lang dapat ang makakita ’non hangga’t maaari!

“Sige, bihis muna bago halik. Hintayin mo ako dito, mahal..” aniya at saka nagmamadaling umalis patungo sa locker area.

Hindi ko pa rin magawang masanay sa tawag niya sa akin. Anyway, wala naman akong ibang pagpipilian kaysa tawagin niya ako sa mas korning pangalan. Mas ayos na ’yun.

Muli kong binalikan ng tingin ang mga babaeng palabas ng gymnasium, sila iyong nakapila kanina upang magpa-picture kasama si Allen. Bigo ang mga mukha nila.

Allen is famous in our school, from the very beginning alam ko na iyon. Ngunit maging ang taga-ibang school ay mukhang nabighani na rin niya. Nahuli ko pa ang iba kanina na palihim kung kumuha ng litrato kay Allen. Hinayaan ko na lamang dahil wala naman akong magagawa kung sadyang maraming humahanga sa kanya.

Habang naghihintay sa kanya ay bumili muna ako ng pagkain sa isang food stall. Habang niluluto ni kuya ang binili ko ay may kasabay akong lalaki na namimili rin. I don’t know him because his face is not familiar but the blue-colored jersey he’s wearing told me he’s from another school.

Dahil sa pagpansin ko sa kanyang suot ay nahuli niya akong tumitingin sa kanya.

“Are you checking me out?” puna niya, napatingin ako kay manong na mukhang hindi naintindihan ang sinabi ng estranghero dahil sa pag-iingles nito.

And what did he ask me?

“Excuse me? I’m not checking you out, mister.” inikutan ko siya ng mata.

Ang kapal naman ng mukha nitong tanungin ako. Ni hindi ko nga siya kilala. By quick observation, this stranger is good looking but not enough for me to check him out. I was just looking at his clothes, that’s all!

“Then why are you looking at me like…” bitin pa niyang sabi.

“Like what?”

Mapula ang kanyang labi. Ang kanyang buhok ay maangas ang dating, malalim ang intensidad ng kanyang mga mata gaya ng… kay Allen… He’s tall same as Allen’s height.. ngunit ibang angas ang mayroon ito..

“Like you are attracted to me.” aniya na walang pag-aalinlangan.

Just what the hell! He’s such a thick-faced asshole! Ang dumi ng utak niya! Di hamak naman na mas lamang ng sampung paligo si Allen sa kanya!

At hindi ko siya tipo, for his information!

Nang unang maluto ang pagkain niya ay saka siya nagbayad. Nairita ako dahil hindi ko man lang nagawang gumanti sa pang-aakusa nito. Bago ito tumalikod, iniwan ako nito ng nakakainis na ngisi.

Nalaglag ang panga ko nang mabasa ang apelyidong naka-imprinta sa likod ng kanyang jersey.

Torralba, 7

Iyon ang nakalagay.

Paanong.. why is he wearing Allen’s surname? Is he related to… nagulumihanan ako.. it can’t be.. he can’t be related to Allen dahil ugali pa lang ay napakalayo na! At hindi ko siya napansing naglaro kanina, so in which part of hell did he come from?

I exhaled and tried to forget it.

Pagkakuha ko ng pagkain ay tumalikod ako at saka ko natagpuan si Allen na mukhang inabangan ang pagharap ko sa kanya. Magkasalubong ang kanyang mga kilay. I know how transparent he is that’s why I can tell he’s not happy with what he saw.

Pero, nakita nga ba niyang kausap ko ang hampaslupang lalaking iyon?

“May I know the reason why are you talking to Malcolm Torralba?”

Chapter 20 [Physical]

I don’t know anything about Malcolm Torralba and Allen couldn’t just believe it.

“Who is Malcolm by the way and why does he bear your surname?” tanong ko sa kanya habang sabay kaming naglalakad pauwi.

He’s holding my hand, hinayaan ko na dahil wala namang nakakakita at isa pa, malamig. Katamtaman ang init na dala ng kanyang balat.

“Pinsan ko ’yon, mahal.. Don’t tell me.. Ganoon ba ang mga tipo mo? Boyfriend mo ako pero tumitingin ka sa iba?” sakto lamang ang galit niya ngayon ngunit kailangan ko pa ring mag-effort na ipaliwanag sa kanya na wala akong gusto sa iba.

“Hindi ko siya tipo, ano ba Allen! Kinausap niya ako dahil akala niya may gus—” natutop ko ang dila at nagdalawang-isip kung itutuloy ko pa ba ang karugtong ng sasabihin ko.

Tingin ko’y mas lalo lamang mag-aalab ang galit ng isang ’to kapag nalaman ang totoong nangyari. But do I have a choice? Ayaw kong magsinunghaling sa kanya, what to do?

“Ituloy mo mahal, huwag mo akong bitinin.” aniya sa seryosong boses.

Mas lalo akong naakit nang pumungay ang kanyang mga mata. Ang ilaw na nagmumula sa mga poste sa daan ang nagsilbing liwanag namin.

“Alright. He assumed that I was attracted to him, pero hindi iyon totoo. I was just looking at his clothes because he’s wearing a jersey from another school. At hindi ko alam na pinsan mo pala ang mayabang na ’yun.” pagpapaliwanag ko.

I don’t actually need to explain myself to him everytime he sees me with another guy, but I also want to do it to clear whatever assumption he’s thinking. Kung panatag ang utak niya, matatahimik rin ako.

“Hindi siya nakadalo kanina dahil late. I don’t like seeing you again with him.” inalis niya ang pagkakahawak sa aking kamay, saglit akong nadismaya ngunit bumalik ang sigla dahil inakbayan niya ako.

He gripped my shoulder to get close with me even more. Nalanghap ko ang amoy ng kanyang pabango na hindi ganong kasakit sa ilong dahil mas lamang pa rin ang kanyang natural na halimuyak. He’s wearing the plain white shirt na suot-suot niya kanina bago magsimula ang laro.

Allen looks so sexy with just a plain shirt. Gusto ko siyang yakapin ng mahigpit ngunit pinigilan ko ang sarili.

“Noted, wala naman talaga akong balak na kausapin ’yong pinsan mo kung hindi niya ako kinausap.” dagdag ko upang gumaan pa lalo ang kalooban niya.

“Kapag kinausap ka ng ibang lalaki, kakausapin mo rin? Tama ba ang pagkakaintindi ko, mahal?” kinurot ko siya sa tagiliran nang bahagya siyang matawa ng sarkastiko.

“Hindi sa ganon, Allen. Sobrang seloso mo alam mo ba?” sinilip ko ang magiging reaksyon niya.

Agad siyang umiling habang ngingisi-ngisi dahil alam niya sa sariling tama ako.

“Hindi naman ako seloso noon, pero ewan ko bakit selos na selos ako kapag pinapansin mo ’yung ibang lalaki. Tapos sweet ka pa sa kanila samantalang hindi ka naman ganon sakin. Sinong hindi magseselos doon, mahal?”

Hinangin ang dulo ng kanyang buhok na bahagyang tumakip sa kanyang noo. Kailan ako naging sweet sa ibang tao?

“I was never sweet to anyone.”

Hindi siya umimik. Natahimik siya ngunit pansin kong inaabangan niya ang susunod kong sasabibin.

“We should do something about your jealousy, Allen.” I said real serious about it. He can’t feel jealous forever. Dadating at dadating ako sa puntong may kakausap saking ibang lalaki, pero hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay tama ang hinala niya.

“Hindi naman ako magseselos kung walang sapat na dahilan, mahal.”

Inirapan ko siya. Even though reasonable ang kanyang huling sagot, he can’t continue being jealous everytime I’m talking to another guy.

“Kahit na. Kahit sabihin nating iba ang motibo nila, kung hindi naman sila ang gusto ko, still there is no difference, nothing will change.” gumaan ang loob ko kahit papaano.

Mabuti at napag-uusapan namin ito ngayon. May motibo man o wala, kung hindi ko gusto ang tao ay wala rin namang mangyayari. It can’t change the fact that I have my eye on someone, already.

“Paano ako makakasigurong ako lang ang gusto mo, mahal? You’re never sweet to me, we’re never romantic, we’re just bound by an occasional kiss!”

I hissed in annoyance. Hindi pa ba niya ma-gets? Sasama at magpapahawak ba ako sa kanya kung wala naman akong nararamdaman para sa kanya? Mag-aalok ba ako ng halik sa kanya kung trip ko lang?

Huminto ako sa paglalakad dahilan para tumigil din siya sa paghakbang. I faced him. As much as I’m so nervous to do this, I held his both hands. He blinked consecutively, astonished from what I’m doing.

“I don’t just kiss someone, Allen. Hindi ako basta basta nagbibigay ng halik, unless I fell into something serious already. Be glad that I granted you a kiss because that only means I fell hard for you.”

I wasn’t expecting some confession from myself tonight. I had no choice because he needs assurance from all of this.

Humigpit ang pagkakahawak niya sa aking mga kamay. Hinatak niya ako at saka hinalikan. I felt the same sensation when his lips touched mine. Nagtagpo ang mga mata namin pagkatapos, doon lamang bumalik sa aking memorya ang ipinangakong halik.

“Sarap mo talagang humalik, mahal..” aniya saka siya nakatanggap ng batok sa akin.

Tanginang ’to! Tatawa-tawa lamang siya kahit na hinahatak ko pa ang dulo ng tainga niya upang saktan.

“Mahal naman eh.. masakit.. mahal!” binilisan ko ang lakad upang mas masaktan siya.

Iritang-irita ako ng gabing iyon. Allen has never been so silent about what he thinks, about what he feels, and it’s so damn annoying. May mga bagay kasing maaari namang itago o sarilihin na lamang at hindi na isatinig. Pero itong si Allen ay walang filter ang bibig.

“Ulitin mo pa’t hindi ka na makakatikim ng halik mula sakin!”

Kung titignan siguro sa salamin ang aking repleksyon, panigurado’y namumula na ako sa hiya at inis.

“Ano bang ikinaiinis mo, mahal?  Ikaw na nga ’tong pinuri ko eh! Alam mo namang takam na takam na ako dati pa diyan sa mga labi mo di ba?”

Dinoble ko ng bilis ng paglalakad ko upang maiwan siya.

“Shut up.”

Tumahimik rin naman siya at walang ginawa buong gabi kundi ang inisin ako hanggang sa makauwi ako. Bago ako pumasok sa pintuan ay nilingon ko siya, he’s also waiting for me to enter the house.

Nagsenyasan kami. He sent a flying kiss but I ignored it to annoy him. Nakangiti akong pumasok sa loob ng aming bahay, napatunayang nasa akin pa rin ang huling halakhak.

When I got home, I realized we never talked about the setup. Subalit sa tingin ko naman ay kuha na niya kung ano at paano ang gusto kong mangyari. Allen is a clingy and touchy kind of guy, parang mamamatay kapag hindi ako nahawakan, kung kaya’t pipiliin lamang namin ang tamang oras at lugar para roon. And we don’t usually kiss, it should be occasional but I think I don’t have any choice dahil may sariling buhay ang mga labi niya. Hindi ko mamamalayan ay nasa labi ko na rin pala.

I feel so obsessed thinking about the arrangement. Ayoko rin namang malaman ang saloobin ni Allen tungkol doon dahil alam kong wala siyang ibang susundin kundi ang sariling layunin.

Kinabukasan ay walang pasok. I have made some plans before, pero pagkatapos ng lahat ng nangyari ay parang nakalimutan ko ang mga balak gawin.

I spent an hour laying on the bed, doing nothing. Compared to my weekends before, I did a lot of productive things. Ngunit ngayon ay daig ko pa ang batugan at wala akong maisip na pagkaabalahan.

While in the middle of my worthless daydreaming, the door of my room opened revealing Ate Chevron’s face. May kakaibang ngiti sa kanyang mga labi.

“Narito si Allen, papasukin ko ba?”

Speaking of pagkakaabalahan, sa tingin ko’y sinagot na ng kung sino mang anghel ang aking katanungan kanina.

“No way, ako na ang bababa.” sagot ko saka siya nagkibit-balikat at sinara ang pintuan.

Nakaupo ako sa kama habang pinagmamasdan ang sarili. Hinipan ko ang ilang hibla ng aking buhok upang umalis ito sa pagkakatakip sa aking noo.

After fifteen minutes, bumaba ako sa sala. Naabutan ko si Ate Chevron na abala sa pinapanood na pelikula sa tv. May tatlong oras pa kasi siya bago ang trabaho kaya ang lakas humilata sa couch.

I found Allen standing in front of the aquarium. Nilapitan ko siya na mukhang mas may panahon pa sa mga isda roon kaysa sakin.

Balak ko sanang tawagin ang pangalan niya, ngunit kinuha ko ang atensyon niya nang sundutin ko ang tagiliran niya dahilan para mapaigtad siya.

Pigil ang tawa ko sa gulat na reaksyon niya.

“That’s not funny..” pagsimangot niya. Ang bilis magtampo, ah? Samantalang kapag siya naman ang nang-aasar sakin?

“Fine, sorry. Ano bang ginagawa mo dito?” napatingin ako sa gawi ni ate, checking if she’s able to listen to our conversation.

“Labas tayo maha—” agad kong tinapalan ang bibig niya bago pa man niya mabanggit ang endearment niya.

I pointed ate’s location using my lips.

“Ano? Bakit ngumunguso ka? Gusto mo ng hali—” muli kong tinapalan ang bibig niya at hindi na binitawan iyon.

Hinatak ko ang kamay niya hanggang sa makalabas kami ng bahay. Naku naman, wala ba siyang ideya na baka marinig kami ni ate? E usisera pa naman ang isang yun, paano nalang kung malaman niya ang estado namin ni Allen?

“Saan tayo?” diretsa kong tanong.

I am simply wearing a black shirt and grey shorts. Siya naman ay puting t-shirt at kulay brown na shorts. We look like a black-and-white couple, whatever!

“Date tayo.” sagot niya na walang pag-aalinlangan.

I don’t usually go out with guys to date but I think I have to make an exception just for this man. Kumikislap ang kanyang mga mata, halatang sabik na makasama ako sa sinasabi niyang date.

“Wala akong perang dala, Allen.” kinapa ko ang bulsa ng aking shorts, sakaling naibulsa ang wallet ngunit sa kasamaang palad ay hindi ko nadala.

“Sus, mahal ako naman ang magbabayad. Paligayahin mo lang ako at ako na ang bahala sa gastusin..” suminghap ako’t natawa sa kanyang rason.

Paligayahin? Sa paanong paraan ba?

“Anong tingin mo sakin, bayaran?” sarkastikong bulalas ko may masabi lamang.

Sumimangot siya.

“Hindi ganoon ang ibig kong sabihin, mahal. Ngayong first date natin, let me pay for everything. Sa susunod ay ikaw naman. Para quits tayo, ano mahal?” seryosong-seryoso siya sa pagpapaliwanag kahit na binibiro ko lang naman siya.

He’s really serious about doing this. Well, let’s give him a point for that. Allen as a boyfriend is a dream come true and let’s see how good will he play the role.

“Fine.”

Wala siyang sinayang na oras at saka ako hinatak paalis ng bahay. Dahil parehas kaming nagtitipid, nagkasundo kaming magpunta sa mall na hindi pa namin napupuntahan.

And like what I’m expecting, una niya akong hinatak patungo sa arcade kung saan parang bata na tuwang-tuwa sa dami ng nakikita. Napapatingin ang mga nalalampasan namin lalo na iyong mga babae at binabae. I’m just not sure if they are looking at Allen or me.

“Basketball, really? Anong laban ko sa’yo?” inabot niya sa akin ang bola.

Aniya ay pataasan raw kami ng makukuhang score sa shooting game na ito. And of fucking course, the man I am with is a basketball player and a champion and an mvp, anong panama ko?

“Hindi ko naman gagalingan, mahal.” hinampas ko siya nang makita ko ang nakakairitang ngisi niya pagkatapos akong yabangan.

“Ang yabang mo, kapag ako ang nanalo rito anong gagawin ko sa’yo?” panghahamon ko.

Kung ego ang labanan ay hindi pa rin naman ako magpapatalo. Kung gaano katayog ang pride niya, itataas ko rin ang akin upang mapantayan siya.

“Kapag natalo mo ako, hindi ako makakatanggap ng kiss sa’yo for a week. Deal?” hamon niya.

Ang lakas ng loob niya na akala mo’y mabubuhay siya ng walang halik. Palibhasa’t alam niya sa sariling hinding hindi ko siya matatalo sa larong ito kaya wala lang sa kanya ang consequence.

“Alright, deal.”

The game started. As a gentleman, he gave me a headstart. Nakarami rin naman ako ng shoot pero pagkatapos ng ilang segundo ay nagsimula na rin siya. Napansin kong sunud-sunod at walang palya ang mga shoot niya samantalang puro sablay ang akin.

Pero siyempre, hindi naman ako sasang-ayon sa laro kung wala akong strategy na naiisip. Tumigil ako sa pagshoot at saka lumingon sa aking likuran. Nang may makita akong cute na lalaki ay kunwari kong nabitawan ang bola at siniguradong sa direksyon ng lalaking iyon tutungo ang bola.

Akto kong kukuhanin ang bola ngunit inunahan ako ng aking prospek at saka inabot sa akin ito. Nginitian ko siya at saka nagpasalamat. Hindi ko muna kinuha ang bola at pinatagal ang pagkakahawak doon, nagkatinginan kami ng lalaki.

Hanggang sa makuha ang atensyon ni Allen na ngayo’y tumigil na sa pagshoot ng bola niya at saka sumingkit ang mga mata sa akin at sa lalaking nasa harapan ko.

Nang maging matagumpay ang plano ay saka ko iniwan ang lalaki at saka bumalik sa pagshoot sa ring. I just needed a second for him to notice that.

Kahit gaano man kagaling sa pagshoot ng bola itong si Allen, mayroon pa rin siyang kahinaan. And that is his focus. He’s easily distracted and I think I have mastered doing it based on his reaction.

“Sino ’yon, mahal?”

And the jealousy part will play, stopping him from shooting.

Kahit may ilang sablay ang shoot ko’y mayroon pa rin namang pumapasok sa ring. Napatingin ako sa scoreboard at napansing lumalamang na ako kay Allen dahil sa pagtigil niya.

“Mahal, sino ’yong lalaking ’yon para ngitian mo?” may halong iritasyon na sa boses niya.

“Hindi ko kilala, inabot lang sakin ang bola.” walang emosyon na tugon ko.

I focused on gaining more points. Sa loob-loob ko ay nagdiwang na ako sa pagkapanalo. Ang natutunan ko sa larong ito, gaano man kagaling ang kalaban mo, if you know how to distract him then you’ll find a way to win.

If he can play this game good, you should learn how to play it better.

“Mahal… mahal? tsk..”

Natapos ang three-minute game, at lamang ako ng twenty points sa kanya.

“I won!” singhap ko at saka tatawa-tawa habang ang kasama ko’y parang sinakluban ng langit lupa ang mukha.

“You cheated.” komento niya.

“I did, but there are no rules. Nanalo pa rin ako.” I smiled victoriously.

“Hindi patas ang laro, mahal! Dinuya mo ako!” parang batang pagmamarkulyo niya habang palabas kami ng arcade.

“Hindi nga patas kasi ikaw basketball player, so you had more edge than me, the reason why I conducted a strategy and you lost.” explaining to him what happened and why I did it.

“You know I’ll lose focus, mahal.. you played the game well.. and the next time you’ll cheat on me again, hindi mo magugustuhan ang mangyayari mahal..” pagbabanta niya habang nakahalukipkip.

Pinagbigyan niya ako sa mga oras na iyon. Miminsan ko siyang inaasar at pinapaalala na hindi siya makakatikim ng halik sakin sa loob ng isang linggo. I can’t get enough of Allen’s annoyed face.

Hanggang sa pumila kami sa ticket booth upang mamili ng ticket para sa pelikulang aming napagkasunduang panoorin. Hinayaan kong siya ang bumili habang ako ang nag-asikaso ng aming pagkain. I caught some girls looking at Allen’s direction and then giggling together like they have seen him naked.

And what the fuck am I thinking about it?

“Nakabili na ako, mahal..” aniya habang pinagmamasdan ang ticket sa kanyang kamay.

Pansin kong pasulyap-sulyap pa rin iyong mga babae sa kanya maging sakin lalo’t lumapit sakin si Allen at saka sila nagbulungan.

“Sinong tinitignan mo?” sinundan ni Allen ang tingin ko.

“Nothing.”

Nang tumingin si Allen sa direksyon nung mga babae ay nagtilian ang mga ito at saka nagtulakan. Kung ako kaya ang tumulak sa kanila sa escalator?

“Kilala mo, mahal?” tanong niya dahil halatang nagkagulo ang mga ito dahil sa pagsulyap niya.

“Of course not. Napansin ko lang na kanina pa sila sulyap nang sulyap sa’yo..” nagsisi akong binanggit ko pa sa kanya iyon dahil alam kong lalaki lang ang ulo ng isang ’to.

“Selos ka ba, mahal?” naging iritado akong muli sa mga ngisi niya.

“Utot mo, Allen. Hindi naman ako magseselos nang dahil lang doon.” saka maliit na bagay lang naman iyon.

Sabagay, malabo rin namang magkagusto siya sa mga babaeng iyon dahil alam kong ako ang gusto niya.

“E paano ka pala magselos, mahal? Hindi kasi patas samantalang ako itong selos na selos lagi sa mga lalaki mo. Ako lang ba ang nagmamahal sa relasyong ito?” binatukan ko siya sa kadramahang taglay.

“Gago. Hindi naman ’yon ang basehan. Hindi ibig sabihin na ikaw ang madalas na magselos ay ibig sabihin na’y ikaw ang mas nagmamahal. Iba-iba naman ang tao sa paraan ng pagpapakita ng kanilang pagmamahal.” I’m not expecting him to digest all of the things I said. “At wala akong ibang lalaki, Allen.”

Every person shows his love differently. May kanya-kanya tayong pamamaraan. There are those who are expressive of their love and some are silent. Some people show their love through material things, some through their actions and some through words.

“Ipangako mong ako lang ang magiging lalaki sa buhay mo..” he said mawkishly but I never saw any humor in his eyes.

Nang mapansin kong nagsimula nang magsipasukan ang mga tao sa sinehan ay hinatak ko na rin siya.

Ngunit nagmatigas siya’t hindi gumalaw sa kanyang kinatatayuan. Muli ko siyang tinitigan.

“Allen, tayo na..” aya ko sa kanya na mukhang walang planong pumasok sa loob.

“Ipangako mo muna, mahal.”

I sighed extravagantly and had no choice but to ride with him.

“I promise, i-ikaw lang ang lalaki sa buhay ko. Okay na?”

This man needs so much guarantee. But I can’t blame him because that’s how he really is.

Ngumuso siya at parang hindi pa ganoong kakumbinsido sa sinabi ko. Animo’y may hinihintay pang mga salita mula sa bibig ko na gusto niyang marinig.

“Allen Sneaker Torralba, ano pang hinihintay mo? Halika na’t mag-uumpisa na yung movie!” buong lakas ko siyang hinatak papasok sa loob ng sinehan.

Ang kanyang mukha’y parang nilukot na papel. Inikutan ko siya ng mata dahil sa kanyang pag-iinarte.

Nahatak ko siya papasok ng malalaking pintuan. Halos nahuli na kami at wala nang kasabay.

Sa madilim na parte ay hinatak ko siya sa isang sulok at saka mapusok na hinalikan. Naramdaman ko ang pagkagulat niya sa inakto ko. This fucking man doesn’t just need an assurance, he also needs something physically.

Tumagal ang halik ng isang minuto.

“Sapat na ba ’yan, mahal?” tanong ko at hindi na hinintay pang makasagot siya. Iniwan ko siya roon sa dilim at saka naunang pumasok sa pinakaloob upang hanapin ang mga designated seats.

I also called him the way he calls me. Fuck.

I bit my lip anxiously. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Halos hindi ako makahinga. This is driving me crazy! Nagugulat na lamang ako sa mga bagay na kusa ko na lamang ginagawa. I can’t imagine doing that to anyone else.

I was never physical with anyone, what’s wrong with me?

I found our seat. Agad kong inokupa iyon at saka hinabol ang hininga. Habang wala pa siya, sinabunutan ko ang sarili. Remembering the consequence for him a while ago that I shoudn’t grant him a kiss within a week.

And I just realized how I broke it.

Chapter 21 [Keep]

Nabalot kami ng nakabibinging katahimikan.

Allen is occupying the right seat beside me, dangerously silent and so focused on watching as the movie starts. I tried so hard to fix my gaze at the front but my eyes keep on blinking and peeking at him.

I’ve never known myself as wild as I was a while ago. This is a discovery and I felt afraid what more could I be capable of?

Saglit na gumalaw si Allen sa kanyang kinauupuan, but that was it. He never talked, touch me, or even look at me. Hindi ba siya nasarapan sa halik ko kanina?

Hindi nagtagal ay naramdaman ko ang bagong dating na umupo sa kaliwang bahagi ko. Without any interest, I looked at the guy with a box of popcorn on his lap. Medyo madilim kung kaya’t hindi ko gaanong maaninag ang kanyang mukha, all I know is he’s about my age.

It’s not my intention to look at him longer than I thought. Dahilan upang mapatingin na rin siya sa gawi ko. Agad akong nakaramdam ng hiya at saglit na ngumiti upang mabawasan ang pagkailang.

“Gusto mo ba?” hindi ko inaasahang tanong nito.

Natulala ako at ang kanyang tanong ay nagpaikot-ikot sa utak ko, waring hindi naintindihan.

“Popcorn?” sabay alok niya roon sa pagkain niya.

Umiling-iling ako nang makuha ang ibig niyang sabihin. Nang tanggihan ko ay bumalik ito sa panonood. Napabuntong-hininga ako.

I returned from peeking at my right side and to my horror, Allen is now staring at me menacingly. His intense eyes are so firm that I felt like he wanted to convey something.

“You promised you won’t look at other guys.” he said like he didn’t mind if anyone hears him.

Saglit akong nagbigay ng atensyon sa mga tao sa paligid na lahat ay abala sa pelikulang pinapanood. Everyone is preoccupied by the movie playing while here we are, staring at each other’s eyes.

“It was nothing, Allen.” pagpapagaan ko sa loob niya.

It wasn’t my fault if I accidentally look at other people because it’s normal. But to Allen, it is not. We talked and did something about his jealousy, but now it’s being awaken once again.

He licked his lower lip, pagkatapos ay hindi ko napansin kung paano nakarating ang kaliwang kamay niya sa ibabaw ng kanang kamay ko. The cinema is airconditioned, napalitan iyon ng init na dala mula kay Allen.

I let him do that since the lights are dim and to think that no one can see it, unless they pay serious attention.

Imbes na sa harapan ako tumingin, paminsan-minsang bumababa ang tingin ko sa nakapatong niyang kamay sa akin. There are times that he will play with my fingers, sometimes drawing circles on top of my palm and instead of watching the movie, my whole attention was into it. And it’s so damn crazy!

We shared the drinks, hindi ko na pinagtuunan ng pansin kung magshare kami sa iisang straw. Ubos na ang aming pagkain at halos patapos na rin ang movie. But Allen didn’t stop from holding my hand.

Kung kanina’y malilikot at naglalaro ang kanyang mga daliri, ngayon ay nakapirmi na ito at nakasalikop sa aking mga daliri. Mahigpit ngunit hindi nakakasakal ang pagkakahawak nito.

My eyes searched the veins on his forearm. I told myself to stop wandering but my mind went blank. All I know is Allen’s fingers interlaced with mine and how it kept me warm.

The movie ended. Nagsilabasan na ang mga tao. Saglit pa kaming nanatili ni Allen sa aming kinauupuan.

“How was the movie?” a small grin formed on his lips knowing that I was absent-mindedly watching the whole time.

And I realized I never learned anything from the movie because of him.

Kinurot ko ang braso niya dahilan para makawala ang kamay ko sa pagkakahawak niya. Tumayo na ako at saka siya inaya palabas ng sinehan.

“You’re getting physical each day, mahal. Ganyan mo ba ipakita ang pagmamahal mo sakin?” the grin never left his lips and I even grabbed the hem of his shirt to close the distance between us.

Nakatanggap siya ng kurot mula sa kanyang tagiliran dahilan upang mapaigtad siya. Pangiti-ngiti pa ang ungas kahit na nasasaktan na.

“Hindi mo pa itikom ’yang bibig mo, mas lalo kang sasamain sakin Allen Torralba.” now that I mentioned his last name, dapat alam na niya kung gaano ako ka-gigil ngayon.

“Ito namang si mahal ang sungit, gusto mo i-kiss kita para maibsan ’yang galit mo? Aww!” sinapak ko siya sa tiyan at saka nagmartsa palabas.

Iniwan ko siya roon sa hallway at saka ako dumiretso patungo sa banyo upang maglabas ng sama ng loob. He is right, I’m getting physical with him each passing day. Anong ginawa niya sakin? I can’t seem to redeem my old self.

I am usually calm and peaceful, ngunit simula nang makasama ko ang ungas na ito ay nagbago na ang lahat.

Lumabas ako ng cubicle, I saw my reflection in the mirror while I wash my hands. Namumula ang labi ko. Even my cheeks are bit blushing, my skin has never been sensitive with anything unlike now.

Pinagmamasdan ko ang sarili sa salamin nang mapansin ang pagbukas ng isang cubicle at saka lumabas doon ang isang lalaki. Our very eyes met in an instant. Daling umakyat ang dugo sa aking ulo nang maalala ang unang beses naming tagpo at kung gaano ito kaangas.

Tumabi siya sa akin at naghugas ng kanyang kamay.

“It’s you again, are you following me?” hindi nakatakas sa aking paningin ang sarkastikong ngisi niya habang pinagmamasdan ko ang repleksyon niya sa salamin.

“I don’t even know you so can we not have this conversation, please?” pagtataray ko.

Sumaglit sa aking alaala ang mga impormasyong nalaman kay Allen. Malcolm Torralba is his cousin, and plays ball from another school. They almost have the same features but with different behaviors. Allen is just naughty and childish while this one is arrogant and so assumptive of everything.

“It’s Malcolm, by the way. Ngayon kilala mo na ako?” tapos na siyang maghugas at saka tinuyo ang kamay gamit ang tissue.

“Wala akong pakialam kung sino ka pa. And just for your information, I don’t have anything with you so stop assuming.”

He was stunned with what I said and after that I stormed my way out. With this, I think I got even, remembering the last words he left me the other day that I was attracted to him.

Tumaas na naman ang presyon ko. I can’t even manage to handle one Torralba, tapos idadagdag pa itong isang ’to?

I saw Allen leaning on the rails while he has this smug look on his face. His face lightened up when he saw me. His both hands hiding on his pockets, he went towards me pretty damn quick.

“Bakit natagalan ka?”

Nakanguso siya at kahit na naka-focus ang mga tingin niya sa mata ko, hindi magtatagal ay bumabagsak ito sa mga labi ko. At dahil doon ay ako pa itong nadi-distract sa ginagawa niya.

“Wala, may gumagamit pa kasi ng cubicle kanina. Let’s go!” aktong lumingon pa siya sa loob ng comfort room ngunit binuhos ko ang buong lakas ko mahatak lamang siya palayo roon.

Baka makita pa niya ang pinsan niya’t maging dahilan pa ito ng isyu. Nagpahatak naman siya, ang kamay niya na mahigpit kong hawak ay agad kong binitawan nang humalo na kami sa mga naglalakad na tao. I saw him notice what I did and eventually sighed.

“You let go of my hand..” puna niya habang nasa ibaba ang kanyang tingin.

Bahagya siyang nakasimangot muling ipinasok ang kanyang kamay sa bulsa ng kanyang shorts.

“Maraming makakakita, Allen.” I said as a matter of fact and I’m expecting he already knows the arrangement. I hope he understands.

“Are you ashamed of me?”

We’re still walking close with each other, no touching. Sapat na siguro ito sa ngayon.

“Of course I am not ashamed of you. I hope you understand Allen that we cannot just publicly hold hands in places like this.” tumango naman siya bilang tugon kahit na ramdam na ramdam kong hindi sang-ayon ang isip at kalooban niya roon.

Ilang beses na rin namin itong napag-usapan. And he will always insists what he wants and I’ll always turn him down. I believe there’s a perfect time and place for this, to be out, to get public, and now’s not the time for that.

“I can’t wait to tell people how much I adore you, Ford.” aniya na pabulong at saka mahinang sinagi ang aking braso.

How much he adores me sounds so heavenly. I had no one who’s kind of attached like this with me before and the adoration explains all the jealousy.

Bago kami magpasyang umuwi na ay kumain muna kami sa isang fastfood. Busog na busog ako, hindi ko na namalayan ang paglipas ng oras. It’s already six in the evening.

“Inabot na tayo ng gabi.” pansin ko sa kalangitang nabalot na ng madilim na kulay.

I always love sunsets. Mas gusto ko ito kaysa sa sunrise, I can’t explain why. Sunset makes you feel nostalgic, reminiscing and sentimental. How the darkness invades the light in a peaceful way makes me miss the old times. Makes me go back to the memories I had with people, with life, and made me long for the past.

Allen smoothly caught my hand and entwined his fingers with mine.

“I had fun today, sa susunod mahal magbabakasyon tayo.” I never even thought of it yet since the graduation is already near.

For sure, we will have a long sembreak after the commencement day. I’m thinking of reviewing for the boards but I’m not sure if I can make it to the exam.

“Bakasyon? Saan naman? Alam mo namang magiging busy na tayo pagka-graduate natin.”

Hindi naman masama ang magbakasyon, papayag siguro ako kung saglit lamang at hindi magtatagal. I know I need to focus on being a licensed architect and for me to be one, I need to pass the exam.

“Kahit saan mo gusto. Palawan? How about Coron? I heard from kuya that it’s a wonderful place at kaya naman ng budget.” I’ve never been there and I felt excited imagining us in that place.

Hindi ako pamilyar sa lugar pero nakikita ko naman ito online. Maganda nga ang lugar na ito lalo na ang mga white-sand beaches at caves na matatagpuan doon.

“I’ll think about it, for now focus muna tayo para makatapos, Allen.”

He nodded as an agreement.

Time went by quickly. Bukas na ang nakatakdang pagtatapos namin ng kolehiyo. Like the other students, excited na rin akong makapagtapos at maranasan ang buhay ng pagiging independent.

Nasa kwarto ako at inaayos ko ang aking susuotin para bukas. Pinagmasdan ko ang aking cellphone na walang natanggap ni isang mensahe mula kay Allen. Anong ginagawa ng ungas na ’yun?

Nagpasya akong tawagan siya, kahit na ayaw ko talaga dahil ’di ko naman gawain ’yun. I just feel like when I call him, he’ll judge me as clingy or whatever.

Sinagot naman niya agad ang tawag ko pagkatapos ng dalawang ring.

“Yeah, mahal?” bungad niya. Naiimagine ko ang lawak ng ngiti niya ngayon base sa tono ng boses biya.

Muntik pa akong mabulunan dahil doon.

“Nasaan ka?” I felt so awkward, pakiramdam ko ay masyado akong attached dahil sa klase ng tanong na ito.

“Uhh, nasa gymnasium ako. Bakit, mahal?” naririnig ko ang ilang talbog ng bola sa kanyang background.

“Just asking, but why are you in school? You should be preparing for our commencement tomorrow. May isusuot ka na ba?” I layed my back on the bed while talking to him.

“Meron na, mahal. Magpapa-gwapo ako bukas para sa’yo, mahal. Gusto ko lang sana magpapawis saglit, uuwi rin ako pagkatapos nito, o gusto mo bisitahin kita?” nairita ako sa excited niyang tono.

Wala namang dahilan para magpa-gwapo siya dahil gwapo na talaga ang kumag, I don’t know if he can still level it up. Ewan ko ba sa lalaking ito.

“You can go home, nagpi-prepare na rin naman ako ngayon para bukas. Magpahinga ka nalang at matulog ng maaga.” pagpapaalala ko sa kanya, even though visiting me would be a great idea but I’ll let him rest for now.

“Sige, mahal sabi mo eh. Magpapahinga ako pagkatapos ko dito.”

The next day came. Everyone is cheerful for the graduation day. Hindi man kami magkatabi ng upuan ni Allen ay maya’t maya naman siya kung sumulyap sa akin. He’s seated in one of the chairs in front of us. Binilhan niya rin ako kanina ng pagkain bago pa magsimula ang event kung kaya’t mayroon akong kinakain ngayon. It’s my all time favorite cheeseburger.

I felt my phone vibrated, dinukot ko ito mula sa aking bulsa.

Allen:

“Are you okay? Hindi ba mainit diyan sa puwesto mo?”

I groaned and typed in my response.

Me:

“The whole auditorium is airconditoned, Allen. I’m fine.”

Pagka-send ko ng mensaheng iyon ay pinanood ko siyang basahin ang text ko. He smiled at me afterwards. The ceremony started. Habang abala ang lahat sa pakikinig sa speaker sa harapan ay iginala ko ang aking paningin.

Sa kabilang banda ay nakita ko si Lacey, aksidente namang napatingin rin siya sa gawi ko kung kaya’t umiwas agad ako ng tingin. Pagbalik ko ng tingin ay nakatitig pa rin siya sa akin, waring may gustong sabihin ngunit nahihiya lamang. We never had a chance to have a conversation after Allen told her the truth about our relationship.

I sighed, kung magkakaroon siguro ng pagkakataon ay gusto ko rin siyang kausapin. I never heard of her in the past few weeks, siguro’y malaki ang galit sa amin ni Allen, maybe she doesn’t wanna involve herself anymore. I don’t have any idea what’s going on in her mind right now.

Ate Chevron came with me, siya rin ang sumama sa aking pag-martsa at tanggapin ang diploma. Allen’s with his father, Tito Henry. Allen looks like a younger version of his father, both handsome in their own ways.

Ilang oras ang aming hinintay upang matapos ang naturang event. Nagyakapan ang lahat. Allen winked at me, knowing that he can’t hug nor kiss me right now.

Allen:

Tapos na ang graduation. Kasal na ba natin ang susunod?

Natawa ako sa natanggap na mensahe sa kanya kinalaunan habang palabas ako ng auditorium. Nagpaalam si Ate sa akin saglit upang magbanyo. Naghintay ako sa labas habang pinapanood ang paglabas ng lahat ng tao, sinubukan ko ring hanapin kung nasaan na ang ungas na si Allen.

I texted him. “ Where are you?“

I waited for his reply when suddenly I noticed a woman standing in front of me, Lacey. She has makeup that suits her face perfectly, nakangiti siya sa akin at niyakap ako upang batiin.

“Congratulations, Ford. I’m so happy for you!” masayang tugon niya na hindi ko inaasahan.

Does it mean na ayos na sa kanya ang relasyon namin ni Allen? Hindi man lang ba siya nagalit nang malaman ang katotohanan?

“Sa’yo rin, Lace.. Uhm.. Kumusta ka na, we’ve  never talked since Allen told you about the…” hindi ko magawang ituloy dahil baka maalala lang niya at muli siyang masaktan.

“About what? Oo nga eh, naging abala rin kasi ako sa thesis namin kaya hindi na tayo madalas nakakapag-usap.” ang ilang babaeng dumaan ay bumati sa kanya at saglit na nakipagbeso.

“Ayos lang, Lace. I thought nagalit ka na nang malaman mo ang totoo tungkol samin ni Allen. Masaya ako na tanggap mo kami..” tinapik ko siya dahil sa galak na nararamdaman.

It seems like she really accepted it. Dahil kung hindi, wala siya rito ngayon sa aking harapan.

“I’m sorry? Tanggap ang alin?” she asked curiously like she never had any idea about what I’m telling her.

“About us, me and Allen. I thought you got mad at me after knowing the real status between us. But I’m glad that we’re talking now, masaya rin naman ako kay Allen kahit na may pagka-gago ang isang ’yun.”

Her face is blank, obviously confused about something.

“Y-You and Allen are a couple?”

Bigla akong nakaramdam ng kaba sa hindi malamang kadahilanan.

“Not really, b-but we’re getting there.. like what he told you before, right?”

I saw how her eyes disagreed to what I just said.

“I’m so sorry, Ford but Allen never told me that. Yes, Allen told me how sorry he was for falling in love with someone else.. which I understand.. b-but I did not expect that it was y-you.. I didn’t know that you and him…. oh my god..” minasahe niya ang kanyang sintido at napansin ko ang naluluhang mga mata niya.

Sht. Anong… what’s this all about? I thought Allen already told her the truth about…. fuck!

She’s already in sorrow.

“That makes sense now.. he’s into.. guys?”

She closed her eyes for a second, thinking deeply about it.

“Shit, I’m sorry Lac—” tinalikuran niya ako at saka siya tumakbo palayo.

She left me dumbfounded. I don’t know what to feel or what to react. Damn! So Allen lied to me? Akala ko sinabi na niya ang katotohanan? That’s why I tried to accept his love because I was under the impression that Lacey already knew about it.

I left the school after, tinext ko si Ate na nauna na akong umuwi. Pinalis ko ang luhang bumagsak sa aking mata. Fuck. I hated myself for being this weak. I’m not crying because Allen lied to me, I’m crying because I feel Lacey’s pain for not knowing the truth. I can punch him in the face for lying to me, I can physically hurt him. What I can’t accept is how we hurt Lacey. It was obvious on her face how painful it was hearing from me, just now.

Tinanggap ko ang pagmamahal ni Allen, damn! I know he has pure intentions but at least he could’ve told her about his fucking love for me! Ayaw kong isipin na may nasaktan akong ibang tao just for the sake of loving him and giving him his fucking chance!

Allen:

I’m still inside, may kumakausap pa kay Papa. Where are you? I wanna hug you.

I ignored his message. My overwhelming anger is now bigger than my love for him. I wanna hurt him, inflict pain on him. Damn. Kung ganoon lang sana kadali. But hurting him won’t make any changes. Lacey’s hurt, hindi iyon maiiwasan ngunit mas mabuti sana kung nalaman niya ng mas maaga.

And if this kind of love will just hurt other people, I don’t think that this will be worth to keep. It’s either I keep it or stop it, either way I know better now. And if choosing to give this love a chance means hurting other people’s feelings, I just don’t wanna love at all. That’s not the kind of love that I want to keep.

Chapter 22 [Free]

Allen

Abala si Papa sa pakikipag-usap sa mga kakilala habang palingon-lingon ako sa paligid nagbabaka-sakaling makita ko si mahal. Dinukot ko ang aking cellphone ngunit hindi siya nagreply doon sa huli kong text.

“Umuwi ka na ba?” I sent another text.

Huminga ako ng malalim. This is unusual, kahit naman ’di siya pala-text ay nagrereply naman siya sakin. O baka naubusan ng load? Low batt?

“Dude, aattend ka ba mamaya?” dumaan sa harapan ko si Iñigo, tinapik niya ako nang hindi agad makasagot. Nasa likuran niya si Keith na tinanguan ako.

“Yung after party na sinabi ko sa’yo? Mamayang gabi na ’yun, maraming chicks panigurado. Ano, sasama ka?”

Muli kong sinilayan ang screen ng aking phone pero walang kahit anong mensaheng dumating. Saglit akong nalungkot ngunit nag-isip na lamang ng ibang dahilan.

“I’ll try..”

Iyon ang kanina pa nilang pinag-uusapan, after party na gaganapin sa isang ekslusibong bar sa makati. Hindi ko rin naman sigurado kung makakadalo ako o hindi, depende nalang siguro kung dadalo si mahal. Siyempre, pag sasama siya hindi ko naman siya hahayaang pumunta nang mag-isa roon. Baka pormahan pa ito ng ibang lalaki at makapatay ako ng wala sa oras.

“Pa, halika na!” tinawag ko na si Papa dahil walang tigil sa pag-entertain ng mga babaeng kumakausap sa kanya. Feeling binata naman kasi ’tong si Papa.

“Alright, ladies..” iniwan niya ang mga babaeng nakapalibot sa kanya kanina at saka nagpaalam.

Wala akong ganang naglakad. Tinititigan pa rin ang phone, at saka lumilingon sa paligid.

“Sinong hinahanap mo?” tanong ni Papa na nakasunod sa aking gilid. May iilan pa ding babae ang napapatingin sa amin at saka babati sa akin, pero mas lamang ang bumabati kay Papa. Ewan ko ba, magkamukha lang naman kami.

“Wala, Pa.. Idaan mo pala muna ako kina Ford mamaya, may kailangan akong ibigay sa kanya..” palusot ko nang marating namin ang parking lot.

Tinitigan niya ako ng mapanuri bago buksan ang pintuan ng sasakyan. Sumunod ako sa loob.

“Hindi ba kayo nagkita kanina?”

Hinubad ko ang polong suot suot ko at iniwan ang puting tshirt sa loob nito. Binuksan at tinodo ko ang aircon upang malamigan.

“Nagkita pero saglit lang. Umuwi na rin yata pagkatapos.”

Binuhay niya ang makina ng sasakyan. Patingin-tingin siya sakin sa salamin, nahiwagaan ako dahil pakiramdam ko may gusto siyang sabihin sakin.

Pinaandar niya ang sasakyan. Pagkatapos ng ilang minuto, pasulyap-sulyap pa rin sa akin sa salamin. The eff.

“Pa, kung may sasabihin ka sabihin mo na. Hindi ’yung pasulyap sulyap ka diyan, tangina kinikilabutan ako sa’yo eh..” nakatanggap ako ng malakas na batok mula sa kanya na agad kong pinagsisihan.

Ang bigat ng kamay ni Papa.

“Language, you son of a prick!” he hissed habang minamaniobra ang steering wheel.

“I’m your son, so you’re the prick?”

Minura niya ako nang sunod-sunod. Tatawa tawa lamang ako dahil natalo ko siya roon. Hindi na mabiro ’tong si Papa.

“Pasalamat ka’t grumaduate ka, kung hindi bugbog ang aabutin mo saking bata ka. Mabuti naman at nag-focus ka sa pag-aaral hindi yung puro pambababae ang inaatupag mo.” pangangaral ni Papa habang nagmi-makeface lang ako.

Siyempre, focus naman talaga ako sa pag-aaral dahil na rin sa tulong ni mahal.

“Hindi naman ako nambababae, Pa. Sarili mo yata ang tinutukoy mo?” pang-aasar ko sa kanya at medyo dumistansya upang hindi niya ako mahablot. Siya itong kung makalapit sa mga babae kanina ay parang wala pang limang anak.

“Gago. Minsan, napapaisip nalang ako kung kanino kayo nagmana eh. Hindi naman ako ganyan nung kabataan ko…” at kung anu-ano pang kwento ang ibinahagi niya na hindi ko naman interesadong pakinggan.

Ikinuwento niya kung ilang mangliligaw ang tinurn-down niya noon, kahit siya itong lalaki ay siya pa iyong sinusuyo. Pero isa lang talaga ang nagpatibok sa kanyang puso.

“Ang love darating ’yan sa tamang panahon..” ang huling pangungusap niya mula sa napakahabang kwento.

“Talaga ba, Pa? Kahit pinikot mo si mama noon? Kaya nga isinilang ng maaga si Kuya Troy ’di ba kasi minadali mo?” sinamaan niya ako ng tingin ngunit totoo naman ang aking sinabi.

Darating sa tamang panahon? Pero ilang buwan pa lang silang magkarelasyon ni mama, nabuntis na agad?

Malibog kasi ’tong si Papa, si Mama naman ay sikat noon sa kanilang school kaya ayun pinikot ni Papa para wala nang makaagaw.

“Mahal din naman ako ng mama mo, kaya ayos lang sa kanya. Kaya ano pang hihintayin ’di ba? Oo may kaunti akong pagsisisi noon na naging batang ama ako pero hindi ko naman pinagsisihan na pinanganak ang kuya mo. Look at him now, successful ang kuya mo at alam kung ano ang mga priorities niya sa buhay.”

Napailing-iling na lang ako. Wala siyang ideya sa mga kalokohan ni Kuya Troy noon, nalaman ko iyon kay Kuya Hector pero di nalang namin pinaalam kay Papa dahil malamang ay bugbog ang abot nito.

“Tularan mo ’yang mga kuya mo.” kunwari na lamang akong sumasang-ayon para lamang tumigil na siya.

Ito ang mahirap kapag bunso eh, ikukumpara’t ikukumpara ka sa mga kapatid mong nauna sa’yo, kung gaano na sila ka-successful at ikaw hindi.

Tinutularan ko naman sila kaya nga nagkagusto na rin ako sa kapwa ko lalaki ’di ba? Tangina, kung pwede ko lang sabihin iyon eh.

“Pero Pa, ayos lang ba sa’yo na…” hindi ko magawang ituloy.. itutuloy ko ba o ano?

Naghintay si Papa sa sasabihin ko.

“Ayos lang ba sa’yo ang relasyon sa kapwa lalaki? Katulad ni Kuya Hunter, nainlove siya kay Kuya Jake. Maging si Kuya Hector at Kuya Jack..” hindi na siya lumingon sa aking gawi, mas nagconcentrate siya sa pagmamaneho.

Naramdaman ko ang malalim niyang paghinga. Mukhang napakalalim ng iniisip. Alam ko namang ayos lang talaga sa kanya dahil matagal na niyang natanggap, pero iba pa rin kung maririnig ko mismo mula sa kanya ang kasagutan.

“Siyempre, sa umpisa hindi ako sang-ayon. Pero malaki naman na ang mga kuya mo at hindi ko naman sila mapipigilan sa kung ano ang gusto nila. At may tiwala naman ako at sa kung sino ang pipiliin nilang makasama. Hangga’t mabibigyan nila ako ng apo, masaya na ako.” natuwa ako sa huling sinabi niya. Apo lang pala ang panggatong dito kay Papa para mapapayag?

“Imbes na pilitin ko sila sa hindi nila gusto, edi dun ako sa kung ano ang makapagpapasaya sa kanila. Para kahit wala na ako, alam kong masaya kayo.”

Sabagay, may punto si Papa roon. Mabuti na lamang at ganito kalawak ang pag-iisip niya.

“Paano kung ako rin mainlove sa kapwa lalaki, Pa?”

Sht! Biglang tumigil ang sasakyan mabuti na lamang ay nakaseatbelt ako. Tumingin ako kay Papa na gulat ang reaksyon sa mukha. Anong ikinagulat nito eh nagtatanong lang naman ako?

“Allen, totoo ba ’yang sinasabi mo? Kaya mo ba hiniwalayan ’yong girlfriend mo ay dahil nagkakagusto ka na sa lalaki?” tamang hinala rin itong si Papa eh. Wala pa nga akong masyadong sinasabi, pero ang dami ng kongklusyon sa utak.

“Pa, wala akong sinabing ganon. Ang tinatanong ko eh what if, ’di ba? Di mo ba narinig ’yon, Pa?” sarkastiko kong tugon.

Muling pinaandar ni Papa ang sasakyan dahil sa sasakyang kanina pa nagwawala sa aming likuran. Atat na ito dahil nakaharang kami sa gitna ng daan.

“Sa inyong lima, ikaw ang pinaka inaasahan ko, Allen. Huwag mong sabihing pati ikaw?” hindi naman galit ang tono niya, sadyang overreacting lang talaga ’tong si Papa.

Na-trauma na yata dahil halos lahat ng anak niya’y nagkakagusto sa kapwa sekswalidad maliban kay Kuya Blade. Balita ko ay nalilink din si Kuya Troy doon sa isang lalaking photographer sa pinagta-trabahuhan niya.

“I’m not saying that I am, Pa. I’m telling you, what if?” nauubusan na ako ng pasensya.

“Don’t think about it. Maraming magagandang babae diyan na pwede mong lahian, anak.” agad akong nandiri sa mga sina-suggest ni Papa. Kung anu-anong itinuturo sa akin.

“Nagkaanak pa rin naman si Kuya Hunter kahit naging sila ni Kuya Jake, ’di ba?” bigla kong naalala ang mga panahong iyon.

I know it was Kuya Hunter’s mistake pero hindi naman ibig sabihin na pagkakamali ang pagkabuhay ng kambal. Even when committing mistakes, there’s still a blessing.

“Anong gusto mong palabasin?”

Napanguso ako at nagpasyang itigil na lamang ang pangungulit kay Papa.

“Wala naman, Pa. I’m just saying na marami namang paraan para magkaanak. Hindi naman porket pumatol ka na sa kapwa kasarian ay imposible nang magkaroon ng anak.” paliwanag ko with hand movements pa.

Titingin-tingin lang siya sakin habang nakataas ang isang kilay na hindi ko nagugustuhan dahil pakiramdam ko’y iba ang interpretasyon nya sa mga pagtatanong ko.

“Kung saan masaya ang mga anak ko, susuportahan ko. Pero ikaw bata ka pa, mag-isip isip ka muna at huwag masyadong magpadala sa mga emosyon na ’yan. There are still a lot of things about yourself that you’re gonna discover.”

Nakampante na ako roon sa huling sinabi niya. Tumigil ang kotse sa harapan ng bahay nila Ford. Mas lalo kong nakumpirma ang iniisip ni Papa nang sumilip siya sa bahay na pupuntahan ko.

“Ano bang ibibigay mo sa kaibigan mo at hindi na ’yan makapaghintay?” tanong niya.

Wala naman talaga akong ibibigay, palusot ko lang iyon kanina.

“Basta. Huwag mo na akong hintayin, Pa. Mauna ka na sa bahay. Baka magtagal din ako rito. Sige na..” lumabas ako ng sasakyan at iniwan na si Papa roon na balak pang magtanong.

Nakatayo ako ngayon sa harapan ng bahay nila mahal. Napansin ko ang pamilyar na sasakyang nakaparada hindi kalayuan. Hinintay ko munang makaalis ang sasakyan ni Papa bago magdesisyong katukin ang pintuan.

Nakailang katok ako nang pagbuksan ako ng isang pamilyar na mukha. Damn. What is he doing here?

“Cap?” base sa reaksyon niya ay nagulat din nang ako ang makita.

“Yeah, can I help you?”

Sinilip ko ang likuran niya at nagisnan doon si Ate Chevron na abala sa ginagawa. Nang lumingon siya sa gawi namin ay agad akong nakilala.

“Ruigi, papasukin mo si Allen.” utos nito at saka naman ito nagbigay ng daan para sakin.

Ang alam ko’y nangliligaw ito kay Ate Chevron pero hindi ko akalaing narito ang ungas na ’to at dumidiskarte.

Tinitigan ako nang masama nito habang nilalampasan ko siya.

“Hinatid ako ni Ruigi kanina, nauna kasing umuwi si Ford. Naroon siya sa itaas, sa kwarto niya..” nakita ko ang ginagawa niya habang naghihiwa ng mga gulay.

Ruigi glanced at me curiously, what? Kaibigan ko naman si Ford kaya anong problema nito?

“Hindi ba kayo nagkita kanina sa auditorium?” tanong ni Ruigi habang kinakain ang isang mansanas. Iba ang ngisi sa mukha nito, iyong mapang-asar.

“Mind your own business.” I mouthed to him without any voice.

“Salamat, ate.. akyat lang ako..” paalam ko, iniwan ko silang dalawa roon at saka umakyat sa ikalawang palapag ng kanilang bahay.

Hindi na ako kumatok at saka inikot ang doorknob ngunit natantong ito’y nakalock. Doon na ako kumatok upang pagbuksan niya.

“Ford, si Allen ’to, can you open the door please?” ilang beses akong kumatok ngunit walang nagbubukas.

Inilapat ko ang tainga ko sa pintuan sakaling may marinig na ingay sa loob ng kwarto.

“Ford, are you there? Buksan mo ’to.” kumatok akong muli at saka pinakinggan ang loob kung narito nga ba siya. I can’t hear anything.

Bumaba ako sala at saka muling tinanong si Ate Chevron kung nasa kwarto nga ba talaga si Ford.

“Oo naman, nasa kwarto lang siya at hindi pa bumababa. Katukin mo lang, baka nakatulog.” aniya at saka ako tumango.

“O baka naman ayaw kang pagbuksan?” nakangising opinyon ni Ruigi na inismiran ko. Hindi ko naman hiningi ang opinyon niya.

Ate hissed at him to shut him up.

Umakyat ako ulit sa itaas. Kumatok ng magkakasunod na beses.

“Ford, alam kong nandyan ka. Open this door..”

Kung narito siya, bakit ayaw niya akong pagbuksan? Imposibleng natutulog siya eh masyado pang maaga. He can’t be inside the bathroom dahil maririnig ko dapat ang ingay mula roon.

Unless, he doesn’t really wants to open it. Unless, there’s something wrong that I’m not aware of. Umuwi siya ng maaga kanina, which he’s not supposed to do. And now, he’s locking his door. Sinubukan kong pihitin ang doorknob ngunit sa kasamaang palad ay naka-lock pa rin ito.

“Damn.. what’s wrong? Ford, please open the door. I’ll kick this goddamn door if you won’t let me..” pagbabanta ko.

I gave him a minute.

I’m about to kick the door when I heard something.

“Just leave, Allen.”

Alright, so he’s here. What’s the motherfucking reason why he won’t open this goddamn door?

“May problema ba? Let’s talk, Ford. Buksan mo ’to.”

He wants me to leave, so there is really something wrong. Anong problema nito? Sa akin ba siya may problema? Anong ginawa ko?

“No, umuwi ka na Allen. I don’t want to see you..”

Nakumpirma kong sa akin nga siya may problema base sa aking narinig.

“What? Hindi ako aalis dito hangga’t hindi natin ’to aayusin. Ford! What did I do? May nagawa ba akong mali?” pagkatapos ay bigla na lamang bumukas ang pintuan at saka niya ako hinatak sa kwelyo papasok sa loob.

Napahiga ako sa ibabaw ng kama dahil doon habang nakahalukipkip siya sa harapan ko. Sinubukan kong tumayo at nilapitan siya..

“Mahal, ayusin natin ’to.. karapatan mo namang magalit pero kailangan kong maintindihan kung bakit.. tell me.. what’s wrong? may nasabi ba ako? anong maling nagawa ko? look at me..” I caressed his face but he just pushed me away. Muli akong bumagsak sa kama.

“Liar, sinunghaling ka! Ayaw ko sa lahat ’yung sinunghaling!” he bursted out of frustration. Pulang-pula ang mukha niya sa inis, dapat akong mag-alala ngunit imbes na iyon ang maramdaman ko ay natutuwa pa ako.

Mukha kasi siyang bata na naagawan ng lollipop. He’s fuming mad, it’s just adorable to look at him now.

“At may gana ka pang ngumiti? Anong nakakatuwa, Allen? Tuwang-tuwa ka pang nagagalit ako?” aniya nang mahuli akong nakangisi kung kaya’t tumikhim ako’t ipinirmi ang labi.

“Sorry na, mahal.. ito naman.. bakit ka ba nagagalit? anong ginawa ko sa’yo?” pag-aalo ko sa kanya. Umupo ako sa kama at saka sinubukang hawakan ang kamay niya ngunit lumalayo siya.

“Liar. You told me… na sinabi mo kay Lacey ang tunay na rason ng pakikipaghiwalay mo sa kanya! But you didn’t..” umuusok na yata ang ilong niya sa inis.

Natigilan ako at muling inalala ang panahong umamin ako kay Lacey.

“Yes, I told her..”

“No, you didn’t..” pambabara niya.

“Nag-usap kayo? Anong sinabi niya?” sinubukan ko ulit siyang lapitan ngunit nilalayuan niya ako at tinataboy ang kamay ko.

“She didn’t know about us, Allen. Wala siyang alam!” pabalik-balik siya ng lakad at pinapanood ko lamang siya na halos ikahilo ko na.

Tangina. Ang hirap palang paamuhin nito kapag galit na galit. Damn. Mukhang mahihirapan akong magpaliwanag nito ah..

“Of course she doesn’t know about us. What I told her… I fell in love with someone else.. but I didn’t go down to specifics.. Pero iyon naman ang totoo kung bakit ko siya hiniwalayan, dahil may mahal na akong iba at ayaw ko siyang mas masaktan pa. I didn’t tell her it was you..”

Nakikinig naman siya sa sinasabi ko.. Pero putangina, pabalik-balik pa rin siya ng lakad at ako’y nahihilo na.

“Damn, come here.. I didn’t lie to you..”

Sinamaan niya ako ng tingin. Nag-aalab pa rin iyon pero tumigil na siya sa paggalaw sa wakas.

“You still lied.. I thought she already knew.. at ang mas masakit, sa akin pa niya nalaman ang totoo..” ngumiwi siya at saka muling humalukipkip, nangingilid ang luha sa kanyang mga mata.

Tumayo ako ngunit hindi ko na siya sinubukang lapitan dahil alam kong hindi rin tatalab iyon. I stood in front of him.

“Look at me..” utos ko sa kanya, mas seryoso na ngayong oras na ito.

“Ford, I said look at me.”

Ilang segundo ang lumipas bago siya bumuntong-hininga at saka tumingin sa akin. Now, I have all his goddamn ears, eyes and attention.

“You only asked me to tell her the truth of why I ended our relationship, and I did. But it’s not my job to tell her whoever that damn person is who replaced her in my heart. I did my part.. if she knew who’s that person, then it’s her problem how to deal with it, not mine or yours..” I stepped closer to him, wala naman siyang magawa dahil pader na ang nasa likuran niya.

I pinned my arm around him, not giving him any damn escape plan. Hinawakan ko ang kanyang baba upang mas makuha ko ang atensyon niya.

“Kung alam na niya na ikaw ang nagpapatibok ng puso ko, then it’s better. I know her, she’ll understand.. she’s gonna accept it whether she likes it or not, and it’s not our problem anymore.. it shouldn’t affect what we have.. it shouldn’t affect us…” bulong ko na sobrang lapit sa kanyang tainga.

Wala siyang kawala sa mga braso ko. Sobrang lapit ng mukha ko sa kanya. Tinitigan ko siyang mabuti. I know him also, he’s a fucking coward and I think I need to do something about it. Hindi pwede sakin ’to. Hindi maaaring sa bawat bagay na hindi niya magustuhan na sinabi ko o nagawa ko ay aayawan na niya ako. Kapag may problema dapat pinag-uusapan.

“Now, if that’s the only problem you have with me, forget it now… I’m so damn tired of keeping this secret relationship to everyone, the only reason why I can still hold back is you, just for you.. dahil alam kong hindi ka pa handa, and I want you to take your time.. so you owe me bigtime..”

Ngayon ay tahimik na siya at mukhang kumalma na sa mga pinagsasabi ko.

“I’m your bestfriend, Ford. But I don’t want to be your bestfriend because I fucking feel more than that…”

I wasn’t supposed to say it, but it didn’t leave my mind.

“Hindi natin kontrolado kung may masasaktan tayong iba sa pagmamahal na ’to… that’s part of loving someone. And I choose to fucking love you Ford and now it’s your turn to figure it all out if you’re down with this or not.. At kung natatakot ka pa rin na may masaktan kang ibang tao after all this, mas maganda siguro kung magkulong ka nalang sa kwartong ito..”

I don’t really mean what I said at the end, I said it just to challenge him to get out of his fucking comfort zone. And it’s on him if he will be brave enough to face it or just be a coward in the end.

“All I ask from you is to free yourself… stop thinking about them, just think about us.. just give us a fucking chance and I’ll make sure it’s gonna be all worth it..”

Inalis ko ang aking mga braso sa kanya, freeing him from my body.

“Aalis na ako. But you have to figure this out, Ford.” saka ako lumabas ng kanyang kwarto.

Nakangiti akong bumaba ng sala. Pakiramdam ko kasi’y mas naliwanagan siya sa mga sinabi ko. I felt that I needed to do something about it so I fixed it.

Pagbaba ko ng sala ay naabutan ko ang naghahalikan na si Ruigi at Ate Chevron sa couch. Goddamn it!

“Ate, uuwi na ako.” napatalon pa silang dalawa sa gulat saka ako tuloy-tuloy sa paglakad. Sinamaan ako ng tingin ni cap, nginisian ko lang ang ungas.

“O-O sige, Allen n-nariyan ka na pala. Mag-iingat ka!” inayos ni Ate ang nagusot niyang damit habang hiyang-hiya akong hinarap.

“Sure, kayo rin ate mag-ingat kayo..” if she knows what I mean. Ang naka-gets na si Ruigi ay mas lalong tumalim ang tingin sa akin bago ako lumabas ng kanilang bahay.

Nang nasa labas na ako ay tiningala ko ang bintana sa kwarto ni Ford. Clock’s ticking mahal, I’ll just wait for you to figure it all out.

Chapter 23 [Stop]

Nagpasya akong dumalo ng after-party. Pagkagaling ko sa bahay nila mahal ay umuwi ako sa amin. Naabutan ko roon si Papa na nagkukumpuni ng isang sasakyan.

“May pagkain diyan sa ref kung nagugutom ka..” paalala ni Papa nang mapansin niya akong nasa sala na. Hindi na sila naghanda pa dahil abala rin naman sina kuya sa trabaho, kami lang rin ni Papa ang naiwan dito.

“Ayos lang ako, Pa. Busog pa naman ako.” umakyat ako sa aking kwarto pagkatapos.

Kinuha ko ang bola at saka ako nagtungo sa hardin. Sa dulo nito ay mayroong espasyo na sementado at basketball ring sa isang gilid. Nagpapawis ako ng isang oras. Hindi mawala sa isipan ko ang mga sinabi ko kay mahal.

Ano kayang plano niya? Natauhan na kaya siya sa lahat ng sinabi ko? Sinunod ko naman ang sinabi niya noon na aminin kay Lacey ang rason ng pakikipaghiwalay ko. And that’s it, may mahal akong iba. Pero sa tingin ko’y hindi ko na kailangan pang sabihin kung sino.

Kinagabihan ay dumalo ako sa after-party. Ginanap ito sa isang ekslusibong bar, hirap na hirap akong dumaan sa dancefloor hanggang sa mahanap ko sila Iñigo. Lumikha ng ingay ang mga ungas nang makita ako.

“Akala namin wala kang balak na pumunta e!” inakbayan ako ni Iñigo na mukhang may tama na.

Puno ng magkakaibang alak ang ibabaw ng table nila, napili kong beer lang ang inumin. Wala naman sa plano ko ang magpakalasing ngayong gabi, naisipan ko lang pumunta upang makapagmuni at makapag-isip isip.

I took out my phone from my pocket and checked to see if there is something new. May mga mensahe akong natanggap ngunit kahit isa ay walang galing kay mahal. He’s not even online in his social media. Ibinaba ko ang phone sa gilid ng table at saka nagbuntong hininga.

“Mukhang ang laki ng problema mo ah? Something’s bothering you?” napalingon ako sa katabing si Selina, grumaduate rin ito ngunit sa ibang kurso nga lang.

“Wala naman, bagot lang.”

Tinungga ko ang basong may beer. The music is so loud na halos hindi na kami magkarinigan kapag nag-uusap.

“Babae ba ’yan?” tanong niyang muli.

That made me chuckle a bit. If she only has any idea.

“Nope.”

Kumuha ako ng panibagong bote ng beer at saka ito binuksan. Naaamoy ko ang usok ng sigarilyo kahit saan, mabuti na lamang at sanay na ako sa mga ganitong lugar.

“You know what, I thought you were a playboy..” dahil sa sinabi ni Selina ay nakuha niya ang buong atensyon ko.

“What?”

She pouted a little bit, her lips painted red.

“Lapitin ka kasi ng mga babae, at marami ang nagkakagusto sa’yo kahit mga kaklase ko. You’re handsome and athletic, ano pang hahanapin ’di ba?” pahayag niya na hindi ko gaanong nagustuhan. Hindi ko rin alam kung anong punto niya at sinasabi niya sa akin ang mga bagay na ito.

“And I heard you broke up with your girlfriend like a month ago, and it’s kind of weird that you are not seeing anyone now, to think that everybody likes you.. I’m just wondering, what makes you like someone Allen Torralba?” nakapatong na ang baba niya sa kanyang kamay habang pinapanood akong inumin ang bote ng beer.

She’s obviously flirting but I can sense that she’s somewhat harmless. Out of boredom, I let myself answer her questions.

“I don’t know, and why are you asking?” pretending that I don’t have any idea about her motive.

“Just a random question, I hope you don’t mind.. it seems like you don’t have any particular standard when it comes to girls kasi.”

It led me to thinking that I don’t really have any set of preferences for choosing someone. Biglang sumagi sa isip ko si Ford, hindi ko rin naman maipaliwanag ng maayos kung bakit siya ang gusto ko. It just happened..

“I don’t fucking care about standards.. Kung mahal mo, mahal mo.. hindi ko naman kailangang suriin pa kung meron siya nito o wala, hangga’t tumitibok ang puso ko para sa  isang tao ay siya ang pipiliin ko.”

“Well said..” komento niya sa sinabi ko.

Ang maiingay na sina Iñigo, Ryan, at Paul ay nagyayaan na sumali sa mga sumasayaw sa dancefloor. They even pulled me just to join them.

“No, let go of me fuckers! Kayo na lang!” pagpupumiglas ko, halatang mga lasing na ang hunghang ngunit kahit ganoon ay wala namang pumapansin sa ingay namin.

“C’mon dude! Don’t be such a party pooper, saglit lang naman tayo!” pagmamatigas ni Iñigo, hindi binibitawan ang braso ko hangga’t hindi ako pumapayag.

“I think you should go, hindi titigil ang mga ’yan..” bulong ni Selina sa akin.

Umiling-iling ako habang hinahatak nila ako sa gitna ng dancefloor. Damn it! I don’t know how to fucking dance, anong gagawin ko rito tatayo?

Hayok ang mga tao sa pag-indak sa isang elektronikong tugtugin habang ang mga ilaw ay malikot na pumupunta kung saan-saan.

“Wooooo!” sigaw ng mga tao.

Ang iba’y may hawak pang bote ng alak habang umiindayog sa ritmo ng musika. Upang hindi magmukhang tuod ay bahagyang sinabayan ko na lamang ang beat ng tugtog at tahimik na pinapanood ang mga taong lunod sa alak at musika.

We stayed there for almost an hour, lumalabo na rin ang paningin ko ngunit alam ko pa naman ang nangyayari sa paligid ko. Not until I felt someone is grinding behind me. Tumalikod ako at nakita ang isang babaeng malagkit ang tingin sa akin. She’s dancing like a wild animal, she puts her hand on my shoulders.

“Having a good time?” mapang-akit na tanong nito.

I sighed and shook my head to wake myself up.

“Not really..” I almost whispered. Hinawakan ko ang kanyang mga kamay at inalis ito sa aking katawan.

“Why not? Don’t you find me attractive?” she pouted like a puppy at mas lalong inilapit ang katawan sa akin.

I groaned in annoyance. Hinanap ng aking mga mata sina Iñigo upang ayain na bumalik na sa aming table para makawala na rin sa babaeng ito.

“Hey, I’m asking you a question and you’re not answering..” she tried to touch my face but I held her hand to stop her from doing anything.

This is the type of girl who’s only looking for some hook-up, not even sure what it might cost her in the end.

“Look miss, you’re beautiful.. but you’re not just really my type.” nag-isip ako ng paraan kung paano matatakasan ang babaeng ito. She’s just so clingy and her hands won’t stay firm in its place.

“Then what is your type? You know what, I can give you a good time tonight, I know you’re attracted and just playing hard to get, so tell me..” she murmured so close to my ears.

Kakalingon ko ay naaninag ko ang isang pamilyar na mukha. Ford is standing somewhere, watching me distantly. No, he shouldn’t be here.. this is not real..

“C’mon, let’s go somewhere else..” the girl held my jaw to force me to look at her.

Muli akong sumulyap sa kinaroroonan ni Ford. Kumurap-kurap ako ng ilang beses, he’s still there staring daggers at me.

Hinuli ko ang kamay ng babae at saka ito tinitigan ng mariin. “I’m not going with you, and just for your information, I’m not even attracted to you to the tiniest bit.. and it takes a lot more than that to seduce me.” I let go of her hand and left her appalled.

I walked towards our table where Ford is now sitting on one of the couches. Hindi ko namalayang nakabalik na rin pala sina Iñigo at ang mga kasama niya, ako ang pinakahuling dumating.

“Mukhang nakabingwit itong isang kaibigan natin, ah?” tatawa-tawang parinig ni Iñigo na obvious na ako ang pinariringgan.

For sure they’ve all seen what happened.

They all looked at me like I’m a suspect in a crime. I occupied the seat beside Selina, nasa harapan ko si mahal at hindi ko matagalan ang titig niya. I know I fucked up.

“Did you get the number, pare?” tanong ni Paul.

“That’s Trixie Delos Reyes, the hottest girl in education department. Pinormahan mo ba?” kuryosong tanong pa ni Ryan.

Hinilot ko ang gilid ng ulo ko dahil sa mga naririnig na ingay.

“Looks like someone is getting laid tonight..” awtomatikong umangat ang ulo ko nang boses na ni mahal ang narinig ko. All of them looked at him in agreement.

He’s just calm but has this questioning look, ready to grab my neck and kill me if I say something wrong.

“Of course not. I have no plans with her, she isn’t my type.” sagot ko habang hindi inaalis ang pagkakatitig sa kanya.

I heard some side comments from our friends but I didn’t mind it.

“But the fact that you’re dancing with her means something else..” dagdag pa niya.

Hindi ako mapakali sa aking kinauupuan at gusto ko na lamang siyang hatakin palabas sa lugar na ito upang magkausap kami ng mas maayos na kaming dalawa lang. Ibang pagpipigil ang ginawa ko.

“Walang ibang kahulugan iyon. Yeah, I talked to her but I didn’t dance with her. She’s grinding behind my back and…. holy…fuck..” I closed my eyes because of the frustration because I realized I just mentioned something inappropriate.

Mas lalong umigting ang titig sa akin ni mahal. I was so tempted to pull him out of this place to fully explain what happened.

“Woah! Damn, so Trixie’s obsessed with you!” Iñigo concluded from everything that I’ve said.

“Did you get the number, call her pare!”

“Matagal na kayong wala ni Lacey pare, this is the perfect time to get a brand new girlfriend!”

Nagtatawanan na sila at hindi magkamayaw sa mga naiisip na kalokohan.

“Guys, you should stop. Maybe, he’s not still ready for that..” Selina warned the guys that didn’t make them quiet.

“Of course, he is! Hindi mo ba tipo si Trixie, she’s so hot pare! Kung ayaw mo, ibigay mo nalang sa—”

“SHUT UP!” I yelled in overwhelming anger. Kinuyom ko ang aking kamao. Gulat na gulat sila sa pagbabago sa tono ng boses ko at sa pagsigaw na ginawa ko.

They all went quiet. Tumayo ako sa aking kinauupuan. Hinahabol ko ang aking hininga dahil sa galit na rumaragasa sa aking buong katawan.

“Ford, get up. We’re leaving.” hindi ko na hinintay pang sumagot siya at saka nauna nang lumabas sa lugar na iyon.

Nang makalabas ako ay umupo ako sa isang gutter, hindi mapakali. I stood up and punched a wall in front of me. It’s so hard for me to calm down when I get this angry. There is really something weird going on with me everytime I’m being consumed by anger.

“A-Allen, anong nangyari sa kamay mo?” Ford rushed towards me and checked my hands. Tumingin ako roon at may bakas ng sugat na nagdurugo, ang nakapagtataka’y hindi ko man lang naramdaman iyon.

“I-I just…” hindi na ako makapagsalita ng ayos kung kaya’t itinuro ko na lamang iyong pader na may bakas ng kamao ko.

“Come here..” aniya at saka ako pinaupo sa isang bench na malapit, he sat beside me taking out a handkerchief on his pocket.

Ibinalot niya ang aking kamay gamit ang kanyang panyo.

“Trixie’s not my type..” bigkas ko habang abala siya sa ginagawa.

He didn’t talk nor react.

“She tried to flirt with me but I turned her down..” dagdag ko sa aking pahayag, still he didn’t mumble anything.

Pagkatapos niyang balutin ang kamay ko gamit ang panyo ay tumingin lamang siya sa akin.

“Ikaw lang naman ang kinahuhumalingan ko, mahal.. and I think you should know that..”

Tuluyan na akong kumalma dahil nabubuo ko na ang mga salita at ang gusto kong sabihin. This takes a different kind of courage to explain everything when he’s not even telling me to do so. I just felt the need to do so, that’s it.

“And how did you know I was here?”

Kumunot ang kanyang noo saglit, saka nagbuntong hininga.

“Tinawagan kita…” saka niya inilabas sa kanyang bulsa ang cellphone ko na sa pagkakaalala ko’y naiwan ko sa loob nang umalis ako. “And some girl answered, that’s when I learned that you’re here..”

I remembered Selina who’s left when I was dragged in to the dancefloor a while ago.

“Did you enjoy the dance?” inosenteng tanong niya na hindi ko sigurado kung sinusubukan lang ba ako nito.

“Fuck, siyempre hindi. Kung ikaw siguro ang sumasayaw sa akin doon, baka naakit pa ako..” he rolled his eyes at me.

I know he’s not gullible, but I think I can get his buy-in by saying these things. Now, he’s partially smiling, see..

“I would never ever dance, Allen.” aniya sa kompiyansadong tono.

Kakaunti lamang ang tao sa kinaroroonan namin, bahagyang kubli ang parteng ito kaya kami lamang dalawa ang naroon. I never thought he would try to call me, after what I’ve said earlier.

“I came here because I want to make it up to you… I’m sorry for overreacting, and I’m sorry for being such a coward.” he bit his lower lip while caressing the back of his head.

Kita ko naman sa mga mata niya na sinsero siya sa paghingi ng tawad. People aren’t born coward, it just only means that you have something to be scared of. And that fear is greater than everything. But to live a creative life, we must lose our fear of being wrong. And we should never let the fear of what other people think stop us from being ourselves.

“I learned that I can’t really stop everything from happening.. you’re right, I should stop thinking about what other people think..” hinawakan ko ang ilalim ng kanyang mukha upang pagaanin ang loob niya.

“I still feel sorry about Lacey, but that’s it.. I won’t make it a big deal anymore.. I’m gonna start thinking about you, now..” inayos ko ang dulo ng kanyang buhok na hinawi ng hangin.

Bumaba ang tingin ko sa kanyang mapulang labi, trying to ignore the temptation that I’m starting to feel.

“But you also have to stop going to bars like this, Allen. Sumasakit ang ulo ko sa’yo kapag nilalapitan ka ng ibang babae.” biglang naningkit ang kanyang mga mata.

“Alright, this is gonna be the last time. Hindi ko naman din mapipigilan kung magkagusto sila sakin…” mas lalong tumalim ang kanyang tingin, “pero ang mas importante naman ay kung sino ang gusto ko, ’di ba?”

Kinurot niya ang tagiliran ko. May nasabi na naman ba akong mali?

“Minsan ’di ko na alam kung ako ba talaga ang gusto mo e, sinayawan ka lang nung Trixie nagustuhan mo na?” napairap ako sa ere, muli na naman niyang inungkat ang bagay na ’yun.

“Sinong nagsabing nagustuhan ko? Mahal, kung sinu-sino nalang ba ang pagseselosan mo? It was just nothing.” pangangatwiran ko.

“And Selina? Bakit nasa kanya ang cellphone mo nung tumawag ako?”

He just really sounds like my jealous lover. Somehow, nagugustuhan ko ngunit mas gusto ko namang panatag ang loob niya sakin.

“I left my phone on the table when they pulled me on the dancefloor. At si Selina ang naiwan doon, kaya siya ang nakasagot. What did she tell you, by the way?”

Tinaasan niya ako ng kilay. He’s harmless now but one wrong word from me is gonna make him kill me.

“She told me that you’re in a bar, I’ve heard about the after-party kaya alam ko kung saan ka hahanapin. I’m confident that you’re loyal, Allen but I don’t trust what alcohol can do to you..”

“Hindi naman ako mabilis malasing, look I’m still sober..” ngumiti pa ako ng pagkalawak-lawak upang ipakitang nasa katinuan pa ako. I don’t easily get drunk.

“Kahit na. Paano kung wala ako doon, at nalasing ka tapos kung sinong babae nalang ang nag-uwi sa’yo? Baka paggising ko kinabukasan, may naanakan ka na.”

Ford and his nasty exaggerated imaginations. Sa pagkakaalam ko ay hindi naman ito tinuro sa paaralan, kaya saan niya natutunan ito?

“Ikaw lang naman ang gusto kong anakan. Aw putangina!” sinuntok niya ang tiyan ko, tae ano na naman bang nasabi ko? Wala namang mali sa sinabi ko, ah?

“Whatever you say, Allen Sneaker Torralba.”

Hinatak niya ako ng marahas at saka ako inayang maglakad para makauwi na kami. We walked in a dark alley while holding hands, yeah he lets me now hold his hand.

“These feelings are still new to me, Allen. So I might not be good at this—”

I stopped him, “You’re just doing fine, mahal.. pero bawas-bawasan mo ang pagiging seloso, nakakatanda kasi ’yan..” nakatanggap ako ulit ng masasamang tingin galing sa kanya.

“You’ll just do the same when you see me with other guys, or even worse than me.” siya ngayon ang sinamaan ko ng tingin.

Muling sumagi sa alaala ko ang lahat ng lalaking sumubok na lumapit sa kanya. Isang hindi magandang alaala.

“Remember what you said to me this morning.. that you feel more than just being my bestfriend?” pag-uungkat niya, nakatingin na sakin ng seryoso ngayon.

“Yeah, what about it?”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa kamay ko.

“If you feel more than this, then stop being my bestfriend, Allen.”

My feet stopped from walking. Something in my stomach died, I looked at him to see if he’s just kidding.

“W-What? Anong sinasabi mo, mahal?”

Binitawan niya ang kamay ko, para akong binagsakan ng langit at lupa.

But then his hands fondled my face. Enough touch to make me swoon.

“I feel more than that, too. So be my boyfriend, Allen. “

Chapter 24 [Boyfriend]

I’ve been his boyfriend for a month now. It’s a complete different scenario compared to the usual setup that we had before. Mas naging maintindihin kami sa isa’t isa. Pareho na rin kaming abala sa kanya-kanyang pinagkakaabalahan.

Kuya Hunter being the current CEO of the Torralba Holdings, I am expected to continue the business and work for them. Hindi na ito bago sa akin. I’m already an adult and I have bigger responsibilities now. Kuya can’t manage it forever and he has other priorities in life now like Lancer and Gunther.

“We own assets. These assets can be shares of stock in other corporations, virtually anything that has value. Young master, are you listening?”

Muli akong nagfocus sa itinuturo ni Mr. Fuentes tungkol sa business. Siya rin ang nag-train noon kay Kuya, tinatawag ako nitong young master dahil ako daw ang magmamana ng kompanya balang araw.

“Yeah, nakikinig ako.”

He cleared his voice and once again I followed his index finger pointing some important information on the papers. Gustong-gusto ko nang matulog ngunit nanatili akong gising upang makinig sa mga lectures.

Ang mga araw na wala kaming business lecture ay nakay mahal ako. Madalas na bibisitahin ko siya sa tinutuluyang apartment ay busy rin siya sa apprenticeship niya. He’s attending a university once a week, and the other days he’s in the workplace, therefore his schedule is kind of hectic.

“Ito lang ang kinain mo?” tanong ko habang hawak ang cup noodles na ayon sa kanya’y ginawa niyang dinner kanina.

“Yep, busog naman na ako.” pinagmasdan ko ang apat na sulok ng kanyang kwarto. Dito siya tumutuloy upang mas malapit sa kanilang workplace. Medyo malayo ito sa bahay kaya kinakailangan ko pang sumakay ng taxi.

“Mahal, hindi ka naman mabubusog nito. Gusto mo bang mag-order ako ng pizza?” inilabas ko ang aking cellphone at handa nang i-dial ang numero.

“Huwag ka nang mag-abala pa, Allen. I said I’m okay, hindi ako gutom.” aniyang hindi nakatingin sakin.

He’s scribbling something on his notepad. Most of the time, I’m letting him do his stuff and just stay beside him in case he needs something.

“How about chicken? spag? anything?” pangungulit ko, hindi kasi ako naniniwalang nabusog na siya ng lagay na ’yun.

“Allen, huwag kang makulit. I’ll eat if I get hungry, okay?” tumingin siya sa akin at kinurot ang pisngi ko na para akong isang stufftoy.

I put down my phone. “Okay.”

Kapag abala siya sa ginagawa ay kung anu-ano na lamang ang ginagawa ko sa loob ng apartment niya. Watching television, playing basketball on my phone, minsan natutulog ako sa kanyang kama, minsan ay sinasabayan ko siya at pinag-aaralan ko na lamang ang mga financial statements na minsang pinapadala sakin ni Mr. Fuentes.

“Mahal, kakain ka o ikaw ang kakainin ko?” he’s busy the next day as usual, he’s doing a presentation on his laptop while I hug him from the back.

Nagluto ako ng aming meryenda. I toasted some bread, and fried some eggs. Ibinili ko rin siya ng wintermelon tea na paborito niya.

“In a sec..” his eyes are so focused on the laptop screen. Hinigpitan ko ang yakap sa kanya at saka nilanghap ang kanyang natural na halimuyak. Mabango lagi itong si mahal na isa sa mga nagustuhan ko sa kanya.

“Lalamig na ’yung niluto ko, mahal.”

Pagkatapos ng ilang minuto ay tiniklop niya ang laptop at saka ako hinarap. Niyakap niya rin ako saglit at saka nilamukos ang aking mukha gamit ang dalawang kamay niya saka ako hinalikan. His lips taste so damn sweet.

“I’m done, ang sweet naman ng boyfriend ko ipinagluto ako..” aniyang nakangiti, mas lalo kong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya at balak pa sanang halikan siya ngunit pinitik niya ang labi ko.

“Pwede mo na akong asawahin mahal, ipagluluto kita araw-araw..” kinurot niya ang ibabaw ng ilong ko at saka tumayo sa kanyang upuan.

Hindi naman talaga ako marunong magluto noon, nagpaturo lang ako kay Papa para kahit paano ay may iba akong alam na gawin bukod sa pagbabasketball.

“Masyado pa tayong bata para roon, Allen. Don’t worry, ikaw lang naman ang pakakasalan ko.” kahit paano’y nakaramdam ako ng kompiyansa sa sariling sa akin lang ang bagsak niya.

Ilang beses ko na siyang inaya na magpakasal pero tinuturing niyang biro ito lagi. I know we’re still young for that arrangement, pero hindi na rin kasi ako makapaghintay na matali na siya sakin habang buhay.

“Wala bang ibang lalaking lumalapit sa’yo roon sa pinagtatrabahuan mo?” inokupa namin ang upuan sa isang maliit na dining table. Sapat lang ito sa dalawang tao.

“Of course, there are guys, Allen. Pero wala naman silang ibang motibo.” kinain niya ang niluto kong pagkain, ganun rin ang ginawa ko.

“How can you be so sure, mahal? Kapag may lumapit sa’yo, sabihin mo may boyfriend ka na.” minsan tinuturuan ko siya ng mga paraan upang hindi siya lapitan ng kung sinu-sinong lalaki sa workplace niya.

“I can tell, naman. Mahahalata ko naman iyon base sa kilos at pakikitungo sa akin. So far, wala pa naman akong kakaibang karanasan.”

Hindi pa rin ako kumbinsido. I have trust on him, but I don’t trust the people he’s working with.

“Basta sabihin mo sakin mahal, at nang magawan ko kaagad ng paraan..”

Saglit siyang huminto sa pagkain, halatang may pagtataka sa huling sinabi ko.

“What do you mean by that? Anong gagawin mo?”

Mabilis kong naubos ang aking pagkain, kinuha ko ang tissue at pinunasan ang aking bibig. Sinalinan naman niya ako ng malamig na tubig.

Hindi ko siya sinagot. May ideya naman siguro siya sa kapabilidad kong gawin.

Mabilis na lumipas ang panahon. Minsan ay gabi na akong nakakauwi dahil sa business lectures na dinadaluhan ko sa kompanya. I’ve been scheduled to attend meetings too, upang mas magkaroon ako ng ideya sa nangyayari sa negosyo.

One time, Mr. Fuentes handed me a consolidated balance sheet of Torralba Holdings and he let me read it. Tinuro niya ang lahat ng kailangan kong malaman tungkol doon.

“The main job is executive oversight, support, setting risk management parameters, and putting the right people in the right places to align with our corporate strategy. And here’s our monthly financial statements..” binuklat niya ang isang makapal na folder na naglalaman ng lahat ng returns at income statement.

“What will happen if these subsidiaries pay out those dividends?” kuryoso kong tanong nang mas lumalim ang aming diskusyon.

“Then, the money can be invested in other opportunities..” sagot niya habang sumisimsim sa kanyang bagong timplang kape.

“Or we can take out the money and use it to expand more subsidiaries? Posible ba iyon?” muling tanong ko.

He puts down the cup of coffee and smiled at me proudly.

“Absolutely, that’s right young master. You’re learning.” aniya sa natutuwang boses.

May itatanong pa sana ako nang tumunog ang aking ringtone. Nakatanggap ako ng mensahe kay mahal.

Mahal:

Nakauwi ka na ba?

I typed in my reply right away.

Me:

Yeah, in a bit. Ginabi lang dito sa kompanya. I’ll be home after.

Pagbalik ko ng atensyon kay Mr. Fuentes ay nawala na sa isip ko ang katanungan.

Kinabukasan, same routine as usual. Sa umaga’y nagbabasketball ako sa garden. Pagpatak ng tanghali ay pupunta ako ng kompanya para sa lectures. Ayon kay Mr. Fuentes ay itu-tour niya ako sa loob ng kompanya upang makilala na rin ang mga empleyado.

Nagtagal ako roon ng ilang oras. Na-meet ko rin ang ilang board of directors na tuwang-tuwa nang makilala ako.

“So you’re gonna be the next boss?” pagbibiro ng isang empleyadong babae na kinamayan ko.

“H-Hindi naman, I’m still on training, tsaka marami pa akong bigas na kakainin. Kuya’s still the acting boss, though..” kinamot ko ang likod ng aking ulo at saka awkward na ngumiti.

They all welcomed me, lahat naman sila ay mabait at mukhang palakaibigan. Inabot muli ako ng gabi dahil sa pinari-review ni Mr. Fuentes na mga papeles.

Nakapagtipa pa ako ng message para kay mahal habang inaaral ko ang mga papel.

Me:

I’m still at the company. Sabay na tayong magdinner, I’ll get there quickly once I’m done here.

Mabilis namang pumasok ang reply niya.

Mahal:

Got it. Ingat ka!

Habang abala ako sa binabasa ay biglang tumunog ang aking cellphone, someone’s calling. I look at the unfamiliar number on the screen then hit the answer button. I almost thought it was Ford.

“Allen Torralba, speaking..”

I heard a woman’s voice on the other end.

“This is Ezayah, I got your number from my brother. U-Uhm, I need to tell you something..” ang boses niya’y nanginginig sa hindi ko malamang dahilan.

“Hansel’s sister, right? What’s up?”

She broke the news. Nabitawan ko ang hawak na ballpen nang marinig ang kanyang balita. Agad akong nagpaalam kay Mr. Fuentes at saka nagtungo sa hospital na nabanggit ni Ezrah.

Sumakay ako ng taxi. Pagkarating ko ay dali akong tumakbo papasok.

“Sorry!” paumanhin ko sa isang lalaking mukhang espanyol na nabangga ko sa bukana ng ospital.

Nakausap ko ang isang nurse staff na napagtanungan ko.

“Room 303, 3rd floor po.” aniya pagkatapos icheck ang monitor ng kanyang computer.

Habang naghihintay ako sa elevator ay tinawagan ko ang numero ni Papa. Sinagot naman niya ito pagkatapos ng tatlong ring.

“Allen, napatawag ka?”

Huminga ako ng malalim at saka bumwelo.

“I’m at the hospital, Pa. Naaksidente raw si Kuya Hunter. Ezrah called me.”

Narinig ko ang magkakasunod na mura ni Papa sa kabilang linya.

“Ano daw ang nangyari? Paanong naaksidente ang kuya mo?” aniya sa nag-aalalang boses.

“Hindi ko pa alam, Pa. I’ll text you the address, okay?”

Tinapos ko ang tawag nang bumukas ang elevator saka ko pinindot ang third floor. Nag-aalala rin ako para kay Kuya. He’s kind of reckless, sana ay hindi naman ganoong kalala ang aksidenteng nangyari.

Naabutan ko sa labas ng room sina Ezrah, Malcolm, at Ate Jewel. Napansin ko ang naluluhang mga mata ni Ate Jewel nang makita ako.

“Allen, narito ka na pala..” naramdaman ko ang pagtapik ni Tito Harvey sa aking likuran. May dala siyang mga pagkain. Sa kanyang tabi ay si Tito Levinne na may bitbit namang kape.

Tinanguan ko sila. Pumasok muna ako sa loob ng kwarto upang makita ang kalagayan ni Kuya. He’s laying unconsciously on the bed, may tubong nakakabit sa kanyang bibig. Marami ring patches sa paligid ng kanyang mukha.

Nagtagal ako roon ng ilang minuto nang bumukas ang pintuan saka ko nakita ang nag-aalalang mukha ni Papa at ni Kuya Hector. I didn’t know he’s in manila right now.

“What happened?” kuya asked, looking at me.

Napailing lang ako dahil walang maisagot. Saktong pumasok sa loob si Malcolm at Ezrah upang ipaliwanag ang kanilang nalalaman. According to them, it was a car accident. Nawalan raw ng preno ang sasakyan ni kuya.

“He also needs to undergo surgery. Doc will be here in a few..”

Tumango lamang kami. Lumabas muna kaming lahat at saka naghintay na lamang sa waiting area sa labas ng room. I was about to send a message to Ford when I saw Kuya Jake rushing.

“J-Jakey…” bigkas ni Ezrah na sinalubong si Kuya Jake. Hindi pa man niya nakikita si kuya ay mugto na ang mga mata nito.

Hinayaan namin siyang icheck si kuya sa loob. We stayed there for a couple of hours hanggang sa dalhin na siya ng doktor para sa operasyon. Kritikal ang lagay ni kuya ayon sa doktor kung kaya’t kailangan agad itong agapan.

“Hunter will survive this. I know him.” bigkas ni Kuya Hector kay Kuya Jake na umiiyak upang pagaanin ang loob nito.

“I’m gonna punch him if he won’t.” dagdag ko na nagpangiti kay Kuya Jake kahit paano.

Ilang oras pa ang aming hinintay. I heard Ate Jewel talking to Kuya Jake while I’m typing a message on my phone. Hindi ko natapos ang tina-type ko dahil tumatawag na ngayon si mahal.

“Excuse me..” paalam ko kina Kuya Hector saka ako tumayo at lumayo saglit sa kanila.

I answered the call after a few rings.

“Hel—”

“You didn’t text or call. Where are you? Anong oras na?” pag-aalalang tanong ni mahal. Napapikit ako sa pagod ngunit nakakabawi ng lakas nang marinig ang kanyang boses.

“M-Mahal, nasa ospital ako.”

He stopped for a moment.

“What?? Anong nangyari? Are you.. are you hurt? Bakit ka nasa ospital?”

I massaged the sides of my forehead. I didn’t expect tonight will be this stressful.

“Kuya Hunter’s in a critical condition, it was a car accident. He’s in the operating room right now..”

“I’m sorry, wait… I’ll be ther—” hindi ko na pinatapos pa ang balak niyang sabihin.

“Hindi na mahal, mapapagod ka lang. Gabi na, and you have classes tomorrow.”

I don’t wanna bother him. Alam kong pagod rin siya sa trabaho.

“Did you eat dinner?”

Natahimik ako at inalala ang kakaunting pagkaing kinain ko, namili sina Papa pero kaunti lang ang nakain ko dahil wala akong gana. Pagod sa trabaho at stress sa kondisyon ni kuya, I feel my head is pulsating in pain right now.

“A-A bit, yeah I think so.”

“Allen, I’m gonna be there okay? You sound unsure, did you take a rest?”

Muli akong napaisip, ngunit dahil sa pagod at antok ay hindi na ito gumagana ng ayos. I want to rest but I want to wait for the doctor and hear what happened at the surgery.

“Mahal, stay there and rest a bit. I’ll be there in a few..” aniya at tumango na lamang ako kahit hindi niya nakikita.

The call ended. Bumalik ako sa waiting area at saka humilata sa upuan. Naagaw ko ang atensyon ni Kuya Hector na nasa tabi ko.

“You don’t look good, Allen. Why don’t you go home and rest?” suhestiyon niya habang pinagmamasdan ako.

Why is everybody’s asking me to rest?

“Not yet, hintayin ko muna si mahal..”

His head exaggeratedly went closer.

“I’m sorry, who?”

Ano bang sinabi ko? I blinked my eyes a few times to gain consciousness.

“Did I say something?” pagmamaang-maangan ko. Kuya’s confused face didn’t go unnoticed, I tried to divert his attention but I failed.

“You said mahal.. so you got yourself a new girlfriend, huh?”

I cussed silently, I’ve never told them about Ford. With all the things and business stuff in my head, I never had the perfect time to say it.

Nagpaalam saglit si Papa at Tito Harvey, nagpunta sila sa counter upang magtanong ng update sa operasyon ni kuya.

After a few more couple of minutes, Ford showed up. Ang nakatungong si Kuya Hector ay mabagal na nag-angat ng tingin sa bagong dating na si mahal at saka lumipat ang tingin sa akin.

May dala itong paperbag. Sinuklian ko ng masasamang tingin si kuya. His eyes say it all, that he has the judgment in his mind.

“I brought your dinner. Kailangan mong kumain, Allen. I know you’re tired but you need to eat first..” he occupied the seat beside me.

“How about you, kumain ka na? Kung hindi pa, sabay na tayo..”

“Kumain na ako, akala ko hindi ka na bibisita eh. Kumusta ang kuya mo?” pinatong niya ang paperbag sa ibabaw ng mababang round table sa gitna.

Si Kuya Hector ay animo’y nakikinig sa usapan namin at kunwari pang nakatulala sa kawalan. Ngumiwi ako dahil pakiramdam ko’y tatanungin niya ako maya-maya at makiki-usyoso.

“He’s still inside the operating room. But we’re hoping he’s gonna be fine after.” hinawakan ni mahal ang aking kamay at saka ako binigyan ng matamis na ngiti.

While we’re busy talking to each other, I caught Kuya Hector’s eyes on Ford’s hand holding mine. He looked up at me and raised his eyebrow.

“He’s my boyfriend, now fuck off kuya.” anggil ko sa kanya upang tigilan na niya ako sa mga tingin niya.

I don’t care if he knows or not.

“I didn’t say anything..” nakangusong tugon ni kuya saka napailing-iling.

“Allen..” nakuha ni mahal ang atensyon ko. I just told someone about our relationship. But he doesn’t look mad or scared, he just smiled at me genuinely, his eyes telling me that everything is just fine.

“Even your boyfriend didn’t overreact, Allen.” pang-aasar ni kuya.

“Shut up.”

Kinurot ako ni mahal at sinabing hayaan ko na lamang ang kapatid ko.

Hindi nagtagal ay lumabas ang doktor at kinausap si Papa tungkol sa kondisyon ni kuya. That’s when we learned that kuya is a candidate for memory loss and possibly in a comatose condition right now.

“Who is he?” tanong ni mahal at saka nginuso si Kuya Jake na halos mangiyak-ngiyak na sa nalamang balita.

“That’s Kuya Jake, boyfriend niya si Kuya Hunter..”

He nodded while watching him being comforted by Ate Jewel and Ezrah. Later on, we decided to go home and rest. Naiwan si Papa at Kuya Hector upang magbantay kay kuya. Malcolm and Ezrah took Kuya Jake with them.

Hindi ko na naisipang umuwi ng bahay dahil wala rin naman si Papa at nagpaiwan doon sa ospital. I decided to stay at Ford’s apartment for tonight.

“Do you think he will lose his memory?” tanong ni mahal habang inaayos namin ang kama para matulog.

The bed is enough for two people but he’s always insisting to sleep rather on the small sofa. Ayaw niya talaga akong katabi noon pa man. Kahit mag-boyfriend na kami ay ayaw pa rin niya.

“I hope not. Ako nalang diyan sa sofa, ikaw na rito sa kama.” I tried suggesting maybe it might change his mind.

“Ayos lang ako rito.” aniya saka naglagay ng unan sa ibabaw ng sofa.

At times like this, hinding-hindi ako makakapayag na magtitiis siyang matulog sa maliit na sofang ito. And I’ve asked him this question a thousand times but I’m gonna ask him once again.

“Bakit ba ayaw mong tabihan kita rito sa kama?”

He sighed and paused for a while.

“I’m not used to sleeping with someone. You know that, Allen.”

I frowned and think of a way on how to convince him. I’m so tired but I want to sleep beside him.

“You’re not used to it because you’re not trying, though. Ako ba ang dahilan kung bakit ayaw mo? Would you like to sleep with somebody else?”

Kinamot niya ang likod ng kanyang ulo at saka ako nilapitan.

“Of course not.. it’s just that..” hirap na hirap siyang dugtungan ang sinabi.

“Alright, fine.. I’ll sleep with you on the bed. But you’re not gonna touch me, okay?” I got so confused to what he just said.

Pinandidirihan niya ba ako? Do I smell bad?

“Why won’t you let your boyfriend touch you?” I can’t just fucking understand the logic here.. is there something I should know?

“What I mean is… no kissing.. no.. you know what I mean..”

Whatever. Hinatak ko siya pahiga sa kama. Nagulat siya sa ginawa ko. I want to rest and I’ll just stress about this tomorrow morning. I need to sleep. Pero bago iyon ay iniwan ko siya ng huling mga salita.

“I won’t force you of anything you don’t like, mahal.. but it’s my right to hold and kiss you.. you’re lucky I’m so damn tired right now but we’ll talk about this tomorrow.. okay?”

Chapter 25 [Young Master]

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Pagdilat ko ng aking mga mata ay napansin ko ang lukot na higaan ngunit wala si mahal sa aking tabi. Humikab ako at saka nag-unat.

Late na kaming nakatulog kagabi kaya’t puyat pa rin ako. I still want to sleep but I need to get up to prepare something for our breakfast.

Sa isang gilid ay may maliit na sofa, at doon ko nakita si mahal na natutulog. Mula sa aking pagkakaalala, sabay at tabi kaming natulog kagabi. Anong nangyari at bakit doon siya natulog sa sofa?

Bumangon ako’t nilapitan siya. Mahimbing pa rin ang tulog niya kung kaya’t naisipan kong hindi na muna siya gisingin. Napuyat din siya kagabi dahil sa pagbisita niya sa ospital.

Binuhat ko siya upang ilipat sa kama. Bahagya siyang naalimpungatan nang kumutan ko siya. Nang muli siyang pumikit ay hinayaan ko na lamang. I wonder what’s the reason why he can’t sleep with me?

I left him a kiss on his forehead.

Iba talaga sa pakiramdam kapag ang dati mo lang na hinahangad ay abot-kamay mo na ngayon.

Saglit akong naligo at pagkatapos ay nagluto ako ng aming almusal. Karamihan sa lutong naituro sa akin ni Papa ay de-prito, kaya ayun ang niluto ko. Nag-init ako ng mainit na tubig para sa kanyang kape mamaya.

Habang tinitignan ko ang sinaing ay naramdaman ko ang brasong pumaikot sa aking baywang. His natural scent attacked my nostrils. Kahit anong oras ay mabango lagi itong si mahal.

“Good morning..” bati ko at saka ako tumalikod at dinampian siya ng halik sa labi.

“Allen, stop. Hindi pa ako nag-toothbrush..” ngumuso siya na ikinatuwa ko. Namumula pa ang kanyang balat nang subukan ko siyang yakapin.

“Don’t care… ang bango talaga ng mahal ko..” dumako ang ilong ko sa kanyang leeg at sininghot ang kanyang halimuyak.

“Nakikiliti ako, Allen..”

Marahan niyang tinapik ang pisngi ko upang patigilin ako sa ginagawa. Inayos ko ang kanyang magulong buhok at saka siya tinitigan.

“Care to tell me why I found you sleeping on the sofa?” tanong ko, umismid siya saglit at saka tinignan ang aking mga niluto.

“Gumagaling ka na sa pagluto, huh..” puna niya saka tinikman ang scrambled egg na niluto ko.

He’s obviously changing the topic.

“Lagi kitang bubusugin kapag nandito ako.” sagot ko naman habang hinahain ang lutong kanin.

Tinulungan niya ako sa paghain. Pinapakiramdaman ko ang bawat galaw niya. Mayroon siyang hindi sinasabi sa akin.

“So now can we talk about what happened last night?” pumwesto ako sa kanyang likuran upang hindi siya makaiwas sa akin. Hinuli ko ang mga mata niya.

“Last night? Anong pag-uusapan natin?” he went to the kitchen swiftly. Pinapanood ko ang ginagawa niya. Kinuha niya ang kanyang sipilyo at saka nagtungo sa banyo.

“No kissing? Boyfriend mo ako pero hindi ako pwedeng humalik?” sinaraduhan niya ako ng pintuan nang makapasok siya ng banyo.

Sumandal ako sa sink habang naghihintay sa kanyang paglabas.

“I let you kiss me a while ago, Allen.” aniya na parang dapat ko pang ikagalak iyon.

I crossed my arms. Nasa loob pa rin siya, naririnig ko ang buhos ng tubig.

Ganitong-ganito ang gawain niya kapag may iniiwasan siyang pag-usapan. Either tataguan niya ako o iibahin niya ang topic namin. Ford has been so secretive and as his boyfriend, I can’t let him keep these secrets from me. We should be able to know more about each other. Gusto kong pasukin ang kanyang mundo, pero hindi niya ako hinahayaan.

After a few couple minutes, natapos rin siya at lumabas ng banyo. Nagulat pa siyang matagpuan akong nakatayo sa labas na naghihintay sa kanya.

“Bakit ka nakatayo diyan?” nagtataka niyang tanong.

Naglakad siya patungo sa aking gilid upang ilagay ang kanyang sipilyo sa lalagyan. Nilingon ko siya, hindi ko inaalis ang paningin sa kanya. I’m getting distracted but I kept it inside for a moment.

“Baka pala gabihin na ako ng uwi mamaya. Marami kasing reports na hindi pa natatapos.” aniya.

He’s working under the supervision of Felipe, iyong boyfriend ng pinsan kong si Aviana na anak ni Tito Geronimo. I’m not really close with them but since I learned that Felipe is working under Kuya Levi’s firm, tinulungan ko siyang mag-apply doon para sa kanyang apprenticeship.

“Anong oras?” tanong ko sa kanya saka ko siya sinundan sa hapag.

“Mga alas otso na siguro. Are you gonna be at the hospital later tonight?” ipinaghain ko siya ng kanin at ulam.

Ipinagtimpla ko rin siya ng kape. Mayroon pa kaming isang oras na natitira bago siya pumasok sa trabaho.

“Possibly, I’ll check on Kuya Hunter. Uuwi muna ako bago dumiretso sa kompanya, kailangan kong maghabol ng lectures kay Mr. Fuentes.”

Speaking of Mr. Fuentes, I saw his email on my phone earlier. He send some review materials na ididiscuss niya mamaya. This time it’s going to be different lalo’t naaksidente si Kuya at walang umaaktong CEO sa ngayon kaya mas binilisan ang pag-train sa akin.

“Text me once you get there..” paalala niya, tumango ako at muling bumalik sa aking isip ang bagay na gusto kong malaman tungkol sa kanya.

“I can kiss you, right?”

Sa bigla niya sa aking katanungan ay naubo siya habang kumakain. Nagsalin ako ng tubig sa kanyang baso at inabot sa kanya.

“W-What the hell, Allen?”

“I’m just asking, I can kiss you but not on the bed..” sabi ko upang maalala niya ang naging takbo ng usapan namin kagabi.

I’m his boyfriend but he’s not letting me kiss or touch him when we’re on the bed, ayaw rin niyang tabi kami ’pag matutulog. Something is obviously going on and it bothers the heck out of me.

“Are we gonna talk about this again?” aniya, waring hindi interesadong paglaanan ng panahon na pag-usapan ang bagay na ’yun.

He’s the type of person who lets me feel like I know him but in reality, I really don’t. I know the best parts of him, but I don’t know much about his worst.

“Yes, I need to understand mahal. I’m your boyfriend and I need to know what’s going on. You gave in to me but it feels like there are still parts of you that you won’t surrender. You’re hesitating..”

I looked at him seriously. For this relationship to work, we need to talk and listen to each other. I won’t let it become one-sided.

Later on, umuwi ako sa bahay upang gumayak na. Hindi ako mahilig magsuot ng pormal pero kailangan. Puting button-down ang suot ko, tinernuhan ko ng itim na slacks at black leather shoes. Naglagay ako ng tamang dami ng pomade sa aking buhok at nagsuot ng hugo boss watch na nahugot ko sa mga gamit ni Kuya Hunter.

Bago ako umalis ay nakatanggap ako ng mensahe kay mahal, informing me na nasa trabaho na siya. Naalala ko ang pag-uusap namin kaninang umaga. I love him too much that I don’t want to force him. Kontento naman ako sa estado ng relasyon namin ngayon kahit na may mga bagay na hindi ko pa rin maintindihan.

But I know, things will be fine soon.

Habang nasa loob ako ng taxi patungo sa kompanya ay kausap ko si Hans sa kabilang linya, they are at the hospital checking on Kuya.

“No changes, Allen. Kasama ko si Ate at si Malcolm, we’ll keep you updated.” aniya nang tanungin ko kung may balita na ba sa kalagayan ni kuya.

He’s still in coma. Hinilot ko ang aking noo pagkatapos kong ibaba ang tawag.

Nasa bukana na ako ng building nang makatanggap ng mensahe kay Kuya Hector.

Kuya Hector:

Where are you?

Bakit naman ako hinahanap nito? Dahil tinatamad akong magreply ay tinawagan ko nalang si Kuya.

“Nasa kompanya ako kuya, hinihintay na ako kanina pa ni Mr. Fuentes. What’s up?”

Narinig ko ang ingay sa background, he’s driving.

“I’ll check on Hunter today, but I’ll be there after.”

Nasa rancho si Kuya noong nakaraang buwan, kaluluwas lamang nito bago pa man mangyari ang aksidente kay kuya. Ngayong nasa ospital at walang malay si kuya, mas bumigat ang mga responsibilidad niya.

While taking care of things on our azucarera, he also needs to check how’s the company doing. Even though I’m doing my best to expedite the process of my training, I still need extra hands from Kuya. Mas eksperto siya rito.

Binati ako ng isang sekretarya at mga staff pagdating ko. They are all good to me. Sometimes, I would even notice the girls looking at me when I am bombarded with a lot of modules. Wala namang lumagpas sa linya. At kung mayroon man ay hindi ko rin papayagan.

Days went by. Araw-araw akong bumibisita sa kompanya para sa training. Every weekend naman ako nakakabisita ng ospital.

“Bakit may security sa labas?” tanong ko kay Kuya Blade, ang kasalukuyang nagbabantay kay Kuya Hunter nang bumisita kami ni mahal sa ospital.

Kuya crossed his arms and sighed.

“Grandma.” bigkas niya, ngunit hindi ko pa rin maintindihan.

Inilapag ni mahal ang dala naming bulaklak at pagkain sa isang bilog na mesa. Lumapit ako sa kama at pinagmasdan ang kalagayan ni Kuya, may nakakabit na tubo sa kanyang bibig para sa oxygen.

Pagkatapos ay ipinaliwanag ni Kuya Blade ang huling nangyari noong pagbisita ni Kuya Jake. I suddenly felt pity, hindi lang para kay Kuya Hunter kundi pati kay Kuya Jake.

He was banned from the premises of the hospital. Tutol na tutol kami ngunit wala rin naman kaming magawa.

Naupo kami sa nakahandang upuan. Hinawakan lamang ni mahal ang kamay ko, nginitian ko siya.

I wanna punch Kuya Hunter in the face, lalo’t nahihirapan ako at napi-pressure na sa pangangalaga ng kompanya balang-araw. Kuya Hector lend his hands for the past few days, mabilis ko namang natutunan ang lahat ng itinuturo. But I still lack experience.

“I will let you participate in some of the weekly meetings with the board, so that you’ll have more exposure..” anunsyo ni Mr. Fuentes nang matapos ang session namin isang araw.

Nakaramdam ako ng excitement at kaba. I don’t know if I’ll do just fine or I’ll mess everything up.

“Would it be fine with them?” tanong ko, nagdadalawang isip.

Board members are mostly older people, experienced and in the top class of the society. I don’t know how to get along with them. I’m still young and inexperienced.

Walang pakundangang tumango si Mr. Fuentes sa aking tanong.

“Yeah. Huwag kang mag-alala, I’ll be there to join you. They are also looking forward to meet you, youngmaster. Soon they are gonna be under your supervision.” kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwag sa sinabi niya.

I didn’t have any educational background in business, so it took me time and great effort to learn everything I needed to. Kuya Hector gave me insights and peace of mind, napagdaanan na niya ito at aniya’y magiging mahirap sa umpisa ngunit matututunan ko rin kalaunan.

“Anong sinusulat mo, mahal?” nakalingkis ang dalawang braso ko sa kanya habang ako’y nasa likuran niya.

Nasa apartment niya kami ngayon. Bukas ang nakatakdang pagsali ko sa isang board meeting sa kompanya kaya ngayon ay kailangan ko munang magrelax.

And Ford is my stress reliever.

“Nagsusulat ako ng report para bukas. Isusubmit ko bukas kay Siam.”

Napahinto ako at kumunot ang noo.

“Who’s Siam?” hinuli ko ang mga mata niya ngunit nakatuon pa rin siya sa ginagawa.

“COO ng company, directly nagwowork ako kay Felipe pero ang mga reports ay kailangan sa kanya ko ipasa. He needs an evaluation about it based on an intern’s perspective daw.” tumango-tango ako.

“I never heard of him. What’s his full name?” dagdag ko pang tanong.

Tumigil sa ginagawa si mahal at tumingin sa akin ng hindi sigurado.

“Siam Garreth Montenegro..” aniya.

My jaw dropped. Just by hearing his last name, I know now who that person is.

Montenegro. I remembered Kuya Legend recently merged with the Montenegros while he’s temporarily acting as the chairman kaya ang main shareholders ng Montenegro Holdings ay naging miyembro na rin ng kanilang board.

“Do you know him?” kuryosong tanong ni mahal dahil sa katahimikan ko. Muli ko siyang binalot ng yakap.

I inhaled his scent. Umigtad siya nang bahagyang makiliti dahil sa aking tumutubong balbas.

“Nope. But I know people like him.”

Kinabukasan ay naabutan ko si Kuya Hector sa kompanya. Kausap niya ang isang staff, nang makita ako ay tinanguan niya ako at tinapos ang usapan saka umalis iyong staff.

“Hindi ka nagpasabi na bibisita ka pala, kuya?” nilapitan ko siya.

Casual ang suot niya at mukhang aalis na rin pagkatapos. Seryoso ang kanyang mukha, at hindi ko alam kung ako lang ba pero parang may kakaiba sa kanya ngayon.

“Saglit lang naman ako rito, Allen. How’s your training? I heard you’re gonna join a board meeting today?” narinig niya siguro ang balita roon sa kausap niyang staff kanina.

“Oo, kuya. Medyo kinakabahan nga ako, e. Baka hindi nila ako magustuhan.” ngumuso ako at itinago ang nerbiyos na nararamdaman.

Nakapamulsa si Kuya, mukhang problemado rin.

“They don’t need to like you because they should like you, Allen. Remember, you’re gonna step on Hunter’s place soon. Man up, Allen. I have great expectations from you..” aniya, bahagyang ngumiti ngunit madali ring napawi.

“Kuya naman, e. Pero bakit mukhang mas problemado ka pa sakin?” I raised a brow, ramdam ko dahil kapatid niya ako.

Nagbuntong hininga siya at saglit na lumingon sa paligid.

“Jack wants us to get married..” aniya sa mababang boses.

I remembered the time when Kuya asked me for ideas for a marriage proposal kahit na wala rin naman akong gaanong alam tungkol doon. Ang sabi ko sa kanya ay dalhin niya sa romantic na lugar, kung saan sinunod naman din niya.

Engaged na sila ni Jack, kaya anong problema roon?

“Engaged na kayo ’di ba? Natural lang na magpakasal pagkatapos?” I said sardonically, wala akong makitang problema doon.

Not unless.. napatingin ako ng seryoso kay Kuya.

“I can’t marry him yet..” sagot ni Kuya na hindi ko inaasahan.

“Bakit hindi? Hindi mo ba mahal si Ja—” hindi niya ako pinatapos.

“Of course, I love him. But I can’t marry him yet if Hunter’s in coma. He’s my best man.”

Now, I get it. Nagpropose si Kuya noon ngunit dahil sa hindi namin inaasahang mangyayari kay Kuya Hunter, mukhang ayaw muna nitong ituloy ang kasal.

“Then tell him, explain to him that you can’t marry yet. Maiintindihan naman siguro niya iyon.” payo ko sa kanya.

Ako dapat ang pinapayuhan nila dahil ako ang pinakabata, naawa nalang din ako kay Kuya dahil sa nagpatung-patong niyang responsibilidad. Nasa kanyang pamamahala na nga ang azucarera ay kailangan din niya akong tulungan sa kompanya, tapos nagpa-plano pa sila sa kasal.

I can’t imagine how Kuya can manage all of it.

Hindi rin naman siya matulungan ni Kuya Troy dahil may sarili rin itong problema tungkol sa kumakalat na photo scandal tungkol sa rumored boyfriend. Hindi ko nga lang alam kung totoo iyon.

Kuya Blade has his own problems, too. Abala na nga sa schedule sa gym at sa munisipyo, mas lalong nadagdagan nang matagpuan ang sanggol na iniwan sa bahay. Tungkol kay Kuya Hector ay anak daw iyon ni Kuya Blade, ngunit walang kaalam-alam si kuya na may naanakan na pala siya.

Natuloy ang board meeting. Nakailang inom ako ng tubig nang nasa loob na ako ng conference room. Pilit kong pinapakalma ang sarili.

Later on, I met every member of the board. Kinamayan nila ako at mukhang galak naman na nakilala ako.

“I heard many good things about you from your father, how is he?” tanong ng babaeng may katandaan na.

Marami sila at hindi ko agad nakabisado ang mga pangalan. Ang isang lalaking medyo kaedaran ko ang madalas na mapatingin sa aking gawi.

“He’s doing good, madalas pong nasa ospital lately..” sagot ko naman.

Sa tabi ng matandang babaeng iyon ang tinutukoy kong lalaking kaedaran ko. He’s wearing suit and tie just like me. Madalas itong nakangiti at nakatingin sa akin, nakikinig sa mga isinasagot ko.

“Yeah, I heard what happened to your brother. I’m sorry.. send my regards to him..” tumango ako at nginitian iyong babae.

They started the discussion. Sa kabilang gilid ko ay si Mr. Fuentes, na paminsan-minsang ipinapaliwanag sa akin ang pinag-uusapan ng mga members. Someone is at the front, discussing about an increase of the company liabilities.

Nang maubos ang tubig sa aking bote ay nagrequest ako sa babaeng sekretarya na nakatayo sa gilid, ngunit hindi natuloy nang ialok ng lalaking kaedad ko ang kanyang bottled water na hindi pa nabubuksan.

“Thanks..” ngumiti ito at saka bumalik sa pakikinig sa discussion.

In about an hour, the meeting is adjourned.

“You can go home after this, may susunod din kasi akong meeting..” bulong sakin ni Mr. Fuentes kaya tinanguan ko siya.

Natuwa ako nang maisip na makakauwi ako ng maaga ngayon.

Muli kong kinamayan ang mga miyembro bago ito isa-isang nagpaalam at lumabas ng conference.

“Floyd Buenaverde, nice to meet you, young master..” pakilala nang natirang miyembro, iyong tinutukoy kong mukhang kaedaran ko lamang.

“Salamat. Allen Sneaker Torralba, uhm.. Hunter Torralba is my older brother, I’m currently training to take his place..” malugod kong tinanggap ang kamay niya.

Tumayo na ako sa aking upuan at tiniklop ang laptop. Sinabayan niya ako sa paglabas.

“Ito ang unang beses na nakita kita dito sa kompanya, si Mr. Fuentes ba ang nagti-train sa’yo?” tanong nito habang pabalik ako sa opisina.

“Yeah, where’s your office?”

Muli itong ngumiti sa akin at saka tinuro ang hindi kalayuang opisina sa right wing.

“Nice to meet you, Floyd. Sorry but I need to go.” tinapik ko ang balikat niya upang magpaalam.

“S-Sure, young master. See you around!”

Lumiko na ako sa aking opisina. Nang makapasok sa loob ay kinuha ko kaagad ang aking cellphone upang tawagan si mahal.

“Mahal? Where are you?” sinagot din naman agad niya ang tawag ko.

Mula sa pagod dulot ng isang oras na board meeting kung saan nakaupo ako magdamag, nakaramdam ako ng ginhawa nang marinig ang boses niya.

“Nasa apartment na ako. Bakit?” sagot niya.

I bit my lower lip and can’t help but to smile. Tamang-tama, marami kaming oras ngayon. Bibihira itong mangyari.

“I’m gonna be there in fifteen minutes, let’s have a date.”

Chapter 26 [Date]

Sinundo ko si mahal sa kanyang tinutuluyang apartment. Mabilis naman akong nakarating ngunit pagdating ko ay nag-aayos pa siya. And like the usual, matagal siyang mag-ayos.

“Mahal, isang oras ka na diyan sa salamin..” komento ko ngunit sinimangutan lang ako ng loko.

Gwapo naman na siya kaya hindi ko maintindihan kung ano pang ginagawa niya.

“Wala pang isang oras, you’re overreacting. Saan ba kasi tayo?” nang hindi ako makapagpigil ay niyakap ko siya mula sa likuran.

Nilanghap ko ang amoy ng strawberry mula sa kanyang buhok na gustong-gusto ko. Nakiliti siya sa ginawa ko.

“Kumakapal na ang balbas mo, Allen..” puna niya habang pinagmamasdan ako sa salamin.

“Ayos lang ’yan..” at isa pa, ina-achieve ko talaga ang ganitong look.

Allen, the campus heartthrob days are over. I’m a working man now and I should look more virile. Kahit nagmumukha akong si Kuya Hunter dahil sa mga stubbles, ayos lang.

Pinilit ko siyang matapos. Kung hindi ko pa siya hinatak ay hindi siya papipigil.

Una ko siyang dinala sa mall dahil ito ang pinakamalapit. We hold hands together, he still looks wary while looking at the people around that don’t seem interested with our intertwined hands.

I snapped my fingers on his face.

“Nagugutom ka ba?” tanong ko sa kanya upang maagaw ko ang atensyon niya.

Umiling naman siya bilang tugon. Nagkasundo kaming dumiretso sa arcade dahil iyon ang paborito naming puntahan.

We both played shooting games. Para kaming mga bata. Sa sobrang tuwa namin ay pinapaligiran na kami ng ibang batang naglalaro at nakikinood sa laro namin.

“Kahit kailan maduya ka talaga, Allen.” aniya nang matapos kami roon.

Hindi niya matanggap na natalo ko siya sa lahat ng nilaro namin sa arcade. Dati kasing ako ang laging talo, pero ngayon naman ay siya na.

“Kailan kita dinuya? Just accept your defeat, mahal. Dapat marunong tumanggap ng pagkatalo.” bulong ko saka siya inakbayan habang palabas kami ng arcade.

“Dami mong alam.” asar niyang tugon.

Habang naglalakad kami ay saktong may nadaanan kaming photobooth. Kumislap ang mga mata ko at saka siya hinatak patungo doon.

“Photobooth, really?” aniya na parang hindi interesado.

I remembered we don’t have any pictures together yet as a couple. Pero itong si mahal ay ayaw sumama sakin.

“Anong problema? Picture lang naman.” sinubukan kong magpuppy eyes sa kanyang harapan para makumbinsi siya.

“Sa tingin mo makukuha mo ako sa mga puppy eyes mong ’yan?” tinaasan niya ako ng isang kilay, sungit neto ah.

“Bakit ba kasi ayaw mo? Photogenic ka naman!”

Habang tumatagal ay humahaba ang pila. Dami kasing arte nitong si mahal.

“Alam ko na kung anong gagawin mo sakin diyan sa loob, Allen..” aniya, titig na titig sakin.

My smile widened. Natutuwa ako dahil naiisip ko kung anong naiisip niya. I licked my lips before giving him an answer.

“Magbi-behave naman ako..” kunwaring inosente kong batid upang maniwala siyang wala akong masamang binabalak.

He rolled his eyes at me, napapayag ko naman siya sa huli. Siyempre, malakas ako e!

When it’s about our turn, he whispered something to warn me.

“Kapag dumapo ’yang labi mo sakin, sasapakin talaga kita.”

Hindi ko siya sinagot bagkus ay ngumisi lang ako nang pagkalawak-lawak. Wala rin naman siyang laban sa akin kung humantong nga kami sa puntong iyon.

Umupo kami sa upuang nakahanda sa loob.

On the first shot, nakangiti lang kaming dalawa habang tuwid sa pagkakaupo. Second shot, inakbayan ko siya. Third shot, mabilis ko siyang hinalikan sa pisngi. Last shot, sinapak niya ang mukha ko.

“Hindi ka talaga mapagkakatiwalaan, putangina ka..” Ford’s cursing and I look like a demon smirking while I check our photos habang naglalakad kami.

Tuwang tuwa ako sa pangatlo at huling litrato. Pulang pula ang mukha niya nang nakawan ko siya ng halik sa pangatlong larawan, sa huli naman ay sinapak niya ako. I can’t contain my joy the reason why I bursted into laughter.

“Look at your face here, para kang hinarassed.” pinakita ko sa kanya ang pangatlong litrato.

Tinignan lang niya iyon nang mabilis at saka ako sinakal.

“Because you harassed me, you asshole.” gigil niyang bulong sakin dahil hindi niya magawang isigaw dahil sa mga tao sa paligid.

“Sa bawat halik ko ba’y sasapakin mo ako lagi, mahal?” nang-aasar kong tanong sa kanya, hindi pa rin ako kuntento sa inis niyang mukha.

“Sa susunod hindi lang kita masasapak, makakatikim ka pa ng flying kick sakin.” mas gigil ang boses niya nang sagutin ako.

Dahil nahihiya na siya sa tawa ko ay tinimpi ko na lamang at saka siya ulit inakbayan, baka mamaya ay takbuhan pa ako nito’t iwan ako rito.

I can imagine him kicking me in the face, I suddenly remember he’s a martial artist. Naku, ako pala ang kawawa kapag nagkataon.

“Ito namang si mahal, ’di ko na uulitin. Hahalikan lang kita kapag papayag ka, okay na ba?” panunuyo ko sa kanya saka siya kinurot sa pisngi.

“No kiss for a week ka sakin.” aniya na hindi ko ikinatuwa. Agad na nagpanting ang tainga ko dahil hinding-hindi ako makakapayag doon.

“What? That’s insane! Titigangin mo ako ng isang linggo?” pinandilatan ko siya.

Umakyat kami sa escalator habang nag-uusap.

“Ang pangako mo magbi-behave ka pero hindi ka sumunod sa usapan. Kaya, no kiss for one whole week.” aniya na mukhang tuwang-tuwa na ngayong ako naman ang naagrabyado.

Tangina nito, hindi na nga ako maka-iskor sa kanya ay pati paghalik babawalan ako? Sa ginagawa niyang ito, para na rin niya akong hindi pakakainin ng isang linggo. Ikamamatay ko iyon! Fuck!

Patuloy ko siyang sinuyo hanggang sa nagpasya kaming pumasok ng isang coffee shop. Nag-order ako ng pagkain naming dalawa.

Hinatid ko ang pagkain namin sa napili niyang table. Hindi lumagpas sa paningin ko ang bahid ng tuwa sa kanyang mukha. Damn.

“Bawiin mo ang sinabi mo, mahal..” muli akong nagsimula sa panunuyo habang kumakain kami.

He smirked even more, namumula ang mukha niya at gustong-gusto ko siyang halikan ngayon pero pinagbabawalan niya ako.

“Walang bawian. Just accept your defeat, Allen.” nakangusong banggit niya na ginaya pa ang linya ko kanina.

Sinamaan ko siya ng tingin.

Pinagmasdan kong muli ang mga larawan namin at saka ipinatong ito sa table at pinakita sa kanya.

“Look, sinapak mo na nga ako dito bilang ganti. Dapat okay na ’yon. Nakaganti ka naman. Bakit hindi ka pa masaya?” nagpapaawang tono ko saka tinuro ang huling larawan kung saan mukha akong ewan.

“Hindi pa sapat ’yon. You just don’t break promises, Allen. Ang pangako ay pangako. Buti nga at hindi kita hiniwalayan, e.”

Hindi naman ako sang-ayon sa sinabi niya. Bakit niya ako hihiwalayan kung hahalikan ko siya? E iyon naman talaga dapat ang ginagawa ng magkasintahan?

“Don’t you dare break up with me. At saka boyfriend mo ako, bakit ayaw mong hinahalikan kita? Nagpahalik na sakin noon, what’s different this time?”

Tinitigan ko siya ng mariin. Waring nag-isip siya ng malalim, siguro’y napagtantong tama ako at mali siya.

“Kasi nangako ka, Allen. I trusted your words..”

Umismid ako. Totoo naman iyon, nangako akong magbi-behave ako, but still it’s my right as his boyfriend.

Hindi na ako nakaimik. Hindi ko pa rin matanggap na ganoon ang pananaw niya. It’s not my intention to break my promises but does it matter if it’s my right we’re talking about?

“Okay, three days no kiss. Ayan, tumawad na ako ha, huwag ka nang sumimangot diyan.” aniya kaya nag-angat ako ng tingin.

“One day no kiss.” matigas kong tugon, sinusubukang makipag-tawaran sa kanya.

Suminghap siya at parang hindi makapaniwalang naaawa siya sakin.

“Two days, huling tawad..” sagot naman niya.

I rolled my eyes and agreed to it. Mas okay na ’yon kaysa sa isang linggong walang tikim. Hindi ko nalang siya mas kinulit pa dahil baka magbago pa ang isip niya at bawiin ang dalawang araw na palugit.

“Kumusta ang trabaho mo?” pag-iiba niya ng topic habang umiinom sa kanyang wintermelon tea.

“Ayos naman, although hirap nga lang dahil hindi naman ako magaling sa acads pero itinuturo naman lahat ni Mr. Fuentes sakin step by step. Marami na rin akong nakilalang empleyado.” sagot ko sa tanong niya habang tumatango siya at mukhang interesado nang malaman ang aking sasabihin.

“Hindi ka kasi nag-aral mabuti e..” pag-iling niya habang tumitingin sa labas ng salamin.

“Okay lang, hindi rin naman ako makaka-focus noon dahil sa’yo..”

Naagaw kong muli ang buong atensyon niya. He blushed a bit, kinagat ko ang labi ko nang maalalang hindi ko siya pwedeng halikan.

“Bakit kasalanan ko?” kumunot ang noo niya.

“Siyempre, inaagaw mo lahat ng atensyon ko mahal kaya paano akong makakapag-aral ng maayos?” kinindatan ko pa siya ngunit natawa lang siya sa sinabi ko.

“Ulol, dapat nga inspired ka pa, e.” he raised an eyebrow, bumagsak ang tingin ko sa kanyang malambot at mapulang labi.

“You were more of a distraction rather than inspiration. Of course, you inspire me but it’s useless because you always distracts my whole damn system. Kaya wala din..” I shrugged my shoulders as I try to recall it.

Kahit nga noong graduation ay hindi ako attentive dahil panay ang sulyap ko kay mahal. Nakakapag-aral lamang ako noon kapag siya ang nagtuturo sakin.

“Ikaw, kumusta naman ang apprenticeship mo mahal?” baling ko sa kanya habang kinikilig pa siya.

Matagal bago siya nakasagot.

“Maayos naman din, maganda naman ang feedback nila sakin. Nadagdagan din ang reports na pinapa-submit nila sakin, may tiwala na rin kasi sila sa kakayahan ko.”

Masaya akong malaman na maganda ang takbo ng career niya. I reminded myself to do good too. Para parehas kaming successful sa hinaharap.

“Is Felipe good to you?” tanong ko.

I don’t personally know Aviana’s boyfriend but I heard from Kuya Levi that he’s good in his field.

“Oo, okay lang. Marami naman akong natututunan sa kanya.”

I nodded hearing that. Naubos ko na ang ilang slice ng cake na inorder ko, samantalang kalahati pa lang ang kanya.

“Kumusta ang kuya mo?”

Matagal nag-proseso sa akin ang tanong niya dahil hindi ko alam kung sinong kapatid ko ang tinutukoy niya. Lahat naman kasi ng mga kapatid ko ay may kanya-kanyang hinaharap na problema ngayon.

“Hunter..” sagot niya nang tanungin ko kung sino para makasiguro.

“Ahhh.. Si Kuya Hunter, he’s stable pero hindi pa rin nagigising. Bibisita ako bukas.” tugon ko at muling nalungkot nang maalala ang kalagayan ni Kuya.

Tumango naman siya at saka ipinagpatuloy ang pagkain. Pinagmamasdan ko na lamang siya at madalang na tumingin sa labas.

Ngunit pagtingin ko sa main door ng coffee shop ay laking gulat ko nang pumasok ang ilang kalalakihan. Nagulat rin ang mga ito nang makita ako.

“Allen, pare!” masayang reaksyon ni Iñigo at hinatak ang mga kasama patungo sa amin.

“Ang tagal na rin nating ’di nagkikita.. Kumusta ka na, Torralba?” tanong ni Ruigi, ang captain namin na may nakakalokong ngiti.

We did our usual hand gestures.

Nagtama ang tingin namin ni mahal. Napagtanto kong kasama ko nga pala siya at paniguradong magtataka itong mga kaibigan ko. Pero mag-bestfriend naman kami noon, kaya ayos lang rin siguro.

Agad dumapo ang tingin ko sa mga pictures na nasa ibabaw ng mesa kung kaya’t mabilis ko iyong kinuha at tinago.

Iñigo smirked at me.

“Okay lang, cap. Anong ginagawa niyo dito mga ungas?” biro ko sa kanila na kinakabahan.

Kasama rin nila sina Jigs at Pipoy na madalas kong nakakasama kapag may liga. Nakipagkamay rin ang dalawa sakin, tuwang-tuwa sila na nakita ako.

“Ford, nandito ka rin pala! Ano ’yan, date niyo?” natatawang puna ni Iñigo na mas lalong sumingkit ang mga mata.

Naubo ako nang wala sa oras. Inabutan ako ni mahal ng tubig.

“Dito naman pala kayo, dito nalang din tayo para makapag-kamustahan. Ayos lang ba?” tanong ni cap na iba ang tingin sakin at kay mahal.

Sinubukan kong umapela ngunit wala na akong nagawa nang inokupa nila ang bakanteng mga upuan sa aming table. Agad akong nagsisi, dapat pala ay sa two-seater kami pumwesto ni mahal.

“Bakit ba kayo napadpad dito?” naiinis kong tanong, istorbo kasi sila sa date namin.

“Trip naming gumala at magkita na rin. May laban kami ng liga sa linggo, ano sali ka?” bumaling ako kay Jigs.

Nakasalikop naman ang dalawang kamay ni cap sa ibabaw ng mesa habang kinakausap niya si mahal.

“Hindi ko pa alam, pero tatanungin ko si ate kapag nakauwi ako samin.” pinakinggan ko ang usapan nilang dalawa.

“Sige, bihira rin kasi akong makabisita dahil sa trabaho.” tugon ni cap at saka siya tinanguan ni mahal.

“Huy, Allen! Nakikinig ka ba?” Iñigo snapped his fingers on my face.

Nagtawanan sina Jigs at Pipoy sa kawalan ko ng atensyon. Hinarap ko ulit sila at saka sinamaan ng tingin.

“What?”

“Basketball sa linggo, sasali ka ba?” tanong ulit ni Jigs.

Nag-order sila ng makakain habang ang iingay nila. Napapatingin na rin tuloy ang ilang customers sa table namin.

“Di ako pwede, may trabaho ako..” pahayag ko at ipinaliwanag ko pa ang nangyari kay Kuya Hunter kaya sakin naipasa ang tungkulin na naintindihan naman nila.

Habang nakikinig ako sa usapan ni cap at mahal at habang naghihintay sa pagdating ng kanilang order, inakbayan ako ni Iñigo.

“Hindi mo pa sinasagot ’yung tanong ko..” bulong niya sakin. Nilingon ko siya, nairita ako sa nakakalokong ngisi niya.

“Anong tanong ang pinagsasabi mo?” umismid ako sa kanya.

“Kung date niyo ba ’to?” bulong niyang muli at saka palihim na bumungisngis.

“Tangina mo, tigilan mo ako.” pagbabanta ko sa kanya. Hindi niya inalis ang pagkakaakbay sakin, sumulyap din siya kay mahal na napapatingin na rin sa aking gawi kahit na kinakausap siya ni cap.

“Ang defensive naman, oo o hindi lang naman.” hindi ko siya tinigilan ng masasamang tingin. Ginagago talaga ako nito eh.

Dumating ang mga pagkaing inorder nila. Nagpasalamat naman akong kahit paano’y nakuha ng pagkain ang atensyon nila kahit sobrang ingay pa rin nila.

Wala kaming magawa ni mahal kundi ang magpalitan na lamang ng tingin sa isa’t isa. Sinira ng mga gagong ito ang moment namin.

Muling nagkantsawan ang mga loko ngunit hindi sumali si Iñigo dahil ako ang binubwisit niya.

“Ang sweet niyo pa sa picture…” bulong ulit niya upang hindi marinig ng iba.

Tinitigan ko siya at pinandilatan. What picture is he talking about?

“Nakita ko ’yon..” nagtaas-baba ang dalawang kilay niya saka ko napagtantong iyong pictures na galing sa photobooth ang tinutukoy niya.

“Shut up.” gigil kong bulong sa putanginang kaibigan ko.

Dumako ang kanilang usapan tungkol sa mga babae.

“Ikaw pare, nakahanap ka na ba ng bago mo?” bumaling sakin si Jigs na nagtanong ng seryoso.

Muli akong naubo, this time si Iñigo ang nag-abot sakin ng tubig.

“Mga ulol, huwag nyo nang gisahin ’tong si Allen. Abala ito sa trabaho, ’di ba?” Iñigo winked at me.

Sapilitan akong tumango upang lubayan na nila ang buhay pag-ibig ko.

“Ito nalang si Ford ang tanungin natin!” natatawang suhestiyon ng putanginang si Iñigo na bumaling naman kay mahal. Ang gago nito talaga.

May mga kaibigan talaga tayong sisirain ang buhay pag-ibig natin hangga’t maaari.

Umiiling-iling si Ford, tumawa lamang sa tanong.

“I’m taken.” sagot naman niya. Naghiyawan ang mga ungas sa nalaman. Tinitigan ko siya nang mariin, hindi ko mabasa kung anong tumatakbo sa isip niya.

“Sino? Taga-school ba? Anong pangalan?” kuryosong tanong ni Pipoy na nagtatanong pa eh nasa harapan lang naman niya ako, ako ang sagot sa tanong niya.

“Hoy! Tigilan niyo ’yang si Ford, pribadong tao ’yan at wala kayong makukuhang sagot diyan.” Ruigi interrupted.

“Yeah, for sure hindi niyo rin naman gugustuhing malaman kung sino..” sabat ko sa usapan nila kaya nalipat sakin ang tingin ng mga ungas.

Hinintay namin silang matapos. Napag-usapan pa namin ang laban nila sa liga sa linggo, pinapayagan silang mag-ensayo sa school kapag weekends. Pinilit pa nila akong sumali ngunit hindi naman din pwede. I know Kuya Hunter’s counting on me to run his business. Alam ko na ang mga responsibilidad ko na dapat kong unahin.

Lumabas kami ng shop nang matapos sila. May balak pa silang sumama samin ni mahal. Nag-init ang ulo ko ngunit naunahan akong magsalita ni Iñigo.

“Hayaan na natin sila, date nila ’yan. Doon tayo sa taas, maraming chickababes dun!” sabay tinuro pa ni Iñigo ang mga babaeng nakatambay sa itaas na floor.

I sighed.

“Let’s go.”

“Sa susunod ulit pare!”

Nagpaalam sila at kumaway pa. Iniwan ako ng nakakalokong ngiti ni Iñigo, mabuti na lamang at inakay niya ang mga loko na lubayan kami. Napansin ko ang senyasan ni mahal at ni cap.

“Ano ’yun? Bakit may senyasan kayo ni Ruigi?” naglakad kami pababa habang binabato ko siya ng tanong.

“Wala ’yun, tungkol kay ate ’yun.”

Gumaan ang pakiramdam ko nang maalalang girlfriend nga pala nun ang ate niya. Muli kong hinawakan ang kamay niya habang palabas kami ng mall.

Ngunit di pa man kami tuluyang nakakalabas nang mamataan ko si Lacey na may kasamang lalaki. Papasok naman sila ng mall. Nagtama ang tingin namin, lumipat ang tingin niya kay mahal at sa kamay naming magkahawak.

“May bago na yata si Lacey..” bigkas ko.

Napansin ko namang naiwan ang tingin ni mahal kay Lacey na nakapasok na sa loob ng mall. Seryoso ang mukha niya at parang sobrang lalim ng iniisip.

“Allen, can you stay here?”

Doon pa rin sa bukana ng mall siya nakatingin.

“What? Why?”

Binitiwan niya ang kamay ko at saka hinawakan ang magkabilang balikat ko. Tinitigan niya ako.

“I’ll just talk to Lacey. Saglit lang.” aniya sa mababang boses.

Nag-prisinta pa akong samahan siya ngunit hindi siya pumayag. It’s about between them raw. Tumango naman ako at hinayaan siyang bumalik sa loob.

Naghintay ako sa isang stone bench sa labas. Nilabas ko ang aking cellphone at tinawagan si Mr. Fuentes upang magpatay ng oras.

Agad niyang tinanggap ang tawag ko. Naging mahaba ang pag-uusap namin tungkol sa kompanya.

“Pwede ba akong mag-undertime bukas? Bibisita kasi ako kay Kuya bukas sa ospital.” tinanong ko siya sa kabilang linya.

“No problem, young master. Is that all?”

“Yeah, thanks..”

Ibinaba ko ang tawag. Isinukbit ko ulit ito sa loob ng aking bulsa nang matanaw ko si mahal na pabalik na sa akin.

“What happened?” sinalubong ko siya ng yakap.

Normal naman ang hitsura niya ngunit may bahid ng luha sa kanyang mga mata. Hinaplos ko ang magkabilang pisngi niya.

“Nothing. Humingi lang ako ng tawad dahil sa huli naming pagkikita.”

Ford told me the last time they saw each other was on our graduation day. Noong nalaman ni Lacey ang tungkol sa relasyon namin.

“What did she say?”

Lumunok siya at huminga ng malalim. Ngumiti din naman kalaunan.

“Okay na siya. At masaya na rin daw siya para satin.”

Tumango ako at nakahinga ng maluwag. It’s good to hear that she’s happy for us. Hindi naging madali iyon para sa kanya, alam ko. But I know she’s open minded. And she will understand it.

“Mabuti kung ganoon. The guy with her, was that her new boyfriend?” kuryoso kong tanong.

He raised his brows again.

“Why are you asking?”

Kumurap-kurap ako at napagtanto ang maruming naiisip niya. Wala namang malisya sa tanong ko.

“I was just curious. Masama bang magtanong mahal?”

He pursed his lips instead which I did not expect because I thought he’s jealous.

“Hindi ko alam. Hindi ko na tinanong.” sagot niya.

Naiwan ang ngiti sa labi niya, hindi ko maintindihan kung bakit siya nakangiti. Akala ko ay nagselos na siya. But it shocked me more when he kissed me quickly.

Hindi agad nagsink-in sa akin ang nangyari.

“A-Akala ko ba bawal ang halik?” I asked, remembering our agreement a while ago.

Mas lumawak ang pagkakangisi niya. Muli kong tinitigan ang malambot niyang labi, parang nabitin ako at gusto ko pa.

“Ikaw naman ang bawal humalik hindi ako, Allen.”

Damn. I think I love him even more.

Chapter 27 [Terrified]

Mahigit dalawang oras din akong naglagi sa gym upang magbuhat. From all of the stress and everything, I need to somehow find a way to release.

I’ve been stressed. Kahapon ay muli akong umattend ng isang meeting, but with one of the top stakeholders of the company. Galak naman ako nitong kinilala ngunit hindi ko pa rin maitago ang kaba.

Sa mga sumunod na araw ay halos buong araw na akong nasa kompanya. Madalang na akong makabisita kay mahal. Kahit sa bahay ay hindi na ako nakakauwi, kapag nakakauwi naman ay si Kuya Blade ang inaabutan ko madalas.

“Allen, can you watch him for me? Kailangan kong umalis.” utos ni Kuya Blade isang gabing kinailangan niyang pumunta ng munisipyo.

Tinitigan ko ang baby na nasa crib. I sighed and rolled my eyes.

“Really, Kuya?” tanong ko sa kanya at ipinakita ang sandamakmak na modules na kailangan kong aralin.

“Babalik din ako. If he cries, may nakahanda nang gatas diyan na tinimpla ko.” sabay turo doon sa bote ng gatas sa ibabaw ng mesa.

“Okay, fine.. I’ll take care of him.”

Iniwan ko ang binabasang modules at nilapitan iyong crib. Naging babysitter pa ako nang wala sa oras. Kinuha ko ang mga folders at lumipat malapit sa crib ng baby upang matignan ko ito.

Doon ako muling nagbasa habang inuugoy ang laruang umiikot na nakasabit sa itaas ng crib. He’s named Bullet, ewan ko ba kay Kuya kung bakit iyon ang pangalang napili niya.

Mag-isa akong naiwan sa bahay dahil si Papa ay nagbabantay kay Kuya Hunter sa ospital. There’s a lot of stress going on right now but watching this baby makes it less somehow. Hindi ko alam kung bakit.

I looked at him, I tried to touch him but he holds my index finger with his tiny hand. Nakaramdam ako ng ginhawa na hindi ko inaasahan. I can’t deny the fact that he really looks like kuya.

Sa mga sumunod na araw, napansin kong gumagaan na ang trabaho. Maybe it’s because I’m learning that’s why it gets easier. Nakukuha ko na ang flow ng trabaho. Ang mga panibagong proyekto ay sa akin na rin ipinari-review ni Mr. Fuentes upang malaman ko ang mga proyektong aaprubahan at iyong hindi.

Umattend na rin ako sa ilang business conference na ginanap sa ibang lugar. Most of the people are glad to meet me, I supposed Kuya Hunter did a great job hiring these people.

“Nice meeting you, Mr. Torralba. I’m hoping to see you again on the next conference..” malugod na tinanggap ko ang kamay ng isang babaeng nagngangalang Kristal, she’s the head of the audit committee.

“Thank you, it’s my pleasure..” nagngitian kami bago ito nagpaalam nang maglabasan na ang mga tao sa venue.

Agad na lumapit sa aking kinaroroonan si Mr. Fuentes upang ipaalam sa akin ang susunod sa aking schedule. Ngunit habang ginagawa niya iyon ay dinukot ko ang aking telepono sa inside pocket ng aking tuxedo.

Binasa ko ang text ni mahal na isang oras na ang nakalipas.

Mahal:

How’s the trip?

Nagtipa ako ng reply sa kanya habang nakikinig kay Mr. Fuentes.

“You’re gonna meet Floyd, he’s the head of the marketing. I think you already met him, though. It’s rescheduled after lunch.” binasa niya ang nakasulat sa kanyang ipad.

Napalingon ako sa kanyang gawi nang marinig ang pamilyar na pangalan.

“Yeah, I think I know him.”

Mag-isa akong naglunch sa isang bistro na malapit sa isang beach habang katawagan ko si mahal sa phone.

“Kailan ang uwi mo ba?” I miss hearing his voice, though. Napapangiti nalang ako na parang timang.

Like what I said before, he is my stress reliever. Kahit pa pinagdadamot niya lagi ang sarili sa akin.

“Tomorrow morning. Miss mo na ako?” I asked playfully, I heard him chuckle on the background.

I roamed my head around the beach. Dito sa Capones Island ginanap ang business conference na dinaluhan ko. Maganda ang view at kita ko ang linis ng tubig hanggang dito sa posisyon ko.

“Bakit naman kita mamimiss, e parang isang araw ka pa lang diyan..” aniya na halata ko namang itinatago lang niya ang tunay na damdamin.

May lumapit sa aking isang babae na may dalang camera. She looks like a teenager. Hindi ko ito pinansin noong una ngunit pilit ako nitong kinausap.

“Isang kuha lang, sige na po..” the clingy girl pushes her luck. She wants to take a photo with me.

I sighed and put down the phone for a brief moment.

“Alright, just one..” walang gana kong tugon at pinagbigyan na lamang ito upang lubayan na ako.

Itinutok niya ang camera at saka dumikit sa akin. Hindi ako ngumiti nang kuhaan niya kami ng litrato gamit ang dslr nito.

“Thank you!” sabi nito bago tignan ang larawang nakuha at nagtatakbo paalis.

“Who was that?” kuryosong tanong ni mahal sa kabilang linya nang bumalik ako sa telepono.

“I don’t know, nagpakuha lang ng litrato. Anyway, did you eat your lunch?” bumalik ako sa pagkain.

Seafoods ang madalas kong nakitang pagkain na nakahain kaya iyon ang inorder ko. Masarap naman ang luto, magdadala ako ng ilan pauwi.

Matagal bago nakasagot si mahal.

“Oo, kanina pa ako nag-lunch. Kumusta ka riyan, maganda ba diyan sa pinuntahan mo?”

Muli kong iginala ang paningin ko sa paligid. Hindi kalayuan ay ang beach, marami ding tao na nagsu-sunbathing sa buhanginan. May mga batang nagtatakbuhan at naglalaro. Malakas ang simoy ng hangin kaya panay ang ayos ko sa nagugulong buhok.

“The place is beautiful, we should come here some time..” banggit ko, kahit na alam kong medyo malabo iyon gawa ng aming mga trabaho.

“Lots of girls in their swimsuits..” dugtong ko pa habang tinatanaw ang mga babaeng nagdaan.

“You must be enjoying your stay there, huh?” Ford mocked over the phone. Hindi ko napansing sinundan ko pala ng tingin iyong mga babaeng mukhang dayuhan.

“I’ll enjoy it more if you’re here..” ngumuso ako, iniisip kong kung nandito siya na kasama ko ay sobrang saya ko siguro.

“I’ll wait for you tomorrow, uwian mo ako ng pasalubong..” aniya, inililihis ang usapan dahil sa malungkot kong tono.

“Hindi pa ba sapat na ako ang pasalubong mo?” panunuya ko.

I heard him giggle softly. Pinigil ko ang mapangiti dahil baka mapagkamalan akong nawawala sa sarili ng mga tao sa paligid.

I can see other girls gazing on my direction, what’s their problem?

“Literal na pasalubong, Allen. Something you can keep or something you can eat, parang ganoon..” paliwanag niya kahit naiintindihan ko naman talaga kung ano ang gusto niyang ipakahulugan.

“Well, you can keep me, you can eat me either..” dagdag ko pang biro.

This time, I heard him curse silently. Kinagat ko ang aking labi sa tuwa.

“Ewan ko sa’yo, Allen. Napaka-malisyoso mo talaga kahit kailan…” tinawanan ko lang ang sinabi niya bago niya ako tanungin ko ano ang susunod kong gagawin.

“I’ll be meeting with Floyd after my lunch, that’s gonna be the last meeting and then uuwi na ako sa hotel.” tugon ko.

Hindi ko siya narinig na nagsalita ng isang minuto. Ngumunguya lang ako mula sa kinakain.

“Hello, mahal nariyan ka pa?”

“I-I’m here… sino ulit ang kikitain mo mamaya?” tanong niya na bahagyang nauutal sa di ko malamang dahilan.

“Uhmm, Floyd, the head of the marketing..” sagot ko naman saka hinintay ang magiging tugon niya.

“Okay. Allen I’m sorry but I need to go. Tapos na kasi ang break ko. I’ll call you again later..” aniya sa nagmamadaling boses.

Napakunot ako ng noo. Hindi na ako nakapagpaalam dahil siya ang unang nagbaba ng tawag.

Ngumuso ako, nabitin ako. I put down my phone. Bukas naman ay makakauwi na ako at magkikita na ulit kami.

Pagkatapos ng aking lunch ay sinamahan ako ni Mr. Fuentes na ma-meet si Floyd na naghihintay sa isang resthouse. Agad itong tumayo at naglahad ng kamay nang makita ako.

“Young master, it’s good to see you again..” simple lang ang ngiti niya pero nagtagal ang mga mata niya sa akin nang tanggapin ko ang nakalahad niyang kamay.

I’m taller than him, but looks like we almost have the same built. Maayos rin ang pagkaka-undercut ng kanyang buhok, I noticed a small tattoo on his wrist.

“Have a seat..”

Nagsimula siyang magdiscuss ng ilang roles and duties niya. He explained some of the activities he wants to propose both for marketing and communications team.

“Where’s the quarterly budget of your team?” tanong ko nang ibigay niya sakin ang mga folders ng listahan ng mga budget pero puro annual ang nakikita ko.

“Those are the annual budgets, if you are requesting for that, I’ll take a look into it..” hindi siya napakali at madali siyang naghanap sa kanyang laptop.

“It’s fine, you can go ahead and continue..” banggit ko at saka tinignan isa-isa ang mga pahina sa bawat folder.

It lasted for three hours. Nang matapos ako roon ay dumiretso ako sa pagcheck-in sa isang hotel. Pagod na pagod akong bumagsak sa king sized bed kahit hindi pa ako nagbibihis.

Muli kong dinukot ang aking telepono at tinignan kung mayroong text o missed call si mahal, ngunit wala. Abala pa siguro ito sa trabaho. Pumikit ako at balak na umidlip sana nang mag-ring ang aking telepono.

“Maha—”

“Allen?”

Dumilat ako at napaupo sa kama. I almost thought it was Ford. Pero nahimigan kong boses babae ito.

“Ezrah?”

She updated me about Kuya’s condition but what scared me the most is knowing that they’re planning to take off kuya’s life-sustaining machines.

“What the… why? Gising na ba si Kuya?” I can hear her sobs over the line, mas lalong sumakit ang aking dibdib.

“No, Allen. I think they are planning to give him up..”

Bullshit. Kinuyom ko ang aking kamao at hindi makapaniwalang nangyayari ito ngayon.

“Where’s Papa? Let me talk to him..” hinilot ko ang aking sintido dahil sa dumagdag na namang problema.

I can’t imagine losing my brother.

“U-Umalis saglit e, kasama ni Hector..”

I closed my eyes. I terminated the call and tried to dial Papa’s number, but he’s not picking it up. Kuya Hector’s not answering too. Damn it!

Lumabas ako ng aking kwarto. I need to vent out. Hindi ko lubos maisip na plano nilang gawin iyon gayong wala ako roon. I can’t do anything about it. Why are they giving up?

If Kuya Hunter’s gone, that means I’m gonna take over the business completely. Hindi pa ako handa! Tangina! I still need more experience and exposure. They can’t let him die!

May natagpuan akong mini-bar sa labas ng hotel. I occupied a stool and told the bartender to give me something to drink. I shook my head, this is not happening. Hindi nila maaaring gawin ang bagay na iyon.

Nakailang tungga ako ng alak. Naramdaman ko ang pagguhit nito sa aking lalamunan. Napansin ko ang luhang bumagsak sa aking mga mata. Madali kong pinahid iyon. I can’t do this. This is for the weak. Hindi ko dapat iniiyakan ang bagay na ito.

Kuya Hunter will not die.

“Need a friend?”

Bumaling ako sa taong umokupa ng katabing stool na aking kinauupuan. I saw Floyd in a casual attire looking at me.

“We’re not friends.” suplado kong tugon.

Muli kong tinungga ang panibagong baso ng alak. Mataas ang tolerance ko sa alak pero kung mag-inom naman ako ay sagaran. I checked on my phone again. Ford is still not calling me. Nahiya naman akong tawagan siya dahil baka nasa trabaho pa ito at makaistorbo pa ako.

“We can pretend that I’m your friend, you look like you need someone to talk to..” dagdag pa niya sa kanyang sinabi.

Hindi ko siya pinansin. He’s the head of marketing and we’re here for business and nothing else.

I heard him ordered a drink.

He started talking about his life. He was once a varsity player for basketball when he’s in college. Nalaman kong dalawang taon lang ang tanda niya sakin. Kahit wala naman akong balak na kilalanin siya ng lubos ay wala akong magawa dahil kahit paano’y nakakalimutan ko pansamantala ang mga problema ko.

“I heard about your brother. I met him on few occasions, but he’s good in managing the business. You can, too..” aniya at saka binigyan ako ng matamis na ngiti.

Binalik ko ang aking paningin sa hawak kong baso. Hindi ko na mabilang kung pang-ilang baso na ito ng alak na nainom ko.

“Marami na ang nainom mo. I think we should go back to the hotel..” aniya at saka tumayo sa kanyang kinauupuan.

I’m drunk but I can still see and think clearly. Lumapit siya sakin at kinuha ang aking braso upang iakbay sa kanyang batok.

“Don’t bother, kaya kong maglakad..” pagpupumilit ko ngunit pagtayo ko ay medyo nawalan ako ng balanse, ngunit nasalo rin naman niya ako kaagad.

“You can’t, let me help..” hinayaan ko nalang siya hanggang sa makarating kami sa lobby ng hotel.

“Where’s your room number?” tanong niya.

Kusa nang pumipikit ang aking mga mata ngunit nilalabanan ko ang antok. Dala siguro ng pagod at stress, madali akong tinamaan ng alak.

I didn’t give him an answer. Sinamahan niya ako sa elevator. I pressed the floor button to my room. Pilit niya akong inaalalayan pero tinataboy ko ang kamay niya.

“I can walk on my own, medyo hilo lang pero kaya ko pa.” I told him so that he’ll let me walk.

I heard the sound of the elevator doors opening. Naglakad ako ng mag-isa, sumusunod naman siya sa aking likuran bilang suporta sakaling mawalan ulit ako ng balanse.

Nakarating ako sa tapat ng pintuan ng aking kwarto. Kinapa ko ang keycard sa aking bulsa. I swiped it on the scanner to open the door. Floyd is still behind me waiting for something to happen.

“You can go, Floyd. Thanks for accompanying me.” walang emosyon kong bigkas at saka binuksan ang pintuan.

“Baka hindi mo pa kaya, let me help you get on the bed..” pagprisinta niya at saka hinawakan ang aking braso.

“No… you go…” tinaboy ko ang kanyang mga kamay at saka siya sinaraduhan ng pintuan.

Humawak ako sa pader bilang suporta habang inaalis ang aking sapatos at medyas. With eyes closed, I removed my suit and necktie. Hindi ko na maalala kung hanggang saan ang nahubad ko nang hatakin ako ng antok.

Nagising ako nang maramdaman ang kumikirot kong ulo. What the fuck! Bumangon ako sa kama at saka hinilot ang aking sintido. Napansin kong naka-button down pa ako at slacks. Maging ang kurbata ay suot ko pa.

I immediately took a hot shower to rinse off my hang over. Saglit akong uminom ng kape sa isang coffee shop na natagpuan ko sa labas ng hotel.

Nang matapos ay bumalik ako sa tapat ng hotel. Mr. Fuentes is already waiting for me, beside him is Floyd who’s eyeing me.

“We’re all good, let’s go..”

Sumakay ako sa sasakyan. Nasa likuran ko nakaupo si Floyd, I felt like he wants to ask me something but he doesn’t have the chance since I’m talking to Mr. Fuentes.

I started making phone calls. Una kong tinawagan si mahal, ngunit hindi siya sumasagot.

Dapat akong didiretso ng ospital ngunit nang makatanggap ako ng tawag mula kay Kuya Hector na gising na raw si Kuya Hunter, napamura ako at hindi naitago ang ligaya. I’m sure they are all there to take care of him, kaya nagpasya akong sa kompanya muna ako tumungo.

After the hours-long drive, the vehicle parked at the front of the building quickly. Agad akong nakatanggap ng bati sa mga empleyadong nadaanan ko. Walking behind me is Mr. Fuentes and Floyd.

“Are you okay?” bulong ni Floyd nang makakuha ng pagkakataon na kausapin ako.

“Yeah..” maikli kong tugon dahil napahinto ako nang matanaw si mahal na naghihintay sa lobby.

It’s the first time he went here and it surprised me. I changed directions instead of going to the elevators, I went towards him with a smile on my face. Nang mapansin niya akong papalapit ay tumayo siya sa kinauupuan.

“Maha— Ford!” tawag ko sa kanya.

Sabik na sabik akong yakapin siya ngunit napansin kong maraming tao sa paligid ang nanonood sa amin.

“Allen.” nakangiti rin siya, nakatitig sa aking mga mata.

“What are you doing here?” sabik kong tanong, kahit na may ideya na ako kung bakit.

Masaya ang mga mata niya ngunit kalaunan ang ngiting iyon ay napawi nang mapansin ang nakasunod sa aking likuran.

I looked at Mr. Fuentes and Floyd behind me, hindi ko napansin na sumunod rin pala sila sakin. I was about to introduce them to Ford but Floyd’s shocked eyes staring at Ford stopped me from doing so.

Pinagmasdan ko silang dalawa. Ford looked so stunned, but eventually Floyd smirked so wide and offered his hand.

“Nice to meet you again, Ford Valencia.”

I clenched my teeth while watching them. Naagaw ko ang tingin ni mahal. I saw fear in his eyes. So they know each other, how come?

Floyd put down his hand when Ford didn’t accept it. Ang mga mata ko’y nakatutok lamang sa kanilang dalawa. I felt tension between them and I don’t know the reason why.

“I think I should go. See you around..” naiwan ang tingin ni Floyd kay mahal hanggang sa lumakad ito palayo.

I crossed my arms and looked at Ford who’s obviously evading my eyes. But instead of talking to me and explaining what happened, he stepped away.

Nahuli ko ang braso niya kaya hindi siya tuluyang nakalayo.

“Where are you going?”

He tried so hard not to look in my eyes. What is fucking happening? He looks so terrified. I want to ask him more questions but he removed my hand on his arms and walked away, leaving me clueless.

Chapter 28 [Defenseless]

Ford

I do understand why people get mad at me. It’s painful but I’m trying my best to cope. And I’ve learned that it’s always better to understand than to be understood.

“Any flashbacks, nightmares, or uncontrollable thoughts about an event?” bahagya akong natawa sa tanong.

I inhaled deeply as I looked at my shrink before I gave him an answer.

“ None.“ sagot ko.

I was just seventeen years old that time. Sa murang edad ay hindi ko kinailangan ng anumang tulong. I’ve lived by my own, stood up on my own, fought on my own, and at least I was looking forward to dying on my own too.

It wasn’t a new idea, though. Ilang beses na iyong sumagi sa aking murang isipan. It kept on replaying on my head like a million times. Gasgas na kumbaga. I was once ungrateful of my life and the way I held on to it. Can’t even blame other people. I only had to blame myself.

Blaming myself for everything that happened seemed convincing enough.

I was ten years old when I first met Allen Sneaker Torralba. We are a total opposite. He’s the life of the party while I was at the bottom of the food chain. He’s good looking, everybody stood up with him, liked him, loved him, even worshipped him.

I was small, timid, skinny, and a coward. Older guys used to taunt me, insult me, and judge me.

It first started with words.

“Payatot, lumayas ka nga dito!”

“Parang isang ubo ka nalang, e! Mukha kang buhay na kalansay!”

“Hoy kawayan! Umalis ka nga rito! Wala ka namang kaibigan, e!”

Words. I didn’t know words could hurt that much. I was only ten years old, and I thought it was just normal to experience things like those. Bullies like those kids. Hindi lang naman siguro ako. I shouldn’t get dramatic. So I kept quiet. I kept my mouth shut. They are taller and bigger than me, anong laban ko?

“Dapat matuto kang lumaban. Hindi sa lahat ng oras may magtatanggol sa’yo..” that was the first thing Allen said to me after he shooed away the bullies.

Umiiyak ako noon, pero dahil sa pag-abot niya ng kanyang kamay sa akin ay napawi ang lungkot ko.

We started to become best of friends, he’s always by my side to fight those bullies. Payatot ako noon at hindi pala-kaibigan kung kaya’t natipuhan ng mga batang pagkaisahan.

Even though he was my friend, there were still times when I was alone, again. I know I couldn’t ask him or keep him beside me all the time, he also had friends other than me. His regular normal friends.

Bullies came back. I got scared once again. They used to hurt me verbally.

Until words transformed into action.

“Ang payatot mo na nga ang pangit mo pa! Tama lang sa’yo yan!”

“Nakakadiri ka! Huwag ka nang lalapit samin!”

That’s when they started to hurt me physically. They would usually pull my hair, throw things at me, and eventually kick me and punch me everywhere on my body.

Madalas akong hindi umuuwi sa bahay dahil sa marumi kong damit o dahil sa mga bakas ng sugat sa aking mukha. I didn’t understand why people do that or how it could benefit them. I used to like people before but after a lot of bad experiences from them, I started to hate people.

Even loathe them.

“Bitiwan niyo ako! Isusumbong ko kayo sa teachers!” pagpupumiglas ko.

“Edi magsumbong ka! Akala mo naman tutulungan ka nila? Principal ang mommy ko baka nakakalimutan mo?!”

Hindi ko nagawang makaimik. He just started to pull me somewhere isolated so that he could do what he’s supposed to do with me, and that is to hurt me.

I was just eleven that time, I tried to act tough and braver. But it didn’t help. I’ve learned in school that the earth is round, the world is just small, but I didn’t expect that this world was this cruel. Or did it just choose someone to receive such cruelty?

I can’t avoid going home all the time. I had to. And my family saw my wounds, the bruises all over my body. They had asked me but I couldn’t speak. Things were already painful and I felt like I didn’t want to make it more painful by telling them how people treated me like a trash.

Trash, I was even more disgusting than that.

So they decided to transfer me into other school. It wasn’t any different, there are still insulting eyes I always get when I attend school. I know how small, skinny, and ugly looking I was and I did understand why they treated me like that, like a worthless human being.

The only good thing about switching schools was that they didn’t hurt me physically. Just insulting words, and I was even thankful for that. Nagtagal ako sa school na iyon. Medyo malungkot dahil hindi na kami magkikitang muli ng una kong kaibigan na si Allen. Pero mas mabuti na ito.

Ilang taon din ang lumipas. Natutunan kong kailangan kong baguhin ang sarili upang umangkop sa paningin ng mga tao. I had a very low self-esteem and I told myself that I needed to do something about it.

I decided to join the martial arts club when I was fourteen. I learned all forms of martial arts, but my favorite was taekwondo. From the skinny kid I turned into a more normal person. I gained muscles and had shape. I took care of my health too. That’s when it began to change everything.

I glowed up.

Tumungtong ako ng labinglimang taong gulang. I was a new boy. Maraming babaeng nagkagusto sa akin. I became the life of the party, like my first friend who I idolized before. Now I’m on his shoes. I received praises. I got the approval of people, finally. I felt happy, but I didn’t understand why I can’t feel content.

Like there was something missing.

Girls used to flock around me. Nasanay na ako sa ganoong gawi. Bihira akong mag-entertain o sumagot sa mga katanungan nila. Even though I was already at the top of the food chain, I still hardly had any friends. Most guys felt insecure because of the attention girls were giving me. I hadn’t had any guy friend. Girls are always sticking around me but I can barely call them friends. They were just around because of how I looked. Their attention wasn’t genuine. Nakaramdam ako ng lungkot.

I missed Allen.

To escape the loneliness I was feeling, I used the fame I was receiving. Pinilit kong maging masaya sa tinatamasang atensyon. I started to date girls. But none of them made me feel better. I went to the point of madness that I even banged our english teacher just to be a real man.

Still, I didn’t feel like a real man.

With the masculine body I had, it got so weird how I praised other guy’s bodies. Instead of looking at girls, I began to gaze at boys. Crazy, that was how I described myself during those times. Umiling-iling ako.

I was sixteen when I tried to date a boy. Dala ng kainosentehan at kawalan ng kaalaman tungkol sa nararamdaman. But the relationship didn’t last. It was just brief. He was demanding, though. And wants to get public. I turned him down. I don’t even know why I tried it. Out of curiosity, most probably. I told myself that I was a man. And the attraction I felt, I kept it hidden.

I was too young for a relationship, though.

I went back looking only at girls. I already had the physical beauty. Now, I need to focus on what’s inside my head. Nag-aral akong mabuti. I aced all the exams and it all paid off. Self-acceptance wasn’t enough, though. I also need validity. Complete acceptance. I need to be like a normal boy, with friends.

I need to exist.

Mas lalo akong tiningala ng mga tao dahil sa aking angking talino. They saw me as the perfect guy, even though they didn’t have any idea how hard it was for me to get through all of it.

“Did you have any difficulty adjusting? or coping?” my shrink asked once again while looking down on his notes.

“No.” my answer as usual, shaking my head.

I was seventeen when I first had a guy friend from that school. He was good to me, and it made me so happy. I was desperate for having a friend and when he approached me, I didn’t waste the opportunity.

“Dati pa kita nakikita rito, e. Mahilig ka rin bang magbasketball?” tanong niya.

He was wearing jerseys. I learned that he was a varsity from the basketball team. I used to hangout and die my boredom in the school’s gymnasium and that was the first time he approached me.

“H-Hindi. I don’t know how to play it. I’m from the martial arts club, Ford Valencia..” inilahad ko sa kanya ang aking kamay.

Tinitigan niya iyon. Kinabahan ako dahil baka hindi niya iyon tanggapin. But he smirked and shook my hand warmly.

“Floyd Buenaverde..” pakilala niya.

I learned that he was three years older than me. He was a senior while I was a sophomore. Mabait siya at madalas niya akong sinasamahan kapag lunchtime. He was from the business department, there were times that he would ask me to teach him mathematics since I was good at it.

“Substitute the value of x to the equation, in that way you will get to the answer. Easy as that!” paliwanag ko isang araw na tinuruan ko siya dahil palapit na ang kanilang midterms.

Nasa bleachers pa kami at katatapos niya sa pag-eensayo nang magpaturo siya. I caught him staring me instead of the book I was holding for him.

“Huy, nakikinig ka ba?”

He blinked and pouted like a kid.

“Oo, nakikinig ako Ford.” aniya at kunwaring binabasa iyong nasa libro.

I eyed him like a cat, unconvinced with what he said.

“Sige, kung nakikinig ka ano ang huli kong sinabi? Tignan natin!” panghahamon ko sa kanya.

He looked up to me. I noticed him smiled.

“Tignan natin, iyon ang huli mong sinabi…” aniya na malawak ang pagkakangisi sapagkat inulit lamang ang sinabi ko.

“Siraulo! Ewan ko sayo! Mag-aral ka na nga lang riyan!” pinasa ko sa kanya ang libro at kunwaring nagtampo.

He chuckled but eventually teased me. Although I had this hidden attraction towards boys, I never saw him as more than friends. I saw him like a brother to me. Since I never had an older brother, I tried to imagine it was him.

“Balita ko kayo na raw ni Gwen?” tanong ko sa kanya isang araw na nasa isang coffee shop kami, katatapos ng exams.

“Kanino mo narinig ’yan?” pagmamaang-maangan niya.

Kahit na hindi naman ganoong katagal ang pinagsamahan namin, alam ko kung kailan siya hindi nagsasabi ng totoo.

“Basta. Kayo na ba talaga?”

He sipped on his cup of coffee. Pero tumango lang din siya sa sagot ko kalaunan.

“Bagay kayo! Naku, alagaan mo ’yon kasi ang alam ko mabait ’yong si Gwen..” babala ko sa kanya.

Masaya ako para sa kanya. At masaya rin ako sa relasyon naming ganito. We’re like brothers, not by blood but by choice. Hindi man ako nagkaroon ng kaibigan noon, malugod ako dahil sa pagdating niya. He was worth the wait, though.

“Did you have difficulty maintaining close relationships? How about detachment from family or friends?” I was looking at the ceiling and then boredly looked at my shrink again.

“No.” matigas ko pa ring tugon.

Since I had a close relationship with someone I saw as a brother, it made me felt contented. I felt complete. I realized that I only need someone beside me all along.

I started to date girls again. Nagkaroon ako ng ilang girlfriend ngunit madalas na hindi ito tumatagal ng higit isang buwan. It wasn’t because of a serious issue, it was mainly because I tend to change feelings quickly. Mabilis akong mahulog, mabilis ring mawalan ng gana, mabilis magbago ang isip.

I remembered I was too young to get intimate with someone.

“Bata ka pa, huwag ka munang magseryoso sa mga ganyan. Pag-aaral ang unahin mo.” payo sakin ni Floyd isang beses na nasa gymnasium ulit kami.

Wala ng tao bukod samin dahil sa katatapos na practice game. Tumatambay lang kami dahil hinihintay ko siyang magpahinga.

“Bakit ikaw?”

Tumingin siya sakin. Pawisan ang katawan niya. Ang dulo ng buhok niya’y bumabagsak sa kanyang noo.

“Anong ako? Kung ikukumpara sa’yo, mas matanda na ako. I can do what I want.”

Sinimangutan ko siya dahil sa pagmamayabang niyang mas mature ang pag-iisip niya. Does maturity comes with age, though? Hindi ako sumang-ayon sa kanyang sinabi. He was already twenty, ga-graduate na rin siya at ang isiping maiiwan ako ay ikinalungkot ko.

“Hoy, ano ’yan?” tanong ko nang mapansin ang inilabas niyang maliit na kahon at isang lighter.

“Ngayon ka lang nakakita ng sigarilyo?” he mocked me, then he lit the cigarette.

“Masama ’yan ah, at bakit dito ka pa maninigarilyo sa tabi ko?” muli akong sumimangot.

Ang usok ng sigarilyo ay gumagawi sa aking banda dala ng hangin.

“Anong masama? Mature people smoke, palibhasa bata ka pa kaya ’di mo maiintindihan.” pang-aasar niya.

Masama akong nakatingin sa kanya at sa pakete ng sigarilyong hawak niya. I was desperate to get older that’s why I grabbed the pack of cigarette on his hand.

Hindi naman niya ako pinigilan. Pinanood lang niya ako habang nagsisindi ako ng isa. Nang umusok ito’y sinubukan ko itong isubo. I sucked the smoke gently and coughed it out after.

Pinagtawanan niya ako.

“Are you that desperate to do what older people do?” he teased once again.

Mas lalo akong nainis. Alam na alam niyang naiirita ako kapag tinuturing niya akong batang paslit na parang walang muwang. I was seventeen and one more year, I’ll be an adult. I can do what I want, like what Floyd is doing.

Kinalaunan ay natutunan ko rin naman ang tamang paninigarilyo. I feel higher than boys my age, like I had more edge. I can do things they can’t yet.

Nang bumaba ang tingin ko sa court ay namataan ko ang kanilang team captain na may kausap na estudyanteng hindi ko kilala.

“Who’s that?” tanong ko kay Floyd na katabi ko sa bleachers, he was eating chips. Sinundan niya ng tingin ang tinitignan ko.

“Si Edgar ba? Senior din ’yan.” tugon naman niya habang nakatingin kami pareho sa dalawa sa ’di kalayuan.

Dahil sa panonood ko ay napansin ko ang isang maliit na supot ang inabot nito nang patago sa kanilang team captain. I tried to brush my eyes to see it clearly.

“He handed him something..” puna ko.

But Floyd didn’t seem surprised or confused.

“That’s molly… Edgar’s a drug dealer.”

Napanganga ako sa nalaman. Drugs? Is that even legal to bring inside the school? I don’t have much knowledge about it but I know it’s bad to use it.

“Molly?” kuryoso kong tanong dahil ngayon ko lang iyon narinig.

He glanced at me. I felt how he was hesistant to give me more information about it because of my age.

“Ecstasy. Don’t even try it, that’s only for adults..” babala niya.

Wala man akong alam tungkol doon ngunit alam kong kahit anong edad ay nakakasama iyon. Umiling-iling ako at hindi na inintindi pa iyon. I don’t even understand why people do drugs, anong mabuting idudulot nun?

“Any addiction aside from doing drugs?” the psych’s eyes became serious all of a sudden.

I kept a straight face, not giving him any hint of an answer. Nakipag-hamunan ako sa kanya ng titigan hanggang sa hindi ko ito matagalan.

Annoyed, I decided to just give him a bland answer.

“None.”

Dahil malayo ang school na inaatinan ko ay nagpasya akong sa dormitoryo na lamang manuluyan. Handa rin naman ang pamilya ko sa dagdag na bayarin. They were even happy that I found a friend that time so they didn’t disagree with any of my decisions.

“Welcome to your new room!” binati ako ng masayang si Floyd nang buksan ko ang designated room ko.

I didn’t expect that he’s gonna be my roommate. Pero wala namang kaso roon dahil mas mabuti pa nga iyon. Tinulungan niya akong mag-ayos ng mga kagamitan ko.

Inside the room, there were two beds. One for him, and one for me. Aniya’y nagtransfer daw ang dati niyang roommate kaya ako ang ipinalit. I was glad to hear about that. Mabuti na siya ang magiging kasama ko dahil hindi na ako mahihirapan pang mag-adjust.

Few weeks have passed, I heard that Gwen and Floyd broke up. Hindi ako nakakuha ng matinong sagot kay Floyd dahil madalas siyang umuuwing lasing. But I heard the girl abandoned him, iyon ang usap-usapan. Sa bawat gabing uuwi siya sa dorm sa ganoong lagay, tinutulungan ko siyang maihiga sa kanyang kama. Sa bandang dulo ang higaan niya ngunit nasa tapat pa lamang kami ng aking higaan ay natumba siya.

Natumba rin ako kasama niya. Nasa ibabaw ko siya, wala siyang malay. Itinulak ko siya sa kabila ng bigat niya. Sinubukan kong ilipat siya sa kanyang kama ngunit nagpasya akong hayaan na lamang siya roong matulog.

I decided to sleep on his bed instead.

But it didn’t happen as he pulled my arm and hugged it. I even heard him murmured his ex-girlfriend’s name. Hindi ko nagawang makawala sa mahigpit niyang pagkakayapos. I sighed and decided to just let him and sleep beside him.

More days have passed and he usually go to our room drunk. And same case scenario happened. He would always pull me beside him into bed, dala ng awa dahil sa balitang iniwan siya ng kanyang kasintahan ay hinayaan ko na lamang.

It didn’t look bad, though. We just slept.

Not until, in the middle of that night, I felt him touching me. His moves were getting aggressive, but I managed to stop him. Eventually, he was knocked into sleep again. Nakahinga ako ng maluwag at hinayaan siyang makatulog sa tabi ko.

“Are you having any emotional distress or physical reactions to something that reminds you of a traumatic event?” I felt like my shrink already knows what’s happening and he throws sharper questions this time.

I bit my lower lip, trying to calm myself down. Instead of letting fear eat me up, I laughed it off instead.

“N-No, of course not!”

The doctor didn’t seem convinced with my answer, or all of my answers.

The day after, it was a shock to me when Floyd went home sober. He wasn’t drunk. He was even glad seeing me. We had a normal conversation. Until we decided to sleep. But he asked me to sleep beside him. Alam kong noong mga nakaraang araw ay ganoon ang aming ganap, ngunit iba ngayon dahil hindi naman siya lasing.

I had no choice but to sleep beside him. Wala rin namang kaso dahil hindi naman siya lasing. I was safer. The chances of him touching me were lesser.

But that was what I thought.

Later that night, he tried to touch me again. I was shocked and right away, I stopped him. Fought him. But he was stronger. I almost yelled but he covered my mouth with his hand and pinned me down with all of his strength. I was nothing compared to his built and mass, I was defenseless.

And without the influence of alcohol, he raped me.

Chapter 29 [Death]

A/n: the following scenes might be gruesome and disturbingly violent, please read at your own risk.

Songs I listened to while writing this chapter, you can listen while reading for more feels.

something’s missing | kris orlowski are you with me | nilu surrender | natalie taylor ashes | celine dion the story never ends | lauv no time to die | billie eilish

xoxo

He forced himself into me.

He made me felt so weak.

It wasn’t accidental, though. It was just the beginning. Beginning of my destruction. Before, I thought everything happens for a reason. But this time, I learned that not everything happens for a reason, sometimes life just sucks.

I held my wrist and tried to cover the red marks on it, after what happened last night I still need to attend school and act like nothing happened. Nagsuot ako ng hoodie upang kahit paano’y matakpan ang mga bakas at pasa sa katawan.

As much as possible, I tried to avoid walking around the gymnasium. I didn’t want to see him. I tried to understand him. He was just lonely. It wasn’t his intention. It was partly my fault because I let him sleep beside me.

“Kumusta? Masakit pa rin ba?” nakatungo ako habang naghuhugas ng aking kamay sa comfort room.

There was a wide mirror in front of me and I didn’t look at it because I’ll just see his face. I felt his presence behind me, pressing himself into me.

“Leave me alone, we’re done. We’re not friends!” singhal ko sa kanya.

I thought he didn’t intend to do that to me. But when I saw the demonic smile on his face, I knew he’s insanely fucked up.

“We are not done, Ford. I’m not done with you and that ass..” aniya saka bumaba ang tingin sa aking katawan.

I felt objectified. I didn’t know it could happen to boys. Bigger and stronger boys, I remembered people like him. People who used to look down on people like me, and because they think that we’re weak, they are using it to their advantage.

“You’re disgusting!” I hissed in front of him and punched him in the face.

I put so much strength on that punch, but it didn’t wound his face a bit. There was no bruise. There wasn’t any blood. He held his face and smirked devilishly at me.

He didn’t let it pass, though. He pinned me on the wall while choking the hell out of me. He stared at me like he wants to slowly kill me with it. I gasped for air. I couldn’t breathe.

“You are more disgusting, Ford. You have no one. I’m the only one who cares for you, don’t you see it?” his whisper sent shivers down my spine.

He was insane, retarded, or more than that.

“I’m gonna use that ass whenever I fucking want, got it? You’re not gonna tell anyone because if you do so…” his grip on my neck tightened. I was almost gagging, fighting for air.

“I’m gonna break every bone that you have.”

I kept my mouth shut. That was the day that I started to get silent. No one cared anyway on what I will say. They only cared of how I looked. And since we shared the same room, it made it more difficult for me.

“You know I can’t help you if you won’t let me, and if you keep on lying..” the shrink folded his arms and removed his glasses, he looked at me with eyes full of concern.

I bit my nails, and looked down. I never told anyone to help me. I never asked anyone. I was all done with people. I can’t trust anyone but myself.

“Then don’t help me.”

It was one night when I hid a knife below my pillow. I was laying down, pretending to be asleep. And my heart is frantically beating. I was so scared. Sleeping became harder. That time, even sleeping terrifies me.

I heard his footsteps near my bed. Lumundo ang kama at naramdaman ko ang kamay nitong humahaplos sa aking katawan. I was so disgusted. I didn’t notice the tears in my eyes creeping down my pillow. Humigpit ang pagkakahawak ko sa patalim na nasa ilalim ng aking unan.

I was ready to kill him. It didn’t matter to me if I end up in jail, all I wanted was the fear to stop. I can’t live with fear of sleeping just because I feel whenever I close my eyes, he would take full advantage of me again.

Maliksi akong bumangon sa kama at saka siya inatake ng patalim. It was so fast. But he was faster. He caught my hand and almost broke my wrist. I winced in pain. The knife fell down on the floor. He cursed but I managed to scratch him with my nails.

“You fucking psycho!” he hissed as he grabbed me and pinned me down on the bed.

Nasa kamay na niya ang patalim. He played with it and put it on my neck, trying to scare the hell out of me if I move. I gulped harder. His eyes turned into a real demon. He checked the scratches on his chest that I made, and looked at me viciously.

“Trying to kill me, huh?” he mocked and smirked.

His other hand went on my head and pulled my hair. I almost moaned in so much agony but I didn’t beg him to stop. I won’t beg, ever.

He put down the knife and beat me instead. He strangled my neck and I received multiple blows on every part of my body. I tried to fight but I always missed. He was quicker and stronger.

After those nights of terror, I learned how to keep all the emotions to myself. I didn’t cry. Even though the bruises all over my body sting, I covered it with my clothes. And covered my fear with a smile.

I was alone again.

I smoked cigar to relieve the stress I was feeling. I didn’t care anymore about my health. I began to fail the exams, and the only thing I loved doing, taekwondo, I lost the interest in it.

“How about your hobbies? I heard you are in the martials arts club, so is it something you love doing?” pinagsalikop ng doktor ang kanyang dalawang kamay.

I didn’t even know why he needed to ask that. Yeah, I loved doing it. But I realized it didn’t help me anything. I can’t even blow that motherfucking rapist’s face. Even if I get stronger, he was always two steps or three steps ahead of me.

“What about it?” I asked him. The psych seemed caught off guard because I threw him a question this time.

“I checked on it, and learned that you haven’t been attending sessions from your coach recently…” aniya at parang may binasa pa sa monitor ng kanyang computer.

“I didn’t have much time, I spent all of it in studying..” katwiran ko. I don’t understand what he’s trying to reason out.

“But you have a lot of failed grades, you can tell me honestly if you spent all your time on something else.”

I stared at him, I gritted my teeth and washed away those unwanted memories.

I didn’t care about my failures in everything. I felt like I had nothing left to lose. All the time was spent on smoking cigar and drinking alcohol. I even met up with Edgar once to ask for something I needed.

That was the time I met my new friend, ecstasy.

I crushed the half of the pill and snort it. I almost passed out after but I waited for it to take effect. After half an hour, I can almost feel my body temperature rising up and my heart beats faster than usual.

I came to school under the influence of it. While walking, I felt more in tune with the surroundings and felt like there was an intense music playing inside my head.

I felt so happy and loved.

I stayed that way for weeks. No one noticed it, though. They didn’t care anyway. I even gained more attention. I felt nauseous whenever the effect wears out. Madalas akong magsuka sa harapan ng toilet bowl. Umiikot ang paligid ko.

The time came when Floyd caught me using it on our room. Instead of getting pissed, he was amazed of it. Under the influence, I even remembered him crushing a quarter and forcing me to snort it.

My mind went blank. I was a complete mess. I lost count of how many times he used me. I felt beyond worthless. When I came back to my senses, I set up a plan and fought him over. He received blows and kicks from me, but still I couldn’t overcome him.

He was always stronger.

“You know, lack of interest in the activities you once enjoyed leads to a more serious problem. It can cause depression..” I closed my eyes and wanted to stop listening to what the doctor was saying.

He watched me as I didn’t utter any word. He let out a sigh, there was pity in his eyes.

“Have you observed yourself having trouble sleeping? or concentrating?”

Still, I shook my head. Tired of all the questions that didn’t matter to me anymore.

“No. I didn’t..”

I tried to minimize taking drugs. I knew it gave me a temporary relief and it was so tempting but I told myself not to. And facing again the reality made it harder I almost wanted to give up life.

Give up life, why didn’t I think of it before?

I tried to call my family aside from everything that was happening. I learned that my mom and sister was currently abroad without my knowledge. It was an emergency, though.

Days passed by, I was a living zombie. I was all alone. The saddest thing was when I felt really down, I look around and realized that there was no shoulder for me. And I don’t think anyone really understands how tiring it is to act okay and always be strong when in reality you’re close to the edge.

Amd then I thought that maybe I was designed to be alone.

I came to school, same routine. I saw Floyd with his peers in front of our building. I shivered in fear and walked away from there. Sa kabilang dako ay ang gymnasium, pagtalikod kong muli ay natanaw ko ang grupo ni Floyd na patungo sa aking direksyon. Hinabol ko ang aking hininga at tumakbo ng matulin upang makalayo.

I found myself in front of the guidance office.

Something inside me is tempted to come in. Huminga ako ng malalim bago pumasok sa loob. The eyes of the guidance counselor caught me. She shifted on her seat and motioned me to occupy the chair.

“Can I help you with something?” mabait nitong tanong.

She looked so delighted with her life. I noticed her hair with strands of grey. I could tell that she aged with grace.

“U-Uhm…”

Even though how many times I told myself that I needed professional help, despite the fear from Floyd’s hands, I still needed someone who I can talk to. I can’t live dealing with all of this on my own. I needed to tell someone, at least.

I looked so serious in front of the guidance counselor while she’s just waiting for me to speak out.

“I-I was rap—”

“Mom! Here’s your lunch…” I was interrupted by the guy who came inside.

It was Edgar, the drug dealer. Nagkatitigan kami at pakiramdam ko’y alam na niya kung ano ang pakay ko rito. But it wasn’t what he’s thinking.

“Ford, it’s okay. Mom, I asked him to meet me here. Hindi ko alam na nauna pala siya sakin. Ford, let’s go?” lumapit sakin si Edgar at inakbayan niya ako ng sobrang higpit.

Napatingin ako sa guidance counselor na natutuwang nakatingin sa amin. The guidance counselor was his mother?

He didn’t let go of me when we got out of the office. He cursed and almost wanted to hurt me.

“You’re gonna betray me on my mother, huh? We had a deal once, baka nakakalimutan mo?! Kung ilalaglag mo ako, damay ka!” he blurted out of frustration.

He thought I was going to snitch on him. But it wasn’t. He didn’t have any idea of what was going on.

“Ano, magsalita ka! Tangina! Binabalaan kita, Valencia… you won’t like it if you tell anyone about the drugs. I’m gonna ruin your life..” he whispered terrifyingly as he left me there in awe and in confusion.

“Have you had difficulty experiencing positive emotions? or feeling emotionally numb?” my shrink kept on grinding me with questions that all sounded familiar to me.

I was so stupid to deny all of it but I can’t accept to myself that I was a retarded. And I wasn’t any different with my rapist.

That was also the time when Floyd caught me standing in front of the guidance counselor’s office. He pulled me somewhere isolated and smothered me. Pilit akong pumiglas sa pagkakasakal niya sa aking leeg.

“Hindi ka pa rin nadadala, ano? What did you fucking do?!” pang-aakusa niya.

But that time felt different. I didn’t feel scared or terrified. I didn’t feel anything. I was numb and empty.

How can emptiness be so heavy?

“You’re gonna rot in hell for what you did, Floyd. You’re gonna regret everything..” I showed him a grin, trying to sound as if I did really report him.

“You crazy son of a bitch!” galit na galit niyang tono at saka ako muling sinaktan.

I was just laying down on the ground, and he didn’t get satisfied as he kicked my stomach. I groaned in excruciating pain. I felt like I was about to pass out any minute. Nanglalabo na ang paningin ko. But it felt so different, because I was smiling like a fool that moment.

He left me there, on the ground, almost lifeless.

Until someone saw me and helped me. At that point of my life that I lost faith, someone offered me a hand. Dinala ako nito sa dormitory at ginamot ang mga sugat ko sa kanyang kwarto.

“I have to call someone, you need medical help..” pinagmasdan ako nito na puno ng awa.

I stopped her from dialling any number.

“I-I… I’m okay..” those times where I pretended to be fine.

I fell asleep without asking for her name. Nagising ako kinabukasan. I saw the girl who helped me. She was watching me as I get up on the bed. Even though the wounds were still fresh, it didn’t stop me from going. I’ve already went this far, and it’s not time to run away. I have to keep going.

“Thanks for what you did.” nagpasalamat ako sa kanya saka ako tumayo. Inalalayan niya pa ako.

I looked at her face, she seemed so innocent and pure. She’s pretty and I don’t think she’s doing this for a motive.

“I’m Ford by the way… may I know who you are?” I bit my lower lip and caressed my nape. Aside from my first friend, she was the first girl to offer me help.

“I know..” tugon niya na ikinakunot ng aking noo. Anong ibig niyang sabihin?

“My name is Lacey, and my boyfriend told me to keep an eye on you.”

My jaw dropped. Her boyfriend?

She told me who her boyfriend was. Pagkalabas ko ng pintuan sa kanyang kwarto ay napasandal ako sa pader. I can’t help but to burst out into tears. Her boyfriend’s Allen who was my best friend.

I didn’t expect that by knowing that, it would give me strength to continue fighting. Although Lacey didn’t have any idea what was going on with me, she just found me there on the ground, and she’s brave enough to help me.

That day, I decided to seek professional help. I needed all of this to stop. I went to school but everyone’s eyes were on me. I walked the hallway and everybody’s gazing on my direction like I’m a ghost. Nakaramdam ako ng kaba. What is going on?

Hanggang makarating ako sa classroom, ang lahat ay nakatingin sakin at nagbubulungan pa. That’s when I learned the news spreading that I stole Floyd from his girlfriend. It wasn’t just a lie but it also exposed my real sexuality.

I earned enough courage to confront Floyd. I knew it was him who’s behind the stupid news going around.

“You know what I can do more to ruin your life if you go behind my back again. That’s a warning for you, faggot.” he left me with those words and slowly tapped my cheek.

It was more than painful. I was already deciding of seeking help but this world wasn’t yet done with me and wanted me to give it all up. I was helpless. I was ready to fight for myself but I wasn’t starting yet and here I was losing again and again.

“How about negative thoughts about yourself?” evading the doctor’s eyes, now he caught my whole attention.

Without giving any answer, a tear flowed down from my eyes. I wiped it right away. Now is not the time to look weaker than I already am.

It came to the point of just giving up. Everything was ruined. I hardly had any life, and still it kept on giving me ideas to stop it. I needed it to stop. I had nothing to regret or to lose for anyway.

And there was no any other way but to kill myself.

I went out of the school. I was just walking absent-mindedly, didn’t mind the surroundings. I wanted to escape. I wanted to breathe air. I felt so suffocated for a very long time.

I was in the middle of the road. The night was dark and lonely. The rain was also starting to pour, tumingala ako at ngumiti. It seemed like the heaven is grieving along with me. I stepped more. I raised my hands to let the cold rainwater embraced me.

Not until I heard a loud screech. I looked down and found a car moving fast. I was stunned to even move. The headlights flashed and the horn was so loud.

I smiled as I was ready to meet my newest friend, death.

I closed my eyes but I never felt any pain. As I opened my eyes, I saw the car stumbled upon the road, smokes were coming from it and it was wrecked so bad. The car was almost destroyed as it hit the barricades and bashed beside the road.

I heard an ambulance and a fire truck coming. Para akong nagising sa katotohanan. Agad akong tumakbo patungo sa aksidente. I saw the rescuers pulled out the victims out of the decimated vehicle.

The paramedics rushed towards the man, a woman, and a kid, both covered in blood. My feet were stuck on the ground and watched how I made all of this. I heard the paramedics talking as they tried to treat the victims. Until I heard them talking that the woman died.

The woman died because of me. That thought petrified me.

Killing myself didn’t sound scary. But killing somebody is a different story.

“I got the ID, the man’s name is Leviticus Amedeo Torralba. Sa tingin ko’y asawa itong namatay. At itong bata’y anak yata…” the female paramedic said to the other rescuer.

In a state of complete shock, confusion, terror, despair and remorse, I realized I just killed somebody. I caused somebody’s death.

Chapter 30 [Retarded]

A/n: still, please read at your own risk , thank you :)

—

Hindi ko magawang pigilan ang pagbuhos ng aking mga luha. This is heartbreaking, knowing that I caused someone else’s death.

If it wasn’t for me, she could be living right now. And they’re a family. I just ruined them completely. It was all my fault. It was stupid of me to stay still in the middle of the road, looking above embracing the coldness of rainwater, readying myself to cherish the darkness. It was an all-out decision.

But here I was, breathing and alive. And the wife of that man met her demise.

Kinagat ko ang aking labi. Napuno ako ng galit at poot para sa sarili. Hindi ko kayang patawarin ang sarili ko sa nagawang kasalanan. I shouldn’t continue living because I didn’t deserve that. I didn’t deserve to breathe. I should end my life now.

Tumalikod ako at hinarap ang malakas na agos ng tubig sa ibaba. I stood still on the edge of a bridge, mahigpit ang kapit ko sa railings. The rain was still pouring hard. I heard of the arrival of a storm. Mas mabuti iyon dahil pagtalon ko rito ay mabilis akong kakainin ng marahas na tubig sa ilalim.

Pinunasan ko ang luha sa aking mga mata at saka ngumiti. Kahit paano ay nakaramdam ako ng ginhawa. I thought I was gonna be free from all of it. The pain will stop. And I would disappear.

I’ve always tried to control things, but in the end that’s what controls me. And now, I didn’t have to control anything. Magiging malaya na ako sa kalungkutang ito. I know this is wrong, but it’s better this way.

A little lonelier, but better.

I closed my eyes for a moment. Felt my heart beat for the last time. As I opened my eyes, I was ready.

Not until I heard someone’s voice.

“H-Hey, what are you doing?”

I looked at him. It was a man. Someone older than me. I didn’t know him. I looked at the surroundings that was so peaceful and people acted like I never existed. But this man, he was staring at my eyes.

I smiled.

Until the end of my life, my head is playing with me.

“A-Are you gonna jump?”

Muli ko siyang tinitigan. I was amazed how he looked so real in front of me. But unfortunately, he was just an illusion.

“Kung tatalon ka riyan, huwag mo nang ituloy. Ending your life will not gonna solve anything.” he confidently said to me.

Mas lumawak ang pagkakangiti ko. This man, he was trying to save me. I wasn’t even worth saving, so why he bothered to show concern? He was just a product of my hallucination. I heard people seeing unreal things when they were about to die. And this was just like that.

“I just want to end everything. I don’t deserve to live anyway..” sagot ko sa kanya kahit na alam kong sarili ko lang rin ang kinakausap ko ngayon.

“No one deserves to die. And ending your life will not end everything, you can end it by living.”

His words were powerful. I was almost convinced but still, my head was just making me a fool.

“You’re just gonna end up stupid and coward if you jump and end your life..”

His words ran around my head and replayed itself. But as much as he tries to convince me, my mind was already made up. Muli akong lumingon sa ilalim ng tulay, mas lumakas ang daloy ng tubig sa ilog.

No one wanted to die, but I was the exception.

Umiling-iling ako at nagpasyang sumampa sa railings. Nanginig ang aking mga kamay dahil sa lamig at takot. Pero nilabanan ko ang takot. No one could ever change my mind.

“H-Hey! Stop what you’re doi—”

I didn’t hear his last words because I’ve already earned enough courage to jump off the bridge.

I fell down on the river. Dinala ako ng naghahampasang alon. I felt my head hit into something hard. I wasn’t able to scream because the aggressive water is pulling me down and eating me alive.

I was drowning.

Bahagya akong lumaban upang makaahon. I saw the dark skies and the falling drops of rainwater. I gasped for air but I remember that my goal was to stop breathing. So I stopped fighting.

I drowned.

I didn’t see anything aside from darkness.

I felt my eyes close slowly and I gave myself away to the darkness. Darkness descended on my vision.

I could sense my soul drifting away from my body and taking me to a peaceful place.

Not until I opened my eyes. I found myself laying down on a bed. I saw white-painted walls. I tried to get up but I realized the needle on top of my hand connected to a tube.

“H-He’s awake!”

I heard someone’s voice. Eventually I saw Ate Chevron’s face in front of me, crying. Kumurap-kurap lamang ako. Hindi agad nagsink-in sa akin ang mga nangyayari.

“Call the doctor!”

And then I saw my mother crying as well. Tumakbo sa kung saan si ate. Naiwan si mama sa akin habang hinahaplos niya ang aking mukha nang marahan. Namumugto ang kanyang mga mata.

And then I realized I was in a hospital.

The doctor came and checked on me. Pagkatapos ay kinausap nito si mama sa isang gilid. I was just watching them. Ate Chevron is beside me, holding my hand and trying to talk to me but I can’t speak.

My mouth won’t move.

Sometimes surviving is the worst kind of pain.

Hindi ko alam kung ilang araw na akong naroon bago ako magising. Alalang-alala sila ate sa aking kondisyon. May benda ang aking ulo dahil sa tinamong sugat. I was just laying down, sleeping, waking up, I could barely eat. The only emotion that I felt was disappointment.

How did I live? How come that I’m still breathing?

On my third day on the hospital, I was still in recovery. But I was able to speak now. I learned from my sister that I’ve been unconscious for five days. She’s still crying as she talks to me.

“Someone saved you…”

Agad na bumaling ang pansin ko kay ate nang sabihin niya iyon. Someone saved me? The memory of that night on the bridge was still clear to me. I was all alone. Well, I had someone with me as the product of my hallucination. But it was impossible that someone would be able to save me from that river.

“W-Who?” tanong ko, hirap pa ring ibuka ang bibig ngunit nakakapagsalita naman.

She shook her head.

“H-Hindi ko natanong ang pangalan, e. Umalis rin kasi siya agad. But he visits you everyday, pero umaalis din kaagad.” aniya.

I closed my eyes for a moment. Nararamdaman ko ang pag-iinit ng aking mga mata. I badly wanted to confront whoever that someone was, but I wanted to also thank him for saving me.

Umabot ako ng isang linggo roon sa hospital. Bukas ay makakalabas na raw ako ayon sa doctor ngunit may rekomendasyon pa itong magpakonsulta ako sa isang psychiatrist. Agad kong tinanggihan ngunit hindi pumayag si mama.

“What happened? Was it an accident.. or did you…” nahihiyang tanong ni ate nang lumabas si mama saglit kausap ang doktor.

“I-I jumped..” my voice broke and then I can’t  stop my tears from dripping.

Naiyak rin si ate sa nalaman. She didn’t ask me more information, though. I can feel that she’s scared of forcing me for an answer. Taking my life was so stupid. Pinahid ko ang mga luhang dumaloy sa aking mukha.

Kinabukasan. It was my last day on the hospital. I woke up, I found ate and mama both fell asleep on the sofa. Umayos ako sa aking pagkakaupo sa hospital bed.

Uninvited memories came back. Remembering those bullies who throwed insulting comments on my appearance. I remembered Floyd beating me to death. Edgar threatening me outside the guidance office. Everyone looking at me disgusted knowing my sexuality. Maging ang araw ng aksidenteng idinulot ko. I killed someone’s wife. And the night at the bridge where I’d decided to stop living.

I shook my head. At muli na naman akong naluha ngunit pinigilan ko rin agad. I was just sitting there reminiscing everything that happened to me until I heard the sliding door opened.

Nanginig ako sa takot nang makita ang pigura ng isang lalaki. Kinilabutan ako dahil mukha ni Floyd ang rumehistro sa aking harapan.

“Y-You’re awake, are you okay?”

Ngunit naglaho ang hitsura ni Floyd sa kanyang mukha at napalitan. My jaw literally dropped as I recall his familiar face. He was that illusion! How come… How come…

“Y-You’re real?”

Bahagya siyang napangiti sa walang kwenta kong tanong. Tumango naman siya sa tanong ko. Stupid! I thought he was just my hallucination.

And if he is real, did he…

“Were you the one who saved me?” I asked him again.

May dala siyang basket ng prutas na ipinatong niya sa ibabaw ng table. I was watching him. Pagkatapos ay lumapit siya sakin at tinaasan ako ng kilay.

“Yeah. Sabi ko naman sa’yo diba na huwag kang tumalon pero tinuloy mo. Ang sarap mong tuktukan.” aniya sa prangkang boses pero ngumiti rin kalaunan.

Now, my savior is standing beside me. I was grateful that he was there that night of my devastation. Hinawakan niya ang kamay ko.

“But seriously, you need professional help. What happened might be traumatic to you, you might not realize the effect at first, but eventually you will. And you won’t jump off that bridge if you weren’t dealing with something else.” he gave me an advise.

Hindi ko nagawang umimik. He was actually right. But I wasn’t sure if I’m ready to face it yet. For now, I just want to move away and forget everything.

Napansin namin ang pagkagising ni mama at ate dahil sa aming pag-uusap. Mama thanked him and even hugged him. Nakangiti si ate habang pinagmamasdan sila.

I wasn’t able to thank him yet.

“Pasensya na pero kailangan ko nang umalis. But you have to promise me that you’ll recover from this, okay?” aniya at saka nag-iwan ng matamis na ngiti sa akin.

Tumalikod na siya ngunit muli ko siyang tinawag nang may maalala.

“Anong pangalan mo?” habol kong tanong sa kanya.

He turned and faced me again, smile creeping on his lips. He seemed like a person with a beautiful heart, I was thankful for meeting him. Hindi man ganoong kaganda ang alaala ng una naming pagkikita, but I will truly treasure his words and the life he’s given me.

“Jordan.” aniya.

Tumango ako at ginantihan siya ng ngiti.

“Thank you, Jordan. My name is Ford. It was nice meeting you. I owe you my life.”

Before he head off, he hugged me.

I let myself recover in our home for weeks. But they are insisting me to seek help from a psychiatrist. Wala silang alam sa lahat ng mga nangyari sakin. As much as I want to, but I felt like I don’t wanna relive those memories again. I just really wanted to forget and recover fast.

The next day I came back to the hospital for compliance. And there I met Doctor Kraig, he’s the top psychiatrist in the hospital based on my previous doctor’s recommendation.

I was occupying a chair in front of his desk. I watched him looked at the papers that I think was my information. He looked up to me, our eyes met, sumingkit ang mga mata niya.

“Any flashbacks, nightmares, or uncontrollable thoughts about an event?” bahagya akong natawa sa tanong.

So this is it. This is the therapy they were talking about, but for me it was just an interrogation.

I inhaled deeply as I looked at my shrink before I gave him an answer.

“None.” sagot ko.

He didn’t seem convinced, though.

“Did you have any difficulty adjusting? or coping?” my shrink asked once again while looking down on his notes.

“No.” my answer as usual, shaking my head.

Pinagmasdan ko ang kabuuan ng kanyang opisina. Malinis ngunit walang masyadong furnitures sa paligid.

“Did you have difficulty maintaining close relationships? How about detachment from family or friends?” I was looking at the ceiling and then boredly looked at my shrink again.

Close relationships? Detachment? Is he serious? Halos wala nga akong naging kaibigan. And my family’s away during those times. So technically I was all alone. There was no detachment because I had no one to get attached to, in the first place.

“No.” matigas ko pa ring tugon.

He was poker face all the time. He looked so serious. Saglit akong napatingin sa nameplate sa kanyang uniporme.

Dr. Kraig Martin Torralba, MD

I didn’t know why his last name sounded so familiar. Like I’ve heard of it before.

“Any addiction aside from doing drugs?” his intense eyes became serious all of a sudden.

How did he know that I took drugs? I kept a straight face, not giving him any hint of an answer. Nakipag-hamunan ako sa kanya ng titigan hanggang sa hindi ko ito matagalan.

I suddenly remembered the drugs I took before. I was really that devastated to even use it and let it control my life.

Annoyed, I decided to just give him a bland answer.

“None.”

Humalukipkip ako at gusto ko nang umalis sa lugar na ito. I just feel suffocated. Gustong-gusto ko nang makalimot pero itong doktor na ito ay gusto pang ipaalala sa akin ang lahat.

“Are you having any emotional distress or physical reactions to something that reminds you of a traumatic event?” I felt like he already knows what’s happening and he throws sharper questions this time.

I bit my lower lip, trying to calm myself down. Instead of letting fear eat me up, I laughed it off instead.

“N-No, of course not!”

The doctor didn’t seem convinced with my answer, or all of my answers.

Umiling-iling siya sa kawalan at saka hinilot ang kanyang sintido.

“You know I can’t help you if you won’t let me, and if you keep on lying..” he folded his arms and removed his glasses, he looked at me with eyes full of concern.

I bit my nails, and looked down. I never told anyone to help me. I never asked anyone.

“Then don’t help me.”

The only person who helped me was even a complete stranger. I have a hard time now putting trust on people. The time that I tried trusting people, it ended bad. They took advantage of me.

“How about your hobbies? I heard you are in the martials arts club, so is it something you love doing?” pinagsalikop ng doktor ang kanyang dalawang kamay.

I didn’t even know why he needed to ask that. Yeah, I loved doing it. But I realized it didn’t help me anything. I can’t even blow that motherfucking rapist’s face. Even if I get stronger, he was always two steps or three steps ahead of me.

“What about it?” I asked him. He seemed caught off guard because I threw him a question this time. Madalas kasing puro sagot lang ang ginagawa ko.

“I checked on it, and learned that you haven’t been attending sessions from your coach…” aniya at parang may binasa pa sa monitor ng kanyang computer.

“I didn’t have much time, I spent all of it in studying..” katwiran ko. I don’t understand what he’s trying to reason out.

“But you have a lot of failed grades, you can tell me honestly if you spent all your time on something else.”

I stared at him, I gritted my teeth and washed away those unwanted memories.

Napagkasunduan namin ni mama na bumalik na lamang ako sa dati kong school. Mas okay pa ako roon dahil nagkaroon ako ng kaibigan doon. Bigla kong naalala si Allen.

“You know, lack of interest in the activities you once enjoyed leads to a more serious problem. It can cause depression..” I closed my eyes and wanted to stop listening to what he was saying.

He watched me as I didn’t utter any word. He let out a sigh, there was pity in his eyes.

“Have you observed yourself having trouble sleeping? or concentrating?”

Still, I shook my head. Tired of all the questions that didn’t matter to me anymore.

“No. I didn’t..”

Nang maalala ko si Allen ay saka ko naalala kung bakit parang pamilyar ang apelyido ng doktor na ito. Torralba! That is Allen’s last name, if I’m not mistaken. How is he related to this doctor?

“Have you had difficulty experiencing positive emotions? or feeling emotionally numb?” my shrink kept on grinding me with questions that all sounded familiar to me.

I was so stupid to deny all of it but I can’t accept to myself that I was a retarded. And I wasn’t any different with my rapist at all.

We were just both retarded.

“How about negative thoughts about yourself?” evading the doctor’s eyes, now he caught my whole attention.

Negative thoughts… Suicidal thoughts….

Without giving any answer, a tear flowed down from my eyes. I wiped it right away. Now is not the time to look weaker than I already am.

Muli kong naalala ang gabing tumalon ako sa tulay na iyon. Jordan jumped too and saved me from dying, ayon sa kwento ni ate. He was also admitted but for two days only because he only had minor injuries.

“You know, the drug dealer at your school, he was caught. And you were the one who bought a pill from him. And jumping off from that bridg—”

“I didn’t jump!” I interrupted him from talking.

His lips are in a thin line. I was a bit amazed at how he didn’t get impatient of me. My eyes wondered around his stubbles up to his earnest eyes.

“You jumped. That was what your sister told me.”

I exhaled the air that I was breathing. I suddenly regretted telling Ate Chev about that.

I was about to say something when a nurse opened the door and looked at us.

“Doctor, I’m sorry but we need you for a moment….” anito at saka napatingin sa akin si Dr. Kraig, ang mata niya’y sobrang seryoso at mukhang ayaw paawat sa pakikipag-usap sa akin.

“Alright. Stay here, I’ll be back.” utos niya at saka tumayo at sinundan iyong nurse.

I was left alone in the room. Gustong-gusto ko nang lisanin ang lugar na ito at bumalik sa dati kong buhay ngunit para sa ikakapayapa nina mama ay nanatili ako.

I stood up from my seat when I got bored. Ang tagal bumalik ni Dr. Kraig, pakiramdam ko’y hindi na siya babalik. Sa kaiikot ko ay nasagi ko ang lalagyanan ng mga papeles sa ibabaw ng desk.

“Shit..” I cursed silently.

Pinulot ko ang mga nahulog na folders at ang nilipad na mga papel. But I stopped when I saw my patient’s information with my photo attached on it. Pinagmasdan ko iyon at binasa ang mga nilalaman.

I had a serious concussion on my head, the reason why I felt like my head hit into something hard the night I jumped off. Naroon rin ang listahan ng mga gamot na nireseta sa akin. Naroon din ang ilang student information ko. I didn’t bother reading it.

I shook my head and ignore it. Ngunit ang sunod na papel na aking nadampot ay nakapagpatigil sa akin nang mapansin ang pamilyar na litrato roon.

I focused my eyes on it for a minute before I realized that it was Allen. Why did this psychiatrist have a file of him?

I read his file.

Allen Sneaker Torralba

It took me time to read all the contents and what his files said. I learned that Allen had been attending consults and therapy sessions from Dr. Kraig for the past few months for an anger management.

He had a serious problem with aggression and controlling his anger.

Wait, what?

Ibinalik ko ang mga papeles at inayos ito sa dating lalagyan. I couldn’t believe what I had just seen. I wasn’t the only one dealing with a mental health issue. I remembered what the other details told about him. I wasn’t the only who thought of dying. He was, too.

Chapter 31 [Storm]

Loneliness is dangerous. It’s addicting. Once you see how peaceful it is, you don’t want to deal with people again.

What happened to me four years ago is still haunting me. I pretended that I have already moved forward. I ran away, once again like I always do. I’ve been running away my whole life. Escaping the past has been my forte. And I don’t think anyone could ever criticize me more severely than the way I viciously criticize myself.

After what happened to me that night, I was able to at least recover, I thought so. Upang ipagpatuloy ang pag-aaral ko, nagpasya akong bumalik sa dati kong school. Wala namang nakakilala sakin dahil iba na ang aking hitsura. I wasn’t the timid, skinny and ugly boy anymore. I looked different now.

I met Allen again, and Lacey who also happened to be originally from our school and just taking special classes on my former school. But I didn’t tell Allen about the chaos I’ve been through since the day I saw his files on the hospital.

He had been attending therapy sessions with the same doctor I had.

It also justified why I sometimes have observed Allen easily gets eaten by his anger, but there are times that he still can’t control it. Hindi ko masabi sa kanya ang lahat lalo na’t mabilis siyang kainin ng galit.

At this point of my life, I realized that I’m still living with the trauma. I thought it was gone long ago, but I learned it was just silent and now it was triggered by Floyd’s appearance after years of not seeing him. And he showed up with my boyfriend. I don’t know what he’s up to this time, but I absolutely know that he’s evil.

And in the middle of my relationship with Allen, there were times that I saw that rapist’s face on him. Hindi ko rin maintindihan kung bakit. So I was always aloof. I was always moody. I was always resistant. And it was out of my control.

“Do you smoke?” Reigan asked, looking at our direction. Nakatukod ang isang braso sa itaas ng sasakyan.

This was the time that we went to Antipolo with Allen, Lacey and her other friends.

“No.” Allen answered for me, obviously he doesn’t know that I used to smoke before.

“I was asking your friend..” dagdag ni Reigan sa mababa at mabagal na boses dahil sa hinihithit na sigarilyo.

I raised my head and looked at them.

“I smoke before, pero hindi na ngayon..”

I can still remember how Allen’s face looked like when he learned about it. Well, I didn’t just smoke, I also did drugs and I wasn’t proud of it.

“Dito na ako, mas gusto kong may katabi.”

And this was the time after I confessed to Allen about my sexuality. I was glad that he supports all through out but he always insists on us sharing a single bed.

“Pwes paano naman ako, ayoko ng may katabi! Allen, putangina naman.”

I tried to act frustrated and disgusted of his persistence. Well, I couldn’t just blurt out that someone raped me in the past being the reason why I had this fear of sleeping beside a person because that would make the moment so awkward.

I wasn’t ready to reveal it yet. And he wasn’t ready to learn about that, too.

“Kung ganoon edi sasanayin kita. Ayaw mo siguro akong katabi dahil baka hindi mo mapigilan ang sarili mo na gapangin ako..”

Sometimes, natatawa nalang ako sa kanya. Sometimes, I also feel bad for him. He’s not aware of my true personality.

“I’m your bestfriend, Ford. But I don’t want to be your bestfriend because I fucking feel more than that…”

And this was the time after Lacey knew that I have a romantic relationship with Allen. It made me feel so bad for her. They’d been together for how many years, pagkatapos ay masisira nang dahil sa akin?

And the fact that Lacey trusted me, and how I broke it. I felt the same way when someone broke my trust, too. Just like how I trusted Floyd. And I did that to Lacey.

“Ford, get up. We’re leaving.”

And the day after that, I went to a bar to find Allen, and to make it up to him. We had a small fight, at pakiramdam ko ay napapagod na siya sa akin at sa mga drama ko.

Lumabas ako ng bar at sinundan siya. There I found him sitting on the gutter with his wounded fists. Nagdurugo rin iyon. Lumingon ako sa pader at saka ko napagtantong sinuntok niya iyon.

“A-Allen, anong nangyari sa kamay mo?”

I suddenly recalled the time I found his files and something was wrong with him whenever he’s being consumed by anger. Nakadagdag pa ito sa mga rason kung bakit hindi ko masabi sa kanya ang totoo. He has a hot temper, and I couldn’t imagine what could he do if he learns about it. He could kill someone too, worst case scenario.

“Why won’t you let your boyfriend touch you?”

And he always insists and insists. Hindi ko naman iyon kagustuhan, hindi ko rin maintindihan kung bakit may pumipigil sa akin. I was a slave of my haunting past, of my trauma.

“Care to tell me why I found you sleeping on the sofa?”

Sometimes I would even trick him that I was sleeping with him but eventually when he’s asleep, lilipat ako sa sofa. Hindi ko kasi magawang makatulog ng maayos. I was having nightmares, too.

So as much as possible, I would evade the question.

“Gumagaling ka na sa pagluto, huh..” saka ko tinikman ang kanyang niluto, changing the topic so that he won’t think too much about it.

“Are we gonna talk about this again?” tanong ko kinalaunan ng araw na iyon, waring hindi interesadong paglaanan ng panahon na pag-usapan ang tinatanong niya.

“Yes, I need to understand mahal. I’m your boyfriend and I need to know what’s going on. You gave in to me but it feels like there are still parts of you that you won’t surrender. You’re hesitating..”

Masakit para sakin ang marinig iyon galing sa kanya. Parang ilang daang karayom ang tumarak sa aking dibdib. But I know that he’s hurting, too. I can’t be the only one who’s wounded.

We’re both dealing with something we can’t control, and it sucks.

“Nice to meet you again, Ford Valencia.”

And when I thought that everything will heal on its own, suddenly the root of all my chaos appeared. Floyd Buenaverde.

Naglahad siya ng kamay sa akin. Disgusto ang tanging nararamdaman ko para sa kanya. Ang ngisi sa kanyang mukha’y mas lalong nagpaalab sa aking itinanim na galit. Hindi ko tinanggap ang kanyang kamay.

“I think I should go. See you around..”

And he’s here having the best time of his life while I almost give up my own because of him. Hindi ko magawang tagalan ang nangungusap na titig ni Allen. He obviously feels that something isn’t right with me.

Bago ako tuluyang makalayo ay nahuli ni Allen ang aking braso.

“Where are you going?”

I tried so hard not to look at his worried eyes. Bahagyang lumilitaw ang mukha ni Floyd sa kanyang mukha at maglalaho rin kalaunan. My mind is playing with me again.

Terrified, I removed his hand on my arm and walked away.

Lumabas ako ng gusaling iyon. Napansin ko pa ang nanginginig kong kamay at pilit kong ipinirmi iyon. With Floyd’s appearance, I lost the power to control myself again. It’s acting on its own.

Nakatayo lamang ako sa labas ng gusali nang marinig ko ang boses ni Allen. Hindi ko namalayang sinundan niya pala ako.

“Hey, are you okay mahal?” ang nag-aalalang tono ng kanyang boses ay nakatulong sa pagkalma ko.

He touched my shoulder and slowly pulled me to face him. Pinagmasdan niya akong maigi. Magkasalubong ang kanyang dalawang kilay at bahagyang nakaawang ang labi.

“You look pale. I know something is wrong, mahal. Don’t lie to me. And how come Floyd knows you?” I was expecting a lot of inquisitions from him.

It was his right to know it, though.

“H-He was…” natutop ko ang aking dila, hindi magawang ituloy ang sasabihin.

He was my rapist, I wish I could easily say that. Namumuo na ang mga luha sa aking mata ngunit pilit kong nilabanang hindi iyong tumulo.

Allen is anticipating for my answer. I closed my eyes to draw more guts to tell him. I know I have to tell him no matter what. I can’t keep on lying and escaping.

“He was a friend.. from a long time..” I searched for words to better explain it and for him not to overreact.

Hindi siya nagsalita. Patuloy lang siyang nakikinig sa mga sasabihin ko.

“B-But we aren’t friends anymore..” I added.

Allen has this expressive eyes that I can almost read every bit of emotion in it.

“You’re not friends, so what are you two now?” tanong naman niya sa kalmadong boses ngunit may katamtamang diin.

“H-He t-touched me… he rap—”

“Young master, you’re needed on the conference room asap.” sabay kaming lumingon ni Allen kay Floyd na lumapit sa kinaroroonan namin.

I almost got a heart attack!

I wasn’t finished! Tinitigan ko nang masama si Floyd but his face is impassive. Tumango si Allen sa kanya ngunit napansin ko ang kakaibang tingin nito kay Floyd. Sinuri kong mabuti ang mga galaw ni Allen. He’s calm.

Calm enough that it scares me. He wasn’t this calm before.

Pinagmasdan ko siyang lumapit kay Floyd. So close that I can almost feel an invisible tension between them.

Nag-iwan ng tingin sakin si Allen, senyas ng pamamaalam. Saka siya pumasok sa loob ng gusali. Floyd stare at me for a moment and then followed my boyfriend inside.

Hinabol ko ang aking hininga. I almost told Allen about the truth. But that rapist interrupted me. I cursed on my mind. Kung dati’y hirap na hirap ako, ngayon ay parang sabik na sabik naman akong sabihin kay Allen ang lahat.

After that scene, I didn’t go home. Instead, tumungo ako sa hospital. The same hospital I got admitted to. Fingers crossed, I went inside and asked if they still have the same psychiatrist I had before.

“Dr. Torralba?” ulit ng attendant sa nurse station. Tinanguan ko siya bilang sagot.

Then she motioned the right wing on the hallway to the last office, iyon raw ang bagong opisina ni Dr. Kraig. Nagpasalamat ako at saka dumiretso sa tinuro niya.

I firmed my hands beside my waist and inhaled deeply as I walk closer to the said office. Tanggap ko na, na kailangan ko ng tulong. Handa na ako. Four years are enough suffering. Yeah, I recovered but I am still hurting inside. Emotionally. Mentally.

Realizing that I’m now open to healing is an achievement for me. It wasn’t easy, though. Maybe to some normal people who don’t have or experience any of this, they think it’s easy. They think that you just have to open your mouth and speak out, that easy.

But it’s not.

In reality, it’s not.

When you experience trauma, you’re not gonna be your old self anymore. And you can’t go back to the way you were before. It creates a new you, a new version of yourself.

“Yes? Can I help you?” tanong ni Dr. Kraig nang kumatok at pumasok ako sa kanyang opisina.

Now, he looked different. He had a gentle expressive face before. Now, he has this semi-rough appearance due to the designer stubbles on his face. And I also noticed his good built covered with those white uniforms.

He was just staring at me. Bubuka pa lamang ang bibig ko nang unahan niya ako.

“I remember you..” he mentioned as he plays with his lips using his finger.

“I was your patient four years ago. The one who jumped off a bridge.” pakilala ko. I want to smile because I have to introduce myself like that, but I kept a straight face.

His mouth opened in unexpected awe as he recalled who I was.

“Alright. Please, take a seat.”

I occupied the chair in front of his desk. I felt hesitant as I reminisce the conversation we had before. I denied all the feelings I had. And I didn’t let him help me.

“So… it took you four years to come back, huh?” it was a bit sarcastic but he gave me a sweet smile.

Hindi na ako nagpaliguy-ligoy pa. Sinabi ko sa kanya ang tulong na kailangan ko. Hindi ko nga lang nabanggit ang tungkol kay Floyd. Nag-sorry din ako sa kanya dahil sa pagsuway ko sa kanya noon at hindi pakikinig sa mga payo niya.

“It’s all fine, Ford. Most patients with traumatic history usually deny treatment because they don’t want to accept the truth that they need help. I’ve been dealing with patients just like you in my whole medical career…” he turned on his personal laptop and ransacked something on his cabinet.

Kinalaunan ay nakita ko ang paglabas niya sa isang lumang folder. Nabasa ko ang pangalan roon. And learned that it was my file. Sinuot niya ang kanyang eyeglasses at waring binasa ang mga nakadikta roon.

Later on, mas lumalim ang pag-uusap namin. I shared him my story until the night that I jumped off a bridge and fell down into a river. I just took out the part where someone raped me. But I told him that someone used to beat me.

“Have you told anyone about it aside from me?” tanong niya.

I shook my head slowly as an answer. He licked his lips, and became more serious.

“You kept it all to yourself, that’s the main reason why you’re here now.. you know, talking is a form of therapy too. Talking to someone about it helps. Do you have someone you’re closest to? How about any romantic relationship with someone?”

Sumagi sa isip ko si Allen.

“I-I have a boyfriend..”

Marahang tumango ang doktor sa nalaman.

“If you really want to heal, you should first accept that you need help. You should be open talking about it. If you have a boyfriend, you can try to give him signs. You don’t have to rush it, just take it all slow. Step by step. Until you become ready.”

As our session progresses, mas lalo kong naintindihan ang mga bagay na nararanasan ko. At ang mga bagay na kailangan kong gawin.

“And healing is about you. It doesn’t need a stamp of approval. Don’t worry about how long it takes or how ugly it may seem. It’s about you, Ford.” aniya, na mas nakapagpagaan ng loob ko.

Before, I used to think that maybe I was just overreacting or I was just too sensitive. But that’s really how trauma affects you. Muli akong tumitig kay Dr. Kraig at mukhang nabasa niya kung ano ang nasa isipan ko.

He leaned closer as he wanted to give emphasis on what he’s about to say.

“Your feelings are valid. You have the right to feel whatever you feel. You aren’t exaggerating. You aren’t too sensitive. You aren’t being dramatic. You are hurting, Ford and that’s okay.. that’s okay…”

Pinahid ko ang nakatakas na luha sa aking mata. His words are so impactful that I just wanted to leave and tell Allen everything. He’s right, I should talk to him about it. Ano man ang magiging reaksyon niya ay kailangang maging handa ako.

“And you don’t need to get scared of healing, Ford..” he beamed a smile.

Tumango-tango ako.

“Healing doesn’t mean the damage never existed. It means the damage no longer controls your life, Ford.”

I left the office with a proud smile on my face.

Umuwi ako at naghintay sa aking apartment. Allen messaged me that he’s gonna visit once his work’s already done. To keep myself preoccupied, inintindi ko nalang ang mga plates at reports na kailangan kong tapusin.

Habang abala ako sa mga ginagawa ay miminsang nagrereplay sa utak ko ang mga salita ni Dr. Kraig.

Your feelings are valid.

You have the right to feel whatever you feel.

Pumangalumbaba ako habang nakadapa sa kama, hindi na pumapasok sa utak ko ang tinatapos na construction document.

You aren’t exaggerating.

You aren’t too sensitive.

I’ve been in darkness for a very long time. I don’t really think if other people would understand, to be in darkness. And I don’t think people would realize how much strength it takes to pull your own self out of a dark place mentally.

You aren’t being dramatic.

You are hurting

Nakawala ako sa malalim na iniisip nang bumukas ang pintuan. I saw Allen’s stoic expression but it changed straight off into a weary smile. The white button down he’s wearing hugs his taut body perfectly, nakasampay ang suit sa kanyang braso na ibinaba niya sa sofa.

Pagkatapos ay pagod siyang sumalampak sa kamang kinahihigaan ko at saka niya ako niyakap nang mainit.

That simple gesture made me flutter, though.

“Kumain ka na?” tanong ko sa kanya, hindi ako gumalaw sa aking posisyon dahil sa pagkakayapos niya.

Like a cute kid, he shook his head.

Bumangon ako sa kama. Hinarap ko siya at sinuklay ang kanyang buhok gamit ang mga daliri ko. I fondled his right cheek. Ang mga mata niya’y halatang pagod sa maghapong trabaho ngunit may tamang pungay pa rin ito.

“Allen, I have to tell you something..”

Huminga ako ng malalim. I’ve made up my mind, whatever it takes, he needs to know, he deserves to know.

“Pero kumain ka muna at baka ginugutom ka na..” pahayag ko sa kanya.

“You said Floyd touched you, what does that mean?” he raised one eyebrow as he looks at me earnestly.

Napanganga ako sa gulat. Ang akala ko hindi niya narinig iyon? Pero heto siya ngayon sa harap ko, kahit pagod sa trabaho ay mariin pa ring naghihintay sa aking itutugon. Hinawakan niya ang aking kamay.

“What else did he do to you?”

Kalmado naman siya ngunit mas ikinatakot ko iyon. Most of the time, calm looking people are dangerous.

Kinagat ko ang ibabang labi ko.

“H-He…”

I need to tell him, I kept on repeating to myself.

“He raped me…….”

There, napapikit ako nang masabi ko rin. Para akong nabunutan ng tinik sa lalamunan. I felt so free. Pinahid ko ang luhang hindi ko napansin na bumagsak mula sa aking mga mata. Nag-unahan sa pagtulo ang mga ito. Nagmulat ako ng mga mata. I found the same emotion in his eyes, though.

“He raped you.” pag-uulit niya ng may diin.

It wasn’t a question, rather it was a statement.

He wiped my tears and left tiny kisses on my face. He stood up after and in a very calm manner, he went to get his suit and wears it in front of me. I was just watching him. What is he doing?

“A-Allen, where are you going?” hinabol ko siya ng tanong nang pihitin niya ang doorknob.

He turned to me and gave me a spine-chilling smile. The kind of smile that you won’t ever trust.

“To do something I should’ve done before.” he answered as he walks out the door, leaving me speechless and confused.

With the words he left me, I feel like… like there’s a storm coming…

Is he going to murder someone?

Chapter 32 [Asleep]

My hand is shaking because of terror.

Nang makarating sa tamang paroroonan ay bumaba ako ng ambulansya kasabay ang mga paramedics. Itinulak nila ang gurney patungo sa loob hanggang makarating sila sa emergency room.

I can’t almost recognize Floyd’s face due to multiple contusions, puno ito ng pasa at sugat sa katawan. His abdomen was filled with blood, too. I can’t imagine him in that condition, but it’s happening now.

Sumunod ako sa emergency room ngunit hindi nila ako hinayaang makalapit. I watched the doctors and nurses treat his injuries. As much as I prayed for this before to happen to him, I don’t feel satisfied right now. He deserves to be punished but not like this.

Binalikan ko si Allen na iniwan ko panandalian sa waiting area. I occupied the seat beside him. Nakatungo siya at pinagmamasdan ang mga galos sa kanyang kamay. May bakas ng dugo roon. I looked up at him to see his face.

“Allen.. your hands need treatment.” mahina kong sabi sa kanya.

He was silent since the time that I found him in an isolated place with Floyd being unconscious on the ground.

“Did you… Did you do it?” ayaw kong itanong sa kanya iyon dahil nasasaktan akong isipin na kung ’di dahil sakin ay hindi mangyayari ito.

But I need to be sure. It looked like he did it, but what do I know? Huli na akong nakarating. Hindi ko nasaksihan kung ano ang tunay na nangyari.

“Allen..”

I held his face. His eyes are tired and depressed. Magulo na ang kanyang buhok. He completely looked devastated. Binalot ko ng aking palad ang kanyang mga kamay.

I suddenly thought that I shouldn’t have told him that Floyd raped me. It makes me regret telling him. When I told him about the truth, somehow I felt relief. But it turned out the way I was terrified of. I turned him into a monster.

“What happened to Floyd… were you the one behind it?” diretsahan kong tanong sa kanya.

May bakas ng natuyong luha sa kanyang mga mata. I caressed his cheeks and catch his eyes.

“I almost killed him..” he murmured, I felt an unbearable pain. If I could just take away his pain, I would gladly do it.

“Almost?” tanong ko, nagbabaka sakali.

Floyd’s injuries looked like it wasn’t caused by a single person. Malala at marami itong natamong sugat. His face is completely distorted. Allen might be able to do it, but I know he’s not a murderer.

“We were fighting.. until some guys came..”

Nakuha niya ang buong atensyon ko.

“Who?”

Pinagmasdan kong mabuti ang mukha ni Allen. Mayroon rin siyang mga tama ngunit minor lang. I caught his eyes but he shook his head as an answer.

“Hindi ko kilala. Pinagtulungan nila sa Floyd, I tried to fight them but they were armed.”

Naalala ko ang bakas ng dugo sa katawan ni Floyd. That must be it. He might be shot. Kahit paano’y nakahinga ako ng maluwag. Pero sino kaya maaari ang gumawa sa kanya nito? Floyd possibly had other enemies.

On the other side, naisip ko rin na paano kung hindi dumating ang mga lalaking iyon? Allen might really kill Floyd.

Napasandal ako sa upuan. Halos himatayin ako kanina nang matagpuan ko sila. Fear enveloped me as I watched Floyd’s body that’s close to lifeless. But it turned out that Allen isn’t the killer.

I was about to ask help from a nurse to treat Allen’s wounds when the police came in. Kahit hindi naman dapat ay kinabahan ako. That feeling when you didn’t do something wrong but you still feel guilty.

“Maaari ba naming makausap si Allen Torralba?” tanong ng isang police officer na lumapit sa amin.

I looked at Allen, mas mukha pa akong kabado kaysa sa kanya. Allen gave me a short smile before he stood up from his seat and followed the officer. Malakas rin naman ang kompiyansa kong hindi nila maaaring kasuhan si Allen dahil hindi naman siya ang suspek. But Allen’s wounds might give them some ideas, iyon ang ikinatakot ko.

Maaaring maging iba ang kongklusyon nila.

Naghintay ako na matapos sila. Nasa hindi kalayuan lang sila, nagtatanong ng mga impormasyon mula kay Allen tungkol sa nangyari.

Nang matapos si Allen na kausapin ay ako naman ang sunod na kinausap ng mga pulis. They asked me questions if I know Floyd and Allen, if what is my relation with the two, and if I witness anything. Binigay ko ang lahat ng kailangan nilang malaman.

“Unfortunately, I didn’t witness anything. I was the one who called the ambulance. But Allen Torra—”

“Mr. Valencia that’s all we need. Thank you.” hindi ako pinatapos ng officer kaya nakaramdam ako ng inis.

“Sir, I personally know Allen Torralba. He didn’t do it.” pagtatanggol ko kay Allen. Nakinig naman sila sakin ngunit mukhang hindi pa sila kumbinsido hangga’t hindi nakakausap ang biktima.

“We can’t tell yet, Mr. Valencia. There were no cctvs found around the area where it happened. But Mr. Torralba told us that they had a fight.” nakatingin sakin ang dalawang officer na akala mo’y sinasayang ko ang oras nila.

“Y-Yes, they had. But it doesn’t mean tha—”

“Thank you, Mr. Valencia but we need to go.” the officer tapped my shoulder as they planned to visit the room where Floyd was admitted.

Hindi ko mapigilang umirap sa ere. I had no choice but to let them leave. Bumalik ako sa waiting area kung nasaan si Allen. He shifted from his seat when he saw me.

“Tatawag lang ako ng nurse para magamot ’yang mga sugat mo.” paalam ko sa kanya at saka umalis upang hindi na niya ako mapigilan.

After that night, we came back to our usual daily routine. Allen needs to be present in their company and I need to attend work.

Buong oras na nasa trabaho ay lutang ako. Mabuti na lamang at hindi nila ako nasisita kahit na madalas akong nakatulala sa kawalan. I’ve been thinking about Allen and Floyd at the same time.

Even Allen might look tough, but I know he has his weaknesses. We all have. And we should be both healing by now, kung hindi lang muling dumating sa buhay ko ang rapist na ’yon. Gusto ko nang maging payapa ang buhay ko, makawala sa bangungot ng aking nakaraan.

“True healing occurs when you give yourself permission to feel whatever feelings live below the triggers..” iyon ang sinabi sakin ni Dr. Torralba nang muli akong bumisita sa kanya pagkatapos ng aking trabaho.

I’ve started going on sessions with him for the past few days, sinusubukan ko nalang rin kung makakatulong ito sakin.

“How are you related to Allen Torralba?” napatigil siya sa pagsusulat nang itanong ko ito sa kanya isang araw.

It was obvious in his face how he got confused with my question.

“How did you know him? He’s my cousin.”

Tumango-tango ako sa nalaman. Remembering what I saw on his files before that I wanted to ask from him.

“You were his shrink before, right? How is he now?” Dr. Kraig stopped from what he’s currently doing and crossed his arms, seemed interested about the topic.

“I’m afraid I can’t share patient’s information to you. But he’s fine now. He has the full control on whatever he was dealing with.” tugon niya, nakumbinsi naman ako dahil mukha namang hindi na uma-attend pa si Allen ng session sa kanya.

There were times that he still gets eaten by anger, but he can stop it before he goes into any emotional outburst.

“He’s my boyfriend.” ang huli kong sinabi sa doktor bago ko nilisan ang kanyang clinic. I wasn’t able to see his full reaction because I step to the door immediately and stormed out.

Pagkatapos kong manggaling roon ay dumiretso naman ako sa hospital kung saan naadmit si Floyd. I need updates on his condition. Nang makarating ako sa kanyang kwarto ay naabutan ko ang kanyang mga magulang na nagbabantay doon.

“I’m sorry, I’ll just visit another time..” bigkas ko nang mapansin nila ang pagpasok ko.

“No, it’s okay iho. Come in.” utos naman ng kanyang ina na mukhang walang ideya tungkol sa ginawa ng anak niya sakin noon.

I saw his dad who looks like an older version of him. I saw Floyd on the bed, but I was shocked to see that he’s already awake.

“Kaninang umaga lang siya nagising. He’s been unconscious for two days. Are you… one of his friends?” hindi ko magawang sagutin ang tanong ng kanyang ina. She’s pretty and graceful, napakalayo sa ugali ng kanyang anak.

There was a moment of silence.

“We’ll leave you for a moment to talk.” buti ay nasalba ako ng kanyang ama na inakay ang asawa patungo sa labas.

I was left alone with Floyd who’s staring at me. I was hesistant to get close at first, pero kusang humakbang ang mga paa ko at lumapit sa kanya. Pinagmasdan ko ang mga benda sa kanyang katawan, ang kanyang mukha’y maga at namumula. He can’t even breathe on his own and he was using an oxygen mask.

“You have the guts to come here, huh? After your fucking boyfriend almost killed me?” iyon ang bungad niya.

He can’t move more because of the machines connected to him. Ngunit ang mga mata niya’y nag-aapoy sa galit. I don’t feel anything but hate and disgust.

“Allen didn’t kill you. You were fighting because I told him the evil things you’ve done to me before.” nanggigigil kong tugon sa kanya, pinigilan ko ang sarili at binigyan ko ng tamang distansya ang sarili ko sa kanya.

Hindi siya nakasagot sa aking tinuran. Of course, he should be fucking ashamed of what I just said. And make him realize that he’s the bad person in this story.

“Ano, nakalimutan mo na? You raped me, ruined my life, beat me to death, I almost give up my own life because of you!” pinahid ko ang luhang dumaplis sa aking pisngi. I don’t need to look weak in front of him, because at times like this, I need to be stronger than what I feel.

“It wasn’t my fault if you did that to yourself. You’re a psycho!” aniya.

I licked my lower lip and can’t help but to laugh sarcastically at what he said. I’m a psycho? Why, because I tried to kill him before with a knife? I wouldn’t even dare kill him if he didn’t do anything wicked.

“You’re a lunatic psychopath! You’re a fool! You retarded son of a bitch!” he threw more insulting words that didn’t matter to me.

He might hurt me before physically, alam kong wala akong laban noon. But now, his words won’t hurt me anymore.

“Are you describing yourself? And don’t you know that I could end your life now in this situation?” pinantayan ko ang pumupukol niyang mga tingin at saka bumaling sa mga makinang sumusuporta sa kanyang buhay.

“Don’t you dare you motherfucker!”

I stepped closer and removed his oxygen mask. Pinandilatan niya ako at sinubukang gumalaw ngunit hindi kinakaya ng kanyang katawan.

I waited for him to gasp for air. Like how I gasped for air when he used to beat me. His eyes are getting redder. His body is shaking and I was satisfied watching him so helpless.

“I can kill you right now but I won’t..” binalik ko ang oxygen mask sa kanyang bibig. Hinabol niya ang kanyang hininga habang masamang nakatitig sa akin.

“This isn’t enough, Floyd. Kulang pa itong kinasasadlakan mo ngayon sa lahat ng ginawa mo sakin. I want to watch you suffer. I have all the guts to destroy you and kill you right now but I won’t, because I’m not like you..” my teeth gritted as I speak every word.

“I’m gonna sue you and your asshole boyfriend! I’m gonna press charges on him for trying to kill me!” nanggagalaiti niyang tugon na walang gana kong pinakinggan. I’m just really tired of listening to his bullshits.

“Floyd, you and your pathetic life. Nakalimutan mo na yata lahat ng ginawa mo sakin noon? Press charges on him and I’m gonna ruin your life. You’re gonna be the one who will rot in jail, you know that.”

It’s better this way. One word from him to the police and Allen will get arrested. We don’t have any proof that there were some guys who tried to kill him other than my boyfriend.

“And you know that Allen isn’t the only one who tried to punish you. Those guys shot you and wanted to kill you. Looks like I wasn’t your only enemy.” pananakot ko sa kanya.

With the look on his face, I know he’s getting scared right now. Ituloy lang talaga niya ang binabalak niyang pagsampa ng kaso kay Allen at magkikita kami sa korte. Isisiwalat ko lahat ng kademonyahang tinamo ko sa kanya noon.

“You fucki—”

“I’m gonna go now. I’ll just pray for your recovery. Maybe this isn’t your time yet but I’m looking forward to that.” I left him a mocking smile and shut the door out.

Nang maisarado ko ang pintuan ay napasandal ako pansamantala upang makabawi ng hangin. I felt so suffocated inside that room.

But this time, it felt so different.

I wasn’t aware of the time until I got home. Hindi ko namalayan na ginabi na ako masyado ng uwi. Gulat ko nalang dahil pagbukas ko ng pintuan ay naroon si Allen na mukhang nakatulog na sa kahihintay sa aking pagdating. Agad akong nagsisi nang makalimutan ko siyang i-text.

Ibinaba ko ang gamit ko at saka siya inayos sa pagkakahiga sa kama. He’s still wearing his working outfit. I removed his shoes and socks. Hinubad ko rin ang kanyang kurbata at hinayaan na lamang ang kanyang polo. Kinumutan ko siya at ginamit ko ang oras na iyon upang pagmasdan siya habang natutulog. He looked so peaceful. I know how stressed he was the past few days. I slowly brushed the hair that falls on his forehead.

I might still be damaged from everything that happened and keeps on happening, but this time I feel stronger and braver. I have to accept my reality. I have to learn how to live with the triggers. I might not be able to retrieve my old self, but I should start loving the new version of myself now.

Myself and the trauma. It’s been my friend for a very long time. Now, I should look at it as a source of motivation and strength rather than weakness.

Now that I’m in the process of healing, I won’t get scared anymore. No more hesitancies. No more doubts. No more indecisions. No more fears.

I left him a kiss on his forehead until I fell asleep beside him.

Chapter 33 [Secrets]

Allen

May katamtamang init akong nararamdaman kung kaya’t naalimpungatan ako at nagising. I suddenly remembered that I was in Ford’s apartment and I doze off into a deep sleep.

May mabigat na bagay akong naramdaman sa ibabaw ng aking dibdib. Bumaling ang tingin ko roon upang masaksihan ang braso ni mahal na nakadagan sa akin. Napangiti ako nang mapansin iyon.

But…

Wait, what?

Napabangon ako sa kama. Ang kamay niyang nakapatong sa dibdib ko ay bumagsak sa ibabaw ng aking maselang bahagi, nalaglag ang panga ko at dahan-dahan iyong inilipat ng pwesto. Abot-abot ang aking kaba sa aksidenteng nangyari. Pero ang mas ikinagulat ko ay ang mapagtantong nasa tabi ko si mahal natutulog ngayon.

He’s sleeping soundly. Kinamot ko ang aking ulo, ’di ko malaman kung nanaginip ba akong gising o ano. I shook my head and softly slapped my cheeks to wake myself up.

But still, he’s sleeping beside me. He slept with me! Putangina! Ibang ligaya ang naramdaman ko habang iniisip iyon. Para akong nanalo sa lotto. Maliit mang bagay kung iisipin ng iba, pero para sakin ay napalaking-bagay nito.

I just recently realized he avoided sleeping with me before because of his trauma. And waking up right now to find him sleeping with me on the same bed, no one knows how it made me so damn horny.

Of course, I was just kidding. What I meant was I’m more than happy.

I kissed him on his forehead.

Pagkatapos ay tumayo ako sa kama kahit na gustong-gusto ko pa sanang manatili roon. Pero kailangan ko nang maghanda ng aming almusal para paggising niya ay kakain nalang siya.

I took a quick cold shower.

Nang matapos ay saka ako naghanda ng almusal. Habang abala sa pagluluto ay hindi ko maiwasang alalahanin ang nangyari noong gabing atakihin ko si Floyd.

That motherfucking bastard raped someone precious to me! And I won’t just let it pass!

“He raped you.” pag-uulit ko ng may diin nang umamin siya sakin.

Nag-igting ang panga ko at ang unang bagay na pumasok sa utak ko ay kung paano ko kikitilin ang buhay ng tarantadong ’yun.

I wiped his tears and left tiny kisses on his face. I stood up after and in a very calm manner, I went to get my suit and wore it in front of him. He was just watching me, though.

He had no any idea what was going on inside my head that time.

“A-Allen, where are you going?” nang makapagbihis ay pinihit ko ang doorknob.

I don’t know when did that tragedy happen, but I don’t care right now because I need to fucking kill him! No one messes with the people I love!

I turned to him and smiled while thinking of a plot on how to murder Floyd.

“To do something I should’ve done before.” I answered as I walked out the door, leaving him speechless and confused.

Wala nang ibang tumatakbo sa utak ko ngayon kundi ang kadiliman. Agad akong naghanap ng masasakyan at pumara ako sa tapat ng bahay ni Kuya Hunter.

I know kuya’s still in the hospital doing his therapies so I supposed the house was empty.  Nagmamadali akong pumasok sa loob ngunit hindi ko inaasahang matatagpuan ko si Ate Jewel doon, she’s eating something while watching on the television.

“A-Allen, what brought you here in the middle of the night?” she asked as she stopped from eating and focused on me.

Huminga ako ng malalim at hindi nagpahalata. Nag-isip ako ng ikakatwiran.

“M-May pinapakuhang gamit si kuya sa kwarto niya, ihahatid ko sa kanya.” I reasoned out.

She seemed convinced, though. Tumango naman siya at saglit akong nagpaalam upang tumungo sa itaas. Hinanap ko ang kwarto ni kuya. When I found it, luckily it wasn’t locked.

Hinalughog ko ang mga gamit niya. Mula sa mga damitan, sa mga kabinet, maging sa ilalim ng kama, wala akong mahanap. At times like this, I can’t help but to get frustrated as I can’t find any gun.

I know kuya has been keeping guns since before. And I know there are still hidden guns here.

“Anong hinahanap mo?”

Halos mapatalon ako sa gulat nang maaninag ko ang bulto ni Ate Jewel sa pintuan, nakadungaw sa akin. Hindi ko alam kung gaano katagal na niya akong pinapanood dito sa loob.

I cursed silently as I found nothing.

Out of the blue, I remembered kuya has his own office in this house. Lumabas ako ng kwarto at nilagpasan si Ate Jewel nang walang sabi-sabi. I went straight to the library where his office is located. Pinihit ko ang doorknob ngunit ayaw bumukas nito.

“Naka-lock ’yan. Ano bang pinapakuha ni Hunter?” nakasunod pa rin si Ate Jewel.

She doesn’t need to know anything. It’s not her business. I just need to find any fucking gun here! I need to kill that motherfucking rapist who hurt the love of my life! Kailangan niyang pagbayaran ang ginawa niyang kasalanan! Hindi ko palalampasin ito!

“I think the key is on his bedroom..” she murmured, nilingon ko siya at muli akong bumalik sa kwarto.

I ransacked everything inside the bedroom. Hanggang sa mahanap ko ang susi sa pinakailalim na kabinet. Dali-dali akong bumalik sa tapat ng opisina at binuksan iyon.

“Alle—” sinaraduhan ko ng pintuan si Ate Jewel.

She can’t witness what I’m gonna find. Kailangan kong magmadali upang hindi siya mag-isip ng kung ano. Hinalughog ko lahat ng posibleng pagtaguan ng baril. Maging ang mga papeles at libro ay nagkanda-hulog na sa sahig.

Ate Jewel keeps on knocking on the door and calling out my name.

I noticed an isolated cabinet on the other side of the office. Nilapitan ko iyon upang buksan. My eyes sparkled as I found a safe inside it. Kuya must be hiding something inside this safe. The safe was protected by a combination of numeric digits. I tried using his birthdate and luckily it opened!

What the fuck!

I saw a gun inside with enough bullets.

Kuya has been keeping a gun inside his office on a safe with his birthdate as the passcode? Is Kuya serious?!

I don’t have time to think about that and just ignore that stupid passcode.

Nang kalabugin ni Ate Jewel nang mas malakas ang pintuan ay ibinalik ko ang safe sa loob at isinara ko ang cabinet. I hid the gun on my back, tucked it on my pants.

I unlocked the door and saw Ate Jewel’s confused face.

“I found it.” sabi ko sa kanya bago lisanin ang bahay ni kuya.

I left her clueless.

While I was walking somewhere, I texted Floyd to meet me somewhere isolated. I waited for his arrival. It was in the middle of a dark and isolated place.

I stared at the gun on my hand. I know what will be the consequences if I use this, but I also know I won’t regret it. He’s better be dead. He doesn’t deserve to live.

“Young master…”

I heard his voice. Mula sa pagkakaupo sa gutter ay tumayo ako. Tinitigan ko siya habang pinaglalaruan ang baril sa aking kamay. I saw how his mouth went open.

“W-Why are you holding a gun?” I sensed the fear enveloping him.

I looked insane as I smirked. After carefully playing with the gun on my hands, I pointed it to him.

“You motherfucking rapist!”

He looked so shock, hindi siya makagalaw at itinaas lamang ang kanyang dalawang nanginginig na kamay. Now, he knows what I’m talking about and why I was pointing this goddamn gun on him.

“Are you… drunk?” kinakabahang tanong niya.

I want to laught at him. I don’t need to be drunk just to do this.

“A-Allen, I know you don’t like to do this. You’re just… you’re just carried by anger..” aniya, trying to mislabel whatever I was feeling.

This isn’t just anger, it was more beyond that.

“D-Drop the gun.. I don’t know what you’re talking about..”

I bursted into laughter sarcastically like I heard a ridiculous joke. The emotion in his face didn’t change, he’s even become more terrified while looking at the gun pointed at him.

“You’re a goddamn rapist! I don’t even know how you could sleep after that, unbelievable. I know the truth, you ruined Ford’s life!” singhal ko sa kanya.

Nanggagalaiti na ako at gusto ko na siyang saktan ngunit nagtimpi ako ng ilang minuto pa. I wanted to know if he’s gonna admit it to himself that he did something horrible.

“What is he to you? I didn’t do anything wrong! He was the one who made a move!”

Kinasa ko ang baril at muling tinutok sa putanginang ito. Gusto kong paduguin ang bibig niya upang hindi na siya makapagsalita pa. Lumapit ako sa kanya at hinampas ko siya sa mukha gamit ang baril. Tumilapon siya sa sahig.

“Repeat it and you will be in hell any second.” I warned as I step on his face.

“Damn! I don’t get why you’re doing this!” sinubukan niyang pumiglas sa pagkakatapak ko sa kanyang mukha.

He’s strong but I was stronger.

“I’m his boyfriend, and you gotta shut your fucking mouth or I’m gonna rip your goddamn face until it’s fucking unrecognizable!”

Mas diniinan ko ang pagtapak sa kanyang mukha. I want to crush his skull. Killing him is an easy way out. I need to see him suffer from my own hands. If Ford wasn’t able to protect himself from this horrible rapist before, I’m gonna be the one to do that for him.

No one messes with a Torralba, we will do everything just to keep our love ones safe. Even if we kill someone and end up in jail, we don’t fucking care!

“You’re doing this just for that faggot?!” nagpumiglas siya at nang mas lumalim ang galit ko sa narinig ay mas lalong nagdilim ang paningin ko. That was the time that I got distracted and he was able to push my leg away.

Nakawala siya at inatake niya ako ngunit mas mabilis ako sa kanya kung kaya’t nasipa ko ang dibdib niya. I threw multiple blows on his face.

“Shut up you fucking son of a bitch!” singhal ko sa kanya dahil hindi ko nagustuhan ang talas ng dila niya.

Nang saglit akong tumigil ay nakakuha siya ng tiyempo at nabigwasan niya rin ako sa mukha. Dinura ko ang dugong nalasahan ko sa aking bibig.

He tackled me, taking advantage of my sudden pause.

“I didn’t ruin anyone’s life! He’s just a piece of worthless shit!” aniya habang sinasakal ako gamit ang dalawang braso niya.

I tried to raise the gun I was holding but he got quick and kicked it off. Tumilapon ang baril sa lupa. Mahigpit ang pagkakasakal niya sa aking leeg. I gasped for air but I didn’t surrender. I elbowed him from behind until his grip loosened. I saw an opening and punched him in the face. May bakas na ng dugo sa kanyang mukha.

“I’m gonna kill you sick asshole!” I threw punches on his stomach and his jaw.

I heard him winced in so much pain. Nakatanggap rin ako ng mga atake mula sa kanya ngunit hindi ko iniinda ang mga iyon. I focused on my goal and that is to beat him to death.

He’s lying on the ground but he kept on standing up. His face is goddamn bloody. Nang makaipon ng lakas ay sinugod niya ako dahilan upang bumagsak kaming dalawa sa lupa. He was on top of me, choking the hell out of me.

This fucking bastard still has remaining strength to strangle me. Dinaganan niya ng kanyang dalawang binti ang aking mga braso, making me unable to move my arms. I was completely cornered. I gasped for air, I was almost gagging and losing my breath.

He stared at me then grinned like an evil. More evil than me.

“You’re gonna die you fucker! You really thought I’m gonna give up that easily, huh?!” he had time to speak out his victory speech as his grip gets tighter.

Hindi na ako makapagsalita. Ang buong bigat niya ay nasa akin kung kaya’t hindi ako makaahon. I forced to move my hand and look for something that might turn the tables.

“After killing you, I’m going to kill that faggot next!”

Pilit kong kinapa ang baril. Nang wala akong makapa ay inipon ko na lamang ang natitirang lakas upang makawala sa pagkakasakal niya sakin. Itinaas ko ang aking kamay at saka nilamukos ang kanyang mukha. I found a deep fresh wound on his face and squeezed it. Sumigaw siya sa sakit.

“Fuccccck!”

His hold loosened and that was the time I used to look for the gun and grabbed it.

He was about to blow my face when I quickly lift the gun and pointed it towards him.

And then the loud bang followed.

The next thing I saw was blood. His blood all over the ground. He stumbled down unconscious. Bigla akong natauhan at saka bumangon. I watched him covered in so much blood.

“What the fuck.. Shit!”

Agad ko siyang dinaluhan. Binitiwan ko ang baril at saka tinakpan ang sugat sa kanyang katawan na nagdurugo. I just prayed him dead a while ago but here I am, trying to stop him from bleeding with my both hands.

I shot him.

Binalikan ko ng tingin ang baril na nasa lupa. Did I just… Did I just shoot him?

After that, I realized how anger ate me again.

I did all of that. I was the one who shot him. There were no other guys who came to beat him. I just made it all up.

Natapos ako sa pagluluto ng aming almusal nang saktong pagkagising ni mahal. Agad ko siyang pinuntahan sa kama at binalot siya ng yakap.

“Allen…” bulong niya nang tapikin ang balikat ko dahil sa tagal ng pagkakayapos ko sa kanya.

I just missed the times like this, iyong gaya ng dati, kung saan normal pa ang lahat.

“Tumabi ka saking natulog kagabi..” banggit ko habang nakangiti.

“Did I?” he brushed his eyes and yawned.

Tumango-tango ako na parang aso. Tuwang-tuwa dahil ito ang unang beses na magkatabi kaming natulog.

“And I found you hugging me, and your hands went to my…” hindi ko natapos ang sasabihin dahil nakaramdam ako ng hiya. Parang nag-init ang mukha ko.

“I didn’t hug you, Allen what are you talking about?” kinamot-kamot niya ang kanyang ulo habang nakatingin sa akin.

“Never mind. Kain na tayo!” hinatak ko siya upang bumangon na siya sa kama.

Naghilamos muna siya at saka nag-ayos ng buhok. Pinanood ko siya habang naghihintay.

“Ramdam ko na nga ang gutom. I don’t remember eating last night. Nakatulog na agad ako.” aniya saka siya naupo sa aking tabi.

Nagsimula kaming kumain. Hindi ko pa rin maialis ang ngiti sa labi ko kahit ngumunguya ng pagkain. Para na akong baliw nito.

“Saan ka ba galing kagabi at ang tagal mong nakauwi?” tanong ko.

Napansin ko ang sandali niyang paghinto nang marinig ang tanong ko. Nagpatuloy din pagkatapos ng ilang segundo.

“I-I went to the hospital. Floyd is now conscious.”

Ako naman ang natigilan. So, he was able to live after all? Of course, I fucking stopped his bleeding. Kung hinayaan ko nalang siya roon ay baka pinaglalamayan na siya ngayon.

“Good for him. Did you talk?” I don’t know why I felt a bit nervous. Did Floyd tell him the whole story? That I shot him?

“Yeah, a bit. He’s still resistant but he won’t press any charges on you. Besides, it was one of the guys who came to beat him, right? There’s no way he can set you up.” may kumpiyansang tugon niya habang sumusubo ng pagkain.

I ate slowly. While thinking deeply about it. How did he convince that motherfucker not to press charges? Malamang na malaki ang galit sakin nun. I know he fucking deserved it but I was expecting that he won’t let me pass.

“Those guys who shot him, that was terrible.”

Naubo ako nang wala sa oras sa kanyang sinabi. Hindi agad ako nakabawi. Ipinagsalin niya ako ng tubig.

“Are you okay?” he asked worriedly.

“Y-Yeah…” hinabol ko ang aking hininga.

Napapikit nalang ako nang ipagpatuloy niya ang kanyang sinasabi.

“So I was saying.. whoever shot him, that’s terrible.. even if he deserved that, that’s still unforgiveable.. I still believe in the proper way of dealing with things..” nakatitig siya sa kawalan habang nagsasalita.

I sighed. I know about the law. I made a damn mistake. But I won’t ever regret it. And if I have the chance to go back in time, I would do it again.

“Kaya mabuti nalang na dumating ang mga lalaking iyon. They saved you. You just had a fight with him, that’s normal and that’s justifiable. It’s impossible that he can file a case against you… unless…” napatingin siya sakin.

Agad akong nag-iwas ng tingin at umaktong normal na kumakain kahit na kung anu-ano na ang tumatakbo sa utak ko ngayon.

“Unless… hindi talaga iyon ang tunay na nangyari..” I can’t return his stares.

Fuck. Did that motherfucking rapist told him about me shooting him? Why do I feel like mahal knows what’s going on?

“I was just kidding, that’s impossible. You won’t lie to me, right?”

I licked and bit my lips in frustration. Hindi ko nasabi sa kanya ang katotohanan dahil alam kong marami na siyang problemang iniisip, ayaw ko nang dumagdag pa sa mga iyon. He’s stressed from the traumatic things that happened to him. I have to deal with this on my own.

“Why are you not answering? Allen?” nabahala siya dahil sa pananahimik ko.

“Hmm? Ano ’yun mahal?” nginitian ko siya at nagkunwaring hindi narinig ang huling sinabi niya.

“You’re spacing out. Anyway, why would I even ask you that. May tiwala naman ako sa’yo..” aniya saka pinisil ang aking pisngi.

I coughed once again. Nabilaukan na ako sa mga kinakain ko at naririnig ko mula sa kanya.

“Dahan-dahan kasi sa pagkain, nabubulunan ka tuloy..” aniya habang hinihimas ang aking likuran.

I looked at him. We’re suddenly interrupted by the knock on the door. Tumayo si mahal at binuksan ang pintuan. Malalim akong nagbuntong hininga. I don’t like the feeling of lying to him. But I need to. It’s all about me, what I did is none of his business.

“We’re looking for Allen Torralba, we have further questions about the incident.”

Nag-angat ako ng tingin at natagpuan ang dalawang police officer na nakatayo sa labas ng pintuan. My jaw dropped. They are the same police officers who came at the hospital.

“W-Why? You already asked us questions the last time..” tugon ni mahal sa dalawa ngunit hindi nila pinansin ito at nasa akin ang buong atensyon nang makita ako.

“If you can please cooperate nicely, Mr. Torralba.” pakiusap ng isa.

Nagkatinginan kami ni mahal. Now, I’m doomed. Any minute I have to tell him about it. I can’t keep these secrets to myself. As a responsible man, I have to face what I’ve done.

Tumayo ako mula sa aking kinauupuan at kinuha ang aking mga gamit. Tinapik ko sa balikat si mahal. My eyes telling him that everything is gonna be fine.

“I’ll come with you.” bigkas ni mahal.

“No need, Mr. Valencia. We just need Mr. Torralba to come with us.” pagsabat ng isang police officer.

“I said I’ll go with you.” Ford raised his eyebrow as the police officer went speechless.

I have learned in this life that secrets can’t remain buried. We’ve always been keeping our relationship private, but I realized that I don’t have to lie to him because I’ve learned that there is a major difference between privacy and secrecy.

At hindi ko kailanman maitatago ang mga sikretong ito. Because at the end of the day, I have to face this and be honest. That’s all it takes.

Chapter 34 [Position]

“What the fuck.. Shit!”

Agad ko siyang dinaluhan. Binitiwan ko ang baril at saka tinakpan ang sugat sa kanyang katawan na nagdurugo. I just prayed him dead a while ago but here I am, trying to stop him from bleeding with my both hands.

I shot him.

Binalikan ko ng tingin ang baril na nasa lupa. Did I just… Did I just shoot him?

Hindi ako makapaniwala ngunit ito naman talaga ang ginusto ko.

Saglit na nawalan ng malay si Floyd kanina ngunit ngayon ay nagkaroon na siya ulit ng malay. Both my hands are on top of his stomach, stopping the bleeding. His eyes are bloodshot and he tried to utter a word but with his condition, he wasn’t able to speak.

“Y-You’re bleeding! I’m gonna… fuck.. I’m gonna call for help…” kinuha ko ang mga kamay niya upang ipatong ito sa kanyang nagdurugong sugat. I put enough pressure on it.

Floyd was just staring at me, confused and agitated. When his hands replaced mine, tumayo ako at kinapa ang aking cellphone sa aking bulsa. My hands were covered with his blood. Nang makuha ang cellphone ay plano ko na sanang tawagan ang numero ni mahal ngunit huminto ako nang maaninag ang baril sa lupa.

The gun that I used to shoot him.

Fuck!

Agad kong kinuha iyon at saka ako nag-isip ng paraan kung paano ko ito maitatago. This is a goddamn evidence so I have to get rid of it. Binalikan ko ng tingin si Floyd, he’s struggling and the blood is still going out of his gunshot wound. Anytime he might die in an instant.

Dahil malapit ang pinangyarihan sa bahay ni kuya ay nagpasya akong bumalik roon. I was half-running and I didn’t get in the house, instead I circled around until I got to the backyard. Inakyat ko ang tarangkahan at saka tumalon roon.

Sa isang liblib na parte ay naghukay ako sa lupa at saka itinabon ang baril doon.

Once I got rid of the gun, I ran back to where Floyd is. That was the time I called Ford’s number to ask for help.

Sumama ako sa dalawang police officers. They didn’t put any cuff on me or whatever because I willingly went with them to the police station.

Nang makapasok kami sa pinaka-loob ay saglit nila kaming iniwan sa labas ng isang kwarto. Naiwan kaming dalawa ni mahal. I looked around to check if there’s no other officers that might hear us.

Hinatak ko sa isang tabi si mahal. I saw confusion written on his face.

“A-Allen..”

“I need to ask favor, mahal..” huminga ako ng malalim.

Napag-isipan ko na nang mabuti ito. I have to tell him the truth. Hinintay niya akong dugtungan ang sinabi ko.

“I was the one who shot Floyd..” pag-amin ko sa kanya. I waited patiently for his reaction until his mouth went open.

“W-What? Anong sinasabi mo? I thought there were guys wh—”

“I made it all up. There were no other guys, mahal. I was the one who did that all to him.” dugtong ko, salubong na ang kanyang dalawang kilay at mukhang hindi makapaniwala sa narinig mula sa akin.

Ilang saglit ay tumalikod siya at hinilot ang kanyang ulo.

“Sumasakit ang ulo ko sa’yo, Allen. How could you do that? You’re not a mur—” he stopped when he realized we were in the police station. He licked his lips out of frustration.

“You lied to me…” aniya, hindi malaman kung dapat na magalit o maawa sa akin.

“I know and I’m sorry. But it’s not what’s important right now.” I looked down and closed my eyes for a moment, thinking it through.

“Oh god, Allen…” he hissed.

Natahimik kaming dalawa. Kapag may dumadaang mga officers ay hindi kami nag-uusap. Ford looked so tired dealing with my shits.

“You were asking for a favor, what is it?” tanong ni mahal pagkatapos nang ilang minuto. Problemado ang kanyang hitsura.

Nagpalitan kami ng tingin sa isa’t isa.

“I need you to find the gun..” nahihiya kong tugon. As much as I don’t want him to get involved, I can’t think of any other option. He’s the only one who can help me.

“Where is it?” tanong ni mahal, ang hitsura niya’y mukhang napipilitan.

“No, I just… Just don’t do this, mahal. I don’t want to force you or anyth—”

“Just tell me where’s the goddamn gun, Allen.” matigas niyang wika. Now, he looked so done with my bullshits and just wanted to get this done.

I hesitated at first but he seemed like he won’t leave me alone if I won’t tell him.

“Sa likod ng bahay ni Kuya Hunter. I buried it on the ground.”

I noticed his heavy sigh as he nodded. He took out his phone on his pocket and asked me for the address. Kinagat ko ang aking labi, I’m so ashamed of myself right now. Nadamay pa siya sa mga kagaguhan ko.

Pagkatapos makuha ay nagpaalam na siya at tinalikuran ako. Gusto ko pa sanang makausap siya upang humingi ng tawad sa hindi pagsasabi ng totoo ngunit naintindihan kong wala ng oras.

Once Ford’s gone, the officer came back and asked me to get inside the interrogation room. Pumasok ako sa loob. Madilim sa loob at tanging isang ilaw lang ang nasa itaas na nagsisilbing liwanag. Ang isang police officer ay nasa harapan ko at ang isa naman ay nagbabantay sa gilid ng pintuan.

“The first time we asked you, you told us that there were guys who came and shot Mr. Buenaverde, right?” the police officer stared at me.

Gumapang ang kaba sa aking dibdib.

“Y-Yeah..”

Animo’y may binabasa ang officer sa isang folder na nasa ibabaw ng mesa.

“Ford Valencia is your boyfriend, and Mr. Buenaverde works under you?” dagdag nitong tanong, kinabahan ako sa kung ano pa ang maaaring nalalaman nito tungkol sakin.

“Yeah, kind of. I’m gonna take over the company but I’m still on my training. So yeah, I’m gonna be his boss.” kampanteng tugon ko at hindi nagpakita ng anumang takot na maaari nitong gamitin laban sa akin.

Muli itong may binasa sa mga papeles.

Napansin ko ang isang officer na nagbabantay sa gilid ng pintuan na may kausap sa telepono. Maya-maya ay lumapit ito sa officer na nasa harapan ko at ipinasa ang telepono.

The officer in front of me answered the phonecall. It wasn’t on loudspeaker the reason why I didn’t hear their full conversation. Ngunit mariing tumitig sa akin ang officer pagkatapos.

Ilang saglit pa ay tiniklop nito ang binabasang folder.

“You can go now, Mr. Torralba. Thank you for coming.”

Naguluhan ako dahil ang bilis naman yatang natapos ng interogasyon. Nang mukhang nabasa ng officer ang katanungan sa aking mukha ay muli itong nagsalita.

“The victim gave his statement. You’re free to go, Mr. Torralba.”

Lumabas ako sa silid na iyon na tulala at hindi makapaniwala. What just happened?

Pagkagaling sa police station ay umuwi ako sa tinutuluyang apartment ni mahal. I’ve been calling him but he’s not answering. I was wondering if he found the gun. Nanatili ako sa apartment, I texted him to meet me here.

After almost an hour, Ford came back. Pagod siyang naupo sa kama. Nasa kusina ako pabalik-balik ng lakad nang dumating siya. Tinabihan ko siya sa kama.

“Why are you home so early? What happened with the investigation?” he asked, banaag ang pagod sa kanyang mukha.

“They freed me. One of the officers told me that Floyd gave his statement. I didn’t know what exactly happened.” pagkasabi ko nun ay binalot niya ako ng yakap.

Ginantihan ko siya ng yakap. Nanatili kaming ganoon ng ilang minuto. Sa higpit ng kanyang yakap ay muli kong nalanghap ang halimuyak ng kanyang buhok na amoy strawberry.

“It means that Floyd didn’t press charges on you..” bigkas niya nang bumitaw sa yakap.

May pangungulila sa kanyang mga mata ngunit napalitan rin ng kaligayahan.

“But why?”

Hindi siya nakasagot. He just shrugged his shoulders, no idea as well.

“Let’s just forget about him. What’s important now is you’re not gonna end up in jail.” aniya.

Tinanguan ko siya bilang pagsang-ayon. But still, I don’t understand why won’t he sue me when I almost killed him. Maybe, he’s guilty as well with what he did to Ford before?

“D-Did you find the gun?” tanong ko naman sa kanya tungkol sa pabor na hiningi ko kanina.

Ang ngiti sa kanyang mga labi ay biglang napawi.

“There’s no gun, Allen. Wala akong nakita roon.”

Hindi agad nagsink-in sa akin ang kanyang binanggit. There was no gun. It’s impossible. Doon ko lang naman itinago iyon.

“Are you sure?”

“Yes. Kaya nga ako natagalan kasi hindi ko nahanap. May nakita akong bungkal na lupa roon pero walang baril doon.” tugon niya.

I chuckled nervously. How could that happen? Tanda ko pa ang lahat ng nangyari. I didn’t misplace it. If the gun wasn’t there anymore, someone must stole it!

Kinabukasan ay pagkagaling ko sa trabaho ay nagtungo ko sa bahay ni Kuya Hunter. Tahimik kong binuksan ang gate upang hindi ito lumikha ng anumang ingay. Dapit hapon na kaya bahagyang kinakain na ng dilim ang kalangitan.

Umikot ako patungo sa backyard upang balikan ang hinukay ko sa lupa. When I found the exact same place where I buried the gun, I tried to dig it again.

Umabot ng limang minuto ang paghuhukay ko ngunit tama nga si mahal, wala rito ang baril. Impossible! Paano itong mawawala rito? Unless, someone really took it.

“Looking for something?”

Agad akong napatayo at itinago ang marurumi kong kamay sa aking likuran. I found Ate Jewel in front of me, crossing her arms while raising an eyebrow at me.

“N-Nothing, ate.. I wasn’t looking for something.” nangatal ako dahil tinignan niya ang hukay na ginawa ko sa aking likuran.

“You were looking for the gun?”

She smirked as she threw that question.

“No, I wasn’t looking for the gun. Wait, why did you know about the gun?” tumunganga ako sa kanyang harapan.

Posible kayang alam ni Ate Jewel kung nasaan ang baril?

“I saw you the other night, you hid the gun here, right?”

She pursed her lips as a conclusion hits me that she knows something. She knows that I did something.

“Ate, where’s the gun? And please don’t tell anyone.”

Instead, her smirked went wider. Nabasa ko sa kanyang mga mata na parang may nagawa na siya na kailangan kong ikabahala.

“Hunter already knows about it Allen. I’m sorry but I need to tell him. If you did something wrong, your brother should know. He can help you..”

I hissed. I bit my lip as frustration enveloped me. Sa dinami-rami ng pwede niyang pagsabihan, bakit si Kuya Hunter pa? He can’t help me, dahil bugbog ang aabutin ko sa kanya.

I had no choice but to visit Kuya Hunter at the hospital. He’s attending sessions for his therapy. Ate Jewel insisted me to visit him. Nagpapagaling pa rin si Kuya at ayon kay Kuya Hector na nakasalubong ko ay bumalik na ang alaala niya.

And when I opened the door to his room, I found him sitting on the hospital bed. As soon as he saw me, he motioned me to come closer with the use of his index finger.

“Come here..”

Nabalot ako ng kaba dahil sa pagiging kalmado niya. Dahan-dahan akong humakbang palapit sa kanya at nang nasa harapan na niya ako ay hinatak niya ako at sinakal niya ako gamit ang kanyang mga braso.

“K-Kuya, let me go! Fuck!”

Nang makapiglas ako sa kanyang mga galamay ay dumistansya ako. Nagdidilim ang paningin niya sakin.

“You fucking dumbass! How did you find the gun in my house?!” pinatutunog niya ang buto sa kanyang mga kamay.

“I found the safe, okay?”

Inayos ko ang damit ko dahil bahagya itong nagusot nang hatakin niya ako kanina. Sinasabi ko na nga bang bugbog ang abot ko dito kay kuya.

“And how did you fucking get the gun?”

“With your stupid passcode, kuya! Birthday as the passcode, really?” pamimilosopo ko sa kanya dahil siya naman itong may kasalanan na maglagay ng ganoong passcode. Kung hinirapan niya, edi sana hindi ko mabubuksan iyong safe at hindi sana ako makakabaril.

“You dumbass! And what did you do with the gun? Did you fucking kill someone?!”

“I did not, kuya! Okay? No one died!”

At least, Floyd didn’t die. So I have to forget about it and move on.

“Siguraduhin mo lang, makakatikim ka talaga saking bata ka.” babala niya na masamang nakatingin sakin, kumbinsidong may ginawa nga akong masama na hindi sinasabi sa kanya.

“I used the gun to protect someone, kuya. Like what Kuya Jake did to save you. I did nothing wrong.” dagdag ko pa upang mas maintindihan niya na kailangan kong gawin iyon.

Pero pagkatapos ay natigilan si kuya at salubong na ang kilay, animo’y may malalim na iniisip. Confusion is written all over his face.

“W-What?” tanong ko dahil hindi siya agad nakaimik at parang may gustong sabihin. His eyes bore into me.

“Who’s Jake?”

Lumabas ako sa kwarto ni kuya at natagpuan si Kuya Hector na naghihintay sa labas.

“Bakit hindi maalala ni Kuya si Kuya Jake?” tanong ko sa kanya.

Parang natigilan din si Kuya Hector at mukhang hindi alam ang sinasabi ko.

“He remembers us. Did he really tell that he doesn’t remember Jake?”

I shook my head as an answer.

“He looked like he doesn’t have any idea when I mentioned Kuya Jake to him.”

Kuya crossed his arms. Waring nag-iisip at may inaalala. Paanong mangyayari na natatandaan niya kami at si Kuya Jake ay hindi?

“But Hunter was shouting Jake’s name when he woke up. So I didn’t have any idea that he doesn’t remember him.”

Pagkatapos niyon ay sakin naman siya bumaling at tinaasan ako ng kilay. Magkamukha talaga sila ni Kuya Hector, pero iba na kapag ito ang nanunuri sa akin. Mas nakakatakot siya kaysa kay Kuya Hunter kapag nagseryoso.

“I heard what happened. Did you do something wrong, Allen?”

Heto na naman tayo. Hanggang kay Kuya Hector ay nakarating ang balita. Ganoon ba kalakas ang usapan namin ni Kuya Hunter sa loob ng kwarto para marinig niya?

“W-Wala ’yun, kuya. Tapos na ’yon. I’ll be fine.” iyon na lamang ang sinabi ko upang mapanatag ang loob niya.

His eyes went darker as he licked his lower lip.

“Troy went to jail last week, kakalabas niya lang. Don’t tell me balak mong sumunod?” ako naman ang natigilan sa pahayag niya.

Anong sinasabi niyang nakulong si kuya?

“He was charged of sexual harassment. But he’s out now. Don’t follow his footsteps, Allen. You’re the youngest so you should be more rational.” I took Kuya Hector’s advice.

Sa kanilang apat, si Kuya Hector ang madalas na magpayo sa akin dahil matino siyang kausap. Kuya Hunter’s aggressive and I only get physical advice from him. Si Kuya Blade naman ay matino kaso laging wala dahil kabi-kabila ang trabaho. Si Kuya Troy naman ay may sariling mundo, kaya laking gulat ko nalang na nakukulong na pala ang gago nang wala akong alam.

Nag-usap pa kami ni Kuya roon sa labas ng kwarto, napag-alaman kong nagpa-plano na sila ni Kuya Jack na magpakasal dahil maayos naman na daw ang lagay ni Kuya Hunter.

After my visit at the hospital, umuwi ako sa apartment na tinutuluyan ni mahal. Naabutan ko siya roong may ginuguhit.

We’ve both dealt with so much stress the past weeks. Mabuti na lang at nakakahinga-hinga na kami ng maluwag ngayon. Though I still need to continue my training to run the business and mahal still needs to continue with his apprenticeship.

“Saan ka galing?” tanong niya nang maapuhap akong lumapit sa kinaroroonan niya.

Nakadapa siya sa kama, pinagmasdan ko ang ginuguhit niya.

“Bumisita ako kay kuya sa ospital, anong ginagawa ng mahal ko, hmm?” paglalambing ko sa kanya dahil ngayon nalang ulit kami nagkaroon ng alone time na walang problemang iniisip.

“I’m trying to draw an architectural plan, may bago kasing proyekto sina Felipe at naisipan ko lang na gumuhit.” sagot niya at saka bumalik sa ginagawa.

“Okay na ba ang kuya mo?” he followed up a question.

I leaned down just to inhale the scent of his hair. Napansin niya ang galaw ko kaya nagtataka siyang tumitig sakin.

“Kuya is fine. Are we gonna sleep together again, hmm?”

Umismid siya dahil sa sinabi ko ngunit may bahid naman ng ngiti sa labi. Itinigil niya ang ginagawa, inirolyo ang malapad na papel at saka itinabi.

“Sinasanay ko pa ang sarili ko, Allen. Mukhang gusto mo talagang tinatabihan kita, huh?” humarap siya sakin at ipinalupot niya ang kanyang dalawang kamay sa magkabilang baywang ko.

“Oo naman, mahal. Ikaw lang naman ang laging may ayaw dati. But I understand, it’s been traumati—”

Nagulat ako nang sunggaban niya ako ng halik. As much as I worship what he did, tumigil at bumitaw ako sa kanyang halik.

“Okay na ako, Allen. You don’t have to treat me like I’m still damaged. I’m healing, and this is part of the process..” mas lumawak ang kanyang ngisi.

“I don’t understand. Do you really want to do thi—”

Muli niyang sinakmal ang mga labi ko. I have no choice but to give in to him. I’ve been thinking about this before but I didn’t expect he could be this aggressive towards me when I’m used to him being so elusive.

And based on his history with that fucking rapist, I didn’t expect him to be ready for this yet.

“Allen, you’re already hard..” he whispered so maliciously ’cause he’s on top of me.

What he’s doing to me is still shocking to me. Gustuhin ko mang umapela ngunit kusang bumibigay ang sarili ko dahil sa maiinit niyang halik at sa paraan ng paghaplos niya sa katawan ko.

Unti-unti kong nagugustuhan ang ginagawa niya. Ipinasok niya ang kanyang kamay sa loob ng aking pantalon na ikinagulat ko.

“Puta.. sinong hindi malilibugan sa ginagawa mo mahal, hmm?”

Nagpalit kami ng posisyon at ako ang pumaibabaw sa kanya. Ngayong nakabawi na ako ng lakas at malinaw na sakin ang lahat, I’m gonna grab this fucking opportunity he’s giving me.

“I should be on top..” bigkas ko, na mukhang naintindihan naman niya nang dilaan niya ang kanyang labi. I got so damn turned on while he does that.

“And I should be… below?” he asked slowly with more emphasis on the last word.

“What position would you like then?” tanong ko upang mas magkasundo kami. Instead of giving me an answer, he just grinned at me and pulled my neck to seal my lips with his.

“Let’s settle with this for now.” tugon niya, hinayaan akong nasa ibabaw niya.

Chapter 35 [Versatile]

READ AT YOUR OWN RISK !

———

At dahil nasa ibabaw niya ako ay mas nagkaroon ako ng kalayaan na gawin ang kagustuhan ko. Hinuli ko ang mga labi ni mahal at pinaulanan siya ng nagpupuyos na halik.

Wala sa aking kaalaman kung paano niyang naipasok nang walang kahirap-hirap ang kanyang isang kamay sa loob ng aking boxers. Hindi ko pa man tuluyang nahuhubad ang pantalon ay tinitigasan na ako ng matindi.

“Putangina, mahal…” pag-ungol ko nang hindi makayanan at tuluyan nang inalis ang aking sinturon. Tumulong naman siya sa pagtanggal ng aking pantalon.

“Tigas na tigas ka na, Allen?” Ford chuckled so softly, dinilaan ko ang aking ibabang labi dahil tama nga na gumagawa na ng tent ang aking alaga sa loob ng aking boxers.

“Sinong ’di titigasan sa mga himas mo? Hmm?” sinunggaban ko ulit siya, this time mas agresibo ang mga galaw ko.

Kinagat niya ang aking labi ng marahan, na mas lalong nagpalibog sa akin. Biting my lip is one of my weaknesses, but as he bit my lip he’s also sucking it. Goddamn it!

“M-Mahal…. tangina naman.. bakit ang galing mo?”

I heard him snickered in a low tone, kung kanina’y labi ko ang sinisipsip niya, ngayon naman ay dila ko ang napagdiskitahan niya. Ibang klaseng libog ang dulot nito sakin, kung alam lang niya.

“You’re so soft, Allen.. kinakalawang ka na yata sa sex?” umismid ako at bahagyang sumimangot sa kanyang tinuran. Ako, kinakalawang? Siguro unang beses ko itong makipag-sex sa kapwa lalaki, kaya may adjustment period pa ako, pero hindi ako kinakalawang!

“Me? Hell no! Gusto mong warakin kita ngayon din?” panghahamon ko.

Tinigilan niya ang dila ko at ang bibig niya ay naglakbay naman sa aking hubad na katawan. Animo’y sanggol, sinipsip niya ang isa kong dibdib. Pinaglaruan ng kanyang dila ang aking sensitibong nipple na nakaka-putangina.

“S-Shit! Tangina! Ang sarap pala niyan?!” itinukod ko ang dalawang kamay ko sa kama sa pagitan niya upang hindi ako tuluyang dumagan sa kanya.

“Gusto mo ba ’to? Susuhin ko pa?”

I didn’t expect that he could be this wild in sex. He’s obviously wilder and more aggressive, and… masakit man sa ego ko pero mukhang mas eksperto rin siya sa larangang ito. Puta, ang ego ko!

“Sige pa, mahal… ang sarap eh… fuck!” mabilis niyang sinuso ang kabilang dibdib ko, pakiramdam ko ay lalabasan ako roon kung meron lang din akong tarugo roon, ay maaari!

“Hmmm…. uhmm…” sinupsop niya nang maigi, walang sabit, malikot at madulas ang kanyang dila, minsan ay nanlalambot ang braso ko at napapadagan sa kanya pero nilabanan ko ang libog.

“Tama na! Puta naman mahal, baka labasan ako riyan e!” pagpigil ko sa kanya at imbes na muli niyang susuhin ang dibdib ko ay inatake ko siya ng halik para maibaling doon ang atensyon niya.

Naglalawa na ang dibdib ko dahil sa laway niya, pero hindi ko pinansin ’yun dahil mas lalo akong ginanahan kapag nilalasahan niya ang bawat bahagi ng katawan ko.

“Anong labasan? Nipple lang ’yan, walang lalabas diyan!” natatawang puna niya sa sinabi ko.

I frowned at him showing how it made me look so stupid. Ano nga naman ako, babae? Para labasan ng gatas doon? Tangina, nakakabobo!

“E sa nakikiliti na ako, at isa pa may isa ka pang sususuhin sakin..” ngumisi ako nang nakakaloko, ’yong tipong nakakaulol.

His lips parted. Na-gets niya siguro kung anong tinutukoy ko? Ano, sinong bobo ngayon? Huh!

“Parang di naman kasya sa bibig ko ’yan, Allen?” kinakabahang tanong niya, ngayon parang gusto na niyang umatras pagkatapos akong libugin ng animal na ’to, bibitinin ako?

“Kakasya ’yan, isusubo mo lang naman ’di mo lulunukin.” nakatanggap ako ng malakas na hampas sa kanya. “Pwede mo ring lunukin kapag nilabasan na, pero pagkakasyahin natin pangako..” lumawak lalo ang ngisi ko na umabot na yata sa anit ko.

Mas malakas na hampas ang natanggap ko sa pangalawang beses.

“Aray! Putangina, mahal masakit! Ang brutal mo naman pala?” ngayon nakangiwi na ako, pero sa isip-isip ko’y gusto kong bumunghalit ng tawa.

“Kapag hindi talaga nagkasya ’yan, sinasabi ko sa’yong malibog na lalaki ka!”

Huh! Sinong malibog, ako?

Walang sabi-sabi ay hinubad ko ang boxers ko, revealing my shaft. Tama lang ang sukat nito para sa edad ko, tama lang din para sa sukat ng kanyang bibig. Napansin ko ang mga mata niyang natuon doon sa nagmumura kong tarugo.

“See? I’m so hard for you, mahal..”

Inismiran niya ako. Dahil nakapaibabaw ako sa kanya ay umisod ako patungo sa kanyang ulunan, hanggang sa magtagpo ang ari ko at ang mukha niya.

Upang hindi siya mabigla ay nag-masturbate muna ako sa kanyang harapan. Titig na titig naman si mahal sa ginagawa ko, kung ibang tao lang siguro ’to ay sisingilin ko ito sa panonood. Pero siyempre, mahal ko ’to e kaya libre lang!

Pinaglaruan ko ang precum na tumagas sa aking tarugo at ginawa itong natural na lubricant. Sa gigil ay marahan ko pang isinampal sa kanyang mga pisngi ang aking kahabaan. That sight made me so fucking horny!

“Allen! Ipasubo mo na kung ipapasubo mo!” I bit my lip to control my aggression. Gusto ko munang paglaruan ang ari ko sa mukha niya. Dahil patuloy na naglalabas ng precum ang aking naghuhumindig na tarugo ay idinikit ko ang pinaka-ulo nito sa paligid ng kanyang labi.

Hindi pa man ako tapos sa ginagawa ay sinubo na agad niya ang ari ko kaya napahiyaw ako sa pinaghalong gulat at sarap.

“Puta!”

“Hmmrrrnnnmmn”

Pasok na pasok sa kalooban ng kanyang mainit na bibig ang aking kahabaan. Tangina! Nawalan pa ako ng lakas kaya napakapit ako sa headboard ng wala sa oras bilang suporta. Ang ekspertong dila niya ay muling nagpamalas ng galing at talento. Kung ga-graduhan ko itong dila niya ay lagpas sa 100 ang ibibigay ko rito dahil sa nakaka-putanginang sarap!

“Fuck! Mahal… shit… yeahhh…”

Lumikha ako ng ritmo. Mabagal muna upang hindi siya mabulunan. Umuulos ako, ginawang puke ang kanyang bibig, naglalawa na siguro ang ari ko sa loob nito. Humawak sa likuran ko ang kanyang dalawang kamay. Kinuha ko ang mga kamay niya at ibinaba pa iyon patungo sa dalawang pisngi ng aking puwitan.

“Uhmmmnn… Mmnnnmnrrrnnrn..”

Isinubo niya ako ng higit sa kalahating oras, walang sawa, walang mintis, hindi siya nabibilaukan dahil sa mabagal na ritmo. Nang masanay siya ay doon ko naisipang bilisan na ang galaw. I put my hands on the headboard for full support as I thrust in deeper into his mouth.

He almost gagged but he didn’t stop. Nagagawa niya pang dilaan ang ilalim at paligid ng aking ari, kapag iluluwa niya ito ay napapanganga ako. He would then play with my balls using his tongue, I moaned in so much pleasure. Hindi ko kailanman naisip na mararanasan ko ito.

This is fucking…. satisfying..

Pwede kaya naming gawin ’to araw-araw? Nakakabaliw e! Parang gusto kong… parang gusto ko na siyang pasukin… warakin.. Hindi lang dapat ako ang makaramdam ng sarap, dapat ay siya rin!

I stopped him from sucking my dick and told him to face down. Habang nakadapa siya ay binati ko ang aking kargada na sobrang dulas na dala ng pinaghalong precum at laway ni mahal.

“Dadahan-dahanin ko, mahal..” bumulong ako sa kanya at nag-iwan ng halik sa kanyang likuran.

Kung kanina ay siya ang eksperto, ngayon ako naman ang magpapakitang gilas. Ito na ang larangan ko, it’s my time to shine baby!

“Allen, matagal pa ba ’yan?” hindi makapaghintay na tanong ni mahal. Tanginang ’to, anong gusto niya biglain ko siya?

“Atat ka naman mahal, eh. Sabi ko nga di ba dadahan-dahanin ko? Gusto mong biglain kita riyan? Baka mapatay mo ako sa hampas..” natatawa kong komento pero kahit nakatalikod na siya ay naabot pa rin ako ng kanyang kamay. Nahampas na naman ako sa pangatlong pagkakataon.

“Tangina mo, Allen! Putaaaaa!”

Habang nagsasalita pa siya ay ipinasok ko na. See? Tapos ngayon ay hihiyaw siya sa sakit?

“Fuck! Shit, ang sakit Allen!”

Bumaba ako upang hanapin ang kanyang mukha. Hinalikan ko nalang siya upang maibsan ang sakit. Hindi muna ako gumalaw ng ilang minuto upang masanay ang kanyang butas sa nakapasak kong kargada.

“Ssshh… masakit talaga sa umpisa mahal… tangina ang init ng loob mo..” nakaramdam ako ng ginhawa kahit hindi pa ako muling gumagalaw.

“Kapag nasanay ka na, gagalaw na ako..” bulong ko sa kanya.

I left tiny kisses around his neck to relieve some of his pain. Gumalaw ako ng kaunti, hinalikan ko siya, nang gumalaw ulit ako ay ginagantihan ko ng halik upang maibsan ang sakit niya.

“Masakit pa, mahal?”

Hindi na siya nagsasalita at nakapikit na lamang. Naalarma ako kaya saglit akong tumigil sa ginagawa.

“Maha—”

“Ituloy mo lang, Allen.. Sinasanay ko ang sarili ko..” aniya na ikinaantig ko naman kaya mas pinagbutihan ko ang pag-iingat na hindi siya masaktan.

From a slower pace, unti-unti kong binibilisan ang pagbayo. Hindi naman na siya umaapela kaya pakiramdam ko ay nasasanay na rin siya kahit paano. Ang init ay rumaragasa sa aking buong katawan, para akong sinisilaban ng buhay, tumutulo na ang pawis sa aking ulo, shit!

“Bilisan mo na, Allen..” anunsyo niya bilang senyas na maaari na akong bumayo ng mabilis. Like what he ordered me to do, my lower body pushed harder and deeper and faster.

“Fuck! Napaka-init mo!”

“Shit! Allen, sige paaaa…”

Humahalinghing na kaming pareho sa sarap na natatamasa. Para na akong lalabasan sa ginagawa kaya binagalan kong muli. I was enjoying it too much that I want to prolong it, so that pleasure would also draw out more.

“Allen, ba’t mo binagalan?!” maanghang na singhal sakin ni mahal. Pawis na pawis na ako sa sobrang init.

“What? Lalabasan agad ako mahal..” tugon ko naman, narinig ko pa siyang nagtantrums na parang bata.

“Don’t you know muscle control? Edging? Stop in a while or between intervals para hindi ka kaagad lab—”

“Alam ko! Tss!” naiinis kong sinabi kahit na ngayon ko lang narinig ang bagay na ’yun. Muscle control? Edging? What the fuck?! Isi-search ko nga ’yan sa google sa susunod para hindi ako masabihan nitong bobo sa ganitong bagay.

Hindi naman din kasi namin pinag-aralan ’yun ni Lacey. Kapag lalabasan na ako, hinahayaan lang niya. Hindi pa siguro tumatagal ng isang oras ang pagtatalik namin noon.

“Really? You don’t sound so sure, Allen..hmm..” pang-iinis niya, seriously kung kailan talaga namin ginagawa ito ay doon niya ako gagalitin?

“Yeah, I’m fucking sure, putangina mo ah? Minamaliit mo ba kakayahan ko? Sige, de puta ka papatayin kita sa sarap!” hinatak ko nang mahigpit ang kanyang baywang at pinasok muli sa kanyang lagusan ang kargada ko.

Napa-ungol siya ng malakas sa biglaan kong paglusob sa kanya. Walang pahi-pahinga, walang putanginang interval o kung ano pang tawag niya roon, kinantot ko siya nang walang humpay.

“Ohhhhh! Fuck!! Alleeeeeeen! Gooooood!”

Sige, tangina ka mag-ingay ka ngayon!

“Dammmmmnnn… ano, masarap na ba mahal? Puta ka, ginagalit mo ako e, galit na galit ako ngayon! Dammmn!” mas pinag-igihan ko ang pagbayo, tagiktik ang pawis naming pareho.

Umuuga na ang kama sa pwersa ng aking pagbayo, tangina nito sisirain ko ’tong kama! Sinisigurado ko! Wawarakin ko ang lahat ng pwedeng mawarak!

“Yessss! Allen! Fuccckkk that’s soooo….”

“Huh! Putangina mahal! Ginalit mo ako, eh! Mawawarak ka ngayon! Putaaa!”

Mas lalong bumilis ang pag-ulos ko. Hindi ko na rin alam kung saan ako nakahugot ng lakas para rito, para akong nag-evolve! Siguro ay gumaling ako dahil sa kanya! Dahil sa pang-iinis niya sakin! He provoked me too much, ngayon lasap na lasap niya kung paano ako magalit!

I fucked him in that pace for almost half an hour, walang kapaguran. Hindi ko rin alam kung bakit hindi ako napagod. Napapatirik na kami ng mata pareho sa ibayong sensasyon.

“Puta, mahal malapit na ako….” nang sa tingin ko’y hindi ko na kayang pigilan ang pagsabog ng bulkan, kumapit ako sa kanya na halos masakal ko na at saka sumabog ang pagmamahal ko sa kanya.

“Allen! Fuck!”

Hingal na hingal kaming pareho. Bumagsak ako sa kama, sa tabi niya. Kung kanina’y nakadapa, ngayon ay humilata na siya at niyakap niya ako. We shared a passionate and sensual kiss, dahil dala na rin ng pagod.

“Nagalit ba kita?” may bahid ng tuwa sa mga mata ni mahal nang itanong ’yun.

“Oo, putangina mo mahal. Nag-iiba pa naman ako kapag nagagalit. Nasaktan ba kita masyado?” nakabalik na ako sa normal kong pag-iisip, hinaplos ko ang namumulang mukha niya at hinanapan siya ng masakit sa kanyang katawan.

“Ayos lang, Allen. Sinadya talaga kitang galitin, eh. Worth it naman.” pinisil ko ang pisngi niya, sinadya pala ng gagong ’to ang pang-uudyok sakin?

“Ina mo ka talaga, pasalamat ka’t mahal kita.”

Pinagsaluhan muli namin ang isang halik. Nang tumigil siya’y tinitigan niya ako ng seryoso.

“Ako naman ang sa ibabaw.” aniya na ipinagtaka ko.

“W-What? Katatapos lang natin, ah?”

His lips rose into a smirk. “Oo, pero ako hindi pa nilalabasan. Ako naman ang top.”

I groaned. Hindi ko alam kung anong trip niya sa buhay pero dala ng kapaguran ay sumunod nalang ako sa kanya. He placed himself behind me. I never thought that I would do this, pwede palang magsalitan sa posisyon? Ang akala ko ay ako ang sa ibabaw at siya sa ilalim, hindi ko naman alam na mayroon palang mga ganitong sexual positions.

Ayos lang rin naman sakin dahil mahal ko naman. Hangga’t masaya siya ay ibibigay ko.

“Puta, baka masakit ’yan mahal ah?”

Parang gusto ko na palang magbackout. Joke ko lang talaga na hangga’t masaya siya ay ibibigay ko. Hindi pala ako mapagbigay!

“Dadahan-dahanin ko naman, Allen.” paggaya niya sa sinabi ko kanina. Fuck.

Kung maingay siya kanina sa posisyong iyon, siguro’y mas maingay pa ako sa kanya kapag ako na ang nasa sitwasyong ’yon.

“Dahan-dahan, ah. Kapag binilisan mo agad mahal masasakal kita!” pagbabanta ko sa buhay niya.

Pero imbes na dumapa, nakatihaya ako sa kanya. Ipinagparte lang niya ang dalawang binti ko at nakatutok ang kanyang matigas na ari sa akin. Puta! Ganyang kalaki? Ipapasok sakin? Para na ring nagpasok ng talong sa pwerta ko! Siguro upo, o patola! Ganong kalaki!

“Ang OA mo, Allen! Ako nga binigla mong hayop ka! Paano kung gusto kong gumanti?” ngumiti siya na parang demonyo. Hindi ko nagustuhan ’yon, baka mamaya pagpasok niya ng kargada niya ay ikamatay ko, posible ba ’yon? May namatay na ba dahil iniyot lang?

“Sorry na mahal, eto naman… dahan-dahan huh?” paglalambing ko sa kanya. Inismiran niya ako, kung kanina’y nagmukha siyang demonyo, nagpasalamat ako na nagmukha na ulit siyang anghel.

Praise be to Jesuuuuuuuuuu—fuck! Ipinasok niya agad, anak ng putanginang kabayo! Hindi man lang nagpasabi ang ulol na ’to?!

“Mahaaaal! Shit! Fuck! Fuck! Ang sakit!”

Kumapit ako sa kanyang braso. Gaya ng ginawa ko kanina, hindi muna siya gumalaw hanggang sa masanay ako sa kanyang sukat.

“Mahal! Tama na! Putangina! Ang laki, eh!”

“OA, hindi pa ako gumagalaw, Allen. Stop the act..”

Tumigil ako dahil mukhang nabisto na ako. Masakit naman talaga pero sinobrahan ko lang sa reaksyon baka sakaling magbago ang isip niya.

“Sus, mahal. Masakit nga kasi, kailan ba sasarap ’to?” sa totoo lang ay wala talaga akong kaalam-alam sa mga ganitong bagay.

Kung ang tawag sa umiiyot ay tinaguriang top, bottom naman kapag ikaw ang kinakana. Hanggang doon lang ang kaalaman ko. Pero paano kung… parehong bagay ay kaya mong gawin? May tawag ba sa ganoon?

“Sasarap kapag tumahimik ka at kapag nagfocus ka sa sakit, eventually sasarap din.” aniya, parang bata akong tumango-tango sa bagong nalaman.

So… kailangan tumahimik muna ako? Pagkatapos ano, magdadasal ba ako? Maghihintay ng himalang mag-iba ang nararamdaman ko?

“Gagalaw na ako, Allen. Brace yourself. Sasarap din, promise..” umamba siyang hahalikan ako.

Hindi ko na namalayan kung gaano kabilis o kabagal ang kilos niya dahil sa halikan namin. Palipat-lipat pa ang labi niya sa mga labi ko, at sa dibdib ko ulit. Sensitibo ang parteng ’yon kaya nabuhay na naman ang kalibugan ko.

“Owwwww…. fuckkkkk..”

“Mahal…. hmmmnnn..”

Pero mukhang tama nga ang sinabi niya, kalaunan ay sumasarap din. Being on top feels like I already know how everything feels, but being at the bottom surely enlightens me to a different world of sensations.

“Mahal…. sigeee pa… ganyan nga…” hindi ako nakuntento at pati ako ay bumabayo na, sinasalubong ang kanyang mga ulos.

He thrusts deep inside me, walang palya, ibayong sarap ang naranasan ko kumpara kaninang ako ang nasa ibabaw. Kakaiba ito pero naeenjoy ko rin.

“Fuck, Allen ang sikip mo puta!”

Ang pagbayo niya ay may tamang lakas at pwersa, na nagdudulot ng klase ng sarap na ngayon ko lang nararanasan.

“Bilisan mo pa mahaaaal! Putangina!”

“Allen ang ingay mong hayop ka… Damn!”

Umuuga na naman ang kama sa sobrang lakas ng pwersa. Gaya ng ginagawa niya sakin kanina, hinatak ko siya upang atakihin ang mga labi niya. I can’t get enough of his fucking lips! Maging ang dibdib niya’y sinuso ko na rin, ginagaya ang natutunan kanina. Mabilis naman akong matuto at nang matanaw ko ang nasasarapan niyang mukha ay ipinagpatuloy ko.

“Allen! Tangina ka! Marunong ka pala nito!”

Hindi naman talaga ako marunong, natuto lang ako dahil sa’yong putangina ka. Hindi ko na magawang makapagsalita dahil nakapasak ang bibig ko sa kanyang namumulang utong.

Pinag-igihan ko pa ang pagsupsop doon upang masiyahan siya.

Napansin kong mas lalong bumilis ang pagbayo niya hanggang sa maramdaman ko ang mainit na punla sa kaloob-looban ko. Nalaman kong nilabasan na siya nang bumagsak siya sa aking tabi. Ginawa niyang unan ang bisig ko.

“Mas mabilis ka palang labasan kaysa sakin, mahal? May nalalaman ka pang muscle cont—”

“Tse! Nilabas ko na kasi napagod na ako. Nakakapagod maging dominant.” aniya.

Niyakap ko siya kahit na balot kami ng pawis. It was more than pleasure! What we did is unimaginable. Hindi ko nalang din lubos maisip kung paano namin nagawa iyon.

“Then why do you want to be a dominant, too?” kuryoso kong tanong sa kanya.

“I’m comfortable sharing positions, Allen. Though I am vers bottom, minsan gusto ko ring maging dominant.” aniya na ikinalito ko.

“Vers what?”

Tinaasan niya ako ng kilay. I totally had no idea on what he was saying.

“Versatile bottom, Allen. Versatile if you can do both things at once. Meaning to say, you can flip between roles as you desire. And I like sharing dominance in a relationship but I enjoy being more on the submissive side..” sa paliwanag na ’yon ay mas nalinawan ako. Kung gayon…

“So I’m a versatile top, then? I enjoy you fucking me but I like it more when I’m on top?”

Nginitian niya ako at saka pinisil ang aking pisngi. Ngayon ko lang nalaman na marami palang tawag sa mga ganito, pero wala akong masyadong pakialam dahil ang mas mahalaga, masaya kaming pareho anuman ang posisyon naming dalawa.

——

A/n: sumakit ang ulo ko sa #versacouple na ’to! Lol :) three updates for today, I’m done!

xoxo

Chapter 36 [Forgive]

Hirap akong maglakad nang sumunod na araw. Tanginang Ford ’yon, ’di ko naman alam na ganito pala ang kahihinatnan ko. Kung dati’y ako ang agresibo at mas clingy sa aming dalawa, ngayon ay naging kabaligtaran na. Ako na ang umiiwas kay mahal dahil naging iba na ang tingin niya sakin, para bang isa akong pagkain sa mga mata niya.

“Mahal, mauuna na akong maligo ha? Tutal ’di ka pa naman tapos kumain..” sabi ko sa kanya habang sumusubo pa siya.

He raised an eyebrow at me but then smirked afterwards.

“Pwede naman tayong magsabay? Para makatipid sa tubig, ’di ba sabi mo before?” nakanguso niyang tanong kaya naibuga ko ang iniinom kong tubig.

We’re currently having our breakfast, nauna lang talaga akong matapos kaysa sa kanya. At ngayong pinagmamasdan ko si mahal, parang sarili ko ang naririnig ko sa kanya. This is fucking weird!

“H-Hindi na, mahal. Mabilis lang naman ako, hehe.”

Nagparte ang mga labi niya at bago pa ako maakit ay nagkulong na ako sa banyo. Pumikit ako saglit upang kalmahin ang aking sarili. Tangina! Pinangarap ko naman ’to noon, pero anong nangyayari?

Wala pang kinse minutos ay tapos na ako sa pagligo. Ginulo ko ang aking buhok upang tumagaktak ang mga tubig, napahinto lang ako nang maalalang hindi ako nakapagdala ng tuwalya at basta-basta lang akong pumasok kanina.

“Mahal!” tawag ko habang nasa loob pa.

“Hmm? Ano ’yon, Allen?” he answered.

“Paabot ako ng towel.”

I pursed my lips. Remembering the time that I was still chasing him, now we’re in this situation na taga-abot ko nalang siya ng tuwalya pagkatapos kong maligo. Napaka-simpleng bagay lang nito pero para sakin, romantic na ’yon.

I heard his knock on the door. Binuksan ko nang malawak ang pintuan, walang pakialam kung makita niya ng buo ang hubad kong katawan. Nagulat pa siya sa nasaksihan. Nasa kamay niya ang tuwalya at inabot ko iyon.

’Tapos na ako, ikaw na mahal.“

Lumipat sa mga mata ko ang tingin niya. He stepped closer and aimed for my lips. Hindi ko inaasahan pero ginusto ko rin naman. I never thought Ford could be this intimate, since he was so elusive and repulsive before.

“Mahal, umagang-umaga titigasan ako sa’yo e..” I whispered in between our kisses. He chuckled heartily when I said that. Kinagat niya ang kanyang ibabang labi at saka hinaplos ang aking pisngi.

Binalot ko ang tuwalya sa aking baywang dahil anumang oras ay tatayo na talaga ang dapat na tumayo.

“Libog mo, Allen.” komento niya. I frowned like a kid, what did he say?

“Ako pa ang malibog? Ako ba ang humalik?” sarkastikong tanong ko para lamang barahin siya. Ang mga mata niya’y sumingkit at sinamaan ako ng tingin.

“Ako ba ang nakahubad?” tinaasan niya ako ng kilay. Aba’t hinahamon ako ng putanginang ’to ah?

Kahit anong isipin ko, talong-talo ako lagi sa pakikipag-argumento sa kanya.

“Okay lang ’yan, Allen mahal naman kita e.” Instead of mocking me more, he said that genuinely. Pinisil niya pa ang pisngi ko para lang pagaanin ang loob ko.

Pakiramdam ko ay pinamulahan ako ng mukha kaya lumabas na ako ng banyo bago pa niya makita iyon.

Few more weeks have passed. Mas bumigat ang mga nakatokang trabaho sakin. Kuya Hunter’s doing fine, but still he’s attending weekly checkups with his doctor. Ako pa rin ang naatasan sa kompanya, wala rin naman akong magagawa at nag-eenjoy din naman ako.

I met up with the head of the audit committee, Kristal, in the morning. Mr. Fuentes has been always beside me, keeping an eye on me and serving as my right hand.

“Uh, young master, Mr. Buenaverde is about to go back to work tomorrow.” balita sakin ni Mr. Fuentes nang kababalik ko sa opisina, kagagaling sa conference room.

Nakuha niya ang buong atensyon ko. It’s been weeks, mukhang magaling na ang gago at balak pang bumalik sa trabaho.

“Tell him he doesn’t need to come to work.” anunsyo ko pagkatapos maupo sa aking reclining chair. Marami pa ding tambak na papeles sa aking desk, monthly financial and sales reports.

“Y-Young master?” mukhang hindi nakuha ni Mr. Fuentes ang ibig kong sabihin kaya tinitigan ko siya ng seryoso.

“Wala na siyang trabahong babalikan. He’s fired.”

Wala man sa akin ang buong kapangyarihan para gawin ’yon, dapat lang na matakot pa rin siya kung sakin manggaling ’yon. Floyd fucking ruined Ford’s life, he almost ruined mine too, kung tuluyan ko siyang napatay ay paniguradong wala ako rito sa kinalalagyan ko ngayon.

Mabilis na kumalat ang balitang iyon sa buong kompanya. Sa bawat oras na dadaan ako sa hallways at cubicles ay pagtitinginan ako ng mga trabahante at may takot sa mga mata na mahuli kong hindi nagtatrabaho. Just because I fired someone that quick, they think that I’m gonna do it again any time with one of them.

It’s been six months since Kuya Hunter woke up from his coma. And since he’s doing fine now, Kuya Hector and the love of his life, Jack, are now planning for their upcoming wedding. Ilang beses na akong nasabihan ni Kuya pero hindi ko rin sigurado kung makakadalo ako lalo’t sa ibang bansa iyon gaganapin.

“Why not?” Kuya asked nang minsan ulit siyang bumisita sa kumpanya. Iniwan niya pansamantala ang azucarera sa pamamahala ng isang katiwala.

“I have a lot of work, Kuya na hindi ko maiwan.” saka ko inilahad sa kanya ang tambak na mga folders sa aking desk.

Kuya pursed his lips and crossed his arms.

“How’s Kuya Hunter?” pangungumusta ko nalang upang maiba ang kanyang mood. Pero hindi ko inaasahang mas bubusangot pa ang mukha niya.

“Yeah, Hunter’s fine. Pero lagi niyang bukambibig si Jake.” he whispered, naglakad siya patungo sa receiving area. May mamahaling alak doon na collection noon ni Kuya Hunter.

“Nakaalala na ba siya?” I stopped from signing a paper, nag-angat ng ulo upang panoorin si Kuya na nagsalin ng alak sa isang baso.

“No, lagi niya akong kinukulit kung sino si Jake. Well, I can’t tell him the whole story because…” huminto siya at tinungga ang alak, “I don’t know how he’s gonna react once he knows about that. Considering Jake is… missing..”

Wala na akong masyadong balita tungkol kay Kuya Jake. All I know is he’s abroad or somewhere far. I heard from Hansel that he went to meet his… uhh relative? I don’t know, I wasn’t sure.

Kaya ilang araw ang lumipas nang sinubukan kong kontakin siya. I was held in a meeting in the morning, bago maglunch ay nahanap ko ang contact details niya sa tulong na rin ng isang private investigator. Hindi ko na kasi siya makontak sa dati niyang numero. Nagpalitan kami ng mensahe at nagkasundo kami na mag-skype sa ganitong oras.

“Allen!” bungad niya nang maaninag ko ang mukha niya sa screen. I was inside the office and I’m still on my formal attire.

“Kuya Jake, kumusta ka na?”

Nagkamustahan kami. He told me the reason why he went to Spain and that is to meet his biological father. One thing I noticed, malaki na ang pinagbago niya. And he looked…strange to me. I mean, may iba talaga sa kanya na hindi ko maeksplika kung ano.

“You know Spain has been my second home, sobrang ganda at payapa rito, Allen.” tugon niya nang tanungin ko siya kung kailan siya babalik ng Pilipinas. But what did he say, second home? Bakit ang tunog niya ay parang hindi na siya babalik rito?

I believe he still doesn’t know that Kuya Hunter’s awake now. At sigurado akong kapag nalaman niya ito ay matutuwa siya at baka bumalik na kaagad dito.

“Bakit parang wala ka nang balak bumalik, Kuya Jake? We miss you, everyone misses you..” I saw him sighed, na parang hirap na hirap siyang paniwalaan ang sinabi ko.

“I don’t think I would ever come back, Allen. Simula no’ng nangyari kay Hunter, I wanna move on from it and continue with my life..” napansin ko ang pamumuo ng luha sa kanyang mata na halatang pinipigilan niya.

Ano bang pinagsasabi nitong si Kuya Jake? Bakit kung makapagsalita siya ay para siyang namatayan?

I inhaled deeply, I want to tell him that Kuya Hunter is awake and in good condition now but something stopped me.. someone, rather..

“I thought you’re at work? No, I’ll have my lunch in the pantry..” nakatingin sa ibang direksyon si Kuya Jake at naramdaman kong may iba siyang kinakausap.

“O-Okay, huh? This is…”

Ilang sandali pa ay natanaw ko sa screen ang paglapit ng isang matangkad na lalaki sa kanya. Yumuko ito upang makita ang kaharap na monitor, mukha itong dayuhan pero… may hawig ito kay Kuya Hunter.. o baka namamalikmata lang ako?

“I’m talking to Allen, he’s a close friend of mine from the Philippines. Allen, this is Sancho, my uhm… m-my boyfriend..”

Hindi ko maintindihan, parang nalaglag ang panga ko at hindi na makapagsalita. B-Boyfriend? Anong nangyayari? Bakit dalawa ang boyfriend ni Kuya Jake? Sila pa naman ni Kuya, hindi ba? Naghiwalay ba sila nang hindi ko nalalaman?

“Hola!” masiglang bumati ang tinawag niyang boyfriend at kumaway pa sa akin.

Holy son of a…

“Allen, we’re gonna have our lunch na, I’m sorry but we need to leave. Ikumusta mo nalang ako sa mga… kapatid mo.” he smiled after that.

Until the video call ended, I was in shock. What just happened? Paano kung malaman ni Kuya ito? Hiniwalayan ba ni Kuya Jake si Kuya dahil hindi siya maalala nito? What the fuck was that?

The next day the company held a meeting and all of the board members attended. Kuya Hunter is still the chairman even though his presence isn’t felt for the past few months, he’s still being recognized by the company. And I was appointed as the official chief executive officer from the gathered votes of the board. Everyone congratulated me and they were grateful that I became the youngest to stand on that role in the company’s history.

Everyone was celebrating not until the doors opened with Floyd Buenaverde’s sudden appearance. Kasalukuyan kong kinakamayan ang bawat isa ngunit nahinto dahil sa kanyang pagdating.

“M-Mr. Buenaverde..” pagpigil ni Mr. Fuentes sa kanya.

Floyd’s raging eyes were directed at me, nakarating na siguro sa kanya ang balitang wala na siyang trabahong babalikan. Though he’s a member of the board and head of the marketing, now that I stand as chief, there’s no way he can overpower me now.

Bumaling ako kay Mr. Fuentes na nakatingin na rin pala sakin, sinenyasan ko siya na kami lang ang nagkaintindihan. Nagsitayuan ang mga miyembro ng board hanggang sa maiwan kaming dalawa ni Floyd. Hinigpitan ko ang pagkakakabit ng aking kurbata habang sinasalansan ang mga naiwang folders sa ibabaw ng round table.

“You’re not going to fire me.” madiin niyang panimula. I sighed as I expected this line from him.

“Yes, you are.” walang gana kong tugon.

He watched me took all the folders on the table.

“No! It’s not right! You’re just firing me because you’re taking it too personal!” nang matapos sa ginagawa ay lumingon ako sa kanya, seryoso ang tingin ko na may halong pagbabanta.

“And what if I am?” panghahamon ko. Totoo naman ang sinabi ko. Maybe it doesn’t seem right but if the decision comes from the chief executive officer, which is me, if I feel that something is wrong then I would take responsibility for it.

“Huh! Hindi tama ’to! Hindi mo maaaring gawin ’to! Remember that I can sue you for attempted murder!” I rolled my eyes and drew my breath, that is a complete bullshit.

“Then go ahead, let’s see if it will matter remembering how you raped Ford, I can charge you of sexual assault and also attempted murder for trying to beat the hell out of him.” saad ko na mas lalong ikinagalit niya.

Wala akong pakialam kung anong gusto niyang kasong ipatong laban sakin, pero kung gagawin niya iyon ay hindi ko siya patatahimikin.

“You’ll regret this!” dinuro niya ako at saka lumabas ng pintuan. I saw something evil in his eyes but I ignored it since it wasn’t effective to me in the first place. Hindi ako natatakot.

Pagkatapos ng aking trabaho ay diretso ako sa apartment ni mahal. Namili pa ako ng pizza bilang pasalubong sa kanya. Alam ko kasing stress na siya lagi sa kanyang trabaho, kaya bilang boyfriend niya ay papawiin ko ang anumang pagod niya.

“Mahal, anong ginagawa mo?” sumalampak ako sa kama na kinauupuan ni Ford, mukhang preoccupied siya sa ginuguhit sa isang malaking papel.

“This is a building plan, tumutulong ako para sa bago nilang proyekto sa opisina. Nagpapabango rin ako sa mga Montenegros..” aniya, pinisil ko ang pisngi niya dahil sa mahinang tawa niya. Hindi naman na niya kailangan pang gawin ’yon, dahil may angking talento naman na siya.

“If you want to impress someone, dapat doon ka sa may-ari magpabango. Doon kay Kuya Levi..” humiga ako sa kama habang pinagmamasdan ang mukha niya. The lights are a bit dim coming from the lampshade beside the bed.

“Sino?”

“Si Kuya Leviticus, siya ang may-ari ng construction firm na pinapasukan mo. Maybe you haven’t met him since he’s not usually visiting the site.” tugon ko pero habang nakasilay ako sa mukha niya ay bigla siyang namutla.

Anong problema nito?

“What happened? Ginugutom ka na ba, mahal? May binili akong pizza roo—”

“Leviticus Torralba? Shit! Bakit ngayon ko lang na-realize..” bulong niya at saka ginulo ang kanyang buhok, naalarma ako dahil sa biglang pagbabago ng mood niya.

Bumangon ako sa kama upang mas mapagmasdan siya.

“Anong nangyayari sa’yo, mahal? Okay ka lang ba?” nilukos niya ang kanyang mukha, dahil hindi ko malaman ang gagawin ay binalot ko siya ng yakap saka sinilip ang mukha niya.

“H-How is he?” tanong pa niya, hindi ko alam kung sinong tinutukoy. Mukhang nabasa niya ang pagkalito sa aking mukha kaya dinugtungan niya, “Leviticus Torralba, how is he doing?”

Teka, bakit interesado siya kay Kuya Levi? Magkakilala ba sila? May crush ba siya roon? Pero sobrang laki ang agwat ng edad ni mahal doon, hindi maaari! Pedophilia ’yun kapag nagkataon!

“He’s fine, I heard nakakalakad na siya last month. He’s been wheelchaired since the accident, maayos naman na ang lagay niya ngayon… ’yun nga lang hindi na nakakakita..” malungkot kong tugon, habang inaalala ang balita sakin ni Hans at Kuya Legend tungkol doon.

Mas namutla ang mukha ni mahal. Tuluyan nang nawalan ng kulay at nakatulala na sa kawalan. Hinipo ko ang leeg at ang noo niya, hindi naman siya mainit para magkaganito.

“Hindi nakakakita?” ulit niya, hindi nakatingin sakin kundi sa kawalan. Buti pa ang kawalan ay tinitignan niya pero ako hindi.

“Oo. Nabulag siya dahil sa nangyaring aksidente noon.”

Nagulantang naman ako nang may luhang bumagsak sa kanyang mga mata. What the fuck?!

“Huy mahal, ayos ka lang ba? May masakit ba sa’yo? Bakit ka umiiyak?” inalo ko siya, mahina lang ang hikbi niya at tahimik na pinapahid ang kanyang luha.

He shook his head while looking down, and then back up at me. I saw a nonfamiliar emotion in his eyes, this is the first time I saw it, and it’s so dark like he’s grieving about something.

“A-Allen, I-I’m the reason why the accident happened..” unti-unting bigkas niya na hindi ko kaagad naintindihan. Accident? What accident is he talking about?

“I remember his name, Leviticus Torralba, I heard the rescuers talking. The night of the accident, I-I was there. I was….” hinigpitan ko lalo ang pagkakayakap sa kanya. I kissed the side of his face, kissing his tears away.

And then he told me everything.

Maging ako ay hindi makapaniwala. Pero kung mas iisipin mo ng mabuti, nagsimula ang lahat ng ’yun dahil sa kagaguhan ni Floyd. If he didn’t rape him or didn’t cause him a lot of pain, he won’t be standing in the middle of the road causing the accident of my cousin.

“Ssshhh.. mahal… it’s not your fault..” pagtahan ko sa kanya, matagal bago siya tumigil sa paghikbi. Kalaunan ay nakabawi rin.

“That was all in the past, but I know.. I know what I did.. I know what I’ve done to him and to his family….” pinahid ko ang huling butil ng luha sa kanyang mukha.

“Acceptance, mahal. If you won’t accept what happened in the past, you won’t be able to move forward. And forgiveness, forgive yourself mahal.. Everyone commits mistakes, normal lang ’yun pero ang mahalaga ay may natutunan ka roon. Look at you, you’re brave and stronger now, nagawa mo nga akong pataubin sa kama hindi ba? Aww!” napangiti ko na rin siya pero nakatanggap pa ako ng kurot sa aking tagiliran.

“Thanks, Allen. F-For.. For staying with me, alam kong nahirapan ka sakin, sa mood swings ko, sa mga nakaraan ko, nadamay ka pa sa gulong kinasangkutan ko noon.” aniya, ako naman ngayon ang napapangiti niya. Hindi ko man marinig ito sa kanya madalas, pero ngayong naririnig ko na, ang sarap pala sa tainga.

“I would raise hell to anyone who dares to hurt you, Ford. Gano’n kita kamahal.” bulong ko sa kanya at saka dinampian ng halik ang kanyang labi.

He held the back of my head as the kiss deepened. The kiss is sweet and sensual, like the taste of it lingers on the surface of my lips even when we stop.

“I love you, Allen..” he whispers, turning me on, I grab his lips again and placed myself on top of him, we both surrendered ourselves to our love for each other that no one could ever destroy.

No one could ever destroy..

Or that was what I thought..

Chapter 37 [Devilish]

Ford

I have already forgiven myself from those dark times that I experienced, but if it wasn’t for that I won’t be who I am now. Hindi man ganoong kaganda ang naging mga karanasan ko, pero dahil doon ay naging mas matatag na ako.

Allen always have my back and I appreciate him so much. Sinubok man kami ng panahon, hindi naman nito tuluyang nasira ang relasyon namin. Kaya nagpapasalamat pa rin ako na hanggang ngayon ay nabubuhay ako, at ang kaisipang iyon ang naging motivation ko para magpatuloy sa buhay.

Lumipas pa ang ilang linggo, mas bumuti ang estado ng trabaho ko dahil unti-unti akong nakikilala at ang aking potensiyal sa tinatahak na larangan. Architecture is something that rewires my brain for the love of art, designs, and spaces, but as my apprenticeship progresses, I realized this profession is getting hard and it’s not really what I thought it was.

One of the typical days for being an architect is slaving away on construction drawings, going to meetings, invoicing clients, reviewing the work of contractors so they can get paid, and all that. Though there’s still designing and drawing, but it’s just really a small piece of the project.

“You’re going right?” tanong ng kasamahan kong si Raxwell, isa sa mga engineer sa site na pinagta-trabahuan ko.

Napaisip ako sa tanong niya. I don’t really feel like going but this is something that I need to do to get more exposure on the field work.

“Siguro, bahala na.” tipid kong sagot sa kanya. He’s one of my closest friend in the company, bukod kina Amir at Spencer na kasabayan ko sa aking apprenticeship.

“Sasama na ’yan!” panimulang sulsol ni Amir na malawak ang ngiti sakin saka ako sinakal sa pagitan ng braso niya.

Sinamaan ko siya ng tingin kaya tinantanan niya rin naman ako. Ang tinutukoy nila ay ang papalapit na site visit na gaganapin sa Batangas. Hindi ko pa nababanggit ang tungkol doon kay Allen kaya ’di ko pa sigurado kung makakasama nga ako.

Siam Garreth Montenegro as the COO of the company, discussed all the details for the upcoming site visit in Nasugbu Batangas. Iilan lang sa mga matataas ang posisyon ang makakasama dahil mas focus nilang sumama ang mga apprentice tulad ko.

“Kasama naman ako roon, tsaka ’yung sina Felipe, kaya makakapaggala rin tayo..” tukoy pa ni Raxwell, inismiran ko siya dahil sa planong naiisip niya.

Katabi ko sa upuan sina Amir at Spencer habang nakikinig kami sa pagsasalita ni Siam sa harapan. Nasa loob kami ng conference upang pag-usapan ang nalalapit na event. I suddenly wonder why the owner of the company is not visiting. Not that I want to see him, but I feel like he’s still in pain because of what happened to him.

No one thought that in just a blink of an eye, everything will change. It was my intention to stand in the middle of that road to surrender my life but the accident I caused to other people wasn’t part of the picture. Hindi ko man tuluyang napapatawad pa ang sarili ko para roon, pero kailangan kong tanggapin na tapos na ’yun. Hindi ko na mababago.

What I could do instead is to pick up the pieces and start all over again, and making sure to learn something from that terrible experience.

Nang makauwi ako ay naroon na si Allen sa loob ng aking tinutuluyang apartment. Nabigyan ko na kasi siya ng duplicate keys noong nakaraan kaya malaya na siyang nakakapunta rito anumang oras.

He’s sitting on the edge of the bed while playing some online game on his phone. Hindi pa nagbibibis, tinabihan ko siya at nalamang basketball game ang nilalaro niya roon sa cellphone niya.

“Namimiss mo nang maglaro, ano?” tanong ko sa kanya saka marahang pinisil ang pisngi niya. Hindi niya ako pinansin dahil nakatutok ang buong atensyon nito sa nilalaro.

“Kumain ka na ba?” dagdag kong tanong pero hindi talaga ako pinapansin ng mokong. Parang mas importante pa ’yung larong ’yon kaysa sakin. Umismid ako at tumayo nalang upang magbihis.

“May site visit nga pala kami, sa Batangas pa gaganapin. Sasama ba ako?” nagpalit ako ng pambahay na kasuotan habang pinagmamasdan ang reflection ni Allen sa salaming kaharap ko.

Umirap na ako sa ere nang hindi pa rin niya ako pansinin.

“Sht?! Fuck, that was close!” halinghing nito habang pindut nang pindot sa kanyang cellphone. Putangina nito, ano hangin nalang ako rito? Ayaw ko mang pagselosan ’yung nilalaro niya pero pinipilit niya ako!

Nang makita kong wala pang kanin ay nagsaing nalang muna ako. Hihintayin ko nalang siyang matapos sa paglalaro dahil hindi naman ako makasarili para pigilan siya. Pero sinisiguro kong pagkatapos niya roon, ako naman ang hindi mamamansin!

Nakaluto na ako’t lahat at para may magawa ay nag-cellphone nalang din ako. Naghanap ako ng fighting game sa app store upang malibang ako.

“Nakaluto ka na, mahal?” finally, I heard him communicating with me after how many years.

Bilang ganti, hindi ko siya sinagot at nagsimulang laruin ang in-install kong laro. I got so much fun playing when I felt Allen sat beside me. Nasa dulo siya ng kama kanina, ako naman ay sa kabilang dulo. Ngayon, tapos na yata siya at may panahon na para sakin.

“Mahal..” he tried to slightly poke my right cheek to snatch my attention, but the evil in me continued on playing the game.

Nang ’di ko pa rin pansinin ay hinalikan niya ako sa pisngi, anong akala niya sakin marupok para bumigay doon?!

“Huy, tangina naman mahal pansinin mo ako..” his arms snaked behind my waist up to my stomach and he put down his face on my chest. Napaigtad pa ako nang pabiro niyang kinagat ang dibdib ko.

“Doon ka nga muna, Allen! Naglalaro ako!” singhal ko sa kanya para malaman niyang mas importante din sakin ang laro. I secretly rolled my eyes. Pinigilan ko ring ngumiti dahil natutuwa ako sa malungkot niyang mukha nang pansinin ko kanina.

“Mas importante pa ba ’yang larong ’yan kaysa sakin?!” pikon niyang tanong, kita niyo na? Siya pa ang may ganang magtanong no’n e siya itong kinain ng sistema ng paglalaro kanina! Pagdating sakin, hindi pwede? Ano ’to, gaguhan?

Sarkastiko lang akong umismid, hindi pa rin nagsasalita. Nawawala na ako sa focus sa nilalaro kaya nakailang talo ang character na ginagamit ko.

“Mahal! Putangina naman, e! Hindi ka naman mapapaligaya ng larong ’yan, panandaliang aliw lang ang kayang ibigay niyan!” pangungulit pa niya habang niyuyugyog ang braso ko upang guluhin ang paglalaro ko.

Nang mairita ay tumigil ako sa paglalaro at hinarap siya.

“Ang lakas mong magsabi niyan, e ako ’tong hindi mo pinapansin kanina pa! Para akong kumakausap ng hangin!” naiinis kong tugon sa kanya pero imbes na ma-konsensya ay parang natutuwa pa siyang nagpupuyos ako sa inis.

“Mahal, naglalaro ako kanina kaya ’di ko napansin.” napakawalang kwentang katwiran niya. Natawa pa ako sa sinabi niya, sarkastiko nga lang.

“Oh? E naglalaro din ako, e. Ikaw lang may karapatang maglaro?”

Mas lalong nalukot ang mukha niya. Sumimangot pero mukhang hindi naman din ako matiis dahil niyakap niya ulit ako at naglambing na parang tuta.

“Sorry na mahal… naglalaro lang naman e..” panunuyo niya sakin, nakangiwi ako habang ina-uninstall na ang laro sa aking cellphone. Anyway, I just downloaded it to piss him off.

“Mahal? Papansinin mo na ako?” tumingala siya sakin at saka hinagkan ako sa pisngi. Nakailang ulit pa siya hanggang sa mairita na naman ako.

“Tama na nga ’yan, Allen. Punong-puno na ako ng laway mo!” it sounded so exaggerated but it was my point. Gusto ko rin namang hinahalikan niya ako pero naroon pa rin ang iritasyon dahil sa pang-didedma niya sakin kanina.

“Sorry na mahal.. bati na tayo, huh? kakausapin mo na ulit ako..” his eyes are warm and hopeful for my forgiveness. Kung makaarte din naman talaga ang loko, akala mo bata. Napailing-iling ako pero nacu-cute-an din naman sa kanya.

“Fine, whatever.”

“Di na mauulit, mahal. Ang bilis mo namang magtampo, ’di naman kita ipagpapalit sa laro, ’no!” pagpapagaan pa niya sa loob ko na alam kong scripted na at sinasadya na niya para lang mas makuha ang kapatawaran ko.

Nang mapatawad ko siya ay saka namin napag-usapan ang tungkol sa site visit na binanggit ko sa kanya kanina. It seems off to him but according to him, he doesn’t want to be so obsessive of me and limit the things and opportunities I can take.

Halos matawa pa ako nang sabihin niya ’yon. He doesn’t wanna be so obsessive of me, e anong tawag niya ngayon sa kanya? Hindi ba lagi siyang ganoon? Noon pa mang hindi pa nagiging kami at mag-bestfriends pa lang, ipinagdadamot na niya ako sa ibang tao.

“Maganda ’yan mahal para mag-grow ka. Saan ba ’yan gaganapin?” dugtong pa niya habang kumakain kami ng hapunan.

Napabuga ako ng hininga nang itanong niya kung saan.

“Sa Batangas.”

Huminto siya sa pagkain at naiwan sa ere ang kutsarang hawak niya. Nagsalubong ang kanyang makakapal na kilay at tumitig nang mariin sa akin.

“Ilang araw?”

Nag-isip ako at inalala iyong mga nabanggit ni Siam kanina sa discussion.

“Two to three days?”

Suminghap siya nang malala.

“Tatlong araw???”

Kung kaninang aprubado na niya ang lahat, ngayon naman ay nalaman lang ang lugar at kung ilang araw, nag-iiba na ang tono niya at bumabalik na naman sa pagiging strikto.

“Oo, marami kasing gagawin doon. At saka may ginagawang daan sa main road kaya sa iba dadaan ang sasakyan, matatagalan talaga bago kami makarating doon.” pagpapaliwanag ko sakaling maliwanagan siya pero hindi na nabago ang ekspresyon niya.

“Tatlong araw kitang ’di makikita, kung gano’n?” ang tono niya ay lumungkot at parang ayaw akong paalisin.

Kung pwede ko nga lang sana siyang isama pero alam kong hindi ’yon pwede, unang-una may trabaho rin siya at ngayong nasa mataas na posisyon na siya ay hindi siya pwedeng basta-basta umalis. At isa pa, bilang lang ang pwedeng sumama samin at hindi pwede ang may plus one.

“O baka dalawang araw lang, depende pa. Ayaw mo ba akong sumama?” seryosong tanong ko sa kanya. Okay lang din naman sakin kung ayaw niya, ’di ko naman din pipilitin ang sarili ko.

“Gusto mo ba, mahal?” binalik niya sakin ang tanong. Saglit akong napaisip nang biglaan.

“Hmm.. okay lang, okay lang din kung ayaw mo.”

“No, ayos lang sakin mahal. Kailangan mo ’yan, ’di naman ako makasarili masyado para pagbawalan ka sa mga bagay na ikauunlad mo.” I don’t know why his words gave so much impact on me. Parang hindi na siya iyong isip-batang Allen noon, somehow he’s… evolving?

“Are you sure?” paghingi ko ng kumpirmasyon sa kanya. Nag-angat siya ng tingin upang titigan ako. Ang emosyon sa mga mata niya ay nangungusap, may halong pagmamahal at pananabik. I wonder how those emotions could fit inside it.

“Oo naman, mahal. Basta huwag ka lang mang-bababae o mang-lalalaki roon.” hinampas ko siya nang marahan, natawa rin ako sa huling sinabi niya. Bakit ko naman gagawin ’yon?

“Why would I? E ikaw ang boyfriend ko. Kung may lumapit sakin, sasabihin ko taken na ako.” tugon para lang maiangat ko ang ego niya. Boys like him love to feed their egos, kaya naiintindihan ko.

“Sabihin mo kasal ka na. Kapag taken, may posibilidad pang maagaw e.” hindi ko inaasahang komento niya. Hindi ba parehas lang ’yun na pwede pang maagaw? Kaya nga may tinatawag na kabit ’di ba? Mistress?

“Naaagaw pa rin naman kahit kasal, ah?”

Sumimangot ulit siya sa tinuran ko.

“So sinasabi mong pwede ka pang maagaw ng iba, mahal? Di pa ba ako sapat? Di pa sapat ang katawan ko para sa’yo, gano’n ba?” ako naman ang natigilan at napanganga sa klase ng kongklusyon na naiisip niya.

So much for saying that he’s evolving, may naiwan pa rin palang old Allen sa katauhan niya.

“Timang, may sinabi ba akong ganoon? Ang sinasabi ko lang, taken ka man o kasal ay maaari pa ring maagaw ng iba.” pagpapaliwanag ko.

I don’t know why we have to tackle this issue in front of our food. Parang nagpapaalam lang ako sa kanya kanina, ah? Bakit napunta kami sa ganitong usapan?

“Exactly! Taken ka na, ibig sabihin open ka sa idea na pwede ka pang maagaw?” sabat niya na lukot na lukot na ang mukha.

“I’m just saying that because that is what’s happening nowadays, hindi ko sinabing ganoon ang kaisipan ko sa relasyon natin. Kung ganoon man, ang tanong magpapaagaw ba ako? Hindi naman!” bwelta ko sa kanya para maliwanagan siya.

Nagtatalo kami pero hindi naman kami ’yung tipong nag-aaway. Ano raw? Ang gulo ko! Hindi ko rin naintindihan ang sarili ko, e. Whatever!

“Hindi ka magpapaagaw?”

“Siyempre hindi! Ikaw ang mahal ko, e!” inirapan ko pa siya pero napagtanto kong masyadong obsessive iyong nasabi ko. Parang narinig ko si Allen sa sarili ko, ano ba?

Nang balingan ko ng tingin ang mokong ay malawak na ang ngisi sa kanyang mukha.

“Anong nginingiti-ngiti mo riyan?” nagkunwaring naiirita para hindi ako kiligin. Tangina nito e, kung makangiti nakakaluwag ng garter ng brief. E boxers naman ang suot ko.

“Nalibugan ako sa sinabi mo, mahal..”

“Shut up. Ang baboy, kumakain tayo Allen.” agap ko sa makasalanang bibig niya.

“E baboy naman talaga ’tong kinakain natin?” pamimilosopo pa niya kaya napatingin ako sa ulam naming adobong baboy. Tangina nito talaga!

“Pilosopo! Ewan ko sa’yo, Allen. Sige, sasama talaga ako at maghahanap ako ng iba roon!” pagbibiro ko sa kanya na muling ikinainis niya.

“Subukan mo lang, pag-uwi mo dito spank ang abot mo sakin!” pananakot niya, as if nga matatakot ako roon. Spank? Is he serious?!

“Doon ako sa hindi obsessive, at ’yong hindi malibog..” pagpaparinig ko pa para mas lalo siyang mainis, pigil na pigil na ang tawa ko dahil sa pamumula niya.

“Lahat ng lalaki obsessive at malibog! Wala kang makikitang hindi gano’n!” confident niyang sinabi. Ewan ko sa kanya, baliw na ang mokong na ’to!

“Edi babae ang hahanapin ko kung gano’n!” sabat ko pa tutal ay bisexual naman ako, pero mas lalo niyang ikinainis iyon.

The day came for our site visit. It was our day off, kaya nasa loob pa ako ng apartment habang nag-iimpake, ang isa naman ay pinapanood ako at nakasimangot pa rin.

“Tatlong araw lang ako roon, Allen. Uuwi rin ako. Anong sinisimangot mo riyan?” isinara ko na ang zipper ng aking duffel bag at tumayo.

I’m wearing a white open button down shirt, black jeans and white rubber shoes, sinuot ko na rin ang itim na cap ko, ready nang umalis.

“I’m gonna miss you..” tumayo siya at saka hinagkan ako sa labi. Nagtagal iyon ng isang minuto.

“I’ll miss you too, Allen. Pero kailangan ko nang umalis, nandiyan na yata sa labas ang service.” he crossed his arms and gave me a short smile.

Pero bago ako tuluyang umalis ay hinatak niya pa ako at may maliit na bagay siyang nilagay sa kamay ko. Pahaba iyon at parang metal.

“What is this?”

“Take it with you.” aniya.

Bumaba na ako ng apartment habang pinagmamasdan ang binigay niya sa kamay ko. It’s a pocket folding knife, hindi ko alam kung anong nasa utak niya at binigyan niya ako nito. Akala niya siguro sa kabundukan ako pupunta e puro gusali naman ang destinasyon namin.

I stored it on my pocket when I saw the waiting service van parked in front of my apartment. I checked its plate to see if it’s the right one. Binuksan ko ang pintuan at saka pumasok sa passenger seat. I put the duffel bag beside me, I saw the driver at the front wearing a cap, same as mine. Sinara ko ang pintuan habang nagtataka kung bakit ako pa lang mag-isa ang naroon.

Ang akala ko unang susunduin sina Raxwell, hindi naman ako na-inform na nabago pala ang plano.

“Kuya, bakit ako pa lang? Hindi ba may uunahin pa dapat kayong sunduin?” tanong ko sa driver at sinubukang silipin ang mukha nito sa rearview mirror pero ang suot nitong sumbrero lang ang nakikita ko roon.

The driver started the engine and got busy on maneuvering the steering wheel. Hindi ako nakatanggap ng sagot sa kanya kaya inilabas ko nalang aking aking cellphone upang magsend ng message sa mga kaibigan.

Me:

Where are you guys?

Pinanood ko ang mga gusaling nadadaanan namin. The window is tinted and the wind gushing through the air conditioner is so cold.

“Kuya, pakihinaan naman ng aircon. Salamat.” utos ko sa driver na sinunod naman nito.

Nakahinga ako nang maluwag nang mabasa ang mensahe ng aking mga kaibigan.

Raxwell:

I’m still at home, natagalan daw ’yung van eh.

Amir:

Kasama ko si Spencer, namili pa kami sa convenience store. Nasundo ka na ba?

Allen:

Mag-iingat ka, mahal. Labyu!

Una kong nagtipa ng reply kay Allen dahil napangiti ako sa mensahe niya. Sunod na nagreply sa text ng mga kaibigan nang maramdaman ko ang pag-alog ng sasakyan.

The driver raised his hand as an excuse. May nadaanan sigurong lubak.

Lumipas ang ilang minuto, mag-isa pa rin ako sa loob ng van. Malayo pa yata ang tinitirhan ng iba kaya hanggang ngayon ay kami lang ng driver ang magkasama. Hindi na rin ako nakatanggap ng reply sa mga kaibigan dahil sa pawala-walang signal.

I wore my headphones to listen to some music, and to die my boredom. But as time goes by, napapansin kong parang iba na ang dinadaanan namin. Hindi na pamilyar sa akin.

“Kuya, nagshortcut ka ba? Nasaan na tayo?” tanong ko sa driver na hanggang ngayon ay hindi ako sinasagot.

Somehow, I felt bothered all of a sudden. I send another text to my friends to ask where they are. Nang magsend iyon ay binalikan ko ng tingin ang driver. I leaned forward to try to ask him again, maybe he didn’t hear me or maybe the music on the radio is so loud for us to communicate.

“Kuya, saan na tayo? Wala pa ba ’yung mga kaibigan ko?” lumapit ako sa kanya at sinubukang silipin ang mukha nito.

The driver remained still on his seat and so focused on driving, totally ignoring me. Nakaramdam ako ng inis at takot. I leaned backward and called one of my friends. Si Raxwell ang nakasagot ng tawag ko.

“Where the hell are you?” iyon ang bungad niya sakin, ako dapat ang nagtatanong no’n.

“Where are you?” pagbabalik ko ng tanong sa kanya habang tinatakpan ang aking bibig, hinihinaan ang boses.

“Nasa labas na kami ng apartment mo. Anong oras ka bang bababa?” my jaw dropped open when I heard that from him. And then my eyes moved directly towards the driver.

Nasa apartment ko sila? Kung ganoon, sino ’tong nagmamaneho ng nasakyan ko? Isn’t it the service van? Tama naman ang plaka ah?

I realized something is wrong when I remembered that the company only rented one service van.

“R-Rax, can you call the police? Or anyone? I think I’m….” the van suddenly stopped. Hindi ako agad nakakakapit kaya halos tumilapon ako dahil sa lakas ng pwersa. Nahulog pa sa ilalim ang aking cellphone.

“What the fuck?! Who are you?” malakas na ang pakiramdam kong hindi ito ang service van namin. The driver looked at me and I was so shocked to see someone so familiar with a devilish look on his face.

Chills ran down my spine as our eyes met. I was about to get out of the vehicle when he pulled me abruptly, and covered my face with something, and then all I could remember was darkness.

Chapter 38 [Survival]

Kirot ang una kong naramdaman nang magmulat ako ng aking mga mata. Masakit ang ulo ko sa hindi malamang dahilan. Nang matauhan ako ay nalaman kong nasa loob pa rin ako ng sasakyan. Nakahiga ako sa passenger seat ngunit hindi ko malayang maigalaw ang aking mga kamay, maging ang aking mga paa, at hindi ko rin magawang makapagsalita.

It all dawned on me. The vehicle is still moving and I don’t even know where the hell is Floyd taking me. Lumingon ako sa ibaba at nalamang nakagapos ang aking mga paa at kamay gamit ang isang lubid, at ang aking bibig naman ay nakabusal gamit ang tela.

“Heeeeeeeelp!”

That was what I wanted to scream but words won’t come out. Sinubukan kong gumalaw at alisin ang lubid ngunit imposible ito ngayong halos hindi ako makagalaw sa aking posisyon. Ni hindi ko rin magawang bumangon. Lucky that he didn’t put a blindfold in my eyes, so I can try to insert my fingers on my pocket, remembering the tool Allen gave me this morning.

Natigilan lang ako nang magkaroon ng pansin sa oras. The windows are tinted but I noticed that it’s already pitch-black outside. Walang gaanong liwanag ang tumatama sa bintana. Anong oras na ba? Gaano akong katagal walang malay? Nasaang lugar na ako?

With incomplete thoughts inside my head, I went on with my plan. Dahan-dahan akong gumalaw at ipinasok ang aking daliri sa aking bulsa kung saan itinago ang isang pocket folding knife.

Observing the movement of the vehicle, it’s kind of fast. Pakiramdam ko ay malayu-layo na ang aming narating. Nababalot ako ng takot ngayon pero mas nangingibabaw ang galit ko. Floyd had done all sorts of abuse to me back then, and now he’s levelling it up by abducting me.

Sumagi sa memorya ko ang nahulog na cellphone sa ilalim ng aking upuan. Nang mahugot ko ang pocket knife mula sa aking bulsa, itinago ko iyon sa aking palad at tahimik na ginamit sa mga lubid.

Nagitla ako nang marinig ang tugtog ng isang musika. It’s the radio and I even heard Floyd singing along with it. Napaka-demonyo ng taong ito dahil nagawa niya pang gawin ang bagay na ito sa ganitong sitwasyon.

Ilang minuto rin ang lumipas na kinikiskis ko ang maliit na blade ng kutsilyo sa makapal na lubid na nakagapos sa aking mga palapulsuhan. I got impatient and cut it faster and with more force. Dahil sa pag-alog ng sasakyan ay aksidenteng nabitawan ko ang pocket knife.

Fuck!

The knife fell down below the seats. Hindi ko pa makita ito nang subukan kong silipin sa ilalim. I wanted to curse so bad but I noticed that the rope is almost cut, kung babanatin ko ito ng isang malakas na pwersa ay kaya nitong mapigtas.

Pinaghiwalay ko ang aking mga kamay upang banatin ang lubid. Ngunit dahil sa kapal nito ay halos hindi rin mapigtas. Kailangan ko talagang tapusin ang paghiwang ginagawa rito kanina, pero wala na ang tanging patalim na dala ko, sumuot na yata ito sa pinakailalim.

At dahil bahagya na ring lumuwag ang gapos sa aking mga kamay, nakaisip ako ng isang ideya. The plan is very risky, but if it ends up successful then I’m gonna get away from this devil. But if not, I wish I could bring him with me in the depths of hell.

I closed my eyes and let myself pray for a moment. Bahala na, pero kailangan kong gawin ito. Mas lalo akong mapapahamak kung wala akong gagawin dito. I’d rather die fighting for my survival than die doing nothing.

Jus as enough strength to get up, bumangon ako at ang nakagapos ko pa ring mga kamay ay inangat ko at ginamit ang lubid na iyon upang sakalin si Floyd.

“What the f…. uggh!” nasa leeg niya ang mga kamay ko, sinasakal siya sa kanyang upuan. Pumwesto ako sa kanyang likuran upang higpitan pa lalo.

“Stop the car, Floyd! Or I’m gonna kill you!” babala ko sa kanya, hindi inaalis ang mga kamay sa kanya. Floyd could still maneuver the steering wheel but it went hard for him to keep on the straight road.

“You fucking…. faggggggot!” ngayon ay isang kamay nalang ang pinangmamaneho niya, at ang isang kamay ay nagtungo sa akin upang itulak ako.

He tried to manipulate the steering wheel and purposely drove with madness. Pagewang-gewang na ang sasakyan kaya nadadala ako ng pwersa nito.

“Stop the fucking car!” sigaw ko pero hindi siya natitinag. Mas hinigpitan ko ang pagkakasakal sa kanya pero nagulantang ako nang mapigtas ang lubid.

Nakalaya ang mga kamay ko ngunit kapareha nito ay nakalaya siya sa pagkakasakal. Now, he got free and went back on driving while catching his breath.

I took that chance to find the knife below but what I found was my phone. Agad kong dinampot iyon at di-nial ang numero ni Allen. It’s about to ring when the car moved abruptly on the side, giving me the full impact it caused. Tumilapon ako sa isang gilid at nauntog ang aking ulo sa bintana ng sasakyan.

“Fuck!”

Mas naramdaman ko ang kirot sa aking ulo. Bahagya na akong nahihilo hanggang sa mapansin ko nalang na nabitawan ko na pala ang cellphone dahil wala na iyon sa kamay ko. Isa pang malakas na gewang ay humampas ang mukha ko sa upuan, nakakapit naman ako pero masyadong biglaan ang pagmamaneho ni Floyd.

“You’re gonna kill yourself, faggot!” I heard his hoarse voice but I have no time for him right now. All I want is the pain to go away. Nanunot ang kirot sa buo kong katawan dahil sa pabalik-balik na hampas na natatamo.

Dahil sa malikot na pagmamaneho niya ay gumugulong na ang mga kagamitan sa ilalim ng upuan. Nakaramdam ako ng mumunting pag-asa nang matanaw ang pocket knife na lumitaw, walang pag-aalinlangan kong dinampot iyon at saka ginamit upang panakot kay Floyd.

“I’m gonna cut your fucking throat if you won’t stop the car!” itinutok ko sa kanyang leeg ang patalim. Maliit lang ’yon pero alam kong kayang-kaya pa rin nitong laslasin ang balat niya.

“Huh!” he chuckled like an evil, I got suprised that he didn’t even flinch or something. Parang hindi takot na ituloy ko ang binabalak.

If he stops the car, I’m still gonna cut his throat open. But if he won’t stop it, then I’m still gonna kill him but that would give me less of a chance to survive since he’s driving. Kaya kong magmaneho ngunit hindi ako bobo para isiping hindi niya mamanipulahin ang manibela para mapahamak kaming pareho.

“Then go with it. Slash my throat. Do you even have the guts to do it?” aniya, kampante at hindi naaapektuhan sa nakatutok na patalim sa kanya. He turned off the music from the radio, and a deafening silence filled us.

Maybe, I don’t have enough guts but what he did to me, all the terrible things he’s done to me would be enough motivation to give up mercy and just proceed to kill him.

“If you kill me now, you’re just like me Ford. You’re nothing but a… killer in the making..” he uttered, confident that his speaking of the truth and nothing but the truth.

Killer in the making his ass! Sa tingin niya ba gusto ko siyang paslangin sa isang iglap lang? That’s not enough to pay for all those evil things he’s done. I wanna torture him, alive if given the chance. I want to cut every fucking skin he has and burn it in front of him.

“You’re more than evil, Floyd. If I kill you right now, don’t mistaken it as revenge. But this is justice! For all those terrible things you’ve done to my life! Sinira mo ang buhay ko!” inilapit ko ang dulo ng patalim sa kanyang leeg, halos dumikit na ito sa kanyang balat.

I was so tempted to push further but I still have to go on with my plan. I need to come out here alive. I need to go through this. I need to save myself.

“Justice? You could’ve killed me years ago. Just goddamn admit it to yourself Ford, that you’re weak.. you’re pathetic… and a pierce of worthless shit!”

Diniin ko ang patalim sa kanyang balat hanggang sa may lumabas na roong dugo. Pero hindi niya ininda iyon. I was in the middle of awe when I heard my phone rang. Damn! It’s probably Allen calling!

“Shit!” napasigaw ako nang muling iniliko niya ang sasakyan, mabilis itong gumewang dahilan nang pagkawalan ko ng balanse.

Umipon ako ng tamang lakas upang bumangon at hinigpitan ko ang pagkakahawak sa patalim, wala nang hesitasyon pa nang saksakin ko ang isang braso niya.

“Holy fuck! Uuggggghhh!”

Now he felt the pain. Dumanak ang dugo sa kanyang braso, nahaluan nito ang aking kamay. And now that his arm is stabbed, he lost control of the damn steering wheel. Tinitigan niya ang dugo sa kanyang braso at hindi na nakagalaw pa.

Nang may madaanan kaming streetlights ay napansin kong nasa highway kami ngunit… nasa itaas na bahagi at kita ko ang bangin sa isang gilid..

“F-Floyd! Fucking drive! We’re gonna fall on the cliff!” utos ko sa kanya pero dahil namumutla na siya ay parang hindi ako narinig.

“No! No! Noooo!”

Sumuot ako sa harapan upang subukang kontrolin ang manibela, nakahinga ako nang maluwag nang mailiko ko ang direksyon ng sasakyan.

But after that, I realized we’re on a zigzagged road. And on the next road, I need to turn the vehicle on the right direction.

“You motherfucking!” I felt a painful blow on my stomach. Floyd is below me and he pushed me back to the passenger seat. Ininda ko ang sakit. Now, he tried to get up. Sumuot siya sa espasyo sa pagitan namin upang malapitan ako.

“Get away from me! Damn!” I kicked his legs but he didn’t flinch. Nang tuluyan siyang makalapit sa akin ay hinablot niya ang kwelyo ng damit ko at pinagsusuntok ako.

I received multiple blows from him. Tiniis ko ang lahat ng sakit at inipon ko ang lahat ng natitirang lakas upang itulak siya palayo. Bumawi ako ng suntok sa kanya dahilan ng pagkabuwal niya.

We focused on our physical fight until I realized that no one is driving the car. And with the headlights on, kung hindi ililiko ang sasakyan ay dadausdos kami sa mga puno.

“No! Damn it!” sinubukan kong sumuot patungo sa driver’s seat ngunit nahila ni Floyd ang aking isang binti. I kicked him but he won’t really let go of it.

“Let go off me or we’re both gonna die!” one final kick and he freed my leg. Binalikan ko ng tingin ang daan ngunit napagtantong huli na ang lahat.

All I could remember was the loud crash and the unbearable pain all over my body. Until I completely lost consciousness.

When I opened my eyes, I saw smoke and darkness. I’m still inside the vehicle but the air is filled with smoke. I can’t almost feel my legs. And my head felt so light. My vision is getting blurry because of the smoke and the blood I guess that is running down my face.

I coughed until I saw Floyd’s unconscious body. Sa gilid niya ay ang pocket knife, kaagad kong dinampot iyon at naghanap ng daan palabas. Napagtanto ko ring nakatiwarik ang sasakyan namin, kaya mas nahirapan akong gumalaw sa loob.

Sumisikip na ang dibdib ko. Nang mahanap ko ang pintuan ay binuksan ko iyon kasabay ng paglabas ng mga usok. Gumapang ako palabas, kumapit ako sa mga damo sa lupa, habang hinahabol ang aking hininga.

My hands are both covered with blood. I tried to touch my head, I think I’m injured somewhere because the numbing pain is killing me every second. Nang tuluyang makalabas ay nalanghap ko ang simoy ng hangin. I stayed laying down on the ground for half an hour, I think.

Hirap akong naupo at tumingin sa nakabukas na pintuan ng sasakyan. At sa harapan ng sasakyan na sirang-sira na dulot ng nabanggang puno. We’re beside the road but we’re the only ones there at the moment. Walang dumadaan na sasakyan.

Nasa bukana ng pintuan ng sasakyan ang walang malay na si Floyd. Hinatak ko siya palabas ng sasakyan. He’s got injuries on his head, plus the stab wound on his arm. I put my fingers on his neck, to check his pulse.

And I learned that this motherfucker is still alive and breathing! He was just unconscious. Fuck!

With the pocket knife in my hands, I raised it on top of him while I’m closing my eyes. Hindi ako matatahimik hangga’t nabubuhay siya. I need to kill him now or I might lose the chance. Umamba akong sasaksakin siya sa kanyang dibdib nang matigilan ako dahil nakarinig ako ng kaluskos sa paligid.

And then I saw two local men lifting some chopped woods on their shoulders. They saw me, and they immediately rushed towards me but they stopped when they caught me in that position. Ibinaba ko ang mga kamay ko upang tumayo.

“H-Help me..” wika ko sa garalgal na boses. But as I crawl closer, they are walking back. And they looked so… horrified.. I realized the knife on my hands. Are they thinking that…

“N-No! I-It’s not what you..” sa mahina kong boses, pero nagtinginan ang dalawa at saka lumapit sa akin.

“T-Thank you…” I whispered and looked down, tears are pooling in my eyes. They went behind me and they took my arms and they stepped on me to face the ground.

“Yung patalim, pare!” utos ng isa kaya ang hawak kong patalim ay mabilis nilang nakuha.

No! Anong ginagawa nila?!

“Humihinga pa ba ’yang isa, pare? Huling-huli sa akto itong isa, may binabalak na masama..” narinig ko ang usapan nila habang ang mukha ko ay nakaharap sa lupa.

“N-No! Hindi gano’n ang..” dumiin ang paang nakadagan sa aking likuran. Napuno ako ng takot ngayong mali ang iniisip nila tungkol sa akin. I need to kill that motherfucker but I’m not the bad person here!

Sumilip ako sa ginagawa nila. The other man checked Floyd’s pulse, while they were distracted, I get up quickly. Nabuwal iyong lalaking nakaapak sa akin kanina. Gulat na gulat sila ngunit dahil sa takot ko ay kusang kumilos ang mga paa ko at tumakbo ako patungo sa gubat.

Naririnig ko ang paghabol nila sakin. Para na akong hihimatayin anumang oras dahil sa pagod at sa kirot na nananalaytay sa bawat bahagi ng katawan ko.

Madilim at masukal ang gubat. To fight for my own survival, I ran and I ran until I think I finally got rid of them. Saglit akong tumigil upang magpahinga. Nagtago ako sa likod ng isang malaking puno saka ako naupo sa lupa. My legs were already numb, I tried to pinch the skin on it but I can’t feel anything.

Tears started to ran down my face as the rain started to pour as well. Hindi ko na naririnig ang dalawang lalaking humahabol sa akin. Ngunit mag-isa naman ako sa gitna ng kagubatan, wala akong nadala kahit ano. My cellphone’s inside the ruined vehicle and the pocket knife was in the hands of those local people.

Dahil sa pagod at pagbuhos ng aking mga emosyon ay nawalan ulit ako ng malay.

Bumalik ang malay ko nang makaramdam ako ng sobrang lamig. My clothes are already wet due to the rain. Umuulan pa rin at parang wala na itong balak na tumila pa. Tumayo ako sa kinauupuan at sinubukang maglakad.

If I stay here, I will die of cold. So I need to keep moving. Allen’s memory inside my head kept me sane and I used it as my greatest motivation to overcome whatever shit is happening right now.

Naglakad ako nang naglakad hanggang sa tingin ko ay nakarating ako sa dulo, madilim pa rin at tahimik ang paligid bukod sa malakas na buhos ng ulan. I lost the sense of time completely, but a faint light coming from somewhere kept me going.

I found an old truck parked beside the road. Nakailaw ang headlights nito ngunit napansin kong walang tao roon sa loob. Shit! Really? Is the destiny’s fucking playing with me?!

Behind the truck are loads of some woods and wheat, I think. Natatakluban ito ng makapal na tarapal upang hindi mabasa ng ulan. Wala na akong ibang maisip na paraan kung kaya’t umakyat na lamang ako roon at nagtago sa loob ng tarapal. Pagod na pagod na ako at sobrang bigat na ng katawan ko.

Bago ako muling mawalan ng malay ay naramdaman ko ang pagkabuhay ng makina ng sasakyan at saka ito nagsimulang umandar.

Maliwanag na nang magising ako. Napalibutan ng dumi at ilang damo ang aking kasuotan. Ang mga paa at binti ko’y nabalot na ng makapal na putik. At ang bakas ng mga dugo sa aking kamay at braso ay natuyo na. Dama ko pa rin ang kirot sa aking katawan pero mas gising na ang diwa ko dahil sa matagal na pahinga.

Maliwanag na at wala na ang tarapal sa aking ibabaw. Nang makaupo ako ay nasilaw ako sa liwanag na nagmumula sa araw. Tinakpan ko pa ang sinag gamit ang aking kamay ngunit nang ibaba ko iyon ay nakita ko ang dalawang lalaking nagtatakang nakatitig sa akin.

They looked like local people, too. But they weren’t the same ones who chased me last night. Itong mga ito ay mukhang maamo naman ngunit paniguradong nagtataka sa aking katauhan.

“A-Ayos ka lang ba, iho? Ang dami mong… sugat sa katawan..”

“Saan ka ba nanggaling?”

Lumapit sila sa akin at tinulungan akong makababa ng truck. Mahapdi ang gilid ng mata ko dahil sa luhang umaambang tumulo. I thought I already lost hope on people, but here are some good people willing to help me.

From all the troubles and bad things I’ve experienced before, somehow it made me stronger and survival has become my greatest skill. I have a strong mind but sometimes my body won’t still cooperate until I fainted again.

“Salam—”

Damn, survival my ass.

Chapter 39 [Help]

Ang berdeng mga damo at matatandang puno, linya ng kabundukan, ang pagsibol at ang paglubog ng araw ang madalas kong natatanaw mula sa nakalipas na tatlong buwan. Lingid sa kaalaman ng lahat, ang itinatago kong tunay na katauhan.

Mula sa huni ng mga ibon, simoy ng hangin, alon ng tubig, kiskisan ng mga dahon, at ang tunog ng kadena mula sa duyang sinasakyan ko ay ang tanging maririnig sa buong kapaligiran. Hindi man ako lumaki sa ganitong uri ng pamumuhay ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, ito ang nagbigay ng kapayapaan sa akin sa lumipas na mga buwan.

Mahina kong itinutulak ang sarili para uguyin ang duyang gawa sa lumang metal, maging ang kadena nito ay kinakain na ng kalawang. In front of me is a view to the vast fields and mountains, on the far north is a huge windmill, alone and miserably secluded from the civilization. Malayo sa gulo at ingay ng siyudad.

Walang pinagkaiba sa sitwasyon ko ngayon.

Maybe it really takes more than a sacrifice to appreciate the simplicity of life, this serene and peaceful life with the trees, mountains, fish ponds, and animals. Away from the noise of the city, the car horns; away from the smokes, the pollutions; away from the hectic jobs, the unending workloads; and most especially, away from the toxicity of people and how technology consumes them.

Though modern life couldn’t live without technology, it is really an indeed sacrifice to have this kind of peaceful life. Kailangan mong isakripisyo ang mga nakasanayan upang makamit ang ganitong kapayapaan.

Hindi ko man maipagkakaila, isa ako sa mga taong naging alipin ng teknolohiya. But now that I’ve realized the beauty from the absence of all of it, I wish I could stay here longer. In this place, I could have a peace of mind. In this place, I could get away from people’s judgments, I could get away from pretending to be the person I wasn’t meant to be.

But that would also mean, leaving the person who made me realize what love is.

“Alden!”

Narinig ko ang tawag ng isang lalaki. Nakilala ko ang boses nito, pagbaling ko sa likuran ay natagpuan ko ang papalapit na si Lino, pinaiksing ‘Rizalino’, isa sa mga naging kaibigan ko simula nang manuluyan ako rito.

“Ikaw pala, Lino.”

Even though we’re of the same age, Rizalino is taller than me, few inches more, probably.

“Dinaanan kita rito kasi baka wala kang ginagawa. Sama ka kaya samin sa sentro? Kasama ko sina Donnie at Pablo sa laro. Game ka?” tumayo siya sa aking harapan.

Tumingala ako sa kanya. Maikli at bagsak ang buhok nitong si Rizalino, itim na itim ang mga mata at sa suot na puting t-shirt ay mukha itong malinis. Babad ito lagi sa laro ng basketball sa sentro kaya may tamang hubog din ang pangangatawan base sa kanyang edad.

“Sinong kalaban niyo?” nagkaroon ako ng interes, isa na sa mga dahilan ay ang pagkabagot sa paulit-ulit na ginagawa buong maghapon. Wala rin akong masyadong nakakausap at nakakasalamuha dahil na rin sa.. pagpapalamig ko sa isyung kumakalat.

“Di ko pa alam kung sino, pero mga dayo raw e!” aniya, nakatukod pa ang baba sa kanyang kamay, waring malalim ang iniisip.

Mula sa lumang bahay kubo na gawa sa kugon, iginala ko ang paningin ngunit hindi ko nakita si Mang Ramon, maaaring nasa trabaho pa rin iyon.

“Sige, magpapalit lang ako ng damit.” tumayo ako dahilan nang pagkalansing ng kadena ng duyan.

Ang mga mapanuring mata ni Lino ay dumapo sa aking kasuotan. “Ayos na ’yan! Malinis naman, e?” tukoy niya sa suot kong asul na pinaglumaang t-shirt at board shorts na may ilang butas pa ang laylayan.

“Okay.”

Bahagya kong narinig ang tawa ni Lino dahil sa pagiging mahiyain ko. Since the day I met him, that was his impression of me. But in reality, I’m not really shy, though napagdaanan ko na ’yon, pero ngayong naririto ako sa isang lugar na walang sinomang nakakaalam sa aking tunay na katauhan, kailangan kong baliin ang mga nakaugalian.

Maging ang aking pangalan ay kailangan kong ibahin.

“Alden, ano tara na?” pagmamadali niya sakin.

Wala akong nagawa kundi ang pumayag sa gusto niya. Mabuti na rin ito at nang magkaroon naman ng iba sa araw ko ngayon.

Nilakad namin mula sa bahay ang daan patungo sa sentro. Kalahating oras din na lakaran iyon kaya mabilis akong napagod. Kapag wala ka talaga masyadong ginagawa buong araw, ang bilis mo nang mapagod.

“Alam mo Alden, dati ko pang napapansin e. Parang laking maynila ka talaga.” aniya sa mapagbirong tono.

Lubak ang dinadaanan namin kaya nagsisimula nang sumakit ang mga paa ko. Umulan pa kahapon kaya ang lupa’y medyo malambot, kung kaya’t bawat apak ko ay may naiiwang lupa sa swelas ng aking suot na tsinelas.

“Kasi parang hindi ka sanay sa ganitong pamumuhay. Kaanu-ano ka ba ni Mang Ramon?” kung dati’y wala siyang pakialam sa katauhan ko, ngayon ay nagsisimula na siyang magtanong-tanong.

Mula nang matagpuan ako ng mga local men sa lumang truck at nawalan ng malay, kasabay ng mga panahong ’yon ang pagkalat ng balita tungkol sa naging aksidente namin ni Floyd. At isa ako sa mga hinirang na suspek bukod sa aksidenteng nangyari, kundi pati rin ang pagtangka ko sa buhay niya.

Hindi ko alam kung paano sumibol ang kongklusyon na iyon, pero alam kong ang tanging nakasaksi no’n ay ang dalawang estrangherong nakakita sa akin no’ng gabing ’yon. Though I’m half-guilty since I really tried to kill Floyd that night that he was unconscious, but it was for my own good, and no one knows about that.

“M-Malayong kamag-anak ko si Mang Ramon.” matipid kong sagot, nililimitahan ang sarili sa maaaring impormasyon na ibigay.

That was a lie, though. Si Mang Ramon ang tumulong sakin at pinatuloy ako sa isa sa mga pag-aari nitong tirahan. Lumang bahay iyon na gawa sa kugon na dating tinitirhan ng namayapa niyang asawa.

Kalahating oras ang nilakad namin hanggang sa makarating kami sa sentro. Bago ang basketball court ay madadaanan muna ang isang tianggian, mabuti na lamang na may suot akong sombrero kaya yumuko lang ako ay hindi na kita ang mukha ko.

“Pablo!” natanaw namin ang isa niyang kaibigan na nasalubong namin sa daan.

“O, Lino kasama mo pala si Alden. Tamang-tama, kulang kami, baka gusto mong sumali?” bumaling sakin si Pablo habang pinaglalaruan niya ang bola sa kanyang mga kamay.

I know how basketball is played, of course just by watching my boyf… I mean Allen when we we’re still in college, I learned its rules and pointing system. Pero hindi talaga ako magaling sa larangang may bola, the reason why I was into martial arts.

“Kayo nalang, ’di ako marunong niyan..” another lie.

Kahit na nakamit ko ang kapayapaan sa lugar na ito, kailangan ko pa rin palang magpanggap. Napagtanto kong hanggang ngayon, walang pagbabago sa buhay ko.

“Di ka marunong? Matangkad ka naman, ah?”

Kapag matangkad, kailangan manlalaro na agad? Hindi pwedeng naiba lang ng larangan? As far as I could remember, Allen’s not that tall. Halos magkasing-tangkad lang kami. Anyway, if these people think that I’m tall enough to play basketball, then that’s gonna be the same case with Allen, right?

Napagtanto kong naguluhan ako sa sarili ko.

“Di talaga. Kayo nalang, nonood nalang siguro ako.” tugon ko naman, sa huli ay ’di rin naman nila ako nakumbinsi.

Nagsisimula nang dumami ang mga tao sa paligid ng court. Karamihan ay lalaki pero ’di ko alam kung bakit ngayon, mas lamang ang mga babae. May dala pang hotdog balloons ang iba, para siguro i-cheer ang koponan na susuportahan nila mamaya.

Sa paligid ay may mga stone benches, kasama ako sa grupo nina Lino, Pablo at Donnie. Suot na nila ang asul na jersey uniform nila para sa laban mamaya.

Napupuno na rin ng ingay ang buong paligid, ’di gaya kung saan ako tumutuloy na payapa at tahimik. Dito ay maraming tao at normal naman ito pero ngayon ay ’di ako palagay.

“Pabantay kami ng mga gamit, ha?” wika ni Lino na itinabi sa akin ang mga gamit nila. May mga backpack doon at mayroon ding kahon ng mga inumin. It’s just mineral water. I suddenly remember the drink Allen usually brings with him on every game, gatorade.

“Sure.”

Naghintay pa kami hanggang sa malapit nang kainin ng dilim ang kahel na langit. Ang ingay sa paligid ay kusang naglaho nang mamataan ko ang pagdating ng isang itim na van. Biglang sumagi sa alaala ko ang binanggit ni Lino kanina tungkol sa makakalaban nila ngayon, mga “dayo” raw. Saan naman kaya galing ang mga ito, kung gayon?

Agaw-pansin ang pagbukas ng pintuan nito, kasunod ang pagbaba ng ilang kalalakihang naka-jersey uniforms din ngunit kulay pula. Base sa hitsura at dating ng mga ito, I could tell they are from somewhere familiar. These guys are obviously from Manila, pansin ko sa gamit pa lang na mga gadget ng mga ito.

Pero bakit dadayo pa sila rito sa malayo at liblib na lugar ng San Jose?

“Ito na ang makakalaban natin..” naririnig ko ang bulungan nina Donnie.

“Mukhang malalakas, pre.”

“Kaya ’yan, mukhang ’di sanay sa street basketball ang mga ’to..” pang-mamaliit naman ni Lino.

Nawaglit ang paningin ko sa kanila dahil sa huling lalaking bumaba ng van. Pamilyar ito at tandang-tanda ko pa no’ng una kaming magtagpo. Matangkad ito at mas maganda ang hubog ng katawan kumpara sa normal na lalaki sa edad niya. Maangas ang dating nito, hindi ngumingiti at kung tumingin ay akala mo’y kanya ang mundo.

Yumuko ako upang matakpan ng cap ang aking mukha. Kinabahan ako sa takot na makita nito. Hindi man kami close pero alam kong makikilala niya ako kapag nasilayan ang mukha ko.

I stood up from my seat and tried to get out but the crowd of people made it difficult to escape. I was in hiding for the past three months and I won’t let those efforts go to waste.

I know that I have the right to justify myself. Wala naman talaga akong kasalanan. I didn’t like trying to kill Floyd that night, but he made me do it. I’m still wanted by the authorities and everyone is looking for me, but I can’t defend myself when I don’t have any proof that I’m not guilty.

Self-defense? I aimed a knife to stab him in the chest, was it self-defense? And those local people were under the wrong impression, they witnessed what happened and now I couldn’t even possibly change everyone’s mind. To them, I’m the bad guy turned into a… murderer.

Maybe I got lucky that news isn’t really spread around this town, kung mababalita man ay sa mga diyaryo lang. Liblib ang lugar na ito at tanging sa sentro lamang maraming naninirahan. Kaya nakakalabas ako kahit paano.

Or maybe justice will still be served, pero handa ba akong harapin ang kahihinatnan nito sa huli? Matatahimik ba ako? Paniniwalaan ba ng mg tao na wala akong ginawang masama? Maybe they will, maybe they don’t. And exposing myself to the media will be a huge risk.

Maybe I need more time to weigh my options. Hindi rin naman maaaring magtago ako habangbuhay. Lalabas at lalabas ang katotohanan. At kapag dumating ang oras na ’yon, kailangang handa ako.

I mean, ready or not, I should be prepared.

Gustuhin ko mang umeskapo ngayon ay hindi ko nagawa. I don’t have any other choice to but to stay. Hindi nalang siguro ako gagawa ng ikapapahamak ko. Tahimik akong nanatili sa upuan ko, bilang taga-bantay pa rin ng mga kagamitan.

I just hope, Allen’s cousin won’t notice me.

Kanina pa nagsimula ang laro ngunit ’di ko na ito halos namalayan dahil aligaga ako at pabaling-baling sa paligid. Nang subukang ituon ang atensyon sa kasalukuyang laro ay ’di ko rin maiwasang magmasid sa lalaking iyon.

Maliksi ito at kada tatakbo ay tumatalbog sa ere ang buhok nito. He’s really the best example of an eye candy, maganda sa mga mata pero mukhang sakit sa ulo. Kahit ang paraan ng paglalaro niya ay maangas at may ipinagmamalaki. At kapag makikita ko ang likuran nito ay nababasa ko ang apelyido sa likod ng jersey niya, “Torralba”.

Natapos ang second half. Nagpahinga sina Lino malapit sa akin. Upang makatulong ay inabot ko ang mga inumin nilang tubig.

“Magagaling din, pre..”

“Sa una lang ’yan, nasa’tin pa rin ang huling halakhak..”

I kept on hearing their whispers since I was just beside them. Sa kabilang dako ay nagpapahinga ang kabilang grupo. I noticed that guy is looking down on his rubber shoes with a face towel on his damp hair. Palihim ko siyang minamanman sakaling bumaling siya rito at nang sa gano’n ay makaiwas agad ako.

Wala man akong ideya kung ano nang estado ngayon ng imbestigasyon, mas mabuti na ang mag-ingat. Kung makita niya ako rito, maaari ko pa ’yong ikapahamak.

Ilang oras ang nagdaan, natapos ang laro. Nanalo ang kabilang grupo. Ang biguang mukha nina Lino at ng kanyang grupo ay tahimik na nakipag-batian sa nakalaban. Dikit naman ang scores nila pero sadyang mas malakas pa rin itong mga dayo.

“Lino, mauuna na ako sa inyo ah?” lumapit ako sa kanila upang magpaalam. Abala sila sa kausap kaya halos ’di na nila napansin ang presensya ko.

Ayaw kong maghintay nang matagal kaya tumalikod na ako upang umalis. Humalo ako sa dagat ng mga tao hanggang sa matahak ko ang daan pauwi.

Isang hakbang patungo sa masukal na daan ay may humablot ng braso ko. Mabilis ang mga pangyayari, sa huli’y naaninag ko ang mukha ng lalaking humablot sa akin.

Fuck.

“Sa tingin mo talaga ’di kita mapapansin?” he smirked playfully as he stares at me. Pumiglas ako sa hawak niya kaya nakawala ang braso ko. Allen’s cousin is an ass, ayaw ko mang makisalamuha sa kanya ay napipilitan ako dahil sa mga pagkakataong ito.

“Hindi kita kilala.” kahit alam kong walang kwenta na sabihin ’yon, ginawa ko pa rin. The smirk on his face faded and was replaced by a poker face.

“Imposible. Anong ginagawa mo sa lugar na ’to? Kasama mo siguro ang pinsan ko?”

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Iniisip ba niyang maaaring kasama ko si Allen ngayon? And how did he know that I’m related to Allen? Sa mga engkwentro namin, lagi akong mag-isa no’n ah? May hindi ba ako nalalaman?

“I’m not with him. I’m here for a…” huminga ako nang malalim, nag-iisip ng ikakatwiran, “ano naman sa’yo kung narito ako? Wala kang paki!”

Tinalikuran ko siya at bumalik sa paglalakad. Gabi na at kung hindi pa ako magsisimula sa paglalakad, baka anong oras na ako makauwi at delikado pa ang daan.

“I thought Allen is your… uhh boyfriend? Teka, nagbreak na ba kayo?” sumunod pa sakin ang kumag. Pawis siya dahil sa katatapos na laro pero imbes na magpahinga, heto at ako ang inaatupag.

And how the hell did he know about that? This is so… fishy.. Parang may alam pa siya na hindi ko nalalaman. And I hate it that he’s the one who seems to know more.

“Di mo natagalan, ano? Seloso ’yun, e. Gets ko na kung bakit ka nandito..” he chuckled softly, “nagmomove-on ka!” mayabang niyang wika pero sa totoo lang ay nagkakamali siya ng akala.

“Kalimutan mo na ’yun, daming iba riyan! Doon ka sa ’di seloso, baka magtagal kayo.” at ang mas nakakainis pa, ang daldal niya. Walang tigil ang bibig. At feeling close pa! Lahat ng katangiang ayaw ko ay nasa kanya!

“O baka naman may lihim kang pagtingin sakin kaya kayo naghiwalay? Sabi na nga ba e, kaya pala binalaan niya rin ako no’n.. tsk tsk!”

Nagngingitngit ang ngipin ko sa iritasyon habang naglalakad. Gusto ko na siyang bigwasan para manahimik, pero naalala kong baka dumagdag pa ang kasong kasasangkutan ko. May malaking problema na nga akong kinakaharap, tapos dadagdag pa ang isang ’to?

“How did you know about that?!”

See? Hindi rin ako nakapagtimpi nang ibinulalas ang tanong na iyon. Ano pa kaya ang nalalaman niya tungkol sakin?

“Ang alin? Dami ko nang nabanggit e..” mas lalo akong nairita nang muli siyang ngumisi na parang may nakakatawa.

Hindi ako iritable pero ibang klase kung mang-irita itong lalaking ito. Mabuti nalang at hindi ko kamag-anak ’to, dahil hindi ko kakayanin kung makikita ko siya araw-araw!

“About me… and A-Allen..” unconsciously I stuttered for no reason. Bakit hirap na hirap ako ngayong aminin ang relasyon ko kay Allen? Siguro dahil… tatlong buwan na rin kaming walang komunikasyon?

Wala akong balak na alamin kung hanggang saan niya ako balak sundan. Malayo pa naman ang tinutuluyan ko kaya okay lang.

“We talked on the phone one time, at laking gulat ko pa dahil binabalaan niya akong lumayo sa’yo. Doon ko nakumpirmang may kung ano sa inyong dalawa.” that fast? nakaramdam kaagad siya na may relasyon kami? “And it’s not hard to speculate since… most of their family likes… the same sex…”

Hindi ko rin maintindihan kung bakit kailangan niya pang banggitin iyon. Does that matter? E ang pinag-uusapan lang naman namin dito ay ang relasyon ko kay Allen.

“We didn’t break up.” I exclaimed, still walking with my hands firm on the sides of my body.

“Kung kayo pa rin ba’t di kayo magkasama? Long distance? Paano mo nasa-satisfy ang pangangailan niya kung malayo kayo sa isa’t isa?”

So nosy, normal pa ba ito sa isang lalaki? Napaka-usisero sa buhay ng iba!

Instead of giving him an answer to his dumb question, I chose to stay silent. Wala rin namang magandang idudulot sa buhay ko kung papatulan ko siya. Kumpara sa normal kong lakad, mas binilisan ko ang paglalakad. I’m trying to locate him using my peripheral vision and I saw that he’s chasing after me.

Lumiko ako sa talahiban upang maiwala siya. Tumakbo na ako ngayon hanggang sa marinig ko nalang ang boses niya sa malayo.

“Fuck!”

Pero naramdaman kong parang kakaiba ang sigaw na iyon, parang may hinanakit. Dala ng konsensya ay binalikan ko siya. Damn.

I found him sitting on the grass field with a bruised leg. Matatalim ang dahon ng talahib kaya siguro’y nahiwa siya roon. Gaano ko man ka-gustong iwanan nalang siya dahil wala naman akong pakialam sa kanya, nanaig pa rin ang konsensya ko na tulungan siya.

People helped me at my worst, even if it makes a difference or not, I need to help other people too. Not because I knew it was right, but because I felt it’s the right thing to do.

Nowadays, people tend to forget that showing kindness doesn’t ask for a return. And knowing that helping Malcolm Torralba won’t do me any good, I still did it because it feels… right.

Chapter 40 [Looking]

Any second now, the sky will be dominated by the dusk. The clouds looked heavier than the usual and the light is slowly… vanishing. Kumpara sa mga nakaraang araw, ngayon ay mas maaga ang pagkagat ng dilim.

Kahit simoy ng hangin ay lumalamig na rin.

“Aray ko puta, dahan-dahan naman!” pag-iinarte nitong si Malcolm habang binabalutan ko ng panyo ang kanyang sugat sa binti.

Kung hindi ba naman kasi dakilang usisero ng buhay at katauhan ang isang ’to, edi sana hindi siya nagtamo nito.

“You’re overreacting, hindi naman kalakihan ang sugat mo para umarte ka nang ganyan.” I whispered avoiding his eyes full of arrogance, and I hate seeing it.

May mga uri talaga ng tao na kahit wala kang masyadong interaskyon dito ay maiinis ka pa rin sa presensya nito. I don’t know if I’m being judgmental or there’s really something wrong with his attitude.

“Eh sa masakit e, aaray ba ako kung hindi?!” sarkastikong tugon niya habang pinapanood ang pagbuhol ko sa aking panyo. Iyon ang ginamit ko tutal ay wala na akong ibang maisip na paraan kung paano siya tutulungan.

Pero gawin ko man ang lahat, mukhang hindi natutuwa ang isang ’to. He’s so arrogant and annoying, ugaling-kalye na mahilig makipag-basag ulo, ganoon ang tingin ko sa kanya noon pa man.

“I don’t care about your feelings, besides hindi naman na nagdurugo ’yan. Maaari ka nang tumayo.” pinagpagan ko ang aking kamay at naunang tumayo, pinagmasdan siya kung susunod sa inutos ko.

The frown on his face became so evident, hindi na ako nairita siguro dahil unti-unti ko nang nakasanayan. I mean I’m used to Allen being so annoying back then but he wasn’t arrogant like this guy.

I watched him slowly stood up, nasa ere ang mga kamay bilang suporta sa maaaring pagkatumba.

“Paano ako makakauwi nito? Parang ’di ko kayang lumakad..” he tried to step languidly, makukumbinsi na sana ako pero sa paraan ng pagbabagal niya ay naramdaman kong parang sinasadya na niya.

“Ano ka, lumpo? Nasugatan ka lang!” I reasoned out straightforwardly, I don’t care if he gets hurt with my words.

As long as he will leave me alone, I’m good. Thinking that helping him would be our final interaction.

Kumibot ang labi niya at parang nagpigil ng isang ngiting gustong sumibol sa kanyang mga labi. Obviously, he stands taller than me and right now, he’s looking down on me with menacing eyes. Right from the very first time I met him, I never saw a warm or light emotion in him. The shade of his eyes is dark and somewhat heavy.

“Minamaliit mo ba ang sugat ko?” tinaasan niya ako ng kilay. Dahil sa jersey na suot niya’y kita ko ang hubog ng kanyang mga braso, same with Allen whenever he’s in this attire.

Kaya nitong makipagsabayan kay Allen pagdating sa mukha, kisig, at porma. Hindi mo nga lang talaga gugustuhin ang ugali. Dahil tandang-tanda ko pa noong unang tagpo namin kung saan pinaratangan niyang may gusto ako sa kanya.

“Nasa binti ang sugat mo Malcolm, sobrang layo sa bituka kaya huwag mo akong artehan.” pamimilosopo ko sa kanya pero may sapat na katotohanan.

Ang nakasimangot niyang mukha ay mas lalong sumimangot. Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan naming mag-usap nang matagal gayong ’di naman talaga kami close. Feeling close kasi ang isang ’to. At siya na nga ang tinulungan, siya pa ang may ganang mag-inarte.

“Paano kung naputulan ako ng paa, sasabihin mo pa rin bang huwag akong mag-inarte dahil malayo naman sa bituka??” he exclaimed with a bit of sarcasm. But that statement made me think a little bit… deeper.

May punto ang sinabi niya pero ’di naman siya naputulan ng paa, kaya bakit kailangan naming bigyang importansya ang bagay na ito?

“Magkaiba naman ang naputulan sa nasugatan. Obviously, yours is just a small wound, hindi mo ikamamatay ’yan.”

I crossed my arms on my chest and returned his menacing stares. His hair is obsidian black and tousled, but still even his hairstyle gives me a bothering feeling. How come in the world that someone’s hair could bother me this much?

“What if it got infected? I’m sure marami nang namatay sa infection, at kung mamatay ako ngayon malayo pa rin ba sa bituka?” Malcolm Torralba is such a pain on my ass, back then I thought Allen is the most exasperating one but here’s this guy stealing the trophy from him.

“Ewan ko sa’yo, ayaw ko nang makipagtalo. Diyan ka na nga!” tinalikuran ko siya nang may balak pa siyang sabihin. Tuluyan nang tumakbo palayo sa lugar na iyon.

Mula sa isang oras na paglalakad, nakauwi ako na pawisan kahit balot na ng lamig ang paligid. I stared at the old swing I was riding moments ago and then went inside the old-cabin-looking house.

Nagsindi ako ng ilaw sa isang gasera upang magkaroon ng sapat na liwanag sa paligid. Hindi umaabot ang linya ng kuryente sa lugar na ito, bukod sa tago ay malayo rin ito sa kabihasnan. Maging sa sentro ay iilang bahay lang din ang may kuryente, at ang iba’y gumagamit ng alternatibong pamamaraan. Pero dito sa pansamantala kong tinitirhan, tanging gasera at kandila lamang ang katuwang ko tuwing gabi.

This is miserably peaceful, ganoon ko ito mailalarawan. To find peace, you have to be willing to lose your connection with the people, places and things that create all the noise in your life.

Hindi rin naman ako nagrereklamo. Maswerte rin ako na dinadalhan ako ng suplay ng pagkain at tubig ni Mang Ramon. May sarili itong tirahan at itong lumang kubo ay dating tinutuluyan ng kanyang namayapang asawa. That fact alone could be creepy but it’s a good thing that I didn’t grow up like a scaredy-cat.

Maging mga kasuotan ay pinahiram ako nito mula sa mga naiwang kagamitang naiwan ng dati nitong anak-anakan, nakasulat pa ang pangalan nitong “Jake” sa ibabaw ng kahong pinaglagakan ng kanyang mga gamit.

Kinabukasan, ang una kong pinagka-abalahan ay ang diligan ang mga tanim na halaman ni Mang Ramon bilang ganti sa kanyang pagmamagandang-loob sa akin. Naabutan ko pa ito sa labas na kinukumusta ang kanyang mga alagang halaman at tanim na gulay gaya ng kamatis, talong, patatas at gabi.

“Magandang umaga po, Mang Ramon.” magalang kong bati sa kanya.

May katandaan na ito ngunit masigla pa rin at batak sa trabaho. Kasalukuyan siyang pumipitas ng mga hinog na kamatis.

“Gandang umaga rin, iho. Ikaw ba’y nakapag-almusal na?” tanong niya sakin habang papalapit ako upang tulungan siya.

“Opo.”

I spent the morning working on the plants and the small fishpond few meters away from the old cabin. May mga alagang isda roon na hindi ko alam kung anong tawag, pero sa tatlong buwan kong pananatili rito ay natutunan ko rin ang pangangalaga nito. Karamihan sa mga alaga nito ay tilapia at dalagang-bukid.

I was preoccupied on feeding the fishes when I noticed that some of the fishes hid below the water. Ganito ang natural nilang reaksyon kapag…

“Anong isda ang mga ’to?”

Malcolm Torralba showed up beside me, a usual sardonic smirk was plastered on his face. Kaya naman pala natakot itong mga isda dahil dito sa dumating. At kahit tirik ang araw, hindi ko maatim ang suot niyang puting t-shirt na pinatungan ng denim parka jacket. Hindi ba siya naiinitan sa suot niya?

“Anong ginagawa mo rito?”

“Dami nito ah, magkano per kilo?” aniya habang nakatingin sa pond, ang akala ko pa’y nagbibiro ito pero nang lingunin ko ay seryoso ang mukha niya. Is he seriously asking me that question?

“Hindi ito pinagbibili, anong ginagawa mo rito Malcolm?” his brows completely shot up when I think he heard me call his name.

“Para saan ang pag-aalaga kung hindi ipinagbibili?” patuloy niyang pagtatanong hindi dahil kuryoso kundi dahil gusto lang akong guluhin.

“Ang ibig kong sabihin, hindi pa ngayon ipagbebenta, at ano ngang ginagawa mo rito?” hanggang ngayon ay ’di pa rin niya ako sinasagot. Nauubusan na ako ng pasensya at nakapagtataka ring alam niya kung saan ako tumutuloy.

This guy is really creepy. Stalker ba ito? Sinundan niya ba ako hanggang dito noong nakaraan? Ayaw ko mang mag-assume pero wala akong ibang paraang naiisip.

“Napadaan lang.” tugon niya.

Gusto kong matawa sa katwiran niyang alam kong napaka-imposible. Liblib ang lugar na ito, paano siyang mapapadaan dito nang gano’n gano’n lang?

While I was dealing with my own sarcasm, he gently removed his parka jacket leaving his white t-shirt on, isinabit niya ang jacket sa kanyang braso at saka tumingin sa akin.

“Sa tingin mo talaga maniniwala ako? Na napadaan ka lang dito?” umagang-umaga pero heto at ’di ko mapigilang maging sarkastiko.

Umigting ang panga niya nang samaan ako ng tingin. “Hindi naman kita pinilit maniwala, it’s up to you kung maniniwala ka. I don’t hold anyone’s decision.”

I exhaled abruptly and threw the food for the fishes on the pond. Bakit ganito ’to? Alam kong magkadugo sila ni Allen kaya nakakairita man siya ay ’di maipagkakailang magandang nilalang pa rin siya. Allen could be annoying but he’s always reasonable unlike this one, he has reasons but it’s way out of the box.

“Alam kong sinundan mo ako kahapon kaya mo siguro nalaman na dito ako…. nakatira.” banggit ko. His eyes searched for mine but I focused my eyes on the pond.

“Alam mo naman pala e, ba’t nagtatanong ka pa? Hindi ba sinagot mo lang din ang sarili mong tanong?” banat pa niya na mas lalong nagpalalim sa aking iritasyon. Pilosopo, barubal, asal kalye, sarkastiko, ano pa ba ang mga deskripsyong makakapaglarawan sa kanya?

“Get out of my face, Torralba. Naaalibadbaran ako sa’yo..” I rolled my eyes at him and walked past him.

Ngunit sa kamalas-malasan ay nadulas pa ako at muntik nang mahulog sa fishpond kung hindi lang ako nasalo ng lalaking ito. Hinapit niya ang likuran ko hanggang sa magtama ang katawan namin. Bahagyang may awang ang kanyang labi habang maangas siyang nakangisi sa akin.

“Let go off me!” sinuntok ko nang mahina ang kanyang dibdib pero dumaan lang ang tingin niya roon, ’di binigyang halaga.

“If I let go, you’ll fall. Gusto mo?” pananakot pa niya, hindi inalis ang nakakaasar na ngiti sa kanyang labi.

Wala na akong masabi. He’s holding me on the small of my back, the malicious smirk on his face tells me that he’s somewhat enjoying this.

“Let me go!” I punched his chest to get away from his hold but then he really did let go of me, causing me to fall on the pond. “Noooo!”

May katamtamang lalim ang fishpond na ito kung kaya’t hindi naman ako nalunod sa ilalim. Narumihan at nabasa ba ang aking kasuotan. Narinig ko ang bungisngis niya sa paligid pero mas binigyang panahon ko ang pag-ahon.

“Sabi ko sa’yo mahuhulog ka, e.” narinig kong bulong niya nang makaakyat ako sa lupa. I’m dripping wet with fishpond’s slimy water.

“Putangina mo, tumahimik ka!” singhal ko sa kanya dahil sa panggagalaiti. Gusto ko siyang saktan pero pinigilan ko ang sarili.

“Galet na galet? Gustong manaket?” pang-aasar niya pa, imbes na saktan siya ay inirapan ko nalang siya at iniwan doon.

I went back inside the cabin to clean myself up. Wala namang masamang amoy ang tubig pero medyo malagkit ito sa katawan. Nagbanlaw ako at naligo na rin at nagpalit ng mga damit.

Pagbukas na pagbukas ko ng pintuan palabas ay naabutan ko ang walang hiyang lalaking nakaupo sa duyan. Halos lumundo ang duyan dahil sa natural nitong bigat.

Inismiran ko siya at bumalik sa pagpapakain sa mga isda sa pond. Alam kong nakabuntot pa rin siya. Seriously, ano bang habol nito sakin? May alam ba siya tungkol sa kinasasangkutan kong gulo? Narito ba siya para…

“Ford McLaren Valencia..” bigkas niya sa aking buong pangalan,’di ko mapigilang ’di siya lingunin. As time goes by, he’s becoming creepier.

“Ano bang pakay mo at narito ka?”

His hands are hidden inside his pockets while his jacket lies on his one shoulder. Sinubukan kong hindi intindihin iyon.

“Wala naman, as I’ve said napadaan lang ako. And to think that you’re… living here.. isolated..” ’di ko alam kung saan nanggaling ang kaba ko pero base sa pananalita niya, pakiramdam ko’y alam na niya ang lahat.

“Tells me that you really did break up with my cousin.” dugtong niya sa huling sinabi, napanganga ako sa kalituhan. I almost thought..

“And you’re in hiding, because what? Natatakot ka sa pinsan ko? Pinagbabantaan niya ba ang buhay mo?” I realized he’s under the wrong impression. Ang mga mata niyang mapupungay ay sumeryoso na.

I don’t know what to say.

“You don’t have to do this, Ford. He’s not the clingy type of person, kung ayaw mo na sa kanya maiintindihan ’yon ng pinsan ko.”

Clearly, he’s not aware of Allen’s capabilities and what he could possibly do for the sake of… love.

“And even though I sent him this picture,” he showed the screen of his phone, pinakatitigan ko ang litrato roon, it was me a while ago when I fell on the fishpond! “I told him that you’re just doing fine so he will leave you alone. You can go back to your old life, Ford. Ang talino ko ’di ba?”

Hindi ako makapaniwalang nakuhaan niya ako ng litrato kanina. At ang kaalamang ipinadala niya ang larawang iyon kay… k-kay Allen..

“What the fuck did you do??” I murmured and repeated it with higher tone of voice. “Malcolm, what did you just fucking do? You sent him a… a p-picture of me?!”

The emotion in his face tells me that he’s clueless to the consequence of what he just did. I lost contact with Allen for three months, para sa kapakanan ko at para na rin sa katahimikan niya. Realizing I’m just a burden to everyone resorted me into these kind of decisions.

“Oo, picture mo. Maganda naman ang kuha, at kita ang mukha mo kaya siguradong makikilala ka niya!” aniya sa mukhang natutuwa pang tono.

He’s telling me the words that I don’t wanna hear, damn it!

“Delete it!”

“Oh? Kahit burahin ko, nakita na niya. Nagreply pa nga eh!” tugon pa niya nang may kompiyansa.

“What?!” galit ako pero mas nanaig ang pagkalito ko sa mga pangyayari.

“Basahin ko ba? Tinanong lang naman niya kung nasaan ka..” bulong niya habang nag-i-scroll sa kanyang cellphone.

I was hoping he didn’t drop any of my whereabouts or else..

“Siyempre, dahil tinatamad ako nagsend nalang ako ng location. Malaki man ang Batangas pero ’di naman niya siguro alam ang lugar na ito, kaya safe ka pa rin.”

I shut my eyes and massaged my temples, stressed out with all of his stupidities.

“Dapat magsaya tayo, kasi malaya ka na! Ano?” tanong niya, hindi pinapansin ang pagkaka-tahimik ko.

Any minute now, I’m gonna lose my mind completely. Allen has the information now that his dumbass cousin just gave. At kailanman ay hindi magiging malaya iyon. Kung pinaghahanap pa rin ako ng mga pulis at kung matunugan nilang alam na ni Allen ang lokasyon ko, hindi lang ako ang magdudusa. Si Allen din ay madadamay sa gulong ito.

“He doesn’t need to know where I am.” bigkas ko sa mas kalmadong boses, pagod na sa pag-iisip ng maaaring mangyari.

Malcolm’s thick eyebrows met, his questioning eyes are enough to learn that he’s scared he did something wrong or not in my approval.

“Oh, sorry. Since I can’t delete it, I-I’ll just tell him not to… find you?” ang normal na maangas niyang disposisyon ay naglaho at naging maamong tupa. Kahit siguro gawin pa niya iyon, wala nang mababago.

I’ve known Allen’s persistence and he won’t leave me alone.

“Did I do something… wrong? Hindi ko ba dapat sinend ’yon?”

Nagbuntong hininga nalang ako at nilampasan siya. I’m tired of dealing with him but I was surprised when he pulled my arm. Nagkatinginan kami at nahihiya niyang inalis ang pagkakahawak sa akin.

“H-Hey..”

I looked at him impassively.

“Sorry na..” panunuyo niya na sobrang hindi ko inaasahan. What? Where is the… arrogant Malcolm Torralba?

Napakurap-kurap ako sa kanyang harapan, ’di makapaniwalang kaya niyang magpakumbaba. I thought that wasn’t included in his vocabulary.

“Wala na tayong magagawa, this already happened. Let’s just hope that… he won’t find me…” and it’s like less than one-fourth of a chance to happen, baka nga ngayon ay ipinapa-track na niya ang main location ko.

“He won’t, I’ll make sure of that.” pangako pa niya na alam kong mapapako rin sa huli.

The next day came by so fast. Naligo ako bago mag-agahan. Paglabas ko ay muli kong naabutan si Mang Ramon na nag-aalaga sa kanyang mga tanim na halaman.

“O, nariyan ka na pala iho. Nakapag-almusal ka na ba?” dinaluhan ko siya at tinulungan sa pagdidilig.

“Opo, katatapos lang po. Tulungan ko na kayo riyan..”

Our usual morning conversation progressed, but today he has something different to tell.

“Nga pala, bumisita rito iyong anak ng kumpare ko na naging matalik ding kaibigan ng anak-anakan ko noon.” aniya, pinakinggan ko habang abala sa gawain.

Anak ng kumpare? Siguro taga-rito lang din, o baka doon sa sentro nakatira.

“Ang laki na nga ng pinagbago ng batang ’yon, e. Manang-mana pa sa ama, matikas at magandang lalaki!” proud pa niyang dagdag sa kwento na akala mo’y anak niya ang tinutukoy.

Hindi ko pa nami-meet ang kanyang pamilya kaya ’di ko alam kung may anak ba siya o wala.

“Taga-saan ho ba ’yan, Mang Ramon?”

Tumigil siya saglit sa ginagawa upang pagtuunan ng pansin ang aking katanungan, ngumiti siya sa ’di ko malamang kadahilanan.

“Galing pang maynila, ngayon nalang ulit nakabalik dito ang batang ’yon.”

The moment I heard it, I literally had goosebumps. Ayaw ko mang isipin o itanggi ko man ang posibilidad, pero maaaring tama ang hinala ko.

And that was the time that Malcolm Torralba appeared again. Hingal na hingal ito at parang galing sa marathon. Sweats dripped down on his face as he pants. Pareho kaming nagtataka ni Mang Ramon na nagmamasid sa kanya.

Eventually, nang makabawi siya ng lakas ay tinitigan ako nito nang mariin. His soulful eyes focused into me, but the emotion in it warns me that something is about to happen.

He stepped closer and grabbed my arm.

“Come with me.” aniya sa nanghihikayat na boses.

I don’t understand. Hinayaan ko ang pagkakahawak niya sa aking braso pero tinagalan ko ang titig sa kanya nang sa gayon ay makuha niya ang gusto kong iparating.

“M-My cousin is here. Allen is here, and he’s looking for you.” right there, he said it.

Epilogue

Three months ago, naisip kong kontakin si Allen pero sa kasamaang palad ay hindi ko tanda ang kanyang numero, tanging ang last four digits lang ang natatandaan ko. Hindi rin naman ako makauwi dahil ayaw ko, unang-una dahil sa kumakalat na balitang ako ang hinihinalang suspek sa nangyaring aksidente namin ni Floyd at ang pagtangka ko sa buhay niya.

I was born a coward, but being alone made me stronger. I’m a loner, stand-alone, siguro nga hindi ko kailangang dumepende sa iba para lang maging masaya. But things have changed since Allen.

Hinatak ako ni Malcolm palayo sa cabin pero tumigil ako sa paghakbang pagkatapos ng ilang segundo. No, this is not right. I shouldn’t be running. This is not gonna end if I keep on running away.

“W-What?” Malcolm is a bit hesitant when he asked me.

Nakatungo ako, ilang saglit ay nag-angat ako ng mukha at tumingin sa kanya.

“I’ll face him.” tipid kong bigkas pero ilang emosyon ang tinalikuran ko masabi lamang iyon.

My mind has been clouded with so many ‘what ifs’ but then I realized those questions won’t matter if I could just be braver for once.

“A-Akala ko hindi ka niya pwedeng makita?”

“Hindi nga, pero kailangan.” tugon ko, nalukot ang mukha niya waring hindi naintindihan ang aking sinabi.

Umawang ang labi niya para sa balak sabihin ngunit hindi natuloy. Another thing that I realized aside from everything, Malcolm could be annoying but somehow you’ll get surprised by how serious he is when it comes to helping other people.

I judge people easily, and that’s one thing I should change.

“Ano ’to, ba’t magkahawak kayo? Paki-explain nga, mahal…” and suddenly that familiar voice interrupted us.

Napatingin ako sa isang gawi kung nasaan ang papalapit na si Allen Torralba. Kusang lumukso ang puso ko sa kinalalagyan nito nang makita siya. Naalala kong naiwan ang pagkakahawak ni Malcolm sa aking braso kung kaya’t binitawan niya rin iyon nang punahin ni Allen.

Allen grew stubbles on his face and he’s just casually wearing a white tee-shirt and denim pants with timberland boots, but look at him, he’s smokingly hot.

“A-Allen—”

“Bakit nagpapahawak ka rito sa pinsan ko, mahal? Halika nga rito!” lumapit siya at hinatak ako palayo kay Malcolm. Balak pa nitong umangal ngunit inilingan ko nalang upang hindi na siya madamay pa.

Allen pulled me until we’re alone, nanatili ang mga mata ko sa kamay niya sa aking kamay na may tamang higpit, iyong hindi nakasasakal.

“Allen…” tawag ko sa kanya upang ipaalam na nakalayo na kami masyado at maaari nang mag-usap. Nilingon niya ako, seryoso at may galit sa kanyang mga mata base sa pagtingin nito.

Huminto kami sa gitna ng isang liblib na lugar malapit sa mga sakahan.

“Tatlong buwan! Tatlong buwan mo akong tiniis, mahal! Alam mo ba kung gaano kasakit iyon? Tapos malalaman kong nakipagtanan ka pala sa gagong ’yon?!” nanggagalaiti niyang pahayag, hindi mapakali sa kinatatayuan.

“Allen, calm down..”

“Don’t tell me to calm down! Magkasama pa kayong dalawa rito?!” nagpupuyos siya sa galit.

Reminiscing that he had anger issues freaked me out. Baka mag-explode pa ito kung hindi ko aagapan kaagad.

“It’s not what you think, Allen. Hindi kami nagtanan, walang nagtanan. Coincidence lang na nandito siya, wala kaming anumang relasyon.” mahabang paliwanag ko.

His deep penetrating eyes bore into me. Intense ito at masyadong naninimbang.

“Coincidence? Kaya nakapagsend pa sakin ng picture mo ang kumag na ’yun?”

I rolled my eyes when he said that. Loko-loko kasi iyong pinsan niya kaya ano bang malay ko sa tumatakbo sa utak niya? At kung hindi rin naman nito sinend ang larawan, ’di rin naman niya ako mahahanap ah?

Bumuntong hininga ako.

“Three months and here you are, seems like you didn’t even miss me..” malungkot niyang wika, nahabag ako sa tono ng kanyang boses, miserable at animo’y bigong-bigo.

I missed him but I had so much in mind for the past three months that missing him wasn’t a priority. And I admit it. It was all my fault. I thought I became stronger but I realized I’m still the same weak and pathetic kid..

“A-Allen..” gusto ko siyang yakapin pero ang magkasalubong niyang kilay ay sapat na para malaman kong hindi siya masaya sa pagkikita namin.

“You keep on running away, Ford. Anong gagawin ko? It seems like no matter what I do, I’m still… nothing to you. Do you know how much it destroyed me when you left?” his voice broke, namumula ang kanyang mga mata sa pinaghalong galit at pagsusumamo.

Nanunubig na rin ang gilid ng aking mata. Hindi ko rin alam kung bakit ganito ako. Napakadaling isipin na maging matatag ako, gawin ko ito, sabihin ko ito, pero lahat ng iyon ay hindi naging madali para sakin. I had so many inhibitions, though my love for him is real, hindi pa rin sapat iyon para manatili sa relasyong ito.

He deserves someone who stays with him, someone who won’t run away from him.

“I’m so worried about you, akala ko kung ano nang nangyari sa’yo, baka pagala-gala ka nalang sa daan at walang makain. But here you are… you’re healthy and you didn’t even try to call me..”

Ang pinipigilang mga luha ay tumakas sa aking mga mata. My chest feels so heavy, hearing his words felt so painful. Maybe I needed to feel this. Maybe I deserved this.

“I-I’m sorry..” that’s all I could say.

With all the tragedies that happened in my life, it became so hard for me to handle relationships. I have so much in my baggage. Ang dami kong dinadala. Siguro kailangan kong magbawas ng bitbitin. I needed to lose something in order to breathe again.

He sighed but then he stepped closer to me and embraced me with his hug. I felt his warmth in my body. Tumahan naman na ako pero naroon pa rin ang sakit na nararamdaman ko.

Nagtagal kami roon ng ilang minuto. He kissed my tears away and stared at me in the eyes.

“Let’s break up.”

Masakit man pero kailangang tanggapin. Not every love story remains to be a ‘love story’ in the end. And not all break ups are failure, some are just… not working, and it needs time to work again.

Allen broke up with me not because he doesn’t love me anymore, it’s because he wanted me to get out of my comfort zone, to grow out my insecurities, to overcome my inhibitions, and to prioritize love above anything else.

Or maybe he really fell out of love with me? And I’m just convincing myself that he has good reasons. Maybe he grew tired of all my bullshit dramas. I don’t know. But what I know is it’s better this way.

I have to grow up.

Commitment isn’t my strongest skill, lalo na’t bata pa naman ako. And Allen’s still young as well. We both need to explore more about the world and discover more about ourselves but on our separate ways.

Nagtapos man ang aming love story, pero alam kong marami akong natutunan dahil dito.

Pagkatapos ng halos isang taon, nakabalik ako ng Manila isang buwan matapos ang aming paghihiwalay ni Allen. Our last interaction was our break up. Nakabalik ako sa trabaho at sa aking dating buhay.

Nalaman ko ring ilang linggo pagkatapos ng aming aksidente ni Floyd ay na-confine siya sa ospital. Malala ang tinamo niyang mga injuries at naging kritikal ang kanyang kondisyon hanggang sa maging dahilan iyon nang pagkamatay niya.

But Allen didn’t tell me about that part.

Kasabay ng pagkamatay ni Floyd ang pagkamatay ng mga haka-hakang ako ang suspek sa nangyaring aksidente. I don’t really know how that happened but it saved me from everyone’s false accusations.

After the break up, I was all alone. Due to my tragic history, I was forced by my employer to attend sessions with a… shrink.

“Nice seeing you again, Mr. Valencia.” bati ni Dr. Kraig Torralba sa akin nang muli akong bumisita sa kanyang opisina.

My employer assigned me to a different shrink but I chose to have Dr. Torralba as my personal shrink. Madali na rin ito para sa akin dahil kilala na niya ako at ang iba pang trahedyang nangyari sa buhay ko.

He did some series of tests and we even tried psychotherapy. Doing all of these things made me feel retarded once again. ’Yung akala ko tapos na ako sa phase na ito ngunit hindi pa pala.

“You’re suffering from dysthymia. It’s a serious form of depression but this one is long term and continuous..” isang araw na pahayag sa akin nito mula sa ilang linggo kong pag-attend ng sessions sa kanya.

I don’t understand what he’s saying, pero nang marinig ko ang salitang “depression” ay nagkaroon ako ng ideya.

Hinubad niya ang suot na eyeglasses at tumingin nang mariin sa akin, pinagsalikop ang kanyang dalawang kamay.

“It could be also called persistent depressive disorder and this type of feeling lasts for years. And because these feelings have gone on for such a long time, you may think it would always be a part of your life…” dugtong niya upang mas maintindihan ko.

At first, I don’t really identify myself with that diagnosis. I received medications and therapies, my shrink also advised me some lifestyle changes that could help me treat it.

I did some research and learned everything I needed to know about it. And this depression is serious and not should be taken as a joke. It also explains my decisions in life, I was embraced with my disorder.

“Many people are actually afraid to heal because their identity is centered around the trauma they have experienced. They have no idea who they are outside of trauma… and that unknown could be terrifying..” my shrink told me one month after taking my medications.

Marami pa siyang sinabi sakin na talaga namang nakatatak na sa aking isipan. Kahit sa gitna ng aking pagta-trabaho ay sumasagi ito sa aking isipan.

You are allowed to struggle.

What happened to you was not your fault.

It’s okay if all you did today was breathe.

You have the right to acknowledge your feelings without having to justify them.

You are enough.

And those words served as my daily motivation in healing. Overcoming my traumatic history made me feel that I got over it, but it’s okay. It’s okay to fall apart even if you thought you had it under your control. Healing is messy. And there is no timeline for healing.

Maybe most people with “normal” feelings wouldn’t deeply understand that, but it’s also okay. I realized that I don’t have to force everything. It’s okay not to be okay. I have long accepted that my feelings are valid but I recently realized that I don’t have to justify them.

After five months of receiving treatment, I got back to work. Naipagpatuloy ko ang aking naudlot na apprenticeship sa kursong architecture. I was doing and feeling better since the day that I started to accept and validate my feelings.

You really need to love yourself first before trying to love other people, iyon ang pinanghahawakan ko simula ngayon. Buo dapat ako kung plano kong pumasok sa isang relasyon. Because if not, that would be too selfish.

Everyone love their own selves but don’t really get it to “completely” love theirselves. Kung mahal mo talaga ang sarili mo, you won’t settle for less because you know what you deserve. Kung mahal mo talaga ang sarili mo, hindi mo ikahihiya kung abnormal ka o kung ano mang flaws ang meron ka. And if you really value yourself, independence is enough and relationship is just extra.

I still attend sessions with my shrink pero once or twice a week nalang siguro. When everything seems to feel right, I still feel that something is missing. And I have an idea why is that.

“Hindi na yata nabibisita si Allen dito? May problema ba kayong dalawa?” pang-uusisa ni Ate Chev isang araw nang umuwi ako sa bahay dahil weekend.

Walang kaalam-alam ang pamilya ko tungkol sa tunay na relasyon namin ni Allen, kaya naisip kong ang “bestfriendship” namin ang tinutukoy ni Ate.

“He’s busy with w-work..” tugon ko. Mahirap din kasing ipaliwanag sa ibang tao kung ano ang tunay na kinahinatnan ng aming relasyon.

Ate Chevron’s skeptical eyes tensed me a bit. Nang tumagal ang ganoong tingin niya ay napag-alaman kong hindi siya kumbinsido sa sinabi ko.

“Halos mag-iisang taon na siyang hindi bumibisita rito, gaano ba ka-busy ’yang boyfriend mo?” kuhang-kuha niya ang buong atensyon ko sa binanggit niya. Boyfriend? How did she…. How the hell did she..

“Ano? Oo alam kong mag-boyfriend kayo, nagka-problema ba kayo’t ’di na nagagawi rito si Allen?” I don’t need to ask her because she already gave me the answer.

“P-Paano mo nalaman?”

She just shrugged her shoulders like it’s a long story to explain detail by detail.

“Nagpaalam siya noong mangligaw sa’yo kaya nalaman ko.” napaawang ang labi ko sa tinuran niya. What? He asked for my sister’s consent? Bakit hindi niya nabanggit sakin ’yon noon?

I have to remind myself that we’re over so technically learning these things now doesn’t matter. And now that it’s been almost a year, nagkaroon ako nang mas payapa at tahimik na buhay. I’m still dealing with my trauma but I was getting better each day.

“Narinig mo na ’yong bagong proyekto?” tanong sakin ni Spencer, pareho kong apprentice. I’m sitting on my cubicle reviewing some plans when he approached me.

“The one with victorian designs?” bumaling ako sa kanya upang bigyang pansin. Being this preoccupied with work distracts me from thinking about something else.

“Oo. Sa Espanya pa raw galing ’yung disenyo at ang bali-balita pa… pipili sila ng isa satin na ipapadala roon..” aniya habang nakayuko upang hindi makitang nagpepetiks sa trabaho.

Wala namang napukaw sa atensyon ko bukod sa magandang disenyo at istilong ginamit sa plano ng isang residential house na iyon. I heard some famous spanish architect is working on it and wants to pull out some of the best architects in the country.

Dalawang araw ang lumipas nang ipatawag ako sa opisina ni Siam Montenegro. Nang pumasok ako sa opisina ay nagulat ako nang malamang hindi lang pala ako ang pinatawag, even the other top architects in the company were there.

“This is a request made by Architect Torrecilla, and we’re flying in Spain two days from now. I believe everyone is in agreement with this?” nasa gitna nang pagpapaliwanag si Siam nang dumating ako.

Architect Torrecilla? Spain? Two days from now?

Naramdaman kong kailangan kong habulin kung anoman ang napag-usapan nila no’ng wala ako. I feel so left out but the guy beside me shared the information I was seeking.

“Residential space tsaka commercial building, kinukuha nila ang top architects sa Pilipinas kaya as much as possible, they are pulling out from one of the prominent builders in the Philippines. You’re one of the top apprentice kaya isinali ka rito.” aniya, binigyan ko ng sapat na oras ang sarili na intidihin ang narinig.

Ipapadala ako sa ibang bansa?

“Lahat ng expenses ay sagot ng kompanya, and this is also a great opportunity for everyone of you..”

After he dismissed everyone, I was still in the state of confusion. I’ve never been outside the country so this feels so new to me. Nakakatakot pero dahil sa trabaho, kailangan kong harapin ito.

At nang lumipas ang dalawang araw, naghanda kami para sa aming flight patungong Espanya. Kasama ang ibang arkitekto sa aming kompanya, ilang oras din ang aming hinintay hanggang sa makarating kami sa tutuluyang hotel. Even this hotel has an intricate touch of antiquity, nahaluan nalang ng modernong disenyo mula sa pinakaibabang palapag.

We have our own rooms. Hila ang mabigat na maleta ay nagpahinga ako ng ilang oras hanggang sa makatulog ako.

Paggising ay gutom agad ang una kong naramdaman. We’re supposed to have a team lunch but since I want to explore the place on my own, nagpaalam nalang ako sa kanila na kakain ako sa labas.

Strolling at the streets of Barcelona, it’s a good idea that I brought a camera along with me so I could take pictures. I have a deep fascination with buildings, designs, spaces, the reason why I took an architecture course. Kung kaya’y iyon rin ang madalas kong kuhanan ng litrato.

Next day morning, um-attend kami ng isang business meeting with the main architect for the project. Architect Sancho Torrecilla and his plans for the residential space and another commercial building, nakinig akong mabuti at nag-take down notes na rin.

Later that day, hinayaan kaming makapaglibot sa aming mga sarili. Though nakapag-explore naman na ako kahapon, since wala naman akong ibang gagawin ay lumabas nalang din ako.

Bumisita ako sa ilang pamosong istruktura sa lugar gaya ng ilang lumang mga cathedral at museums. My passion in structural designs and architectures is piqued by the complicated details of every building I saw. I’d love to stay longer in a place like this if I have the chance.

Sa sumunod na araw ay nag-held ulit ng meeting ngunit mas matagal ito at marami kaming ginawa. Since I was the only apprentice with them, ako ang naging assistant ng lahat ng architects na kasama ko. Revisions and reevaluations ang madalas na ipagawa sa akin. And even though it was hard and so heavy, I thought of it as an opportunity for more experience and exposure to the field.

“After you revised this one, you can personally send it to Architect Torrecilla..” isang araw na utos sa akin ni Siam Montenegro nang iabot niya sa akin ang isa sa mga importanteng kopya ng isang floor plan.

“Noted, sir..”

Architect Torrecilla’s office is located near our hotel so it’s not much of a bother since walking distance lang din naman ito sa tinutuluyan namin.

I received the task at exactly twelve noon, natapos ko ito nang mag-aalas tres na. Katulad ng nakaraan ay sa labas ulit ako kumain.

Realizing the ambience here is actually different compared to the places that I have been. Here, though I wasn’t able to interact much with the people around but I feel welcomed and belonged. You don’t have to fit in, besides no one knows you and could judge you.

The next couple days, naimbitahan kaming muli para sa isang importanteng meeting ngunit imbes na sa kompanya ang tungo namin, lumiko ng ruta ang sasakyan namin.

We were all wearing formal clothes since we were expecting the meeting to be held at the company. Nasagot ang mga tanong ko sa aking isipan nang tumigil ang sasakyan sa tapat ng isang..

“This is the famous Castillo de Tamarit..” bigkas ng aming driver na pareho naming nakadungaw din sa labas.

Unang apak ko pa lang sa buhangin ay namangha na ako sa angking ganda ng lugar. It looked so isolated but it stands wonderfully on its own. May kastilyo pa sa ibabaw ng istrukturang mukhang bangin. There was a path that was highlighted by the archs leading us to somewhere.

Sinundan namin ang pathway hanggang sa marating namin ang isang venue para sa…. kasal?

What the?

Hindi pa nagsisimula ang okasyon dahil napansin kong nakapila pa sa dulo ang ilang kasali sa procession. Nang makarating kami ay agad kaming dinaluhan ni Architect Torrecilla.

“I’m sorry everyone for the sudden relocation of our meeting, I need to attend this one but I thought of doing the meeting here right after, since you guys are already here..” anito sa amin pero sa isang iglap ay naagaw ng isang lalaki ang atensyon ko.

Allen is here wearing a coat, he did not shave his beard so he looked so matured. And his brothers were behind him. Dahil sa pagtagal ng tingin ko sa kanya ay parang nagtayuan ang lahat ng balahibo sa katawan ko nang magtama ang aming paningin.

He was surprised as well seeing me.

Hindi ko na halos napakinggan ang sinasabi ng arkitekto sa aming harapan dahil sa kawalan ko ng atensyon. At nang muli ko siyang makita ay parang nabuhay ang sakit na pilit kong ikinukubli sa lumipas na panahon.

It’s true that pain doesn’t go away. You just have to learn how to get used to it. But I could manage it better now. Dahil kung hindi, kanina ko pa siguro nilisan ang lugar na ito nang unang masilayan siya.

“Ford? Anong… ginagawa mo rito?” Allen walked towards me though I wasn’t expecting him to approach me.

I looked sideways, trying to ease my mind from overthinking.

“Uhh, kasama akong ipinadala rito. May proyekto kaming gagawin dito..” tugon ko at naisipang hindi siya pagdamutan ng impormasyon.

At hindi rin naman siguro niya iniisip na sinundan ko siya rito? Teka, kaninong kasal ba ito at bakit nandito siya?

Ang kanyang mga mata’y kusang pumungay at nakatitig lang sakin nang matagal hanggang sa may lumapit sa amin. Isang babaeng naka-postura na mukhang organizer at hinila na kami upang maupo.

Sa kasamaang palad ay magsisimula na pala ang procession at dahil magkasama kami ni Allen ay pinagtabi kami nung organizer. I feel so uncomfortable but I didn’t mind it and just go with it no matter how awkward it feels.

Dahil hindi rin ako mapakali ay nilingon ko ang mga kasamahan ko at nalaman kong sa bandang dulo sila nakaupo. Samantalang ako ay nakahiwalay at katabi pa ang aking ex-boyfriend. Hindi ko maipirmi ang mga mata ko sa gitna kaya napansin ko ang babaeng katabi ni Allen sa kabilang gilid, sumunod ang panganay niyang kapatid. The seats are probably reserved for the closest family members so I was thinking what’s the relation of the girl beside Allen to the couple.

Maybe she’s Troy’s girlfriend? Or Allen’s…. I don’t think so.

The grand occasion progressed until I learned that Hunter Torralba is being married to the guy I saw once at the hospital.

But my mind keeps on being clouded with so many intriguing thoughts. Hanggang sa matapos ang kasal ay hindi ko namalayan dahil sa presensya ng aking katabi na kanina pa lingon nang lingon sa akin.

The newly wed couple greeted the other visitors. Pabaling-baling ako sa likuran dahil baka mamaya ay iwanan ako ng mga kasama.

“Finally you’ve become one of us!” narinig ko ang boses ng isa sa mga kapatid ni Allen malapit sa amin. Nasa harap na pala namin ang bagong kasal. Binati ito ni Allen kaya nakibati na rin ako.

The guy named Jake stares at me soulfully.

“Si Ford nga pala kuya, bestfriend ko.” Allen introduced me to the couple but I got so amazed by the guy plus Allen’s introduction of me.

Bestfriend? Now we’re back to square one, huh?

“Salamat sa pagpunta.”

I shook his hand and he smiled at me. Nang lumipat sa ibang bisita ang bagong mag-asawa ay nakahinga ako nang maluwag. Pero ang akala kong tapos na ay hindi pa pala.

“Uy! Narito pala bespren ko, e!” may mabigat na brasong biglang umakbay sa akin. With the sound of his conceited voice, alam ko na kaagad kung sino kahit hindi ko na lingunin pa.

The one and only Malcolm Torralba.

Napatingin sa gawi namin si Allen at napansin ko ang pagkakakunot ng noo nito sa narinig.

Sinamaan ko ng tingin ang pinsan niya ngunit kinindatan lang ako nito ng nakakaloko.

“You’re bestfriends?” Allen asked facing the two of us. But his eyes lowered down on Malcolm’s arm on my shoulder.

Nagkatinginan kami ni Malcolm at nagpalitan ng senyas na kami lang ang nagkaintindihan.

“Yes.” sabay naming tugon ni Malcolm.

Hindi ko alam kung anong kalokohan ang pumasok sa isip ko at sinakyan na lamang ang kanyang pinsan. Ang braso ni Malcolm na nakaakbay sa akin ay unti-unting bumaba sa aking likuran. Nahuli kong nakasunod ang mga mata ni Allen doon.

“Halika na, bespren!” inakay ako ni Malcolm hanggang sa mawala si Allen sa paningin ko.

When a story ends, another one unfolds. And I don’t have any idea on what will happen to this fake bestfriendship with his conceited cousin, Malcolm Torralba. Friendship with Allen was okay, but being in a relationship with him felt so forbidden. Maybe in a relationship with someone else don’t?

~ FIN

FORBIDDEN TO TASTE

July 27, 2020

The End

Final Words

Hello, gusto kitang pasalamatan dahil nakaabot ka sa pahinang ito. Pero mas ikagagalak ko kung mababasa mo ng buo itong huling mensahe ko sa istoryang ito :)

This is a farewell message, lol hahaha. First of all, this story holds a special place in my heart as well gaya ng ibang natapos kong stories. But this one hits differently since I started writing this inspired but finished it heartbroken. I got inspired writing the early chapters of this story since I was in a secret relationship with someone, and then lost the motivation to continue further when the relationship ended. You can actually feel it based on the flow of the story na medyo humawig sa tunay kong istorya.

Out of all the main characters I’ve made, Ford is the closest to my personality in real life. In real life as the writer of this story, I have social anxiety and was also diagnosed with dysthymia or persistent depressive disorder. It’s a serious depression issue and it creates another version of you. So all of Ford’s decisions were influenced by his trauma. So it kinda hurt reading the feedbacks of this story thoroughly.

Most of you didn’t like Ford’s character or liked him the least out of all the main casts, dahil nga sa personality and drama issues niya na hindi niya alam na pinagdadaanan na pala niya. So I felt so heartbroken when most of you judged his character JUST LIKE THAT, parang na-feel ko na ako ’yung inayawan pero ayos lang. I respect everyone’s decisions and feedbacks and iba-iba naman tayo ng taste.

The story wasn’t supposed to end this early but I decided to do so since I already lost the motivation to continue further. But I ended it in a way that leaves us a lesson. Hoping anyone could deduct it pero ibabahagi ko na rin dito.

We tend to judge someone based on how we perceive his actions or decisions in life, but in reality we don’t really know what’s going on inside his head or how it feels to be in their shoes. It’s so easy to say this or do this, but if you haven’t experienced any trauma in your life then you wouldn’t really understand how it feels. Lucky those people who could symphatize but there’s still a thick line between what we think we know and what the other person feels that’s beyond our reasoning.

But I admit that sometimes I tend to judge people too easily as well, and that’s what we have to change. I appreciate those people who clearly see the difference between the main protagonists of the stories I’ve made, that not everyone of them think the same or act the same. So it’s kind of hard not to compare, and I do understand that part.

Though there were still so many questions left in the final chapter, I’ll leave this as it is. There will be no second book to this story. I know that might disappoint so many people but I’ve already decided to leave it like that. Hindi lahat ng ending ay happy, at hindi naman lahat kailangan happy ending. The characters could be happy with some sort of a closure, or they could be happy on their own separate ways. And the main characters Ford and Allen are both too young for a serious relationship so it’s reasonable and realistic to have an ending like this for now.

Though there will be no second part, they will still appear on the other ongoing stories and see there on what will happen as they both mature and grow. I’m sorry pero kahit kulitin niyo ako, hindi na magbabago ang isip ko. It’ll just be too exhausting to read hateful and bored feedbacks if ever I would write a second book so it’s a big no for me. I’m happy as it is and I hope you are too. But I’m not mad or what, I’m over it and I chose to ignore it since not everyone has the same views naman.

Another issue from the story was Allen’s versatility and I have already discussed that topic on my social media accounts and I’m over it too. And I don’t hold any grudge about it since I’ve already educated people about it.

Marami pa ring salamat sa pilit na naghintay ng updates, tanda ko kayo at hindi ko kayo makakalimutan. Utang ko sa inyo ang inyong understanding kaya babawi nalang ako sa susunod na mga stories.

Masaya pa rin ako na natapos na naman ang isang istorya kahit na unexpected at hindi happy ending, I hope everyone lend their ears and got the moral of the story.

Lovelots,

Your author

Special Chapter 1

A/N: There will be no second book but I never said that there won’t be special chapters :)

Special Chapter 1

Boys

Some people get lost for so long that they forget what it was like to be themselves again. I have been lost in the darkness but I was lucky to find the light again. Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found. And that is so true on so many levels.

Hindi man naging madali pero alam kong lahat ng pighati at sakripisyo ko ay nagbunga ng maganda.

I have never felt so peaceful, so free and alive. It’s been years and until now, I am taking good care of my mental health. At this point in my life, I have learned that I am so much more than just my anxiety.

I was preoccupied in creating a design for a new construction project on my laptop when I heard the knock on the door. Tamad akong tumayo at nagtungo sa pintuan, may ideya na kasi ako kung sino maaari itong istorbo sa aking ginagawa.

“I brought food!” he lifted up the box and paperbag he was holding just to show me that there’s no reason for me to send him away. Feel at home itong pumasok sa loob ng aking apartment kahit na wala pa siyang naririnig na imbitasyon mula sa akin para papasukin siya.

I closed the door but I heard his voice again. “Why is it so dark in here? Are you doing or watching some nasty stuff?” he set his playful eyes on me but I gave him a sarcastic eye roll to let him know that he’s absolutely mistaken.

“Huwag mo akong igaya sa’yo. I wasn’t watching. I was doing some work.” tugon ko rin naman upang depensahan ang aking sarili dahil nakaramdam ako ng guilt kahit hindi naman dapat. It was really one of his skills, to make someone feel bad for doing totally nothing.

Binalikan ko ang aking laptop upang tapusin ang ginagawa nang buksan niya ang ilaw dahilan para lumiwanag ang buong silid. I gave my eyes enough time to adjust to the bright lights before I turned and scowled at him.

“What? Binuksan ko lang ang ilaw, galit ka na agad? Nagtitiis ka riyan sa dilim, paano kung lumabo ’yang mga mata mo?” pangangaral niya. Dinaig pa niya ang magulang ko para payuhan ako sa mga ganitong bagay.

I know he’s not concerned. It has been his expertise to invade my personal space since he started to call me ‘bestfriend’. Or maybe he’s really concerned and I was just not used to people invading my personal space aside from the last relationship that I had.

“Since when are you concerned about my eyes?” I taunted but he ignored it completely. Ipinatong niya ang box at paperbag na dala niya sa ibabaw ng maliit na mesa at doon inihain ang mga pagkain.

I grabbed the cupped noodles beside my laptop and started eating it again when a hand took it away from my grasp.

“What the hell, Malcolm?!” singhal ko sa inis dahil hindi pa ako nakakaisang subo ay inagaw na agad niya.

“You should be eating healthy food. Anong makukuha mong sustansya rito, sige sagutin mo nga?” napanguso ako dahil sa realisasyong may punto ang kanyang pangingialam. Pero ang OA naman kasi, parang cupped noodles lang nagkakaganyan na siya.

He took out a styro from the paperbag and placed it on top of my working desk. Nang buksan ko iyon ay nalaman kong mas disenteng pagkain ang nasa loob nito kumpara sa kinakain ko kanina. Dumaan pa sa aking pang-amoy ang aroma nito kaya mas nakaramdam ako ng gutom.

“Tumatanggap naman ako ng thank you.” aniya at saka hinatak ang isang upuan at naupo roon. Binuksan niya ang box at kumuha siya ng isang donut doon. I scoffed at the sight of him. Talking about healthy foods, huh? Eh siya nga itong puro sweets ang kinakain.

Napailing nalang ako at hinayaan siyang kumain doon. Hindi ko hahayaang lumaki ang ulo niya kapag narinig niya ang mahiwagang thank you ko.

“Lalamig na ’yan, sige ka.” pananakot niya pa nang hindi ko galawin ang pagkaing nakahain sa aking harapan. In the end, I sighed and took a bite of the ‘healthy’ food he was talking about.

Well, this isn’t bad. It was actually good.

“So ano bang pinagkakaabalahan ng architect natin diyan?” he was murmuring to himself when he stood up and sat down beside me. Sinadya niya pang banggain ang braso ko para lang mainis ako. “Is this a new project of yours?” tanong pa niya, pinakialaman ang mouse ko at nag-scroll sa monitor.

It’s been six months that I became a full-fledged architect. Nagrent ako ng sarili kong apartment kung saan mas malapit sa pinagta-trabahuan ko dahilan kung bakit nahiwalay ako sa aking pamilya. I was lucky because I gained a lot of experiences from my apprenticeship kaya madali rin akong natanggap sa larangan kung saan karanasan ang labanan.

Two months ago was the last therapy session I had with Dr. Kraig Torralba and I have never been this mentally healthy my whole life. Pakiramdam ko ay nahanap ko na muli ang sarili ko. I feel like I’ve been in hiding for so long and now I got outside the real world, ready to conquer everything that comes my way.

“Do you have plans for tomorrow?” Malcolm asked in a serious tone, it was so rare for me to see him like this. Most of the time kasi ay hindi siya seryoso at puro kalokohan lang ang laman ng utak. Kaya kapag nagseseryoso siya, parang may mali.

Hindi ko siya nilingon, nagpatuloy lang ako sa pagkain. “Yeah. I’m planning to work.” bagot kong sagot pero narinig ko ang malalim niyang paghinga kaya tiningala ko siya.

“Come on, paskong pasko magpapakalunod ka sa trabaho?” pahayag niya. Naubos niya ang kinakain niyang donut at parang batang dinilaan ang dulo ng kanyang mga daliri pagkatapos. Licking off the crumbs on his fingers wasn’t a view I wish to see.

Tomorrow is Christmas day and tonight is supposed to be the Noche Buena but I have no interest in any of it.

“How about we celebrate together?” huminto pa siya sa ginagawa at hinintay ang magiging reaksyon ko sa ideya niya.

I wasn’t a fan of holidays or any celebration, kahit nga birthday ko ay hindi ko masyadong pinaghahandaan. I don’t know. Maybe it’s not really my thing to be so joyful about those type of days.

“I’m not taking no as an answer, Ford. You have always been alone and I’m the only friend you hav-”

I cut him off because his last phrase was ridiculous.

“I have friends. Don’t tell me you’re the only friend I have. Ikaw lang naman ’tong pinagsisiksikan ang sarili sa akin. Ikaw yata ’tong walang kaibigan.” panangga ko. Pagkasabi ko no’n ay sumibol ang mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi pero kahit na ganoon, napansin ko ang pagdaan ng kalungkutan sa kanyang mga mata.

Nang matahimik siya ay nabagabag ako. I always feel like I said something wrong or hit some nerve whenever he’s going silent. Mas gusto ko iyong maingay siya dahil alam kong okay siya kapag maingay ang bunganga niya.

“Aren’t you gonna celebrate with your family?” tanong ko, pinigilan ko ang ngisi sa aking mukha dahil hindi ako sanay na kinakausap ko siya ng matino. This is also new for me.

He looked up at me, napansin ko sa mga mata niya ang nagtatalong emosyon ng kasiyahan at kalungkutan.

“I have been celebrating with them my whole life. But now, I just want to be with someone..” nahimigan kong may karugtong pa ang sasabihin niya pero mas pinili niya ang manahimik at hinayaan akong mag-isip kung ano maaari ang tinutukoy niya, o sino.

I wasn’t numb so I know the meaning behind his words. Matagal na kaming magkasama, most of the time kinukulit at ginugulo niya ako. Pero nagpapasalamat pa rin ako sa mga panahong iyon dahil hindi ako nakaramdam na mag-isa ako nang dahil sa kanya. I was silently grateful for his presence though I didn’t confess about any of my gratification to him.

At first, I was confused with his actions. Pero nang tumagal ay napapagtanto ko rin kung bakit.

“I-I can’t cook. Hindi sa wala akong alam sa pagluluto pero tambak pa ako ng gawain at hindi ko maaasik-” I reasoned out but he cut me off.

“We can order. Pwede rin tayong lumabas nalang.” suhestiyon niya.

If it really wasn’t for him, I wouldn’t even consider his idea. We’ve been friends - well he forced me anyway to this friendship so I’m gonna call him friend just for his sake, ngunit sa tagal naming magkasama ay pakiramdam ko hindi ko pa rin siya kilala ng tuluyan. I know little things about him like what annoys him or what he usually eat when he’s stressed about something or what is his favorite playstation game, but other than that is a complete unknown to me.

And whenever I’m asking him ‘serious’ questions that need ‘serious’ answers, either he’s gonna give me a bland answer or he’s gonna change the topic to something unimportant.

Thinking about all of it, I couldn’t help but compare him to Allen. They are so different from each other yet they are so alike at the same time. They are both so transparent, I could read everything from the emotion held in their eyes and from the way they act. They are both extremes, hotheaded and brute. But their difference is from the way they keep things to themselves. Allen is bad at keeping secrets while Malcolm is an expert at it.

“Ford.” nakabalik ako sa aking wisyo nang tawagin niya ako. “You’re thinking about him again, aren’t you?” I didn’t know how he does that, reading what’s on my mind, or maybe I was too transparent just like them.

“It’s okay..” aniya nang hindi ako umimik. Pinagtaasan ko siya ng kilay. Anong okay ang pinagsasabi nito?

“I wasn’t thinking about him.” depensa ko. Pero nairita ako sa ngiting nakapaskil sa mukha niya. He really knows all the possible ways on how to annoy me. But what annoys me the most is how he makes me feel like he knows me more than I know myself.

I know that I still haven’t moved on yet from Allen. It’s easier to move on when the two of us were just lovers, but sometimes that’s not all we were. We were bestfriends too, and that makes it harder.

“Of course you were and that is okay.” he stared at me but it was differently this time. “There is no right way to forget, I get that. You don’t have to forget your deepest pain and you shouldn’t. It scarred you but it also changed you.” what he said next wasn’t expected at all and it doesn’t sound like him.

“It wounded your soul but it also taught you the art of surviving. The art of choosing to live and fight for your happiness.” makabuluhan niyang pahayag.

I was speechless but I scoffed after. “Doesn’t sound like you at all.” I teased to annoy him in return.

“I was damn serious!” hinaing niya at saka ginulo ang kanyang buhok. Palihim ko siyang pinagtawanan. He’s always like this, maiinis kapag ’di ko siya sineseryoso.

“Philosophical words brought to you by the all mighty Malcolm Riam Torralba.” pang-aasar ko pa. Dahil doon ay nakatanggap ako ng nanlilisik na tingin mula sa kanya. The dark color of his hair made his face even more frightening.

I stood up and tramped beside the table where he put the box of donuts. Kumuha ako ng isa roon at kinagatan. Pag-ikot ko ay nalaman kong nakamatyag pala siya sa akin.

“So what’s your decision? Kakain tayo sa labas o dito nalang? Pero kung ako sa’yo, sa labas nalang. Para naman makita ng mga taong may gwapo kang kasama.” sinadya kong umubo pagkatapos ng sinabi niya.

“Gwapo na ’yan?” pang-aalaska ko saka dinuro pa ang mukha niya. I know he has the same gene with my ex-boyfriend and it’s really hard to deny that he wasn’t as striking as him.

“Fuck you, Ford Mclaren Valencia. Girls flock around me, do you know that?” pagmamayabang niya pa with hand movements. I know he’s real pissed because he’s calling me now on my complete name.

“Yeah. But not boys.” I said that finished it all.

Special Chapter 2

Special Chapter 2

Stupid

It was not an easy process, it’s not just getting over it but believing and accepting that it did change me. To think about it in a more logical sense, we always question why do we need to feel pain, why do we need to suffer, and why do we need to heal until it becomes a cycle that we ask those questions to ourselves.

Nagugulo ang buhok ko dahil sa marahas na hampas ng hanging sumasalubong sa akin. I clung to the cold metal railings of the bridge, looking down on the aggressive current of the river. This is the same bridge where I tried to end my life and being here on the same spot flashed memories of that day. Part of the healing process is being okay in the same place that triggers my past and I have been scared to go back here but I have earned the right amount of courage now.

Naputol ang pagmumuni-muni ko roon nang marinig ang busina ng sasakyan. I looked back and saw him impatiently leaning on the hood of his car. Agad akong nagsisi na sinama ko pa siya. Dapat pala ay mag-isa nalang akong pumunta para walang nag-aapura sa akin.

“Tapos ka nang mag-sightseeing?” hindi ko alam kung sarkastiko ang tanong na iyon o kung seryoso ba siya ro’n pero dahil nainis ako ay ’di ko siya pinansin at diretsong pumasok sa loob ng sasakyan niya.

I saw him mouthing a curse before he sat on the driver’s seat. One of his hands rested on the top of the steering wheel as I feel him staring at me. “What are you doing in that bridge, anyway?” hindi niya napigilang itanong.

Maybe it’s my fault. He doesn’t know about my past and I didn’t tell him why I needed to go here. Sa kanya ako nagpahatid dahil alam kong hindi niya ako uusisain tungkol dito pero mukhang nagkamali ako. Malcolm keeping his mouth shut is an impossibility.

“Nagpahangin lang…” bagot kong rason para manahimik siya pero imbes na manahimik, mas lalo pa siyang nag-ingay.

“Nagpahangin? Kung gusto mo pala ng hangin ibibili kita ng electric fan.” I scoffed at his ridiculous remark. Puro kalokohan talaga ang nasa utak ng lalaking ito. That’s why we always clash, me being so peaceful and dramatic while he’s always loud and problematic.

“Tatawa na ba ako sa joke mo?” I mocked. Guys like him sometimes need a bit of mockery or he’s gonna be insufferable.

Sumimangot siya. Ayaw na ayaw niya kasi nang binabara ko siya. He doesn’t like the feeling of losing an argument because it’s gonna bruise his golden ego.

“May joke bang nakakaiyak?” pambabara rin naman niya at saka pabalang na binuhay ang makina ng sasakyan.

“Meron. Tears of joy, remember?” katwiran ko, muli siyang tinalo sa argumento niya.

Silently, I felt some self-satisfaction from pissing him off. Dahil sa mga ganitong batuhan namin ng linya at asaran ay may alaalang biglang bumalik sa aking diwa. He’s just like my ex-boyfriend, overly dramatic once I pull the last thread of his patience.

Boys are dramatic. And so am I.

Hinatak ko ang seatbelt at isinuot iyon dahil alam ko kung paano siya magmaneho kapag ganitong iritado. He started driving recklessly, going beyond the average speed. See? Boys are dramatic. Mabuti na lamang at kuntento na ako sa sarili kong drama kaya naman sanay na sanay na ako.

“Tears of pain, gusto mo? Saktan kita para umiyak ka.” tirada pa niya, namemersonal at namimisikal na dahil pikon na. Pinipigilan kong hindi tumawa dahil baka mas lalo siyang magwala, mapahamak pa kami sa daan.

“Pikon na ’yan?” pang-aasar ko at saka sinundot ang tagiliran niya. I stopped when I realized that he’s driving. Mapapahamak talaga kami dahil sa katangahan ko.

“Ulol. Bakit ako mapipikon? Sa’yo? Eh kayang-kaya kitang bugbugin.” napangiwi ako at hindi na napigilang sumabog ng tawa. Malcolm Torralba has the shortest temper in the world, he should get a trophy or something.

“I was a black belter in taekwondo. Do you really think you can take me down?” panghahamon ko.

“Taekwondo is not the same as street fighting. Laking kalye ako kaya mag-ingat ka sa sinasabi mo.” napanguso ako dahil sineseryoso na niya masyado ang pang-aasar ko.

Napili kong manahimik sa mga sumunod na oras. Dahil dumidilim na at pareho na kaming gutom ay nagpasya kaming dumaan sa isang drive thru.

“Cheeseburger tsaka iced coffee sakin.” bulong ko habang kinukuha ng staff ang order niya. Nakasimangot pa rin siya hanggang ngayon nang lingunin ako.

“Coffee? Gabi na magkakape ka pa?” pangingialam niya kahit hindi naman siya ang kakain.

“Wala kang pakialam.”

“May pakialam ako kasi ako ang magbabayad.” depensa niya. Saglit akong natigilan doon. Usually KKB kami lagi pero anong hangin ang nasinghot nito at nanlilibre?

“Edi babayaran kita. Tsaka iced naman ’yun, not the same thing as hot coffee.” tugon ko at saka hinugot ang aking wallet sa likod ng aking pantalon.

“You think I don’t know the difference between hot and cold? Iniinsulto mo ba ako, Ford McLaren?” he raised his voice. Seriously, ano bang pinaglalaban ng lalaking ’to? At bakit kailangang bigkasin ang buo kong pangalan?

“Ikaw lang ang umiinsulto sa sarili mo, Malcolm Riam. Wala naman akong sinabing gano’n. Napaka-overthinker mo.” pangungutya ko. Ang advance niya kasing mag-isip.

“So kasalanan ko pa? Dahil diyan, wala kang iced coffee. Magtiis ka sa coke! Isa ngang coke, miss…” saka niya ipinalista iyon sa babaeng naghihintay ng aming order.

Nanggigil ako sa inis. Nagbilang ako ng ilang segundo upang pakalmahin ang sarili dahil malapit ko na siyang masakal.

“Iced coffee nga kasi gago. Ako na magbabayad, nakakahiya naman kasi sa’yo.” binunot ko ang isang one-thousand peso bill sa aking wallet para lang ipamukha sa kanyang may pambayad ako.

Kinuha naman ng babae ang pambayad ko habang ngiting-ngiti sa aming dalawa kahit wala namang nakakatawa. Nasa kamay na iyon ng babae nang agawin iyon ng walanghiya at pinalitan ng kanyang debit card. Binato niya sakin pabalik ang aking pera.

“Two cheeseburgers and one iced coffee para sa ungas na ’to. Charged it on my card, miss.” mabilis niyang utos sa babae kaya hindi na ako nakaangal pa. Well, sinong aangal sa libre?

Lihim akong napangiti dahil sinunod din naman niya ang gusto ko. Tapos card payment pa ang ginamit akala mo naman ang laki nang ginastos. “Teka, bakit dalawang cheeseburger?” nagtataka kong tanong nang maalala ang sinabi niya sa babae.

“Ano, ikaw lang ang kakain? Hindi ko naman alam na ganito ka pala ka-gahaman, Ford.”

“Ulol. Akala ko para sakin lang. Pero kaya ko naman ubusin ang dalawa, just so you know.” pahayag ko may masabi lang.

“Patay-gutom ka kasi…” napasinghap ako sa panghuhusgang iyon. Teka lang, kailan pa natawag na patay gutom ang pagkain ng dalawang burger?

“Ang gaspang ng ugali mo talaga. Hindi pwedeng gutom lang?” pagtatanggol ko sa aking sarili.

“Whatever you say, dude.”

Nag-iringan kaming dalawa sa mga sumunod na sandali habang naghihintay sa aming pagkain. Nagpatuloy kami sa biyahe pagkatapos habang kumakain sa loob ng kanyang sasakyan. Galing kami sa isang outreach program sa Bacoor kung saan kasama ang ilang mga inhinyero at arkitekto. We are both working under the same construction firm, pero mas madalas siyang nasa field kaya hindi rin kami halos nagkikita sa office.

“Tapos mo na ’yung schematic design?” we were almost close to his condominium when he asked that. I’m gonna crash in his unit for tonight since malayu-layo pa ang bi-biyahiin kung ihahatid niya ako sa aking apartment.

“For the residential building? Yes. But for the commercial, hindi pa.” pinakialaman ko ang aircon ng sasakyan niya at hininaan iyon. Sobrang nilalamig kasi ako tapos umiinom pa ako ng iced coffee, baka magka-brain freeze ako.

“Siam is expecting it by the end of the week. Kaya mo naman sigurong tapusin? Kailangan mo ba ng tulong?” sinikop ko ang mga kalat sa loob ng paperbag bago siya balingan ng tingin.

“I’m on it, bukas matatapos ko na ’yun.”

We parked on the condominium’s basement. Kinuha ko ang paperbag na naglalaman ng mga kalat upang itapon iyon. He turned off the headlights and the car’s engine until the noise gradually disappeared.

“Alright. Just make sure na magpahinga ka rin.” his words of sincerity struck me. I used that opportunity to tease him. So this is how Malcolm Torralba cares? “Stop smiling, you look like a dog.” pambabara niyang sumira sa masayang disposisyon ko kaya bumagsak ang ngiti sa aking labi.

“Kahit kailan panira ka talaga. At kung mukha akong aso, ano ka pa?” maanghang kong tirada.

“Ako? Edi gwapo!” sagot niyang hindi man lang pinag-isipan at hindi kapani-paniwala. At kung totoo man ’yon, hinding-hindi ko aaminin iyon sa harapan niya dahil lalo lang lalaki ang kanyang ulo.

“Yan, ganyan dapat ang joke, ’yung nakakatawa. You’re improving, dude.” eksaherada akong tumango-tango habang pinanonood ang pagbabago ng kulay ng mukha niya. Bago ako bumaba ng kanyang sasakyan ay pinaulanan pa niya ako ng mura.

There’s no way you’ll win an argument against me, Malcolm Torralba.

The next day, siya pa rin ang naghatid sa akin pauwi sa aking tinutuluyang apartment. It’s somewhere in Pinagbuhatan, assumably more than ten kilometers from his condo.

“Daan muna tayo saglit sa Grand Hyatt.” aniya nang malapit na kami sa High Street. Naka-headphones lang ako, nakikinig ng alternative rock music na sadya kong hininaan upang marinig ko pa rin kung may sasabihin siya.

“Why? May susunduin ka?” I tapped the next button on my phone to change the song.

“Seriously? Sino naman sa tingin mo ang susunduin ko?” naka-lean forward siya dahil parang may kung ano siyang hinahanap sa hilera ng mga gusali.

“Girlfriend? Or boyfriend, perhaps?” muntik pa akong masamid sa aking sinabi. Ang daldal ko masyado. I know he doesn’t have a significant other because since the first time we were together until now, I have never seen him with anyone on a regular basis other than me.

It was like, he’s everyone’s platonic friend.

Nobody likes him. Nobody wants him.

Or maybe he doesn’t like anyone else. I can’t help but wonder, what does it take to make someone like Malcolm Riam Torralba fall?

“Ayos lang naman Ford kung sasabihin mo saking nagseselos ka. Normal lang ’ya—”

“Gago. Anong selos? Mandiri ka nga sa pinagsasabi mo. Kapag pinatulan kita, para na rin akong pumatol sa hayop.” kitang-kita ko ang pagngiwi niya nang marinig iyon. Tuwang-tuwa ako sa mukha niyang pinagsakluban ng langit at lupa.

“Tangina mo, Ford. Pangit mo talaga ka-bonding!”

Gaya ng sinabi niya, dumaan muna kami ng Grand Hyatt. Nalaman kong pinuntahan niya roon ang kapatid niyang si Serenity dahil may ipinadala itong gamit. Nasa bandang Parksuites na kami nang bumagal ang takbo ng sasakyan dahil sa trapiko. I heard his silent curses, of course he hates being stuck in traffic.

“Init ng ulo mo. Gagaan din ’yang trapiko. Magtiwala ka lang.” pahayag ko nang hubarin ang aking headphones upang pakalmahin siya. Namumula na siya dahil sa pagtitimpi.

Silence grew. Hinayaan ko na lamang kaysa mag-ingay ako, baka mas lalo lang siyang mairita. Sa inaasta niyang ito ay muli akong napaisip, sino kaya ang makatatagal sa ugali niya? I mean, in a positive way. Wala namang namamagitan sa aming dalawa kaya out of the picture na ako. He surely deserves someone better. Someone who can equal the energy he possesses. Someone who can keep him in line and in control. Someone who has greater patience. Iyong kayang tablahin ang mga argumento niya. Iyong kaya siyang paamuhin.

I just wish he will find that kind of someone.

“Have you fallen in love?” I asked out of the blue, which totally got his absolute attention. Though it was a great distraction to keep his thoughts away from the traffic jam.

“What?” he seemed offended.

“I said have you fallen in love?” I feel so brave asking this question directly to him.

He leaned on his seat, removing his hands on the steering wheel. Parang napaisip siya nang malalim sa aking katanungan.

“Ano ’to, slumbook? Bakit mo tinatanong?” he kept on beating around the bush. Hirap talagang kausapin nang matino ang lalaking ito.

“Never mind. Forget it.” I kept my mouth shut and crossed my arms on my chest while looking at the slow movement of the vehicles ahead of us.

Narinig ko ang malalim niyang buntong hininga.

“No.” mahinang tugon niya matapos ang ilang segundo ng katahimikan. “Does love even exist?” mahiwagang tanong niya kalaunan.

Hindi ko inaasahang manggagaling sa kanya ang tanong na iyon. It was a simple question but so hard to answer.

“I don’t know.” nagkibit-balikat ako. “The idea of romantic love is beautiful but it’s also an unrealistic standard.” dugtong ko na naging dahilan upang pumirmi ang tingin niya sa akin.

Siguro dahil na rin sa naging karanasan ko sa pag-ibig kaya ko nasabi ang mga salitang iyon. I believe that finding romantic love shouldn’t be our peak as a human being. While love can enrich us as a person, it shouldn’t be the only goal we have for ourselves.

“I don’t think I’m capable of loving anyone.” he opened up as he rubbed the back of his head. It felt like I was seeing another soul of Malcolm Torralba.

Nilingon ko siya upang mas bigyang kahulugan niya ang mga susunod kong sasabihin. “A lot of people think they will never find love… until they do.” he stared at me, completely absorbed with our heartfelt conversation. “You will never know when it will happen for you because love isn’t something you can predict.”

He sighed. I don’t think he disagreed, but he never agreed too. Hindi ko na alam kung anong tumatakbo sa isip niya ngayon. There is still this mystery about him and I can’t wait for his ‘the one’ to unfold that.

“How about you? Do you still believe that love exists?” pagbaling niya sa akin.

I used to not believe in love, until Allen came. And when he left me, it didn’t change the way I perceive love. Hindi ko man alam ang tunay na rason ng pagpapalaya niya sa akin, alam kong ginawa niya ’yon para pa rin sa aking kapakanan.

“Yeah, naniniwala pa rin naman ako. And while waiting for love, I’m working on my past traumas, anxiety, and the negative energies that were holding me back. It keeps me grounded, helps me work through my issues and reminds me of how much potential and love for life I have hidden inside, something we all need reminding of from time to time.” makabuluhan kong pahayag. “Because the truth is, until I repair the relationship I have with myself, I will struggle to form healthy relationships with others.”

“Is that why you broke up with my cousin?” walang alinlangan niyang tanong sa akin. That’s…

“I did not. He was the one who broke up with me.” nahihiya kong pag-amin dahil iyon naman ang katotohanan.

“Really?” hindi niya makapaniwalang tanong at saka pagak na ngumisi. “How stupid.”

“No, he wasn’t. It was the best thing he could do.” pagtatanggol ko sa kanyang pinsan. Masakit man ang ginawa niya, pilit kong iniintindi iyon. There are lessons from the pain we experience in life, and this is basically one of it.

“It was the worst thing he could do. You’re struggling with your mental health and yet… he left you alone? That’s stupid.” hindi ko mapigilang tanggapin na may punto ang kanyang sinabi.

Though, I would like to think that people aren’t all the same. We deal and cope with things differently, and we make decisions differently, that’s why we have point of views.

“I wasn’t alone. There was you.”

I caught him unprepared when I said that. Pinamulahan siya, naku kinikilig na ’to sakin panigurado.

“Kilig ’yan?” pang-aasar ko, sinamantala ang pamumula ng mukha niya.

“Inamo, Ford. Kilabot ang nararamdaman ko para sa’yo hindi kilig.” katwiran niyang bumabaluktot naman mapagtakpan lang ang tunay niyang damdamin.

“Kaya hindi ka nagkaka-syota eh, mainitin kasi ang ulo mo.” I whispered looking straight on the dashboard. It was a joke but half-meant. Someone as short tempered as him just probably needs some love.

“Mainit ang ulo ko dahil sa traffic. And I don’t need something as stupid as love to get me through it.” aniya habang ngumunguya ng ampalaya, ang pait kasi ng pagkakasabi niya.

Love isn’t stupid, people are.

“You’re gonna call yourself stupid one day, Malcolm.” makahulugan kong tugon. Nararamdaman kong pagdadaanan niya rin ang bagay na iyon. If he thinks love is stupid, then I’m gonna wait for him to find the ‘one’ for him that’s gonna make him do stupid things.

Bumalik sa dating bilis ang kanyang sasakyan nang humupa ang mabigat na trapiko. See? I was right. Kailangan lang magtiwala. People are getting so impatient these days but because of the traffic, we got to talk about something important.

People are flawed and that’s what makes the world go round. Every one of us did our own kind of stupid and it’s okay. That’s okay.

Napakapit ako sa kanyang braso nang biglaang tumigil ang sasakyan. Muntik pa akong mapamura dahil halos tumilapon ako sa ibabaw ng dashboard.

I was about to spit fire at him when I saw a familiar face in front of us. Muntik na itong masagasaan. And the man standing in front of the car was none other than Allen Torralba.

Nagpalitan kami ng tingin ni Malcolm ngunit nakaramdam ako ng kaba nang maaninag ko ang pagsibol ng demonyong ngiti sa kanyang mga labi. Like he’s plotting for some diabolical plan when he saw him.

Allen, who’s dashing in a suit and tie, is still standing there, a bit confused and mad that the car almost hit him. Dahil nakatingin ako sa kanya ay hindi ko namalayang ibinaba ni Malcolm ang bintana sa kanyang gilid kung saan lumapit si Allen upang makita ito.

Oh crap, this is awkward.

“You need a ride?” Malcolm offered as Allen’s eyes flew towards me. Agad akong nag-iwas ng tingin dahil hindi ko kayang pantayan ang mga tinging iyon. Ang mga tinging nagpahulog ng loob ko sa kanya noon.

Of course, he’s gonna decline Malcolm’s off—

“Hell, yeah.” mabilis nitong sagot at saka sumakay sa passenger seat, pumwesto mismo sa aking likuran. The atmosphere inside the car became more awkward. Ginantihan ko nang masasamang tingin si Malcolm dahil sa kagagawan niyang ito.

Now, I completely agree with what Malcolm said a while ago about him.

He’s stupid.

—

JAX’S NOTE:

I decided to put a heart-to-heart talk between Ford and Malcolm in this chapter while they were stuck in traffic. It shows how people have different perspective of love and how Ford did feel after his break up with Allen.

I loved writing this chapter as it involved a lot of exposure for Malcolm and it’s quite interesting that Ford thinks that there are still parts of Malcolm that he doesn’t know or can’t probably know since he feels that that’s the job of his soon-to-be lover.

This chapter showed Ford’s continuous healing and it started from the bridge where he lost his hope before.  Sana nagustuhan niyo ang bagong version niya, or probably the original version of him without the trauma and anxieties that held him hostage for so long.

I named this chapter “ Stupid “ and played with the word all throughout the chapter. As Malcolm’s perception of love is stupid , and then Ford rephrasing it referring to people instead as stupid . Malcolm pertaining to Allen’s stupidity when he left Ford who was dealing with his depression and at the end of chapter, Ford agreeing to what Malcolm said about Allen being stupid because he took the offer of a free ride even though Ford was there. Ang gulo, ’di ba? Chour. But I hope it makes sense.

And what do you think of Allen’s reappearance? Is it a sign for something new or a sign of closure? Let me know in the comments.

PS. Namiss kong maglagay ng note sa dulo. Skl :)

Special Chapter 3

Special Chapter 3

Happy Ever After

—

Allen

Last minute of the third quarter, I dribbled the ball over and over and ran towards the three-point line where the defenses blocked me. Expected ko na ang istratehiyang iyon kaya dumiskarte ako ng pasa at saka mabilis na nag-sprint patungo sa kabilang banda upang maghanda sa isang three-point shoot.

Iñigo passed me the ball as soon as I gave him the signal. When my fingertips touched the surface of the ball, I felt a gratifying feeling that I have never felt for a very long time. Tumingkayad ako at pumosisyon para sa aking three-point shoot na magsisilbing huling tsansa upang maungusan ang puntos ng kalaban bago magsimula ang fourth quarter ngunit bago ko pa man mabitawan ang bola ay agad na itong nasupalpal ng kalaban.

Kasabay ng aking mura ay ang pagtatapos ng nalalabing oras. The supporters of the opposing team cheered as they were able to maintain their leading score. I was agitated when I marched towards the referee.

“That was a foul!” I complained.

Tumahimik ang kanina’y maingay na lugar hanggang sa isa-isang nagsilapitan sa akin ang aking mga kagrupo. Tinapik ni Iñigo ang balikat ko nang makalapit at saka bumulong sa akin.

“Dude, kalmahan mo lang.” inismiran ko lang siya dahil wala naman akong maling ginawa. Ipinaglalaban ko lang kung ano ang sa tingin ko’y tama at nararapat.

“Kung foul ’yon edi sana pinituhan ka na. Pare, uso tumanggap nang pagkatalo.” nagpanting ang tainga ko nang madinig ang sinabi ng putanginang kalaban.

Nagpantayan kami ng tingin. Mas matangkad ako sa kanya at ’di hamak na mas malaki ang katawan ko, kaya hindi ko maintindihan kung saan nito nahugot ang lakas ng loob na iringan ako. Good thing, I was in the mood to break some bones.

“The game is not yet over. Libre mangarap dude pero huwag masyadong taasan.” pasaring ko habang palihim na kinakalma ang aking sarili.

I know basketball is an aggressive sport but I still like to play because it’s one of the things that could make me feel good. The adrenaline rush. The power you possess when you hold the ball. The freedom when you run towards the other end of the court. Iilan na lamang ang mga bagay na nakapagpapasaya sa akin kaya hangga’t maaari ay lulubus-lubusin ko na. Time is constant but it moves on, just like people. People are only there for you when things are going well, pero kapag nagkanda-letse letse na, maglalaho rin sila na parang bula.

“Saka ka magyabang pare kapag lamang na ang score niyo.” patutsada pa nito na mas lalong nagpaalab ng aking galit.

Ikinuyom ko ang aking mga kamay at handa nang bumira kung hindi lang ako pinigilan ni Ińigo. Hinatak niya ako pabalik sa aming bench upang palamigin ang aking ulo.

“Dude, ang init masyado ng ulo mo. Hayaan mo na ang ungas na ’yun, bumawi nalang tayo sa huling quarter.” pangaral niya sa akin nang iupo niya ako sa bench. Katabi ko ang ilang miyembro ng aming team na hindi ko naman lubusang kilala, nagpapahinga ang mga ito para sa susunod na laro.

I was fuming mad the whole time. Hindi lumamig ang ulo ko kahit lagyan pa ito ng yelo. Mas lalo pang nag-igting ang inis ko nang pagmasdan ang kabilang team kung saan may nakalolokong tingin ang isa sa kanila, iyong nakairingan ko kanina. Tanginang ’to, lalampasuhin ko ’to mamaya. Wala akong pakialam kahit tatlo na ang foul ko sa buong game, ang mahalaga ay maipanalo ko ang larong ito at malaman ng ungas na iyon kung sinong kinakalaban niya.

I run a fucking company so this must be a piece of cake.

Nawala ang aking atensyon doon nang marinig ang pag-ring ng aking telepono. Nabasa ko ang pangalan ni Mr. Fuentes sa screen na tumatawag. Dinedma ko iyon ngunit nang tumawag ito sa pangatlong beses ay nairita na ako kaya sinagot ko rin ang kanyang tawag.

“What do you need?!”

Nagsilingunan sa akin ang aking mga katabi nang marinig ang boses ko. I gave them a mind-your-own-business look so they would stop staring at me.

“You didn’t attend your schedule this morning. May I know what time are you gonna drop by the office?”

Napansin kong tinatawag na ang mga manlalaro para sa huling quarter. The coach looked at me because I was the only one they are waiting.

“I’m sorry, may inasikaso lang akong importante. I’ll visit the office this afternoon, can you send me a car?” nagmamadali kong pahayag upang matapos na ang tawag para makapaglaro na ako.

“We’ll talk further once you get here. I’ll send Dino to fetch you.”

“Alright.”

Nag-sprint ako patungo sa aking posisyon. The referee whistled to signal the start of the final quarter. Sobrang dikit ang laban dahil may mga pagkakataong lumalamang kami sa puntos ngunit mabilis din namang nababawi ng kalaban. Ilang beses pa akong nagitgit ng kalaban at mukhang ako ang pinupuntirya ng mga loko.

“Seems like you’re at the losing end, pretty boy.” bulong sa akin ng putanginang kalaban na kanina pang gumigitgit sa aking likuran kapag ako ang may hawak ng bola.

Anong tinawag ng ungas na ’to sakin? Pretty boy? Ginagago ba ako nito?

Hindi ko ito pinansin dahil alam kong walang magandang idudulot ang pagpatol ko rito. They are just gonna ruin my focus so better ignore them and their nonsense chitchats.

Last ten minutes on the clock, I heard the loud whistle of the referee. Nagtataka ang lahat nang lumapit ito sa akin.

“Number 24, technical foul!” tukoy nito sakin na ikinagulat ko dahil wala naman akong maling ginagawa. Nasaan ang technical foul do’n?

“What? There’s no violation, dude. What are you, nuts?!” hindi ko na naitago ang aking pagkairita lalo na nang lumapit pa ang isang referee.

Nagdiskusyon ang dalawang referee. Pangisi-ngisi ang coach ng kabilang team kaya nakaramdam ako na mayroong foul play na nangyayari.

“Pang-apat na foul na ni Torralba ’yan.” narinig kong pahayag ng gagong referee na walang alam kundi ang manita. Iiling-iling akong tumingin kay coach ngunit sunud-sunuran lang naman siya sa mga ito kaya hindi na rin ito nakipag-argumento pa.

“Bangko ka muna, pare.”

I was benched for the remaining part of the game. Inis na inis akong nanood habang kinakain ng kabilang team ang aming score. Nanahimik ako roon dahil alam ko namang wala akong magagawa. Nagkaroon ng saglit na time out sa kabilang team kahit limang puntos naman ang lamang nila sa amin.

“You okay? Don’t take it seriously, man. It’s just a game.” tinabihan ako ni Iñigo at marahang sinagi ang balikat niya sa akin.

That’s what frustrates me. It’s just a fricking game but that one player pisses me off. Also the dumb referees. Ano nga ba kasi ang pumasok sa kokote ko para sumali sa larong ito? I was a basketball prodigy when I was in school but now that I’m a working man, I shouldn’t be joining every game. Iba na dapat ang pina-prioritize ko.

Lumingon ako sa bench ng kabilang team at natanaw ko roon ang ungas na player na nagpupunas ng kanyang pawis. May babaeng lumapit sa kanya, girlfriend yata dahil inabutan niya ang lalaki ng gatorade.

“Fuck.” I groaned and took my eyes off of that disgusting sight.

“Oh? Ano na namang problema mo at nagmumura ka riyan?” tatawa-tawang puna ni Iñigo na inakbayan ako.

Hindi ako umimik dahil wala namang kwenta ang dahilan ng pagkaburyo ko. Tanginang gatorade ’yan, ano bang nakakainis do’n? Eh inumin lang naman iyon tsaka hindi naman masarap. It’s just a stupid drink.

Ipinasok ako ni coach sa huling dalawang minuto. Ganadong-ganado akong habulin ang score ng kalaban ngunit ginigitgit na naman ako ng mga ungas. Maruming maglaro ang mga ito. Ilang beses pa akong nasiko sa aking tagiliran ngunit dahil ilan silang nakaharang sa akin ay hindi iyon kita ng bobong referee.

Hanggang sa huling minuto, dalawang puntos na lamang ang kailangan upang maungusan ang kabilang team. Hawak ko ang bola at mabilis akong tumakbo patungo sa hoop ngunit pagdating ko roon ay naharangan ako ng shooting guards nila. I took a step backward and turned around, never letting go of the ball on my hand. I positioned for a three-point shoot but I noticed one player stepping on the laces of my rubber shoes making me stumble down and lose my balance.

The timer shrilled as a sign of game over. Tiningala ko ang scoreboards at doon ko pinagmasdan ang agwat ng mga puntos.

“Better luck next time, pretty boy.” utas ng manlalarong nandaya sa akin kanina. He looked down on me as if I was a sickening human being.

Tumayo ako at saka binira ang kanyang mukha. Just one heavy blow and he fell down on his knees. Hindi pa ako nakuntento at kinwelyuhan ko ito ngunit mabilis itong nakapiglas at gumanti ng suntok sa akin. I endured the blow but I didn’t feel any pain so I threw him more punches. Sumali ang mga kagrupo nito at saka nila ako pinagtulungan.

Napigilan lamang kami nang awatin ng aming mga coaches. Iñigo pulled me out of the riot and we both ran away from the court.

Hingal na hingal kaming pareho nang makarating sa tapat ng isang village. The village where Kuya Hunter lives. Malapit dito ang basketball court kaya dito ko napiling magtungo, dahil kung sa bahay ako uuwi ay magugulpi ako ni Papa gayong may mga galos at pasa ako sa mukha.

“Okay ka na ba? Nakarami ka ng suntok kanina, duguan na ’yung number 16.” nilingon ko si Iñigo at saka tinapik ang kanyang balikat.

“That motherfucker deserved it.” inayos ko ang pagkakabitbit ko sa aking duffel bag at saka tumayo nang tuwid. Pinahid ko ang dugo sa gilid ng aking mga labi nang malasahan ko iyon. “I’ll go now. Thanks for saving my ass back there.”

Nagpaalaman kaming dalawa. Pumasok ako sa loob ng village at agad na nakilala ng mga nagbabantay sa guard house. Hindi nila napansin ang mga galos sa aking mukha dahil tumalikod kaagad ako at naglakad nang mabilis.

As soon as I stepped inside my brother’s mansion, he welcomed me with his wrath upon noticing the bruises all over my face.

“Nakipag basag-ulo ka na namang ungas ka? Di ka naman namin pinalaking ganyan, kanino mo natutunan ’yan?!” sinigaw-sigawan ako ni kuya habang sinusundan niya ang mga hakbang ko patungo sa kusina.

“Alam ba ’to ni Dad? Sinong may gawa sa’yo niyan?!”

Bumuntong hininga ako pagkatapos makainom ng malamig na tubig. Nakita ko ang aking repleksyon sa sliding door at binilang ang mga sugat sa aking mukha na aking natamo. Hindi man lang ako nakaramdan ng kirot. Parang wala lang sakin ang mga sugat na iyon.

“Nadapa lang ako sa daan, kuya. It’s nothing serious.” bumalik ako sa living room upang kuhanin ang aking pamalit sa loob ng duffel bag. Nakasunod pa rin sa akin si kuya, animo’y dragon na handa nang bumuga ng apoy dahil ’di ko sinasagot nang matino.

“Nadapa? Tangina, ano ’yan sa bangin ka nadapa?  Ako pa gagaguhin mong bata ka.”

Hindi ko na lamang siya pinansin at ako’y nagtungo sa bathroom. While I was there, it all dawned on me. I looked at my knuckles and saw the cuts on it. Hinipo ko ang ilang sugat sa aking mukha at doon ko pa lamang naramdaman ang kirot. I closed my eyes for a moment and gave myself some relief. Having those wounds and bruises, it was relieving. I know it’s odd but the only way for me to breathe is to feel pain.

When I’m in pain, I feel alive.

Because for the past few months, I was a zombie. I was incapable of feeling anything. I was numb all over. I felt really tired like the world has drained me for everything that I had.

Kaya ngayon, kahit masaktan ako ay ayos lang. It’s just physical pain anyway, walang-wala ang emosyonal na sakit na naranasan ko noong iwan ako ni Ford.

Damn. I mentioned his name again.

I wonder how he’s doing now.

Is he thinking about me?

Fuck off, Allen. Huwag ka ngang ambisyoso. Gwapo ka pero marami pang katulad mo riyan sa paligid-ligid. Gwapo ka pero hindi lang ikaw ang gwapo sa mundo.

Hanggang sa makarating ako sa opisina ay iyon ang nasa isip ko. I hope he’s doing okay now, I mean not just okay but completely okay, both emotionally and mentally. Besides, that’s the main purpose of me leaving him. He needs serious help and I want to give him all the time in the world so he could heal on his own pace.

Even if it means away from me.

The next day I was out again. This time I was trying some less aggressive sport, like tennis. Mag-isa akong naglalaro sa isang tennis court dito sa Rockwell. It’s eight in the morning and here I am exhausting myself again. It’s the only way to shut my mind from wondering about the things that are way out of my control.

Hinagis ko ang raketa nang matamaan ako ng bola sa ulo. It was painful but this time, I didn’t like the pain. Hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Hindi ko na alam kung ano ang gusto ko. I don’t even know who I am anymore.

I feel like I am no longer the same person. I was completely detached from the person I used to be. Wala na ang masayahing Allen. I can’t think of any happy thoughts. It’s just all sad and gloom and darkness. It’s all grey, there’s no any other color. Damn, I can’t even smile.

Nakatungo ako roon habang nakaupo sa bench nang makarinig ng isang pamilyar na boses.

“So this is you’re hiding place…”

I looked up to meet the eyes of the person that used to be the love of my life. Nakasandal siya roon sa isang pader habang nakahalukipkip, malungkot akong pinagmamasdan.

“Lacey.” bigkas ko sa pangalan niya.

Matagal na kaming hindi nagkikita at nagkakausap. I know we’re cool but obviously exes shouldn’t communicate with each other. Nang lumapit siya ay sinalubong ko siya ng isang mainit na yakap. Something in me was lifted. It feels good seeing her again.

“Galing ako sa inyo pero nabanggit ng kuya mo na maaaring narito ka. Kailan ka pa nahilig sa tennis?” naupo kaming parehas at nagsimulang magkamustahan. Humaba ang kanyang buhok at mas lalo siyang gumanda.

“I’m not really good at this. I was just trying this one out.” tugon ko habang diretso ang titig sa kawalan. I couldn’t bring myself to be more upbeat even though it was Lacey, one of the people that I trust with all my heart. “Bakit ka nga pala naparito? Are you visiting anyone in the club?”

“I was looking for you.”

Nagulumihanan ako sa sinabi niya. Why would my ex-girlfriend look for me? May nakalimutan ba akong utang?

“Looking for me? Why?”

Namumula ang mga pisngi niya at parang may kakaiba akong naramdaman habang tinititigan siya. Parang may nagbago sa kanya, hindi ko lang mawari kung ano.

“Well, you seem like you could use some talk. What’s going on with you, Allen?”

Lacey used to know everything about me. Well, that’s before Ford happened. When I was in a relationship with her, there were no secrets. Kagustuhan ko rin naman iyon dahil ayaw kong naglilihim sa akin ang taong mahal ko.

“Nothing. I’m just a guy who wants to learn tennis.” nag-iwas ako ng tingin sa kanya dahil baka mabasa niya kung anoman ang nasa isip ko.

“You’re the guy who loves basketball. Hindi ka na ba naglalaro? I know you’re busy with work but have some time with yourself pa rin, Allen. Doing the things that you love is one way of de-stressing.” she pats my back and all I could do was nod my head.

“But I’m not stressed.” pagtatanggi ko.

She beamed an unconvinced smile. “You’re still the same Allen. Denying the obvious. Ganyan ka rin noon kapag tinatanong kita kung anong tingin mo kay Ford.” saglit siyang natigilan at pinamulahan ng mukha nang mabanggit ang pangalang iyon. “I-I’m sorry, I heard what happened. But if you’re not open to talk about i—”

“That’s okay, Lace. I’m not…” hirap na hirap akong lagyan ng deskripsyon kung ano ang pananaw ko sa usaping iyon. “I’m not broken or something. Naka-move on na ako.”

Maging ang sarili ko ay parang hindi sumasang-ayon sa mga salitang namumutawi sa aking bibig. Move on your ass.

“Do you still love him?” she asked without any cue.

Hindi ako handa sa katanungang iyon kaya idinaan ko na lamang sa pagtawa. “What? Seryoso ka ba sa tanong mong ’yan, Lace? Matagal na panahon na ang lumipas. At isa pa, wala na kaming komunikasyon. And I don’t think about him anymore. Panigurado, nakalimot na rin iyon.”

Mas lalo akong naguluhan dahil nakangisi pa rin siya, animo’y may nababasang meme sa aking mukha.

“You still didn’t answer the question, though.”

“What?”

Gulong-gulo ako. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi pa sapat ang mga sinabi ko para masagot ang katanungan niya. Ngunit nang muli akong tumingin sa kanya, sa tingin ko’y may sarili na siyang interpretasyon sa aking mga salita.

I stood up pissed, not with her but with something else. I paced back and forth, feeling like I’m going insane any minute.

“What do you wanna hear? That I still love him? Because that’s bullshit!”

She didn’t seem shocked or scared with my outburst. Ipinahinga ko ang aking mga kamay sa aking baywang at saka nagpakawala ng malalim na buntong hininga.

“Noong mga panahong tayo pa, madalas kitang nahuhuling nakatingin sa kanya. And it wasn’t just a normal stare, I knew that it was something else. You loved him more than a friend before you even realized it yourself. Nagbulag-bulagan ako, pinaniwala ko ang sarili ko na baka normal lang iyon, na baka magkaibigan lang talaga ang turingan niyo. And by the time you broke up with me, hindi mo man sinabi ang tunay na dahilan pero may idea na ako. You were in love with your bestfriend. Siyempre, masakit ’yun para sakin pero masaya rin ako na nahanap mo ang true love mo. I know you are both guys, and it would take something serious for you to fight for it. Because not everyone does.” sa pakikinig sa kanyang kwento ay kumalma ako.

I looked at her longingly. May malungkot na emosyon sa kanyang mga mata ngunit pilit na tinatakpan iyon ng ngiti sa kanyang mga labi.

“You knew?” I asked. Naupo ako at muli siyang tinabihan.

“Come on, I have loved you for so many years. You really think I didn’t notice?” she mocked as she contained her laughter. “That’s why okay lang din sakin no’ng hiniwalayan mo ako dahil alam kong mas maibibigay ni Ford ang pagmamahal na deserve mo.”

Nakalulungkot isipin na ang taong ipinaubaya niya sa akin ay wala na rin ngayon. Maybe I deserved his love but only for a short amount of time

Maybe we were meant to be, but not meant to last.

“I broke up with him.” pag-amin ko. Halos mabasag ang boses ko dahil sa pinipigilang emosyon. Hindi ako pwedeng umiyak. Hindi ko pwedeng iyakan ang isang bagay na matagal nang tapos.

“You what? Why would you do that?!” inaasahan ko na ang gulat sa kanyang mukha.

“Hindi ko alam.” muli kong pag-amin. Dahil ang totoo, hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko, kung tama ba ang desisyong pakawalan siya, at kung dapat ko bang pagsisihan iyon. Masyadong magulo ang isip ko sa ngayon.

Nakatanggap ako ng batok sa kanya.

“What the…”

“Then make up your mind. Makikipaghiwalay ka tapos magmumukmok ka rito? Hiniwalayan mo ako para sa kanya tapos iiwan mo rin pala? Anong klase ’yun?” sa tono niya ay para niya akong pinapagalitan.

“It was more complicated than what you think, Lace.” katwiran ko.

“So you’re just gonna sulk here? Start fights and get pissed with everyone? Magiging miserable ka nalang habambuhay?”

Tinitigan ko siya nang masama. May punto siya pero naiinis pa rin ako na ipinapamukha niya sa akin kung gaano kamiserable ang buhay ko ngayon.

“Bakit ang moody mo?” lakas loob kong tanong dahil sa pagbabago ng asal niya.

“I’m carrying a baby, you moron.”

Hindi kaagad ako nakaimik dahil sa gulat.

“You’re pregnant??” natutuwa kong tanong. And then I realized, that was the first time again that I felt happy.

She rolled her eyes at me. “Oo. At naparito ako para sabihin sa’yong magiging ninong ka na.”

Wow. The girl that I used to love is now bearing her own baby. I used to fantasize my babies from her but we all know that it is impossible now to happen. Besides, I can’t get guys pregnant.

Hindi ko alam na meron pala siyang kasintahan ngayon. Pero masaya ako para sa kanya at para sa magiging pamilya niya. Hanggang ganoon na lamang kasi ang kaya kong gawin, ang maging masaya para sa ibang tao. Sa puntong iyon, naisip kong hindi nga siguro talaga para sa lahat ang happy ending. Maaaring isa ako sa mga taong hindi papalarin sa bagay na iyon. Masakit mang tanggapin pero kapag nagtagal, makakasanayan mo na rin kung paano mamuhay nang mag-isa.

So this is probably how my story will end, not because my pages ran out but because I never got my happy ever after.

—

JAX’S NOTE:

This chapter focuses on Allen and how the breakup changed him. To start off, Allen is in this very dark place that made him this angry, violent, and aggressive man. He’s just pissed with everybody because he couldn’t seem to understand why other people are pleased with their lives unlike him who’s drowning in his own misery.

Pasensya na kung walang masyadong ganap sa yugtong ito, but that was the main goal. I just want to show how Allen is holding up after the break up and if you would notice, the two main characters are on different phases of their lives. Ford is in healing and recovery meanwhile Allen is consumed in agony and suffering.

Heart-to-heart talk between Allen and his former lover, Lacey. I missed her so I included her on this chapter and gave some scoop about her current life. Anyway, ang timeline nito ay 5 to 6 months after the breakup sa mga nagtatanong so hindi pa sila nagkikita ni Ford dito.

Votes are still appreciated. Let me know what you think in the comments :)

Special Chapter 4

Special Chapter 4

Ready

—

Allen

Tahimik ang dalawa sa aking harapan kaya mas lalong naging awkward ang hangin sa loob ng sasakyan. Alam kong ang tanga ko sa part na pumayag pa akong magpahatid dito sa pinsan ko kahit na alam kong naroon si Ford kasama niya. Pero ewan ko ba, siguro tinatamad lang talaga akong maglakad kaya heto at sumakay ako.

“Anyway dude, saan ka ba galing?” Malcolm started interrogating me, probably just to kill the awkward silence among us three.

Pilit na lumilihis ang tingin ko sa gawi ni Ford pero hindi ko makita ang mukha niya dahil nakasiksik na siya roon sa gilid ng bintana.

“I was… I was in Rockwell.” tugon ko, muling lumihis ang tingin sa bandang kanan kung nasaan si Ford na mukhang walang balak na magsalita.

When I realized I was fidgetting, I pinched my thighs and scratched it. Hindi ko alam kung anong nangyayari sakin. Nasanay na akong walang pakiramdam sa lahat ng bagay, literal na manhid ngunit ngayon ay kabaligtaran ang nangyayari dahil nararamdaman ko ang lahat.

Malcolm pressed some buttons on the radio and let the newstalk play in the background. Namumuo ang ilang butil ng pawis sa aking katawan kung kaya’t nagpasya akong hubarin ang suot kong coat. Nakatodo naman ang buga ng aircon pero heto at init na init ako sa hindi malamang dahilan.

“Nagugutom ako.” biglaang anunsyo ni Malcolm.

“Are you serious? We just ate a few hours ago.” this time ay narinig ko ang boses ni Ford pero ang atensyon niya ay naroon sa pinsan ko.

“Anong pakialam mo? Nangingialam ka eh tiyan ko ’to!” bunghalit ni Malcolm, sanay na ako sa ganoong ugaling kalye niya dahil ganoon din naman ako dati. Halos magkaparehas lang kami, ang kaibahan lang ay mas lamang ang kagwapuhan ko. At mas talentado ako pagdating sa sports.

“Patay gutom.” Ford murmured and the sarcasm on his voice was spot on.

“Shut up. Kapag namili ako ng pagkain ’wag kang hihingi ah!” parang batang panghahamon ng pinsan ko.

Nakatutuwang isipin kung gaano kabilis lumipas ang panahon. Dati ay kami ni Ford ang laging magkasangga, ngayon ay sila naman. I have to accept that it’s okay. Besides, I’ve got no choice. They can be friends as much as they want and no matter what I do, it won’t change the fact that I’m the ex-boyfriend he should be forgetting about.

Hanggang ganito nalang siguro ako. Hanggang sulyap na lamang. Hanggang pangangarap na lamang.

“May sarili akong pambili kaya hindi ko kailangang manghingi.”

“Doon ako kakain sa mamahalin, ’yung ’di mo afford!”

Tahimik lamang ako sa passenger seat habang pinapakinggan ang kanilang pagtatalo. Gaano man kasakit ang panoorin silang dalawa, may tuwa pa rin sa aking puso ngayong nakikita kong maayos na si Ford. He looks healthy and peaceful to me. He might still be in the healing process but that’s enough for me to know.

At least, he didn’t end up like me.

The most fucked up thing the universe can do to a person is send them the love of their life at the wrong time. Though I believe it wasn’t the most perfect time but it was still the right time. And the whole universe fucked me up when I decided to set him free. He was my salvation but I was his destruction so it was smart to let him go.

And I still wish him well even when I let him go. Letting go never meant loving less. It just means I have chosen to love him from afar.

“Allen!” nakabalik ako sa reyalidad nang matanaw si Malcolm na kinakatok ang nakasaradong bintana sa aking gilid. Doon ko lamang napagtanto na naiwan akong mag-isa sa loob ng sasakyan. “Dude, bumaba ka na riyan at ako’y ginugutom na!” Malcolm kept on yelling outside so I pushed the door so I could hop out of his car.

Ford was on the other side. Lumingon ako sa paligid at nalaman kong nasa parking lot kami ng Mall of Asia. Seriously? Paano kaming napadpad dito sa Pasay? Parang nasa Makati lang kami kanina ah?

“Why are we here?” naguguluhan kong tanong dahil hindi ko maalala kung paano kami napunta rito. But I realized I was spacing out the whole time they were bantering inside the vehicle so that’s possibly the reason why I was clueless.

Sinimangutan ako ni Malcolm, ipinararating ng kanyang tingin na obvious na ang kasagutan sa aking tanong.

“We’re gonna eat. Kawawa ka naman kung iiwan ka naming mag-isa sa sasakyan kaya sumama ka na.” Malcolm shrugged his shoulders as Ford boldly rolled his eyes at him for being such an ass.

Hindi nila ako binigyan ng oras para magdesisyon dahil nagsimula na silang maglakad patungo sa loob ng mall. Babalikan ko pa sana ang naiwang suit sa loob ng sasakyan ngunit naaalala kong wala akong susi nito. Sa huli, ay sumunod na lamang ako sa dalawa kahit na alam kong magmumukha akong third wheel sa kanila.

Again, the two in front of me are still debating while I looked like a chaperone following them behind. But as we walked, I used that opportunity to get a closer visual of Ford’s face. Humaba at kumapal na ang kanyang buhok, napansin ko ring hindi na siya kaputian gaya ng dati. Ngayon ay kumikintab ang moreno niyang balat kapag nasisinagan ng araw. Pala-ngiti na rin siya ngayon kahit na madalas niyang sinusungitan ang aking pinsan.

So much has changed about him. I hope he finds the courage now to let someone give him the love he always deserves.

“I want to eat something decent.” Malcolm suggested as they were trying to come up with a decision on where to eat. But as usual, hindi sila laging nagkakasundo.

“You wanna eat in a high-class restaurant? Sure, basta sagot mo.” tugon naman ni Ford na pangisi-ngisi sa pang-iinis kay Malcolm.

“Akala ko ba may pera ka?”

“Akala ko ba ginugutom ka na?”

I shook my head in silence as I followed their footsteps. Nasa palapag kami kung saan matatagpuan ang tabi-tabing restaurants, mayroon ding mga fastfood sa kabila. Ang iba ay pinipilahan pa at mukhang kailangan pang magpa-reserve bago makapasok at makakain sa loob.

There were a lot of people wandering around. May ilang kababaihang napapalingon sa aking gawi kapag nadadaanan namin. I know why they were looking, though. I looked so out-of-place with my white dress shirt, black pants and black leather shoes. I tucked my hands inside the pockets of my trousers and just ignored the people around.

“Earth to Allen? Calling the attention of Allen Sneaker Torralba. Hello?” hindi ko namalayang nakaharap na pala ang dalawa sa akin, hinihintay akong makabalik sa reyalidad.

Damn. Why do I keep on spacing out?

“Y-Yeah?”

“I say we should take a vote. The majority vote wins. So where do you wanna eat? I say we eat in a fine-dining restaurant for some steak and wine, what do you think?” Malcolm explained as he was secretly winking at me to convince me with his idea.

“I say we eat where it’s cheaper. Like in a fast food or food court.” iyon naman ang rekomendasyon ni Ford na ngayon ay nakatingin na sa akin. He didn’t seem nervous around me. He was looking at me like he was just looking at a stranger.

“What are you gonna eat in a food court? Fish balls?” Malcolm sneered just to dismiss Ford’s idea.

“Bakit? Natatakot kang kumain ng fish balls? Is that it, rich kid?” panabla naman ni Ford sa nakahalukipkip na pinsan ko.

“I’m not a rich kid. Hindi naman ako ang director ng isang malaking kompanya rito…” pagpaparinig ni Malcolm at saka bumaling sa akin na may mapaglarong ngiti sa mukha. I squinted my eyes at him. Tanginang ’to, ako pa nga ang rich kid eh ako ’tong nakikisakay sa kanila.

“I agree with him. Let’s eat where it’s cheaper.” Ford couldn’t hide his smile when I joined his idea. That smile was contagious that I didn’t notice I was also smiling like a fool.

“Oh, come on! You guys are so boring!” Malcolm exclaimed.

“Accept your defeat, Torralba. Majority wins, right? Suck it up!”

Sa huli ay napagkasunduan naming kumain sa food court kung saan hile-hilera ang mga tables maging ang bilihan ng mga pagkain. Looking at the different food stalls, I realized this was better. Marami kaming pagpipilian. Ang problema lang ay marami ring tao at unahan sa pagkuha ng bakanteng mesa.

“Ako na ang bahala sa mga order niyo, ihanap niyo nalang tayo ng bakanteng table.” utos ng haring si Malcolm at kaming dalawa naman ni Ford ay sunud-sunuran sa kanyang gustong mangyari.

Naunang maglakad si Ford, sumunod ako sa kanya. He was looking from side to side, trying to find a vacant table or at least people who were about to finish their food. Isang minuto ang nakalipas, huminto siya at humarap sa akin.

“Gusto mo bang maghiwalay tayo? Para sana mas madali tayong makahanap ng table.” he asked me and the words seemed to just float around my head. My eyes travelled around the delicate features on his face.

But his question lingered on my mind. Gugustuhin ko bang maghiwalay kami? I know what he meant by that but I was assuming it meant another.

“I think it’s best if we stick together…” sagot ko na matagal niyang in-absorb dahil ilang segundo pa siyang tumitig sa akin bago tumango at muling bumalik sa paghahanap ng mesa.

“Alright, then.” he whispered.

Tatlong minuto kaming palakad-lakad hanggang sa makahanap kami ng bakanteng mesa. Nasa bandang gilid iyon at maganda na rin dahil hindi masyadong dinadaanan ng mga tao. Ford took a seat, napagod siguro sa kalalakad kanina pa. Hinila ko ang upuan sa kanyang tapat at naupo na lamang din doon.

We can hear the chattering from the other tables but our table was filled with deafening silence. Hindi niya siguro ako gustong kausapin kaya nanahimik nalang din ako. Who would dare talk to their ex-boyfriend, anyway?

“I-I’m sorry about Malcolm. He always acts like a kid.” he started talking. At ngayon ko lang din napansin, hindi tumatagal ng limang segundo ang titig niya sa akin.

“He’s my cousin. I know what he’s like.”

Pagkatapos kong sabihin iyon ay muli kaming nabalot ng katahimikan. Animo’y pareho kaming naubusan ng topic na pag-uusapan kaya ang ginawa namin ay lumingon-lingon na lamang sa paligid. Gusto ko pa siyang makausap pero kailangan kong makuntento sa ganitong setup.

Hindi na kami gaya ng dati, paalala ko sa sarili.

“So…” I heard his voice again, trying hard to maintain our interaction. “Kumusta ang trabaho mo? I heard you’re the director now?”

Right. All we can talk about now is work. Just casual conversations, just like friends. But are we still friends?

“Yeah. Kuya Hunter stepped down for the mean time para maalagaan ang anak nila ni Kuya Jake. Though work is fine, I couldn’t really ask for more.” habang humahaba ang interaksyon namin ay lalong gumagaan ang pakiramdam ko. I find this therapeutic in some way. Talking to the person that used to be my world, it was very relieving for me.

“Okay…” nakangiti niyang tugon, wala nang masabi.

“Okay.” I murmured, staring deep into his eyes. “How ab—” hindi ko natapos ang balak kong itanong sa kanya nang dumating si Malcolm bitbit ang tray ng mga pagkain.

Ford gave me one curious look before he switched his attention to my cousin and helped him serve the food to the table. I sighed while looking down on the plates. Malcolm ordered a lot but enough for three people.

“Anong pinag-uusapan niyo? Ako ba?” Malcolm assumed so I rolled my eyes at him. Ganoon din ang ginawa ni Ford. “What? Bakit ang tahimik niyo? Ako siguro pinag-uusapan niyo, ano? Umamin na kayo!”

“Dream on, dude.” I hissed.

“Hindi ka masyadong importante para pag-usapan.” sabat pa ni Ford na nagpipigil ng kanyang tawa. He looked so adorable just like that, how I wish I could always see that face whenever I feel sad.

“Ang papangit niyong ka-bonding, alam niyo ’yon? Panira kayo ng mood. Eh kung singilin ko kaya kayong dalawa sa mga ginastos ko rito?” hinatak niya ang upuan sa tabi ni Ford at inokupa iyon samantalang mag-isa ako sa kabila.

“Ikaw ’tong nag-aya rito tapos maniningil ka? Nasaan ang puso mo, Malcolm?”

“Mga kingina kayo. Pasalamat kayo at marami akong pera. Hoy Allen, isa ka pang maraming pera kaya maghahati tayo sa bills!” binalingan ako ni Malcolm upang sabihin iyon. I don’t mind the bills, ang importante sakin ay ang kasama ko sila.

Being with them makes me feel less alone. Third wheel man ako sa kanilang dalawa, ma-include lang ako ay masaya na ako. Wala rin naman akong gagawin sa bahay. Usually kapag umuuwi ako, it’s either I play basketball or go to Rockwell to learn more about tennis. I was always on my own so this is not really bothersome to me.

We stayed there for half an hour. Tahimik lang akong kumain habang ang dalawa ay patuloy sa maingay nilang bangayan tungkol sa iba’t ibang bagay. I used to have that same energy before, especially when I was with Ford.

Nang magpaalam si Malcolm na magbabanyo saglit ay nabuhayan ako ng loob dahil maiiwan ulit kaming dalawa ni Ford. I have another chance to talk to him.

“Hindi kayo sasama? Hindi ba kayo naiihi?” tanong niya sa aming dalawa na nanatiling nakaupo, nagpapahinga dahil katatapos lamang kumain.

“I’m okay.” sagot ko.

“Ikaw Ford?” he turned to him and waited for an answer. Ford looked at me earnestly before he faced my cousin.

“I’ll stay here as well.”

May pagmamaktol sa mukha ni Malcolm dahil wala ni isa sa amin ang gustong sumama sa kanya. Eventually, he walked out and went towards the restrooms.

“He’s such a pussy…” bulong ni Ford nang kami na lamang dalawa sa table. Nabura ang ngiti sa mga labi niya nang mahuli akong nakatitig sa kanya. “Uhmm. Are you sure you don’t want to pee?”

Umiling ako bilang sagot.

“Okay…” tugon niya kasabay ng malalim na buntong hininga.

“Okay.” bulong ko hanggang sa pumailanlang na naman ang katahimikan sa pagitan namin.

Isang minuto ang natapos, patingin-tingin lamang kami sa paligid. I looked at my legs under the table and realized I was fidgetting again.

“How’s your work?” ako na ang unang naglakas-loob upang tanungin siya. I secretly cursed to myself. Are we just gonna talk about work all day? Why is it so hard to create a casual conversation with him?

“It’s uhmm… stressful? But I guess any type of work could be stressful. But it’s okay. I’m doing okay.” tipid ang ngiti niya kaya naramdaman kong baka ayaw niyang pinag-uusapan ang tungkol sa trabaho.

“That’s good to know that you are doing okay.”

He slightly tilted his head and glanced at me. “I am. Are you?” he threw me the question as if he was cornering me to speak of the truth.

“Y-Yeah. I’m okay. Everything is going to be okay.” I admitted but I realized that the words I used were bit ambiguous. Everything is going to be okay, what do I mean by that?

Isang minuto ulit ang lumipas na walang umiimik sa amin. But this time, he wasn’t smiling anymore. There is this confused look on his face and he kept on looking down on the table and looking up at me.

“Give me your phone.” aniya na ikinagulat ko.

“W-Why?”

“Just…” he cleared his throat. “Just give me your phone.”

Wala man akong ideya sa binabalak niya pero dinukot ko pa rin ang aking cellphone sa bulsa ng pantalon ko at ibinigay sa kanya. I don’t know what he was doing with my phone but it seemed like he was typing something on the dial pad.

“Okay. So here’s my new number.” ipinakita niya sa akin ang screen kung saan nakalagay ang numero niya. “And I’m gonna save it here. Ayos lang ba sa’yo?”

Litong-lito akong tumitig sa kanya. I don’t see the point why he was giving me his number.

“Why are you doing this?”

He looked to the side for a brief moment.

“I know you’re not feeling okay, Allen. I know because I’ve been there. And I can’t force you to open up right now besides we don’t have much time but if you ever… if you ever feel like you need to talk to someone, you can give me a call.”

That is nice. To know that someone noticed, it warmed my heart. I didn’t expect that he still cares about me. Namuo ang luha sa aking mga mata ngunit pinigilan kong bumuhos ang aking mga emosyon. It isn’t a good sight to see a man crying in a public place.

“I didn’t think anyone noticed.” I murmured to myself.

He handed me back my phone and I stared at the saved contact name on it.

Ford :)

That was the contact name. He even put a smiley on it. Napangiti ako nang mabasa iyon.

“Allen. Maybe we haven’t talked or seen each other for months, but I still know you. But if you don’t wanna talk to me, please talk to someone else. You need help.”

Palihim kong pinahid ang nakatakas na luha sa aking mata at mabilis na pinalitan iyon ng masayang ngiti. I was falling apart in front of him but his words saved me from drowning. Tinitigan ko ang kanyang numero at saka tumango-tango.

“I will. Thank you.”

Hanggang sa makauwi ako sa bahay ay tinititigan ko pa rin ang numero niyang naka-save sa aking cellphone. I felt different today. Parang muling nagkaroon ng kulay ang buhay ko. I was starting to find purpose again. I was motivated to ask for help. I know that is a good thing dahil iyon ang huling mga katagang sinabi sa akin ni Ford bago kami umalis ng mall kanina.

“Asking for help doesn’t make you weak, it reveals strength. Even when you don’t feel strong.” he said and those words still linger on my mind.

Hindi ko man nakamtan ang isang happy ever after, masaya na rin ako dahil nakamtan ko ang isang tunay na kaibigan. Life isn’t all about love, it’s not all about butterflies and rainbows, it’s not all about romance and sex. Life is also about sacrifices, suffering and pain. It’s about friendship and family. It’s about healing and recovery. Life is about learning when to let go. It’s about knowing what to give up. It’s about losing and gaining.

Life is about birth, new beginnings, and starting over again. But life could also be about death, grief and mending the scars. Life is not just about the stars we see at night, it’s also about the darkness surrounding them.

I have earned the right amount of courage and called his number. It only took one ring before he answered and I heard his voice on the other line.

“Ready to talk?”

—

JAX’S NOTE:

Hey there! I’m glad you have reached this chapter. For some of the negative feedbacks from the previous chapter, I understand your frustrations. But it doesn’t give you the right to spread hate and negativity just because this doesn’t go the way you like it. Because that is life, you don’t always get what you want.

To those who read with full understanding and comprehension, you guys are amazing. Let’s stop belittling those who are dealing with their mental health because you won’t know it could happen to you.

I made this chapter therapeutic. Giving Allen some hope with his case and it has to be Ford because he clearly had been through the same thing. He deserves it anyway. By the way, nagskip na ako to this part where they meet again. Actually, ito na ’yung karugtong ng special chapter 2.

To those who only care about happy endings, please stop that mindset. Not every story is a happy story, there are sad stories and even if you believe it or not, that’s what happens more in life, it’s more realistic that way. We should also learn how to embrace our darkest moments because that’s how we get stronger as an individual.

So let’s all practice kindness. Walang bayad ang kabutihan kaya sagarin niyo na :)

PS. Please tell me your thoughts on this chapter. I would love to hear it!

Special Chapter 5

Special Chapter 5

Forbidden

Allen

Clearly, I wasn’t ready yet.

It’s been a week since I tried to call the number Ford gave me and his name is still on my contact list. Ang tanging kaya ko na lamang gawin ngayon ay titigan ang kanyang numero hanggang sa makaisip ako ng gagawin upang libangin ang sarili.

I was buried with so much work, so many projects to review, so many paperworks to sign, and so many requests to approve. I’d like to think that this was a good thing so I could stop from self-loathing again. With all these work stuff on my mind, there’s no time for me to stare at my phone again looking at Ford’s personal number.

Every after work, I go to Rockwell to learn some tennis. I got myself a personal tennis coach so I could refine my skills in it. For an hour he’s gonna teach me all the basics, for the next hour we’ll play some match and then after that, he’s letting me play on my own. Tennis is a complicated sport because it takes focus, patience and determination, and those are some of the things that I need to work on more about myself.

I wore my visor and put my wrist band when Donovan, my tennis coach, left so I could play on my own. I gripped my racket and started to play against the wall.

Kalahating oras na rin akong naglalarong mag-isa, pawisan na ang buong katawan ko kaya saglit akong nagpahinga sa isang bench. Binuksan ko ang dala kong duffel bag at kinuha roon ang isang malinis na towel. Nagpunas ako ng pawis at tinungga ang aking water tumbler upang pawiin ang aking uhaw.

I was busy quenching my thirst when I saw a shadow moved on the entrance. There was someone leaning against the wall with his arms crossed on his chest. He was staring at me and that gave me the feeling that he’s been watching me since I started to play.

“You’ve been avoiding me.” Ford declared as he walked closer to where I was.

Paano niya akong nahanap dito? Sinusundan niya ba ako?

“I wasn’t.” tugon ko upang ipagkaila ang kanyang akusasyon.

Kumibot ang kanyang mga labi at saka inokupa ang espasyo sa aking tabi. Pinagmasdan niya ang kabuuan ng lugar, from the walls down to the net in the middle. I wanted to ask him why he was here but I couldn’t muster up the courage to speak.

Pinagmasdan ko ang maamo niyang mukha. He looked so peaceful, unlike me who’s dripping with sweat and probably looked like shit.

“How did you know I was here?” finally I asked.

Unconsciously, I rubbed the back of my head and prevented myself from fidgetting. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako mapakali. Surely it’s not because of him, maybe it’s because I feel ashamed that I wasn’t as mentally stable as he is right now, ashamed that I couldn’t handle my own shit, and ashamed that I need help from other people just to put the pieces of my life back to the way it was.

Maybe, that’s why I was avoiding him.

“Nabanggit mo no’ng nakaraan na galing kang Rockwell. Kaya sinubukan kong hanapin ka rito.” sagot naman niya, malayo ang tingin. Nang mapansin niya ang aking raketa sa sahig ay pinulot niya iyon at pinagmasdang maigi. “I used to watch you play basketball before, it’s good that you’re trying out other sport.”

Well, you gotta do everything just to distract yourself from the things that are trying to destroy you.

“I need to go back and play some more.” nang sabihin ko iyon ay walang pag-aalinlangang iniabot niya sakin ang raketa. “Are you just gonna stay here?” tanong ko dahil parang hindi ako komportable na narito siya, baka mawalan ako ng focus kapag nanatili siya rito.

“I’ll watch.” he said nonchalantly and gave me a short smile.

I sprinted into the middle of the court and began playing again while he was quietly sitting on the bench, watching me slowly lose my concentration because of him.

Kinabukasan ay ganoon ulit ang routine ko. Donovan taught me a more complex stuff about playing tennis and we dueled for about an hour until we’re both panting and exhausted.

“You’re getting better at your games.”

And there was Ford, who started the habit of showing up whenever I was here to train. He wasn’t annoying, though. He was just sitting there in peace and silence, sometimes he’s holding and reading a book while watching me, and some other times he was writing some stuff on a notepad.

I was starting to lose my focus again because of his presence that’s why there were times that I couldn’t control myself and utter hurtful words to him.

“Can you leave?” I asked him in a slightly annoyed tone.

He was looking down on his book when he looked up at me. “Anong ginawa ko?” nagtataka naman niyang tanong.

“I-I don’t know.” I stammered, unable to express what was on my mind. Hindi ko na siya hinintay pang sumagot at tinalikuran ko na lamang siya. Bumalik ako sa paglalaro kahit na ang isip ko ay hindi sa bola nakatuon.

“Why do you keep on showing up here, Ford?” I threw him a more direct question when it was his fifth time showing up on my training. And his visits were becoming regular so it was alarming for me.

“Why do you keep on pushing me out?” he rebutted and raised an eyebrow at me.

Hindi ako nakasagot sa mga oras na iyon. It was true that I have been dismissive, always telling him to back off but he just keeps on showing up like a fucking mushroom. Nakuha niyang pantayan ang nanghahamon kong tingin hanggang sa ako na mismo ang unang sumuko.

Bumalik ako sa paglalaro. But this time, I was more aggressive. Mas malakas ang hampas ko sa bola kung ikukumpara sa normal na laro. At dahil kasabay ng mga paghampas ko ang pag-init ng ulo ko, mabilis akong napagod.

“Fuck!” I winced in pain when the ball hit my head before I even go on my break.

I walked back to the bench while pressing the area on my head where the ball landed. Ford remained silent on his seat, but his eyes were fixated on me while I was dealing with my anger.

“Do you need help?” he whispered but still calm. He didn’t try to put his hands on me or check my head, he just remained sitting there, one ruler away from me.

Nang subukan ko siyang lingunin ay nahinuha kong parang naghihintay lamang siya na humingi ako ng tulong sa kanya bago siya mag-alala at kumilos. He wasn’t forcing me on anything, he was just…. waiting.

Hindi ako umimik at sinuri na lamang ang parte ng aking ulo na tinamaan ng bola. At dahil nasa bandang likuran iyon ay nahirapan akong tignan kung may sugat iyon o wala. Kapain ko man ay napapapikit na lamang ako kapag nakakaramdam ng kirot.

“Damn it! Fine, can you help me?” nawalan na ako ng pasensya at saka bumaling sa kanya.

“Are you sure? You want me to….” he paused, there was a bit of hesitation in his voice even though I already gave him the go signal.

“Are you gonna fucking help me or not?” he stared at me for like five seconds before he started to move around me.

Pinatalikod niya ako kaya sumunod naman ako. Iritado pa rin ako at kahit na pag-ngiti ay mukhang mahihirapan akong gawin. Anger was controlling me. I closed my eyes for a brief moment when I felt his hands on top of my head, I didn’t feel any hurt because he was so gentle.

“You know, anger is not the answer to everything.” he initiated on giving me some lecture while he was touching my head, searching for any wound or bruise. “Anger will only exhaust you. Anger doesn’t solve anything. It builds nothing but it can destroy everything.” dagdag pahayag niya na imbes na pakalmahin ako ng mga salitang iyon, mas lalo lang akong nag-alab.

“What do you fucking know about my anger?” I stood up and removed his hands on my head, nabigla siya sa ginawa ko. “You can say that because you were never in my position.” I didn’t turn around to face him because I was so fucking consumed in my anger that if he gets any closer, I might do something I will regret.

“Allen.”

“I need you to stop coming here.” I said coldly, it’s better for him to leave than to see me like this. I need him to leave me alone like what he did before I decided to break up with him.

I don’t need him to give me hope when he was the main reason I was hopeless right at this moment.

He didn’t say anything further. Hindi ko na alam kung ano ang tumatakbo sa isipan niya, ang mahalaga ay ang maintindihan niya ang gusto kong mangyari.

“Stop coming here. Stop acting like you still care. Stop treating me like I’m your fucking charity case!” I screamed out of frustration. All I could hear from my own voice was the agony that I have been going through because of him.

I saw the hurt on his face but he chose to remain silent. He looked down on the ground, staring at the palm of his hands.

“I never wanted to come here.” his voice broke but I couldn’t see what emotion was on his face because he was looking down. “Hell, I don’t even know why I’m here.” he wiped something on his face but I couldn’t clearly see it.

“Then stop coming here. I never asked you to do anything for me, Ford.” I sounded almost begging. Because I realized that his visits weren’t helping me in any way. It’s only making things worse.

“I don’t know why I still care about you.” this time he looked up at me and there I finally saw the sadness in his eyes. He picked up his things and stood up, ready to leave. “I still care about you, Allen. Even if I don’t want to.”

I was left alone with the guilt that consumed me. Anger and guilt weren’t a good combination so I stopped playing and I went home instead to cool my head down.

And while I sit on our sofa in the living room, my mind keeps going back to the time when Ford was still missing, or so I thought. The feeling of being betrayed, I don’t wanna go back to that phase again. But everytime I see him, that’s all I could think of. And no matter how hard I think of it, the ending will still be the same.

But maybe that was just a dream. Ford’s capacity to love me was just a dream. And the reality is waiting for me, and I know that I should wake up from a dream that isn’t meant for me. And no matter how hard I wish for that dream to happen, I realized that not every dream will come true even if we try hard.

But I guess that’s what you’d call love, right? Always doing what you can to make them happy, even if it means you are not the one who gets to see them smile in the end.

He took my heart and soul along with him, without him asking. Now, how could I ever find love again that is greater than that?

“Pain is the price you pay for love…” I murmured to myself and let my head rest on the sofa, staring at the ceiling until I fall asleep.

The next day, pagkatapos ng aking trabaho ay dumiretso akong muli sa Rockwell. Nang marating ko ang tennis club ay naroon na si Donovan. I changed my clothing in the locker room, there was a full-length mirror in the wall and saw my reflection on it. I forgot to trim my beard and my eyebags are getting more evident. In other words, I looked like shit.

I trained with Donovan for an hour. He needed to leave early because he had an emergency. Again, I was left alone in the tennis court together with the deafening silence and the blinding lights. As I took a break on the bench with a water tumbler on my hand, I kept on looking at the entrance door from time to time.

Ford didn’t show up today.

I continued playing against the wall but my mind kept on backtracking to how I pushed him away yesterday. I think I was too harsh with him. I feel like a complete asshole for heaping my anger up on him. This is what technically happens to me whenever I get angry, I lose control of myself.

Ford still didn’t show up the next day.

Nakahiga ako sa sahig, nagpapahinga matapos ang ilang oras na paglalaro. I felt so drained that I don’t feel my arms and my legs anymore. Balot na rin ng pawis ang aking buong katawan. I finally decided to stand up after ten minutes and get my phone on top of the bench.

I opened my phone and typed in a message.

Me:

I’m sorry.

Ilang minuto kong tinitigan ang mensaheng iyon, nagdadalawang-isip kung tama ba na humingi ako ng tawad sa kanya. I was about to hit the send button when I heard footsteps on the court. And when I looked up, I saw Ford walking towards me.

My heart suddenly skipped a fucking beat.

“You look like shit.” that was the very first thing he told me when he reached the bench where I was sitting. Napangisi ako sa tinuran niya.

I hid my phone inside the duffel bag when he sat beside me. “You didn’t show up yesterday.” bulong ko gamit ang boses na halos napapaos na. Umiwas ako ng tingin sa kanya dahil hindi ko siya kayang harapin ngayon pagkatapos ng aking outburst no’ng isang araw.

“May inasikaso lang ako. At isa pa, baka nagulpi mo pa ako kahapon kung nagpakita ako rito.” pagbibiro niya kaya hindi ko napigilang mapangiti. Damn, it’s been so long since I last smiled. But with him, it felt so easy.

“You’re a martial artist, you can defend yourself.” I said as a matter of fact. He pursed his lips, secretly agreeing with my statement.

“Kahit mag-away pa tayo, hindi ako lalaban.” napalingon ako sa kanya nang banggitin niya iyon. “You can use me as a punching bag, though. So you can let your anger out.”

That was meant to be a joke but I took it seriously. I feel like a monster when he said that. But he has a point, though. Indeed, I am a monster. I wreck everything, even the good things.

“I’m sorry for my outburst. You didn’t deserve that.” paghingi ko ng tawad. Our eyes locked for a few seconds but I was the first one who broke it.

“I completely understand, Allen. There will be times that you can’t control yourself, and it’s okay. You are not responsible for your trauma but you are responsible for your own healing. You can’t stay like this forever, Allen.” those words struck me like knives, straight through my chest. “You have to let other people help you, most especially those people who are willing.” dagdag pa niya.

My eyes were starting to get teary and I fucking hate it. I know I have to face this anytime soon but it’s just really hard for me right now to show vulnerability.

“I wasn’t coming here to annoy you or piss you off. I was here in case you change your mind. Maybe I just wanted you to feel that you’re not alone in this.” ipinatong niya ang kanyang kamay sa aking balikat hanggang sa humikbi na lamang ako sa hindi napigilang luha.

Tangina lang, ayaw ko ng ganito. Ayaw kong umiiyak. Ayaw kong magmukhang mahina.

“You gave me enough time for my healing, Allen. Now it’s your turn to heal.”

I don’t know how long I cried in his arms. But I felt better. Not completely better but something was lifted off my chest.

“You still look like shit.” he whispered when I stopped crying and I laughed at his remark. Well yeah, I’m such a shitty guy. Hindi bagay sakin ang umiiyak, baka mukha akong ewan kanina.

“I miss you. I miss us.” pahayag ko kaya nakuha ko ang buong atensyon niya. “I know we didn’t work but I miss the old times when we were still together.” I began to open that topic, because I wanted to tell him how much I really miss him.

“Yeah. I miss us, too.” tugon niya sa mahinang boses.

There was a complete silence after that. We were just looking at nowhere, both absorbed in our own worlds. I was about to say something when he spoke first.

“Did you regret loving me, Allen?” hindi ko inaasahang itatanong niya ang bagay na ’yon dahil hindi ko naman alam na sumasagi iyon sa isipan niya.

I took a deep breath and said, “No. I never regret loving you, Ford.” sa sinabi kong iyon ay napangiti siya. “In another life, my heart will always choose you even if you just keep on hurting me.” I continued that removed the smile on his face.

“When I broke up with you, I forced myself to move on even though it hurt.” dagdag ko pa, upang mas malaman niya ang side ko sa mga nangyari. “I mean, we were perfect but we just didn’t know how to make it last.”

There was an indescribable expression on his face that I couldn’t comprehend.

“I know I was never able to tell you this, but choosing between loving you and loving myself was the hardest choice I ever had to make.” aniya na mariin kong tinanguan dahil naiintindihan ko naman. He had to choose himself that time, I made it easier for him by breaking up with him.

This just proves that love isn’t meant to last. Love isn’t something you get to keep, it’s something that you cherish while it lasts.

They say that love always wins. What they never say is whose “love” it is and what “wins” actually means, because it was never my love and we never won.

This love we had is still forbidden. But why did the forbidden fruit always taste the sweetest?

“They say everyone deserves love, so why didn’t we?” I asked one last time, because it doesn’t make sense if we’re just gonna keep on hurting. We were both pained. We both sacrificed a lot of things. But what do we get in return from all of it?

We stared at each other for quite some time, our eyes shared something we were both feeling. I’ve had enough of this pain, I know pain comes with love so it didn’t make sense if we only live in pain. We both deserve love, and that is still something we can give to each other.

Aside from everything that happened in the past, aside from the trauma that molded us, aside from the tears in our eyes, I kissed him.

JAX’S NOTES:

Speechless?

Need time to sink everything in?

Just kidding. So there we have it, finally a heart-to-heart talk between the main characters Allen and Ford. They sealed the deal with a kiss, but what do you guys think the kiss signified?

There were a lot of ups and downs, it was like a rollercoaster of feelings. I put my all in this chapter and right now my mind is just drained. I might need some time to recover from this, lol.

Happy All Saint’s Day everyone! Pasensya na kung nasa mood akong manakit sa araw na ito. I hope everyone liked this chapter, or if not, tell me what I could do more. There’s no happy ending yet guys, it’s just a kiss and a kiss means a lot of things. I feel so evil from saying all of these, lol.

If you were pleased with this chapter, you can hit vote. And please leave a comment below. Let me hear your inner thoughts. Please don’t leave me with your silence. I need a reaction so I know how to arrange the next scenes, if there’s any.

This is unedited and kinda rushed, I might proofread this on some day. I hope you guys still appreciate my works and if I have any shortcomings, pasensya na godbless.

Things are going smooth now, let’s all pray that this will remain on the next part.

:)

Special Chapter 6

Special Chapter 6

Allowed

—

Jax’s note: This will be the final special chapter of this book :)

—

Allen

I’ve been sitting on my foldable chair for an hour. Napansin ko ang makulimlim na kalangitan nang tumingala ako, nagbabadya ng paparating na ulan. It has been like that for the past four hours but the rain never actually dropped. In-adjust ko ang pagkakaupo ko at ini-stretch ang aking mga binti. I pulled the fishing rod I was holding and replaced the bait with a much bigger one.

I could find peace in so many activities but I’ve never felt so peaceful when I started to learn fishing. I know, uupo ka lang at maghihintay nang mahuhuling isda. But it could take hours just to catch one and if you’ve caught one, it gives you a different sense of accomplishment. It also taught me patience, one skill I was always having a hard time learning.

Sumandal ako sa aking upuan at muling naghintay. I grabbed one bottle of beer from the cooler I brought to quench my thirst. Another thing I love is the silence. From the distant wind, to the ripples of the water, and the swaying of leaves from nearby trees. I love everything abou—

“So here you are…”

Naputol ang katahimikan nang marinig ko ang isang pamilyar na boses sa aking likuran. He walks like the ground is his property and sat beside me. Sumalampak siya sa lupa na parang sanay nang marumihan ang kanyang pantalon. Hinubad niya ang suot na cowboy hat at pinagmasdan ang kagandahan ng lawa. He exhaled as he takes in and absorbed the beauty of the whole place.

“How many have you caught?” he looked over at the small silver bucket I used to store fish. Wala pang laman ’yun dahil wala pa akong huli ngayong araw.

“Nothing yet. Why are you here, kuya?”

Ilang segundo siyang hindi sumagot. He’s the only person who knows where I was and specifically told him not to find me, and yet here he is. His golden tan skin is becoming darker, na parang nagbabad pa siya lalo sa araw. Napansin ko ang suot niyang worn-out jeans at western cowboy boots na may bahid pa ng dumi, na parang kagagaling niya sa azucarera at dumiretso agad dito nang walang paghahanda.

“Just looking out for you, see what you’re doing here and why you’ve stayed here for six months now.” mahinang pahayag niya, nasa malayo pa rin ang tingin.

I didn’t realize it has been six months since I set foot here. Sinundan ko ang tingin niya at tinanaw ang kahabaan ng Amandiwin mountains na pumapaligid sa lawa ng Danao. Binuksan ko ang cooler at inabutan siya ng isang bote ng beer na malugod niyang tinanggap.

Honestly speaking, my head is in a better place. I was in therapy for years for my anger issues and another therapy for my trauma in the past months. Something my shrink has told me still lingered on my mind, “You don’t have to solve your whole life overnight. And you don’t have to feel ashamed for being where you are. All you have to focus on is one small thing you can do today to get closer to where you want to be.” And he was right, I found this place because it makes me feel more… me.

“Do you have plans of going back yet?” Kuya Hector asked me in a serious but hopeful tone, the beer sitting on his lap. “Everyone misses you, you know?”

I don’t know. I’ve always felt like I’m noticed and loved by everybody, but deep down, I’m starting to wonder that I wasn’t even lovable. That if somebody really gets to know me, my inner thoughts, my soul, that they will rather turn their backs and leave me. But that’s just the self-deprecating part of me. I know I deserve love, I just have to work on myself again so I can really deserve it.

“I-I don’t know, kuya. It’s hard to leave…” but more like it’s hard to leave the peaceful version of myself here. Tinungga ko ang bote ng beer at sa isang lagok ay naubos ko ang natitirang laman nito. Kumuha ako ng panibago at binuksan ito.

“This is not home, Allen. And you know it.”

Tumatak sa akin ang sinabi niya. Home. I don’t even know where home is anymore. I understand what he meant but it no longer felt like home to me.

“This place could be home for me.” bulong ko na alam kong narinig niya. Dumaan ang emosyon ng pag-aalinlangan sa mga mata niya, parang tinitimbang nang mabuti ang kanyang isasagot, like I was a suspicious dog and he’s being cautious so I would not run off in an instant.

“Are you being serious?”

“Yes, kuya. I am serious.”

Ilang saglit siyang natahimik bago muling nagsalita. “Well, the kids miss you. They asked me to bring these fruits and veggies for their favorite Tito in the world.” napangiti ako sa gesture at natanaw ang mga crate sa likuran ng sasakyan niya. I’ve been close with his children when I visited them at the farm once or twice a month.

“Thank you, tell them I miss them too.”

“Are you still in contact with Dr. Fernandes?”

Dr. Fernandes is my shrink. “Yeah, she checks on me every week.”

Tumango-tango siya na parang kuntento na sa narinig. Napanood ko ang malalim niyang pagbuntong hininga. He bent his knees up and placed his arms on top of it, looking out at the far mountains again. Tinungga niya ang beer at ilang segundong nabalot kami ng katahimikan.

“You have my number, please call me if you need anything, really anything.” he put an emphasis on the word ‘anything’ like he wants it burned on my mind. Ilang sandali pa ay tumayo siya at pinagpagan ang kanyang pantalon. He looks down at me, looking like he has finally come to terms with something. “And please, don’t just eat fish. Eat more, you’re starting to look like a corpse.”

That night, I cook the fish over by the fire. Tatlo ang nahuli ko at ini-reserba ko ang dalawa para sa mga susunod na araw. I’m staying in a cabin, it’s an old cabin made of oak and mahogany, it’s good for one person and has enough stuff so I can survive each day. I looked at the crates of fruits and fresh vegetables Kuya Hector brought, as if he was already expecting that he wouldn’t convince me to go back before he came to visit.

Pagkatapos kumain ay humilata ako sa aking higaan. It’s an old and patched folding bed but it feels comfortable enough and I didn’t care as long as I can go to sleep. With a book in my hand, nagbasa ako ng ilang pahina hanggang sa hatakin ako ng antok.

The next morning, I sit by the lake again, but this time I wasn’t fishing. I held my head high in the air, looking up while closing my eyes, feeling and embracing the total silence and the comfort it gives.

After giving myself a moment of tranquility, I finally open the woven basket of potatoes and started peeling them one by one. Today, I’m gonna make myself some mashed potatoes. Hindi ako mahilig magluto dati, pero simula nang mamuhay akong mag-isa rito ay natutunan ko rin naman at nakahiligan. Cooking is another skill I have unlocked. It was something I can control because all I have to do is follow the steps and measurements.

Nakaka-tatlong patatas na ang nababalatan ko nang marinig ko ang mga yapak papalapit sa kinaroronan ko. I paused, expecting Kuya Hector’s figure but instead I saw my oldest brother coming over to me.

Napatayo ako at sinalubong siya ng mahigpit na yakap.

“Woah, okay we’re hugging… fine…” I heard his chuckle as he hugged me back. Siya ang pinakamatagal kong hindi nakita dahil palabas-labas siya ng bansa, of course with his husband Symon and their children.

“It’s been so long! How are the kids?” pangungumusta ko. I was genuinely happy to see him and I almost forgot to ask how he was able to locate me. Rolling my eyes inwardly from realizing who else must have told him.

“They’re doing okay, though sometimes I always act as the mediator when they fight. You know, Tabitha is little but she can put up a good fight with her brother.”

“Well, Tobin should learn how to give up a fight. That kid is as silly as Kuya Hunter when he was younger.”

Our laughter filled the silence. I set up another folding chair for him. Just like Kuya Hector, he took a moment to absorb the picturesque view of the lake. Bago siya maupo ay nakuha ng pansin niya ang basket ng mga patatas at binigyan ako ng kataka-takang tingin.

“Since when did you get obsessed with potatoes?”

I know it was sarcastic so I only waved a hand at him to dismiss his discrimination with potatoes. Ipinagpatuloy ko ang pagbabalat ng mga patatas habang tahimik siyang nanonood.

“So how’s my baby brother?”

I almost paused upon hearing him say it, been a long time since he called me his baby brother. He’s the eldest among us kaya mataas ang respeto ko sa kanya. When I was in need of money, he was always there to lend me money and didn’t even ask me to pay him back. He was the sweetest to me when I was born, I could still remember him lifting me up on his shoulders and running aimlessly on our backyard, isa ’yon sa mga pinakamasasayang memorya ko. He also defended me whenever Kuya Hunter tried to bully me.

Growing up, madalas na siyang wala sa bahay dahil sa kabi-kabilang gigs at photoshoots niya. We talk sometimes when we’re both free, but in the deepest part of my mind I wish I could’ve stayed as his little baby brother.

Hearing him call me his baby brother almost brought tears to my eyes. I’m probably still a baby trapped in a grown-up adult man’s body.

“I’m good, Kuya. Really, I’m feeling better than ever.”

“You know I’m always proud of you, right?” he extended an arm and pat my shoulder with a tight grip that felt so symbolic for me.

“I know. And I’m sorry if I’ve been… letting you down lately…” napayuko ako, umiwas sa kanyang tingin dahil nahihiya akong masaksihan niya ang kahinaan ko.

“It’s okay.” mabilis niyang tugon, gustong tapusin ang anumang karugtong ng sasabihin ko dahil tanggap niya anuman ang tingin ko sa sarili. “And it doesn’t matter. Remember Allen, you are not what happened to you, you are what you choose to become after it.”

And that’s just the final straw as my eyes welled up with tears. I wiped my tears away with the sleeves of my shirt and a beam of smile emerged on my face. Hinatak niya ako at ginulo ang aking buhok. We stayed quiet in the next half hour as he helped me peel the potatoes. I shared the mash potatoes with him before he decided to leave and made a promise to tell his kids that he just tasted the best mashed potatoes in his life.

It rained hard the next three days. Maririnig ang kulog at kidlat sa kalangitan at ang marahas na bagsak ng ulan na akala mo’y mga batong naglalaglagan sa lupa. A weather forecast app on my old phone already reminded me about it kaya nakapaghanda ako kahit paano.

Sitting in front of the fireplace, I snuggled on my warm blanket with a warm coffee in my hands. Looking back at all the things I’ve done, there’s still a remnant of regret inside me, like a fuel to the fire in a rainy weather and the rain keeping the fire from blazing. But there’s no point in living in the past, what’s done is already done, there’s no going back, only moving forward.

One of the things my shrink told me na tumatak sa isipan ko, that healing is not a straight road, it’s a garden. Some days you bloom, some days you rest, but the roots still grow. And I believe in it and always reminded myself whenever I start to lose my way again.

“You have to let other people help you, most especially those people who are willing.” nanumbalik ang mga huling salita ni Ford sa aking memorya.

After that day I kissed him, I went back to avoiding him. That kiss enlightened some of the deepest and darkest parts of me. Mahirap ipaliwanag, hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maintindihan kung ano ang nagtulak sakin para hagkan siya. Maybe it’s the vulnerability I wasn’t expecting to feel towards him. I wasn’t expecting it because I thought nothing can break in again, and yet, Ford, him and only him, can easily break in to my barriers of stone.

Matapos ang ilang araw ay humupa naman ang masamang panahon. Nagising ako ng 5:30 AM, it’s still partially dark outside looking at the windows, pero bumangon na ako at nag-prepara sa aking morning routine. Stepping outside the cabin, the crisp and earthy swoosh of air embraced me. The after-rain smell and the glow of daylight creeping in made the morning perfect.

I did some stretches and warm ups, before doing a run. Running keeps me in control of my thoughts. Escaping uninvited thoughts of a certain man and that kiss, that fucking kiss I would like to feel on my lips again, but I couldn’t do it without feeling the consequences it comes with.

I was running on a dirt road when a familiar figure on a motorbike appeared on my line of vision. Riding the vehicle is a massive built of man, rolling my eyes over the sight of my brother. Really, bakit isa-isa silang bumibisita? Nag-usap usap ba sila?

“How’s that leg doing?” tanong niya, huminto nang makarating ako sa kanya. Hinubad niya ang suot na helmet at sinuklay ang nagulong buhok.

“It’s been fine, I told you.”

Around 7 months ago, before I disappeared from their lives, I got a leg injury from doing a run where I overextended my leg. Kuya Blade has been keeping an eye on my training since after that. Abala man sa kanyang trabaho sa provincial government, sinisingit niya ang pagti-train sa akin hanggang sa maghilom ang injury na aking natamo.

He parked his motorbike beside an old almaciga tree and we walked together back to the cabin. He walks around my cabin like it’s his territory, looking over at every piece of furniture.

“Let me check that leg, lil brother.” pagpupumilit niya.

I let him examine my leg, dahil alam kong hindi matatapos ang diskursong ito kung magmamatigas ako. He always checks on me as much as he can, natigil lamang ito nang manatili ako sa lugar na ito.

“You know, Ford’s been bugging me.” aniya sa mahinang boses habang nakayuko at tinitignan ang humilom na injury sa aking binti.

“What?”

“Ford’s been asking me about you. He’s worried, Allen. Hindi niya alam kung saang parte ng mundo ka na napunta. I could sense there’s something he did that might have freaked you out the last time you saw each other.”

The kiss, did he think I freaked out?

“And you were not answering his calls too.”

“Mahina ang signal dito.” palusot ko. I know Ford’s been sending me at least twenty messages a day but I don’t have the courage to reply back.

“Bullshit.”

“I know, I’m a coward.”

“Not a coward. Maybe a shithead, douchebag, jackass, and the list goes on.”

I rolled my eyes at him again then offered him something to drink. He’s been Team Ford since day one, since the day he figured out I was madly in love with my bestfriend. Yeah, I remembered he’s the first to figure it all out when we had a heart-to-heart talk in his car ages ago.

“So you came over here just to tell me I’m a shithead, douchebag, jackass, and whatever you wanna call me?” I asked in sarcasm while we drank some cold water.

“Yes, among other things.” he gladly answered with a grin plastered on his face. Pailing-iling akong napangiti. He’s always been honest, won’t sugarcoat anything, and tell it straight to my face what I needed to hear.

“I’m sorry, I know I’ve been disconnected lately—”

“Like for six months, you mean.”

“Six months, fine, I didn’t realize it’s been that long.” napahinga ako nang malalim. “And I’m trying to—”

“Allen, you don’t have to explain yourself to me, I feel like I know the purpose of you going here. But people are worried, I am worried, at least let us know if you’re okay. Answer our calls or texts whenever you can. I don’t wanna wait and hear about you being dead an—”

“I’m not suicidal, kuya. If that’s what you’re thinking.”

“Okay.”

“I like the peace here. I feel like I’m being myself here. I like my routine and being part of this….” I stared at him, waiting for me to continue to share my thoughts. “Being in this place, I feel existing…” and as if that last line makes everything clear.

Ilang sandali ng katahimikan ang pumailanlang. Hindi ko alam kung naintindihan niya ang ibig kong ipakahulugan sa mga sinabi ko. He didn’t give a nod or shake his head so I waited for him to say something.

Instead, he stood up and stepped closer to me. His big arms hugged me, giving me the warm embrace of a big brother.

“I’m proud of you, lil brother.” he tapped my back a few times. “Please know that, always been proud of what you’ve become. You may be a shithead, douchebag, or a jackass but you’re the strongest person I know.” halos manlabo ang paningin ko dahil sa luhang gustong tumakas sa mga mata ko. Being told that I’m the strongest person they know makes me bawl my eyes out.

He let go of me as if deciding that he can leave now that he knows I’m doing okay. Pero ang malugod na ngiti sa kanyang mukha ay hindi nabura. “One day, the weight you carry will become the story that helps someone else stand taller.” he left me with those words and didn’t realize I was already wiping the teardrops falling on my cheek.

It’s already given that I was expecting the last brother I haven’t seen in a while. Hindi ko alam kung matutuwa ako o hindi. Knowing him and how he used to bully me as a kid, there’s just no guarantee that he will try to be as supportive as the others.

And I was right. He materialized a week after. I was busy foraging some wild fruits and mushrooms when he appeared with a taunting look on his face. I look just like him, minus the beard and the moustache, as people always notice.

Naghintay ako ngunit wala siyang sinabi. He was just watching me pick the mushrooms on a decaying wood with humorless emotion in his face now.

“Just gonna stand there?” I asked without looking at him. Tumayo ako at isinalin ang mushrooms sa isang malinis na wicker basket.

“Are those edible?” inosenteng tanong niya.

“Yeah. Been eating this for three months now.”

Naghugas ako ng mga kamay sa isang water hose upang iprepara ang mushrooms.

“Let me guess, they told you I’m here.” bulong ko, sapat para marinig niya sa kabila ng distansya naming dalawa. “And I’m healthy and doing okay, if that’s on the list of questions you have in mind.”

Kuya Hunter didn’t look impressed a bit.

“And I like it here, it’s peaceful and quiet. If you’re gonna ask me to come back, the answer will be no.” dagdag ko.

He raised an eyebrow at me, still not pleased.

“I’m not here to ask you to come back, Allen. Anong pinagsasabi mong bata ka?” he crossed his arms, now he sounded like the old brother I know. He sat in the wooden table set in front of the cabin.

“Then bakit ka nandito? I thought you’re here to check on me and speak some life-altering whatever lines just like the rest.” he looked irked from hearing that.

“No. I’m here to tell you to settle here.”

What the fu…

“What??”

I squinted my eyes at him. Is he playing reverse psychology on me? What the hell is he on? Hindi ko na mabasa ang emosyon sa mukha niya.

“You heard me.”

“Pero hindi ko maintindihan, what do you mean you want me to settle here?” pinanood ko siyang inilabas ang isang itim na expanding folder, hindi ko alam kung saan niya hinugot ’yon o kung kanina pa niya dala ’yun.

Kuryoso akong lumapit at binuklat ang laman nito. I saw some floor and structural plans, site plans, even construction drawings at the following pages.

“What is this?” tanong ko kahit may ideya ako kung para saan ang mga papeles na ’yon, pero hindi ko gets kung anong kinalaman ko roon.

“I’m planning to construct a residential building here. Not exactly here but in the next town from this place. And I’d like you to be the construction manager. If you’re gonna stay here for another year or two, I think it will benefit the both of us.” he explained like I already agreed and on board with his future plans.

“Both of us? What’s in it for me?” prente kong tanong dahil hindi ko makita kung saang parte ako magbe-benefit sa mga plano niyang ito.

I wasn’t ready to witness the playful smirk that surfaced on his face. Of course, he will not be Hunter Torralba without a motive behind another motive.

“I already have a team for you and they’re just waiting for you to get on board. Flip on the last page, then you will understand what I’m talking about.”

I did what he ordered and my eyes glued to the last page where I can see the list of names of some contractors, estimators, foremen, and engineers but I stopped when I saw the familiar name listed on the project management role.

Ford McLaren Valencia

Project Manager

Damn it.

Well played.

I guess this is finally the time to make amends with him after that incidental kiss. Avoiding him and disappearing from his life are not key. I can’t expect things to become right when I do the complete opposite. And by now, he’s probably upset with me more than worried.

I owe him a great deal.

And it’s time to make it right.

What I always felt for him has always been forbidden, but what if this time I’m allowed to feel it?

END ~ 09222025

—

JAX’S NOTES:

And that’s about it everyone, the final chapter of this book. This has been on my drafts for quite some time, it probably took me a month to finish this last chapter to wrap it all up.

I decided to make this chapter Allen-focused, showing the last phase of his recovery even if it means disappearing from everyone and isolating in a place where he found peace and comfort. I actually enjoyed writing this part, it was both easy and hard but an incredible overall experience.

I also wanted to show the distinct relationship he has with each of his brothers. I made the interactions as brief as possible because if not, it would be a super lengthy chapter and I don’t want it to feel draining and so I added just the right amount of exposure for each of them.

I wanted to show here that even when we face our hardest battles in life and even how much we want to get away from everything, life has its own way of reminding us the importance of asking for help and letting people in who are willing to be there for us. We don’t always get what we want but life is sure to always get us what we actually need. So that’s pretty much the message I wanted to impart from this chapter.

I didn’t realize I had put so much thought into these special chapters. I guess it’s easy to write when you are writing from experience so the words, the dialogues, and the scenes were all just flowing smoothly.

Thank you guys for those who make it! We’re all finally here, ending this book with a blast. I know, you don’t have to tell me that you feel like there’s something still missing and wishing and hoping to happen. To those who’s following me on my instagram, I made a post about a surprise coming and this is it. The second book of Allen and Ford’s story is now in the works entitled “ Allowed To Taste “ and will be published soon.

Votes and comments are highly appreciated. Let me know what you think!