Disclaimer

DISCLAIMER:

Everything in this books are created only by my imaginative mind. Those similarities of names, places, events in real life is totally coincidence.

Has a 🔞 MATURED CONTENT 🔞

Also contains a boy to boy romance… If you are 18- and not comfortable with this kind of story, please don’t read and skip this. Thank you!

— N Y X X I E —

PROLOGUE

The night before we docked at the Philippines was a night to cap off our long voyage at sea. Our captain was celebrating a milestone - 25 years of service in the maritime industry.

“tayo’y magpakalasinggg!” my colleagues sang in their sentonadong boses. I mingled with Frankie and Cades, my college friends. I couldn’t help but feel a sense of camaraderie. We’d been at the sea for almost a year, that’s why we deserve this vacation. 1 month din to.

The party was full of laughter, foods, and drinks… I grabbed a glass of whiskey and made my way to my friends again sitting at the living room. I sitted at the vacant sofa and make myself comfortable.

As I looked at the TV area, I noticed a picture frame standing at the left side of the TV. It was an old photograph of a young boy with piercing brown eyes and a mop of messy black hair. I look at Commander S.

“is that your son, Commander?” I asked him. He’s currently drinking his whiskey.

He nodded, a bitter smile spreading across his face. I sensed a hint of sadness behind his eyes, but I didn’t asked more. Instead, I raised my glass and said, “Congratulations, sir! May you have many more years of service and happiness.”

The party went late into the night, I was having a great time, laughing and joking with my colleagues, when I stumbled upon a familiar face. At first, I thought kamukha lang, but as our eyes met, I knew it was him—the boy I kissed before but he left after that night.

It had been years since I’d seen him, since the night he dared me to kiss a boy to know my sexual orientation. He was sipping wine, standing alone by the balcony, looking out at the sea. I felt a flutter in my chest as our eyes met, and for a moment… we just stared at each other.

I smiled and waved at him but he quickly looked away, his eyes scanning the area as if he’s searching for an escape route. Haha, is he still affected with that kiss? I smiled to myself, intrigued by his reaction. Also confused about the reason why he’s here? Did he take maritime too? But it was my first time seeing him here.

“Naghahanap ka nanaman nang chix jan pre… di ka na nagbago. Haha” Frank teased me.

“G*go, matagal na akong nagbago…” I said… remembering the reason why…

Nakasurvive kaya siya sa operation niya? It’s been a years since i left him with Jai… Alam ko naman kasing they both love each other that’s why wala na akong pag-asa. but, honestly, he’s the reasons why I change… If maybe di ko siya nakilala, I think nakakulong parin ako sa miserable kong buhay.

He changed me, he inspired me, and I hope he forgave me to those st*pidities I did to him and kay Jairo.

Na kahit hindi man ako, atleast bumalik yung pagkakaibigan namin.

“nag reminisce amputik! HAHAHA” pang-aasar ni Cades nang bigla akong matahimik.

“I just remember him… masama ba yun?” I asked, alam naman kasi nila kung sino dahil I told them everything. Di namn nila ako jinudge that’s why we became a solid friends.

I glance again to the second boy I kissed before, kaso wala na siya roon. nagpaalam nalang akong matutulog na dahil antok na rin ako.

••••

The next morning, kanya kanya na kaming ayos nang mga gamit namin. I was looking forward to see the boy again so I immediately left my room, holding my duffle bag.

Nang makalabas ako, I scanned the crowded floor, hoping to see him. But I failed. I shrugged it off, thinking maybe he’d left early or he was avoiding me. Tsk. He’s making me more intrigued to his action.

Affected pa rin ba talaga siya? or, nagustuhan niya kaya yung halik ko? tsk. I chuckles to that thought.

As I walked towards the exit, I spotted Commander, standing alone at the door of his office holding the same picture frame I’d seen the night before.

Is he was crying? his shoulders shaking with each sob. He maybe loved his son that much. Ano kayang nangyari sa anak niya?

I walked towards him cautiously, not wanting to intrude on his private moment.

He looked up, his eyes red-rimmed, and smiled bitterly again “sorry, you saw me this vulnerable, haha… I just missed my son, he’s Rowan, kasing tangkad mo na siguro siya at baka kaedad mo rin…” I felt like I’d been punched in the gut.

Rowan?

My mind reeled as I stared at Commanders nameplates… Im stucked, unsure of what to say or to do after i realized everything… The world around me slowed down, and all I could think was—for 1 year working with him, di ko man lang napansin iyon.

Now I started to understand everything—the bitter smile, the sadness in his eyes when I’d asked about the picture frame, the brown eyes of that young boy… It all made sense now.

He’s Rowan’s father.

Rowan’s stories about his father hit me, the pain they went through.

I want to punched him hard now for what he did to his son but seeing him crying now… it’s enough to tell he also suffered.

Nagkita na kaya sila ulit?

Maybe it’s time to see Rowan…

again…

---

A:

eyyyyyyyy, the second book of this series is finally hereeeee! sensya na tinapos ko muna kasi yung Book 2 nung Ideal Gay Trilogy ko po.

Enjoyyyy this prologue, I’ll update gabi-gabi, and if not, busy lang po hehehehe…

Thanks for reading my books, mwaaa!

— N Y X X I E —

Chapter 1

A:

two chapters tonight,

enjoyyy

!🥰

---

Jayford’s

P.O.V

Kakauwi ko lang sa dati kong bahay dahil dito na ulit ako titira, ginabi na nga ako sa byahe eh, but it’s okay atleast safe naka-uwi, reminiscing the memories we had. Mga panahong masaya lang kami rito. Nag-aasaran, nagkwekwentuhan, the moment na nagkaroon ako nang kakampi rito sa mundo. Almost 6 years na rin, but still… buhay pa rin sa memorya ko ang lahat.

Tanggap ko naman na, pero hindi ko paring maiwasang isipin na nag*go ko yung kaisa isang taong nagparamdam sakin na pagmamahal… kahit bilang kaibigan lang.

Pero kamusta na kaya siya ngayon? Is he doing well na kaya? I dont have any idea about them after I left the hospital to step on or to move on. Patuloy lang kasi naming nasasaktan ang isa’t isa kung palagi kaming magkikita. Lalo pa’t ayoko na rin siyang mahirapan dahil may sakit siya.

Sana nasa maayos na kalagayan siya.

I tried to search his account but I can’t, blinock kasi ako ni Jairo noon dahil sa ginawa ko sa prinsesa niya. but swear, nagsisi na ako.

Natulog nalang ako nang wala akong mahanap, tapos na rin naman akong kumain kaya nagpalamon na ako sa antok.

••••~•

The next morning, maaga akong nagising. I decided to go to grocery dahil walang laman yung ref. Tama tama lang kasi binibili ko dahil 1 month lang naman ang bakasyon namin. after non ay balik barko nanaman. we stayed there for 6 months to 1 year, depends on contract.

After ko naggrocery ay bumyahe na ako tungo sa bahay ni Jairo. Nalaman ko to nung panahong dito sila gumawa nung project nila. Nagtext siya sakin nun na hindi siya makakauwi dahil maulan, without him knowing na nag aantay ako rito sa labas noon. That’s the time kung saan alam ko nang talo ako. Kaya uminom ako mag-isa, kala ko makakalimutan ko siya pero mas napakumplekado ko lang when I tried to… to make him mine… the most st*pid move I did.

Nawala tuloy siya sakin nang tuluyan.

Umuwi nalang ako nang makita kong nakasara lahat nang pinto at bintana, madumi na din sa paligid na parang ilang taon nang hindi nalilinisan.

Lumipat na kaya sila?

I tried to search again his name but still, wlaa pa rin.

---

Aki’s P.O.V

“Kamusta sa barko anak? maganda ba roon?” tanong ni mama nang maihanda niya ang pagkain sa hapag.

Binisita ko kasi siya after 1 week kong pagkanta sa barko. Kapatid kasi nang amo namin sa bar na trinatrabahuhan ko yung may-ari nang Marine Corp., kinailangan nila nang singer kaya ako yung nairecommenda.

Una ko nga yun kaya kinakabahan talaga ako lalo na’t mga social na may lahi at mayayaman ang naroroon. buti na lamang at dala ko ang lahing Chinese nang namayapa kong ama kaya hindi naman ako napag-iwanan sa itsura.

“Okay lang naman po, ma. ang ganda roon. sana next time maisama naman kita.” Ani ko sakanya at ngumiti nang matamis. Siya nalang kasi kasama ko sa buhay dahil wala na si papa.

“Hay nako anak, madadala mo rin ako doon, ikaw pa. saka kahit hindi man ay okay na rin basta nakikita kong naabot mo pangarap mo, okay na sakin iyon.” sagot nito kaya mas lalong lumapad ang ngiti ko.

masarap kasi sa pakiramdam na supportado ka sa mga gusto mo. Mas nakakaengganyo kasing magpursige kapag alam mong may sumusupurta sayo.

Kaya laking pasasalamat ko kay mama kasi kahit malaki na ako ay alam ko paring nasa likod ko siya, nakasupporta palagi.

Kahit sabihin na nating hindi ako nagpatuloy sa College ay wala akong narinig sakanya kundi “kung saan ka masaya nak, ipagpatuloy mo” lang ang sinabi niya.

Di ko na kasi pinagpatuloy ang pag-aaral simula nang magkasakit si mama kaya panay raket nalang ako oara kumita nang pera.

Naggi-gig ako, nagwiwaiter sa bar at kumakanta din roon. isama pa ang pagkuha saking singer sa Cruise kaya kahit papaano ay may pera ako para sa pang-araw araw namin.

Laking pasasalamat ko talaga sa talento ko sa pagkanta dahil kung hindi dahil dito ay di ko alam kung asan ako ngayon.

Salamat sa bestfriend kong unang sumuporta saakin sa kakayahan ko.

Kamusta na kaya iyon?

Tagal na nong nasa Canada kasama ang pamilya niya.

Kakainggit nga minsan eh, ako kaya kelan ba ako magkakapamilya? Bwisit na yan mag 25 na ako single pa rin ah.

Iniisip ko rin kasi na kung mag-aasawa ako tapos di pa naman ako financially stable, anong ibubuhay ko sakanila hindi ba? Kaya mas mainam na rin na single muna ako habang wala pa akong pera.

Iyan ang natutunan ko sa mga magulang ko.

and I’m proud to have a parents like them, alam ko kahit wala na si papa ay proud iyon sakin. Nakakalungkot nga lang na nauna na siya samin.

Pinagpatuloy na namin ang pagkain hanggang sa matapos kami kaya dumeretso na ako sa kwarto ko, hihiga muna ako bago ako pumunta sa bar.

Chapter 2

Aki’s P.O.V

“Hi babyyyy!” bati ko sa inaanak kong si Alleya matapos nitong sagutin ang tawag. Siya nanaman ang gumagamit nang phone ni Rowan. Alam ko uuwi sila ngayon dahil sa Bicol raw gustong magbirthday ni Alleya.

“hellooo tito Akiii” bati naman nito sa cute na boses. napangiti tuloy ako…

“hello, did you eat na? where’s your Dada?” tanong ko rito.

“Which one? Dada Jaijai? Dada wanwan?” tanong nito. kakagigil naman itong batang to sarap kurutin ang pisngi. nakakasabik tuloy magka-anak.

Tsk, wagka magpakyut… madali lang kayong gawin pero mahirap kayong buhayin ah!

“your Dada wanwan, baby” sagot ko.

“Dada is cooking dinner, Dada jaijai is here sleeping, hahaha” tawa nito matapos ipakita ang mukha ni Jairo na mahimbing na natutulog ngayon sa kama nila.

Natawa na rin ako nang bahagya sa kapilyuhan ng batang to matapos ilapit ang camera sa tulog mantika niyang ama, bukas pa ang bibig.

Hahaha! Pasaway na bata.

“Uyyy baby haha, you’re playing again with your Dada, come here baby baka magising si Dada mo. he’s tired from baking…” ani ni Rowan sa likod ni Alleya kaya tumakbo naman ang bata papunta sakanya. yumakap ito sahil napunta sa likod ni Rowan yung camera.

Ang sweet naman.

“Dada, tito Aki is on the phone….” Ani ni baby Alleya saka ibinigay ang phone kay Rowan.

“Ohh, tumawag ka pala? Sorry nagluto ako eh… Kamusta na?” tanong nito sakin kaya nginitian ko siya.

“Okay lang naman… Ikaw kamusta?” tanong ko rito.

Kinarga niya muna si Alleya bago muling tumapat sa camera. “Okay lang din, minsan isa ang anak, minsan dalawa. Haha” biro nito kaya natawa kami pareho.

“Feel na feel pagiging ilaw nang tahanan ah… wag ka masyado magpagod, ingatan mo rin sarili mo” paalala ko lalo nat operada siya.

“Sweet naman… no worries, di ko naman pinapagod sarili ko, ayaw rin naman ni Jai nang ganun kaya gantong oras tulog na siya kasi halos siya gumagawa dito sa bahay… pagluluto nalang nagagawa ko dahil gustong gusto nila luto ko.” Aniya.

“miss ko na nga rin eh… kailan ko kaya ulit matitikman luto mo? masyado ka nang malayo eh.” Masarap talaga sita magluto kaya walang duda na magustuhan ito ng mga byenan niya. Ako nga sarap na sarap sa mga luto niya noon kapag naiimbitahan nila ako sa handaan sakanila.

“Drama mo naman, uuwi naman kami jan sa August, pumunta ka ah, wag mo kalimutan yung regalo mo sa bata haha” biro niya pero syempre meron naman talaga akong regalo sa inaanak ko. ipinangako ko kasi rito na habang wala pa akong anak ay siya na muna ang ii-spoil ko.

“Wag ka mag alala dahil di mo pa nasasabi, nakaplano na.” Ani ko, tumawa naman ito nang bahagya. “Siya nga pala…” nagdadalawang isip na ani ko… Ayoko kasing sirain mood niya, inayos naman nito ang pagkakayakap sa anak. “nakita ko si tito sa cruise na kinatahan ko…” dugtong ko na kinatahimik niya “sorry, di ko na sana kwinento”

Haysss!

“Okay lang… kamusta naman siya?” Tanong nito…

“Medyo matanda na, pero malakas pa din naman, siya yung Captain… di ko nga sana siya makikita kaso ininvite kaming sumalo sa pagcelebrate ng 25th anniversary niya sa maritime industry.” Sagot ko.

“Mabuti naman, sapat na sakin na malamang okay lang siya… “ Aniya kaya’t napangiti ako.

Siya pa rin talaga yung Rowan na nakilala ko, maldita pero sobrang bait. dahil jan kaya naman siya pinakasalan nung isa. Kahit naman ako, sa ganyang ugali din ako mahuhulog eh.

“Who’s that?” Rinig kung tanong ni Jai sa liko nang phone. Di ko man siya nakikita ay paniguradong nakakunot nanaman ang noo nito.

Masyadong possessive, palibhasa threatened sa kagwapuhan ko. Tsk, tsk, tsk.

“Ah si Aki, nangangamusta lang… gutom ka na ba?” Tanong ni Rowan rito.

“Yeah, end that call… lets eat na” anito saka humalik sa noo ni Rowan bago kinarga ang bata. kita niyo na?

“Sige wanwan, mukhang may nagseselos nanaman, kain na muna kayo” ani ko rito. lala eh HAHAHAHAH

“gsgi hahaha, hayaan mo yan siya, sige na muna kakain na muna kami… Kumain ka na rin muna…” Aniya kaya tumango ako kahit kakatapos ko lang kumain.

“Sige byebye, ingat palagi…” paalala ko.

Ngumiti at tumango naman siya.

“Byebye titooooo!” Paalam rin ni Alleya sakin kaya muli akong napangiti. Kumaway ako sakanila bago nito in-end ang call.

Sarap namn nilang tingnan. masaya ako para kay Rowan dahil nakahanap siya nang lalaking tunay na nagmamahal sakanya. despite sa kung ano siya…

Kinuha ko ang phone ko para tingnan ang oras dahil pupunta pa akong bar. balik trabaho na, nakapagpahinga naman na ako buong maghapon kahapon eh. Kaya pwede na akong magtrabaho ulit.

Sana nga maulit yung pagkanta ko sa cruise eh, dahil mas maraming chance roon na makilala ako. Malay mo may makadiscover sakin, hindi ba? ede more opportunities, more income…

(chinese ka nga talaga haha)

Shhhh, di ba pwedeng mukhang pera lang? haha

(gsgi same HAHAHAHA, sinong tatanggi sa pera no?)

Sinabi mo pa😌

Chapter 3

Jayford’s P.O.V

I sprayed my perfume around me dahil aalis ako. Just a bar-nights with Frankie and Cades.

They want to enjoy this vacation dahil minsan lang daw kaming bumaba nang barko. Well, as a junior crew members, nasa amin talaga lahat nang trabaho. whole year kaming nag-aassist sa mga senior namin. Nakakapagod but we need to obey them, lalo na’t mga baguhan palang kami, we need to build trust… beside we gain knowledge everytime we assist that we can used in the future when we became one of those senior crew. And kapag nangyari iyon, kami na rin ang magtuturo sa mga junior.

Pumayag akong sumama sakanila dahil wala rin naman akong pagkakabusyhan ngayon, i dont have friends here since I tried to protect Rowan to them. They removed me in baseball team, they even gave thre*t pero hindi naman nila natuloy dahil tinulungan ako ni Coach. Once something happened to me, they will got spelled. Natakot rin siguro that’s why I graduated without bruises nor wounds.

After kung umalis sa hospital noon ay nagsimula na akong mamuhay mag-isa ulit. I rented a boarding house dahil baka bumisita roon si Rowan, mahihirapan lang akong kalimutan siya kung magkikita pa kami ulit that’s why I rented. But, even if iniwasan ko siya, I still used him as my inspiration. I made him as my character development. As i said before, he change me, no… I change my self for him. para kahit papano ay hindi na ako yung g*gong nakilala niya noon. Na kaya niya na rin akong tanggapin bilang kaibigan ulit. Nag-ayos ako nang sarili, inayos ko yung dereksyon nang buhay ko, I even avoided beverages dahil isa yun sa rason kung bakit ko iyon nagawa sakaniya.

Nagpursigi ako hanggang sa college, hanggang rito sa trabaho ko. Inisip ko nalang na he’s not the one destined to me, but maybe just a human instrument of God to correct my life. Kaya tanggap ko nang hindi ako. And I’m grateful to have him. He’s one of the biggest part in my life—my first love.

••••~•

I drove myself to this bar na lagi kong timatambayan noon. Dito ko sila inaya dahil mas gusto ko rito. Marami akong memories dito.

Dito ako unang napadpad nung pinapunta ako rito ng mga magulang ko. Dito ako nakakahanap nang saya noon, even the girls i dated ay dito rin.

Dito ko rin nakilala si Rowan nung panahong naglasing siya because of bullies dahilan nang pagdurugo ng ilong niya. buti na lamang at nasalo ko siya agad. Dinala ko siya sa bahay noon dahil may malapit na clinic roon kung saan may inaanak si Lola na Doctor. Siya yung doctor na nagcheck kay Rowan.

Dito rin ako dinala nang mga paa ko nung panahong nakakaramdam na ako nang selos kay Jairo dahil halatang halata sakanila na parehas nilang gusto ang isa’t isa.

Dito ko ein naranasang humalik nang isa pang lalaki kahit hindi ko kilala.

Asan na kaya yun?

I didn’t saw him after that night sa cruise.

Dumeretso ako sa loob after I parked my bigbike. Nakita ko naman ang dalawa na nauna nang uminom sakin kasama ang mga natable nila. I smirked as I saw them flirting the same way i flirt before, pero tapos na ako sa ganyan, I preferred date to marry now, lalo na pinatunayan sakin nila Jairo at Rowan that we should love the person, not the looks, not the gender, but love their soul instead. Dahil sakanila natutunan kong mas masarap magmahal nang totoo kesa makipaglaro sa tawag ng laman…

We bump our fits before I sitted to joined them.

“hey, I think we meet before?” A girl ask as she sit beside me. I looked at her from head to toe and can’t recognize her, maybe one of my fling before?

“Sorry but I can’t remember you…” I answered in a polite manner. She chuckles.

“Gusto mo bang ipaalala ko sayo?” Aniya while biting her lower lips.

I smirked and pour a liquor in my glass. “Sorry I’m not interested” I said before I took a sip of wine from my glass.

I heard her stomping away angrily kaya napailing nalang ako.

“Grabi ka talaga tol, lakas makahakot ng london boy na to” biro ni Cades dahilan nang pagtawa namin.

Di ko sila masisisi, gwapo ako eh. Kaso kung sino pa yung gusto ko siya pa yung hindi tinamaan nang charm ko.

“And now, sino ba nakamiss kay Hirooo???” The bar MC asked that made them noise, especially girls.

Napatingin ako sa relo ko and its already 11:00 pm that’s why oras na nang mga banda to keep every one awake.

Mukhang sikat ang kakanta ah, lalakas tumili nang mga babae.

Lumabas naman ang lalaki mula sa back stage nang nakabonet habang hawak ang mic at matamis na ngumiti sa crowd.

“What’s up everryyy onnnneeee! Your Hiro is backkk! Missed me babies?” I chuckles after I heared it from him, sigawan naman ang mga nasa loob.

He’s really that charming ha? mukhang straight nga talaga siya.

But f*cked, I can’t stopped my lips smiling while looking at him.

So his name is Hiro?—the man I kissed before.

Cutie.

Chapter 4

A:

sensya na ngayon langggg, naubusan kasi nang load, 2 chapters naman ito, pampalubag loob hahaha

---

Jayford’s P.O.V

I watched Hiro take the stage, his voice commanding attention to the crowd.

[ Played: Just one kiss

by: Loving Caliber (boy version) ]

🎶Did a lot of bad things

Never did I give in

Just ’cause the thought of being vulnerable

Made me feel less than I am

I have never felt home

’Til you entered my door🎶

I don’t know but when he sang that lyrics, the motion around me suddenly slowed and memories from my past came flooding back…. Tsk! I couldn’t help but to reminisce my memories with Rowan… minumulto pa rin ako nang pagmamahal na binigay niya sakin—bilang kaibigan…

🎶And from that moment I knew

That our home is whatever you choose

I still think about you…🎶

I still thinking the moment our lips collide… di ko na dapat inaalala to eh dahil alam ko namang wala siyang nararamdaman sakin nung hinalikan ko siya. ako lang ang tanging may gusto roon at hindi ko na dapat pa iyon ginawa…

I continue drinking my wine while listening to Hiro.

🎶

The best thing I did—and I want you to know

Was letting you in from that moment I knew

That you’re all I missed

Baby, it took just one kiss.

…

Baby, it takes just one kiss.🎶

Nagsigawan pa lalo yung mga tao nang kinanta niya yung chorus especially when he smiled at his fans.

🎶Many years have run by

Many tears have dried out

I know that I will be with you

As long as you still want me to

…🎶

but he chooses Jairo—tge one he really love.

🎶

All the things we’ve been through

Everything’s that’s me and you

There isn’t anything else that I

Wished I had done to be true

Yeah, that’s the thing about you🎶

tahimik nalang akong umiinom pero ramdam na ramdam ko yung lyrics nang kanta. hindi siya sad song pero nacoconvert ko yung lyrics into sad song dahil parang ikwenekwento nito yung panahong nagkakilala kami ni Rowan, when i pet him entered my life… it’s true na kapag masaya ka, you loved the beat. but when you’re sad you understand the lyrics…

Iwinaksi ko nalang sa isip ko ang mga iyon at hinayaan nalang panoorin si Hiro as he continue singing the song, he’s really talented tapos malakas rin ang charisma niya dahil kita naman sa mga babaeng nanonood sakanya. His voice was soulful and I just found myself drawn to him—starting to feel something I couldn’t quite explain now. maybe dahil naalala ko rin yung ginawa kong paghalik sakanya? I don’t know, or baka lasing na ako, kanina pa ako umiinom eh… siguro nga bumaba na yung alcohol tolerance ko dahil ilang taon akong hindi uminom.

he ended the music with the chorus and the crowd gave him a round of applause, may sumisigaw pang iba. di ko sila masisisi, magaling naman talaga siya.

matapos kong inumin ang huling laman nang baso ko ay nakita ko siyang naglakad tungo sa isang kwarto at pumasok roon.

“wala ka ba talagang balak magtable pre?” Cades asked kaya nilingon ko siya. yakap siya nang babae habang nilalaro nito ang adams apple niya. I chuckles and sipped a wine again.

“tapos na ako sa ganyan… siguro kung may iti-table man ako, it would be the last… I’m turning 25, ayoko na nang pang one night stand lang, maybe I want someone to be with me…” i smiled confidently. “ forever .“ dugtong ko at muling dinako ang tingin sa kwartong pinasukan ni Hiro sakto naman iyon sa kanyang paglabas while wearing his… uniform? magwiwaiter pa ba siya kahit kakatapos niya lang kumanta?

I mean… di pa ba sapat yung sweldo niya sa pagkanta? I guess malaki na iyon dahil kita namang gustong gusto siya ng mga tao. or baka kasama pa sa kontrata iyon. I don’t know.

“sige pre, una na muna kami.” Frankie said bago inabot ang parte ng ininom niya saka tumayo bitbit ang babaeng nakalingkis sa bewang niya.

alam niyo na kung saan ang sunod niyan. di na ako magtataka if one day may mabuntis yang mga yan, haha.

ininom rin ni Cades ang huling alak sa bote bago siya nagbigay ng ambag niya. “kita nalang tayo next time bro, mauuna na rin muna kami” he said bago sinama paalis yung kasama niyang babae.

buti nalang nakilala ko si Rowan dahil kung hindi, paniguradong suki pa rin ang ng mga barista haha, baka nga nakahiga na ako sa sahig ngayon dahil sa kalasingan.

now, uuwi na rin ako dahil lasing na rin naman ako at nakakabagot naman uminom mag-isa.

I raised my hand to call a waiter para kunin yung bill, nasa VIP area ako kaya sila mismo magbibigay sakin ng bill instead na pumunta pa ako sa counter. pumunta naman agad sakin ang isang waiter and to my surprise, it’s Hiro.

Naglalakad siya tungo sakin, dahil siguro sa dilim nang area namin ay hindi niya ako namukhaan.

His eyes widen as those meet mine, and for a moment, we kinda locked gazes.

I smiled sweetly.

“1 bottle of red wine…” I said instead of getting the bills. Tngna, bakit?

“okay sir, iyon lang po ba?” he politely asked.

“well, if you want one, feel free to get a drink and idagdag mo nalang sa babayaran ko” I answered, trying to make friends.

“h-huh? bakit? di naman ako umiinom” aniya kaya natawa ako sa reaction niya. he’s really avoiding to talk to me, seems like affected talaga siya.

naiinganyo tuloy akong makilala pa siya lalo.

“no, you deserve it, I enjoy your voice kanina. fav song ko rin kasi yung kinanta mo kaya… it’s a reward, I guess? haha” I chuckles to that idea. bakit ko ba sinasabi iyon? tsk, lasing na talaga ako.

Hiro’s eyes darted around, avoiding mine. “Thanks, pero hindi na kailangan” he muttered. “wait for a while, I’ll gonna get 1 bottle of red wine” he added bago tumalikod.

bumalik rin siya agad holding the bottle of wine na inorder ko at inilapag iyon sa mesa sa pagitan namin.

“Can we talk for a minute again? mag-isa kasi ako, ang boring naman uminom nang walang kasama.” I asked, trying to sound gentle, non-threatening, but my voice came out husky dahil sa lamig siguro nang aircon sa areang ito.

“may trabaho ako, di mo ba nakikita?” he ask raising his brows, his voice soft but firm. haha, halata namang ayaw mo lang akong kausapin.

“then, how much is your night? Im willing to pay” I insisted.

“di ako nagpapatable, gago!” he said, nagalit ko ata “im a waiter and a singer, wag mo akong igaya sa mga babaeng nai-table mo” he answered.

“haha, i just asked kung pwede mo ba akong samahan, di naman kita iti-table, unless… you want me to…” i teased him.

“gago ka ba? di ako pumapatol sa lalaki. umayos ka!” singhal niya kaya mas lalo akong natawa.

“I won’t do anything, gusto lang kitang makausap ulit gaya noon, you gave advice to me before, and I need that wisdom again. will you? no malice bro.” I assured him with a wink. Nakita ko naman siyang namula roon kaya bahagya akong ngumiti bago nagsalin nang wine sa baso ko.

“ayoko…” aniya bago tumalikod. he sighed and murmured something— para tuloy siyang si Rowan.

bago pa man ako makapagsalita ulit ay umalis na siya nang tuluyan. parang nawala tuloy yung pagkalasing ko dahil sa pangbabaliwa niya sakin.

Straight ata talaga siya… nadagdagan lang tuloy tong babayaran ko. Tngna.

Chapter 5

Aki’s P.O.V

Ggo ampta, may pawisdom wisdom pa siyang nalalaman, baka bigla nanaman siyang manghalik. T*ngina, pasalamat siya at di ako sanay sa gulo, kundi nasapak ko na iyong pagmumukha niya.

Ganun ba talaga mga Seaman? tama nga ata si Rowan.

Bakit ba kasi nagtagpo nanaman ulit yung landas namin? maging yung halik na iyon ay naaalala ko nanaman. kinalimutan ko na iyon pagkatapos nang gabing iyon ngunit nang makita ko siya binabagabag nanaman ako! unang halik ko iyon, ni hindi nga ako nag girlfriend dahil gusto ko kung sinong hahalikan ko iyon na ang mamahalin ko hanggang dulo. kaso sa p*nyetang dare yan, ako pa talaga yung hinalikan.

dahil rin sakanya nakahanap ako nang kaaway. nung minsan tinulungan ko siya nung makipag-away siya dito sa bar, ako na pinag-iinitan nang mga kalalakihang kaaway niya. lagi nila akong inaabangan sa labas nang bar noon, buti nalang at banned na sila rito kaya di naman nila ako nasasaktan. hanggang sa isang araw di na sila bumalik, marahil ay sumuko nalang sila dahil wala naman silang napala. hanggang lumipas nalang ang ilang taon at wala naman nang nag aabang sakin. di rin naman ako natatakot sakanila. di ako nakikipag-away pero hindi rin naman ako duwag. kaya ko rin naman silang sabayan, kahit sa pat*yan pa, ipagtatanggol ko sarili ko.

pero marahil kung hindi naman nawala yung lalaking iyon, siya naman siguro target ng mga iyon, bigla rin kasing nawala yung ggo kaya ako yung napag-initan. Huling kita ko sakanya ay sa University pa eh. di ko lang alam kong doon rin ba siya nag aaral, Classmate kaya siya ni Rowan? eh ano naman ngayon? di ko na dapat iniisip yung ggong yun.

Nag focus nalang ako sa pagseserve at hindi ko na siya pinansin, ibinigaynko kay Tarra yung bill nila at siya na yung nagbigay sa lalaki. natawa nga ako dahil agad naman niya akong sinunod dahil gwapo raw iyon.

di ko naman idedeny, may itsura talaga iyong lalaki, nasabi ko naman na noon yun, foreigner naman kasi kaya talagang may itsura, pero di ako b*kla para pumatol sakaniya. saka kilala ko siya bilang suki nang kababaehan sa bar na ito dahil halos lahat ata nang katrabaho ko ay kilala siya.

pero wag niyong isipin na bahay aliwan itong bar na pinagtratrabahuhan ko, dahil hindi naman lahat nang nagtratrabaho dito nagpapatable, marahil iyong iba lang dahil siguro sa tindi nang pangangaylangan ng laman o financial, pero hindi lahat. Sl*tshaming free dito dahil lahat tayo may kwento, di natin alam bawat kwento nang buhay nila kaya wala tayong karapatan humusga.

Ilang years na rin pala ako rito, dito ako nahubog at unang sumikat, pero itutuloy ko rin ang pagkanta kanta sa mga barko para mas maraming opportunities.

Nakahinga ako nang maluwag nang makaalis na yung lalaki, at nakabusangot namang bumalik imsi Tarra.

“sh*ta, ang sungit naman non. sa ganda kong to tinanggihan? gwapo sana wala namang taste” aniya sakin saka umupo sa tabi ko, naupo kasi ako sa harap ng counter dahil wala naman nang nagtatawag para sa bills. kahit sikat kasi ako sa loob ay sinabihan ko sila na kapag oras nang trabaho ko ay di ako magi-entertain kasi bawal yun dito sa bar kaya di rin namn sila nagpipilit.

naalala ko nanaman tuloy yung papuri sakin nang lalaking iyon, tsk! gusto niya ba ako? t*ngina di ako bakla!

“layo naman nang isip mo Hiro, makapasok na nga lang sa loob.” basag ni Tarra sa iniisip ko bago siya pumasok sa locker. di ko nalang siya pinansin, bwisit kasing lalaking iyon. kung ano ano na tuloy iniisip ko. bakit ba ako apektadong apektado? tar*ntado pala siya eh!

nagpatuloy nalang aki sa pag aantay dito hanggang sa may lumapit saaking lalaki.

“si Tarra?” tanong nito sakin. tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, mukhang ito iyong kapatid ni Tarra, magkamukha eh, tapos halatang bakal ang paa niya kaya paniguradong ito nga ang kuya niya.

“wala” sagot ko rito, nagtatago kasi yung babaeng yung sa kapatid niya dahil sa sitwasyon nila, tapos itong kapatid naman niya sa pagkakaalam ko kaya to napilay dahil sa sports nito.

“dito siya nagtratrabaho diba? panong wala siya rito?” tanong nito sakin ulit, paniguradong hindi naniniwala sakin kaya tinapangan ko ang sarili ko. magkaibigan kami ni Tarra, paniguradong ayaw niyang malaman na naandito siya.

“hindi ko alam sir, di siya pumasok. sensya na balik nalang kayo bukas, baka andito na.” sagot ko rito saka tumalikod.

“p-please…” malungkot na pagsumamo nito, mukhang may pinagdadaanan pero… naki-usap rin sakin si Tarra na wag kong sasabihin sa kapatid niya na naandito siya.

“sorry sir” muli kong sagot kaya maraham siyang tumango.

“s-sige… sabihan mo nalang siya na kung pwede umuwi muna siya sa dati naming bahay, may sasabihin lang ako…” anito bago marahang tumalikod paalis sa kinaroroonan ko.

nang makalabas siya sa pinto ay bigla nalang may yumakap sakin mula sa likod ko.

“thank you, pinagtakpan mo ko ulit… di ko pa kasi tanggap eh…”

naguluhan naman ako sa sinabi nito, alam kong may problema sila pero hindi ko alam yung buong kwento.

“shh, ok lang iyon, naiintindihan ka rin namn siguro nung kapatid mo, sabi niya lang sakin, kung pwede ka daw umuwi muna sa dati niyong bahay, may sasabihin lang daw siya.” sabi ko saka humarap sakaniya. pinunasan ko ang munting butil mg luha sa gilid ng mata niya kaya ngumiti siya.

“alam mo Hiro, ang gwapo mo pero wala ka pa ring jowa” bahagya kaming natawa sa tinuran niya.

“wala pa akong nakikitang karapat dapat eh…” sagot ko

“masyado ka namang pihikan, dami dami rito sa bar ah, baka ako talaga crush mo ah, umamin ka na!” napailing nalang ako sa banat nito. halatang sanay bumanat, palibhasa marami nang naging bf.

“baliw, di ako pihikan, wala pa lang talaga yan sa utak ko, mas inuuna ko pagpapagaling ni mama” yun naman kasi talaga yung goal ko, si mama muna bago ako.

“buti ka pa… close ba kayo nang mama mo?” tanong nito kaya tumango ako. close kaming tatlo nila papa, nauna lang si papa… “si Mama kasi wala na eh, ang di ko matanggap, naghanap nang bago si papa agad… isang buwan palang p*tay si mama noon nakahanap agad siya nang bago… parang ambilis lang para sakanya na palitan si mama… kaya nang malaman kong lilipat na kami nang bahay ay naglayas ako, ibenenta ba naman ni papa yung lupang nabili nila ni mama, ayokong manirahan kasama yung bago nilang pamilya, si kuya lang yung hindi makaalis dahil pilay siya… masyado rin kasing mabait si kuya kaya tinanggap niya yung bago ni papa, mukha ngang magkaibigan din sila nung anak nung babae dahil same school sila, habang ako… mag-isa at hindi na nakapagpatuloy sa pag-aaral…” dugtong nito, ramdam ko ang lungkot sa kwento niya kaya hinayaan ko lang siyang magsalita. “kaya thank you kasi di mo ko inilaglag sakanila. ayoko pa silang makasama…”

“shh… malalampasan mo rin iyan, di ako maalam mag-advice pero siguro naman kapag kinilala mo rin yung bago ng papa mo eh magustuhan mo rin siya, pero syempre iba pa rin yung pagmamahal ng tunay na ina kaya naiintindihan kita… tahan na…” pang-aalo ko sakanya, ngumiti naman siya nang mapait saka ako muling niyakap.

Chapter 6

Jayford’s P.O.V

I just woke up and as usual may hang over. di naman na bago sakin yun kaya dumeretso nalang ako sa banyo para maligo. it helps to lessen the pain.

it’s already 9:20 in the morning, at nakabawi rin ako nang tulog after a months na palaging puyat sa barko. nakatulong na rin yung alak para mapasarap ang tulog ko kahit medyo naasar ako nung tinanggihan ako ni Hiro.

pero bakit ko nga ba siya ginugulo even if I know he’s a straight? nakita ko nga siyang may kayakap na babae kagabi. maybe his girlfriend? I don’t know.

nakita ko ring kinausap siya ni Cedrick kagabi. di ko lang nalapitan dahil tumawag sakin si Cades nanghihiram nang books para sa kapatid niyang maga-advance study raw sa parehong courso na kinuha namin. they didn’t take notes nor highlights to their reviewers that’s why di na ako magtataka kung bakit sakin sila nanghihiram.

After ko sagutin yung tawag ay doon ko nakita ang dalawa.

I wonder if ginugulo pa ba siya nang mga iyon knowing that they became our rivals when I started to protect Rowan even if hindi iyon ang napagplanuhan namin. iyon din yung dahilan kung bakit ako na ospital at si Hiro ang nagbantay sakin.

maybe I should protect him too? sa itsura niya palang ay paniguradong hindi siya sanay sa gulo.

I’ll gonna asked him later, pupunta nalang ako sa bar ulit mamaya.

---

Aki’s P.O.V

6:00 pm palang pero naandito na ako sa bar dahil tinawagan ako ni Ms. Fhaye, yung may-ari nang bar. Kulang raw yung waiter dahil may tatlong hindi pumasok samin kasama na roon si Tarra. pumayag naman ako dahil di naman ako kakanta ngayon, every other day ang pagkanta ko at kapag gantong araw ay nagwiwaiter lang ako. nakakatulong kasi yun para mapanatiling healthy ang lalamunan ko.

ipinark ko muna ang motor ko saka ko isinabit yung helmet ko sa side mirror at itinago yung susi sa bag ko. ngunit di ko pa man naisasara yung bag ko ay may humawak sa kamay ko kaya agad akong lumingon rito.

“tagal rin tayong di nagkita ah?” nakangising ani niya. ikinuyom ko ang kamao ko para kung may balak siyang saktan ako ay di ako papayag na hindi ako makaganti. “tsk. di na tayo bata para bumawi pa ako… no worries, di kita sasaktan…” dugtong niya.

Nanatili akong tahimik dahil sa sinabi niya. muli siyang ngumiti ngunit sa pagkakataong ito ay mapait na ngiti iyon.

“andyan ba si Tarra? may itatanong lang sana ako…” tanong nito sakin saka siya humarap muli.

nagtaka naman ako sa tanong niya, bakit hinahanap niya si Tarra?

“wala di pa rin pumapasok, bakit?” malumanay na sabi ko, bukod sa pinagtatakpan ko siya ay totoo namang wala siya ngayon.

“may gusto lang akong itanong sakanya… anong oras ba siya nagtratrabaho jan? di na ako makapasok jan simula nang ipaban niyo ako, di ko tuloy siya makausap dahil pinagbabawalan ako nung guard” sagot nito.

“ilang araw na siyang di pumapasok eh, di ko rin alam kung nasan siya. kaano ano mo ba siya? kasintahan?” tanong ko rito. tumawa naman siya nang bahagya saka umiling.

“hindi… pasabi nalang na kung pwede mag-usap kami… kahit sandali lang sana” sagot niya. mukha namang totoo yung sinasabi niya kaya tumango nalang ako. “salamat pre” aniya saka tinapik ang balikat ko. ngumiti siya sakin kaya sinagot ko iyon nang matipid na ngiti.

Tumalikod na siya at tuluyang umalis bago ako naglakad papasok sa bar.

“hey” sigaw nang kung sino kaya lumingon ako ngunit nainis lang ako sa nakita ko. sa dami dami nang taong makikita yung foreigner nanaman ang nakita ko. kunot noo itong naglalakad tungo sakin. nanatili naman akong nakatingin sakanya, ewan ko rin kong bakit ko ba siya inaantay ptangna.

“ginugulo ka pa rin ba nila?” tanong nito nang makalapit siya sakin.

“sino?” takang tanong ko.

“yung lalaki kagabi at yung kanina. are they still bothering you?” aniya.

lalaki kagabi? sino namang lalaki? wala namang gumugulo sakin kundi siya. at isa pa siya rin naman dahilan kung bakit ako nasangkot sa gulo nila.

kung sabagay di niya naman ako pinilit na tulungan siya… pero kung di sila nanggulo sa loob di sana di ako tutulong diba? kaya kasalanan niya pa rin.

“wala lang yun, may tinanong lang.” sagot ko. “wala ka namang kinalaman doon kaya di mo dapat malaman.” dugtong ko saka ko siya tinalikuran. may trabaho pa ako nakaka abala siya!

di naman na siya nangulit kaya payapa akong nakapasok sa loob at nag ayos nang sarili para magtrabaho.

muli ko siyang nakitang umupo sa may VIP area, bandang dulo at gilid kung saan may aircon at tanging mga may business lang ang umuupo, habang sa mga bakal na upuan naman ang para sa mga ordinaryong nagbabar lang.

“Hiro, serve this to table 225, VIP” kinabahan naman ako bigla nang sabihin nang barista iyon sakin kaya muli akong napalingon sa inuupuan nang foreigner na iyon. nakahinga ako nang maluwag nang makitang table 227 siya.

kinuha ko yung bucket saka naglakad tungo sa VIP area. inilapag ko sa mesa nila yung bucket saka ngumiti. muli akong tumingin sa inuupuan nung foreigner ngunit nagtama ang mga tingin namin.

ngumisi siya sakin bago umayos ang upo. di ko nalang pinansin saka tumalikod paalis sa areang iyon.

pagkalabas ko ay nakasalubong ko si Ms. Fhaye kaya agad akong ngumiti sakaniya, “Good eve Ms. Fhaye” bati ko. ngumiti naman siya sakin.

“kanina pa kita hinahanap andito ka lang pala” aniya kaya nagtaka ako. “yung nasa table 227 nang VIP area, nag request na samahan mo raw siya, magkaibigan naman raw kayo… here is his payment, binawas ko na yung 30% ko so go ahead, mukha nga syang familiar, nadala mo na ba siya dati?” tanong nito.

227? kaibigan? tang*na di ko kaibigan yung lalaking iyon!

“ah… h—” naputol ang sasabihin ko nang magring ang phone ni ma’am kaya agad itong nagpa-excuse.

p*ta!

Chapter 7

A:

two chapters nowww, sensya na ngayon lang nagkaload hahahaha, mahaba naman to… enjoy, mwaaa!

---

Aki’s P.O.V

“ano bang trip mo pre?” anas ko matapos kong sumalampak ng upo sa sofa malapit sa foreigner na to. malakas naman ang tugtog nang banda kaya walang makakarinig sa pagmamaktol ko kundi siya lang.

tumawa siya nang bahagya kaya nilingon ko siya, nang-aasar pa talaga!

“is that how you treated your customer, Hiro? maybe I should call the owner to tell how arrogant their waiter is.” aniya saka ako nginitian nang nakakaloko.

“ginaggo mo ba ako? tangna, bakit sa dinami rami nang tao rito sa bar, ako pa talaga napili mong pagtripan?”  usal ko.

“whoa, chill kalang… I just wanted someone to accompany me while drinking, you don’t have to be a beast, bruh. just chill and be grateful that i let you sit beside me, at least wala kang ibang tratrabahuhin tonight kundi samahan lang ako, right? haha” sagot nito. tang*na nang gaslight pa.

“sana tinanong mo muna ako kung gusto ba kitang kasama, g*go!” dapat pala matuwa pa ako dahil “wala akong

tratrabahuhin

kundi samahan siya“ lang? aba,

as if naman na gusto ko siyang kasama, diba?

“wala ka nang magagawa, Hiro… I already payed your night, I guess nasayo na nga ata yung pera eh… chill ka na lang jan, ano ba gusto mong inumin?” pang aanyaya nito sakin kahit kanina ko pa siya tinatapunan nang masamang tingin.

“di ako umiinom” sagot ko rito.

“I saw you drinking wine at the cruise” aniya na nakapagpatigil sakin.

“tsk, napilitan lang ako nun dahil naimbitahan ako, pakikisama lang sa may birthday” sagot ko, nakakahiya naman kasing tumanggi sa mga tao roon kaya uminom ako pero kaunti lang. sa malayo nga lang din ako tumambay nung panahon na iyon dahil ayokong ayain pa nang isa pang baso nang red wine, ewan di ko trip ang lasa. matamis naman siya pero may pait pa rin, dahil na rin siguro sa ingredients nun. dagdag pa na mababa ang alcohol tolerance ko kaya madali akong malasing. bukod pa roon ay ayoko ring makihalo sakanila dahil baka makilala ako nang tatay ni Rowan. magkakilala kami dahil madalas siya yung sumusundo kay Rowan sa school nung elementary at bilang kaibigan ni Rowan ay naipakilala na ako sakanya kaya panigurado kung malaman niya pangalan ko ay makikilala niya ako.

“okay, nevermind, just order what you like… no worries ako na magbabayad, beside ako naman may gustong samahan mo ako… wag ka nang magalit dyan, gusto ko lang nang kausap… plus, I needed to make sure na hindi ka ginugulo nang mga kaaway ko” aniya.

“bakit kasi ako? madami naman jang iba. ako pa talaga!” reklamo ko.

“’cause I know you hate me and you won’t take advantage of me, iba ka sa lahat nang babaeng tinitable rito so i guess that make sense” paliwanag niya. “saka bakit ba ang sungit mo sakin? as far as I know wala akong ginagawa sayo to deserve that treatment…” dugtong nito na kinakunot nang noo ko.

Anong wala? gsgo ampt.

“nakalimutan mo na ba yung ginawa mo sakin noon?” asar na tanong ko rito.

walang ginagawa raw ampt eh hinalikan niya nga ako.

“oh so you still remember that kiss? haha, it was just your dare Hiro, beside iniwanan mo naman ako pagkatapos nang gabing iyon eh, so i guess, walang malisya yun? di ko naisip na maaapektuhan ka pala dun? nagustuhan mo ba?” nakangising tanong nito na nagpainit nang mukha ko.

tang*na? kadiri, hindi ako bakla!

magsasalita pa sana ako ngunit dumating na iyong order niya na dala ni C. “here’s your order sir, want some dessert?” malanding tanong nito.

“sorry, im with him. ikaw yung katable ni Frankie kagabi diba? why not asked him again?” suhesyon naman nito.

“one night rules lang tayo dito sir, depende sa customer kung babalik balikan ako haha…” prankang sagot nito na ikinatawa nang bahagya ni lalaki, “and akala ko ba di ka nagtitable? at kung magtitable ka man… ohh, I get it now, am I right?” may lamang tanong nito na ikinakunot nang noo ko.

nagkibit balikat lang yung isa kaya mas lalo akong naguluhan.

“hahahaha, kaya pala ayaw mo kay Lyka kagabi… okay okay, take care of my friend, Alam ko di nagpapatable yan eh” huling ani ni C bago siya tuluyang umalis.

tama kayo nang rinig, kaibigan ko rin ang babaeng iyon. sila ni Tarra pinakaclose ko rito dahil hindi naman talaga ako palakaibigan, si Rowan lang kaibigan ko since noon hindi ba? pero ngayon meron na, bale lima yan sila, si

Tarra

, si

Cyrine

—C for short; pianist namin. si

Nia

yung tibo naming vocalist; siya nga yung kasalukuyang kumakanta ngayon, si

Kahel

, guitarist namin at si

Jax

naman yung drummer. sila yung mga kaibigan ko rito dahil nasa iisang banda lang kami, si Tarra lang yung hindi kasama sa banda dahil bestfriend lang siya ni C kaya namin siya nakakasama sa grupo hanggang sa tinuring na rin naman namin siyang kaibigan.

“see that? they are into s*x… unlike you, you hate me to the point na ganyan ang trato mo sakin, kaya… I rather choose you… than them.”

Chapter 8

Jayford’s P.O.V

“see that? they are into s*x… unlike you, you hate me to the point na ganyan ang trato mo sakin, kaya… I rather choose you… than them.” I teased him more dahil natutuwa ako sa mga reactions niya. he’s more likely Rowan, mas palaban lang siya dahil obviously straight siya. Rowan have his soft side that’s why nagustuhan ko siya while this boy isn’t afraid to argue with me.

wala naman akong ibang gusto bukod sa kasama siya ritong uminom and to protect him from my enemies, lalo na nakita ko siyang kausap si Rainer kanina. ayaw niya pang aminin kung anong pinag-usapan nila but knowing that guy? I know he will only hurt him.

Nararapat lamang na protectahan ko siya dahil ako rin ang dahilan kaya siya nasangkot sa away namin. I’m wondering tuloy how he manage himself when I’m not with him for 5 years… binugbog ba sya nang mga iyon? ginulo? pinagtripan? he’s not that strong to fight those bastard.

malaman ko lang ang totoo ay igaganti ko siya, even if it’s already late. Ako ang may gawa nang gulo, ako rin ang tatapos. he don’t deserve to be hurt. he’s too kind to be hurt kahit masyado siyang mataray sakin.

di naman na siya kumikibo kaya’t inumpusahan ko nalang ang pag-inom.

“this song is dedicated to someone who captured my heart again… hopefully you feel the same” the girl main vocalist now said sitting at the stage.

i sip in my glass and look at the bottle, nakakalahati ko na pala iyon.

[ Playing: “Para Lang Sayo”

by: Aiza ]

🎶Noo’y

umibig

na ako,

subalit

nasaktan

ang

puso

…🎶

she started—cheesy, napangisi tuloy ako nang bahagya, no wonder… its 7:00 in the evening kaya ganyan yung mga tugtog. hindi raw si Hiro ang kakanta dahil alternate ang schedule nila sabi nung Manager nila nung maka-usap ko kanina kaya pumayag itong itable ko si Hiro.

🎶Parang ayoko ng

umibig

pang muli…

May

takot

na

nadarama

…

Na muli ay

maranasan

…

Ayoko ng

masaktan

muli ang

puso

ko…🎶

muli ay naalala ko si Rowan ngunit sa pagkakataong ito ay nakatingin lamang ako kay Hiro habang nanood sa kumakanta.

🎶Ngunit nang ikaw ay

makilala

,

Biglang

nagbago

ang

nadarama

…🎶

I don’t know but i feel like everything surround me slowed again… and my gazed are locked to his features. He has a looks, but… Rowan’s face is glitching to his.

🎶

Para sayo…

ako’y

iibig

pang muli…

Dahil sayo…

ako’y

iibig

nang muli…

🎶

lasing na ba ako agad? lasing nanaman ata ako, I’m starting to hallucinate someone.

🎶

Ang

aking

puso’y,

Pag-ingatan

mo…

Dahil sa ito’y muling

magmamahal

sayo…

Para lang sayo…🎶

He cared for me… but… I’m a bastard! f*ck… I can’t help but to feel guilty again. My eye’s warmed so I know I’m about to cry kaya yumuko nalang ako.  trying not to make a sound. pero parang gago. singhot namn ako nang singhot nitong sipon sa ilong ko.

---

Hiro’s P.O.V

nilingon ko si g*go dahil natahimik naman na ito kaso nakayuko lamang siya ngunit nabigla ako nang makitang gumagalaw ang balikat niya na animoy humihikbi.

tngna, umiiyak ata ang g*go.

Eh ano naman sakin ngayon? kahit maglupasay pa siya jan… pero tngna, di kinakaya nang kunsenysa ko. bwisit!

lumingon siya sakin saka tinitigan yung panyong inabot ko. don ko nakumpirma na umiiyak nga talaga siya. pulang pula ang mata at basa. natawa tuloy ako nang bahagya dahil una ko tong makakita nang lalaking umiiyak.

di ko alam kong nagreminisce ba to sa kanta o broken.

kinuha naman niya iyon saka tumawa nang bahagya. nababaliw na siguro.

“Thank you…” ani ni lalaki kaya tumango nalang ako at ibinalik ang panonood kay Nia na feel na feel ang pagkanta, marahil ay inlove… kanino naman kaya? “ikaw ba hiro? have you ever feel in love to someone na kahit ilang taon na ang lumipas ay pakiramdam mo nakatali ka pa rin doon?” tanong ng katabi ko kaya muli ko siyang nilingon. nakatitig lang siya sakin habang inaantay ang sagot ko.

Ako? simula pagkabata ay wala pa namn akong natipuhan eh, ewan ko rin basta ang alam ko lang noon ay kuntento ako sa pamilya ko at kay Rowan.

di ko kailangan nang gf noon dahil sa pagmamahal palang sakin ni Rowan bilang kaibigan niya ay hindi na matutumbasan nang kahit na sino.

sinamahan niya ako sa katuwaan, sa asaran, sa sakit, nagdadamayan kaming dalawa. hanggang sa lumipas nalang ang panahon na hindi ko man lang naisipang magmahal.

“w-wala pa akong naging gf…” pag-amin ko rito. “bakit? di pa rin naman ako financially stable kaya wala pa akong balak.” dugtong ko.

nangunot naman ang noo niya sa sagot ko, marahil ay hindi naniniwala, sino ba naman kasing 25 years old ang hindi pa nakakaranas makipag relasyon? ako nalang ata.

“seryoso? you have looks, yet you didn’t tried to love even once?” takang tanong niya kaya natawa ako nang bahagya.

“di naman kasi ako kagaya mo na mal*bog. may standard ako, may goals na sinusunod. ayokong gumawa nang pamilya hanggang hindi ko pa kaya. dahil kung gagawin ko iyon, ano nalang ipapakain ko sakanila.” sagot ko.

“it’s rare to hear that mindset to a boy, ang swerte nang magiging girlfriend mo…” aniya saka ngumiti sakin. “sarap mo sigurong mahalin…” dugtong niya na muling nagpainit nang pisngi ko…

🎶

Para lang sayo

…

Ako’y di na muling

mag-iisa

,

Ikaw na nga ang

hinihintay

ng

puso

ko

…🎶

Tang*na bakit?! bakit bumibilis ang tibok nang dibdib ko sa sinabi niya?

anong gusto niyang iparating? may balak ba siya?

🎶

Para sayo…

ako’y

iibig

pang muli…

Dahil sayo…

ako’y

iibig

nang muli…

Ang

aking

puso’y,

Pag-ingatan

mo…

Dahil sa ito’y muling

magmamahal

sayo…

Para lang sayo…🎶

“biro lang… I know straight ka… hindi ka magkakagusto sakin…” aniya.

🎶

Ako’y

iibig

pang muli

…🎶

para akong tangang nakastatwa sa kinauupuan ko dahil sakanya… I can’t deny this heartbeats na pakiramdam ko…

🎶

Para lang sayo.

🎶

Hindi! Hindi maaari… lalaki ako!

Chapter 9

A:

one chapter muna now may ginagawa lang,

bawi

ako bukas mwaaa!

---

Jayford’s P.O.V

I started the engine of my motorbike after ko sumakay rito, dadalhin ko kasi kanila Cades yung hinihiram na reviewer nang kapatid niya.

medyo may hang over pa nga pero malapit lang namn yung bahay nila, nasa kabilang villa lang.

pagkarating ko roon ay agad akong bumaba sa motor ko at nagdoorbell, maya maya may lumabas na babae roon. katulong siguro.

“bakit?” tanong nito nang makalapit siya sa gate nila.

“si Cades? I’m his friend, he asked something, tell him im here.” I told her but di pa man siya nakakapagreact ay lumabas na si Cades sa pinto nila.

“zup bro, pasok ka, open the door Camila. siya yung hiniraman ko nang reviewer mo. pasalamat ka nga pumayag eh.” anito sa kapatid. I’m shocked, swallowing my first impression to her, akala ko katulong. my bad, haha.

“a-ahh… thank you Kuya Jayford, yung isa kasi dyan di marunong maglecture!” pasaring nito sa kapatid. sinamaan naman siya nang tingin bago kami tuluyang pumasok sa loob.

ibinigay ko kay Camila yung mga reviewer, natawa pa nga ako nang bahagya nang mamula ito saka tumakbo paakyat sa pangalawang palapag. naandun ata yung kwarto niya.

I sitted to their sofa and drink a juice.

“don’t mind that girl, 19 palang kasi” ani ni Cades na kumakain nang checherya.

“No worries, maybe nagulat lang siya dahil may gwapo kang kaibigan, haha” biro ko ngunit sinamaan lang ako nito nang tingin that as if may balak ako sa kapatid niya. “chill, I’m not doing anything and I will never.” I assured him, saka ako nakipagfistbump sakanya, sinagot niya rin namn iyon bilang pagtanggap sa sinabi ko.

besides, alam naman nilang nagbago na ako. Naalala ko tuloy bigla yung sinabi sakin ni Hiro.

“ …ayokong

gumawa

nang pamilya hanggang hindi ko pa kaya. dahil kung

gagawin

ko iyon, ano nalang

ipapakain

ko sakanila? “ that mindset na mas lalong nagturo sakin na kaya naman pala nating tumanda nang hindi ginifeed nang laman ang katawam natin. he said last night na 25 na sya yet di pa siya nagkaka-gf even once—total opposite of mine na akala ko kinagwapo ko yung pagkakaroon nang iba’t ibang babae gabi gabi. I didn’t expected na dahil na rin sa behavior na iyon, mawawala sakin ang kaisa isang nagmahal sakin bilang kaibigan—nang walang panghuhusga, a real one, gin*go ko lang.

“tang*nang bakasyon to, ang boring… mas gusto ko pa sa barko, naraming trill.” biro ni Frankie na kararating lang saka umupo sa sofa at nakipagfist bump samin.

“puro kasi babae nasa utak mo” sagot naman ni Cades. and both chuckles.

“sila naman lumalapit sakin, pinagbibigyan ko lang… masama ba yun?” Frankie answered.

ganyan na ganyan rin ako dati eh, not until I met Rowan.

“hindi niyo pa kasi natatagpuan yung taong tatabla sainyo, sooner i know… bigla niyo nalang maiintindihan” ani ko.

“based from experience ah? haha, ayoko na munang isipin yan dahil wala pa naman akong nakikita—”

“Kuya Jayford, how does it… ohh yeah, nevermind… I get it” Camila asked while rereading my books, may itatanong ata pero naiintindihan niya naman siguro kaya umakyat na pabalik.

“kapatid mo bro?” Frankie asked Cades kaya gaya sakin kanina ay tinapunan niya rin ito nang masamang tingin ngunit nakafocus si Frankie sa paakyat na katawan ni Camila “di mo naman sinabing babae pala kapatid mo, maganda ah? h-hey, I don’t mean it… compliment lang iyon” agad na depensa nito nang lumingon siya kay Cades.

“wag niyo idamay kapatid ko sa kagag*han niyo… bata pa iyon.” anito.

“haha, too protective… no worries I won’t let you drink your own medicine, bro… a bro code is a bro code. “ sagot ni Frankie.

this is the reality of a playboy, they are afraid na maranasan nang kapatid nilang babae ang ginagawa nila sa iba.

growing up unti unti ko na talagang natututunan. kung magkaka-anak man ako sana hindi niya makuha sakin ang behavior na kinasanayan ko noon. hindi ko rin hahayaan iyon dahil alam ko nang walang magandang kahahantungan ang pagiging chikboy.

“and isa pa, ayoko pang magcommit, dahil totoo naman yung sinasabi ni Jay, kapag nagcommit ako ibig sabihin siya na dapat hanggang tumanda, we’re maybe playboy, but I don’t like the idea of cheating. kaya as long as wala akong gf, susulitin ko na, importante wala akong nasasaktan…” dugtong ni Frankie.

“pero pano kung makabuntis ka?” Cades asked.

“well, ma-ingat ako, bro. I never explode my babies inside. practice safe sx bro, sa ngayon ayoko pa nang obligasyon, and ayoko rin makakuha nang sakit kaya condms is indeed a must. I’ll do raw and sagad kapag sa tamang babae na.” Frankie answered, but we were startled when a glass suddenly shattered on the stairs. agad namang tumayo si Cades at lumapit sa kapatid.

“Wtf, nasaktan ka ba? I told you not to be clumsy. dahan dahan ka umalis jan, baka makatapak ka nang bubog. ako na maglilinis jan…” aniya sa kapatid at saka kumuha nang walis para linisin ang mga bubog nang nabasag na baso.

it’s funny to see a chikboy na takot masaktan ang kapatid niya, haha. I’m waiting for them to fall in love, then, change and became better versions of themselves.

dahil ako,

natuto

na…

Chapter 10

A:

sensya na ngayon lang, sabi ko babawi ako nung isang gabi eh kaso nilagnat ang xiessy niyo kaya di ko kinaya mag-update, tapos naexpired na load ko… sensya na🥹 pero anyways 2 chapters naman to so enjoyyyy! mwa!

---

Jayford

’s P.O.V

We just unwind for a while before we decided to go home. I have learned a lot today, so many realizations na sana noon ko pa narealized.

But I know it’s not too late… at kapag nagkita kami ulit, I will take that time to talked to him again—to ask for forgiveness and hoping to bring back our friendships.

Habang binabaybay ang daan pauwi sa bahay ay may isang pamilyar na mukha ang nakita ko habang nasa gilid ito ng isang bakery at may kausap sa phone niya.

I stopped my motorbike to see if it’s her and tama nga ako.

I smiled widely as our eyes met nang bumalik ako at pumara sa tapat ng bakery kung saan siya naroroon.

kakatapos lang nilang mag-usap nang kausap niya sa phone kaya’t minabuti ko nang kausapin siya.

“Louise right?” tanong ko rito na nagpakunot sa noo niya.

“Jayford? kamusta? pano ka napadpad dito?” takang tanong nito kaya ngumiti ako.

“may pinuntahan lang ako sa isang Villa and while driving back home nakita kita… long time no see…” I answered.

“oo nga eh, huling kita ko sayo noong battle of all school pa eh… buti nga at di naman napuruhan si Jai and nakarecover din namn si Rowan pagkatapos nung operasyon niya” kwento niya na nagpangiti sakin, Knowing he survive that operation is much okay to hear today, I felt relieved that he survive lalo na’t isa ako sa dahilan kung bakit nabuo ang planong iyon—planong nakapagpahamak sakanya.

“I’m glad to hear that… may I know kung nasan na siya ngayon?” I asked.

“bakit? hindi mo alam?” she asked back that made me confused.

Anong hindi ko alam?

inatake ba siya ulit?

“w-what do you mean?” my eyebrows furrowed.

“nasa Canada diba siya kasama yung asawa niyang si Jai… di niya ba nasabi sayo?” nakahinga naman ako nang maluwag dahil roon. akala ko kung napano na siya. I awkwardly just look at the bakery where I see another familiar woman inside. She’s watching us but didn’t bother to mix with our conversation… it is maybe because she’s Jai’s ex.

“nag-OJT na kasi kami noon kaya hindi ko na siya nakausap after that day… nawalan narin kami nang connection… nasa Canada pala siya… good to hear na nasa mabuting kalagayan siya kapiling ni Jairo.” paliwanang ko. it’s half true dahil isa rin sa dahilan nang pagkalayo ko ay yung OJT namin na nakatulong sakin para maka-iwas sakanya but the main reason why we lost connection is I avoided him… I will not deny that I love him and I don’t want him suffered more because of me kaya lumayo nalang ako. lalo pang alam naman nating mas mahal niya si Jai at kaibigan lang ako.

“sayang… siya yung kausap ko kanina eh, di mo na naabutan… pero uuwi naman raw iyon sa August para sa birthday nang anak nila…” she said.

Anak?

“may anak na sila?” I asked having a little pain in my chest.

He’s really at his peaceful life now with his Family … doon palang talo talaga ako ni Jai. He really love him and I’m happy that he pursue and prove himself to him.

dahil kung ako din ang mabibigyan nang pagkakataong mahalin siya, gagawin ko rin lahat makuha lang siya.

but now… I need to accept na hindi ako… na sila talaga at kaibigan lang lang ako.

matagal nang tanggap ng isip ko eh, ngunit hindi nang puso ko… pero hearing those now? I’m starting to accept it wholeheartedly.

at least sa tamang tao siya napunta hindi sa g*gong kagaya ko.

“oo isa, si Alleya… ikaw ba wala ka pang anak?” tanong nito na nakapagpalingon sakin sakaniya.

“wala pa… I never committed to anyone… wala pa akong panahon dahil palaging nasa barko…” sagot ko na ikinangisi niya naman.

“iba talaga tama ni Rowan no?” pang-aasar nito na as if may alam siya. “kahit di mo sabihin, alam ko iyon… nung panahon palang na nagkasama tayo nung birthday ko… ramdam kong may gusto ka sakanya…” dugtong niya.

natawa nalang ako nang bahagya dahil nahalata niya pala iyon?

“sabi na eh… iba rin kasi si Rowan, mabait… matalino… kamahal mahal, bunos pa na may itsura rin siya… kaya di kita masisisi, nagsama ba naman kayo sa iisang bahay, sinong di mahuhulog dun? haha…” pang-aasar nito. napailing nalang ako saka inabot ang wallet ko.

“don’t tease me… someone is getting jealous haha, pabili na nga lang nang tinapay for my breakfast tomorrow.” ani ko dahil kanina ko pa nakikita ang talim nang tingin samin ng babae sa loob ng bakery.

“lol, di yan… kilala ka naman niyan eh haha” She answered that hints me something…

“are you living together?” I asked. she blushed so I guess it’s a confirmation. but how? I thought they are straight? oh well, straight din pala ako dati not until I met Rowan at the same time I kissed Hiro without hesitation even if I know that they are a boy.

After that night I guess I’m a Bisexual…

“a-anong tinapay ba?” she stutter that made me chuckles. halata eh.

“ano bang meron jan?” I asked. pumasok naman siya sa loob nang bakery at mula sa bintana roon ipanakita niya sakin ang mga tinapay na available.

I just brought 1 plastic of slice bread, spanish bread and a pandesal for my breakfast tomorrow. after that nagpaalam na ako sakanila bago ako tuluyang umuwi.

I’m tired and I needed to rest, tatlong araw na akong hindi napipirmi sa bahay eh. Tsk!

Chapter 11

A:

sorry nawalan kuryente kahapon kaya imbis two chapters ay isa lang na upload🥹 sensya na…

---

Aki’s P.O.V

kakatapos ko lang kumanta kaya bumaba na ako sa intablado para magserve. himala nga at wala yung lalaking iyon. mabuti nga at wala dahil baka umiyak nanaman siya.

Mahal niya raw kasi yung lalaking kinekwento niya. hanep nga eh, di mo maiisip na iiyak siya sa lalaki dahil kung titingnan ang katawan niya ay lalaking lalaki ito, dagdag pang may itsura siya dahil may lahi kaya di mo iisiping baliko siya.

Iba talaga maglaro ang tadhana eh no?

pero naantig ako sa kwento niya kagabi dahil natutunan ko kahit papaano na kapag nagmamahal pala tayo kahit anong kasarian ay kapag tunay, mahirap kalimutan. gaya niya, mag-aanim na taon na raw silang hindi nagkikita kahit siya na raw yung lumayo nung alam niyang wala siyang pag-asa pero hanggang ngayon raw ay alam niyang may nararamdaman pa siya roon.

g*go raw kasi siya noon kaya talo talaga siya, nagsimula na akong makumportabe sakanya nang magkwento siya sakin nang kung ano ano about sakanila, di man niya pinapangalanan dahil marahil nahihiya siya pero ayon sa kwento niya ay mapagmahal raw ito at mabait, kaya niya nagustuhan.

sino ba naman talagang di mahuhulog sa mapagmahal na at mabait pa? parang si Rowan lang, siguro kung makikilala niya si Rowan paniguradong magugustuhan niya rin iyon, yun nga lang may asawa na yun haha. dagdag pa na napaka seloso nang asawa niya na pati ako pinagseselosan, palibhasa takot dahil alam niyang mas kilala ako ni Rowan kesa sakaniya, pogi pa. diba? kaya di na ako magtataka kong threatened ba siya sakin, haha.

Nagsimula na akong magtake at mag serve nang mga orders buong gabi at hindi ko talaga nakita si Jayford. pati si Tarra ay hindi rin dumating. nag-aalala na tuloy ako sakanya.

“nagkikita pa ba kayo ni Tarra Cy?” tanong ko sa kabandmate ko na kasalukuyang nag aantay rin nang order sa bartender.

“wala nga eh, kahit tawag o text wala. nakakapanibago nga… asan na kaya yung babaeng iyon?” aniya kaya mas nag-alala ako. di kasi iyon mahilig magkwento nang problema niya eh pero sana ay malampasan niya iyon. kahit mag dadalawang taon palang kaming magkakilala ay naging mabait namn siya sakin kaya napalapit rin ako sakanya. “baka umuwi na sa pamilya niya, di ko na rin naman nakikita yung mga kapatid niya dito eh” dugtong niya. ganun nalang din ang inisip ko dahil baka nga umuwi na siya. pero ayokong pakampante, tatawagan ko siya mamaya.

“di naman siguro broken yun no?” pabirong tanong ko para balansehin ang awra. alam ko namang wala rin yung bf dahil sa trabaho nila.

“di yun wala naman yung bf eh… ikaw ang nakakapagtaka… bakit ka nagpatable kagabi ha?” nakangising tanong nito na para bang may meaning yung pagtable sakin ni Jayford.

“g*go wala lang yun, nagkakilala kami sa barko eh, gusto niya lang daw nang kasama kaya niya binayaran yung gabi ko, saka isa pa straight ako no, sa gwapo kong to?” pagdepensya ko na ikinatawa naman niya.

di ata naniniwala ampt.

“haha, malay ko naman diba? nakakapagtaka lang kasi, gusto niya lang pala nang kausap eh, bakit tinanggihan niya si Lyka nung isang gabi? sabi niya pa samin “kung

magtitable

ako, siya na yung

pakakasalan

ko“ tapos ikaw yung tinable haha, nabading ata sayo, hahaha“ aniya saka muling tumawa.

ngek, baliw ata ampt.

“di yun, nakwento niya sakin na di pa siya nakakamove on dun sa lalaking bumaliko sakanya haha. kaya malabo yang sinasabi mo… saka isa pa di ko rin naman siya papatulan dahil di kami talo. kung siya bisexual ako nasisigurado kong straight ako.” sagot ko. totoo naman eh, hindi man lang sumagi sa isip ko na magmamahal ako nang lalaki at kung oo man ay malamang si Rowan na yun dahil kahit si mama ay kilala na siya. pero di ko ginawa dahil bukod sa kaibigan ko si Rowan ay di ko nakikita ang sarili kong magmamahal nang lalaki.

“sabi mo eh, haha, sige hatid ko muna tong order sa VIP” aniya saka umalis na kasama yung isang tray at bucket na order mula sakanya.

inantay ko pang magawa yung mixture na request nung umorder sakin bago ako nagpatuloy sa pagtake at pagserve.

ilang oras rin ako sa trabaho bago kami tulyang umalis sa Bar. umuwi na rin ako agad pagkatapos dahil pagod na rin naman ako, isa pa inaantok na ako kaya gusto ko nang maka-uwi at matulog.

bumyahe ako pauwi ngunit sa paguwi ko ay may babae akong naabutan sa may gate. agad ko siyang nilapitan at saka kinilala kung sino siya.

“T-Tarra?” tawag ko sa kanya ngunit di siya gumalaw. “Tarra” muling tawag ko saka ko siya niyugyog sa kanyang balikat dahilan nang pagkagising niya.

“u-uhh… Hiro anjan ka na pala… sorry nakatulog na ako sa gate nyo… p-pwede ba akong makitulog muna nang isang araw?” tanong nito sakin na ikinakunot ng noo ko.

“pwede naman, bakit di ka tumawag man lang o nagtext? may problema ba? tara sa loob…” pag-aya ko naman sakanya ngunit natigilan ako nang bigla niya akong niyakap. tanging hikbi ang naririnig ko mula sakanya kaya’t paniguradong may pinagdadaanan talaga siya, hinaplos ko ang likod niya upang aluin siya. “shh… no worries, kami lang naman ni mama ang nasa loob, at mas mabuti nang dito ka muna kesa nag-aalala kami sayo… ilang araw ka nang di nagpapakita samin…” tumango lamang siya bilang sagot.

pinapasok ko siya sa bahay at dahil tulog na si mama ay di ko na siya naipakilala, dinala ko nalang siya sa guest room at doon pinatulog. natulog na din ako nang makarating ako sa kwarto ko. mabilis naman akong nakatulog dahil sa pagod ko sa trabaho.

Chapter 12

A:

2 chapters, mo more words baka di ko nanaman

matupad

🥲 just enjoy reading, mwaaaa!

---

Jayford’s P.O.V

I woke up and went straight to the kitchen for my breakfast. ininit ko lang yung pandesal na nabili ko kahapon xahil pwede namang i-stock yung slice bread at spanish bread, para bukas ko nalang iyon. babawi muna ako nang tulog at pahinga ngayong linggo dahil dalawang gabi at isang araw nanaman akong uminom bukod pa roon ay malaki yung nagastos ko sa isang gabi mi Hiro. almost 15k nagastos ko for his time and the foods he ordered, dagdag pa yung alak na nainom ko. di ko rin nga alam bakit ako gumastos nang ganon… but no regrets doing that.

dahil doon ay nailabas ko na yung sakit na dinidibdib ko for 6 years, it’s maybe not a closure kasi hindi naman siya si Rowan, but, telling those stories made me release the pain… plus, his words of wisdom indeed helpful for me to accept the reality of being in love to someone who can’t reciprocate my feelings because he’s already loving someone too.

I should move on—I must…

I also wanna see him sa pag-uwi niya rito sa August for their child’s birthday kaso malabo… last day na nang bakasyon namin sa July 31 di ako pwedeng maiwan ng barko. I have contract.

But I know there’s a perfect time for that… Hoping so…

---

Aki’s P.O.V

“Aki, buti gising ka na… tara na sa baba para kumain…” Nakangiting bungad sakin ni Mama nang magkasalubong kami sa hagdan. Ngumiti ako sakanya pabalik saka ko siya nilapitan at hinalikan sa noo.

“Uyy, naglalambing… may kasalanan ka ba?” nangunot naman ako sa tanong niya dahilan nan paglaki nang kanyang ngiti.

“Naglambing lang may kasalanan na agad ma? Di ba pwedeng ipinapakita ko lang na ikaw ang pinaka best mother para sakin?” sagot ko rito at niyakap pa siya.

“Sus, bolero… mana ka talaga sa papa mo, mabulaklak ang bibig…” Balik nito sakin habang yakap ko siya pababa sa kusina para kumain.

“So sa mabubulaklak na bola ka ni papa nahulog kaya kayo nagkatuluyan?” Intriga ko na ikinatawa naman ni mama. “Ikaww ahh, nadala ka lang pala sa mga bola bola ah…” Biro ko. Tinapik niya naman ako nang mahina sa balikat bago kami umupo.

“Pero atleast, pinakilala muna ako ng papa mo sa magulang niya bago ako binuntis, di yung binuntis muna bago dinala sa bahay…” May lamang sabi ni mama kaya muling nangunot ang noo at kilay ko.

May gusto bang ipahiwa—f*ck! Oo nga pala si Tarra!

“N-nakita niyo na ba si Tarra?” Tanong ko na ikina tawa niya.

“Oo kagabi pa nung pinasok mo siya roon. Umihi lang ako pagkatapos ay nakita ko siya sa kwarto, hawak ang isang pregnancy test… Di mo naman sinabi sakin na gusto mo na pala magpamilya… pero tama ang ginawa mo na inuwi mo muna siya rito bago pa siya manganak at nang maalagaan ko naman ang magiging manugang at apo ko, boring kaya rito mag-isa” sagot niya na nagpagulo sa isipan ko.

Magpamilya?

Pregnancy test?

Haaa?

Nabuntis ko ba si Tarra kagabi nung niyakap ko siya?

Fck! Syempre hindi! Tng*na… Anong sinasabi ni mama?

“Buntis po si Tarra? Mama wala pong kami… kailangan niya lang ho nang matutuluyan kaya ko ho siya pinatuloy rito…” Paliwanag ko, kita ko naman ang pagkadismaya sa mukha ni mama kaya naguilty tuloy ako… Marahil ay gusto niya na nang apo…

“G-ganon ba? pasensya na akala ko kasi…”

“Gusto niyo na ho ba nang apo?” putol ko sa sinasabi niya… ramdam ko rin kasing nawala ang sigla niya kanina. “gusto ko ho sana na may panggastos na ako sa magiging pamilya ko bago ako bumuo eh… pero susubukan ko na hong maghanap…” dugtong ko, patanda na rin kasi si mama, marahil ay gusto niya ring makita pa ang magiging apo niya bago siya sumunod kay papa.

Ganun naman talaga siguro ang mga magulang… pero kaya ko na kaya?

“To naman, di naman kita prine-pressure Aki, na-excite lang siguro talaga ako kagabi kaya kung ano ano na inisip ko… Wag mo na muna isipin yun, ang importante sakin, ay may plano ka bago mag-asawa… I’m proud of you anak, yan marahil ang pinaka nagustuhan ko sa lahat nang namana mo sa ama mo dahil yan rin ang ginawa niya sakin noon…” Aniya saka muling gumuhit sa mukha niya ang tuwa.

“Opo ma… Tawagin ko muna pala si Tarra nang sumabay na satin kumain…” wika ko ngunit pinigilan niya naman ako.

“Tapos na siya kumain, nakapag-usap na kami kanina, wala pa raw siyang ligo kahapon kaya pinaligo ko na at pinahiram nang pinaglumaan kong damit, sana nga kumasiya eh… Di ko lang talaga natanong sakanya kung totoong buntis siya at kung sino yung ama dahil ayoko namang mangunahan sainyo… buti na nga lang at nanahimik ako dahil baka naipag-shopping ko na siya kanina… Haha” biro nito kaya bahagya akong natawa.

Hayss, dati ayaw pa akong mag-gf-gf eh, ngayon gustong gusto niya na… Di lang pati basta gf, apo na agad ang gusto. tsk, tsk, tsk.

Chapter 13

Aki’s P.O.V

“Ipal*glag ko nalang kaya?” Mahina at paos na suhesyon ni Tarra nang aminin niya saking buntis nga siya ngunit di niya raw alam kong sinong ama dahil sa trabaho niya. Nagulat ako sa sinabi niya kaya’t tiningnang ko siya sa maya kung iyon ba talaga ang nais niya ngunit kita rin sa mata niya ang kasagutan.

“H-hindi Tarra, masama iyon… walang kasalanan ang bata, kakayanin ba nang kunsensya mo kapag ipinal*glag mo ang batang yan dahil lamang sa hindi mo alam kung sino sakanila ang ama niya?” Tanong ko rito, alam kong tinamaan siya sa sinabi ko kaya’t sigurado akong bugso lamang nang dadamin ang nananaig sakanya ngayon na maaari niyang pagsisihan sa huli, “K-kawawa ang bata… may mga taong gustong magkaanak ngunit hindi nila kaya, kaya kung nabiyayaan ka nang ganyan, may rason iyan kung bakit… So please… wag ka magpadalos dalos…” dugtong ko upang maliwanagan siya sa kahihinatnan nang iniisip niya.

Maraming gustong magka-anak ngunit di nagkakaroon dahil sa iba’t ibang rason, isipin nalang natin ang mga kagaya ni Rowan, alam nating gusto rin nila sana

ng magka-anak, ngunit wala silang kakayahan dahil wala silang matress… isa pa ay yung mga babaeng ba*g, may matress nga sila, ngunit hindi pa rin sila makakabuo… maraming gustong magkaanak pero hindi pinapalad kaya mapalad siya nagkaroon siya nang pagkakataon para maranasan iyon, maaaring masakit o hindi katanggap tanggap dahil hindi niya alam kung sino ang ama nito ngunit hindi kasalanan nang bata at maaari ring  iyon ang maging rason para matigil na siya sa trabaho niya…

“Ang tnga ko Aki… Ang tnga t*nga ko…” hagulgol nitong muli kaya’t nilapitan ko siya at muling niyakap.

“Shhh… tahan na, alam nating may rason kung bakit to nangyayari… baka ito yung rason para tumigil ka na sa ganung trabaho… andito lang ako… hanggat kaya ko, tutulungan kita…” Ani ko habang pinapakalma siya.

Hinarap ko siya sakin at marahan kong pinunasan ang luha sa mata niya.

Kung totoosin, maganda naman talaga si Tarra, mabait… alam ko rin na kung hindi lang sana nawala agad ang mama niya ay paniguradong di siya susug*l sa ganoong trabaho. pero, ito na siguro ang panahon upang tumigil siya sa ganon… tutulungan ko siya, bilang kaibigan niya ay handa akong tulungan siya sa abot ng makakaya ko… Kahit akuin ko pa ang bata…

“S-salamat Aki ah… salamat kasi kung hindi dahil sayo baka tuluyan ko nang pinalglag ang batang to… siguro nga tama ka, baka ito yung rason para tumigil na ako sa ganung trabaho, isa pa… baka di lang pagpapalglag ang magawa ko…” sagot niya.

“Shh, tahan na… makakasama sayo iyan, pahinga ka muna… ipagluluto kita nang tanghalian” paalam ko bago kumawala sa yakap niya, nginitian ko siya at hinalikan sa noo kagaya nang ginagawa ko kay mama para patahanin siya.

Mas gugustuhin ko pang tulungan siya kesa bigla ko nalang mabalitaang wala na siya dahil sa ganung problema.

Dahil na rin siguro sa pagmamahal na ipinakita ni papa samin noong nabubuhay pa siya kaya siguro ganito ako ngayon.

Miss ko na ang papa ko…

Kaya hanggat kaya ko, hanggat buhay ako, hindi ko hahayaang nasasaktan si mama… at ang simpleng halik sa noo ay alam kong nakakatulong iyon upang maibsan ang lungkot niya.

and now, maybe i should prepare myself to be a father? Haha, wala pa sana sa plano pero mas gugustuhin ko pang tumulong kesa pabayaan si Tarra.

At kung matutunan ko man siyang mahalin habang nagpapaka asawa at tatay ako sakanila nang anak niya… Hindi natin alam pero kung sakaling mahulog ako sakaniya, itutuloy ko na iyon hanggang sa maging ganap kaming pamilya…

Pero sa ngayon, kailangan ko na muna silang paglutuan.

Tuluyan na akong lumabas sa kwarto at saka dumeretso sa kusina. Naabutan ko roon si mama habang nagsasaing.

“Ma, anong ulam ba ang healthy sa buntis?” Tanong ko rito na nakapagpagulat sakanya.

“B-buntis talaga si Tarra? p-pero…” tanong nito kaya’t niyakap ko siya.

“Opo ma, pero hindi po talaga ako ang ama… wala po kaming relasyon, p-pero… papayag ka bang akuin ko yung bata?” Tanong ko rito.

“Bakit? Di ba siya papanagutan nung lalaki?” Nag-aalalang tanong nito.

“A-ayaw raw po eh…” sagot ko.

“Hay, mga kabataan talaga ngayon… puro pusok, walang plano… iyan ang ayukong gawin mo sa magiging anak mo Aki ha? ayokong marinig na nang-iwan ka rin nang bata dahil alam mong hindi ganyan ang papa mo… Kung anong tama, iyon ang gawin… Wag puro pusok…” Pangaral naman nito sakin kaya’t napakamot nalang ako ng ulo bago umupo sa upuan sa harapan niya.

“Alam ko naman po iyon ma… kaya nga po naaawa ako kay Tarra eh… wala pa naman akong pamilya, kahit papaano matulungan ko lang siya… at kung pwedeng akuin ko yung bata para di siya lumaking walang tatay, gagawin ko po…” Sagot ko.

“Iyan ba ang gusto mo? Mahirap maging tatay, nak… pero kung bukal sa loob mo ang gagawin mo, hindi ko tututulan iyon… siguraduhin mo lang na kung papasukin mo ang ganyang sitwasyon ay ituloy tuloy mo, wag mong paasahin si Tarra… Isipin mong mabuti ang gagawin mo ngayon kasya sumuong kayo sa lipad ng hangin tapos isang araw ay iwanan siya sa ere. di lang siya ang nasasaktan maging ako… Hindi ganun ang pagpapalaki namin sayo…” aniya saka niya ginulo ang buhok ko. “Wag kayo magpadalos dalos sa bawat gagawin niya lalo na’t hindi niyo alam ang kahihinatnan, dahil maaring sa huli umayo ang panahon pero maaari ring pagsisihan niyo ang ginawa niyo” dagdag niya saka niya inasikaso ang sinasaing niya.

Matapos alisin ni mama sa kalan yung sinaing niya ay nagluto na rin ako nang uulamin namin, gulay lamang iyon na may pritong isdang tilapia bilang sahog, makakabuti raw sa bata at sa katawan ni Tarra ang nutrients ng mga ito.

Chapter 14

Aki’s P.O.V

“Ano, kamusta na pakiramdam mo?” Tanong ko kay Tarra dahil ilang araw na siyang nagsusuka sa umaga, masakit ang ulo at nahihilo.

Nung una natataranta ako dahil hindi ko alam ang gagawin, buti nga at naandito si mama eh, siya ang katulong namin sa buong linggong lumipas. Nasasanay nalang ako dsahil morning sickness lang daw yun ng mga buntis.

“Okay okay naman na… ’wag ka na mag-alala jan, normal lang naman daw to samin” aniya kaya tumabi ako sa higaan niya.

“Oo na, alam ko naman… di lang talaga ako sanay dahil una ko tong makaranas nang ganto, bukod sayo wala naman akong nakasamang buntis…” Sagot ko rito saka ginulo ang buhok niya.

Tinuloy ko ang pagtulong sakanya, bilang kaibigan niya, ayoko namang maramdaman nang bata ang walang ama… Bukod sa hindi ako iniwan nang papa ko ay busog pa ako sa pagmamahal nila, alam ko rin ang sakit na dulot nun kapag naaalala ko kung paano umiyak sakin si Rowan.

Kapag kasi kailangan niya ng kausap ay ako ang pinupuntahan niya dahil bestfriend niya ako kaya saksi ako sa sakit na nararamdaman niya sa papa niya…

“Bakit kasi di ka pa nag-aasawa Aki? tumatanda ka na oh haha yung kaibigan mo ngang silahis may asawa’t anak na eh…” Aniya kaya saka siya humarap sakin.

“Wala pa eh… wala pang nakakaparamdam sakin nang pagmamahal. Inaantay ko yung taong masasabi kong mahal ko… yung taong handa akong samahan sa pagtanda…” sagot ko rito. “pero wag ka mag-alala… habang wala pa naman akong asawa’t anak, titulungan kita hanggat sa kaya ko…” dugtong ko na nakapagpangiti sakanya.

“Salamat ah? ang swerte nang mapapangasawa mo… ramdam kong magiging mabuti kang asawa soon” aniya.

“Tapos gwapo pa, aba sobrang swerte niya hahaha” biro ko dahilan nang pagtawanan namin.

“Tehh???” Natigil kami sa pagtatawanan nang may tumawag sa labas nang kwarto. agad akong tumayo at pinagbuksan ito.

“Oh Cy, napasdalaw ka? Musta na?” tanong ko rito. ngumiti naman siya sakin saka nagkakad papasok.

“Okay lang ako, ikaw ang kamusta g*ga ka, ano na pakiramdam mo? okay ka na ba? sabi ko sayo eh take your pills everyday, may nakasalisi tuloy… tsk, tsk,tsk.” pang-aasar nito kay Tarra saka umupo sa kama katabi nito.

“Nakalimutan nga lang eh… papa-implant na ako after nito…” Sagot naman ni Taraa saka niya marahang tinapik si Cy.

“ninang ako ah, subukan mo akong kalimutan sa list nang ninang magwawala talaga ako roon.” muling biro ni Cy kay Tarra dsahilan nang pagtawa naman.

tuloy lang kami sa kwentuhan bago kami tuluyang magpaalam dahil may trabaho pa kami. Dumaan lang daw si Cy para tingnan ang kalagayan ni Tarra, sinabay ko nalang din siya sa motor dahil kagustuhan niya, wala nang sabi sabi, sumakay nalang talaga siya roon… Kala mo talaga siya may-ari kung magsdesisyon eh.

mga babae talaga to.

“Tagal nang di bumabalik yung kano sa bar ah…” Basag ni Cy sa katahimikan nang byahe namin.

“tsk, mas okay nga yun eh, para walang nanggugulo sakin…” sagot ko. kahit wag ko na siya makita ulit, wala akong pake alam sa lalaking iyon.

“Ikaw ba Aki? naranasan mo na bang magmahal nang kaparehas na kasarian?” tanong niya na nagpakunot sa mukha ko. Oo kamahal mahal si Rowan, alam niyo iyon, pero sa ibang tao? hindi man lang sumagi sa utak ko iyan… A sa babae nga hindi ko nagawang magkagusto noon, sa lalaki pa kaya?

“Di man lang sumagi sa utak ko iyon Cy… straight ako… and kung meron man, baka si Rowan lang din dahil kilala ko siya at hindi siya mahirap mahalin…” sagot ko rito na ikinangisi niya…

“basta ako straight ako… namimiss ko na nga yung kaibigan ni Kano eh, HAHAHA” wika niya na Ikinatawa ko nang bahagya.

“kala ko ba one night stand lang? bat mo namimiss?” tanong ko rito.

Ano naman kayang nagustuhan niya sa lalaking yun? halata namang mga babaero sila.

“Magaling eh, haha… galante pa, di ako dinala sa mot*l bagkos dinala ako sa mansyon nila… Isipin mo, bayarang babae pero dinala sa bahay? feeling ko special ako sa part na yon haha” sagot nito.

“G*gi, malala talaga attachment issue mo Cy… Hahaha” napailing iling nalang ako sa sinasabi nang babaeng to, saamin kasing magtrotropa ay sila ni Gia ang Kalog. “Kahit sa babaero nag-eexpect ka na special ka? di naman assurance yung dinala ka sa bahay para masabi mong special or bukod tangi ka na haha”

“Masama ba mag-aasume? basag trip ka naman Hiro eh… Haha” aniya sabay sa marahang pagpalo niya sa balikat ko.

“Ewan ko sayo Cy, baka sa susunod na araw o buwan ay buntis ka na rin ah? maghulos dili naman kayo, hahaha” biro ko kaya mas lalong lumakas ang tawanan namin sa byahe hanggang sa makarating kami sa Bar.

“Gosh, teh… Lakas nang kaibigan mo, tatlo ba naman ang itinable… pasabi sabi pa siya noon na “ kung

magtitable

man ako, siya na ang

pakakasalan

ko “ wika niya sabay turo nang labi niya sa kinaroroonan nung lalaking foreigner.

Napa-ismir nalang ako rito dahil di naman na ako nagulat sa ganyang eksena, Pa-iyak iyak pa siya sa 6 years nilang di nagkita nung lalaking ikwenekwento niya tapos may tatlong babae na siyang katable ngayon? aba ayos, ganyan ba magmove on ang mga babaero? iwanan nang isa, palitan nang tatlo? Tsk, tsk, tsk… kaya naman siguro di siya pinili nung lalaki dahil kahit ako di ako papat*l sa ganyang lalaki.

“Once a babaero, always a babaero Cy, kaya paniguradong masasaktan ka lang kapag tinuloy mo yang kagag*han mo sa kaibigan niya” sagot ko saka pumasok na sa loob nang bar para magtrabaho.

Chapter 15

A:

one chapter now, I’m sorry

natagalan

… but hopefully magustuhan niyo to… ilang weeks kasi ako nilagnat kaya

nahihirapan

ako

magpaload

at mag edit🥹, happy 10k reads din pala sa GS1, grabiii kayooo🥹 nakakataba po ng puso… mwaaaa!

---

Jayford

’s P.O.V

kakatapos ko lang kumain when Cades call to hang out again… pumayag naman ako dahil isang linggo na rin naman akong hindi pumupunta roon after I spent a huge money for Hiro. hanggang ngayon nga napapa-isip pa rin ako kung bakit ko ginawa iyon, I rarely do that to a person at sa taong di ko pa makasundo, haha.

kamusta na kaya iyon?

I spent my week cleaning the house and yards dahil ilang buwan akong nasa barko kaya nagsilakihan na ang mga damo. I cutted those para na din kahit papano ay mababa at malinis bago ako umalis sa katapusan nitong buwan.

chance ko na sanang makita si Rowan ulit next month, but I need to work… kaya hindi pa siguro oras para magkita kami. bukod kasi sa gusto kong ibalik ang pagkakaibigan namin ay gusto ko rin sabihing nakita ko ang papa niya… i know he hurt them emotionally, but hopefully they find their ways to talked. kilala ko si Rowan, hindi siya mapagtanim nang galit and seeing his father cried because of him… I’m sure they’re both wanting to see each other and gaya ng sitwasyon namin ni Rowan, they also need closure.

eh yung magulang ko kaya? iniisip din kaya nila ako? it’s been 6 years without contact… kasalanan ko rin naman eh, they’re contacting me but i refused dahil nasasaktan pa ako noon, di ko pa rin tanggap that they kick me here, di na nga nila ako natutukan nung bata pa ako pinapunta pa nila ako rito… dahil na rin doon kaya I started to live on my own, nagbago ako nang number and hindi ko na sila kinausap pa.

I still have 3 weeks, gugustuhin rin kaya nila akong makita?

I don’t know… pero sana they’re happy that I graduated and have a work now kahit pasaway ako sakanila noon.

I smiled as i imagined them being proud of their son after surviving those years… alone…

pagkarating ko sa bar ay agad akong pumasok and look for a table dahil naunahan ko pa yung dalawa.

I walked to the VIP area kung saan kami pumepwesto lagi, mas maganda kasi rito, not too crowded at may aircon pa… there are also a glass wall to devide the two area and safety na rin if maybe may magriot sa kabila.

nang makapasok ako sa VIP area, I’m shocked that I see Cades sister here.

alam ba to nang kuya niya?

nagulat rin ito nang magtama ang mga mata namin. nag-iwas siya agad nang tingin nang nginitian ko siya.

I chuckles and walked towards their table, may mga kasama kasi siyang dalawa pang babae and honestly, magaganda sila.

“Camila right?” I asked nang makalapit ako sakanila, nilingon naman ako nang dalawa niyang kasama and felt their stares.

“kasama mo ba sila Kuya? h-he doesn’t know im here, di ka na sana lumapit baka makita niya ako…” aniya nang hindi lumilingon sakin.

“wala pa sila, humahanap palang ako nang mauupuan. so if I were you, packed your things and leave now habang di pa siya dumadating…” I suggested kaya lumingon na siya sakin.

“thanks pero may mga kasama kasi ako, alangan iwanan ko sila rito… can you find a table far from here kuya, please???” pagmamakawa niya, natawa tuloy ako.

protective talaga si Cades sa kapatid. at pasaway rin tong kapatid niya. ganyang ganyan rin ako dati eh dahil malapit lang ang bar sa opisina nila mommy nung nasa London pa ako.

takot akong mahuli lalo na’t kaibigan ni Mommy yung may ari nang bar na tinatambayan namin, and para lang di ako mahuli ay nagtatago nalang ako sa madidilim na part, haha.

matino naman siguro tong kapatid niya, isa pa babae naman mga kasama niya. titingnan tingnan ko nalang siya mamaya para if incase may manggulo sakanila ay makaresbak kami agad.

wala akong kapatid but if mayroon man, siguro protective din ako lalo na’t alam kong maraming gago sa mga bar… masama man pakinggan but, alam naman nating isa rin ako roon pero nagbago na…

inilibot ko ang paningin ko pero wala pang bakante, luckily a man voice shouted to asked their bills so habang di pa sila umaalis ay naki-upo muna ako sa table nila Camila. panay nga papansin tong dalawa niyang kaibigan eh, pero pinapabayaan ko lang. nagbago na ako, I can manage temptations now.

isa pa nasa stage na ako nang buhay ko na gusto ko nang magmahal. yung talagang mahal ko hindi dahil sa landi lang or nabuntis ko lang…

sana nga mahanap ko na yung taong mamahalin ko…

umalis na yung mga lalaki kanina kaya pumunta na ako roon para maupo, just to avoid their stares na rin. they aren’t my type dahil ang gusto ko ay yung taong…

taong…

[ Playing: “Ngiti

”

by: Ronnie Liang ]

“🎶

Minamasdan

kita…

nang hindi mo alam…

pinapangarap

kong ikaw ay akin…🎶

“

natigilan ako nang biglang magstrum yung guitarista sa stage saka umecho ang malamig na boses around the whole area.

“

🎶

mapupulang

labi…

matitingkad

mong ngiti…

umaabot hanggang sa

langit

…🎶

“

patuloy nito sa pagkanta and my eyes unconsciously look down on his lips… watching it glows because of the lights na tumatama roon.

f*ck?? w-why im staring those lips?

“🎶

Di pa rin makalapit…

inuunahan

nang kaba

saaking

dibdib

runs🎶“

napadako ang tingin ko sakanyang mukha at kahit iba iba ang kulay nang ilaw na tumatama sa mukha niya ay masasabi kong… may itsura talaga siya… his circle shape head with a chubby cheeks make him cuter… he maybe have a foreign blood, a Japanese I guess?

“🎶

Sa

iyong

ngiti…

ako’y

nahuhumaling

runs

at sa

tuwing

ikaw ay

gagalaw

, ang mundo ko’y

tumitigil

para lang sayo runs

sinisigaw

nang aking

puso

, sana ay

mapansin

mo rin ang

lihim

kong

pagtingin

runs🎶“

automatikong bumalik ang tingin ko sa labi niya, natigilan ako nang makitang unti unti iyong umarko paitaas as he gaves a sweet smiles to everyone.

I-I don’t know if it’s just the beat of the drum or maybe it’s my heart trembling dahil sa nakikita ko.

“

🎶

Minamasdan

kita…

nang hindi mo alam…

wag ka

sanang

magagalit

…🎶

“

umpisa niya sa second verse kasabay nang pagkuha niya sa mic at lumapit sa kabilang sides dahilan nang pag-ingay nang mga tao roon. I smirked to those women na halos masira ang lalamunan kaka tili.

“🎶

Tinamaan

yata

, talaga ang aking puso…

na dati akala ko’y

manhid

runs

Huwag

ka

sanang

titingin

at baka

matunaw

ang puso kong

sabik

runs🎶

“

parehas kaming nagulat dahil nagtama ang mga mata namin sa lyrics na iyon.

para akong nastatwa dahil sa nangyari, I can’t even move my head nor eyes to look away, nakatutok lang talaga kami sa isa’t isa hanggang sa siya na mismo ang umiwas at ipinagpatuloy ang pagkanta at hindi na muli pang lumingon sa kinaroroonan ko.

kagat labi akong nahiga sa sandalan nitong sofa, para akong nanghihina after that stares…

pero b-bakit?

nahuhulog na ba ako?

Chapter 16

A:

hello, sorry ngayon lang

ulitt

hahaha enjoy! mwaaa !!!

---

Aki’s P.O.V

“Nice performance Hiro, ang ganda talaga nang boses mo… and salamat kasi sinunod mo yung request ko” bungad sakin ni Jax, isa sa kaibigan ko.

Tumango lang ako sakanya at nakipagfistbump bilang tugon. Siya kasi yung nag request na kantahin ko yun dahil darating daw yung gf niya.

Ang di ko lang maintindihan ay kung bakit nakatitig sakin yung kano kanina nung kumakanta ako? nang-aasar nanamn siguro o baka naman nababading nabtalaga siya sakin, ampt, trip na trip ako eh no? tatlo tatlo na nga yung katable niya, pero mukhang di naman niya katable yong mga iyon, kakilala lang ata dahil iniwan niya rin naman yung mga babaeng iyon at lumipat sa isang mesa. Sa ngayon kasama niya na yung mga kaibigan niya at as usual, may kanya kanya nanamang babaeng nakalingkis sa katawan nila except sakanya.

Ewan, di ko siya maintindihan… At ano naman kasing pakealam ko sakanya? P*cha!

“ohh bakit nakabusangot ka?” Tanong ko kay Cy nang makarating ako rito sa beverage area, nakita ko kasi siyang di maipinta ang mukha habang nag aantay nang iseserve niya.

Di siya sumagot pero nakatitig lang siya sa malayo. Sinundan ko iyon at natawa nalang ako nang bahagya dahil dumako ang tingin ko sa mesa nang topic natin ngayon.

Tsk, tinamaan na ata talaga to sa lalaking iyon, oh ngayon masakit ba? Sa ganyan ba namang lalaki ka magkakagusto, kolektor nang p*ke tapos iisipin mong special ka dahil lang dinala ka sa bahay at hindi sa motel? Aba, katangahan ang ganyan.

“Sabi naman kasi sayo eh, Diyos na mismo ang gumawa nang paraan para magising ka sa katotohanan, kitang kita ang ebesensya, kapag babaero, kahit anong gawin mo, babaero pa rin… Tsk, tsk, tsk.” Wika ko dahilan nang pag irap niya.

“ewan, attachment issue lang talaga, pero tama ka nga, naniniwala na akong walang matinong lalaki sa panahon ngayon…” sagot niya na ikinatawa ko.

Nadamay pa talaga.

“Wag mo naman lahatin, nakakadamay ka nang sibilyan” biro ko dito na ikinatawa naman niya.

“Sira, haha… saludo nalang talaga ako sa katatagan mo at wala ka pang jowa hanggang ngayon, wag na wag ka lang talagang gagaya sa mga yan, di worth it magpaiyak ng babae” aniya.

“Talagang hindi… unang una, hindi iyon ginawa nang papa ko sa mama ko, and masaya ako dahil dun, natutunan ko roon na mas masarap magmahal kesa magloko” sagot ko rito. ngumiti naman ito saka ako bahagyang tinapik.

“nice naman, swerte talaga nang magiging jowa mo pagnagjowa ka na… Gwapo na seryoso pa, higit sa lahat v*rgin HAHAHA” aniya na kinatawa namin pareho.

Gsgo talaga bibig nito eh no? Walang preno.

“sige iserve ko muna to ah? di na pala ako sayo sasabay pauwi dahil may susundo sakin… other boy dahil mukhang enjoy na enjoy naman na yung isa. Byeee, ingat sa byahe mr. V*rgin” pang-aasar pa nito bago umalis habang patuloy siya sa pagtawa. Napailing nalang ako dahil sa asta niya.

Pero mas okay naman nang v*rgin kesa sa mga kagaya nang mga lalaking yun, nagpapaligsahan pa ata mga yan sa dami nang natable nila eh.

Hayss, buhay naman nila yan bahala sila.

Nagpatuloy nalang ako sa pagtrabago, buti nga at hindi ako napunta sa area nila hanggang sa matapos ang shift ko.

Nang makalabas ako sa bar ay agad kong kinuha yung phone ko nang biglang tumawag si Tarra.

“Hello Tarra, bakit?” Tanong ko rito nang masagot ko ang tawag niya.

“Ahh… Aki… gusto ko nang maasim eh… Pwede bang bumili ka nang ano… nang mangga… yung baby pa…” Natigilan naman ako sa request niya, baby? A - fnong baby na mangga?

“Ha?? Anong baby na mangga? Yung hilaw pa ba?” Tanong ko rito.

“Basta yung maliit pa, ang kyut kasi nun… Nakita ko lang dito sa fb…” Sagot naman niyo.

T*ngina, sa gantong oras? Saan naman ako hahanap nang ganun?

“Tarra, bukas nalang, hating gabi na oh… wala na sigurong nagtitinda nang ganun sa ganitong oras…” Wika ko dahil oras na nang tulog wala nang nagtitinda nang ganun.

“A-ahh… s-sige, sorry naabala ata kita…” mahinang ani niya saka ako binabaan nang call.

Haysss! Nagtampo ata, bawal pa naman daw sa buntis yun, bw*sit!

“Haha, mukhang problemado ka sa pinagbubuntus nang asawa mo ah… Akala ko ba wala ka pang gf? Bat naglilihi na yun? Sorry i overheard what you’re talking…” Nagulat naman ako nang may magsalita sa likuran ko. Tinaasan ko lang siya nang kilay nang makita ko ang pagmumukha niya.

Tsk. Chismoso.

“Sungit mo nanaman, kala ko ba okay na tayo?” Muling tanong niyang nang irapan ko lang siya.

“Antok na ako kaya pwede ba hayaan mo nalang akong umuwi nang matiwasay. bakit di yung tatlong babaeng katable mo yung guluhin mo di ba? Ako nanaman trip mo” ani ko saka umupo sa motor ko bubuhayin ko na sana nang  humawak siya sa likuran kaya muli ko siyang tinignan at tumambad sakin ang nakakaloko niyang ngiti.

“Tsk, ambabata pa nun Hiro, saka kapatid ni Cades yung isa ron, plus di ko sila type, ohh wait… are you jealous?” Tanong nito na ikinakunot nang noo ko.

Assuming ampt!

“Gsgo bakit ako magseselos, lalaki ako… Ang gusto ko lang, iba pagtripan mo hindi ako, delusional!” singhal ko rito.

“Chill bro, I’m just teasing you haha, wag ka ngang highblood, mukhang ikaw ata ang buntis kesa sa gf mo eh… By the way congrats… And if gusto mo, sumama ka nalang sakin sa bagay, may mangga dun” pang aanyaya niya.

“May bunga?” Tanong ko.

“Malamang, aayain ba kita kung wala? Wag ka na nga masungit, tutulungan ka na nga eh… Wait me here, kunin ko lang motor ko” wika niya bago naglakad.

Tsk, para lang to kay Tarra, buti nalang may mangga siya, kahit nakakatang*na yung ugali nung lalaking yun, sasama muna ako, kesa mabaliw ako sa kakahanap nang mapagkukuhanan ng mangga, isa pa… Nagtatampo si Tarra, masama sa bata yun…

Inantay ko lang siyang bumalik bago ko siya sinundan tungo sa bahay nila.

Kahit papano, swerte pa rin naman ako dahil chismoso siya.

Chapter 17

Jayford’s P.O.V

Pa-uwi na ako nang makita ko si Hiro habang kinukuha niya yung phone niya, nagulat pa nga ako nang mag iba ang expression niya.

“Ha?? anong baby na mangga? yung hilaw pa ba?” I silently chuckled as I heard those word from him haha, sounds like naglilihi yung kausap niya.

pero akala ko ba wala pa siyang nagiging jowa? How come nakabuntis siya?

Ohh come on Jayford, malamang lalaki yan, he can impregnate woman without telling you, tsk.

“Haha, mukhang problemado ka sa pinagbubuntis nang gf mo ah… Akala ko ba wala ka pang jowa? Bat naglilihi na yun? Sorry i overheard what you’re talking…” Bungad ko sakanya nang ibaba niya na ang phone niya and as usual he raised his right brow as he saw me.

“Sungit mo nanaman, kala ko ba okay na tayo?” Dugtong ko nang hindi siya magsalita, and I don’t know but I found it cute kapag ganyan ang asta niya.

“Antok na ako kaya pwede ba hayaan mo nalang akong umuwi nang matiwasay. bakit di yung tatlong babaeng katable mo yung guluhin mo di ba? Ako nanaman trip mo” sagot niya saka umupo sa motor niya.

Uuwi na sana siya nang humawak ako sa likuran ng motor niya.

“Tsk, ambabata pa nun Hiro, saka kapatid ni Cades yung isa ron, plus di ko sila type, ohh wait… are you jealous?” I asked him ang smirked to that thought, f*ck, I’m becoming delusional!

“Gsgo bakit ako magseselos, lalaki ako… Ang gusto ko lang, iba pagtripan mo hindi ako, delusional!” Inis na sagot niya na ikinatawa ko haha, he’s really cute specially when he blush, halata masyado dahil maputi siya.

“Chill bro, I’m just teasing you haha, wag ka ngang highblood, mukhang ikaw ata ang buntis kesa sa gf mo eh… By the way congrats… And if gusto mo, sumama ka nalang sakin sa bagay, may mangga dun” pang-aasar ko pa pero i asked him to go with me as i remember na may mangga sa bahay.

“May bunga?” Tanong pa nito.

“Malamang, aayain ba kita kung wala? Wag ka na nga masungit, tutulungan ka na nga eh… Wait me here, kunin ko lang motor ko” di ko na siya inantay sumagot, naglakad nalang ako papunta sa motor ko.

Pero even if tumatawa ako ngayon ay alam ko ring may bumabagabag sakin… I feel like I lose a chance knowing na may gf siya, buntis pa.

Kanina kasi i realized that im slowly falling for him… or maybe im just infatuated dahil sa halik na yun before. Pero… Maybe i should stopped this dahil straight talaga siya. Tanggapin ko nalang…

Now I know kung ano ang struggles ng mga bis*xual. Mukhang ito pa ata ang karma ko sa mga babaeng naikama ko.

I played women and fell in love to two boys na malabo kong makuha.

Kaya masaya ako dahil ipinaglaban ni Jairo si Rowan despite of his gender.

But in my case, hindi ko kayang kunin si Hiro.

Agad ko namang binuhay at pinaandar ang motor ko paalis sa parking, senenyasan ko rin si Hiro na sumunod. Tahaimik naman siyang sumunod sakin hanggang sa makarating kami sa bahay.

“Ako na ang aakyat saluhin mo nalang rito sa baba…” wika ko saka hinubad ang jacket ko para makagalaw ako nang maayos.

“P-pero kaya mo ba? Lasing ka diba? Ako nalang siguro… Baka mapano ka pa” wow, concern haha.

“No, di ako ganun kalasing… no worries may hagdan naman…” paliwanag ko na ikinatango niya.

Agad na rin akong umakyat at kumuha nang maliliit na mangga I mean baby na mangga HAHAHAHA ibang klase talaga mga babae eh no?

Kada kuha ko ay ipinapasalo ko naman sakaniya hanggang sa makarami na siya at bumaba na ako.

“Okay na ba yan?” I asked.

’Oo okay na siguro to, baka nga marami na eh… Salamat ahh, magkano pala?“ Tanong nito saka tumingin sakin. Nagtama ang mga paningin namin dahilan upang bumilis nanaman ang tibok nang dibdib ko kagaya nang makita ko siyang kumakanta kanina.

Ang amo niya kapag kalmado lang siya…

Ano bang nangyayari sakin? Gusto ko na ba talaga siya,?

“Bayad?” Tanong ko rito, ngumiti nalang ako nang nakakaloko… “K-kiss me…” Tanging nasabi ko… Di ko rin alam pero gusto ko nang kasagutan ands maybe if this work masasagot ang nararamddaman ko.

“G-g*go, baliw ka ba? di ako nakikipagbiruan sayo Jayford, magkano ba at nang maka-uwi na ak—” naputol ang sasabihin niya nang  marahan ko siyang hinawakan sa braso niya at banayad kong inilapat ang labi ko sa labi niya.

Ramdam kong gulat siya sa ginawa ko at hindi agad nakagalaw. At sa pagkakataong ito alam ko sa sarili kong gusto ko ang ginawa ko.

“Ayan bayad ka na…” Sabi ko nang pakawalan ko na siya sa halik na iyon.

Nang makabawi siya sa pagkagulat ay sinamaan niya ako nang tingin bago tahimik na umalis.

Ni hindi niya ako sinapak o tinulak man lang. Pasalamat nalang talaga na may mangga siyang hawak kaya malaya ko siyang nahalikan.

Tngna! Bading na ata talaga ako.

Chapter 18

Aki’s P.O.V

Pagkababa ko sa motor ay napasandal nalang ako sa ding ding nitong garahe habang iniisip ang nangyari kanina.

Tngna hinalikan niya nanaman ako! at… at hindi ko man lang siya nagawang pigilan, itulak o kaya sinapk sa ginawa niya, tangna ano bang nangyayari sakin?

Para akong nastatwa sa ginawa niya, ni hindi ko nagalaw ang katawan ko parang ilayo ying katawan niya…

Naguguluhan ako… Dahil alam ko sa sarili kong may kakaiba sa halik na iyon…

Gusto niya na ba ako o gusto ko na siya?

Gsgo hindi! Hindi ako b*kla! At sa anong basehan ko naman siya magugustuhan? Ha? Wala dahil kakakilala pa lang namin.

Trip niya lang ako panigurado, sa susunod di na talaga ako sasama sakanya, unang una nagawa niya ngang hal*yin yung unang lalaking nagustuhan niya, ako pa kaya?

Kung hindi lang dahil sa mangga na to di rin talaga ako sasama sa lalaking iyon.

Oo nga pala, kailangan ko nang ibigay to kay Tarra, baka umiiyak na yun.

Sinara ko muna ang garahe bago ako pumasok sa bahay. Dumeretso ako sa guest room. Marahan akong kumatok roon ngunit walang sumagot kaya kinuha ko nalang yung duplicate ko.

Pagkabukas ko nakita kong nakahiga na nang patalikod sakin si Tarra, mukhang nagtatampo talaga siya or baka natutulog na.

Lumapiht ako sakanya saka ko siya marahang niyugyog upang gisingin.

“T-Tarra? Tarra? Andito na yung…” Nagulat naman ako anng bigla itong bumangon at nakangiting humarap sakin.

“Yung mangga?? Salamat Hiroo ahhh!“masiglapng ani niya ngunit agad rin iyong napalitan nang lungkot. “S-sorray nakikitira na nga ako sainyo, dumadagdag pa ako sa iisipin mo…” dugtong niya saka umiwas nang tingin.

“No, di ka naman nakaka abala eh, naiintindihan ko naman kung bakit ka nangkakaganyan eh, parte lang yan nang pagbubuntis mo kaya normal lang iyon… isa pa… Kaibigan mo ko Tarra, hanggay kaya ko, tutulungan kita…” Pagaalo ko sakanya saka ko pinunasan ang mga butil nang luha sa pisngi niya. “Wag ka mag iisip nang mga ganyan makakasama sa bata yan… Kunin mo na to, bagong pitas yan…” Sabi ko saka ko kinuha sa bag ko yung mga manggang binigay sakin ni Jayford. Naalala ko nanaman tuloy yung… yung halik niya…

Iwinaksi ko nalang iyon sa utak ko at nagfocus kay Tarra na kasalukuyang inaantay ang paglabas ko nang mga mangga kaya napangiti ako roon.

“Hetoo oh…“inilahad ko sakanya ang mga mangga kasabay nang pagkinangan nang kanyang mga mata at marahang paglapit nito upang yakapin ako ngunit parehas kaming natigilan nang maglapat ang mga labi namin.

Agad ko siyang natulak nang bahagya dahilan nang paghiwalay nang halik na iyon.

“S-sorry… Di ko sinasadya…” paumanhin ni Tarra ngunit hindi ako agad nakakibo dahil mas lalo lamang nagulo ang utak ko.

“Okay lang, di mo naman sinasadya iyon. Kunin mo na to lahat, magpapahinga na ako mag uumaga na.” Wika ko saka ko ginulo ang buhok niya.

Bakit naitulak ko si Tarra pero si… si  Jayford hindi?  Tang*na bakit? Naguguluhan ako!

Yung halik ni Tarra, wala akong naramdamang kakaiba… ngunit sa halik ni Jayford… Iba ang takbo nang dibdib ko… Parang sasabog ang dibdib ko sa bilis nang tibok nito kanina kaya agad dahil hindi ko alam ang sunod na mangyayari kung magtatagak pa ako roon. Unang una, nagawa niya nang mangharas nang ganito sa isang lalaki… hindi imposibleng magawa niya rin sakin iyon.

“Sige lipat na ako sa kwarto ko, hating gabi na kailangan na naying matulog, lalo ka na… Masama ang nagpupuyat sa buntis” paalala ko rito bago ako tumayo.

“To naman apaka stricto, oo na natutulog na… Salamat talaga rito ahh… promise babayaran kita kapag nakapanganak na ako” aniya.

“Di naman kita sinisingil ehh… ang gusto ko lang tulungan ka, at isa pa… Nagpapractice na rin ako bilang ama no, malay mo makapag-asawa na ako, diba?” Tama! mag-aasawa na ako… ayokong lumaki tong weird na nararamdaman ko. Alam ko sa sarili ko na lalaki ako, nagulat lang ako kaya bumilis ang tibok ng dibdib ko.

Saka g*go yung lalaking yun. Paniguradong trip lang sakanya iyong paghalik niya sakin.

“Ah basta… Salamat sa lahat Hiro… Salamat sa lahat lahat…” muli kong ginulo ang buhok niya at ginawaran siya nang ngiti.

“Sige na, matulog ka na… good night” huling sabi ko bago tuluyang umalis roon at dumeretso sa kwarto ko para magpahinga.

Kailangan ko nang matulog at sana… pagkatapos nang gabing ito ay mawala na tong nararamdaman ko.

Hindi ko siya gusto, lalaki ako.

Lalaki ako!

Chapter 19

Aki’s P.O.V

“Akiiii nasa Bicol na kami… napaaga nga eh… balak daw kasi muna ni mama na bumisita sa bahay, total isang linggo nalang naman august na, nakakamiss rin kasing gumala ehh, dun kasi sa Canada nasa bahay lang kami lagi… lalo na ako na kunti pa lang ang kakilala dun tyaka iba pa rin talaga dito sa Pilipinas” bungad ni Rowan sa kabilang linya.

“Good ro hear na maayos naman kayong nakabyahe, asan nga pala ang inaanak ko miss na miss ko ang kakyutan nang anak niyo wanwan… Bilis lang kasi nang panahon eh no? Baby pa yan nung huli kung kita jan eh, ngayon magsi-7 na… dati rin ang dudungis pa nating naglalaro sa bakuran noon tapos ngayon… may pamilya ka na… “ natutuwang saad ko dahil mabilis talaga tumakbo ang oras… biruin mo dati naglalaro lang kami ni wanwan buong maghapon noon pero ngayon may kanya kanya na kaming buhay na hinaharap.

“Ikaw lang naman kasi ang napag iiwanan na nang panahon, haha… kailan mo ba kasi balak magasawa at nang may kalaro na si Alleya?” pang-aasar naman nito dahilan nang bahagya kong pagtawa. Hanggang ngayon mapang asar parin talaga siya.

“Di mo alam baka bigla magulat ka nalang…” biro ko rin rito dahil alam niya namang hindi pa ako handa.

“Uy, uy… confident ka na ahh… bakit meron na ba? ikaw ahhh” muling pang aasar nuto sakin.

“basta soon wanwan… mas excited ka pa sakin eh, gagawin din kitang ninong kala mo ahh haha” balik ko rito kayat napuno kami nang tawanan sa magkabilang linya.

Ito yung masaya sa pagkakaibigan namin, asaran pero walang pikunan “I miss you din wanwan…” Wika ko dahil nakakamiss rin talaga yung personal na tawanan namin.

Grabi, simula elementary hanggang ngayon magkaibigan kami, kahit alam kong baliko siya pero di kami natibag. Tunay na tunay, solid kumbaga.

“Chessy” natawa naman ako sa tinuran nang asawa ni wanwan na kasalukuyang nakahiga sa lap niya. as usual threatened sa kagwapohan ko.

(Hangin jusko)

Maliit na bagay Ms. A, nuka ba, Haha.

(Ede wow🤭)

Natigilan ako nang biglang halikan ni wanwan si Jairo. bumalik kasi yung ginawa ni gsgo sakin. para akong natuod habang paulit ulit na bumabalik yung halik na iyon sa isip ko kahit magdadalawang linggo na ang nakalipas.

tngna nakakapraning… Ano ba kasing nangyayari sakin? pero pagkatapos nang gabing iyon… alam kong hindi na yo normal…

Nakakatang*na na!

“Hoyy! Aki, napano ka?” nagitla ako nang magsalita si mama sa gilid ko.

“Nako tita, kanina kausap lang namin tapos bigla nalang natulala… buti na nga lang po at natawagan kita agad tita… pinakaba ako nang lokong yan…” nag aalalang turan ni Rowan na ikinakunot nang noo ko.

Ganun na ba ako katagal na tulala?

dahil lang sa halik na yun? pisting y*wa.

“W-wala po ma, may naisip lang po…” Palusot ko kasabay nang pagkamot ko sa batok ko.

“Sigurado ka ba?, tanong ni wanwan, halatang nag aalala.

Nginitian ko siya saka ako tumango.

“May naisip lang talaga, no worries…” Pangungumbinsi ko ngunit tinarayan lang ako nito.

“Masyado mo naman akong mahal wanwan, baka magselos nanaman yang asawa mo hahaha” biro ko rito para ibahin ang usapan.

Namula naman siya agad dahilan nang pagtawa namin ni mama, hanggang ngayon ang dali niya pa ring pasayahin haha.

“Tsk, ako pa rin ang asawa bro, ibig sabihin mas magal ako” banat naman ni Jairo na mas ikinapula ni wanwan.

“Asus, sainyo nalang ako kinikilig na dalawa, miss yo na sobra wanwan, bisita ka naman minsan” wika ni mama saka tumabi sa kinauupuan ko.

“Miss you din po tita, maybe this following day po kasi nasa bicol naman na po kami ngayon… asahan ko po kayo sa birthday ni Alleya tita ha? miss youuu” tugon naman ni Rowan saka ngumuso pa nang halik.

Kung titingnan ay mas close pa si mama kayahs shrhhahhad wanwan   sakin eh, only child ako eh kaya napalagay rin yung loob niya kay wanwan, parang anak na rin nga ang turing niya rito kahit noong mga bata palang kami.

“Syempre pupunta ako, pwede ba yung wala ako han eh, never ka din naman nawala sa birthday ko noon nung andito ka pa eh, isa pa gusto ko na rin makita ulit ang baby niyo, yung isa kasi jan, jusko tatanda nalang atang binata yan.” pasaring ni mama sakin.

“Ay nako tita mukhang may balak na po yan, confident na yan kanina na soon daw so ibig sabihin malapit niya na kayong bigyan nang apo.” wika ni wanwan kaya agad naman akong nilingon ni mama.

“Sana nga wanwan magdilang anghel ka, ganyang biro lang ang tinatanggap ko haha”

Mga to talaga eh, ako nanaman ang pinulutan sa tawanan ngayon.

“Oh siya sige, magluluto na muna ako nang hapunan, antayin ko pagbisita mo rito wanwan ha? ingat ka jan palagi anak, mahal ka ni tita” huling sabi ni mama bago kumaway kay wanwan.

“Kayo rin po tita, mahal na mahal ko rin po kayo” sagot ni wanwan saka kumaway bago tuluyang umalis si mama.

“sige Aki, gising na si Alleya eh, kakain na muna kami, tulungan mo na si tita don, ingat ka rin at kung may problema ka, pwede mo akong pagsabihan…” natutuwa talaga ako sa pagalala niya sakin, yan ang pagmamahal nang isang tunay na kaibigan na hindi ko naranasan sa iba, kaya kahit ano pa siya tinanggap ko siya dahil alam kong tunay siya.

“Oo na, oo na… Ingatan mo rin yang sarili mo” huling sabi ko na sinagot niya nang matamis na ngiti at marahang pagtango bago ibinaba ang tawag.

Sa pagbaba ko nang phone ko ay naalala ko ulit yung nangyari…

Pero tama si mama, siguro kapag nag asawa na ako ay makalimutan ko na talaga nang tuluyan yung halik na iyon.

Tngna!

Chapter 20

Jayford’s P.O.V

I zipped my bag as I finished packing my things,  3 nights left at babalik na kami sa cruise para magtrabaho.

I already packed my things dahil ngayon ay pupunta ako sa bayan to bought a gift for Rowan’s daughter. Ipapadala ko nalang iyon kay Louise dahil pupunta naman daw siya roon. I want my presence to be there even if I’m not there physically, besides I really want to reconnect with Rowan—again.

Hopefully magustuhan niya at ng bata yung ireregalo ko.

Ibinaba ko na yung bagahe ko sa tabi nang kama bago ako dumeretso sa banyo para maligo at makapag ayos na.

Nang matapos kung mag ayos ay dumeretso na ako sa garahe to get my motor.

Pinaandar ko iyon hanggang sa makarating ako rito sa mall. I immediately walk towards the kiddo things area para maghanap nang ireregalo.

“H-hey Miss… Will you help me pick a great gift for a little girl?” I asked the girl beside me. She’s also looking for something at the clothes area kaya natagalan ito bago lumingon sakin.

She little bit shocked as she saw me and i wonder why? She’s kinda familiar yet I don’t know where we met.

“Ohh, ikaw yung kano sa bar diba? yung mayabang?” she said that makes me chuckles.

Mayabang?

“Why? Nagkita na ba tayo dati?” I confusedly asked.

“Well sabagay sa dami nang natable mo i know wala kang pakealam kong sino ako… pero no worries, pass na rin namn sayo, dami mo nang body counts” sagot nito na mas nagpalawak nang ngisi ko.

Malaki ang galit sakin nang babaeng to, di ko naman masisisi, totoo naman… Pero nagbago na…

“Okay, whatever it is, sorry… It was before, I maybe a playboy before but I already change, trust me…” I assured her na tinawanan niya lang.

Tsk.

“Who’s the lucky girl? swerte niya ah, pinanagutan siya nang babaero…” pang aasar niya pa so I looked at her…

“Just help me please… I don’t know what to give to a baby girl… I’m not used to do this before… I’ll pay your bill here just help me… Okay?” Pinilit ko na kesa mahirapan ako mamili nang bibilhin. Magregalo sa dalaga na aakitin kaya ko pa eh, pero yung magregalo sa bata? di ko alam… Lalo na babae ang pagbibigyan… Mas okay pa siguro kung lalaki, a simple clothes or toys pwede na sakanila kagaya nung bata pa ako… but to a 7 year old girl? I can’t choose… maybe a dress or shirt? a teddy bear or a barbie dolls? a bag or sandals?  headband or hair clips? I don’t know…

“Oo na… practice ko na rin para if ever manganak na ako ay madali nalang sakin mamili… Sana nga babae ang anak ko…” sabi niya saka humawak sa tyan niya.

Buntis ba siya?

“Why? are you pregnant?” I asked. She nodded and smiles sweetly “ohh, well congratulations, so who’s the lucky guy?” Balik ko sa tanong niya kanina.

“Ha? T-tara na nga dito… Ano ba paborito nung baby mo?” Tanong nito sakin saka nagsimulang maglakad. sumunod nalang ako habang nag iisip kung ano nga ba ang gusto nung anak ni Rowan

“Yeah…. wait, I’m gonna asked Louise first…” Sabi ko bago ko kinuha ang phone ko to chat Louise…

She immediately replied and said Alleya Loves chocolates and dresses. Kaya agad ko namang sinabi yun kay…

Ohh, I still don’t know her name…

“What’s your name again?” I asked habang naghahanap siya sa cloths area.

“Tarra, Ikaw?” tanong din nito sakin.

“I’m Jayford…” Sagot ko. di naman na siya sumagot kaya pinanood ko nalang siyang mamili roon.

Ilang saglit lang ay nakakita siya “look, alin mas maganda? This one or this one?” Tanong niya habang pinapakita sakin ang isang baby pink dress na may disney princesses and the other one is plain white with gold ribbon yet classy looking… I can’t choose between them so binili ko nalang parehas. I also bought a cutie baby pink sandals to partner the baby pink dress. Thanks to her, she really helps me a lot.

After mabayaran lahat nang binili ko at binili niya ay inalalayan ko na siya papuntang parking dahil doon daw siya susunduin nung lalaki… probably the baby’s father.

But my jaw dropped in shocked as I saw the guy she pointed. I know nagulat rin ito after he saw me nang makababa na siya sa kotse niya…

Tsk… small world…

“Is he your boyfriend?” I asked Tarra while we’re walking towards his car.

It’s my first time seeing his car. May kotse pala siya? Lagi kasi siyang nakamotor… well sabagay ganun din naman ako, less hassle na rin at mas magaan siya i-drive.

Nginitian lang ako ni Tarra, marahil ay “oo” ang sagot. Bakit ko ba kasi tinanong?!

I should focused to someone else, tama na siguro yung halik na iyon…

Sinasampal na ako nang katotohanang straight siya.

I shouldn’t bother him. may pamilya na siya.

“I’ll go ahead, thanks for helping me” I said and turned my back dahil alam ko sa sarili kong masasaktan ako kapag nagpaka-sweet pa sila sa isa’t isa…

Siguro nga hindi para sakin ang pagmamahal na yan… It’s funny to imagine that I can capture girls with my charm yet I can’t get the person I really love.

Dalawang lalaki na ang minahal ko, but they ended up with someone… they truly loved …

Chapter 21

A:

two chapters today, sorry ngayon lang ulit, busy po eh… but don’t worries I’ll update if i have time, hope you enjoyed it🥰

---

Aki’s P.O.V

“Akiiiiii!” agad ko namang sinalubong nang yakap si Wanwan nang makita ko siyang tumatakbo papalapit sakin… Di pa rin talaga siya nagbabago, katulad pa rin siya nung dating mga bata pa kami.

Agad niya rin namang pinutol yung yakapang iyon nang maramdaman niyang nasa likuran niya na yung halimaw niyang bf na animoy lalamunin ako nang buo dahil niyakap ako nang bestfriend ko.

Napangisi nalang tuloy ako dahil sa itsura niya, haha… Masyadong takot ipagpalit eh… Di ko siya masisi, hayss…  Pogi ba naman ng bestfriend ng bf niya…

(Ayan nanaman siya🥱)

Totoo naman kasi, halata naman kay Jai na threatened siya sakin. Naaalala ko nanaman tuloy yung itsura niya noon nung abangan nila ako para palayuin kay wanwan.

flashback

“

Subukan

mo lang

saktan

si Rowan,

aagawin

ko siya sayo…“ paalala ko sa lalaking humarang sakin kanina upang piliting layuan si Rowan.

“You’ll maybe the best for him, but I’ll make sure to prove myself that I’m perfect for him…” Sagot nito saka ako tinalikuran at naglakad paalis kasama nang mga kasama niya.

“Dapat lang…” ngising bulong ko. Sa kabilang banda natutuwa rin naman ako dahil ramdam ko rin sakanyang mahal niya talaga si Rowan, halata naman kasing seryoso siya… pero wag niya lang sasaktan yun dahil sobra sobra na yung sakit na iniinda niya tapos dadagdagan niya pa. Di ako magdadalawang isip sap*kin siya pagnagkataon… Tsk!

end of flash back

“Asan nga pala si tita? may regalo ako sakanya” ani ni Rowan kaya pinapasok ko na sila sa loob.

“Wannwannn!” Sigaw ni Mama nang magkita ang dalawa. Sakto nga at kakaluto lang ni mama kaya lumabas na siya sa kusina. “Tagal mong di nakauwi wanwan… Buti nakaluto na ako nang tanghalian… tara at nang makapagtanghalian na tayo…” Aya ni mama kaya agad na rin akong nagtungo sa lagayan nang kubyertos para maglatag nang pagkakainan sa hapag.

“Oonga po eh, buti na nga lang po at dito gustong mag birthday ni Alleya kaya nakauwi kami… Nakakamiss nga po rito ehh… Tsaka namimiss ko na rin po ang luto niyooo” masiglang sagot ni wanwan kaya’t napangiti ako… una palang magkasundo na sila ni mama, di rin siya nawawala sa birthday ni mama dahil mas mukhang anak niya pa si wanwan kesa sakin eh, haha. “Siya nga po pala tita, ito po yung regalo ko sainyo…” Dugtong pa nito.

Niyakap naman siya ulit ni mama saka ginulo ang buhok niya.

“Ikaw talagang bata ka, nag abala ka pa eh… pero salamat anak…” Nakangiting turan ni mama, ngayon nalang din siya ngumiti nang ganyan katamis simula nung mawala si papa…

Nagyakapan pa sila bago sila nagtungo rito sa hapagkainan. Ipaghihila ko nga sana si wanwan nang upuan kagaya nang ginagawa ko dati pero inunahan na ako ni Jai at masamang nakatingin sakin. Hanep sa pagkaseloso eh… Dumeretso nalang ako sa guest room para ayain si Tarra kumain.

“Hindi… magagalit lang sakin si papa, ayokong umuwi jan… Kung gusto niyo jan, jan kayo… Wag niyo nalang akong guluhin, kaya ko ang sarili ko…” Rinig kong wika ni Tarra sa loob, rinig din mula sa labas ang mahihina nyang hikbi kaya pumasok na ako para aluin siya.

Marahil ay ang kuya niya nanaman ang tumawag at pinipilit siyang umuwi… ngunit gaya nang kwento niya noon, ayaw niyang manirahan sa bagong asawa nang papa niya.

Agad ko siyang nilapitan at iniharap saakin, doon tuluyan siyang umiyak kasabay nang pagyakap niya sakin. Inabot nang palad ko ang buhok niya at marahan itong hinaplos roon upang patahanin siya.

“Tahan na Tarra… makakasama sayo yan…” Pag aalo ko rito… ilang minuto rin kaming magkayakap roon hanggang sa tuluyan na siyang kumalma. Pinunasan ko ang luha niya sa pisngi saka ko pinindot ang ilong niya. Ngumiti naman siya sa ginawa ko kasabay nang marahang tapik sa braso ko. “Kain na muna tayo… Papakilala kita sa bestfriend ko” sabi ko sakanya na ikinalaki nang mata niya.

“G*go ka, ganto itsura ko tapos ipapakilala mo ko… Nakakahiya, mugto pa mata ko hiro…” aniya saka siya humarap sa salamin.

“Okay lang naman ah? Maganda ka pa rin naman… saka di naman judgemental yun no, mabait yun… naalala mo pa ba yung kwento ko sayong bestfriend ko? Si wanwan…” Tanong ko na tinanguan naman niya.

“Oo, yung bisexual?” Tanong niya na tinanguan ko rin.

“Oum… tara na para makakain kana din…” Pag aaya ko kaya’t nag ayos muna siya nang sarili bago sumama sakin papuntang kusina…

“Sorry po tita, kakaligo ko lang po kaya natagalan…” Pagsisinungaling ni Tarra para di halatang umiyak siya, magandang palusot nga yun dahil pumupula talaga ang mata kapag naliligo, diba?

“Okay lang Tarra, lika rito at nang makakain na kayo lalo na yung baby…” Sagot naman ni mama kaya inihila ko na nang upuan si Tarra. Nagulat pa ito nang makita niya si Jairo. pinanlakihan naman ako ni wanwan nang tingin animoy may gustong paaminin.

“Well, Tarra si Rowan… bestfriend ko…” Pakilala ko kay Rowan na nginitian naman nito. “Rowan si Tarra…” Pakilala ko kay Tarra na sumagot naman nang ngiti kay wanwan.

“Tita, ano pong baby? May anak na po ba sila? nung isang araw lang sabi niya soon… May nabuo na ba?? Goshhh congratsss” masayang turan ni wanwan. Di nya pa kasi alam yung tungkol kay Tarra…

“Siya naman si Jairo… bf ni—”

“Rowan’s husband” agad na pagtama ni Jai sa kung anong relasyon niya kay wanwan… nakalimutan ko palang kasal na nga tong dalawang to, namula tuloy si wanwan dahil marahil sa kilig. Tsk, napakarupok naman talaga… Haysss…

Pero iba parin ang tinginan ni Tarra at Jai, parang magkakilala na sila, nakakapagtaka tuloy…

Magkakilala ba talaga sila?

Pinabayaan ko nalang muna iyon hanggang sa matapos ang pagkain namin nang tahimik at tangin si mama at wanwan lang ang nag uusap… sumasabat din naman si Jai kapag tinatanong siya ni mama, mukhang nakagaanan na rin nang loob ni mama dahil nagbibiruan na din sila.

Dito ko napatunayang mabait naman talaga si Jai, takot lang talagang ipagpalit sakin haha.

Naalala ko tuloy si Jayford… umiiwas na ata sakin yung loko, nagkita kami  kahapon pero umalis siya agad nang makita ako, nagpatulong raw yun kay Tarra upang bumili nang gamit pang bata, nagtaka tuloy ako baka may anak na rin yun… pero nung pumunta ako sa bahay nila mag isa lang siya eh…

“Hoy Aki, uuwi na kami… layo naman nang iniisip mo” basag ni wanwan sa pinag iiisip ko kaya’t nagulat ako nang sabihin niya iyon.

Bwisit, bakit ko ba kasi naisip yung lalaking yun, ano naman ngayon kung  umiwas na siya at kung may anak na siya diba?

“Wala wala may naisip lang…” sagot ko saka siya niyakap… “Ingat kayo, kita tayo sa birthday ng anak niyo…” Sabi ko rito saka ko nginitian ang asawa niya. di naman na siya pumalag sa yakap namin marahil ay kampate na siyang bestfriend lang ako. pero wag na wag niyang kakalimutang isa ako sa makakalaban niya kapag sinaktan niya si Rowan.

Pero malabo naman na yun, pinakasalan niya nga eh…

“Isama mo rin si Tarra, gusto ko pa siyang makilala nang lubos…” Sabi niya na tinanguan ko.

“Sige… Ingat sa pag uwi, bro… Ingatan mo bestfriend ko…” Pang-aasar ko rito.

“I will” sagot nito saka na inilalayan ang asawa niya.

Nang makaalis sila ay pumanhik na si mama sa kwarto niya dahil magtutupi raw siya nang mga nilabhan niya habang kami naman ni Tarra ay naiwan rito sa sala habang nanonood nang balita…

“Alam mo, kilala ko si Jai…” wika ni Tarra na di ko na ikinagulat… halata naman sakanila, di ko lang itinanung dahil ayokong mag overthink si wanwan.

“Pano?” Tanong ko rito habang nakatoon pa rin sa balita, may bagyo raw kasing paparating samin kaya pinag iingat ang lahat.

“Lagi nya kasing katable yung kaibigan rin namin ni Cy dati sa bar, wala ka pa non eh, kaso bigla na lang siyang nawala… wag mo sabihin sa kaibigan mo yun ah… baka wala siyang alam mag-away pa sila, past naman na yun eh…” paliwanag niya na ikinagulat ko.

“S-sinong kaibigan?” tanong ko… tang*na? babaero rin ba yung lalaking iyon dati? Nasa itsura naman pero… Alam kaya ni Rowan yung ugali niyang iyon?

“Si Klira” sagot niya.

Tsk… Di talaga mapagkakatiwalaan ang ganung mga mukha. Maamo pero may mga itinatago…

(Uyy may pinapatamaan…)

Totoo naman—i mean, wala akong ibang pinupuntong iba, kung may ibang tamaan, di ko na problema yun…

(apakadefensive HAHAHA)

Tsk…

Chapter 22

Jayford’s

P.O.V

It’s already night and im sitting at this chair while holding my gift to Rowan’s baby… Inaantay ko pang maluto yung dinner ko kaya’t heto ako, malaki ang ngiti as if I won in a lottery… I’m just happy that finally I have time to meet Rowan again… but of course I’m a bit nervous of what will happened if he saw me… Pero sana this time, we reconnect again.

Well, if you’re wondering why I said those things… It is because our vacation will continue until next week dahil may typhoon na paparating and it will landed tomorrow… They emailed us that the ocean isn’t safe to travel kaya they re-scheduled yung balik namin next next week. Therefore I have time to go to Rowan’s birthday party for his baby na gaganapin 6 days from now.

Sasama nalang ako kay Louise dahil di ko alam ang bahay nila sa Bicol. I already packed my things kaya wala naman akong ibang iisipin.

Kinakabahan man but I need to… It’s maybe now or never, especially I didn’t know how long they will stay here. Maybe God given us time to meet again? but I hope wag namang lumakas yung bagyo…

Nagsisimula na ngang umulan-ulan eh…

I putted my gift on the table and tasted the chicken adobo if it’s already cooked. Buti naman at masarap ang timpla ko kaya nagsimula na akong mag-ayos sa dining area para kumain.

Uupo na sana ako nang biglang may magdoorbell sa labas.

my forehead furrowed ’cause I’m not expecting someone tonight… Especially with this heavy rain…

I immediately walked towards the door and I was surprised when I see the person standing there.

---

Aki’s P.O.V

Nasa byahe na ako habang hindi ko mawari ang nasa dibdib ko… gustuhin ko mang hindi tumuloy pero wala na akong ibang mapupuntahan…

Kagagaling ko lang sa bar dahil tumulong kaming mag-ayos doon para di makapasok yung baha kapag mas lumakas yung bagyo. maulan na nga ngayon eh kaya agad rin kaming umuwi kahit alas-7 palang…

Dahil may oras pa naman ako kaya lumibot muna ako sa bayan para makabili nang manggang gustong pasalubong ni Tarra, pero isa isa nang nagsarahan kanina kaya’t wala na akong nabilihan.

Isa nalang ang tanging alam ko kung saan makakakuha ngunit… Kahit ayoko ay wala na akong ibang makukuhaan…

huminto ako malapit sa bahay nila, nagdadalawang isip kung tutuloy ba ako o hindi dahil di ko pa rin nakakalimutan yung… halik niya…

Tang*na, kung di lang dahil sa mangga at kung may mabibilhan lang akong iba ay hindi ako pupunta dito eh, kaso wala na akong ibang alam na bibilhan at isa pa, nagustuhan ni Tarra yung bunga ng mangga niya… palakas pa nang palakas ang ulan kaya’t ibababa ko nalang muna ang pride ko, makakuha lang ako nang mangga aalis nalang ako agad oara di na siya makagawa nang kung ano pang kalokohan gawin niya.

Bubuhayin ko na sana yung motor ulit ngunit may isang kotseng tumigil sa harapan nang gate nila. May lumabas na babae roon saka nag doorbell. Di nagtagal ay may lumabas sa bahay nila nang nakapayong pero sa hulma nang katawan niya ay paniguradong si Jayford na iyon.

Nag abutan sila nang kamay ngunit hindi ko nakita kung ano iyon dahil natatakpan nung babae si Jayford.

Bigla ko namang naalala na nagpatulong pala si Jayford kay Tarra sa ireregalong gamit nito nung isang araw… Siguro siya yung naanakan ng g*go, sa dami ba namang nagalaw nun paniguradong may mabubuntis siya.

Tsk.

Nakakahiya naman sa babae kung tutuloy pa ako…

---

Jayford’s P.O.V

“Sorry kuya ngayon lang… isasauli ko lang itong mga hiniram ko sayo kasi may pupuntahan kami after the typhoon kaya mawawalan ako ng oras para maibigay pa ito sayo… lalo na sabi ni kuya Cades na next week babalik na rin kayo sa trabaho niyo kaya naisipan kong ngayon ko nalang isauli…” paliwanag ni Tarra saka iniabot sakin ang nasa plastic envelope… It’s my reviewer.

“Okay lang naman sana, beside graduate na ako, wala naman nang gagamit pa n’yan” sagot ko na ikinangiti niya.

“Nakakahiya naman po kuya, saka malay mo naman po ma-inspire sayo magiging anak mo, tapos in the future gayahin ka rin niya, ede siya gagamit niyan” sagot naman niya.

I chuckles as I heard that, napa-isip rin tuloy ako… pero matagal pa bago ako magkaroon nang anak, girlfriend nga wala eh… aanakan pa kaya? Haha, at saka mukhang malabo nga rin dahil sa ngayon… sa lalaki pa ako may gusto…

“Tara pasok ka muna, ang lakas nang ulan… Baka mapano ka pa sa daan” pag-aaya ko pero agad naman siyang umiling.

“Ayy hindi na po kuya, ihahatid ko pa po kasi si Joana sakanila ehh…” Sagot niya saka lumingon sa kotse kung saan naandun yung babaeng tinutukoy niya.

“Okay, ingat kayo…” Paalala ko na tinanguan niya.

“Sige po kuya una na kami” huling sabi niya bago tumalikod sakin at saka pumasok sa kotse. Inantay ko silang makaliko bago ko isinara ang gate ngunit di ko pa man nalolock iyon ay may huminto ulit na motor sa harapan nang gate.

I looked up confusedly but my eyes softened and got stunned as I saw his face… again…

“Hiro?”

---

A:

 

hanggang dito nalang muna mga

xiessee

, wait for my next update

mwaaa

!!

— N Y X X I E —

Chapter 23

A:

two chapters now xiesse,

enjoyyy

!

---

Aki’s P.O.V

“dito ka na muna magpalipas nang gabi… Masyado nang malakas yung ulan at hangin… Hindi na safe magdrive nang nakamotor lang…‘’ natigilan ako sa sinabi ni Jayford nang makuha niya yung mga mangga, may mga nakuha na kasi siya kahapon dahil nagtapyas raw sya nang mga sanga ng mangga nila na pwedeng malaglag sa bahay nila… Mabuti na nga lang at nakalimutan niyang itapon dahil mahihirapan na siyang umakyat pa sa puno nang ganto kalakas na ulan… baka mapahamak pa siya dahil sakin.

Nung makita ko kasing umalis lang din yung babae ay naglakas loob na akong tumuloy. Mangga lang naman kailangan ko kaso di ako makaalis alis dahil malakas na ang ulan at hangin sa labas… Basang basa na rin yung motor kaya’t ipinasok ko muna sa garahe nila.

Umiling ako sakanya bilang hindi pagsang ayon sa sinabi niya, ano ako baliw? pagkatapos nung gabing iyon ay wala na akong tiwala sa isang to. nagawa niya sakin noon, baka mas malala pa ang magawa niya sakin ngayon.

“No worries I won’t do such thing to make you uncomfortable… I, I’m sorry for what I did last time… Di ko na uulitin” ani niya na tinapunan ko nang tingin.

Aba dapat lang dahil baka masapak ko na naman siya kapag nagkataon.

Kilala ko ang sarili ko at alam kong lalaki ako.

“Anyways, kumain kana ba? I’m about to eat kanina, join me… I guess pauwi ka palang and di ka pa kumakain…” pag-aaya nito sakin.

Di pa nga ako kumakain. Wala naman siguro siyang nilagay na lason jan dahil di naman niya inaasahang darating ako…

“Wag ka mahiya… madami rin naman niluto ko kanina…” dugtong niya pa at ipinaghugot ako nang upuan kagaya nang ginagawa ko kay Rowan.

Di ko alam kung matutuwa ba ako sa inaasal niya o mandidiri? sa babae at pusong babae lang yan ginagawa, di ba? Ipinaglatag niya na rin ako ng plato at kubyertos kasama na ang baso. Ako nalang ang inaantay.

“Are you still affected with that kiss? Well, I’m sorry okay? I was just confused that time… I won’t do it…” Aniya saka tumingin sakin nang nakakaloko “unless you want me…”

“G*go!”

“Haha, biro lang… kain na, lumalamig na yung pagkain… you’re cute when you’re upset” pang-aasar pa nito kaya’t inirapan ko nalang siya saka lumapit sa kinakainan niya. gutom na rin kasi talaga ako… susunt*kin ko nalang to kapag may ginawa siyang kalokohan sakin.

“Alam mo matagal na kitang napapansin eh, gusto mo ba ako?” Deretsong tanong ko rito na ikinaubo niya. Natawa tuloy ako sa itsura niya.

“k-kumain ka na lang, it’s adobo… Sana tama ang timpla, I just learned it from Ro—someone…” aniya na ikinahinto ko sa pagkuha nang ulam.

Di niya man natuloy ay alam kong yung lalaking nagustuhan niya yung nagturo sakanya nun.

Di ko nalang siya pinansin dahil halatang may gusto pa siya dun, wala naman ako sa lugar para magtanong pa tungkol sa pagkakakilalan nung lalaki.

Pagtikim ko sa niluto niyang adobo ay natigilan ako.

Napangiti ako sa lasa… isang tao palang ang nakapagluto sakin nang ganto… adobo sa tamis. Kung andito si Rowan, magugustuhan niya to. Simula pagkabata ay paborito niya to eh… Siya rin ang unang taong nagpatikim sakin nang matamis na adobo eh… sa bahay kasi yung normal na adobo lang ang ginagawa kaya nung pinatikim niya ako ng luto niya ay nanibago ako sa lasa pero masarap talaga…

Okay rin naman tong luto nitong foreigner na to… masarap naman…

“So how’s my adobo?” Tanong nito sakin dahilan nang pagkatigil ko.

Nakatingin lang siya sakin habang inaantay ang sagot ko. Kitang kita ko tuloy ang asul niyang mata, matangos nittong ilong at makapal niyang kilay…

Amerikanong amerikano…

“I guess sa sobrang sarap nakalimutan mo na lahat, haha” natawa ako bigla sa sinabi niya.

“G*go, di ko lang maamin na di masarap… baka kasi maoffend ka” pang aasar ko rin dito, nawala tuloy yung ngiti sa mukha niya… HAHAHAHA LT, parang batang nagtampo. Nakakakunsensua tuloy…. “Biro lang, masarap siya I swear, sa totoo… Ikaw yung pangalawang nagpatikim sakin nang matamis na adobo, kung andito yung kaibigan ko magkakasundo kayo…” Ani ko pero di niya pa rin ako pinansin.

Nagtampo ata talaga.

Hinayaan ko nalang tuloy siya saka tinapos yung pagkain ko. Nung matapos kami kumain ay inayos niya na iyon saka niya ako pinaupo sa sofa, nanonood lang ako nang tv habang inaantay siyang lumabas.

Grabi na rin talaga ang napinsala nang bagyo sa mga dinaanan na nito, paparating palang samin pero sana naman ay humina na maya maya ang ulan para makauwi na ako, sila mama lang at Tarra ang nasa bahay eh… Baka nag aalala na yun sakin.

Kinuha ko muna yung phone ko at tama nga ako naka ilang tawag na sila, naka silent din kasi to kaya di ko napansin.

Nagpaliwanag naman ako sakanila sa chat para di sila mag-alala sakin. sinabi ko nalang na nakikisilong ako sa bahay nang isa sa kaibigan ko, di ko nalang pinangalanan para di sila magtaka kung sinong kaibigan, nabasa naman nila agad kaya inoff ko na yung phone ko, di na rin naman sila nagtanong kung sino kaya hinayaan ko na.

“drink?” Pag-aaya ni Jayford sakin sa in can na alak matapos niyang lumabas mula sa kusina. Umiling naman ako dahil di naman ako umiinom. “No worries light lang to” dugtong niya pa, nahirapan tuloy akong tumanggi dahil na rin alam kong nagtampo siya kanina.

T*ngina wala namang kami pero bakit parang kailangan ko siyang suyuin? Di ko naman alam na masasaktan siya sa pang aasar ko.

Light lang naman to eh… di naman siguro mapait t— halos masuka ko yung ininom ko sa sobrang pait na humagod sa lalamunan ko. Pinigil ko lang na di masuka dahil sayang… ayoko ring magkalat dito kaya napapikit nalang ako saka ko nilunok. Narinig ko naman ang bahagya niyang pagtawa sa reaction ko kaya tiningnan ko siya dahilan nang paglakas nang tawa niya.

Mapang-asar din talaga to eh, pikon nga lang.

“Kung nakita mo lang yung mukha mo kanina haha, epic pre… Haha” aniya pa kaya nginisian ko nalang siya. Mas okay na rin yan kesa nagtatampo siya.

Sarap din pakinggan nang tawa niya—nakakahawa… pakiramdam ko tuloy mabait talaga siya, may saltik lang, haha.

Nagpatuloy lang kami sa tawanan habang umiinom, nagkwekwento siya nang kung ano ano habang nakikinig lang ako.

dito ko nalaman na sa likod nang babaero niyang katauhan ay may hiniheal lang siyang side na hindi niya naramdaman mula sa magulang niya. Kahit ako di ko maimagine lumaki na mag isa sa bahay, as in mag isa dahil palaging wala ang magulang niya para alagaan siya.

Ang swerte ko sa part na lumaki akong may mga magulang sa tabi ko na kahit business man din ang Daddy ko ay di siya nawalan nang time samin ni Mama.

Alam ko hindi lang si Jayford ang nakakaranas nito, maging ibang bata ang ramdam ang mag isa kahit kumpleto sila.

Itinatawa nalang nila yung sakit na yun, nakakahanga siya… Kinaya niya lahat pati pamumuhay dito nang mag isa.

Sa gabing ito marami akong nalaman tungkol sakanya, ang daldal niya pala pag lasing siya haha.

“Pero you know what? everything’s change after I meet the first boy I like. sakaniya ko naramdaman na there’s someone who can manage me even with my toxic attitude… napagod lang siya dahil sa isang pagkakamali… i never told you this before cause i don’t want you judge me… I… I almost…” Huminto siya sa pagsasalita saka niya pinunasan ang maya niya.

Iyakin talaga…

“I almost r*pe him… dahil alam kong mas gusto niya na yung rival namin sa baseball… Kaya nagawa ko iyon but i swear it’s not my intention… i just wanted him to know that i like him too but, because of fvcking temtation… I kissed him… To the point na nagawa ko na siyang harassin kahit alam kong may karamdaman siya… And the moment na sinabi niya sakin that he can’t forgive me because of my alarming action, dun ko narealize na nasayang ko yung taong kaisa isang tumagal sakin… the only person that tried to understand me, kaso ang tanga ko to do that…” Umiyak na talaga siya habang nagkwekwento, gusto ko mang mandiri sakanya pero naaawa rin ako sakanya.

Wala ako sa posisyon para i-judge siya… Kaso mali rin naman kasi talaga niya, ang importante nalang ngayon ay alam niya yung mali niya…

“If… If you were him… would you accept me even if I’m a b*stard?” Tanong nito sakin na ikinagulat ko…

Pvt*ngina, ano raw?

“I knew it… I knew it… straight ka nga pala…” dugtong nito saka umiling iling… “no worries, I’ve learned my lesson, even if I like you… hindi na ako gagawa nang ikakalayo mo sakin… I don’t really want to be left alone again… Ok na sakin na… magkaibigan tayo…” Huling sabi niya saka niya isinandal ang ulo niya sa sofa.

Habang ako? Heto, T*ngina di ako makapagsalita… Parang may bumabara sa lalamunan ko dahil sa mga pinagsasabi niya…

Gusto niya ba ako o lasing na din ako kaya kung ano ano na naririnig ko?

G*go…

Chapter 24

Aki’s P.O.V

Mga bandang alas 12 nagising nalang ako nang may umakay sakin papasok sa isang kwarto. Inihiga niya ako roon kaya’t pinakiramdaman ko ang gagawin niya. nang maihiga niya ako nang maayos ay umupo siya sa tabi ko saka hinawi ang buhok kong tumatama sa may mata kong nakapaikit pa rin.

“You really looks cute to me… I don’t really know kung bakit nagkakagusto ako sa lalaki eh dati naman mga babae dini-date at nakakafling ko… But now, I can’t deny the fact that you captured my attention… The moment I kiss you that night, I know that it wasn’t just a kiss… It’s not just a curiosity but it is because your lips is calling mine… How I wish na pagkatapos nang gabing yun ay wala lang, makakalikutan ko lang but when the time our path crosses again at the cruise, bumalik yung alaalang minsan kitang nagustuhan… At sa pangalawang pagkakataong nahalikan kita… I knew it wasn’t just an admiration… kaso straight ka pre eh… ayoko namang lumaki yung bata na walang ama because I’ve been there, di mo man to marinig but I know you’ll be a good father to your child… congrats…” mahabang lintaya niya, sa pagkakataong ito hindi na akk lasing at alam kong tana ang narinig ko…

Ang di ko maintindihan ay kung mandidiri ba ako o ano?

“The rain is slowly fading… ipagluluto muna kita para makakain ka muna bago ka umalis…” Aniya at aktong aalis na ngunit agad kong hinawakan ang kamay niya…

Alam kong hindi niya inaasahan iyon, maging ako ay hindi ko din maintindihan ang sarili ko… basta maramdaman ko nalang na lumapat ang labi niya sa labi ko… Pero sa pagkakataong ito ay ako mismo ang humalik sakanya. Naguguluhan din ako pero may gusto rin akong kumpermahin… Dahil alam ko sa sarili ko na pagkatapos nang gabing iyon ay may nararamdaman na din akong kakaiba, di ko lang talaga maamin dahil bago to sakin… at alam ko sa sarili kong lalaki ako pero…

nagpatuloy ang pagsayaw nang aming mga labi sa ritmo nang mainit na h*lik. parang walang gustong bumitaw sa ginagawa namin… Nahinto nalang kami nang parehas kaming kapusin na nang hangin…

Sabay sa paghabol nang hininga habang nakatingin sa isa’t isa. Agad akong umiwas nang uminit ang pisngi ko dahil nahiya ako sa ginawa ko.

Ano nalang ang iisipin nito sakin.

“I…I never thought that you want to kiss me too Hiro… Do you… l—”

“Hindi.” mabilis na sagot ko kahit alam kong hindi na kapani paniwala, bakit ko ba kasi siya hinalikan? Tngna!

“Huh, so ano yun? Trip mo lang? Nakakakilig ka pala mangtrip, Hiro” pang aasar pa nito sakin dahilan nang mas lalong pag-init nang pisngi ko.

“Ikaw ang may gusto sakin, wag mong baliktarin” balik ko rito.

“But at least I’m honest” sagot nito saka ngumisi.

huminga ako nang malalim, t*nga ko rin kasi eh, hayst! “Oo na, ginawa ko yun kasi naguguluhan din ako…” Sagot ko saka umayos nang higa sa kama.

“So, nasagot ba?”  Tanong niya.

“Di ko pa alam… ang alam ko lang… Lalaki ako…” Muling sagot ko. Tumabi naman ito sakin kaya nilingon ko siya, ngumiti siya nang mapait saka ginulo ang buhok ko.

“I know, sorry I’m late… bumuntis ka kasi agad, but at least we’re friends?” Aniya kaya ngumiti rin ako pabalik sakaniya.

Di ko naman anak yung dinadala ni Tarra pero na-appreciate ko yung mindset niya, nagmatured talaga siya.

“Friends lang?” Pang aasar ko rito, nagulat tuloy siya.

“B-bakit? Do you want to be my Friends with benef—”

“Gsgo, utak mo talaga eh… Friends lang…” T*ngina talaga nitong lalaking to haha.

At saka sinong bottom samin? Ako? Gsgo di ko man lang na imagine yan sa buong buhay ko.

Kung ako lang din ang gagawing bottom ay hwag na lang… Abah, sayang ang kagwapohan ko jan.

---

Jayford’s P.O.V

No words can define how happy I am after that kiss. Hanggang ngayon kahit nakaalis na siya ay hindi ko parin makalimutan yung hal*kan namin kanina, it was intense but pure and innocent.

I didn’t expect that after those kisses before ay questionable na rin iyon sakaniya, He’s straight, obviously… but… we’re both confused now.

Pero kahit parehas kaming confused now at kahit anong saya ko after nang h*lik na iyon… still, it isn’t an assurance  for us to be together, especially he has a girlfriend and he’ll be a father sooner. ano pang laban ko roon?

It’s fcking complicated… How I wish na hindi nalang siya yung ama nung bata, so that we can be together… but sadly, we can’t change the reality… I’m too late… Fcking late…

F*ck this Karma ! If only di ako babaero before, maybe I’m in a healthy relationship now. Maybe pinili rin ako, or if truly lucky, at this age… maybe happily married na sana ako…

Hindi na sana ako pinaparusahan nang ganito, tsk.

But anyways, I’m still glad that we’re friends now…

I even suggested to have a benefits but he immediately refused it, haha… too innocent… or maybe he’s just not into it, which is understandable naman because he’s straight.

We maybe not endded up together but I promise to walked at the right path now, I change myself for Rowan but I became the best version of me because of Hiro… I learned a lot from them…

Ipapakilala ko sila sa isa’t isa sooner, I know magkakasundo sila…

Pero bago yun, sana magkaayos muna kami ni Rowan… I missed him now, but not romantically, I just missed him as my best bestfriend… kasi siya lang ang kaibigan ko who treated me as a siblings I guess? Inaalagaan niya ako not just because yaya ko siya but because kaibigan niya ko, also sinusupportahan niya ako na hindi ko naranasan kahit kanino… unforgettable first love, maybe… but I’m into Hiro now…

It’s a funny realization na baka pang kaibigan lang talaga ako? Fcking fck, bruh!

---

A:

halaa same Jayford, same :’>, kidding hahaha… Hanggang dito po muna xiessee, mwaa!!!

Chapter 25

A:

two chapters tonight…

sensya

na sa 1 month na walang update, busy ehh :< pero

mahaba

namn to so

enjoyy

!

…………………………………………………..

Jayfords

P.O.V

The typhoon landed yesterday and according to the news, it destroyed some areas such as those squatters area. Feel bad for them, hoping for their recovery—resources, physical, mental, and emotional because the damage is indeed big.

Nag-aalala tuloy ako kay Hiro… I wanted to go to thier house but I don’t know where he lives.

Is he okay?

F*ck, I forgot to asked his numbe—ohh wait, maybe I should try to find his socials.

I immediately get my phone in my pocket and open my data. I open the app and search for his name but… I don’t know his full name… Fvck, Malas!

I can’t even find any accounts that matches his face. Hirap naman nito, it keeps on bothering me knowing nothing about him.

Isipin niyo, we already kissed… yet, we don’t know our full names. Is it normal? Tsk… it is what it is… the most important here is… we kissed, haha.

My smiles wider because of that thought… Hays… Para akong baliw sa pinag-iisip ko.

I scrolled down more and got stunned with wide eyes as I saw Louise photos 5 days ago with Rowan.

Naka uwi na pala sila?

I looked for his account hoping na naka-tag iyon sa post pero wala… I only saw Jai’s account therefore I clicked it immediately, only to get stunned again as I saw how healthy their relationship now, with this cutie little girl they carrying.

So sweet— perfect family.

Napaisip tuloy ako bigla na isang araw I’ll stalk Hiro the same way I’m doing now and watch him carrying his baby with his girlfriend.

F*ck, na-iimagine ko palang nasasaktan na ako.

Pano pa kaya kapag dumating na talaga yung araw na yun?

It’s really hurt bruh, I mean… looking how happy Rowan is with Jai now and overlooking Hiro’s happiness with his soon to be family… I felt jealous… Wishing that I’m the one in there side.

If only…

Natigil ako sa pinag-iisip ko nang may magpop up na notification from Cades…

[Hey bro, It’s my day. sayang nga sa Cruise sana tayo magceceleb kaso bumagyo pa… But anyways… I expected you later… 9 pm… I invited some chickas… Just pick one if you like, haha] I smile in disgust that as if hindi ako g*go noon. kidding… Di na ako nagreply saka ako kumuha sa perfume na stock ko dahil alam kong gustong gusto niya iyon. Marami pa namn akong stock so I’ll give him 3 bottles as my gift. Sa araw araw nilang pagbabar nong college di ko na alam birthday nila. Parang araw araw silang nagcecelebrate.

Well ganun talaga kapag buhay binata, I guess? haha.

---

Aki’s P.O.V

Kakatapos lang nang bagyo kaya’t heto ako naglilinis ng mga kalat sa labas. Napakarami nga eh pero mabuti na rin to dahil mainit rin namn sa loob lalo na’t wala pa rin kaming kuryente hanggang ngayon… May mga naputol raw na wire dahil sa mga nagsibagsakang kahoy kaya matatagalan pa bago bumalik yung kuryente… May generator naman kami pero need rin naming tipirin dahil di namin alam kung hanggang kailan wala diba?

Sana nga maayos agad dahil mainit talaga lalo na kapag gabi. Mahirap matulog kapag pawisan.

Tanghali na akong natapos sa paglilinis kaya’t dumeretso na ako sa kusina para kumain. Masaya namang isinalubong sakin ni Tarra yung binalot nyang regalo ko sa anak ni wanwan kaya agad ko iyong inabot.

Grabe, di naman kasi ako maalam sa ganto kaya sakanya ko pinagawa. Iba rin talaga creativity ng mga babae eh…

“Thank you…” Pasasalamat ko rito saka ko ibinalik sakaniya dahil wala pa daw yung pangalan.

Kahit lettering di mo rin maaasahan sakin eh haha tanging pagkanta lang talaga ang alam ko… Pasalamat nalang ako na may wanwan ako noon na taga gawa ng projects ko. Dahil kung ako lang? Hindi ganun kaganda magagawa ko o baka nga bumili nalang ako ng gawa na eh… bat ko pa pahihirapan sarili ko diba? may mga gawa naman na, ilalagay nalang yung object… Tapos ayun na pwede mo na ibigay haha.

Ipinaghain ko na sila nang kakainin saka kami sabay sabay kumain. Sa tagal ni Tarra sa bahay ay napalapit na rin talaga siya kay mama. mas marami pa nga silang napagkwekwentuhan kesa samin ni mama eh. Magiging maayos siguro silang magbyenan kung sakali…

pero…

Nag-init nang pisngi ko bigla nang maalala ko yung ginawa ko nung isang araw. Takte, pano ko nagawa yun? Hinalikan ko siya… tapos di lang isa… dumalawa pa bago ako nagpa alam umuwi.

“Nginingiti ngiti mo jan, Aki? Para kang timang…” Nabasag yung iniisip ko nang magsalita si mama tapos dun ko lang napansin na nakangiti nga talaga ako.

G*go!

“Sus, inlab na yan tita panigurado…” Pang aasar naman ni Tarra kaya kunot noo ko siyang tiningnan.

“Di ahh… May naalala lang ako…” Ani ko na ikina smir nilang dalawa na animoy hindi naniniwala.

“Ano naman iyon at bigla bigla ka nalang napangiti aber?” Tanong ni mama, ito namang mga labi ko taksil rin, kusang ngumingiti…

“Wala nga… may naalala nga lang” ani ko saka sumubo nang pagkain.

“Confirm nak… Ganyan na ganyan din ang papa niya sakin noon nung nanliligaw pa lang… Panay titig sakin kapag kumakain kami sa labas tapos ngingiti na parang timang haha” Kwento ni mama kay Tarra saka sila nagtawanang dalawa.

Hayss, napagtulungan pa talaga… Tsk. Tsk. Tsk.

Mas mukha na silang mag ina… Parehas mapang asar ehh…

Ano ba naman kasing meron sa lalaking yun? kaasar!

Chapter 26

Jayford’s P.O.V

Kakarating ko lang sa bahay nila Cades and the party already started as i heard the soundtrack inside. It’s more likely a bar dahil di pa namn nagbubukas ang mga bar ngayon dahil sa bagyo kaya dito nalang sa bahay nila.

To my surprise, i saw a familiar faces kissing after they saw each other. Well, maybe normal naman siguro sa magkaibigan iyon lalo na’t babae naman sila. it’s  just confusing dahil they kissed in the lips… I mean… o baka nagagawan ko lang ng malisya dahil I kissed a boy? pero iba eh… Ang tanong nalang rito tatanggapin ba sila ng kuya niya if maybe they are bi too?

Hays… Kunwari nalang wala akong nakita… It’s not my business anyways…

Nagpunta ako rito to mingle with my friends. Umiling iling nalang ako saka pumasok sa loob.

Di na ako nagulat nang may mga babae ngang naandito… May mga lalaki rin, i guess other circle of friends niya.

Lumapit nalang ako kay Cades saka ko binigay yung regalo.

“Ang sweet naman, London boy” natigilan ako nang makita ang babaeng nang aasar sakin.

“Did we met before?” Tanong ko dahil alam kong nagkita na kami.

“Bilis mo naman makalimot, sa bar… I’m Cy… Kaibigan ni Hiro” aniya saka nakipag cheer kay Frankie.

Napangiti nalang ako sa sinabi nito… “Ohh, so you know kung saan siya nakatira?” I asked her na ikinangiti naman nya nang may pagdududa.

“Bakit?” Tanong niya.

“Nothing… Just tell me…” Sagot ko saka siya tumawa.

“Gusto mo siya no? Halata ka… Haha… “ Pang aasar pa nito.

“May ibabalik lang ako…” I said.

“Akin na ako nalang mag aabot…” She really trying to catch a tea. Haha, ayoko namang magbigay nang about sa halikan namin… Baka ano pang isipin nila kayt Hiro.

“Tsk, di ko dinala… just tell me nang personal kong maisuli…” I insisted.

“Fine, fine sa ********** st. Unang bahay” aniya saka ako kinindatan.

“Thanks” sagot ko saka umupo para uminom. Swerte pa namn pala ako, kanina problema ko lang kung taga saan siya, pero ngayon alam ko na… I’ll go there to know how he is. Nag aalala pa rin talaga ako sa kalagayan niya lalo na’t bumagyo…

Di ko na dapat para ginagawa to dahil alam kong may gf na siya at buntis pa but i can’t stopped myself thinking about him…

Even just watching him from afar.

Those kisses made me hope—false hope to be exact… hoping for chances na alam ko namang hindi mangyayari.

Papayag ba akong maging kabit?

Wait what?

The fck Jayford! What are you saying? bat naman ako napunta sa ganung scenario? Am I out of my mind? Mtherf*cker, haha.

Di ko tuloy mapigilan ang sarili ko na ngumiti because of that thought… Magmumukha naman akong ganun kadesperado just to get Hiro… baka ma disappoint lang siya sakin at tuluyan akong layuan…

“Bro, nasa partty kita pero yang utak mo nasa ibang bansa… haha… Miss mo nanaman ba?” Cades asked maybe pointing Rowan kaya I chuckles… wala pa silang alam na si Hiro yung Hinalikan ko sa bar noon.

“Yeah… But not him now…” I answered making them confused.

“So may nagpapatibok nanaman nang puso mo? Who’s she?” Frankie asked.

“Baka “He”, hahaha“ Cy interrupted and make an eye contact as if she knows what I’m thinking… Napangiti naman ako dahil sa inaasal niya… She’s right but I don’t wanna be obvious.

“Will you stop insisting someone to me… I’m not gay…” I said, saka uminom nang wine.

“Sus… Haha deny pa more” pang aasar pa nito na tinawanan naman ng mga kaibigan ko…

Ah ganun ah.

“Insist more and I’ll kiss you to prove to you that I’m a man” pananakot ko rito na ikinapula naman niya at kinatahimik ni Frankie.

“Bro code bro…” Frankie said while tightening his hug. I smirked because it only confirm that he likes Cy haha. Mas lalo tuloy namula yung babae.

Di mo naman kasi dadalhin sa bahay niyo yung babaeng pang flirt lang. Dun palang alam na naming gusto niya iyon.

Well, maganda rin talaga si Cy, no doubt… Saka may humor… Frank loves women with humor so no wonder…

But at least he’s inlove now, good for him…

Samin si Cades nalang ang hindi pa tinatamaan… samin kasing tatlo siya yung pinakaflirty—womanizer kumbaga… Kaya ganun nalang siya katakot na maranasan ng kapatid niya ang maloko ng kung sinong lalaki, takot sa sariling multo eh, haha… But maybe good for him also yung nakita ko kanina…

Iba rin talaga maglaro ang tadhana.

Tama nga siguro sila…

“If age is just a number… then

love has no gender.

“

Chapter 27

A:

tonight’s big revelations dahil malapit na tayo sa climax🥹

gosshhh

hope

maenjoy

nyo after ilang days walang update pero mahaba naman to so

enjoyyy

, mwaaaa!

---

Aki’s P.O.V

Kakatapos ko lang maghugas nang pinagkainan namin kaya’t dumeretso na ako papunta sa kwarto ni Tarra, kanina pa kasi siya balisa… Di man niya aminin ay alam kong may dinaramdam siya.

Kumatok muna ako sa pinto ngunit walang nagsalita sa loob kaya’t agad ko itong binuksan dahil kinabahan ako. Pagkapasok ko ay bumungad sakin ang kama ngunit wala si Tarra roon kaya agad akong nagtungo sa terrace para tingnan kung naandon ba siya. Nakahinga ako nang maluwag nang makita siyang nakatayo sa railings roon habang malayo ang iniisip.

Nilapitan ko siya dahilan nang pagbaling niya ng attention sakin.

“Okay ka lang?” Tanong ko kahit alam ko naman na ang sagot. Malungkot lang siyang ibinalik ang tingin sa kawalan. “Kaibigan mo ko Tarra… alam mong pwede kang magkwento sakin diba? Pwede mong ilabas sakin yung nararamdaman mo para mabawasan yung sakit… Lalong lalo na makakasama sa baby mo yan…” paalala ko sakaniya dahil nasasaktan din ako kapag nakikita siyang malungkot… Di ako sanay… Nakilala ko siyang masiyahin, palabiro, maingay… ngunit hindi ko akalaing aabot sa punto na ganto siya katahimik.

“O-okay lang ako Hiro… iniisip ko lang… si Kuya… simula pagkabata sanggang dikit kami, hirap paghiwalayin… bestfriend ang turingan… pero…” sandali siyang natigil sa kwento niya kasabay ng paisa isang pagbagsakan ng luha niya. “ngayon… malayo kami sa isat isa… nagdurusa sa kanya kanyang sakit… Alam kong nasasaktan pa rin siya hanggang ngayon… pero wala akong magawa…” dugtong niya kaya’t niyakap ko siya.

“Shhh…” pag aalo ko sakanya saka ko siya hinalikan sa noo. “ikaw na rin nagsabing pareho kayong nasasaktan sa magkaibang sakit, pero alam kong gaya mo ay lalaban din siya… Di ko man siya kilala pero alam kong lumalaban siya” ani ko habang patuloy sa pag alo sakanya. “Sa ngayon wala kang magagawa dahil makakasama pa sa bata ang mabigat na emosyon, pero oras na okay kana, pwede na kayong mag—”

“h-hindi ko kaya Hiro… wala akong mukhang maihaharap sakaniya…” putol niya sa sinasabi ko. dahan dahan siyang tumingala paharap sakin… “ako… ako ang may kasalanan bakit siya nasasaktan ngayon…” dugtong niya na gumulo sa utak ko. “yung boyfriend niya… yung boyfriend niyta yung nakabuntis sakin…” parang huminto yung oras nang marinig ko iyon mula sakanya.

Nagulat ako sa rebelasyong nalaman ko. Di ako makapagsalita, parang natikom ang bibig ko dahil roon.

“kaya ako nagtatago dahil wala akong mukhang maihaharap sakaniya… nahihiya ako sa nagawa ko…” aniya.

“Shhh… Di ko man alam ang buong kwento pero… ang mahalaga alam mo yung mali mo… mapapatawad ka rin niya… di man ngayon… pero balang araw…” lahat naman nagkakamali, ang mahalaga roon ay natuto ka sa pagkakamali mo.

“Salamat Hiro… salamat kasi kahit isang buwan na akong nandito ay nagpapakatatay at asawa ka pa rin sakin… habang buhay akong magpapasalamat sayo… sa kabaitan mo sakin…” wika nito.

“Normal lang sa magkakaibigan ang magdamayan, wag mo isipin lahat ng ginagawa ko… kaibigan kita at mahal kita kaya ko ginagawa to…” Sagot ko rito saka ko pinisil ang kanyang pisngi.

---

Jayford’s P.O.V

I feel like I lose my strength as I stop the engine infront of their gate.

Wow, a sweet couple? Psh. I smirked sarcastically.

Para akong nanonood nang sene dahil sa nakikita ko.

It’s Hiro hugging his wife.

Pumunta punta pa kasi ako rito… Tsk… kasalanan ko rin bakit ako nasasaktan eh, first of all, alam kong may asawa na siya but here I am, hoping for a f*cking chance!

Am I really that desperate para pumunta pa ako rito just to see him?

And now, the truth slapped me so f*cking hard just to open my eyes that they both love each other.

But what about the kiss?

Tngna, ito napapala nang mga umaasa eh, nasasaktan.

I closed my fist in anger and looked at them once again.

I hope… I hope I found the one for me…

Nagdrive na ako paalis sa lugar na yon dahil hindi ko na kinakaya yung nakikita ko.

Habang nagdadrive ay napadaan ako sa squater area kung saan sira sira ang mga gamit dahil sa bagyo. Dahan dahan akong huminto nang makita ko ang mga batang nakahiga sa tabi ng kalsada at doon natutulog kasama mga magulang nila.

I feel bad for them, at their young age ay nararanasan na nila ang ganyang buhay.

Now I realize na maswerte pa rin pala ako na kahit palaging wala ang magulang ko sa tabi ko ay pinagsisikapan nila akong buhayin upang hindi ko maranasan ang nararasan ng mga kagaya ng batang ito.

We have concrete house in London, I study at university, I have a lots of clothes and toys… yet, nagawa ko pang magrebelde? Di lang pala sa pagmamahal ako t*nga eh… Tanga rin ako bilang anak.

“Kuya palimos po” bungad sakin ng mga bata matapos nila akong makita at magtakbuhan patungo sakin.

Ngumiti ako sakanila saka ko sila inabutan ng tig bente.

“Maraming salamat po kuya, ang bait mo po…” Ani nila saka nagtakbuhan palayo pero may isang bata roon ang nakapukaw sakin.

“S-sinong magulang mo?” I asked him dahil parang kamukha ko siya nung bata pa ako… o baka lasing lang talaga ako.

“Si Aida po, tapos ang papa ko naman po di ko na nakilala eh… patay na daw po” sagot niya na nakapagpagulat sakin. nawala rin ang kalasingan ko matapos kong marinig ang pangalan na iyon.

“Jaydal!” tawag ng isang beke sa di kalayuan kasabay nang pagsagot ng kausap kong bata.

“T-teka sandali!” Agad kong hinabol ang bata hanggang sa makarating ako sa kinaroroonan nung tumawag sakanya. “Sinong tatay ng bata?” I asked without hesitation.

“Bakit sino ka ba?” Mataray na sagot nito sakin.

“Jayford, Jayford ang pangalan ko… si Aida Ramesa ba ang pangalan ng mama niya?” Tanong ko dahil di ako mapakali sa naiisip ko.

“Jayford?” Gulat na tanong nito.

“Bakit mo po kilala ang mama ko?” Tanong nung bata sakin dahilan upang tumulo ang mga luha ko…

Lumuhod ako sa harap niya at hinaplos ang mukha niya para makasigurado akong hindi ito panaginip.

“Am I his… father?” Tanong ko rito.

“Hindi, Jaydal pumunta ka na sa mga tita mo…” sagot nito saka hinila ang bata papunta sakaniya.

“Pero ano pong sinasabi niya tita Jen?”

“wala yun nakyukyutan lang daw siya sayo… punta kana kanila tita mo dahil matutulog na” sagot nito sa bata saka ito tumakbo paalis.

“Tell me, anak ko ba siya?” Tanong ko sa inis.

“Hindi ko alam…” Tanging sagot nito kaya’t sinakal ko siya… Naibuntong ko sakanya ang galit ko sa nakita ko sa bahay nila Hiro at galit ko sa sarili ko bilang rebeldeng anak.

“H-hindi ko a-alam, a-ano ba!!” kapos hiningang aniya. Naawa ako sakanya kaya pinakawalan ko siya.

“S-sorry… nadala lang ako, pero parang awa mo na… aminin mo naman sakin oh…” I beg her, i even kneel on the floor.

I’m a failure as a son, tanga ako sa pag-ibig… baka hindi ko rin alam, failure na din ako bilang ama.

“Tapos ano? Kukunin mo siya samin?  pagkatapos ng pitong taon na kami nag alaga sakanya, tapos bigla kukunin mo lang? Pinagtabuyan mo si ate noon diba? Pwes lubusin mo na” sagot nito saka ako tinalikuran.

I’m stunned here watching her walking away.

I need to talk to her, i stand up immediately and walk towards the same way kung saan sila nangpunta…

I won’t let this night passed na hindi ko nalalaman ang totoo.

Chapter 28

A:

new chapter hereee enjoyyy! mwapps!

---

Jayford’s P.O.V

“A-Aida?” I confusedly asked as i enter this broken, small, and messy room—their house ruined by the typhoon.

“b-ba-bakit ka andito?” she asked inaudibly after she turn her face to me.

“I just wanna clear things but…” I paused and glance to Jaydal hugging his tit—tita—I respect her identity… “what happened to you?” I added and look at Aida again.

“Kukunin mo na ba si J-Jaydal?” She asked, refusing to answer my question.

“Is he really my son?” I’m not assuming but my heartbeat saying…

she slowly nooded as her answer, teary. “p-pero… p-pwede bang w-wag m-mo muna s-siya k-kunin? s-saka na… saka na p-pag wala na ako…”

“N-no… di ka mawawala… I’ll pay the bills, I’ll bring you to the hospital… Keep her things…” I asked her sister and sit next to Aida.

“W-wag na… Okay lang… at least panatag na ako na magiging maayos yung buhay niya sa kasama ang ama niya…” She weakly hold my hand tightlty… “Yung itutulong mo sakin, sakanya mo nalang ibigay… m-mas magiging mapayapa akong mahihimlay…” she added.

“but why did you hide him?”

“K-kasi… nung pinaalis mo ako… akala ko, yung pagsusuka ko… dahil lang sa sakit ko… buntis na pala ako nun… pero sapat na rin yung last na sweldo mo sakin… malaki rin yun… kung tutuusin kasalanan ko din naman… Nakipagtal*k ako sayo para magkaroon ng pampa-opera… pero di na din naman ako naoperahan dahil… buntis na ako… ang pinakamagandang nangyari ay kung di dahil kay Jaydal… di tatagal yung buhay ko… Pinilit kong mabuhay para sakanya… ayoko ding guluhin ka nun dahil nag aaral ka pa… baka sabihan mo pa ako na ipalaglag yung bata…” She said…

My eyes became teary, “I maybe a playboy but I won’t do that… you know that I’m alone since i was a kid,  I-I know how it feels living without a parent… And if you told me about him earlier, I became a good father to him… and a husband” I said.

“S-sorry…”

“No… I’m sorry… It’s not your fault… don’t cry… Gagaling ka… We can be a happy family… if you let me…” It was my dream before… having a happy family… If only i didn’t pushed her away… Di sana ako nasasaktan ngayon… Di sana ako nagmamahal ng mga taong hindi ako gusto…

“Lika dal… lapit ka sa papa mo…” Aida call our son confusedly looking at us.

“siya… siya po ang papa ko?” Jaydal asked that melt my heart…

So, is this how it feels being called papa?

“Can I hug you?” I asked letting my tears flowing in my cheeks. He immediately run towards me and hugged me tight.

“Papa” he cried in my arms…

“Shhhh… Papa is here now, and I promise… I won’t leave again…” I widely smile and kissed his forhead.

Kamukhang kamukha ko nga siya nung bata pa ako.

“Packed her things, dadalhin natin siya sa hospital.”

“Wag na—”

“No, don’t worry… I’ll make sure his future… with us… babawi ako…” I said. maybe it is the best way to forget about Hiro…

He’s happy with his family, I’ll make mine happy too…

After they packed her things, we immediately brought her in the hospital. At least she’s comfortable now… hindi ko rin muna kinuha si Jaydal doon dahil i know he’s the reason why malakas pa din si Aida now. I maybe have a lot of mistakes and I’ll turned this mistake in to right.

Gagawin ko lahat para makabawi.

At para makalimot.

Pero bago yun, nagpaalam ako sakanila na di ako makakadalaw bukas because tomorrow is Rowan’s daughter birthday party.

Itutuloy ko pa rin yung pagpunta dun dahil minsan lang siya umuwi dito sa pilipinas.

Then, after that… I’ll rechange my contract into a month job, tama na muna ang 1 month na contrata dahil ayokong lumaki si Jaydal ng walang ama sa tabi niya. Babalik nalng ako sa 6 month job kapag alam kong kaya niya na. ngayong bata pa siya, kailangan niya pa ng gabay ng magulang, at hindi ko ipagkakait yun sakanya.

I’ll be in their side… sana nga ay gumaling pa si Aida… para buo pa rin kami… Kaya ko pa din naman sigurong magmahal ng babae, right?

I’m just a bi, I’m attracted to both gender… So maybe I can love her…

I’ll teach my heart to love her… besides, she deserves it after 9 months carrying Jaydal in her womb and 7 years without me…

Sa pagmamahal nalang ako makakabawi, at di ko sasayangin tong chance na binigay sakin.

I’m really really happy…

Kasi finally…

I have a

Family

…

Thanks to God, He let me cross on that way, dahil kung di ako dumaan doon, hindi ko pa rin alam na may anak ako.

Naiisip ko tuloy, nakasulat na siguro talaga yung tadhana na makikilala ko si Hiro para may dahilan akong dumaan sa lugar na yun. Marahil di man siya para sakin, pero siya ang dahilan kung bakit nahanap ko yung anak ko.

It’s maybe not our love story but I’m happy that we have the chance to live happily ever after, in our separate lives.

Chapter 29

A:

3 chapters today… sorry ngayon lang,

kakabagyo

lang samin ehh… no worries mahaba to, enjoyyyy!

---

Aki’s P.O.V

“Wow, ang aga ahh” bungad sakin ni Rowan nang makarating sila sa labas nitong Hotel nila Jai.

ngayon kasi ang birthday ng inaanak ko na kasalukuyangnkarga ng papa niya.

“Happy Birthday, Alleya… unang birthday mo dito ang liit liit mo pa, ngayon ang laki mo na…” biro ko rito sabay kurot sa pisngi niya.

“di ka naiintindihan niyan, englishin mo yan, haha…” balik na biro sakin ni wanwan na ikinatawa ng mga kasama ko—si Tarra at mama. “pasok ho kayo Tita, inaantay na po kayo ni mama sa loob.” pag-aalok nito kaya pumasok na din kami.

lumapit ako kay Rowan para pasecretonh ibigay yung regalo ko para maidisplay na rin sa mesa ng mga regalo.

masyadong pinaghandaan tong party, kaisa isa nilang anak at halatang mahal na mahal ng mga Lola.

buti nga at kahit bisexual sila ay biniyayaan sila nang anak.

kami kaya ni

Jayford

? kaso wala namang mabubuntis samin, at mas lalong di ko pa tanggap na ako ang bottom, siya nalang total siya naman unang nagkagusto sakin.

asan na kaya yung kumag na yun? pagkatapos nang gabing iyon ay di na kami nagkita ulit.

tang*na, nakakabakla namn kung sasabihin kong namimiss ko siya. di rin kasi maalis sa utak ko yung halik na yun dahil halik yun nang kusa at hindi pinilit.

“Sandali lang muna ah, andyan na kasi sila Louise, maupo na muna kayo jan…” ani ni Wanwan saka naglakad paalis, yung asawa niya naman ay kabilis iniwan ang anak sa lola saka sumunod sa asawa niya.

kala mo talaga laging iiwan eh, pero naiintindihan ko naman yung pagiging ganyan ni Jai, kinakabahan lang yan dahil sa sakit ni Wanwan, kaya masasabi kong ang swerte ni Rowan sakanya dahil mahal na mahal siya at pinanindigan siya.

ganyan din kaya si Jayford sakin kapag kunwari naging kami?

di ko rin alam pano ko siya ipapakilala sa mama ko lalo pa’t ang alam ni mama ay may balak akong panagutan si Tarra kapag nanganak na ito.

wala ring bakas sakin simula pagkabata na magmamahal ako ng kapwa ko kaya magugulat talaga si mama niyan.

sana lang ay kung susugal ako sa lalaking yun ay kagaya siya ni Jai, kasi kung hindi lang din namn, sisirain ko lang pagkatao ko baka ano pa isipin ng mga nasa paligid tungkol sakin.

“hoyyy lalim ng iniisip mo ah” tawag sakin ni Tarra na kinabalik ko sa realidad. “may problema ba?” tanong nito sakin.

“ah w-wala… pagod lang sa byahe. ikaw, okay ka lang ba? di naman ba sumasakit yung tyan mo?” balik na tanong ko sakanya.

“hindi naman, nukaba ang liit pa ng tyan ko, patapos palang ako sa paglilihi kaya maliit pa yung nasa loob… kinakareer ahh, naiinggit ka sa kaibigan mo no? mag-asawa kana kasi haha” pang-aasar nito sakin kaya napangiti nalang ako. siguro nga naiinggit na ako, pero anong magagawa ko, sa kapwa ko pa ako nagkakagusto ngayon.

lintik na halik yan!

“Lika papakilala kita sa mga kaibigan ko” rinig kong boses ni wanwan sa likod kaya’t lumingon ako, nakita ko ang dalawang babaeng kasama niya, kilala ko yung isa, pinakilala niya na sakin yun nung binyag ni Alleya, pero yung isa, hindi ko kilala. pansin ko nga na parang awkeard ang awra nung apat pero dahil nasa dugo na ni Rowan yung pagiging mabait ay hindi niya nalang pinapansin yun.

naglakad sila papalapit samin kaya ngumiti ako nang magtama ang tingin namin ni wanwan. lumaki lalo ang ngiti ko ng dumako ang tingin ko sa busangot niyang asawa.

“Klira?” mahinang sabi ni Tarra ng magkita sila nang babaeng kasama ni Louise.

nagkakilala sila?

“Aki meet Louise and Klira, mga kaibigan ko, at kaklase nung senior high, sila naman si Aki bestfriend ko at ang gf niya si Tarra” pakilala nito samin at nakipagkamay naman kaming tatlo.

“magkakilala na kami ni Klira…” sabi ni Tarra saka ngumiti dun sa babae na kasalukuyang gulat rin sa nakita niya.

“o-oo, magkaibigan kami…”

“talaga? small world ahh” ani ni wanwan halatang gulat rin sa nalaman.

maging ako ay gulat rin dahil ngayon ko lang din nakita yung babae kaya di ko alam kung saan sila nagkakilala ni Tarra.

pumunta sila palibot dito sa mesa at ang kinagulat pa namin ay pinaghugot ng upuan ni Klira si Louise nang gaya ng ginagawa ng lalaki sa gf nila…

posible kayang…

“kayo ba?” mahinang tanong ni Tarra sa katabi niyang si Klira, halatang close na close sila dahil sa tanong na iyon. ngumiti naman yung babae saka ngumiti dahilan nang mahinang pagtili ni Tarra at may kurot pa talaga ng patago.

magkaibigan nga sila.

“ikaw, nawala lang ako sa bar, nag-bf ka na din pala…” rinig kung sabi nung Klira na ikinakamot sa batok ni Tarra. nagkunwari nalang ako na walang naririnig para iwas na sa tanong.

“hey, here…” tawag ni Rowan sa bandang likuran ko. natawa naman ako nang bahagya nang biglang yumakap yung asawa niya sakaniya na animoy ipinagdadamot siya. grabe ah? siguro lalaki yun. nilingon ko yung tinawag ni Wanwan at saka ako biglang nanigas sa nakita ko…

magkakilala sila?

Chapter 30

Jayford’s

P.O.V

I’m totally stunned after ko makita ang lalaking nasa harapan ni Rowan.

it’s… it’s Hiro…

are they friends? relatives? bakit siya andito?

f*ck, after that night… I don’t know what to feel, magagalit ba ako dahil andito siya? matutuwa? pero nanaig ang inis sakin nang makita ang babaeng katabi niya.

di ko nalang siya pinansin at dumeretso kay Rowan to give my gift.

nagka usap na kami kanina sa labas, but still awkward… maybe because of his husband na halos igapos na ang sarili sa katawan ni Rowan.

naiwan lang ako sa labas dahil ini-log-in ko pa yung kotse ko na ginamit namin papunta rito.

“ohh Jayford, kamusta na… tagal kitang di nakita ahh… ahh Rowan hinahanap ka na ng anak niyo” Tita Anna said and hugged me after niya ibigay kay Rowan yung batang babae.

I hugged her back and gave her a smile, “nabusy sa school tita, kamusta po kayo?” i asked after niyang tanggalin ang pagkakayakap niya sakin.

“okay lang naman, heto at malakas pa… salamat nga pala sa binigay mong tulong noon kay wanwan, di ka namin napasalamatan ng maayos noon ehh…” she said.

“ah, it’s okay po tita, rowan is good…” I paused and looked at him “he’s a good friend po” I continue… remembering our memories… and if only she knew that I’m one of the reason bakit natrigger yung sakit ni Rowan. maybe they didn’t told her, but… kahit ako sinisisi ko rin sarili ko at hinding hindi ko talaga mapapatawad yung sarili ko kung may nangyaring masama kay Rowan.

“salamat pa rin… sige maiwanan ko na muna kayo at may kukunin pa ako…” she said before she tapped my arm and walk away.

“btw, Aki and Tarra, he’s Jayford… kaibigan ko rin dati… Jayford si Aki bestfriend ko at si Tarra, gf niya” Rowan introduced me to them.

“k-kilala rin namin siya… small world talaga” Hiro’s wife said na kinagulat ni Rowan.

“s-seryoso? pano?” Rowan asked.

“sa bar na pinagtratrabahuhan namin ni Hiro.” she answered while Hiro is still speechless. maybe di pa nagsinc in na sakanya ang pagkikita namin.

should I worry? well, maybe he doesn’t even care at all… mukha ring nakapili na talaga siya between me and that woman, wala akong laban jan…

buntis na yan eh.

and i supposed to focus on my family too…

“okay, sige… upo ka na Jayford, pupunta muna kami sa ibang guest at para masimulan na din yung party, salamat sa pagpunta ninyo ah…” Rowan said and Jai carry their baby. acting like a cool Dad. good for Rowan.

honestly, seeing them happy is okay now, maybe because tanggap ko na. and pasalamat nalang ako at napunta si Rowan sa tamang tao.

di sa kagaya ko…

I glance to Hiro currently chitchatting to his wife.  I smirked, dito pa talaga nagfi-flirt. masyadong PDA.

tsk.

after a minute ay nagsimula na rin ang party, mas lalo ring nagPDA ang dalawa. uminom nalang tuloy ako ng wine kesa panoorin ang pinaggagawa nila.

G knows how I tried not to look at them but… I can’t… my eyes keep on looking at him, parang naiinis ako sa pinaggagawa nila.

am I jealous?

ano namang ikakaselos ko? kami ba?

tang*na, he doesn’t even tried to talked to me, ano pang ineexpect ko?

kung makipagharutan nga siya sa girlfriend niya, parang wala ako dito eh…

lintik na halik na yan, dapat talaga di ako nage-expect dun.

he’s confused, maybe… but it doesn’t mean na may meaning yun…

ako nga lang nagbigay ng meaning nun eh, i assume something… false hope indeed.

sinundan ko siya ng tingin nang makita ko siyang tumayo hanggang sa makita ko siyang pumasok sa loob.

I stand up and followed him hanggang sa pumasok siya sa mens restroom, walang tao sa paligid kaya agad akong pumasok sa loob. nagulat pa siya nang makita ako. buti nalang talaga at pati sa loob ay walang ibang tao.

tatlong cubicle dito, so i pushed him at the last room and cover his mouth dahil baka may makarinig.

when I heard nothing ay tinanggal ko na yung kamay ko.

“G*go ka, anong balak mo?” he asked, shocked. I chuckles, saka ko tinitigan ang labi niya.

ipapaalala ko lang yung halik niya nung gabing iyon.

nanakit nalang ang pangga ko nang bigla niya akong sapakin after ko siyang halikan.

“g*go ka!” he silently shout.

“why? hinalikan mo naman ako sa bahay diba? nakalimutan mo na ba?” i asked back while holding my jaw.

sakit manuntok nito, dumugo pa labi ko… pasalamat siya di ko siya kayang suntukin pabalik.

natawa nalang ako ng manahimik siya, maybe he realize it now.

“s-sorry… ikaw naman kasi binigla mo ako… b-bakit ka ba andito?” he asked.

“Rowan is my friend way back high school… s-siya rin yung sinasabi kong… nagustuhan ko noon” i answered na ikinagulat niya.

“si w-wanwan? siya yung…” he punched me again and pinned me in the wall… nagulat ako sa ginawa niya, he’s jaw clenching as if he wanted to k*ll me…

i hold his hand but he’s too strong so I can’t pull myself.

“tngna ka, he’s my BESTFRIEND! nagawa mo siyang hlayin? ggo ka! kadiri ka!” he said angrily.

now ako naman ang nagulat.

his b-bestfriend?

“I-Im s-sorry… lasing ako nun…”

“pano kung napatay mo siya? ggo ka may sakit yun! pano kung napatay mo siya? mas lalong di kita mapapatawad hayp ka!”

“I-I know… k-kahit ako, kahit ako hindi ko mapapatawad sarili ko kung sakaling ako ang naging dahilan nang pagkamatay nang kaisa isang nagmahal sakin… God know kung gaano ako nasaktan sa ginawa ko sakanya… kahit ako sinisisi ko yung sarili ko dahil nagawa ko iyon sa kaisa isang taong nagparamdam sakin na di ako mag-isa, na kamahal mahal ako…”  i said and at this moment, kusa nanamang pumatak ang mga luha ko… maybe because of guilt. kahit sabihin kong nakamove on na ako ay dala ko pa din yung guilt sa ginawa ko. ngayon niya palang ako pinapatawad, and now… Hiro is mad because of what i did.

this karma hitting me so bad.

sa dami ba namang niloko ko noon… and now dalawang taong minahal ko yung nagagalit sakin.

nagulat nalang ako nang halikan niya ako. my eyes widen. as in, i didn’t expected it, akala ko sasapakin niya ako ulit.

di ako nakapagsalita, kundi sinabayan ko nalang ang galaw ng labi niya.

h-he’s a good kisser, no doubt.

magaling sigurong magturo yung girlfriend niya.

“s-sorry” he said after niyang putulin yung halik niya.

i smiled and hugged him.

“bakit ka nagsosorry? i liked it…” kahit false hope nanaman.

“nope, hindi ko dapat ginawa yun…”

“di naman ako umangal ah? if that’s how you calm yourself, go ahead… kiss me forever… I won’t mind.”

“g*go ka talaga, nakamove on kana ba? okay na ba kayo ni wanwan? sabi mo hindi mo naman siya nagalaw diba? pasalamat ka nakwento mo na sakin bago ko pa nalaman… dahil kung hindi ko alam, baka di ka na makalabas dito nang buhay” he threatened me. at seryoso siya.

minsan ko lang siya makitang ganyan… he really loved his bestfriend.

“sorry… but promised, nakunsensya naman ako agad sa ginawa ko sakanya kaya diko natuloy, but I’m really that stupid to do that kahit ang bait bait niya sakin… he’s really one of a kind…”

“tapos ginago mo lang” he cutted me.

“sorry…” I said.

“wala ka bang ibang ginawa bukod dun?” he asked.

“none, i swear…” I assured him.

we both shut our mouth ng may marinig kaming pumasok sa katabing cubicle.

nang marinig naming maglock yung pinto ay lumabas na ako dahil naiihi pa daw si Hiro. kaya dito ko nalang siya hinintay sa labas.

“Captain?” nagulat ako nang lumabas yung papa ni Rowan mula sa isang cubicle.

di na ata niya ako napansin kaya di niya ako nalingon. hinayaan ko nalang din dahil lumabas na rin si Hiro.

Chapter 31

Jayford’s P.O.V

“sabay na kayo samin?” I offered to Hiro. nagulat pa nga ang dalawa sa sinabi ko pero buti nginitian ko nalang siya.

“sige na maluwag pa naman sa likod, kami lang naman ni Klira yung kasama niya eh.” Louise offered. buti nalang at pumayag na yung gf niya pati ang mama niya kaya no choice na siya.

i offered him the front seat habang sa likod naman yung apat na babae.

nagulat pa nga ako sa clinginess nung gf niya sa gf ni Louise… magkakilala kaya yung dalawa?

at alam ko ring may nagseselos, haha. buti pa ako, solo ko yung taong gusto ko.

gustuhin ko mang kausapin siya pero baka makahalata yung mga tao sa loob kaya hinayaan ko lang. napangiti nalang ako nang makatulog siya sa byahe kaya kahit may makakita ay nilagyan ko ng unan yung ulo niya. baka kasi ma-umpog.

(overprotective yarn? eme HAHAHAHAHA)

wala lang nag-aalaga sayo eh, kidding haha.

(aba ah,

namemersonal

ampt…)

joke lang HAHAHA

(ewan ko sayo, magkwento kana baka madagdagan yang pasa mo sa bibig…)

mga bottom na to, brutal.

(nyenyenye)

anyways… naihatid ko naman sila nang maayos kaya dumeretso na ako sa bahay para magpahinga dahil bukas ay dadalawin ko ang mag-ina ko.

kinabukasan ay agad akong nag ayos para pumunta sa hospital. naabutan ko roon ang mag-ina kong natutulog sa hospital bed.

“papa” tawag sakin ni Jaydal ng makita niya ako. sinalubong ko naman siya nang yakap saka ko siya kinarga.

“how’s your mom?” i asked.

“po? s-sorry po di po ako nakakaintindi ng english” he answered kaya ginulo ko yung buhok niya.

“ibig kong sabihin ay kamusta si mama mo, don’t worry, sa sunod na pasukan… mag-aaral kana” i said.

“talaga po?? salamat po papa…” he said and hugged me tight.

“babawi ako anak, sainyo…” i said. nakita ko namang lumingon samin si Aida saka ngumiti.

“salamat…” mahinang sabi niya.

“shh… it’s my obligations as his father… and I’m supposed to be the one saying thank you sa pagpapalaki mo sa anak natin nang maayos.” I said.

“obligasyon ko din yun… basta alagaan mo siya nang maayos ah? pinagkakatiwala ko na siya sayo… mahal na mahal ko yan… ingatan mo” she said, teary.

“shh, wag kang magsalita nang ganyan, gagaling ka pa” i assured her.

“s-sana nga…” she wished inaudible.

maghapon kaming nagbonding sa hospital habang masayang nagkwekwentuhan about sa nangyari sakanila nung wala ako. I also treat them ng masasarap ng pagkain that even for once, naranasan kong magkaroon ng pamilya na hindi ko naranasan nung bata pa ako.

sana nga ganto nalang araw araw dahil sobrang saya… naheheal ko yung inner child ko habang nafufulfil ko yung pagiging papa ko.

---

Hiro’s P.O.V

maaga akong nag ayos dahil check up ni Tarra ngayon ng baby niya. wala pa kaming pasok sa bar kaya ako muna ang kasama niyang magpacheack up.

pagkarating namin sa hospital ay nakita ko agad yung pamilyar na kotseng nakapark sa may parking.

pero baka magkaparehas lang kasi ano namang gagawin niya sa hospital at lalong malayo ang bahay nila dito samin.

di kaya naaccidente siya nung hinatid niya kami? pero mukhang maayos naman yung kotse ah?

sinamahan ko nalang si Tarra sa loob saka ako naghantay dito sa may waiting area.

di ko na sana iisiping si Jayford yung may ari nung kotse pero nakita ko siyang pumasok sa isang room habang karga yung bata.

out of curiosity ay sinundan ko yung pinasukan niya. dun ko nakumpirma na siya nga iyon nang makita ko siyang kausap yung bata.

parang may sumaksak sa dibdib ko nang marinig ko yung tawag sakanya nung bata.

“papa”

papa?

m-may anak siya? wala naman siyang nakwentong ganun ah?

ang buong akala ko single siya na di makamove on kay Rowan?

bakit ang laki na nung bata?

anak niya ba yun?

andaming tanong na pumasok sa utak ko sa naririnig kong masayang usapan nila habang pinupunit nun yung dibdib ko.

balak ko na sanang aminin sakanya na hindi akin yung anak ni Tarra pero siya pala ang may dapat aminin sakin.

bakit nga ba siya aamin sakin?

ano ba kami?

wala namang kami eh…

kaya bakit niya sasabihing may pamilya siya?

may pahalik halik pa siya!

agad akong umalis nang may nagdeliever ng pagkain sakanila.

tngna, bakit ba ako umiiyak dahil sa nakita at nalaman ko?

lalaki ako diba?

pero bakit nasasaktan ako?

“ohh napano ka?” tanong sakin ni Tarra nang makita niya ako.

“w-wala, may nakita lang akong namatay sa kabilang kwarto kaya naawa ako… tara na, mukha na akong bakla rito…” pagkukunwari ko.

“g*gi, kalalaki mong tao, umiiyak ka sa ganyan? tara na nga, di ka pala pwede sa hospital… masyado kang soft hearted” pagbibiro niya na ikinatawa ko ng bahagya.

buti nalang kasama ko siya, dahil di ko alam kung anong magagawa ko sakaling mag isa lang ako ngayong may nalaman ako.

hay*p na yan, kala ko okay na yung kay Rowan eh, may tinatago pa pala siya?

kung kailan… masasabi kong gusto ko na rin siya… ngayon ko pa nalaman na may pamilya na siya…

first time kong magkagusto eh… first time kong magmahal… ganto ba talaga kasakit?

Chapter 32

A:

two chapters tonighttttttt, enjoy😚

---

Jayford’s P.O.V

kringggg

A ringging phone awaken me. I immediately stretch my hand to reached my phone to know who’s calling, and to my surprise… it’s Aida’s number, i feel nervous and worried so i swipe it up to answer the call.

“Papa…” Jaydal’s voice cracked. “si… si mama po, nagising kanina… bigla po siyang nanginginig… dinala na po siya sa Emergency room po… papa, punta ka po dito…”

My heart sank hearing those words. I immediately jumped out of my bed. “shhh… stop crying baby, I’ll go there… magiging okay lang ang lahat…” I said to calm him.

nagbihis lang ako saka ako dumeretso sa garahe to get my car.

I drive to the hospital kahit madilim pa ang paligid. my mind racing with worst-case scenarios. I shouldn’t overthink, but please not now, not like this…

I run straight to the emergency room after I parked my car at the parking area, I scanned the place for Jaydal, gladly i found him with his Tita Annie-Aida’s 3rd sister. our eyes met, and he rushed into my arms while tears streaming down his face.

“papa…” Jaydal sobbed.

I held him tight, “shhh… it’s okay, Jaydal… tahan na…” I’m trying my best to calm him kasi I’m also teary… hindi ko kayang nakikita siyang umiiyak. he’s so young for this… I hugged him and kiss his head.

We waited for hours here. dumating rin ang iba pang mga kapatid ni Aida dahil tinawagan din sila ni Annie. tahimik lang kaming nag aantay sa labas, hoping for her to survive…

Gantong ganto rin yung scenario noon with Rowan, ang sakit rin pala talaga, now I understand Jairo’s punch.

before I left them at the hospital, we talked-man to man, I told him everything and he punched me because of anger, he even threatened me that “if something happened to Rowan, he will k*ll me.”

I didn’t fought back because I also blame myself, at the same time I’m happy that Rowan have him. he have a man with pure intention to him and really love him… ramdam ko yun kay Jairo, kaya kahit mawala ako ay alam kong nasa tamang tao siya. look at them now, they are happily married.

while im here, feeling the same pain. even if di ko man nakasama ng matagal si Aida, but… my help isn’t enough for those years na wala ako sa tabi nila. ngayon palang ako makakabawi sakanila.

Natigilan ako sa pag-iisip after lumabas ng doctor mula sa ER.

“Sino ho ang asawa o kamag-anak ng pasyente?” He asked so i walk towards him.

“w-why? how is she? I’m her boyfriend…” I asked.

“we’re sorry sir, we did what we can but… Aida didn’t make it.” he answered that stunned me for a moment.

I felt like I’d been punched in the gut. “No… no… no…” i barely whisper and hold my hair.

“p-papa… bakit po?? kamusta na daw po si mama?” Jaydal asked innocently. my tears runs in my cheeks as our eyes met.

I hugged him tightly… he’s too young for this…

“k-kuya bakit daw?? ano na ba kalagayan ni Ate?” Arlyn asked, isa sa kapatid ni Aida.

“wala na daw… a-ang ate niyo” my voice crack. dali dali silang pumasok sa loob.

“Mama!” Jaydal sobbed.

“shhh… jaydal…” I wipe his tears and he hugged me. “gusto ko po siya makita papa…” he said so I carry him and walk inside the ER.

I put Jaydal down so he can hugged his mother… he continue crying while I’m here watching his pain, the same way kung paano ako umiyak sa mga magulang ko noon para lang di ako iwan mag-isa sa bahay.

ang sakit… we didn’t expected it. ang saya saya pa namin kahapon… we eat, we enjoy the day-as a family…

huling bonding na pala namin yun… ang daya naman, sana mas maaga ko pa silang nakilala hindi sa ganitong sitwasyon. hindi ko pa lubos napupunan yung pagkukulang ko.

“Kuya? anong nangyari?” Jen asked ng makapasok siya sa ER. sa ayos niya ay galing pa siyang trabaho. maybe nagmadali lang siyang pumunta dito.

sinalubong siya ng mga kapatid nila ng yakap at doon nag iyakan.

our eyes met and i know she realized what’s really happened.

her tears fell down and run towards her ate.

“a-ate bakit?? s-sabi mo magpapagaling ka diba? sabi mo aantayin mo pa ako grumaduate diba? dalawang buwan nalang ate bat hindi mo pa ako inantay… wala na nga sila mama at papa, iniwan mo din kami… atee, gumising ka jan…. pleasee… sasabitan mo pa ako ng medal diba?” she said while holding her ate’s hand and gently kissing it… “ate naman eh… gumising ka jan… ibabalik pa namin yung mga sakripisyo mo samin noon diba? ateeee…” she added.

may her soul rest happily in paradise.

Chapter 33

Hiro’s P.O.V

Ilang araw na ang lumipas pero hindi ko parin makalimutan yung nakita ko.

hanggang ngayon di ko pa rin maintindihan lahat… o ayoko lang talagang intindihin?

kung bakit ba kasi sa dami ng tao ay sakanya pa ako nagkagusto? parang t*nga eh, kung kailan handa na ako… kung kailan susugal na ako… ngayon ko pa nalaman yung tungkol sa pamilya niya.

pero siguro nga, dapat ko ring malaman yun para magising ako sa kahibangan ko.

pagkapasok ko sa bar ay agad akong nagbihis para magserve dahil mamaya ako ang kakanta, kakabukas lang nitong bar kahapon kaya madaming tao ngayon. kakatapos lang ng bagyo kaya pansamantala tong nagsara…

habang nagseserve ay nag order din ako ng maiinom dahil gusto ko ring makalimot, di ako sanay uminom pero heto ako ngayon, inuubos tong isang bote para lang wag maalala yung si g*go.

“good evening everyone!! Nia is here para muling magpaiyak gamit ang aking tinig… this is dedicated sa nag request, kung sino ka man, cheer up sating hindi malaman kung ano ba talaga tayo sa isang tao.” ani ni Nia, saka ngumiti sa paligid.

“isa pa nga po kuya…” sabi ko kay kuya Greg, yung barista namin. ngumiti ito saka ako sinalinan ng tequila.

[ Playing:

Ikaw at sila

by: Moira Dela Torre ]

🎶sabi nila, balang araw darating,

ang iyong tanging hinihiling~

pero bakit di sinabi?

pwede palang

bawiin

…

saan na kita

hahanapin

?🎶

simula niya sa kanta, unang stanza palang nakakatindig balahibo na. siya rin kasi ang tinagurian Queen of sad song ng banda dahil ang lamig ng boses niya at sobrang galing pa niya magkwento ng kanta. tatagos kahit hindi ka broken eh.

sakit din kasing gumawa ng kanta ni Moira, lakas makadurog ng puso.

🎶at nakita kita sa

tagpuan

ng iba,

may

kinang

sa mata, na hindi ko

mabura

…

di ko maintindihan paano mo ko nasaktan ng ganito?

kala ko ba ikaw at ako?

pero bat mag isa na ako?🎶

muli kong naalala si Jayford… kala ko rin talaga siya na… umasa ako… handa na nga ako eh… handa na ako sa kung anong kakahinatnan nang nararamdaman namin…

kaso?

pano ko mamahalin yung taong maraming tinatago sakin?

nagbigay siya ng motibo eh, kala ko… kala ko totoo siya… pero pano niya ipapaliwanag sakin yung nakita ko?

ni wala nga siyang nakwentong may asawa siya, mas malala pa may anak siya.

pano ako haharap sa anak niya? ano nalang sasabihin nung bata kung sakaling… hayss! hirap kapag di mo alam kung saan yung pwesto mo… hindi mo alam kung ano ka ba niya talaga…

sinasabi niyang gusto niya ako, hinahalikan niya ako, pero wala siyang sinabi kong i-pupursue niya ako.

tama pa bang umasa ako?

🎶a t hindi, di ko

inakalang

,

mangyayari to ulit sa akin…

ang sakit pag akala mo tadhana~

tas kailangan lang

pakawalan

ulit~🎶

hay ewan, may trabaho pa nga pala ako…

nagpatuloy ako sa pagseserve habang nakikinig sa kanta hanggang sa paglingon ko ay nagtama ang mata namin ng lalaking gumugulo sa isipan ko.

🎶nawalan ng

saysay

,

habangbuhay

sumablay

…

diba sabi mo sakin noon,

wala namang magbabago?

iba palang ibig sabihin mo,

ang dami mo palang

tinatago

…

ginamit mo lang

bako

?🎶

ngumiti siya sakin ng mapait saka siya marahang tumayo ngunit sa galit ko ay inirapan ko lang siya saka naglakad palayo.

“Hiro!” rinig kong pagtawag niya ngunit hindi ko siya nilingon.

🎶nung nakita kita sa

tagpuan

ng iba…

may

kinang

sa mata na hindi na nawala…🎶

iba rin talaga tama ng alak, ramdam ramdam ko yung sakit kapag naaalala ko…

🎶di na maintindihan

paano mo ’ko

sinaktan

ng

ganito

…

kala ko ba ikaw at ako?

pero ba’t

magisa

na ako…🎶

dumeretso ako sa exit dahil dito walang tao dahil ginagamit lang to kapag may sunog o kaya kung uuwi na kaming mga nagtratrabaho ba bar dahil mas malapit to sa room namin kesa sa main door.

di pa man ako nakakalayo ay bigla akong napahinto dahil ramdam ko na yung tama nung alak… nahihilo na ako, buti na lang at may biglang humablot sa kamay ko.

“why are you avoiding me? did i do something wrong?” tanong nito sakin pero di ako nakasagot agad.

“hey, talk to me…” aniya saka hinawakan ang dalawa kong kamay at pinagbuklod ito, “may nagawa ba ako? please… tell me, I’m lost right now and I can’t bear kung mawawala ka rin sakin…” sabi niya, akmang yayakapin niya ako pero agad akong umatras kaya hindi niya na itinuloy.

sarcastiko akong ngumiti saka humarap sakanya, “di mo kayang mawala ako? g*go ka ba, ha? tigilan mo nga ako Jayford! dahil gulong gulo na ako!” sagot ko saka ko marahas na binawi yung kamay ko.

“alam mo ikaw?” dinuro ko siya sa dibdib “ikaw yung nanggulo sa nananahimik kong buhay eh, pero bakit ako yung nasasaktan ngayon?unang una lalaki ako eh! pero panay ka paramdamdam nang motibo… nakailang halik*n na tayo pero di ko pa rin alam kung anong kahahantungan nito?“dugtong ko habang pinipigil ang nagbabadya kong mga luha.

g*go, di naman ako ganto dati ah? pero bakit ang sakit?

“sabihin mo nga sakin… ano ba talaga ako sayo? kasi gulong gulo na ako…” nanghihina man pero pinipilit ko pa rin siyang kausapin dahil gusto ko rin ng sagot. gusto kong malinawan…

“I like you… Hiro, I like you… lahat ng sinabi ko, lahat ng pinaramdam ko, believe it or not, totoo lahat yun…” aniya saka ako niyakap. “if only I can change the fact na may anak ka, ginawa ko na, makuha ka lang… pero how can I won you if you’re already tied to someone?” dugtong niya ngunit nilamon na ako ng dilim.

Chapter 34

A:

good morninggggg, 2 Chapters today… kagabi sana to kaso nakatulog ako sa pag eedit kagabi haha… so enjoy this one, mwaa!

---

Jayford’s P.O.V

“he was just drunk, Jayford. plus, he’s healthy… lahat naman normal sakaniya. mababa lang ata talaga yung alcohol tolerance niya kaya kahit ilang baso palang ay lasing na siya, kaya siya nakatulog agad.” the doctor said that clear my throat.

“o-okay, thank you…” I answered. she just nooded before she packed her things and left the house.

I totally panicked as I heard nothing from him after i confessed earlier and pagcheck ko… he’s already unconscious. I immediately called a doctor and brought him home.

nakakataranta, para akong bumalik sa unang pagkikita namin ni Rowan noon.

and I can’t deny that I can’t bare if something happened to him.

I just lost the woman who gave birth to my child. at mas lalong hindi ko kakayanin if I will lose him too…

he’s my life now…

makita pa nga lang siyang nasa piling nang iba ay nasasaktan ako, what more if… if…

“mmm” I immediately turn my back as i heard him moan… I sit beside him and watch him slowly moving.

“shh, what do you want? may masakit ba sayo? gutom ka ba? I’ll cook” i offered after he open his eyes.

“bakit ako nandito?” deretsong tanong niya.

“n-nawalan ka ng malay kanina…” I said.

“okay na ako… aalis na ako” he said but his head aches, maybe because of hang over.

“no, you’re not okay… saka naiwan sa bar yung motor mo, I’ll drive you home later after you ate.” I said.

“tsk. bakit mo ba kasi ako dinala rito? lalaki ako Jayford… tigilan mo na ako sa mga paganyan mo…” he replied.

“you maybe think that I’m fooling you… but I’m really sure that I’m true… everything I said is true and my intention is pure… oo malabo yung isipin kasi we just kissed because of a dare, but… i know pagkatapos nang gabing iyon… alam kong di na ako straight, kasi nagustuhan ko yung halik na yun. kala ko nga mawawala lang iyon after the night ends, pero jung nakita kita ulit?” I pause and hold his hand “bumalik ulit yung pakiramdam nung hinalikan kita…” I added.

he remains silent.

I slowly pull his hand and kiss it. “if only i can rewrite our life, I’ll change the fact that you have your family into having a family with me…” I said, teary.

“ikaw lang naman ang may pamilya satin” he pause “kaibigan ko lang si Tarra, at hindi ko anak yung dinadala niya…” he added.

I stunned for a moment because of what he confessed. not just because of  that but because he knows that i have my family too… but how?

“so you already know… but it’s not what you think, swear… I miss you that time and go to your place just to see you… and I succeed, I saw you… having a moment with Tarra, hugging like a sweet husband and wife… I fvcking get jealous, so i drive away and my wheels brought me to those typhoon victims where i saw someone just like me when im just a kid, turns out that he’s my son—a son that live without a father for 7 years… I’ll be honest that I really tried to make our family complete just to forget you… but I cant… even if im with her, I don’t feel anything… I’m blinded by the jealousy i felt after i saw you hugging your friend.” I confessed and look away.

---

Aki’s P.O.V

Nagulat ako sa pinagtapat ni Jayford sakin ngayon…

totoo nga palang may pamilya siya…

ipinalangin ko na sana ay di totoo yung nakita ko pero… galing na mismo sa bibig niya…

“pero di ka ba masaya na may pamilya kana?” I mean, babae yun… wala akong laban dun .

humarap siya sakin, “yeah, maybe… but she died 4 days ago… kalilibing niya lang kahapon…” sagot nito.

gustuhin ko man matuwa sa sinabi niya ay may anak pa siya, ano nalang sasabihin nung bata kung malaman niyang may boyfriend yung papa niya.

“matatanggap ba ako ng anak mo?” agad akong nag iwas ng tingin dahil sa isang bobong tanong ko, p*tang“na parang inamin ko nalang din na gusto kong magibg parte ng pamilya niya!

“let’s see… tanggapin ka man o hindi, mamahalin pa din kita” sagot nito na mas ikinapula ng pisngi ko. g*go!

“sige na uuwi na ako…” sabi ko na ikinatawa niya kaya sinamaan ko siya ng tingin.

anong nakakatawa?

“you’re cute when blusing haha” pang aasar pa nito.

“ewan ko sayo, uuwi na ako…” pagpapaalam ko ngunit hinigit niya ako para yakapin.

“no, dito ka lang muna… baka yumakap ka nanaman sa kaibigan mo… I texted them na di ka muna uuwi kasi birthday ng kaibigan mo ngayon, pumayag naman agad si tita so you’ll tied to me today…” ani niya kaya agad ko siyang tinulak.

“gsgo ka ba? tinext mo si mama? nagpakilala ka?” urumintado ko dahil baka kung ano sinabi nito eh di pa nila alam na lalaki yung nagugustuhan ko ngayon.

“chill, syempre i used your point of view, alangan namang ipakilala ko agad sarili ko eh wala pa ngang tayo… liligawan palang kita” aniya.

“di pa naman kita pinapayagan” agad na balik ko.

“I’m not asking you, I’m just telling you… and whether pumayag ka man o hindi, I’ll still court you… that’s how to prove myself to you” sagot niya.

nakakabakla pakinggan pero para akong tangang natutuwa sa pinagsasabi ng gagong to.

Chapter 35

Aki’s P.O.V

“wait me here okay? bibili lang ako ng tinapay sa labasan…” paalam ni Jayford kaya tinanguan ko siya. “pakibantay nalang muna nung iniinit na tubig” dugtong pa niya. ngumiti siya sakin ng nakakaluko kaya tinaasan ko siya ng kilay. “thanks wifey” aniya saka kumindat.

“gago!” singhal ko saka ka binato ng unan dito sa sofa. agad naman siyang umilag at saka tumatawang umalis.

wifey ampt! kadiri! sarap layasan… kung andito lang motor ko, umuwi na ako eh.

wifey? cringe… ang init tuloy ng mukha ko.

speaking of mainit, yung iniinit palang tubig…. agad akong nagpuntang kusina para bantayan yung iniinit sa takuri. umupo ako sa upuan saka ko kinapa phone ko, kaso naiwan ko nga pala sa kwarto niya. katamad tumayo kaya hinayan ko na.

nadako ang tingin ko sa nakatakip na ulam sa mesa kaya inangat ko nang bahagya yung takip.

luh? bat mainit to? sabay kaming bumaba ni Jayford kanina, nakapagluto na kaya siya bago ako nagising? eh bat bibili pa siya ng tinapay kung may pagkain naman na pala dito?

“tita Jen? Papa?” halos tumalon yung kaluluwa ko nang may biglang tumawag sa labas ng kusina.

g*go, andito yung anak niya?

para akong tangang gusto magtago kaso hulinna nung makita niya na ako.

“g-good morning… may binibili lang ang papa mo… k-kumain kana ba?” wala sa sariling tumayo ako para ikuha siya ng pagkain.

umupo naman siya sa silya kaya’t alam kong di pa siya kumakain.

kumuha na ako ng kanin sa rice cooker dahil meron na ding kanin dun at may bawas na so baka may kasama sila dito, wala man lang siyang sinabi?

ngumiti ako sakanya saka ko inilapag yung kanin niya. hinila ko naman yung ulam saka ko nilagyan yung plato niya.

“boyfriend mo po ba si papa?” nanlaki ang mata ko sa tanong ng bata kasabay nang muling pag-init ng mukha ko.

b-boyfriend?

g*go anong sasabi—

“kagabi po kasi sobrang nag aalala siya sayo…” aniya pero di ko magawang magsalita. parang nabaluktot ata ang dila ko sa pinagsasabi niya. “okay lang naman po sakin… lumaki po ako na may respeto sa mga bading, kasi po bading din si tita Jen, pero kahit bading siya, inalagaan niya pa rin po ako gaya ng pag alaga sakin ni mama, kaya kung sakaling boyfriend mo po si papa, okay lang…” dugtong niya.

“a-ah… k-kaibigan ko lang ang papa mo” sagot ko saka ko siya nginitian at tumabi sakanya.

di pa naman kami diba?

“ah… okay po” aniya saka pinagpatuloy ang pagkain. “ambait mo po, para ka lang si mama… nung malakas pa si mama, kapag gumigising ako, pinapa una niya po ako kumain, tapos manonood lang siya sakin…” kwento nito, mana sa papa—madaldal. pero ramdam mong namimiss niya ang mama niya.

“ahh, condolences pala… pero isipin mo nalang atleast sa heaven, hindi na nahihirapan ang mama mo, pero binabantayan ka pa rin niya lagi…. mahal na mahal ka nun” pag-aalo ko sa bata dahil baka iyakin din to. pero syempre iyakin talaga to kasi bata pa, ewan ko lang sa ama niya. tanda tanda na, iyakin pa din.

“salamat po, ano po ba pangalan niyo?” tanong niya.

“ako si Akihiro, tito Aki nalang ang itawag mo sakin, pwede din naman tito Hiro, ikaw anong pangalan mo?” sagot ko na ikinangiti niya.

“sige po, tito Aki nalang. ako namn po di Jaydal. 7 years old na po ako…” aniya.

“wow, kasing edad mo lang yung anak nung kaibigan ko… ay may pasok ka ba? baka malate ka eh…” sa tingin ko grade 2 a siya sa edas niya. g*gi asan na ba yung lalaking yun at baka malate tong anak niya.

“ah, di pa po ako pumapasok, next year pa daw po… nakukuha palang ako ni papa nung buhay pa po si mama… buti nga po nakita niya ako agad bago nawala si mama, kasi kung hindi… siguro di na kami magkikita, baka kanila tita Jen nalang ako lumaki, gusto ko din namn kanila tita Jen, pero… gusto ko din po ng papa… naiingit ako sa mga kaibigan ko kapag kasama nila mga papa nila… kaya masaya po ako na kasama ko na po yung papa ko…” masayang kwento niya dahilan nang pagkamiss ko sa papa ko.

miss ko na din si papa, ilang taon na siyang wala…

“hayaan mo, may papa ka na, may tito ka pa” muling pag alo ko sakanya na ikinangiti niya.

“salamat po tito Aki, ambait niyo po…” aniya saka ko ginulo yung buhok niya.

“at ang kyut mo hehe” bawi ko rito na ikinangiti niya rin.

“I’m here, wifey!” muling nag-init ang mukha ko sa pagtawag ni Jayford na kararating lang, buti nalang ay tumunog na yung takuri kaya’t agad akong nagkaron nang rason para matago ang mapula kong mukha.

tngna ang cringe pero… natutuwa ako!!!

“oh, good morning baby… I bought us a bread, here… try this one” ani ni Jayford sa anak niya.

nakakatuwa silang pagmasdan, feeling ko magiging mabuting ama yang g*gong yan… sa sobrang lungkot ng kahapon niya, paniguradong di niya hahayaang maranasan ng bata yung lungkot niya noon.

“papa, tagalog lang po… di ko po naiintindihan yung english po” sabi nung bata na bahagya kong ikinatawa.

pa english english pa kasi siya eh marunong namn siya magtagalog.

kahit ako duduguin ilong ko eh, marunong ako mag english pero di ako sanay magsalita sa ganun tapos bilis niya pa magsalita, parang ewan.

“oo na…” aniya saka ginulo yung buhok ng anak niya. ngumiti lang din ang bata kaya nakakagigil ang kakyutan niya.

kakainggit tuloy, kaso mukhang wala akong magiging anak, kahit gustohin ko man… di pwede dahil di namn siya mabubuntis. kung bakit ba naman sa g*gong yan pa ako nagkagusto?

Chapter 36

A:

one chapter tonight, kasi napapansin ko kapag 2 chapters, yung isa lang yung binabasa niyo… kaya maybe mas okay yung paisa isa… pero mahaba naman to, enjoyyyy!

---

Jayford’s P.O.V

I was shocked as I saw Jaydal eating beside Hiro but Hiro jump out of his chair when the kittle whistle.

I just like to call him Wifey, lalo na kanina, i know kinikilig siya sa ginawa ko. he’s cute to tease. his face looks like disgusted to what he heared but his face turned red.

too obvious, right? haha.

mukhang magkasundo naman yung dalawa, parang pinagserve-an pa ni Hiro si Jaydal dahil kumakain na ito.

may pagkain na rito dahil maaga yung alis ni Jen, nagtratrabaho siya sa umaga at may pasok naman siya sa hapon hanggang gabi, buti nga at linggo kahapon kaya dito siya natulog at sinamahan si Jaydal.

pumunta lang akong bar para mag unwind, and sakto I saw Hiro. he immediately remove all my burdens not until iniwasan niya ako kaya hinabol ko siya. at dun na siya nawalan ng malay…

natakot ako, sobra… buti nalang at lasing lang pala siya.

“join us here, Hiro… ipagtitimpla ko kayo ng gatas” tawag ko sakanya dahil kanina pa siya sa harapan ng takuri pero di naman niya tinatanggal. ginawa niya lang talagang alibi yung pagpunta dun para itagong kinikilig siya haha.

kahit naman ako, kinikilig everytime I call him “wifey”… it’s my first time calling someone with endearment. dati hindi ko ginagawa yun kahit marami akong natable, no one made me feel butterflies… only him… effortless pa siya, ngumiti lang… parang lumulutang na ako.

sounds oa pero that’s true, ang ganda ng ngiti niya, his perfect teeth and kissable lips—heaven, swear.

lumapit siya samin at kumuha ng tinapay kaya tumayo na ako para ipagtimpla sila ng gatas.

tumabi siya ulit sa anak ko na mas ikinatuwa ko.

atleast, nawalan man ng nanay si Jaydal… nagkaroon naman siya ng isa pang tatay.

I love the scenery.

two wishes granted, having a son, and having Hiro as my wifey. cheesy haha.

I smiled wide to my thoughts.

“would you like—i mean, gusto niyo bang mamasyal ngayon?” I asked in tagalog dahil request ng anak ko, he can’t understand English that’s why, I’ll try my best to speak in Filipino. medyo fluent na ako but not those deep Filipino words. nahihirapan pa ako dun.

“sige po papa… matagal na din po nung huli kaming namasyal nila mama eh…” Jaydal excitedly said. si Hiro nalang ang inaantay naming magsalita. “sama ka po tito Aki…” suggest pa nito. nahihiya namang tumanggo si Hiro kaya napangiti ako.

but wait? tito Aki? Aki? f*ck, i still don’t know his full name.

“why did he calls you Tito Aki, Hiro?” I asked. he just chuckles and rolled his eyes. cutie.

“Akihiro pangalan ko, di mo alam?” he try’na tease me.

ganun ah?

“oh, it’s more perfect if it’s “Akihiro Criston”, right?“ I teases him back that make his face blush again. gotcha! HAHAHA

“sige na ligo ka na dun sa kwarto mo Jaydal, mag aayos na rin kami ni tito mo” I said.

“sige po papa” Jaydal replied and excitedly run to his room.

“g*go ka kung ano ano pinagsasabi mo, nasa harapan mo lang anak mo!”

“why? he didn’t understand it, and even if he does, who cares? whether he likes it or not, you’re the one I’m willing to spend my whole life…” at saka napag usapan na namin yun kagabi…

flashback

I’m worried, I can’t stop walking… I’m scared…

ohh God please… I know I’m a sinner, but please just give some of my years to him… I really can’t bare to lose him… I’m willing to take all the consequences of my trespasses and sins, but please… not this one.

“papa… sino po siya?” Jaydal asked. nasa tabi ko na pala siya.

“he’s a friend, baby… bakit gising ka pa? baka maghanap ang tita Jen mo” I tried not to stutter to hide my pain.

baka magulat siya that I’m inlove to a boy.

“tulog na po si tita Jen, umihi lang po ako tapos narinig ko kayo…” sagot naman nito.

kinarga ko siya at iniupo sa sofa. I hold his hand and look at his eyes.

“a-ah… baby… tatanggapin mo ba kung mag-aasawa ulit si Papa?” I asked even if I know he’s too innocent.

“opo naman po… di ko po kayo pipigilan, si mama nga po gusto ko din mag-asawa noon para may papa na ako eh… buti nalang po nakilala kita agad” he answered, i smiled at him. maganda ang pagpapalaki sakanya ni Aida. “ok lang din po sakin kung yung lalaki po yung boyfriend mo po… sabi ni mama, wag daw ako maghusga sa tao, lalo na kung mabait naman sila sakin, gaya po ni tita Jen, bading po siya pero mahal niya ako na parang anak niya din, kaya kung mabait din po siya, tatanggapin ko po siya… lalo na po kung mahal mo po talaga siya” he added.

I’m shocked that she really taught him well.

sampal na sakin na mali ang pagkakakilala ko kay Aida noon, i thought she’s kinda like those girl desperately demanding money after s*x. I’m glad that I’m wrong…

“I know your mama is proud of you… you’re a good boy” i said.

“papa tagalog lang po… di ko po kayo maintindihan ehh” he requested.

“ah… sabi ko proud ang mama mo sayo, good boy ka eh… kaya pangako, magpapakatatay ako sayo… di ko sasayangin yung kabutihang natutunan mo sa mama mo” I assured him and kiss his forehead.

end of flashback

Chapter 37

A:

two chapters nowwwww, parehas mahaba to bilang palubag loob sa tagal kong nawala, nabusy huhu… anyways enjoyyyy! mwapss, dalawa na to ah, basahin niyo lahat para di ko isa isahin pag-update 🤭

---

Hiro’s P.O.V

“angsayaaa papaa!” masayang sigaw ni Jaydal matapos namin bumaba sa huling rides na sinakyan namin. halos nasakyan namin lahat dahil sinusulit talaga ni Jayford ang pagiging papa sa anak niya. ilang taon ba naman silang di magkasama… nakakatuwa silang pagmasdan. nakakalungkot na rin dahil naaalala ko si papa sakanya.

ganyan din kami ka-close nun eh…

miss ko na si papa, siguro kung buhay siya, alam ko tututol yun samin haha pero… mahal ako nun at kung sakaling panindigan ako ng isang to, mapapapayag niya rin yun.

“let’s eat now… gutom kana ba baby?” tanong ni Jayford sa anak niya na sinagot naman ni Jaydal ng excited na ngiti.

hawig nga talaga sila…

kinarga niya ang anak niya saka sila nagpatuloy maglakad, nahuhuli ako sa paglalakad dahil ayoko rin siyang makasabay, kanina pa kasi kami pinagtitinginan ng mga tao…

naiilang ako dahil baka kung ano ano iniisip o panghuhusgang ginagawa nila sa—

“don’t mind them… let them say whatever they want… just mind how lucky I am to have you…” ani ni Jayford matapos niyang kunin ang kamay ko at pinagsaklob ito.

p*tang ina parrr! parang nawala lahat ng tao sa paligid nang magtama ang mga mata namin… babawiin ko sana ang kamay ko pero mas lalo niya lang iyong hinigpitan.

hinila niya na ako paalis dun habang ako naman ay di mapakali dahil sa mga kamay namin, nag iinit ng husto ang mukha ko… kinikilig ba ako?

ganto ba yung pakiramdam ng mga babae kapag magkahawak sila ng kamay ng boyfriend niya?

tang*na ako na ba talaga ang babae dito?

ni-hindi ko man lang to na-imagine sa tanang buhay ko pero… tang*naaaa, parang nagrarambol mga lamang loob ko sa tuwa.

pinakalma ko muna ang sarili ko nang makarating kami sa isang restaurant. restaurant siya pero parang karenderya kasi mga sikat na meryenda ng mga pinoy yung nasa poster nila… parang yayamaning karenderya ganun pero may mga foreign foods din gaya ng Japanese, Korean, Chinese at kung ano ano pa… bigatin naman yung may ari nito…

ibinaba niya na si Jaydal saka niya tinanggal ang pagkakahawak niya sakin para paupuin nang maayos ang anak niya. ipinaghugot niya rin ako ng upuan kaya sinamaan ko siya nang tingin, kasiii namann! lalaki ako ehh pero nanlalambot ako sa mga ginagawa niya sakin, g*go! pero si mokong? ayon, laki ng ngiti.

umupo nalang ako para wag na maka agaw ng attention… rinig na rinig mga bulungan nila, pero gaya nga ng sabi ni Jayford, sakaniya nalang daw ako magfocus dahil totoo naman… di ko naman sila kilala, at wala silang alam sa buhay namin. di lang talaga ako sanay dahil lumaki akong straight, di ko naman alam na sa isang iglap… lalaki pala makakasama ko sa ganto, hayssss…

“what do you want to eat wifey?” tanong nito nang maka upo siya sa tabi ko, agad ko naman siyang sinamaan ng tingin dahil sa tinawag niya sakin. di ba talaga siya titigil? kunti nalang sasabog na yung dibdib ko, ny*ta! nakangiti pa yan na para bang nang-aasar talaga.

“yieeeeeeee” pang aasar pa nang anak na animoy naintindihan niya yung sinasabi ng papa niya.

“k-kahit ano nalang sakin…” mahinang ani ko dahil namamalat din ang lalamunan ko.

“waiter” tawag niya sa  isang waiter dito na agad namang lumapit samin. tinanong niya ito ng best seller nila pero nung malaman na may sopas ay yun na yung pinili, nag order pa siya nang iba saka umalis yung lalaki. panay sulyap pa yun sakin, magkakilala ba kami? parang familiar din kasi yung mukha niya eh.

“uhm… wifey can i tell something to you? and please don’t get mad…” ani ni Jayford kaya tiningnan ko siya, mukha naman siyang sincere, pero bakit naman ako magagalit? diba? wala pa ngang kami eh… tumango nalang ako bilang sagot. “i started to love sopas as i tried it nung highschool… nung time na birthday ni Louise at inaya niya kami ni… ni Rowan” aniya saka tumingin sakin upang tingnan ang reaction ko. para siyang batang inaalam kung magagalit ba ako sa sinabi niya pero kabaliktaran ang nararamdaman ko ngayon.

natutuwa ako dahil sa honestly niya, dagdag mo pa yung pagconsider niya sa mararamdaman ko. di ko rin namang magawang magselos kay wanwan dahil alam ko namang kamahal mahal talaga siya, at mas mahal ko pa nga ata ang bestfriend ko kesa sa mokong na to… di romantically pero mahal ko si wanwan bilang kapatid…

“i also order palabowk kasi di ko pa natry yun… nakita ko rin yun noon eh and sabi ko I’ll try it too kaso nakalimutan ko na rin dahil sa mga nangyari noon… thanks for taking it as positive…” aniya pa.

nginitian ko naman siya para siguraduhin sakanya na wala lang sakin yun, “past naman na yun, saka… baka ikaw pa magselos kasi minsan lang kayo nagsama, habang kami… simula pagkabata hanggang grumaduate ng senior high school, chat chat nlang kami nung dinala na siya ni Jai sa Canada…” pang aasar ko na ikinatahimik niya, effective pala talaga yung counter attack mukang nagselos nga, hahaha. “pero alam mo, nakwento ka niya sakin noon, sabi niya may isang kulang daw nung naggraduate kami, isa sa bestfriend niya, di ka niya pinangalanan pero alam kong ikaw yun… hinahanap ka nun nung graduation, kasi… kung di ka raw nagbayad sa hospital, baka raw hindi na siya makakaabot sa oras na yun… isa sa rason kaya di ko magawang magalit sayo ng tuluyan dahil alam kong napatawad ka na ni Rowan…” kwento ko sakanya saka ko siya muling tiningnan. nakita ko namang kumislap ang mga mata niya sa lungkot at saya dahil ngumiti siya sakin kahit alam kong tutulo na yung luha niya, iyakin talaga. pero dahil sa soft side niya mas lalo akong nahuhulog sakanya.

wala lang, ang calm niya lang, kahit iyakin siya, mafefeel mo pa ring genuine siyang tao… di lang talaga tayo perfect kaya nakakagawa tayo ng mali minsan, pero ang importante ron ay natutoto tayo sa mga pagkakamali natin.

pinunasan ko gamit ng hintuturo ko yung luha sa mata niya, nagulat naman ako nang hawakan niya iyon at hinimas ng bahagya.

“thanks for letting me know that…” aniya saka ngumiti sakin ulit.

tumagal ang pagtitinginan namin hanggang sa naramdaman ko nalang ang malalamig niyang labing lumapat sa mga labi ko.

nanlaki ang mata ko nang maghiwalay na ang mga labi namin dahil nasa isang restaurant nga pala kami! g*go talaga tong lalaking to!

“gsgo ka nasa harapan tayo nang anak mo!” usal ko nang makita kong nakangiti samin si Jaydal.

“okay lang po tito, di naman po ako tututol sainyo ehh, ang importante po mahal niyo isat isa” ani ni Jaydal na mas nagpainit sa mukha ko.

gsgiii!

Chapter 38

Jayford’s P.O.V

“burpp” we laughed after we heard Jaydal burp sa dami ng nakain niya. well, I’m glad that I can fulfil his needs now—the food, the bond, and the love…

nakakatuwa lang na ganto ang bonding namin, just like a perfect family, nahihiya lang si Hiro minsan, maybe because it’s his first time. nag-a adjust pa siya. buti nalang medyo sanay na ako sa ganto because of Rowan, kaya di na sakin bago… nag-aadjust unti pero kung mahal mo,  ipagsigawan mo… kung pwede nga lang isigaw talaga eh, kidding haha… ayoko namang ma awkward siya. ang importante hindi ko siya ikinahihiya.

who cares about others opinion, right? di naman sila ang magmamahal sakanya kundi ako…

we aren’t born to pleased others, so I must focused to what makes me happy and having them is one of my happiness…

“ohh my! are you blind?!” a woman shout as the juice splash on her blouse. the waiter immediately apologize for what he have done but the woman continue complaining. “where’s your manager? no, no, no… I need to talk to your manager now!” she added and refused his “sorry”

all eyes are watching them including my son that’s why I pat his head to capture his attention, “let’s go?” I asked and he slowly nodded. “lets go, wifey…” I smiled wide as his face turned red again, haha cute.

pina una ko na si Hiro sa paglalakad dahil kinarga ko pa si Jaydal. lalabas na sana ng pinto si Hiro but a man bumped him. he almost fell on the floor, gladly the man immediately carry him.

their eyes locked to each other while slowly pulling Hiro up.

“Leo?” / “Aki?” they said that confused me… they know each other?

“g*gi kamusta na? buti nadayo mo tong restaurant ko, hows the food? okay ba?” the man said and they bump their fist. tsk. nakalimutan na ata ni Hiro na may kasama siya. nakakapikon pa yung mga ngiti nila na as if namiss nila isa’t isa.

Fvcking fvck! sino ba yan?

“ahh, n-napadaan lang, masarap yung mga luto niyo, di ko alam may restaurant kana pala dito, wala ka man lang pasabi ah… bigatin kana” Hiro complemented him and he acted shy.

tss, arte.

“buti naman at nasarapan ka sa mga luto namin dito, if free ka or even si wanwan, we can hang out here sometimes…” is he asking him a date? saka kilala niya rin si Rowan? magkaibigan rin ba sila? but I didn’t saw him on Alleya’s party.

“sige, sabihan ko siya, total dito na raw muna sila maninirahan kasama nang asawa niya, panigurado magugustuhan niya rito, lalo na’t mahilig sa pagkain yun… punta nalang kami kapag pinayagan siya ng asawa niya” Sagot ni Hiro.

“matagal pa ba kayong mag uusap sa pinto? may mga upuan naman jan, bakit di nalang kayo mag date ngayon?” I sarcastically said. I don’t know pero kumukulo na dugo ko sa lalaking to.

“sorry bro, lika Hiro upo ka muna…” aya nung lalaki saka aakbay na sana kay Hiro pero hinila ko na siya.

“let’s go home

wifey

“ I said emphasizing the word wifey to let him know he’s mine. “you can talk next time, kung payagan ko siya” I smirked saka ko siya iginiya  palabas ng restaurant.

“Hoyy! g*go ka ba? bitawan mo nga ako! ano bang problema mo? kaklase ko yun!” he said while pulling his hand pero di niya naman mabawi because I’m stronger than him.

“papa, nasasaktan na po ata si Tito Aki, wag ka na po magselos” Jaydal said.

tsk. oo na nakakaselos na.

“bakit ka naman magseselos dun? tanga ka ba, pagkakaalam nun straight ako… kaso di na ngayon kasi ipinagdiinan mo nang wifey mo ko, pag yun nagkwento sa iba pa naming kaklase maglimutan na tayo!” he said with serious face.

para akong nanlamig sa sinabi niya.

“kaya mo kong kalimutan just because malalaman nilang bf mo ko? ang babaw mo naman… pinupursue naman kita ah? I always makes you feel how pure I am, Hiro… eh ano naman if they know that you aren’t straight? ako naman magmamahal sayo… si Rowan at Jairo nga walang pake so bakit ko naman itatagong ikaw yung mahal ko? mahal mo naman ako hindi ba?” tsk.

“tito, papa… wag na po kayo mag-awayy…” paki-usap ni Jaydal.

“di ko naman inaaway papa mo, masyado lang siyang insecure, wala naman akong pake kung malaman nila eh… pero dapat di siya nagpapadalos dalos, di ko pa nga nasasabi sa mama ko tapos may makaka alam ng iba… pano kung makarating kay mama? gusto ko sakin manggaling yung pag-amin hindi yung malaman niya sa iba…” sagot nito.

natauhan ako sa sinabi niya… he’s right…

“s-sorry… nagselos lang talaga ako…” I said and hugged him, di namn siya pumalag kaya hinalikan ko siya sa ulo.

“babalikan ko lang siya, ipapaliwanag ko sakanya, sana lang talaga di niya muna ikwento sa iba, humanda ka talaga sakin…” he said bago siya bumalik sa restaurant.

umupo kami sa may bench rito habang inaantay siyang bumalik.

“ikaw kasi papa eh… dapat kasi di mo po sinaktan si tito, nag-usap na po kami kanina… kahit di niya po aminin alam kong gusto ka din po niya…” sabi ni Jaydal kaya ginulo ko ang buhok niya.

“oo na… kasalanan ko na… masisisi mo ba si papa eh ayoko lang maagaw sakin si tito mo?” sagot ko rito.

“yieeee inlove ka na papa haha” pang-aasar nito sakin as if he understand it already.

“it’s normal samin, malalaki na kami… pero ikaw, bawal pa… pero kung sino man yung magugustuhan mo, dapat ipakilala mo samin agad, kasi tatanggapin namin kahit sino pa yun, okay?” sabi ko na nginitian naman niya.

“opo, saka wala pa naman po sa isip ko yun… ang bata bata ko pa po papa” sagot naman nito.

“good, from now on, dada na tawag mo kay Tito Aki mo okay?” I said and he smiles wide.

“pasalamat ka napaki-usapan ko, di raw siya makapaniwala na sa kagaya mo ako magkakagusto… sabagay, ako din naman… sino bang mag-aakalang papatol ako sa lalaki diba?” Hiro asked.

“wow ha, parang napilitan ka lang sa dami nang hali—”

“bibig mo, nasa harap mo lang anak mo… g*go ka talaga!“natawa ako sa pagtakip niya sa bibig ko para pigilan yung sinasabi ko, haha.

“why? I’m just telling the truth” I teased him more.

“ede wow, tara na nga…” aya niya kaya tumayo na ako at kinarga ulit ang anak ko. “saka alam mo… siya yung childhood crush ni Rowan haha, tas kanina sabi niya nagustuhan niya din daw si Rowan kaso di siya naka amin kasi takot daw siya mahusgahan… akalain mo yun? ganda ng kaibigan ko, tatlo ba naman nagkagusto sakanya… bale apat nga eh… kasi di naman siya mahirap mahalin… straight lang ako nun kaya di ko pa ma-explain yung nararamdaman ko.” dugtong niya na nagpagulat sakin.

di lang pala kami ni Jai ang nagkagusto kay Rowan? even that man kanina and to my surprise… gusto din pala siya ni Hiro noon?

“buti nalang sakin ka nabaliko…” I said that makes him blushed again.

“g*go!”

Chapter 39

A:

two chapters now, kahit di niyo binabasa yung isang chapter… di ko naman kayo napipilit eh, so bahala na haha, as long as may nagbabasa itutuloy ko to… just enjoy… mwaaa!

---

Aki’s P.O.V

ilang araw na ang lumipas simula nang masayang bonding naming tatlo nila Jayford at ni Jaydal.

ilang araw na rin akong balisa dahil may nakaka-alam na sa set up namin ni Jay.

parang tanga kasi yung gagong yun, ipagdiinan ba naman na wifey niya ako sa harap mismo ni Leo.

nakakainis… kasi may nakakaalam na sa lihim namin, pero kahit ganun, nakakatuwa rin kasi ramdam ko talagang mahal niya ako… seloso eh… yun nga lang ayoko pa sanang may makaalam dahil hindi ko pa nasasabi kay mama.

ayoko namang biglain, at mas lalong ayokong malaman niya sa iba.

kaso pano ko sasabihin? natatakot ako…

hindi ako lumaking ganto, at mas malala… ako pa yung…

tang*na naman kasi ehh!

lalaki akoo eh!!!

“ma…” mahinang tawag ko kay mama at marahang kumatok sa kwarto niya.

“oh bakit anak? may kailangan ka ba?” tanong nito nang pagbuksan niya ako.

niyakap ko siya at sa muli ay naramdaman ko ang yakap sakin nang isang ina.

yumakap lang ako habang kumukuha nang lakas nang loob.

“bakit? may problema ba? may masakit ba? ano?” nag aalalang tanong nito habang iginigiya ako sa kama niya.

umupo siya roon kaya umupo rin ako habang yakap pa rin siya.

gusto ko nang magsalita ngunit natatakot talaga ako, namalayan ko nalang pumapatak na ang mga luha ko.

“shhh… sige iiyak mo lang” pag aalo niya sakin habang hinihimas ang buhok ko.

tumingin ako sakanya nang deretso… ayoko mang sabihin dahil natatakot ako ngunit may mga nakaka alam na, isang kwento niya lang baka maka abot agad kay mama.

“m-ma… sorry” umpisa ko. ngumiti naman siya sakin saka marahang pinunasan ang mukha ko.

“bat ka nagsosorry may nagawa ka bang kasalanan?” aniya.

“siguro po… siguro nga po may kasalanan ako… simula pagkabata, hindi ako naglilihim sainyo… pero ngayon… may bagay po akong ang hirap sabihin dahil baka magalit ka po sakin… ma sorry… ayoko magsinungaling sayo pero natatakot po ako…” ani ko kasabay nang paghagulgol ko sa takot na baka itakwil niya ako o baka pandirian niya ako…

“anak ano ka ba? magagalit lang ako kapag alam kong masama ang ginawa mo, alam mo yan… bihira nga kitang pagalitan dahil alam kong wala ka namang ginagawang masama… saka kahit magalit ako ay mahal pa rin kita kaya wag kang matakot magsabi sakin… mama mo ako at anak kita…” muling pag aalo niya dahilan nang mas lalong pag iyak ko.

“yun nga po ang kinakatakot ko ma ehh, yung maputol ang pagiging mag-ina natin dahil sa…” tuluyan na akong nanghihina, yumakap ako sakanya at isiniksik ang mukha ko sa dibdib niya “ ma… lumaki akong lalaki ma, alam mo po yun hindi ba? pero ma… sorry po… lalaki po ang nagugustuhan ko ngayon… hindi ko din po maintindihan lahat basta isang araw pagmulat ko nang mata… siya na po yung… g-gusto ko…“ buong lakas na pag amin ko dahil ayoko nang maglihim. simula pagkabata ay hindi ako naglilihim sakanila ni papa kaya’t ganto na lang takot kong malaman nila sa iba dahil mas nakakahiya iyon.

patuloy lang ako sa pag iyak habang tahimik lang siya. wala siyang naisagot… kaya mas lalo akong natakot…

“g-ganon ba? bakla ka?” naguguluhang tanong ni mama.

pero bakla ba ako?

“bisexual po siguro ma… dahil nagkakagusto parin namn po ako sa babae… kaya ko pa rin naman pong magmahal nang babae… kung tutuusin po kaya ko pong mahalin si Tarra… ngunit hindi po siya yung nakikita kong makakasama ko hanggang pagtanda…” sa pagkakataong ito ay iniangat ko na ang tingin ko sakanya.

ngumiti siya sakin at muling pinunasan ang mga luha ko sa pisngi.

“nakakagulat… oo… pero… kung mahal mo na talaga, hindi kita pipigilan. ikaw pa rin naman yung anak ko, hindi mo kabawasan kahit sino man mahalin mo. Aki, tanggap ko si Rowan bilang siya… kaya mas lalong tanggap kita dahil anak kita… nakakagulat lang talaga… pero ang importante ay hindi ka nagsisinungaling sakin… sino ba yung lalaking iyon? kilala ko ba?” tanong niya dahilan nang paghina ng takot ko…

“h-hindi po ma, pero nakita mo na siya sa party nila Wanwan…” sagot ko rito. hinalikan niya ako sa noo saka siya ngumiti ulit.

“ipakilala mo sakin yun… gusto kong kilatisin, may relasyon na ba kayo? may nangyari na ba?” tanong pa nito na ikina init nang mukha ko.

“mama naman… hindi naman po ako ganun… pero… nanliligaw palang po siya” sagot ko na ikinalaki nang mata niya.

“ha? i-ikaw yung…” gulat na tanong nito.

“h-hindi ko din po alam… pero siguro nga po ganun ang mangyayari… siya po unang nagkagusto, pero nahuhulog na rin po ako kaya ayoko na pong itago sainyo…” ito yung isa sa nakakapagpakaba sakin… yung ako yung magiging babae sa relasyon namin. “siya rin po talaga ang magsisilbing lalaki saamin dahil po… may anak na siya”

“ha?? may anak? ilang taon na ba sya?mas lalong kailangan kong makilala yan. di ka naman nagmahal ng may asawa na? yan ang di ko matatanggap… ang maging kabit ka anak, di kita pinalaking ganyan… okay lang maging bakla ka wag lang maging kabit, maraming tao jan!” pangaral nito na ikingiwi ko.

“mama naman, hindi naman po ako ganun… saka kaedad ko lang po siya, maaga lang po nagkaroon ng anak… patay na rin po ang ina nang bata dahil sa sakit… nakikilala pa nga lang po niya anak niya kasi 7 taon iyon itinago nang ina… babaero po kasi yun dati…” pag amin ko rito, “pero nagbago siya nung… nung nagkagusto po siya kay wanwan” dugtong ko rito na mas lalong kinagulat ni mama.

“ha? ex siya ni wanwan?” takang tanong nito.

“h-hindi po… si Jairo po ang mahal ni wanwan kaya hindi naging sila, nagkagusto lang po siya” paglilinaw ko.

“alam na ba ni wanwan?” tanong nito.

umiling ako, “hindi pa po… gusto ko po ikaw unang maka alam… ayoko pong malaman niyo sa iba kaya umamin na po ako, dahil baka mas magalit lang po kayo sakin kung sa iba niyo pa malaman.” wika ko na ikinangiti naman niya.

“ikakagalit ko talaga kung alam na nilang lahat at ako nalang ang hindi nakaka alam… pero ipinakita mo pa din na naging maayos ang pagpapalaki namin sayo ng papa mo… ipakilala mo yun sa harap mismo nang papa mo… gusto ko siyang makilala.” aniya saka ako muling niyakap.

“opo” huling sabi ko saka ako nakahinga nang maluwag.

Chapter 40

Jayford’s P.O.V

I woke up early and straight to the bathroom… I just do all my morning routine and wear my best attire, simple polo and pants with shoes. I also prepared my son dahil may pupuntahan raw kami ni Hiro.

almost 2 weeks na yung huling bonding namin, and now he texted me na gagala raw kami ulit pero siya na namang ang magtotour samin.

I’m glad that he started to feel comfortable with us. siguro nga mahal niya na rin ako. well, kung sakali man na he already loves me, I’m here to protect his heart. at hindi ko na hahayaang mawala pa siya. no kore jealousy, I trusted him. saka isa pa ako lang naman ang rason kung bakit baliko siya ngayon kaya malabong magkagusto yun sa iba.

(wow, confident🤭)

syempre, he’s into me, i knew it.

(di mo sureee, haha)

fvck, stop that…

(eme lang, HAHAHA)

tsk…

anyways after naming lumabas ng bahay ni Jaydal ay sumakay na kami sa kotse para sunduin ang wifey ko. di naman na nagtagal yung byahe nang makarating kami sa labas ng villa nila Aki.

halos 30 mins palang na byahe ay pinahinto niya yung sasakyan, may dadaanan lang raw muna siya. bumaba siya sa harap ng cemetery kaya pumasok na din kami nang anak ko.

sino kayang dadalawin niya?

ang daming tao pero tuloy tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa huminto kami sa harap nang isang libingan.

Khier

Dy, maybe his father? and it’s his anniversary.

“ma… pa… si Jayford po, boyfriend ko” my eye’s widen as he introduce me.

b-boyfriend? kami na ba?

fck! fck!

his mother turned to see me and scanned me.

i think all my nerves stopped as are eyes meet.

“I’m Aizyn Dy, Aki’s mother…” she introduced herself.

pinagpapawisan ako nang malamig. at parang nanginginig. I don’t know, I’m still shocked na ipapakilala na ako ni Hiro ngayon.

“J-Jayford Criston po tita, and t-this is my child… Jaydal Criston…” f*ck! i stutter.

“mama na, nahiya ka pa…” biglang nagbago ang aura nang mama niya into jolly saka ako tinapik sa siko. “infearnes, gwapo nga nak… ganda pa nang mata ohh, namana nang anak… ang pogi pogi, pwede ko ba siya mayakap?” she added so I put Jaydal down to hugged her.

my heart melts to the scenery.

“pawis na pawis ka na hahaha, takot ka no?” pang aasar ni Aki kaya sumimangot ako sakanya.

“so boyfriend mo na pala ako? tayo na pala wala ka man lang sinasabi” I teased him back but he just chuckles, hindi na siya nahihiya, i can see how comfortable he is now.

“sinasagot na kita ngayon, sa harap mismo ni papa at ni mama… walang halong tago, mahal mo ko… mahal din kita…” aniya na mas lalong nagpalambot ng puso ko.

I hugged him because I’m really grateful to have him… wait for your turn, ipapakilala rin kita, ayawan ka man nila pero hindi kita ikakahiya at ipaglalaban kita.

“I love you wifey…”

“I love you too, h-hubby” he answered and fckkkk, fckkk, F*CKKK! no words can define how happy I am hearing those words today.

I didn’t expected it now… as in di ako makapaniwalang nangyayari to ngayon.

we’re finally official!

---

Someone’s P.O.V

“N-no, hon! wake up… pleaseee! n-no… no…” I cried so much in pain holding my husband cold hands. wishing that it was just a dream. I… I expected it because we’re old, but not this day… we’re just happy last night bonding together…

I don’t have someone here because I can’t contact my son… he hates us… we supposed to visit him this Christmas but he already left us.

“honey pleasee… wake uppp!” I begged in pain even if I know he’s already d*ad…

50 years together may end now but the love we build will forever be in me, maybe the times runs too fast, but he never failed to make me feel love everyday…

he’s the only one who loves me-genuinely… too genuine to the point that I can’t explain life if he’s not in my side…

we maybe not a perfect couple or parents but he’s still the best husband for me.

no one can understand how he sacrifice for us… but he sacrifice so much just to have what we have now. but then ended up having this things but losing him.

we even lose our only son just to have this… we regret those time we waste but we need to… i need to… he just help me… because he loves me…

and now he’s gone…

but forever be my

honey

…

Chapter 41

A:

two chapters tonight, kahit di niyo binabasa ang isang chapter, sige nalang… importante may nagbabasa (

laktaw

laktaw

nga lang🥲) pero anyways, enjoyyyyy! mwaaah

---

Hiro’s P.O.V

“H-Hiro, thank you sa araw na to… i really appreciate it… this is really one of my best day. I didn’t expected na ipapakilala mo na ako ngayon… I… I love you more because of that” ani ni Jayford habang nakatingin sakin ng deretso, mapungay ang mata at medyo namumula… marahan niya ring hinawakan ang kamay ko ngunit nagulat ako dahil mainit yun.

nangunot ang kilay ko saka ko sinapo ang noo niya.

“hala, may lagnat ka ba?” tanong ko rito nang maramdaman kong mainit nga siya.

“I think so… pero kaya ko naman…” sagot niya.

“g*gi, kanina pa yan? di ka nagsasabi… baka mapano ka… hapon naman na… baka mabinat ka pa” ani ko ngunit nginitian lang ako ni gago saka sumandal sa balikat ko.

“shh, lagnat lang to… enjoyin lang natin tong araw na to…” pagpapakalma niya sakin pero di ko maiwasang mag aalala.

tinanaw namin si Mama at si Jaydal habang nagpapakain sila nang mga ibon sa may park… kakatapos lang kasi naming magmeryenda kaya nagpapababa kami ng kinain dito sa park bago umuwi.

“ma…” tawag ko kay mama na agad namang lumingon samin. kinarga niya si Jaydal saka lumapit samin.

“bakit? uuwi na ba tayo?” tanong nito samin.

“opo ma, si Jayford po kasi nilalagnat eh…” sagot ko saka muling tiningnan si Jayford na sobrang pungay na talaga ng mata…

“ihahatid ko muna po kayo ma… di naman po malala lagnat ko eh…” sagot naman ni Jayford, napangiti naman si mama sa tinawag sakanya.

ede wow, mama agad, lakas din nito eh no?

“nako si Hiro na magdadrive marunong din naman yan, baka mabinat ka pa lalo…” sagot ni mama saka kami tumayo, humawak pa sa kamay ko si g*go habang si Mama naman nagdadala kay Jaydal.

sumakay kami sa kotse ni Jayford saka ko iyon minaneho.

pagkarating namin sa bahay ay bumaba na si mama, saka kami umuwi sa bahay ni jayford.

dumeretso kami sa kwarto niya habang si Jaydal ay nanood sa sala.

“tawag ka lang samin pag may kailangan ka ah?” sabi ko kay jaydal bago kumuha ng palanggana na may tubig.

“opo, dada…” pahabol nito na nagpapula sa pisngi ko…

d-dada?

napangiti nalang ako sa itinawag niya sakin… iba pala talaga yung pakiramdam nang may anak…

gustuhin ko mang matuwa pa sa tawag niya sakin pero kailangan ko nang puntahan yung isa para mapunasan. pagkapasok ko nakita ko siyang nakahiga na sa kama niya habang nakapikit ang mata…

unti unti ko siyang pinunasan para bumaba ang lagnat niya, ganto ginagawa sakin ni mama noon kaya ginagaya ko lang.

pagkatapos ko siyang punasan ay itinupi ko yung basang towel saka ko pinatong sa noo niya.

lumabas na ako ng kwarto pagkatapos nun upang magluto ng panghapunan. di pa siya pwedeng magluto dahil inaapoy pa siya nang lagnat… bilang boyfriend niya kailangan ko ring suklian yung ginagawa niya sakin…

nagluluto ako ng tinola dahil manok ang available sa ref niya, nangialam na ako sa stocks niya, mas mainam raw kasi sa may lagnat ang may sabaw. wala nga lang tong sayote… bahala na basta may sabaw…

habang inaantay ko maluto yun ay biglang sumigaw si Jaydal na animoy may dumating.

sinilip ko iyon at nakita ko yung isang beke na niyakap ni Jaydal.

“kamusta naman ang nakshie namin?” tanong nito saka ginulo ang buhok ni Jaydal.

“okay lang po tita Jen, yun nga lang po ay nagkasakit si Daddy.” sagot ng bata kaya nagbago ang itsura nung beke dahil sa pag aalala.

“hala, ganun ba? kamusta na siya? bumaba na ba yung lagnat niya?” tanong pa nito.

“opo, inalagaan naman po siya ni Dada eh” sagot naman ni jaydal dito.

“Dada? sinong Dada?” maintrigang tanong nito.

“opo, boyfriend po ni papa, nasa kusina siya ngayon nagluluto…” dagot ni Jaydal na nagpagulat sakanya.

“b-boyfriend? bading si papa mo?” gulat na tanong nito kasabay nang pagsulyap niya sa dereksyon ng kusina kung saan ako naroroon kaya agad akong nagtago… ewan pero kinabahan ako bigla.

mas lalo akong nataranta nang kumulo na yung niluluto ko, muntik pa tong mawala sa utak ko, hays!

niluwag ko iyon at muling tinikman, kulang ng asin kaya nilagyan ko iyon ulit pero kunti nalang saka ko niluwag ulit.

nakakahiya naman kung di maayos pagkaka luto ko, may ibang taong kakain…

pagkatapos ko pakainin si Jayford uuwi na din ako.

“hi…” nanlaki ang mata ko nang marinig ko ang boses sa likuran ko.

“dada, si tita Jen po… kapatid po siya ni Mama” pakilala ni Jaydal sa tita niya kaya’t nahihiya akong humarap.

“pak, ang gwapo nakk! di ko man lang na amoy paminta pala si kuya… humihina na ata radar ko ah… pero infair mhie, walang tapon, parehas gwapings” aniya saka lumapit sakin… “Jen nga pala” pakilala niya saka inilahad ang kamay. nag alangan pa akong dahil may parte saking kinakabahan, ewan ko rin ba.

“to naman, wag ka mahiya sakin, kahit kapatid ko ang nabuntis ni jowabels mo, wa kong says sa relasyon niyo bebs, i-go niyo yan… panigurado kahit buhay ang ate ay hindi siya tututol sainyo… mabait yun, tanggap niya ako kahit ganto ako… kaya alam kong ikakatuwa niya pa na may bago nang momshie ang nakshie namin…” aniya saka niyakap si Jaydal na kasalukuyang nakangiti ngayon.

dahil sa sinabi niya ay unti unti na ring kumalma yung dibdib ko… siguro nanibago lang talaga ako at syempre hindi rin talaga ako sanay na may kasintahan kaya di ko rin alam sasabihin ko.

“A-Aki, Akihiro ang pangalan ko…” pagpapakilala ko saka ko siya nginitian.

“wow, tunog afam, may lahi ka?” tanong nito saka umupo sa upuan. tinabihan siya ni Jaydal habang inaantay ang sagot ko.

“ah, oo… half Chinese ako…” sagot ko.

“ahhh, di naman nakakapagtaka, yung level ng kagwapuhan mo pang foreigner eh… bagay na bagay kayo ni Kuya, alam ko may lahi rin yun, blue eyes eh… sayang lang di namana ni Jaydal yung blue eyes pero bawing bawi rin sa itsura… kung buntis lang ako ito talaga paglilihian ko, hahaha” biro nito na ikinatawa naming tatlo.

Chapter 42

Hiro’s P.O.V

Nang maluto ang pagkain ay kumuha na ako nang para kay Jayford, habang si Jen naman ang nag asikaso kay Jaydal.

Nakakatuwa silang kausap, andami nilang kwento at mga biro, sa katunayan ay bentang benta sakin mga biro niya. as in ang saya niyang kaibigan.

yung kaba ko kanina ay bigla nalang nawala nung nakausap ko na siya, pinuri niya pa nga yung luto ko kanina nang “Ateee, ang sarap ng luto mo… “ nung una nagulat ako sa tinawag niya sakin, sino bang hindi eh unang beses kong tawaging ate, pero sabi niya ganun lang daw talaga mga salita nila gaya nang “nakshie” na tawag nila kay Jaydal, saka karamihan sa sinasalita niya ay expression lang daw, kaya nakakatuwa… hindi pala talaga boring kapag may bading kang kaibigan.

si Rowan kasi di naman siya bading na bading eh, pormal siya masyado kaya wala siyang alam sa mga ganong expression, pero syempre mas gusto ko pa din si Rowan, bestfriend ko yun eh… natutuwa lang ako sa mga salita ni Jen. di rin naman kailangang ikompara, parehas silang may kanya kanyang positibong buhay kaya di sila nakakasawang kaibigan.

oo nga pala, wala pa nga palang alam si Rowan na kami na nang lalaking nagkagusto rin sakanya… pano ko kaya sasabihin sakanya iyon? g*gi simula pagkabata ang pagkakakilala nila sakin ay lalaking lalaki ako eh… proud na proud pa ako sa kagwapohan ko noon tapos… sa lalaki din pala bagsak ko.

lala, hayop na yan.

“Jayford…” mahinang tawag ko nang makapasok ako sa kwarto niya, sa dami kong kwento ay papakainin ko pa pala tong lalaking to.

ipinatong ko yung pagkain sa maliit na lamesa dito sa kwarto niya saka ko siya marahang ginising. nagmulat naman siya nang mata. nginitian ko siya saka ko muling kinuha yung pagkain.

“kain na muna, alas 7 na… para makainom ka na din nang gamot” ani ko at dahan dahan naman siyang umayos ng upo sa kama niya.

di siya masyadong nagsalita kaya marahil ay andon pa rin ang lagnat niya, sinubuan ko na lang din siya para di na muna siya maggalaw galaw.

“ano nang nararamdaman mo? may masakit pa ba?” tanong ko rito na nginitian naman niya.

“too concern wifey, haha… you really love me” agad na nag init ang mukha ko sa sinabi niya. tang*na nagagawa niya pang maggaganyan eh nilalagnat na nga siya!

“e-ede wow, kapal mo naman… ikaw nga tong pinakilala lang kay Mama nilagnat na” kantyaw ko rito pabalik na ikinatawa niya nang bahagya.

“maybe… it’s my first time… haha, honestly kinabahan talaga ako nun, i didn’t expect it, binigla mo ako…” sagot naman nito.

“yun nga yung point eh, surprise ganun… saka, kasalanan mo din naman, kung di ka sana nag selos nung isang araw ede hindi ka sana nabigla nang ipakilala kita agad… tumatiming pa ako eh…” inirapan ko siya pero nginitian niya lang ako kaya sinubuan ko nalang siya ng pagkain.

“kasalanan mo yun, kung di mo sana ako pinagselos ede sana di kita ipagdadamot, haha” aba! lakas, at ako pa talaga ang dinahilan.

“wow ha, di ko kasalanan na ganun mo ko kamahal” nanlaki ang mata ko sa nasabi ko, g*go!

“exactly… mahal na mahal kita kaya dapat lang na akin ka lang…” dugtong niya roon na mas lalong kina init ng mukha ko.

sabiii naaa ehhh, tang*na!

“ubusin mo na nga yan, kung ano ano sinasabi mo” pag-iiba ko ng usapan dahil pulang pula na siguro ang mukha ko sa… kilig…

“anyways, ang sarap ng luto mo… mukhang ready ka na nga maging asawa’t ina, haha” banat pa ni gsgo, tuwang tuwa siguro sa itsura ko ngayon, mukha na siguro akong apple sa sobrang pula.

“thanks wifey… kakasimula palang natin pero inalagaan mo na ako…” pasalamat nito.

“ginawa ko yun dahil mahal din kita… bare minimum lang yun kumpara sa ginagawa mo sakin…” pag amin ko.

“no, maybe para sayo maliit lang yun… but for me, I’m grateful having someone who will took care of me when I’m weak.” aniya na nagpalambot ng puso ko. “I really really appreciate it…” dugtong niya.

napangiti nalang ako sa mga naririnig ko, sana nga ay pareho naming hindi pagsisihang mahalin ang isa’t isa…

dahil… hindi ko na rin alam kung mabubuhay pa rin ba ako kapag nawala siya…

“minahal kita kaya hayaan mo akong gawin ang parte ko bilang boyfriend mo… bilang

katuwang

mo sa lahat… handa akong maging sayo hanggang sa huling

minuto

ng hiram kung buhay sa mundo…“

senserong wika ko.

“no worries… you’re the only one I’m willing to love ’til the last beat of my heart, wifey… I love you more…”

sagot niya dahilan ng pagbagsakan ng mga luha ko. inabot niya ang pisngi ko at marahang pinunasan iyon kasabay ng paglapat ng kanyang mga labi sa labi ko.

---

A:

at ayon na ngaaaaa after ng maraminggggg chapter

tuluyan

na ngang

nagbunga

ang

slowburn

love story ng dalawang to jusko,

matatapos

nalang wala pa ring spicy, pano to naging matured diba? eme HAHAHAHA pero anyways, alam niyo na yun kung anong next chapter pero bibitinin ko muna kayo ah? bukas na yun para sure akong babasahin niyo to, dalawa pa man din to, or tatagalan ko ulit ang pag-update ko kung di niyo babasahin to? g? haha… see ya!!!

🔞Chapter 43🔞

WARNING SPG ALERT ! ! !

READ AT YOUR OWN RISK!

---

Hiro’s P.O.V

Nagpatuloy ang paggalaw ng aming mga labi na animoy walang gustong bumitaw. lumalalim iyon na kahit ako ay hindi makapaniwalang ginagawa ko iyon.

hindi ako sanay at hindi ako marunong ngunit sa bawat galaw ng labi ko ay para akong eksperto, walang sabit, walang sakit, walang mali… parang sanay na sanay ako sa ginagawa ko kahit ito ang pinakamatagal kong nagawa sa tanang buhay ko… at sa lalaki pa…

di ko lubos maisip na hindi ako mandidiri sa gantong senaryo kahit lumaki akong lalaking lalaki, ni hindi man lang sumagi sa isip ko ang ganto…

ngunit nang maranasan ko iyon, simulang nang gabing iyon hanggang sa pagtapos ng gabi ay hindi ko siya nakalimutan.

para kaming uhaw at sabik sa labi ng isa’t isa hanggang sa tuluyan nang nanaig ang alab ng aming pag-ibig.

naramdaman ko nalang ang paglakbay ng kanyang mga kamay sa aking katawan na siyang nagpalaki ng init sa aking kalamnan. bahagya kaming tumigil ng tuluyan niyang alisin ang aking saplot pang itaas. nagtitigan kami nang ilang sigundo na animoy nagtatanong kung gusto ko ba, ngunit sinagot ko lamang iyon ng isang ngiti bago ko siya hin*likang muli.

mahal ko siya at mahal niya ako, kahit itong gabi lang na to ay hahayaan kong maging isa ang aming nararamdaman.

magiging tanda na rin bilang siya’y akin at sakanya ako…

nagtuloy ang paglalim nang aming mga labi kasabay nang kakaibang init sa aming kalamnan hanggang sa tumigil kaming muli sa paghahlikan at sinps*p niya ang aking leeg.

pinagpatuloy niya iyon habang nilalaro ang aking maliliit na npple dahilan nang paglabas ng impit kong mga unggl.

di ko na maintindihan ang nararamdaman ko, ngunit naeenjoy ko lahat ng ginagawa niya sakin.

inumpisahan niya na ring tanggalin ang kanyang saplot kasabay ng pag alis nang aming mga pang-ibabang suot.

binalot niya ang hubad naming laman ng kanyang kumot saka ako muling hinalikan.

marahan niyang hinawakan ang aking bewang at iginiya pababa hanggang sa maramdaman ko ang matigas na bagay sa pang-upo ko.

doon natauhan ako ng bahagya, alam ko kung ano iyon. alam ko na rin kung anong kahihinatnan noon pero… ito na ba talaga iyon? ako na ba talaga ang bottom samin? wala narin naman akong magagawa… tanging pagpikit nalamang ang nagawa ko nang idikit na niya ang kaniyang ulo sa aking b*tas.

“we can stop if di ka pa ready…” pagpapaalala niya marahil ay nakita niya ang naging reaction ko.

“g-gusto ko… jayford… bilang tanda nang pagmamahalan natin…” aniko saka ko siya niyakap sa leeg.

“nope, ang tanda nang pagmamahalan natin ay yung nararamdaman natin, hindi ito…” sagot niya.

“oo na oo na, ituloy mo na habang gusto ko pa… baka gusto mong ikaw bottom kung magrereklamo ka pa” usal ko na ikinatawa naman niya.

“haha, cutie…” aniya saka inumpisahang ipasok ang kahabaang niya sa loob ko. binasa niya iyon ng kung ano di ko na nakita dahil nakasuksok na ako sa leeg niya.

para akong nagsisi sa mga ginawa ko dahil ang sakit, di pa niya napapasok lahat pero parang napupunit ako. hinalkan niya at marahang sinispsip ang leeg ko habang patuloy siya sa pagpasok kaya’t kakaibang sarap at sakit ang nananalantay sa katawan ko.

tanging pagyakap nalang sakanya ang nagagawa ko kasabay ng marahang pagsabunot sakaniya dahil ayokong makagawa ng ingay na maaaring marinig nang kasamahan namin sa bahay.

tngina, masakit pero nadadala ako ng sarp sa bawat pagsipsip niya sa leeg ko.

tumigil siya sandali ngunit alam kong hindi parin niya naipapasok lahat. para akong natate pero hindi naman siguro… masakit lang talaga dahil una ko to at sobrang biglaan lang na mangyayari samin to dahil wala naman sa planong makipagtalk sakanya, papakainin ko lang dapat siya eh… pero hito kami ngayon…

hinaplos niya ang buhok ko kaya humarap ako sakaniya, naiiyak na ako sa sakit pero ginusto ko naman to eh, di ako pwedeng magreklamo.

“shh… sa una lang yan…” aniya saka ako muling hinalikan. ilang minuto kaming naghalikn hanggang sa gumalaw na siya palabas pasok sa lob ko.

“ughh, j-jay… hammm” kagat labing ung*l ko dahil sa kakaibang sensasyong nararamdaman ko habang nararamdaman ko ang paglabas at pagpasok ng kahabaan niya sakin.

sa una’y marahan at banayad, maingat siya sa bawat galaw niya upang hindi ako masaktan hanggang sa nasanay na ako sa ritmo ng ginagawa niya dagdag pa ang sensasyong nararamdaman ko tuwing tinatamaan niya ang balat sa loob ko.

ilang minutong mabagal hanggang sa naramdaman ko na ang pagdiin nang kaniyang pagpasok at tuluyan nang may tinatamaan sa loob ko na nakakapagpatirik ng aking mga mata. para akong nagdedeleryo tuwing natataan niya ang lamang iyon.

tang*na, nakakabaliw… pareho kaming pawis sa ginagawa namin kahit malamig da loob ng kwarto niya.

“fvck, you’re too tight wifey… malapit na ako…” aniya kasabay nang pagbilis ng kanyang paggalaw.

napayakap nalang ako sakanyang leeg kasabay nang pagtanggap sa bawat ulos niya sakin. ilang ulos pa ay tuluyan ko nang naramdaman ang mainit na likidong tumama sa kalamnan ko kasabay ng likidong inilabas ng ar* ko sa dibdib niya, malapot at marami…

ito na ba yung sprm cells? simula pagkabinata ko ay ngayon lang ako nilbasan dahil wala man lang sa isip ko ang makamundong gawaing katulad nito.

parehas kaming nanglambot at marahang humiga sa kama kasabay nang paghabol ng aming mga hininga.

“grabe, that’s our first but its great…” aniya na nagpainit ng pisngi ko.

“g*gi, ni wala ngang thrill yun eh…” pang aasar ko dahil ayokong ako lang ang mamula.

“kasi may lagnat pa ako, kapag gumaling na ako… you’ll meet my wild side…” aniya na mas lalong ikina-init ng pisngi ko… kala ko nakabawi na ako, magaling pala talaga siya makipagsagutan ng mga ganung salita. hayss!

“wala nang sunod, ang sakit g*go ka!”

“sa una lang haha, masasanay ka din… lalo na kung gabi gabi” banat niya na nagpagulat sakin, napalo ko tuloy ang dibdib niya.

“p*kyo ka sagad, anong gabi gabi? aba!” usal ko. wawasakin ata ako ng lalaking to.

“I’m just kidding haha, ang cute mo lang kapag nagsusungit ka haha… that’s why i love you so badly, wifey…” ani niya saka ako hinalikan sa noo.

“mahal din kita…” sagot ko rito na ikinangiti niya.

---

A:

wala naaaa bottom na talaga ang Akihiro natinnnnn🥹 pero anyways hope na-enjoy niyo to🥹 see you

nxt

updateeeee!

Chapter 44

A:

two chapters nowwwww huhuhu

kagabi sana to kaso nakatulog ako hahaha, anyways enjoyyyy!

---

Hiro’s P.O.V

pagmulat ko nang mata ay ang mukha agad ni Jayford ang tumambad sakin. nakayakap siya sakin na para bang mag-asawa na kami sa posisyon namin ngayon.

agad tuloy akong namula nang maalala ang pinaggagawa namin kagabi mula dito sa higaan hanggang sa banyo… humirit pa kasi ang ggo dahil gumaan raw ang pakiramdam niya. tngina, ginawa pang gamot yung— haysss, anong mukha nalang ihaharap ko sakanila kapag nalaman nilang kami na? syempre di maiiwasang macurious kung sino bottom samin. hayssss, ewan ko ba bakit kasi ako bottom samin?

“argg” impit kong daing nang maramdaman kong sumakit ang ulo ko. shta mukhang nahawaan ako ng lagnat ni ggo.

“w-why? what happened? anong masakit?” nag aalalang tanong nito, nagising ko ata.

“g*go ka nahawaan mo siguro ako… parang lalagnatin din ako, ang init ng pakiramdam ko tapos sumasakit ulo ko” sagot ko.

“shh, no worries, okay naman na ako, take a rest muna, ako naman mag-aalaga sayo.” aniya saka hinapo ang noo ko. “shit, mainit ka nga… don’t move wifey… it’s my duty now…” dugtong niya saka ako nginitian kaya tinanguan ko siya.

nakakatunaw nang puso yung ngiti niya, dagdag mo pa yung actions niya… hay, sana lang talaga di magbago yan, subukan niya lang.

ng makalabas siya nang kwarto ay humiga na ako para makapagpahinga. masakit din kasi talaga tong ulo ko kaya di ko kayang kumilos.

ay oo nga pala, di ako nakapag paalam kay mama kagabi… agad kong dinampot ang phone ko saka ko siya tinext na safe ako at inalagaan ko lang si mokong kaya di na ako naka uwi, nagreply naman siya agad nang okay lang dahil gabi na rin daw baka mapahamak pa ako sa pagbyahe pauwi. inasikaso naman daw siya ni Tarra kaya wag na daw akong mag alala sakanila. dahil dun panatag na rin ang loob ko.

nakakapanibago lang na ibang tao na ang nag aalaga sakin kapag may sakit ako, pero okay na din yun kasi matanda na rin si mama, ayoko namang mahirapan pa siya sakin… de baling ako naman ang magpakahirap sa pag-aalaga sakaniya, bilang bawi ko sa lahat ng sakripisyo niya.

naalala ko nanaman tuloy yung sinabi sakin ni mokong na ipapakilala niya rin daw ako sa magulang niya, ipaglalaban niya raw ako kahit ayawan pa daw ako nung mga magulang niya.

iniisip ko palang natatakot na ako, ayokong makarinig nang masasakit na salita dahil lumaki ako sa maayos na pagpapalaki ng magulang, hindi ko man lang naranasan masabihan ng masasamang salita mula sakanila kaya’t hindi ko alam kung anong mararamdaman ko kung sakaling husgahan nila kami.

hayss…

---

Jayford’s P.O.V

katatapos ko lang magluto and I’m preparing Hiro’s food, he took care of me yesterday so it’s my duty to take care of him too. lalo pa I enjoyed the night, he suffered pain last night kasi obviously it his first time, so it’s time to bawi.

“good morning papa” Jaydal greeted me after he enter the kitchen so I hugged him and kiss his forehead. “okay ka na po ba papa? si dada po?” he asked.

I smiled, “good morning, okay na ako and nasa kwarto pa ang dada mo kasi siya naman ang nilalagnat” I answered.

“nahawan mo ata kuya, kayo haa” Jen teased me.

“what? we didn’t do anything, haha…” I laughed as i remember everything.

“defensive… haha, normal naman yun no worries” he added.

“haha, dirty minded, ohh can i have a favor? pa asikaso muna si Jaydal… papakainin ko lang si Hiro… no worries I’ll gave you allowance later…” I asked her just to make sure na makakain na rin si Jaydal while im feeding Hiro.

“sure kuya, nukaba… kahit wag mo na po ako bigyan, willing naman po ako dahil ako rin naman talaga nag aalaga sa nakshie ko noon, no worries, asikasuhin mo na si jusawa mo, kerebels ko na to” sagot niya kaya hinalikan ko si Jaydal ulit sa noo bago ako pumuntang kwarto dala ang pagkaing niluto ko.

naabutan ko siyang tulog kaya inilagay ko muna sa mesa yung pagkain niya at kumuha ako ng gamot sa first aid kit ko. pagkakuha ko ay marahan ko na siyang ginising saka pinakain.

my lip’s can’t stop smiling even just watching him chewing the food. ewan ko ba, he has this aura that keeps my eyes watching him.

“alam kong gwapo ako pero baka matunaw naman ako sa titig mo” I chuckled hearing what he said.

“I’m just glad that Ihave you” bawi ko na nagpapula ulit sa pisngi niya. that’s it. im inlove with that. he’s too simple yet when he blushes? he’s really adorable.

“bolero halatang babaero, haha” pang-aasar niya pa.

“past is past… sayo na ako ngayon… at sayong sayo na ako forever” bawi ko saka ko ginulo ang buhok niya.

“where is he?” “k-kuya, may naghahanap sayo…”

naputol ang harutan namin after we heared those voices.

they opened the door and we saw Jen’s worried face carrying Jaydal and to the woman… supposed to be not here.

“mom?”

Chapter 45

Jayford’s P.O.V

mom’s shocked face showed up outside the room.

“mom… w-what are you doing here?” I asked—confused. wala man lang silang pasabi na pupunta sila rito.

“we need to talked.” she said so I immediately stand up and go with her, kahit anong pag-uusapan, kahit husgahan man nila kami, I will choose him over anyone, kahit sila mom and dad pa.

pero nakalabas na kami ng bahay ay hindi ko pa rin nakikita si daddy.

“so what is it?” I started. “if you’ll gonna ruin our relationship, you can go back to London now… i don’t wanna argue with you, we can live even without you…” I added.

“you love him?” she asked.

“yeah… he’s the best thing I ever have” I answered.

“but he’s a boy…”

“I know… but love is a feeling we can’t control. if you continue insulting us, you may now leave. no one’s need you here, nakaya ko nga yung 14 years without you… ngayon pa kaya na may sarili na rin akong pamilya?” I said that silenced her.

---

Hiro’s P.O.V

tapos na akong kumain at uminom ng gamot pero hindi parin bumabalik si Jayford. ano na kayang pinag-usapan nila? naiisip ko palang to kanina at ngayon nangyayari na… mas lalo tuloy akong natatakot sa pwedeng mangyari. andami nang what if ss utak ko. ewan ko ba pero kinakabahan talaga ako.

biglaan naman kasi… gustuhin ko mang makinig sa usapan nila pero di ko naman kayang bumangon dahil sa lagnat ko. ayan, makipagh*kan pa sa may lagnat, lumipat tuloy sakin. pano ako uuwi nito? what if paghiwalayin nila kami? sino maghahatid sakin pauwi? hayss naiiyak na ako, masakit na ulo ko, sumasakit pa dibdib ko kakaisip ng kahahantungan nang pag-uusap nila.

mas lalo lang akong nangamba nang pumasok si Jayford na kwarto habang umiiyak, dumeretso siya sakin at niyakap ako.

“shh… kung ayaw talaga nila, wala naman tayong magahawa eh… nasa sayo naman yun kung pipiliin mo ako o hindi…” pangunguna ko dahil di ko na rin talaga alam sasabihin ko, wala man lang siyang sinasabi basta iyak lang siya ng iyak sa likod ko.

“n-no… they can’t separate us… as long us we love each other, hindi tayo maghihiwalay… it’s just… wala na si Daddy… he d**d last night, cardiac arrest…” aniya saka muling umiyak.

hinimas ko ang likod niya dahil ramdam ko ang sakit na dulot nito sakaniya, ramdam na ramdam ko dahil sobrang sakit talaga nang mawala din ang papa ko.

“she’s requesting me to atleast attend his funeral… can i go?” tanong niya.

“syempre naman, daddy mo yun eh… para namn di magtampo ang daddy mo sayo… di naman ako mawawala, aantayin kita” sagot ko saka ko siya hinalikan sa noo.

“babalik ako after 2 weeks, before that, ihahatid muna kita mamaya sainyo… pagaling ka, don’t think too much, babalik ako… I love you…” mangiyak ngiyak niyang turan dahilan ng pag-init ng mga mata ko… naiiyak na rin ako dahil sa itsura niya ngayon…

siga siga lang to gumalaw pero iyakin pa din talaga siya.

“ingat ka din dun… i love you more…” sagot ko. hinawi niya ang mga luha ko saka ako hinalikan.

“impake lang ako… rest ka muna jan… aalis kami bukas… I’ll call you kapag andun na ako.” tumango ako sa sinabi niya.

nagpahinga nalang din muna ako habang nagaasikaso siya sa dadalhin niya bukas. paggising ko naliligo siya at medyo okay na ang pakiramdam ko kaya’t asikasuhin ko na rin ang sarili ko dahil ihahatid niya na ako pagkatapos niya maligo.

pagkalabas ko ay nakita ko ang maglola na nag-uusap sa sala. wala na si Jen, pumasok na siguro sa trabaho niya.

“Dada!” tawag sakin ni Jaydal dahilan nang paglingon ng mom ni Jayford. nagkatitigan kami hanggang sa ngumiti ito sakin. ngumiti ako pabalik saka lumapit sakanya upang makiramay sa yumaon niyang asawa.

“condolences po… pasensya na po ngayon lang ako lumabas, kakagaling ko lang po sa lagnat…” umpisa ko matapos kong lumapit sakanila.

“salamat, kamusta na pakiramdam mo?” tanong nito na kinagulat ko. hindi ba siya nandidiri samin? or alam niya kaya? baka di sinabi ni Jayford…

“okay na po ako, naka inom naman na po ako ng gamot…” sagot ko.

“mahal mo ba talaga ang anak ko?” muli akong nagulat sa tanong niya. tiningnan niya ako sa mata kaya agad akong nag iwas dahil baka husgahan niya ako.

“s-sa katunayan po… una ko po talagang karanasan ito, hindi ko po alam kong ano ba talaga yung pagmamahal dahil sa tanang buhay ko po hindi pa ako nakasubok magmahal romantically, pero kapag siya po yung kasama ko ibang iba po yung epekto niya sakin… nung una nga po ay hindi ko pa maintindihan dahil parehas kami lalaki, kaso nung nagtagal habang nakikilala ko siya nang buo, iba na po yung nararamdam ko, ibang iba po sa lahat, ang hirap po ipaliwanag pero ang alam ko po, siya yung gusto kong makasama habang buhay…” sagot ko… nanginginig man pero totoo lahat ng iyon.

“I’m glad na nakahanap si Jay ng kagaya mo… ganyan din kami ng daddy niya noon, siya rin ang first love ko… una talaga hindi natin maintindihan or maipaliwanag pero habang tumatagal mas naiintindihan natin kung bakit sila yung mahal natin. masasabi kong nagmamahal ang tao kapag nakakaya nilang gawin yung mga bagay na hindi nila kayang gawin sa iba pero para sayo gagawin nila. yung tipong kahit kalabanin man siya nang lahat ay pipiliin ka pa rin niya, di dahil sa tama ka, kundi dahil mahal ka niya.” kwento niya saka ngumiti sakin.

nanatili akong tahimik habang nakikinig sakaniya, “di ako tutulol sainyo… kita ko namang mahal niyo ang isat isat, at handa kayong piliin ang isat isa kahit may mga hahadlang sainyo, dahil yun yung natutunan ko sa daddy niya… ayaw sakin ng mga magulang niya dahil ibang lahi ako. mababang uri pa… breadwinner ako nang pamily, nag-abroad lang ako para buhayin sila mama, dun ako nakahanap ng trabaho sa London at dun ko na rin siya nakilala. ayaw sakin ng magulang niya kaya’t wala kaming nakukuhang tulong sakanila. nagsumikap kaming mag asawa para lang itaguyod ang anak namin, ngunit habang lumalaki si Jayford, di namin napansin na napapabayaan na pala namin siya, aalis kami sa umaga ng tulog pa siya, uuwi kami sa gabi nang natutulog na rin siya, kaya di na namin nabantayan ang paglaki niya hanggang sa isang araw malayo na ang loob niya samin, gustuhin man naming alagaan siya pero hindi kakayanin ng daddy niya kung siya lang ang nagtratrabaho kaya tinutulungan ko siya kahit kapalit nun ang kasiyahan naming pamilya.” dugtong pa niya. lumapit ako sakanya at saka ko inalo ang kanyang likuran.

“nagtrabaho lang kami ng nagtrabaho para i-secure ang buhay ng anak namin, pero malayo na siya samin, at ngayon… kung kailan pwede na kaming magkita ulit, nawala naman ang papa niya…” humagulgol ito dahil sa sakit na nararamdaman niya.

nanunubig na din ang mata ko dahil sa awa. mawalan palang nga ng tatay masakit na, pano pa kaya ang mawalan ng asawa? sa tagal ng pagsasama nila, sobrang sakit talaga… damang dama ko iyon dahil ganun rin si mama noon kay papa.

kung kaya lang humiling na wala nang mam*tay upang wala nang masasaktan ay hiniling ko na, pero sabi nga nila, lahat nang nangyayari satin ay may dahilan.

lilipas din ang sakit, pero hindi ang mga ala alang kasama sila.

---

A:

we’re almost

thereee

naaaa…. huhu nakakaiyak na nakakatuwa… sana makita ko pa kayo ulit sa

GS3

ahh malapit na din yun… yun nga lang

GxG

yun, hopefully basahin niyo pa rin😭 first time ko gumawa nun at babalik ako sa

BxB

sa

GS4

na🥹

Chapter 46

A:

two chapters tonighttttttt, mahaba haba to so enjoyyyyy! mwaaaa!

---

Aki’s P.O.V

“TOTOOOOO??” gulat na reaction ni Wan-wan matapos kong i-kwento yung relasyon namin nung lalaking minsang nagkagusto sakanya. “Aki??? seryoso? pano ka lumambot sa lalaking yun?” biro niya habang hawak ang kamay ko.

nasa park kami ngayon dahil ang boring sa bahay, nagpacheck up kasi si Tarra at si Mama na muna yung sumama sakanya dahil mas maalam ito sa pagbubuntis kesa saakin, kaya ako lang tao sa bahay… nasa London na rin si Jayford 3 days ago na at after niya tumawag nung andun na siya, hanggang ngayon wala na siyang paramdam.

ewan ko ba dun, sabi niya kasi ia-update niya ako… pero hanggang ngayon hindi pa rin siya tumatawag or magtext man lang… nakakabading man kasing pakinggan pero… namimiss ko na siya… mag-4 days na eh…

“ehem” tikhim ng asawa ni Wan-wan pero niyakap pa niya ako… hanggang ngayon threatened padin sakin tong loko na to, ito namang isa pinanganak na mapang asar, haha.

“I’m just happy na atleast nahanap mo na rin yung taong mamahalin mo… mabait naman yun, and sincere… ramdam ko yun nung nagsorry siya sakin… kaya stay strongggg” dagdag pa ni Wan-wan saka siya bumitaw sa pagkakayakap niya sakin.

“malapit na nga birthday nun eh, ano kayang magandang regalo sa lalaki?” tanong ko kay Wan-wan dahil balak kong bigyan ng regalo yung lalaking yun, para naman kahit papano makabawi ako sa lahat nang nabibigay niya sakin. “ano bang kadalasang nireregalo mo kay Jairo?” tanong ko dahilan nang pagkagulat ni Wan-wan kasabay nang pagpula ng kanyang pisngi. nagkatinginan silang dalawa ni Jai na nginitian siya ng nakakaloko.

ano bang— nanlaki ang mata ko kasabay nang pag-init nang mukha ko nung magpop-up sa utak ko yung nangyari samin ni Jayford.

wag mong sabihingggg…

“a-ah… relo, tama relo… or kaya gamit sa motor, kasi yun kadalasan binibigay ko kay Jairo” utal na sagot niya kahit obvious naman talaga, natawa nalang tuloy sakanya si Jairo.

ganto pala kapag may experience na, nagiging malisyoso na sa mga bagay bagay…

“sometimes, we just want cuddles, men aren’t that materialistic… others maybe, but i guess, if a man loves you, whatever you gave them, they will appreciate it and value it as one of the best gift they ever have. so just be yourself, look for something you know that makes him happy, cook for him, or watched movies together, simple but if you do it wholeheartedly, he won’t regret loving you…” sagot ni Jai na nakapagpatahimik samin.

nakakanosebleed na nga kausap si Jayford dumagdag pa to😑

pero tama naman siya, bilang lalaki rin naman, kahit ano naman talaga ibigay sakin natutuwa na ako.

“di na ako magtataka kung bakit ikaw yung pinili ni Wan-wan… thank you sa advice, saka… wag ka na ma threatened sakin, alam ko namang mahal ka din niyan…” wika ko na mas kinapula ni Wan-wan. “kapag may time ulit, papakilala ko sainyo yung anak ni Jayford, baka sakaling maging magkaibigan sila ni Alleya.” dagdag ko.

“sure… saan ba siya mag-aaral? naghahanap din kasi kami ng school para kay Alleya eh, dito na kasi kami titira dahil iba pa rin talaga yung lugar dito kesa sa Canada, maganda dun, super… yun nga lang hindi ako masyadong nakakalabas dahil wala naman ako masyadong kakilala, saka balak naming magtayo ng bakery dun samin, matanda na rin kasi si mama at hindi niya na kaya mag ukay-ukay, hirap na din siyang bumyahe mag-isa kaya sabi ko magbakery nalang kami at siya taga bantay ako ang gagawa.” kwento niya kaya’t naawa naman ako kay Tita. tinuring ko din siyang pangalawang ina eh.

“ay oo nga pala, naaala mo pa si Leo?” tanong ko rito.

“yung kaklase natin?” agad na tanong nito.

“oo, yung…” natigilan ako sa pagsasalita dahil baka magalit asawa niya.

“oh, bakit? anong meron?” tanong pa ni Wan-wan. tahimik naman yung isa habang nilalaro yung anak nila kaya pwede ko naman sigurong i-kwento.

“daanan natin mamaya, dun na tayo kumain kasi may tinayo siyang restaurant malapit dito, sabi niya, kung my time raw tayo pwede tayong kumain dun, libre pa…” sagot ko rito na ikina smir nung isa.

“I can pay…” parinig nito na tinawanan ko lang, seloso talaga ehh…

“apaka ano talaga nito, pinakasalan na nga kita kasi ikaw mahal ko ehh, magtigil ka na jan atleast makabawas gastusin diba?” usal naman ni Wan-wan kaya mas lalo akong natawa.

“I’m just teasing you, I just love how you react, haha” natatawang ani ni Jai dahilan nang muling pagpula ni Wan-wan.

gagaling talagang mangbola ng mga lalaking to… nagmumukha pa tuloy akong third wheel sa kaharutan nila, aba.

yung tuwa ko kanina napapalitan nang inggit eh…

haysss, mas namimiss ko lang tuloy yung lalaking yun… kelan ba kasi yun uuwi? may balak pa ba siyang umuwi? wala man lang siyang update, magfo-four days straight na siyang walang paramdam, aba!! natuwa na ata sa london, dun nalang kaya siya tumira, wag na siyang umuwi, h*yop siya.

“cheesy niyo… tara na nga, kumain nalang tayo maga-alas-onse na” pag-aaya ko sakanila nang pabirong bitter, natawa nalang din sila bago nag-ayos ng mga gamit nila.

Chapter 47

Aki’s P.O.V

“sige, byeee… ingat kayo” huling wika ko kanila Rowan, kumaway itp at nginitian ako bago sila pumasok sa  kotse nila.

napangiti ako dahil na rin nakikita kong masaya sila. alam niyo bat ako napapangiti? di lang sa masaya ako para kay Rowan, kundi di ko rin talaga lubos maisip na maiinggit ako sakanila.

sino bang hindi? eh yung akin di ko na alam kung buhay pa ba o baka ayaw nang umuwi.

tang*na lalaki ako eh, sayang tong kagwapuhan ko tapos namimiss ko gwapo din? aba. swerte ng gsgo, haha.

nagsimula na rin akong bumyahe pauwi dahil maggagabi na… habang binabaybay ko yung daan pauwi ay nagpatuloy pa rin ako sa pagala-ala kung pano nga ba nagsimula ang pagmamahalan naming dalawa. pagmamahalang nagsimula sa isang halik ngunit kahit sa pagkatapos nang gabi ay hindi na nakalimutan ang pakiramdam ng maglapat ang mga labi namin.

pakiramdam na alam kong kakaiba, ngunit tunay na bumago sa pananaw ko sa buhay.

isang lalaking kanta lamang ang hilig, walang karanasan sa pag-ibig, pero sa lalaking iyon, kumabog na lamang ang aking dibdib.

oh, rhyme yun, haha… nakakamiss kumanta.

kanta nalang kaya ako bago dumating sa bahay, alam niyo ba yung kantang “Hey, I’m tired by: Arash Buana?” sige, sabayan niyo ako…

[Playing: Hey, I’m Tired

by: Arash

Buana

]

“🎶Hey, Jay…” umpisa ko sa kanta, pinalitan ko ito nang pangalan niya para dama, haha.

“I’m tired, just want you to know…

I’m trying to get it right, it gets harder as it goes…

I hope you don’t mind to wait for

A few days ’til I’m home…“ ganto dapat sinasabi niya eh…

“I’ll call by 12, when I’m alone…

Recharge myself, just me and you on the phone…

I could see you tearing up yourself like it’s fine…“

“I could see the tears you held back inside…

Every time I try to sleep, I keep on wondering…

Darlin’, how do you feel? Is it getting overwhelming?

Hoping you won’t let me go…

Though I truly understand…

But you should know I’m really missing you…“ hayss…

“But there’s nothing I can do…

You’re the one who makes me happy when everything gets heavy…

Oh-oh, sorry, but I’m really missing you…“ di ako makapaniwalang gagamitin ko tong kantang to dagil miss ko na siya… tsk!

nag-humming nalang ako ng tono kasabay nang pagliko ko dahil mas mainam na nasa daan padin ang focus, ayoko madisgrasya… hindi ko pa siya nakikita ulit, haha.

“Do I really have to say goodbye?

I really miss his touch, I just really wanna see him…

Now I’m overthinking, Jay, I’m missing you…“ napapangiti nalang ako tuwing ipinapalit ko yung pangalan niya sa lyrics ng kanta, haha.

“But there’s nothing I can do…

You’re the one who makes me happy, everything gets heavy…

Oh-oh, yeah…

Don’t get me wrong, it’s convenient having crowds all going loud

To different states and two meanings

He’s not here to be around

I pray to God, make him happy

Before you fly back straight to me~

Oh, Jayford (

Je-e-ehey-ford

), oh…“ takte, itinono ko pa talaga yung pangalan niya para lang bumagay sa kanta… tang*na ang cheesy! saan ki ba to natututunan! napapa-iling nalang talaga ako sa sarili ko.

inihinto ko na rin ang motor dahil nakarating na ako sa bahay. binuksan ko yung gate bago ako sumakay ulit sa motor upang igarahe to.

pagkasara ko ng garahe ay dumeretso na ako sa bahay, nakakapagtaka nga dahil patay lahat ng ilaw, umalis ba sila mama?

ngunit pagbukas ko ay siya namang pagbukas nang ilaw at bumungad sakin ang mukha ng mahal ko habang may hawak na bulaklak at nakangiti saakin. mugto man ang mata marahil sa pag-iyak pero alam kong nagagalak siyang makita akong ulit.

---

Jayford’s P.O.V

“hello po Ma, good afternoon po… asan po si Hiro?” I asked nang pagbuksan ako ng soon to be mother-in-law ko ng gate.

“ah, wala siya rito, di ba nagpaalam sayo? gumala sila ni wanwan ngayon sa parke, halika muna sa loob at mainit, kawawa naman ang apo ko” she suggested and guided us inside their house.

he didn’t told me na aalis siya, maybe because I didn’t message him almost 4 days straight, haha. andami ko kasing inayos na papers para sa mga naiwan ni Daddy, it was all transferred to Me and to Mommy, after their marriage contract is confirmed Legal. dun ko nalaman na ayaw pala sakanya ng side ng papa ko because of her life status… dun ko maintindihan lahat kung bakit palagi silang wala, it’s because they sacrifices the bond justnto earned money kasi kung hindi, idedeport ang mama ko… salute to dad, kasi inilaban niya si Mommy, and sorry kasi napariwara ako dahil sa sarili kong conclusions… I’m really regretting everything, if only I tried to understand them maybe he’ll leave without my apologies. sa grave niya ako umiyak ng umiyak, asking for his forgiveness even if it’s too late… and I promised that I’ll make sure na hindi ko siya bibiguin, I’ll also do everything for my kid just like how he raised me, lalo na naiintindihan ko na lahat. and I’ll make sure to fight for someone I really love…

“a-ah Ma” nauutal na wika ko saka ako nilingon ni Mama habang ipinagtitimpla ako ng kape. lumapit ako sakanya at tiningnan siya sa mata “I know… I need to prove myself to you and to Hiro about my intention… kahit kami na, but still… i wanted you to know that I really really love your son… Can I asked your approval to marry him?” I asked with my cold sweat and shaky voice… I really build a strong courage to say that… and hopefully she said…

“hay nakong bata ka, syempre naman… walang kaso sakin kung aayain mo ng kasal ang anak ko, basta ipangako mo lang na hindi yan sa una lang… hindi laro ang kasal, oras na ipag-isang dibdib na kayo… dapat sigurado niyong sila talaga ang gustuhin niyong makasama habang buhay, sa hirap at ginhawa, hindi lang sa puro saya, lahat tayo perpecto ngunit mas mapapagtibay ang pagmamahalan kapag may tapat, tunay, at marespetong ugnayan. at kung siya ang nakikita mong mamahalin habang buhay, ipinagkakatiwala ko siya sayo, ngunit…” huminto siya sa pagsasalita na mas nakapagpakaba saakin “siya pa rin ang magdedesesyon” she added, akala ko naman may matindi pa siyang condisyon, buti na lamang ay wala kaya lumuwag ang aking paghinga. “ay basta wag ngayong taon… dahil sukob… next year nalang kung pumayag siya…”

sabay sabay kaming natahimik nang magblack out sa bahay nila, and an idea just pop up in my eyes, malaking ngiti ang nasa mukha ko dahil sa naisip ko kaya’t nang magkakuryente na ay kinausap ko sila ni Tarra na kasalukuyang nanonood kasama si Jaydal. “i have a planned, will you join me?” i asked.

“papa naman eh, nagi-english ka nanaman… hindi ko nga po maintindihan” Jaydal said that’s why we laughed.

“hawakan mo tong chocolate baby and tita… pwede ko bang patayin ang ilaw ulit para masurpresa pa lalo si Hiro?” i suggested and she nooded, after a minutes ay narinig na namin ang sasakyan ni Hiro saka niya ginarahe ito. hinintay namin siyang pumasok and just like the planned, his eye’s widen in shocked.

“Hi wifey… I just wanted to say sorry for not updating you, I’ll explain it later… but I’ll assure you that it was just a busy and I’m still into you” I started behore I raised the flower infront of him. I smiled as he get it but I’m left stand as he shout Jaydal’s name and holug him.

“Jaydalll, namiss kitaaaa” he said and patted Jaydal’s head.

“I miss you din po Dada, sayang po wala ka dun, lagi lang tuloy ako sa kwarto dahil wala akong maintindihan sa mga sinasabi nila, nasakit po ulo ko” sumbong ng bata na ikinatawa niya nang bahagya.

pero teka langgg! tama bang snob-in ako? ako kaya yung Hubby niya, bat si Jaydal yung sinalubong niya? galit ba siya?

hayss, tinatanong pa ba yun? obviously he’s mad.

I asked for Mama’s help but she just laughed at me… arggg! manunuyo pa ata ako.

“a-ako ba di mo namiss?” tanong ko, wishing he answered me, napangiti nalang ako ng tumingin siya sakin.

“hindi, wala nga akong narinig sa loob ng apat na araw tapos magi expect kang iisipin kita? patawa” he scartically said that hurt my heart.

galit nga. kaya agad ko siyang nilapitan at niyakap.

“I’ll explain later, but I promised, I’m just busy and i used those time for this surprise… I love you” I said.

“ewan ko sayo… tara na kumain na muna tayo, may tinake out akong pagkain sa restaurant ni Leo.” he replied.

I smiled and walked next to him.

mamayang gabi ko nalang siya aayaing magpakasal, ayoko siyang biglain… hopefully he accepted it…

matindihang paliwanagan to panigurado…

sino ba kasing nagsabing i-ignore ko siya? hays🤦🏻‍♂️

Chapter 48

A:

this would be the last 2 chapters for this book huhuhu, all i wanted to say is thank you for reading my

Gabiserye

and hopefully you’ll still give your support for the next book which is the

Gabi-serye

3:

Bawat

Gabi (

GxG

)

after the 3rd book of the

“Ideal Gay Trilogy”

or maybe sa kalahati… depends on my vacancy… basta half ng 3rd book or after… just stay tuned and wait for my update… all I can promise is, sa

Feb-16

ko ipapublish yung Epilogue. for now enjoy reading, mwuaaa!

---

Hiro’s

P.O.V

“I’m sorry… I’m really sorry for making you overthink these straight four days… It’s stupid of me thinking that it’s the best thing to do to surprise you… forgive me, wifey…” aniya sa likuran ko habang pilit inaabot ang aking mga kamay. di ko siya pinapansin kahit alam ko naman at ramdam ko namang sincere siya, naiinis lang talaga ako dahil syempre… apat na araw kaya yun… apat na araw siyang walang paramdam. “wifey… p-please… face me…” dugtong niya at ramdam ko ang pagpipigil niya nang iyak dahil nauutal siya.

t*ngina di ko na tuloy alam kung magagalit ba ako, maa-awa o matatawa? kasi naman, apaka iyakin pa rin talaga nitong lalaking to!

hays, wala akong nagawa kundi humarap sakaniya. nakakainis.

“sorry na… wifey… I will never do that again… promise” pangako niya saka tuluyang umiyak.

bading, hahaha.

“tumigil ka na nga, para kang bata… iyakin haha” pang-aasar ko dito dahil ok na ako… nakabawi na ako, umiyak na eh.

“don’t laugh at me!” usal niya saka niya isinuksok ang mukha niya sa leeg ko dahilan para mas lumakas ang tawa ko, HAHAHA parang bata talaga.

“alam mo ikaw, ang laki laki ng katawan mo pero iyakin ka haha, pero… mas gusto ko yan kesa naman basagulero ka. naalala ko pa nung una kitang makita dun sa bar… nung nakipagsuntukan ka… ang angas mo dun, sa dami nun pero pumalag ka pa rin. natalo ka nga lang, syempre marami yun eh, pero para sakin? panalo ka pa rin doon kasi pinakita mong kahit bisexual yung tao, karapat dapat pa ding mahalin at protektahan. kahit hindi ko pa alam na si Rowan yung tinutukoy mo, pero dun palang sa pagtry mong protektahan siya kahit dehado ka, alam ko nang mabuti ka… at buti nalang di ka talaga nang babae dun kasi kung sakali man nalaman kong may iba ka na, di ako magdadalawang isip magpakasal sa iba. total nasa edad naman na ako…” wika ko habang hinahaplos ang buhok niya.

“tsk… don’t say that… nagbago na ako… ikaw ang mahal ko, at mamahalin ko, forever…” sagot niya saka humarap saakin. tinitigan niya ako sa mata, “to be honest… i still have a little surprise…” dugtong niya saka siya marahang bumangon. may kinuha siya sa pantalon niya kaya’t bumangon rin ako.

nilabas niya ang isang maliit na kahong kulay pula saka muli akong tiningnan sa mata.

t-teka… wag mong sabihing…

“Wifey, I know bawal pa kasi sabi ni Mama sukob raw so I respect her pamahiin… but I’m still giving this ring to you as only our promise ring to promise you that I’ll marry you soon… will you accept me as your partner… forever?” nanigas ako sa kinauupuan ko dahil sa mga narinig ko, totoo ba to o nakatulog na ako habang sinusuyo niya ako?

“a-ahh…” impit na daing ko matapos kung kurutin patago ang hita ko. totoo nga, di ako nananaginip…

“why? what’s wrong?” alalang tanong niya sakin kaya agad akong umiling.

“wala… wala… nagulat lang ako…” sagot ko rito dahil nakakahiya, pero kasi naman di ko naman ineexpect to!

pero… siya rin naman ang gusto kong mahalin habang buhay… siya rin ang gusto kung makasama habang buhay… simula nung nahalikan niya ako hanggang sa tuluyan ko na siyang minahal… ngayon, alam kong seryoso siya at mahal naming parehas ang isa’t isa…

“Oo” wika ko na ikinatigil niya.

“Oo? papakasalan mo ako?” pagkukumpirma niya kasabay nang paglawak ng ngiti niya.

natawa nanaman tuloy ako ng bahagya.

“Oo nga… bingi ka?” pang-aasar ko ngunit niyakap niya lang ako nang mahigpit.

“yeaaa! I love you wifey!” sigaw niya kaya’t nataranta ako, g*gi… anong oras na oh!

“shhh, bunganga mo… para ka talagang bata” usal ko pero di niya ako pinakinggan saka niya ako hinalik halikan. “oh, tama na, di mo pa nga nasusuot yang singsing baka san pa mapunta yang halik halik na yan.” pagsaway ko sakanya kaya tumigil naman siya at saka marahang kinuha ang kamay ko upang isuot sakin ang singsing. nang maisuot niya na sakin ay inangat ko ito upang tingnan kung bagay ba at ang ganda… parang fasion ring lang pero alam mong wedding ring dahil sa dyamante niya, pinagkaiba lang panglalaking design kaya hindi naka umbok yung dyamante, nakapalibot ito kaya’t alam kong mahal to… magkano kaya nagastos niya rito? baka gumastos siya nang sobrang mahal. okay naman sakin kahit practical na presyo lang.

“magkano bili mo nito? andaming dyamante baka sobrang mahal ah…” ani ko na ikinangisi niya.

“don’t mind it, di ko naman binibenta sayo yan eh, kaya di mo na kailangan malaman yung presyo… you deserve that anyways, besides, mas mahal ka pa nga sa presyo niyan because you’re a limited edition—too rare to find… and it’s my pleasure to have you” sagot niya.

“ede wow!” tngnaaaaaa! grabe talaga mangbola tong lalaking to! kainissss… wala man lang akong talent na ganyan, ang alam ko lang na pangpakilig ay pagkanta… pero yung pambobolang mga ganyan, wala man lang akong kaalam alam.

“you’re blushing, haha…” pang aasar niya. “I love you wifey” aniya saka ako hinalikan.

“I love you, hubby” sagot ko saka namin itinuloy ang halik na inumpisahan niya.

nasa baba pa naman si Jaydal kasama ni mama dahil nanonood sila ng movies. alas otso palang naman kaya alam kong di pa sila matutulog.

🔞Chapter 49🔞

WARNING SPG ALERT ! ! !

READ AT YOUR OWN RISK!

---

Jayford’s P.O.V

it’s my turn to gave my best, it didn’t satisfied him at our first dahil may sakit ako nun. he just laugh at me telling me I’m weak.

now? let’s see who’s weak.

I gently kissing him while slowly pushing him down to his bed. my kiss move down to his jaw and to his neck. his adams apple is quite small so it’s cute to lick. I move my lips up to his earlobe making him moan while slightly holding my hair.

in that way, i know he likes what I’m doing. I smirked with that thought, haha.

i like it, anyways.

my hand started to pull his shirt up but I won’t remove it, baka biglang pumasok si Jaydal, atleast we can pull it down easily.

after puting mark on his neck, i move my head to his n*pples to pleasure him. he quietly moaning everytime I roll my tongue on it.

after that I started to pull down his short too.

I get a mini bottle of lube in my pocket to make his hole wet (I always have that in case of emergency, haha). I gently hold his legs and push it down on his body.

I looked at his handsome face while his eyes are closed, patiently waiting for my move.

I smirked and put lube in my fingers. I pointed it in him and gently push it inside. he moan softly and control his muscles in his h*le making it too tight…

“relax wifey… you’re tighten it…” I said and he relaxed himself. I can’t stop smiling because of his innocence, haha.

I push it til it’s end and started to move in and out slowly.

he moan more softer and audible. the sensation making him wild and hold his bed cover tightly.

I enjoy doing in and out from slow to bit fast just to ready it before i putted the biggest one.

I have 3 fingers width and 7 inches length. so I added one finger to stretch his hole widely.

after a minutes his not that tight and can easy to move now ’cause his already wet.

I don’t want to cut his pleasure so i also pulled my short with my boxer to revealed the hard like a metal manhood.

he miss him too, haha.

he open his eyes as I pointed mine into him.

“why? we can stop if you can’t…” i asked him but he cut me.

“dahan dahanin mo lang…” aniya kasabay nang pagpula nang mukha niya kaya’t natawa ako nang bahagya, umiwas tuloy siya nang tingin, haha… too cute…

I slowly rub mine with lube to make it wet. I don’t want to asked him to blow me… b’cause I know he wasn’t used to it, he just love me but I don’t think he can, baka mandiri siya and i respect that… besides we can reach climax even without doing it… he can easily make me cum just using his moan, his moans sounds music… obviously he’s a singer, haha. kidding asides, he really have a clean and soft voice, mahahalata mong walang acid reflux, haha.

I didn’t waste time kasi baka antukin na si Jaydal kaya I slowly enter mine into him and stopped as it reached its root. I make him adjust for a second before i gently thrust in and out.

slowly—feeling the heat inside plus it’s tightness. the sensation i felt everytime our flesh touches inside makes my eyes rolled in pleasure.

I started to add speed and loving the softness of his flesh. his moans became louder and sweet.

“mmm jay~ ugh… jay~” it’s adding more sensation in me.

I slow down for a while just not to cut the pleasure… I gently pull my length out. “will you turn wifey?” I asked him and he did it. I guided his back to bend down and enter mine again—full.

“ohh~” / “fvck~” we both moan.

in this way, i can enter my full length inside him. I can even hit his spot making him tighten his hole… kanina I don’t like it in my fingers but now, i like it… it’s choking mine, haha know that feeling? it’s f*cking good.

I move again with a bit faster to continue the pleasure. holding his butt to enter my whole length, roots to roots… making us moan in satisfactions…

i thrust faster and faster as i felt my liquids coming…

“ohh… fck wifey… im near…” I moan to tell him and in just few thrust my legs shakes indicating that my liquid’s ready to explode… one more thrust and, “ughh~” i lose my strength as i reach climax and full his hle.

f*ck… i love it…

“wifey paabot ng damit mo, baka matuluan yung higaan eh” i asked him, sinunod naman niya ako and I wipe my liquids before I pulled mine out, to my surprise he c*mmed unexpectedly, nice.

we really did great…

it’s satisfying but I’m still hard.

“bath break?” I suggested.

“g*go!” he blushed and salute his middle finger, I laughed on how he reacted—too innocent, haha.

“we can continue it in the shower if you want…” I teased him.

“lala mo, sinagad sagad mo na nga kanina di ka pa din nakuntento dun? masakit kaya” he answered.

HAHAHAHA

“sorry then, but i know you like it too, what is it again? “ohh jay~

mmm

~“ HAHAHA“ i teased him more and his faces turned red again.

“gsgo!” he shouted.

“I love you too” I answered and hugged him.

we both laugh and just enjoy the night.

EPILOGUE

Akihiro’s P.O.V

“you may now kiss” turan nang Judge rito sa London na nagkasal samin ngayon. marahan naman akong hinalikan ni Jayford bilang symbolo nang aming pag-iisang dibdib.

gustohin ko mang umiwas dahil medyo nahihiya pa akong makipaghalikan sa harap ng maraming tao ngunit hindi ko na ginawa. mahal namin ang isa’t isa kaya’t kahit sa gantong paraan ay maipakita kong bukal sa loob kong ikasal sakaniya.

5 years na ang nakalipas nang magbigay siya ng promise ring saakin noon, sukob daw sabi ni mama kaya’t ipinagpaliban muna namin at hinayaan niya muna akong bumuo nang sarili kong Bar sa Pilipinas at palaguin ito upang kahit papaano ay may mapagkakitaan at mapaglilibangan sa tuwing siya ay nakasampa sa barko.

labing isang taong gulang na si Jaydal at graduating ngayon sa elementarya bilang pangalawa sa klase kasabay ng anak nila Rowan at Jairo na siya namang nangunguna sa klase nila.

di na ako magtataka, kanino pa ba magmamana? syempre sa Dada Wanwan niya.

proud ako parehas sakanila, malalaki na sila at gaya namin ay solid na rin silang magkaibigan.

sa loob nang limang taon na iyon, napatunayan kong wala nga talaga sa kasarian ang pagmamahal. dahil alam naman nating hindi ako ganito dati, ang alam ko lang ay kumanta… di ko naisip na pagkatapos nang gabing nahalikan ako ng isang lalaki, dun na pala mag uumpisang titibok ang puso ko.

“I love you, wifey…” wika ni Jayford matapos niya akong halikan.

“I-I love you, hubby” ani ko na nagpa-ingay sa paligid.

humarap kami sakanila saka kami sinabuyan ng mga petals na puti at pula.

dati kanila wanwan ko lang to nakita, ngayon naeexperience ko na.

iba pala talaga sa pakiramdam kapag kinasal ka sa taong mahal mo.

I’m Akihiro Dy-Criston… diwow! HAHAHAHA kinasal kami 30 years old na… bilis lang nang panahon, pero pasalamat parin ako dahil napunta ako sa taong handa akong panindigan kahit husgahan man kami ng iba.

ang importante nalang ngayon ay mahal namin ang isa’t isa.

---

Venue

“hello everyone, my wife is shy to speak here infront but we wanna say thank you to all who came here to witness our wedding especially to his friends, family and also to his family-in-laws… we really appreciate it. to my grandparents, i know we argue about it before but i appreciate you for being here and for accepting him and my mom to be part of Criston Family. I know Dad is happy for us especially now that we’re okay… and for that, my Wifey prepared something for you” ani ni Jayford sakin saka inabot saakin yung mikropono.

sa totoo lang nahihiya talaga akong humarap sakanila dahil totoong nagkatampuhan muna sila bago ako tinanggap pero masya ako at tinanggap rin nila ako dahil natuto na raw sila sa pagkalamali nila sa anak nila. si Jayford lang din kasi ang kaisa isa nilang apo at kung saan raw siya masaya ay susuportahan nila lalo na matagal nangulila ang asawa ko.

“uhmm… hello, i just prepare a song for Jayford and hope you all enjoy my voice” halos utal utal kong ani sa harap nila, ang awkward tuloy, tngna.

ito pa ang isa sa dahilan kaya ayokong magsalita rito dahil di ako ganun ka fluent mag english, marunong akong mag english ngunit kung napapansin niyo ay tagalog talaga ginagamit ko dahil di ko kayang magsalita sa harap ng iba gamit ang english, kahit pagcha-chinese nga di ko rin ginagawa eh dahil nablablanko utak ko, nakakahiya baka pagtawanan nila ako.

sa pagkanta nalang talaga kahit english pa yan, papakag ako… wag lang makipag usap. kaya nga kahit ine english english ako ng lalaking to, tagalog pa rin sinasagot ko. nakakatawa pero totoo…

nagsimula na ang tugtog kasabay nang palakpakan sa paligid.

[ Playing: Forevermore

              

by:

Side A

          

]

🎶There are times…

when I just want to look at your face…🎶

umpisa ko sa kanta na nagpatahimik sakanila.

🎶With the stars in the night…

There are times when I just want to feel your embrace…

In the cold night…🎶

🎶I just cant believe that you are mine now…🎶

kanta ko kasabay nang pagtama nang paningin naming dalawa at paghiyawan nang mga nanonood.

🎶You were just a dream that I once knew…

I never thought I would be right for you…

I just cant compare you with anything in this world…

You’re all I need to be with… forevermore…🎶

patuloy ko sa pagkanta na sinagot niya naman nang matamis na ngiti dahilan upang mag init ang mukha ko.

dati gwapong gwapo ako sa sarili ko, ngayon… ang gwapo niya na sa paningin ko…

🎶Time and again….

There are these changes that we cannot end…

As sure as time keeps going on and on…

My love for you will be forevermore… ohhh…🎶

uminit ang mata ko at alam kong may nagbabadyang mga luha roon. dinadama ko ba naman yung lyrics… minsan lang ako ganto, hayaan niyo na… mahal ko lang talaga…

🎶

(instrumental)

🎶

napangiti nalang ako habang pinagmamasdan siyang nakatitig sakin… di ko man lubos maisip na sakanya ako mahuhulog, pero mamahalin ko siya nang lubos…

🎶

I just cant believe that you are mine now…

You were just a dream that I once knew…

I never thought I would be right for you…

I just cant compare you with anything in this world…

🎶

🎶

As endless as forever…

Our love will stay together…

You’re all I need to be with forever more…

(As endless as forever

our love will stay together)

You’re all I need

To be with forevermore…🎶

pagtatapos ko sa kanta habang marahang nagsisipagpatakan ang mga luha ko dahil ang bawat lyrics nang kantang iyon ay sumisimbolo sa pagmamahal ko para sakaniya… pagmamahal na hindi matatapos sa pagtapos nang gabing ito, kundi pagmamahal na hanggang dulo…

pagmamahal hanggang sa

linasanin

namin ang mundo.

dito man magtatapos ang aming kwento pero hindi rito matatapos ang pagmamahalan naming binuo.

---

Jayford’s P.O.V

I gently wipe his tears after he ended the song. it’s my first time seeing him like this, and I’m thankful that it only show his true and pure love for me.

we didn’t expected it, especially me… i didn’t expected it that after being rejected by the first person I love… here I am loving again by the person who also loved me.

it’s just a curiosity after the night i kissed him and now we’re here being together… a newlyweds…

it’s impossible but became possible because maybe… destined? what ever it is… for me? it’s one of the most precious gift I ever have in my entire life…

it’s also my first time hearing a song that dedicated to me so i feel so much special and appreciated as my wife sang it for me.

“

I will also love you, forever… it’s not a promise but a declaration…“

I said and gently give him a kiss again that make the crowd kilig , haha.

we will now close this book, thanks for reading…

— THE END —

---

A:

Halaaaaaaa tapossss naaaaaaa😭

2/5

books doneeeee… I’ll be expecting you guys to support me again in my future books (soon)… for now, I’M REALLY REALLY THANKFUL THAT I HAVE YOU in thies Series.

nakakaiyak na nakakatuwa kasi nakakataba nang puso dahil umabot na to sa

3k+

reads and

25k+

reads naman yung

GS1

.

AHHHH, i love you all

xiesseeee

, just enjoy my writing skills and malay natin sooner, makilala rin tong mga gawa ko… hehe manifestinggg!

again, this is your

Nyxxie

, and this would be the last page of this book.

byeeeeee, mwaaaa!