Hansel and the Five Señorito

---

My life was full of pain and misery not until I meet the five of them, especially him.

I’m Hansel Madrigal and this is my story.

---

Read me pls!!!

Hi guyses! I dicided to rewrite the story from the very start at kung mababasa niyo po itong story, there will be a big changes po like the plot and the characters. Unlike the old version mas gagalingan ko pa po dito sa revised at bagong version ng HATFS. But pls. guyses don’t expect to much from me ’cause I’m still a newbie. Still the update depends on my mood.

---

Date Started: 04-02-17 Revised: 03-19-20

---

Disclaimer

No part of this book/story may be reproduced in any form or by any means without the author’s consent. Please obtain permission. Names, characters, places and incidents are just products of the author’s wildest imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events or locales or persons, living or dead, is entirely coincidental.

Chapter 1

“Hoy! Diba ang sabi ko sa’yo,

tapusin

mo lahat ng homeworks at projects ko! Ano pang

tinutunganga

mo d’yan? Bilis! Kailangan tapos na ‘yan

pagkaligo

ko!“

Wala nang mas nakakairita sa boses ng kapatid niya kaysa sa sigaw nito. Para kay Hansel, normal na lang ‘yon. Kapag tinutupak si Hannah, mas matindi pa sa sigaw o dura ang inaabot niya. You wouldn’t believe how his family abused him to the point na halos ikinamatay niya na.

Nagmamadaling nagmartsa si Hannah paalis, iniwang nakatayo si Hansel na nakayuko lang. Hindi na siya nagreklamo. Alam niya na wala rin namang mangyayari.

Kahit may iniindang sakit, sinimulan agad ni Hansel ang paggawa sa mga homework at projects ng kakambal niya. Buti na lang, madali lang ang sagutan. Kahit hindi siya nakakapag-aral nang maayos, matalino naman siya.

Matapos niyang tapusin lahat, dahan-dahan siyang naglakad paika-ika. Sino ba namang ‘di pipilayan kung mahuhulog sa hagdan at magpagulong-gulong pababa? Minsan iniisip niya, kung natuluyan siya, baka mas gumaan pa ang buhay niya.

“Hansel, iho, ayos ka lang ba?” tanong ni Nay Fely, ang kasambahay na tanging may malasakit sa kanya.

Ngumiti si Hansel, pilit na itinatago ang kirot sa katawan. “Ayos lang po ako, Nay Fely.”

“Manang! Manang Fely!” sigaw ng isang tinig mula sa sala.

Napangiwi si Nay Fely. “Oh siya,

tinatawag

na ako ng

butihing

tiyahin

mo.“ Kita sa mukha niya ang pag-aalala, pero hindi na nagsalita si Hansel. Alam niyang magiging pabigat lang siya kung hihingi pa siya ng tulong.

Sa loob ng maliit na silid, pinagkasya niya ang sarili sa matigas na tabla na nagsilbing kama niya simula pa noong mamatay ang mga magulang niya sa isang car accident. Siya lang ang nakaligtas—at ‘yon ang dahilan kung bakit siya kinamumuhian ng kakambal at ng tiyahin niya. Sinisisi siya sa pagkawala ng mga magulang nila.

Pagod at masakit ang katawan, kaya agad siyang nakatulog. Sa haba niyang 5’7, hindi siya kasya sa limang metrong tabla. Parang mas maganda pa ang kulungan ng aso kaysa sa higaan niya.

Kinabukasan, medyo bumuti na ang pakiramdam ni Hansel. Pero tambak ang gawaing bahay. May bisita raw sila, pero gaya ng dati, hindi na siya nagtanong kung sino. Isa na namang araw ng pagiging utusan.

“O, ito!

Inumin

mo ‘yan ng dalawang

beses

sa isang araw, at itong isa naman—isang

beses

lang!

Naiintindihan

mo ba? Kapag hindi mo

sinunod

,

makakatikim

ka talaga!“

Tahimik na tinanggap ni Hansel ang mga pad ng gamot na iniaabot ng tiyahin niya. Kumunot ang noo niya sa dami ng pills.

“Para saan po ba ito, Tita?” tanong niya, nagtataka. Wala naman siyang sakit, ‘di ba?

“‘Wag ka nang

madaming

tanong! Sundin mo na lang ‘yan!“ matalim na sagot ng tiyahin niya bago siya tinalikuran.

Hansel’s POV

Isang buwan matapos kong simulang inumin ang mga gamot, napansin ko ang mga pagbabago sa katawan ko. Nawala ang mga unwanted hair ko. Kuminis at pumuti ang balat ko. Pero ang pinaka-nakakagulat—nagkaroon ako ng boobs.

Sinubukan kong isuot ang pinaglumaang baby bra ni Hannah. Sa salamin, kitang-kita ko ang pagbabago sa katawan ko. I changed a lot, physically.

Matagal ko nang pinangarap na maging babae, pero ngayon na unti-unti itong nagiging totoo, natatakot ako.

“Hansel! Hansel!” sigaw ng kakambal ko mula sa labas. Agad kong hinablot ang jogging pants at luma kong t-shirt.

“Ano ‘yon, Hannah?” kinakabahan kong tanong.

“Hindi ba

sinabi

ko sa’yo na huwag mo akong

tawagin

sa pangalan ko?

Tawagin

mo akong Miss o Ma’am, you fag!“ bulyaw nito.

“So-sorry po, Ma’am,” nauutal kong sagot.

“That’s better! At ‘di ba

sinabihan

kitang

linisin

ang bahay? Tita would scold me after seeing those

mess

in the sala and pool area! Faster!“

Agad siyang naglaho. Sa awa ng Diyos, hindi ako nasabunutan—first time ‘yon ngayong umaga.

Nagsimula akong maglinis sa pool area. Kalat ang everywhere—obvious na may party na naganap kagabi. Habang nag-aayos, narinig ko ang boses ni Steffy.

“Bakla,

kamusta

? Aba, parang

gumanda

ka ata!“

Ngumiti ako. Si Steffy lang ang natitirang kaibigan ko sa bahay na ‘to.

“Ikaw rin Steff.

Magpapa-manicure

ka na naman ba kay Tita?“ biro ko.

“Naku, hindi!

Magpapa-massage

daw siya kasi stress na naman siya sa ‘yo, day! Choss!“ tawa ni Steffy.

Napailing na lang ako at itinuloy ang paglilinis. Biglang kinuha ni Steffy ang mga gamot ko sa mesa.

“Bes, saan ka

nakakuha

ng mga ‘to?“ tanong nito, halatang may iniisip na masama.

“

Pinaiinom

sa’kin ni Tita,“ sagot ko.

“Alam mo ba kung para saan ‘yan?”

Umiling ako. “Hindi ko alam. Pero

napansin

ko na nagbago ang katawan ko

matapos

ko itong

inumin

.“

“Bes, hormonal pills

‘t

o!“ bulalas ni Steffy. “At mamahalin pa ‘to, ha!”

Nanlaki ang mga mata ko. Hormonal pills? Bakit?

“

Natanong

mo ba kung bakit ka

pinapainom

niyan?“ seryosong tanong ni Steffy.

“Ayaw naman niya akong

sagutin

,“ sagot ko, nararamdaman ang kaba sa dibdib ko.

“Bes, kung may nangyari, sabihin mo agad sa’kin, ha?” Tumayo si Steffy. “Kailangan ko nang umalis!”

Tahimik akong naiwan sa kwarto ko. Mag-isa na naman ako. Pakiramdam ko, unti-unti na akong nagbabago—at hindi ko alam kung bakit.

Chapter 2

Hansel

“Oh my, thank you talaga, Tita!” “No problem, darling. Ibibigay ko lahat ng gusto mo.”

Napansin ko ang matalim na tingin ni Hannah sa akin habang nakangisi, kaya’t napilitang iwasan ang kanyang mata. Pinagpatuloy ko na lang ang paglilinis, isang bagay na naging araw-araw na gawain ko mula nang maglingkod ako sa sariling bahay.

Kung tatanungin mo ako, “Ano bang ginagawa ko dito?” Kung ganito rin lang ang trato nila sa akin, bakit nga ba ako magtitiis? Dahil ba sa pamilya ko?

Ha-Ha-Ha! Nakakatawa nga, ‘di ba? Pamilya ko, pero mistulang hindi ako kabilang sa kanila. Wala ni isa sa mga kamag-anak ko ang nakakaalala sa akin. Hindi ko na rin alam kung anong klaseng pagmamahal ang nararapat sa akin mula sa kanila.

Mapait na napangiti ako habang iniisip ang mga iyon. Hindi ko na kayang pigilan ang sakit na nararamdaman ko.

Sino bang matutuwa kung mismong pamilya mo ang nagtatangi sa’yo? Kung lahat sila ay galit, at sinisisi ka sa mga nangyari sa buhay mo? Hindi ko naranasang lumabas, makipagkaibigan, o mag-enjoy sa kahit anong karanasan. Ang tanging natutunan ko sa buhay ay mula kay Nanay Fely, kung hindi dahil sa kanya, malamang hindi ko matutunan ang magbasa o magsulat.

Para akong nakakulong sa isang silid. Ang bahay na ito, ang aking selda.

Bawal lumabas. Dahil kapag lumabas ako, may parusa. Naalala ko pa, ang unang alituntunin nila para sa akin: hindi pakainin sa loob ng isang linggo at pagtulungan akong latiguhin. At naranasan ko na ‘yan.

Tinitiis ko dahil sila na lang ang mayroon ako. At natutunan ko, gusto lang nila ako kapag nasasaktan nila ako.

Ganito na sila mula nang mawala ang magulang ko. Si Nanay Fely na lang ang naging guro, guro ng magandang asal at pagpapatawad. Sa loob ng labing tatlong taon, naranasan ko ang impyerno sa kanilang mga kamay. Ngunit, tinitiis ko, kahit minsan, gusto ko nang sumuko.

Sana’y matutunan ko ring magpatawad at matanggap, ngunit alam kong malabo. Alam ko, hindi nila ako kayang tanggapin at patawarin.

Konting tiis na lang. Makakalaya rin ako. Hindi ko alam kung kailan, pero sigurado akong darating ang oras na ito.

“Hannah, stop it!” Inawat ni Tita nang makita niyang sinasaktan na naman ako ni Hannah. “But Tita, he almost forgot our rule for him!” galit na reklamo ni Hannah.

I shook my head, trying to deny the accusation. “Hindi totoo iyan,” ang sagot ko sa aking isipan. Ngunit mas pinili ko na lang na wag patulan.

“Enough, Hannah! We’ve talked about this. Let it go.” Ang utos ni Tita, at ako’y nagulat pa dahil sa pagkakasaway niya sa kapatid ko. Mukhang nagalit ito, ngunit hindi ko na ito pinansin at sumunod na lang ako sa utos.

Habang papalayo, rinig ko pa ang kanilang pag-uusap. Siguro, may kinalaman ito sa akin? Hindi ko na lang inisip, dahil baka kung ano-ano na lang ang naiisip ko.

Bakit nga ba ako tatakas? Kung tatakas ako, saan ako pupunta? Wala naman akong mapupuntahan.

Halos isang kalahating oras ko ring hinintay ang pagdating ni Steffy. Pagod na ako dahil sa maghapon kong paglilinis ng bahay. Kami na lang ni Nanay Fely ang gumagalaw sa malawak na bahay.

“Friend, sorry kung natagalan ako. Yung boyfriend ko kasi, keseh!” nagmamagandang-loob na biro ni Steffy.

Nagtaas ako ng kilay, hindi maintindihan. “Chararat, lungs! Halika nga rito at maupo ka, at pauusapin kita,” tawa niya at tinulungan akong magpahinga.

Nang matapos siyang mag-ayos sa akin, inilabas na niya ang mga gamit niya sa pagpapaganda. Tinulungan niya akong magsuot ng puting bestida, medyo hapit sa katawan ko kaya’t kitang-kita ang kurba ng aking katawan—lahat ng ito dulot ng mga gamot na ipinainom sa akin ni Tita.

“Ang ganda mo, Bes. Parang Barbie!” pabirong sabi ni Steffy habang tinitingnan ang resulta. Hindi ko maiwasang mapangiti sa sinabi niyang iyon.

“Hansel, dumating na ang mga Sarmiento! Bakla! Ang gagwapo nila!” kinikilig na sambit ni Steffy. Ako naman ay nagulat nang marinig iyon. Bigla akong kinabahan.

“I-kakasal na pala ang maldita mong Tiyahin? Nakakainis talaga!” Ang dagdag niyang hindi maiwasang pagtawa. Siya lang naman ang nakakaalam ng lahat ng hinagpis ko sa buhay. Ang puso ko, saglit na nabagabag.

“Kayong dalawa, bilisan niyo na! Nandiyan na ang mga bisita,” paalala ni Nanay Fely, may halong alalahanin. Nagtago ako ng ngiti, parang sinasabi sa kanya na “ayos lang, sanay na ako.” Tinutulungan ko si Nanay Fely sa mga huling paghahanda.

Lumabas ako at tinulungan siya sa mga bisita. Bago pa man ako makalapit, narinig ko ang tanong ni Hannah sa Tita ko.

“Kailan ang kasal, Tita?” Tanong ni Hannah.

“That’s why they’re here, Hannah. By the way, these are my stepchildren—Hannah and Hansel,” masayang pakilala ni Tita.

“Ang mga anak niyo, Tita?” tanong ng isa sa mga bisita, at ako’y tumingin sa kanila. Nang masulyapan ko ang lalaking katabi ng ama nila, nagulat ako nang magtagpo ang mga mata namin.

“Good evening, Tita,” seryosong sambit ng lalaking nakatingin sa akin kanina. Walang ngiti sa mukha niya, kaya’t napilitan akong iwasan ang kanyang mata at yumuko.

Habang ang iba niyang mga kapatid ay bumati, nakahinga ako ng maluwag nang alisin niya ang tingin sa akin, ngunit mali. Dahil, ng tumingin si Hannah sa akin, nakaramdam na naman ako ng pangamba. Naramdaman ko na baka parusahan na naman ako.

“Well, as we were saying, we’re getting married this coming week,” ani ng isang lalaking nasa edad kwarenta, maligaya niyang sambit.

“Isn’t it a bit early to do that, Dad? You just met her!” isa sa mga anak niya ang nagkomento.

“Don’t be stubborn, Vodka!” sigaw ng ama nila, kaya’t nagtakbo ang lalaki palayo.

“Pasensya na, Margareth,” paumanhin ng lalaki.

“It’s okay. I understand him, Franco,” sagot ni Tita, sabay ngumiti, kaya’t nagpatuloy ang kanilang pag-uusap. Ngunit ang tingin ni Hannah sa akin ay hindi ko na napansin, natakot na akong muling mapagalitan. Mukhang kasalanan ko na naman.

Chapter 3

Hansel’s POV

A week passed, and just as I expected, I got slapped by Hannah once the guests left. I let out a deep sigh, still feeling the sting of that moment.

As expected, the wedding was only a civil one due to the lack of preparation. It was rushed, and right after, we moved into Tito Franco’s mansion. It was Tito Franco’s decision, not ours.

“Wow!” I couldn’t help but be in awe of the sheer size of Tito Franco’s mansion.

“So ignorant,” I heard my twin sister’s voice as she spoke behind me. She was still upset about the move, especially since I was coming along. I didn’t even expect to be included, so I understood her frustration.

“Tss, bring my things, you trash!” she threw her bag at me with a glare. I winced in pain as it hit me, letting out a small groan.

“Oh? What are you still standing there for? Bring my stuff! You’re really ruining my day. Gosh!” she scoffed before storming past me.

With no other choice, I picked up her luggage and began hauling it inside. I’d deal with my own stuff later.

Despite the weight of her things and the exhaustion I felt, I managed to catch up with her. She walked so fast!

“Jeez, we’re here, honey,” a lady greeted us as we entered the mansion.

“No need, I can manage,” I said, trying to downplay things. But the lady shook her head in amusement.

“Maria, help him out. That’s heavy,” she instructed, and another woman wearing a maid’s uniform approached.

“Let me help you,” Maria said kindly, and I gratefully accepted.

“Thank you, Maria,” I said as we carried in all of Hannah’s things.

“You’re welcome, Ma’am,” Maria replied politely.

“Please, just call me Hansel. ‘Ma’am’ feels a little weird,” I said, uncomfortable with the formality.

“Sure, Hansel. I’ll leave now, but just call me if you need anything,” Maria said with a warm smile as she left.

After Maria left, I entered Hannah’s room and started putting her things away. Not long after, she came out of the bathroom, freshly showered and dressed. She looked at me with a raised eyebrow.

“Are you done yet? You’re so slow!” she complained as she checked herself out in the mirror.

“I’m done,” I answered politely, and quickly left her room. I didn’t realize how big her room was—easily double the size of her old one.

I went downstairs to deal with my own things. I met Maria again.

“Ah, Hansel, are you going to get your things?” she asked.

I nodded, surprised she remembered.

“Everything’s already in your room,” she said, surprising me.

“Really? Thank you, Maria,” I replied.

“No problem, I’ll show you the way,” she offered, her smile reassuring.

As she led me to my room, I was taken aback by how huge it was. Compared to the tiny room I had before, this was incredible. Everything was pristine and elegant.

“I can help you arrange things,” Maria said kindly.

“No, it’s okay. I can manage,” I declined, feeling a bit embarrassed.

“I’m Maria, by the way. Sorry I didn’t introduce myself sooner,” she said as she stood by while I unpacked my few belongings.

“It’s fine. How old are you?” I asked, noticing she looked to be around my age.

“I’m nineteen,” she replied with a smile.

“Ah, you’re just a year older than me,” I said, feeling a bit relieved that we were about the same age.

Curious, I asked, “Is Hannah your sister?”

“Yes, she’s my twin,” I replied, raising an eyebrow at her question.

“I figured as much. You two don’t really look alike. She seems kind of sharp and cold, but you… you seem kind and easygoing,” she said thoughtfully.

“I’m not offended,” I replied, though I felt a bit awkward.

“Well, I’ll leave you to it. Manang Lourdes might be looking for me downstairs,” Maria said with a polite smile. I gave her a small nod.

After Maria left, I sat down and thought about her words. Was it really that obvious? The difference between me and Hannah? I realized I must’ve inherited more from Mom, while Hannah took after Dad. That could be the reason.

I spent some time alone in my room, marveling at the mansion. Everything here felt so luxurious and new. I decided to explore, hoping to get familiar with the place.

As I walked around, I found myself at the pool area. It was enormous, likely large enough to fit fifty people or more. The water sparkled under the lights, adding to the grandeur. I dipped my hand into the cool water, impressed by how spacious everything was.

I was so caught up in my thoughts when I noticed a figure emerging from the pool. I froze, my eyes widening as the person came closer. My heart skipped a beat when I saw his well-toned body. I quickly averted my gaze, my cheeks flushing.

“I-I’m sorry! I didn’t mean to intrude,” I stammered, looking at the ground in embarrassment.

The man didn’t respond but walked closer. I could feel his presence as he approached, his footsteps heavy against the floor. I was too embarrassed to look up, but I sensed him standing right in front of me. I finally raised my eyes and saw a tall man standing there, now wearing a robe.

“Sorry again,” I mumbled quickly, but I couldn’t bear to meet his gaze. The intensity in his eyes made me feel like he could see right through me.

I backed away and bolted out of there, my heart racing. I didn’t even know why I felt this way, but I couldn’t stop thinking about how perfect his face was, or how piercing his eyes had been. I couldn’t help but wonder if he hated me or if I had done something wrong. I didn’t want to make enemies here.

It was already hard enough dealing with Hannah’s hostility. I just didn’t want to be a target for everyone here. I couldn’t deal with that right now.

Chapter 4

Hansel’s POV

I woke up early to help with the house chores. It’s already become second nature to me, even though I know they have plenty of help. That doesn’t mean I’ll sit back and enjoy a life of luxury. I know where I stand.

“Naku, kami na bahala rito, iha. Tsaka amo ka na rin namin dito,” Manang Belen, the housekeeper, stopped me from doing anything. She seemed to be around the same age as Manang Fely, and I immediately felt a pang of homesickness. Manang Fely stayed behind to take care of the house back home.

“Sige na po, please. Gusto ko po talagang tumulong,” I pleaded.

“Oh siya, marunong ka ba?” she asked.

“Opo,” I quickly answered.

“Ikaw talaga, bata ka pa,” Manang smiled at me, shaking her head at my persistence.

“Tsaka Manang, hindi po ako iha. Mukha lang po,” I grinned at her, and she was taken aback by my comment.

“Naku, pasensya ka na. At payo ko lang sa’yo, iho, huwag ka masyadong maglalapit sa limang senorito,” she warned.

“Opo,” I replied, nodding even though I was confused by her advice. I didn’t really understand the warning, but I didn’t ask further. I started helping out with the chores, quickly bonding with the other house staff. They were kind, and they didn’t judge me for my gender, which was a relief.

“Good job, you know your place here. Now, hurry up and bring me a drink,” Hannah said, her eyebrows raised as she looked at me. It was barely morning, and she was already giving me orders.

“Sandali lang po,” I replied, trying to keep my calm.

“Bilisan mo! Bring it to my room,” she snapped before walking off.

Sighing, I prepared what she asked for. Every morning, she liked drinking barley tea with honey. Thankfully, they had honey here. I quickly brought her tea to her room.

“Ba’t ang tagal mo!” Hannah complained when I entered her room.

“Pasensya na po. Natagalan kasi ako maghanap ng honey extract,” I explained.

“So, kasalanan ko ba? Napaka-bobo mo talaga!” she yelled at me. “Lumabas ka na nga! Kairita ka,” she added, waving me off.

I walked out of her room, already used to her treatment. Another day, another headache.

“Good morning, Hansel! Breakfast is ready,” Maria greeted me when I walked downstairs.

“Really? Thanks, I’ll just call Hannah,” I said, about to go upstairs when she stopped me.

“I’ll call her. Go ahead and have breakfast. By the way, I saw what happened earlier, and wow, your sister’s a real piece of work when it comes to shouting at you! Oops, sorry,” Maria said, realizing she’d spoken too freely.

I smiled faintly. I was used to that kind of comment by now.

“Thanks, Maria,” I said, and we both headed our separate ways.

When I entered the dining room, I saw Tito Franco and Tita Margareth already sitting down. They looked so perfect together, and I couldn’t help but notice how well Tito Franco cared for Tita. I smiled, happy for Tita, knowing she had found a wonderful man.

“Oh, iha? Join us here,” Tito called out when he saw me.

“G-good morning po, Tito, Tita,” I greeted them, sitting down at the table. It was just the two of them with a few maids serving breakfast.

Not long after, Hannah entered, followed by the five children of Tito Franco. They looked like they’d just woken up, while Hannah looked stunning in her outfit.

The breakfast was silent, with only the sound of cutlery clinking. I wasn’t sure if the children of Tito Franco had already accepted us being here, especially with the tension from Hannah.

“Hansel, I want you to take an acceleration exam so you can continue your studies,” Tita suddenly said, making me freeze in surprise.

“Talaga po?” I exclaimed, unable to hide the excitement on my face. My smile was so wide that I couldn’t contain it, even though I noticed Hannah glaring at me. But I ignored it.

“So be ready for it, okay?” Tita added.

“Okay po, thank you, Tita,” I replied, feeling a rush of gratitude. Tita had been so kind to me lately.

Tito Franco spoke next, “You kids, you’ll have to handle things here while we’re away. I expect more from you five.”

I had almost forgotten that Tito and Tita were going on a honeymoon soon.

“Don’t worry, Dad,” the youngest of the five kids responded. He looked about my age, maybe even a little younger.

After breakfast, Tito told me that one of his children would accompany me for my acceleration exam next week. I didn’t know who it would be, but I hoped it wasn’t the guy from the pool.

“Ansaya mo siguro, ano?” Hannah suddenly entered my room, catching me off guard. “Loving getting all the attention?” she sneered.

“I don’t understand you,” I replied, trying to stay calm.

“Well, we’ll see. I won’t let you be happy while you’re here. So, be ready,” she warned, glaring at me before slamming my door on her way out.

I was left alone, feeling terrified. I knew exactly what Hannah was capable of. And now, I was afraid of what she might do.

Chapter 5

Hansel

The sun was shining brightly today, and I was extremely excited for my acceleration test.

I really hope I pass. It has always been my dream to attend a university and make friends.

It’s already been over a week since we arrived here. Apart from the constant attitude from Hannah, I haven’t really encountered anything bad with Tito Franco’s children.

Aside from the staff, I rarely see or bump into them. Manang Lourdes had warned me to stay away from the five senoritos. I didn’t know why, but I just followed her advice.

It also seemed like there was no point in trying to be friends with them. It was clear that they didn’t want to associate with someone like me.

After getting dressed, I went downstairs. I was wearing an old pair of pants and the white shirt Steffy gave me.

“Oh, Hansel? Senorito Koda has been waiting for you. Hurry and go to the garage,” Manang said.

“Sige po, Manang!” I hurried out to the garage, not realizing that we were leaving so early.

“S-sorry po,” I apologized as I saw him waiting by the car.

He moved away from the car’s hood and stood in front of me. I couldn’t help but feel intimidated by his posture and aura.

“Get in!” His voice was calm but deep.

“O-opo,” I quickly opened the car door.

“Not there, I’m not your driver,” he shot me a look of annoyance. Should I sit next to him instead?

“Move here, faster!” His command made me freeze for a moment. I quickly sat beside him, not daring to question it.

My lips formed an ‘O’ when we arrived in front of a large university. I couldn’t help but smile at the excitement I felt. This is it!

I unbuckled my seatbelt but couldn’t seem to get it off. I tugged at it harder, but it wouldn’t budge. Suddenly, a large hand reached over and unbuckled it for me.

“S-salamat po,” I said, feeling embarrassed. He just stared at me, and our faces were so close that I could feel my heart pounding. After a few moments, he looked away and got out of the car. I quickly followed him out, my face still burning from the closeness earlier.

I couldn’t help but wonder why I couldn’t stop staring at his perfect face. I watched him walk ahead of me, his broad back moving with confidence.

He seemed kind enough, guiding me to the building where I would take the test. He was quiet and serious, though, so I didn’t try to engage him in conversation.

“Go to the parking lot after,” he told me shortly after we entered the room for my special acceleration test. I nodded and smiled, and he quickly left.

“Iha, ready ka na ba? I hope you’ll pass this exam,” a teacher greeted me. She seemed nice and patient, and she introduced herself as Ms. Bartola.

“Opo, sana po talaga pumasa ako,” I replied, grateful for her support.

“Okay, I’ll give you 2 hours to finish this,” she said, handing me a test booklet. I found an empty seat. It was just me and Ms. Bartola in the room, so it was very quiet. I figured I could focus better here.

Almost two hours later, I finished answering all 250 items. My neck was sore from bending over the test booklet for so long. I handed it over to Ms. Bartola and thanked her before leaving. I felt optimistic. I was already imagining myself as an Octoberian, assuming I had passed. But even if I didn’t, at least I would be able to study.

I walked straight to the car where Sir Koda’s vehicle was parked. He was standing outside, talking on his phone. I didn’t disturb him, just watching his face.

“Yeah, okay. Bye,” I overheard him say before he hung up. He caught me staring at him, and I quickly looked away in embarrassment.

“Ah—s-sorry po kung natagalan ako,” I apologized, feeling awkward.

He just looked at me and cleared his throat.

“Get in,” he said, and I quickly got into the car.

“It’s not like that,” he calmly replied, his deep voice sending a shiver down my spine as he fastened my seatbelt. I nearly froze at the feeling of our skin touching, but thankfully, he finished quickly, and I was able to breathe again.

The ride home was quick, and by the time we arrived at the mansion, I was able to unbuckle my seatbelt on my own.

“S-salamat po sa pagsama, Sir,” I said, stuttering a bit. He just nodded at me, then quickly drove off. It seemed like he had somewhere to go.

I placed a hand over my chest, feeling the pounding of my heart. I went inside, a big smile spreading across my face when I saw Maria.

I really hope this is the start of a better life for me.

Chapter 6

Hansel POV

Pumasok ako sa mansion, at agad akong napansin ni Maria. Napangiti ako sa kanya, hindi ko na kayang itago ang excitement ko. Sa wakas, tapos na ang acceleration test ko, at feeling ko, may chance akong makapagtuloy ng pag-aaral. I’m one step closer to my dreams.

“Hansel, anong nangyari sa exam?” tanong ni Maria.

“Medyo okay naman, Maria. Feeling ko makakapasa ako. Sana lang.” sabi ko sa kanya. Napansin ko ang mga mata ni Maria na punong-puno ng pang-unawa.

“Basta, magdasal tayo. Alam ko kaya mo ‘yan.” Masigla siyang sumagot.

Pero kahit anong masaya ko kay Maria, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang nangyaring encounters ko kanina. Ang lakas ng tibok ng puso ko tuwing si Senorito Koda ang kasama ko. Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit ako nakakaramdam ng ganito. Hindi ko siya kilala nang mabuti, at sa totoo lang, hindi ko rin siya gusto nang ganoon lang. Pero bakit ang bilis ng mga pagtibok ng puso ko?

Habang umuupo ako sa dining area, naiisip ko ang tungkol kay Hannah. Sa mga nakaraang araw, naging mahirap ang pakikisalamuha sa kanya. Alam kong may galit siya sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit. Hindi ko naman siya ginugulo, pero parang gusto niyang maghiganti sa akin—o baka hindi lang ako ang dahilan. Pero ayaw ko nang masyadong mag-isip ng tungkol sa kanya. I want to focus on myself, sa kung ano ang kailangan kong gawin.

“Hansel!” Isang pamilyar na boses ang narinig ko mula sa labas ng dining room. Si Senorito Koda.

Nagulat ako nang makita ko siyang pumasok sa dining room. He was in a simple black shirt and jeans, but somehow, he still looked perfect. Napansin ko na may nakangiti na siya, at for a brief moment, hindi ko alam kung anong nangyayari sa katawan ko. Gusto ko sanang magsalita, pero nanatili akong tahimik.

“Good morning, Hansel.” He said, as if it was a casual greeting.

“Good morning po, Senorito Koda.” sagot ko, trying to act normal, but my heart was racing.

Si Tito Franco at Tita Margareth ay nandoon din. Sinabihan si Koda na kumain na, at agad siyang lumapit sa dining table. Hindi ako mapakali sa bawat kilos niya, pero hindi ko iyon pinahalata.

Habang nagsasalita si Tito Franco tungkol sa mga plano nilang mag-asawa, napansin kong tahimik si Koda. Tumahimik din ako, hindi alam kung anong susunod na sasabihin o gagawin.

Nagising ako mula sa malalim na pag-iisip nang magsalita si Koda muli.

“Hansel, I heard you passed the acceleration exam.”

Dahil dito, tumaas ang puso ko sa tuwa. “Opo! Salamat po!” sagot ko, hindi ko napigilan ang masayang ngiti sa mukha ko.

“Good job. I’m sure you’ll do great in your studies.” Koda added, before turning his attention to the food on the table.

Habang kumakain kami, I couldn’t help but steal a glance at him. He was different from the others. Hindi siya tulad ni Hannah na palaging may galit na nakatago. Si Koda, sa mga simpleng pag-uusap namin, parang may kabaitan na nararamdaman ko mula sa kanya. Pero at the same time, may misteryo pa rin siya. Hindi ko pa rin matukoy kung anong klaseng tao siya.

Pagkatapos ng almusal, nagpaalam si Koda sa amin.

“I’m going to the gym. See you later, Hansel.”

Pagkatapos niyang magsalita, tumango lang ako at nagpatuloy sa mga bagay na dapat kong gawin. Pero nang makalabas siya, isang tanong ang patuloy na umiikot sa isipan ko: Bakit parang may espesyal na koneksyon kaming dalawa, kahit hindi pa kami nagkakasama ng matagal?

Chapter 7

Hansel POV

Pagkatapos ng umagang iyon, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang sinabi ni Senorito Koda. Hindi ko pa rin alam kung anong nararamdaman ko sa kanya. Kung may ilang araw pa akong magkakaroon ng ganitong mga tanong sa isip ko, malamang mas lalo akong malilito. Pero sa ngayon, nakatanggap na ako ng bagong balita, at iyon ang pinakaimportante.

Pagdating ko sa kwarto ko, naiwan ko ang mga gamit ko sa tabi at nagmuni-muni. Puno pa rin ng tanong ang utak ko, pero masaya akong nakapasa ako sa exam. At ang mas maganda pa, binigyan ako ni Tito Franco ng pagkakataon na magtuloy-tuloy sa aking pag-aaral. Hindi ko pa rin matanggap na mangyayari iyon sa akin, lalo na pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ko. Hindi ko pa rin kayang i-accept ang lahat ng mga magagandang bagay na nangyayari sa buhay ko ngayon. Hanggang ngayon, parang nananabik ako sa isang buhay na puno ng kasiguruhan at pagmamahal.

Habang nakaupo ako sa aking kama, narinig ko ang tunog ng pinto. Bumangon ako at naglakad patungo dito, iniisip kung sino kaya ang tumatawag. Nang buksan ko ang pinto, nakita ko si Maria na may dalang isang maliit na sobre.

“Hansel, may sulat po para sa’yo.” she said, handing it to me.

Nagpasalamat ako at agad binuksan ang sobre. Nang mabuksan ko ito, nakita ko ang isang opisyal na liham mula sa isang unibersidad. Pagbasa ko, hindi ko mapigilang mapasigaw ng saya. Accepted! I was officially accepted into one of the best schools in the country. Hindi ko na mapigilan ang tuwa sa puso ko. Napakahalaga nito sa akin, at alam kong ito ang magiging susi sa mga pangarap ko.

Nasa kalagitnaan ako ng kagalakan nang marinig ko ang malakas na tunog ng mga yapak. Tumingin ako at nakita ko si Hannah na nakatayo sa pinto, nakataas ang kilay at may mga mata na puno ng inis. Hindi ko alam kung anong mayroon siya, pero alam kong hindi ko siya kayang pasayahin sa ngayon. Ang tanong na lang ay kung bakit siya palaging ganito. Kung hindi siya galit sa akin, wala na yata.

“Tinutukso ka ba ng langit, Hansel?” nag-uumalpas na tanong ni Hannah habang nakatayo sa pinto.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, na parang gusto ko nang umiwas. Pero hindi ko kayang huwag makipag-usap sa kanya. Sa bawat sinabi niya, nararamdaman ko ang init ng kanyang galit na hindi ko maintindihan.

“Wala lang. Kung akala mo magiging magaan ang buhay mo dito, nagkakamali ka. Hindi mo kami kayang labanan. Alam mo ba kung anong ibig sabihin ng lugar na ito?” she snapped.

“Hannah, ano ba’ng problema mo? Bakit ang bigat ng tingin mo sakin?” tanong ko sa kanya. Wala na akong ibang nais kundi malaman kung anong dahilan ng galit niya. Hindi ko na kayang magtago ng emosyon ko, at gusto ko na talagang maintindihan siya.

“Gusto mo ng totoo?” tanong ni Hannah. Nandiyan na naman ang galit sa tono ng boses niya. “Wala akong pakialam kung anong mangyari sa’yo dito, Hansel. Hindi kita kailangan, at wala akong balak maging kaibigan mo. Kaya, mas mabuti pang maging maingat ka lang.”

Laking gulat ko sa narinig kong ito mula kay Hannah. Hindi ko na alam kung paano magreact, kaya tumahimik na lang ako at nilisan ko siya. Hindi ko na kayang makipagtalo sa kanya. Para bang may isang mabigat na pader na bumangon sa pagitan namin. Tumungo na lang ako at nagsimula nang maglakad, mas pinili ko na lang na umiwas kaysa magpatuloy sa isang walang katapusang argumento.

Ilang saglit pa, naramdaman ko ang aking cellphone na vibrate sa bulsa. Nang tinignan ko ito, nakita ko ang isang mensahe mula kay Senorito Koda. Hindi ko akalain na magpapadala siya ng mensahe, pero wala akong oras para mag-isip pa.

“Meet me at the garden after dinner. I have something to tell you.”

Gusto ko sanang mag-isip ng malalim, ngunit mas pinili ko na lang na maging positive at magpakatotoo. Siguro may magandang balita siyang gustong ibahagi sa akin, kaya hindi ko na ipinagpaliban pa ang pagpunta sa garden.

Pagkatapos ng dinner, agad akong pumunta sa garden, at doon ko nakita si Koda na nakaupo sa isang bench. Ang likod niya ay nakaharap sa akin, at nakita ko ang kanyang malalim na mga mata. Habang papalapit ako, napansin ko na tila abala siya sa isang bagay na iniisip. Hindi ko rin mapigilang magsimulang mag-isip kung anong dahilan niya.

“Senorito Koda, anong kailangan niyo po?” tanong ko, halata ang kaba sa aking boses. Hindi ko alam kung anong uri ng mensahe ang dadalhin niya sa akin.

“I just wanted to say that I’m proud of you, Hansel.” he said, his voice surprisingly soft. Hindi ko inaasahan na maririnig ko ang mga salitang iyon mula sa kanya. “You’ve done well in the exam, and I think you’ll do even better in your studies. I’ll support you, no matter what.”

Nagulat ako sa mga sinabi ni Koda. Alam kong hindi siya magbibigay ng ganitong klaseng komplimento kung hindi niya ako kinikilala. Kaya tumango lang ako, sabay ngiti.

“Thank you po, Senorito Koda.” sagot ko, at naramdaman ko ang init ng katawan ko.

Sa mga sandaling iyon, naisip ko na may mga bagay na mas mahalaga kaysa sa mga alalahanin ko sa nakaraan. May mga pagkakataon sa buhay na tila ang lahat ng piraso ay nagiging buo, at sa ngayon, sa kabila ng lahat ng pagsubok na naranasan ko, natutunan ko na hindi ko dapat kalimutan ang halaga ng bawat pagkakataon.

Chapter 8

Hansel POV

Mabilis na lumipas ang mga oras at araw, ang lahat ay tila nagiging mas magaan. Hindi ko pa rin matanggap ang mga nangyayari sa buhay ko-mula sa pagiging bahagi ng bagong pamilya na hindi ko inasahan, hanggang sa nakakamit kong pangarap na makapag-aral sa isang unibersidad. Para akong lumulutang sa alon ng kagalakan, ngunit hindi ko maiwasang mag-alala.

Pagkatapos ng mga ilang araw na abala saakinh mga responsibilidad, napansin ko na hindi ko pa rin nakakausap ng maayos si Señoito Koda. Saka lang ako nakaramdam ng kaunting kaba-hindi ko alam kung anong klaseng tao siya. Minsan nakakatakot at mailap, pero may mga pagkakataon na para bang may ibang tao siyang ipinapakita. Hindi ko alam kung anong klase ng relasyon ang mayroon kami, pero ang mga simpleng sandali namin ay nagiging dahilan para magtanong ako sa aking nararamdaman.

Ngunit ang pinakamalaking hamon ay ang pakikisalamuha kay Hannah. Simula nang magsimula kaming magbago ng tirahan, nagiging mas malupit siya sa akin. Hindi ko alam kung dahil ba sa inggit o galit, ngunit tila wala siyang plano na maging magaan ang aming relasyon. Hindi ko alam kung paano ko siya mapapaamo. Tuwing magkasama kami, puno siya ng inis, at iniwasan ko na lang siya. Ang tanging bagay na makikita ko sa mga mata niya ay ang galit, kaya mas pinili ko na lang na huwag siyang pansinin.

Ngunit sa isang pagkakataon, hindi ko inaasahan na magbabago ang lahat.

Isang araw, habang naglalakad ako sa garden, nagkataon na nagtagpo kami ni Koda. Siya pa mismo ang lumapit sa akin, at sa pagkakataong iyon, nagkaroon ako ng lakas ng loob na magtanong.

“ Senorito

Koda, bakit po kayo

tumutulong

sa akin? “ Tanong ko nang hindi ko na kayang pigilan ang aking kuryosidad. Ang mga mata ko ay naglalaman ng maraming tanong, at alam kong nararamdaman niya ang bigat ng aking mga salita.

Tumahimik siya ng ilang saglit. Nagmamasid siya sa paligid bago siya sumagot.

“ Gusto ko lang na

matulungan

ka. Hindi ko alam kung bakit ko ito

ginagawa

, pero alam ko lang na

mayroong

higit

pa sa mga

iniisip

ko. Hindi ko kayang

pabayaan

ka, Hansel. “

Nagulat ako sa kanyang sinabi. Wala akong ideya kung anong ibig niyang sabihin, ngunit may kakaibang saya akong naramdaman sa puso ko. Hindi ko alam kung paano ipaliwanag, pero sa sandaling iyon, natutunan ko na may mga tao na handang magbigay ng tulong, kahit hindi mo pa ito inaasahan.

“ Thank you po,

Senorito

Koda, “ ang sagot ko, nagtatangka akong ipakita ang aking pagpapahalaga.

Hindi siya sumagot, ngunit ang mga mata niyang puno ng determinasyon ay tila nagsasabi ng iba pa. Hindi ko maipaliwanag, ngunit may hindi pangkaraniwang koneksyon na nagsimulang magbukas sa pagitan namin.

Matapos iyon, nagpatuloy kami sa bawat araw na may kasamang respeto, ngunit hindi ko maiwasang magtaka-may nararamdaman ba siya para sa akin? Hindi ko ito masabi nang tahasan, ngunit hindi ko na kayang itago pa ang mga halakhak ng puso ko kapag kasama siya. Alam kong hindi ito dapat, ngunit ang bawat sandali ay nagiging mas mabigat, at natutunan kong tanggapin ito.

Samantalang si Hannah, tila hindi natatapos ang kanyang mga plano para gawing mahirap ang buhay ko. Hindi siya nagpapakita ng anumang kabutihang-loob, at hindi ko pa rin alam kung anong dahilan ng galit niya. Nasa may dining table kami nang muling dumaan siya at binalingan ako ng may matalim na tingin. Tinutukso pa ako.

“ Ang taas mo pa ng

loob

, Hansel. Kaya hindi ko pa rin

maintindihan

kung anong kaya mong gawin sa

mundong

ito, “ sabi niya ng may poot sa boses.

Hindi ko siya pinansin. Tinutok ko na lang ang aking pansin sa pagkain ko, ngunit ang mga salita niya ay nanatili sa aking isipan. Hindi ko alam kung anong gusto niyang mangyari. Kung gusto niya akong sugurin, wala na akong magagawa. Ngunit hindi ko magagampanan ang buhay ko nang matatakot ako sa kanya.

Ang bagay na nagbigay sa akin ng lakas ng loob ay ang pag-iisip ko kay Koda. Hindi ko alam kung anong pagkakaibigan ang meron kami, ngunit natutunan kong tanggapin ito. Kung may isa man akong natutunan mula sa kanya, ito ay kung paano maging matatag sa kabila ng mga pagsubok.

Isang linggo ang lumipas. Habang dumaan ang araw, nagsimula akong mag-adjust sa buhay sa mansion. May mga pagkakataon na tinutulungan ko ang mga kasambahay, at kahit si Maria ay naging kaibigan ko na. Walang ginugol na oras, at sa kabila ng mga hamon ni Hannah, nagsimula kong maramdaman na ang buhay ko ay hindi lang tungkol sa pagtakas sa mga masasakit na nakaraan. May mga pagkakataon na ito ay tungkol sa pagtanggap sa sarili, at sa mga tao sa paligid ko na handang maging parte ng buhay ko.

Si Tito Franco at Tita Margareth ay patuloy na nagbibigay sa akin ng suporta. Lalo na si Tita, na nagsabi sa akin na magtiwala sa sarili ko, at hindi na ako dapat matakot sa hinaharap. Habang si Koda naman, hindi ko alam kung anong dahilan, pero tila nararamdaman ko na may higit pa siya na gustong ibahagi sa akin.

Ang lahat ng mga araw na iyon ay nagsilbing mga hakbang patungo sa pagbabago. Pero ang mas mahalaga, natutunan ko na walang permanente sa buhay. Ang mga tao, ang mga sitwasyon, at ang mga pakiramdam-lahat ng iyon ay maaaring magbago.

Chapter 9

Hansel POV

Hindi ko alam kung anong hinaharap ang naghihintay sa akin sa araw ng aking pagsusulit, ngunit ramdam ko ang kaba. Ngayon, hindi na ako ang Hansel na laging nagtatago sa dilim. Natutunan kong magtiwala sa sarili ko, at siguro, mas magiging maayos na ang lahat.

Papasok ako sa unibersidad, at kahit na hindi ko pa alam kung anong klase ng buhay ang maghihintay sa akin doon, excited pa rin ako. Ang dami ko pang kailangan matutunan—ang makisalamuha, magpatawad, at higit sa lahat, ang magpatawad sa sarili ko. Nagiging magaan na ang lahat, ngunit may mga bagay na hindi pa rin mabuntot sa puso ko.

Dumating kami sa unibersidad ng maaga. Nasa harap kami ng malaking gusali na may mga estudyante na nagsisipaglakad-lakad sa paligid, ang iba ay nagkukumpulan, ang iba naman ay nagmamadali. Nagtatakbuhan sila, at sa loob ko, parang ayoko nang sumunod sa agos ng mundo nila. Gusto ko lang na magtagumpay sa sarili kong paraan.

Habang naglalakad kami papunta sa entrance, ramdam ko ang mga mata na nakatingin sa amin—si Koda na mukhang hindi apektado ng lahat ng atensyong nararamdaman ko. Mas lalo ko siyang naisip; sa kabila ng kanyang katahimikan at malupit na aura, may isang bagay na nakikita ko sa kanya. Minsan, parang gusto ko nang magsalita, ngunit hindi ko alam kung anong sasabihin. Pero may isang bagay akong natutunan mula kay Koda—huwag magpakita ng kahinaan sa harap ng ibang tao.

“Iha, nandito ka na pala!” Narinig kong tinawag ako ni Ms. Bartola, ang guro ko mula sa acceleration exam. Agad akong lumapit sa kanya at niyaya niyang pumasok sa isang maliit na silid na puno ng mga study materials.

“Iha, may iba pang mga tests na kailangang pagdaanan, so I suggest you get ready for them. May mga activities na tayo sa unang araw, and don’t forget to introduce yourself properly to your classmates later.”

Ngumiti ako at sumunod. “Opo, Ms. Bartola.”

Ang mga salita niya ay nagbigay sa akin ng lakas ng loob. Hindi ko alam kung anong mga hamon ang naghihintay sa akin, ngunit alam ko na hindi ako mag-iisa.

Habang binabaybay ang hallway, bigla kong naramdaman ang presensya ng mga senorito. Bawat isa sa kanila ay may kakaibang aura—mga mataas na uri, pero parang may pagkakaiba ang kanilang mga personalidad. Sa malayo, nakita ko si Koda na parang abala sa pag-check ng kanyang cellphone, si Joaquin na abala sa kakausap sa mga babae, si Stefan na mukhang tahimik at seryoso, si Miguel na parang walang pakialam, at si Alex na may pagkabighani sa kung sino ang makikita niyang bago sa paligid.

“Tara, Hansel.” Tinawag ako ni Koda at naglakad kami patungo sa isang silid na may mga bakal na upuan at malalaking bintana na may view ng campus. Habang dumadaan kami, maraming estudyante ang nagmamasid sa amin, at halos lahat ng mata ay nakatutok kay Koda. Ibinuka ko ang mga mata ko at napansin ko na may mga magagandang tanawin sa paligid. Ang paligid ay buhay na buhay at puno ng enerhiya.

“I’ll wait here for the others,” Koda said as he sat on one of the chairs, and I simply nodded before sitting across him. Hindi ko alam kung paano ko dapat maging kasama nila, pero dito, sa pagitan ng mga mata ng mga estudyante at ng mataas na mga expectations, tila ang lahat ay naging isang malaking palabas.

Habang naghintay kami, pumasok si Joaquin, na may dalang kakulitan at malalaking ngiti. “Yo! Kumbate, Hansel!” sabi niya habang pinapasadahan ang buhok. Hindi ko alam kung paano siya makikisalamuha, ngunit ang sigla niya ay nagbigay ng positibong vibes sa akin.

“G-good morning po, Senorito Joaquin.” Medyo nahihiya pa ako, ngunit pinipilit ko pa ring makisalamuha.

“Wag kang mag-alala, Hansel. Sabayan mo lang kami.” Tumawa si Joaquin at iniwas ang mga mata kay Koda, na hindi masyadong sumasali sa usapan. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa kanila, ngunit sa tingin ko ay hindi rin nila masyadong naiintindihan ang relasyon ng bawat isa.

Tulad ni Koda, si Stefan ay pumasok at parang may mga dalang libro. “Good morning, Hansel,” he said, tipping his head slightly. Wala siyang gaanong emosyon, ngunit hindi rin siya masyadong nagiging seryoso. Masyado siyang tahimik kumpara kay Joaquin, ngunit ang mga mata niya ay puno ng kabigatan. Parang hindi siya masaya, ngunit hindi ko alam kung bakit.

“Good morning po, Senorito Stefan.” Sagot ko at nginitian siya.

Maya-maya ay pumasok si Alex at Miguel. Hindi na ako nagulat na nakita silang magkasunod na dumating. Si Alex ay may hawak na malaking coffee cup, at si Miguel ay walang pakialam sa lahat ng tao. Si Miguel, sa tingin ko, ang pinaka-mahiyain sa lahat ng mga senorito, ngunit may pagka-aloof siya. Si Alex naman ay parang hindi mapakali, masyadong masigla at laging tumatawa.

“Hey, Hansel! First day?” Alex said as he gave me a pat on the back.

“Yes po, Senorito Alex.” Sagot ko, nangingiti ng konti.

Habang nagkakasama kami, napansin kong nag-iiba ang mga interaksyon ko sa kanila. Iba ang presensya ng bawat isa—si Joaquin ay palakaibigan, si Stefan ay seryoso, si Miguel ay tahimik, si Alex ay masayahin, at si Koda… si Koda ay parang may sarili niyang mundo, ngunit may hindi ko maipaliwanag na koneksyon sa kanya.

Isang malalim na hinga ang ibinuga ko habang tinitingnan ang mga senorito na kasama ko. Sa kabila ng lahat ng ingay, ng pagkakaiba-iba ng bawat isa sa kanila, napansin ko na may mga pagkakataon na hindi ko talaga kayang intindihin ang bawat isa. Ngunit alam ko na isang bagay lang ang totoo, ang bawat isa sa kanila ay may papel sa aking buhay at sa pagbuo ng aking pagkatao sa bagong mundong ito.

Chapter 10

Hansel

Habang nagsama-sama kami sa kwarto, ramdam ko ang tensyon sa hangin. Para bang bawat isa sa amin ay nag-iisip kung saan siya babagay sa bagong set-up na ito. Si Koda, na halos hindi nagsalita mula nang dumating kami, ay gumalaw sa kanyang upuan, ang mga mata niya’y tinitingnan ang bawat isa, parang sinusuri kami. Lalo na ako. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya, pero alam ko na lagi siyang may isang hakbang na abante sa amin.

“So… ano bang plano sa test na ’to?” tanong ni Joaquin, bumasag sa katahimikan ng kwarto, ang boses niya malakas at parang walang pakialam. Nakatalikod siya, nakangiti at tinitingnan ako. “Kinakabahan ka ba, Hansel?”

Napaisip ako saglit, hindi sigurado kung paano sasagutin. “Medyo…” bulong ko, hindi ko kayang aminin ng buo. Ayokong isipin nila na mahina ako o hindi ko kaya.

Pero si Joaquin, na laging curious, ay tumawa lang. “Wag mong masyadong ikabahala. Nasa mabuting kamay ka. Nandiyan kami, may kasama ka.”

Dapat ay nakatulong ang mga salitang iyon, pero parang may kakaibang pwersa sa tono niya. Parang mas hamon kesa sa pagpapa-kalma. Hindi ko alam kung tinutulungan ba ako o niloloko, pero pinahahalagahan ko ang pagtatangka niyang magbigay ng suporta.

Si Stefan, na matagal na tahimik, ay linungkot ang lalamunan bago nagsalita. “Magiging okay ka lang. Mag-focus ka lang, at wag mong i-overthink.” Ang katahimikan ni Stefan ay parang balanse sa enerhiya ni Joaquin. Tinutulungan akong magpakatino sa lahat ng kabang nararamdaman ko.

“Salamat, Senorito Stefan.” Tumango ako, nagpapasalamat sa kanyang tahimik na pagsuporta.

Si Miguel, na tahimik lang din, ay iniwasan ang mga mata ko at parang kinikilatis ako. Walang init sa mga mata niya, pero may kakaibang pakiramdam sa tingin niya. “Kung masyado mong iisipin, hindi ka makakapasa. Gawin mo na lang, tapusin mo na,” wika niya na parang walang pake, pero may isang bagay sa tono niya na nagsasabi na hindi lang tungkol sa exam ang tinutukoy niya. Parang may itinuturo siyang buhay na lesson, pero sa madalas niyang blunt na paraan.

“Oo.” Pait na ngumiti ako, pero ang mga salita niya ay may kasamang hindi ko matanggal na kaba. Hindi ko alam kung advice ba ’yon o warning lang.

Panghuli, si Koda ang nagsalita, at ang boses niya ay dumaan sa kwarto tulad ng malamig na hangin. “Wag nang magpatumpik-tumpik. Kung tapos na kayong lahat, punta na kayo sa kabilang building. Naghihintay na ang test.”

Parang may kuryente sa katawan namin at lahat ay agad tumayo, hindi magtatanong kay Koda. Ako ang huling tumayo, ngunit nagbigay siya ng isang maikling tango bago lumabas ng kwarto. Saglit akong tumigil, nagsasaalang-alang kung anong gagawin, saka sumunod.

Habang naglalakad kami patungo sa testing building, lalong lumaki ang pakiramdam ko na maliit ako sa isang malaking mundo. Ang mga estudyante ay nagkakalat sa paligid, may mga nag-uusap, may mga nagmamadaling pumunta sa klase nila. Para akong isang langgam sa pagitan ng mga higante.

Tahimik si Koda, katulad ng nakasanayan ko, at hindi siya nagsalita sa akin. Wala siyang kailangang sabihin. Ang presensya niya lang ang sapat para mapansin siya ng lahat sa paligid. Para bang siya lang ang may kontrol, at walang tanong na hindi siya igagalang.

Tumingin ako sa kanya. Siya ay matangkad at may tiwala sa sarili, parang alam niyang mangyayari lahat ng bagay bago pa ito mangyari. Pero may mga mata siyang may malalim na lihim, may hindi ko kayang ipaliwanag. Siguro yun ang naging dahilan kung bakit ako nahulog sa kanya, yung pakiramdam na may higit pa sa kanya kaysa sa maskara niyang hindi matanggal-tanggal.

Pagpasok namin sa testing building, para akong kinabahan ng todo. Hindi ito katulad ng mga exams na naranasan ko dati. Dito, may bigat, may kabigatan. Ang mga pader ay punong-puno ng mga banner na nagpapakita ng kasaysayan ng unibersidad, at ang tunog ng mga estudyanteng nagpe-prepare para sa kanilang exam ay umaabot sa aking tenga.

“Ditto.” Ang boses ni Koda ay nagbalik sa akin sa realidad nang buksan niya ang pinto sa isang kwarto. Sa loob, tahimik ang paligid. May ilang estudyante na nakaupo sa kanilang mga desk, mukha silang nag-aalala at determinado.

Huminga ako ng malalim at tumango kay Koda. “Salamat, Senorito.”

“Ikaw na bahala ngayon. Wag mong sayangin.” Malamig niyang wika bago lumabas ng kwarto.

Matapos ang dalawang oras, inabot ko ang aking test booklet at lumabas ng kwarto. Ang utak ko ay puno ng mga katanungan kung paano ako nag-perform, ngunit sinubukan kong wag na masyadong isipin. Sa wakas, nakayanan ko naman, diba?

Paglabas ko, nakita ko ang pamilyar na black car na naka-park sa parking lot. Si Koda, nakatayo malapit dito, naghihintay. Nagkatinginan kami at alam ko na sinusuri niya ulit ako.

“Kamusta?” tanong niya, ang tono ay walang pakialam.

“Okay naman.” Sagot ko, pero may halong kaba. “Siguro, okay lang.”

“Siguro?” Tumaas ang kilay niya. “Mas maganda kung sigurado ka. Pumasa ka o hindi. Wala sa gitna.”

Tumango ako, ramdam ang bigat ng kanyang mga salita. Tama siya. Wala ng dahilan para magsinungaling, alinman ay pasado ako, o hindi.

Pagdating namin sa mansyon, lumabas ako ng sasakyan, masaya na nakabalik na sa pamilyar na lugar. Habang papasok sa pinto, nakita ko ang ibang mga senorito sa living room, nag-uusap at nagtatawanan. Parang ang saya nilang magkasama.

Tahimik si Koda, at hindi ko maiwasang mag-isip kung ano ang nasa isip niya. Pumasa man ako sa unang pagsubok, maraming katanungan, pagsubok, at mga tao ang kailangan kong maintindihan pa.

Pagpasok ko sa living room, biglang natahimik ang lahat ng senorito at nakatingin sa akin, parang naghihintay kung anong sasabihin ko.

“Kamusta?” tanong ni Joaquin, may halong biro pero may interes sa mga mata niya.

“Okay naman,” sagot ko, sinusubukang magpakita ng kumpiyansa. “Ginawa ko ang best ko.”

“Yan lang ang kaya mong gawin.” Wika ni Stefan, may ngiti sa labi.

“Well, tingnan natin kung pumasa ka nga,” sagot ni Miguel, ang mata ay parang may konting seryosidad pero walang masamang pakiramdam.

“Makikita natin agad,” dagdag ni Alex, ang masigla at palaging magaan ang pakiramdam.

Habang nagpapatuloy ang usapan, napansin ko isang bagay. Siguro, hindi ako kasing-lonely katulad ng akala ko. Ang mga boys na ito, kahit na may kanya-kanyang ugali at paraan, ay narito para sa akin, at sa bawat hakbang nila, tinutulungan nila akong magtagumpay, at siguro pati na rin sa mga hamon na susunod.

At habang nakatingin ako sa limang senorito, naramdaman ko na parang may lugar ako sa kanila, kahit saglit lang.

Chapter 11

Hansel

Habang nagmamasid ako sa paligid ng mansion, ramdam ko ang kakaibang pakiramdam. Hindi ko alam kung ako ba’y natutuwa o natatakot. Pumasa ako sa pagsusulit, pero may kabuntot ba itong bagong responsibilidad? Hindi ko alam, pero sa bawat galaw ko, parang may mga mata akong nararamdaman na nagmamasid sa akin—at hindi lang mga mata ng mga kasambahay.

Sa sala, tahimik ang lahat. Si Koda ay nakaupo sa isang sulok, ang mga mata’y abala sa mga dokumento na hawak. Si Miguel naman, abala pa rin sa cellphone niya, hindi alintana ang nangyayari sa paligid. Si Stefan ay patuloy sa pagkain ng prutas, habang si Joaquin ay masyadong tahimik, na parang may iniisip na hindi ko maintindihan.

“ Hansel, sumama ka na rito. Hindi na kami

makapaghintay

, ” tawag ni Joaquin mula sa sofa. May halong biro, ngunit ramdam ko na may isang bagay siyang nais iparating.

Nag-atubili akong tumayo at lumapit sa kanila. Habang papalapit, si Koda lang ang hindi tumitingin. Wala akong masabi sa mga mata niyang tila laging seryoso. Minsan nga, naiisip ko kung may nararamdaman ba siya o kung talagang hindi ko lang siya maintindihan.

“ Minsan, ganito na lang, Hansel. Lahat ng ito—mga gamit, ang mansion—

mabilis

matutunan

. Pag

nasanay

ka,

magiging

normal na lang. Parang

ganun

lang, ” sabi ni Stefan habang hinihigop ang juice.

Nakangiti siya, pero hindi ko alam kung gaano niya na nga ba ka-kaya ang lahat ng ito. Seryoso naman ang mga sinabi niya, ngunit sa tono niya, parang may tinatago pa ring kaba.

“ Oo… medyo… ” sagot ko, sabay lingon kay Koda na parang wala sa sarili, hawak ang ilang papel.

“ Iyan ang

masaklap

dito, Hansel, ” biglang nagsalita si Koda na parang naputol ang tahimik na oras. “ Minsan, hindi mo alam kung kaya mo na. Pero ang isang araw,

magugulat

ka na lang na

nandoon

ka na pala sa rurok. ”

Napaisip ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin. Kailangan ko ba talagang patunayan ang sarili ko sa kanila? O baka ito’y isang pagsubok lang para mapakita ko kung gaano ako kaseryoso sa lahat ng ito?

“ Pumasa

ka nga sa

pagsusulit

, Hansel, ” dugtong ni Koda, ngunit ang boses niya ay hindi ko pa rin masyadong mabasa. “ Pero hindi pa

d’yan

natatapos

ang lahat.

Nagsisimula

pa lang tayo. Kung gusto mong

magtagumpay

, hindi lang ’yun basta kaya mo lang makuha. ”

Nagtitigan kami. Si Joaquin, na sa tingin ko’y laging masaya at magaan ang pakiramdam, ay natigilan at walang nagawang biro. Si Koda, patuloy lang ang pananahimik, hindi ko na siya kayang basahin.

“ Tapos na ako sa test ko… Sana…

magtagumpay

ako… ” sabi ko, hindi ko na kayang ilihim ang mga nararamdaman ko. Napansin kong tumingin si Koda sa akin, parang may hinahanap sa mga mata ko.

“ Wala kang ibang option kundi

ipakita

ang

kakayahan

mo, Hansel, ” dagdag pa niya. “ At kung hindi mo kayang gawin ‘yun, baka hindi ka

magtagal

dito sa mansion. ”

Mabilis na tumahimik ang lahat. Walang nagtakang sumingit. Hindi ko na alam kung anong mararamdaman ko. Natatakot ba ako? O baka nadi-discourage lang ako sa mga sinasabi ni Koda? Naisip ko, baka wala akong magagawa kung hindi ipakita sa kanila kung anong kaya ko.

Kinabukasan

Nasa dining room ako kinabukasan, at pakiramdam ko ay kakaiba ang lahat. Ang mga Senorito, parang hindi ko na kayang basahin. Si Koda ay patuloy pa ring tahimik at seryoso, si Joaquin ay may masungit na hitsura na parang may iniisip, at si Stefan ay patuloy sa kanyang kalokohan, habang si Miguel ay tahimik na parang wala lang sa kanya ang lahat.

“ Hansel, ” tawag ni Joaquin, na hindi ko na alam kung ano ang pakay. “ Pumasa

ka, pero

tanungin

kita—okay ka ba? Kasi, parang ang

bigat

ng

nararamdaman

ko para sa’yo ngayon. ”

Nagulat ako sa sinabi niya. “ Oo, Joaquin. Wala

namang

bago. Isa lang itong simula. Masaya akong

pumasa

, pero… ” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko. Naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko, parang may kulang pa.

Si Koda naman ay hindi kumibo. Si Miguel, tuloy lang sa pagte-text. Si Stefan, patuloy sa pagkain ng mga prutas, hindi man lang nagsasalita.

“ Minsan, Hansel, kailangan mong makita ang halaga ng bawat

hakbang

mo dito. Hindi laging madaling makuha ang gusto mo, pero ang mga Senorito ay may

pananagutan

din sa buhay mo. Hindi ka namin

tutulungan

kung hindi mo

ipapakita

na kaya mong

lumaban

, ” sabi ni Koda, tila ang boses ay may kaunting lamig, ngunit may mga salitang nagpasakit sa akin.

Napatingin ako kay Stefan. “ Ganun

ba, Stefan? Kasi parang gusto ko rin

magpatuloy

… pero hindi ko alam kung kaya ko na ba… ”

“ Basta, Hansel. Hindi mo

malalaman

kung hindi mo

susubukan

, ” sagot ni Stefan, habang ngumiti siya ng maluwang. “ Lahat kami dumaan sa

proseso

.

Magiging

mahirap, pero kung

magtulungan

tayo, madali

nating

mala

lampas

an

‘yan. ”

Habang patuloy ang araw, naramdaman ko na parang ang daming kailangan kong matutunan. Hindi lang sa mga Senorito, kundi pati na rin sa sarili ko. Ang tanong ko lang, kaya ko ba talagang maging bahagi ng mundo nila?

Hindi ko alam kung anong mangyayari sa susunod, pero alam ko lang na kailangan ko magpatuloy. Ang bawat hakbang ko ay may bigat, at ang bawat desisyon ay may kahulugan sa kung paano ako magtatagumpay dito sa mansion ng mga Senorito.

At sa kabila ng lahat ng kabigatan, nararamdaman ko na may pag-asa. Hindi ako nawawala sa laban, kahit na masyado akong kinakabahan sa lahat ng ito. At sa mga susunod na araw, titignan ko kung paano ko matutulungan ang sarili ko upang magtagumpay.

Chapter 12

Hansel

Pagsapit ng hapon, naramdaman ko ang bigat ng bawat hakbang ko patungo sa klase. Kasama ko si Koda, at sa totoo lang, hindi ko pa rin maintindihan kung anong gusto niyang mangyari. Habang kami ay naglalakad, hindi ko alam kung magsasalita ba siya o mananahimik lang tulad ng karaniwan. Hindi ko pa rin siya masyadong kilala, at baka nga hindi ko rin alam kung kailan siya magiging komportable na makipag-usap sa akin.

“Senorito Koda…” tawag ko sa kanya, ang boses ko ay bahagyang nanghihina. Hindi ko alam kung anong magiging reaksiyon niya.

Tumigil siya at nagtingin sa akin. “What?”

“Ah… hindi ko lang po alam kung… kung okay lang ba ‘yung mga nangyayari?” tanong ko, hindi alam kung paano ipahayag ang mga iniisip ko.

Tumitig siya sa akin nang ilang segundo. “Hindi lahat ng bagay dito magiging okay sa’yo, Hansel. Kung gusto mong magtagumpay, kailangan mong tanggapin ang lahat—pati na ang mga bagay na hindi mo kayang kontrolin.” Seryoso ang tono ng boses niya, at ako’y nahirapan. Hindi ko na alam kung paano ko tatahakin ang landas na ito.

Habang naglalakad kami, may napansin akong mga estudyante na nagmamasid sa amin. Bawat isang hakbang na ginagawa ko, parang may mga mata akong nararamdaman na nakatutok sa akin. Hindi ko pa rin alam kung ano ang mga iniisip nila tungkol sa akin—yung hindi ko pa sila kilala at hindi ko rin alam kung may interes ba sila sa akin o hindi.

Pagdating namin sa building, dumaan kami sa mga corridors kung saan ang ibang mga estudyante ay abala sa kanilang mga gawain. May mga tawanan, may mga grupo ng mga estudyante na nag-uusap. Pero sa bawat gilid ng mata ko, ramdam ko ang mga matang nakatutok sa akin.

“Han, ikaw ba talaga yan?” tawag sa akin ni Mira, isa sa mga kaklase ko na nahirapan magtiwala sa akin noong unang araw. May pagka-makulit siya, pero sa mga mata ko, mukhang masama siyang magpanggap.

“Oo nga, Hansel. Hindi ko akalaing makakapunta ka pa sa ganitong klase. Teka, anong nangyari sa’yo?” tanong ni Mira, na parang hindi makapaniwala.

Bago ko pa makapagsalita, narinig ko ang malalakas na yapak. Si Koda, may kargadong mga papel, dumaan sa harap namin na parang wala lang. Ang presensya niya ay ramdam na ramdam sa paligid, kaya si Mira at ang mga ibang estudyante ay nalamig ng konti. Hindi ko na sila tinitigan, pero pakiramdam ko, may kakaibang tensyon sa paligid.

Habang papasok kami sa classroom, hindi ko alam kung anong mga susunod na mangyayari. Nasa loob kami ng isang malaking silid-aralan na puno ng mga estudyante. Karamihan sa kanila ay nag-uusap, habang ang iba ay abala sa kanilang mga gamit. Nasa harap ako ng klase, at sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung magiging komportable ako o kung mayroong mga taong ayaw sa akin dahil sa lugar na ito.

Nag-sit ako sa isang tabi, malayo kay Koda, na naupo sa kanyang pwesto sa harapan. Iba ang aura ng mga Senorito—para bang kahit saan sila magpunta, may nararamdaman kang kakaiba. Si Miguel, na palaging may hawak na cellphone, ay hindi naman tumingin sa aking direksyon. Si Stefan ay may mga kaklase ring kasama at nagbibiruan, habang si Joaquin ay hindi ko alam kung saan nagsimulang magtago ng mga sarili niyang lihim.

Nag-umpisa na ang klase. Iba ang pakiramdam ko. Sa bawat sagot ng mga guro at bawat tanong na itinatanong sa amin, hindi ko maiwasang mag-isip kung ano ang magiging epekto sa akin sa hinaharap. Nagiging mas mahirap ang lahat ng ito—hindi ko alam kung anong mga hihilingin sa akin, pero sigurado akong hindi ako pwedeng magpatalo.

At bigla, naramdaman ko ang mata ni Koda na nakatingin sa akin mula sa dulo ng classroom. Sa mga mata niyang hindi ko maintindihan, naglalaro ang mga tanong. Hindi ko alam kung naghahanap siya ng mali sa akin o kung talagang tinutulungan niya lang ako. Ngunit, sa mga sandaling iyon, parang alam ko na hindi siya magtitiwala sa akin agad.

“Hansel, mag-focus ka muna sa klase,” bulong ni Koda mula sa likod, sapat lang upang marinig ko siya.

“Opo, Senorito…” sagot ko, na parang ayaw ko nang magtanong pa. Alam ko na may kasunod itong mga pagsubok, at hindi ko pa alam kung anong mga pagsubok ang dadating sa akin.

Habang ang klase ay nagpapatuloy, sumunod ang oras na mabilis. Minsan, nakikita ko ang mga kaklase ko na abala sa pagkuha ng mga notes, pero ang mga mata ko ay nakakaramdam ng kakaibang kalungkutan. Hindi ko na tuloy alam kung magkakaroon pa ba ako ng pagkakataon na maging masaya dito sa paaralang ito, o kung magiging bahagi lang ako ng isang masalimuot na sistema na hindi ko kayang kontrolin.

Ngunit habang patuloy ang klase, isang bagay ang hindi ko maiwasang maramdaman: ang presensya ng mga Senorito. Bawat galaw nila, bawat pagtingin nila sa akin, ay parang may mga lihim silang itinatago, at hindi ko alam kung anong parte ng kanilang mundo ang ipinaglalaban nila.

At habang lumilipas ang araw, natutunan ko na ang bawat hakbang ay may dala-dalang epekto sa buhay ko. Hindi lang basta exams at mga klase. Ang bawat pakikisalamuha ko sa mga Senorito ay magdadala ng mga pagsubok. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, may mga pagkakataon na umaasa akong matututo akong magtiwala—hindi lang sa kanila, kundi pati na rin sa sarili ko.

Sa kabanatang ito, pinagtibay ang relasyon ni Hansel sa mga Senorito, at sa isang paaralan, nahaharap siya sa mas maraming hamon. Ang klaseng ito ay magbibigay daan sa pag-develop ng kanyang pagkatao at relasyon sa mga Senorito, at paano siya magtutulungan upang magtagumpay sa kabila ng mga pagsubok.

Chapter 13

Hansel

Sobrang saya ko sa araw na ito. Parang ang saya-saya lang ng lahat sa paligid ko. Hindi ko pa rin lubos maisip na natapos ko na ang acceleration exam at pasado ako. Hindi ko rin akalain na magiging ganito kasaya ang buhay ko rito sa mansion. Bukod sa mga Senorito, may mga bagong kaibigan na rin akong nakikilala, at kahit si Maria, hindi na ganun ka-awkward ang mga usapan namin.

Ngunit ngayong araw, iba na naman ang ating plano. Ang buong paaralan ay magdiriwang ng taunang school festival, at lahat kami ay kailangang makilahok sa iba’t ibang activities at contests. May mga booth, games, at performances, at lahat ay hinihikayat na magtulungan para sa mga proyekto. Isa ako sa mga students na ipinasok sa isang grupo na magsasagawa ng isang attraction, at hindi ko akalain na sa pagkakataong ito, makakasama ko pa ang mga Senorito.

“Ha?! Kasama ko sila?” tanong ko kay Maria nang matanggap ang mga detalye ng groupings.

“Oo, si Koda, si Miguel, si Joaquin, at ang iba pang Senorito. Hindi ka ba masaya?” tanong ni Maria, mukhang excited.

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Ang mga Senorito ay may kanya-kanyang personalidad-si Koda na laging seryoso, si Miguel na palaging tahimik, si Joaquin na parang may pinapakita pero hindi mo matukoy, at ang iba pa na mahirap pakisamahan. Pero… hindi ko rin naman pwedeng iwasan sila, at sa school festival, kailangan ko silang makasama.

Pagdating sa school, nag-umpisa na ang lahat. Mga dekorasyon, ilaw, at iba pang mga atraksyon ay nagsimula nang magdagdag ng saya sa buong paligid. Nang makita ko ang mga Senorito, nagtaas ako ng kilay.

Si Koda, gaya ng dati, tahimik at seryoso. Nakatayo siya sa tabi ng booth na tinukoy nilang target para sa kanilang attraction-isang haunted house. Si Joaquin naman ay abala sa pag-aayos ng mga props, at si Miguel ay wala pa sa paligid. May isang booth din silang inaasikaso, at para sa akin, mukhang magiging abala ang buong araw.

“Ha? Ako ba ang magtutulungan sa inyo?” tanong ko nang tumabi ako kay Koda.

“Oo,” sagot niya, hindi ako tinitingnan. “Maghihintay na lang tayo ng mga volunteers.”

“Okay,” sagot ko na lang, medyo naiinis kasi hindi ko pa rin alam kung bakit ako nakapaloob sa grupong ito.

Habang kami ay nagtatrabaho, hindi maiwasang magkaroon ng ilang awkward na sandali. Nang tumulong ako sa pag-aayos ng ilan sa mga props, naramdaman ko ang mga titig mula kay Koda. Alam ko na hindi siya madalas makipag-usap, pero may ibang uri ng presensya siya-isang presensya na hindi ko kayang i-ignore.

Maya-maya, narinig ko ang boses ni Joaquin, “Hansel, pwede mo ba akong tulungan dito?”

Napatingin ako kay Joaquin, at nagkatinginan kami ng ilang saglit. May kakaibang pakiramdam akong nararamdaman, pero hindi ko na lang pinansin. “Sige po,” sagot ko, at tumulong sa kanya sa pag-aayos ng mga props.

Habang nagtatrabaho kami, naramdaman kong may pagbabago sa paraan ng pakikisalamuha nila sa akin. Si Koda, na dati’y may distansya, ay nagbigay ng ilang paminsan-minsan na ngiti. Si Joaquin, na medyo malayo sa akin, ay tila nagiging mas komportable sa aking presensya. Si Miguel, na hindi ko pa rin masyadong kilala, ay hindi pa rin masyadong nag-iinteract sa amin.

“Hansel, pagkatapos ng festival, magka-karaoke tayo!” sigaw ni Joaquin mula sa kabila ng booth.

“Talaga?” tanong ko, medyo naguguluhan. Hindi ko inaasahan na magyaya siya. Lalo na si Joaquin, na kadalasan ay tahimik at hindi masyadong nakikipag-communicate sa amin.

“Oo, maganda sigurong mag-relax pagkatapos ng lahat ng ito,” sagot niya, at ngumiti ng bahagya.

Pagdating ng hapon, nagsimula na ang mga activity ng school festival. Lahat ng booths ay puno ng tao, at ang mga estudyante ay abala sa paglalaro ng mga games. Nakita ko si Miguel, na ang ginagawa lang ay mag-observe mula sa malayo. Nakita ko rin si Koda, na nakatayo sa gilid, nagsusuri ng mga prop ng booth. Si Joaquin ay abala sa pagtulong sa mga batang pumapasok sa haunted house.

Nag-umpisa na ang mga first set ng visitors, at ang aming booth ay puno ng mga batang nagkukumahog sa takot. Hindi ko maiwasang matawa habang tinitingnan ko sila. Habang abala kami, naramdaman kong may magaan na atmosphere sa pagitan namin ni Koda. Hindi siya ganun ka-formal sa akin gaya ng dati. Parang may shift sa kanyang ugali, at hindi ko alam kung anong ibig sabihin nun.

“Puwede ba kita tanungin?” tanong ko kay Koda habang abala kami sa pag-aayos ng mga props.

“Hmm?” sagot niya, nakatingin sa mga batang pumasok sa haunted house.

“Bakit… bakit parang may pagbabago sa ’yo?” tanong ko, hindi ko kayang pigilan ang sarili ko. Hindi ko rin alam kung bakit ko siya tinanong.

Sandali siyang tumingin sa akin, at ngumiti ng kaunti. “Baka dahil sa school festival,” sagot niya, na may halong biro.

Naguluhan ako sa sagot niya, ngunit bago ko pa makapagtanong ulit, may nagsabi, “Okay na ba ’to?” at tinanong ni Joaquin ang group namin.

Habang patuloy ang kaganapan, hindi ko pa rin maiwasang magtaka. Siguro, dahil sa saya ng festival, ang mga Senorito ay nagiging mas relaxed. Nakita ko rin si Miguel, na sa isang banda, ay abala na rin sa pagtulong, at sa wakas, nagpakita ng interes.

“Ingat, Hansel!” sigaw ni Maria mula sa kabila. Napatingin ako at ngumiti sa kanya, at siya ay nagbigay ng thumbs up.

Gabi na, at natapos ang school festival. Nakuha namin ang unang pwesto sa best booth! Ang saya-saya ko, at hindi ko inaasahan na magtatagumpay kami. Pero higit sa lahat, parang may mga bagay na nagsisimula nang magbago sa pagitan ko at ng mga Senorito.

“Hindi ko inasahan na magiging ganito kasaya ang araw na ito,” sabi ni Joaquin, nang magtapos ang araw.

“Oo nga,” sagot ko, at napansin kong mas magaan ang pakiramdam ko ngayon sa kanila.

Nagpasalamat kami sa lahat ng sumuporta sa aming booth, at pagkatapos ng festival, pinili ng mga Senorito na magka-karaoke. Masaya ako at hindi ko akalain na magkakaroon pa kami ng ganitong pagkakataon upang magbonding.

Ang araw na iyon ay isang magandang simula ng mas malalim na pagkakaibigan, at marahil ay unti-unti ko nang matutuklasan kung ano ang tunay na halaga ng bawat Senorito sa buhay ko.

Chapter 14

Hansel

Matapos ang school festival, naging mas magaan na ang bawat araw sa mansion. Ang mga Senorito, lalo na si Koda, ay hindi na kasing seryoso at malayo sa akin tulad ng dati. Siguro, dahil sa mga bonding moments namin noong festival, unti-unti na akong nakakapagsalita ng mas natural at mas komportable sa kanila. Pero, kahit ganon, may mga oras na nagdadalawang-isip pa rin ako.

Si Maria, tuwing gabi, ay laging naglalapit sa akin at tinatanong kung paano ang araw ko. Kung anong nararamdaman ko, at kung ano ang nangyayari sa buhay ko. Hindi ko na rin matukoy kung bakit, pero parang mas naging malapit kami sa isa’t isa.

“Okay lang ba ikaw, Hansel?” tanong ni Maria habang kumakain kami ng hapunan sa dining table isang araw. “Medyo napansin ko na hindi ka kasing masaya gaya ng dati, pero ngayon, parang okay ka lang.”

Hindi ko kayang magtago ng nararamdaman ko kay Maria, kaya hindi ko na rin ipinagkait ang totoo. “Medyo… magulo lang talaga.” Napatingin ako sa kanyang mga mata. “Kasi, alam mo yun… may mga araw na parang gusto ko nalang umiwas sa mga Senorito, pero parang hindi ko kaya. Lalo na si Koda… Kasi kahit na hindi siya masyadong nakikipag-usap, may mga moments na parang…”

“Parang ano?” tanong ni Maria, nakatingin siya sa akin ng seryoso.

“Parang gusto kong malaman pa siya ng mas mabuti,” sabay buntong-hininga ko. Hindi ko alam kung bakit ko ito sinasabi sa kanya. “Pero sa bawat araw, mas lalapit ako, mas magulo ako.” Hindi ko tuloy alam kung anong magiging takbo ng relasyon ko sa kanila.

“Ikaw lang ba ang nag-iisip nang ganun, Hansel?” tanong ni Maria. “Tulad nga ng sabi mo, hindi mo pa naman lubos na nakikilala ang mga Senorito. May kanya-kanya silang buhay, at hindi ko alam kung ano ang magiging kahihinatnan ninyo, kaya huwag mong madaliin ang lahat.”

“Oo nga… kaya lang kasi, nahihirapan din ako,” sagot ko, tiningnan ko siya ng matagal. “Tulad nung kay Koda… parang masyado siyang malayo, pero may mga pagkakataong nagiging malambing siya. Hindi ko maintindihan kung anong ibig sabihin ng mga small gestures na yun.”

Maria ngumiti, at nilapitan ako. “Alam mo, Hansel, baka nga mabigla ka sa mga mangyayari. Pero kung gusto mo naman ng magandang relasyon, hindi mo kailangang madaliin. Matutunan mo pa silang kilalanin.”

Sana may maganda ngang mangyari. Pero hindi ko rin alam kung gaano ako katatag, lalo na sa mga Senorito. Hindi ko pa rin alam kung anong mga motibo nila.

Dumating ang isang linggo, at muling sumik ang araw ng pagtulong sa mansion. May mga gagawing cleaning and maintenance tasks ang mga Senorito, at bilang bahagi ng kanilang kasunduan, kailangang magtulungan kami. Habang abala kami sa pag-aayos ng mga kagamitan at paglilinis ng paligid, natanaw ko si Koda na tumutok sa isang sulok ng bakuran, malayo sa ibang tao.

Hindi ko na iniiwasan ang pagkakataong makausap siya. Kaya lumapit ako sa kanya, at nagsalita. “Koda,” tawag ko.

Palingon siya at nagsalita, “Hmm? Anong kailangan mo?”

Bumuntong-hininga ako, pinigilan ang kaba sa dibdib ko. “Gusto ko lang sanang magtanong, ano bang nangyayari sa’yo? Ang layo mo kanina, parang hindi ka part ng group. I mean… hindi ko kasi alam kung anong pakiramdam ng mga Senorito, ikaw… tahimik lang.”

Kumunot ang noo niya, parang nag-iisip ng sagot. “Tulad ng sinabi ko, Hansel, hindi ko rin alam ang sinasabi mo. Lahat tayo may personal na espasyo.” Tumahimik siya saglit, parang may naisip. “Pero, siguro, mas magaan sa pakiramdam ko na ikaw yung kausap ko. Hindi ko alam kung anong nangyari, pero nagiging mas mabuti ka sa akin.” Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ang sinabi niyang iyon.

Nagdadalawang isip ako kung magtutuloy pa ba akong magtanong, kaya nagpasya na lang akong maglakad palayo. Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng sinabi ni Koda. Pero may kasamang saya sa puso ko na parang unti-unti siyang lumalapit.

Habang papalapit ang hapon, nagpasya akong lumabas at maglakad-lakad sa likod ng mansion. Madilim na at tahimik, kaya’t napag-isip-isip ko na hindi ko pa rin natutuklasan kung paano magbago ang takbo ng relasyon ko sa mga Senorito.

Nang mga oras na yun, napansin ko si Joaquin, na palaging abala sa kanyang mga gawain, at si Miguel na hindi ko pa rin masyadong nakakaugnayan. Hindi ko pa rin sigurado kung anong nararamdaman nila sa akin, o kung ano ang mangyayari sa relasyon namin. Naisip ko na baka nga may mga bagay na mas magaan kung hindi ko na pinipilit masyado.

“Hansel,” tawag ni Joaquin mula sa malayo, “Kumusta ka na? Nandiyan ka pala.”

Naglakad siya papunta sa akin, at napansin kong parang mas relaxed siya ngayon. “Okay lang naman,” sagot ko, ngunit naisip ko bigla kung anong ibig sabihin ng pagiging malapit nila sa akin.

“Alam mo, Hansel, sa lahat ng Senorito, hindi ko alam kung anong nangyayari. May mga bagay na hindi ko kayang ipaliwanag, pero sa tingin ko, unti-unti mo nang matutuklasan.”

Medyo naguluhan ako. “Paano mo nalaman?”

Joaquin nagbuntong-hininga. “Dahil ikaw ang pinakamalapit sa amin. Kaya nga hindi kami masyadong nagiging malapit sa iba. Alam mo yun, may mga personal na bagay kami.”

Parang may humaplos na piraso ng kabiguan sa puso ko. Hindi ko na masyadong maipaliwanag kung bakit sa mga ganitong sandali, ang mga Senorito ay nagsisimulang magbukas sa akin, pero sabay pa ring may kalituhan.

Nagpatuloy ang araw na yun, at habang nakaupo ako sa kwarto ko, naisip ko kung anong tunay na ibig sabihin ng lahat ng nangyayari. Hindi ko alam kung ano ang hinaharap para sa amin ng mga Senorito. Ngunit sa mga susunod na araw, sigurado akong magkakaroon pa kami ng mga mas maraming pagkakataon upang magkilala at magtulungan.

Ngunit sa huli, hindi ko kayang iwasan na muling magduda. Ano nga ba ang gusto ng mga Senorito mula sa akin?

Malamang, unti-unti ko ring matutuklasan ang mga sagot sa mga tanong ko…

Chapter 15

Hansel

Sa mga sumunod na araw, unti-unti nang nagiging mas komportable si Hansel sa mga Senorito, ngunit may mga pagkakataon pa rin na iniisip niya kung ano ang kanilang mga motibo. Hindi na niya kayang balewalain ang mga maliliit na gestures ng mga Senorito, lalo na si Koda, na tila may mga pagkakataon na magaan sa pakiramdam kapag magkasama sila.

Ngunit isang araw, isang hindi inaasahang pangyayari ang magdudulot ng mas malalim na pagninilay sa buhay ni Hansel sa mansion.

“Hansel!” ang malakas na tawag ni Maria mula sa ibaba ng hagdan. “Saan ka ba? Ang tagal mong dumating!”

Nagmadali si Hansel pababa ng hagdan at nakita si Maria na nakatayo sa tabi ng pinto, naghihintay sa kanya. “Ano’ng nangyari, Maria?” tanong niya habang hinihimas ang kanyang mga mata, halatang bagong gising.

“May surprise sa’yo si Senorito Koda,” ang sagot ni Maria habang nakangiti. “Pumunta siya sa’yo kanina sa kwarto mo, pero hindi ka nandoon. Sabi niya, babalikan ka daw mamaya.”

“Ano’ng klaseng surpresa?” tanong ni Hansel, may halong pagkabigla at kaba sa puso. Hindi pa niya nararamdaman na mayroong magandang layunin si Koda sa kanya.

“Eh, basta. Hindi ko alam,” sagot ni Maria habang naglalakad papunta sa kusina. “Ang importante, natutuwa siyang makausap ka.”

Habang papalapit sila sa kusina, ramdam ni Hansel ang kabog ng kanyang dibdib. Koda. Bakit kaya siya nagdesisyon na bumalik at magbigay ng sorpresa? May mga pagkakataon na masyadong malabo para kay Hansel kung anong nararamdaman ng mga Senorito sa kanya, at ito na naman ang pagkakataon na siya ay mabigla. Sa loob ng kanyang isipan, nagsimula siyang magtaka. Ano ba talaga ang ibig sabihin ng mga maliliit na pagkilos ng mga Senorito?

Pagdating nila sa kusina, nakita nila si Koda na nakatayo malapit sa refrigerator. Medyo seryoso ang mukha niya, at parang may iniisip.

“Hansel,” tawag niya kay Hansel nang makita siya. “Magsama tayo mamaya sa likod ng mansion. May kailangan akong ipakita sa’yo.”

Hindi alam ni Hansel kung anong ibig sabihin ni Koda. Ngunit, sa kabila ng lahat, hindi na siya nakakaramdam ng takot, kundi mas isang curiosity—isang curiosity na naglalapit sa kanya sa misteryo ng mga Senorito.

Nang dumating ang gabi, naglakad sila ni Koda papunta sa likod ng mansion. Wala ni isang salita ang lumabas sa kanilang mga labi. Ang tanging maririnig lang ay ang tunog ng mga yapak nila sa madilim na kalikasan.

“Hansel,” ang sabi ni Koda nang tumigil sila sa isang madilim na sulok ng bakuran. “Alam ko na medyo nahirapan ka sa lahat ng nangyari. Pero gusto ko sanang malaman mo na… hindi lahat ng Senorito ay may masamang layunin. May mga pagkakataon lang na may mga bagay kaming tinatago.”

Napahinto si Hansel, at napatingin kay Koda. Hindi siya sigurado kung anong klaseng pag-uusap ang ito. “Ano’ng tinatago ninyo?” tanong niya, hindi maalis ang pagka-curious.

Si Koda ay tahimik, tinitigan lang siya ng mga mata na puno ng hinagpis at kalungkutan. “Gusto ko sanang magtiwala ka sa amin, Hansel. I know we haven’t really been close, pero it’s hard for me to act normal.” Tumahimik siya, at iniiwas ang kanyang tingin kay Hansel. “Maraming naganap sa buhay ko na hindi ko pa kayang ibahagi. Pero sana, at some point, you’d understand.”

Naguguluhan, si Hansel ay hindi nakapagsalita. Sa mga salitang iyon, naramdaman niyang unti-unti siyang naiintindihan ni Koda, pero sa parehong pagkakataon, pakiramdam niya’y may tinatagong lihim na mas mabigat pa sa kanya. Hindi pa siya handa na marinig kung ano man iyon.

“I don’t know what you’re going through, Koda, but you have to know that… I’m not here to judge you,” sagot ni Hansel, tumingala siya sa mga mata ni Koda at nagsimulang maramdaman ang bigat ng kanilang dalawa.

Koda ay ngumiti ng kaunti, ngunit mahirap pa rin basahin ang kanyang reaksyon. “Gusto ko sanang makausap ka pa nang mas matagal, pero alam ko na… may mga bagay na hindi pa ako kayang sabihin.”

“Okay lang,” sagot ni Hansel, binanggit ang mga salitang lumabas sa bibig niya na hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin. “Pero sana, mabigyan kita ng pagkakataon na magsalita kapag handa ka na.”

Naglakad silang magkasama pabalik sa mansion, at si Hansel ay hindi na muling nagtanong tungkol sa mga lihim na iyon. Sa huli, natutunan niyang ang mga Senorito—si Koda, lalo na—ay may mga bagay na pinipili nilang itago. Hindi pa ito ang tamang panahon upang malaman ang lahat, ngunit alam niyang unti-unti nilang papasukin si Hansel sa mga aspeto ng kanilang buhay na hindi pa niya natutuklasan.

Habang papalapit na sila sa mansion, nagkaroon si Hansel ng bagong pananaw. Hindi na siya magmamadali o magmamagaling na matutunan ang lahat tungkol sa mga Senorito. Ang mga bagay na hindi pa handang ipakita sa kanya, ay may panahon din.

Pumasok siya sa loob ng mansion na may pagdududa at pag-asa sa kanyang puso. Hindi niya alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na araw, ngunit alam niyang may mga pagkakataon na ang mga lihim ay may dahilan kung bakit itinatago. Ang mga Senorito ay may mga kahinaan at sugat na hindi kayang pagalingin nang basta-basta. Ngunit sa mga susunod na araw, nagsimula na siyang magtiwala at baka, sa hindi inaasahang pagkakataon, matutuklasan niya ang mga sagot sa mga tanong na matagal na niyang itinatanong.

Chapter 16

Habang papalabas ng bahay si Hansel, dala ang mga gamit para sa isang proyekto para sa isang school event, nakatagpo siya ng isang hindi pamilyar na lalaki sa harap ng gate.Magdidilim na ng hapon, hindi agad nakilala ni Hansel ang lalaki, ngunit may isang matalim na pakiramdam na nagbigay-babala sa kanya. Kinuha ng lalaki ang kanyang atensyon nang magsalita ito.

“Hansel, ikaw ba ’yan?” Tanong ng lalaki, ang boses ay may kabuntot na banta.

Lumingon si Hansel at nakatagpo ng matalim na mata ng lalaki, matangkad at malakas ang tindig. Napansin niya ang baluktot na ngiti nito, at nagdulot ito ng matinding takot sa kanyang dibdib. “S-sino po kayo?” tanong ni Hansel, tila ba ang bawat letra ng kanyang boses ay nanginginig.

“You’re coming with me,” sagot ng lalaki habang mabilis na tumungo patungo sa kanya. Nang subukan niyang umatras, mabilis siyang nahawakan ng lalaki sa braso. Hindi pa siya nakakagalaw ng mabilis, at bago pa niya magawang magsalita, naramdaman niyang may pumasok na isang malamig na bagay sa kanyang likod-isang bagay na mukhang isang kutsilyo o kahit na isang baril na pinatama sa kanyang tagiliran. “Don’t scream. You’re coming with me.”

Si Hansel ay nahulog sa panag-inip ng takot. Hindi niya kayang ilaban ang sarili dahil sa banta ng lalaki, at ang tanging naiisip niya ay ang mga Senorito. Kung makikita nilang naguguluhan siya, paano siya makakabalik sa kanila? Ang mga Senorito-Koda, Xander, Rafael, Joaquin, at Lawrence-ang tanging mga taong may kakayahang tulungan siya. Pero ngayon, siya’y mag-isa, at hindi niya kayang tanggapin na wala siyang magagawa.

Bago pa siya makapagtangka ng kahit anong aksyon, ang lalaki ay mabilis na inagaw siya at isinakay sa isang itim na van. Ang bawat galaw niya ay sinadyang pinigilan, kaya ang tanging naisip ni Hansel ay ang mabilis na isipin ang mga Senorito.

Mabilis na dumating ang gabi. Si Koda at ang iba pang mga Senorito ay nag-aalala dahil hindi pa rin bumabalik si Hansel. Habang ang kanilang mga mata ay nagmamasid sa paligid ng mansyon, ramdam nilang may nangyaring hindi tama. Hindi sila makapag-pokus sa mga gawain dahil sa nag-aalalang pakiramdam na nagsimulang sumiksik sa kanilang dibdib.

Si Koda ay unang nakaramdam ng hindi magandang balita nang makita ang hindi inaasahang mensahe sa kanyang cellphone. “We’ve got your boy,” ang mensaheng iyon ay sumira sa katahimikan ng kanilang gabi. Wala pang ibang detalye. Hindi nila alam kung sino ang nagpadala nito, ngunit alam nilang si Hansel ang tinutukoy ng mensahe.

“Ang bilis…” wika ni Xander, ang matalim na ekspresyon sa mukha niya ay nagsasabing may isang bagay na hindi nila kayang palampasin. “Koda, we need to find him. NOW.”

“Let’s go,” tugon ni Koda, ang mata niya ay matalim at puno ng galit. “This won’t stand.”

Habang ang mga Senorito ay nagsasagawa ng isang operasyon para hanapin si Hansel, hindi pa rin alam ni Hansel kung saan siya dadalhin ng kanyang kidnappers. Nararamdaman niyang hindi siya ligtas, at sa bawat segundo ng tahimik na pagbiyahe ng van, natatakot siyang hindi na siya muling makakabalik.

Pagdating nila sa isang abandonadong warehouse, pinilit siyang hilahin palabas ng van at pumasok sa madilim na gusali. Ang malamig na hangin ay humahaplos sa kanyang balat, ngunit hindi ito sapat upang pagaanin ang takot na nararamdaman niya. Ang mga boses ng mga kidnappers ay malalakas at magaspang, ngunit ang tanging bagay na nasa isip ni Hansel ay kung makakahanap pa ba siya ng paraan upang makatakas.

Sa kabila ng takot, nagkaroon siya ng isang ideya. Habang ang mga kidnappers ay nag-uusap at nagbabalak, naghanap siya ng pagkakataon na magtakda ng plano para sa kanyang pagtakas. Tumigil siya at umupo sa isang madilim na sulok ng warehouse, at tinitigan ang kanyang mga captors. Ang mga mata niya ay punong-puno ng determinasyon-hindi niya hahayaan na ang pagkabigong ito ang magtakda ng kanyang kapalaran.

Sa kabilang dako, ang mga Senorito ay hindi rin nagpapahinga. Pinag-aaralan nila ang bawat detalye ng mga mensahe at mga kaganapan na nauugnay sa pagkawala ni Hansel. Wala silang ibang layunin kundi ang muling matagpuan ang batang iyon. Alam nilang mahalaga si Hansel sa kanilang buhay, at hindi nila hahayaang mangyari ang anumang masama sa kanya.

“Hindi ako titigil hangga’t hindi ko siya natagpuan,” wika ni Koda, ang matalim niyang tinig ay puno ng determinasyon.

Habang tumataas ang tensyon, ang mga Senorito ay handang gumawa ng anumang hakbang upang mahanap si Hansel at mailigtas siya. Hindi nila alam kung ano ang magaganap sa mga susunod na oras, ngunit isang bagay ang sigurado, hindi sila titigil hanggang hindi nila ito makikitang muli.

Chapter 17

Tahimik na humihingal si Hansel habang nakaupo sa madilim na sulok ng abandoned warehouse. Hindi siya titigil sa paghahanap ng paraan para makawala. Alam niyang hindi siya pwedeng magpadala sa takot; hindi siya pwedeng magpatalo. May mga Senorito siya, mga taong mahalaga sa kanya. May mga tao siyang handang magbigay ng kanilang buhay para sa kanya, at hindi siya pwedeng magpatalo sa mga kidnappers na ito.

Dahil sa dilim, at walang ibang ingay kundi ang tunog ng mga nag-uusap na kidnappers sa kabilang bahagi ng warehouse, nagsimula siyang mag-isip ng mga paraan. Nais niyang sana may magbabalik sa kanya, ngunit alam niyang hindi siya pwedeng maghintay ng tulong. Kailangan niyang kumilos.

Habang iniisip kung ano ang susunod na hakbang, napansin ni Hansel ang isang bagay. May isang bakal na nakasabit sa dingding na maaaring gamitin para makalaya. Isang maliit na plano ang bumangon sa isipan niya. Ang isang bakanteng pader sa sulok ng warehouse ay may mga maliit na espasyo. Kung magtutulungan ang oras at tamang pagkakataon, posibleng magtago siya sa likod ng mga kahon at madadaan siya sa pader na iyon.

Sa kabilang dako ng kwarto, ang mga kidnappers ay nagkakasalungat na pananaw tungkol sa kung anong gagawin kay Hansel. Walang malasakit sa kanila ang estado ng batang iyon, basta’t nais nilang makuha ang kanilang layunin. Isa sa mga lalaki ay lumapit kay Hansel, ang mga mata nito ay matalim at puno ng kasamaan.

“Maghintay ka lang, Hansel. Hindi kami titigil hangga’t hindi namin nakakamtan ang gusto namin,” sabi ng lalaki, sabay iling ng ulo.

Habang pinagmamasdan siya ng kidnappers, natutok ang pansin ni Hansel sa bawat galaw ng kanyang mga banta. Hindi siya titigil. Hindi siya papayag.

Isang saglit na tahimik na oras, at nakita ni Hansel ang pagkakataon na matagal niyang hinihintay. Ang mga kidnappers ay nagkatagpo, at nakatalikod ang isa sa kanila sa isang bahagi ng warehouse. Habang ang mga ito ay nag-uusap, mabilis na dumaan si Hansel sa pagitan ng mga kahon at palapit sa pader. Walang oras na sayang.

“Ngunit kung magagawa ko lang…” bulong ni Hansel sa sarili, binigyan niya ng lakas ang sarili na tumuloy.

Pinilit niyang magtago sa likod ng isang malaking kahon. Ang kanyang puso ay patuloy na kumakabog ng mabilis. Nang makita niyang lumapit pa ang isa sa mga kidnappers, nagtataglay ng ilang armas, nagtakip siya ng ilong at bibig gamit ang braso at nanatili sa likod ng kahon.

Dahil sa lakas ng kanyang tibok ng puso, nagpasya siyang sumulong pa. Hinanap ang pinakamadaling daan palabas.

Pagkatapos ng ilang minuto, nakatagpo siya ng maliit na butas sa pader—isang espasyo na kung saan ay maaaring siya makalusot. Nagdahan-dahan siyang lumapit at itinutok ang kanyang katawan sa butas. Sa bawat hakbang na ginagawa niya, mas naramdaman niyang malapit na siya sa kalayaan.

Sa labas ng warehouse, ang mga Senorito ay mabilis na nakarating, ang kanilang mga mata ay punong-puno ng galit at pag-aalala. Hindi nila kayang palampasin ang kaganapan. Handa silang dumaan sa anumang laban para matulungan si Hansel. Hindi nila kayang mawalan siya, hindi sa ganitong paraan.

Sa pamamagitan ng kanilang mga koneksyon, napansin nila ang isang sasakyan na malapit sa warehouse. Si Koda at ang iba pang Senorito ay mabilis na pumasok sa sasakyan at binangga ang pintuan ng warehouse. Nasa isang hindi matukoy na anggulo, iniisip nila kung anong mangyayari sa loob.

Habang si Hansel ay malapit na makalabas sa pader, ang mga kidnappers ay nagsimula nang bumalik sa kanya. Napansin ng isa ang mabilis na kilos ni Hansel.

“Uy! May gumagalaw!” sigaw ng lalaki. Nagmadali silang nagtakbo patungo sa direksyon ng pader.

Ngunit huli na. Si Hansel ay lumusot na sa butas at tumakbo nang mabilis palayo mula sa warehouse.

Pagdating ni Hansel sa isang bukirin na malapit sa warehouse, narinig niyang humihiyaw na ang mga kidnappers sa loob. Ngunit hindi siya titigil. Tumakbo siya nang buong lakas. Tumama sa kanyang katawan ang mga sanga ng puno at mga halaman, ngunit hindi na siya nag-aalala. Tanging ang pag-asa na makita siya ng mga Senorito ang kanyang naging lakas.

Sa kabilang dako, si Koda at ang mga Senorito ay nakalapit na sa lugar. Pagdating nila sa warehouse, nakita nilang bukas ang pintuan at walang tao sa loob. Hindi nila alam kung nasaan si Hansel, ngunit may nag-udyok sa kanilang maghanap pa sa paligid.

At sa huling sandali, narinig ni Hansel ang tunog ng isang sasakyan. Isang pamilyar na tunog. Tinignan niya ang kalsadang patagilid at nakita niyang dumaan ang isang kotse, isang kotse na naruon sakay ang mga Senorito. Ang mga Senorito, ang kanyang mga tagapagligtas.

Hindi na nakapagpigil pa si Hansel at tumakbo patungo sa sasakyan, habang mabilis na nilingon ang mga kidnappers sa likod. Nang makarating siya sa kotse, binuksan ni Koda ang pinto at hinila siya sa loob. “We found you!” wika ni Koda, ang galit at takot ay sumingaw mula sa kanyang mga mata.

Hindi nakapagsalita si Hansel sa sobrang takot. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin sa kanila. Pero sa mga mata ng mga Senorito, nakita niya ang kabutihang loob nila at ang pagmamahal. Hindi na nila ipagpapalit si Hansel sa kahit anong bagay.

Habang ang mga Senorito ay nagtutulungan upang ipagpatuloy ang paghahanap sa mga kidnappers, si Hansel ay natagpuan ang kanyang sarili sa isang safe na lugar. Ang kanyang katawan ay nanghihina, ngunit masaya siya dahil hindi siya iniwan ng mga Senorito.

Chapter 18

Makaraan ang ilang araw mula sa insidente ng kidnapping, nagbalik si Hansel sa mansion. Ang takot at pangamba na nararamdaman niya noong araw na iyon ay nagbigay daan sa isang mas malalim na koneksyon sa mga Senorito. Nakaramdam siya ng isang uri ng proteksyon na hindi niya inakala mula sa kanila, at ang mga batang ito, na halos hindi niya kilala, ay naging mahalaga sa kanya.

Hindi na rin siya nakaligtas mula sa mga tanong ni Maria, ang kasambahay, nang magbalik siya sa mansion. Ang matandang babae ay nagmamadali upang tiyakin kung okay lang si Hansel, at nang makita niyang buo pa ang batang ito, nagbuhos siya ng luha.

“Bakit hindi mo sinabi sa amin, Hansel? Kung alam namin, hindi ka na namin pinayagan pa,” ang tanong ni Maria habang hinahaplos ang kanyang mga kamay.

“Maria, hindi ko naman alam kung anong mangyayari. Ang importante, ligtas na ako,” sagot ni Hansel na medyo nahihirapan. Hindi siya sanay na maging ang focus ng atensyon, lalo na ang atensyon ng mga taong nagmamalasakit sa kanya. Hindi niya rin kayang magkwento nang detalyado kung paano siya nakaligtas, kung paano siya tinulungan ng mga Senorito. Laking gulat niya nang makita nilang hindi siya nag-iisa, kundi kasama ang mga batang may mga alalahanin.

Nasa silid si Hansel nang dumating si Koda kasama ang iba pang Senorito. Nagtipon sila sa paligid ng maliit na mesa habang ang kanilang mga mata ay seryoso at puno ng pagkabahala. Si Koda, sa kabila ng pagiging tahimik at madalas ay may mahinahong disposisyon, ay hindi nakaligtas sa pagsama ng takot sa kanyang mga mata.

“Puwede ba tayong mag-usap, Hansel?” tanong ni Koda nang tahimik. “Baka naman gusto mong magbigay ng mas maraming detalye tungkol sa nangyari.”

Nag-aatubili si Hansel ngunit napansin niyang tanging sila lang ang naroroon—ang mga Senorito at siya lang. Wala nang ibang mga tao. “Hindi ko rin alam kung paano nagsimula iyon, Sir Koda,” ang pagsisimula ni Hansel. “Sila ang naghanap sa akin mula sa simula. Hindi ko alam kung bakit ako ang target nila.”

“Nag-aalala kami, Hansel. Hindi ba’t may mga posibleng naghahanap pa sa iyo?” wika ni Koda na may kabuntot na pag-aalala.

“Hindi ko alam kung ano ang motive nila, pero sigurado akong hindi pa sila tapos. Ang takot ko lang ngayon ay baka may mga kasabwat pa sila,” sagot ni Hansel, ang kanyang boses ay puno ng kaba. Hindi niya maintindihan kung bakit siya kinidnap, at ang mga posibilidad na may mas malaki pang plano ang kanyang mga kidnappers ay patuloy na bumabagabag sa kanya.

Si Javier, ang pinakamalakas sa limang Senorito, ay nagbigay ng mabilis na tanong. “May alam ka bang mga tao o lugar na konektado sa kanila? Baka matulungan ka namin na mabigyan ka ng proteksyon kung kinakailangan.”

Si Hansel ay nagtangkang mag-isip, ngunit ang mga oras na lumipas ay hindi nagbigay linaw sa kanyang mga tanong. “Wala akong ideya kung ano ang dahilan. Hindi ko sila kilala. Isa lang ang sigurado ako. Kung hindi ko kayo nakasama, baka hindi ko natagpuan ang pagkakataon upang makalabas.”

Habang nag-uusap ang grupo, napansin ni Hansel na ang bawat Senorito ay may kanya-kanyang paraan ng pagpapakita ng proteksyon sa kanya. Si Koda ay laging maingat at tahimik, palaging nariyan sa oras ng pangangailangan. Si Javier, sa kabila ng pagiging matapang, ay malakas ang loob na magbigay ng payo at gabay. Ang bawat isa sa kanila ay nagkakaroon ng sarili nilang pagkakakilanlan, at ang nararamdaman niyang pagmamahal mula sa kanila ay nagsisilbing tagapagtanggol para sa kanya.

Samantala, si Andres, ang pinakabata sa limang Senorito, ay hindi pa rin matanggap ang nangyari kay Hansel. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagnanasa para sa katarungan, kaya’t hindi niya kayang magpatawad sa mga taong nagkasala sa kanya. Sa kabila ng lahat ng ito, patuloy niyang inaalalayan si Hansel, kahit na ang kanyang galit ay nagsimula nang kumawala.

“Kung gusto nilang magtakaw ng buhay mo, walang dapat humadlang sa atin. Hindi natin sila papayagan,” wika ni Andres na may determinasyong pahayag.

Ngunit si Hansel ay nag-abiso sa kanila na huwag magmadali. “Tama na. Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa susunod na hakbang. Kailangan ko ng kaunting oras upang makapag-isip.”

Sa mga sumunod na araw, ang mga Senorito ay nagbigay ng mga proteksyon kay Hansel. Binago nila ang mga plano ng mansion upang masigurado ang kaligtasan ng batang ito. Ngunit sa kabila ng mga hakbang ng Senorito, hindi pa rin mawala sa isip ni Hansel ang mga tanong tungkol sa mga kidnappers. Sino ba sila? Bakit siya? At bakit hindi pa sila tapos?

Isang araw, si Hansel ay naglalakad sa isang tahimik na lugar sa mansion nang makita niya si Koda na nag-iisa. May isang seryosong ekspresyon sa mukha nito.

“Sir Koda, ano po ang nangyari?” tanong ni Hansel.

Si Koda ay lumingon sa kanya at nag-aatubili bago nagsalita. “Gusto ko sanang mag-usap tungkol sa nangyaring kidnapping, Hansel. Alam mo ba na may mga bagay na hindi natin kontrolado?”

Nag-alala si Hansel ngunit nagbigay siya ng isang matatag na sagot. “Alam ko. Pero gusto ko ring malaman kung bakit ako ang naging target nila. Kung hindi ko ito malalaman, baka maging madali na lang akong maagaw ulit.”

Si Koda ay huminga ng malalim, at tumingin kay Hansel na may kaunting lungkot sa mata. “Hansel, may mga bagay na mahirap tanggapin. May mga lihim na hindi pa natin alam, at may mga tao na nagmamanipula sa sitwasyon.”

Sa gabing iyon, habang ang buong mansion ay tahimik, natutunan ni Hansel na ang mga Senorito ay hindi lang proteksyon at lakas sa kanyang buhay. Sila rin ay nagsisilbing mga guro na tutulong sa kanya upang makapag-desisyon ng tama. Ngunit sa mga susunod na araw, ang mga lihim na unti-unting mabubunyag ay magdadala ng mas malalim na kahulugan sa buhay ni Hansel at sa relasyon nila ng mga Senorito.

Chapter 19

Minsan, sa kalagitnaan ng kaguluhan at alingawngaw ng mga bagay na nangyayari sa paligid, isang tahimik na sandali ang nagbigay ng bagong pag-asa kay Hansel. Sa mga oras na iyon, ang mansyon ay muling naging kanlungan mula sa lahat ng takot na nagmula sa incidenting iyon. Ngunit may isang bagay na naiiba ngayon. Si Hansel ay hindi na lamang ang batang walang kamuwang-muwang, kundi isang batang may mga alalahanin, may mga pangarap, at higit sa lahat, may nararamdamang hindi maipaliwanag sa puso.

Si Koda, na mas madalas ay tahimik at may malasakit sa kanyang mga desisyon, ay patuloy na nagpapakita ng isang uri ng proteksyon na hindi maipaliwanag ni Hansel. Parang may koneksyon silang hindi kayang ipaliwanag ng mga salita.

Ilang araw pagkatapos ng insidente, napansin ni Hansel na si Koda ay madalas na nariyan, laging nagsusubok na magbigay ng aliw sa kanya. Kung hindi man siya nagtatrabaho o abala sa mga mahahalagang bagay, ang mga mata ni Koda ay madalas na nakatuon sa kanya, at minsan, ito ang nagiging dahilan kung bakit siya naguguluhan.

Si Koda ay naging isang misteryo sa buhay ni Hansel, at habang lumilipas ang mga araw, nahulog ang kanyang mga mata sa kabutihang dulot ng mga Senorito. Hindi lang proteksyon ang hatid nila; may mga malalalim na damdaming nagsimula na ring umusbong.

Isang araw, sa gitna ng pag-uusap ng mga Senorito, si Koda ay mas nakatuon kay Hansel. Ang mga mata nito ay tila nagpapahayag ng hindi masabing damdamin. Si Hansel ay hindi na nakaligtas mula sa mga titig ni Koda, kaya’t hindi maiwasang magtaka.

“Ang gulo ng mundong ito, ano? Laging puno ng mga lihim,” sabi ni Hansel, habang magkasama silang naglalakad papunta sa isang lugar sa mansyon. Hindi alam ni Hansel kung anong dahilan, ngunit pakiramdam niya ay kailangan niyang sabihin iyon.

“Hindi ko alam kung anong ibig mong sabihin, Hansel,” sagot ni Koda, ngunit ang tono ng boses niya ay naglalaman ng isang bagay—isang bagay na hindi matukoy ni Hansel.

“Nahulog ako sa maraming katanungan,” sabi ni Hansel habang lumingon kay Koda. “Minsan, naiisip ko kung anong mangyayari sa atin pagkatapos ng lahat ng ito.”

Nagkaroon ng sandaling katahimikan, at sa pagitan ng lahat ng mga alalahanin, isang mas magaan na tanong ang pumutok mula kay Koda.

“Bakit mo ba ako tinatanong tungkol dito, Hansel?” tanong ni Koda, ang tono ng boses ay may kasamang kabuntot na piligro at alon ng emosyon.

“Huh?” naguluhan si Hansel. Hindi na niya alam kung anong klaseng pag-uusap ang nangyayari sa kanila ni Koda. Bakit ang tanong ay tila may mas malalim na kahulugan kaysa sa inaasahan niya?

“Wala. Siguro, ang ibig ko lang sabihin ay madalas ka na lang tumatanong sa mga bagay na… tungkol sa mga Senorito, at sa mga nangyayari sa atin,” sagot ni Koda habang nagpatuloy silang maglakad sa kahabaan ng mahabang hallway. Nagbigay siya ng isang mahirap basahin na ngiti, na para bang hindi niya alam kung paano kumilos sa mga pagkakataong ito.

Habang nagsimula ang gabi, at ang buong mansyon ay nababalot ng katahimikan, napansin ni Hansel na may hindi pangkaraniwang kabigat na nararamdaman siya sa dibdib. Hindi niya alam kung ito ba ay dahil sa mga nangyaring insidente, o kung dahil kay Koda. Sa bawat galak at mga saglit na tawa mula sa ibang mga Senorito, palaging naroroon si Koda, ang mga mata nito ay palaging nakatingin kay Hansel na parang may hindi siya masabi.

Isang gabi, habang sila ay magkasama sa hardin ng mansyon, nagtakda ng isang pagkakataon ang hangin upang magbukas ng isang seryosong pag-uusap.

“Hansel,” tawag ni Koda, na tinig ay mahina at puno ng kabigatan. “Gusto ko lang malaman mo na nandito lang ako para sa iyo.”

Natigilan si Hansel, at sa bawat salitang binanggit ni Koda, pakiramdam niya ay ang mga mata nito ay sumasalamin sa kanyang nararamdaman.

“Salamat po, Sir Koda… Sobrang salamat po,” ang sagot ni Hansel, ngunit sa kabila ng pasasalamat na iyon, naramdaman niya ang isang kakaibang init na umabot mula sa kanyang puso hanggang sa kanyang mga pisngi. Bakit ganoon ang nararamdaman niya? Hindi ba’t sapat na ang mga Senorito sa buhay niya bilang mga tagapagtanggol?

Si Koda ay lumapit ng kaunti kay Hansel, ang distansya sa pagitan nila ay tila kumikitid. “Hindi ko kaya makita kang nag-iisa o natatakot, Hansel. Sinasabi ko lang ito dahil gusto ko lang na magtiwala ka sa akin. Hindi kita iiwan, okay?”

Pakiramdam ni Hansel ay parang ang oras ay huminto sa bawat sandali. Ang simpleng mga salitang iyon ni Koda ay nagbigay ng isang pwersa na nagpasabog sa kanyang isipan. Paano nga ba nila nararamdaman ang isa’t isa?

“Nandiyan ka para sa akin, Koda,” aniya ng pa-biro. “Pero… paano mo naman ako natulungan ng walang kapalit?”

Natawa si Koda, ngunit sa halip na ang kanyang mga mata ay magaan at puno ng kasiyahan, ang mga ito ay puno ng emosyon na hindi kayang itago. “Basta, basta magtiwala ka sa akin. Hindi ko kayang makita kang masaktan.”

Habang patuloy na nagsalita si Koda, nagsimula nang magdulot ng matinding kilig si Hansel sa mga salitang iyon. Tila ba may mga pwersang gumugulo sa loob ng kanyang puso, ngunit hindi niya pa kayang tuklasin. Hindi niya alam kung paano sasabihin ang mga nararamdaman na naguguluhan siya, pero sa bawat araw na lumilipas, mas natutuklasan niyang unti-unting nagiging mas malalim ang koneksyon nila ni Koda.

At sa sandaling iyon, sa gitna ng hangin at malamlam na ilaw ng hardin, natanto ni Hansel na ang kanilang pag-uusap ay hindi lamang tungkol sa mga lihim ng nakaraan, kundi isang pagnanais na magpatuloy. Sa bawat araw, sa bawat galak at kalungkutan, hindi na siya mag-isa. At sa huli, hindi na rin malilihim ang nararamdaman nila para sa isa’t isa.

Chapter 20

Mabilis na lumipas ang mga araw, at habang nagiging mas komportable si Hansel sa kanyang bagong buhay sa mansyon, naramdaman niya ang isang pagbabago sa kanyang nararamdaman—hindi lang sa kanyang sarili kundi pati na rin kay Koda. Ang mga simpleng sandali ng pag-uusap nila at ang mga titig ni Koda na naglalaman ng hindi masabing mga damdamin ay patuloy na bumangon sa kanyang isipan. Ang pakiramdam na ‘yun—ng pagkakaroon ng hindi pagkakaintindihan—ay parang isang pirasong bugtong na patuloy niyang sinusubukan lutasin.

Isang araw ng hapon, habang si Hansel ay naglalakad papunta sa hardin ng mansyon, nakasalubong niya si Koda. Ang lalaki ay naka-suit pa rin, parang laging handa sa lahat ng oras, ngunit sa pagkakataong ito, may kakaibang presensya na nagmumula sa kanya. Hindi na siya ang tipikal na Koda na laging malayo at walang pakialam sa paligid. Ngayon, may nararamdaman si Hansel na mas malalim, isang pakiramdam na hindi pa niya kayang ipaliwanag.

“Hansel,” tawag ni Koda nang makita siya sa malayo. “Dumaan ka ba sa garahe? Kailangan kong makausap ka.”

Napansin ni Hansel ang bigat ng boses ni Koda, kaya’t walang kasing kalituhan at takot ang naramdaman niya. “Huh? Anong nangyari, Sir?” tanong niya, ang puso ay tila lumalagabog na naman. Dahil sa lahat ng bagay na nangyayari, hindi niya rin malaman kung anong ibig sabihin ni Koda sa sinabi nitong kailangan siyang makausap.

“May mga bagay tayong kailangang ayusin, Hansel.” Ang sagot ni Koda, ang mata ay seryoso at malalim. “Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin, pero baka ito na ang pagkakataon.”

Muling naghinagpis si Hansel. Hindi niya akalain na dadating ang sandaling ito, ang oras na papalapit na siya sa mga sagot sa mga tanong na paulit-ulit niyang tinatanong sa kanyang sarili. Ngunit si Koda, sa kabila ng kanyang malungkot na mata, ay may mga salitang hindi pa niya nasasabi.

Pagkatapos nilang maglakad papunta sa isang pribadong sulok ng mansyon, si Koda ay nag-ayos ng buhok at tumingin sa malayo, na parang tinatanong ang sarili kung paano sisimulan. Hindi na kayang itago ni Hansel ang mga saloobin niya, kaya’t nagtanong siya.

“Sir Koda, anong ibig mong sabihin na kailangan nating ayusin?”

Matagal na lumipas bago sumagot si Koda, ngunit sa sandaling ito, naramdaman ni Hansel ang bawat segundo ng katahimikan. Ang mga mata ni Koda ay nakatagos, tila naghahanap ng tamang mga salita na ilalabas. “Alam mo, Hansel,” nagsimula siya, “ang lahat ng nangyari, ang pagiging malapit ko sa iyo… hindi ko akalain na magiging ganito.”

Kumunot ang noo ni Hansel, hindi pa rin sigurado kung anong ibig sabihin ni Koda. Pero may isang bahagi ng kanyang puso na tumibok ng mas mabilis, isang pagnanasa na mabatid ang mga nangyayari.

“Sir, kung anong nararamdaman mo, okay lang. Hindi ko na po kayang itago na may nararamdaman na rin akong kakaiba. Pero bakit? Bakit ngayon lang?”

Tumingin si Koda kay Hansel, at hindi na niya kayang magpigil. Lumapit siya ng bahagya at nagsalita nang mabigat ang boses. “Hindi ko kayang makita kang masaktan, Hansel. Sa lahat ng nararanasan mo, gusto kong ikaw ang magtagumpay, pero hindi ko rin kayang itago ang nararamdaman ko.”

Nagulat si Hansel. Hindi na niya kayang ipaliwanag kung anong pakiramdam. Ito na ba ang sagot sa lahat ng mga katanungan niya? Si Koda—ang Senorito na bihira magpakita ng emosyon—ay may nararamdaman para sa kanya? Sa totoo lang, naguguluhan pa siya. Ngunit hindi niya maiwasan ang dahan-dahang pagngiti, kasabay ng mga damdaming hindi pa rin ganap na naiintindihan.

“Hindi ko rin alam kung paano ko sasabihin ito sa iyo, Hansel,” patuloy ni Koda, “pero kailangan mong malaman na hindi ka nag-iisa. Mahal kita… kaya’t tinatangkilik ko ang bawat sandali na kasama kita.”

Pakiramdam ni Hansel na ang mundo ay parang huminto sa pag-ikot. Ang mga salitang iyon ay para bang nagpabago ng lahat ng nangyari sa kanilang dalawa. Na parang bumangon ang isang pwersa na nagbigay sa kanya ng bagong pananaw.

“I-I love you too, Sir Koda,” ang sagot ni Hansel na puno ng kahulugan at emosyon. Hindi niya alam kung paano mangyari ito, pero ang bawat salita ay umaabot sa puso ng bawat isa.

Ang pagitan nilang dalawa ay nagsimulang lumiit, at sa isang hindi inaasahang sandali, ang kanilang mga labi ay nagtagpo. Ang simpleng halik na iyon ay nagsilbing tanda ng bagong yugto sa kanilang relasyon. Hindi ito isang ordinaryong halik. Ito ay isang pagbubukas ng bagong kabanata sa kanilang buhay—isang hakbang patungo sa pag-unawa at pagmamahal.

Dahil sa mga sandaling ito, napagtanto ni Hansel na hindi siya nag-iisa. Hindi siya nakulong sa mga takot at hindi siya nababahala sa mga misteryo sa paligid. Dahil sa kabila ng lahat ng pagsubok, sa huli ay magkasama sila ni Koda—handa na harapin ang lahat ng mangyayari.

Habang sila ay naglalakad pabalik sa mansyon, si Koda ay hindi muling nagpigil. Mas maligaya siya, at si Hansel, bagamat may halong kabog sa dibdib, ay naramdaman na hindi lang siya ang may nararamdaman.

Ang gabi na ito ay nagsilbing simula ng bagong pag-asa, bagong pagkakaintindihan, at higit sa lahat ang pagkakaroon Ng may karelasyon.

Chapter 21

Ang mga araw ay naging mas magaan at nakabuluhan simula nang magkaalaman sila ni Koda ng nararamdaman nila para sa isa’t isa. Hindi na takot si Hansel na ipakita ang kanyang nararamdaman. Hindi na rin siya nag-atubili na ipagtapat ang pagmamahal niya kay Koda.

Sa mga sumunod na araw, mas naging malapit sila sa isa’t isa. Madalas silang magkasama sa hardin, tahimik na nag-uusap at nagmamasid sa mga halaman. Si Koda, na laging seryoso, ay nagsisimulang magbukas kay Hansel ng mga bagay na hindi pa niya nasasabi sa iba—tungkol sa pamilya niya, mga plano sa buhay, at mga pangarap. Si Hansel naman, hindi na nahihiyang magpakatotoo, at naging mas malalim ang kanilang mga usapan.

Isang hapon, habang naglalakad sila sa paligid ng mansyon, nagkakatawanan pa sila. Si Koda ay may hawak na mug ng kape, at si Hansel ay may hawak na paborito niyang libro.

“Huwag mong gawing seryoso ang lahat, Hansel,” sabi ni Koda, habang tinitingnan siya ng may ngiti. “Iba ka kapag masaya ka.”

Napatingin si Hansel kay Koda at ang mga mata niya ay natigilan. Ang mga salitang iyon ay parang tumagos sa puso niya. Tila ba ang mundo ay huminto sa mga sandaling iyon, at ang tanging nararamdaman niya ay ang init ng katawan ni Koda.

“Bakit? Hindi ba’t pwedeng maging seryoso?” tanong ni Hansel, may halong biro.

“Hindi,” sagot ni Koda, “Ang mga mata mo lang ang nagsasabi kung ano ang nararamdaman mo. Hindi mo na kailangang magpanggap.”

Napahinto si Hansel sandali, at hindi alam kung ano ang sasabihin. Pero bago siya makapagsalita, narinig nilang may mga tinig na nagmula sa malayo—mga Senorito na lumapit sa kanila.

“Oh, nandiyan pala kayo, Hansel at Koda,” sabi ni Luis, sabay ngiti habang lumapit kasama sina Dario, Maximo, at Rafael.

Ang limang Senorito ay madalas magkasama, ngunit ngayon, si Koda ay tila hindi pa ganoon ka-comfortable makipag-usap sa kanila. Si Hansel naman ay nagtataka kung paano ang magiging reaksyon ni Koda sa mga ito.

“Teka lang, Koda,” sabi ni Dario, isang Senorito na may likas na charm. “Kumusta na, magka-date na ba kayo?”

Nagka-kasiyahan ang grupo, at si Koda ay tahimik na nginitian lang si Hansel.

“Hindi,” sagot ni Koda, na may malasakit sa tinig. “Tinutulungan ko lang si Hansel. I’m making sure he’s okay.”

Ngumiti si Hansel at tumingin kay Koda, natutuwang maramdaman na kahit sa harap ng mga Senorito, ramdam niya ang kabutihan at malasakit nito. Parang tila nagiging mas magaan ang buhay niya sa presensya ni Koda.

“Basta’t wag nyo kaming istorbohin,” sagot ni Hansel sa mga Senorito, habang natatawa sa mga biro ng mga ito.

“Wala naman kami pakialam kung mag-date kayo o hindi,” sabi ni Luis, sabay tawanan ang lahat. “Ang importante, masaya kayo.”

Si Koda ay hindi nagbigay ng sagot kundi isang ngiti na matamis at tahimik.

“Tama na,” wika ni Koda, tumingin kay Hansel. “Ang mahalaga, nandiyan ka.”

Ang mga salitang iyon ni Koda ay parang music sa tainga ni Hansel. Sa kabila ng lahat ng kalokohan ng mga Senorito, naramdaman ni Hansel na mas pinili niya ang pagiging totoo sa sarili, at pinili niyang yakapin ang pagmamahal kay Koda.

Habang nagpapatuloy ang araw, nakatakda ang buong pamilya sa isang malaking pagtitipon sa mansyon. Ang mga Senorito ay mayroong plano na magdaos ng espesyal na event na magsasama-sama silang lahat. Hindi lang ito basta okasyon; ito na rin ang pagkakataon ni Hansel upang makilala ang mga Senorito ng mas mabuti.

“Dahil tayo na lang ang natirang walang kasayahan, sigurado akong magiging maganda ‘to,” sabi ni Luis habang naglalakad sila papunta sa grand hall.

Si Hansel, bagamat medyo nag-aalangan, ay nakaramdam ng excitement. “Bakit? Ano bang mayroon?”

“Basta,” sagot ni Dario, sabay ngiti. “Makikita mo ang mga surprises namin.”

Si Koda, na lumalakad sa tabi ni Hansel, ay tahimik. Bagamat may kasamang mga Senorito, ramdam ni Hansel ang pagiging distansya ni Koda. Parang may mga iniwasan pa siya.

“Wag ka mag-alala, nandito ako,” sabi ni Koda na may kasamang ngiti. “Masaya akong kasama ka.”

Ang mga salitang iyon mula kay Koda ay nagbibigay sa kanya ng lakas ng loob. Hindi na siya natatakot, at mas natutunan niyang tanggapin ang bagong mundo. Sabi nga nila, kung mayroong mga bagay na hindi kayang kontrolin, importante ang pagtanggap at pagsuporta sa isa’t isa.

Si Koda, bagamat tahimik at malayo sa ibang Senorito, ay isang malaking bahagi na sa buhay ni Hansel. Nais na niyang ipagpatuloy ang lahat ng mga simpleng sandali kasama siya.

Habang papalapit sila sa malaking hall, naramdaman ni Hansel na hindi lang ito isang pagdiriwang. Ito ay isang bagong kabanata sa kanyang buhay. At sa huli, alam niyang si Koda at ang limang Senorito ay magiging isang malaking bahagi ng kanyang pamilya—isang pamilya na puno ng pagmamahal, pagkakaibigan, at mga bagong simula.

Chapter 22

Matapos ang mga kasiyahan sa mansyon, nagsimula nang magbago si Hansel. Ang mga araw ay puno ng mga bagong karanasan at mga bagay na hindi pa niya naranasan dati. Sa kabila ng pag-aalaga ni Koda at ng mga Senorito, napansin ni Hansel na may mga bagay na hindi pa rin kayang baguhin. Hindi pa rin madali ang lahat, at patuloy na dumarating ang mga hamon.

Isang umaga, habang naglalakad siya papunta sa paaralan, napansin niyang may grupo ng estudyante na nakatingin sa kanya. Hindi niya alam kung anong iniisip nila, pero alam niyang may hindi magandang usapan tungkol sa kanya. Nagdadalawang-isip siya kung ito ba ay may kinalaman sa kanyang pamilya o sa relasyon niya kay Koda.

“Hoy, Hansel! Gusto mo bang magsama ng ibang Senorito?” Isang estudyante ang sumigaw mula sa likod, sabay tawanan ng mga kasama nito. Naramdaman ni Hansel ang init na dumapo sa kanyang pisngi, at sa kabila ng mga biro, nagsimulang magduda sa sarili. Hindi pa siya sanay sa ganitong klaseng atensyon, lalo na’t ang mga Senorito ang kaakibat ng pangalan niya.

“Hindi ba’t siya yung batang may mga Senorito?” patuloy ng isa. “Ang taas ng lipad!”

Mabilis na lumipas ang mga sandali, at kahit anong pilit ni Hansel na magpakatatag, hindi niya maiwasang mag-alala. Ang mga biro at mga tingin ay nagsimula nang magdulot ng sakit. Hindi na ito kasing saya ng mga unang araw na magsama sila ni Koda at ang mga Senorito.

Pumasok siya sa loob ng paaralan na may mabigat na puso. Nandiyan si Koda sa kanyang tabi, ngunit pakiramdam ni Hansel ay parang may pader na naghihiwalay sa kanila. Hindi na siya makapagsalita, at mas pinili na lang niyang magpatuloy sa kanyang daan. Ngunit si Koda, na tila naramdaman ang kanyang kalungkutan, ay humawak sa kanyang braso.

“Hindi ko alam kung anong iniisip mo, Hansel,” sabi ni Koda, malumanay, “Pero ang mga tao, palaging may opinyon. Huwag mong hayaang pigilan ka nito. Hindi nila alam kung anong nararamdaman mo.”

“Madali lang sabihin, Koda,” tugon ni Hansel, “Hindi mo ba nakikita? Ang lahat ng mata nila ay nakatutok sa akin. Laging may mga tanong, laging may mga tsismis.”

“Alam ko,” sagot ni Koda, “At alam ko rin na mahirap. Pero hindi ibig sabihin nun ay magpapaapekto tayo. Magiging totoo tayo sa sarili natin.”

Naglakad silang magkasunod sa pasilyo, ngunit kahit na anong tiyaga ni Hansel, hindi niya maiwasang magduda sa sarili. Pakiramdam niya, isang malaking hamon ang pagiging tapat sa relasyon nila ni Koda, lalo na sa harap ng mga tao na hindi nila alam ang buong kwento. Nais sana niyang itaguyod ang kanilang pagmamahal, pero natatakot siya sa mga magiging resulta nito.

Pagkatapos ng klase, habang naglalakad si Hansel pabalik sa mansyon, isang hindi inaasahang pangyayari ang nagdulot ng pagbabago. Isang grupo ng mga estudyante ang lumapit sa kanya, at bago siya makasagot, agad siyang hinawakan ng isa sa mga ito sa braso.

“Hindi ka ba natatakot na magiging pabigat ka lang kay Koda?” tanong ng isa, may halong panunukso. “Wala ka namang kwenta, hindi ba’t?”

Hindi na kayang magpigil ni Hansel. Ang sakit ng mga salita ay hindi na niya kayang tiisin.

“Alam ko kung anong iniisip ninyo,” sagot ni Hansel, na hindi na kayang pigilin ang luha. “Pero hindi ako nagsinungaling, at hindi ko naman siya pinipilit. Mahal ko si Koda, at kahit anong sabihin ninyo, hindi ko siya iiwan.”

Ang mga estudyante ay natahimik, ngunit hindi nila iniiwasan si Hansel. Nagpatuloy si Hansel sa kanyang lakad, at pagkatapos ng ilang hakbang, naramdaman niyang may pumasok na kamay sa kanyang likod.

“Hindi ka nag-iisa, Hansel,” si Koda. “Kung gusto mong lumaban, nandito ako para sa iyo.”

Nagulat si Hansel sa sinabi ni Koda. Ang mga salitang iyon ay nagbigay sa kanya ng lakas ng loob. Hindi siya nag-iisa. Naramdaman niyang may kasama siyang lalaban, at hindi siya magbibigay daan sa mga negatibong pananaw ng iba.

“Salamat, Koda,” sagot ni Hansel, habang ang mga mata ni Koda ay puno ng malasakit. “Kahit na minsan, natatakot ako, ikaw lang ang nagbigay sa akin ng lakas. Hindi ko alam kung anong magiging bukas para sa atin, pero alam kong may halaga pa ang pagmamahal.”

“Hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa bukas,” sagot ni Koda. “Magtiwala ka lang sa akin, at sa atin.”

Dumating ang gabi, at kahit na nagkaroon sila ng konting pagtatalo at hamon, naramdaman ni Hansel na mas malakas sila bilang magkasama. Sa kabila ng mga pagsubok, natutunan niyang hindi dapat magpadala sa mga opinyon ng iba. Si Koda ang kanyang sandigan, at si Koda rin ang nagpapalakas sa kanya.

Si Koda, na hindi kailanman sumuko, ay naging tulay ng pag-asa kay Hansel. Hindi na sila maghihiwalay, at magkasama silang haharapin ang lahat ng hamon ng buhay, sa kabila ng lahat ng takot at duda. Ang pagmamahal nila ay patuloy na lalago, at magkakaroon sila ng mas matatag na bukas, ang pag-ibigan nilang kayang magtagumpay laban sa lahat ng pagsubok.

Chapter 23

Tulad ng inaasahan ni Hansel, patuloy ang mga pagsubok sa kanyang buhay, lalo na ang mga araw na magkasama sila ni Koda. Ngunit hindi na siya natatakot sa mga hamon; sa halip, natutunan niyang tanggapin ito bilang bahagi ng kanyang buhay, isang buhay na hindi na niya kailangan tahakin mag-isa.

Puno ng emosyon si Hansel habang naglalakad papasok sa paaralan kasama si Koda. Hindi na siya gaya ng dati na natatakot magtanong o maglakad nang magkasama. Hindi na siya ang dating Hansel na palaging takot na makisalamuha. Ang mga Senorito, pati na rin si Koda, ay nagbigay sa kanya ng lakas at tiwala sa sarili na hindi niya alam na meron siya.

Pagpasok nila sa loob ng campus, ramdam nila ang mga titig ng mga estudyante. Ngunit iba ang pakiramdam ni Hansel ngayon. Hindi na siya nababahala, at bagamat may ilang tao pa ring nagmamasid sa kanila, alam niyang may mga kaibigan siyang magtutulungan upang hindi siya mag-isa sa laban na ito.

“Hoy, Hansel!” tawag ni Luke mula sa kabila ng hallway. “Bakit parang hindi ka na natatakot ngayon? May magic na bang nangyari sa iyo?”

Si Luke ay may natural na kakayahang magpatawa, at ang simpleng tanong na iyon ay nagpagaan sa pakiramdam ni Hansel. Lumingon siya at ngumiti. “Wala lang, Luke. Siguro na-realize ko lang na wala nang dahilan para matakot.”

Hindi rin nagpahuli si Dylan, na naglakad papunta kay Hansel. “Tama si Luke. Hindi na nga kita nakikita na parang nangangapa, eh. Siguro may nangyari na talaga sa iyo,” sabi ni Dylan habang abot ang ngiti.

Si Mark naman ay nakatingin lang sa kanila mula sa likod. “Basta, kung anuman ang nangyari, sana tuloy-tuloy na. Hindi pwedeng lagi kang magtago.”

Tumingin si Hansel kay Koda, na sa mga sandaling iyon ay tahimik lang ngunit may halong pag-iisip. Alam ni Hansel na kahit paano, ang mga Senorito—pati na rin siya—ay may mga pinagdadaanan at hindi lahat ay ganap na komportable sa kanilang kalagayan. Kaya’t si Koda, na parang laging matatag, ay may mga sandaling magaan ang kanyang mga mata, at natutunan ni Hansel na magtiwala sa kanya.

“Hindi ba’t may pagkakataon na magkaiba tayo ng landas?” tanong ni Hansel habang nilingon si Koda.

“Puwede,” sagot ni Koda, pero hindi ito tumingin kay Hansel. “Lahat tayo may pinagdadaanan. Lahat tayo may pagkakaiba, pero ang mahalaga, magka-kasama tayo sa laban.”

Hindi nagsalita si Hansel. Ang mga simpleng salita na iyon ni Koda ay tila naging gabay na nagpapalakas sa kanyang loob. Ngunit may mga oras na may hindi siya matanto. Bakit kaya siya naguguluhan sa nararamdaman niya kay Koda? May mga sandaling ang puso niya ay parang magulo, ngunit hindi siya sigurado kung ito ay pagmamahal, pagkakaibigan, o kahit ang takot sa hindi tiyak na hinaharap.

Habang naghahanda si Hansel sa klase, may naramdaman siyang hindi inaasahang presensya. Pumasok si Koda at umupo sa tabi niya. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi siya katulad ng dati na nagiging seryoso at tahimik. May halong pag-aalala sa mga mata ni Koda.

“Anong nangyari?” tanong ni Hansel, na hindi rin naiwasang mag-alala.

“May naririnig ako tungkol sa inyo… may mga hindi magandang balita. Hindi ko na kayang tiisin pa,” sabi ni Koda, na pinapakita kay Hansel na hindi siya nag-iisa sa mga ganitong sitwasyon. Minsan, ang kalimutan ng mga Senorito ay nagiging pasanin, at hindi nila kayang patagilid lang na hayaan ang mga nangyayari sa buhay ng kanilang mga kaibigan.

Naglakad silang dalawa patungong kantina, at habang nag-uusap, hindi maiwasang maramdaman ni Hansel ang pag-usbong ng bagong ugnayan. Si Koda, na malayo sa mga Senorito sa bawat hakbang, ay tila isang kalasag laban sa mga kabiguan. Sa kabila ng lahat ng balakid na nakatambad, napansin ni Hansel na ang bawat isa sa kanila—lalo na si Koda—ay may mga nakatagong pagsubok na pinagdadaanan.

Si Koda ay hindi lang palaging matatag, kundi mayroon ding mga pagkakataong natututo siyang magpakita ng kahinaan sa harap ni Hansel.

Habang nagtutulungan si Hansel at ang mga Senorito sa isang proyekto, ang araw na ito ay puno ng hirap. Hindi lang ang hirap ng klase, kundi ang mga problemang sumubok sa bawat isa sa kanila. Si Hansel, na palaging nagsusumikap, ay nagiging inspirasyon sa kanila.

Nakaupo siya sa tabi ni Koda, nang biglang magtanong si Dylan. “Hansel, kumusta ka na? Hindi ko alam kung may mangyayari pa sa mga susunod na araw, pero alam ko na hindi ka na magiging mahirap pakisamahan. Salamat.”

“Wala iyon, Dylan,” sagot ni Hansel na may paggalang sa kaibigan. “Basta, nandiyan lang kami para sa inyo. Hindi ako iiwas.”

Matapos ang klase, sabay na naglakad patungo sa kotse si Hansel at Koda. “Koda, may mga sandali ba na nakakapagod?” tanong ni Hansel, na napansin na medyo tahimik si Koda habang naglalakad sila.

“Bawat isa sa atin may mga kabiguan at hinagpis,” sabi ni Koda, at tumingin siya kay Hansel. “Pero hindi ko kayang tiisin na makita kang mag-isa. Hindi ko kaya.”

Nagka-tinginan sila at nagngitian ng magka-kasama. Habang papalapit sila sa sasakyan, ramdam na ni Hansel ang lalim ng koneksyon nila ni Koda. Hindi ito natatapos sa simpleng pagkakaibigan. Tinutulungan nila ang isa’t isa sa mga pagsubok, at mas lalo niyang nararamdaman na ang bawat araw na magkasama sila ay nagsisilbing pagbuo ng isang mas matibay na relasyon.

“Salamat, Koda,” bulong ni Hansel. “Kahit na magkaiba tayo ng mundo, hindi ko na alam kung anong mangyayari, pero sigurado akong kasama kita.”

Sumagot si Koda ng isang ngiti, at sabay nilang binuksan ang pintuan ng sasakyan.

Chapter 24

Nagmumuni-muni si Hansel habang naglalakad papasok ng kanilang bahay. Ang mga nakaraang linggo ay puno ng mga pagbabago at mga pag-subok, pagkatuto, at mga hindi inaasahang pagkakataon. Ang buhay niya, na dati’y puno ng pangarap na tila malabo, ay nagiging mas malinaw. Ngunit may mga tanong pa rin siyang naglalaro sa kanyang isipan. Ang pinakapayak na tanong.

Paano nga ba nagsimula ang lahat?

Kahit na ang kanyang mundo ay patuloy na humuhubog, may mga sandali pa rin ng kalituhan. Sa bawat hakbang niyang papasok sa bahay, ramdam niya ang mga mata ng mga Senorito, ngunit hindi ito tulad ng dati. Hindi na siya natatakot o kinakabahan sa kanilang presensya. Ngayon, mas lalo niyang nakikita ang kanilang mga kahinaan at ang kanilang mga sariling laban.

Pagpasok niya sa sala, agad siyang sinalubong ni Maria, ang kanilang kasambahay na nagsisilbing ina sa kanila. “Hansel, may tumawag sa iyo. Si Senorito Koda.”

Nagulat si Hansel. Si Koda? Bakit siya tatawag kay Hansel ngayon? “Salamat po, Maria,” sabi niya, habang binabaybay ang hagdan patungo sa kanyang kuwarto.

Pagpasok niya sa loob, agad niyang kinuha ang telepono. Sa kabilang linya, narinig ang boses ni Koda. “Hansel, anong balita? Kumusta ang buong araw mo?”

“Okay naman po,” sagot ni Hansel, medyo kinakabahan sa nararamdaman. “Bakit po kayo tumawag?”

Nagkaroon ng saglit na katahimikan sa kabilang linya bago sumagot si Koda. “Nais ko lang sanang makausap ka. May mga bagay akong gustong ipaliwanag.”

Ramdam ni Hansel ang kabuntot na pananabik at kabang nararamdaman, pero pinipilit niyang manatiling kalmado. “Ano po yun, Senorito?”

“Kasi… sa mga nakaraang linggo, napansin ko na may mga bagay na hindi ko nasabi sa iyo. Alam ko, medyo komplikado ang lahat, pero gusto ko lang sanang malaman mo na… na nandiyan lang ako.” May kalakip na kabiguan sa boses ni Koda, na nagpapahirap kay Hansel na magpatuloy sa kanyang iniisip. “Minsan, mahirap para sa akin ipakita kung paano ko nararamdaman, pero sana hindi mo ako iwasan.”

Nagpabalik-balik ang mga salitang iyon sa isipan ni Hansel. Sobrang dami ng mga nangyari na hindi niya alam kung paano i-process. Ang simpleng tawag na iyon mula kay Koda ay parang isang pinto na binuksan, at ang nararamdaman niyang mga takot at alalahanin ay sabay-sabay na sumabog.

“I understand, Senorito,” sagot ni Hansel, hindi alam kung ano ang sasabihin. “Siguro… siguro gusto ko rin malaman kung anong nararamdaman ko.”

“Gusto ko lang na malaman mo na andiyan ako para sa iyo. Hindi ko alam kung paano ko ito ipapakita, pero gusto kong maging parte ng buhay mo.”

Ang mga salitang iyon ay nagdulot kay Hansel ng matinding gulo sa puso. Hindi na niya alam kung anong ibig sabihin ng mga ito—kung ito ba ay mga salita ng pagkakaibigan, o may mas malalim pang kahulugan. Ngunit sa kabila ng mga ito, natutunan niyang yakapin ang nararamdaman, at hindi takot na sumugal.

Habang nagsisimula ang klase, ang mga Senorito ay nagtipon sa kanilang paboritong lugar sa kantina. Hindi nila alam kung paano ito mangyayari, pero ang bawat araw na dumaan ay nagiging mas makulay. Si Hansel, bagamat may mga natutunan na sa buhay, ay patuloy pa ring nagsusuri sa mga hakbang na tinatahak.

Si Luke at Mark ay nag-uusap ng may mga biro, habang si Dylan at Alex ay tahimik na nakikinig. Ngunit si Koda, na tahimik lang sa gilid, ay hindi maiwasang mangiti habang tinitingnan si Hansel.

“Ang saya ko,” sabi ni Luke kay Mark, na nagbigay ng isang malawak na ngiti. “Kasi parang may kakaibang enerhiya na dumaan dito sa ating lahat.”

Si Mark, na parang may alam, ay tumingin kay Koda. “Puwede bang sabihin ko na may mga bagay na nangyayari na hindi natin nasasabi?”

Si Koda, na parang natutulala, ay nagsimula nang magsalita. “Wala namang masama kung hindi natin alam lahat ng nangyayari. Baka nga, kailangan natin tanggapin kung ano ang hinaharap para kay Hansel.”

Ngumiti si Hansel ng kaunti. “Salamat, Senorito,” sabi niya kay Koda, at naramdaman niyang may mga bagong ugnayan na nabubuo sa kanilang lahat. Para bang ang bawat isa sa kanila ay nagiging bahagi ng isang malaking kwento ng buhay, at hindi nila alam kung saan ito hahantong.

Hapil ng Hatinggabi…

Pagkatapos ng klase at mga aktibidad, si Hansel at si Koda ay nagkita muli. “Hansel, okay ka lang ba?” tanong ni Koda habang naglalakad sila sa ilalim ng mga ilaw ng paaralan.

“Opo, Senorito,” sagot ni Hansel, na nakatingin sa kanyang mga paa. “Medyo magulo lang ang isip ko. May mga bagay na hindi ko pa alam, pero siguro… matutunan ko rin.”

Si Koda ay nagpatuloy sa paglalakad, ngunit nagpakita ng ibang uri ng pagkabahala sa mga mata nito. “Hindi ko rin alam ang mga sagot sa lahat ng bagay, Hansel. Pero sigurado akong hindi tayo mag-iisa sa mga hinaharap.”

Naglakad sila ng magkasabay sa dilim, at ramdam ni Hansel ang pagnanais ng hindi maipaliwanag na koneksyon. Kung may mga bagay man na nahulog sa kanilang mga buhay, hindi na ito magiging sagabal sa paghahanap nila ng mga sagot.

Ang kwento ni Hansel ay hindi pa tapos, at bagamat may mga pagsubok na dadating, natutunan niyang yakapin ang bawat sandali at magtiwala sa sarili at sa mga kaibigan, pati na rin kay Koda—na sa mga simpleng salita at pagkilos ay nagbigay daan para sa mas malalim pa na ugnayan.

Chapter 25

Isang hapon, habang pauwi si Hansel mula sa paaralan, nakatanggap siya ng tawag mula kay Maria, ang kanilang kasambahay. May bagay na hindi maganda na nangyari. Ang kanyang ama na matagal na niyang hindi nakikita ay bumalik at nagdala ng hindi inaasahang balita.

“Hansel, nakatanggap kami ng tawag mula sa iyong ama,” sabi ni Maria nang sumagot siya sa telepono. “Gusto niyang makipagkita sa iyo.”

Hindi alam ni Hansel kung anong magiging reaksyon. Hindi siya handa para sa pagbalik ng kanyang ama, na matagal nang wala sa kanilang buhay. Lahat ng alaala ng mga pasakit ng nakaraan ay muling bumangon. Alam niyang hindi ito maganda.

Pumunta si Hansel sa lugar kung saan nakatakdang magtagpo sila ng kanyang ama. Sa loob ng isang restoran, nakita niya ang isang pamilyar na lalaki na may matamis na ngiti, ngunit may halong pagkailang. Ang kanyang ama, si Gregorio, ay may hawak na isang baso ng alak. Hindi agad nagsalita si Hansel, ngunit ang puso niya ay mabilis na bumogso.

“Hansel, anak,” nagsimula si Gregorio, ang kanyang boses ay may kalakip na pagsisisi. “Matagal na akong wala sa buhay mo, at hindi ko na kayang itago pa. Kailangan ko ng tulong mo.”

Puno ng magkahalong emosyon si Hansel. Nais niyang magalit, ngunit hindi niya magawa. “Bakit ngayon pa, Papa? Bakit ngayon mo lang ako hinanap?”

Si Gregorio ay umiiwas ng tingin, at pagkatapos ay nagpakita ng malalim na kalungkutan sa kanyang mga mata. “Dahil naisip ko na siguro hindi na kayang itago pa ang lahat ng pagkakamali ko. Alam kong wala akong karapatan, pero gusto ko lang sanang maayos ang lahat.”

“Paano ko man tutulungan ang isang taong hindi naman naging parte ng buhay ko?” sagot ni Hansel, ang tono ng boses ay puno ng sakit. Hindi niya alam kung anong sasabihin. Ang mga tanong sa isip niya ay patuloy na lumalala.

Samantalang si Hansel ay patuloy na naglalakad pauwi, napansin niyang mas malungkot ang mga bagay sa paligid niya. Ang mga Senorito, na kanina’y nagsisilbing mga kasamahan, ay tila may mga sarili ring suliranin. Si Koda, na madalas nagpapakita ng malasakit, ay nagiging mas malamig at hindi na nagpapakita ng interes. Ang kanilang mga komunikasyon ay naging mababaw, at hindi rin siya nakaramdam ng tunay na suporta mula sa kanila.

Sa araw na iyon, nagsimula ang isang serye ng mga pangyayaring hindi kayang kontrolin ni Hansel. Habang siya ay naglalakad pauwi, nakasalubong niya ang isa sa mga Senorito—si Dylan. May dala-dalang sulat si Dylan na may mahahalagang impormasyon.

“Para kay Koda,” sabi ni Dylan, at iniabot ang sulat kay Hansel. “Sana, hindi mo na lang muna basahin, pero may kinalaman ito sa lahat ng nangyayari ngayon.”

Naguguluhan, tinanggap ni Hansel ang sulat. Pagbukas niya ng sulat, natagpuan niya ang mga lihim na hindi niya inasahan: ang mga hakbang ng kanilang pamilya, ang mga lihim na hindi ipinapaalam sa kanya, at ang mga dahilan kung bakit nagiging mailap si Koda. Natuklasan niyang ang pamilya ni Koda ay may mga koneksyon sa mga hindi kanais-nais na negosyo, at may kinalaman ang mga Senorito sa isang planong lihim na hindi siya dapat matutunan.

Ang mga salitang nakasulat sa sulat ay nagdulot ng matinding pagkabigla. Hindi lamang siya iniwasan ng mga Senorito, kundi may mga bagay na hindi siya dapat malaman, mga bagay na may kinalaman sa kaligtasan niya at sa mga kaibigan niyang pinili niyang pagtulungan.

Kinabukasan, nagpunta si Hansel sa kanilang mansion upang makipagkita kay Koda. Ang plano ay mag-usap tungkol sa mga lihim na natuklasan ni Hansel. Ngunit bago pa siya makalapit, may nakita siyang kakaibang eksena. Nakita niya si Koda na nakatayo sa harapan ng mga lalaki, kasama ang isang grupo ng hindi kilalang mga tao. Nagkaroon ng tensyon sa hangin, at naramdaman ni Hansel na ang mga bagay na tinatago sa kanya ay malapit nang magbukas.

“Hansel,” tawag ni Koda nang makita siya. “Ano’ng ginagawa mo dito?”

Hindi sumagot si Hansel agad. Nakatingin siya kay Koda at sa iba pang mga Senorito, na ngayon ay nagtatago ng kanilang mga mata mula sa kanya. May mga bagong mukha na ngayon sa kanilang paligid—mga taong hindi siya alam.

“Koda,” nagsimula si Hansel na may kalakip na kalungkutan sa boses. “Bakit hindi mo sinabi sa akin ang lahat? Alam ko na ang tungkol sa mga lihim mo.”

Nagkibit-ito ng balikat si Koda at sumagot. “Hindi ko kayang sabihin sa’yo, Hansel. Hindi ko kayang saktan ka.”

Ang mga salitang iyon ay parang malamig na tubig na bumagsak sa kanyang katawan. “Hindi ko kayang makita kang masaktan, kaya nga hindi ko sinabi sa’yo ang totoo.”

Ang mga mata ni Hansel ay puno ng hinagpis. “Tinatago mo ba ako sa mga tunay na nangyayari? Masyado na bang mahirap para sa’yo na maging totoo?”

Tinutok ni Koda ang mga mata kay Hansel. “Hindi ko na alam kung paano ko pa ipaliwanag. Mahirap, Hansel. Mahirap.”

Ang mga pagkatalo at lihim na natuklasan ni Hansel ay nagbigay ng matinding pighati. Habang ang bawat bahagi ng kanyang buhay ay dahan-dahang bumagsak, unti-unti niyang natutunan na ang lahat ng relasyon—pati na ang mga Senorito—ay hindi ganoon kadali. Ang hirap ng pagtanggap sa mga pagbabago, at ang sakit na dulot ng mga pagkatalo ay nag-iiwan ng bakas sa kanyang puso.

Ang mga relasyon ay maaaring magbukas ng mga bagong posibilidad, ngunit maaari ring magdulot ng matinding sugat.

Chapter 26

Ang pagkabigla at sakit ay patuloy na bumabagabag sa isip ni Hansel. Ang mga natuklasan niyang lihim, pati na rin ang biglaang distansya ni Koda at ng iba pang mga Senorito, ay nagdulot ng kalituhan sa kanyang puso. Isang malaking bahagi ng kanyang buhay ang nagbago sa isang iglap, at kahit gaano siya nagsusumikap na magpatawad, ang mga tanong sa kanyang isipan ay patuloy na lumalago.

Pagkatapos ng araw ng matinding pag-uusap kay Koda, hindi mapigilan ni Hansel ang mag-isip. Naglakad siya pauwi nang mag-isa, tinatangkang ilihis ang mga pag-iisip na patuloy na gumugulo sa kanya. Ngunit wala siyang magawa. Bawat hakbang ay nagiging mas mabigat at puno ng emosyon.

Pumasok siya sa kanilang mansion, hindi sigurado kung anong aasahan. Nasa isip pa rin niya ang mga pahayag ni Koda, at kung gaano siya nasaktan sa mga ito. “Hindi ko kayang saktan ka,” iyon ang huling sinabi ni Koda. Ngunit sa kabila ng mga salitang iyon, hindi pa rin siya matanggap si Koda sa mga lihim niyang tinatago.

Naglakad siya papasok sa kanyang kwarto at nagsimulang magbukas ng mga bagay na nagdulot sa kanya ng kalungkutan. Habang siya ay naghuhugas ng mukha, narinig niya ang pagtunog ng cellphone niya. Tumango siya ng malalim, at nang makita ang pangalan ng tumawag, naramdaman niyang ang takot ay pumasok sa kanyang puso. Si Koda.

Koda’s Call

“Hansel,” ang tawag ni Koda mula sa kabilang linya. “Pwede ba kitang makausap?”

Si Hansel, bagamat puno ng galit at sakit, ay nagpasya na sagutin ang tawag. “Ano pa bang meron, Koda?”

Naramdaman ni Koda ang bigat sa tono ng boses ni Hansel, kaya’t nagpatuloy siya. “I understand kung galit ka sa akin. I never wanted to hurt you, Hansel. Please, can we talk face-to-face?”

Hindi agad sumagot si Hansel. Minsan na niyang naramdaman na tila may mga bagay na hindi kayang ipaliwanag ni Koda, at ayaw na niyang madagdagan pa ang sakit. Ngunit isang bahagi ng kanyang puso, isang maliit na bahagi, ang nag-uudyok sa kanya na makinig.

“Fine,” sagot ni Hansel ng malamig. “Where?”

“Sa parke. Doon kita hinihintay.”

Matapos ang ilang minuto, dumating si Hansel sa parke na pinili ni Koda. Isang lugar na dati-rati’y puno ng masasayang alaala, ngunit ngayon, ang bawat sulok nito ay naglalaman ng mga sugat na mahirap paghilumin.

Nakita ni Hansel si Koda na nakatayo malapit sa isang bench. Nasa ilalim ng isang malaking puno, may mga mahahabang anino at ang malamlam na liwanag ng araw ay nagpapalabas ng ilang bahid ng dilim sa paligid.

Si Koda ay naghintay sa isang sulok, ang kanyang mukha ay tila puno ng kalungkutan at kaba. Nang makita siya ni Hansel, hindi agad siya nakapagsalita. Tumungo siya at naghintay na magsalita si Koda.

“Hansel…” nagsimula si Koda, ang boses ay malalim at puno ng sinseridad. “Gusto ko sanang humingi ng tawad sa lahat ng ginawa ko. Hindi ko kayang gawing mas madali ang lahat, at sa tingin ko, lahat ng nangyari ay kasalanan ko.”

“Hindi ko alam kung anong gusto mong marinig, Koda. Sinasabi mong hindi mo ako saktan, pero sa lahat ng nangyari, sa mga lihim na hindi mo sinabi sa akin, masakit.” Puno ng hinagpis ang boses ni Hansel. “Bakit hindi mo na lang ako tinulungan? Bakit hindi mo ako pinili?”

“Sa bawat galit na nararamdaman mo, alam ko, kasalanan ko,” sagot ni Koda, ang mga mata nito ay puno ng pagsisisi. “Hindi ko kayang makitang masaktan ka. Pinaasa kita, at hindi ko alam kung paano kita pupunan ng mga pagkukulang ko.”

Huminga ng malalim si Hansel, ang kanyang dibdib ay punong-puno ng bigat. “Hindi ko na kayang itago pa, Koda. Hindi ko na kayang magsinungaling sa sarili ko. Hindi ko na kayang magtiwala.”

Tumahimik sila pareho, parang oras ay tumigil, at ang mga salitang hindi nasabi ay naglalaro sa kanilang mga isipan. Minsang naglakad si Hansel palayo, ngunit nahirapan siyang umiwas. Naramdaman niyang hindi pa tapos ang lahat—hindi pa tapos ang sakit.

Habang si Hansel ay naglalakad, tumayo si Koda at mabilis na hinabol siya. “Hansel, sandali!” tumawag siya. “Bago mo ako iwasan, nais kong malaman mo na kahit anong mangyari, ako’y nandito lang. Huwag mong isara ang puso mo. Hindi ko alam kung paano ko babawiin ang lahat ng pagkakamali ko, pero magsusumikap akong ayusin ito.”

Hinto si Hansel at bumaling sa kanya. “Bakit mo pa pinipilit na tulungan ako, Koda? Bakit hindi mo na lang ako hayaan?”

“Dahil mahal kita, Hansel.” Hindi na kayang itago pa ni Koda ang nararamdaman. “Gusto ko sanang ikaw ang maging unang tao na magtiwala sa akin at magsimula sa isang bagong buhay.”

Sa mga salitang iyon, hindi agad nakapagsalita si Hansel. Marami siyang nararamdaman—galit, sakit, at pagmamahal. Naghalo ang lahat ng emosyon sa kanyang puso, at sa huli, hindi na niya kayang itago ang nararamdaman. Ang puso niya ay nagsimula nang bumangon mula sa mga sugat na dulot ng takot at kalungkutan.

“Hindi ko pa alam kung anong mangyayari, Koda,” sagot ni Hansel, ang boses ay may kalakip na pagdududa. “Pero sa ngayon, magbibigay ako ng pagkakataon. Hindi pa ako handang magtiwala ng buo, pero sana ay maging tapat ka sa akin.”

Tumango si Koda, at sa mga mata ni Hansel, nakita niyang may liwanag na muling umilaw sa kanilang relasyon. Hindi ito magiging madali, ngunit may pagkakataon pa silang magbagong-buhay, hindi lang bilang magkaibigan, kundi bilang magkasama sa isang mundong puno ng pagsubok.

Chapter 27

Lumalalim na ang gabi, ngunit ang mga tanong ni Hansel ay hindi pa rin natutugunan. Hindi na siya makapagpigil ng mga nararamdaman niyang galit, takot, at kalituhan. Ang mga oras ng pagkakaroon ng isang “pamilya” sa mga Senorito at ang lahat ng pagpapakita ng pagmamahal ni Koda ay biglang nagbago. Napaisip siya kung may iba pang lihim na nagkukubli sa likod ng mga pangyayaring ito.

Habang naglalakad siya pauwi, hindi pa rin matanggal ang sakit sa kanyang dibdib. Ang lahat ng pinagdaanan niya sa mansyon, ang mga moments na pakiramdam niya ay tinanggap siya ng pamilya, biglang nagbago nang malaman niyang si Koda ang may kasalanan ng lahat.

“Ang mga magagandang bagay na nangyari sa buhay ko… lahat pala ng iyon ay plano lang niya,” bulong ni Hansel sa sarili habang naglalakad sa madilim na kalye. “At ngayon… pati ang mga pinapakita ni Koda ay may lihim. Ano bang nangyari sa akin?”

Habang binabaybay ang daan, napansin ni Hansel ang isang pamilyar na kotse na nakaparada malapit sa bahay nila. Hindi niya agad nakilala, pero nang tumingin siya nang mas mabuti, nagulat siya nang makita ang pangalan ng kanyang ama na nakasulat sa plaka ng sasakyan.

“Bakit…?” tanong ni Hansel, habang dahan-dahan siyang lumapit sa kotse. “Ano ang koneksyon ko sa lahat ng ito?”

Bago pa man siya makalapit, nakaramdam siya ng isang matinding presensya. Isang lalaking may pormal na damit ang naglalakad palapit sa kanya. Kilala niya ito. Ang matandang lalaki na may malasakit na mukha at maayos na pananamit ay hindi iba kundi ang kanyang ama—na hindi niya pa kailanman nakilala.

“Hansel?” tanong ng lalaki, na agad na nagpatibok sa puso ni Hansel. “I’m glad you came. There are things you need to know.”

Napaatras si Hansel, parang hindi makapaniwala. “T-tatay? Ikaw—ikaw ba…?” tanong niya nang may kaba sa puso. “Bakit ngayon lang?”

Ang ama ni Hansel ay huminga nang malalim at ngumiti ng pilit. “Yes, anak. I’m your father. I know it’s a lot to take in, but there’s something I need to explain to you.”

Hansel ay nagtangkang mag-isip ng mabuti. Sa kabila ng mga tanong sa kanyang isipan, wala pa siyang sapat na lakas ng loob upang kumilos. “Paano… paano nangyari ito? Bakit ngayon lang? Ba’t hindi mo ako sinusuportahan noon pa?”

Tumayo ang kanyang ama, at tinapik siya sa balikat. “Hindi ko ginawa ‘yan dahil sa galit, Hansel. I left your mother, at hindi ko alam kung paano namin mapapalaki ang isang anak sa kalagayan namin. Pero ngayon, nandiyan ka na, at may mga bagay akong kailangang ipaliwanag sa iyo.”

Habang nagsasalita ang kanyang ama, nalaman ni Hansel na si Koda pala ang may pagkakaugnay sa kanyang ama. “Your mother was part of a very influential network in the business world,” aniya. “At ako, bilang bahagi ng pamilya, naging involved ako sa mga negotiations na hindi mo alam. Koda’s family, the Senorito family, has business interests that I’m a part of as well. That’s why everything that happened with you, with Koda… it was all connected.”

Puno ng pagkabigla, hindi malaman ni Hansel kung paano ito tanggapin. “So, lahat ng nangyari sa akin… mula kay Koda, mula sa mga Senorito, hanggang sa mga pagkakataon na nagkaroon ako ng buhay na masaya, lahat pala ng iyon ay may agenda?”

Ang ama ni Hansel ay tumango, “Yes, in some ways. It was all planned, but not in the way you think. Koda did it out of concern for you… for your safety and for the future. I couldn’t protect you directly, so Koda’s family helped me by getting you involved with them.”

Habang iniisip ni Hansel ang lahat ng ito, naguguluhan pa rin siya. Bakit kailangang mangyari ito sa kanya? Bakit kailangan pa niyang madama ang sakit ng pagkakaroon ng pamilya na nagtatago ng katotohanan?

“I don’t know how to feel, Tatay,” sabi ni Hansel, habang pinipigilan ang mga luha. “Ang lahat ng mga bagay na akala ko ay totoo, naging bahagi lang pala ako ng isang laro. I was used… by Koda, by all of them.”

“Naintindihan ko, anak,” sagot ng kanyang ama. “Hindi ko rin alam kung paano ko ipapaliwanag ang mga nangyari. But I hope that, in time, you’ll understand why I did what I did. I wanted you to have a better life, even if it meant keeping you away from me.”

“Pero, bakit hindi mo ako tinulungan noon?” tanong ni Hansel, ang kalituhan at galit ay sumasalamin sa kanyang mga mata.

“Because I wasn’t in the position to help you before,” sagot ng ama. “But now, you’re here. You’re part of a bigger plan now, and I need you to trust me. You’ve been through a lot already, but you still have a choice.”

Hindi pa rin sigurado si Hansel kung ano ang tamang desisyon. Ang kanyang ama ay nagsasabing siya ay may layunin, pero parang lahat ng plano at kasinungalingan ay nangyari nang hindi niya ito alam.

Ang tanong ni Hansel ay nanatili sa kanyang isipan: Puwede pa bang magtiwala sa kanya si Koda? Puwede pa bang magsimula ng bagong buhay sa kabila ng mga lihim na ito?

Chapter 28

Nagpatuloy ang katahimikan sa pagitan ng mag-ama. Matapos marinig ang lahat ng ito, hindi na alam ni Hansel kung paano haharapin ang susunod na mga hakbang. Ang mga bagong kaalaman ay tila isang mabigat na pasanin na hindi niya kayang buhatin mag-isa. Ang ama niya, na sa buong buhay niya ay isang estranghero, ngayon ay nagbigay ng isang pagsabog ng katotohanan na nagsanhi ng gulo sa kanyang puso.

“Bakit, po? Bakit ako isinama ni Koda sa lahat ng ito?” tanong ni Hansel, ang tinig ay puno ng sakit at pagkalito. Ang mga mata niya ay matalim, puno ng mga tanong na walang sagot. “Pati ang mga Senorito, sila… bakit ako naging parte ng mga plano nila?”

Ang ama ni Hansel ay umupo sa isang tabi, ang mukha ay seryoso at puno ng lungkot. “I understand your anger, Hansel. Alam ko na ngayon ay parang nagamit ka lang sa lahat ng ito, pero sana’y maintindihan mo na hindi ko kayang protektahan ka noon. Alam ko, pinili kong maging malayo. Pinili kong hindi ka alagaan sa tamang paraan. Ngunit hindi ko alam kung paano magka-ayos, kung paano mag-umpisa ng mas maayos na buhay para sa’yo, hanggang sa dumating si Koda. Siya ang naging daan para mabigyan ka ng pagkakataon na maging buo.”

Naguluhan si Hansel. “So, Koda… you mean to say, hindi siya ‘yung tipo na malupit na tao na akala ko? Hindi ba siya kasama sa mga plano ninyo? Sa lahat ng ito?”

Nagsalita ang ama ni Hansel, ang tono ng boses ay nagpapakita ng pagkaseryoso at pagnanais na makuha ang loob ng anak. “Hindi siya ang kalaban mo. Ang pamilya niya ay may interes sa negosyo na magiging mabuti para sa iyo. Lahat ng mga Senorito ay may sariling papel na ginagampanan, ngunit si Koda, siya ang pinaka-apekto sa iyo. Kung may isang tao na hindi dapat mong husgahan, siya iyon. Pero hindi ko inaasahan na mangyayari ito—na mauurong ang plano ko.”

Habang nag-iisip ng malalim si Hansel, parang may pumuputok na damdamin sa kanyang dibdib. Ang pinapakita ni Koda na malasakit, ang mga magagandang saloobin nito—lahat pala ay may kasamang lihim. Pero ang tanong ni Hansel ay: Bakit? Bakit siya naging parte ng lahat ng ito? Ano ang silbi ng mga plano kung ang tanging epekto nito sa kanya ay sakit at kalituhan?

“Gusto ko sanang magtiwala sa kanila, pero paano ko magagawa ‘yon?” sabi ni Hansel sa kanyang sarili, tahimik at puno ng lungkot. “Bakit hindi nila ako pinili para maging bahagi ng plano nilang ‘to? Kung nagpatuloy lang ako sa pagiging walang alam, marahil hindi ko pa malalaman ang lahat ng ‘to…”

At hindi lang si Koda, kundi pati ang mga Senorito, sa mga ilang pagkakataon ay nagpakita ng kabutihan. Si Koda na tila naging tagapagligtas na siya ay hindi iniwan sa mga mahihirap na sitwasyon. At paano naman ang iba sa mga Senorito? Si Koda ang naging tagapamagitan, ngunit hindi ba’t si Hansel ay ginamit din nila sa lahat ng mga pangyayaring ito?

Isang linggo ang lumipas mula nang mangyari ang malupit na pagbubukas ng mga lihim. Si Hansel, bagamat ang sakit ng katotohanan ay hindi pa rin nawawala, ay nagsimula nang maging matatag. Nagdesisyon siyang harapin si Koda. Alam niyang hindi magiging madali, ngunit kailangan niyang malaman ang buong katotohanan mula sa bibig ni Koda.

Pumunta si Hansel sa mansyon ng mga Senorito at nagdesisyong magsalita kay Koda ng harapan. Mabilis siyang dumaan sa hardin at narinig ang mga hakbang ni Koda mula sa likod.

“Hansel,” sabi ni Koda na may bahid ng gulat, “Anong nangyari? Anong ipinunta mo dito?”

“Ang ama ko,” ang sagot ni Hansel, na hindi nag-atubiling ngumiti ng kaunti. “Alam ko na. Alam ko na ang lahat. I need to know what you really want from me, Koda. Ano ba ang plano mo? Bakit ako ginamit? Kasi kung ang lahat ng ito ay tungkol lang sa negosyo ninyo, hindi ko kayang magpatuloy sa ganitong sitwasyon.”

Mabilis na humarap si Koda kay Hansel, ang mga mata nito ay puno ng pag-aalala. “Hindi ko naman gustong mangyari ito sa’yo. Patawarin mo ako, Hansel. Hindi ko gustong mapunta ka sa ganitong kalagayan. Pero wala akong magawa. Ang pamilya ko, pati na rin ang tatay mo, meron kami ng mga commitment.”

“Tama ka,” sabi ni Hansel. “Wala ka nang magagawa. Pero gusto ko lang malaman kung paano ko mababawi ang tiwala ko sa’yo. Kung kaya ko pa bang magtiwala sa mga ginagawa natin. Bakit, Koda? Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Ang Pagpapatawad at Pagpili

Tumahimik si Koda sandali, tila nag-iisip ng mabuti bago nagsalita. “Hindi ko sinabi sa’yo kasi hindi ko na kayang mawala ka. Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan ng pamilya, at ayokong maranasan mo ang nararamdaman ko noon. Patawarin mo ako kung hindi ko nasabi ang lahat ng mga detalye. Pero sana, matutunan mong magtiwala sa akin muli.”

Nakatingin si Hansel sa mga mata ni Koda. Halos hindi niya matanggap ang lahat ng ito, pero nararamdaman niya ang hirap ni Koda. “Siguro kailangan ko ng oras para mag-isip. Hindi ko alam kung paano ko matatanggap ito lahat. Pero I’ll try.”

Naglakad sila nang magkasama sa hardin, isang bagay na hindi pa nila naranasan—ang maglakad nang magkasama at walang ibang iniisip kundi ang isa’t isa.

“Take your time, Hansel,” sabi ni Koda nang malumanay. “Kung anuman ang desisyon mo, gagawin ko ang lahat para maging tama ang lahat.”

Chapter 29

Hindi madali ang desisyon na ginawa ni Hansel. Matapos ang lahat ng nangyari—ang pagkakalantad ng mga lihim, ang mga tanong, at ang sakit na dulot ng mga katotohanan—napagpasyahan niyang kailangan niyang maglakad ng mag-isa. Hindi na niya kayang maging bahagi ng mga laro ng mga mayayamang pamilya. Hindi na niya kayang magpanggap na okay lang siya. Kailangan niyang maghanap ng tunay na kaligayahan, at sa tingin niya, iyon ay makakamtan niya sa tabi ng kanyang ama.

Isang linggo pagkatapos ng matinding pag-uusap nila ni Koda, nagtipon ang kanyang ama, si Franz, upang pag-usapan ang susunod na mga hakbang. Alam ni Hansel na hindi na niya kayang manatili pa sa mansyon ng mga Senorito. Ang bawat sulok ng lugar ay puno ng mga alalahanin at pagdududa. Pati ang mga mata ni Koda, na puno ng pangako, ay nagiging pabigat na sa kanyang balikat.

Nagpunta si Hansel sa mansyon ng mga Senorito, alam niyang ito na ang huling pagkakataon na makikita niya si Koda. Hindi siya makapaniwala na darating siya sa puntong kailangan niyang magpaalam kay Koda—ang taong siya na ang nagbigay sa kanya ng maraming magagandang alaala, ngunit nagdala rin ng sakit.

Nakita ni Hansel si Koda sa garden, nag-iisa. Si Koda ay nakatayo, tila abala sa pag-iisip, at hindi agad napansin ang paglapit ni Hansel. Naramdaman ni Hansel na ang puso niya ay mabilis na tumibok sa harap ni Koda, ngunit kailangan niyang maging matatag.

“Koda…” tawag ni Hansel sa kanya, ang boses ay may kabigatan.

Agad napatingin si Koda, at ang mga mata nito ay nag-iba ng ekspresyon. May pagkalungkot at pagkabahala sa mukha nito.

“Hansel, bakit? May nangyari ba?” tanong ni Koda, na may pag-aalala sa tono ng kanyang boses. Hindi ito nagtakip ng nararamdaman.

“Gusto kong magpasalamat sa lahat ng ginawa mo para sa akin, Koda,” sabi ni Hansel, ang boses ay malumanay pero matatag. “Pero kailangan ko nang magdesisyon. I’m leaving. Pumunta ako dito para magpaalam.”

Matagal na tumahimik si Koda, parang may hindi siya matanggap na realidad. “Anong ibig mong sabihin? Saan ka pupunta?”

“Pupunta ako sa ama ko. I’ve decided to go with him,” sagot ni Hansel, ang mga mata nito ay hindi makatingin kay Koda nang direkta. Alam niyang magiging masakit ito para kay Koda, pero kailangan niyang magpatuloy.

Pagkatapos ng makulay na pag-uusap kay Koda, nagpunta si Hansel sa bahay ng kanyang ama. Hindi niya alam kung ano ang aasahan, ngunit ang puso niya ay puno ng pag-asa. Sa wakas, mararamdaman niyang makakapiling niya ang isang pamilya. Ang ama niyang matagal na niyang hinanap, at ngayong natutunan niyang andiyan lang siya, handa na siyang magsimula ng bagong buhay.

Pagdating niya sa bahay ng kanyang ama, nagkaroon siya ng kakaibang pakiramdam—parang unang beses niyang nararamdaman ang pagiging bahagi ng isang pamilya. Ang bahay ni Franz ay hindi kalakihan, ngunit punong-puno ito ng init at pagkaka-konekta sa bawat isa. Sa mga mata ni Hansel, ito ang lugar na matagal na niyang pinapangarap.

“Hansel,” sabi ng kanyang ama habang niyayakap siya ng mahigpit, “Salamat at nandito ka. Salamat at hindi mo ko iniwan.”

Si Hansel, na hindi sanay sa ganitong klase ng pagmamahal, ay napangiti. “Hindi ko kayang manatili pa roon. Maraming sakit sa lugar na iyon. Alam ko na kailangan ko dito—kasama ka.”

Ang ama ni Hansel ay tumango at sinabing, “I will make sure that you’re happy, Hansel. I will do everything I can to give you the life you deserve. I’ll be here for you.”

Si Koda ay naghintay sa mansion ng mga Senorito, pero sa araw na ito, hindi siya nakita ni Hansel. Hindi pa rin niya matanggap ang desisyon ni Hansel, pero alam niyang wala na siyang magagawa. Habang ang iba pang mga Senorito ay abala sa kanilang mga ginagawa, naramdaman ni Koda ang bigat ng pagkawala ni Hansel.

“Nasa’n siya?” tanong ni Koda kay Miguel, ang isa sa mga Senorito. “Hindi ba siya bumalik?”

“Hindi na siya bumalik, Koda. Ang narinig ko, umalis siya kanina at hindi na nagpaalam. Tiyak ko, hindi lang ito basta desisyon. Mukhang may nangyari talaga sa pagitan niyo,” sagot ni Miguel, na may kabigatan din sa boses.

Napatigil si Koda, at ang mga mata nito ay puno ng galit at kalungkutan. “I should’ve told him everything. I should’ve been honest with him.” Ang mga salitang iyon ay parang mga patak ng ulan sa isang matinding bagyo.

Habang si Hansel ay nag-aadjust sa kanyang bagong buhay sa tabi ng ama, nararamdaman niyang may kakaibang kalayaan sa bawat hakbang na ginagawa niya. Bawat umaga ay may bagong simula, at ang bawat araw ay puno ng mga bagong posibilidad. Wala nang alalahanin tungkol sa mga lihim at mga plano ng iba.

Ngunit, sa kabila ng lahat ng ito, si Hansel ay hindi pa rin nakakalimot kay Koda. Alam niyang may mga alaalang hindi basta-basta mabubura. Ngunit alam din niya, sa mga oras na ito, na kailangan niyang magsimula ng bagong buhay, at ito ay hindi madali.

Habang tumitingin sa bintana ng kwarto ng kanyang ama, si Hansel ay huminga ng malalim, at sinabi sa sarili, Kaya ko ‘to. Kailangan ko lang magtiwala sa sarili ko.

Chapter 30

Limang taon. Limang taon na ang nakalipas mula ng huling beses na nagkita sila ni Koda. Limang taon na rin mula ng magdesisyon si Hansel na maglakad mag-isa at magsimula ng bagong buhay. Minsan, naiisip ni Hansel kung tama ba ang naging desisyon niya noon—ang iwan si Koda, ang iwan ang buhay na tila puno ng mga alon ng pagmamahal at pasakit. Pero sa bawat taon na lumilipas, natutunan niyang tanggapin ang mga desisyong iyon at patuloy na itaguyod ang sarili.

Ngayon, siya na ang kilalang pangalan sa mundo ng fashion. Hindi lang siya isang modelo, kundi isang sikat na designer din. Ang kanyang pangalan ay ikino-consider ng mga top brands, at ang mga koleksyon niya ay umaabot na sa international markets. Hindi na siya ang Hansel na nawawala ang direksyon. Ang Hansel ngayon ay puno ng ambisyon, tapang, at pangarap.

Isang hapon, matapos ang isang photoshoot para sa isang luxury brand, nagdesisyon si Hansel na magpunta sa isang high-end fashion studio para makipagkita sa isang client na nag-request ng design collaboration. Nagmamadali siyang dumaan sa lobby, hindi inaasahan na may magbabago sa araw niyang iyon.

Pagdating sa meeting room, hinawakan ng receptionist ang telepono, sabay tanong, “Mr. Madrigal, your client is already waiting inside.”

“Thank you,” sagot ni Hansel at binuksan ang pinto. Pero sa kanyang pagpasok, napatigil siya.

Nakaupo sa isang sulok ng kwarto, nakatago sa dilim ng ilaw ng opisina, ay ang taong matagal na niyang hindi nakita—si Koda.

Walang masyadong pagbabago sa hitsura ni Koda. Ang mga mata nito ay kasing seryoso, kasing ganda pa rin ng mga unang pagkikita nila. Ngunit may konting kalungkutan sa mga mata nito, isang hindi maiwasang pag-aalala na tila naiwan sa mga taon ng hindi pagkikita.

Si Koda. Ang Senorito. Ang isang tao na nagbigay sa kanya ng maraming pagdududa at emosyon.

“W-wait…” Hindi makapaniwala si Hansel sa nakita. Hindi niya inasahan na siya ang magiging client ng taong hindi niya inaasahan na makikita muli.

Tumingin si Koda kay Hansel, hindi makapaniwala sa kabila ng mga taon. Pero may pagkatalim ang tingin nito. Hindi siya makapagsalita agad.

Si Hansel ay nag-atubili saglit, hindi alam kung paano magsimula. Kailangan niyang magtulungan sa isang proyekto, pero may mga bagay pa silang hindi naipaliwanag sa isa’t isa.

“Koda…” nagsimula si Hansel, ang boses ay may kaba. “Hindi ko inasahan na ikaw pala ang client ko.”

“Hindi ko rin inasahan na ikaw ang magiging designer ko,” sagot ni Koda, ngunit sa tono ng kanyang boses, may pagkataranta, at tila hindi pa rin ganap na matanggap ang sitwasyon.

Matapos ang ilang saglit na katahimikan, bumangon si Koda at naglakad palapit kay Hansel. “How have you been, Hansel?”

Hansel took a deep breath. “I’ve been good… I’ve been busy. You know, modeling, designing. A lot has changed.”

Si Koda ay tumango, parang hindi makapaniwala na ang batang Hansel na nakilala niya noon ay ang Hansel na nakatayo sa harapan niya ngayon.

“I’m sure you’re doing well. I heard about your work in fashion,” patuloy ni Koda, na hindi pa rin matanggap na si Hansel ay ganito na ngayon.

“Yeah… things worked out. But I’m not the same person anymore, Koda.” Ang sagot ni Hansel, ang mga mata nito ay matalim at seryoso. “I moved on. And so did you, I’m sure.”

Sa mga salitang iyon, si Koda ay napako. Para bang tinamaan siya ng matinding bagyong hindi niya inaasahan. Alam niyang hindi na sila ang parehong tao. Alam niyang may mga bagay na hindi na mababalik pa.

“We need to focus on the project,” wika ni Hansel, sabay lapat ng mga kamay sa table upang magbigay ng professional na aura. “Let’s set things aside, Koda. This is business.”

Pero kahit ganoon ang pagsusumikap ni Hansel na magpaka-professional, naramdaman niyang may mga alalahanin pa rin na dumadaloy sa kanya. Hindi niya maiwasang magtaka kung anong mga bagay na iniwasan nilang pag-usapan noon ang pwede pang magbago ngayon.

Si Koda, na hindi na rin kayang itago pa ang nararamdaman, ay nagsimulang magsalita. “I know I hurt you, Hansel. And I know I wasn’t the perfect person… but I thought that time apart would give us both clarity.”

“Clarity?” tanong ni Hansel, hindi mawari kung ano ang ibig sabihin ni Koda. “You kept secrets from me, Koda. You pushed me away and told me lies.”

“I was scared,” sagot ni Koda. “I was scared of losing you and I thought the only way to protect you was to let you go. I didn’t realize it would hurt you this much.”

Hindi nakasagot si Hansel. Puno ng galit, sakit, at kalituhan ang puso niya. Ang mga taon na lumipas, hindi ba naging sapat upang maghilom ang mga sugat ng nakaraan? Ang mga tanong na hindi nasagot, mga lihim na hindi napag-usapan, nanatiling nakatago sa kanilang mga puso.

“Koda, I…” Hindi na alam ni Hansel kung paano ipaliwanag ang nararamdaman. Nasa harap niya ang isang tao na matagal na niyang iniwasan, ngunit ngayon ay nagbabalik sa kanyang buhay, nag-aalok ng mga paliwanag na hindi pa siya handang tanggapin.

Ang mga mata ni Koda ay puno ng pagsisisi at lungkot, tila hinihingi ang tawad ni Hansel. “I’ve changed, Hansel. I hope you’ll see that.”

“I’m not the same person, Koda,” sagot ni Hansel. “Hindi na ako ‘yong batang Hansel na madaling masaktan at magtiwala. Naging matatag ako sa mga desisyon ko.”

Nagpatuloy ang meeting, ngunit hindi na pareho ang dalawa. Ang mga salita ni Koda ay naging magaan sa kanyang pandinig, pero ang mga sugat ng nakaraan ay hindi agad gumagaling. Ang lahat ng alalahanin ay muling nagbalik sa kanyang isipan.

Habang nagpapatuloy ang meeting, hindi maiwasan ni Hansel na magtaka kung ano ang mga nararamdaman ni Koda. Alam niyang pareho nilang nais makalimot at magsimula ng bagong buhay, pero bakit kaya sa kabila ng lahat, may hindi maiiwasang koneksyon sa pagitan nilang dalawa?

Si Koda, na sa kabila ng pagiging seryoso sa negosyo, ay nagpakita pa rin ng mga bakas ng kanyang nararamdaman. Tila ba hindi niya kayang tanggapin na hindi na sila ang parehong tao. Si Hansel naman, sa kanyang pag-iwas, ay hindi na rin kayang pagtakpan ang mga nararamdaman. Minsan, may mga bagay na hindi na kayang itago ng mga puso.

“I’m still mad at you, Koda,” sabi ni Hansel, hindi kayang itago ang sakit sa boses niya.

“Mad at me?” tanong ni Koda, parang hindi maintindihan. “I thought we were past that.”

“We never were,” sagot ni Hansel. “We never talked about what happened. You left me with more questions than answers, Koda.”

Kumunot ang noo ni Koda, tila naguguluhan. “I’m sorry. I know I made a mistake, but I thought leaving was the right thing to do back then.”

“Not for me,” sagot ni Hansel. “It broke me.”

Nagpatuloy ang meeting nila, pero sa bawat saglit na lumilipas, ramdam ni Hansel ang pagdapo ng mga hindi pa nalulutas na emosyon sa kanyang puso. Hindi siya sigurado kung gusto niyang marinig pa ang mga paliwanag ni Koda, o kung mas pipiliin niyang magpatuloy na lang at magtulungan silang dalawa sa kanilang proyekto.

Tulad ng inaasahan, ang araw ay natapos din. Ngunit hindi matapos ang kanilang meeting nang magaan. Pareho silang may bitin na pakiramdam—mga hindi nasabing salita, mga hindi pa nalutas na tanong.

Pagkatapos ng meeting, si Koda ay naglakad papalapit kay Hansel, huminga nang malalim. “I just want you to know… I never wanted to hurt you.”

“I know,” sagot ni Hansel. “But sometimes, the way we deal with things only makes it worse.”

Kumunot ang noo ni Koda at umiling. “I’m sorry, Hansel. I never meant to hurt you. But I was young. I didn’t know how to handle everything. And I thought letting you go would be the best way for both of us.”

“Best for both of us?” tanong ni Hansel, naguguluhan. “Did you ever think about what I wanted, Koda?”

Nagkatinginan sila, at isang mahahabang sandali ng katahimikan ang sumunod. Kung may pagkakataon pa man silang maayos ang lahat, tila nasa mga susunod pang araw ang sagot.

Chapter 31

Limang taon ang lumipas mula nang maghiwalay si Hansel at Koda. Lahat ng nangyari ay may kaakibat na mga dahilan, at ang mga sugat—ay nagdala sa kanila sa kinalalagyan nila ngayon. Si Hansel, ang binatang dating nahulog sa dilim, ay muling tumayo at nagtagumpay. Isang matagumpay na model at fashion designer na ngayon, hindi mo aakalain na siya ang batang minsang naglakbay na puno ng takot at pangarap.

Ngunit sa kabila ng lahat ng tagumpay na natamo niya, ang nakaraan ay hindi nakalimutan ni Hansel. Laging buhay sa kanyang puso at isipan ang mga alaala ni Koda—ang mga matamis na ngiti, ang mga salitang hindi nasabi, at ang mga simpleng sandali na may kasamang saya at pag-ibig.

Isang araw, habang si Hansel ay abala sa isang malaking fashion event, isang hindi inaasahang pangyayari ang magbibigay daan para magtagpo muli ang kanilang mga landas. Hindi siya handa, ngunit siya’y naglakad papunta sa backstage ng event, nang makita niyang pumasok si Koda, tahimik ngunit matalim ang tingin. Halos hindi siya makapaniwala sa kanyang nakita.

Si Koda.

Ngunit hindi ito ang Koda na dati niyang nakilala. Ngayon, siya’y mas matured, mas seryoso, at hindi na isang binatang may mga lihim. Ang mga mata ni Koda ay puno ng mga alaala ng kanilang nakaraan, at sa bawat hakbang niya, nakikita ni Hansel ang kanyang sarili—ang mga tanong, ang mga alinlangan, at ang mga hindi pagkakaintindihan.

“Hansel…” tawag ni Koda, ang boses ay malalim at puno ng mga damdamin. “Matagal na. Hindi ko akalain na ikaw ang makikita ko dito.”

Nang makita ni Hansel ang mga mata ni Koda, isang matinding kilig ang dumaloy sa kanyang katawan. Hindi pa rin nawala ang mga nararamdaman niya kay Koda, kahit na ilang taon na ang nakalipas. Ngunit ang tanong, ang mga sugat sa nakaraan, ay bumangon muli.

“Akala ko ba ayaw mo na akong makita?” tanong ni Hansel, pilit itinatago ang kaba at sakit. “Bakit nandito ka?”

Tumingin si Koda sa kanya nang may seryosong ekspresyon, ngunit sa mga mata nito, may pag-aalala at pagnanasa. “Gusto ko lang sanang makausap ka. Matagal ko nang pinagsisihan ang lahat ng nangyari sa atin, Hansel.”

Si Hansel ay hindi makapagsalita. Ang mga damdamin ay naghalo-halo, parang isang bagyong dumaan sa kanyang dibdib. Alam niyang hindi pa siya handa, ngunit parang ang puso niya ay may gustong marinig mula kay Koda. “Ano’ng ibig mong sabihin? Paano mo nagustuhan ang lahat ng ginawa mo sa akin noon?”

Si Koda ay huminga nang malalim, at dahan-dahang nilapitan si Hansel. “Alam ko, matagal ko nang nasaktan ka. Alam ko rin na wala akong karapatang magtangkang magbalik, pero hindi ko kayang makita ka na mag-isa. Hindi ko kayang makita kang nagtatagumpay nang wala ako sa tabi mo.”

Si Hansel ay napatingin sa kanyang mga mata, naramdaman ang sakit at kalungkutan na dati niyang tinago. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, naroroon pa rin ang isang bagay—ang pagmamahal na hindi nawawala. “Koda… Bakit ngayon mo lang sinabi lahat ng ito?”

“Ikaw na rin, Hansel,” sagot ni Koda, na may kalungkutang lumapit at hinawakan ang kamay ni Hansel. “Matagal ko nang iniwasan ito. Pero gusto ko lang sanang makita kung handa ka na bang magpatawad.”

Tumango si Hansel, at sa pagkakataong iyon, tila ba ang lahat ng mga pag-aalinlangan ay unti-unting nawala. “Ang hirap kasi, Koda. Hindi ko alam kung makakaya ko pa. Ang tagal ko na kasing iniiwasan ang lahat ng ito.”

“Naiintindihan ko,” sabi ni Koda, na may malalim na paghinga. “Gusto ko lang sanang magmukhang tapat sa’yo. Hindi ko alam kung anong tawag dito. Ang dami kong gustong ayusin.”

Nagtama ang kanilang mga mata, at parang lahat ng nasa paligid ay nawala. Sa mga sandaling iyon, muling bumalik sa isip ni Hansel ang mga magagandang alaala na iniwan ni Koda sa kanya. Napansin niyang hindi pa rin nawawala ang mga damdamin niya para kay Koda—at kung may isang bagay na nagbabalik sa kanya sa mga sandaling iyon, iyon ay ang pagnanais na magkaayos sila.

“I don’t need anything from you, Koda. Just… don’t leave me again.”

Nagulat si Koda sa sinabi ni Hansel. Tumango siya at unti-unting pinisil ang kamay ni Hansel. “I promise I won’t leave you again. I swear. Hindi ko na hahayaang mangyari pa ulit yun.”

Ang event na iyon ay isang milestone para kay Hansel. Habang ang mga modelo ay nagpapakita ng mga magagandang disenyo na siya mismo ang gumawa, si Koda ay nanatili sa gilid, tahimik, ngunit masaya. Masaya siya dahil sa bawat disenyo, sa bawat galaw ng modelo, ay nakita niya ang kwento ng kanilang pagkakasama. Ang lahat ng mga pagkatalo, ang lahat ng mga sakripisyo, ay nagbunga sa isang magandang resulta.

Habang nagtatanghal si Hansel sa stage, si Koda ay nakatingin mula sa gilid. Sa bawat ngiti ni Hansel, sa bawat kilos na may kahulugan, naramdaman ni Koda ang pagmamahal na hindi pa rin nawawala. Hindi na sila pareho ng mga tao na nakita natin noon. Ang mga sugat ay naghilom na, at ngayon, silang dalawa ay naroroon upang magsimula ng isang bagong kabanata.

Matapos ang show, naglakad sila patungo sa backstage, nag-holding hands, ang mga mata ay puno ng pangako. Sa bawat hakbang, ramdam nila ang mga pagbabago. Ang mga tanong at agam-agam ay napalitan na ng mga ngiti at pagkakasunduan.

“Puwede bang mag-holding hands habang buhay?” tanong ni Hansel, nakangiti.

“Puwede bang mag-promise tayo na kahit anong mangyari, hindi na tayo maghihiwalay?” sagot ni Koda.

Tumango si Hansel. “Promise.”

At sabay nilang inisip, Wala nang iiwanan.

Epilogue

Isang hapon sa hardin ng mansion ng mga Madrigal, tahimik ang paligid. Ang mga puno ay dahan-dahang nililisan ng hangin, at ang mga bulaklak ay nagsisilbing dekorasyon ng isang perpektong tanawin. Si Hansel, noon ay batang may malungkot na mata, ay madalas maglakad mag-isa. Walang ibang kasama, hindi siya sanay makisalamuha sa ibang tao.

Habang siya’y naglalakad, napansin niyang may batang lumalapit sa kanya. Medyo nabigla si Hansel dahil bihira siyang tawaging pansin ng ibang bata.

“Hoy,” sabi ng batang lalaki, medyo maingay pero hindi bastos, “ano pangalan mo?”

Si Hansel ay napatingin, bahagyang kinakabahan. “Ah… Hansel. Hansel Madrigal,” sagot niya, hindi sigurado kung paano magre-react.

Tinutok ng batang lalaki ang mga mata kay Hansel, parang may mga bagay siyang hindi maipaliwanag. “Bago ka ba dito? Hindi kita nakita kanina,” tanong nito na may kuryosidad sa tinig.

Si Koda, sa kanyang pagiging bata, hindi pa naaalala ang pangalan ng mga tao sa mansion. Ngunit si Hansel, kahit na hindi pa siya ganun kasanay, ay nakuha ang atensyon ni Koda. May kakaibang aura siya—yung hindi maipaliwanag pero tiyak na makikita. Hindi siya parang iba pang bata.

“Ah… oo,” sagot ni Hansel, tumingin sa paligid at hindi sigurado kung ano ang gagawin. “Bago lang ako dito.”

Si Koda, na hindi pa alam kung anong epekto ang nararamdaman, ay ngumiti at sinabi, “Gusto mo ba maglakad kasama ko? Wala namang masama ’di ba?” Hindi siya nagmamadali, hindi siya nag-aatubili.

“Okay lang,” sagot ni Hansel na may konting pag-aalangan. Hindi pa siya sanay na makipag-usap sa ibang bata. Pero parang may naramdaman siyang hindi ordinaryo kay Koda.

Naglakad silang magkasama sa hardin, tahimik, ngunit may isang hindi maipaliwanag na koneksyon. Si Koda ay nagsasalita ng walang preno, parang hindi nag-aalangan kay Hansel. Hindi tulad ng ibang bata, hindi siya natatakot makisalamuha, kaya’t habang naglalakad sila, si Hansel ay nakaramdam ng kakaibang saya na hindi pa niya naranasan noon.

“Alam mo,” sabi ni Koda habang naglalakad sila sa may lilim ng puno, “mas maganda pala dito, ‘no? Tahimik, tapos walang masyadong tao. Para kang may sarili mong mundo.”

Si Hansel ay hindi agad nakasagot. Hindi niya alam kung paano mag-react, kaya’t tumahimik na lang siya at umayon sa sinabi ni Koda.

“Sige na,” sabi ni Koda habang tumigil sa harap ng isang matayog na puno. “Puntahan natin ang kabila, parang may magandang tanawin doon.”

Si Hansel ay nag-isip saglit. Hindi siya sanay na maglakad na may kasamang ibang tao, lalo na hindi pa siya sanay na makipag-ugnayan sa iba. Pero may ibang pakiramdam sa batang ito. Si Koda ay hindi nagmamadali, hindi rin siya nagpo-push. Binigyan siya ng oras.

Nagpatuloy sila sa paglakad, mas marami pang kwento at tawanan ang nagsimula. Si Hansel ay hindi inaasahan na magiging ganito kadali makipag-usap kay Koda. Wala sa mga tanong ni Koda ang pilit, at wala ring intensiyon na magpa-impress. Lahat ay natural, at ang pakiramdam ni Hansel ay magaan.

Wala sa plano ni Koda na baguhin ang buhay ni Hansel. Ngunit sa simpleng paglalakad na iyon, sa mga simpleng salita, parang may nagbukas na pinto sa puso ni Hansel. Hindi ito ang mga ordinaryong araw, hindi rin ito ang mga karaniwang sandali. Ibinukas ni Koda sa kanya ang isang bagong mundo—isang mundo ng pagkakaibigan at pagmamahal na hindi inaasahan ni Hansel.

Pagkatapos ng ilang linggo, natutunan ni Koda ang isang bagay.

Si Hansel ay isang batang may lihim na ganda. Hindi lang sa kanyang hitsura, kundi sa bawat galaw at ngiti. Isang kabutihang hindi nakikita ng iba, ngunit nararamdaman ni Koda. Kaya nang maghiwalay sila noon, naiwan sa isip ni Koda ang batang iyon na nagbigay ng saya at liwanag sa isang madilim na bahagi ng buhay niya.

Hindi alam ni Koda na sa mga susunod na taon, si Hansel ay magiging isang malaking bahagi ng kanyang buhay. Hanggang sa muling magtagpo ang kanilang mga landas, hindi na mabubura ang alaala ng kanilang unang pagkikita. Ang batang si Hansel ay naging parte ng buhay ni Koda, hindi lamang sa mga kwento kundi pati sa nararamdaman ng kanyang puso.

End.

---

Hi guys! It’s been so long… the last update that I had is from 5 years ago. I hope everyone is doing well. Ngayon ko lang na realize na ang cringe ng mga story ko hahah. Imagine I started writing this 8 or 7 years ago.

So, I have used AI to help me edit and revised the story dahil tamad ako pero parang may off sa mga chapter after using it. Siguro I’ll just edit by myself if I have more time.

Xiao!