Lihim na Mitya

Disclaimer:

The images contained within this novel are generated by artificial intelligence (AI) algorithms and are only for illustrative purposes within the context of the story. The character depicted is a product of my imagination, any resemblance to actual persons, living or deceased, names, or to actual events is purely coincidental. The AI-generated image does not reflect any personal views or intended representations beyond its role in enhancing the narrative.

PANIMULA

Dinatnan ni Ramil ang kumpareng si Eugene sa kanilang paliguan, nakatalikod at abala sa pagbabanlaw ng kanyang katawan, habang ang basa ng tubig ay patuloy na gumagapang sa matipuno nitong katawan.

“Oh, Pare? Aga mo ngayon ah?” Tila gulat na wika ni Ramil. Hindi siya sanay na makita ang kumapre na naliligo sa paliguang ito ng ganito kaaga.

Dahil sa kalikasan ng kanilang pamumuhay at ang pagiging malapit na magka-kapitbahay, hindi na bago kay Ramil ang makasabay ni Eugene sa paliguan. Sa simpleng pamumuhay nila, ang paliguan na ito—isang maliit na lugar na ang mga pader ay gawa lamang sa mga tagping tarapal—ay nagsisilbing tanging espasyo para sa kanilang araw-araw na pagligo.

Ang pader ng banyo, bagamat hindi ganap na matibay, ay nagbibigay sa kanila ng sapat na pribasya na nagsisilbi nilang pribadong espasyo sa kanilang pagligo. Ang paliguang ito ay pinagsasaluhan sapagkat narito naka tindig ang kaisa-isa nilang poso na magkakapit-bahay. Gawa ng hamon sa buhay, walang kakayahan ang bawat pamilya na makapagpatyo ng kanya-kanyang poso, kaya naman ang kaisa-isang posong ito ang kanilang pinagkukuhanan ng tubig, at dito na rin sila nagtayo ng simpleng tarapal at nagsilbi nilang paliguan. Habang ang mga kababaihan naman, gawa ng pangangailangan ng mas pribadong espasyo ay madalas pinag-iigib lamang ng mga kalalakihan sa kanya-kanya nilang mga banyo.

Ang mga mata ni Ramil ay hindi maiwasang dumapo kay Eugene—ang porma ng katawan nito na hindi nalalayo sa kanya. Si Eugene, tulad ni Ramil, ay isang barako—ang katawan ay tiyak at matatag, subalit may kahinahunan sa paraan ng paggalaw.

Kasalukuyang nakatalikod si Eugene mula sa kinatatayuan ni Ramil nang datnan ito, hubo’t hubad at lantad na lantad ang likod na buo at matikas, habang ang katawan ay basang-basa mula sa tumatagas na tubig. Ang mga linya ng kalamnan sa kanyang likod ay malinaw at buhay na buhay, isang senyales ng mga taon ng pagsusumikap at pagtatrabaho. May mga maliliit na patak ng tubig na dumadaloy sa katawan ni Eugene, ngunit ang kanyang mukha ay hindi pa nakaharap kay Ramil.

“Oh, Pare? Ikaw pala?” Ani ni Eugene, ang boses ay may kaunting pagkabigla, ngunit ang tono ay magaan, ang tagpong ito ay parang hindi na bago sa kanilang dalawa. Sa kabila gn rpesensya ng kumpare, hindi siya lumingon o humarap kay Ramil, tila abala pa rin sa pagkumpleto ng kanyang gawain sa paliguan.

Hindi maiwasang matawa ni Ramil sa sarili nang matanto ang pagbabago sa ugali ni Eugene sa mga nakaraang linggo. Noon, hindi nila alintana ang pagiging hubo’t hubad sa paliguan—walang kapaguran sa pagpapakita ng katawan sa isa’t isa, at sa lahat ng pagkakataon ay wala ring pagtatago. Madalas silang nagkakasabay sa paliguan, ang mga katawan nila ay hindi nagkakaroon ng distansya sa isa’t isa. Ngunit kamakailan, tila may pagbabago kay Eugene na napansin ni Ramil.

Madalas na ngayon, kapag nagkakasabay sila sa paliguan, tumatalikod si Eugene tuwing magkasalubong ang kanilang mga mata. Hindi ito normal, kaya’t si Ramil ay nagtataka kung mayroong itinatago ang kanyang kumpare. Dati-rati, natural lang sa kanila ang magkita ng ganito—hindi na nila alintana ang mga pagkakatulad ng kanilang mga katawan, lalung-lalo na ang hindi pagkakaroon ng anumang malasakit sa mga pagkikita ng kanilang mga alaga. Ngunit ngayon, may tila pagkahiya o pag-iwas si Eugene, na may pagkakataong hindi nito ipapakita ang kanyang katawan kay Ramil, at mas pinipili pang magtago o humarap sa kabilang direksyon. Kaya naman hindi maiwasang magduda ni Ramil kung may itinatago ba ang kanyang kumapre sa kanya tungkol sa kanyang alaga at kung bakit nagiging mailap siya sa kanya.

Gayon pa man ay nirerespeto naman ni Ramil ang pribasya ng kaniyang kumpare, bagamat kapwa lalaki, ginagalang niya kung ano man ang ayaw ipakita ng kanyang kumapare, isa pa ay hindi naman iyon mahalagang bagay na kailangang pag tuunan ng pansin ni Ramil.

“Oo pare, tinanghali na nga ako eh, medyo napasarap ako ng tulog eh, hehe” Wika ni Ramil, na pinipilit gawing magaan ang usapan kahit na may mga katanungan siyang hindi maiwasang maglaro sa kanyang isipan.

Inumpisahan ni Ramil na hubarin ang kanyang suot na kamisetang pang tulog upang maumpisahan ang pagligo. Dito, tumambad ang maskuladong katawan ni Ramil na bunga ng maraming taon ng batak na pagtatrabaho sa pangingisda at pagkokonstruksyon. Kitang-kita ang matikas na hugis ng kanyang dibdib, na tila nililok ng isang bihasang iskultor. Ang kanyang mga balikat ay malapad at matibay, na nagbibigay-diin sa kanyang tikas at lakas. Ang mga braso niya ay makisig, halatang pinanday sa mabibigat na trabaho. Sa kanyang tiyan, makikita ang malinaw na pagkakahati ng mga abdominal na masel na parang mga bloke ng yelo, nagpapakita ng kanyang pag-aalaga sa pangangatawan. Ang balat niya ay kayumanggi, makinis, at kumikinang sa ilalim ng mahinang ilaw ng araw. Ang maliliit na ugat sa kanyang bisig at dibdib ay bahagyang nakaumbok, patunay ng mahusay na daloy ng dugo sa kanyang katawan. Ang bawat galaw niya ay nagpapakita ng likas na kumpiyansa at lakas, na parang isinilang siyang may ganitong karisma.

“Napasarap ba sa pag tulog o napasarap sa pag kulob? haha” Pabirong wika ng kanyang kumpareng si Eugene. Ang tono ay puno ng kwela.

Habang nagsasalita, hinablot ni Eugene ang isang nakasabit na tuwalya at maingat itong ipinalupot sa kanyang bewang. Nang humarap na siya kay Ramil, kitang-kita ang bago at hindi maipaliwanag na tensyon sa pagitan nilang dalawa.

Habang nagsasalita at tinitingnan ang kumpare, hindi maikakaila ni Ramil ang mapansin ang isang bagay na bago kay Eugene—ang umbok sa harapan nito, na ngayon ay mas kapansin-pansin kaysa dati. Bilang matalik na magkaibigan at magkumapre, alam ni Ramil na hindi ganito ang itsura ng umbok ni Eugene noong nakaraan. Dati, wala siyang nakikitang anumang kakaibang pagbabago sa harapan ng kanyang kumpare, tila normal lamang na umbok, ngunit ngayon, ang umbok sa ilalim ng nakatapis na twalya kay Eugene ay tila mas lumaki at mas naging kapansin-pansin sa mga mata ni Ramil.

Sa kabila ng mga obserbasyong ito, pinili ni Ramil na huwag na itong pag tuunan pa ng pansin, ayaw niyang gawing usapin ang isang bagay na wala namang halaga. Dala na rin ng respeto sa pribasya ni Eugene, pinili niyang iwasan na lang ang mga bagay na hindi pa niya lubos na nauunawaan.

Habang nagkatinginan sila, iniwasan ni Ramil ang mapansin ni Eugene ang mga bagay na hindi niya matukoy kung dapat bang itanong o talakayin. Binigyan niya ng paggalang ang bagong distansya ng kanilang pagkakaibigan, at pinili na lang na magpatuloy sa simpleng usapan, na tila walang nagbago sa kanilang matagal na samahan.

“Hindi nga maka kulob ngayon pare eh, alam mo na, nagdadalang tao si misis” Sagot ni Ramil, ang boses ay may halong panghihinayang, tila sabay na tumatawa at nag-aalala, habang ang kanyang mga mata ay sumasaglit sa tuwa ngunit may lungkot sa kanyang mga salita.

Lumapit si Eugene at tinapik sa braso si Ramil, ang kanyang tingin ay puno ng malasakit. “Ayos lang yan, pare, tiis-tiis muna, para rin ‘yan sa magiging anak mo” Wika ni Eugene na may malalim na pang-unawa. Bilang lalaki, naiintindihan niya ang sitwasyon ng kumpare, mahirap ang hindi matugonan ang tawag ng laman lalo na sa sitwasyong kailangang magsakripisyo para sa kapakanan ng pamilya.

“Ako nga, kahit gustuhin ko, wala akong makulob, haha” Pabirong wika ni Eugene, ang tono ay may kasamang matamis na tawa, tila pinaggaan ang kanilang usapan.

Sa kabila ng kwelang mga linya, may maliit na lungkot sa kanyang mga mata. Hiwalay na si Eugene sa kanyang unang asawa at na byudo pa sa ikalawa, kaya naman mag isa nitong binibuhay ang dalawang anak na lalaki na naging anak niya sa mga naging asawa niya.

“Pare, maghanap ka na kasi diyan, pihadong walang tatanggi sa’yo” Nakangiting mungkahi ni Ramil, ang tono ay puno ng biro subalit may malasakit, tila pinagagaan ang kalooban ng kanyang kumpare.


Muling natawa si Eugene, ang kanyang ngiti ay tila naglalaman ng kasiyahan at kaunting kalungkutan. “Pass muna ako, pare, kailangan ko munang buhayin mga anak ko, haha.”

Hindi matanggi ni Eugene na may mga responsibilidad siyang dapat unahin, at kahit gaano pa niya kagustong matugunon ang sariling pangangailangan, ang kanyang mga anak ang laging naunang pumapasok sa kanyang isipan.

“Nga pala, pare, anong balita doon sa konstruksyon na pinapasukan mo? Wala pa bang bakante?” Tanong ni Eugene, hangang ngayon ay hirap pa rin si Eugene na makahanap ng bagong mapapasukang trabaho matapos ang isang trahedya sa dagat na kumitil ng kanilang pinagkakabuhayan.

“Wala pa kasing bakante ngayon, pare” Sagot ni Ramil, ang boses ay may kasamang kabigatan. “Alam mo naman, kung ako lang talagang ikaw ang gusto kong ipasok doon, kaso wala eh…” Dagdag pa niya, pinapakita ang malasakit at paghahangad na matulungan ang kanyang kumpare.

“Katunayan niyan, may mga iilan na rin silang tinanggal. Patapos na kasi yung ginagawang mansyon” Wika pa ni Ramil, na nagpapakita ng kaalaman sa kasalukuyang kalagayan ng proyekto.

“Pero wag kang mag-alala, pare, oras na may bakante, ikaw agad ipapasok ko” Pagtitiyak ni Ramil, ang boses ay puno ng kasiguraduhan at pagnanais na matulungan ang kumpare.

“Sige pare, aasahan ko yan. Salamat ha” Halatang nagpapasalamat ngunit may bahagyang lungkot na nakikita sa kanyang mga mata.

“Sige pare, una na ko, iniwan kong mag isa sa bahay yung inaanak mo, baka magising na yon” Paalam ni Eugene, may pag-aalala sa kanyang anak na iniwang mag isang natutulog pa sa kanilang bahay.

“Sige, pare. Ingat ka” Tugon ni Ramil, ang mga mata’y puno ng malasakit habang pinapanood ang kumpare niyang papalayo.

Tuluyan nang nilisan ni Eugene ang paliguan, at naiwan si Ramil na nag-iisa sa banyo na naguumpisahang paliwanagin ng liwanag ng pasikat na araw.

Hindi maiwasang maawa ni Ramil sa kanyang kumapare. bagamat kapwa lamang sila kapos sa buhay, batid ni Ramil na hirap ang kanyang kumpare ngayon. Byudo na kasi ito sa kanyang asawa at kasalukuyang may binubuhay na dalawang anak, at ang pagkawala ng trabaho sa pangingisda gawa ng pagtagas ng langis mula sa lumubog na barko kamakailan ay naging isang dagok sa kanilang pamumuhay. Kapwa sila nawalan ng hanapbuhay dulot ng trahedya kaya’t ngayon ay nagsusumiksik sila sa mga kakarampot na oportunidad na trabaho dito sa kanilang munting baryo, at sa kasamaang palad ay isa si Eugene sa mga hindi pa rin nakakahanap ng alternatibong trabaho na maaring mapasukan.

Lubos mang naawa ay walang magawa si Ramil. Sisikapin na lamang niyang maipaghanap rin ng mapapasukang trabaho ang kanyang kumapare sa kasalukuyan niyang pinagtatrabahuan na isang konstruksyon.

Sa kabila ng mga alalahanin at iniisp, nagpasya si Ramil na umpisahan na ang kanyang pagligo. Alam niyang ang oras ay patuloy na tumatakbo, at may mahahalagang bagay pang naghihintay sa kanya sa araw na ito.

Hinubad ni Ramil ang lahat ng kanyang saplot at inumpisahan ang pagbomba ng tubig mula sa poso upang mag-umpisa ng pagligo. Ang mga galaw niya ay natural at puno ng lakas, tanda ng mga taon ng pisikal na trabaho. Habang umaagos ang malamig na tubig mula sa poso, nagkaroon ng mga patak ng tubig na dahan-dahang dumadaloy sa kanyang katawan, sumasabay sa bawat galaw ng kanyang mga kalamnan.

Bilang isang lalaking batak sa pisikal na trabaho, hindi maitatanggi ang ganda ng hubog ng katawan ni Ramil. Makikita ang mga matitibay niyang kalamnan na nag-aakma sa bawat bahagi ng kanyang katawan, mula sa kanyang malalaking braso at matitigas na balikat hanggang sa kanyang matipunong dibdib.


Sa bawat galaw, litaw ang likas na alindog ng kanyang katawan, na hindi lamang nakikita sa mga linya at kurba ng kanyang mga kalamnan, kundi pati na rin sa paraan ng kanyang pagiging disiplinado at masigasig sa mga ginagawa. Ang kanyang katawan ay tila buhay na nagpapakita ng lakas at katatagan, at sa kabila ng mga matitinding pagsubok sa buhay, ang pisikal niyang anyo ay isang paalala ng kanyang lakas at determinasyon.

Habang bumubomba ng tubig, bawat hibla ng kalamnan sa mga bisig ni Ramil ay tila may kwento. Ang mga linya ng kanyang mga masel, malinaw na nakaukit sa ilalim ng kanyang kayumangging balat, ay gumagalaw nang may ritmo, parang musika ng lakas at pagpupunyagi. Ang pawis na dumadaloy mula sa kanyang noo ay humahalo sa tubig na umaagos mula sa kanyang palad, tila nagiging bahagi ng seremonyal na ritwal ng araw-araw niyang pakikibaka.

Ang kanyang balat, bagamat kayumanggi at halatang hinalikan ng araw ng paulit-ulit, ay tila nagtataglay ng natatanging kinang, ang uri ng ningning na nabubuo lamang sa matapat na paggawa at pakikisalamuha sa mga elemento ng mabibigat na trabaho. Ang sinag ng papasikat na araw na dumadampi sa kanyang kayumangging balat ay naglalakbay sa kanyang katawan, humahaplos sa bawat kurba at linya, pinapatingkad ang tila maingat na nililok ng panahon at karanasan.

Pagdating sa kanyang mukha, mahirap itong balewalain. Ang mga matang matalim na tila laging nakatingin sa hinaharap ay binabalanse ng bahagyang pilantik ng kanyang mga pilikmata, nagbibigay ng kakaibang lambing sa kanyang matapang na anyo. Ang kanyang panga ay matigas at malinaw ang hugis, habang ang kanyang labi ay may perpektong hubog na may natural na pang-akit.

Pagdating naman sa kanyang kargada, hindi rin maitatangging pinagpala si Ramil. Malaman at may pagkamataba ang kanyang kargada, na tinernuhan pa ng malulusog na pares ng itlog na talaga namang humahampas sa bawat pagkilos ng kanyang katawan. Ito ay isang katangiang nagpahumaling sa kanyang asawa bukod sa kanyang pisikal na itsura at mabuting pag uugali.

Nang mapuno na ang timba, dumampot si Ramil ng tabo at dahan-dahang sumalok ng tubig. Ang tabo, bagamat luma at may bakas ng gasgas, ay naging mahalagang kasangkapan sa kanyang araw-araw na ritwal. Nang inumpisahan niyang buhusan ang kanyang katawan, malamig ang unang tama ng tubig sa kanyang balikat, nagdulot ng bahagyang panginginig sa kanyang katawan. Ang tubig ay mabilis na dumaloy pababa, ginigising ang kanyang katawan mula sa magdamag na payapang pamamahinga.

Sa bawat buhos, ramdam niya ang ginhawa sa kanyang balat, ang malamig na haplos ng tubig na tila naghahatid ng aliw sa bagong umaga. Hinayaan niyang dumaloy ito sa kanyang mukha, tumulo sa kanyang dibdib, at sa bandang huli, bumagsak sa lupa. Habang paulit-ulit ang pagsalok at pagbuhos, tila unti-unting nawawala ang bigat ng kanyang katawan at isipan.

Payak man ang lugar, naramdaman ni Ramil ang tahimik na ginhawa ng sandaling iyon—walang iba kundi ang tunog ng tubig, ang kanyang mga kilos, at ang pakiramdam ng kalinisan na unti-unting bumabalot sa kanya.

Patuloy ang pagbuhos ng tubig sa katawan si Ramil, mariin ang paghagod sa kanyang matipunong katawan, at ang bawat hagod ay may dalang layunin ng kalinisan.

Matapos makapagligo, agad na nagpunas si Ramil ng twalya, at habang pinapawi ang tubig sa kanyang katawan, ramdam niya ang lamig ng hangin, nagdudulot ng bahagyang panginginig at ginaw sa kanyang hubad na katawan. Pagkatapos magpunas, mabilis niyang itinapis ang twalya sa kanyang bewang, at dinampot ang pinaghubarang pantalon at saplot pangloob, pati na ang mga ginamit na sabon at panghilod. Mabilis niyang inayos ang sarili at naglakad patungo sa labas ng paliguan.

May kalayuan rin ang paliguan mula sa kanilang bahay, kaya’t naglakad si Ramil pauwi ng kanilang tahanan na naka-tapis lamang ng twalya. Ang paligid ay puno ng mga halaman at puno, at ang mga bahay ay may mga distansya mula sa isa’t isa. Karaniwan na ang mga ganitong eksena sa kanilang baryo. Hindi alintana ni Ramil ang kanyang suot, at dahil sa kalikasan ng kanilang pamumuhay, tila wala namang nagpapansin sa mga ganitong bagay.


Pagdating sa kanilang tahanan, hindi na pumasok si Ramil sa loob ng bahay. Bagkus, dumiretso siya sa likod ng kanilang bahay kung saan naka-sampay ang ilan niyang mga saplot panloob at pantalon. Dito sa likod ng bahay, ang lugar na malayo sa mga mata ng ibang tao at sa kanilang mga kapitbahay, ay naging kanyang pribadong espasyo tuwing umaga. Bihira ang napapadpad sa gawing ito, kaya’t hindi niya na kailangang mag-alala tungkol sa kung anong maaring makita ng iba, at nakaugalian na ni Ramil ang magbihis dito.

Komportableng tinanggal ni Ramil ang pagkakatapis ng twalya sa kanyang bewang na siyang nagpatambad ng kanyang buong kahubdad. Bahagya muli siyang nagpunas upang matiyak na mapawi ang natitrang butil ng tubig sa kanyang katawan.

Habang nagpupunas, nararamdaman ni Ramil ang tahimik na umaga, humahaplos ang hangin na malamig at malinis sa kanyang hubad na katawan, habang walang anumang alalahanin sa pag-aayos ng sarili sa likod ng bahay.

Matapos makapagpunas ay isinabit muna ni Ramil ang twalya sa kanyang mga malapad na balikat. Sa isang saglit, hindi maiwasang mapagmasdan ni Ramil ang kanyang katawan, lalo na ang kanyang sariling kargada. Naisisiwalat ang detalye nito sa ilalim ng liwanag ng araw—malaman, mahusay ang hubog at di maitatangging pinagpala gawa ng laki nito kahit tulog pa.

Inumpisahan niya itong hawakan, at hindi maiwasang ni Ramil na manghinayang, sa kasalukuyan kasi ay ilang buwan na niyang hindi nagagamit ang kanyang pinagpalang kargada sa kanyang asawa gawa ng pagdadalang tao nito, kaya naman wala siyang ibang napagpipilian tuwing may tawag ang kanyang laman kundi mag tiis na lamang sa pagsasarili, bagay na bagamat nakakatugon ng kanyang pribadong pangangailangan, ay di maitatangging may kulang.

Habang abalang hinahawakan at pinagmamasdan ni Ramil ang kanyang malaking kargada, lingid sa kanyang kaalaman na may dalawang pares ng munting mga mata ang nakatitig sa kanya, mata ng isang bata, at halata sa mga matang ito ang pagkagulat sa nakikita.


“Tito Ramil?”
Wika ng batang lalaki. Ang boses ay munti, subalit pamilyar kay Ramil.

Halos mapabalikwas si Ramil sa sobrang gulat at agad na napabaling sa pinanggalingan ng boses, kasabay nito’y agad rin siyang napatakip ng mga kamay sa kanyang kargada upang ikubli ito.


“Dave?” Laking gulat na wika ni Ramil nang tumambad sa kanyang paningin ang batang si Dave, nakatayo sa di kalayuan at nakatitig sa kanya, halatang ang gulat sa mukha nito.

“Dave kanina ka pa diyan?” Wika ni Ramil, nangangambang nakita ng batang si Dave ang kanyang buong kahubdan. Habang nagsasalita, maingat niyang muling itinapis ang twalya sa kanyang bewang.

“Ahm, hindi naman po Tito, kakadating ko lang po, hinahanap ko po kasi sina kambal” Wika ni Dave, bakas ang pagka inosente sa kanyang boses.

Si Dave ay dose-anyos na anak ng kapit bahay nila dito sa baryo. Bagamat ilang bahay pa ang pagitan mula sa kanilang tahanan, madalas nagtutungo si Dave dito sa kanila dahil nakikipagbarkada ito sa anak niyang kambal na mga binatilyo na.

“Ahm, h-hindi ko alam eh, siguro nasa labas lang yung mga yun” Wika ni Ramil, hindi maiwasang mahiya sa bata.

“Ganon po ba? Sige po hanapin ko nalang sila sa labas” Wika ni Dave at agad na ring tumalikod at naglakad palayo.

Hindi maiwasang mamula sa hiya ni Ramil, bagamat bata lamang iyon, subalit tiyak na nakita ng batang iyon ang buo niyang kahubdan kanina lalo pa at tinanggal niya ang pagkakatapis ng kanyang twalya, isa pa ay hinawakan at pinagmasdan pa niya ang sarili niyang kargada.

Gayon pa man ay ipinagkibit balikat na lamang ito ni Ramil. Batid naman niyang lalaki si Dave, at tiyak ay wala naman din iyong malisya sa bata.

Inumpisahan na lamang ni Ramil ang pagbihis. Isinuot niya ang isang saplot panloob at isinunod ang nakasampay na punit-punit at lumang maong na pantalon na sadyang sinusuot niya sa pagtatrabaho.

Matapos makapagbihis ay dumeretso na rin si Ramil sa kusina ng kanilang bahay kung saan dinatnan niya ang kanyang misis na abala sa paghahanda ng kaniyang baong pagkain.


“Oh mahal, eto at naibalot ko na itong pananghaliang babaunin mo” Nakangiting wika ni Ema habang iniabot ang maayos na nakabalot na pagkain kay Ramil, ang kanyang mahal na mister.

“Salamat mahal, tiyak masarap ‘to” Sagot ni Ramil na hindi maitatago ang ngiti sa labi pagkatanggap ng baon mula sa mapagmahal na asawa.

“Mag-iingat ka lagi sa trabaho mo, mahal” Habilin ni Ema. Ang kanyang boses ay puno ng lambing at pagmamalasakit, kasabay ng mapag-arugang tingin na para bang nagpapaalala na siya’y naghihintay palagi.

“Syempre naman, mahal. Mag-iingat ako palagi para diyan kay baby” Tugon ni Ramil, sabay marahang yumuko upang halikan ang umbok na tiyan ng asawa.

Tatlong buwan nang nagdadalang-tao si Ema sa kanilang ikatlong anak, at sa kabila ng kasalukuyang hamon ng buhay, buong pusong nagsusumikap si Ramil. Maliban sa paghahanda para sa panibagong miyembro ng pamilya, binubuhay din niya ang kanilang kambal na anak na ngayo’y mga binatilyo na.

“Teka, asan na naman yung kambal?” Tanong ni Ramil habang nililinga ang paligid, hinahanap ang presensya ng kanyang mga anak.

“Hay nako, maagang lumisan ang dalawa kanina. Magbibisikleta raw kasama ang mga barkada” Sagot ni Ema na bahagyang napailing.

“Mga batang ‘yun talaga. Sinabi ko nang huwag ka munang iiwan mag-isa rito para may katuwang ka sa mga gawaing bahay” Ani Ramil, sabay himas sa kanyang noo bilang tanda ng kaunting pag-aalala.

“Hayaan mo na yung kambal na mag-saya. Ilang linggo na lang at balik-eskwela na sila. Tinatamasa lang nila ang nalalabing araw ng bakasyon” Nakangiting wika naman ni Ema, na waring pinagtatanggol ang kanilang mga anak.

Napailing na lamang si Ramil, ngunit hindi napigilan ang mapangiti. Sandaling tumigil si Ramil at tinitigan ang kanyang asawa. Walang kupas ang kagandahan ni Ema sa kanyang paningin. Mula pa noong sila’y nagkakilala, ang maamo nitong mukha, ang tahimik at simpleng ugali, ay palaging umaakit sa kanyang puso. Maging ngayon, kahit tatlong buwan nang buntis si Ema, hindi nababawasan ang taglay nitong alindog.

Sa tuwing nakikita niya si Ema, tumataas ang pagnanasa ni Ramil. Hindi alintana ang labing-limang taon nilang relasyon, tila araw-araw ay muling nag-aalab ang kanyang pagmamahal sa asawa. Simpleng babae lamang si Ema, ngunit sa mata ni Ramil, siya ang perpektong babae—mabait, maunawain, at walang katulad.

Kahit sa bigat ng hamon ng buhay, isang tingin lang kay Ema ay muling bumabalik ang kanyang sigla, handang harapin ang anumang pagsubok alang-alang sa kanyang pamilya.

Hindi maiwasang mag-init si Ramil habang pinagmamasdan ang kanyang maybahay. Sa kabila ng labing-limang taon nilang pagsasama at sa kabila ng pagiging ina nito sa kanilang anak na kambal, tila walang bakas ng pagbabago sa kagandahan ni Ema. Ang kanyang maamong mukha, mapupungay na mata, at mapang-akit na ngiti ay nanatiling kapareho ng babaeng unang bumihag sa puso ni Ramil. Ngunit higit sa lahat, ang hugis ng kanyang katawan—kahit nagdalang-tao na nang ilang ulit—ay tila hindi pa rin naluluma sa paningin ni Ramil.

May kung anong kakaibang init ang gumapang sa kanya habang minamasdan si Ema. Ang simpleng paraan ng kilos nito, ang bawat galaw ng kamay habang inaayos ang kanyang damit, ang natural na bango ng asawa, lahat ng ito ay nagdulot ng tahimik na pagnanasa sa kanya.

Marahang lumapit si Ramil sa asawa, ang titig nito ay nakalulusaw at naglalaman ng di maitatangging pagnanasa. Inumpisahang humawak ni Ramil sa magkabilang bewang ng asawa, ang kanyang malalaking kamay ay tila nagbibigay ng proteksyon habang banayad niyang inilapit ang mukha kay Ema. 


Ramdam ni Ema ang init ng haplos ni Ramil, kasabay ng malambing na paghinga nito sa kanyang balat. Ramdam niya ang bagong paligong presensya ng baalt ng kanyang maskuladong asawa, ang halimuyak ng sabon sa katawan nito na naghalo sa natural nitong amoy ay isang bagay na nakakapang akit kay Ema sa gwapo niyang asawa. Hindi niya napigilan ang bahagyang pumikit, naramdaman niya ang unti-unting paglapit ng kanilang mga labi—ang paglalapit ng dalawang pusong matagal nang magkasama ngunit hindi kailanman naglayo.


Nang magtagpo ang kanilang mga labi, nagsimula ang marahan at maalab nilang halikan. Hindi ito nagmamadali; bawat dampi ng labi ay puno ng sinseridad. Ang bawat galaw ay puno ng respeto, puno ng init, ngunit higit sa lahat, puno ng pagmamahal na totoo at walang pagkukunwari. Hindi lamang ito simpleng halik; ito’y halik na may tiwala sa isa’t isa, ng magkasintahang nagmahalan mula simula, at ng dalawang kaluluwang nagpapatibay ng kanilang sumpaan.

Ramdam ni Ramil ang lambot ng mga labi ni Ema, at tila nadarama rin ni Ema ang tibok ng puso ng asawa sa bawat halik nito. Sa simpleng sandaling iyon, parang tumigil ang oras. Wala ang bigat ng buhay, wala ang mga alalahanin—ang natira lamang ay ang pagmamahalan nilang dalawa.

Mula sa halik, dahan-dahan silang nagtitigan. Sa kanilang mga mata, walang ibang mababasa kundi ang purong pagsinta.

Habang kasalukuyang magkadampi ang mga labi, nagumpisang gumapang na parang ahas ang mga kamay ni Ramil sa katawan ng asawa, tila dinedetalye ang hubog nito. Umakyat ang kanang kamay ni Ramil sa malusog na dibdib ni Ema, habang ang kanan ay marahang pumasok sa ilalim ng laylayan ng suot daster ng asawa, kung saan inumpisahang kapain ng maskuadong kamay ni Ramil ang babaeng hiwa ng asawa.

Ilang sandali pa, dahan-dahang humiwalay si Ema mula sa halik ni Ramil, sabay bitiw ng malambing na ngiti.

“Mahal, ma-lalate ka na sa trabaho” Paalala niya habang bahagyang itinulak ang balikat ng asawa.

Natigilan naman si Ramil, tila nagulat sa biglang pagputol ng kanilang sandali. Napakunot ang kanyang noo ngunit halata ang lambing sa kanyang boses nang magsalita.

“Mahal naman, halik lang eh…” Aniya, tila nagrereklamo ngunit malinaw na naglalambing.

“Nako, mahal…” Sagot ni Ema, pigil ang tawa habang kinakalma ang sarili “baka kung saan nanaman ito mapunta. Sige na, malalate ka na”

Napakamot na lamang ng ulo si Ramil, mukhang nanghihinayang ngunit alam niyang tama ang sinabi ng asawa. 

Hindi niya maiwasang sumimangot habang tumalikod na upang maghanda sa pag-alis.

Batid ni Ema ang nararamdaman ng mister. Tigang na ito, halatang naghahanap ng init ng kanilang pagiging mag-asawa. Ngunit alam din niyang hindi pwede. Una sa lahat, tatlong buwan pa lamang ang kanyang pagbubuntis, at maselan ang kanyang kalagayan. Ang mga payo ng kanyang doktor ay malinaw: mag-ingat sa anumang pwedeng makapagdulot ng panganib, lalo na sa unang bahagi ng kanyang pagdadalang-tao.

Pinagmasdan niya ang likod ni Ramil habang ito’y naghahanda. Gwapo pa rin ito sa kanyang paningin—ang tikas nito, ang maamo ngunit maskuladong mukha, ang kanyang pagmamahal na walang kapantay. Naiintindihan niyang ang sakripisyo ni Ramil ay hindi lamang para sa kanya kundi para sa kanilang pamilya. Kaya’t kahit mahirap, mas pinili niyang ituon ang pansin sa kanilang kaligtasan.

“Mahal, alis na ko, ingat ka palagi rito” Bilin ni Ramil sa asawa. Puno ng malasakit ang boses.

“Sige mahal, mag iingat ka palagi sa trabaho mo” Puno ng pagmamahal na wika rin ni Ema.

Sa huli, isang mabilis at matamis na halik ang kanilang pinagsaluhan bago tuluyang lisanin ni Ramil ang munting tahanan.

Bagamat tigang na tigang na at nag aasam ng lambing ng kanyang asawa, walang nagawa si Ramil kundi simulan ang kanyang paglalakad palabas ng bahay. Ramdam niya ang bigat ng kanyang dibdib, hindi dahil sa trabaho o hirap ng buhay, kundi dahil sa hindi maipaliwanag na pagnanasa at lungkot na matagal na niyang kinikimkim, isang bagay na hindi niya magawang gawin sa kanyang asawa, lalo na’t alam niyang hindi kasalanan ni Ema ang sitwasyon nila.

Mula nang ipanganak ni Ema ang kanilang kambal na anak labing tatlong taon na ang nakararaan, halos hindi na siya nakapasok sa pagkababae ng kanyang misis. Sa kabila ng masaya nilang pamilya, isang malaking pagsubok ang kanilang hinarap matapos iyon. Muling nabuntis si Ema tatlong taon matapos manganak ng kambal, isang pagbubuntis na akala nila’y magdudulot ng panibagong biyaya sa kanilang pamilya. Ngunit nauwi ito sa trahedya.

Anim na buwan nang dinadala ni Ema ang kanilang sanggol noong malaglag ito. Ang insidente’y hindi lamang nagdulot ng matinding lungkot sa kanilang mag-asawa kundi iniwan din nito ang katawan ni Ema sa maselang kalagayan. Napinsala ang kanyang matres, dahilan upang ipagbawal ng doktor ang anumang pagbubuntis kay Ema. Kasama nito ang babala na delikado ang pagtatalik nila ni Ramil, lalo na’t maaaring magdulot ito ng komplikasyon kay Ema.

Naging mabigat ang desisyong iyon para kay Ramil, ngunit mas pinili niyang unawain ang sitwasyon kaysa ipilit ang kanyang pangangailangan. Mahal niya ang kanyang asawa, at higit pa sa pisikal na pagnanais, ang kaligtasan ni Ema ang mas mahalaga sa kanya. Ngunit hindi maitatangging may mga gabi siyang nagigising nang basa sa pawis, pilit nilalabanan ang init na bumabalot sa kanyang katawan. Ang mga pagkakataong iyon, habang katabi si Ema, ay nagiging malupit na paalala ng kanyang pananabik.

At ngayon, muling nabuntis si Ema sa kabila ng babala ng doktor. Isang milagro sa kanilang paningin, ngunit alam nilang kailangan nilang mag-ingat. Ang sitwasyon ni Ema ay nanatiling maselan, at hindi nila maaaring ipagsapalaran ang buhay nito at ng kanilang dinadalang anak. Kaya naman sa kabila ng lahat, patuloy na nagsasakripisyo si Ramil, nilalabanan ang tigang na nararamdaman para sa kapakanan ng kanyang pamilya.

Matapos ang di mabilang na mga taon ng pagsasakripisyo at pagtitiis ng mag-asawa, hindi makapaniwala si Ramil at Ema na muling magkasama sa ganitong paraan. Ilang taon nilang hindi naranasan ang magtalik, isang desisyong pinili nilang sundin para maprotektahan ang kalusugan ni Ema, dahil sa maselang kondisyon ng kanyang matres na naging sanhi ng mga komplikasyon sa kanyang nakaraang pagbubuntis. Ngunit pagkatapos ng mahabang taon ng pagsubok, sa wakas, natapos ang kanilang paghihirap. Ang kondisyon ng matres ni Ema ay naging maayos, at sa mga buwan na sumunod, nahanap nila ang pagkakataon na matupad ang isa sa mga pinakamimithing pangarap nila bilang mag-asawa–ang muling magkaanak.

Sa muling pagsasalo nilang mag-asawa sa isang kama, nabuo ang bata sa sinapupunan ni Ema, isang biyaya na matagal nilang hinintay. Kaya naman ngayon, bagamat si Ramil ay matinding nagpipigil dahil sa matagal na tigang na kalagayan, alam niyang mas mahalaga ang kalusugan ng kanyang asawa at ang bata kaysa sa anumang pansariling pangangailangan.

Gayon pa man, itinuring ang mga ito ni Ramil bilang pansamantalang hamon na hindi makakatalo sa pagmamahal niya sa kanyang pamilya. Ang mga hamon sa kanyang personal na pangangailangan ay hindi naging dahilan upang huminto siya sa kanyang mga pagsusumikap. Patuloy siyang nagpursige sa paghahanapbuhay, lalo na ngayon na muling nagbuntis si Ema at alam niyang kailangan nilang mag-ipon para sa darating na araw ng panganganak. Bagamat sa kasalukuyan ay mas nagiging mahirap ang sitwasyon ng kanilang pamilya, dahil ang kambal nilang anak ay ngayon ay mga binatilyo na, at tumataas ang gastusin para sa kanilang edukasyon at pagkain. Kaya naman halos doble ang naging pagtatrabaho ni Ramil, upang matustusan lamang ang lahat ng pangangailangan ng kaniyang lumalaking pamilya.

Habang naglalakad si Ramil palabas ng kanilang kanto, abala nang naghihintay si Kristof–ang bayaw ni Ramil at bunsong kapatid ni Ema. Si Kristof, bagamat mas bata at mas maluwag ang buhay kumpara sa kanyang bayaw, ay may malasakit at suporta para sa bayaw na si Ramil, siya ang nakakatuwang ni Ramil sa araw-araw sa pagtatrabaho sa konstruksyon.


“Yaw, kanina ka pa ba diyan?” Wika ni Ramil, habang mabilis na naglakad palapit sa kanyang bayaw na si Kristof, na naghihintay sa kanto. Ang kanyang mata ay may pag-aalala, tila nangungumusta sa bawat sandali ng paghihintay ng kanyang bayaw.

“Hindi naman, Kuya Ram. Halos kakarating ko lang rin” Sagot ni Kristof, na nagbigay ng isang ngiti sa kanyang bayaw.

“Pasensya ka na, Yaw, hinintay ko pa kasi itong niluto ng Ate mo na pambaon ko” Paumanhin ni Ramil na may kalakip na paliwanag. “Pero marami to, hatian kita mamaya” Dagdag niya, na may kasamang ngiti.

“Ayos lang, Kuya, may ipinabalot rin sakin si Angel” Sagot ni Kristof, sabay na tinanggal ang maliit na bag na puno ng pananghalian na ipinabaon ng kanyang nobya, si Angel.

Bagamat abala at puno ng trabaho, hindi nakakalimutan ng mag bayaw na magbigay ng kahit na simpleng kabutihan sa isa’t-isa. Tinuturing nila itong paraan upang magbigay ng kagaanan sa kanilang araw na puno ng mga responsibilidad.

“Tara na, at nang hindi tayo ma-late sa trabaho” Ani Ramil, sabay akbay at angkas sa motorsiklo ng bayaw.

Isinindi ni Kristof ang motor, at agad na pinaandar ito, ang tunog ng makina ay nagbigay-hudyat ng kanilang pag-alis. 


Araw-araw, sabay na pumapasok ang mag bayaw sa trabaho, at ang kanilang buhay ay patuloy na nagiging isang walang katapusang siklo ng pagsusumikap. Iisa lamang ang kanilang pinagtatrabahuan, isang construction site kung saan ginagawa ang isang mansyon sa isang malawak na Hacienda na pag-aari ng isang mayamang politiko. Si Ramil ay ilang buwan nang nagtatrabaho sa Hacienda, nagsimula siya bilang mason, ngunit gawa ng likas na pangangailangan ng trabaho, anumang posisyon ang kailangang punan ay handa niyang pasukin upang makapagpatuloy lamang sa paghahanap buhay sa ipinagagawang mansyon.

Tulad ni Ramil, at ang kumpare niyang si Eugene, nawalan rin ng hanapbuhay si Kristof sa pangingisda nang magkalat ang langis sa karagatang pinagmumulan ng kanilang kabuhayan. Dating mangingisda ang magbayaw, parehong nakasalalay ang kanilang kabuhayan sa karagatang malapit sa kanilang mga tirahan. Subalit, isang insidente ang nagbago ng kanilang buhay: isang barko na lumubog sa karagatang iyon at nagdulot ng oil spill na nagkontamina sa tubig. Ang aksidenteng ito ang kumitil sa kanilang kakayahang mangisda, pati na rin sa kabuhayan ng kanilang mga kabaryo na mangingisda tulad nila. Dahil sa kawalan ng makukuhang isda, napilitan sila na maghanap ng ibang trabaho.

Dumating ang pagkakataon nang magkaroon ng pangangailangan ng mga manggagawa para sa isang malaking konstruksyon sa Hacienda ng pamilya Gorospe, ang mayamang angkan ng mayamang politikong si Husgado Gorospe or mas tanyag sa pangalang Hugo. Sa pagkakataong iyon, hindi nagdalawang-isip si Ramil at agad na namasukan bilang mason.

Sa unang mga buwan, sinikap niyang magsimula at matutunan ang mga gawain sa konstruksyon, ngunit hindi maiwasan ang pangambang dumaan sa kanyang isip. Siyam na buwan na ang lumipas at patapos na ang mansyon na kanilang itinayo. Oras na matapos ang proyekto, hindi pa rin maaring mangisda sa dagat dahil sa patuloy na kontaminasyon ng langis, kaya’t malaki ang pangambang mawalan siya ng trabaho at mawalan ng hanapbuhay, hindi lang siya kundi maging ang kanyang bayaw at iba pang ka-baryo na umaasa sa kanilang kasalukuyang trabaho.

Kaya naman hindi maiwasan ng dalawa ang mangamba, isang malalim na pag-aalala ang bumabalot sa kanila, na kung matapos ang proyekto sa mansyon, ano ang mangyayari sa kanila? Matapos ang mga taon ng pagiging mangingisda, ngayon ay nakatali sila sa isang trabahong hindi nila matutunton kung ano ang mangyayari sa hinaharap. Ang mga tanong ay patuloy na umiikot sa kanilang mga isipan kasabay ng mga alalahanin habang minamasdan ang pag-usad ng mga araw.


Sa kabilang banda, hindi mawaglit sa isipan ng batang si David ang nakita. Hindi siya makapaniwala sa nakita kanina, hindi lang niya nakitang hubo’t-hubad ang ama ng kanyang mga kambal na kaibigan, kundi hawak-hawak pa ang sariling ari at tila pinagmamasdan.

Ramdam ni David ang pamumula ng kanyang mga pisngi. Batid niyang dulot ito ng kanyang hindi inaasahang pagkakita sa hubad na katawan ng ama ng kanyang mga kaibigan.

Bagamat hindi naman ito ang unang beses ni David na makakita ng kapwa niya lalaking hubo’t-hubad, ay ito ang unang beses niyang makakita nito na tulad ng mga edad ni Ramil. Hindi siya makapaniwala sa nakita, batid niyang tulog pa ang kargada ng ama ng kaniyang mga kaibigan kanina nang makita niya ito, subalit malaki na ito at mataba pa, kaya’t hindi maiwasang maglikot sa kanyang isipan kung gaano iyon kalaki kapag nagising pa.

“Yung ari ni tito Ramil, normal ba yun? Ganon ba talaga kalaki ang mga ari ng mga tatay na? Hindi pa gising pero malaki na, paano pa kapag tumayo na iyon?”
Mga katanungang naglilikot sa kanyang isipan.

“Yung kina kambal kaya? Lalaki rin kaya ng tulad ng kay tito Ramil kapag tumanda na sila?”
Hindi maiwasang tanong ni David sa kanyang isipan.

“Teka? Bakit ko ba iniisip yun? Kaibigan ko sina kambal, hindi ko sila dapat pag-isipan ng ganon!”
Suway niya sa sarili.

Naguguluhan si David, hindi niya mabatid kung bakit siya nakararamdam ng ganito. Batid ni David sa kanyang sarili na hindi siya tuwid na lalaki. Halata sa kanyang may pagkamalambot na galaw. Bagamat sa murang edad ay hindi maiwasang mabighani sa ibang kalalakihan, subalit alam ni David sa sarili na wala siyang ibang nararamdaman para sa kambal niyang kaibigan, hindi ito romantiko o makamundo—kundi isang malalim na paggalang at pagsasama na hindi nangangailangan ng ibang kahulugan, tanging pagkakaibigan lamang. Hindi lang niya maiwasang maguluhan kung bakit siya nakaka isip ng ganitong bagay matapos niyang masaksihan ang itinatagong gasawang kargada ng ama ng kanyang mga kaibigan.

“Pero, araw-araw kayang nagbibihis doon sa likuran ng kanilang bahay si tito Ramil? Maari kayang may iba pa siyang ginagawa doon tuwing umaga na higit pa?”
Hindi maiwasang mamutawi sa isipan ni David.

Sa kalagitnaan ng magulong pag-iisip, hindi maiwasang mamutawi sa kanyang isipan ang mga pilyong ideya.

*Ting!

Pagdating ng mag-bayaw sa construction site, agad silang sinalubong ng matinding init at abala ng lugar. Ang makapal na alikabok mula sa mga dinadaang trak at makina ay sumalubong sa kanilang mga mata, at ang hangin ay puno ng amoy ng semento at metal. Sa kabila ng lahat ng ito, hindi na bago sa kanila ang ganitong tanawing. Ang ganitong kalagayan ay bahagi na ng kanilang araw-araw na buhay bilang mga manggagawa sa konstruksyon.

Habang sila’y naglalakad patungo sa kanilang takdang trabaho, ang kanilang mga katrabaho ay abala sa kani-kanilang gawain—may mga naglalagay ng bakal, may mga nagbubuhos ng semento, at may mga nagtataas ng mga materyales. Sa kabila ng ingay ng mga makina, ang bawat isa ay tahimik na nagtratrabaho, parang sanay na sa lahat ng aspeto ng ganitong gawain.


Agad inumpisahan ng magbayaw ang kanilang trabaho. Si Ramil ay nagsimula agad sa pag-lagay ng mga bakal na pundasyon para sa pagbubuhos ng semento. Kinailangan niyang tiyakin na matibay at pantay-pantay ang pagkakalagay nito, upang hindi magkaproblema sa susunod na hakbang. Kailangan ng bawat detalye na maging tumpak dahil ang bawat pagkakamali ay magdudulot ng malaking abala at dagdag na gastos at trabaho.

Samantala, si Kristof ay nagsimula naman sa paghahanda ng mga bakal na gagamitin sa pagpapatatag ng mga estruktura. Ininspeksyon niya ang bawat piraso ng bakal, tiniyak na ito’y matibay at walang kalawang. Isang mahalagang hakbang ito, kaya’t naglaan siya ng oras upang suriin ang lahat bago pa man simulan ang proseso ng pagpapalakas ng mga pader ng gusali.

Bagamat init na init na sila sa ilalim ng araw, hindi nila iniinda ang pagod at hirap. Ang kanilang pagtuon sa trabaho at ang pagkakaroon ng disiplina sa oras ay nakakatulong upang magpatuloy sila sa kanilang mga gawain. Madalas, sa mga ganitong sitwasyon, mas nagiging malakas ang kanilang samahan bilang magkakatrabaho.

Habang sila’y abala sa trabaho, bawat kilos ng kanilang katawan ay tila isang koreograpiyang nilikha ng lakas at kasanayan. Ang mga braso nilang matitibay, hinubog ng mahabang oras ng paggawa, ay kumikilos nang may tiyak na layunin. Sa bawat pagbuhat, paghila, o pagtulak, ang kanilang mga kalamnan ay nagiging buhay na mapa ng dedikasyon—nagpapakita ng bawat linya, hugis, at tensiyon na tila isinulat.

Ang araw, na tumama sa kanilang balat, ay nagbigay-liwanag sa bawat detalye ng kanilang katawan. Ang mga ugat na bahagyang nakaumbok sa kanilang mga bisig ay parang mga ugat ng puno, nagpapahiwatig ng lakas na dumadaloy sa buong pangangatawan. Ang kayumangging kulay ng kanilang balat, tinampok ng tagaktak na pawis na kumikislap sa ilalim ng araw, ay nagbibigay ng natural na ningning na hindi mapapantayan.

Hindi lamang sa lakas ang hatid ng kanilang mga kilos; mayroon ding kakaibang karisma sa paraan ng kanilang pagkilos. Ang kanilang paggalaw ay may tiyak na ritmo, bawat hakbang at galaw ay umaayon sa musika ng kanilang gawain. Ang pagsasanib ng tiyaga, disiplina, at likas na galing ay nagiging isang anyo ng ganda na walang kahambing.

Sa mga sandaling iyon, sa gitna ng kanilang trabaho, may isang uri ng pagkamangha na hindi maitatanggi. Ang kanilang anyo ay tila isang salamin ng pagsusumikap, na sa kabila ng bigat ng gawain, ay nagdadala ng kakaibang porma ng pag-akit—isang uri ng kagandahang nagmumula hindi sa pagpapakita kundi sa mismong esensya ng kanilang pagiging masipag at matatag na trabahador.

Si Ramil sa isang dako, habang abalang nagtatrabaho, ang bawat kilos niya ay nagpapakita ng isang uri ng lakas. Sa bawat pagtaas ng mabigat na kagamitan, ang kanyang mga braso ay nangingibabaw, ang mga ugat dito ay bahagyang nakaumbok, animo’y dumadaloy ang enerhiya mula sa kanyang katawan. Ang mga linya ng kanyang mga kalamnan ay kumikilos nang sabay-sabay, isang sining ng lakas at balanse na maingat na hinubog ng araw-araw na paggawa.


Ang kanyang kayumangging balat, na hinaplos ng araw at pawis, ay tila pinatingkad ng mga patak ng tubig na dumadaloy mula sa kanyang noo, bumabagsak sa kanyang leeg, at nagiging bahagi ng lupang kanyang tinatrabaho. Sa bawat paghinga, ang kanyang dibdib ay bahagyang umuumbok, at ang kanyang katawan ay nagpapakita ng walang pagod na dedikasyon sa kanyang ginagawa.

Ang kanyang mukha ay hindi maitatangging may angking kisig—mga matang matalim na laging alerto at puno ng determinasyon, habang ang panga niya ay nagpapakita ng maskuladong hubog. Ang kanyang mga labi, bagamat bihirang ngumiti, ay nagdadala ng isang pahiwatig ng pagiging seryoso at may layunin. Sa ilalim ng kanyang pawis at alikabok, nangingibabaw ang nakabibighaning kakisigan.

Sa gitna ng kanyang trabaho, ang mukha ni Ramil ay agad na nakahuhuli ng pansin—isang mukha na puno ng karakter at lalim. Ang kanyang kutis, kayumanggi at halatang hinalikan ng araw sa araw-araw, ay may bahid ng pawis at alikabok, ngunit ang bawat detalye nito ay tila nagkukuwento ng isang buhay na puno ng hirap at paninindigan. Ang kanyang noo ay bahagyang kunot, hindi dahil sa pagkabagabag, kundi sa konsentrasyon na inuukol niya sa bawat gawain.

Ang kanyang mga mata, malalim at puno ng intensyon, ay tila laging nakatingin sa isang layuning hindi pa abot-tanaw ngunit malinaw sa kanyang isip. Sa bawat tingin, may mababakas na determinasyon—isang hindi matitinag na hangarin na malampasan ang anumang hamon. Ang mga pilikmata niyang bahagyang kapal ay nagbibigay ng lambot sa matapang na anyo ng kanyang mukha.

Ang hugis ng kanyang panga, matalim at matatag. Sa bawat buka ng kanyang bibig, mababanaag ang pagkontrol at disiplina sa sarili—ang tipikal na anyo ng isang taong mas pinipiling kumilos kaysa magsalita. Ang kanyang ilong, bahagyang matangos at may katangiang malinis ang linya, ay parang tulay na nag-uugnay sa kabuuan ng kanyang pagkatao—nagbibigay balanse ng kaamuhan ng kanyang mukha. Ang kanyang pisngi, hindi matambok ngunit puno ng laman.

Sa kabuuan, ang mukha ni Ramil ay hindi lamang isang salamin ng kanyang pisikal na anyo kundi ng kanyang pagkatao—isang mukha na may kwento, ng tapang, at ng pananampalataya sa isang mas magandang bukas.


Si Kristof, sa kabilang banda, ay may mukha na tila palaging puno ng sigla at kabataan. Bagamat ang kanyang kutis ay mas moreno kumpara kay Ramil, ay may makinis na tekstura, animo’y hindi pa gaanong nasusubok ng araw-araw na paghihirap. Subalit sa kabila ng pagiging mas bata, mababakas sa kanyang anyo ang natural na tikas at lakas na unti-unting nahuhubog ng pisikal na gawain.

Ang kanyang mga mata, bahagyang may matalim ang tingin, may bahagyang ningning. Ang kanyang kilay, makapal at maayos ang hubog, ay nakadaragdag sa ekspresyon ng kanyang mukha, nagbibigay diin sa bawat emosyon na ipinapakita niya.

Ang kanyang ilong ay diretso at matangos, isang detalye na nagbibigay balanse sa kanyang kabuuang anyo. Sa bawat galaw ng kanyang mukha, ito’y tila natural na nakikibagay, na parang bahagi ng isang maayos na komposisyon. Habang ng kanyang pisngi ay may bahagyang lalim, ang kanyang panga ay may angking talim ngunit nagpapakita ng kabataan at kasiglahan, isang paalala na nasa kasibulan pa siya ng kanyang edad. Sa bawat buka ng kanyang bibig, lumilitaw ang mga ngipin niyang pantay at mapuputi, na karaniwang sinasamahan ng isang mapang-akit na ngiti. Ang kanyang mga labi, medyo manipis ngunit may bahagyang kurba, ay nagpapakita ng natural na kasimplehan at may pagka seryosong personalidad.

Sa kabuuan, ang mukha ni Kristof ay isang malinaw na salamin ng kabataan—isang kumbinasyon ng kasiglahan, pagiging likas na guwapo, at pahiwatig ng tikas na unti-unting hinuhubog ng buhay.

Nagpatuloy lamang sa pagtatrabaho ang dalawa, hindi alintana ang init ng araw at ang ingay ng paligid. Ang bawat galaw nila ay puno ng disiplina, sanay sa bigat ng trabaho, at walang pagsidlan ng pagod. Sa bpagiging abala sa trabaho at tutok sa gawain, tila nawawala na sa kanilang isipan ang lahat ng alalahanin. Ang oras ay mabilis na lumipas, ngunit sa kanilang mata, walang ibang mahalaga kundi ang magtulungan at magawa ng tama ang kanilang bahagi. Ang kanilang katawan at isip ay nakatuon sa parehong layunin: tapusin ang trabaho nang maayos at ligtas.


Pagsapit ng tanghali, lulan ng isang mamahaling sasakyan ay dumating sa construction site ang mayamang politikong si Husgado Gorospe, o mas kilala sa bansag na ‘Hugo’. Siya ang nagpapagawa ng mansyon na ito dito sa baryo.

Mabilis na binuksan ng driver ang pinto at lumabas si Hugo, ang kanyang marangyang kasuotan na hindi iniiwasan ang pansin ng mga tao sa paligid. Bukod sa mga mamahaling pananamit, ang mga mamahaling sapatos at ray nagsasalita na ng kanyang estado sa lipunan. Ang mansyon na ipinagagawa niya sa baryo ay isang simbolo ng kanyang kapangyarihan at kayamanan.

Si Hugo ay dumating sa lugar nang may kasamang alingawngaw ng kapangyarihan at impluwensya. Ang kanyang presensya ay agad na nagdulot ng pagbabago sa atmospera ng malawak na lupain kung saan itinatayo ang kanyang marangyang mansyon. Kasama ang ilang tauhan at nakaangat sa karangyaan ng kanyang pananamit—isang pormal na kasuotan na mas mahalaga pa kaysa buwanang kita ng karamihan sa mga trabahador—naglakad siya na parang isang hari sa sariling lupain, hindi maikakaila ang kaunting pagmamalaki sa kanyang mukha. Ang araw ay nasa gitna ng langit, ngunit tila mas mabigat ang init na dulot ng kanyang presensya.

Ang mga trabahador, na abala sa kani-kanilang gawain, ay biglang naging alerto nang makita ang kanyang pagdating. Ang dating mga normal na kilos—ang pagbuhat ng hollow blocks, ang pagbuhos ng semento, ang pagpukpok ng martilyo—ay biglang naging mas maingat at mas maagap. Ang pawis na kanina’y pumapatak lamang sa kanilang katawan ay parang naging simbolo ng kanilang pagsisikap na mapansin ni Hugo ang kanilang pagsusumikap sa trabaho.

Hindi lamang sila nagtatrabaho para sa pang-araw-araw na sahod; nagtatrabaho rin sila para mapanatili ang kanilang hanapbuhay, dahil alam nilang ang proyekto ay malapit nang matapos. Ang bawat isa’y ramdam ang tensyon—isang pakiramdam na dulot ng katotohanang kapag tapos na ang mansyon, ang trabahong kanilang inaasahan ay maglalaho rin. Sa bawat hampas ng pala, bawat pag-aabot ng materyales, naroon ang tahimik na hiling na sana’y makita ni Hugo ang kanilang halaga, na sana’y bigyan sila ng iba pang pagkakataon.

Ngunit si Hugo, sa kabila ng kaniyang ngiti at pag-ikot sa proyekto, ay may ibang layunin sa kanyang pagbisita. Hindi siya naroon upang suriin ang progreso ng konstruksyon o magbigay ng papuri sa mga trabahador. Ang kanyang mga mata, bagamat nag-aalab sa panlabas, ay may kakaibang lamlam—tila naghahanap, nagmamasid. Sa ilalim ng pormal niyang postura, naroon ang isang mas personal at lihim na hangarin: nais niyang mapalapit sa mga kalalakihang naroroon, partikular na sa ilan sa mga ito na tila higit na nakakuha ng kanyang pansin.

Sa Baryo Maulap, lingid ang mga lihim na interes ni Hugo. Hindi lamang yaman ang nais niyang makuha mula sa baryo, kundi pati na rin ang mga tao rito—ang kanilang tiwala, ang kanilang suporta, higit sa lahat, ang mas tahimik na bahagi ng kanilang pagkatao. Ang kanyang interes sa mga trabahador ay hindi lamang dahil sa kanilang kasipagan kundi sa kanilang pisikal na anyo na tila ba nagsisilbing hamon sa kanyang pagiging makapangyarihan.

Habang nagpapatuloy ang kanyang pag-ikot, ang mga trabahador ay patuloy na nagpapakita ng kanilang husay at kasipagan. Ngunit sa likod ng bawat tingin ni Hugo, tila may naiibang sinisilip na hindi kayang maunawaan ng karamihan. Sa bawat pagpuri at tapik sa balikat, naroon ang mga intensyon na higit pa sa simpleng pagkilala. Sa ilalim ng init ng araw, isang tahimik na laro ng kapangyarihan at ambisyon ang nagaganap, na tanging si Hugo at ang kanyang mga lihim ang tunay na nakakaalam.

Habang naglalakad-lakad si Hugo, pinagmamasdan ang bawat trabahador na abala sa kani-kanilang gawain, at sa kabila ng pormal na pagmamasid, nakakubli ang isang lihim na layunin na makita ang isang lalaking kanyang tunay na hinahanap, ang lalaking matagal niyang pinlanong mapasakamay niya, si Ramil.


Napatigil si Hugo nang mapukaw ang kanyang pansin ng isang lalaki sa di kalayuan. Si Ramil—matipuno, kayumanggi, at halatang batak sa trabaho—ay naging sentro ng kanyang atensyon. Ang katawan ni Ramil, na hinubog ng mga taon ng manual na gawain, ay kitang-kita sa ilalim ng manipis at basang sando na halos dumikit na sa kanyang balat dahil sa pawis.

Ang bawat galaw ni Ramil ay puno ng lakas at disiplina. Habang siya’y nagbubuhat ng mga mabibigat na materyales, ang kanyang mga bisig ay malinaw na nagpapakita ng mahahabang linya ng kalamnan na gumagalaw nang sabay sa bawat kilos. Ang kanyang dibdib, bahagyang kita sa hapit ng kanyang damit, ay tila nagpapahiwatig ng tibay na parang bakal. Ang pawis na dumadaloy sa kanyang leeg at dibdib ay nagbigay-diin pa sa kanyang natural na tikas, na para bang inukit ng panahon ang kanyang anyo.

Ngunit higit pa sa pisikal na anyo, ang mukha ni Ramil ang higit na nakaakit kay Hugo. Ang kanyang noo, bahagyang kunot mula sa konsentrasyon sa trabaho, ay nagbigay ng lalim sa kanyang ekspresyon. Ang mga mata niya, matalim ngunit puno ng buhay, ay tila hindi napapansin ang mundo sa paligid habang nakatuon sa gawain. Ang ilong niya’y matikas, at ang panga niyang malinaw ang hugis ay nagpapakita ng katatagan. Sa kabila ng pagod, ang kanyang mga labi ay bahagyang nakaipit, nagpapakita ng tahimik na determinasyon sa kanyang ginagawa.

Hindi mapigilan ni Hugo ang humanga sa presensya ni Ramil. Ang kombinasyon ng lakas at tahimik na tikas nito ay tila may kakaibang epekto sa kanya. Sa bawat buhos ng pawis mula sa katawan ni Ramil, sa bawat bigat na binubuhat niya nang walang reklamo, naramdaman ni Hugo ang isang hindi maipaliwanag na paghanga. Para sa kanya, si Ramil ay hindi lamang isang trabahador; siya ay isang imahe ng tapang at pagsusumikap—isang anyo ng kagandahan na likas at hindi pilit.

Habang pinagmamasdan ni Hugo si Ramil, naramdaman niya ang kakaibang kagustuhang mas makilala pa ang lalaking ito. Ang tikas at lakas ni Ramil ay tila naging sentro ng kanyang interes. Sa likod ng kanyang ngiti at pormal na asal, naglalaro ang isang plano kung paano siya makakalapit kay Ramil nang hindi halata ang kanyang tunay na intensyon.

Naglakad si Hugo patungo sa abalang nagtatrabahong si Ramil, pinipilit na gawing natural ang kanyang kilos. Sa bawat hakbang, naramdaman niyang tumitindi ang kanyang pananabik. Nang makalapit, tumigil siya malapit sa kinatatayuan ni Ramil, kunwaring nagmamasid sa progreso ng konstruksyon.

“Magandang araw” Bungad niya, ang tinig ay kalmado ngunit may bahagyang awtoridad.

Si Ramil, na abala sa pagbubuhat, ay napalingon. Bahagya niyang inangat ang kanyang sando upang punasan ang pawis sa noo, dahilan upang mas lalong maipakita ang kanyang maskuladong dibdib at mabatong tiyan.

“Magandang araw po, Sir Hugo” Sagot ni Ramil, may kaunting pag-aalangan ngunit puno ng respeto.

Nagningning ang mata ni Hugo sa paglabas ng mga pawisang pandesal ni Ramil sa ginawa niyang iyon, ngunit pinanatili niya ang kanyang pormal na anyo.


“Kamusta naman kayo rito?” Ani Hugo, pilit na hinahaluan ng pangangamusta ang kanyang boses, sabay tingin sa paligid ng construction site.

Sa kabila ng kanyang pagiging isang mayamang politiko, pilit niyang ipinapakita ang kaunting pakialam sa kalagayan ng mga manggagawa.

“Nananghalian na ba kayo?” Tanong pa niya, kunwaring nag-aalala habang binabaybay ang makalat na daan patungo kay Ramil.

“Tatapusin ko na po muna ito, maya-maya po kakain na rin ako ng tanghalian” Malumanay na tugon naman ni Ramil, na abala pa sa pag-aayos ng mga piraso ng bakal. Ang kanyang kamay ay may mga guhit ng alikabok at mantsa ng semento. Bahagyang tumaas ang kanyang ulo habang kinakausap si Hugo.

Tumango-tango lamang si Hugo, at muling inusisa ang kalagayan ng proyekto.

“Maayos ang pagkakagawa ng proyekto ah? Mukhang isa ka sa mga taong magaling makatrabaho” Papuri ni Hugo habang tinitingnan ang mga itinayong pader at mga bakal na nagsisilbing pundasyon para sa susunod na bahagi ng gusali.

Bahagyang ngumiti si Ramil, hindi siya sanay sa direktang atensyon mula sa isang taong tulad ni Hugo.

“Salamat po Sir, pero hindi lang naman po ako ang nasa likod nitong proyekto, andiyan rin po ang mga kasamahan ko, mahuhusay rin po sila” Tugon ni Ramil, sabay lingon sa mga kasamahan niyang nagtatrabaho sa malapit.

“Ano nga palang pangalan mo?” Tanong ni Hugo, na tila walang pakielam sa pagturo ni Ramil sa ibang mga katrabaho, bagkus nanatiling sa kanya ang atensyon nito, nagtatangkang mas makilala pa ang makisig na lalaking ito, habang ang tono ay nagkukubli sa pakunwaring pag alam sa isang tao na nagpakita ng mahusay na kakayahan sa trabaho.

“Ramil po, Sir” Magalang na tugon ni Ramil sabay bigay ng kabadong ngiti. Hindi pa siya sanay na makipag-usap sa isang taong tulad ni Hugo. Ramdam niya ang kaba sa dibdib, ngunit tinangkang magpakita ng respeto at disiplina sa harap ng politiko.

Tumango-tango naman si Hugo at muling tinanong si Ramil. “Matagal ka na ba sa ganitong linya ng trabaho? Mukhang sanay ka sa konstruksyon ah?” Tila pag-usisa ni Hugo, ang kanyang boses ay may kasamang pagsusuri, habang tinitingnan si Ramil mula ulo hanggang paa. Alam niyang ang mga manggagawang tulad ni Ramil ay may mga kuwento na nagtatago sa bawat sugat at pawis na dulot ng kanilang trabaho.

“May kaalaman lang po, dati po kasi akong umeekstra sa konstruksyon, pero ang pangunahing hanapbuhay ko po talaga ay pangingisda” Kwento ni Ramil, habang dahan-dahang pinipiga ang ilang gamit para magpatuloy sa kanyang gawain.

“Subalit dahil po sa tumagas na langis sa dagat, di po ako makapagtrabaho, pareho po kami nung bayaw kong kasama ko rito, kaya’t narito po kami.” Ang mga salita ni Ramil ay may kasamang lungkot.

Nagulat si Hugo nang mapagalamang may kasama si Ramil rito na isang bayaw.

“Bayaw? Sino ang bayaw mo rito?” Hindi maiwasang tanong ni Hugo, ang tono ng boses ay naglalaman ng interes at kaunting pagkabigla.

“Yun po” Wika ni Ramil sabay turo sa isang lalaking abala sa pagbubuhat ng mga semento sa di kalayuan. “Si Kristof, bunsong kapatid po ng misis ko.”

Sinundan ni Hugo ang direksyon ng itinuro ni Ramil, at sa di kalayuan ay namataan niya ang isang binatang abala sa pagbubuhat ng mabibigat na semento. Si Kristof. Sa unang tingin pa lang, agad na nakuha ng binata ang pansin ni Hugo—hindi lamang dahil sa kanyang kasipagan kundi sa likas na tikas at alindog na taglay nito. Ang kanyang mga mata ay tumuon sa katawan ni Kristof na masigasig na kumikilos, at ang bawat galaw nito ay tila may kahusayan na hindi kayang itago.


Si Kristof ay may mas morenong kutis kaysa kay Ramil, subalit halatang ang kanyang itsura at pangangatawan ay nagpapahiwatig ng kanyang mas batang edad. Ang kanyang balat, na halatang madalas rin hinahaplos na rin ng araw, ay nagkikislapan dahil sa manipis na pahid ng pawis. Ang bawat kilos niya habang nagbubuhat ay nagpapakita ng kanyang kabataan at lakas. Ang mga linya ng kanyang mga bisig ay hindi kasing lalim ng kay Ramil, ngunit sapat upang ipakita ang kanyang masiglang pangangatawan. Ang kanyang balikat ay malapad, tila kayang tiisin ang bigat ng anumang trabaho, at ang kanyang postura ay nagpapakita ng likas na kumpiyansa.

Ang kanyang mukha ay tila gawa ng isang bihasang iskultor. Ang kanyang panga ay makinis ngunit matatag ang hugis. Ang kanyang mga mata, na may mapusyaw na kayumangging kulay, ay may ningning ng kasiglahan. Ang mga ito’y tila laging puno ng buhay, ngunit sa kabila nito ay may malalim na ekspresyon.

Ang kanyang ilong ay matangos, na nagbibigay ng balanse sa kanyang mukha, habang ang kanyang labi ay bahagyang manipis, animo’y palaging seryoso. Sa kabila ng pagod, ang kanyang ekspresyon ay nanatiling magaan.

Ang kanyang buhok, may bahagyang kahabaan na naka pusod at bahagyang basa sa pawis, ay tumutugma sa kabuuan ng kanyang itsura. Ito’y nagmumukhang natural at magulo ngunit akmang-akma sa kanyang pagiging matikas. Sa bawat galaw niya, animo’y umaayon ang bawat bahagi ng kanyang katawan, at ang aura niya ay nagdadala ng isang uri ng lakas na nakakabighani.

Habang pinagmamasdan ni Hugo si Kristof, napansin niya ang malaking pagkakaiba ng dalawa. Kung si Ramil ay simbolo ng isang ama na subok na ang lakas, si Kristof naman ay larawan ng kabataan, kasiglahan, at likas na karisma. Sa sandaling iyon, naramdaman ni Hugo ang kakaibang paghanga, hindi lamang sa trabaho ng mag bayaw kundi sa kanilang natatanging pagkakaiba na kapwa may hatid na kakaibang alindog.

Hindi napigilan ni Hugo ang pasikretong pagngisi habang patuloy niyang pinagmamasdan si Kristof. Sa kanyang isipan, ang pagkakaalam na ang makisig na binata ay bayaw ni Ramil ay tila naging bagong piraso ng larong pilit niyang binubuo. Ang koneksyon ng dalawa—ang kabataan at sigla ni Kristof na sumasalamin sa tibay at karanasan ni Ramil—ay lalong nagbigay ng kulay sa kanyang mga plano.

“Bayaw pala ha”
Bulong niya sa sarili, tila nasasabik sa sariling ideya.

Ang magkaibang enerhiya ng dalawa ay parang naging mas kaakit-akit para sa kanya. Si Ramil, na tahimik ngunit puno ng tapang, at si Kristof, na mas bukas at masigla, ay naging magkakambal na inspirasyon sa kanyang mga naisin. Ang ideya na magkaugnay ang dalawang lalaking ito—hindi lamang sa dugo ng pamilya ng asawa, kundi pati sa ilalim ng kanyang proyekto—ay tila nagdagdag ng init sa kanyang hangaring mapasakanila ang kanyang impluwensya.

Habang nagtatago ng ngiti, pinilit niyang panatilihin ang kanyang kumpiyansa sa harap ni Ramil.

“Mukhang napakasipag din ng bayaw mo” Ani Hugo, na kunwaring magalang ngunit may bahagyang lalim ang tono. “Tiyak na malaking tulong siya rito sa proyekto.”

“Opo, Sir” Sagot ni Ramil na tila walang kamalay-malay sa malisyosong isip ni Hugo. “Si Kristof po kasi, sanay na rin sa ganitong trabaho. Bata pa, pero masipag at maaasahan.” Pagmamalaki pa ni Ramil.

Tumango si Hugo, hindi maalis ang mga mata kay Kristof na patuloy sa pagbubuhat, parang isang estatwang buhay na nagsasayaw sa ilalim ng araw.

“Mahusay” Wika niya, sinisikap na itago ang pagnanasa na nararamdaman.

Sa likod ng mga salitang iyon, naroon ang mas malalim na intensyon ni Hugo—isang plano na ngayon ay mas pinainit ng ideya ng pagkaka-ugnay nina Ramil at Kristof. Sa kanyang isipan, ito’y hindi na lamang tungkol sa proyekto o sa kanyang ambisyong pampolitika; ito’y mas personal, isang laro ng impluwensya at paghanga na siya lamang ang nakauunawa.

Sa sandaling iyon, alam ni Hugo na naitanim na niya ang simula ng kanyang plano. Sa kabila ng pormalidad ng kanilang usapan, naramdaman niya ang kakaibang tuwa. Si Ramil, sa lahat ng trabahador, ay tila naging paborito niya—at sisiguraduhin niyang hindi iyon magtatapos sa simpleng pagkakakilala.

Matapos ang pag-uusap ay iniwan na rin ni Hugo si Ramil at hinayaang makapag trabaho. Muli siyang bumalik sa kanyang sasakyan na naka parke sa di kalayuan.

Habang nagpapatuloy ang pagtatrabaho ni Ramil sa ilalim ng araw, ay nagmamasid si Hugo mula sa loob ng kanyang sasakyan, pinagmamasdan ang detalye ng bawat galaw ng kaakit-akit na katawan ng pamilyadong lalaki. Sa kanyang mata, may mga plano siyang nakatago sa likod ng kanyang matalim na mga tingin.


“Napakasarap mo Ramil, hindi ako papayag na hindi ko mawasak ang dignidad ng isang gwapo, makisig, maskuladong padre de pamilyang tulad mo”
Nakangising wika nito sa isip. Ang tono ay puno ng pangako.

“Hindi lang ikaw, kundi maging yang bayaw mo, titiyakin kong mapapasakamay ko kayo, at kokontrolin ko kayo”
Dagdag pa nito.

“Malapit nang matapos ang mansyon na pinagagawa ko at malapit nang matapos ang pagtatrabaho niyo, ngunit wag kayong mag-alala, dahil titiyakin kong hindi kayo makaka-alis sa kamay ko, gagawa ako ng paraan, dahil may isasakatuparan pa akong espesyal na plano para sainyo”
Tila pagbabalak ng mayamang amo sa isip.

Lingid sa kaalaman ng mga taga-Baryo Maulap, ang maliit na nayon na tinitirhan ni Ramil, ang masalimuot na pagkalat ng langis sa karagatan ay kagagawan, walang iba kundi ng mayamang politiko na si Hugo. Sinadya ni Hugo na magpalubog ng isang malaking barko na may kargang daan-daang galon ng langis, na nagdulot ng malaking sakuna sa dagat—ang tanging pinagkukunan ng kabuhayan ng mga residente ng nayon, lalo na ng mga mangingisda ng Baryo Maulap.

Alam ni Hugo na sa biyaya lamang ng dagat nakadepende ang kabuhayan ng mga taga-Baryo Maulap. Kaya’t sinadya niyang patayin ang kanilang hanapbuhay, na tiyak na nagbunga ng desperasyon, lalo na sa mga kalalakihang umaasa sa pangingisda. Sa ilalim ng kanyang maitim na balak, ginamit ni Hugo ang sitwasyong ito upang isulong ang kanyang personal na interes. Sa gitna ng trahedya, nagpatayo siya ng isang marangyang mansyon sa kanyang malawak na hacienda sa Baryo Maulap. Layunin niyang akitin ang mga kalalakihang mawalan ng hanapbuhay upang magtrabaho bilang mga manggagawa ng konstruksyon sa kanyang ipinagagawang manyson.

Sa malaking pangakong sahod na walong daang piso kada araw, marami sa mga kalalakihan ng baryo, kabilang si Ramil, ang hindi na nagdalawang-isip na tanggapin ang alok ng mayamang politiko. Ngunit ang mapang-akit na sahod at proyekto ay nagkukubli ng mas masahol pang layunin. Bukod sa pagtatayo ng kanyang mansyon, si Hugo ay may lihim na pagnanasa sa mga matitikas, moreno, at mala-Adonis na trabahador na nakapasok sa kanyang proyekto. Hindi lamang mga padre de pamilya ang tinanggap niya; maging ang ilang mga binata ay kasama sa kanyang listahan ng mga nais niyang mahulog sa kanyang bitag.

Sa gitna ng tila marangal na proyekto, nagkukubli ang tunay na balak ni Hugo—ang pag-angkin hindi lamang sa serbisyo ng mga trabahador, kundi pati na rin sa kanilang dangal. Isa si Ramil sa kanyang mga natipuhan, at sa likod ng mansyon na kanyang ipinapagawa, nagbabadya ang isang masalimuot na kwento ng pananamantala, pang-aabuso, at lihim na kasakiman.

Unang Pagliyab

Tulad ng arawan nilang gawain, naging abala ang magbayaw sa pagtatrabaho sa konstruksyon. Buong araw silang nagtrabaho, pinagpapawisan, at nagsikap upang matapos ang pinagtatrabahuhang mansyon na unti-unti nang nagkakaroon ng anyo. 


Sa hapon, nagkaroon sila ng pagkakataon para magpahinga dahil tapos na ang oras ng kanilang maghapong pagtatrabaho, at ngayon ay kasalukuyan nilang namamahinga bago magsiligo upang makauwi ng malinis sa kani-kanilang mga kabahayan.

“Kuya Ram, mga ilang buwan na lang ang nalalabi para matapos natin ito?” Tanong ni Kristof, nakatitig sa mansyong kanilang binubuo. Ang istruktura ay halos tapos na, ngunit marami pa ring detalye ang kailangang ayusin—mga dingding, kisame, at sahig na kailangang tapusin bago ito tuluyang maipasa sa may-ari.

“Isang buwan na lang ito Yaw, matatapos na” Wika naman ni Ramil, tila tinatanya ang nalalabing panahon na gugugulin ng proyekto.

Napabuntong-hininga si Kristof habang tila malalim na nag-iisip. “Kailan kaya aasikasuhin ng pamahalaan yung nagkalat na langis sa dagat, ano? Ilang buwan na nung tumagas ‘yon pero wala pa rin silang aksyon. Kailangan kaya tayo makakabalik sa pangingisda?” Ang tanong ay puno ng pangamba, isang katanungang paulit-ulit na gumugulo sa kanya. Ang pangingisda ang pangunahing pinagkukunan nila ng kabuhayan bago ang proyekto, at hindi sila makabalik sa pangingisda gawa pa rin ng pananatili ng tumagas na langis.

“Ilang beses nang pinabatid ‘yan kay Kapitan” Sagot ni Ramil, napapailing habang iniisip ang usad-pagong na aksyon ng gobyerno.

“Ang sabi naman ni Kap eh magpapadala na daw ng mga eksperto ang lokal na pamahalaan para matignan at pag-aralan ang pagtatanggal ng langis na nagkalat. Pero hanggang ngayon, wala pa rin” Dagdag niya, bakas sa boses ang pagkadismaya.

Saglit silang natahimik. Kapwa nag-aalala, sa kasalukuyan, patapos na ang kanilang ginagawang proyekto na kasalukuyang bumubuhay sa kanila at sa kanilang pamilya, subalit hangang ngayon ay hindi pa rin natutugunan ang malaking problema ng pagkalat ng langis sa dagat na kanilang pangunahing ikinabubuhay. Kaya naman hindi nila mawari kung ano na ang mangyayari sa kanila oras na matapos ang kasalukuyan nilang trabaho, hindi nila alam kung saan sila mamamasukan lalo pa at hindi pa sila makakapangisda, habang hindi naman sila maaring huminto sa paghahanap buhay gawa ng pangangailangan ng kanilang pamilya, lalo na si Ramil na nagdadalang tao ang asawa.

Abala sa pag-uusap ang magbayaw tungkol sa kanilang mga alalahanin nang dumating ang foreman ng konstruksyon na si Rey, bakas ang seryosong ekspresyon sa mukha.


“Ramil, Kristof, mabuti naman at dinatnan ko pa kayo rito” Wika ni Rey, bahagyang tumango bilang pagbati.

“Ah, oo foreman” Sagot ni Ramil, nag-aayos ng upo habang tumingin sa foreman. “Nagpapahinga lang kami sandali bago magsiligo.”

Tumango naman si Rey. “Ahm, Ramil, may pinababatid si Sir Hugo sa inyo” Wika nito, nag-aalangan kung paano sisimulan ang sasabihin.

“Ha? Ano ‘yon?” Tanong ni Ramil, kita ang kunot sa kanyang noo. Habang si Kristof naman ay nanatiling nakaupo, tahimik na nakikinig sa foreman, naghihintay kung ano ang sasabihin nito.

Huminga nang malalim si Rey bago nagsalita. “Pinasasabi ni Boss kung puwede daw kayong maiwan dito sa site upang magbantay magdamag” Simula niya, sinusuri ang reaksyon ng magbayaw. “Kagabi kasi, may mga nawala raw na kagamitan. Tila pinasok itong site habang walang mga trabahador. Kaya’t nais ni Sir Hugo na magkaroon dito ng bantay tuwing gabi.”

Hindi nakasagot ang dalawa sa sinambit ng foreman. Si Kristof ay nanatiling nakatingin kay Rey, samantalang si Ramil ay halatang naguguluhan ngunit hindi pa makapagbigay ng tugon.

Nagpatuloy si Rey, nililinaw ang mensahe. “Pinasadya talaga kayo ni Sir Hugo dahil kayo raw ang nakikita niyang maaasahan at mapagkakatiwalaan. Kaya’t nais niya na kayong dalawa ang magpaiwan dito gabi-gabi upang magbantay.”

Halata ang pagkabigla sa mukha ng magbayaw sa sinambit ni Rey. Hindi nila inaasahan ang biglaang pabor na ito mula sa kanilang amo.

“Pero wag kayong mag-alala” Agad na dagdag ni Rey, na para bang naramdaman ang kanilang pag-aalinlangan. “Ang sabi ni Sir Hugo sa akin, bibigyan daw kayo ng dagdag na sweldo bilang bayad sa pagbabantay sa gabi. At hindi naman daw kailangang gising kayo magdamag. Basta may matutulog lang dito at maiiwan magdamag, iyon lang daw ang kailangan.”

Nagpalitan ng tingin sina Ramil at Kristof. Parehong halatang nag-iisip, ngunit hindi pa makapagdesisyon.

Naisip ng dalawa ang dagdag na sahod, bagay na malaking tulong sa pinansyal nilang pangangailangan lalo na kay Ramil, subalit kaakibat nito nag pagaalala lalo na ang hindi pag uwi sa kanilang tahanan tuwing gabi.

Napansin ni Rey ang kanilang pag-aalinlangan kaya’t nagpatuloy siya, mas pinatibay pa ang kanyang panghihikayat. “Alam niyo, sa totoo lang, dapat nga wag niyo nang palampasin pa itong pagkakataong ibinibigay ni Boss Hugo sa inyo. Alam niyo naman, di ba? Nalalapit nang matapos itong konstruksyon.”

“Pero yang si Boss Hugo, kilala yan sa pagpapahalaga sa mga trabahador na maaasahan at mapagkakatiwalaan. Kaya kung gagawin niyo ito, malaki ang tsansa na panatilihin niya kayo sa trabaho, kahit matapos na ang proyekto.” Patulyo na panghihikayat ni Rey.

Muling nagkatinginan ang magbayaw, ngunit pareho pa rin silang hindi makapagsalita. Naisip nila, maaring may punto si foreman, nalalapit nang matapos itong kanilang proyekto na kasalukuyang bumubuhay sa kanila, isa sa pinakag aalala nila, ang ideya ng pagkawala ng hanapbuhay ay isang katotohanang ayaw nilang harapin ngunit hindi nila maitatanggi, kaya naman ang pagpapanatili sa kanila sa trabaho ay isang mahalagang bagay para sa kanila, subalit maari lamang iyong mangyari kung uumpisahan nilang paunlakan ang pabor ng kanilang amo.

Si Ramil, na may asawa’t mga anak, ay nag-isip ng malalim. Hindi siya maaring mawalan ng hanapbuhay, lalo na’t nagdadalang-tao pa ang kanyang asawa, at sa susundo an lingo, maguumpisa na muli ang pagbabalik eskwela ng dalawang binatilyong anak na nasa highschool na kaya’t mas malaki na ang gastusin. Mahalagang maipakita niya sa amo na kaya niyang magsakripisyo, na maaasahan siya hindi lamang bilang trabahador kundi bilang isang taong handang tumalima sa pabor nito.

Samantala, si Kristof, bagamat mas bata, ay hindi rin maaring balewalain ang pagkakataong ito. Isa rin siyang sandigan ng pamilya, may kinakasamang nobya at siyang sumusuporta rin sa kanyang mga magulang na may edad na, at alam niyang ang anumang hakbang na kanyang gagawin ay may epekto sa kanilang kinabukasan.

Napabuntong-hininga si Ramil, halatang pinaglalabanan ang kaba ngunit unti-unti nang bumubuo ng desisyon.

“Ano? Ayos lang ba sa inyo? Kailangan na kasi ngayong gabi ng magbabantay at maiiwan dito” Wika ni foreman, may pagmamadali sa tono.

“Ha? Ngayong gabi agad?” Hindi makapaniwalang wika ni Ramil.

“Oo Ramil, ngayong gabi kaagad, kaya nga agad na itong ipinababatid ni boss Hugo sa inyo” Wika ni Rey.

Hindi makapagsalita ang magbayaw, tila hirap pa ring makapag desisyon kung papayag ba sila na magpaiwan rito upang magbantay.

“Pero kasi foreman…” Wika ni Ramil, bakas ang pagaalinlangan sa boses. “Masyado naman biglaan, alam mo naman, pamilyado ako, may naghihintay saakin sa bahay, hindi man lang ako nakapagpaalam pa, baka mag alala sila ng husto”

“Naiintindihan ko Ramil, pero kasi kailangan na talaga ngayong gabi, yun ang tanging pakiusap ni boss Hugo sa inyo” Wika naman ng foreman.

Muli ay nahirapang mag desisyon si Ramil, bagamat marami siyang alalahanin lalo pa at importanteng maka uwi siya gabi-gabi sa kanilang bahay gawa ng pangngailangan ng gabay ng kanyang nagdadalang taong misis at may dalawa pang anak, subalit naiintindihan rin ni Ramil ang pangangailangan ng agarang magbabantay dito gawa nga ng insedente ng pagnanakaw kagabi.

Batid man ni Ramil na mabigat ng sitwasyong ito, subalit naisip niya na mahalagang mapagbigyan ang hiling ng amo, ito’y para na rin sa posibilidad nilang mapirme dito sa trabaho.

Nilingon ni Ramil ang kanyang bayaw na si Kristof, na alam niyang alinlangan rin sa desisyon.

“Ano Yaw? Papayag ka ba? Kung ayaw mo, maaaring ako nalang ang magpaiwan rito upang magbantay” Mungkahi naman ni Ramil sa bayaw na si Kristof. Ang tono ay puno ng pagaalala sa nakababatang bayaw.

Napalingon naman Kristof sa kanya, at sa isang saglit, nakaramdam siya ng pagkonsensya. Batid niyang hindi madali para sa bayaw ang magpaiwan dito, lalo pa’t may pamilya itong iniiwan sa bahay. Hindi madali para sa isang pamilyadong taong tulad ng kanyang bayaw na iwan ang asawa at mga anak, lalo na’t si Ema, ang kanyang ate, ay tatlong buwang buntis pa lamang, dagdag pa ang pangangailangan ng asikaso ng dalawa niyang kambal na pamangkin na anak ni Ramil.

Habang iniisip ang mga ito, naramdaman ni Kristof na siya ang may higit na kakayahan na magsakripisyo. Bilang isang binata, wala siyang ganitong responsibilidad. Alam niyang hahanapin pa rin niya ang presensya ng kanyang nobya, si Angel, ngunit alam niyang wala siyang malaking alalahanin tulad ng sa kanyang bayaw.

Isang mahirap na desisyon, ngunit alam ni Kristof na mas mainam siyang magpaiwan, at mas magaan na gawin ito para sa kanyang bayaw. Dahil dito, nagdesisyon siyang ialok ang sarili upang magbantay sa lugar.

“Ahm, kuya, ako na lang. Kawawa naman sina Ate kung hindi ka makakauwi, walang mag-aasikaso sa kanya” Mungkahi ni Kristof, ang tono ay puno ng malasakit at pag-aalala.

Kita naman ang pagkabigla sa mga mata ni Ramil. Hindi niya inaasahan ang alok ng bayaw.

“Pero kaya mo ba?, Baka naman hindi ka sanay maiwan mag-isa sa ganitong lugar?” Paniniguro ni Ramil, may halong alalahanin sa boses.

“Kaya ko to, kuya. Dito lang naman ako matutulog, para kahit paano may bantay” Sagot ni Kristof, pilit na ipinapakita ang kumpyansa sa kanyang boses.

“Sigurado ka?” Pagtitiyak muli ni Ramil. Nais niyang masiguro na handa nga si Kristof sa desisyong gagawin nito.

“Oo, Yaw. Ikaw na lang bahalang magpasabi kay Angel at kina Mama. Magpapaiwan na muna ako dito ngayong gabi. Bukas mo na lang ako ipangdala ng ekstrang damit” Wika ni Kristof, ang mga salitang iyon ay nagpapakita ng kanyang handang sakripisyo.

Mabigat man kay Ramil na tanggapin ang pagkukusa ng bayaw, subalit batid niyang hindi talaga ito ang akmang pagkakataon para hindi siya umuwi, lalo pa’t alam niyang magaalala sa kanya ang kanyang asawa.

“Sige, Kristof. Kung gayon, ipababatid ko na kay boss Hugo na ikaw na ang magpapaiwan dito gabi-gabi” Agad na tugon ng foreman, na may kaunting pag-aalala ngunit nagpapakita ng pasasalamat.

“Ahm, foreman, pakisabi kay boss pasensya na kung hindi ko napaunlakad ang pabor niya, pero susubukan kong magpaalam sa asawa ko, nais ko lang talagang matiyak na may magaasikaso sa kanya habang wala ako” Paumanhin ni Ramil.

“Sige Ramil, sasabihin ko kay boss, para makapaghintay pa kami sa magiging desisyon mo” Wika naman ng foreman.

“Sige na, alis na ako. Salamat sa pagpapaunlak mo sa pabor ni boss, Kristof” Wika naman ni Foreman, na nagpakita ng pagpapahalaga sa ginawang pagpapaunlak ng binata.

Tulad ng naging usapan, nagpaiwan na nga si Kristof sa trabaho ngayong gabi upang magbantay at matulog doon sa pagnanais na tulungan ang kanyang bayaw, si Ramil, sa kanyang mga responsibilidad. Ang simpleng sakripisyo ni Kristof ay nagbigay ng pagkakataon kay Ramil na makauwi sa kanyang pamilya.

Si Ramil muna ang gumamit ng motor ni Kristof upang makauwi at maipabatid sa nobya ni Kristof ang pagpapaiwan nito sa trabaho, maging sa mga magulang nito.

Habang nagbabyahe pauwi, hindi rin maiwasang mabagabag ni Ramil, batid niyang hindi sanay magpaiwan sa ganoong lugar ang kanyang bayaw, at nagaalala siya sa mga maaring mangayri rito, kaya naman plano ni Ramil na makapagpaalam sa kanyang misis kung maari niyang samahan si Kristof doon na magbantay gabi-gabi.

Tulad ng inaasahan, pag uwi ni Ramil ay nabigla ang kanyang maybahahay na si Ema sa ipinabatid nito tungkol sa pagpapaiwan kay Kristof sa trabaho.


“Ano? Maiiwan si Kristof doon ng mag isa?” Hindi makapaniwalang wika ni Ema sa sinambit ng asawa.

“Oo mahal, kailangan kasi eh, kagabi daw kasi ay may pumasok na magnanakaw doon at nagnakaw ng ilang kagamitan sa konstruksyon, kaya’t kailangan ng bantay gabi-gabi” Wika ni Ramil, bakas ang pagaalala sa boses.

“Ha? Magnanakaw?” Lalong pagkagulat na wika ni Ema.

“Oo mahal, kaya nga, nais ko rin sanang magpaalam, sayo, baka pwedeng masamahan ko si Kristof doon na matulog gabi-gabi, alam mo naman, delikado doon, mas mainam kung dalawa kami” Wika ni Ramil, puno ng pagaalala sa kanyang mga salita.

“Nahihiya lang talaga kaming magtanggi kay Sir Hugo, alam mo naman, patapos na ang ginagawang mansyon, at oras na matapos iyon, tiyak matatapos narin ang hanapbuhay namin sa konstruksyon, kaya’t mas mainam kung ngayon pa lamang, napagbibigyan na namin ang mga pabor niya, upang panatilihin niya kami ng trabaho, malay mo matapos ang mansyon ay gawin niya kaming trabahador niya kahit sa hacienda lamang niya?” Paliwanag ni Ramil.

Hindi makapagsalita si Ema, ang mga alalahanin ay nagtatalo sa kanyang isipan. Nais niyang pigilan si Ramil sapagkat alam niyang kailangan niya ng pagaaruga ng mister lalo pa at maselan ang kanyang pagbubuntis, subalit nagaalala rin siya ng husto sa kanyang bunsong kapatid na si Kristof na naiwang mag isa sa construction site.

“Wag kang mag-alala, mahal. Ibibilin kita sa mga magulang mo, nang sa gayon ay maalalayan ka nila rito kahit paano. Tsaka bibilinan ko rin ang kambal na huwag kang pabayaan” Wika ni Ramil, ang boses ay puno ng pangako at pagmamalasakit.

Batid ni Ema na nagaalala rin ng husto ang kanyang mister sa kanyang bayaw na si Kristof, kaya’t alam niyang mahirap ang sitwasyon nilang ito.

Sa huli, mabigat man ay nagdesisyon si Ema na payagan ang mister ngayong gabi din na sumunod kay Kristof sa construction site upang masamahan itong magbantay doon.

Naligo lamang si Ramil at matapos ay agad nang nag impake ng mga gamit dahil ilang araw silang mananatili doon nang walang uwian.


Matapos makapag impake ng mga kagamitan, masinsinang kinausap ni Ramil ang kambal na anak na sina Jaeden at Haeden upang magbilin.


“Mga anak, alalayan niyo ang nanay niyo dito sa bahay ha, lalo na sa mga gawaing bahay. Alam niyo namang maselan ang kundisyon ng nanay niyo” Bilin ni Ramil, ang boses ay puno ng pag-aalala.

“Wag niyo siyang bibigyan ng anumang sakit ng ulo, at hangga’t maaari, iwasan niyo muna ang pag-alis dito sa bahay at pakikipagbarkada. Walang kasama rito ang nanay niyo dahil doon kami sa construction site matutulog ni tito Kristof niyo, kaya’t lingguhan na lamang akong makakauwi. Wala akong ibang aasahang aalalay sa nanay niyo kung hindi kayo. Naiintindihan niyo naman, diba?” Wika ni Ramil, ang mga mata ay seryoso at puno ng tiwala sa kanyang mga anak.

Bagamat hindi sumagot agad, sabay namang tumango ang kambal na sina Jaeden at Haeden. Ang kanilang pagtango ay malinaw na tanda ng kanilang pagsang-ayon sa mga bilin ng ama.

Kapwa katorse anyos na ang kambal na anak ni Ramil, at bilang identical twin, maging si Ramil ay halos nalilito pa rin sa dalawa magpahanggang sa ngayon sapagkat magkamukhang-magkamuha ang mga ito, maging ang mga pisikal na kilos ay walang palatandaan ng pagkakaiba.

Kung idedetalye ang kanilang itsura, bagamat nakuha ang kakisigan ng kanilang amang si Ramil, likas na kombinasyon silang dalawa ng mag-asawa. Sa murang edad, mababakas na ang pangakong kagwapuhan sa kambal. Kapwa magaganda ang mga mata, habang ang hubog ng kanilang mga labi ay nagmumungkahi ng banayad at masiglang hitsura. Bagamat bata pa, ay may katangkaran na ang dalawa, nasa 5’6 na talampakan na ang kanilang taas at malapit nang lagpasan ang taas ng kanilang ama, habang natural na may kanipisan pa rin ang mga katawan. Ang kanilang pisikal na anyo ay isang magandang kombinasyon ng kanilang mga magulang, at tiyak na magiging higit pang kamangha-mangha ang kanilang hitsura habang sila ay lumalaki.

“Wag po kayong mag-alala, Tay, kami na po ang bahala kay Nanay” Wika ni Jaeden, na may seryosong ekspresyon sa mukha, ngunit puno ng malasakit.

“Tama tay, hindi naman po namin pababayaan si Nanay,” paniniguro naman ni Haeden, na halos magkasing-tunog at magkasing-halaga ng sinabi ni Jaeden.

Napangiti si Ramil, ngunit makikita pa rin sa kanyang mga mata ang malalim na pag-aalala.

“Sige mga anak, aasahan ko yan ha” Wika ni Ramil na may kasamang tapik sa balikat ng kambal. Alam niyang mabibigat ang responsibilidad nila, ngunit sa nakikita niyang dedikasyon ng kambal, kumalma siya.

“Tsaka padadalawin ko rin naman dito sina lolo’t-lola niyo upang umalalay sa inyo. Basta ang nais ko lang, wag niyo lahat i-asa sa nanay niyo ang gawaing bahay, lalo na ang mga mabibigat na gawain tulad ng pag-iigib ng tubig at mga pagbubuhat” Bilin ni Ramil. Kitang-kita sa kanyang mukha ang pag-aalala, ang bawat salitang ipinapahayag ay may layuning mapagaan ang mga gawain ni Ema habang siya ay wala.

“Opo tay, tiyak po hindi namin hahayaang mapagod si nanay” Tugon ni Jaeden na may pagsisiguro sa tono.

“Oh sige na, aalis na ako at kailangang kong balikan doon ang tito Kristof niyo dahil mag-isa lamang siya doon” Wika ni Ramil.

Lingingon naman ni Ramil ang mahal na asawa na nakatayo sa isang tabi, bakas pa rin ang lungkot sa mukha.


“Mahal, alis na ako. Dadaan rin ako sa mga magulang mo dahil kukuha rin ako ng damit ni Kristof na maidadala ko sa kanya doon, tapos bibilinan ko na rin ang mga magulang mo na dalawin ka rito” Wika ni Ramil, ang mga mata ay may bahid ng pag-aalala at pagmamahal.

“Sige mahal, ingat ka palagi doon, tawag ka palagi sakin ha” Wika ni Ema, ang boses ay puno ng lungkot at hindi maikakailang pag-aalala. Ang mister niya ay aalis ng ilang araw at ang lahat ng responsibilidad sa bahay ay magiging sa kanya na.

“Wag kang mag-alala, mahal, mag-iingat kami doon at tiyak na itetext kita palagi” Wika ni Ramil, na nagsusukli ng ngiti upang mapagaan ang pakiramdam ng kanyang asawa.

Bago lumisan, nag-iwan muna ng halik si Ramil sa mahal na asawa. Isang malambing na halik sa labi, puno ng pasasalamat at pagmamahal. Kasunod nito, isa-isa niyang hinalikan sa noo ang binatilyong kambal. Ang bawat halik ay naglalaman ng paalala, pagmamahal, at pangako ng pagbabalik. Hindi na kailangan ng mga salita dahil ang mga halik na iyon ang siyang naging tanging mensahe ng kanyang pagmamahal sa kanila.


Sa kabilang banda, hindi maiwasang mabagabag ni Kristof habang siya ay mag-isa sa constructions site. 

Hindi siya sanay matulog nang mag-isa, lalo na sa isang lugar na alam niyang delikado, at wala pa siyang kasama. Ang kakulangan ng mga tiyak na proteksyon laban sa mga posibleng banta ay nagdudulot ng kaba sa kanya. Hindi niya maiwasang maisip ang nangyaring pangloloob sa construction site kagabi—bagay na patuloy na nakakapag-pangamba sa kanya.

Ang bawat ingay na kanyang naririnig mula sa paligid, ang mga anino ng mga puno na gumagalaw sa ilalim ng dilim, ay tila nagiging mas malakas at mas nakakabahala. Parang isang malupit na laro ng isip, sa oras na ito ay hindi niya maiwasan ang takot. Sa bawat tunog, pakiramdam niya ay may mga mata na nagmamasid.

Nakahiga sa mga pinagpatong-patong na sako, isang higaang hindi komportable, subalit tanging tinitiis ni Kristof gawa ng walang kahandaan sa pananatili rito kaya’t wala siyang maayos na saping pantulog. Gayon pa man, tinitiis lahat ito ni Kristof. Batid ni Kristof na malaking bagay ito upang makuha ang tiwala ng mayamang amo, nang sa gayon ay mabigyan pa sila ng pagkakataon na makapagpatuloy sa trabaho oras na matapos ang proyekto nilang mansyon. Ginagawa ito ni Kristof higit pa sa kanyang sarili, kundi para sa bayaw niyang si Ramil. Kailangang niya gawin ang pagsasakripisyong ito upang mapanatili sila sa trabahong ito, lalo pa ngayong buntis ang ate niyang si Ema—ang asawa ng kanyang bayaw na si Ramil, kaya’t alam niyang kailangan talaga ng tuloy-tuloy na hanapbuhay ng kanyang bayaw.

Ilang sandali, habang abala si Kristof sa pagkabagabag ng isipan, isang ingay ang pumukaw sa kanyang atensyon. Agad naalarma si Kristof at mabilis na napabalikwas sa pagkakahiga. Marahan siyang gumalaw sa madilim na baraks at marahang sumilip.

Sa kanyang pagsilip, nakita niya ang isang aninong naglalakad mula sa liwanag sa labas, ang galaw ay marahan at maingat, ang bawat kilos nito ay tila may layunin.

Agad na naging naging alerto si Kristof, at agad niyang naisip na ito marahil ang magnanakaw na pumasok at tumangay sa ilang kagamitan dito sa konstruskyon kagabi. Naisip niya, ito na ang pinaka akmang oras upang gampanan ang kanyang tungkulin dito bilang tagabantay.

Marahang bumangon si Kristof mula sa kanyang pagkakahiga, maingat na kumilos at sumunod sa mga hakbang ng anino.

Ilang sandali ay lumapit ang magnanakaw sa mga nakapatong-patong na galon ng mga pintura, na marahil ay siyang pakay nitong nakawin. Sa pagkakatong ito ay dinampot ni Kristof ang isang tubo ng bakal na malapit sa kanya, at aktong hahatawan na sana ito ni Kristof ng tubo nang biglang tanggalin ng magnanakaw ang suot niyang bonet, at hindi nakagalaw si Kristof sa kanyang nakita.

Samantala, matapos lisanin ang bahay, dumaan muna si Ramil sa bahay ng mga magulang ni Ema kung saan rin nakatira si Kristof kasama ang kinakasama nitong nobya na si Angel.

Pagdating rito ay sinalubong siya ng kanyang biyenan na lalaking si Tay Pio, 60 taong gulang na.

“Tay Pio, magandang gabi po” Magalang na pagbati ni Ramil sa biyenan kasabay ng pagmano.

“Oh? Ramil, iho, gabi na ah? Mabuti’t napadalaw ka? Anong sadya mo?” Tila gulat at sunod-sunod na tanong ni Tay Pio sa pagsulpot ng matipunong manugang.


“Opo Tay Pio, kasi po may ipababatid lamang po sana ako sa inyo” Wika ni Ramil, tila may pag aalinlangan ang boses.

“Teka?, hindi mo ba kasama ang bayaw mong si Kristof?, hindi ba kayo sabay umuwi?, parang hindi ko pa napapansing nauwi yung batang yon” Wika naman ni Tay Pio, tila hinahanap ang presensya ng bunsong anak.

Bahagyang napayuko si Ramil at napakamot sa ulo.

“Yun na nga po Tay Pio, narito po ako upang ipabatid po na nagpaiwan si Kristof sa construction site, doon po siya matutulog upang may magbantay” Alinlangang wika ni Ramil.

Bago pa makatugon si Tay Pio, isang boses ng babae ang sumulpot mula sa likuran ni Ramil. “Ano? Hindi uuwi ngayon si Kristof?”


Napalingon si Ramil sa kanyang likuran, at bumungad sa kanya ang kinakasamang nobya ng kanyang bayaw, si Angel, may dalang supot ng mga gulay na tila pinamili sa labas. Puno ng pagtataka at pagkabigla ang mukha.

“Ahm, Angel andyan ka pala” Gulat na wika ni Ramil sa biglaang presensya ng nobya ng bayaw.

“Kuya, tama ba ang narinig ko? Hindi uuwi si Kristof ngayon?” Wika nito, bakas ang pag aalala sa boses.


“Ahm, oo Angel, kasi pinakiusapan kami nung boss namin na magpaiwan muna doon upang magbantay, bale umuwi lamang ako dahil nagpaalam ako kay Ema, pero babalik rin ako doon ngayong gabi upang samahan si bayaw” Pagtatapat naman ni Ramil.

Bakas naman ang pagkabigla sa mukha ng dalaga.

“Kaya rin ako narito ngayon, dahil ipangkukuha ko ng mga damit si bayaw, wala kasi siyang dalang anumang karagdagang damit doon” Saad ni Ramil.

“Ahm, alam niyo, doon na natin ito sa loob pagusapan, at masyado nang madilim rito” Mungkahi ni Tay Pio, batid niyang lalalim pa ang usapan.

Pumasok ang tatlo sa loob at sakto naman ay nasa loob rin ng bahay ang ina ni Ema na si Nay Trining, singkwenta anyos naman.

“Nay, magandang gabi po” Magalang na wika ni Ramil habang inaabot ang kanyang kamay upang magmano sa kanyang biyenan na babae, si Nay Trining.

“Oh? Mabuti at naparito ka, Ramil. Anong sadya mo?” Tanong ni Nay Trining, medyo nagulat sa biglaang presensya ng kanyang makisig na manugang.

Muling nagsalita si Tay Pio, na siyang sumagot para sa manugang.


“Ipinababatid ni Ramil na nagpaiwan ang anak mo sa construction site upang magbantay, at pangkukuha lamang siya ng damit nitong si Ramil at susunod rin siya doon upang samahan si Kristof” Wika ni Tay Pio, malumanay ang tono na nagbigay ng paliwanag sa asawa.

Halata naman ang gulat sa ekspresyon ng mukha ni Nay Trining sa sinambit ng asawa. Ang mga mata nitong bahagyang nagpapakita ng kalituhan.

Pansin ni Ramil ang kalituhan sa mga mata ng biyenan, kaya naman muli siyang nagsalita upang magdagdag paliwanag.


“Opo, tama po si Tay Pio. Kasi po, Nay, hindi na po kami nag-atubiling tanggihan ang pabor ng boss namin. Alam niyo naman po, malapit nang matapos yung ginagawa naming mansyon, at oras na matapos iyon, walang katiyakan ang hanapbuhay namin, lalo pa at hangang ngayon ay hindi maaring makapangisda gawa pa rin ng pagtagas ng langis sa dagat” Paliwanag ni Ramil, na malinaw na ipinapakita ang kahalagahan ng desisyong ginawa nila ng bayaw.

“Kaya’t naisip namin, baka maisipan pa kaming bigyan ng ibang trabaho nung boss namin kung papaunlakan namin ang mga pabor niya, baka maisipan niya kaming gawing trabahador sa kanyang hacienda matapos naming magawa ang mansyon. Sa ganong paraan, hindi mapuputol ang hanapbuhay namin ni bayaw” Dagdag paliwanag nito, na may seryosong tinig.

Nanatiling tahimik na nakikinig ang tatlo—si Nay Trining, Tay Pio, at si Angel. Ang mga mata nila ay puno ng kalituhan at pagkaunawa. Batid nilang higit kay Kristof, si Ramil ang lubos na desperado na hindi maputulan ng hanapbuhay. Alam nilang malaki ang mga responsibilidad na nakaatang sa kanyang mga balikat.

Muling nilingon ni Ramil si Angel. “Pasensya ka na Angel, hindi na pormal na nakapagpaalam si Kristof sayo, biglaan kasi talaga, isa saamin ang hindi pwedeng umuwi, at inintindi lamang ako ni bayaw dahil alam niyang may inuuwian akong pamilya, kaya’t siya ang nagpaiwan doon” Paumanhin ni Ramil.

“Wala namang problema saakin kung mananatili doon si Kristof, kuya, at naiintindihan ko naman ang sitwasyon niyo” Wika naman ni Angel, puno ng pag-unawa sa mga salita.

“Basta pakisabi sa kanya ay tumawag siya palagi sakin” Bilin pa ni Angel. Bagamat may kaunting alalahanin sa kalagayan ng kanyang nobyo, nauunawaan niya ang kahalagahan ng sitwasyon.

“Sige Angel, tiyak sasabihan ko si bayaw” Tugon ni Ramil.

“Sige, at akyat muna ako sa taas, piag-iimpake ko lamang ng mga damit si Kristof” Paalam ni Angel. Tumayo siya at naglakad patungo sa hagdan, patungo sa kwarto nila upang ipag-impake ang mga damit ng kanyang nobyo.

Nang maiwan si Ramil kasama ang mga biyenan ay sinamantala na niya ang pagkakataon upang sabihin ang kanyang pabor.

“Nga po pala, narito din po ako para po sana humingi ng pabor” Wika ni Ramil sa mga biyenan, ang boses nito ay puno ng kababaan ng loob, batid ang pagpapakumbaba habang humihingi ng tulong.

“Sige lang iho, ano bang nais mo?” Wika ni Nay Trining, ang tono ng kanyang boses ay puno ng kabaitan at pag-unawa.

“Kasi po, dahil magbabantay na kami ni Kristof sa construction site gabi-gabi, ay baka lingguhan na lamang po ako makauwi. Kaya’t pakikiusap ko po sana sa inyo ang mga nag-iina ko, wala po kasing aalalay kay Ema” Wika ni Ramil, puno ng pag-aalala.

Nagkapalitan naman ng tingin ang mag-asawa, si Tay Pio at Nay Trining, sa sinambit ng manugang.

“Baka maaari niyo po silang pasyalan doon, nag-aalala lang po talaga ako kay Ema, baka po kasi mapagod siya, at baka sumakit ang ulo niya sa kambal. Kilala niyo naman po yung mga apo niyo, minsan eh may pagka-pilyo’t matigas ang ulo” Sambit pa ni Ramil, ang boses niya ay puno ng pag-aalala.

Naiintindihan naman ng mag-asawa ang sitwasyon ni Ramil. Alam nilang kasalukuyang nagbubuntis ang anak nilang si Ema, ang asawa ni Ramil, at tama si Ramil, hindi biro para sa isang buntis na tulad ni Ema ang mag alaga ng kambal na anak na mga lalaki pa man din.

“Walang problema iho, bibisitahin namin ang mag-iina mo. Nariyan naman si August, at may motor naman siya, kaya’t magiging madali lamang sa amin ang magtungo sa bahay niyo upang makaagapay sa mag-iina mo” Tugon naman ng maunawaing si Nay Trining, ang tono ng kanyang boses ay puno ng malasakit at pag-unawa sa sitwasyon.

“Salamat po Nay, wag po kayong mag-alala, pag nag-sweldo po ako, aabutan ko po kayo rito” Maunawang wika naman ni Ramil, habang ang kanyang puso ay puno ng pasasalamat.

“Nako iho, hindi naman kailangan, masaya kami na naaalalayan namin ang mag-ina mo” Wika ni Tay Pio, ang tono ng kanyang boses ay puno ng kababaang-loob.

“Anak namin si Ema, at apo namin ang mga ipinakikiusap mo, hindi kayo iba sa amin, kaya’t wag mong isiping kailangan mong suklian ng salapi ang pagtulong namin” Wika pa ni Tay Pio.

“Maraming salamat po talaga Nay, Tay Pio” Pasalamat ni Ramil.

Malaki ang kanyang utang na loob sa mga biyenan, at nais niyang ipakita ang kanyang pagpapahalaga sa kanilang kabutihang loob. Simula pa noon, walang masabi si Ramil sa kabutihan ng kanyang mga biyenan sa kanya at s akanyang pamilya, ni hindi nagakroon ng problema si Ramil sa pakikitungo sa mga ito, magmula nililigawan pa lamang si Ema noon at sadyang mabuti na sa kanya ang mga ito.


Samantala ay laking gulat ni Kristof nang tumambad sa kanya ang mukha ng magnanakaw. Hindi ito tulad ng inaasahan niya, sapagkat ang magnanakaw na ito ay hindi isang lalaki, kundi isang babae.

“S-sino ka?!” Gulat na wika ni Kristof, hawak-hawak pa rin ang bakal na tubo at nanginginig ang mga kamay, habang pilit na tinatago ang kaba sa kanyang boses.

Laking gulat naman ng babae nang marinig ang boses ni Kristof sa kanyang likuran kaya’t bigla siyang napaharap sa binata.

Nanlaki ng husto ang mga mata ni Kristof nang makita niya ang itsura nito. Napakaputi at napakaganda ng babaeng ito, hindi siya mukhang magnanakaw, kundi mukhang isang anghel na hindi akma sa lugar kung saan siya nahuli.

“Wag! Pakiusap wag mo kong sasaktan!” Nanginginig na pakiusap ng babae kay Kristof.

“Pakiusap, pakibaba yang hawak mo” Patuloy na pakiusap ng magandang babae, habang sinusubukan niyang magpakalma ng kaunti ang sitwasyon.

Hindi naman halos makagalaw si Kristof. Lubha siyang hindi makapaniwala sa nasa kanyang harapan. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagtataka, may halo ng pagkabigla at kalituhan.

“Bakit ka nagnanakaw rito?” Wika ni Kristof, ang tono ng kanyang boses ay naglalaman ng isang malalim na katanungan.

Hindi naman nakasagot ang babae, yumuko ito at tila nahihiya, tila hindi rin niya alam kung paano magsisimula ng paliwanag.

“Siguro ikaw rin yung pumasok rito kagabi at nanguha ng ilang mga kagamitan, ano?” Paratang pa ni Kristof, ang boses niya ay mas matigas kaysa kanina, ngunit may bahid pa rin ng kalituhan. Tinutok niya ang kanyang tingin sa babae, naghihintay ng sagot.

“Pakiusap, wag mo akong isumbong, nangangailangan lamang ako” Nanginginig na pakiusap ng babae.

“Pakiusap, gagawin ko lahat…” Wika pa nito, ang mga mata nito ay puno ng panaghoy at paghingi ng tawad. Tila ba ang buong pagkatao ng babae ay nakatutok lamang sa isang bagay—ang pag-asa na hindi siya paparusahan at baka magkaroon pa ng pagkakataon.

Sa kabila ng galit na dapat niyang maramdaman, isang kakaibang pakiramdam ang nangibabaw kay Kristof. Imbes na galit, sa halip, parang may isang init ang dumaloy sa kanyang dibdib. Ang babaeng maganda at tila anghel ang hitsura, ay nahulog na sa ganoong kalagayan at ngayon ay nagmamakaawa.

Bilang isang lalaki, ay hindi maiwasang tamaan ni Kristof sa magandang nilalang. Kaya naman sa isang saglit, isang pilyong ideya ang pumasok sa kanyang barakong isipan.

“Sigurado ka ba na gagawin mo lahat upang huwag kitang isumbong?” Wika ni Kristof, may paghahamon ang tono.

“Oo, pakiusap…gagawin ko lahat, please, ayaw kong makulong” Pakiusap naman ng babae.

Pasikretong napangisi si Kristof, ang pagkakataong nasa kanyang harapan ay tila isang pagkakataong hindi na dapat palagpasin pa. Ramdam niya ang kontrol sa kanyang mga kamay.

“Sige, kung gayon ay madali naman akong kausap” Wika ni Kristof sabay pilyong ngisi.

Bigla namang nakaramdam ng kaba ang babae sa sumilay na ngiti sa mukha ng binata.

“Kung ayaw mong isumbong kita at ipakulong sa pagnanakaw mo, simple lang, gagawin mo lamang ang gusto ko” Wika ni Kristof, may otoridad ang boses.

“Ano po ang gsuto mong gawin ko?” Kinakabahang wika naman ng magandang babae, halatang nanginginig pa rin ang boses.

Muling ngumisi si Kristof, damang-dama niya ang kontrol sa sitwasyon, at alam niyang ang napakagandang babaeng ito sa kanyang harapan, at nanginginig na sa takot ay walang ibang pagpipilian upang sumunod sa mga kagustuhan niya.

“Ngayon, simple lang ang gagawin mo…kung ayaw mong ipahuli kita sa mga otoridad ngayon din, gawin mo lahat ng ipag uutos ko” Sambit ni Kristof.

“Ngayon, hubad!” Mariing utos ni Kristof, puno ng otoridad ang boses.

“Ano?” Gulat na gulat na wika ng magandang babae sa narinig.


Sa kabilang banda ay masigasig sa pagkilos si Angel at abalang ipinagiimpake ng damit ang kanyang nobyong si Kristof. Agad niyang ipinatong sa kama ang nakayuping mga kamiseta, mga salawal at mga pantalong pantrabaho ng nobyo, hindi rin niya nakaligtaang itabi ang pitong pirasong brief ng nobyo na kanyang itinupi na at nilagay sa isang gilid ng kama.

Inuna niya munang ipaloob sa isang malaking bag ang mga pantrabahong pantalon ng nobyo, sunod na inilagay rito ang mga kamiseta at salawal, at habang abala siya sa pag aayos, biglang sumagi sa kanyang isipan ang kumot, naalala niya na baka malamig sa pinagtutulugan ng nobyo at kailangan rin ng kumot, kaya naman mabilis siyang tumayo sa kama upang maipangkuha ng kumot ang kanyang nobyo. Sa pagtayo niya sa malambot na kama, hindi namalayan ni Angel na sa paggalaw ng kutson, ay nahulog sa sulok ang pitong piraso ng brief na kanyang itinupi.

Mabilis na lumabas si Angel sa silid upang kumuha ng mga kumot sa ibaba. Pagdaan niya ng kusina ay dinampot rin niya ang toothbrush ni Kristof, isang toothpaste, mga sabon at shampoo.

Pagbalik ni Angel sa silid, agad niyang ipinagpatuloy ang kanyang pagiimpake at ipinagpasok ang lahat ng kagamitan ni Kristof na kanyang inihanda. Matapos niyang matiyak na kumpleto na ang lahat ng gamit ng nobyo, inilipat na niya ang mga ito sa isang malaking bag na handa nang ipadala.

Matapos makapag impake ay muli na ring bumaba si Angel dala-dala ang bag.

Dinatnan niya sina Ramil at mga manugang na abala sa usapan, at ilang saglit, napansin siya ni Ramil na hirap sa kanyang buhat-buhat na malaking bag, kaya naman mabilis nagkusa si Ramil at agad na tumayo at sinalubong si Angel pababa sa hagdan at siya na ang nagbuhat ng malaking bag.


“Pano Nay, Tay Pio, Angel, una na ako, hinihintay na ako ni Kristof doon” Paalamn ni Ramil.

“Sige Ramil, ingat kayo palagi doon” Wika ni Tay Pio.

“Ramil, iho, ikaw na bahala sa bayaw mo doon” Wika ni Nay Trining, puno ng tiwala sa manugang.

“Kuya, pakibantayan nalang si Kristof, kilala mo naman yon” Wika ni Angel, tila may ipinahihiwatig sa bayaw.

Agad namang naintindihan ni Ramil ang nais sabihin ni Angel.

“Wag kayong magalala, akong bahala kay bayaw” Paniniguro naman ni Ramil.

Hinatid na ng mga ito si Ramil sa labas. Gamit ni Ramil ang motor ni Kristof, at dahil motorsiklo lamang ito at itinali na lamang ni Ramil ang bag ni Kristof sa likuran, habang siya ay suot naman ang sariling dalang bagpack. Isang muling pagpapaalam, at tuluyan nang pinaandar ni Ramil ang motor at umalis.

Pagkaalis ni Ramil ay muli nang umakyat sa kwarto si Angel, at sa kanyang pagliligpit, laking gulat niya nang makita ang mga brief ni Kristof na nahulog sa isang sulok ng kwarto, at ngayon lamang niya napagtanto na hindi niya naisama ang mga ito sa inimpake niyang gamit ng nobyo.

“Lagot, walang gagamitin si Kristof!”
Nagaalalang naiwika na lamang niya sa sarili.

Nais man niyang habulin pa si Ramil subalit tiyak na nakalayo na ito, kaya naman wala nang magawa pa si Angel, huli na ang lahat upang maipadala niya ang mga mahalagang saplot ng nobyo.


“Ano? Maghuhubad ka? o ipadadampot kita sa mga otoridad?” Wika ni Kristof sa babae, puno ng pananakot ang mga salita.

“Wag, pakiusap ayaw kong makulong!” Pagmamakaawa naman ng naluluhang babae.

“Ngayon, hubad!” Muling utos ni Kristof, sa kanyang tono ay tila walang paggpipilian kundi ang sumunod.

Labag man sa loob, ay ayaw naman ng babae na makulog pa gawa ng kanyang pagtangkang pagnanakaw, kaya naman, nanginginig ang mga kamay niyang sumunod sa ipinag uutos ng binata.

Dahil naka suot ng isang jumpsuit ang babae, ay inumpisahan niyang marahang ibaba ang zipper nito sa gitna.

Malakas ang kabog sa puso ni Kristof sa bawat pagpatak ng segundo. Sabik na sabik na siyang masilayan ang katawan ng napakagandang babaeng ito.

Pagkababa ng zipper n itaas na bahagi ng suot na jumpsuit ng babae at tumambad sa mga mata ni Kristof ang napakaputing nakatawan nito, kung saan lumantad sa binata ang malulusog niyang suso na nakapaloob sa itim niyang bra.

Lalong namawis si Kristof sa nakita. Napakaputi ng babaeng ito at talaga naman nakapa sexy ng katawan, dagdag pa ang mga malulusog nitong suso na ikinukubli ng suot nitong bra.

Ilang sandali, nakakita si Kristof ng isang lubid sa di kalayuan, lumapit siya dito at dinampot ito.

Nanlaki ang mga mata ng babae nang makita ang lubid na dinampot ng binata.


“Teka? Anong gagawin mo?” Kinakabahang wika ng babae.

“Igagapos kita, upang matiyak ko na hindi ka tatakas” Wika ni Kristof.

“Wag! Ayaw ko, hindi naman ako tatakas, pakiusap” Takot na wika nito.

“Wag kang mag alala, pakakawalan din kita kapag nakuha ko na ang gusto ko sayo, hehe” Nakangising wika ni Kristof, mababasa sa kanyang mga mata ang madilim na plano.

“Ayaw ko—aaagghh” Hindi na natapos ng babae ang kanyang sasabihin nang bigla na siyang dinamba ni Kristof at agad na kinuha ang kanyang mga kamay.

Sa lakas ni Kristof ay walang nagawa ang manipis na katawan ng babae, mabilis na kumilos si Kristof at mabilis na iginapos ng mahigpit patalikod ang mga kamay ng babae gamit ang matabang lubid.

“Ngayon, tiyak na hindi ka na makakatakas pa, hehe” Wika ni Kristof sabay bigay ng nakalolokong ngisi sa babae.

Nang magapos na ng babae ay muli siyang hinarap ni Kristof sa kanya hawak-hawak sa maninipis nitong babaeng balikat.

“Anong pangalan mo?” Seryosong tanong ni Kristof.

“K-kylie po” Nanginginig na wika ng dalaga.

Pinagmasdan ni Kristof ang dalaga, malinis ang kanyang balat, bahagyang mamula-mula sa pisngi, na tila nahagkan ng araw. Ang kanyang mga mata ay may kakaibang ningning—maliwanag at malinaw.

Ang kanyang ilong ay simple, matangos, perpekto para sa kabuuan ng kanyang mukha. Ang mga labi niya ay natural ang hugis, bahagyang mamula, at tila kay sarap halikan.

Napansin din ni Kristof ang simpleng ayos ng kanyang buhok na bumagay sa maamo niyang mukha. Ang kanyang mukha ay hindi lamang maganda kundi kalmadong at kaaya-aya—parang isang tanawing kaysarap titigan.

“Tangina mo, ang ganda-ganda mo tapos magnanakaw ka lang?” Wika ni Kristof, halata ang gigil sa boses.

“Ngayon, humanda ka sakin” Wika ni Kirstof, bagay na nakapagpakaba ng husto sa dalaga.

Habang nakagapos ang mga kamay patalikod, agad na sinungaban ng halik ni Kristof si Kylie.

“TSUP, TUSP, MUAH, TSUP!”

“Tangina mo, yari ka sakin ngayon---TSUP, TSUP!”

Gigil na gigil si Kristof sa pagsungab sa magandang si Kylie, amoy na amoy niya ang napakabangong katawan nito sa abwat pagdampi gn kanyang halik.

“Wag—uughh—pleasse—aaghh” Pilit na wika ng babae na hindi maiwasang mahaluan ng halinghing gawa ng patuloy pagsugganb ni Kristof sa kanya.

“Magnanakaw ka pala ha, ngayon, dangal mo ang nanakawin ko---SLUURRP!” Patuloy na wika ni Kristof at inumpisahang dilaan ang napakabangong leeg ni Kylie.

Habang umaayuda ng halik, inumpisahang dakmain ng kanang palad ni Kristof ang puke ni Kylie, habang ang kaliwang kamay nito’y inumpisahang sakmalin ang naka bra na suso ng dalaga.

“Ughh—aaahh!” Patuloy na halinghing ni Kylie habang patuloy sa paghalik sa kanya si Kristof na sinasabayan pa ng pagdakma sa kanyang maseselang mga laman.

Nang magsawa si Kristof sa paghalik sa mabangong leeg ni dalaga ay inumpisahan niya itong halikan sa mga labi, pinilit pang tumanggi ni Kylie subalit wala siyang nagawa sa lakas ni Kristof, lalo pa at nakagapos ang kanyang mga kamay, kaya naman labag man sa kanya ay malayang nahalikan ng matipunong si Kristof ang kanyang magagandang labi.

Lasang-lasa ni Kylie ang barakong laway ng bibig ni Kristof, kakaiba ang lasa nito na nagbibigay ng kakaibang pagkahumaling sa kanya, habang si Kristof naman ay sarap na sarap sa napakabango at napaka sarap na labi nito.

Habang mariing hinahalikan ang magandang labi ni Kylie, inumpisahang ipagapang ni Kristof ang matipuno niyang kamay sa loob ng bra ng dalaga, at dito ay marahang hinaplos ang malulusog nitong suuso, habang ang isang kamay niya ay patuloy sa pagsakmal sa puke nito.

Sa ilang sandali pang patuloy na paghalik ni Kristof kay Kylie ay tila hindi na ito nanlalaban pa, bagkus ay unti-unti na siyang sumasabay sa kanyang halik at tila nagugustuhan na rin ang mga labi ng adan.

Habang patuloy sa pagsakop si Kristof sa magandang labi ng dalaga, inumpisahang ibaba ng kanyang mga kamay ang suot na jumpsuit ni Kylie hangang sa malaglag na ito sa paanan ng dalaga, kaya naman tumambad ang napakaputi at napakakinis na katawan ni Kylie na tanging naka bra at panty na lamang ngayon.

Sandaling huminto si Kristof sa paghalik kay Kylie upang tignan ang halos hubad na katawan nito, at kumislap ang mga barakong niyang mata nang makita ang napakagandang katawan ng dalaga, napakinis nito at kutis mayaman.

“Tangina, susulitin kita ngayon!” Nananabik na wika ni Kristof, puno ng gigil ang kanyang mga tingin.

“Wag, please!” Pagmamakaawa naman ni Kylie.

“Anong wag? Ha? Anong wag?” Wika ni Kristof at muling sinunggaban ang leeg at mga balikat ni Kylie.

“Ughh—ppleaassee—uughhh” Halinghing ni Kylie habang sinusunggaban siya ng halik ng matipunong binata.

Sinabsab ng husto ni Kristof ang napakabango at napakaputing mga balikat at leeg ni Kylie, at habang siya ay sumasabsab ng halik, hindi na maiwasang tumaas ang kanyang libog at magumpisang magising ang kanyang sandata sa ibaba.

Patuloy ang paglamas ni Kristof sa mga suso ni Kylie sa loob ng kanyang bra, habang inumpisahan na ring manghimasok ng isang palad ni Kristof sa loob ng panty ng dalaga kung saan niya inumpisahang kapain ang napakakinis na hiwa ni Kylie.

Ilang sandali pa ay hindi na nakapagpigil pa si kristof, inumpisahan niyang hubarin ang bitim na bra ni Kylie kaya’t tumambad sa kanya ang napakapuputing at napakalulusog na mga suso nito.

Lubhang naglaway si Kristof nang makita ang mga ito, mala rosas ang kulay ng mga utong nito at lubhang napakakikinis.

Hindi na nakapaghintay pa si Kristof at inumpisahan nang sunggaban ang kanang suso ng magandang dilag.

“Ughhhhh!” Ungol ni Kylie sabay napatirik ang ulo sa ere nang sunggaban ng matipunong si Kristof ang kanyang kanang suso.

Lasap na lasap ni Kristof ang kanang suso ni Kylie, napaka lambot, napakabango at talaga namang babaeng-babae ang lasa.

“Uughhh—aaagghhh!” Patuloy na halinghing ni Kylie habang patuloy na nginangabngab ni Kristof ang kanyang kanang suso.

Habang sinususo ang kanang dibdib ni Kylie, inumpisahan naman lapirutin ng kanang kamay ni Kristof ang kaliwang utong ng dalaga bagay na lalong nakapagpa ungol rito.

“Agghhhhh—uughhhhh!” Ungol ni Kylie habang dinadama ang paglapirot ng binatang kamay ni Kristof sa kanyang kaliwang utong, habang patuloy pa ring sinususo ng binata ang kanyang kanang utong.

Lalong nagising ang kargada ni Kristof sa loob ng kanyang pantalon habang abalang nginangabngab ng kanyang bibig ang napakalusog na kanang suso ni Kylie.

Nang maubos na ang lasa ng kanang suso ni Kylie, inumpisahan namang sunggabin ni Kristof ang kaliwang utong, kaya naman muling napahalinghing sa sarap ang dalaga.

“Uughh—sshhiitt—aahhhh” Patuloy na ungol ni Kylie sa sarap ng pagsuso ng binatang si Kristof sa kanyang kaliwang suso.

Naguumpisa na ring daliriin ni Kristof ang puke ni Kylie sa loob ng kanyang panty kaya naman naguumpisa nang mamasa ang kanyang pagkababae, habang lalong naghumindig sa tigas nag kargada ni Kristof sa loob ng kanyang maong na pantalon.

Ilang sandali, hindi na nakapagpigil pa si Kristof, lumuhod siya sa harapan ng nakagapos na dalaga at marahang ibinaba ang panty nito, bagay na nakapagpatambad sa makinis at maputing puke ni Kylie.

Itinulak ni Kristof si Kylie sa pader hangang sa mapasandal ito, gamit ang kaliwang kamay, itinaas ni Kristof ang kanang hita ng dalaga, dahilan upang bumuka ang hita nito at masiwalat ang kanyang kasikipan.

Pinagmasdan ni Kristof ang naturang laman, maputi ito at malinis dahil bagong ahit pa ito. Halatang masikip pa ito at talaga namang napakabango.

Hindi na nakapagpigil pa ang binata, agad sinunggaban ni Kristof ang naturang puke, kaya naman muling napatingala ang dalaga at napa ungol.

“Agghhh—uughhhh!” Ungol ni Kylie, damang-dama niya ang barakong bibig ni Kristof na lumalapa sa kanyang maputing puke.

“SLUPR! SLURP!”
Tanging malalakas na ingay ng paglamon ni Kristof sa maputing puke ni Kylie ang naghahari sa tahimik na gabi.

Ilang minutong nilapa ni Kristof ang maputing puke bago siya muling tumayo, kahit hindi pa nakahubad ang kanyang puting kamiseta, agad na tinanggal ni Kristof ang pagkaka butones ng kanyang maong na pantalon, kasabay nito ay ibiniba niya ang zipper nito at mabilis na ibinaba ang pantaon.

Nanlaki ang mga mata ni Kylie nang makitang umbok na umbok na sa puting brief ng binata ang kanyang di hamak na higanteng kargada.

Ilang sandali pa ay inumpisahan nang pakawalan ni Kristof mula sa kanyang brief ang kanyang nagwawalang sawa. Dito ay lalong nanlaki ang mga mata ni Kylie, bumungad sa kanya ang gahiganteng sawa ni Kristof na napaka moreno.

Hinawakan ni Kristof ang kanyang pitong pulgadang burat, tayung-tayo na ito, maitim at lubhang maugat, dagdag pa ang galata nitong taba, kaya naman halos umatras ang pagkababae ni Kylie sa takot.

Nginisian lamang ni Kristof si Kylie dahil halata sa mata nito ang takot, batid ni Kristof na natatakot na si Kylie sa kanyang pitong pulgadang kargada.

“Dapat lang matakot ka, dahil wawasakin kitang magnanakaw ka” Nakangising banta ni Kristof.

“Please, pakiusap wag na nating gawin to, maawa ka na” Pakiusap ng dalaga, lubhang natatakot sa sandatang naka amba sa kanyang harapan.

“Titiisin mo itong pitong pulgada ko, kung ayaw mong isukol kita sa mga pulis!” Wika ni Kristof, puno ng pagbabanta ang tono.

Dumura si Kristof sa kanyang kamay at marahang ipinahid sa nangingintab sa tigas na ulo ng kanyang morenong burat.

Ilang sandali, agad niyang itinutok sa maputing puke ni Kylie ang kanyang morenong burat.

“Pleassee---Agghhhhhh!” Hindi na natapos pa ni Kylie ang kanyang bibigkasin nang manirik ang kanyang mga mata dahil biglang ibinaon ni Kristof nag namamagang ulo ng kanyang burat sa puke nito.

“Agghh—gago—kaaahhh---uughh!” Ungol ng dalaga subalit hindi na siya makapag reklamo pa sapagkat inumpisahang lalong ibaon ni Kristof ang kanyang burat sa kailalimman ng puke nito.

“Wala ka nang magagawa, napasok ko na, hehe” Nakangising wika ni Kristof, puno ng otoridad ang tono.

Dito ay inumpisahan nang bumayo ni Kristof kaya’t lalaong nanirik ang mga mata ng dalaga.

“Uughh—aaaghhh—aaaaghhhhhhh—aaahhh!” Sunod-sunod an ungol ni Kylie nang umpisahang bumayo ng pitong pulgadang burat ni Kristof sa kailaliman ng kanyang pagkababae.


Samantala, kasalukuyang itinutulak na lamang ni Ramil ang motor ni Kristof sapagkat sa di inaasahang pagkakataon ay nawalan ito ng gasolina, kaya naman napilitan siyang itulak na lamang ito, mabuti na lamang at malapit na siya sa hacienda nang mawalan ito ng gasolina.

Pagdating niya sa hacienda ay tahimik na niyang ipinadara ang motor sa isang tabi. Agad na rin niyang binitbit ang bag na ipinadala ni Angel para kay Kristof.

Hindi nag abalang tawagan ni Ramil si Kristof sapagkat alam niya hindi inaasahan ni Kristof na darating siya ngayong gabi, kaya naman nais niyang surpresahin ang bayaw.

Tahimik na naglakad si Ramil patungo sa kanilang baraks, subalit palapit pa lamang siya nang marinig niya ang ungol ng isang babae.


“Ugghhh—aaghhh—uughhh”
Sunod-sunod na ungol ng isang babae.

Agad nakaramdam ng kaba si Ramil sa narinig, at agad na kinutuban. Sa ungol pa lamang ng babae ay halatang kinakasta ito, at lalo siyang naguluhan sapagkat alam niyang ang kanyang bayaw na si Ramil lamang ang narito ngayon sa kanilang baraks kaya’t nagtataka siya paano namang biglang magkakaroon rito ng isang babae.

Tahimik siyang kumilos sa madilim na baraks at dahan-dahang sumilip, pagsilip niya ay hindi niya nakita ang bayaw sa higaan, kaya naman marahang pang pumasok si Ramil, at dito ay napagtanto niyang tila nanggagaling sa mga imbakan ng pintura ang mga ungol ng babae, kaya naman marahan siyang naglakad at lumapit doon.

Habang palapit siya ay lalong lumalakas ang mga ungol.

“Uughhh---aahhhh! Ughhh!”
Patuloy na pag ungol ng babae.

At ilang sandali pa ay nangilabot si Ramil sa narinig.

“Ugghhh! Tangina mo—uughh!”

“Aasawahin kita-aaaghhhhh!”
Narinig niyang mga ungol ng kanyang bayaw na si Kristof.

Biglang nakaramdam ng kaba si Ramil, lalo siyang nagduda at naguluhan, ngayon ay nakumpirma niyang may ginagawang kababaghan ang kanyang bayaw.

Napahinto siya sa paghakbang, biglang nagdalawang isip kung tutuloy sa pagtungo sa isang pribadong eksenang tiyak na kinasasangkutan ng kanyang bayaw.

“Ughhh—aaagghhh! Uughhh!”
Patuloy na halinghing ng isang babae.

Sa mga halinghing na ito, ay hindi maipaliwanag ni Ramil kung bakit tila hinahatak siya ng mga boses na ito, tila ba hinihikayat siyang tuklasin ang isang pribadong mundo na naghihintay sa likod ng mga pader.

Ilang sandali, ay wala sa sariling humakbang pasulong ang mga paa ni Eugene hangang sa tahimik siyang dinala ng mga ito sa imbakan ng mga pintura, at dito ay nanlaki ang kanyang mga mata, tumambad sa kanya ang kanyang bayaw, nakasuot pa rin ng puting kamiseta, subalit nakababa na ang maong nitong pantalon at ang breif nito, pawis na pawis ang morenong katawan, at sa ilalim ng dilaw na sinag ng isang bombilya, abala siya sa pagbayo sa isang napakaputi, at napaka sexy na dalaga.


“Putang ina!”
Tanging nasambit ni Ramil sa isip sa bumungad sa kanya.

Hindi makapaniwala si Ramil sa nakikita, ang kanyang bayaw, pawis na pawis, ang moreno at maipunong katawan—kumakasta ng isang napakasexy na babae.

Ngayon lamang nakasaksi si Ramil ng aktwal na nagtatalik sa kanyang harapan, at hindi siya makapaniwala, ang kanyang bayaw, na may nobya ay kasalukuyang kumakasta ng ibang babae. Hindi makapaniwala si Ramil na nagagawa ito ng kanyang bayaw kay Angel.

“Uggghhh, shit—sarapp mo—uughhh!” Ungol ni Kristof habang patuloy na bumabayo ang kanyang apulgadang burat sa kasikipan ni Kylie.

Habang si Kylie naman ay panay rin ang paghalinghing sa sarap ng pagkasta ng barakong si Kristof sa kanyang pagkababae, wala nang makikitang pagtanggi sa dalaga, bagkus ay tuluyan na siyang nagpapalukob sa kakisigan ng pagkasta ni Kristof.

Samantala ay hindi nakagalaw si Ramil sa nakikita, nanatili siyang nakatayo sa sulok habang pinanonood ang pagkasta ng kanyang bayaw sa napakagandang babaeng ito.

Hindi rin maipaliwanag ni Ramil, batid niyang mali ang kanyang nakikita, lalo pa at ang bayaw niya ay may nobya, subalit harapan niyang nakikitang bumabayo ng ibang babae, at alam niyang ang panonood sa pribadong sandaling ito ng kanyang bayaw ay hindi tama, subalit hindi niya mapigilang mapako sa eksena, marahil gawa na rin ng matagal na niyang pagkaka tigang sa kanyang maybahay, hindi niya mapigilang makaramdam ng init sa kanyang nakikita.

Tuloy-tuloy lamang si Kristof sa pagayuda sa maputing dalaga, sagaran ang ginagawa niyang pagbayo at tila hindi inaalalang pitong pulgada at galata ang kanyang morenong burat, subalit wala siyang pakielam, ang importante sa kanya ay mawasak niya ang napakakinis na babaeng puke na ito ni Kylie.

Ilang sandali pa ay naramdaman na ni Kristof ang paninigas ng kanyang mga kalamnan at pangingisay ng kanyang mga hita, senyales ng nalalapit niyang pagbulwak.

Nang maramdman na ni Kristof na sasabog na ang kanyang kargada ay agad-agad niya itong hinugot mula sa malalim na pagkakabaon sa puke ni Kylie, at sa laki nito ay halos bumaligtad ang buong pagkababae ng dalaga sa paghugot rito.

Kitang-kita ni Ramil kung gaano kalaki, kataba at kahaba ang galit na galit at namamakat sa ugat na burat ng kanyang bayaw na hinugot mula sa malalim na puke ng dalaga.

Mabilis na pinaluhod ni Kristof si Kylie at agad niyang itinutok ang kanyang pitong pulgadang burat sa bibig nito, at ilang sandali pa…

“UUGHHHH, AAGHHHHHH-----” -Kristof

“Yaw?!” 

Sa kalagitnaan ng pagbulwak ng tamod ni Kristof ay napamulat ang mga napapapikit niyang mga mata nang marinig ang pamilyar na pagtawag, at sa pagbukas ng kanyang mga mata ay bumungad sa kanya ang bayaw na si Ramil, gulat na gulat sa mga nakikita.

“K-kuya?” Gulat na wika ni Kristof, sabay na tumulo ang pawis sa kanyang noo at nanlamig ng husto sa takot, habang ang kanyang burat ay patuloy na dumudura ng puting-puti at napakalapot sa tamod.

Maging si Kylie ay lubhang nagulat sa presensya ni Ramil, at nais man niyang takpan ang kanyang kaselanan ay hindi niya amagwa dahil sa pagkakagapos ng kanyang mga kamay patalikod, kaya’t wala siyang magawa upang pagtakpan ang kanyang pagkakalantad.

Kahit na kasalukuyan pang bumubuga ng tamod ang pitong pulgadang burat ni Kristof ay agad niya itong ikinubli sa kanyang mga kamay sa sobrang pagkagulat, bagamat hindi sapat ang lapad ng kanyang mga barakong kamay upang ikubli ang kanyang gahiganteng burat.

“Anong ginagawa mo Yaw?” Wika ni Ramil, seryoso ang tinig at halatang gulat sa mga nangyayari.

“K-kuya…” Tanging nasambit ni Kristof, halos mamutla sa matinding takot at pagkabigla.

“Kuya magpapaliwanag ako” Wika ni Kristof, puno ng pag aalala ang tono.

Hindi sumagot si Ramil, nanatili lamang seryoso ang kanyang mukha.

“Sino yang babaeng yan Yaw?, hindi ba’t may nobya ka?” Hindi makapaniwalang wika ni Ramil.

“Kuya, pakiusap, magpapaliwanag ako” Wika ni Kristof, sapu-sapo pa rin ang kanyang kargadang naguumpisa nang manlambot, habang nanatiling nakahubad sa harapan ng kanyang bayaw, habang si Kylie naman ay nanatili ring hubo’t-hubad at hindi man lamang matakpan ang kanyang kaselnana gawa ng pagkakagapos ng kanyang mga kamay patalikod.

“Kuya, si Kylie yan, siya yung nagnanakw rito, nahuli siya kanina, aktong nagnanakaw siya ng mga galon ng pintura” Pilit na paliwanag ni Kristof.

Nilingon naman ni Ramil ang dalaga, pilit na tumitiklop sa pag-asang matakpan ang kanyang hubad na kaselanan, subalit sa pagkakagapos ng mga kamay nito patalikod ay wala siyang magawa upang protektahan ang kahubdan.

Sa kabila ng paliwanag ng bayaw, hindi kumbinsido si Ramil, kaya’t muli siyang tumingin ng seryoso sa bayaw.

Kita ni Kristof na hindi kumbinsido ang bayaw sa kanyang paliwanag, kaya naman muli siyang nagsalita.

“Kuya nagmakaawa lang yan saakin kanina na huwag ko siyang huliin at isumbong sa otoridad, dahil takot siyang makulong” Patuloy na paliwanag ni Kristof.

“At sabi niya, gagawin niya lahat ng gusto ko, wag ko lang siyang isumbong” Wika pa nito sabay napakamot si Kristof sa ulo. “Kaya yan…”

Nakuha naman kaagad ni Ramil ang ibig sabihin ng bayaw.

“Hindi mo siya isusumbong kapalit ng pagkantot mo sa kanya?” Hindi makapaniwalang wika ni Ramil.

“G-ganon na nga kuya, p-pasensya na” Paumanhin ni Kristof, halos hindi makatingin sa kanyang bayaw.

“Kuya pakiusap, wag ka nang magsumbong pa, lalo na kay Angel…mahal ko si Angel, pelase, natukso lang ako” Patulyo na paliwanag ng hubo’t-hubad na binata sa harapan ng kanyang bayaw.

Sa kabila ng paliwanag ni Kristof, nanatili namang seryoso si Ramil. Kaya naman pinilit mag isip ng paraan ni Kristof upang huwag magsumbong ang kanyang bayaw.

“Kuya, wala namang ibang nakaalam nito kundi tayong dalawa lamang, kung gusto mo, huwag mo kong isumbong kay Angel, ipatitikim ko sayo itong si Kylie” Mungkahi ni Kristof sa bayaw, bagay na ikinagulat naman ng husto ni Ramil.

“Ano? Idadamay mo pa ako sa pagkakasala mo, alam mong pamilyado ako Yaw, buntis pa ang Ate mo, hindi ko magagawa ang sinasabi mo” Mariing pagtanggi naman ni Ramil sa makasalanang mungkahi ng bayaw.

“Kuya, tayo lang naman dito, wala namang makaka alam” Patuloy na panghihikayat naman ni Kristof, tila desididong idawit nag bawat sa nabignwit na dalaga.

Muling nilingon ni Ramil ang dalaga, nanatili itong hubo’t-hubad at nanginginig ang mga katawan. May parte sa kanya na naawa sa babae, subalit bilang isang lalaki, hindi niya maitatangging tinatamaan siya ng init, lalo na ang pagkakaalam na kaya ito kinakasta ngayon ng kanyang bayaw na si Kristof ay dahil nagtangka itong nagnakaw kanina rito.

Muling nilingon ni Ramil si Kristof nang may pagaalala mata at nagsalita. “Eh paano kung magsumbong yan?, edi yari pa tayo”

“Kuya hindi magsusumbong yan, dahil tiyak na ipakukulong yan ni boss oras na isumbong ko siya, at hindi niyan malalambanan si boss” Wika naman ni Kristof, puno ng kumpyansa sa kanyang mga salita.

Muling hindi nakapagsalita si Ramil, nagpapalit-palit siya ng tingin sa dalaga at sakanyang bayaw na kapwa hubo’t-hubad.

“Kuya please, sige na, ikaw na trumabaho sa kanya, wag mo lang akong isumbong” Pilit na pakiusap ni Kristof, tila desperado na ang istura.

“Wag kang mag alala, hinding-hindi to makakarating kay Ate, o sa kahit kanino, magtiwala ka sakin kuya” Patuloy na panghihikayat nito sa bayaw.

Hindi naman makapag desisyon si Ramil, pilit tinitimbang ang mga desisyon. Alam niyang mali ang iminumungkahi ng kanyang bayaw, lalo pa at may pamilya na siya, may asawang naninindigan sa kanya, subalit bilang lalaki, nahihirapan siyang magtanggi sa naka harap na pagkakataon, lalo pa at matagal na siyang hindi nakakatikim.

“Kuya alam kong tigang kana dahil buntis si Ate Ema, kaya’t ito na ang pagkakataon mo, wag kang mag alala, walang makaka alam nito, pagkakataon na natin to” Patuloy na paguudyok ni Kristof, puno ng panunukso ang boses.

Hindi pa rin makapaniwala si Ramil sa sinasabi ng bayaw, kapatid ni Kristof ang asawa niyang si Ema, subalit hindi siya makapaniwalang nagagawa siya ni Kristof na ibugaw sa ibang babae. Naisip ni Ramil na marahil ay dahil desperado lamang si Kristof na wag siyang isumbong kay Angel, bagamat wala naman talagang balak na isumbong ni Ramil ang bayaw sa nobya nito, dahil bilang lalaki ay naiintindihan naman ni Ramil ang bayaw, minsan natutukso rin.

Pinagmasdan ni Ramil ang dalaga, nakagapos pa rin ang mga kamay patalikod at hubo’t-hubad, nakayuko na halatang nahihiya. Maganda ito, maputi at makinis, at talaga namang nakakapaglaway ang katawan, kaya’t hindi maiwasan ni Ramil na makaramdam rin ng init.

Pinagmasdan ni Kristof nag pagtitig ng bayaw kay Kylie, at bilang lalaki, batid ni Kristof ang mga titig na iyon ng kanyang bayaw, alam niyang tigang na ito, at alam niyang napakahirap sa tulad nitong humindi sa ganitong pagkakataon.

“Kuya, sige na, wag ka nang mahiya, tayo-tayo lang makaka alam nito” Patuloy ni Kristof.

Muling tumingin si Ramil kay Kristof. “Paano kung may makaalam nito Yaw?” Nangangamba pa ring wika nito.

“Kuya, walang makakaalam nito, yang magnanakaw na yan, hindi yan magsusumbong, dahil kawawa yan kay boss Hugo oras na malaman ni boss Hugo na siya ang nagnanakaw rito” Wika naman ni Kristof.

Dahil sa sinabing ito ni Kristof, naisip ni Ramil na tama ito, isnag napakayamang tao ni Hugo, at kung malalamn niyang ang babaeng ito ang nagnanakaw rito, tiyak na ipakukulong niya ito, kaya’t batid ni Ramil na kaya marahil napilitan ang abbaeng ito na gawin ang gsuto ni Kristof, dahil sa takot na malaman ni Hugo ang tungkol sa kanyang pagnanakaw.

Habang nabibigatan sa desisyon, muling nagsalita si Kristof, pagpapatuloy sa pagtukso sa kanayng bayaw.

“Kuya, di mo ba nakikita yang babaeng yan?, hindi mo ba alam kung gaano siya kaganda?, gaano ka puti at ka sexy ang katawan?, palalampasin mo pa ba yan?” Patuloy na panunukso ni Kristof sa kanyang bayaw.

Tumingin si Ramil sa mga mata ng kanyang bayaw, makikita ang panghihikayat sa mga ito. Batid ni Ramil na hindi naman siya ipapahamak ni Kristof, malaki ang tiwala niya rito, at alam niyang hindi ibubunyag ni Kristof ang sikretong ito pag nagkataon lalo pa at ang kapatid mismo nito ang maaring maapektuhan.

“Yaw, alam mong hindi naman kita isusumbong kay Angel kahit na walang kapalit, kahit hindi ko tirahin yang babaeng yan” Wika ni Ramil.

Nabigla naman si Kristof sa sinambit ng bayaw, hindi ito ang inaasahan niyang sagot nito. Gayon pa man, nagaptuloy siya sa pag udyok rito.

“Salamat kuya, pero kasi, pagkakataon mo na ito, sayang ang puke ng babaeng yan” Patuloy na pagtukso ni Kristof sa bayaw.

“Tara kuya, pagtulungan natin siya, hehe” Patuloy na paganyaya ni Kristof.

Wala pa amng ganap na tugon ang bayaw, lumapit na muli si Kristof sa dalaga.

“Siya ang bayaw ko, at ngayon, dalawa kaming tatrabaho sayo, hehe” Wika ni Kristof sa dalaga, kaakibat ng nakalolokong ngisi.

Nabigla naman si Ramil sa sinambit ng bayaw, sapagkat hindi pa naman siya pumapayag sa alok nito.

“Pakiusap lang, wag niyo kong puputukan sa loob, wag niyo kong bubuntisin” Pakiusap ng dalaga, bagamat wala nang makitang senyales ng anumang pagtanggi lalo na nang makita ang kakisigan ni Ramil.

“Kuya, lapain mo na puke niya, at pakakantahin ko muna siya” Wika ni Kristof, pinatuwad si Kylie sabay muling itinutok ang nanlambot na burat sa bibig nito.

Nang tumuwad nag napakagandang dalaga, ay tumambad sa harapan ni Ramil ang napakaputi at namamasang puke nito, bagay na nakapagpainit ng husto kay Ramil.

Nakita niyang inumpisahan muling ipasubo ng kanyang bayaw ang moreno nitong burat sa dalaga, bagay na agad namang sinunod ng dalaga at agad na isinubo ang burat ni Kristof. Kita ni Ramil na walang bakas ng anumang pagtanggi sa mga kilos ng dalaga, kaya’t nababatid niay na nagugustuhan marahil ng babaeng ito ang ginagawa sa kanay ni Kristof.

Pinagmasdan ni Ramil ang bayaw, kung tutuusin, may itsura naman talaga si Kristof, ang pagkamoreno nito ay tila nagpaperpekto ng kanyang kaakit-akit na alindog, dagdag pa ang agnda ng hubog ng katawan nito, kaay’t batid ni Ramil na agad napahumaling ng alindog ng kanyang bayaw nag babaeng ito.

Nagaalinlangan man, mas malakas ang tuksong dumapo sa pagkatao ni Ramil, bilang isang lalaking na matagal nang tigang, hindi na niya mapigilang lumapit sa hubo’t-hubad na dalaga.

Habang si Kristof ay aptuloy ang pagpapasubo gn kanyang maitim na burat sa napakagandang si Kylie, inumpisahang pumwesto si Ramil sa nakatuwad na likuran ng dalaga at pinangmasdan ang hubog nito. Muli siyang namangha, napakaputi, napakakinis at napaka sexy talaga nito.

Pasikreto namang napangisi si Kristof nang makita ang pagkilos ng bayaw, batid niyang tigang na tigang na ito lalo pa at buntis nag misis nito at alam niyang hindi siya nakaka-score rito, kaya’t alam ni Krsitof na marupok ang kanyang bayaw sa ganitong tagpo, at alam niyang hindi ito makakatanggi.

Bahagyang yumuko si Ramil at ini-lebel ang kanyang mukha sa namamasang puke ng dalaga, mamula-mula na ito gawa ng pagbayo rito ng pitong pulgadang burat ng kanyang bayaw na si Kristof, subalit napakaputi at nakakatakam pa rin ito ang pukeng ito sa kanyang harapan.

Hindi na nakapagpigil pa si Ramil, marahan niyang inilapat ang dalawang malalapad na kamay sa magkabilang pisngi ng makinis na puke ni Kylie at marahan itong ibinuka, dito ay tumambad sa kanya ang mas mapula at hingal na hingal na puke na pumupulso sa kanyang harapan, kaya naman lalong nanakam ang pamilyadong barako sa laman na naka-amba sa kanyang harapan, tila isa itong talabang basang-basa.

Hindi na nakapagpigil pa si Ramil, mabilis niyang sinagpang ng kanyang barakong bibig ang puke ng dalaga, bagay na halos makapagpakislot sa kaatwan ng napakagandang si Kylie. Lasap na lasap ni Ramil ang pagkabasa ng malasang puke ni Kylie, batid niyang binugbog na ito ng burat ng kanyang bayaw kanina, subalit wala na siyang pakielam pa, ang mahalaga ay nakasagpang siya muli ng puke matapos ang matagal na panahon, lalo pa at sa tagal na niyang kinakasama ang asawang si Ema ay hindi siya nakakatikim ng ibang puek kundi ang kay Ema, kaya naman kakaibang sarap ang naidudulot kay Ramil ng pakiramdam na muling makatikim at makasagpang ng puek ng ibang babae.

Lingid sa kanyang kaalam, na ang pukeng aksalukuyang sinasagpang ay nauna nang nilamon kanina ng kanyang bayaw, at ang likidong kasalukuyang nagpapabasa rito ay laway ng kanyang mismong bayaw.

Hindi naman maiwasang mapangisi ni Kristof, kitang-kita niya kung paano nilalapa ngayon ng kanyang bayaw ang puke ni Kylie, at batid niyang nalalasan ngayon ng kanyang bayaw ang sandamakmak niyang laway na naiwan doon kanina gawa ng kanyang unang paglapa rito, at hindi niya maiwasang mag init habang naiisip na ang pukeng pinaglawayan niya, at pinagbabaran ng kanyang burat ay sinasagpang ngayon ng kanyang barakong bayaw.

Mabilis na muling nagising ang morenong kargada ni Kristof habang subo-subo ito ni Kylie sa kanyang babaeng bibig, at sa laki ng kargadang ito ay lubhang sinakop nito ang bibig ni Kylie kaya naman sinubukan itong iluwa ng dalaga gawa ng paninikip ng kanyang bibig sa unti-utning pagising ng higanteng sawa, subalit agad siyang pinigilan ng malalakas na kamay ni Kristof, kaya naman halos mabilaukan ang dalaga habang pilit na nakababad sa kanyang bibig ang pitong pulgadang galatang sawa ng binata.

Habang patuloy ang pagsagpang sa namamasang puke ni Kylie, hindi na napigilang mag umpisang magising ng kargada ni Ramil sa loob ng kanyang maong na pantalon. Mabilis siyang nag init at tinamaan ng libog gawa ng matidning pagkakatigang.

Habang patuloy na nilalapa ang basang puke, inumpisahang ipasok na rin ni Ramil ang isang daliri sa sinasagpang na puke, inumpisahan itong daliriin habang patuloy itong nilalapa ng kanyang bibig, kaya naman halos manirik ang mata ng dalaga habang patuloy pa ring hindi pinakakawalan ni Kristof ang kanyang ulo na subo-subo ang pitong pulgadang burat.

Patuloy sa paglapa si Ramil sa namamasang puke at lasap na lasap niya ang lasa nito, kaya naman lalong nagwala ang kanyang kargada sa loob ng kanyang pantalon. Matagal-tagal siyang hindi nakalasap ng babaeng laman, kaya naman kakaibang libog ang naidudulot sa kanya ng kasalukuyang paglapa.

Ilang sandali, hindi na siya nakapagpigil pa. Tumayo siya at inumpisahang buksan ang pagkakabutones ng maong na pantalon sabay baba ng zipper nito, hindi na niya ibinaba pa ang pantalon, bagkus ay inilabas na lamang niya ang kanyang nagwawalang sawa mula sa loob ng kanyang brief, sabay itong marahang sinalsal.

Hindi maiwasang manlaki ng mga mata ni Kristof nang makita ang inilabas sa kargada ng kanyang bayaw, ito ang unang beses na makita ang kargada ng kanyang bayaw, bigla siyang nanliit sa nakita, ang kayumangging kargada ng kanyang bayaw, galata ang taba at nasa pito’t-kalahating pulgada ang laki, namamasa sa panunang katas nag namumula nitong ulo na napakaganda ng hubog.

Hindi maiwasang mapalunok ni Kristof sa sawa ng kanyang bayaw, at hindi niya maiwasang maisip na swerte ang kanyang ate, dahil bukod sa matipuno at nakapabait ni Ramil, ay lubos pa pala itong pinagpala sa kanyang kargada.

Habang marahang sinasalsal ni Ramil ang kanyang gahiganteng burat ay aptuloy ang pagfinger ng isa niyang kamay sa puek ng nakatuwad na dalaga sa kanyang harapan, ang dalagang kasalukuyan naman pinalalamon ng morenong burat ng kanayng bayaw.

Ilang sandali ay dumura si Ramil ng laway sa kanyang palad sabay pahid rito sa ulo ng kanyang naghuhumindig sa tigas na burat. Maingat na pumwesto si Ramil sa likuran ng nakatuwad na dalaga at itinapat ang namumula sa laki na ulo ng kanyang burat.

Biglang kinabahan si Kylie nang maramdaman ang naka ambang laman sa kanyang babaeng hiwa, hindi niya ito makita gawa ng patuloy na pagpapalaklak sa kanya ng pitong pulgadang burat ni Kristof, kaya naman hindi maiwasnag kabahan ni Kylie dahil wala siyang ideya sa kung gaano kalaki ang susunod na kargadang papasok sa kanyang pagkababae.

Nang maitapat na ng maigi, marahang ibinaon ni Ramil ang ulo ng kanyang galit na burat sa hiwa ni Kylie, bagay na halos makapagpatirik sa mata ng dalaga sa pagkabigla at sakit.

Dahil nakasalpak ng burat ni Kristof ang bibig ni Kylie, hindi siya makahiyaw, kaya naman napapikit na lamang siya nang maramdaman ang pagbaon ng ulo ng burat sa kanyang puke.

Ilang sandali ay nanirik naman ang kanyang mga mata anng maramdaman ang unti-unting pagsulong ng tila gahiganteng burat sa kanyang likuran, at lalong namilipit ang kanyang katawan nang nagtuloy-tuloy ang pagbaon nito sa kailaliman ng kanyang puke.

Hindi maipaliwanag na sarap ang naramdaman ni Ramil, matapos ang mahabang panahon, muling nakapasok ng puke ang kanyang dambuhalang burat.

Nang matagumpay na naibaon ni Ramil ang kanyang pito’t-kalahating pulgadang kayumangging burat, hinawakan niay ng mabuti ang manipis na bewang ng napakaputing si Kylie, at inumpisahan na niya ang kanyang pagbayo sa namamasang pukeng nauna nang kinasta ng morenong burat ng kanyang bayaw.

Samantala ay lalo namang naginit si Kristof sa nakita, kaya naman lalo niyang binilisan ang pagbayo sa magandnag bibig ng dalaga, habang lalo ring bumibilis ang pagbayo ng kanyang bayaw sa puke nito.

Halos manirik na ang mga mata ni Kylie sa kabilang pagbayo ng gahiganteng mga burat sa magkabila niyang mga babaeng butas, hindi niya akalain na mauuwi siya sa ganitong sitwasyon, sanib pwersang inaasawa ng dalawang barako.

Sarap na sarap si Ramil sa pagararo ng kanyang pito’t-kalahatign pulgada ng burat sa masikip at namamasang puke. Matagal niyang hindi naranasan ang sarap na ito, matagal an panahon siyang nag-tiis, at matagal na panahon niyang tanging nagagawa ito sa kanyang imahinasyon, kaya naman ngayong malaya niya itong nagagawa ay lubha na niya itong tinatamasa.

Barubal ang kanyang ginagawang pagbayo sa kasikipan ni Kylie, tila ba hindi niya iniisip na pito’t-kalahating pulgada at galata pa sa taba ang kanyang burat, at wala siyang pakielam kung nasasaktan ang babaeng ito, mahalaga lamang sa kanay ay mawasak niya ang pukeng ito. Wala siyang alinlangang lumaspag, dahil tanging sa kanyang asawa na si Ema lamang siya maalagang bumayo, pero sa puke ng ibang babaeng tulad nito ay wala siyang atubiling bumarubal ng kantot at mangwasak.

Sa kabilang banda, pabaling-baling sa pagkakahiga ang tatlong buwang buntis na si Ema. Hindi siya mapirme, hindi siya sanay na hindi niya katabing matulog ang kanyang asawa.

Kasalukuyang nakahiga siya mag-isa sa kanilang kwarto, habang sa kabilang kwarto naman ang kambal niyang anak. Hindi pa rin matanggal ang pangamba kay Ema, nag-aalala siya sa kanyang asawa, lalo pa at nalaman niyang may magnanakaw na pumasok sa construction site na binabantayan ng kanyang asawa at kapatid na si Kristof, kaya’t hindi niya maiwasang mag alala sa kaligtasan ng dalawa.

Hindi rin maiwasang mag-alala ni Ema sa kanilang kasalukuyang kalagayan, buntis siya, at tanging ang dalawang binatilyong anak lamang niya ang kanyang kasama sa bahay, at nangangamba siya sa mga posibilidad na baka may masamang loob na manghimasok sa kanilang munting tahanan, na hindi pa man din ganap na matibay dahil gawa lamang ito sa mga kahoy at kawayan.

Ilang sandali, sa kalagitnaan ng kanyang nangangambang isip, ay biglang humawi ang kurtinang tanging takip sa pinto ng kwarto.

Nagulat si Ema at agad na napabangon, subalit pagbangon niya ay bumungad sa kanya ang dalawang binatilyong anak, kapwa nakasuot ng puting kamiseta at panjama na pantulog.

“Jaeden, Haeden? Gabi na, bakit gising pa kayo?” Wika ni Ema sa kambal na anak.

Laking gulat rin niya nang makitang may dala-dalang unan ang dalawa.

“Nay, dito pa kami sa inyo matutulog, tatabihan po namin kayo” Wika ni Haeden.

“Ha? Bakit naman?” Naguguluhang wika naman ng ina.

“Nangako po kami kay tatay na babantayan namin kayo nay” Wika naman ni Jaeden sa parehong boses.

Hindi mapigilang mapangiti ni Ema sa dalawa, sa kabila ng pagbibinata ng mga ito, hindi nawawala sa kanila ang kanilang pagiging malambing.

“Nako, kayo talaga…” Nakangiting wika ni Ema.

Lumapit ang dalawang biantilyo sa higaan ng ina at sabay ipinwesto ang mga bitbit na una at sabay humiga at pinagitnaan ang buntis na ina.

“Ma, magmula ngayon gabi-gabi na namin kayong tatabihan sa higaan tuwing wala si tatay, kami ang magbabantay sayo” Malambing na wika ni Jaeden.

“Tama po, at nay wag niyo pong papagurin ang sarili niyo, utusan niyo lang po kami ni Jaeden, tiyak po tutugon kami, at pramis po hindi mo magiging matigas ang ulo namin, hindi kami magpapasaway” Wika naman ni Haeden, puno ng sinseridad sa boses.

Muli ay napangiti si Ema sa binatilyong kambal, parehong malambing ang mga ito at bukod sa magkamukha, magkaboses na magkaboses pa.

Maharang hinawakan ni Ema ang malalambot na buhok ng dalawa at bahagyang ginulo.

“Kayo talaga, manang-mana kayo sa ama niyo, napaka maalaga” Nakangiting wika ni Ema sa dalawa.

Hindi maiwasang matuwa ni Ema, sa kabila ng bigat ng sitwasyon at kawalan ng presensya ng mister, naririto ang binatilyo niyang mga anak na handang umagapay sa kanya at ibigay ang lambing na hinahanap niya sa kasalukuyang pagkawala ng kanyang mister.

Lingid sa kanyang kaalaman, na ang matipuno at gwapo niyang asawa ay kasalukuyang kumakasta ng puke ng ibang babae, kasama ng kapatid niyang bunso na si Kristof.

Ilang sandali lamang, sa patuloy na walang habas na pagbayo sa maputing puke ng dalaga, gawa marahil ng matagal na pagkakatigang ay mabilis na umakyat ang likido ni Ramil sa kanyang katawan, kasunod ng paninigas ng kanyang mga kalamnan at pangingisay ng kanyang mga hita.

“Yaw, palit muna tayo, lalabasan na ako” Pagmamadaling wika ni Ramil sa bayaw na abala sa pagbayo sa bibig ng dalaga.

Agad namang binunot ni Kristof ang kanyang pitong pulgadang burat sa bibig ni Kylie, habang sabay ring binunot ni Ramil ang pito’t-kalahating pulgada niyang burat sa pagkakabaon sa puke ng dalaga, bagay na halos makapagpabaligtad sa pagkababae ni Kylie sa laki ng naturang tarugo. Mabilis na nagpalit ng pwesto ang dalawa, si Kristof ay pumwesto sa likuran ng nakatuwad na dalaga, itinapat ang pitong pulgadang burat sa namamasang puke sabay muli itong walang alinlangang ibinaon, bagay na muling nakapagpatirik sa mata ni Kylie.

Mabilis ring ibinaon ni Ramil ang kanyang naghuhumindig sa katigasan na burat sa bibig ni Kylie, at ramdam niya ang init ng bibig na ito. Mabilis siyang umayuda ng pagbayo sa naturnag bibig, kaya naman kung halos mabilaukan na si Kylie kaninang ang pitong pulgadang burat pa lamang ni Kristof ang nakabaon sa kanyang bibig, ay tuluyan siyang nilunod ng pito’t-kalahating pulgadang burat ni Ramil na di hamak na mas mataba kumpara sa nauna.

Nagaptuloy lamang si Rmail sa pagbayo sa natarunag bibig, at talabang namang sumasagad hangang sa lalamunan ng dalaga ang ulo ng kanyang burat kaya naman halos malagutan ng hininga ni Kylie. Habang patuloy naman si Kristof sa pagbayo sa namamasang puke nito gamit ang pitong pulgadang niyang morenong burat.

Ilang sandali pa ay muling naramdaman ni Ramil ang paninigas muli ng kanyang mga kalamnan at paninikip ng kanyang tiyan, senyales ng nalalapit niyang pagbulwak, kaya naman lalong bumilis ang kanyang pagbayo sa hindi na makahingang bibig ni Kylie, habang patuloy pa rin ang paglagari ng pitong pulgadang burat ni Kristof sa likuran nito.

Ilang sandali pa ay napahawak na ng mahigpit ang malalaking mga kamay ni Ramil sa ulo ng dalga.

“UUGHHHHHH---AAAGHHHH---AAAHHHH!” Malalakas, malalaki, matitigas na mga ungol ang pinakawalan ni Ramil kasabay ng pagbulwak ng napakarami at napakainit niyang matod diretso sa lalamunan ng dalaga.

Kahit patuloy na binubugahang ng napakaraming tamod ni Ramil ang lalamunan ni Kylie ay patuloy pa rin sa pagbayo si Kristof sa puke nito.

Lubhang hindi nakahinga si Kylie sa kahabaan ng pagpapabulwak ng tamod ni Ramil sa kanyang lalamunan dahil sadyang hindi pinakawalang ng malalakas na kamay ni Ramil ang kanyang uli, kaya naman upang makadaloy ang hangin ay wala siyang nagawa kundi lunukin ang namumuo sa pagkapuro at mala-makapunong tamod ni Ramil, kaya naman damang-dama ni Kylie ang paguhit ng namumuo at napakainit na tamod ni Ramil sa kanyang lalamunan diretso sa kanyang sikmura.

Muli pang bumayo si Ramil habang patuloy na nagsusuka ng sandamakmak na tamod ang kanyang kargada upang matiyak na maikarga niya lahat ng tamod sa lalamunan ng napakagandang si Kylie.

Habang patuloy na binubugahan ng pito’t-kalahating pulgadang burat ni Ramil ang bibig ni Kylie ay wala namang tigil sa pagbayo si Kristof sa puke nito, at ilang sandali pa, gawa marahil ng pagkakabitin ng una niyang pagbulwak kanina ay mabilis na muling umakyat ang kanyang likido, kaya naman naramdaman muli niya ang paninigas ng kanyang mga kalamnan na tila ba napipinto na ang kanyang ikalawang pagbulwak. Mabilis niyang hinugot ang pitong pulgadang burat sa pagkakabaon sa malalim na puke ni Kylie, bagkus ay itinutok niya ito sa masikip na butas ng puwet ng dalaga, kaya naman lubhang nangilabot si Kylie nang maramdaman ang naka ambang laman sa bukana ng kanyang tumbong, subalit gaano man niya gustong pigilan si Kristof ay hindi siya makapagsalita gawa pan rin ng pagkakabaon ng pito’-t kalahating pulgadang burat ni Ramil sa kanyang bibig.

Ilang sandali, walang pagaalinlangang ibinaon ni Kristof ang namamagang ulo ng kanyang kargada sa bukana ng pwet ni Kylie, dahilan upang manirik ang mga mata ng dalaga sa sakit, ito ang unang beses na may papasok sa kanyang puwet kaya naman hindi mawaring sakit ang idinudulot nito sa kanya.

Batid ni Ramil na nasasaktan si Kylie sa ginagawang pagpasok ng kanyang bayaw sa likod nito, kaya naman upang hindi na maka imik pa ang dalaga ay lalo pang binilisan ni Ramil ang pagbayo sa bibig nito.

Habang mabilis na binabayo ni Ramil ang bibig ni Kylie ay ginamit agad ni Kristof ang pagkakataon, buo-buo niyang ibinaon sa kailaliman ng babaeng puwet ni Kylie ang kanyang pitong pulgadang morenong burat, dahilan upang halos lumuwa ang mga mata ng dalaga sa sakit. Nang maibaon na ng husto, inumpisahan nang bumayo ng mahabang burat ni Kristof sa napakasikip na babaeng butas ni Kylie.

Nang makitang naibaon na ng kanyang bayaw ang burat sa pwuet ni Kylie ay hinituan na ni Ramil ang pagbayo, bagkus ay ibinaba na lamang niya ang burat sa loob ng bibig ng dalaga at hinayaan itong simutin ang natitirang tamod rito.

“Linisan mo ang burat ko, siguraduhin mong wala kang titirang tamod diyan, dahil ipapasok ko ulit yan sa puke mo, kaya’t kung ayaw mong mabuntis kita, simutin mo yan ng husto” Wika ni Ramil sa dalaga, ang tono ay puno ng otoridad at pagbabanta.

Lubha namang kinabahan si Kylie, batid niyang nilabasan na ang burat na kanyang subo-subo ngayon, at masyadong delikado kung ipaapsok muli ito sa kanyang puke, kaya naman sa takot na mabuntis, pinilit sipsipin ng mabuti ni Kylie ang gahiganteng burat ni Ramil at simutin ang lahat ng tamod nanatitira rito nang sa gayon ay walang matirang ni katiting na tamod rito bago ito muling ipasok sa kanyang puke.

Nang matiyak ni Ramil na nasimot na lahat ni Kylie ang tamod sa kanyang burat ay inumpisahan na niyang bunutin ang kanyang burat sa bibig nito. Sa pagkakataong ito ay sinenyasan naman ni Ramil ang bayaw na si Kristof na abala sa pagbayo sa butas ng puwet ng dalaga. Agad namang nagkaintindihan ang magbayaw sa simpleng senyasan.

Inumpisahang binuhat ni Kristof ang manipis na dalaga habang nananatiling nakasalpak ang kanyang pitong pulgadang burat sa butas ng puwet nito, lumapit siya sa mga nakapatong-patong na mga sako ng semento, dito ay humiga ng patihaya ang binata, kaya naman patihaya ring nakapatong sa kanya ngayon si Kylie.

Nang nakatihaya na si Kristof, at habang patiyahang nakapatong pa sa kanya si Kylie ay agad namang lumapit si Ramil, hawak-hawak ang kanyang gahiganteng burat ay itinapat niya ito sa hinihingal na puke ng dalaga, dito ay walang atubiling muli niyang ipinasok ang pito’t-kalahating pulgadang burat sa pukeng ito dahilan upang mapahiyaw sa ungol ang dalaga.

“Ugghhhhhh!” Ungol nito nang maramdaman ang pagbaon ng pito’t-kalahating pulgadang burat ni Ramil sa kanyang puke, habang nananatiling nakabaon naman ang pitong pulgadang burat ni Kristof sa kanyang puwet.

Nagkangisian ang magbayaw nang makita ang rekasyon ng dalawa, kaya naman imbes na maawa ay tila lalo pa silang nalibugan, kaya naman inumpisahang sanib pwersang binayo ng dalawa ang nakagapos na si Kylie, bagay na ahlos makapagpaluwa sa mga mata ng dalaga sa matinding sakit.

Sa kabila ng abalang pagbayo ng magbayaw sa dalaga, lingid sa kanilang kaalaman na kasalukuyang nakasubaybay sa kanilang galaw ang isang lente ng camera. Sa isang maliit na butas ng yerong pader ng baraks, kung saan lihim at ilegal na nagaganap ang kanilang pagniniig sa iisang babae, isang tahimik ngunit mapanlikhang camera ng cellphone ang maingat na nakapuwesto. Walang kaalam-alam ang mga naroroon na bawat galaw ng kanilang katawan, bawat ekspresyon ng kanilang mukha, bawat kilos, ungol, at salita ay hindi nakaliligtas sa masusing pagtatala ng kamera. Habang sila’y abala sa kanilang pribadong sandali, walang kamalay-malay na ang lahat ng nangyayari, kahit ang pinakamaliit na detalye, ay naiimortalisa na sa anyo ng mga imahen at tunog, isang salaysay na labas sa kanilang kaalaman at kontrol.

Patuloy sa walang sawang pagabyo ang magbayaw, patuloy ang paglagari ni Krisof ng kanyang pitong pulgadang morenong burat sa kasikipan ng butas ng puwet ni Kylie, habang walang habas na pagkantot naman ang ginagawa ng hayok na hayok na burat ni Ramil sa bugbong-saradong puke ng dalaga.

Halos hindi na makahinga si Kylei sa sabayang pagkasta sa kanya ng dalawang gahiganteng burat ng magbayaw na ito, at hindi niya inakalang mapapasabak siya sa ganito ngayong gabi, lalo pa’t hindi niya akalain na makakasta siya hindi lang ng isa kundi dalawang burat pa na hindi pa man din biro ang mga laki.

Habang patuloy na binabayo ni Ramil ang puke ni Kylie ay nakuha ng kanyang atensyon ang malulusog at mapuputing suso nito, kaya naman sa agad niyang inilapit ang mukha sa kanang suso at agad itong sinunggaban at nilapa. Habang si Kristof naman ay inumpisahang halikan ang kaliwang balikat ni Kylie na nasa kanyang harapan, kaya naman muling napatirik sa ere ang ulo ng dalaga sa kakaibang sarap ng pagromansa sa kanya ng matipunong magbayaw.

Sa kabilang banda ay hindi rin mapakali si Angel na pagkakahiga, malalim na ang gabi subalit hindi pa rin niya nakakapa ang kanyang antok, magpahangang sa ngayon ay nagaalala pa rin siya sa nobyo. Bagamat alam niyang pinuntahan na ito doon ng kanyang bayaw na si Ramil ay hindi pa rin niya maiwasang magalala. Isa pa ay hindi rin siya sanay na matulog magisa, nasanay na siya sa gabi-gabi presensya ng kanyang nobyo sa kanyang tabi tuwing sila ay matutulog, kaya naman hindi niya maiwasang hindi manibago.

Isa pa, nagaalala rin si Angel, kilala niya ang kanyang nobyo, sa lakas ng natural nitong alindog ay lubhang maraming babae ang naaakit nito, at kilala niya ang nobyo, alam niyang mahina si Kristof sa paglayo sa mga tukso, kaya’t nagaalala siya sa mga maaring gawin ng kanyang nobyo habang wala siya sa tabi nito. Umaasa na lamang talaga si Angel na sana ay si Ramil na ang manguna sa pagsuway sa mga kapilyuhang ginagawa si Kristof, subalit lingid sa kanyang kaalaman, ang si Ramil ay siyang kasama pa ngayon ni Kristof sa sanibpwersang pagkasta sa isang babae, at aksalukuyang sarap na sarap ang dalawa sa kanilang makamundong pagbayo.

Ilang sandali pa ay hindi na napigilan pa ni Kristof ang pagputok ng kanyang ikalawang pagbulwak, malakas na bumomba ng tamod ang kanyang morenong burat sa loob ng tumbong ng dalaga kaya naman halos mapaso si Kylie sa init ng tamod na ito.

Sa ilang sandali lamang rin ay mabilis na umakyat ang ikalawang bugso ng libog na likido ni Ramil sa kanyang katawan, kasabay ng muling paninigas ng kanyang mga kalamnan senyales ng napipinto niyang ikalawang pagbulwak, kaya naman agad niyang binunot ang pagkakabaon ng kanyang burat sa namamasang puke ni Kylie, bagkus ay isiniksik niya ang madulas nitong ulo sa masikip na butas ng pwuet ni Kylie na kasalukuyang kinababaunan ng pitong pulgadang morenong burat ng kanyang bayaw.

“AAGHHHHH---AAHHH!” Malakas na hiyaw ni Kylie nang maramdaman ang pilit na pagsusumiksik ng isa pang ulo ng burat sa butas ng kanyang pwet na kasalukuyang okupado na ng gahiganteng burat ni Kirstof. Subalit mapilit ang burat ni Ramil, at pwersahan niyang isiniksik ang kanyang matabang burat sa naturang butas, dahilan upang halos malagutan ng hininga ang dalaga sa sakit.

Sa dulas ng paunang katas sa ulo ng burat ni Ramil ay nagawa niyang isiksik ito sa okupadong tumbong, at kahit ipit na ipit na ang kanyang burat sa malaking burat ng kanyang bayaw na kasalukuyang nakabaon rito ay pwersahang isiniksik ni Ramil ang kanyang pito’t-kalahating pulgadang burat, dahilan upang tuluyan itong bumaon sa kailaliman ng napakasikip at birheng butas ng pwet ni Kylie, kaya naman halos mawarak ang tumbong ng dalaga sa dalawang gahiganteng burat na umokupa sa kanyang tumbong.

Ramdam na ramdam ni Ramil ang dulas at init ng tamod ng kanyang bayaw na naunang naiputok dito sa loob, bagay na lalong nagpadulas sa okupadong lagusan, kaya naman kahit namumutla na sa sakit ay inumpisahang umariba ng kantot ng pito’t-kalahating pulgadang burat ni Ramil habang nananatiling nakabaon rito ang pitong pulgadang burat ng kanyang bayaw.

Ramdam na ramdam rin ni Kristof ang pakikipagsiksikan ng matabang burat ng kanyang bayaw sa kanyang burat na nnakabaon sa parehong lagusan, kaya naman nang nagumpisang bumayo si ang kanyang bayaw ay nagumpisang magkiskisan ang kanilang matatabang burat na pinadudulas ng kanyang tamod, bagay na lalong nakapagpasarap sa kanilang pagbayo sapagkat tila sinasalsal ng kani-kanilang mga matatabang burat ang isa’t-isa habang sabay na bumabayo ng napakasikip at napakadulas na lagusan.

“UUGHH—AAAHHH”

“AAAHH---AAGHH”

“GGHHH—AAAAHHH!”

Sunod-sunod na hiyaw ng dalaga habang walang awang sabay an binabayo ng dalawang higanteng burat ang napakasikip niyang tumbong.

Habang umaariba ng kantot si Kristof kasabay ng burat ng kanyang bayaw, patuloy siya sa paghalik sa kanang leeg ng dalaga, at habang patuloy rin sa pagbayo ang higanteng burat ni Ramil ay muli niyang inilapit ang kanyang mukha sa kaliwang leeg naman ni Kylie at inumpsiahan itong mariing halikan, kaya naman tila kinorner ng dalawang barakong bibig ang maputing leeg ni Kylie habang mariing itong hinahalikan, kaya naman di maipaliwanag na sarap ang nararamdaman ng dalaga na nakikipagtalo sa sakit na idinudulot ng sabayang pagbayo ng dalawang higanteng burat sa iisang butas ng kanyang pwet.

Lubhang inubos ng dalawang barakong dila ang lasa ng maputing leeg ng dalaga habang patuloy rin sila sa walang disiplinang pagbayo rito.

Habang abala sa sanib pwersang pagbayo ang magbayaw, ang nakasilip na lente ng kamera, na tila isang tahimik na saksi, ay patuloy na itinatala ang bawat galaw ng kanilang mga katawan—mga galaw na puno ng damdamin at hindi maitatangging intensyon. Bawat reaksyon sa kanilang mukha, mula sa bawat ungol, hanggang sa pag-igting ng mga labi, ay tila nagkukuwento ng mga emosyon, samantalang ang bawat kilos—ang paghaplos ng mga kamay, ang pagtulo ng mga pawis, o ang simpleng paghinga ay parang isang detalyadong salaysay ng isang kwentong hindi nila alam na isinisiwalat.

Walang anumang aspeto ng kanilang ginagawa ang nakaliligtas sa mapanuring mata ng lente. Ang bawat ekspresyon, bawat ungol, at bawat bulong ay nagiging himig ng isang kwento ng mga lihim ng kasiyahan. At habang patuloy silang nagiging abala sa kanilang ginagawa, ang kamera ay nananatiling walang kinikilingan, walang pakialam sa moralidad, kundi may layunin lamang na itala ang katotohanan ng sandaling ito, na balang araw ay maaaring maging patunay ng kanilang ginawa.

Ilang sandali ay naramdaman na muli ni Ramil ang muling pag akyat ng kanyang likido, kasabay ng muling paninigas ng kanyang mga kalamnan, senyales ng napipintong ikalawang bugso ng kanyang pagbulwak.

Habang pataas ng pataas ang kanyang likido, patuloy naman sa walang humpay na apgbayo ang hayok na pitong pulgadang burat ng kanyang bayaw, bagay na patuloy na gumagasgas sa kanyang burat kaya naman lalong nagdulot ito ng kakaibang kiliti kay Ramil.

Ilang saglit pa ay hindi na napigilan pa ni Ramil, at nagpakawala siya ng malalakas na ungol.

“UGGHH—AAGHH—AAAHHHH!” Sunod-sunod na ungol ng barakong ama kasabay ng pagbulwak ng ikalawang bugso ng napakalapot niyang tamod sa loob ng pwerta ni Kylie, habang kapwa nakabaon pa rito ang pitong pulgadang gadelatang burat ng kanyang bayaw.

Damang-damam ng morenong burat ni Kristof ang init at lapot ng ikalawang bugso ng tamod ng kanyang bayaw sa loob ng lagusan ng puwet ni Kylie, bagay na lalong nakapagpadulas pa rito at siyang lalong nakapagpasarap ng pagkiskis ng kanyang burat sa bumubugang tamod na burat ng kanyang bayaw.

“UGGHH—SHHIT—AAAGHH!” Patuloy na pagungol ni Ramil habang patuloy na bumubuga ng napakaraming katas ang kanyang kargada na patuloy na kinikiskis ng morenong burat ng kanyang bayaw sa loob ng lagusan ni Kylie.

Matapos ang dalawang bugsong pagpapalabas ay ngayon lamang nakaramdam ng panghihina ang magbayaw, kaya naman unti-unting humina ang kanilang pagbayo sa kinawawang dalaga.

Ilang sandali ay tuluyan nang tumigil ang pagbayo ng dalawa sa iisang lagusan, bagamat hindi nila binubot ang pagkakabaon ng kani-kanilang gahiganteng mga burat, bagkus at pinaulanan nila muli ng halik ang leeg at mga balikat ni Kylie.

Patuloy na sinagpang ng halik ni Ramil ang leeg ng dalaga, habang patuloy naman si Kristof sa paglapa sa balikat nito mula sa likuran, ito’y habang nananatiling nakabaon ang kani-kanilang mga kargada sa lagusan ng puwet ni Kylie.

Pawis na pawis ang tatlo habang nalulunod sa init ng mapusok na eksena. Ang kanilang mga katawan, tila nag-aapoy sa damdamin at pagnanasa, ay tuluyang tinalo ang malamig na simoy ng gabi. Ang bawat paghinga ay mabigat, ang bawat galaw ay puno ng intensyon, at ang bawat patak ng pawis ay parang alon ng init na kumukulong sa hangin. Sa kabila ng katahimikan ng paligid, ang mga tunog ng kanilang pagkilos at mabilis na pintig ng mga puso ay tila bumabasag sa malamlam na gabi, nag-iiwan ng bakas ng tensyon at alab sa bawat sulok ng lugar.

Matapos ang ilang sandaling pagbabad ng kani-kanilang mga burat sa winasak na lagusan ni Kylie ay unti-unti na ring nanlambot ang mga ito, kaya naman salitan na nila itong hinugot mula kay Kylie at hinituan na rin nilang pinapak ang leeg at mga balikat ng maputing dalaga.

Lupaypay si Kylie matapos ang mapusok na eksena, literal an winasak siya ng mga gahiganteng burat ng barakong magbayaw.

Inumpisahan nang kalagan ni Kristof ang pagkakagapos ng mga kamay ni Kylie patalikod upang makapag bihis na ito.

“Sa susunod mag nakaw ka pa ha?, nang muli kang lumpuin ng mga burat” Nakangising insulto ni Kristof sa dalaga.

Hindi naman makapagsalita si Kylie sa lubhang panlalambot at lubhang hiya sa nangyari, at halos hindi siya makatingin sa mukha ng dalawa, habang si Ramil naman ay ngingisi-ngisi rin habang inuumpisahang suotin ang brief at pantalon.

“Sige na umuwi ka na, at wag na wag kang magsusumbong dahil patay ka kay boss Hugo, di ako magdadalawang isip na isumbong ka oras na magsumbong ka sa ginawa namin sayo” Pananakot pa ni Kristof dito.

“Pangako, hindi ako magsusumbong” Takot na wika naman ng dalaga.

Nagamamadali nang nagsuot ng saplot ang dalaga at mabilis na lumisan sa baraks. Ngisian naman ang magbayaw sa matagumpay nilang gabi ng paglupaypay sa dalaga.

Lingid sa kaalaman ng dalawa, isang set up lamang ang ginawa ng dalaga, at hindi nila alam, ang pagpapakasasa nila sa isang puke ngayong gabi ay ang magiging mitya ng kanilang habang buhay na pagdurusa ng kanilang dignidad.

“Kuya, nanlalagkit ako. May dala ka bang mga damit ko? Gusto kong maligo” Wika ni Kristof habang pinapahiran ang pawis sa kanyang noo. Kita ang bahagyang pagkailang sa kanyang mukha dulot ng lagkit ng pawis at init ng paligid.

“Oo, Yaw” Sagot ni Ramil, sabay abot ng bag na bitbit niya. “Tamang-tama, naipag-impake ka ni Angel kanina. Sabi niya kumpleto na daw lahat ng gamit mo diyan sa bag.”

“Ah, ayos! Sige, kuya, maligo muna ako” Sagot naman ni Kristof na may halong kasabikan. Mabilis niyang kinuha ang bag at tumayo, handa nang pumunta sa banyo.

“Sabay na tayo, Yaw. Nanlalagkit rin ako sa pagbayo sa babaeng ‘yon. Haha!” Masayang wika ni Ramil habang tumatawa nang malakas. Ang kanyang malapad na ngiti ay nagpakita ng kasiyahan niya sa kabila ng kanilang pagod.

“Sige, tara, kuya” Sagot ni Kristof, natawa rin sa sinabi ng bayaw.

Sabay na nagtungo sa paliguan sa kanilang baraks ang magbayaw. Sa katahimikan ng paligid, naririnig lamang ang mahinang lagaslas ng tubig mula sa balde at ang tunog ng kanilang yapak sa sementadong sahig. Dahil silang dalawa lamang ang naroroon, komportable nilang hinubad ang kanilang mga damit, walang pag-aalinlangan o pagkailang. Para sa kanila, normal na lamang ito bilang magbayaw na sanay na sa pagkikitaan ng kahubdan sa isa’t-isa.

“Salamat, Kuya. Pinaunlakan mo ang hiling ko na huwag akong isumbong kay Angel” Pasalamat ni Kristof sa bayawhabang tinutuyo ang kanyang buhok gamit ang tuwalya. Ramdam ang paghinga niya nang maluwag, tila nabawasan ang bigat ng kanyang dinadala.

“Syempre, Yaw, hindi naman kita ipapahamak” Tugon ni Ramil na may halong lambing at pag-unawa. “Bagamat, aminado ako, nabigla talaga ako kanina. Hindi ko inaasahan ‘yung mga nangyari, pero alam mo naman, lalaki rin ako. Kaya’t naiintindihan kita.”

“Tsaka salamat Yaw, ipinatikim mo sakin ang babaeng yon, sa wakas, nakatira rin ako ulit” Nakangiting pasalamat ni Ramil.

“Syempre naman Kuya, alam kong hindi ka nakaka score kay Ate nitong nakaraan, kaya’t syempre naiintindihan rin kita” Ani Kristof, may halong biro at pilyong ngiti habang nakatingin sa kanyang bayaw.

Napailing si Ramil habang nagpipiga ng basang tuwalya. “Tigang lang talaga ako ngayon, kaya ko pinatulan ‘yon” Pag amin niya, may bahagyang tawa ngunit halatang may halo ring pagsisisi sa kanyang tinig.

“Tsaka, huwag kang mag-alala, Kuya. Hindi ito ang huli. Sa susunod, kapag may babae ako, tiyak na ipahihiram ko rin sa’yo” Wika naman ni Kristof, puno ng kapilyuhan ang tinig.

“Gago ka Yaw, ayaw kong nagkakasala sa Ate mo, tigang lang talga ako ngayon kaya ko pinatulan yon” Wika naman ni Ramil, bakas ang paliwanag at pagtanggi sa mga salita.

“Wala namang makakaalam, Kuya. Safe ang mga sikreto mo sa akin. Hinding-hindi ko ilalabas ang mga ito. Ang importante, maayos kayo ni Ate, at hindi nasisira ang pamilya niyo.” Wika naman ni Kristof, puno ng kumpyansa sa kanyang tono.

“Tsaka, Kuya, hinding-hindi kita ipapahamak” Seryosong wika ni Kristof habang nakatingin kay Ramil. “Pamilya mo ang Ate ko. Mahal ko siya tulad ng pagmamahal mo sa kanya. Tatay ka nung mga pamangkin ko, at alam kong ikaw ang haligi ng pamilya niyo. Gugustuhin ko bang masira ang lahat ng iyon? Syempre hindi”

Naisip naman ni Ramil na may punto ang bayaw. Malaki ang tiwala niya kay Kristof, at magmula nang makilala niya ito, hindi lang bilang bayaw kundi parang tunay na kapatid na rin ang turing niya rito. Si Kristof ang palaging nakikinig sa kanya, lalo na tuwing may tampuhan sila ni Ema. Madalas niyang isiwalat dito ang mga problema niya sa buhay mag-asawa, mga hinaing na hindi niya madaling maibahagi sa iba.

Sa bawat pagkakataon, pinatunayan ni Kristof na maaasahan ito—isang taong marunong magbantay ng sikreto at nagbibigay ng payo nang walang pag-aalinlangan. Dahil dito, batid ni Ramil na hinding-hindi siya ipapahamak ng bayaw. Sa kabila ng mga kalokohan nilang magbayaw, alam niyang may matibay na pundasyon ng tiwala at respeto sa pagitan nilang dalawa.

Matapos makaligo ang dalawa, sabay na rin silang nagbihis sa loob ng baraks. Habang abala sa pagkalkal ng bag na ipinadala ni Angel, biglang tumigil si Kristof at napakunot-noo.

“Kuya, wala bang ipinadalang brief si Angel? Bakit wala akong makitang brief dito?” Tanong niya, halatang nagtataka habang patuloy na binubusisi ang laman ng bag.

“Ha? Hindi ko alam” Sagot ni Ramil, bahagyang nagulat sa tanong ng bayaw. “Hindi ko naman kinalkal ‘yan kanina. Ang sabi niya, kumpleto na raw ang laman niyan.”

Napakamot sa ulo si Kristof, halatang nagtataka.
“Mukhang hindi ako pinagdalhan ng brief ng nobya ko”
Usal niya sa sarili, habang paulit-ulit na hinahalungkat ang laman ng bag na parang umaasang bigla na lang may lilitaw.

Wala nang nagawa si Kristof kundi lumapit kay Ramil. “Kuya, pahiramin mo na lang muna ako ng brief. Walang ipinadalang brief si Angel” Pakiusap niya na may halong pag-aalangan.

May pagkabigla man, agad naman tumugon si Ramil. “Sige, walang probelma” Sambit ni Ramil, puno ng malasakit ang tono. “Saktong anim lang ang dala kong brief, pero eto, hiram ka na muna. Labhan na lang natin pagkatapos para magamit ko ulit.”

“Salamat, Kuya. Lalabhan ko rin agad ‘to bukas. Pasensya na, ha,” paumanhin niya, bakas ang pagpapahalaga sa tulong ng bayaw.

“Ayos lang, Yaw” Tugon ni Ramil na puno ng pag-unawa.

Nang matapos magbihis, inayos na nila ang kanilang higaan. Dahil sa limitadong espasyo ng baraks, naglatag na sila ng isang kumot at magkatabi silang natulog. Sa kalagitnaan ng katahimikan ng gabi, nagkaroon sila ng pagkakataon para magpahinga mula sa pagod ng araw. Alam nilang maaga pa ang kanilang trabaho kinabukasan, kaya’t sinikap nilang magpahinga nang maayos para muling harapin ang mga hamon ng susunod na araw. Bagamat mahirap ang kanilang kalagayan, napanatili nila ang matibay na relasyon bilang magbayaw—puno ng tiwala at pag-alalay sa isa’t isa.

“Ano, nagawa niyo ba ang misyon niyo?” Tanong ni Hugo sa mabigat at malamig na boses, habang nakaupo sa isang lumang silyang de-yero. Ang madilim na kwarto ay nagbigay ng karagdagang tensyon sa usapan, na tanging ilaw mula sa isang malimlim na bombilya ang nagbigay-liwanag sa kanila.

“Syempre naman, boss” Sagot ni Lloyd, isa sa kanyang mga tauhan, na may bahagyang ngisi sa labi. Hinugot nito ang kanyang cellphone mula sa bulsa, saglit na inikot ang screen, at saka inabot kay Hugo. “Eto ‘yung video” Dagdag niya, may kumpiyansa sa boses.

Kinuha ni Hugo ang cellphone at tiningnan ang screen. Tumigil ang lahat ng tunog sa kwarto nang mapanood niya ang video. Napangisi siya, kitang-kita sa malinaw na kuha ng video kung paano bayuhin ng magabayaw ang tauhan niyang si Kylie, bawat galaw, bawat ekspresyon ng kanilang mukha, at bawat ungol at salita ay maayos an naitala.

“Mahusay talaga kayo, lalo na ikaw, Kylie. Maasahan ka talaga, hehe” Wika ng mayamang amo, habang nakatambad ang isang ngiti sa kanyang labi. Tila hindi nakatingin sa kanya, ngunit ang tono ng boses niya ay may halong paghanga.

“Syempre naman, boss. Ako pa ba?” Sagot naman ni Kylie. Hindi niya maitago ang isang matalim na ngiti, isang sagot na puno ng kumpiyansa at alam niyang mabangis ang mga nagawa niyang misyon. Masaya siyang naririnig ang papuri ng amo, ngunit alam niyang ito pa lang ay unang hakbang sa mas malaking misyon na naghihintay.

“Pero boss, baka maari mong dagdagan yung bayad mo sakin?, ang sabi mo isa lang ang babayo saakin, dalawa pala, ang lalaki pa ng mga burat ng mga gago” Reklamo ni Kylie, sapagkat ang usapan nila ni Hugo ay si Kristof lamang ang proyekto niya.

“Hindi ko naman din akalaing darating pala itong bayaw niyang si Ramil” Wika ni Hugo, ang mayamang politiko, habang nakatingin sa video na kanyang hawak.

“Pero wag kang mag-alala, Kylie” Dagdag niya, medyo naglalagay ng bigat sa kanyang mga salita. “Dodoblehin ko ang bayad ko sa inyo para sa lahat ng ginawa niyo.”

“Yan ang gusto ko sayo, boss!” Masayang sagot ni Kylie. Ang kanyang mga mata ay kumikislap sa kasiyahan. Hindi matitinag ang ngiti sa kanyang mukha.

Kagad naman iniabot ni Hugo ang bayad sa dalawa. Isang malupit na alok na hindi nila kayang tanggihan. Tumanggap sila ng walang pag-aalinlangan, at iniwan nila ang video sa mga kamay ni Hugo bago umalis.

Nang makita ng politiko na magkalayo na ang dalawa, muling gumuhit ang matalim na ngiti sa kanyang labi, sumulyap siya sa bintana ng kanyang opisina, tila nagsisimula nang makita ang mas malaking larawan.
“Hehe”
Tawa ni Hugo, ang kanyang mata ay kumikislap ng kasiyahan.
“Naisakatuparan ko rin ang plano. Ito na ang umpisa ng pagkontrol ko sa inyong magbayaw”

“Kung nagpakasarap kayo sa iisang babae ngayong gabi, wag kayong magalala, dahil tiyak na sa mga susunod na araw, matatamasa niyo rin ang sarap ng isa’t-isa”
Wika ng mayamang politiko sa isip, habang ang mga mata ay puno ng madilim na layunin.

Parusa ng Kahapon

“Hello?” Pagtawag ni Hugo sa kanyang koneksyong heneral sa kabilang linya ng telepono.

“Sir Hugo, napatawag po kayo?”
Tugon naman ng kausap.

“Nais ko lang kumpirmahin kung natanggap mo na ang perang ipinadala ko sayo para sa ipinag-uutos ko” Wika ni Hugo.

“Oo Sir, na-tanggap ko na”
Tugon naman ng kausap.

“Huwag po kayong mag-alala Sir Hugo, nakabalangkas na lahat ng plano, tiyak na ang pagkapanalo niyo sa darating na eleksyon”
Wika ng nasa kabilang linya.

“Mahusay kung gayon, at tiyakin mo lang, dahil malaking pera na ang nailabas ko—hindi ako maaaring matalo sa pagka-gobernador”

“Makaka-asa kayo Sir Hugo, hindi ko kayo bibiguin”
Paninigurado naman ng nasa kabilang linya.

Matapos makumpirma ang plano ay ibinaba na rin ni Hugo ang telepono.

Nalalapit na ang eleksyon, at nais matiyak ni Hugo ang kanyang posisyon bilang gobernador ng probinsya, isang pagkakataon upang mas malaya niyang maisakatuparan ang kanyang madidilim na mga plano.

Nitong nakaraang mga buwan ay nagsumikap si Hugo na makipag-ugnayan sa mga malalaking taong kanyang koneksyon upang kalabanin ang kasalukuyang administrasyon dito sa probinsya, ang layunin niya ay mapataob ang kasalukuyang administrasyon nang sa gayon ay makuha niya ang posisyon sa pagiging gobernador ng lugar.

Sa katunayan ay marami ring malalaking tao ang nakikipagugnayan sa pagtakbo ni Hugo hindi lang upang magbigay ng suporta, bagkus ay makisakay sa pagkakataon na maisagawa rin ang kanilang mga karumal-dumal na mga plano oras na mapasakamay ni Hugo ang kapangyarihan bilang gobernador ng probinsya.

Kasalukuyang lulan si Hugo ng kanyang mamahaling sasakyan patungo sa mansyon nkanyang ipinagagawa sa baryo Maulap, ito’y upang tunguhin ang dalawang kalalakihang pakay niya ngayong gabi, walang iba kundi ang magbayaw na sina Ramil at Kristof.

Ilang araw ang nagdaan ay tila naging normal naman ang buhay ng magbayaw na si Ramil at Kristof, unti-unti na rin nilang nakakagamayan ang pananatili sa kanilang baraks buong gabi at ang hindi pag-uwi sa kanilang mga pamilya.

Araw-araw naman ring tumatawag si Ramil sa kanyang asawang si Ema upang kamustahin ang kanyang kalagayan at upang makausap rin ang kambal na anak, at gayon din naman si Kristof na gabi-gabi ring tumatawag sa nobyang si Angel.

Sabado ng hapon, huling gabi ng pagbabantay nila sa trabaho. Kakatapos pa lamang nila sa kanilang maghapong trabaho at kakaalis pa lamang ng iba nilang katrabaho. Naghahanda pa lamang sana upang magsiligo ang magbayaw nang maparating nila ang among si Hugo lulan ng kanyang mamahaling sasakyan. Kasamang dumating ni Hugo sa construction site ang apat niyang tauhan.

“Sir Hugo, magandang hapon po” Magalang na pagbati ni Ramil, naka suot lamang siya ng maong na pantalon, habang wala namang suot na pang itaas gawa ng init ng panahon, kaya naman kitang-kita rin ang kanyang pawisang katawan mula sa maghapong pagtatrabaho.

Tumayo rin naman si Kristof na pawang wala ring suot na pang itaas habang naka suot naman ng basketball short. Kapwa pawisan rin ang katawan mula sa matinding pagtatrabaho.

“Walang maganda sa hapon ko” Bungad ni Hugo sa dalawa, bagay na ikinagulat naman ng magbayaw.

Huminga ng malalim si Hugo, habang nanatiling seryoso ang mukha.

“Alam niyo? Kayong dalawa ang pinagkatiwalaan kong maiwan at magbantay dito gabi-gabi dahil malaki ang tiwala ko sa inyo at alam kong hindi niyo tatarantaduhin!” Direktang wika ni Hugo, halata ang galit at pagkadismaya sa tono.

Nagtinginan naman ang magbayaw at halatang naguguluhan sa sinambit ng mayaman nilang amo.

“Ano itong kagaguhang nakarating saakin?” Galit na tanong ni Hugo sa dalawa.

Hindi makasagot ang magbayaw at halatang gulong-gulo sa mga nangyayari.

“Po? A-ano pong nagawa namin Sir?” Kinakabahang tanong ni Ramil.

Muling huminga ng malalim si Hugo bago nagsalita.

“Kahapon, may nagtungo sa opisina ko, isang babae, nagrereklamo ng naganap na panggagahasa raw dito noong Martes ng gabi” Direktang wika ni Hugo.

Nagtinginan ang magbayaw, halatang gulat ang kanilang mga mukha sa narinig. Agad na sumagi sa kanilang isipan si Kylie, ang babaeng pinagtulungan nilang bayuhin nung nakaraang gabi.

“Ano? Hindi kayo makapagsalita?” Tanong ni Hugo habangs eryosong nakatingin sa dalawa.

Hindi naman makapaniwala ang magbayaw sa sinambit ni Hugo, hindi nila lubos maisip kung paano nakapagsumbong si Kylie sa kanilang amo.

“Pero Sir, wala po kaming nirerape” Pagtanggi naman ni Kirstof.

“Sir pumasok po dito yung babaeng yon nung gabi ng Martes, na-aktuhan kong nagnanakaw ng pintura” Pagsumbong pa ni Kristof.

“Yun na nga, na-aktuhan mo daw na nagnanakaw, pero bakit imbes na isumbong mo saakin, o sa mga owtoridad, ay ginahasa mo?” Galit na wika ni Hugo. “Tapos pagdating nitong bayaw mong si Ramil, ay pinbagtulungan niyo pa siyang gahasain!”

Muling nagulat ang magbayaw, hindi sila makapaniwala na nakapagsumbong ang babaeng iyon sa amo nilang si Hugo, at amging ang mga pangayayri ay tila detalyado nitong naisumbong.

Gayon pa man ay nagdesisyon si Kristof na itanggi pa rin ang paratang.

“Sir, hindi po namin ginahasa yon, wala po kaming ginagawa sa kanya, nagsisinungaling siya” Pagtanggi ni Kristof.

Tumingin naman si Hugo kay Kirstof at muling nagsalita.

“Anong hindi?, ha?, may medicolegal siya na nagpapatunay ng panggagahasa niyo!” Sambit ni Hugo, bagay na labis na ikinagulat ng dalawa, hindi nila inakalang nanguha pa ng sapat na dokumento si Kylie laban sa kanilang ginawang panggagahasa sa kanya nung nakaraan.

“At eto pa, may nakapag video sa inyo ng aktwal na panggagahasa niyo sa kanya ng gabing iyon!” Wika pa ni Hugo, sabay labas ng kanyang cellphone at ipinakita sa magbayaw ang video.

Nanlaki ang mga mata ng magbayaw sa nakita, malinaw at detalyadong nakuhanan sa video ang kanilang sanib pwersang pagabayo kay Kylie nung gabing iyon.

Lubhang kumabog ang puso ng magbayaw sa kaba, ngayon ay tiyak na wala na silang kawala pa, ang videong ito ay isang napakatibay na ebidensya ng kanilang krimeng nagawa nung gabing iyon.

“Ano? Ngayon niyo itanggi ang panggagaghasang ginawa niyo!” Galit na wika ni Hugo.

Nanatili namang hindi maka imik ang magbayaw, hindi alam kung paano ipapaliwanag ang sitwasyon.

“Alam niyo ba kung gaano kabigat ang kasong isinasampa nung babaeng yon?, at dahil dito sa pinagagawa kong mansyon naganap yung panggagahasa niyo sa kanya ay sangkot ako rito!” Galit na sambit ni Hugo.

“Hindi maaring masira ang pangalan ko dahil lang sa ginawa niyong iyon, lalo pa at nalalapit na ang eleksyon at tatakbo ako bilang gobernador ng probinsyang ito!” Galit na sambit pa ni Hugo.

“Alam ko kung gaano niyo iniingatan ang imahe niyo sa pamilya niyo tulad ng pag-iingat ko rin ng pangalan ko sa mga taga rito sa baryo, kaya’t alam kong hindi niyo magugustuhan kung tuluyang mag reklamo ang babaeng iyon at malaman ng iba ang tungkol sa panggagahasang ginawa niyo!” Dagdag pa ni Hugo.

Nanatili namang walang imik ang magbayaw, kapwa sila napayuko at hindi makatingin kay Hugo, habang ang mga puso nila’y kumakabog sa matinding pangamba.

“Alam ko na hindi niyo nanaising makulong, lalo pa at sa kaso ng rape, walang pyansa” Dagdag pa ni Hugo.

“Kaya ngayon, upang pare-pareho tayong matahimik, pinag-iisipan kong bayaran na lamang ng pera ang babaeng iyon upang manahimik siya!” Wika ni Hugo.

Muling napa angat ang ulo ng dalawa sa sinambit ni Hugo at napatingin rito.

“Pero, dahil kayo naman ang nanggahasa sa kanya, hindi ako papayag na wala akong mapakinabangan sa inyo” Biglang wika ni Hugo, sabay ngisi.

Kinutuban naman ang magbayaw sa sinambit ng amo, ang pagngisi nito ay tila may hatid na kakaibang kutob sa kanila.

“Ano pong ibig niyong sabihin?” Naguluhang tanong ni Kristof.

“Simple lang, babayaran ko ang babaeng iyon upang matahimik siya, pero may ipagagawa ako sa inyo na kailangan niyong sundin” Wika ni Hugo.

“At ano naman po ang ipagagawa niyo?” Kunot-noong tanong naman kaagad ni Ramil.

“Hindi ba’t nagpakasarap kayo sa babaeng iyon nung isang araw?” Wika ni Hugo. “Ngayon, tuturuan ko kayo ng leksyon, dahil kapalit ng ibabayad ko sa pananahimik ng babaeng iyon, nais kong kayong dalawa ang magsabong”

Kapwa napakunot ang noo ng dalawa sa sinambit ni Hugo, hindi sila makapaniwala sa narinig.

“Po? Anong ibig niyong sabihin? Magsasapakan kami?” Naguguluhang tanong ni Ramil.

Napangisi naman si Hugo sa inosenteng tanong ni Ramil na tila hindi nakukuha ang ibig niyang sabihin.

“Hindi Ramil, hindi literal na sabong, kundi magsasabong kayo sa kama, hehe” Nakangising paglilinaw ni Hugo.

Nanlaki ang mata ng magbayaw sa sinambit ng amo at sabay nagtinginan.

Muling lumingon si Ramil kay Hugo at kunot-noong nagsalita. “Ano?, nais niyo kaming magtalik?” Gulat na wika nito.

“Ganon na nga, upang matuto kayo ng leksyon niyo sa panggagahasa sa babaeng iyon” Nakangising pagkumpirma ni Hugo.

Lalong nagulat ang magbayaw sa pagkumpirma ni Hugo sa ipinag-uutos sa kanila, hindi sila makapaniwala sa nais nito, hindi sila makapaniwalang nais silang ipagtalik ni Hugo.

“Pero magbayaw kami Sir? Wag naman pong ganito” Wika naman ni Ramil, halos hindi makapaniwala sa ipinaguutos ng amo.

“Isa pa, pamilyadong tao ako Sir, maling-mali ito” Dagdag pa ni Ramil, halata ang matinding pangamba sa kanyang tinig.

“Mali? Sa tingin niyo yung ginawa niyong panggagahasa sa babaeng iyon ay hindi mali?” Wika naman ni Hugo.

“At sayo na rin nanggaling Ramil, pamilyadong tao ka, nanaisin mo bang makarating sa pamilya mo ang tungkol sa panggagahasa mo?” Wika ni Hugo kay Ramil. “Nais mo bang malaman to ng asawa’t mga anak mo?, at ano sa tingin mo ang mangyayari sa pamilya mo oras na makulong ka ha?”

Hindi nakasagot si Ramil sa sinambit ng amo. Batid niyang nagkamali nga sila sa panggagahasa sa babaeng iyon, ngunit hindi naman niya kakayanin ang nais mangyari ng kanilang amo, na magtalik sila ng bayaw na si Kirstof, higit pa ito sa nakakadiring bagay, lubhang nakakasulasok at halos hindi niya mabuo ang imahe sa kaniyang isipan na nagtatalik sila ng kanyang bayaw na si Kristof.

Subalit naisip rin ni Ramil ang maaring mangyari oras na makarating sa kanyang pamilya ang panggagahasa nila kay Kylie, tiyak ay hindi lang masasaktan ng husto si Ema, kundi magdudulot pa ito ng labis na kahihiyan sa kanyang buong pamilya, maaring maging tampulan ng tukso ang kanyang mga binatilyong anak, at ang pinakakinatatakutan ni Ramil ay oras na makulong siya, wala nang maghahanapbuhay para sa kanyang pamilya, bagay na hindi maaring mangyari lalo pa at buntis ang kanyang asawa, at magbabalik eskwela pa ang dalawa binatilyong anak. Isa pang alalahanin ni Ramil ay baka magdulot pa ito ng panganib sa maselang pagbubuntis ni Ema oras na makarating sa kanya ang masamang balita.

“Pero Sir, baka may iba naman pong paraan pa Sir, wag niyo naman po kaming ipagtalik Sir, bukod sa pareho kaming lalaki, magbayaw pa po kami” Pagmamakaawa naman ni Kristof, kapwa hindi rin makapaniwala sa inuutos ng kanilang amo. Maging si Kirstof ay hindi lubos maisip ang nais mangayri ni Hugo. Naiisip pa lamang niya na makipagtalik sa kapwa lalaki ay nandidiri na siya ng husto, paano pa kaya sa asawa ng kapatid niyang si Ema na si Ramil.

Muli namang ngumisi si Hugo, kita niya ang pangamba at takot sa mukha ng matitikas na magbayaw.

“Yun nga ang nais ko, na bukod sa pareho kayong lalaki, ay magbayaw pa kayo, hehe” Nakangising sambit ni Hugo, tila walang konsiderasyon sa kanyang tinig.

Hindi maiwasang maguluhan ng magbayaw sa sinambit ni Hugo. Hindi nila mahinuha kung bakit nais nitong makita silang magtalik kahit kapwa naman sila mga lalaki. Hindi naman nila makitaan ng kahit anong palatandaan ng pagiging bading si Hugo, kaya’t naguguluhan sila sa ipinag uutos nito.

“Yun lamang ang tanging nais kong magiging parusa niyo” Patuloy pa na sambit ni Hugo.

“Maaring hindi kayo susunod sa pinag-uutos ko, subalit dahil nais kong protektahan ang pangalan ko mula sa krimen na ginawa niyo, mapipilitan pa rin akong bayaran ng malaking halaga ang babaeng iyon kapalit ng pag-atras niya ng kaso niyo, subalit ipinapangako ko, kung hindi kayo susunod sa ipinag-uutos ko, tiyak na makakarating sa mga mahal niyo sa buhay ang videong hawak ko” Seryosong banta ni Hugo, bagay na lalong nakapagpangamba sa magbayaw.

“Lalo na ikaw Ramil, kung hindi ka susunod, titiyakin kong makakarating ang videong ito sa asawa mo, at nang makita niya kung paano ka kumasta ng ibang babae” Wika pa ni Hugo kay Ramil.

Labis namang nangamba si Ramil sa sinmabit ni Hugo, hindi niya lubos maisip ang gulong mangyayari oras na makarating kay Ema ang videong iyon.

“Sir wag naman po, malaking gulo po ito pag nagkataon” Nangangambang wika ni Ramil, labis ang kaba sa kanyang boses.

“Kung ayaw mong masira ang pamilya mo, simple lang, sumunod ka” Tanging wika ni Hugo.

Hindi makasagot si Ramil, maging si Kristof ay kanina pa hindi makapagsalita at hindi makapaniwala sa ipinaguutos ni Hugo. Hindi lubos maisip ni Kristof kung paano siya makikipagtalik sa isang kapwa niya lalaki, at masaklap pa ay sa mismong bayaw niya, ang asawa ng kanyang kapatid. Habang si Ramil naman ay problemadong-problemado, hindi maaring makarating sa kanyang pamilya ang naturang video, na bumabayo siya ng ibang babae, dahil tiyak ay masasaktan ng husto ang asawa niyang si Ema, at higit pang ipinangangamba niya ay ang maselang pagbubuntis nito, nagaalala siya na baka magkaroon ng matinding epekto sa pagbubuntis ni Ema oras na malaman niya ang nangyaring ito, at higit pang nagangamba si Ramil na malaman ito ng kaniyang mga anak, at ayaw niyang masira ang imahe niya bilang mabuting ama sa kambal na anak.

Nagkapalitan ng tingin ang magbayaw, ito ang unang tinginan nilang hindi maipaliwanag ang nararamdaman, nahihiya, nahihirapan at hindi alam ang gagawin.

Kita naman ni Hugo ang pagaalinlangan sa mga mata ng magbayaw, batid niyang hindi makapag desisyon ang mga ito at nahihirapan sa mga nangyayari.

“Ngayong gabi ring ito, nais kong mangyari ang ipinag-uutos ko, at dito mismo sa baraks niyo ito gagawin” Mariing sambit ni Hugo.

Muli ay napatingin kay Hugo ang magbayaw, mababasa sa kanilang mata na hindi sila makapaniwala sa ipinag uutos nito. Mababasa ang matinding pangamba at pagaalala sa kanilang mga mukha.

“Wala na po ba talagang ibang paraan Sir?” Pakiusap naman muli ni Kristof “Maawa naman po kayo, magbayaw kami Sir, hindi namin masisikmuraan ang ipinag-uutos niyo”

“Inuulit ko Kristof, kung hindi niyo gagawin ang nais ko, titiyakin kong makakarating sa mga mahal niyo sa buhay ang videong iyon, na tiyak na sisira sa mga relasyon niyo” Nakangising sambit naman ni Hugo.

Hindi nakasagot si Kristof, habang si Ramil naman ay nanatiling tahimik, naka yuko lamang na tila malalim na nagiisip.

Sa isip ni Ramil, imposibleng makatanggi sila sa nais ni Hugo. Isang makapangyarihang tao si Hugo, at alam nilang wala silang kakayahang magtanggi, lalo pa ngayong magbabayad si Hugo ng pera upang matikom lamang ang bibig ni Kylie, at alam niyang hindi papayag si Hugo na hindi maisakatuparan ang nais. Hindi man lubos maisip ni Ramil kung paano niya makakayanang makipagtalik sa bayaw na si Kristof, batid niyang hindi niya kakayanin na makarating sa kanyang pamilya ang balita tungkol sa ginawa nila kay Kylie, na hindi lang basta nakipagtalik sa ibang babae, kundi malinaw na ginahasa nila ito, dahil malinaw na tinakot lamang nila si Kylie nung gabing iyon at napilitang makipagtalik sa kanila at ginapos pa nila ang mga kamay nito.

Sa isip ni Ramil, lubhang malaking gulo ang mangyayari oras na makarating sa kanyang mga mahal sa buhay ang krimeng kanyang kinasangkutan, tiyak na magdudulot ito ng matinding sakit kay Ema, at ang mahirap pa ay baka maapektuhan ang pagbubuntis nito. Isa pa ay tiyak na magdudulot ito ng malaking kahihiyan sa kanyang mga anak, at baka maging tampulan sila ng tukso sa komunidad oras na malamang nanggahasa ang kanilang ama. Hindi rin lubos maisip ni Ramil kung anong iisipin sa kanya ng mga magulang ni Ema pag nagkataon, na sa matagal na panahon ay naging maganda ang imahe niya sa kanila, kaya’t hindi nya lubos maisip kung masisira ang maganda niyang imahe sa mga ito.

“Ano? Gagawin niyo? O magpapadala ako ng tao ko sa mga bahay niyo ngayon din at ipadadala ko ang video niyo?” Wika ni Hugo sa dalawa.

Muling napatingin sa kanya ang magbayaw, halatang gulat at bakas ang pag aalala sa mga mukha.

“Sa liit nitong baryo, natitiyak ko na madaling mahahanap ng mga tauhan ko ang mga pamamahay niyo” Wika pa ni Hugo sa dalawa.

Lalo namang nabahala ang magbayaw. Batid nilang tama si Hugo, maliit lamang ang kanilang baryo, at tiyak na madaling mahahanap ng mga tauhan ni Hugo ang kani-kanilang mga tahanan.

“Sir wag naman po, maawa na kayo, tiyak na masisira ang pamilya ko pag nagkataon” Pagmamakaawa ni Ramil.

“Hindi ako tumatanggap ng ano mang pakiusap Ramil, binibigyan ko kayo ng pagkakataong maisalba ang reputasyon niyo” Tugon naman ni Hugo.

“Pero Sir? Hindi naman po namin magagawa ang nais niyo, lalaki kami pareho” Giit naman ni Kristof.

“Walang problema” Wika ni Hugo at lumingon sa isa sa kanyang mga tauhang nasa kanyang likuran.

“Jason, punta ka sa baryo Maulap, at ngayong gabi rin, nais kong hagilapin mo ang bahay ng dalawang to, at ipadala mo sa kanilang pamilya ang video” Seryosong utos ni Hugo sa isa niyang tauhan.

“Masusunod po Sir Hugo” Mabilis na pag talima naman ng naturang tauhan.

“Teka Sir wag po!” Pagpigil naman ni Ramil, puno ng pangamba ang kanyang boses.

“Hindi!, hindi niyo ko madadala sa mga pagmamatigas niyo!” Mariing wika naman ni Hugo.

“Sir wag po pakiusap, susunod po ako” Natatarantang wika ni Ramil, bagay na ikinagulat ng husto ni Kristof.

Napangisi naman si Hugo sa sinambit na ito ng pobreng trabahador.

“Sir, susunod na po ako sa pinag uutos niyo” Naluluhang wika ni Ramil.

“Pero kuya?” Hindi makapaniwalang wika ni Kristof.

“Kristof, hindi ko magagawang masira ang pamilya ko nang dahil lamang sa videong iyon” Wika naman ni Ramil sa bayaw.

“Pero kuya hindi ko magagawa ang ipinag uutos niya, hindi ko magagawang makipagtalik sayo” Mariing pagtanggi naman ni Kristof.

“Kristof pakiusap, hindi ko kakayaning masira ang pamilya ko dahil sa nangyaring yon” Pakiusap naman ni Ramil kay Kristof, at halata na sa kanyang mga mata ang pagka desperado.

“Hindi kuya, hindi ako papayag!” Mariing pagtanggi pa rin ni Kristof.

Hindi naman nakasagot si Ramil, batid niyang ayaw talaga ni Kristof, at kilala niya ito, alam niyang lalaking-lalaki si Kristof at hindi ito papayag na makipagtalik sa kapwa lalaki, lalo na sa kanya na bayaw niya mismo.

Ilang sandali, muling tumingin si Ramil kay Hugo at nagsalita.

“Sir, ako susunod ako, ako nalang, gagawin ko ano mang gusto mong ipagawa” Wika ni Ramil sa mayamang amo.

“Hindi lang ikaw ang nanggahasa sa babaeng yon Ramil, kundi kayong dalawa, kayong magbayaw, kaya’t hindi maaring isa lamang ang manangot, dapat kayong dalawa ang kapwa managot sa krimen niyo” Sambit naman ni Hugo.

Hindi nakasagot si Ramil sa sinambit ng amo, batid niyang ito ang may kontrol ng sitwasyon, at alam niyang hindi siya makatatanggi sa anumang ipag uutos nito.

Muling nilingon ni Ramil ang bayaw na si Kristof.

“Yaw, ako na ang nakikiusap sayo, ayaw kong masira ang pamilya ko” Desperadong pakiusap ni Ramil sa bayaw.

“Kuya ayaw ko!, lalaki tayo pareho, malaking kababuyan ang ipinagagawa saatin!” Mariing pagtanggi pa rin ni Kristof, halata na ang galit sa kanyang tono.

Muli ay hindi nakasagot si Ramil sa sinambit ng bayaw. Naiintindihan niya si Kristof, napakalaking kababuyan nga naman ang nais ipagawa ni Hugo, subalit bilang isang ama, gaano man kababoy ay handa si Ramil na magsakripisyo huwag lamang masira ang kanyang pamilya.

“Sir ano po bang klaseng pagtatalik ang nais niyong ipagawa?” Tanong ni Ramil kay Hugo, halata pa rin sa kanyang mukha ang pagkadesperado.

Muli ay hindi maiwasang mapangisi ni Hugo. Batid niyang desperado na si Ramil, at alam niyang handa nang sumunod si Ramil sa kanyang ipinag uutos dahil alam niyang hindi makapapayag si Ramil na makarating sa kanyang asawa ang video na may binabayo siyang ibang babae, na tiyak na hindi lamang magdudulot ng matinding away nilang mag asawa pag nagkataon, kundi maaari ring mag resulta sa tuluyang pagkawasak ng kanilang pamilya.

“Ano ba ang ginagawa niyo sa babaeng ginahasa niyo?, hindi ba’t bukod sa hinalikan niyo, pinapak ang katawan, pinakain niyo rin ng mga burat niyo, at walang awang binayo at binomba ng tamod?, kaya’t yun rin ang nais kong gawin niyo sa pagtatalik niyo” Direktang sambit ni Hugo.

Nanlaki ang mata ng magbayaw sa sinambit ni Hugo. Hindi sila makapaniwala na hindi lang basta pangkaraniwang pagtatalik ang nais ipagawa nito, kundi nais nitong gawin ang parehong bagay na ginawa nila kay Kylie nung nakaraang araw, yun ay ang pinasubo nila ito ng burat, pinaghahalikan, nilapa ang katawan at walang awang binayo.

Hindi lubos maisip ng dalawa kung paano nila magagawa iyon, bukod sa kapwa sila lalaki, ay magbayaw pa sila na napakalapit pa sa isa’t-isa, bagay na tiyak na sisira sa relasyon nila bilang magbayaw at mag-iiba ng kanilang mga pananaw sa isa’t-isa.

“Hindi ako papayag!, ipadala mo na yang video na yan kung gusto mo!, at haharapin ko nalang ako kaso, pero hinding-hindi ako susunod sa kababuyang ipinag uutos mo!” Galit na pagtanggi ni Kristof kay Hugo.

“Ganon ba?, walang problema, sinong tinakot mo?” Nakangising wika naman ni Hugo na tila hindi natinag sa mariing pagtanggi ng binata.

“Jason, narinig mo yung sinabi niya?” Wika ni Hugo sa kanyang tauhan, malianw na inuutusan na itong magtungo sa baryo Maulap upang hagilapin ang bahay ng mga pamilya ng magbayaw at ipadala ang naturang video.

“Teka, wag!” Pagpigil naman ni Ramil.

Muling humarap si Ramil kay Kristof. “Yaw pakiusap, ayaw kong masira ang pamilya ko!” Pakiusap ni Ramil sa bayaw.

“Kuya hindi ako papayag sa utos niya!, hinding-hindi ako makikipagtalik sayo!” Mariing wika naman ni Kristof kay Ramil.

“A-ako na lang” Wika naman ni Ramil, sabay muling humarap kay Hugo. “Ako na lang susubo, ako nalang ang magpapabayo, pakiusap, wag na wag niyo lang ipadala ang video na yan sa asawa ko” Desperadong wika ni Ramil, bagay na ikinagulat naman ni Kristof at ni Hugo.

Hindi makapaniwala si Kristof na bukas si Ramil na magpa ubaya ng ganito sa kababuyan huwag lamang makarating kay Ema ang videong iyon. Habang si Hugo naman ay lalong napangisi mula sa narinig kay Ramil. Subalit hindi lamang iyon ang nais niya, hindi lamang si Ramil ang nais niyang sumubo ng burat, humalik at mabayo sa tumbong, kundi maging ang bayaw nitong si Kristof.

“Inuulit ko Ramil, hindi maaring ikaw lang ang magdusa, dahil dalawa kayong nanggahasa sa babaeng yon, nais kong humalik kayo, sumubo ng burat at mabayo sa tumbong ng isa’t-isa, nais kong maranasan ng bawat isa sa inyo kung paano sumubo ng burat, humimod ng katawan, mabayo sa tumbong at higit sa lahat, maputukan ng tamod” Nakangising sambit ni Hugo bagay na lalong ikibigla ng magbayaw.

“Putangina!, hinding-hindi mangyayari yan!, makasuhan na ko o makulong, pero hinding-hindi ko gagawin ang ipinag uutos mo!” Mariing pagtanggi ni Kristof.

“Paano ba yan Ramil?, ayaw ng bayaw mo?, at kung hindi papayag yang si Kristof, ay patutunguhin ko na itong tauhan ko sa baryo niyo upang matunton ang asawa mo at maipabatid ang balitang tiyak na sisira hindi lamang sa relasyon niyong mag-asawa, kundi maging sa buong pamilya mo” Tila pangungonsensya ni Hugo kay Ramil.

“Huwag!, pakiusap wag ang pamilya ko” Halos maluhang pakiusap ni Ramil. Hindi niya lubos maisip na masisira ang kanyang pamilyang pinaghirapan niyang mabuo dahil lamang sa isang pagkakamali.

“Kung gayon eh kausapin mo yang bayaw mo, at kailangan ko ang desisyon niyo ngayon din” Wika naman ni Hugo kay Ramil.

Muli namang humarap si Ramil kay Kristof at nakiusap, desperadong-desperado na ang kanyang hitsura.

“Yaw, ako na ang nakikiusap sayo, wala talaga tayong ibang mapagpipilian, ayaw kong masira ang pamilya ko” Pakiusap ni Ramil.

“Ayaw ko kuya!, hinding-hindi ko gagawin ang kababuyang yon!, kung gusto mo, iakw mag isa!” Tila galit na wika naman ni Kristof kay Ramil.

“Yaw pakiusap naman!, intindihin mo rin naman sana ako!” Wika ni Ramil kay Kristof, hindi na naiwasnag magtaas ng boses.

“Ama na ako Yaw, alam ko hindi mo pa alam ang pakiramdam ng nasa sitwasyon ko dahil binata ka pa, pero sa isang amang tulad ko, gagawin ko lahat para lamang sa kapakanan ng pamilya ko” Wika ni Ramil.

“Kapakanan na ng pamilya ko ang isinasa-alang-alang ko rito Yaw, kapakanan ng ate mo, ng mga pamangkin mo, gusto mo bang masira ang pamilya namin?” Wika pa ni Ramil.

“Magkasiraan na ng pamilya kuya, pero hinding-hindi ko gagawin ang kababuyang ipinag uutos niyan!” Pagmamatigas pa rin ni Kristof.

“Kristof!” Hiyaw ni Ramil sa bayaw, bagay na ikinabigla ni Kristof. Ito ang unang pagkakataon na tinawag siya ni Ramil sa kanyang pangalan, at bukod sa mataas na tono, ma-awtoridad rin ang pagkakasabi, senyales na higit na seryoso si Ramil sa mga sinasabi.

“Ikaw ang may pakana nito lahat!, ikaw ang nag-udyok sa akin na pagtulungan nating gahasahin yugn babaeng yon!, kaya’t anong karapatan mong tumanggi ngayon sa pagharap ng kaparusahan natin ha?!” Galit na wika ni Ramil.

“Ikaw ang pumilit at nakiusap saakin na galawin natin ang babaeng iyon, kaya’t nararapat nating pagdusahan pareho ang krimeng nagawa natin!” Wika pa ni Ramil.

Hindi naman makapagsalita si Kristof. Batid niyang totoo ang sinasabi ng bayaw, na siya mismo ang nanukso kay Ramil na pagtulungang nilang gahasahin si Kylie nung gabing iyon, kaya’t batid niyang kapwa sila may pananagutan rito.

“Kung hindi mo gagawin ito, ito ang tandaan mo” Wika ni Ramil, seryoso ang tono. “Oras na masria ang pamilya ko, hinding-hindi kita mapapatawad, kakamuhian kita habang buhay!” Seryosong banta ni Ramil kay Kristof.

Lubhang nabigla si Kristof sa sinambit ng bayaw. Batid niya desperado na ngayon si Ramil, at ito ang unang pagkakataong na nabantaan siya nito ng ganito, at lubhang nakakapangamba si Ramil kung mag banta, mukhang seryosong-seryoso.

Hindi naman maitago ang pagkatuwa sa mukha ni Hugo habang nakikita ang malapit na magbayaw ay naguumpisa nang magka initan at magbangayan sa kanya-kanyang mga interes. Kitang-kita ni Hugo ang mariing pagtanggi at magpapatigas ng binatang si Kristof, habang kita rin niya ang labis na pagkadesperado ng pamilyadong si Ramil. Ngayon, sa kanyang harapan ay nagbabangayan ang dalawang barakong magbayaw, ipinaglalaban ang sariling mga interes. Si Kristof ay ipinaglalaban ang prinsipyo at dignidad, habang si Ramil naman ay desperadong ipinaglalaban ang kapakanan ng kanyang pamilya.

“Tama yan, magbangayan kayo ngayon, at maya-maya ay sa kama naman kayo magsabog, hehe”
Wika ni Hugo sa kanyang isipan.

Natigilan si Kristof sa sinabi ng kanyang bayaw. Batid niyang seryoso si Ramil sa mga banta nito. Matagal na silang magbayaw, at magmula pa noon, nung nililigawan pa lamang ni Ramil ang ate niyang si Ema ay sadyang malapit na sila sa isa’t-isa, madalas ay magkalaro sila sa basketball, magka-inuman, magkasama sa pangingisda at maging sa pag-eekstra sa konstruksyon, kaya naman malalim na talaga ang pagsasama nilang magbayaw na tila totoong magkapatid na ang kanilang turingan.

Batid ni Kristof na importante kay Ramil ang kapakanan ng pamilya at handa itong hamakin lahat huwag lamang itong masira, kaya naman hindi rin lubos akalain ni Kristof kung magkakaroon ng lamat ang relasyon nilang magbayaw, tiyak na mawawalan siya hindi lamang ng isang malapit na bayaw, kundi isang kuya at kaibigan na araw-araw niya halos nakakasama.

“Pero kuya…” Tanging naisambit ni Kristof kay Ramil. Kita sa kanyang mga mata ang panlulumo.

“Kristof wala tayong ibang pagpipilian, gagawin natin to sa ayaw natin o sa gusto” Wika ni Ramil, halata rin ang pag-aalala sa kanyang mukha subalit mas higit ang pangamba at pagkabalisang mababasa rito.

Hindi na nakasagot pa si Kristof at muli na lamang napayuko.

“Sir Hugo, gagawin po namin ang gusto niyo, wag na wag niyo lang ipadadala yang video na yan sa mga mahal namin sa buhay” Pakiusap ni Ramil kay Hugo.

“Walang problema” Wika ni Hugo sabay ngisi. “Kung gayon eh umpisahan niyo na”

Lumingon si Ramil sa kanyang bayaw na si Kristof, subalit nanatiling nakayuko sa Kristof, marahil ay naghahalo ang kanyang pagkahiya at takot. Batid ni Ramil na hindi ito madali para kay Kristof, lalo pa’t alam niyang barako rin ang kanyang bayaw, subalit wala ring magawa si Ramil, maski siya ay hirap at diring-diri sa sitwasyon, subalit wala siyang ibang pagpipilian, mahal niya ang kanyang pamilya kaya’t gaano man kalaking sampal ito sa kanilang dignidad hindi lang bilang lalaki, kundi bilang magbayaw, ay wala siyang magawa kundi sumunod.

“P-paano po ang gagawin namin Sir?” Nagalangang tanong ni Ramil, wala siyang kaide-ideya kung paano ito uumpisahan.

Muli namang napangisi si Hugo, batid niyang lalaking-lalaki ang magbayaw, kaya’t wala silang kaalaman sa kung paano umpisahan ang ganitong klaseng pagtatalik.

“Teka, bago niyo umpisahan, ay may ipa-iinom muna ako sa inyo” Wika ni Hugo, sabay namang agad na kumilos ang isa niyang tauhan at ini-abot sa magbayaw ang tig-isang asul na kapsula.

Napakunot-noo naman ang magbayaw sa ibinigay na asul an kapsula sa kanila.

“Ano ito?” Tanong ni Ramil kay Hugo habang pinagmamasdan ang maliit na asul na kapsula.

“Viagra lang yan, pampagana, hehe” Sambit ni hugo. “Batid kong mahihirapan kayo parehong tamaan kung hindi kayo iinom niyan, kaya’t upang mas mapadali ang buhay niyo, inuman niyo yan, dahil tiyak na makakatulong yan”

Gulat naman ang magbayaw sa sinambit ni Hugo, hindi nila akalain na uutusan pa silang uminom ng viagra.

Muling nagtinginan ang magbayaw, subalit kapwa hindi makapag salita.

“Jason, kuhanan mo sila ng tubig” Utos ni Hugo sa kanyang tauhan sabay turo sa isang pitsel na nakapatong sa isang maliit na mesa.

Agad namang tumalima ang naturang tauhan at agad na ipinangkuha ng tig isang baso ng tubig ang magbayaw sabay abot sa mga ito.

“Inumin niyo na yan, at nang makapag-umpisa na kayo” Utos ni Hugo sa dalawa.

Wala nang nagawa pa ang magbayaw, batid nilang wala silang pagpipilian kundi ang sumunod. Si Ramil, mahirap man sa kanya ang sitwasyon ay kailangan niyang magsakripisyo para sa kapakanan ng kanyang pamilya, habang si Kristof naman ay labag man sa kanyang kalooban ang sumunod ay wala rin siyang magawa, hindi niya kayang maging dahilan upang masira ang pamilya ng kanyang ate Ema, lalo na ang amsira ang kanilang ugnayan ng malapit na bayaw.

Sa isang huling sulyap, sabay na lamang ininom ng dalawa ang mga asul na kapsula, at halos malukot ang kanilang mga mukha sa pait nito, kaya’t agad na lamang nilang ininom ang tubig na hawak nila sa baso at mabilis itong nilunok kasama ng kapsula.

“Mahusay, tiyak na makatutulong ang kapsulang yan sa pagpapainit ng inyong katawan, hehe” Nakangising sambit ni Hugo, habang ang magbayaw naman ay kapwa natahimik at hindi makapagsalita gawa ng matinding hiya sa isa’t-isa.

“Ngayon, umpisahan niya nang maghalikan” Utos ni Hugo.

Muli namang nagtinginan ang magbayaw, at halos hindi makatingin sa mata ng isa’t-isa sa sobrang hiya.

Pansin ni Ramil na hindi makagalaw si Kristof, kaya naman kahit nandidiri man ay inumpisahan niyang kumilos upang maumpisahan na ang kanilang halikan, subalit aktong lalapit pa lamang sana siya nang agad namang nagsalita si Hugo.

“Oops, tumayo ka lang Ramil, nais ko ay yang si Kristof ang kusang lumapit at humalik sayo” Utos ni Hugo.

Napalingon naman si Kristof kay Hugo na may pagtataka, subalit nginisian lamang siya ng mayamang amo.

Walang magawa si Kristof, batid niyang si Hugo ang masusunod rito, at wala silang kakayahang tumanggi sa ano mang nais ipagawa nito.

Kita naman ni Ramil ang pag aalinlangan sa mukha ng bayaw, batid niyang hindi ito masikmuraan ni Kristof.

“Yaw, sige na, para matapos na” Pakiusap ni Ramil sa bayaw.

Kita ni Hugo ang panlulumo sa mukha ng binatang si Kristof. batid niyang labag na labag ito sa loob nito, subalit napipilitan lamang ito gawa ng pakiusap ng kanyang bayaw na si Ramil.

Kita rin ni Ramil na halos hindi makakilos si Kristof, at batid niyang nahihirapan ito ng husto.

“Wag mo nalang isiping ako to, para lang matapos na” Mungkahi ni Ramil, sa tingin niya ay iyon ang mainam na paraan upang hindi mag-alinlangan ng husto ang kanyang bayaw.

Napa-iling na lamang si Kristof, lubhang hindi niya masikmuraan ang makipaghalikan sa kanyang bayaw, subalit sa kagustuhan rin niyang hindi maging dahilan ng pagkawasak ng pamilya ng Ramil at ng kanyang ate, pinilit niya ang sariling umpisahan ang nakasusuklam na gawain.

Marahang lumapit si Kristof sa barakong labi ng bayaw, ipinikit niya ang mga mata at inumpisahang ipadampi ang kanyang labi rito.

Halos mangilabot ang magbayaw nang maramdaman nila ang pagdampi ng kanilang mga labi, ito ang unang pagkakataon na makaramdam sila ng ganito, lubhang nakakailang at nakakapanlamig ng katawan sa hiya. Amoy na amoy rin nila ang hininga ng bawat isa, mainit at talagang amoy lalaki.

“Maghalikan kayo, maglaplapan kayo, hindi ko sinabing ipaglapat niyo lang ang mga labi niyo!” Sita ni Hugo sa magbayaw sapagkat kita niyang nakalapat lamang sa isa’t-isa ang labi dalawa.

Ramdam ni Ramil na hindi maigalaw ni Kristof ang kanyang mga labi, kaya naman kahit diring-diri ay si Ramil na lamang ang nag-umpisahang kusang humalik sa bayaw nang matapos na lamang ito lahat.

Inumpisahang ibuka ni Ramil ang kanyang mga labi dahilan upang bahagya ring mapabuka ang mga labi ni Kristof, at dito ay inumpisahan nang kusang halikan ni Ramil si Kristof kaya naman naumpisahan niyang malasap ang malapot na laway ng binatang bayaw. Ramdam rin ni Kristof na si Ramil na ang kusang humalik sa kanya kaya naman dama rin niya ang mainit na labi ng bayaw sa nagumpisang lumalapa sa kanyang bibig.

Napangisi si Hugo sa ginawa ni Ramil, hanga siya sa pagkukusa at pagsusumikap ni Ramil kahit sa mga nakasusuklam na bagay na ito ay handang sumunod si Ramil maprotektahan lamang ang kapakanan ng kanyang pamilya.

Batid niyang labag na labag kay Ramil ang paghalik na ito, subalit alam niyang mas nagiging praktikal na lamang si Ramil at pinipiling lunukin ang dignidad huwag lamang mawasak ang kanyang pamilya.

Pansin ni Hugo na nanatiling nakapikit si Kristof, marahil ay ayaw nitong makita kung paano siyang hinahalikan ng bayaw na si Ramil, kaya naman naisip muli itong sitahin ni Hugo.

“Idilat mo ang mga mata mo Kristof, nais kong manatiling nakatitig ang mga mata niyo sa isa’t-isa habang naghahalikan, nang sa gayon ay mas tumatak sa inyo ang leksyon niyo!” Mariing utos ni Hugo sa naghahalikang magbayaw.

Kaya naman walang nagawa si Kristof, napilitan niyang imulat ang kanyang mga mata dahilan upang bumungad sa kanya ang mga mata ng gwapong bayaw na kasalukuyang humahalik sa kanya.

Lalong nanlumo sa hiya ang magbayaw nang magtama ang kanilang mga mata, mababasa sa kanilang mga mata ang pagkahiya at pagkasuklam sa kanilang paghahalikan, subalit wala silang magawa kundi panatilihin ang titig sa isa’t-isa.

Gaano man sila nanlulumo sa pagkahiya at pandidiri ay ipinagpatuloy na lamang nila ang kanilang paghahalikan.

Lalong napangisi si Hugo habang nakikitang nagkakatitigan ang magbayaw habang naghahalikan. Halata sa kanilang mga mata ang matinding pagkahiya at pandidiri sa isa’t-isa subalit napipilitang magpatuloy sa kanilang paghahalikan.

“Puta,ng sarap talagang panoorin ng dalawang barakong nagsasalpukan!”
Wika ni Hugo sa isip.

“Ngayong pa lang naghahalikan sila ay napakasarap nang panoorin, paano pa kaya kapag nagsabong na sila mamaya”
Labis na pananabik pang wika nito sa sarili.

Damang-dama ng magbayaw ang init ng labi ng isa’t-isa. Sa kauna-unahang pagkakataon ay nakatikim sila ng laway ng kapwa lalaki, at hindi lang basta laway ng isang lalaki, kundi laway ng isa’t-isa, laway nilang magbayaw na hindi nila ni minsan naisip na matitikman nila sa buong buhay nila. Dama ng kani-kanilang mga bibig ang lapot ng laway ng isa’t-isa, ibang-iba ito sa laway ng isang babae, maski sa laway lamang ay dama na nila na laway ito ng isang barako, may kakaibang bigat at lasa.

Ilang sandali pang nagpatuloy ang paghahalikan ng magbayaw, at sa di maiwaliwanag na dahilan, unti-unti silang nakararamdam ng kakaibang init sa katawan, iba pa ito sa pisikal na init, kundi isang init na tila nagmumula sa loob ng kanilang mga kalamnan.

Lalo ring naguluhan ang dalawa, dahil habang tumatagal ay unti-unti nilang nagugustuhan ang lasa ng laway ng isa’t-isa, tila naguumpisa silang masarapan sa lapot at init nito, maging ng kanilang mga malalambot na labing nagbabangayan sa isa’t-isa.

Hindi nakaligtas sa paningin ni Hugo ang pag-iba ng tempo ng halikan ng dalawa. Kita niyang nagumpisa nang manlaban ng halik ang binatang si Kristof sa halik ni Ramil, at makikita sa galaw ng kanilang mga labi na tila hindi na sila napipilitan, bagkus ay may pagkukusa na sa kanilang mga kilos.

Muling napangisi si Hugo sa kanyang nakikita, batid niyang unti-unti nang umeepekto ang asul na kapsulang pina-inom niya sa dalawa.

“Hehe, tignan natin kung hindi kayo maulol sa libog maya-maya”
Nakangising wika ni Hugo sa isipan.

Lingid sa kaalamn ng magbayaw, ang asul na kapsulang pina-inom ni Hugo sa kanila ay hindi lamang ordinaryong viagra, kundi isang mataas na dose ng ilegal na droga na ang pangunahing epekto ay pataasin ang init sa katawan at palakasin ang pagnanasa ng isipan.

Ang naturang droga ay kombinasyon ng dalawang ilegal na droga na ginagamit sa pagpapalakas ng pagnanasa ng isang lalaki. Ang drogang Methamphetamine o kilala rin sa tawag na Crystal Meth ay isang drogang nagpapataas ng pisikal na estamina at nagpapahaba ng toleransya sa pakikipagtalik, habang ang isa pang drogang inihalo rito ay tinatawag naman na Ecstasy, isa ring ilegal na drogang pampalibog ay may kakayahang kontrolin ang utak ng isang tao at gawin itong hyper sa pakikipagtalik, kung saan sa bawat paghawak o pagdampi ay maghahatid ng sensitibong sensasyon sa katawan.

Ang Methamphetamine pa lamang ay sapat na upang lunurin ang isang tao sa kalibugan, at kapag sinamahan pa ng Ecstasy ay tiyak na mauulol na ang sino mang gagamit o makaka-inom nito na lubhang magpapataas sa adiksyon sa kalibugan at pakikipagtalik. Kaya naman batid ni Hugo na maya-maya lamang ay magiging tila asong ulol ang magbayaw at tuluyang mawawala sa katinuan ng kanilang isipan, at hindi na siya makapaghintay na makita kung paano magwasakan ang dalawa.

Ilang sandali ay hindi na napigilan pa ni Kristof na mapahawak sa magkabilang pisngi ng kahalikang bayaw, kaya naman damang-dama ng kanyang mga palad ang palubong bigote nito, bagay na imbes na makapagpadiri sa kanya ay tila may kakaibang kuryenteng hatid pa sa kanyang palad. Ramdam ng kanyang mga palad ang paggalaw ng magkabilang matitigas na pisngi ni Ramil habang kumiklilos ang bibig nito sa pakikipaghalikan sa kanya.

Si Ramil sa kabilang banda ay dama rin ang init ng haplos ng mga barakong palad ng nakababatang bayaw, ang mga haplos nito sa kanyang mga pisngi ay tila may hatid na kakaibang sensasyon, isang sensasyon na kakaiba, hindi maipaliwanag at hindi pa nararanasan mula sa paghaplos ng kanyang asawa.

Ilang sandali pa ay hindi na napigilan pa ni Ramil na humawak ang mga kamay sa magkabilang pawisang bewang ng binatang bayaw. Dama niya ang pamamawis at pagkabasa nito, maging ang kagaspangan ng manipis na alikabok sa bewang nito ay dama ng kanyang mga kamay. Habang lalo namang nagpadaloy ng kakaibang kuryente kay Kristof ang pagdampi ng mga makakalyong kamay ng bayaw sa kanyang manipis ngunit maskuladong bewang, dama niya ang pagdiin at paghaplos ng mga kamay na ito sa kanyang bewang habang patuloy sila sa paglalim ng kanilang mga halikan.

Habang tumatagal ang kanilang halikan, tila unti-unti nang nilulusaw ng libog ang kanilang mga isipan. Lingid sa kanilang kaalaman na ang asul na kapsulang ipina-inom sa kanila ni Hugo na isang uri ng ilegal na pampalibog ay mabilis ang epekto kaya’t mabilis ding sasakupin ng kalibugan ang kanilang mga isipan.

Hindi nakaligtas sa paningin ni Hugo ang mga munting kilos ng magbayaw, kita niya ang pagdampi at paghaplos ng kani-kanilang mga kamay sa katawan ng isa’t-isa at batid niyang unti-unti nang umeepekto ang drogang ipina-inom niya sa dalawa, kaya naman hindi na siya makapaghintay pa sa mga susunod na kaganapan sa pagitan ng dalawa.

Habang patuloy ang halikan ng dalawa ay nagumpisa na ring mas lumapit sa isa’t-isa ang kanilang mga pawisang katawan hangang sa maglapat ang kanilang mga pawisang dibdib sa isa’t-isa, at sa paglapat ng kanilang mga dibdib ay dama nila ang pagkadulas ng kanilang mga balat sa pawis. Sa paglapat rin ng kanilang mga dibdib ay lalo dumiin ang kanilang paghahalikan, wala nang bakas na napipilitan lamang, ang paggalaw ng kanilang mga dila ay tila may sariling isipan, ispadahan at talaga namang nakikipagtagisan sa isa’t-isa.

Habang nagpapatuloy ang kanilang madiing halikan, nagumpisa na ring magkiskisan ang pawisang dibdib ng magbayaw, at dahil magkasingtangkad lamang sila, magkalebel din ang kanilang mga utong, kaya naman sa bawat paggalaw ng kanilang mga katawan ay ang pagkikiskisan ng kanilang mga maseselang utong sa isa’t-isa mula sa kanilang mga mauumbok na dibdib, bagay na lalong nagpadaloy ng kakaibang kiliti at kuryente sa nagiinit nilang mga katawan.

Dahil hindi pa rin nakakaligo ang magbayaw mula sa maghapon nilang pagtatrabaho, habang nagkikiskisan ang kanilang mga pawisang dibdib, hindi maiwasang pumagitna sa kanilang pawisan at nagkikiskisang utong ang mangilan-ngilang buhangin na siyang lalong kumikiliti sa mga ito, kaya naman lalong nagising ang libog sa katawan ng dalawa dulot ng kakaibang sensasyon dagdag pa ang patuloy nilang paghahalikan at paghaplos sa katawan ng isa’t-isa.

Ilang sandali, habang abala sa pakikipaglaban ng halik si Ramil sa binatang bayaw ay nagumpisa nang gumapang ang kanyang kanang kamay sa morenong likuran ni Krsitof kung saan dama niya ang pagkabasa nito ng pawis, habang ang kaliwang kamay naman niya ay naiwang humahaplos pa rin sa kanang bewang ng bayaw.

Muling nakaramdam ng kakaibang sensasyon si Kristof sa paglapat ng makalyong kamay ng bayaw sa kanyang likuran, at hindi na rin siya nagpapigil dahil inumpisahan na ring niyang pagapangin ang kaliwang kamay sa likuran ng bayaw habang ang kanan naman niya ay humawak sa matipunong balikat nito.

Lalong nagkalapit pa ang nagiinit na katawan ng magbayaw hangang sa naglapat na rin ang kanilang mga laman sa loob ng kani-kanilang mga pantalon kaya’t tila may kung anong kuryente ang dumaloy sa mga naturang laman sa pagdampi ng mga ito sa isa’t-isa.

Hindi maipaliwanag ng magbayaw, subalit unti-unti nang nag-iiba ang kanilang nararamdaman, nangingibabaw na ang init at unti-unti na nitong nilulunod ang kanilang pandidiri kanina.

Ilang saglit, mula sa pagkakahawak sa kanang bewang ni Kristof, gumapang ang kaliwang kamay ni Ramil patungo sa maumbok na kaliwang pisngi ng puwet ni Kristof mula sa ng pantalon nito, at walang alinlangang sinakmal ni Ramil ang naturang laman. Si Kristof, imbes na mairita at mandiri sa ginagawa ng bayaw, tila lalo pang nag-init ang kanyang nararamdaman nang madama ang barakong pagsakmal ng kanyang kuya Ramil sa kanyang maumbok na pisngi ng puwet.

Nasa pitong minuto nang nagtatagal ang mariing halikan ng dalawa nang hindi na nakapagpigil pa si Kristof, inumpisahan niyang humiwalay sa kanilang halikan, bagkus ay bumaba ang kanyang halik sa pawisang leeg ng bayaw na si Ramil at inumpisahan itong lapain ng halik.

“Ughhhh—Y-yaaww” Hindi mapigilang mapatingala ni Ramil at bahagyang mapaungol sa biglaang pagsagpang ng kanyang binatang bayaw sa kanyang namamawis na leeg.

Napangisi naman si Hugo sa nakitang ginagawa ni Kristof, hindi nakaligtas sa kanya ang mahinang pag-ungol ni Ramil maging ang pagtingala nito sa ere gawa ng paghalik sa kanyang leeg ng bayaw nitong si Kristof. Batid ni Hugo na unti-unti nang umeepekto ang drogang pinainom niya sa dalawa, kaya’t iba na ang responde ng kani-kanilang mga katawan sa bawat paghaplos ng mga kamay at bibig sa kanilang mga katawan.

Lasang-lasa ng bibig at dila ni Kristof ang maasim-asim na pawisang leeg ng bayaw na kanyang inumpisahang himurin ng halik. Dama pa ng kanyang dila ang may pagkamagaspang na alikabok at buhanging nagsidikitan sa pawisang leeg ng bayaw, subalit hindi niya ito alintana, tila nahayok na siya at tila mas nasasarapan pa habang sinisimot ang namumuong mga langib sa pawisang leeg ng asawa ng kanyang ate.

Sa sarap ng paghagod ni Kristof sa kanang leeg ni Ramil ay napahawak na lamang si Ramil sa likuran ng binata habang patuloy siya nitong hinihimod ng halik sa leeg, habang nanatili namang nakatingala sa ere ang ulo ng pamilyadong barako sa kakaibang sarap ng dila at bibig ng kanyang binatang bayaw sa paghalik sa kanya.

“Ughh—Yaw—tanginamoh---uughh” Hindi mapigilang mapamura sa ungol ni Ramil sa kakaibang sarap ng paghagod ng binatang bibig ng kanyang bayaw na si Kristof sa kanyang namamawis na leeg.

Nang masimot na ni Kristof ang lasa ng kanang leeg ng pamilyadong bayaw ay lumipat naman ang kanyang paghimod sa kaliwang leeg, at siya nitong inumpisahang lapain ng kanyang binatang bibig.

“Ughh—aaaghh” Hindi mapigilang pag-ungol ni Ramil sa panibagong sarap sa pagsagpang ng binatang bibig ng nakababatang kapatid ng kanyang asawa sa kanyang kaliwang leeg.

Lasap na lasap ni Kristof ang maasim-asim na pawis ng bayaw sa kaliwang leeg at maging ang mga langib rito’y hindi niya pinandiriang simutin ng kanyang bibig.

Dama ni Ramil ang malagkit at basang dila at bibig ng nakababatang bayaw na humihigop sa sustansya ng kanyang kaliwang leeg, mala-kuhol ang pagkakapit nito at tila bampirang sumisipsip.

Hindi makapaniwala si Ramil na ganito kahayok lumapa ang kanyang binatang bayaw, subalit hindi rin maitanggi ni Ramil na lubhang kakaiba at napakasarap ng pagromansang ito ni Kristof sa kanya, ngayon lang niya napagtanto na kakaiba pala talagang magromansan ang bibig ng isang barakong lalaki, nakakabaliw, nakakatirik ng mata sa kakaibang sarap.

Habang patuloy ang paglapa ni Kristof sa kaliwang leeg ng bayaw ay mariing magkadikit at magkayakap pa rin ang kanilang mga katawan, kaya naman ang pagkikiskisan ng kanilang mababatong dibdib lalo na ng kanilang maseselang utong ay patuloy na nagpapataas ng kanilang sensasyon. Kasabay ng pagkikiskisan ng madulas at pawisan nilang mga utong ay ang siyang pagkikiskisan rin naman ng kanilang mga nakakubling kargada sa loob ng kani-kanilang mga maong na pantalon na nakakapagpadagdag pa sa pagkagising ng init sa kani-kanilang mga katawan.

Bukod sa sarap ng paghagod ng mainit na barakong bibig ni Kristof sa leeg ni Ramil, at ang pagkikiskisan ng kanilang senistibong mga utong, hindi na napigilan pang kumislot ng nakakubling kargada ni Ramil gawa ng patuloy na pagdampi nito sa nakakubling kargada rin ng kanyang bayaw.

Hindi siya makapaniwala, sa unang pagkakataon sa kanyang buhay ay napakislot ang kanyang burat sa pagkiskis lamang ng kapwa burat rito. Hindi siya makapaniwala na tuluyan siyang tinamaan ng libog sa paghalik at pagromansa sa kanyang leeg hindi lang basta ng kapwa niya lalaki, kundi ang mismong bayaw niya, ang nakababatang kapatid ng kanyang asawa.

Samantala ay ramdam rin ni Kristof ang pagumpog ng ulo ng nakakubling kargada ng kanyang bayaw na nakadikit sa kanyang kargada, kaya’t batid niyang nag-uumpisa nang tigasan ang kanyang bayaw, subalit sa di maipaliwanag na dahilan, imbes na mandiri at mailang sa pagkislot ng burat ni Ramil, ay tila lalo pang nakaramdam ng init si Kristof.

Inumpisahang lalong idikit ni Kristof ang kanyang kargada sa naguumpisa nang magising na sawa ng kanyang kuya at mariin pa itong ikiniskis, ito’y habang patuloy siya sa paglapa at pagsimot sa lasa ng kaliwang leeg nito, paghimas sa iba’t-ibang parte ng pawisa nitong katawan at habang patuloy rin sa pagkikiskisan ang kanilang mga mauumbok na dibdib at pawisang mga barakong utong.

Lalong nanabik si Hugo sa ginagawa ng binatang si Kristof, kita niya ang pagumbok ng pantalon ni Ramil senyales ng paguumpisang pagkagising ng sawa nito, subalit namangha siya nang umpisahang lalong idikit at ikiskis ni Kristof ang kanyang nakakubling kargada sa nagigising na sawa ng kanyang bayaw, ito’y habang lalong dumiin ang paglapa nito sa leeg ng bayaw at ang mga haplos nito sa katawan ni Ramil ay lubhang humahagod.

Ilang minuto ring nilapa ni Kristof ang kaliwang leeg ng matikas na bayaw, kaya naman simot na simot niya ang linamnam nito, at ang malangib at pawisang leeg kanina ay iniwan niyang namamasa ng kanyang malagkit na laway.

Nagumpisang bumaba ang paghalik ni Kristof sa kanang dibdib ni Ramil, kaya naman hindi napigilan ni Ramil na mapahawak sa ulo ng kanyang bayaw. Inumpisahang halikan ni Kristof ang maumbok na kanang dibdib ng bayaw subalit sadyang iniiwasang madampihan ng kanyang dila ang pinaka utong nito na ngayon ay tayung-tayo na sa matinding libog.

Lasap na lasap ni Kristof ang maasim-asim na lasa ng pawisang maumbok na kanang dibdib ng bayaw, habang ang kanan niyang kamay ay nanatiling humahaplos sa malapad na likuran ni Ramil at ang kaliwang kamay naman niya ay patuloy na humahaplos sa kanang pisngi ng maumbok na puwet ng bayaw.

“Ughh—Yaw—aaghh” Patuloy ng mga mahihina, subalit mahinahon na ungol ni Ramil habang nanatiling nakatingala ang kanyang ulo sa ere.

Damang-dama ni Ramil ang dulas ng dila at init ng bibig ng binatang bayaw na humahagod ng halik sa kanyang kanang dibdib, subalit lalo siya nag-iinit at nananabik sapagkat tila sadyang iniiwasang dampihan ng bibig ni Kirstof ang kanyang utong.

“Ughh---Yaw sa utong na pleassee—uughh” Hindi mapigilang makiusap ni Ramil sa bayaw na si Kristof na susuhin na rin ang kanyang barakong utong na ngayon ay tayung-tayo na.

Hindi naman makapaniwala si Hugo sa mga nakikita, lalo na ngayong nakikiusap si Ramil sa kanyang bayaw, isang barako at pamilyadong adan ang nakikiusap sa sariling bayaw na susuhin na ang kanyang utong gawa ng napakatinding libog. Sa isip ni Hugo ay kakaiba talaga ang epekto ng drogang ipina-inom niya, at batid niya na sa ilang sandali lamang ay lalo pang mauulol ang dalawa sa matinding libog.

Dinig naman din ni Kristof ang pakiusap ng kanyang bayaw na susuhin na ang utong nito, at muli, sa di malamang dahilan ay ibang-iba ang dating ng pakiusap ng kanyang bayaw sa kanyang pandinig, tila napakagandang huni ang boses ng kanyang bayaw, isang musikang sapat upang gisingin ang kanyang libog sa katawan.

Inumpisahang bumaba pa ng halik ni Kristof sa ilalim na parte ng kanang dibdib ni Ramil, at habang hinihimod niya ito ng halik ay inumpisahan niyang pagmasdan ang pinaka-utong nito. Moreno ang kulay nito at talaga namang namamasa na sa pawis, bilong na bilog at umbok na umbok ang biluging laman nito ngayon at may mangilan-ngilan pang dumi na nagsidikitan rito, at sa panginin ni Kristof ngayon, tila nakikiusap ang utong na ito sa kanya na susuhin na.

Ilang sandali pang sinimot ni Kristof ang linamnam ng ilalim na parte ng maumbok na kannang dibdib ng bayaw bago niya inumpisahang lamunin ang pinaka-utong dito.

“Uughhhh—shhiit—aaghhh!” Hindi mapigilang mapaungol ni Ramil nang maramdaman ang biglaang paglapa ng binatang bibig ng bayaw sa kanyang kanang utong. Dama niya ang init ng bibig nito at ang dulas ng dila nitong inumpisahang laruin ang kanyang utong.

Sarap na sarap naman si Kristof sa lasa ng utong ng kanyang kuya, naghalo ang lasa ng pawis, langib at natural na lasa ng utong. Hindi makapaniwala si Kristof sa lasa nito, hindi niya inakalang ganito kasarap ang lasa ng utong ng isang lalaki, tila ba tripleng mas masarap at mas malasa kumpara sa utong ng kanyang nobya.

“Uughh—Yaww---uughh” Patuloy ng mga nauulol sa sarap na ungol ni Ramil habang patuloy na sinususo ng kanyang binatang bayaw ang kanyang kanang utong. Hindi siya makapaniwala na ganito kasarap lumapa ng utong si Kristof, batid niyang ito ang unang beses ni Kristof na makasuso ng utong ng isang lalaki, subalit sobrang husay nito, sobrang galing sumuso na tila ba sumusuo ng utong ng isang babae. Hindi rin makapaniwala si Ramil na ganito pala ang pakiramdam ng masuso sa utong, dahil ito ang unang beses niyang masipsip sa utong, at sobrang sarap, nakakabaliw, nakakalusaw ng utak.

Sa sarap ng ginagawang pagsuso ni Kristof sa kanang utong ni Ramil ay hindi na napigilan pa ni Ramil ang lalong pagkagising ng kanyang nakakubling sawa sa loob ng kanyang pantalon. Ramdam niya ang paninikip nito at batid niyang nagwawala na ngayon ang kanyang alaga sa loob ng kanyang pantalon gawa ng patuloy na pagtaas ng kanyang libido sa patuloy na pagromansa ng binatang bayaw sa kanyang katawan.

Mula sa pagkakahawak sa ulo ni Kristof, nagumpisang bumaba ang kanang kamay ni Ramil at humaplos sa kaliwang balikat ng bayaw, habang ang kanyang kaliwang kamay naman ay nagumpisang humagod sa pawisa nitong likuran.

Patuloy lamang si Kristof sa kanyang pagsuso sa kanang utong ng maskuladong bayaw, habang ramdam rin niya ang paghaplos at bahagyang pagpisil ni Ramil sa kanyang kaliwang balikat at ang paghagod ng isang kamay nito sa kanyang basang likuran.

Habang patuloy siya sa paglapa sa kanag utong ng bayaw, hindi na nakapagpigil pa si Kristof, nagumpisang gumapang pababa ang kanyang kanang kamay at inumpisahang sakmalin ang naka-umbok na laman sa pantalon ng bayaw, at laking gulat niya sa pagkapa rito sapagkat di maitatangging tigas na tigas na talaga ang burat ng kanyang kuya kahit ito’y nakakubli pa rin ngayon sa loob ng pantalon nito.

Inumpisahang sakmalin at marahang hagurin ni Kristof ng kanyang kanang palad at tigas na tigas na kargada ng bayaw kaya’t lalong nababaliw sa Ramil sa sensasyon.

“Uughhhh—Yaww—uughh” Patuloy ng mga nalulusaw sa libog na ungol ni Ramil gawa ng patuloy ng pagromansa sa kanya ng nakababatang bayaw.

Tuwang-tuwa si Hugo habang pinanonood ang dalawa. Kitang-kita niya kung paano tuluyang umumbok ang kargada ng pamilyadong si Ramil habang niroromansa siya ng kanyang sariling bayaw.

Habang patuloy sa pagsuso si Kristof sa barakong kanang utong ng bayaw at habang patuloy ang kanyang paghimas sa naninigas na kargada nito sa loob ng pantalon ay hindi na rin napigilan pa ni Kristof na kumislot na rin ang kanyang alaga mula sa loob ng kanyang pantalon. Hindi siya makapaniwalang nakukuhang kumislot ang kanyang kargada habang abala niyang sinususo ang utong ng bayaw at hinahagod ang burat nito, batid niyang tinamaan na siya ng libog at hindi niya rin maitangging nasasarapan siya sa paglapa sa kanang utong sa maumbok na dibdib ng kanyang kuya, maging ang ginagawa niyang pagsakmal at paghagod sa burat nito mula sa pantalon ay nakadadagdag na sa kanyang libog na nararamdaman.

Matapos ang ilang minutong pagsuso sa kanang utong ng barakong bayaw, mabilis namang lumipat ang pagsuso ni Kristof sa kaliwang utong nito, kaya naman muling napa-angat sa ere ang ulo ni Ramil sa sarap ng panibagong pagsuso sa kanya ng kanyang bayaw.

“Ughhh---shiit—aahhh” Impit na ungol ng pamilyadong barako nang maramdaman ang pagsuso ng mainit na bibig ng binatang bayaw sa kanyang kaliwang utong.

Lalong napasakmal ang kanang kamay ni Ramil sa kaliwang balikat ni Kristof at halos mapakalmot ang kaliwa niyang kamay sa pawisang likod nito sa sarap ng kanyang nararamdaman. Hindi maiwasang mamangha ni Ramil sa galing at sarap ng pagsuso ni Kristof, batid niyang sanay sumuso si Kristof subalit ngayon na kahit utong ng barako ang kanyang nilalapa ay hindi maitanggi ang husay nito, kaya naman sa isip ni Ramil ay napaka-swerte ng nobya ni Kristof na si Angel dahil lubhang mahusay sumuso at mangromansa ang kanyang bayaw.

Patuloy lamang si Kristof sa paglasap sa kaliwang utong ng barakong bayaw, habang patuloy pa rin ang kanyang paghimas sa nagwawalang kargada nito sa pantalon at maging ang kanyang paglamas sa puwet nito.

Muli ay manghang-mangha si Hugo sa kanyang nasisilayan, malinaw na nahahayok na ang binatang si Kristof dahil tila hindi na nito alintana na utong ng isang lalaki ang kanyang sinususo, hindi niya alinatana na katawan ng kanyang bayaw ang kanyang niroromansa, bagkus ay tuloy-tuloy lamang ito sa kanyang ginagawa at patuloy na nilalasap ang lasa ng utong ng asawa ng kanyang ate. Habang kita rin ni Hugo kung paano maulol si Ramil sa sarap ng patuloy na pagromansa sa kanya ng nakababatang kapatid ng kanyang asawa.

Habang abala sa pagsuso si Kristof sa kaliwang utong ng bayaw, at habang abalang nakatingala si Ramil sa sarap ng nadaramang pagromansa, pasikretong sinenyasan ni Hugo ang kanyang mga tauhan upang kuhanan ng video ang makamundong pagsasalpukan ng magbayaw. Mabilis kumilos ang isa sa kanysng mga tauhan at inumpisahang kuhanan ng video ang kaganapan, habang ang isa naman ay pasikreto ring naglabas ng cellphone at kinuhanan ang dalawa ng mga larawan.

Matapos ang ilang minutong pagsuso ni Kristof sa kaliwang utong ni Ramil, hindi na rin nakapagpigil pa si Ramil at siya naman ang agad na lumapa sa kaliwang leeg ng bayaw. Amoy niya ang asim ng pawis nito, subalit mas nanaig ang nakakabaliw na lasa ng leeg nito. Lasap niya ang maasim-asim na pawis ng leeg ng kanyang bayaw, at tulad ni Kristof ay hinimod rin ito ng husto ni Ramil. Nais ni Ramil na maipadama rin sa bayaw ang sarap ng ginawa nito kanina sa kanya, kaya naman hinusayan ng husto ni Ramil ang paglapa sa kaliwang leeg ni Kristof, banayad subalit madiin, tila ba ginagawa ni Ramil ang tulad ng paghalik niya sa leeg ng asawang si Ema sa kanyang ginagawang paglapa sa leeg ni Kristof ngayon.

Napatingala si Kristof sa ginawa ng bayaw, ito ang unang pagkakataon na maranasan niyang mahalikan sa leeg ng kapwa lalaki, subalit imbes na mandiri ay hindi niya maiwasang masarapan. Kahit pa alam niyang mismong bayaw niya ang lumalapa sa kanyang leeg, imbes na mailang ay tila lalo pa siyang tinamaan ng libog. Damang-dama niya ang husay magromansa ng kanyang bayaw, ang paggalaw ng malalambot nitong labi, madulas at mainit na dila, nakakabaliw, nakakalibog at nakaka-ulol sa sarap, hindi makapaniwala si Kristof na ganito kasarap ang maromansa ng isang kapwa lalaki.

Habang hinahagod ng halik ng barakong bibig ni Ramil ang pawisang leeg ng binatang bayaw, nagumpisang humimas ng kanang palad ni Ramil sa kaliwang braso ni Kristof, habang ang kanyang kaliwang palad ay dumapo sa umbok sa harapan ng bayaw at inumpisahan itong kapain at himasin.

Halos makuryente si Krsitof nang maramdaman ang biglaang pagdapo ng barakong kamay ng bayaw sa kanyang nakakubling alaga, ang pagdapo nito ay hindi marahan, kundi biglaan at may bigat, dama niyang isang maskuladong kamay ang dumapo at sumakmal rito, dagdag pa ang paghimas nito kaya naman hindi maipaliwanag ni Kristof ang sensasyon, may halong kaba at takot, subalit di maitangging may kakaibang kiliti at sensasyon.

Muling namangha si Hugo sa kanyang nakikita, hindi siya makapaniwala sa ginaagwa ng magbayaw, wala nang kailangang ipag-utos, tila alam na nila ang gagawin at tila ba bihasa na sila sa pakikipagniig sa kapwa lalaki, kusa na ang kanilang mga paggalaw at paghaplos, maging ang paghalik nila ay hindi na kailangan pang iutos, bagkus ay kusa na nilang ginagawa.

Kitang-kita ni Hugo kung paano lapain ng barakong bibig ni Ramil ang pawisang leeg ng binatang bayaw, marahan, maalaga subalit may diin. Malakuhol na sinisimot ni Ramil ang lasa ng pawisang leeg ng bayaw, habang kita rin niya ang maskuladong pagsakmal at paghimas ng kamay nito sa nakaumbok na kargada ng bayaw mula sa pantalon nito.

“Ughh—k-kuyaa—aahhh” Impit na ungol ni Kristof habang nakatingala sa ere at dinadama ang maskuladong paghalik ng kanyang bayaw habang patuloy pa rin ito sa paghimas sa kanyang alaga.

Samantala ay patuloy lamang sa paglapa si Ramil sa kaliwang leeg ng morenong bayaw habang patuloy rin ang pagsakmal niya sa kargada nito, kaya naman sa ilang sandali pa lamang ay hindi na napigilan pa ni Kristof na tuluyang tigasan sa ginagawa ng maskuladong bayaw.

Damang-dama ni Ramil ang unti-unting paglaki at lalong pag-umbok ng nakakubling sawa ng bayaw sa loob ng pantalon nito, kaya’t batid niyang unti-unti nang tinatamaan ang kanyang bayaw sa sarap ng kanyang paghimas maging ng paghalik niya s aleeg nito. Dama ng kanyang lumalapang bibig ang paglalim ng mga paghinga ni Kristof, maging ang mga pagsinghap nito senyales ng responde ng katawan nito sa kanyang pagromansa.

Habang tumatagal ay lubha nang nalululong ang magbayaw sa libog, halos mawala na sa kanilang isipan na sila ay magbayaw, at halos hindi na nila makilala ang isa’t-isa, nakalimutan na nilang kapwa sila barako, at tila ang tingin nila sa isa’t-isa ngayon ay kanilang mga asawa at nobya.

Matapos ang ilang sandaling paglapa sa kaliwang leeg ni Kristof, hindi na pinagtuunan pa ng pansin ni Ramil ang kanan, bagkus ay agad na siyang bumaba sa kaliwang dibdib ng bayaw at agad na sinuso ang morenong utong nito.

“Ughh—Kuyaaahh—uughh” Impit na ungol ng nakatingalang si Kristof sa direktang pagsuso ni Ramil sa kanyang kaliwang utong, walang atubili, walang pagaalinlangan, tila mala-vacuum na hinigop ng barakong bibig ni Ramil ang kanyang kaliwang utong kaya’t halos lumuwa ang mga mata ni Kristof sa pagkabigla at kakaibang sarap.

Hindi makapaniwala si Kristof na ganito kahusay sumuso ang kanyang bayaw, hindi banayad, may pwersa, walang pag-aalaga, may pagkabarumbadong sumuso, subalit di maitangging napakasarap. Napahawak na lamang si Kristof sa ulo ng bayaw at bahagyang napasabunot sa namamasa sa pawis nitong buhok sa tindi ng sensasyong pinadadama sa kanya nito.

Damang-dama ng kaliwang utong ni Kristof ang init at dulas ng dila ng kanyang maskuladong bayaw, maging ang malalambot nitong mga labi ay naghahatid ng kakaibang sarap sa kanyang paglapa. Halos mabaliw si Kristof sa sarap, hindi siya makapaniwalang ganito kasarap ang masuso sa utong ng kapwa lalaki.

Habang sinususo ni Ramil ang kaliwang utong ng morenong bayaw, nagumpisang gumalaw ang kanyang kaliwang kamay at inumpisahnag tanggalin ang pagkakabutones ng maong na pantalon ni Kristof sabay baba ng zipper nito, pagkababa ng zipper ay agad na ipinasok ni Ramil ang kanyang maskuladong kamay at dinakma ang gising na burat ng bayaw sa loob ng brief nito kaya’t halos mapa-iktad si Kristof sa gulat. Hindi nilabas ni Ramil ang sandata ng bayaw mula sa loob ng brief nito, bagkus ay sinamkal niya lamang ito mula doon at inumpisaha itong hagurin, bagay na halos makapagpa-ulol kay Kristof sa kakaibang sensasyon.

“Uughh—Kuyaaa—uughhh” Patuloy ng halinghing ni Kristof habang patuloy na hinihimas ng makalyong kamay ng kanyang bayaw ang kanyang kargada sa loob ng kanyang brief, habang patuloy pa rin rin Ramil sa nakababaliw sa sarap na pagsuso sa kanyang kaliwang utong.

Damang-dama ni Kristof ang gaspang ng makalyong palad ng maskuladong bayaw na humihimas sa kanyang nakakubling alaga, at hindi maintindihan ni Kristof, subalit may hatid na kakaibang sarap at sensasyon ang naturang paghimas, isang kakaibang paghimas na ngayon lamang niya naranasan sa lahat ng mga humimas sa kanyang kargada.

Sarap na sarap naman si Ramil sa lasa ng utong ng binatang bayaw, naghahalo ang lasa ng pawis at natural na lasa ng katawan rito, at hindi maipaliwanag ni Ramil, subalit may kakaibang lasa ang morenong utong ng bayaw na ngayon lamang niya nalasahan, may kakaiba itong sarap na hindi niya natikman sa mga utong ng kanyang asawang si Ema, at di niya maitatangging triple ang sarap ng utong ni Kristof kesa sa utong ng kanyang misis. Hindi makapaniwala si Ramil na ganito kasarap ang utong ng isang lalaki, nakaka-adik ang lasa, at tila ba ayaw na niya itong tantanan pa.

“Ughh—Kuyaaa—uughh” Patuloy ng barakong paghalinghing ng morenong binata sa patuloy na pagsuso ng kanyang pamilyadong bayaw sa kanyang kaliwnag utong, habang patuloy pa rin ito sa pagsakmal at paghagod sa kanyang kargada sa loob ng kanyang pantalon.

Nagumpisa nang mamasa ang butas ng nakakubling kargada ni Kristof sa taas ng libog na nararanasan, tila ba kumulo na sa init ang loob nito sa tindi ng sensasyong pinadadama sa kanya ng kanyang kuya. Sa daming beses nang nakipagtalik ni Kristof, ito ang unang pagkakataon na na-hayok siya ng husto, hindi niya maintindihan, subalit mayroon sa pagromansa ng barakong bayaw ang wala sa sinumang bababeng naikama niya sa kanyang buong buhay.

Literal na inubos ni Ramil ang lasa ng kaliwang utong ng binatang bayaw bago niya ito hintuan, at nang masimot ito ay agad naman niyang pinunterya ang kanang utong ni Kristof at inumpisahan itong nilapa, ito’y habang nagpapatuloy ang kanyang paghimas at pagsakmal sa kargada ng binata sa loob ng pantalon nito.

“Ughhh—put—aaghhhh!” Murang ungol ni Kristof sa biglaang paglapa ng maskuladong bayaw sa kanyang kanang utong, tulad ng sa kaliwa kanina, damang-dama niya ang paglapa ni Ramil dito maging ang detalyadong paggalaw ng madulas nitong dila sa loob ng kanyang mainit na bibig.

Lalong napasabunot sa pawisang buhok ni Ramil ang kanang kamay ni Kristof habang ang kaliwang kamay naman nito ay napahagod sa malapad na likuran ng bayaw na ngayon ay namamasa na sa pawis. Damang-dama niya ang sarap ng pagsagpang ng bibig ng pamilyadong bayaw sa kanyang utong at dama niya ang lubhang paghigop nito ng lasa ng kanyang morenong utong.

Lasap na lasap naman ni Ramil ang malasang kanang utong ng morenong bayaw, sarap na sarap siya rito, at ito na marahil ang pinakamasarap na utong na kanyang natikman sa tana ng kanyang buhay. Lalong napahigpit ang kanyang pagsakmal sa namamga sa tigas na burat ng bayaw, at hindi na siya nakapagtimpi pa at tuluyan niyang inilabas ang nagwawalang sawa mula sa itim na brief ng bayaw at inumpisahan itong salsalin.

“Ughh—shhiit—Kuyyaaa—aaghhh” Hayok na ungol ni Kristof nang maramdamang inilabas na ng kanyang bayaw ang kanyang gahiganteng sawa at inumpisahan na itong salsalin ng kanyang maskuladong kamay, ito’y habang patuloy ito sa pagsuso sa kanyang kanang utong.

Nanlaki ang mga mata ni Hugo nang bumungad sa kanya ang gahiganteng sawa ng binata, nasa anim na pulgada ang haba nito at maugat rin, at lubhang naghuhumindig na ito sa katigasan at talaga namang nagluluha na ng napakalapot na paunang katas ang butas nito, senyales ng matinding libog na nararanasan.

Kita ni Hugo kung paano salsalin ng kamay ni Ramil ang anim na pulgadang morenong burat ng bayaw, kakaiba talaga ang pagsalsal ng isang lalaki, hindi marahan, walang pag-aalaga, kundi mahigpit at madiin ang ginagawa niyang pagsalsal dito, dahilan upang lalong lumobo sa pamamaga ang makintab na ulo ng morenong burat ng binatang si Kristof.

Kitang-kita na rin ni Hugo kung gaano na ka-umbok ang kargada ni Ramil na ngayon na nakakubli pa rin sa loob ng pantalon nito, at batid ni Hugo na nagwawala na rin ngayon ang gahiganteng sawa ni Ramil sa loob ng kanyang pantalon.

Hindi makapaniwala si Hugo sa kanyang nasasaksihan, higit ito sa kanyang inasahan, hindi niya inakalang ganito kahayok ang ikikilos ng magbayaw, at hindi niya akalain na ganito katindi ang epekto sa utak ng dalawa ng drogang pinainom niya sa mga ito. Hindi siya makapaniwala na lilibugan ng husto ang dalawang barakong magbayaw sa katawan ng isa’t-isa.

Ilang minuto pa lamang nilalapa ni Ramil ang kanang utong ni Kristof at ilang minuto pa lamang din niyang sinasalsal ang anim na pulgadang burat ng bayaw ay tila mabilis nang umakyat ang likido ni Kristof sa kanyang katawan at tila nakaramdam kaagad ng mabilis na pagpinto ng kanyang katas gawa ng napakatinding sensasyong kanyang nararanasan, kaya naman bago pa tuluyang bumulwak ang kargada ni Kristof ay agad niyang inilayo ang ulo ni Ramil na lumalapa sa kanyang kanang utong, bagkus at bahagya siyang lumuhod dahilan upang mabitawan rin ng kamay ni Ramil ang sinasalsal niyang burat, tumapat si Kristof sa mabatong abs ng bayaw at walang atubili itong nilapa ng kanyang bibig.

Gulat man sa ginagawa ng bayaw ay hindi na naka-imik pa si Ramil dahil mabilis nang sinubsob ni Kristof ang bibig sa kanyang mga abs at inumpisahang lapain ang mga ito.

Sarap na sarap si Kristof sa namamasa sa pawis na mala-pandesal na abs ng bayaw. Matitigas ang mga ito at mahihinuhang batak na batak mula sa arawang pisikal na trabaho.

Damang-dama naman ni Ramil ang mainit na bibig at malaway na dila ng bayaw na sumasagpang sa kanyang umbok na mga abs sa tiyan.

Lubhang nilalasap ni Kristof ang kanyang paglapa sa mga mauumbok at pawisang abs ng bayaw, at talaga namang sinisimot ng kanyang binatang bibig ang bawat pawis at langib sa kasingit-singitan ng mga ito, tila hayok siyang aso na gutom na gutom na sumasagpang sa mga pandesal ni Ramil, kaya naman hindi mapigilan ni Ramil ang muling mapatingala sa ere at mapakagat sa kanyang labi habang nilalapa ng nakababatang bayaw ang kanyang mga mababatong abs. Napahawak na lamang si Ramil sa ulo ni Kristof at napasabunot sa mga namamasa sa pawis nitong buhok gawa ng sarap ng kakaibang paglapa ng bayaw sa kanyang namumutok na mga abs.

Habang nilalapa ni Krisotf ang mababatong abs ng bayaw, inumpisahan na rin niyang sakmalin ang naka-umbok na kargada ng bayaw mula sa pantalon nito, bagay na halos makapagpakislot sa katawan ng pamilyadong si Ramil.

“Ughh—shhiit—Yaww—aahhh!” Nauulol na ungol ni Ramil nang umpisahang kapain ng binatang bayaw ang kanyang nahuhumindig sa tigas na burat na kasalukuyan pa ring nakakubli sa kanyang pantalon, ito’y habang patuloy lamang si Kristof sa pagngabngab sa mababato niyang mga abs.

Ilang saglit ay halos mapa-iktad ang katawan ni Ramil nang maramdamang maging ang kanyang pusod ay inumpisahang pasukin ng basang dila ng kanyang bayaw.

“Ahhh—wag diyan Yaw—aahhh!” Halos mapangiwing wika ni Ramil dahil pilit pinapasok ng dila ng kanyang bayaw ang kanyang pusod, subalit hindi nagpapigil si Kristof at patuloy na nagmatigas ang kanyang dila na kalkalin ang maruming pusod ng pamilyadong bayaw.

“Ahhh—aaarrayyy—aahhh!” Napapangiwing daing ni Ramil sa pagpupumilit ng malikot na dila ng bayaw na kalkalin ang kanyang sensitibong pusod, at kahit pa pinipigilan ng kanyang mga kamay ang ulo ng bayaw ay sadyang nagmatigas si Kristof at hindi nagpapigil na makalkal ng dila ang pusod ng bayaw, kaya naman walang magawa si Ramil kundi mapasabunot na lamang ng husto sa basang buhok ng binatang bayaw at tiniisin ang sakit ng pagdila nito sa kanyang pusod.

Lubhang kinalkal at nilasap ng dila ni Kristof ang sensitibong pusod ng kanyang bayaw at talaga namang sinimot ng kanyang dila ang bawat langib na naipon doon, kaya’t sarap na sarap siya sa lasa nito, habang halos hindi na maipinta ang gwapong mukha ng kanyang bayaw sa sakit ng paghalungkat ng kanyang dila sa maselang pusod nito.

Hindi pa natatapos masimot ni Kristof ang bawat dumi sa maselang pusod ng bayaw at hindi na niya nakayanan ang pwersa ng maskuladong mga kamay ni Ramil na itinutulak ang kanyang ulo pababa na tila inaalis ang kanyang bibig mula sa pagkakatapat sa pusod nito, at nagawa naman ni Ramil na itulak pababa ang ulo ng hayok na bayaw kaya’t natapat ang ulo ni Kristof sa puson nito, at muli ay hindi naman pinalampas ni Kristof ang namamawis na puson ng bayaw at inumpisahan niya rin itong ngabngabin ng kanyang hayok na bibig.

Muling napatingala sa ere si Ramil nang maramdaman ang pagngabngab ng bayaw sa kanyang puson, at habang abala niyang dinadama ang pagngabnganb nito, naramdaman na lamang ni Ramil na unti-unti na ring kumikilos ang mga kamay ng binatang bayaw at marahang tinatanggal ang pagkakabutones ng kanyang maong na pantalon.

Patuloy lamang sa paglapa si Kristof sa maskuladong puson ng bayaw at nang matanggal na nito ang pagkakabutones ng pantalon ni Ramil ay sunod niyang ibinaba ang zipper rito, dahilan upang tumambad ang puting brief ng bayaw.

Hindi malaman ni Ramil ang mararamdaman, sa kabila ng sarap na kanyang nararanasan sa patuloy na paghalik ng binatang bibig ng bayaw sa kanyang puson, hindi niya maiwasang kabahan habang unti-unting isinisiwalat ng kanyang bayaw ang kanyang pinakatatagong sandata. Hindi niya maiwasang kabahan, ibang-iba ang nararamdaman niya ngayong alam niyang kapwa lalaki ang unti-unting nagpapakawala ng kanyang nakakubling sandata, nakakakaba subalit hindi maitangging nakakapanabik.

Habang patuloy si Kristof sa paglapa sa puson ng bayaw, inumpisahan niyang ipasok ang kanyang kanang kamay sa loob ng nakabukas na pantalon ng bayaw at inumpisahang kapain ang kargadang nakakubli sa puting brief nito, kaya naman damang-dama niya ang lubhang paninigas nito, at sa pagkakahawak pa lamang niya, batid niyang dambuhala ang sawang ikinikubli ng puting brief na ito ng kanyang kuya.

Habang abala niyang kinakapa at marahang hinihimas ang kargada ng bayaw mula sa loob ng pantalon, gumapang naman ang kaliwang kamay ni Kristof sa likuran ng pamilaydong bayaw at sinakmal-sakmal ang maumbok at malamang pisngi ng puwet nito.

Lalong tumaas ang sensasyong nararamdaman ni Ramil, habang patuloy na nginangabngab ng binatang bibig ng kanyang bayaw ang kanyang puson, patuloy ito sa pagkapa at paghimas sa kanyang burat na nakakubli pa rin sa kanyang brief, habang ang isang kamay nito ay sumasakmal at humihimas rin sa isang pisngi ng kanyang malaman na puwet.

Manghang-mangha si Hugo sa kanyang nasasaksihan, tila nanonood siya ng isang aktwal na gayporn sa kanyang harapan, at tila ba ang dalawang makisig na karakter na ito ay hinasa sa kanilang ginagawa, walang bakas ng napipilitan lamang, lahat ay tila praktisado at may pagkukusa, at mababasa sa kilos ng kanilang mga katawan ang kapusukang nananalaytay sa kanilang mga kalamnan.

Nagumpisang gumapang ang paghalik ni Kristof hangang sa tagiliran ng bayaw, bagay na lalong nagdulot ng kakaibang kiliti kay Ramil, at habang abalang nilalapa ni Kristof ang tagiliran ng bayaw, inumpisahan na rin niyang ibaba ang maong na pantalon ni Ramil hangang sa tuhod nito, dahilan upang tumambad ang maskuladong mga binti nito lalo na ng puting brief nito kung saan bakat na bakat na ang di hamak na dambuhalang sawa na nakakubli rito lalo na ang malakabuteng ulo nito.

Nanlaki ang mga mata ni Hugo nang makita kung gaano na kahapit ang puting brief ni Ramil na kumukubli sa kanyang sawa, halos mapunit na ang lumang tela nito sa pagpigil sa gahiganteng sawang ikinukubli nito, at labis pang nagulat si Hugo nang makitang namamasa na ang parte ng brief na ito kung saan nakatapat ang bakat na bakat na mala-kabuteng ulo ng burat ni Ramil gawa ng di hamak na napakaraming paunang katas na naguumpisa nang lumabas mula doon.

Hindi makapaniwala si Hugo na ganito na kalibog si Ramil ngayon, hindi na maitatanggi sa pamamasa ng ulo ng kanyang burat at labis na paglalaway sa nararanasang sensasyos sa pagromansa ng kanyang binatang bayaw.

Habang patuloy ang paghalik ni Kristof sa tagiliran ni Ramil, inumpisahan na niyang dakmain ang nakakubling bayag ng bayaw mula sa labas ng puting brief nito, dahilan upang muling mapakislot ang maskuladong katawan ni Ramil sa kakaibang kiliti at sensasyon, at segundo pa lamang ang nakalilipas, agad na gumapang naman ang kaliwang kamay ni Kristof sa likuran ni Ramil at ipinasok ito sa loob ng brief nito at kinapa at sinakmal ang malaman na pisngi ng puwet nito, bagay na lalong nakapagpakislot sa nauulol na katawan ng pamilyadong si Ramil.

Patuloy lamang sa pagngabngab si Kristof sa tagiliran ng maskuladong bayaw, habang patuloy rin ang paghimas niya sa namamasang pisngi ng malaman nitong puwet maging ang paghimas nito sa kargadong bayag ng bayaw na nakakubli pa rin sa loob ng puting brief nito.

Habang abalang nilalapa ang maskuladong tagiliran ng bayaw, kitang-kita ni Kristof kung paano umalon ang tiyan ni Ramil mula sa malalalim nitong paghinga. Kita niya ang paggalaw ng mabatong abs sa tiyan nito na ngayon ay namamasa sa naghahalong laway at pawis.

Ilang sandali, mula sa pagkakapasok ng kaliwang kamay ni Kristof sa loob ng brief ni Ramil sa likod, marahang kumapit ang kanyang kamay sa garter ng puting brief ng bayaw, habang ang kanang kamay naman niya at humawak rin sa kaliwang parte ng brief ng at dahan-dahan itong hinila pababa, bagay na unti-unting nakakapagpalantad sa pinakatatagong sawa ng gwapong bayaw.

Agad na tumambad kay Kristof ang nagkakapalang bulbol ng kanyang bayaw na ngayon ay namamasa ng husto sa matinding pamamawis, at sa ilang sandali pa niyang paghila sa brief nito ay tuluyan itong nahubad. Sa lubhang katigasan ng sandata ni Ramil, pagpahubad na pagkahubad ng kanyang brief ay agad na sumampal sa morenong mukha ni Kristof ang pitong pulgada nitong burat.

Halos manlaki ang mga mata ni Kristof sa pagbungad sa kanya ng higanteng sawa ng bayaw, hindi ito ang unang beses niyang nakita ang kargada ng bayaw dahil nakita na niya ito nung nakaraan nung sabay nilang inasawa si Kylie, subalit halos hindi pa rin makapaniwala si Kristof, lubhang mas malaki at nakakatakot pala sa malapitan ang kargada ng kanyang bayaw, di hamak na mas malaki ito kumpara sa kanyang sariling kargada, mas maugat rin ito at di hamak na mas mataba, bagamat mas mapusyaw ito ng kaonti.

Kitang-kita ni Kristof ang nangingislap na malagkit na likido sa dulo ng namamagang ulo ng burat ng bayaw, talagang naglalaway na ito, at mukha hindi na biro ang pagkasabik ng burat ng kanyang bayaw sa dami ng paunang katas na kasalukuyang idinudura nito.

Tirik na tirik at saludong-saludo sa kanya ang pitong pulgadang gadelata sa taba na burat ng bayaw, at ang mga bola nito ay hindi rin biro sa laki at mukhang kargadong-kargado.

Manghang-mangha rin si Hugo nang tumambad sa kanya ang gahiganteng burat ng maskuladong si Ramil. Nakita na niya ang burat ni Ramil sa video nung kinakasta nito si Kylie, subalit hindi rin makapaniwala si Hugo dahil sadyang kakaiba pala pag nakita pa ito sa personal, tila kasing taba na ito ng braso ng isang binatilyo, maugat at talagang namang nagyayabang sa kahabaan, maging ang mala-kabuteng ulo nito ay namumula sa pamamaga.

Bagamat kinabahan sa angking laki ng sandata ng bayaw, hindi mapigilan ni Kristof na manakam sa burat na ito, hindi niya maintindihan ang sarili, subalit imbes na mandiri sa naka-atang na dambuhalang burat sa kanyang harapan, tila lalo pa siyang nanabik rito. Sa paningin niya ay tila nakiki-usap ang lumuluhang burat ng kanyang kuya na isubo ito.

Inumpisahang hawakan ng kanang kamay ni Kristof ang tayung-tayo na burat ng bayaw, at halos daluyan ng bulta-bultaheng kuryente si Ramil sa buong katawan nang maramdmaan ang palad ng binatang bayaw na yumakap sa katawan ng kanyang gahignateng burat sa kakaibang sensasyong hatid nito. Dama niya ang gaspang ng kamay ni Kristof, at hindi niya maitanging kakaiba ang pagkakahawak nito, ibang-iba ang paghahahawak ng isang kamay ng lalaki kumpara sa pagkakahawak ng isang babae, may kakaibang kaba subalit may kakaiba ring sarap.

Damang-dama naman ng palad ni Kristof ang init ng katawan ng tigas na tigas na burat ng bayaw, at hindi rin niya maiwasang mamangha sapagkat literal na gabakal ito sa tigas, maging ang mga ugat na pumapalibot dito ay damang-dama ng kanyang kamay.

Inumpisahang sakmalin ng mabuti ng kamay ni Kristof ang kahabaan ng katawan ng burat ng bayaw bagay na lalong nagpalobo sa namamagang ulo nito, kasabay nito ay inumpisahan nang itaas-baba ni Kristof ang kanyang nakasamkal na kamay at inumpisahang marahang salsalin ang mayabang na burat ng bayaw.

“Ughhh----Yaww---uughh” Muling ungol ni Ramil at muling napatinagala sa ere at napapikit sa kakaibang sarap na dulot ng marahang pagsalsal ng binatang kamay ng bayaw sa kanyang nakatindig na burat.

Habang abalang dinadama ni Ramil ang pagsalsal ng kamay ng bayaw sa kanyang burat, muling napadilat ang kanyang mga mata sa gulat nang maramdaman niyang bigla na lamang sinubo ni Kristof ang kanyang kaliwang bayag.

“Ughhhh—Ttoooff—uughhh” Hindi maiwasang maapungol ni Ramil nang walang atubiling sinubo ng bayaw ang kanyang kaliwang itlog.

“Tangina mo Kristof---aaahhh” Napapamurang ungol ng pamilyadong barako habang patuloy na nilalamon ng kanyang binatang bayaw ang kanyang kaliwang itlog.

Walang pasintabing nilamon ni Kristof ang kaliwang itlog ng asawa ng kanyang ate, at halos mapaso ang kanyang bibig sa lubhang init ng itlog ng bayaw. Hindi siya makapaniwala sa lasa nito, naghahalo ang lasa ng pawis at natural na lasa ng isang bayag. Ito ang unang beses na makasubo ng bayag si Kristof, at di niya maitangging kakaiba ang lasa nito, masarap, nakakakiliti sa dila at bibig lalo na ang mga mangilan-ngilang hibla ng bulbol rito na tila nakakadagdag pa sa sarap nito.

Bukod sa init ng kaliwang itlog ng bayaw na kanyang subo-subo, dama rin ni Kristof sa kanyang bibig ang bigat ng itlog ng bayaw, batid niyang isang itlog pa lamang ang kanyang nilalamon, subalit di maitangging may kakaibang bigat na ito, senyales na kargado ito ng napaka-init na tamod.

“Ughhh—shiitt—Yaww—uughh” Patuloy ng mga impit na ungol ni Ramil, hindi niya halos maipaliwanag ang mararamdaman, kinakabahan siya sapagkat itlog niya ang sinusubo ng bayaw, at hindi ito bibig ng isang bababe, kundi bibig ng isang lalaki, kaya’t hindi niya maiwasang mag-alala na baka walang pag-aalaga si Kristof sa pagsubo rito, subalit kaakibat nito ay ang kakaibang sarap, ito ang kauna-unahang pagkakataon na nasubo sa bayag si Ramil, lalo pa at hindi ugali ng kanyang asawa na isubo ang kanyang bayag, kaya naman hindi makapaniwala si Ramil na ganito pala kasarap ang malamon ang bayag, nakakakaba, nakakatakot, subalit di hamak na nakakabaliw sa sarap, lalo pa ngayon na bibig pa ng isang lalaki ang sumusubo rito.

Habang abalang nilalamon ni Kristof ang kaliwang itlog ng makisig na bayaw, inumpisahan naman ng kanyang kanang kamay na himasin ang malaman at namamasa sa pawis na hita ng kanyang bayaw, habang ang kanyang kaliwang kamay ay bumalik sa likuran ni Ramil at muling hinimas ang malaman nitong puwet.

“Ughhh—aaghh” Humihinang mga ungol ni Ramil sa patuloy na paglamon ng kanyang bayaw sa kanyang kaliwang itlog. Hindi niya akalain na may kaakibat na panghihina ang sarap ng paglamon sa kanyang bayag.

Napahawak na lamang muli si Ramil sa ulo ni Kristof at muling napapasabunot sa namamawis nitong buhok, habang si Kristof naman ay wala pa ring tigil sa paglamon sa kaliwang itlog ng bayaw.

Ilang minuto pang nagtagal ang pagpapakasasa ng binatang bibig ni Kristof sa paglamon sa kaliwang itlog ng bayaw bago niya ito hinintuan, at sadyang hindi niya binigyan ng pagkakataong makabawi pa ang katawan ng kanyang kuya, dahil mabilis niyang hinigop ang kanang itlog nito na siyang halos makapagpatalon kay Ramil sa gulat.

“AHHH!” Hindi napigilang mapahiyaw ni Ramil sa biglaang paghigop ng bibig ng kanyang bayaw sa kanyang kanang itlog, halos lumuwa ang kanyang mga mata sa sakit at pagkabigla dahil tila literal na tila hinigop ng vacuum ang kanyang bayag sa lakas at bilis nito.

“Gago ka Toff—aaghhh” Patuloy ng ungol na daing ni Ramil sa patuloy na paghigop ng bibig ni Kristof sa kanyang kanang itlog kaya naman lalo siyang napasabunot sa buhok ng binata.

Hindi naman alintana ni Kristof ang mahigpit na pagkakasabunot ng mga kamay ng kanyang bayaw sa kanyang buhok, tuloy-tuloy lamang siya sa paghigop sa kanang itlog nito at tila pilit niya itong nilulunok sa kanyang lalamunan.

“Ahhh—gago ka Yaw!…Ughhh—putaahh—aaaghh” Hindi mawari ni Ramil kung uungol o magmumura, kasalukuyan kasing naglalaban ang sakit ng paghigop sa kanyang bayag at ang sarap ng paglamon rito.

Kung masarap ang nararanasan niya kaninang simpleng nilalamon lamang ni Kristof ang kanyang kaliwang itlog, tila doble naman ang sarap ngayon lalo pa at dama ng kanyang kanang itlog ang lalamunan ng bayaw habang hinihigop at pilit itong nilulunok.

Lalong napa-iktad ang katawan ni Ramil sa di mawaring mararamdana, hindi niya magawang i-atras ang kanyang katawan upang hilain ang bayag sa lalamunan ni Kristof dahil lalo lamang itong nahihila, at hindi niya ito mahila pa sapagkat may tila kung anong konektadong laman ang nakakapit sa kanyang bayag mula sa loob ng kanyang katawan kaya’t nasasaktan siyang sa tuwing hihilain niya ito mula sa paghigop ng bibig ni Kristof, kaya naman walang magawa si Ramil kundi ipaubaya sa mala-vaccum na bibig ng bayaw ang kanyang kanang itlog.

Hindi makapaniwala si Ramil na ganito kahayok lumamon ng itlog si Kristof, hindi tuloy niya maiwasang magduda na hindi na ito ang unang beses na sumubo ng bayag ng kanyang bayaw.

“Tangina mo Kristof—Uughh” Patuloy ng mga murang ungol ni Ramil habang patuloy pa rin sa hayok na paglunok si Kristof sa kanyang kanang itlog.

“Yaw tama na tangina mohh-uughh…masakit na Tof—uughh” Pakiusap ni Ramil sa bayaw at pilit itong sinasabunot at nilalayo ang ulo sa kanyang bayag.

Dinig naman ni Kristof sa boses ng bayaw na nasasaktan na ito, kaya naman kahit nais pa niyang ibabad ng ilang minuto sa kanyang lalamunan ang kanang itlog ng bayaw ay napilitan na niya itong iluwa.

Nakahinga naman ng maluwag si Ramil nang iniluwa na ng kanyang hayok na bayaw ang kanyang kanang itlog, subalit hindi pa nakababawi ng lakas si Ramil at agad namang nilapa ni Kristof ang naghuhumindig sa tigas na katawan ng kanyang kargada, dahilan upang muling manirik ang mga mata ni Ramil sa kakaibang sarap.

“Ughhhh---Ahhhh” Ungol ni Ramil sabay muling napahigpit ang kanyang pagkakasabunot sa basang buhok ng bayaw.

Nilapa ng husto ni Kristof ang matabang katawan ng burat ng kanyang bayaw, mala aso niya itong kinagat habang pinagalaw ang kanyang dila sa loob, bagay na nagbigay ng naglalabang sarap at sakit kay Ramil.

“Aahhh—Yawww-aaaghhhhh”

“Tangi—nnaa—aaahhhh---Yaww—aaahhh!”

Patuloy ang mga ungol at daing ni Ramil habang dama niya ang naglalabang sakit mula sa pagkagat ni Kristof sa katawan ng kanyang burat subalit may kaakibat ring sarap gawa ng pangingiliti at paglikikot ng dila nito sa loob ng bibig.

“Aghh—Wag mong kagatin Yaw—aaghhh” Ungol na pakiusap ni Ramil dahil halatang gigil na gigil ang kanyang bayaw sa kanyang burat.

Nang marinig ang pakiusap ni Ramil ay tsaka lamang hinintuan ni Kristof ang pagkagat sa ga-lata sa tabang katawan ng bruat ng bayaw, bagkus ay mala-kuhol niya naman itong sinipsip ng husto.

“Ughhhhh—aaagghhhhh” Muling humalinghing sa sarap si Ramil nang amramdamang inumpisahan nang sipsipin ng mainit na bibig ng binatang bayaw ang katawan ng kanyang pitong pulgadang burat. Dama niya ang dulas ng malikot nitong dila at ang init ng maskulado nitong bibig.

Patuloy lamang si Kristof sa paglapa sa matabang katawan ng burat ng kanyang bayaw, at damang-dama ng kanyang bibig at dila ang namamakat na mga ugat sa palibot nito na nilalaro ng kanyang dila sa loob.

“Ughh—tanginamoh—Yaw—aahhh” Patuloy na ungol sa sarap ng pamilyadong barako.

Nagpatuloy ang paglapa ng bibig ni Kristof sa maugat at matabang burat ng kanyang bayaw at tila sinasadyang hindi galawin ang ulo nito kaya naman lalong namaga ang namumulang ulo at lalo itong lumuha ng malalagkit na paunang katas.

“Yaw—uughh—subo mo na ulo Yaw” Ungol na pakiusap ni Ramil sa kanyang binatang bayaw, kanina pa kasi nito pinapapak ang mahaba at matabang katawan ng kanyang burat subalit hindi ginagalaw ang ulo nito.

Batid ni Kristof na nangangatog na sa pananabik ang kanyang bayaw na maisubo na ang namamagang ulo ng kanyang burat, subalit sadyang sinisikap itong huwag galawin at isubo ni Kristof nang sa gayon ay mas maulol sa pananabik ang kanyang bayaw.

Kahit patuloy na nakikusap si Ramil na isubo ang mala-kabuteng ulo ng burat nito, nagpatuloy lamang si Kristof sa paglamon sa maugat na katawan ng burat ng bayaw at hinayaan itong lalong magluha ng paunang katas.

“Uggghh—gago ka Yaw, galing mong sumubo—aahhh” Sarap na ungol ni Ramil sa husay ng paglamon ng binatang bibig ng bayaw sa matabang katawan ng kanyang burat.

Hindi makapaniwala si Ramil sa husay ng kanyang bayaw sa pagsubo, maliban pa ito sa husay nito kaninang lumamon ng mga bayag, kaya naman lalong tumaas ang duda ni Ramil sa kung ito nga ba ang unang beses na sumubo ng bayaw, base kasi sa mga kilos nito ay tila bihasa ito sa pagromansa sa isang panlalaking laman.

“Gago ka bayaw, para kang baklang kupal ka!, sarap mong lumamon—uughh!” Patuloy wika ni Ramil habang hindi maiwasang maungol sa sarap ng pagngabngab ng kanyang bayaw sa katawan ng kanyang maugat na burat.

Patuloy lamang si Kristof sa paglamon sa galatang katawan ng pitong pulgadang pamilyadong burat ng bayaw, sarap na sarap siya sa paglapa rito, at maging siya ay hindi niya akalaing mahahayok siya sa lasa nito, ito ang unang pagkakataon na makalasa at makalamon siya ng isang burat, isang laman na labis niyang pinandidirian noon, subalit ngayon ay hindi siya makapaniwalang halos mabaliw siya sa sarap nito.

Ilang sandali ay hindi na napigilan pa ni Ramil ang sarili, naramdaman niyang nagumpisa nang umakyat ang kanyang likido at sa ilang sandali ay pupulso na ng tamod ang kanyang gahiganteng burat, kaya naman agad na niya hinila ang ulo ng bayaw na sumusubo sa katawan ng kanyang kargada.

“Tangina mo, ayaw mong susuhin ang ulo ha!, sige!, ipapalamon ko to sa tumbong mo!” Gigil na wika ni Ramil sa bayaw.

Ipinatayo ni Ramil ang nakaluhod na si Kristof at itinulak ito sa isang mapalad na plywood na nakalapat sa dalawang patong ng hollo blocks na kanilang hinihigaan tuwing gabi. Sa lakas ni Ramil ay walang nagawa ang tikas ni Kristof at agad siyang kumalabog at napatihaya sa malapad na plywood.

Maging si Hugo at ang kanyang mga tauhan ay nagulat sa ginawa ni Ramil dahil lubhang kumalabog ang katawan ni Kristof sa malapad na plywood nang bumagsak ito.

Gulat na gulat rin si Kristof sa biglaang ikinilos ng kanyang bayaw at halos mabugbog ang kanyang matikas na likuran sa pagbagsak niya sa solidong plywood.

Agad na lumapit si Ramil sa nakatihayang bayaw, at dahil kasalukuyan nang naka bukas ang zipper at butones ng pantalon ni Kristof at nakaluwal na rin ang tigas na tigas nitong burat, walang hirap na hinila ni Ramil ang pantalon nito hangang sa maihubad niya ito ng tuluyan sa mga paa ng bayaw, kaya naman gulat na gulat rin si Kristof. Matapos mahila at maihubad ang maong na pantalon ng bayaw, agad na hinawakan ni Ramil ang itim na brief ng bayaw na bahagya na lamang nakasuot. Sa katunayan ang brief na suot na ito ngayon ni Kristof ay brief rin ni Ramil sapagkat hiniram lamang ito ni Kristof sa kanya gawa ng nakaligtaan siyang padalhan ng brief ng nobya niyang si Angel.

Manipis na ang itim na brief na suot ni Kristof gawa ng kalumaan, kaya naman hinawakan ito ng mahigpit ni Ramil sa magkabilang mga garter at walang atubili niya itong winarak at pinunit, bagay na ikinagulat ng husto ni Kristof.

Nanlaki rin ang mga mata ni Hugo sa ginawa ni Ramil, literal na tila nag-aambang gahasahin ni Ramil ngayon ang kanyang binatang bayaw.

Napansin naman ng isang tauhan ni Hugo na si Jason na tila natutuwa na ng husto ang amo sa panonood, kaya naman agad niyang inabot ang isang timba ng pintura at inilapit ito sa mayamang amo na magsisilbi nitong upuan. Agad namang napansin ni Hugo ang ginawa ng tauhan kaya’t napangiti siya at agad ring umupo sa naturang timba upang mas komportable niyang mapanood ang mga susunod na kaganapan lalo pa at tila painit na ng painit ang mga eksena habang lumalalim ang gabi.

Samantala’y kahit gulat na gulat sa mga ikinikilos ng bayaw, nanatiling hindi naka-imik si Kristof, nakararamdam siya ng kaba subalit hindi siya sumusubok na manlaban o pigilan man lamang ang kanyang bayaw.

Agad inihagis sa ere ni Ramil ang napunit na itim na brief mula kay Kristof, kaya naman ngayon ay tambad na tambad na sa kanyang harapan ang tayung-tayo pa rin na kargada ng bayaw, subalit taliwas sa iniisip ni Kristof, hindi ang burat niya ang pakay ng bayaw, dahil bahagya pang yumuko si Ramil at hinawakan ang magkabilang maskuladong hita ni Kristof at sabay ang mga itong ibinuka.

Biglang kinabahan si Kristof sa nakitang ginawa ng bayaw, bigla siyang kinutuban dahil hindi sa kargada niya nakatitig ngayon ang maskuladong mister ng kanyang ate, kundi sa kanyang tumbong.

“K-kuya wag yan” Nangangatog sa kabang pakiusap ni Kristof dahil direktang nakatitig ngayon si Ramil sa kanyang birheng tumbong.


Sa kabilang banda, kanina pa palakad-lakad si Ema sa kanilang munting kusina, halos hindi niya maituon ang buong atensyon sa kanyang pagluluto. Ang mahinang tunog ng mga kawali at kaldero sa ibabaw ng kalan ay nagiging malabo sa kanyang pandinig, dahil ang kanyang isipan ay puno ng mga tanong at alalahanin. Alas syete na ng gabi, at tulad ng mga nakaraang gabi, ito ang oras kung kailan madalas tumatawag si Ramil, ang kanyang mister, upang mangamusta. Isang simpleng tawag, isang malambing na pangangamusta, isang tanong kung kumain na ba silang mag-iina o kung anong nangyayari sa araw nila. Ngunit ngayon, tila may kakaibang katahimikan sa kabilang linya ng telepono, na mas lalong nagpalala ng kanyang alingawngaw na nararamdaman.

“Wala ba siyang load? Lowbat kaya siya? Bakit hindi pa rin siya tumatawag?”
Litong tanong ni Ema sa sarili habang pinipilit niyang magpatuloy sa paghahanda ng kanilang pagkain.

Nais man niyang tawagan si Ramil, subalit wala naman siyang load upang makatawag, huli na rin upang makapagpa-load siya sa tindahan sapagkat tiyak na sarado na lahat ng tindahan sa labas sa ganitong oras. Sa mga simpleng sandali ng ganitong klaseng kakulangan, bumangon ang takot na baka may hindi tamang nangyayari.

Sa kabilang banda, kanina pa balisa si Angel. Patuloy niyang tinatawagan ang nobyong si Kristof, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin ito sumasagot. Sa bawat tunog ng telepono, pakiramdam ni Angel ay lalong lumalalim ang kanyang alallahanin. Walang alinlangan na naririnig niyang tumutunog ang cellphone ng nobyo, ngunit hindi ito sumasagot.

Sa isip ni Angel ay imposible namang natulog na agad si Kristof, lalo pa at kaninang alas-sais pa ng hapon niya ito sinubukang tawagan, subalit hangang ngayon ay hindi pa rin siya nakakakuha ng kahit isang mensahe o responde sa tawag niya mula sa nobyo, hindi tuloy maiwasang mag-alala ni Angel sa kalagayan ng nobyo sa construction site.

Lingid sa kanilang kaalaman, ang kanilang mga nobyo’t asawa ay hindi tumutugon sa kani-kanilang mga tawag sapagkat abala ang dalawa sa pakikiniig sa isa’t-isa.

“Ayaw mong susuhin ang ulo ng burat ko diba? Kaya dito sa tumbong mo, dito ko ito ipapasubo” Nakangising sambit ni Ramil sa kanyang bayaw na si Kristof, bagay na lubhang ikinakabog naman ng dibdib ng binata. Kanina pa kasi nilalamon ni Kristof ang kahabaan ng kaatwan ng burat ni Ramil subalit pilit niyang iniwasang galawin ang mala-kabuteng ulo nito, ito’y upang lalong ulolin ang bayaw sa libog, subalit mukhang hindi magiging biro ang responde ng pamilyadong bayaw sa pagpapa-ulol na ito na ginawa niya.

Hindi maiwasang mangamba ni Kristof sa sinambit ng bayaw, hinding-hindi pa napapasok ng kahit anong bagay ang butas niya sa puwet, at bagamat hindi pa niya ito nararanasan, batid niyang masakit iyon, lalo pa at mukhang seryoso ang kanyang bayaw na si Ramil na pasukan siya, at ngayon pa lamang ay halos manlamig na siya sa takot, hindi biro ang laki ng burat ni Ramil at talaga namang gahigante ito, kaya’t hindi lubos maisip ni Kristof kung paano ito makakapapasok at magkakasya sa kanyang napakasikip at birheng tumbong.

“Tangina kuya, wag…hindi ako bakla, hindi ako nagpapatira sa puwet!” Nangangatog sa takot na pakiusap ni Kristof sa bayaw, subalit tanging ngisi lamang ang itinugon ng gwapong mister ng kanyang kapatid.

Napangisi si Hugo sa nakikita, kita niya sa mga mata ni Kristof ang takot, at batid niyang nanginginig na ngayon sa takot ang binata dahil batid niyang di hamak na birhen pa ito gawa nga ng lalaking-lalaki ito, kaya’t tiyak na wala pang ni kahit ano ang nakakapasok sa kanyang binatang lagusan, at ngayong nakikita niya kung gaano kahalimaw ang burat ng bayaw na nagbabantang manghimasok sa kanya kaya’t lubhang mababasa sa kanyang mukha ang takot.

Marahang kumilos si Ramil at paluhod na tumungtong sa malapad na plywood na kinahihilataan ngayon ng kanyang hubo’t-hubad na bayaw, at saktong nakapwesto pa man din siya sa pagitan ng mga nakabukang morenong hita ni Kristof, kaya naman lalong nangatog sa kaba ang morenong binata.

“Kuya…” Halos maluhang wika ni Kristof sa kanyang gwapong bayaw, mababakas ang takot sa kanyang boses.

Kita ni Ramil ang pangangatog sa takot sa mukha ng bayaw, at hindi nakaligtas sa kanya ang halos maluha na nitong mga mata, kaya naman nakaramdam ng kaunting awa si Ramil, batid niyang natatakot ng husto ang kanyang bayaw lalo pa’t di maitangging birhen pa ang butas nito, at batid rin niya sa sarili na hindi pangkaraniwan ang laki ng kanyang kargada, kaya naman marahan muna siyang yumuko at itinapat ang mukha sa nakatambad na tumbong ng kanyang binatang bayaw.

Pinagmasdan niya ang binatang butas ng nakababatang kapatid ng kanyang misis, gawa ng natural na morenong kutis ni Kristof ay lubhang madilim ang tumbong nito, dagdag pa ang nakapalibot ritong hilba ng mga bulbol na lalong nakapagpadilim sa atmosepera ng naturang binatang lagusan, subalit hindi lamang ito ang nakapukaw ng pansin ni Ramil, sapagkat kapansin-pansing saradong-sarado pa ang tumbong na ito, walang duda, birhen pa ang kanyang bayaw.

Hinawakang mabuti ni Ramil ang nakabukang mga hita ng bayaw sabay lapit ng kanyang bibig sa tumbong nito. Nanlaki ang mga mata ni Kristof nang makitang walang atubiling hinalikan ng bibig ng kanyang bayaw ang kanyang binatang tumbong.

Halos makuryente sa kakaibang kiliti si Kristof sa pagdampi ng gwapong labi ng kanyang kuya sa labi ng kanyang morenong tumbong, kaya naman hindi niya napigilang mapatingala sa ere sa di mawaring mararamdaman.

Ilang sandali ay naramdaman na niyang nagumpisa nang gumalaw ang bibig ng bayaw at inumpisahan na ngang halikan ang kanyang tumbong, kaya namna halos mapaatras ang bukana ni Kristof sa tindi ng kiliting idinudulot ng pagdampi ng mga labi ng kanyang gwapong bayaw sa kanyang tumbong, at ramdam niya na tila humahalik lamang ng mga bibig ang labi ng bayaw dahil marahan lamang ang paghalik nito.

Hindi lubos makapaniwala si Kristof na magagawang humalik ng kanyang maskuladong bayaw ng isang butas ng isang puwet, at hindi lang basta butas ng isang puwet, kundi tumbong pa ng isang lalaki, at hindi lang basta lalaki kundi tumbong niya mismo, ang bayaw nito, ang kapatid ng misis nito.

Tuwang-tuwa si Hugo sa nakikita, habang tumatagal ay lalong hindi siya makapaniwala sa mga eksena, higit pa ang kanyang nakikita sa kanyang iankalang mangayayri, buong akala niya na ang pagnanaig ng magbayaw ay magiging sapilitan, inakala niyang mariing tatanggi at magmamatigas ang dalawa at kailangang idaan sa takutan, subalit hindi niya inakala na magiging sapat na ang drogang ipinainom niya sa mga ito upang malusaw ang kanilang mga utak sa kalibugan, na ngayon ay tila hindi na nila nakikilala ang isa’t-isa, na tila nabura na sa kanilang isipan na kapwa sila tuwid na lalaki, at higit sa lahat ay magbayaw sila.

Patuloy na marahang hinalikan ni Ramil ang madilim na tumbong ng binatang bayaw, halik na hindi nagmamadali, halik na may pag-aalaga. Nais niyang maipadama sa kanyang bayaw ang sarap ng kanyang pagromansa sa isang tumbong.

Sa katunayan ay hindi rin maintindihan ni Ramil ang sarili, hindi niya maintindihan ang kanyang mga ikinikilos, batid niyang nakakadiri ang kanyang ginawa, lalo pa at ito ang unang beses na lalamon siya ng isang tumbong, at hindi pa tumbong ng isang babae kundi tumbong ng kapwa niya lalaki, at higit sa lahat ay tumbong ng kanyang sariling bayaw, subalit wala siyang magawa, tila may ibang kumokontrol sa kanyang utak, at tanging inuutos nito ay pawang kalibugan, tila nawala na sa konteksto ng kanyang isipan ang pandidiri, ang dangal at ang dignidad, at tanging natitirang bagay sa kanyang utak ay pawang kapusukan at kalibugan.

Lasap na lasap ni Ramil ang lasa ng tumbong ng bayaw, namamasa ito sa pawis kaya’t amoy na amoy ang naghalong samyo ng nakulob na pawis at natural na amoy ng isang lalaking tumbong, bagay na imbes na pandirian niya at tila lalong nakalulusaw ng kanyang utak sa sarap. Ito ang unang beses niyang makalanghap ng binatang tumbong, at talaga namang nakauulol ito sa bango, at ito rin ang unang beses niyang makahalik nito, at hindi niya akalain na nakakabaliw ang lasa nito, lubhang malasa at masustanya.

Hindi na nakapagpigil pa si Ramil, inumpisahan niyang ilabas ang kanyang maskuladong dila at inumpisahang dilaan ang madilim na tumbong ng morenong bayaw.

“Ughhh…uuughhhhhh” Mga impit na halinghing ng binatang si Kristof nang maramdaman ang pagdila ng kanyang gwapong bayaw sa kanyang birheng tumbong.

Ipinagpatuloy pa ni Ramil ang pagdila rito na tila lubhang nilalasahan at sinisimot ang lasa ng bukana ng kanyang bayaw.

Hindi maipaliwanag ni Kristof ang mararamdaman, napakalakas na kiliti na naghahalo sa sarap ang naidudulot ng mainit-init subalit napakalaway na dila ng bayaw sa humihimod sa kanyang bukana, kaya naman napakapit na lamang siya ng husto sa magkabilang dulo ng makapal na plywood sa uluhan niya sa kanyang kinahihigaan, at dahil malapad ang plywood na ito ay sadyang naunat ng husto ang kanyang mga kamay at bisig dahilan upang bumakat at magsilitawan ang kanyang mababatong mga masel sa braso.

Lalong kumislap sa pagnanasa ang mga mata ni Hugo nang makita sa ganitong posisyon ang morenong binata, kapit na kapit ang magkabilang kamay nito sa magkabilang dulo ng plywood na kanyang kinahihigaan bagay na nakapagpalitaw sa mga mahuhubog nitong masel sa braso at balikat, at dahil unat na unat pataas ang kanyang mga kamay ay lubha ring nagsilabasan ang mga masel nito sa balikat, dibdib at maging sa parte ng ilalim ng kili-kili at tagiliran, na pinakikintab pa ngayon ng kanyang sariling pawis, maging ang mga makikisig nitong kili-kili ay tambad na tambad din, at habang nasa ganito itong posisyon ay bukang-buka naman ang kanyang maskuladong mga hita habang kasalukuyang nilalapa ng kanyang matipunong bayaw ang kanyang madilim na tumbong.

Sa tindi ng pagkahayok ng magbayaw sa kalibugan ay tila nawawala na sila sa reyalidad sa kanilang paligid, sa pagka-abala nila sa pagtugon sa tawag ng kanilang mga laman ay hindi na nila namamalayang patuloy pa rin ang mga tauhan ni Hugo sa pagkuha ng video sa kanilang makamundong eksena.

Ilang sandali ay itinigil na ni Ramil ang kanyang pagdila sa malasang tumbong ng bayaw, subalit ilang segundo pa lang ang nakalilipas ay agad naman niya itong muling sinagpang.

“Aghhh—Kuyaa—aaahhhhh—uughh” Halos manirik na matang ungol ni Kristof nang biglang sagpangin ng bibig ng kanyang bayaw ang kanyang tumbong.

Hindi na marahan, hindi na banayad at hindi na lamang basta paghimod, bakus ay sagpang kung sagpang ang ginagawang paglapa ni Ramil sa gwapong tumbong ng binatang bayaw. Tila aso siyang naulol sa gutom sa tindi ng kanyang paglapa sa madilim at mabuhok na tumbong ng kapatid ng kanyang misis.

“Kuya tanginaaahhh---uughh” Halos maulol na ungol ni Kristof sa kakaibang sarap ng paglapa ng bibig ng kanyang pamilyadong bayaw sa kanyang birheng tumbong.

Lalong napakapit ang mga kamay ni Kristof sa magkabilang dulo ng plywood na kanyang kinahihigaan sa tindi ng sensyong naidudulot sa kanya ng paglapa ng bayaw sa kanyang tumbong, kaya naman lalong namawis ang kanyang katawan at lalong namutok ang kanyang mga masel sa tindi ng kanyang pagkakakapit.

Tumagal ng limang minuto ang walang habas na paglapa ni Ramil sa tumbong ng nakababatang bayaw kaya naman limang minuto ring napakapit ng husto si Ramil sa kanyang kinahihigaan at limang minuto ring namutok ang kanyang mga masel sa tindi ng sensasyon.

Iniwan ni Ramil na namamasa ng kanyang laway ang madilim at mabuhok na tumbong ng bayaw, kaya naman halos hingalin si Kristof nang lubayan ng bibig ng bayaw ang kanyang tumbong, subalit hindi pa siya nakababawi nang muling kumabog ang kanyang dibdib sa kaba, nakita niyang isinubo ni Ramil ang isang daliri nito at tila sinadyang pinaliguan ng laway, marahang ipinwesto ni Ramil ang kanyang daliri at itinapat ito sa nakabuka niyang tumbong.

“K-kuya anong gagawin mo?” Kinakabahang tanong ni Kristof.

“Hahasain ko muna ang butas mo, hehe” Ngising sambit ni Ramil bagay na lalong nakapagpakaba kay Kristof.

Marahang idinapi ni Ramil ang dulo ng daliri nitong naliligo sa kanyang laway sa namamasa ring laway na tumbong ng bayaw, muling tumingin si Ramil sa mga mata ng binatang bayaw sabay walang atubiling inumpisahang marahang ipinasok ang kanyang daliri sa birheng tumbong nito.

“AAAHHHHH—ARRAYYY—AAHHH!” Hindi napigilang mapahiyaw ng malakas ni Kristof nang maramdaman ang dahan-dahang pagpasok ng madulas na daliri ng kanyang bayaw sa kanyang tumbong.

“KUYA WAG—AAHH—MASAKIT KUYAAA---AAHHHH!” Patuloy an hiyaw ni Kristof dahil kahit daliri lamang ito at kahit pinadudulas ito ng laway, tila ba winawarak na ang kanyang bukana sa pagpasok pa lamang nito.

Subalit imbes na maawa ay nginisian lamang siya ni Ramil, at tila lalo pa siyang nag-init nang makitang nalukot ang gwapong mukha ng morenong bayaw habang unti-unti niyang pinapasok ang kanyang daliri sa tumbong nito, kaya naman ipinagpatuloy pa ni Ramil ang pagpasok ng kanyang daliri sa napakasikip na tumbong at lalo pa itong ibinaon bagay na nakapagpatirik sa mga mata ng binata sa sakit.

“GAAAHHH—AAAAHHH—KUYYAAHH—AAHH” Halos malagutang hiyaw ni Kristof sa tindi ng sakit ng pagpasok ng isang daliri ng kanyang kuya sa kanyang birheng tumbong.

Lalong napangisi si Ramil, batid niyang birhen na birhen pa si Kristof dahil alam niyang lalaking-lalaki ito, kaya naman lalo siyang nanabik at halos hindi na makapaghintay na mawasak ang binatang tumbong nito.

Ipinagpatuloy pa ni Ramil ang pagbaon ng kanyang daliri sa makipot na tumbong ng binatang bayaw hangang sa napatango ang nakatindig na morenong burat ni Kristof nang masundot na ng daliri ni Ramil ang kanyang maselang glandula.

“AAhhhh—Kuyyaaahhh” Impit na daing ni Kristof at halos hindi siya makagalaw nang maramdaman ang pagtama ng daliri ng bayaw sa maselan niyang glandula. Ito ang unang beses na may madamping ibang bagay sa kanyang maselang glandula kaya’t hindi niya maipaliwanag ang pakiramdam nito.

Napangisi naman si Ramil sa nakitang reaksyon ng bayaw, kita niyang nanlaki ang mga mata ni Kristof nang matunton niya ang pinakamaselang laman sa kaloob-looban ng lagusan nito.

“Patay ka ngayon bayaw” Ngising wika ni Ramil kay Kristof, kaya naman lalong kinabahan ang binata.

Walang pagaalilangan, walang pag-aatubiling dinutdot ni Ramil ang maselang glandula ng bayaw bagay na halos makapagpatirik sa mata ni Kristof sa sakit.

“AAHHHH—KUYAA---ARRAAYYY---AAAHHHH!” Sunod-sunod na hiyaw ni Kristof nang umpisahang dutdutin ng daliri ng gwapong bayaw ang kanyang maselang glandula, dagdag pa ang kasikipan ng kanyang binatang lagusan gawa ng kanyang kabirhenan kaya naman kakaiba ang sakit ng ginagawang pandadaliri sa kanya ng kanyang kuya.

“KUYA WAG NAHH—AAAGGHHH!” Patuloy na pagpigil ni Kristof sa bayaw subalit hindi siya alintana ni Ramil, bagkus ay tuloy-tuloy lamang si Ramil sa pagdutdot sa kanyang maselang glandula at pagdaliri sa kanyang makipot na lagusan.

Damang-dama ng daliri ni Ramil ang kakiputan ng lagusan ng kanyang bayaw, halos masakal ang kanyang daliri sa kasikipan nito, habang damang-dama din ng dulo ng kanyang daliri ang napakalambot na glandula nito na siyang kanyang walang awang dinudutdot.

Lalong napakapit ang mga kamay ni Kristof sa magkabilang dulo sa kinahihigaang plyboard sa tindi ng pagdaliri ng kanyang kuya sa kanyang birheng tumbong, kaya naman lalong nagsilabasan at nagsibakatan ang kanyang mga masel sa braso, balikat, dibdib at maging sa ilalim ng kanyang mga kili-kili at tagiliran.

Manghang-mangha si Hugo sa kanyang nasisilayan, hindi siya makapaniwala, na ang isang matipuno at pamilyadong barakong si Ramil at dinadaliri ang tumbong ng gwapo at binatang bayaw.

Kita ni Hugo kung paano manirik ang mga mata ni Kristof sa pagdaliri sa kanyang tumbong ng kanyang nakatatandang bayaw, habang kita rin niya ang labis na pamamawis nito at nang paglabas ng mga masel nito sa kanyang katawan gawa ng matinding sakit at sensasyon.

Gawa ng walang tigil na pagdutdot ni Ramil sa malambot at napakasensitibong glandula ni Kristof ay lalong tumindig sa tigas ang morenong burat ng binata at lalong nagsuka ito ng malalagkit at malilinaw na paunang katas.

“Ughhh---aaghhhhhhh—aahhh—K-kuuyaahhh—aahhh” Patuloy ng mga daing na ungol ng binata habang patuloy lamang ang kanyang nakatatandang bayaw sa pagdaliri sa kanyang makipot na lagusan.

Maging si Ramil ay lalong nalibugan habang nakikitang naninirik ang mga mata ng kanyang bayaw habang patuloy ang pagdaliri niya sa tumbong nito. Ngayon pa lamang ay lubha nang nanabik si Ramil, dahil kung ngayon pa lamang na isa pa lamang niyang daliri ang pinapasok niya sa makipot na tumbong ng bayaw ay ganito na marinrik ang mga mata nito, paano nalang oras na ipasok na niya sa tumbong na ito ang pitong pulgada at galata sa taba niyang burat.

Habang patuloy na dinadaliri ni Ramil ang tumbong ni Kristof kasabay ng pagdutdot nito sa kanyang glandula ay halos wala nang ingay na lumalabas sa bibig ng binata, nakanganga na lamang ito at tila naghahabol na lamang ng hininga habang patuloy na naninirik ang mga mata at patuloy ang mahigpit na pagkapit ng kanyang matitipunong kamay sa kanyang kinahihigaan. Unti-unti, habang tumatagal ay hindi maintindihan ni Kristof subalit ang sakit ay tila ba unti-unting napapalitan ng sarap, ang hapdi na idinudulot ng pagdaliri ng kanyang kuya sa kanyang lagusan ay unti-unting napapalitan ng kakaibang sensasyon, at ang sakit ng pagdutdot sa kanyang maselang glandula ay unti-unting napapalitan ng kakaibang kuryenteng may hatid na kakaibang sarap.

Napakagat na lamang sa ibabang labi si Kristof habang patuloy na dinadama ang walang tigil na pagdaliri sa kanya ng maskuladong kuya.

Kita ni Ramil na unti-unti nang nawawala ang pagdaing ng kanyang bayaw sa pag daliri niya rito, at kita niyang napapakagat na lamang sa ibabang labi si Kristof kaya’t batid niyang unti-unti na itong nasasarapan, kaya naman sa isip niya ay na warm-up na niya ang birheng tumbong ng bayaw at oras na para sa aktwal na bakbakan.

Marahan itinigil ni Ramil ang pagdutdot sa maselang glandula ng bayaw na nakapagpaluha ng husto sa nakatinding nitong burat. Marahang binunot ni Ramil ang pagkakabaon ng kanyang daliri, at dahil birhen na birhen pa ang tumbong ni Kristof ay halos lumuwa ang mga mata nito sa sakit sa paghila ni Ramil ng daliri sa kanyang tumbong at halos bumaligtad ang kanyang lagusan sa matinding sakit, gayon pa man ay pinilit ni Kristof na huwag humiyaw, bagkus ay napakagat na lamang siya ng husto sa kanyang labi.

Nang mabunot ang daliri mula sa pagkakabaon sa tumbong ng bayaw, inumpisahang lumuhod ni Ramil sa pagitan ng nakabukang hita ng bayaw.

Napalingon si Kristof sa ginagawa ng bayaw, at nakita niya na hinawakan na ni Ramil ang magpahanggang sa ngayon ay tindig na tindig na rin nitong burat, at halos manlaki ang mga mata ni Kristof dahil nagtutuluan na ang makintab at malinaw na paunang likidong nagmumula sa butas ng gahiganteng burat ng kanyang bayaw, senyales ng labis na paglalaway nito, at lalong kumabog ang dibdib ni Kristof nang makitang itinapat ni Ramil ang namamagang ulo ng burat nito sa namamasa niyang tumbong.

“K-kuya wag…” Nangangatog sa takot na pakiusap ni Kristof.

Tumingin lamang ng seryoso sa kanya si Ramil, at kita ni Ramil ang pagmamakaawa sa mga mata ng di hamak na kinakabahang bayaw, subalit sa pagkakataong ito ay tila wala na si Ramil sa sarili, hindi na siya makaramdam ng awa, bagkus ay nilulusaw na ng kalibugan ang kanyang utak.

Marahang ikinalat ni Ramil ang napakadulas na paunang katas na isinuka ng kanyang burat dahilan upang mangintab sa dulas ang mala-helmet nitong ulo. Hinawakan niya ng maigi ang matabang katawan ng kargada at itinapat ito sa nangangatog na bukana ng tumbong ng bayaw.

“Kuya pakiusap, malaki ang burat mo” Patuloy na pakiusap ni Kristof sabay lalong paghigpit ng kanyang pagkakakapit sa hinihigaang plywood.

Hindi naman tumugon si Ramil sa pakiusap ng bayaw, bagkus ay binigyan lamang niya ito ng nakalolokong ngisi. Tila ba ang takot ni Kristof ay ang siya pang lalong nakakapagpalakas ng kanyang loob at nakakapagpalibog pa lalo ng husto sa kanya.

Inumpisahang idampi ni Ramil ang nangingintab sa dulas na ulo ng kanyang kargada sa tumbong ni Kristof kaya naman halos mangilabot si Kristof nang maramdaman ito. Hindi maipaliwanag ni Kristof, subalit may kakaibang kaba ang hatid ng pagtumbok ng mala-kabuteng ulo ng burat ng kanyang bayaw sa bukana ng kanyang tumbong.

Batid ni Ramil na takot na takot na ang kanyang bayaw, ngunit wala na siyang sinayang pa na pagkakataon. Marahan siyang bumwelo pasulong dahilan upang tumulak ang ulo ng kanyang burat sa maisikip na tumbong ng bayaw.

“AHHHHH----KUYAAA—AHHH!” Halos malukot ang gwapong mukha ni Kristof nang maramdam ang pagsulong ng madulas na ulo ng burat ng kanyang bayaw sa bukana ng kanyang tumbong.

Hindi naman nagpatinag si Ramil sa paghiyaw ng bayaw, bagkus ay nagpatuloy lamang siya sa pagtulak ng kanyang burat sa tumbong nito, at sa dulas ng paunang katas na nagkalat sa mala kabuteng ulo ng kanyang burat ay kahit na napakakipot ng bukana ni Kristof ay matagumpay niyang naipalamon sa birheng tumbong ang namumulang ulo ng kanyang burat.

“AGHHH—GGAAHH!” Halos mamaluktot na hiyaw ni Kristof nang maramdamang tuluyang nilamon ng kanyang birheng tumbong ang buong ulo ng nanlolobo sa pamamagang ulo ng burat ng bayaw.

Hindi akalain ni Kristof na ganito kasakit ang mapasok sa tumbong, batid niyang ulo pa lamang ng burat ng bayaw ang bumaon sa kanya, subalit ramdam niyang halos mawarak na ang kanyang bukana, tila ba okupadong-okupado na ito lalo pa at hindi naman biro ang laki ng mala-helmet na ulo ng burat ng gwapong bayaw.

Napangisi si Ramil nang maramdamang tuluyan niyang naibaon ang ulo ng kanyang burat sa birheng butas ng kanyang nakababatang bayaw.

“Hehe, patay ka ngayon”
Ngising wika ni Ramil sa isip dahil matagumpay na niyang naibaon ang ulo ng kanyang burat sa masikip na tumbong ni Kristof at tiyak wala nang kawala ang birheng butas ng bayaw.

Dama ni Ramil ang kasikipan ng tumbong ng bayaw dahil tila sinasakal pa ng masikip na tumbong ang nakabaong ulo ng kanyang burat sa loob, kaya naman lalong nanabik si Ramil at hindi na makapaghintay na mawasak ang birheng puke ng bayaw.

“Humanda ka na Yaw, wawasakin ko ang tumbong mo” Banta ni Ramil kay Kristof, bagay na lalong nakapagpanlamig kay Kristof sa takot.

Inumpisahang i-abante ni Ramil ang kanyang burat dahilan upang sumulong pa paloob ang ulo ng kanyang kargada sa masikip na lagusan ng bayaw.

“AAAHHHHH—AARAAYY—AAHH—KUYAAAHH—AAHHH!” Halos malagutang hiyaw ni Kristof nang maramdaman ang pagsulong ng higanteng burat ng bayaw sa kanyang birheng tumbong.

Literal na nawawasak ang pader ng tumbong ni Kristof na dinadaanan ng higanteng burat ng kanyang bayaw, kaya naman halos manlamig ang kanyang katawan sa sakit at lubhang napakapit ang kanyang mga kamay sa hinihigaan.

Lubhang namutok ang mga masel ni Kristof sa braso at mga balikat, maging ang kanyang mga kalamnan sa dibdid ay halos mamutok sa tindi ng sakit ng unti-unting pagsagasa ng dambuhalang burat ng bayaw sa kanyang napakakipot na lagusan.

“AARRRAAYYY---AAHHH—KUYYAAAA—AAHH” Patuloy na hiyaw ni Kristof at hindi na talaga niya makayanan ang sakit at hindi napigilang mapahawak sa pisngi ng kanyang puwet, habang ang isa niyang kamay ay pilit tinutulak ang tiyan ni Ramil upang mapigilan ito sa pagsulong sa kanya, subalit agad ring tinanggal ni Ramil ang pagkakahawak ng mga kamay ni Kristof, at imbes na maawa ay biglaang ibinaon ng husto ni Ramil ang kanyang pitong pulgadang burat sa kailaliman ng tumbong ni Kristof kaya’t halos lumuwa ang mga mata ng binata sa sakit, napanganga ng husto ang bibig sa matinding pagkabigla at muli na lamang napahawak ng mahigpit sa magkabilang gilid ng plywood na kanyang kinahihigaan.

Kitang-kita rin Ramil kung paano tumango ang nakatindig na morenong burat ni Kristof nang maibaon nito ng tuluyan ang kanyang burat sa kailaliman ng tumbong nito, at halos malagutan ng hininga si Kristof nang maramdamang tuluyang tinumbok ng ulo ng burat ng kanyang bayaw ang maselang glandula sa kailaliman ng kanyang tumbong.

Napangisi si Ramil sa nakitang reaksyon ng bayaw, kita niyang hindi ito makapagsalita sa sakit at nanatiling nakatirik ang mga mata sa ere habang namumutok ang kanyang mga kalamnan. Subalit walang plano si Ramil na pabawiin ang lakas ng bayaw, kaya naman inumpisahan niyang i-atras ang kanyang nakabaong burat bagay na halos makapagpamutla muli sa binata sa sakit.

“GGAAHHH----AAAAGGHHH! Hiyaw ng sakit ni Kristof nang maramdamang umatras ang nakabaong troso sa kanyang tumbong, at sa pag-atras nito ay tila ba sumasama ang kanyang bituka at tila babaligtad ang kanyang buong lagusan.

Kitang-kita ni Ramil ang bawat sakit na rekayson ng bayaw, at imbes na maawa ay tila lalo pa siyang tinataaman ng libog rito, kaya naman wala na rin siyang pinalagpas pa na pagkakataon at inumpisahan na niyang bayuhin ang makipot na lagusan ng gwapong bayaw.

“AAGGHH---ARRAAYYY—KUYAAHHHH—AAAHHH!” Hiyaw ni Kristof nang umpisahang bumayo ng pitong pulgadang burat ng kanyang bayaw sa masikip niyang tumbong.

Hindi lubos akalain ni Kristof na ganito kasakit ang makantot, tila bumabaligtad ang kanyang lagusan at tila nahihila ang kanyang bituka sa tuwing nag aatras-abante ang dambuhalang burat ng kanyang bayaw. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na makantot siya ng burat, at hindi biro ang sakit, literal na nawawasak ang kanyang lagusan lalo pa’t hindi pangkaraniwan ang laki ng kargada ng kanyang bayaw.

Hindi lubos akalain ni Kristof na mararanasan niya ang ganito, ang makantot, ang mabayo ng isang burat, at hindi lang basta isang burat kundi burat pa ng kanyang mismong bayaw na lubhang dambuhala sa laki. Hindi rin tuloy lubos maisip ni Kristof kung paano nakakayanan ng kanyang ateng si Ema ang ganito ka higanteng burat ni Ramil na di hamak na maraming beses nang bumayo sa kanya.

Sarap na sarap naman si Ramil sa walang awa niyang pagbayo sa birheng lagusan ng bayaw, hindi siya makapaniwala sa lubhang kasikipan nito, ito na marahil ang pinakamasikip na butas na napasok ng kanyang burat sa tana ng kanyang buhay, tila ba triple itong mas masikip kesa sa puke ng asawa niyang si Ema.

“Ughhh—Sarap mo Yaw---Ughh, sikip mooohh—aagghhhh!” Gigil na wika ni Ramil sa kanyang kinakastang bayaw habang walang awa ang barubal niyang pagbayo rito.

Damang-dama ni Ramil ang kasikipan ng tumbong ng kanyang bayaw, ito ang unang beses niyang makabayo ng tumbong dahil hindi nagpapatira sa puwet ang asawa niyang si Ema, kaya naman hindi lubos akalain ni Ramil na ganito ito kasarap, hindi rin niya alam kung sadyang ganito kasikip ang butas ng mga puwet o sadyang masikip lamang talaga ang kay Kristof dahil sa birhen pa ito.

“UUUUGHH-----AAHHHH—KUYAAAH—AAHH!” Patuloy na hiyaw ni Kristof, lukot na lukot na ang kanyang mukha at talagang umaalog ang kanyang makisig na katawan sa lakas ng walang-awang pagbayo ng kanyang bayaw sa kanya.

Sa bawat pag-abante ng burat ni Ramil ay malakas na tinutumbok ng mala-helmet na ulo nito ang maselang glandula sa kailaliman ng lagusan ni Kristof bagay na nakakapagpatango sa morenong burat ng binata at nagpapasuka ng napakalapot na paunang katas sa dulo nito.

Literal na halos malagutan ng hininga si Kristof sa lakas ng pagbarurot ng burat ng kanyang bayaw sa kanyang birheng tumbong, at halos mawalan ng kulay ang kanyang mga labi sa pamumutla sa labis na sakit sa pagbayo sa kanyang binubugbog na tumbong.

Manghang-mangha si Hugo sa kanyang nasasaksihan, hindi siya makapaniwala sa mga nakikita, tila ba sinapian si Ramil sa pagkahayok nito sa pagkantot dahil walang awa talaga ang kanyang pagbayo na tila hindi alintana ang kasikipan at pagkabirhen ng lagusan ng binatang bayaw. Kitang-kita niya kung paano humampas ang maskuladong katawan ni Ramil sa mga morenong pisngi ng puwet ng binabayo niyang si Kristof at talaga namang baon kung baon ang ginagawang pagbayo nito na tila hindi alintanang pitong pulgada ang laki ng kanyang kargada at gadelata pa ito sa taba.

Kita ni Hugo ang labis na pamumutla sa mga labi ng kinakastang si Kristof, hindi maipinta ang mukha nito at wala itong hinto sa kahihiyaw, pawis na pawis ang buong katawan nito at namumutok ang bawat kalamnan na talaga namang umaalog sa bawat pagbayo ni Ramil sa kanyang tumbong.

Hindi maiwasang mapangisi ni Hugo, hindi niya akalaing aalipin ng drogang pampalibog ang mga utak ng magbayaw, hindi na kasi alintana ng mga ito ang paligid at nakatuon lamang ang kanilang atensyon sa isa’t-isa.

Patuloy lamang sa walang awang pagbayo si Ramil sa kawawang tumbong ng binatang bayaw, hindi niya alintanang pitong pulgada ang laki ng kanyang burat at patuloy lamang siya sa pagwasak sa lagusan ng bunsong kapatid ng kanyang asawa.

“Tangina mo, masikip pa puke mo sa ate mo Yaw---aaaghhh!” Gigil na sambit ni Ramil sa morenong bayaw habang wala pa ring humpay ang kanyang pagbayo sa tumbong nito.

Hindi na makapagsalita si Kristof, ni hindi na makahiyaw, napakagat na lamang ng husto sa kanyang ibabang labi at napatingala sa ere habang nakapikit ang mga mata, hindi na maipinta ang kanyang hitsura at talagang kapit na kapit na ang kanyang matitipunong kamay sa magkabilang gilid ng kinahihigaang plywood habang putok na putok na ang kanyang mga kalamnan at naliligo na sa sariling pawis.

Tanging paghinga na lamang ang nagagawa ni Kristof sa bilis at lakas ng pagbayo sa kanya ng mayabang na burat ng mister ng kanyang ate. Hindi siya makapaniwalang ganito kasakit kumantot si Ramil, lubhang nakakahiwalay ng kaluluwa sa sakit, kaya’t hindi rin lubos maisip ni Kristof kung paano nakakayanan ng kanyang ate Ema ang ganitong klaseng pagbayao ng asawa nitong si Ramil.

“Ano ha?, masakit ba?, malaki ba ang burat ko ha?!” Patuloy ng gigil na wika ni Ramil habang wala pa ring humpay ang kanyang pagbayo sa kawawang tumbong.

“Yan ang burat na gumawa sa mga pamangkin mo!, yan ang burat na kinababaliwan ng ate mo!” Patuloy na wika ni Ramil habang patuloy rin ang pagpapayanig niya sa katawan ng binatang bayaw sa pagbayo sa binubugbog na tumbong.

Sa lakas ng pagbayo ni Ramil ay ramdam na ramdam ni Kristof ang paghahampasan ng mga bola ng bayaw sa kanyang puwet.

Hindi na maipaliwanag ni Kristof ang mararamdaman, lubhang malalakas ang bawat pagtumbok ng mala-kabuteng ulo ng burat ng kanyang bayaw sa napakalambot at nakapaselan niyang glandula sa kailaliman ng kanyang tumbong bagay na nagpapasuka ng husto ng malalagkit na paunang katas sa kanyang morenong burat.

Habang walang humpay sa paglabas-masok ang mala trosong kargada ni Ramil sa winawasak na lagusan ng bayaw ay inumpisahan pang ipinatong at idiniin ni Ramil ang kanyang kanang kamay sa nanlalalim at namamasa sa pawis na tiyan ng bayaw habang ang kaliwang kamay niya ay idinagan at idiniin naman niya sa kanang dibdib ng morenong bayaw, kaya naman lalong lumalim ang bawat paghinga ng binata dahil buong bigat na sinasalo ng kanyang tiyan at kaliwang dibdib ang buong bigat ng maskuladong bayaw na si Ramil.

“AGHHH—YAAWW—AAAGHHH!” Impit na daing ng binata, dahil bukod sa walang humpay na pagwasak sa kanya ng gwapong kuya, buong bigat pang nakadagan sa kanyang tiyan at dibdib ang bigat ng bato-batong katawan ng bayaw.

Tila wala namang pakielam si Ramil sa paghihirap ng bayaw, hindi niya alintanang nabibigatan na ito sa kanya, bagkus ay patuloy lamang siya sa pagpapa-alog ng morenong katawan ng kinakastang bayaw.

Patuloy na binayo ng mala-trosong burat ni Ramil ang kawawang lagusan ni Kristof, kaya naman patuloy ang pagtumbok ng namamagang ulo ng burat nito sa maselang glandula ng binata. Patuloy rin ang paghampas ng kumakalembang na mga bayag ni Ramil sa morenong pisngi ng puwet ng kanyang bayaw habang patuloy pa rin siya sa walang awang pagbarurot sa lagusan nito.

Sa di maipaliwanag na dahilan ni Kristof, unti-unti ay tila nasasanay na ang kanyang lagusan sa paglalabas-masok ng mayabang na burat ng bayaw, at habang tumatagal ay tila napapalitan na ng sarap ang kanina’y hapdi at sakit na dulot ng pagwasak ng dambuhalang burat ng bayaw.

Patuloy na nagsuka ng malalapot na paunang katas ang butas ng burat ni Kristof sa patuloy na pagtumbok sa kanyang glandula ng ulo ng burat ni Ramil kaya naman panay ang pagtango ng kanyang morenong burat sa bawat pagbayo ng bayaw.

Ilang sandali ay napapadiin pa ng husto ang mga kamay ni Ramil sa tiyan at dibdib ni Kristof at tila lalong lumakas ang kanyang pagbayo, patuloy ang paghampas ng katawan nito kaya naman patuloy rin ang pamamawis nito kung saan ang kanyang pawis mula sa kanyang buhok, muhka at katawan ay nagsisituluan na sa namamawis ring morenong katawan ni Kristof na hangang ngayon ay pinaalog ng kanyang marahas na pagbayo.

Lalong napakapit ang mga matipunong kamay ni Kristof sa magkabilang gilid ng hinihigaang plyboard at talagang namang lubhang namakat ang kanyang mga masel sa higpit ng kanyang pagkakakapit. Hindi maintindihan ni Kristof, subalit tila may kung anong likido ang nauumpisang umakyat sa kanyang katawan, tila ba nararamdaman niyang anumang oras ay lalabasan na siya, subalit naguguluhan siya, imposibleng labasan siya ng hindi naman sinasalsal ang kanyang burat, subalit ang patulyo na pagtumbok ng ulo ng burat ng bayaw sa kanyang glandula ay patuloy na pinatatango at pinapipintig ang kanyang nakatindig na burat.

Sa patuloy na pagbayo ni Ramil ay naramdaman na niya ang unti-utni paninikip ng kanyang mga kalamnan at tila paninigas ng kanyang mga hita at binti. Nagumpisang mangisay ang kanyang mga talampakan, senyales ng nalalapit niyang pagbulwak.

“UGGHHH—MALAPIT NA KO YAWWW---AAAHHHH” Hiyaw na ungol ni Ramil sabay napatingala sa ere at napapikit.

“UUGHH—KUYAAA—AAAGHH” Tugon na ungol naman ni Kristof na lubusan nang nilamon ng sarap ng pagbayo ng higanteng burat ng kanyang kuya.

“UUGHH—TANGINA SIKIP MO YAWW—AAAGHH” Patuloy ng gigil na ungol ni Ramil habang lalong lumakas ang kanyang pagbayo sa binubugbog na lagusan ng bayaw.

“UUUGHHH—LALABASAN NA RIN AKOO—KUYYAAHHH—AHHH!” Hiyaw na ungol rin ni Kristof at hlatang-halata sa boses ang matinding pagkalunod sa kalibugan.

Sa patuloy ng pagtumbok ng namamgang ulo ng burat ng bayaw sa glandula ni Kristof ay hindi na napigilan pa ni Kristof na tuluyang umakyat ang napakainit niyang likido, at laking gulat niya nang biglang pumintig ng malalakas ang kanyang nakatindig na morenong burat sabay ng pagbulwak ng kanyang puting-puti at napakalapot na tamod. Dahil nakaturo sa kanyang mukha ang kanyang naghuhumindig sa tigas na burat at direktang sumirit sa kanyang mukha, dibdib at tiyan ang ibinulwak na napakalapot na tamod ng kanyang morenong burat.

“UUGHH—ETTOOHH NAHH YAWW—AAGHH!”

“BUBUNTISIN KITANG KUPAL KAAHHH—AAAGHHH!”

Sunod-sunod ng malalakas na ungol ni Ramil kasabay ng lalong pangingisay ng kanyang mga kalamnan.

Lubusang ibinaon ni Ramil ang pitong pulgada niyang burat sa kailaliman ng lagusan ng kanyang birheng bayaw kasabay ng pagpulandit ng nagbabaga na init niyang tamod.

Kahit kasalukuyang bumubuga ng tamod ang burat ni Kristof ay ramdam na ramdam niya sa kailaliman ng kanyang lagusan ang lubhang paglobo ng ulo ng burat ng bayaw, at kahit kasalukuyang pumupulso ang kanyang glandula ay ramdam niya ang pagbomba ng nakapapaso sa init at napakalapot na tamod ng kanyang bayaw direkta sa kailaliman ng kanyang tumbong.

“UUGHHH—AAAGHHH—UUGHHHHHH” Malalakas na ungol ni Ramil habang patuloy na bumubomba ng napakaraming tamod ang nakabaon niyang pitong pulgadang burat sa kaloob-looban ng makisig na bayaw.

Hindi malaman ni Kristof ang mararamdaman, napakapit siya ng husto sa magkabilang gilid ng plywood na hinihigaan, habang patuloy ang pagpulso ng kanyang glandula na kasalukuyang nagpapabuga ng kanyang sandamakmak na tamod ay sabay rin siyang binibugahan ng nakpapaso sa init na tamod ng kanyang bayaw sa kailaliman ng kanyang lagusan. Hindi makapaniwala si Kristof, ngayon lamang niya naranasan na labasan ng tamod kahit na hindi hinahawakan ang kanyang burat, hindi niya akalain na posible palang bumuga ng tamod sa pamamagitan ng pagbayo sa kanyang lagusan.

Damang-dama ni Kristof ang init at lapot ng ikinakargang tamod ng burat ng kanyang kuya sa kanyang tumbong, walang humpay sa pagpulso ang burat nito at sa bawat pagpulso ay talaga namang bumubomba ang nakapapasong tamod mula rito.

Hindi halos makapaniwala si Kristof sa dami ng ibinubugang tamod ng asawa ng kanyang ate sa kailaliman ng kanyang lagusan, halos punuin nito ang kanyang tangke at mukhang desidido itong busugin siya ng kanyang tamod, dama rin ni Kristof ang pamumuo ng tamod na ito ng bayaw sa kanyang kaloob-looban kaya’t nababatid niyang purong-puro ang tamod na ito na ikinakarga ng gwapong bayaw.

Sa matinding panghihina ay tuluyang napadagan ang maskuladong katawan ni Ramil sa nakahilatang katawan ng binatang bayaw, dahilan upang maglapat ang kanilang namamawis na katawan sa isa’t-isa, at dahil sa tiyan at dibdib bumulwak ang tamod ni Kristof ay mala-kremdensadang pumalaman sa kanilang naglapat na katawan ang puting-puti at napakalapot na tamod ni Kristof, kaya naman bukod sa sari-sariling mga pawis ay dama rin nila ang init at lapot ng tamod na ito na nagpapadulas sa pagitan ng kanilang mga katawan.

Napayakap ng husto si Ramil sa nakahilatang katawan ng bayaw habang ang kanyang burat ay patuloy na bumubuga ng tamod sa lagusan ni Kristof, at sa pagkakadagan ng kanyang katawan sa nakahigang burat ni Kristof ay ramdam pa niya ang pagpintig ng burat ng bayaw maging ang pagbuga ng tamod mula rito kaya naman lalong nadama ni Ramil ang init ng tamod ng bayaw kasabay ng pagbuga pa rin niya ng kanyang tamod sa tumbong nito.

Ilang sandali ring hinayaan ng dalawa ang kani-kanilang mga burat na bumuga ng kani-kanilang mga tamod, kaya naman sa ilang sandali lamang ay ramdam ni Kridtof ang matinding pagkabasa ng kanyang tumbong na di hamak na na full tank ng pitong pulgadang burat ng kanyang bayaw. Habang dama naman nilang dalawa ang nanlalagkit na tamod ni Kristof na pumapagitna sa kanilang magkalapat na dibdib at tiyan.

Sa matinding panghihina ay napayakap na lamang si Ramil sa nakatihayang katawan ng morenong bayaw, at ni hindi na niya nakayang bunutin ang pagkakabaon na pitong pulgada niyang burat sa kailaliman ng lagusan ng bayaw, kaya naman nalunod sa kanyang sariling tamod ang kanyang burat sa loob ng winasak na lagusan ng bayaw.

Sa matinding panghihina at pagod, hindi na namalayan ng maskuladong magbayaw na sa ganoong posisyon, magkapatong sa isa’t-isa, nanlalagkit ang mga katawan sa pawis, namamasa sa tamod ng isa’t-isa at kahit hubo’t-hubad pa ay nakatulog na ang dalawa.

Tuwang-tuwa si Hugo sa kanyang nasilayan, literal na nalupaypay ang matipunong magbayaw matapos ang kanilang mainit na sagupaan, hindi niya maipaliwanag ang tuwang nararamdaman, sarap na sarap siya sa nakitang pagsasabong ng magbayaw, mainit, mapusok at talaga namang makasalanan.

Kita ni Hugo na ni hindi na nagawang bunutin pa ni Ramil ang nakabaong kargada sa winasak na tumbong ng binatang bayaw at nakatulog na sa ganoong posisyon, bagay na ikinatuwa naman nito ng husto.

“Nakuhanan mo ba ng video ang buong pangyayari?” Tanong ni Hugo sa kanyang tauhan.

“Opo Sir Hugo, malinaw po ang detalye ng lahat” Paniniguro naman ng tauhan.

“Mabuti kung gayon, tara na at iwan na nating sa ganyang posisyon ang dalawang yan” Nakangising wika ni Hugo sa mga tuahan.

“Hehe, bahala kayong magising sa ganyang posisyon, tignan lang natin kung anong magiging reaksyon niyo mamaya pagkagising niyo nang wala na ang epekto ng gamot”
Nakangising wika ni Hugo sa tulog na magbayaw.

Gayon na lamang nilisan ni Hugo at ng kanyang mga tauhan ang baraks at ganon na lamang iniwan ang dalawang matipunong magbayaw, hinang-hina, hapung-hapo at literal na nilupaypay ang isa’t-isa.

Mitya ng Lamat

Madaling araw na nang malingat si Kristof gawa ng labis na alinsangan, dagdag pa ang bigat na nakadagan sa kanya, at sa pagmulat ng kanyang mga mata ay laking gulat niya nang makitang nakadagan sa kanya ang kanyang bayaw na si Ramil na tulog na tulog pa rin, at lalo siyang nagulat nang makitang hubo’t-hubad sila pareho.

Agad na naalala ni Kristof ang pangyayari kagabi, ang mainit na pagsasalpukan nila ng bayaw, ang kanilang mapusok na halikan, lapaan, haplusan, at maging ang pagsubo niya sa kargada ng bayaw, pagpsuso sa mga utong nito at higit sa lahat ang pagbayo sa kanya nito kagabi at ang pagbomba sa kanya ng napakaraming tamod.

Biglang nakaramdam ng matinding pandidiri si Kristof sa pagbabalik ng mga ala-ala ng magdamag, at sa matinding pagkabigla ay bigla na lamang niyang naitulak ang nakadagang bayaw, dahilan upang mahulog si Ramil sa plywood na hinihigaan nila.

Napamulat ang mga mata ni Ramil sa pagkabigla, at halata ang gulat sa kanyang mukha. Bumungad sa kanyang harapan ang binatang bayaw na si Kristof na halata ring gulat sa ng rekasyon habang hubot’-hubad ito.

Mabilis napatingin si Ramil sa kanyang katawan at agad ring napansin na hubo’t-hubad pa rin pala siya hangang ngayon. Mabilis na nanumbalik kay Ramil ang mga pangyayari kagabi, ang mainit na pagsasabong na namagitan sa kanila ng bayaw na si Kristof sa harapan ng amo nilang si Hugo at ilan nitong mga tauhan, ang kanilang mariing halikan, mainit na laplapan, sagpangan, maging ang walang awa niyang pagbayo sa tumbong ng binatang bayaw.

Agad napatingin si Ramil sa paligid at kita niyang wala na si Hugo maging ang mga tauhan nito.

Muling napatingin si Ramil sa binatang bayaw, gulat pa rin ang reaksyon nito at tulad niya ay naguguluhan sa sarili sa mga nangyari kagabi. Maging si Ramil ay hindi maipaliwanag kung bakit niya nagawa ang mga bagay na iyon kagabi sa kanyang bayaw, hindi niya lubos maisip kung paano siya nalibugan ng husto upang masikmuraang gawin iyon sa nakababatang kapatid ng kanyang asawa.

Walang salitang nakalabas sa bibig ng bawat isa, bagkus ay halos hindi sila makatingin sa mga mata ng isa’t-isa sa hindi maipaliwanag na pagkahiya at pagkailang.

Mabilis napatayo si Ramil mula sa higaan at mabilis na hinagilap ang kanyang saplot. Agad niyang nakita ang kanyang puting brief at pantalon na nakabalandra sa sahig, kaya naman agad niyang pinagpupulot ang mga ito at madaliang isinuot.

Halos mapangiwi naman si Kristof sa kanyang pagtatangkang tumayo sapagkat ngayon lamang niya naramaman ang pagkakawasak ng kanyang tumbong na walang habas na binarubal kagabi ng burat ng bayaw na si Ramil.

Kita ni Ramil ang pagngiwi ni Kristof, at batid niyang dahil ito sa kanyang nawasak na lagusan, kaya naman hindi maiwasang maawa at makonsensya ni Ramil sa ginawa niyang pagwasak sa binatang bayaw.


“P-pasensya ka na sa nagawa ko kagabi Yaw” Paumanhin ni Ramil kahit na lubhang nahihiya at naiilang sa bayaw.

Hindi naman tumugon si Kristof at nanatili lamang napapangiwi habang pinipilit pa rin ang sariling makakilos at makatayo.

Ramdam naman ni Ramil ang matinding panlalagkit ng katawan gawa marahil ng nagkahalu-halong pawis at nanuyong laway sa kanyang katawan, maging ang parte ng kanyang tiyan at dibdib ay nanlalagkit gawa ng pumagitnang tamod ni Kristof kagabi nang dumagan siya sa katawan nito matapos niya itong putukan.

Mabilis na lamang dumampot ng twalya si Ramil at agad nang nagtungo sa banyo upang makaligo dahil lubhang nadidiri na siya sa panlalagkit ng kanyang katawan.

Naiwan si Kristof sa hinigaan na hirap na hirap makatayo gawa ng pagkawasak ng kanyang binatang lagusan, diring-diri rin siya sa sarili lalo pa’t dama rin niya ang naghalu-halong pawis, laway at tamod sa kanyang morenong katawan.

Nang makatayo sa higaan, kahit hirap na hirap sa pagkilos ay pinilit hagilapin ni Kristof ang kanyang mga pinagsaplutan. Agad niyang nakita ang pinaghubarang maong na pantalon sa di kalayuan, subalit agad rin niyang naalala na winarak nga pala ni Ramil kagabi ang kanyang itim na brief na suot kaya’t wala siyang masusuot na brief ngayon, kaya naman imbes na magbihis pa ay dinampot na lamang ni Kristof ang pinaghubarang pantalon at itinabi, hinablot niya ang kanyang twalya sa di kalayuan at itinapis na muna sa kanyang bewang dahil maliligo na rin naman siya pagkatapos makaligo ng bayaw niyang si Ramil sa banyo.

Nais mang sumabay ni Kristof ngayon sa pagligo sa kanyang bayaw tulad ng madalas nilang gawain, subalit sa di maipaliwanag na dahilan ay nakakaramdam ng hiya si Kristof sa bayaw at lubha siyang naiilang gawa nga ng pangyayari kagabi. Magpahanggang sa ngayon ay hindi siya makapaniwala na nagawa nila ang ganoon kapusok na bagay kagabi, hindi siya makapaniwala na pumayag siyang nagpawasak sa kanyang barakong bayaw, kaya’t ngayon ay wala na ang kanyang dangal, wasak na siya, nawasak na siya hindi lang basta ng isang lalaki, kundi ng mismong bayaw niya, ang asawa ng kanyang ate, ang ama ng kanyang mga mapangkin.

Subalit gayon pa man ay hindi naman din masisi ni Kristof si Ramil, batid niyang sumunod lamang si Ramil sa ipinaguutos ng amo nilang si Hugo na siyang nasa likod ng lahat ng ito, kaya naman hindi maiwasang makaramdam ng galit at pagkamuhi ni Kristof sa pamanamantalang amo dahil pinilit dilang gawin ang makasalanang pagniniig na iyon.


Habang hinihintay na matapos si Ramil sa pagligo, dinampot na muna ni Kristof ang kanyang cellphone, batid niyang marami nang tawag ang kanyang nobya na hindi niya nasagot kagabi.

Pagkabukas niya ng kanyang cellphone ay nakita niyang ala-singko na pala ng umaga, at ngayon lang niya naalala na araw pala ngayon ng Linggo at ngayong araw ay uuwi sila sa kanilang baryo dahil day-off nila.

Hindi halos makapaniwala si Kristof sa bilis ng mga araw, isang linggo pa lamang silang hindi nakaka uwi ng kanyang bayaw subalit tila napakarami nang nangyari at naakarami na ang nagbago, ngayon pa lang ay ramdam na ni Kristof na naapektuhan na ang relasyon nila ni Ramil bilang magbyaw, matapos ang nangyari kagabi, batid niyang magiiba na ang tingin ag pananaw nila sa isa’t isa.

Habang nasa banyo at abala sa pagligo, hindi maiwasang maisip ni Ramil ang mga pangyayari kagabi. Maging siya ay hindi niya lubos maisip na nagawa niya ang bagay na iyon kagabi sa kanyang bayaw—na nilapa niya ito sa labi, hinimod ang katawan, nilamon ang tumbong at walang awang binayo. Batid niyang pina-inom sila kagabi ng viagra ni Hugo, subalit hindi pa rin siya lubos makapaniwala na ganoon siya kapusok kagabi sa kanyang bayaw, tila hindi normal, tila hindi napipilitan. Subalit ngayon, kung anong sarap ang nararamdaman niya kagabi ay siyang labis naman niyang pagsisisi, batid niyang ginawa lamang niya iyon upang maprotektahan ang kapakanan ng pamilya, upang huwag ipadala ni Hugo ang video sa asawa niyang si Ema na kumakasta siya ng ibang babae, subalit lubos pa ring nakokonsensya si Ramil sa nagawa niya sa kanyang bayaw, batid niyang siya ang kauna-unahang bumayo rito at siya ang nangwasak rito, kaya’t batid niyang tatatak iyon ng husto sa bayaw na si Kristof.

Gayon pa man, gaano man pagsisihan ni Ramil ay wala naman siyang magawa, batid niyang napilitan lamang rin na pumayag si Kristof sa kanilang pagtatalik kagabi dahil alam niyang iniintindi lamang din ni Kristof ang kapakanan ng ate niyang si Ema maging ang mga pamangkin nito kaya’t napilitan si Kristof na isuko ang kanyang dignidad.

Gulong-gulo man ang isipan ay pinilit na lamang ni Ramil na tapusin ang kanyang pagligo. Batid niyang maguumaga na, at ngayon ay araw ng Linggo, ang pinakahihintay nilang araw upang maka uwi sa kani-kanilang mga mahala sa buhay.

Matapos ang ilang sandali ay lumabas na rin si Ramil sa banyo, basa ang katawan at buhok habang nakatapis lamang ng twalya ang kanyang bewang.

Agad napalingon si Kristof sa kanyang bayaw na lumabas mula sa banyo, at sa di maipaliwanag na dahilan ay biglang napako ang kanyang paningin sa makisig na bayaw.

Ang liwanag mula sa bombilya ay nagbigay-diin sa bawat linya ng matigas nitong dibdib at braso. Bumalong ang butil-butil na tubig sa makinis nitong balat, dumadaloy pababa sa matitigas nitong masel. Maging ang mga balikat nito ay hindi nakaligtas sa kanyang pagtitig—malapad ito at tila hinulma upang maging simbolo ng lakas. Bawat galaw ni Ramil ay nagpapakita ng banayad na paggalaw ng mga masel nito, animo’y alon sa ilalim ng kanyang balat. Ang tubig ay dumaloy sa kanyang dibdib, tumulay sa kanyang tiyan kung saan kitang-kita ang matitigas na pandesal.

Napatigil si Kristof. Hindi niya mawari kung bakit tila nahipnotismo siya sa bawat patak ng tubig na bumababa, na tila binabaybay ng kanyang tingin ang daanang nilalakaran ng bawat butil. Hindi niya maintindihan kung bakit, ngunit para bang bumagal ang oras sa kanyang paningin. Ang lahat ng detalye sa katawan ng kanyang bayaw ay naging mas malinaw—ang matitigas nitong dibdib na bahagyang kumikintab sa ilalim ng ilaw, ang mumunting patak ng tubig na dumadaloy mula sa basa nitong buhok patungo sa matipuno nitong leeg, hanggang sa matigas nitong mga masel sa braso.

Muli siyang napalunok nang mapansin ang malalalim na linya ng tiyan ng bayaw, bawat hibla ng masel ay nakahulma nang perpekto, para bang isang rebultong likha ng isang bihasang eskultor. Ang tubig ay bumabaybay pababa, dumudulas sa kanyang pusod, saka unti-unting lumalagos sa ilalim ng tuwalyang nakatapis sa kanyang baywang.

Pansin ni Ramil ang pagkakatitig sa kanya ng bayaw, hindi ito basta simpleng tingin lang—may bigat, may lalim. Bahagyang kumunot ang noo ni Ramil, hindi niya mabatid kung bakit titig na titig sa kanyang katawan ang kanyang bayaw, ngunit ramdam niya ang titig nito—mabigat, matagal, at tila may kung anong bagay na hindi niya mabasa.

“Yaw, ayos ka lang ba?” Tanong ni Ramil sapagkat pansin niyang titig na titig sa kanya ang bayaw.

Naputol naman ang pagkakatitig ni Kristof sa bayaw nang marinig ang boses nito. Bigla siyang nagulat, hindi niya namalayang napako na ang kanyang tingin sa katawan ng bagong paligong bayaw.

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Mabilis niyang iniwas ang paningin.

“Ahm, o-oo Kuya, maligo na rin ako” Tanging naisambit ni Krisotf, halatang kabado ang boses.

Mabilis na binitawan ni Kristof ang kanyang cellphone at mabilis na inayos ang sarili at naglakad patungo sa banyo. Muli pang napangiwi si Kristof dahil sa biglaan niyang paglalakad kahit na ramdam niya ang pagkawarak ng kanyang lagusan.

Napailing na lamang si Ramil, hindi niya maintindihan kung bakit ganon ang ikinikilos ng bayaw, lalo na ang pagtitig nito sa kanyang katawan.

Gayon pa man ay pinilit na ipagkibit balikat na lamang iyon ni Ramil, bagkus ay inumpisahan na lamang niyang magbihis at nang makapag-impake na siya ng gamit dahil day-off nila ngayong araw at uuwi sila sa kani-kanilang mga bahay, hindi na rin siya makapaghintay pa na makauwi at makita ang mahal na asawa at ang kambal na anak.

Samantala, pagdating sa banyo ay muling nakaramdam ng kaba si Kristof, lalo siyang naguluhan, hindi niya maintindihan kung bakit napako ng ganoon ang kanyang titig kanina sa katawan ng kanyang bayaw, maging ang pakikipag usap niya rito ay halos pautal-utal. Hindi niya maiwasang aminin sa sarili na may angking alindog ang kanyang bayaw, ang matipunong katawan nito, ang mahahabang braso na tiyak at may lakas, at ang mga mata nito na may kasamang lihim na nagpapaalab ng bawat galaw. Subalit hindi maiwasang maguluhan ni Kristof, hindi naman siya dating humahanga sa alindog ng kapwa niya lalaki, ang mga barkada niya sa baryo ay may makikisig ring pangangatawan at may angking alindog rin subalit hindi naman niya dating pinagtutuunan ng pansin, subalit ngayon ay natutulala siya sa angking kisig ng kanyang bayaw. Ang mga piraso ng alindog nito na hindi kailanman pinansin ng kanyang mga mata ay biglang naging makulay at buhay na ngayon sa bawat detalye.

Ilang sandali, habang nasa kalagitnaan ng magulong pag-iisip, napansin ni Kristof ang nakasabit na brief ng bayaw sa pader ng banyo, katabi nito ay ang pinaghubarang pantalon ng bayaw. Muling nagbalik kay Kristof ang namagitan sa kanila ng bayaw kagabi, ang kanilang mainit na pagniniig, ang makasalanang pagsasalo nila sa laman ng isa’t-isa.

Muling nagbalik kay Kristof kung paano siya nilapa ng kanyang matikas na bayaw, kung paano sila naghalikan, kung paano ang lasa ng mainit-init na bibig at malaway na dila ng makisig na bayaw, subalit ang mas nangingibabaw sa kanyang ala-ala ay kung paano siya binayo ni Ramil. Sariwa pa sa kanyang ala-ala ang histura ni Ramil kagabi habang binabayo siya, kita niya ang gigil sa mukha nito, ang pananabik, ang pagka-ulol at ang sarap sa hitsura nito. Iyon ang unang pagkakataong makita ni Kristof ang bayaw sa ganong sitwasyon, at bagamat masakit, nakapandidiri at batid niyang mali, hindi niya maitangging masarap sa pakiramdam ang malukob ng kanyang makisig na bayaw.


Unti-unting lumapit si Kristof sa nakasabit na brief ni Ramil, marahan niya itong inabot at wala sa sarili itong inilapit sa kanyang ilong at inamoy. Halos malusaw ang utak ni Kristof sa halimuyak nito, amoy nakulob na pawis at natural na amoy ng isang burat. Hindi maintindihan ni Kristof ang sarili, subalit tila naka-aadik ang amoy na ito ng brief ni Ramil, tila ba ibinabalik nito ang samyo ng katawan ng kanyang bayaw kagabi, mainit, mapusok at puno ng libog.

Habang inaamoy ang samyo ng brief ng bayaw, tila nawala na si Kristof sa sariling kaisipan, tila unti-unting lumutang ang kanyang utak, at sa di mawaring dahilan, tila unti-unti muli siyang nakaramdam ng init sa katawan. Hindi maintindihan ni Kristof, batid niyang wala na siyang ininom na viagra upang maging dahilan ng pag-init ng kanyang katawan, batid niyang nasa normal na estado na ang kanyang katawan, at gayon din dapat ang kanyang isipan, subalit sa di mawaring dahilan, tila nanalaytay sa kanyang utak ang amoy ng barakong laman ng bayaw mula sa puting brief na ito, nakakalusaw ng utak at nakakatanggal ng katinuan, tila ba nagbalik si Kristof sa kanyang mainit na pakiramdam tulad ng kagabi.

Hindi na namalayan ni Kristof, habang hawak-hawak at abalang inaamoy ang pinaghubarang brief ng asawa ng kanyang kapatid, unti-unting gumapang ang isa niyang kamay sa kanyang alaga, marahan niya itong hinawakan, at tila ba ang kanyang kamay ay may sariling isipan at kusang gumalaw at inumpisahang salsalin ang kanyang malambot na kargada. Tila nakaramdam ng pagdaloy ng kakaibang kuryente si Kristof sa kanyang katawan sa paguumpisa ng kanyang pagsalsal sa sariling kargada habang abala pa ring sinasamyo ang nakaka-adik na amoy ng pinaghubarang brief ng kanyang gwapong bayaw.

Hindi maintindihan ni Kristof, subalit unti-unti ay nagigising ang kanyang kargada mula sa kanyang marahang pagsasalsal, naguguluhan siya, hindi niya malaman kung bakit unti-unti siyang tinatamaan ng init at napapasalsal siya habang inaamoy ang nakalulusaw sa utak na pinaghubarang brief ni Ramil, ang kanyang bayaw, ang lalaking nangwasak sa kanyang birhen tumbong kagabi, ang kauna-unahang burat na nakapasok sa kanyang lagusan, ang kauna-unahang lalaking bumomba ng tamod sa kanyang pagkatao, ang kauna-unahang burat na natikman niya sa kanyang buhay.

Sa ilang saglit pa lamang na pagtaas-baba ng kanyang kamay ay tuluyan tumirik at sumaludo sa tigas ang anim na pulgada niyang morenong burat, ito’y habang abala pa rin siya sa pag amoy sa amoy burat na puting brief ng kanyang gwapong bayaw.

Habang abala si Kristof sa pagsamyo sa pinaghubarang brief ng bayaw, at habang patuloy sa pag taas-baba ang kanyang kamay sa sinasalsal na burat, halos humiwalay ang kanyang kaluluwa sa katawan nang marinig ng isang tinig.

“Yaw? Anong ginagawa mo?”
Isang tinig ang biglang bumasag sa pantasya ni Kristof.


Mabilis na napalingon si Kristof sa pinagmulan ng tinig, at halos manlamig ang kanyang katawan sa gulat nang bumungad sa kanya ang bayaw na si Ramil, kunot-noong nakatingin sa kanya habang nakatayo sa pinto ng banyo at halatang hindi makapaniwala sa kanyang nakikita… 

Alab ng Dugo

Walang imikan ang namagitan sa magbayaw na Ramil at Kristof sa kanilang pag-uwi sa kani-kaniyang mga bahay. Tahimik nilang tinahak ang daan, tanging ugong ng motor ni Kristof ang pumapailanlang sa lamig ng hangin ng umaga.

Pagdating sa kanto, marahan ngunit walang pag-aalinlangang hininto ni Kristof ang motor, kung saan agad namang bumaba si Ramil, mahigpit ang hawak sa kanyang bagahe, ngunit hindi man lang siya lumingon o nagpaalam. Malayo sa dati nilang nakagawiang pagbibiruan at masiglang pagpapalitan ng kwento sa tuwing sabay silang umuuwi.


Dinig ni Ramil ang biglaang pagharurot ng motor ni Kristof palayo, ngunit hindi siya nag-abalang lingunin man lang ito. Ang kanyang isipan ay puno ng magulong tanong, mabigat ang dibdib niya sa sama ng loob at pagkasuklam sa natuklasan.

“Bakit niya ginagawa ‘yon?”
Paulit-ulit na tanong ni Ramil sa sarili habang binabagtas ang paloob na kanto patungo sa kanilang bahay. ”
Bakit inaamoy niya ang brief ko habang nagsasalsal siya? Bakit ako? Bakit ako nagagawang manyakin ni bayaw?”

Hindi mabatid ni Ramil kung mas magagalit siya o mas mandidiri. Hindi maiwasang gumapang sa kanya ang isipan kung ito ba ang unang beses na ginawa ni Kristof ang bagay na iyon o dati pa niya itong nakasanayan.

Sa pagdating niya sa tarangkahan ng kanilang bahay, marahan niyang binuksan ang kawayang harang. Ang banayad na ingay nito ay agad pumukaw ng pansin ng kanyang maybahay na si Ema mula sa loob ng bahay.


“Mahal?” Tawag ni Ema mula sa bintana, may kasamang ngiti sa kanyang labi nang makita ang asawa. Hindi maikakailang sabik siya rito matapos ang halos isang linggo nitong pagtatrabaho ng walang uwian.

Ngumiti si Ramil nang makita ang mahal na kabiyak, binilisan niya ang mga hakbang papasok ng bahay at agad na lumapit sa asawa, at agad naman siyang sinalubong ng yakap ni Ema. Niyakap niya ito nang mahigpit, waring hinahanap ang katiwasayan sa bisig ng kanyang asawa.


“Na-miss kita, mahal” Bulong ni Ramil, sabay dampi ng isang halik sa malalambot nitong labi.

Bagamat bahagyang nabigla sa biglaang halik, malugod itong tinanggap ni Ema. Naramdaman niya ang pananabik ng kanyang mister—isang pagnanasa na tila matagal nang naipon, isang pangungulila na ngayon lamang nabigyan ng pagkakataong mapawi. Hindi rin niya maitatangging hinanap-hanap niya ang init ng mga bisig nito, ang pakiramdam ng pagiging buo sa yakap ng lalaking matagal na niyang minamahal.

Mariin ang kanilang halikan—hindi lamang ito simpleng pagdidikit ng mga labi, kundi isang uhaw na pagsasanib, puno ng pananabik. Mainit ang bawat dampi, banayad ngunit mapusok, tila ba tinatanggal ang anumang distansyang namagitan sa kanila nitong mga nagdaang araw. Sa pagitan ng kanilang pagsasanib, naririnig niya ang malalim na paghinga ni Ramil, ang bahagyang pag-ungol na lumalabas sa kanyang lalamunan—mga tunog ng pagnanasa at pagmamahal na bumubulong kay Ema ng kanyang matinding pangungulila.

Habang patuloy sna magkadampi ang kanilang mga labi, gumapang ang malalapad na kamay ni Ramil sa makinis na likuran ni Ema, hinahagod ito na parang nais niyang ipaalala sa kanyang sarili na totoo ang babaeng yakap niya ngayon—hindi isang panaginip, hindi isang ilusyon. Dahan-dahang bumaba ang kanyang mga haplos, pababa sa malambot at maumbok na puwetan ng kanyang asawa. Mula sa manipis nitong kasuotan, ramdam niya ang init ng katawan ni Ema, ang bawat panginginig nito sa kanyang haplos, at ang pamilyar na halimuyak na palaging nagpapakalma sa kanya.

Ngunit sa kabila ng matinding init na bumabalot sa kanila, may kung anong bumabagabag sa isipan ni Ramil. Mula sa kailaliman ng kanyang diwa, sumisingit ang imahe ni Kristof—ang eksenang nasaksihan niya sa banyo kanina. Parang aninong hindi niya matakasan, gumuguhit ito sa kanyang guniguni, humahalo sa init ng kasalukuyang sandali. Napahigpit ang hawak niya kay Ema, parang gusto niyang humugot ng katiyakan mula sa kanyang asawa, parang nais niyang burahin ang anumang bahid ng kahalayang bumabagabag sa kanya. Ngunit sa kabila ng lahat, isa lang ang sigurado—hindi niya kayang pakawalan ang babaeng ito.

Ngunit bago pa lumalim ang kanilang sandali, biglang may tumawag.

“Tay?”

“Nay?”


Halos mapatalon sa gulat ang mag-asawa nang biglang bumasag sa kanilang matamis na sandali ang mga boses ng kambal nilang anak. Parang isang malamig na buhos ng tubig ang saglit na pagkaputol ng kanilang yakap at halikan, kaya’t mabilis silang nag-ayos ng sarili.

Mabilis na kumalas si Ramil mula sa pagkakayakap sa asawa. Napasinghap si Ema, bahagyang namula ang pisngi sa pagkabigla sa pag-iral ng mga anak. Agad nilang tinapunan ng tingin ang dalawa nilang anak na ngayo’y nakatayo sa pinto ng kanilang silid, parehong may ekspresyon ng pagtataka sa kanilang mukha.

Agad na inayos ni Ema ang bahagyang nagusot na laylayan ng kanyang daster, habang si Ramil naman ay napakamot na lang sa ulo, tila batang nahuling may ginagawang kapilyuhan.

Sa tuwing nasa ganitong sitwasyon sila ay laging biglaang sumusulpot ang kambal, at ngayon nga ay muling napatunayan ni Ramil na parang may radar ang dalawa pagdating sa kanilang mga sandali ng lambingan. Ngunit sa halip na mainis, napalitan ng tuwa ang kanyang puso nang masilayan ang dalawang anak na ilang araw ding hindi niya nakita.

“Ahm, anak, gising na pala kayo” Halatang gulat ngunit malambing na wika ni Ema, pilit na ngumiti at umaktong normal sa harap ng kambal.

“Tay!” Halos sabay na tawag ng dalawa, at sa kanilang boses ay dama ni Ramil ang pananabik at pangungulila.


Nagmamadaling lumapit ang kambal sa kanilang ama, hindi na naisip pang patagalin ang sandaling iyon. Hindi tulad ng mga pormal at may pagkamahinhing pagmano na madalas nilang ginagawa, ngayon ay halos sabay na sumubsob sa katawan ng ama sina Jaeden at Haeden, mahigpit na yumakap sa kanya na para bang ilang buwan silang hindi nagkita.

“Tay, buti naman at naka-uwi ka na, miss na miss ka po namin!” Wika ni Jaeden, mahigpit ang kapit sa beywang ng ama, tila ayaw nang bumitiw.

“Oo nga po, Tay! Ang tagal mong nawala!” Sabad naman ni Haeden, may halo pang tampo sa kanyang tono habang nakayakap rin nang mahigpit sa ama.

Saglit na natulala si Ramil, hindi inakalang ganito kalakas ang naging epekto ng kanyang pansamantalang pagkawala sa kanyang mga anak. Sa bawat haplos ng maliliit nilang kamay sa kanyang likuran, sa bawat yakap na ibinigay nila, dama niya ang matinding pagmamahal ng kanyang kambal.

Napangiti siya, pinisil ang ulo ng dalawa, saka yumakap rin nang mahigpit.

“Ako rin, mga anak. Miss na miss ko kayong lahat” Ngiting wika rin ni Ramil. At sa sandaling iyon, alam niyang kahit anong pagod at hirap sa trabaho, kahit anong lungkot ang naramdaman niya nitong nakaraang mga araw ng kanyang paglayo, ay sulit lahat para sa ganitong pag-uwi.

Inumpisahang maingat kinuha ni Haeden ang bag na nakasabit sa balikat ng ama at siya na mismo ang nagbaba nito sa upuan.

“Salamat, anak” Pasasalamat ni Ramil, ramdam ang init ng pagmamalasakit ng kanyang mga anak.

Samantalang si Ema naman ay tahimik na pinagmamasdan ang eksena, may ngiti sa labi. Sa isip niya ay iba talaga ang uwi ng haligi ng tahanan. Hindi ito basta pagdating lang mula sa trabaho—ito ay isang pagbabalik sa yakap ng pamilyang walang sawang naghihintay.

“Ahm, mga anak, magsepilyo na muna kayo at ihahanda ko na ang almusal” Malambing na wika ni Ema sa bagong gising na kambal.

Bagamat kakabangon pa lamang, mabilis na tumalima ang kambal sa utos ng kanilang ina. Sanay na silang sumunod sa ina, lalo na’t alam nilang kailangang alagaan ito dahil sa ipinagbubuntis nitong sanggol.

Habang papalayo ang kambal patungo sa banyo, lumapit naman si Ramil kay Ema at marahang hinaplos ang balikat nito.


“Mahal, samahan na kita” Alok niya sa asawa, ramdam ang pag-aalala. “Hindi ba’t sabi ko sa’yo, huwag kang masyadong nagpapagod?”

Ngumiti si Ema, inabot ang kamay ng asawa at hinimas ito nang banayad. “Mahal, simpleng gawain lang naman ito, at hindi naman ako napapagod” Sagot niya, may lambing sa boses.

Napabuntong-hininga si Ramil. Alam niyang matibay ang kanyang asawa, ngunit hindi niya pa rin maiwasang mag-alala.

“Nahiya na nga ako kay Inay kahapon” Kwento ni Ema. “Siya na ang naglaba ng mga labahin.” Sinasariwa ang sarkipisyo ng ina na dumalaw sa kanila sa nagdaang araw upang alalayan silang mag-iina rito sa bahay habang wala ang presensya ni Ramil.

Hindi naman rin maiwasang mabigla ni Ramil sa sinambit ng asawa, batid niya ang sakripisyong ginagawa hindi lamang ni Ema kundi pati na rin ng kanyang biyenan para sa kanilang pamilya. Isang bagay na gusto niyang suklian sa abot ng kanyang makakaya.

“Wag kang mag-alala, mahal” Tugon ni Ramil, tinitigan si Ema sa mga mata. “Kapag nakaluwag-luwag tayo, aabutan ko sina Inay.”

Ipinagpatuloy na lamang ng mag-asawa ang paghahanda ng pagkain para sa kanilang umagahan. Sa maliit nilang kusina, nagsasama-sama ang tunog ng nag-iigting na mantika, ang mahihinang kalansing ng kubyertos, at ang masuyong usapan ng mag-asawa habang abala sa pagluluto. Ang amoy ng mainit na sinangag, pritong itlog, at tinapang isda ay pumuno sa bawat sulok ng kanilang tahanan.

Kaagad nilang tinawag ang kambal, at walang atubiling tumakbo ang dalawa patungo sa hapag-kainan. Halatang gutom na, mabilis na umupo sina Haeden at Jaeden, sabik sa inihandang almusal ng kanilang mga magulang.

Habang tahimik na nagsasalu-salo, tanging kalansing ng kutsara at tinidor ang pumuno sa pagitan nila. Sa gitna ng katahimikan, muling binalingan ni Ramil ang kanyang asawa. Pinagmasdan niya ito—ang mapayapang ekspresyon nito habang dahan-dahang kumakain, ang banayad na paggalaw ng kanyang mga kamay, ang liwanag sa kanyang mga mata na pilit na tinatabunan ang pagod na marahil ay hindi nito sinasabi.

Ngunit hindi niya kayang ipagsawalang-bahala ang bigat sa kanyang dibdib. Hindi pa rin niya malimutan ang nakatakdang pagpapasuri nito ngayong araw. Para sa kanya, hindi lang ito isang simpleng pagbisita sa doktor, kundi isang mahalagang hakbang upang matiyak ang kalusugan ng kanilang ikatlong biyaya.

“Mahal, hindi ba mamaya ang check-up mo?” Tanong ni Ramil, halatang may bahagyang pag-aalala sa tinig. Ilang araw na itong nasa isip niya, at gusto niyang siguraduhin na hindi ito makakalimutan.

Napatingin naman si Ema sa asawa habang ngumunguya ng pagkain. “Ahm, oo mahal… pero kasi, pasukan na ng mga bata bukas” Sagot niya, halatang alalang-alala. “Kailangan pa nating bilhan ng gamit sa paaralan ang kambal.”

Nakangiting umiling si Ramil at hinawakan ang kamay ng asawa. “Nag-sweldo naman ako kahapon, mahal. At huwag kang mag-alala, sapat ito” Aniya, may kumpiyansa sa tinig.

Tinitigan niya si Ema, at sa mga mata nito, gusto niyang ipaalam na hindi niya pababayaan ang pamilya nila.

“Tiniyak kong may pera tayong pang-checkup diyan kay baby” Dagdag niya, habang marahang hinaplos ang tiyan ng asawa, at isang matamis na ngiti ang lumabas sa kanyang labi, bakas ang pananabik na mapanatiling malusog ang kanilang bagong supling kahit nasa sinapupunan pa.

Biglang sumingit si Jaeden, hindi maitago ang tuwa. “Tay, sana po lalaki ulit para may maturuan kaming mag-basketball nitong si Bal!” Sabay tingin kay Haeden.


“Oo nga Tay! Sana lalaki ulit!” Paggatong naman ni Haeden, agad na ini-apir ang kakambal.

Natawa naman si Ramil sa sigla ng kambal. “Wag kayong mag-alala, anak. Kukumpletuhin ko kayong first five sa basketball” Biro niya, sabay kindat sa mga anak.

Agad namang kumunot ang noo ni Ema sa sinambit ng mister, kunwaring naiinis. “First five ka diyan! Akala mo ba gano’n kadaling magbuntis?” Aniya, sabay pabirong irap sa asawa. “Tapos anakan mo ako ng lima? Aba, Ramil, gusto mo yatang hindi na ako makahinga!”

Natawa si Ramil sa reaksyon ng asawa. “Eh kasi naman, mahal, gusto ko ng sariling basketball team, tapos ako ang coach nila, diba astig? Tapos ikaw mag muse, hehe” Pabirong sagot niya sabay kindat pa rito.

Napailing na lamang si Ema ngunit hindi napigilang mapangiti sa kapilyuhan ng mister. Alam naman niyang biro lang ito, pero sa kaloob-looban niya, natutuwa siyang makitang sabik si Ramil at kanyang mga anak sa parating na bagong miyembro ng kanilang pamilya.

Ang kambal namang sina Jaeden at Haeden ay hindi rin maiwasang matawa sa pagbibiro ng kanilang ama, lalo pa’t nakikitang nilang napakahusay nito na pakiligin ang kanilang ina.

“Nga pala” Baling ni Ramil sa kambal. “Mamaya, habang nagpapacheck-up ang inay niyo, dederetso tayo ng pamilihang bayan para makabili ng gamit niyo sa eskwela.”

Nanlaki naman ang mga mata ng kambal sa tuwa sa sinambit ng ama, hindi maitago ang pananabik sa kanilang mukha. “Ayos! Salamat, Tay!” Sabay nilang sigaw.

Muling natawa ang mag-asawa sa parehong reaksyon ng kambal na anak

“Basta, ayusin niyo ang pag-aaral niyo, ha?” Wika naman ni Ramil.

Sabay na tumango ang kambal, puno ng sigla at galak.

Sa kabila ng simpleng umaga, dama ang saya at pagmamahal sa tahanan ng pamilya ni Ramil. Isa lamang itong pangkaraniwang araw, ngunit sa bawat simpleng usapan at biro, mas lalong tumitibay ang kanilang samahan sa iisang bubong.


Sa kabilang banda, hindi mapakali si Kristof. Kanina pa siya balisa, hindi matigil ang panginginig ng kanyang mga kamay habang nakadungaw sa bintana ng kaniyang silid.

Mula sa kanyang kinatatayuan, tanaw niya ang bakanteng kalye sa labas, ngunit hindi doon nakatuon ang kanyang isipan. Sa halip, paulit-ulit na bumabalik sa kanyang alaala ang nangyari kanina—ang eksaktong sandali nang mahuli siya ng bayaw niyang si Ramil habang inaamoy ang pinaghubarang brief nito.

Kanina pa rin napapansin ng nobya niyang si Angel ang tila pagkabalisa ni Kristof, subalit kapag tinatanong niya naman ito kung may problema ay nagtatanggi naman si Kristof kaya’t hindi mawari ni Angel ang kinababalisa nito.

Ang pagkabalisa ay hindi mawaglit kay Kristof at hindi alam ang gagawin, hiyang-hiya siya sa sarili sa nangyari kanina, kung paanong naaktuhan ng kanyang bayaw na si Ramil ang pag amoy niya sa pinaghubarang brief nito.

“Bakit ko ba kasi ginawa ‘yon? Bakit ko ba kasi inamoy ang brief ni kuya Ramil?”
Inis niyang bulong sa sarili, napapikit nang mariin.

“Maling-mali ang ginawa ko, bayaw o si Ramil, asawa siya ni Ate, tatay siya ng mga pamangkin ko”
Patuloy ng pagsipa ng konsensya sa kanyang isipan. Hindi niya maintindihan ang sarili. Alam niyang mali. Alam niyang kahiya-hiya. Alam niyang kung may ibang makakaalam nito, tiyak na kamumuhian siya.

Hindi siya halos makapaniwala sa kanyang nagawa, ang pag amoy niya sa pinaghubarang brief ng bayaw, ang pagkahayok nito sa barakong amoy ng kuya.

Paulit-ulit niyang inuusal ang mga katotohanang ito, pilit ikinukulong ang sarili sa tama at mali. Pero kahit ilang ulit niya mang sabihin sa sarili na kasuklam-suklam ang kanyang ginawa, hindi maikakailang may kung anong init ang gumapang sa kanyang katawan nang maalala ang amoy ng bayaw, ang nakakatunaw na halimuyak ng pagkabarako nito.

Kung ang pwersahang pagtatalik sa kanila kagabi ni Hugo ay matatanggap pa sana niya dahil pinilit lamang sila at tinakot, at batid niyang nag sakripisyo lamang silang magbayaw alang-alang sa kapakanan ng mga mahal nila sa buhay, subalit ang hindi matanggap ni Kristof sa sarili ay ang tila pagkahumaling niya sa bayaw matapos ang mapusok na magdamag nila kagabi.

Hindi niya maitanggi, batid niya sa sarili na matapos ang nangyari sa kanila kagabi ay may nagbago na sa relasyon nilang magbayaw, subalit hindi maintindihan ni Kristof kung bakit, ngunit tila nahuhumaling na siya sa romansa nito.

“Hindi ako bakla, hindi naman ako nagkakagusto sa lalaki dati?, lalo na kay Kuya Ramil dahil bayaw ko siya, pero bakit ganito?, bakit nahuhumaling na ako sa kanya?”
Litong-lito na wika ni Kristof sa isip.

Subalit muling sumipa sa kanyang isipan ang reaksyon ni Ramil kanina.

“Subalit galit na sa akin si kuya, matapos ang pagkahuli niyang ginawa ko kanina sa brief niya”
Sambit ni Kristof sa sarili.

Tandang-tanda pa niya ang reaksyon kanina ng bayaw, hindi ito makapaniwala, mababasa sa kanyang mga mata ang pagkabigla. Malinaw na nagalit sa kanya ang bayaw, at magmula kanina, wala ni isang salita ang lumabas sa bibig ng bayaw matapos ang pagkakasaksi nito sa kanyang ginagawa, bagkus ay tanging ang mga kilos nito ang nagpapahiwatig ng matindi nitong pagkadismaya at galit. Hindi siya inimikan ni Ramil magmula kanina, ni hindi tinanggap ni Ramil ang isinasauling brief niya na nahiram nitong nakaraang mga araw, maging ang pinaghubarang brief ni Ramil na inamoy kanina ni Kristof ay hindi na tinanggap pa ni Ramil sa tindi ng kanyang galit at pagkadismaya sa bayaw.

“Ahm, Tof, labas muna ako, tulungan ko lang si Inay sa mga gawaing bahay” Malumanay na pagpapaalam ni Angel sa nobyo. Batid niyang hindi maayos si Kristof ngayon, at kung ano man ang bumabagabag sa isipan nito, batid ni Angel na hindi pa marahil handa ang nobyo na buksan ito sa kanya bilang usapin.

Kilala niya si Kristof, batid niyang sa mga sandali ng problema, hindi kaagad umiimik ang nobyo, at alam niya, na oras na handa na ito ay magbubukas rin ito sa kanya. Naisip ni Angel na marahil ay mas mainam kung bibigyan niya muna ng kaunting espasyo ang nobyo upang malinaw na makapag isip-isip.

Matapos makapagpaalam ay tahimik na ring nilisan ni Angel ang silid. Ang tunog ng marahang pagsara ng pintuan ay senyales ng pagbibigay nito ng mas pribadong sandali kay Kristof.

Hindi maitanggi ni Kristof na maging siya ay nasasaktan, batid niyang nag-aalala lamang sa kanya ang nobya, isang natural na reakyson sa isang magkasintahan, subalit hindi niya ito iniimikan, hindi niya ito sinasagot, hinahayaan niya itong maging blangko sa sitwasyon. Gayon pa man ay hindi matatawaran ang pagpapasalamat ni Kristof na napakamaunawaing nobya. Batid niya sa sarili na hindi siya perpektong nobyo para rito, subalit saksi siya sa kung paano siya buong tinanggap ni Angel bilang nobyo sa kabila ng kanyang mga pagkukulang.

Subalit sa kabila ng lahat ng iyon, hindi kay Angel pangunahing nakatuon ang isipan ni Kristof, kundi sa mga gulo sa kanyang isipan patungkol sa kanila ng bayaw na si Ramil.

Muling lumapit si Kristof sa kanyang bagahe, mula doon ay dinampot niya ang puting brief ng bayaw na sinuksok niya rito matapos itong tanggihan ni Ramil kanina, ang parehong puting brief na pinaghubaran ni Ramil at kanyang inamoy kanina.

Magpahanggang sa ngayon ay nakatatak sa utak niya ang naka-aadik na halimuyak nito, na tila ba nakakapagpalutang ng kanyang isipan at nakakapagpawala sa kanya sa katinuan. Subalit batid ni Kristof na ang halimuyak na ito ang siya ring tanda ng paguumpisa ng pagkasira ng ugnayan nila ng kanyang bayaw na tinuring niyang tunay na kapatid.

Batid naman ni Kristof na kasalanan niya ang nangyari, hindi niya ito itinatanggi, at may karapatang magalit si Ramil dahil mali nga naman ang kanyang ginawa. Masakit man, ngayon pa lamang ay hinahanda na ni Kristof ang sarili, batid nang hindi na magiging katulad ng dati ang magiging ugnayan nila pinakamamahal na bayaw.


Kinatanghali, dumating na ang pamangkin ni Ramil na si August lulan ng kanyang traysikel upang sunduin sila. Maaga nilang napagkasunduan na siya na lamang ang maghahatid sa kanilang mag-iina sa bayan, lalo pa’t bukod sa pagpapacheckup ni Ema, ay mamimili rin sila ng mga gamit pang-eskwela para sa kambal, kaya’t mas mainam kung isang kakilala na lamang nila na tulad ni August ang makasundong artikilahan.

Maingat na ipinarada ni August ang kanyang motor sa harapan ng bahay at agad siyang bumaba.

“Tito Ramil, Tita Ema” Masiglang bati ni August pagbaba ng kanyang traysikel “Pasensya na po at medyo natagalan ako”

Napangiti si Ramil at tinapik sa balikat ang pamangkin. “Ayos lang ‘yon, August. Salamat at pumayag kang sunduin kami.”

Sa edad na labing-pito, bata pa si August ngunit sanay na sa responsibilidad, lalo pa’t matagal na siyang natutong dumiskarte sa buhay. Anak siya ng panganay na kapatid ni Ema, isang marino na bihira na nilang makita dahil sa serbisyo nito. Ang kanyang ina naman ay may kinakasama nang iba at kasalukuyang naninirahan sa malayo, kaya’t si August ay lumaki halos sa poder ng lolo’t-lola. Sa kabila nito, naging malapit siya sa kanyang mga tiyahin at tiyuhin, lalo na kay Ema sapagkat si Ema ang malimit na nag-alaga sa kanya noong maliit pa siya, mga panahong wala pang anak at asawa si Ema.

Bagamat regular naman kung padalhan si August ng kanyang marinong ama, natuto pa ring dumiskarte si August at tumayo sa sariling mga paa. Malimit niyang gamitin ang kanyang traysikel upang mamasada sa gabi buong magdamag sapagkat nais niyang kumita, lalo na habang baskayon pa, upang kahit simpleng luho niya bilang nagbibinata ay hindi na niya i-asa pa sa padala ng ama o sa pera ng mga lolo’t-lola.

Agad nang sumakay sa traysikel ang mag-iina. Unang sumakay ang buntis na si Ema upang magkaroon ng mas komportableng posisyon. Pagkasakay niya ay sumunod namang sumakay ang kambal sa loob.

Si Ramil, gawa ng laki ng katawan ay pinili niyang umangkop sa puwesto sa likuran ni August. Ngunit dahil medyo maiksi ang upuan sa likuran ng traysikel ni August, hindi naiwasan ni Ramil na malapit nang husto sa pamangkin, dahilan upang dumikit nang buo ang kanyang harapan sa likuran ng binatang pamangkin. Sa suot na maong na pantalon ni Ramil ay ramdam ng pamangkin ang init at bigat ng laman ng tiyuhin sa kanyang likuran.

“August, iho, dahan-dahan lang sa pagmamaneho ha. Buntis ang Tita mo” Malumanay ngunit may halong pag-aalalang paalala ni Ramil sa binata.

“Opo, Tito. Mag-iingat po ako” Sagot naman ng binata, sabay tingin sa tiyahing si Ema upang tiyaking komportable ito sa kanyang pagkakaupo.


Inumpisahang pinaandar ni August ang motor upang tunguhin ang klinikang pagpapasurian ng nagdadalang-taong tiyahin.

Sa bawat pagdaan nila sa lubak at umbok ng kalsada, lalong sumasagi ang malambot at mainit-init na bahagi ng katawan ni Ramil sa likuran ni August.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, may kung anong kiliti at init ang hatid ng paulit-ulit na pagdikit na iyon kay August—isang di mawaring sensasyong gumagapang sa kanyang kalamnan.

Sa patuloy na pagdampi ng maselang laman ng tiyuhin sa kanyang likuran, hindi maiwasang maguluhan ni August, imbes na mairita, imbes na mailang siya, sa halip, tila may kung anong nagugustuhan siya sa bawat pagtama nito, isang bagay na hindi niya mawari ngunit hindi rin niya kayang iwaksi.

Si Ramil naman ay tila walang pakialam sa mariing pagkakapagitna ng kanyang maselang laman sa pagitan nila ng pamangkin. Marahil ay dahil batid niyang lalaki rin si August, kaya hindi niya ito binibigyang pansin. Sa halip, patuloy lamang siyang nagkukuwento tungkol sa pagtigil nila sa pangingisda sa dagat—lalo na’t minsan ay naisama rin niya si August noon sa pagpapalaot kasama si Kristof.

Patuloy ang biyahe habang masayang nagkukwentuhan sina Ramil at August, sinasabayan ng ugong ng traysikel at mahihinang kulitan ng kambal sa loob.

Ilang saglit, nakarating na rin sila sa klinika ng doktor na magsusuri kay Ema, dinatnan nila ang mahabang pila ng mga buntis na marahil ay naroon rin upang magpasuri. Dahil maliit lamang ang bayang ito, ito rin lamang ang kaisa-isang klinika para sa mga buntis, kaya naman iisa lang ang espesyalista dito—dahilan kung bakit palaging mahaba ang pila.


“Sige na, mahal, ayos na ako rito. Maaari na kayong dumiretso sa pamilihan para makabili ng mga gamit ng mga bata” Wika ni Ema.

“Sigurado ka ba, mahal? Ayos ka lang bang maiwan dito?” Tanong ni Ramil na halatang may pag-aalala.

“Ayos lang, may numero naman akong hawak. Uupo lang ako hanggang matawag ang numero ko” Sagot ni Ema na may mahinahong ngiti.

“Sige na, hihintayin na lang kita rito mamaya” Sagot pa ni Ema.

“Sige, mahal. Huwag kang mag-alala, babalikan ka namin dito mamaya” Pagtitiyak naman ni Ramil.

Nang matiyak ni Ramil na maayos na si Ema, lumabas na rin siya ng klinika at tinungo ang kambal nilang anak at ang pamangkin niyang si August, na matiyagang naghihintay sa labas.

Muli, pagbalik ni Ramil sa motor, sa likuran muli ng pamangkin siya pumuwesto sapagkat nasa loob ng traysikel ang kambal. Muli, hindi naiwasan ni August ang pagdikit ng kanyang likuran sa malambot at mainit-init na maselang laman ng tiyuhin. Ramdam na ramdam niya ito sa kabila ng kanilang saplot, lalo na sa bawat bahagyang paggalaw ni Ramil.

Muling pinaandar ni August ang motor kaya’t muling nagpatuloy ang kanilang kwentuhan, habang ang kambal ay patuloy na naghaharutan sa loob.

Panay ang tawa at kwento ni Ramil, masaya sa kanyang mga ikinukwento, subalit halos hindi na maintindihan ni August ang sinasabi nito sapagkat mas nangingibabaw ang sensasyon ng laman nitong sumasagi sa kanya. Sa bawat pagsaldak ng traysikel sa malubak na kalsada, sa bawat pagdiin ng maselang laman ng tiyuhin sa kanyang likuran, may dulot itong init na gumagapang sa kanyang katawan, isang bagay na hindi niya mawari kung dapat bang ikahiya o pansinin.

Nang makarating sila sa iisang maliit na pamilihan sa bayan—ang tanging lugar na may kumpletong bilihin—agad nilang tinungo ang tindahan upang mamili ng gamit pang-eskwela ng kambal.

“August, iho, may mga gamit ka na ba? Kumuha ka na rin ng mga kailangan mo, ako na ang magbabayad” Alok ni Ramil habang abala sa pagpili ng gamit para sa mga anak.

“Hindi na po, Tito. Mayroon na po akong gamit. Naipambili na po ako ni Lola noong isang araw pa, kasi nagpadala po si Tatay ng pambili” Sagot ng binata, sa di mawaring dahilan, pilit na iniiwasang tingnan ang tiyuhin nang diretso sa mata.

“Ah, ganun ba” Sagot ni Ramil, saka muling bumalik sa pagpili ng gamit para sa kambal.

Habang abala ang lahat, biglang nakaramdam ng pangangailangan ang pantog ni August at bigla niyang naramdaman ang pagka-ihi.

“Ahm, Tito Ramil, punta lang po ako sa banyo sandali. Iihi lang po ako” Paalam ni August.

“Ah, sabay na ako, August. Kanina pa rin ako naiihi” Sagot naman ni Ramil nang walang pag-aalinlangan, bagay na hindi maiwasang makapagpabigla kay August.

Naguguluhan si August sa nararamdaman, hindi niya mawari, subalit ang simpleng mga salita na dapat ay normal niyang natatanggap mula sa kapwa lalaki tulad ng pakikisabay sa pag-ihi ay nagbibigay ng kakaibang pangamba sa kanya. Hindi niya maintindihan subalit nakakaramdam siya ng kaba, at may kung anong gumapang sa kanyang katawan nang marinig niyang sasabay ang tiyuhin sa kanya sa pag-ihi.

“Teka, paalam lang ako sa kambal” Dagdag pa ni Ramil bago tinungo ang kambal na masigasig na namimili ng kanilang mga kuwaderno.

“Nak, pupunta lang kami ng Kuya August niyo sa banyo sandali, iihi lang kami. Babalik kami agad” Paalam ni Ramil sa dalawa.

Sabay namang tumango ang kambal, hindi man lang iniwan ang kanilang pagpili ng gamit.


Nang matapos magpaalam, nilapitan na muli ni Ramil si August at tinapik ito sa balikat. “Tara na, August. Kanina pa rin ako naiihi” Sambit nito sabay akbay sa pamangkin.

Halos mangilabot si August sa biglaang pag-akbay ng tiyuhin. Parang uminit ang kanyang pakiramdam, at hindi niya maipaliwanag kung bakit. Napalunok siya, sabay napansin ang pawis na nagsisimula nang tumulo sa kanyang sentido.

Habang naglalakad sila patungo sa banyo, ramdam niya ang bigat ng braso ng tiyuhin na nakapatong sa kanyang balikat, pati ang init ng katawan nitong malapit na malapit sa kanya. Sa di mawaring dahilan, lalong bumilis ang tibok ng kanyang puso, hindi dahil sa pagmamadali, kundi dahil sa hindi maipaliwanag na kaba habang akbay-akbay siya ng maskuladong tiyuhin.

Habang naglalakad patungo sa banyo at akbay-akbay pa rin ni Ramil ang pamangkin, bigla itong muling nagsimula ng kwentuhan.


“Ikaw ba, August, eh may nobya na?” Biglang tanong nito na may ngiting may halong panunukso.

Bahagyang nagulat si August sa tanong. Hindi niya inaasahanang pagbukas ng ganitong paksa ng tiyuhin. Gayon pa man, bagamat medyo nahiya, pinilit niyang sagutin ito nang maayos upang hindi mahalata ang pagkailang.

“Ahm… m-meron po, Tito… hehe” Nahihiyang pag-amin nito.

Napangisi si Ramil sa tinugon ng pamangkin, isang sagot na inaasahan niya.

“Tiyak, maganda ‘yan! Hehe, alam kong magaling kang mamili” Pabirong wika ni Ramil sabay sulyap sa pamangkin.

Hindi napigilan ni August ang mapangiti sa biro ng tiyuhin.

“Siyempre naman, Tito. Wala naman sa lahi natin ang hindi marunong pumili ng magaganda, hehe” Pabirong tugon niya, pilit na itinatago ang bahagyang panlalamig ng kanyang palad.

“Oo naman” Ngising pagsang-ayon ni Ramil. “Tingnan mo na lang ang Tita Ema mo, si Ate Angel mo, lalo na ang mama mo—magaganda silang lahat! Kasi pogi ang angkan natin, haha!”

Ngumiti na lang si August sa sinambit gn tiyuhin, pero sa loob-loob niya, may kung anong kiliti sa kanyang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.

Maya-maya, biglang nagbago ang tono ng tiyuhin. Medyo bumaba ang boses nito, at sabay sa bahagyang paglabi ng ngiti, bumaling ito kay August.

“Ikaw ba, August, nabinyagan na?” Ngising tanong ni Ramil, may halong misteryo ang tinig.

Napakunot-noo si August, hindi makuha ang ibig sabihin ng tiyuhin.

“P-po? Ano pong ibig niyong sabihin, Tito?” Tanong niya, bakas sa kanyang mukha ang pagkalito.

Napangisi si Ramil sa naging reaksyon ng pamangkin, tila aliw na aliw sa kanyang pag-aalinlangan.

“Haha, ang tinatanong ko eh kung nabinyagan ka na” Sagot nito, sabay bahagyang pagtapik sa balikat ni August.

Mas lalo pang lumalim ang pagkalito ni August. “Ano po?”

Napailing si Ramil, sabay tawa nang mahina. “Alam mo na ‘yun! Kung nabinyagan na ‘yung junjun mo! Ibig sabihin, nagamit mo na ba ‘yan sa nobya mo?”

Halos matigilan si August. Hindi niya akalaing magiging ganito ang usapan nila ng tiyuhin. Nararamdaman niya ang init sa kanyang mukha, at sigurado siyang namumula na siya.

“Uhm… eh…” Hindi niya alam kung paano sasagot.

Tumawa si Ramil, tila natutuwa sa nakikitang pamumula ng pamangkin. “Binata ka na, August! Hindi puwedeng hindi ka pa nabibinyagan, haha! Dapat, magamit mo na ‘yang tarub mo habang bata ka pa”

Walang maisagot si August. Hindi niya alam kung matatawa, maiilang, o ituturing na normal lang ang ganitong usapan. Pero bago pa siya makapag-isip ng sagot, nagpatuloy si Ramil.

“Tingnan mo ako, ngayong may asawa’t anak na ako, madalang na lang ako maka-score, haha” Pabirong wika nito habang iniling-iling ang ulo.

“Lalo na ngayon, buntis si Ate Ema mo. Hay, naku, tigang na tigang si Junior ko, haha” Dugtong pa nito, halatang komportableng-komportable sa kanilang usapan.

Si August, sa kabilang banda, ay nanatiling tahimik. Hindi niya alam kung paano haharapin ang ganitong klaseng usapan. Hindi siya sanay sa ganitong diretsahang biro, lalo na mula sa kanyang tiyuhin. Ramdam niya ang panlalamig ng kanyang kamay, at sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, bumibigat ang kanyang pakiramdam.

Napansin ni Ramil ang pananahimik ng pamangkin at napangiti ito nang bahagya. “Oh? Bakit parang hindi ka makasagot? Sabihin mo nga sa’kin, nabinyagan ka na ba o hindi pa?”

Muling bumilis ang pintig ng puso ni August. Hindi niya alam kung bakit, pero parang hindi lang kaba ang nararamdaman niya—may halong kung anong emosyon na hindi niya pa matukoy.

“Ahm, oo naman, Tito. Nabinyagan ko na ‘to, haha” Sagot ni August, pilit ang ngiti upang itago ang namumuong pagkailang sa loob niya.

Napangisi naman si Ramil sa naging sagot ng pamangkin. “Ayos ‘yan! Dapat lang!” Sagot nito sabay tapik sa balikat ng binata.

Pagpasok nila sa banyo, agad nilang napansin ang simpleng loob nito—may tatlong urinal na nakahilera sa isang dingding, ngunit ang isa ay sarado, kaya naman ang natitirang dalawang magkatabi sa dulo lamang ang maaaring gamitin, ngunit ang ikinabahala ni August ay wala man lamang harang sa pagitan ang bawat urinal.

Gayon pa man, gawa ng pagka-ihi, kaagad na lamang pumwesto si August sa isang urinal sa dulo, pilit na iniwasan ang anumang pag-aalinlangan sa kanyang isip. Subalit agad tumabi sa kanya si Ramil sa pangalawang urinal. Wala man lang pag-aalangan, at hindi man lang nito iniisip ang lapit nila sa isa’t isa.

Dahil walang harang sa pagitan ng kanilang puwesto, hindi maiwasang manlalamig ang kamay ni August. Para bang bumibilis ang tibok ng kanyang puso sa isang paraan na hindi niya maipaliwanag. Hindi naman ito ang unang beses na may nakasabay siyang umihi sa pampublikong banyo, ngunit bakit parang ngayon lang siya nakaramdam ng ganitong kaba?

Pinilit niyang ituon ang sarili sa pader sa harapan niya habang naririnig ang tunog ng kanilang pag-ihi, ngunit hindi niya maialis sa isipang nasa tabi niya mismo si Ramil—ang tiyuhin niyang maskulado, matangkad, at walang bahid ng pag-aalinlangan sa mga kilos nito.

Sa kalagitnaan ng pag-ihi, biglang nanginig ang telepono sa bulsa ni Ramil, senyales ng pagpasok ng isang mensahe rito, dahilan upang mapalingon siya pababa at kaagad na bunutin ang naturang aparato mula sa kanyang bulsa.

Habang binubuksan ang screen, lumabas ang pangalan ng kanyang asawa—si Ema. Mahigpit ang pagkakahawak ni Ramil sa telepono gamit ang kanang kamay habang mabilis niyang tinipa ang sagot sa mensahe ng kanyang asawa. Abala ang kanyang mga mata sa liwanag ng screen, bahagyang nakakunot ang noo habang sinasagot ang iniwang mensahe. Dahil dito, bahagyang lumiko ang kanyang katawan pakanan, habang ang kaliwang kamay niya ay nakasapo sa sarili niyang pagkalalaki, isang likas na kilos habang umiihi.

Dahil katabi lamang ni Ramil si August na nasa kaliwang gilid niya, at sa pagitan nila, wala ni anumang harang—kaya naman malayang tumatambad sa paningin ni August ang eksaktong nangyayari. At dito, para bang may kung anong puwersang humatak sa kanyang tingin pababa. Alam niyang mali, pero hindi niya napigilan ang sarili. Dahan-dahan siyang lumingon, at sa sandaling iyon, parang natuyuan siya ng laway.

Nanlaki ang kanyang mga mata, muntik na siyang mapasamid sa sarili niyang paghinga. Hindi niya inasahan ang nakita—malinaw, walang pagtatakip, at higit sa lahat, hindi pangkaraniwan. Ang kayumangging laman ay tila isang bagay na hindi makatarungan sa sukat, kahit batid niyang hindi pa ganap na tumitigas. Para itong isang natutulog na halimaw na kahit sa ganoong estado ay may tinataglay nang bagsik.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni August. May kung anong init ang gumapang sa kanyang batok pababa sa kanyang katawan. Hindi niya alam kung dahil ba sa hiya, sa kaba, o sa isang bagay na ayaw niyang aminin sa sarili.

Hindi makapaniwala si August. Hindi niya lubos maisip kung gaano pa kalaki ang aabutin ng naturang laman oras na tuluyan itong magising. Ang nakikita niya ay higit pa sa inaasahan, isang bagay na tila hindi kapani-paniwala sa kanyang isipan.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, biglang kumislot ang kanyang alaga gawa ng kanyang nakita. Napasinghap siya nang bahagya, ramdam ang malamig at mainit na sensasyon na gumapang mula sa kanyang puson pababa. Isang kilabot ng kaba at takot ang lumukob sa kanya.

“Hindi ngayon, hindi dito August!”
Pilit na suway niya sa sarili. Pilit pinapakalma ang sariling katawan.

Ilang saglit pa, natapos na ni Ramil ang pagtipa at pagsagot sa mensahe ng kanyang misis. Marahang ibinaba nito ang telepono at muling ibinalik ang pansin sa kanyang pag-ihi. Sa parehong iglap, mabilis na inalis ni August ang tingin sa maselang laman ng tiyuhin at pilit na ibinalik ang atensyon sa sariling kargada, nagpapanggap na para bang walang anumang hindi pangkaraniwang sinulyapan. Mabilis ang tibok ng kanyang puso, kinakabahan na baka napansin siya ng tiyuhin, bagamat walng anumang ganoong indikasyon.

Pinilit ni August na huminga nang malalim, ngunit ang takot ay hindi basta-bastang nawala. Nasa tabi lang niya ang tiyuhin, masyadong malapit, at ang pagitan nila ay walang harang—walang anumang sagabal na maaaring magtago ng kahit anong hindi niya dapat ipakita, lalo na ang hindi karapat-dapat na reaksyon ng kanyang katawan. Kung mapapansin ni Ramil ang bahagyang pagkabuhay ng kanyang alaga… tiyak, magdududa sa kanya ang tiyuhin.

Ilang saglit pa, natapos na rin si Ramil sa pag-ihi. Marahan niyang isinara ang zipper ng maong na pantalon bago lumapit sa lababo upang maghugas ng kamay. Ang tunog ng umaagos na tubig ay nagbigay kay August ng bahagyang kaginhawaan—isang pagkakataon upang itago ang anumang hindi dapat ipakita.

Dali-dali niyang tinapos ang sarili, hinayaang bumagsak ang huling patak bago mabilis na ipinasok ang bahagyang nagising na kargada sa loob ng kanyang pantalon. Para bang nagmamadali siyang itago hindi lang ang pisikal na ebidensya kundi pati na rin ang gulong-gulo niyang isipan.

Ramdam pa rin niya ang mabilis na tibok ng kanyang puso, ngunit kailangan niyang kumalma. Kailangan niyang bumalik sa normal bago siya mahalata ng tiyuhin.

Sa di kalayuan, pinatay ni Ramil ang gripo at nagpagpag ng kamay bago siya lumingon sa pamangkin.

“Tara na, August. Baka hinihintay na tayo nung dalawa” Aniya, kaswal ang boses, walang bahid ng kahit anong pagtataka o pagdududa.

Mabilis na tumango si August, pilit pinapanatili ang natural na kilos. “O-opo, tara na” Sagot niya, kahit pa sa loob-loob niya ay tila may gumagapang pang kaba.

Pagkarating nila sa dalawa, ipinagpatuloy nila ang pamimili ng mga gamit.


Ang ingay ng tindahan, ang pakikipag-usap sa tindera, at ang pagpili ng mga kagamitan ay nagbigay kay August ng kaunting gambala mula sa kakaibang pakiramdam sa tiyuhin—isang bagay na lubos niyang kinailangan sa mga sandaling ito. Mabilis nilang binayaran ang mga pinamili at walang patumpik-tumpik na tinapos ang kanilang transaksyon.

Maya-maya pa, muling sumakay ng traysikel ang apat, tinatahak ang daan pabalik sa klinika. Tahimik si August habang ang tiyuhin ay wala pa ring patid sa pagkukwento, malinaw na walang napansin sa mga pangyayari kanina sa banyo, ngunit sa loob-loob ni August, pilit niyang iniisip kung paano niya ibabaon sa limot ang nangyari kanina.


Sakto namang pagkadating nila sa klinika, lumabas na rin si Ema mula sa loob. Halatang kagagaling lang nito sa check-up, ngunit maayos naman ang itsura. Bahagyang ngumiti si August, sinubukang ituon ang pansin sa kasalukuyang nangyayari at hindi sa anumang naiwan sa loob ng kanyang isipan.

“Ano? Kamusta ang pagsusuri ng doktor?” Bungad agad ni Ramil habang marahang inalalayan palabas ng klinika ang kanyang asawa. Sa kabila ng pagod sa kanilang lakad, may halong sabik at pag-aalala ang kanyang tinig.

Masaya namang ngumiti si Ema bago sumagot, “Ayos naman daw lahat, healthy naman daw si baby.” May ningning sa kanyang mga mata, bakas ang gaan ng loob matapos marinig ang magandang balita mula sa doktor.

Hindi napigilan ni Ramil ang mapangiting napabuntong-hininga. Para bang nawala ang bigat ng anumang alalahanin sa kanyang dibdib. “Ayos kung gayon, mabuti na lang at healthy si baby” Aniya, punong-puno ng pasasalamat.

Habang lumalabas ng klinika, agad niyang inalalayan si Ema papasok sa loob ng traysikel, siniguradong komportable ito kasama ang kambal. Mabilis rin siyang sumakay sa likuran ni August, handa na sa muling biyahe pauwi sa kanilang baryo.

Nang handa na ang lahat, nagsimula na silang bumiyahe, marahang pinatatakbo ni August ang traysikel sa maalikabok na daan. Payapa ang paligid, tahimik ang kalangitan, at tanging ang ugong ng makina ang maririnig. Ngunit ilang minuto pa lang silang nasa daan nang biglang bumagsak ang malalaking patak ng ulan, tila walang babala.

Plak! Plak! Plak!

Sa una, may iilang patak lang na dumampi sa kanilang balat, pero sa loob ng ilang sandali, sinundan na ito ng mas malakas na pagbuhos—isang biglaang ulan na walang habas na bumalot sa buong paligid.

“Nako, lagot na! Hindi ko nadala ang trapal ng motor ko, Tito!” Alalang sambit ni August habang pilit iniwasan ang ulan na bumabagsak sa kanyang mukha.

Napamura naman sa isip si Ramil. Alam niyang delikado ito, lalo pa’t nasa loob ng traysikel ang asawa niyang buntis na si Ema at ang kambal niyang anak. Agad siyang yumuko upang tingnan kung nakasara ba nang maayos ang takip ng traysikel, ngunit kahit paano’y pumapasok pa rin ang ambon ng ulan.

Patuloy ang malakas na pagbuhos ng ulan, nagumpisang walang habas na dumampi ang patak ng tubig sa kanilang mga balat at kasuotan, unti-unting bumibigat ang kanilang mga damit sa pagkakababad sa tubig. Ramdam ni August ang ginaw na unti-unting gumagapang sa kanyang katawan, habang si Ramil naman ay pilit na iniisip kung paano mas mapoprotektahan ang kanyang asawa’t mga anak mula sa lamig at basa.

Ang maaliwalas na biyahe pauwi ay biglang napalitan ng habulan sa ulan.

“Tito, diretso na muna natin kina Lola. Hindi natin puwedeng suungin ang ulan!” Suhestiyon ni August, bahagyang sumisigaw upang malabanan ang ingay ng bumubuhos na ulan. Alam niyang mas malapit nilang mararating ang bahay ng mga magulang ni Ema kaysa sa mismong bahay nina Ramil, at sa tindi ng buhos, tiyak na lalo lang silang mababasa at mahihirapan sa biyahe kung pipilitin nilang umuwi.

Agad namang sumang-ayon si Ramil, wala na rin siyang ibang maisip na mas mabuting gawin. “Sige, doon na tayo dumeretso.”

Sa patuloy na pagbuhos ng ulan, mas lalo pang lumamig ang hangin, kasabay ng patak ng tubig na sumasalubong sa balat nilang dalawa. Si August, na siyang nagmamaneho, ang pinakatinamaan—walang harang na tumatama sa kanya ang buhos ng ulan, na tila maliliit na batong bumabagsak sa kanyang mukha at katawan. Maging si Ramil, kahit nasa likuran, ay halos wala ring kalaban-laban sa hagupit ng ulan. Sa loob ng traysikel, kahit may bahagyang silong, hindi pa rin naiwasan ng mag-iina ang lamig at ang unti-unting pagbabad ng kanilang damit sa tubig.

Dahan-dahan lang ang pagpapatakbo ni August sa motor. Hindi niya maaaring bilisan lalo pa’t hindi sementado ang daan—madulas, maputik, at may ilang bahagi pang lubak-lubak. Ramdam niya ang pag-alog ng motor sa bawat lubak na dinaraanan, at ang kaba niya ay lalong lumalim sa tuwing makikita niyang bahagyang umuuga ang traysikel. Ayaw niyang mailagay sa panganib ang tiyahing si Ema, lalo pa’t buntis ito.

Mas tumindi pa ang ginaw na bumalot sa kanilang katawan, lalo na kina Ramil at August na wala nang ibang proteksyon kundi ang sariling katawan nilang sumasalo sa ulan. Ang basang damit nila ay dumidikit na sa kanilang balat, nagpapabigat sa bawat galaw. Subalit hindi nila inalintana ang hirap, ang tanging mahalaga ay makarating sila sa ligtas na kanlungan.

Alab ng Pagnanasa

Pagkarating na pagkarating nila sa bahay ng mga magulang ni Ema, agad na bumukas ang lumang pinto at sumalubong ang ina nito—si Nay Trinning. Napamaang ito nang makita ang kanilang anyo, gulat na gulat sa basang-basa nilang katawan, lalo na nang mapansin ang kanyang anak na si Ema sa loob ng traysikel.

“Susmaryosep! Ano’ng nangyari sa inyo?!” Agad niyang sambit, halos hindi alam kung sino ang uunahin.

Mabilis siyang kumuha ng payong at agad na tinakbuhan ang traysikel upang mapayungan si Ema. “Anak, dahan-dahan lang, halika’t pumasok kayo sa loob bago pa kayo sipunin!” Aniya habang maingat na inalalayan ang buntis pababa ng traysikel.

Samantala, si August at Ramil ay bumaba na rin, ramdam ang pagbagsak ng tubig mula sa kanilang buhok hanggang sa kanilang mga tsinelas na halos puno na ng putik.

Sa kabila ng lamig at bigat ng kanilang katawan, napabuntong-hininga si August—kahit paano, nakarating sila nang ligtas.

Agad ding pumasok sa loob ng bahay ang kambal, mahigpit na akap-akap ang mga supot ng kanilang pinamili, na para bang iyon na lamang ang natitirang tuyong bahagi sa kanila. Mabuti na lang at nakabalot nang maayos ang kanilang mga gamit pang-eskwela, kung hindi ay tiyak na basa na rin ang mga ito tulad ng kanilang basang-basang damit at nanginginig na katawan.

Si August at Ramil naman ay halos hindi na makapagpagpag ng kanilang kasuotan—sobrang basa na, ramdam ang bigat ng kanilang suot na damit na nakadikit sa kanilang balat, bumibigat sa bawat galaw.

Mabilis na lumapit si Nay Trinning, bakas sa mukha nito ang pag-aalala. “Naku po, bakit niyo naman kasi sinuong ang ulan?” Aniya habang nagmamadaling kinuha ang tuwalya at pinunasan ang basang buhok ng kanyang mga apo. Halos hindi niya malaman kung sino ang uunahin—si Ramil na halos nanginginig na rin sa lamig, si August na tila ginaw na ginaw, o ang kambal na kahit anong higpit ng pagkakayakap sa mga gamit ay hindi maitatangging nilalamig na rin.

“Nako, pati ikaw anak nabasa rin” Wika ni Nay Trinning sa kanyang anak, bakas ang pag-aalala sa tinig nito. Pansin niyang nababad na rin ng tubig ang ilang bahagi ng suot na daster ng nagdadalang-taong anak.


“Nako Ema, tara at umakyat ka na sa loob, diretso ka ng banyo’t maligo bago pa matuyo yang basang damit mo sa katawan mo” Alalang wika ni Nay Trinning sa anak. Kita niyang basang-basa si Ema, at batid niyang hindi ito maaaring magkasakit lalo pa’t hindi maaaring uminom ng gamot ang buntis.

“Mauna ko nang ipasok itong si Ema para makaligo sa banyo, lalagyan ko na lamang ng mainit na tubig ang pagligo niya” Wika ni Nay Trinning sa mga kalalakihang basang-basa ng ulan.

“Sige Nay Trinning, maraming salamat po sa pag-aasikaso” Sambit ni Ramil, kita niya ang malasakit sa biyenan.

“Kayo, maari niyong gamitin yung poso sa likuran ng bahay, may sabon at shampoo doon” Wika pa ni Nay Trinning, sabay turo sa gawing likod ng bahay sa tinutukoy niyang poso. “Diretso na rin kayong maligo nang huwag sipsipin ng mga likuran niyo ang tubig sa mga damit niyo”

“Sige po, Nay, diretso na po kaming maligo” Sagot naman ni Ramil. Alam niyang tama ang biyenan—kung hindi sila agad magpapalit ng tuyong damit, tiyak na babagsak ang katawan nila sa ginaw.

Si Augus, sa kabila ng pagkabasa at ginaw, hindi niya maiwasang magmasid sa kanilang kalagayan. Pinagmasdan niya ang kambal na pinsan, bakat na bakat na ang suot ng mga itong sando sa kanilang maninipis na katawan, gayundin ang kanilang mga salawal.


“Ahm, Tito Ramil, mauna na po kayong maligo” Suhestyon ni August, kita niyang mas kailangang maunang maligo ng nakababatang mga pinsan na malinaw na giniginaw na.

“Sabay-sabay na tayong maligo August” Wika naman ni Ramil, bagay na ikinabigla ni August.

“Kung isa-isa tayong maliligo at maghihintayan pa, tiyak na matatagalan tayo” Dagdag pa niya, na tila hindi alintana ang bahagyang pag-aalinlangan sa mukha ng pamangkin. “Baka sipsipin na ng katawan natin ang ginaw bago pa tayo makapagpalit ng damit.”

Mula sa gilid, biglang sumingit si Jaeden, nakangisi. “Oo nga kuya August, tara sabay-sabay na tayong maligo!” Masiglang anyaya ng mga binatilyo.

Agad na tumakbo ang kambal patungo sa likuran, tila sabik na makaligo at mapawi ang ginaw na bumabalot sa kanilang katawan. Sa kanila, isa lamang itong normal na pangyayari—walang halong pag-aalangan.

Samantala, nanatiling nakatayo si August, ramdam ang sariling kaba sa dibdib. Hindi niya maintindihan kung bakit may kung anong bumabagabag sa kanya sa ideyang iyon. Ngunit nang lumingon si Ramil sa kanya, may bahagyang pilit na ngiti sa mukha nito.

“Tara na, August” Anyaya ng tiyuhin “Sabay-sabay na tayong magsiligo.”

Nagumpisang maglakad si Ramil patungo sa likod upang sundan ang kambal na anak na nauna nang nagtungo doon.

Kasabay ng paglalakad ng tiyuhin patungo sa likod-bahay, napatingin si August sa malamlam na paligid, sa madilim na langit na patuloy pa ring binabagsakan ng ambon. Gayon paman, wala na siyang nagawa kundi sundan ang tiyuhin at mga pinsan na nauna nang nawala sa ambon ng ulan.

Bagamat may pag-aalinlangan, hindi rin alam ni August kung paano tatanggi. Tama naman ang sinabi ng tiyuhin—wala namang masama kung sabay-sabay silang maligo. Pareho naman silang mga lalaki, at mas praktikal nga naman iyon kaysa maghintayan pa sila sa banyo habang nanlalamig sa basang saplot.

Napalunok siya nang marahan, pilit inaalis ang bumabagabag sa kanyang isipan.

Pagdating nila sa likuran ng bahay, tumambad sa kanila ang isang lumang poso, matatag na nakatindig sa gitna ng espasyo sa ilalim ng isang puno. Bagamat may silong mula sa puno, wala itong harang o anumang pader—isa lamang itong bukas na espasyo dito sa likuran ng bahay. Sa paligid ay may ilan-ilang paso ng halaman, mga lumang batya na gamit sa paglalaba.

Napatingin si August sa paligid—tahimik ang maulang tanghali, tanging huni ng ulan at paghahampasan ng mga dahon mula sa hangin ang maririnig. Malayo ang mga kapitbahay, at tila sila lang ang may buhay sa bukas na espasyong ito.

“Sige na, magsihubad na kayo at nang makaligo na tayo” Wika ni Ramil, maliksi nang hinuhubad ang kanyang damit, tila walang anumang pag-aalinlangan.

Sa paghubad ni Ramil ng basang damit, hindi maiwasang mapansin ni August ang katawan nito. Bumungad sa kanya ang matipuno at maskuladong basang pangangatawan ng tiyuhin.

Gawa ng matinding pagkabasa ng suot ng maong na pantalon ni Ramil ay nagdulot ito ng labis na bigat, dahilan upang bahagya itong bumaba at dumungaw ang garter ng brief na suot nito.

Hindi maiwasang mapansin ni August ang detalyeng iyon, ang matipunong bewang ng kanyang tiyuhin na akmang-akma sa kayumangging kutis nito.

Muling nakaramdam ng kaba si August, hindi ito ang unang beses na makakita siya ng ganitong tagpo, subalit ang ikinalilito niya, bakit tila humahanga siya sa mga detalyeng hindi naman niya pansin dati, mga detalyeng hindi niya dapat hangaan bilang lalaki.

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni August, hindi inasahan ang naging pahayag ng tiyuhin.

“Nakahubad?”
Hindi niya inakalang ganoon ang magiging paraan nila ng pagliligo.

Mabilis namang sumunod ang kambal, parehong walang pagaatubili na hinubad ang kanilang mga basang damit, bagay na nakapagpatamdad ng may kaputian, subalit angkop sa edad na mga pangangatawan. Sa kanila, wala itong mali—isang normal na bagay lang ito, isang pangkaraniwang parte ng kanilang buhay na nakagawian nila dito sa baryo.

Ngunit iba ang pakiramdam ni August. Pakiramdam niya ay masyado siyang nagiging mulat sa mga nangyayari, tila bawat galaw ay nag-iiwan ng kakaibang epekto sa kanyang isipan.

“Wala namang masama dito kung maghubad kami, pare-pareho kaming mga lalaki, at magkakamag-anak kami”
Pilit niyang paalala sa sarili, subalit ang pagbigat ng kanyang dibdibd ay hindi mawaglit.

“Tara na, August” Muling anyaya ni Ramil, ngayon ay inuumpisahan nang buksan ang pagkakabutones ng basang pantalon. “Mas lalo ka pang lalamigin diyan.”

Kumabog ang dibdib ni August, ramdam ang bumibigat na tensyon sa kanyang katawan. Alam niyang wala siyang magagawa kundi sumunod, ngunit hindi niya rin maipaliwanag ang pag-aalinlangan na pilit niyang itinatago.

Ipinagpatuloy ni Ramil ang pagbaba ng kanyang maong na pantalon. Mula sa pagkalas ng butones, kasunod ang dahan-dahang pagbaba ng zipper, hanggang sa tuluyan na niyang hinubad ito. Walang pag-aalinlangan, walang pag-aantala—parang isang pangkaraniwang bagay lang para sa kanya.

Napakurap si August, hindi inaasahan ang bilis ng mga pangyayari. Hindi niya maiwasang mapatitig sa pulang brief na natitirang saplot sa katawan ng tiyuhin, basang-basa na ito kaya’t hapit na hapit na ito sa katawan nito, bagay na nakapagpabakat ng husto sa hulma ng kargadong laman na kinukubli nito.

Halos hindi makagalaw si August sa mga nangyayari, akala niya’y maghihintay pa sila ng saglit bago maligo, ngunit heto at tila walang alinlangang hinubad ng tiyuhin ang mga saplot.

Hindi pa man siya ganap na nakaka-bawi sa nakita mula sa tiyuhin ay sinundan naman ito ng kambal—walang pag-aalinlangang hinubad ang kanilang mga salwal kasabay ng kanilang mga brief, dahilan upang lumantad sa kanya ang magkasukat na binatilyong kargada ng dalawa.

Nanlaki ang mga mata ni August, hindi dahil sa hiya kundi sa hindi niya maipaliwanag na pagkamangha. Wala ni isa sa kambal ang nag-atubili—parang isang pangkaraniwang bagay lang sa kanila ang paghubad sa harap ng isa’t isa, maging sa harap ng kanilang ama. Walang pag-aalinlangan, walang kahit anong bahid ng kaba sa kanilang kilos. Samantalang siya… ay halos hindi kayang maigalaw ang katawan.

Napalunok si August, hindi niya maintindihan kung bakit tila nag-iinit ang kanyang pakiramdam kahit pa malamig ang ihip ng hangin mula sa malakas na ulan.

Pilit niyang iniwas ang tingin mula sa maseselang hulma ng mag-aama, ngunit tila may magnetong humihila sa kanyang mga mata pabalik. Hindi niya maintindihan kung bakit may kung anong bumibigat sa kanyang dibdib—hindi dahil sa takot o kaba, kundi sa isang pakiramdam na hindi niya mawari.

Nag-angat siya ng tingin kay Ramil, na kasalukuyang nagsasampay ng pinaghubarang saplot sa sampayang alabre, habang ang basang brief nito ang tanging natitirag saplot sa katawan. Buo ang kumpyansa sa mga galaw, kahit ang kanyang maseleng kargada ay bakat na bakat ang hulma—buo ang loob, walang alinlangan, parang isang haligi ng kumpiyansa. Parang likas lang dito ang hindi pagkailang sa sarili, at tila naipasa niya ang ganitong asal sa kanyang mga anak.

Bukod kay Ramil, hindi maiwasan ni August na mapagmasdan ang hubad na katawan ng kambal na pinsan.

Katorse anyos pa lamang ang mga ito kaya’t sadyang may kanipisan pa rin talaga sa katawan, sa katunayan ay bakat pa ang gulugod ng mga ito sa dibdib, subalit ang ikinagulat ni August ay nang tumabad sa kanya ang nakalawit na laman ng mga binatilyong pinsan. Hindi siya makapaniwala, bata pa ang mga ito subalit may angking laki na ang kargada ng mga ito kahit malambot pa. Hindi rin niya maiwasang mamangha, sapagkat magkahulmang-magkahulma ang titi ng mga ito, magaksingkulay at magkasing laki, maging ang pagkakatubo ng mga maninipis na bulbol ng mga ito’y magkahalintulad rin.

Hindi inasahan ni August ang tagpong ito. Napako siya sa kinatatayuan, habang nakabalandra sa kanyang harapan ang hubo’t-hubad na binatilyong mga pinsan, kasama ng matipuno nilang ama.

Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng makulimlim na langit, tumambad sa kanya ang mga imaheng hindi niya inakalang makikita niya nang ganito kalapit—ang tiyak at walang pag-aalinlangang kilos ng kanyang tiyuhin at mga pinsan, ang mga natural na galaw ng mga ito na tila walang bahid ng pagkailang.

Napalunok si August. Pilit niyang inihanda ang sarili, ngunit hindi niya maikakaila ang bahagyang pagbilis ng pintig ng kanyang puso.

Ilang sandali ay lalong nanlaki ang mga mata niya nang maghubad na ng suot ng brief ang tiyuhing si Ramil, at lalo siyang hindi makapaniwala nang masilayan ang kargada nito, may pagkamoreno ang kulay nito, mabulbol at kahit malambot pa ito ay kasing taba na ito ng bisig ng kanyang mga binatilyong anak. Maging ang malulusog na itlog ng tiyuhin na nakakubli sa likod ng nakalawit na laman ay hindi niya maiwasang mapansin.

Hindi siya makapaniwala na ganito pinagpala ang mag aama, hindi hamak na may naglalakihang mga laman, at ngayon pa lamang ay hindi niya lubos maisip kung gaano kalalaki ang mga ito oras na magsitigasan pa.

Dahil sa nakikita ay hindi maiwasang bahagyang kumislot ng nakakubling karagada ni August, bagay na kanyang ikinakaba ng husto sapagkat hindi siya maaring tigasan lalo pa’t nasa harapan niya ang tiyuhin at kambal na pinsan.

Nanatili si August sa kinatatayuan niya, ang mga daliri niya’y mahigpit na nakasapo sa laylayan ng kanyang damit. Ramdam niya ang pabigat na presyon ng sitwasyon.

“Oh? Maghubad ka na rin, August. Wag ka nang mahiya, masanay kana samin, ganito talaga kami, tsaka pare-pareho naman tayong lalaki rito” Sambit ni Ramil na may bahagyang ngiti sa labi, kasabay ng paghawak nito sa tubo ng poso at pagsisimulang bumomba ng tubig.

Sa paligid, kitang-kita ni August kung paano tila wala lang ang lahat sa kanyang tiyuhin at mga pinsan. Tila sanay na sanay sila sa ganitong tagpo—ang maligo nang magkakasama, walang saplot, walang pag-aalinlangan, lantaran ng kanya-kanyang laman.

Nag-iwas ng tingin si August. Alam niyang wala siyang pagpipilian—kailangan niyang sumabay sa agos. Batid niyang ang pananatili niya ng kanyang mga saplot ay maaring mauwi sa pagkaduda ng mag-aama.

Bago pa siya pagdudahang walang kumpyansa sa kahubdan, dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang sando, ramdam ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay. Sinundan iyon ng pagbaba niya sa kanyang maong na pantalon, at sabay na ring ibinaba ang kanyang brief. Sa sandaling ito, naramdaman niyang lubusan siyang nalantad hindi lang sa kanila—kundi sa kanyang sarili.

Sa kanyang paghubad, tumambad sa harapan ng mag aama ang kanyang bahagyang nakakislot na burat.

Napangisi na lamang si Ramil nang makita ang kargada ng pamangkin, hindi niya napansin na bahagyang nakakislot na ito ngayon at inakala niyang normal lamang na laki nito.

Hindi rin kasi maintindihan ni August kung bakit ganito ang kanyang nararamdaman, kung bakit siya nakakaramdam ng init at kung bakit siya tinatamaan ngayong nakikitang hubo’t-hubad ang tiyuhin at maging ang binatilyong mga pinsan.


Samantala, sa batalan sa likod ng bahay, abala ang biyenang lalaki ni Ramil na si Tay Pio, maingat niyang tinutumpok at inaayos ang mga pinatutuyo niyang sinibak na kahoy na gagamiting panggatong. At habang abala sa pagtutumpok, biglang sumagi sa kanyang pandinig ang malalakas na tawanan.

Napakunot ang kanyang noo. Ang tunog nito ay pamilyar sa kanya—mga binatilyong boses na sinasabayan ng mas mababa at lalaking tawa. Napahinto siya, bahagyang itinaas ang ulo, at pinakiramdaman ang direksyon ng ingay.


“Parang tawanan nung kambal kong apo yun ah? At maging ni Ramil?”
Bulong niya sa sarili, may halong kutob at pagtataka.

Isang mas malakas na halakhak ang umalingawngaw, kaya’t hindi na siya nakatiis. Marahang lumapit siya sa maliit na siwang ng dapugan. Dahan-dahan niyang isinilip ang kanyang mga mata sa pagitan ng mga luma at may kalawang nang tabla—at agad na nanlaki ang kanyang mga mata sa kanyang nasaksihan.


Doon, sa gitna ng lumang poso, ay tumambad sa kanya ang apat na hubad na katawan—iba-ibang edad, iba-ibang hugis at iba-ibang kutis.

Ang manugang niyang si Ramil, na makisig at batak ang katawan, at ang kambal niyang apo na parehong ganap nang binatilyo, kasama rin nila si August, isa pa niyang apo, lahat sila’y hubo’t-hubad na nagtitipon sa bukas na espasyo ng poso at nagsasalo sa tubig. Ang kanilang mga basang balat ay kumikislap sa malimlim na liwanag ng maulang hapon, at ang tubig mula sa poso ay dumadaloy sa kanilang katawan, humahalo sa lupa at lumilikha ng munting putik sa kanilang paanan kasabay ng walang tigil na pagtambol ng patak ng ulan.

Napasinghap si Tay Pio. Isang matinding kilabot ang gumapang sa kanyang katawan—hindi niya alam kung dahil sa pagkagulat, sa hiya, o sa hindi maipaliwanag na damdaming bumalot sa kanyang dibdib. Ang kanyang hininga ay bahagyang napatigil habang pinagmamasdan niya ang kaswal na biruan ng mga ito, waring walang anumang alintana sa kanilang kahubdan. Ang mga hagikhikan at tawanan ay patuloy na pumuno sa paligid, tila isang eksena ng inosenteng kasayahan, subalit kay Tay Pio, may kung anong pakiramdam ang dumagan sa kanyang dibdib.

Nakaharap ngayon si Tay Pio sa kinapupwestuhan ni Ramil, na abalang bumubomba ng tubig sa poso. Mahigpit ang pagkakahawak nito sa tubo ng poso, ang mga daliri niyang matitigas at batak ay nakakapit nang madiin, habang ang malalakas niyang bisig ay walang kahirap-hirap na nagtataas-baba sa pagbomba. Bawat hatak, bawat tulak ay nagpapakita ng likas na lakas—ang galaw ng masel sa kanyang braso, ang pag-igting ng litid sa kanyang balikat, at ang maaliwalas na kumpas ng kanyang katawan ay parang isang musika ng pisikal na kakisigan.

Hindi maiwasang mapako ang tingin ni Tay Pio sa katawan ng kanyang makisig na manugang. Kitang-kita niya kung paano umaangat at bumabagsak ang namamasang dibdib nito, kung paano dumadaloy ang tubig mula sa kanyang buhok na tila perlas na gumagapang sa kanyang pawisang balat. Dumaan ang mga iyon sa matigas nitong panga, sa matipuno nitong leeg, hanggang sa humulagpos pababa sa kanyang matambok na dibdib—tumama sa kanyang utong, bago bumagsak sa pagitan ng naghuhumindig nitong abs.

Napalunok si Tay Pio.

Ramdam niya ang paninigas ng kanyang katawan—hindi dahil sa takot o kaba, kundi sa isang hindi maipaliwanag na sensasyon na bumalot sa kanyang kalooban. Ang tubig na bumababa mula sa puson ni Ramil ay lumusot sa kapal ng kanyang bulbol, dumaloy pababa, at sa bawat patak, tila may kung anong kumakalampag sa loob ni Tay Pio.

Sinubukan niyang ibaling ang tingin, ngunit parang may humawak sa kanyang leeg at pinipilit siyang titigan pa ang bawat kibot, bawat pagpintig ng masel ng kanyang matipunong manugang.

Hindi maiwasan ni Tay Pio na sundan ang paggapang ng tubig hanggang sa pinakamaselang parte ng katawan ng gwapong manugang, sa bawat pagbomba nito, kasabay ng pagkilos ng kanyang makisig na katawan, ay ang pag-alog ng kanyang malulusog na pares ng bola at ang pagkampay ng nakalawit niyang sawa.

Habang nagtatagal ang pagtitig ni Tay Pio, may kung anong init ang gumapang sa kanyang laman—isang apoy na hindi niya inaasahan, hindi niya ginusto, pero hindi niya rin kayang pigilan.

Nanatiling nakapako ang tingin ni Tay Pio sa tanawing nasa harapan niya, habang ang kanyang dibdib ay bumibigat sa pinaghalong pagkabigla, kaba, at isang matagal nang nakatagong damdamin na pilit niyang ikinukubli sa napakaraming taon. Hindi siya makapaniwala—hindi lamang sa nakikita niyang eksena, kundi lalo na sa nag-uumalpas na damdaming matagal na niyang tinutulak palayo sa kanyang isipan.

Lingid sa kaalaman ng marami, lalo na ng kanyang asawang si Trinning, si Tay Pio ay may lihim na ikinukubli sa sarili—isang katotohanang buong buhay niyang itinanggi. Ngunit ngayong nasa harapan niya ang makisig niyang manugang na si Ramil, kasama ang tatlong binatilyong hubo’t-hubad at walang kamalay-malay na naliligo sa ilalim ng ulan, hindi na niya kayang itanggi ang matagal nang bumabagabag sa kanya.

Noon pa man, nang unang dumalaw si Ramil upang manligaw sa kanyang anak na si Ema, nakuha na ni Ramil ang pansin ni Tay Pio—ang tikas nito, ang lalim ng boses, ang kisig ng pangangatawan na tila nililok ng hirap at trabaho. Pinilit itaboy ni Tay Pio ang damdaming iyon, pilit na ipinaalala sa sarili na siya ay isang asawa, isang ama, at isang lolo. Ngunit sa bawat araw na nagdaan, lalo na nang magsimulang makabuo ng pamilya si Ramil kay Ema, mas lalo lamang lumalim ang kanyang pagnanasa rito.

Sa unang beses pa lang niyang nakita si Ramil, bago pa ito naging bahagi ng kanilang pamilya, alam na niyang may kung anong kakaiba rito—isang bagay na hindi lang basta kagwapuhan, kundi isang likas na alindog na hindi matutumbasan ng kahit na sino. Ang paraan ng paglakad ni Ramil, ang tikas ng tindig, ang lalim ng boses nito kapag nagsasalita—lahat ng iyon ay parang magneto na pilit humihila sa atensyon ni Tay Pio. At ngayon, sa harapan niya mismo, nasisilayan niyang muli ang katawan ng lalaking matagal na niyang pinagnanasaan—kasama pa ang kambal nitong binatilyong anak at ang pamangking si August, basang-basa at walang kahit anong saplot.

Parang hindi makahinga si Tay Pio sa nasasaksihan. Mabilis ang tibok ng kanyang puso, at ramdam niya ang panunuyo ng kanyang lalamunan.

Hindi mapigilan ni Tay Pio na titigan ang bawat kilos ng matipunong katawang ilang beses na niyang pinangarap. Basang-basa ang maumbok nitong dibdib, dumadaloy ang tubig mula sa kanyang buhok pababa sa kanyang matigas na braso at malapad na likod. Ang malimlim na liwanag ay dumampi sa kanyang balat, pinatitingkad ang bawat kurbada ng kanyang kalamnan.

Hindi mapigilan ni Tay Pio na bumalik ang tingin sa kaselanan ng matipunong manugang, kitang-kita niya ang malagong tubo ng bulbol nito, makakapal ang mga ito at itim na itim na nakakadagdag pa lalo sa maskuladong tindig nito. Nagpatuloy na bumaba ang pagtitig ni Tay Pio hangang sa mapagmasdan ang nakalawit na sawa ng manugang na ngayon ay kumakampay sabay sa pagbomba ng tubig sa poso. Hindi maiwasang mamangha ni Tay Pio, hindi niya akalaing ganito kalaki ang kargada ng manugang, malambot pa ito subalit di maitatangging may kahabaan at nakatabaan na, mamula-mula ang maikinis nitong ulo na mas mapusyaw ang kulay, habang hindi rin maiwasang mapansin ni Tay Pio ang umaalog na pares na bayag sa likuran ng nakabiting sawa, mga pares ng itlog na mukhang kargado at mabibigat.

Hindi mapakali si Tay Pio. Ramdam niya ang bigat sa kanyang dibdib habang patuloy siyang nakasilip sa maliit na siwang ng imbakan. Alam niyang mali, alam niyang hindi niya dapat ginagawa ito—ngunit hindi niya kayang umiwas.

Sa harapan niya, patuloy na naliligo sa ilalim ng malimlim na ulan ang matipunong manugang kasama ang kanyang kambal na anak at pamangkin. Kita niya kung paano dumadaloy ang tubig sa matipuno nitong katawan, kung paano kumikislap ang liwanag sa bawat patak na dumadausdos sa balat nito. Matitigas ang hulma ng mga hita nito, ang maumbok ang mga kalamnan na nahasa sa taon ng matinding pagtatrabaho. Kahit ang mga binti nito, maging ang mahahaba at maskuladong mga paa, ay nagpapakita ng likas na lakas at tikas—tila isang lalaking ipinanganak upang magbanat ng buto, isang lalaking hinubog ng araw at hirap ng buhay. Hindi maikakaila—si Ramil ay hindi lang basta guwapo, siya ay isang nilalang na nilikha upang hangaan… at sa kaso ni Tay Pio, upang pagnasaan.

Hindi matiis ni Tay Pio na panatilihin ang tingin sa maliit na siwang ng imbakan, hindi alintana ang panginginig ng kanyang kamay habang mahigpit niyang hinawakan ang gilid ng lumang pader na gawa sa mga tabla, na tila ba siya’y nauupos.

Nakakabingi ang tunog ng pumapatak na tubig ng ulan mula sa bubong, ang tubig mula sa poso, at ang hagikhik ng mga binatilyo, at ang malalim na tinig ni Ramil na patuloy na nakikibiro sa mga ito. Para kay Tay Pio, ito ay isang tanawin na noon pa niya pilit na binubura sa kanyang isipan—ngunit ngayo’y nasa harapan na niya, totoo, malinaw, at wala siyang kawala.

Napapalunok si Tay Pio, pilit na itinatago ang nagbabagang apoy sa kanyang loob. Hindi niya dapat ito nararamdaman. Hindi ito tama. Ngunit hindi niya maialis ang kanyang mga mata. Noon pa man, si Ramil na ang tipo ng lalaking tahimik niyang hinahangaan—hindi lamang dahil sa tikas at lakas nito, kundi dahil sa likas na alindog na tila hindi niya matakasan. Ngunit higit sa paghanga, naroon ang lihim na damdamin—ang bagay na pilit niyang ikinukubli sa loob ng maraming taon.

Muling naramdaman ni Tay Pio ang matagal na niyang pilit na ikinukubli—ang lihim niyang pagnanasa na kahit ilang taon na niyang sinusubukang supilin, patuloy pa ring bumabalik, patuloy na umaalipin sa kanya.

Pinilit ni Tay Pio na isantabi ito. Isa siyang padre de pamilya, isang lolo, isang asawa. Ang ganitong pakiramdam ay hindi niya dapat maramdaman, ang pinagnanasaan niya ay kinakasama’t asawa ng kanyang anak, ama ng kanyang mga apo. Subalit sa di mawaring dahilan, hindi niya kayang ipikit ang kanyang mga mata at palampasin ang nakikita.

Muli siyang napalunok. Bumibigat ang kanyang paghinga, bumibilis ang pintig ng kanyang puso. Alam niyang kailangan niyang lumayo—alam niyang dapat niyang ibaling ang tingin, dapat niyang pigilan ang sarili, pero may kung anong humihila sa kanya upang manatili roon. Para bang may di-maipaliwanag na puwersang bumabalot sa kanyang katawan, unti-unting nagpapako sa kanyang kinatatayuan.

At sa harapan ni Ramil, nakita ni Tay Pio ang kambal na binatilyong anak nito—hubo’t hubad din, dalawang pigurang mahirap pag-ibahin, tila mga hulmang nilikha sa iisang padron. Magkatabi ang dalawa, walang saplot na animo’y likas lang sa kanila ang ganitong ayos.

Bagamat bata pa ay sadyang malalaking bulas ang dalawa at halos mahabol na ang tangkad ng ama, at sa ilang taon lamang ay maaaring maabot o mahigitan pa. Ngunit sa kabila ng kanilang mabilis na paglaki, halata pa rin ang kakapusan sa laman—manipis pa rin ang kanilang katawan, tanda ng kakasimula pa lang ng kanilang pagbibinata. Gayunpaman, hindi iyon nagpatay sa kanilang kisig. Ang makinis nilang balat ay walang bahid ng gasgas o peklat, kasingpino ng bagong hiyang na kahoy. Maging sa kanilang murang edad, hindi maitatangging namana nila ang kagwapuhan ng kanilang ama—parehong hugis ng mukha, parehong tikas ng panga, parehong matang may lalim, subalit may angking lambot sa mga tingin na tila namana nila sa kanilang ina.

Sa bawat kibot ng kanilang murang kalamnan, sa bawat galaw ng kanilang manipis ngunit matigas na pangangatawan, may kung anong gumapang sa katawan ni Tay Pio. Hindi niya maipaliwanag. Hindi niya alam kung takot ba ito, kaba, o may iba pang emosyon na ayaw niyang pangalanan.

Mula sa posisyon ni Tay Pio ay nakatalikod ang kambal na abalang naliligo habang nagtatwanan at naghaharutan, at sa tuwing sumasalok ang mga ito ng tubig mula sa timbang binobombahan ng tubig ng ama, tumutuwad ang mga ito dahilan upang masilip ni Tay Pio ang kanilang binatilyong tumbong, bagay na halos makapagpaluwa ng mga mata ni Tay Pio, sapagkat napakapuputi at napakakikinis ng tumbong ng dalawa, at lalo siyang namangha sapagkat maging ang pinka-tagong bahaging ito ng kanilang katawan ay walang bahid ng pagkakaiba. Hindi mapigilan ni Tay Pio na humanga sa kambal, sa murang edad ng mga ito ay mababakas ang pangakong kakisigan.

Sa tabi ng kambal ay hubo’t-hubad naman ring nakatambad ang binatang apo niyang si August, anak ito ng kanyang panganay na anak na isang marino na ngayon ay naglalayag sa iba’t-ibang bahagi ng daigdig na likas sa kanyang trabaho. May pagka moreno si August, mana ito sa kanyang morenong ama, subalit di rin maitatangging may angking kisig. Ito rin ang unang pagkakataong makita ni Tay Pio na hubo’t-hubad ang binatang apo, bagamat hindi ganoon kalaki ang kargada nito subalit saktuhan lamang para sa kanyang katawan. May kakapalan rin ang mga buhok sa ari, habang mababakas rin ang magadang hubog ng katawan gawa ng hilig nito sa paglalaro ng baskteball.

Hindi makapaniwala si Tay Pio sa nakikita, hindi siya makapaniwalang makikita niya ang pinakapinagnanasaang kahubdan ng makisig na manugang si Ramil, at kasama pa nito ngayon ang dalawang binatilyong anak na kapwa niya nag-gugwapuhan subalit sariwang-sariwa ang mga murang pangangatawan, habang kasama pa ng mga ito ang isa pa niyang binatang apo na si August na kapwa hubo’t-hubad rin.

Ilang saglit ay nakita niyang nagsalita si Ramil.

“Jaeden, anak, ikaw nga munang bumomba rito at nang makapagsabon naman ako” Utos ni Ramil sa anak na si Jaeden.

“Sige Tay” Tugon naman ng binatilyo at masigasing na pinalitan sa pwesto ang ama at inumpisahang bumumba ng tubig, habang si Ramil naman ang pumalit sa pwesto ng anak at nagumpisang magbuhos ng tubig sa katawan.

Sa pagpwesto ni Jaeden sa may tubo ng poso ay naharap ang kanyang posisyon sa tanawin ni Tay Pio, kaya naman kitang-kita ni Tay Pio ang nakalawit na kargada ng binatilyong apo. Dito ay lalong hindi makapaniwala si Tay Pio, sapagkat sa kanyang pagkaka alam ay katorse anyos pa lamang ang kambal, subalit tila pang ganap nang binata ang kargada nitong si Jaeden bagamat mabibilang pa ang tumutubong bulbol rito.

Nakita rin ni Tay Pio na nagtungo ang isa pang kambal sa likuran ni Jaeden at kumuha ng panghilod, dahilan upang makita rin niya ang batang kargada nito.

Lalong nanlaki ang kanyang mga mata, hindi siya makapaniwala sapagkat magkasing laki ang kargada ng dalawa. Hindi niya alam kung natural lamang ba ito sa mga kambal, na bukod sa magkamukha na, magkasingkatawan at magkasing tangkad, ay parehong-pareho rin ang hitsura ng kanilang mga kargada, mula sa hulma ng mga mamula-mula sa pagkakinis na mga ulo, sa haba, maging ang kutis ay parehong-pareho, walang pinagkaiba. Maging ang kanilang mga bayag ay tila tinimbang sa parehong bigat at sukat, maging ang pagkakatubo ng kanilang nagninipisang mga bulbol ay parehong-pareho.

Habang nakabalandra ang kargada ng binatilyong kambal sa kanyang tanawin, kitang-kita rin ni Tay Pio ngayon ang malapad na likuran ng matikas na manugang na nakatalikod mula sa kanya at abalang nagsasabon ng katawan.

Habang abala ito sa pagsabon ng katawan, muli niya itong narinig na nagsalita.

“Haeden, anak, hilurin mo nga rin likod ni Tatay” Wika ni Ramil sa anak na si Haeden.

“Sige Tay” Tugon naman ng binatilyo at agad na lumapit sa ama.

Nagumpisang tumuwad si Ramil habang inumpisahan namang hilurin ng bimpong may sabon ang kanyang malapad na likuran ng kanyang anak na si Haeden.

Sa pagtuwad ni Ramil ay halos malaglag ang panga ni Tay Pio sa tanawin na tumabad sa kanyang harapan, ang pamilyado niyang manugang, ang makisig na asawa ng kanyang unica ija ay hubo’t-hubad ngayong nakatuwad sa kanyang harapan habang hinihilod ang likuran ng isa sa kambal na binatilyong anak na kapwa niya hubo’t-hubad, kaya naman tambad na tambad sa mga mata ni Tay Pio ang namamasa at masabong tumbong ng matikas na manugang, maging ang naguumbukang pisngi ng malaman nitong puwet ay nakabalandra sa kanyang harapan, habang kitang-kitan rin niya ang nakalawit na pares ng malasantol nitong bayag at ang pagsilip ng ulohan ng ari nito.

Kasabay nito ay kitang-kita rin ni Tay Pio ang isa pang anak ni Ramil na si Jaeden na patuloy na bumubomba sa poso bagay na nakakapagpakampay sa mura nitong burat at nagpapa alog sa batang pares nitong itlog, at sa gilid nila ay abala ring naliligo ang hubo’t-hubad ring apo na si August na may morenong laman.


Samantala, sa loob ng madilim na silid ni Kristof, tanging malakas patak ng ulan sa bubong at malamlam na liwanag mula sa bukas na bintana ang nagbibigay ng anino sa magkasintahang magkayakap sa kama. Mainit dapat ang kanilang mga katawan, lalo na sa ganitong malamig na panahon, ngunit kapwa nila nararamdaman ang isang estrangherong lamig na hindi dulot ng panahon kundi ng kung anong hindi maipaliwanag na puwang sa pagitan nila.

Mahigpit ang yakap ni Angel kay Kristof, wari’y may hinahanap na dating init na ngayon ay tila naglaho. Inilapat niya ang kanyang pisngi sa dibdib nito, dinama ang pintig ng puso ng nobyo—ngunit parang hindi niya ito maramdaman. Hindi tulad ng dati, hindi umaalab ang yakap ni Kristof. Wala ang sabik na haplos, wala ang dating pananabik na dumadarang sa kanilang katawan. Para lamang siyang isang unan na mahigpit na yakap ng kasintahan—wala nang higit pa, isang bagay na hindi niya inaasahan—hindi matapos ang halos isang linggo nilang hindi pagsasama.

Si Kristof naman, bagamat nakayakap sa nobya, ay tila wala sa silid. Malayo ang kanyang isip. Sa bawat pintig ng kanyang puso, sa bawat paghinga niya, isang pangalang hindi niya dapat iniisip ang sumasagi sa kanyang isipan—si Ramil.

Napapikit siya nang mariin, pilit inaalis ang larawang paulit-ulit na lumilitaw sa kanyang isipan: si Ramil, ang kanyang bayaw, ang matikas nitong tindig, ang titig nitong minsang lumapat sa kanya nang matagal, ang tinig nitong bumabasag sa kanyang isip bawat saglit. Dapat ay inisin siya ng mga naiisip niya, dapat ay ipagtabuyan niya ang gumugulo sa kanya, ngunit sa halip ay tila may kung anong init na bumabalot pa sa kanyang loob habang naiisip ang matipunong bayaw.

Si August sa kabilang banda ay pilit pinigilan ang sarili, lalo na ang pagkislot ng kanyang kargada. Nakatambad sa harapan niya ang matipunong tiyuhin, hubo’t-hubad at malinaw niyang nakikita ang kabuuan ng maselang laman. Maging ang kanyang nagugwapuhang kambal na pinsan ay hubo’t-hubad ring nakabalandra sa kanyang harapan, isang napakatinding hamon upang ikubli ang reaksyon ng kanyang katawan. Pilit niyang pinaalala ang pagiging lalaki sa sarili at hindi hinayaang madaig ng kakaibang init na nararamdaman.

“Lalaki ka August! Tigang ka lang kaya ka nagkakaganyan!”
Pilit na suway ni August sa sarili.

Pinilit na lamang iiwas ni August ang tingin sa mga naka lawit na maseselang laman ng mag-aama at sinikap na lamang na bilisan ang pagligo at nang makapasok na siya sa loob at makapagbihis bago pa siya hindi makapagpigil at tuluyang mabunyag ang totoong reaksyon ng kanyang katawan.

Nang matapos makaligo ay agad namang nagpaalam si August sa mag-aama.

“Tito Ramil, una na po ako sa loob” Paalam ni August sabay hablot ng isang twalya sa malapit na sampayan.

“Sige iho, pero paki abutan mo rin kami ng twalya matapos, wala kasi kaming magamit dito” Bilin naman ni Ramil.

“Kahit yang twalyang pinaggamitan mo na lang, mamayang makabihis ka ay ibalik mo na lang at magsasalit-salitan na lamang kami” Wika ni Ramil, may bahagyang ngiti sa labi, tila hindi alintana ang pagkabagabag ng pamangkin.

Saglit na natigilan si August, naalala niyang iisa nga lang pala ang twalya at walang gagamitin ang tiyuhin at mga pinsan.”Sige po, tito. Magbibihis lang po ako at babalik ako agad” Sagot niya bago itinapis ang twalya sa kanyang bewang.

Mabilis niyang tinungo ang likod-bahay, dumaan sa pintong malapit sa kusina upang hindi makapag-iwan ng bakas ng basa niyang mga paa sa sahig ng sala.

“Salamat po sa pag-antabay, Inay.” May ngiting pasasalamat sa labi ni Ema habang hinahagod ng kamay ang basang buhok. Ramdam niya ang init ng tubig na inilaan ng kanyang ina, tila yakap na nagpapawi ng ginaw sa kanyang katawan. Hindi man niya sabihin, batid niyang sa bawat maliit na paraan, palaging iniisip ni Nay Trinning ang kanyang kapakanan.

“Walang anuman, iha. Ang mahalaga, hindi ka magkasakit.” Malambing ang tinig ng matanda, puno ng inaasahang pag-aalala. Sa bawat salita nito ay ramdam ni Ema ang pagmamalasakit—ang uri ng pagmamahal na hindi humihingi ng kapalit.

“Gusto mo ba ng gatas ng kalabaw, anak?” Malumanay na alok ni Nay Trinning. “Halika at iinit ko lang sa kusina at nang mainitan ang sikmura mo”

“Ah, huwag na po, Nay. Ayos lang po ako.” Matamis ang ngiti ni Ema, kahit alam niyang ramdam pa rin sa kanyang balat ang bahagyang ginaw.

“Sigurado ka? Baka naman gutom ka? May tinapay sa kusina, tara’t magmeryenda ka.” Mapilit ngunit puno ng pag-aalalang yaya ng matanda.

Napangiti si Ema sa kakulitan ng kanyang ina. “Huwag na po, Inay. Talagang ayos lamang po ako.”

Abala sila sa kanilang pag-uusap nang biglang bumukas ang pinto, at bumungad si August. Basang-basa ang katawan nito, halatang bagong ligo. Nakatapis lamang ng puting tuwalya sa bewang, at animo’y nangangatog sa ginaw.

“Oh? August” Gulat ngunit may pagsuyo sa tinig ni Nay Trinning nang makita ang apo.

“Lola, Tita Ema” Halatang nagulat rin na bati ni August habang pilit na kinokontrol ang panginginig.

“Tapos ka na palang maligo. Nasaan na sina Tito Ramil mo’t mga pinsan mo? Tapos na rin ba sila?” Tanong ni Ema habang pinupunasan ang natitirang patak ng tubig sa kanyang braso.

“Ahm… nasa likuran pa rin po sila, Tita. Tinatapos pa po nila ang pagligo” Sagot ni August, bahagyang nanginginig ang boses sa lamig.

“Sige po, Tita. Aakyat na po muna ako’t magbibihis. Ihahatid ko rin po ng tuwalya sina Tito pagkatapos” Paalam ng binata bago mabilis na tinungo ang hagdan, iniiwasan ang malamig na hangin na dumadampi sa kanyang balat.

Habang pinagmamasdan ni Nay Trinning ang apo, napailing ito at muling bumaling kay Ema. “Ah, Ema, anak, tara’t samahan mo ako sa kusina. Maghanda tayo ng mainit na kape para sa mag-aama mo. Siguradong maghahanap ng mainit na maiinom ang mga ‘yon pagkatapos maligo.”

Napatingin si Ema sa ina at tumango. “Sige po, Nay.”

Magkatuwang silang nagtungo sa kusina, habang sa likuran ng bahay, maririnig pa rin ang pagbuhos ng tubig mula sa poso. Alam ni Ema na sa ilang sandali, magbabalik ang kanyang asawa at mga anak—pagod at nilalamig, at nais niyang pawiin iyon ng ngiti sa labi sa pamamagitan ng mainit na kapeng kanilang sasalubungin.

Abala si Tay Pio sa hindi dapat na pagtitig habang ang hubo’t-hubad na mag-aama ay patuloy sa kanilang paliligo. Hindi niya namalayan kung gaano na siya katagal nakatanaw mula sa siwang ng pader, ngunit isang iglap lang ay may narinig siyang mga yabag.

Biglang lumukso ang kanyang dibdib. Napalunok siya, ramdam ang paninikip ng kanyang lalamunan, sabay sa takot na maaaring may ibang makahuli sa kanya. Alam niyang hindi siya nag-iisa sa bahay—naroon si Trinning, ang kanyang asawa; si Kristof, ang bunso nilang anak; at ang nobya nitong si Angel.

Mabilis siyang lumayo sa siwang ng pader, halos matalisod sa pagmamadali, kasabay ng pangambang baka may makahuli sa kanya sa alanganing pagkakataon. Dali-dali niyang kinuha ang isang kahoy at sinimulang asikasuhin ang kanyang gawain—kunwaring abala, kunwaring walang ginagawang hindi nararapat.

Ngunit hindi pa man tuluyang humuhupa ang kaba sa kanyang dibdib ay napadako ang tingin niya sa pahabang bintana na nagsisilbing harang sa pagitan ng batalan at kusina. Doon, mula sa kabila, nakita niya si Trinning na patungo sa kusina. Ngunit hindi iyon ang nagpakaba lalo sa kanya—kasama nito ang kanilang anak na si Ema.

Napalunok siya nang mariin.

Nagmamadali siyang umayos, pinahid ang pawisang noo, at nagkunwaring abala sa kanyang ginagawa. Pilit niyang pinakakalma ang sarili, ngunit hindi niya mapigilan ang kaba sa kanyang dibdib.

Agad napansin ni Trinning ang asawa sa batalan.

“Oh, Pio, narito ang anak mong si Ema” Pagpansin ni Trinning, bahagyang itinataas ang tinig upang marinig siya ng asawa.

“Tay!” Nakangiting bati ni Ema, sabay hakbang palapit, tangan ang paggalang sa ama.

Biglang kinabahan si Tay Pio.

Alam niyang lalapit si Ema upang magmano—gaya ng nakasanayan nito tuwing sila’y magkikita. Ngunit hindi maaaring pumasok si Ema sa batalan. Hindi dapat.

Sa kabila ng kanyang pakunwaring pagiging abala, ramdam niyang kung sakaling makalapit ang anak, maaaring mapansin nito ang siwang sa tablang pader—ang siwang kung saan kanina lamang ay pinagmasdan niya ang mag-aama ni Ema, hubo’t-hubad na naliligo sa poso.

Kaya bago pa man makalapit si Ema, agad siyang humakbang palapit sa anak, mabilis ngunit hindi patakbo, upang hindi makatawag-pansin. Inabot niya ang kamay ni Ema bago pa ito makarating sa batalan at siya na mismo ang nag-abot ng kamay upang magkapagmano ang anak, animo’y nagkukusa.

“Naku, anak, mabuti at naparito ka” Aniya, pilit itinago ang pag-aalalang gumuguhit sa kanyang dibdib. Pilit ang kanyang ngiti, ngunit sa loob-loob niya, hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o lalong mataranta.


“Hay naku, Pio, yang anak mo’y nabasa ng ulan, kasama ang mag-aama niya’t maging si August” Sagot naman ni Trinning, na siyang tumugon para kay Ema.

Bahagyang napataas ang kilay ni Tay Pio.

“Ano? Nabasa kayo?” Hindi niya maiwasang pagkagulat.

“Opo, Tay” Sagot ni Ema. “Nagpa-checkup po ako sa doktor kanina, tapos sinabay na rin namin ang pagbili ng kagamitan sa eskwela ng kambal dahil balik-eskwela na sila bukas. Katunayan, kay August na lang po kami sumakay pauwi. Kaso, bigla pong bumuhos ang ulan. Hindi handa si August, kaya wala siyang dalang trapal para sa traysikel. Ayun, nabasa kami.”

“Gano’n ba? Kasama mo pala ang mag-aama mo’t si August” Pagkukunwaring wika ni Tay Pio, animo’y hindi pa batid ang pag-iral ng mag-ama sa likuran. “Nasaan sila ngayon?”

“Nasa likod-bahay po, Itay. Doon na sila sa poso naligo dahil ako po ang gumamit ng banyo” Sagot ni Ema, na waring hindi napapansin ang bahagyang tensyon sa mukha ng kanyang ama.

Tiningnan ni Tay Pio ang asawa, saka saglit na lumingon sa direksyon ng batalan. Kung hindi lang sila narito ngayon, baka nagawa pa niyang silipin muli ang tatlo. Pero hindi na niya magagawa iyon—hindi habang narito ang mag-ina sa kusina.

“Naku, tsk, tsk.” Umiling-iling siya, kunwaring nag-aalala. “Mainam siguro, Trinning, ay maipaghanda mo ng mainit na kape ang mga ‘yon. Tiyak nilalamig na ang mga ‘yon pagkatapos magsiligo.”

“‘Yon nga ang gagawin namin ni Ema” Sagot naman ni Trinning sabay ngiti. “Kaya nga kami pumunta rito sa kusina—ipagtitimpla namin ng kape ang mag-aama, pati na si August.”

Tumango si Tay Pio, ngunit sa loob-loob niya, gusto na niyang lumayo. Baka mapansin pa nila ang kakaibang kilos niya.

Kaya nang bumalik siya sa batalan, hindi na niya nagawang lumapit sa siwang upang silipin muli ang naliligong mag-aama. Delikado. Mahirap na at baka siya’y mahalata. Sa halip, dumampot siya ng ilang piraso ng kahoy at inisa-isa ang pagsasalansan nito—pilit na binabaling ang sarili sa mas makabuluhang gawain, habang sinusubukang patigilin ang nanginginig niyang mga daliri.

Ang mag inang sina Ema at Trinning naman, habang abalang nagtitimpla ng mainit na kape ay naririnig pa nila ang mahihinang paghalakhak ng mag-aamang naliligo sa likod ng bahay. Hindi man kita mula sa loob, tiyak ni Ema na masaya ang kanyang mag-aama sa pagbuhos ng malamig na tubig mula sa poso.


Samantala, pagpasok ni August kanyang kwarto ay agad niyang kinabig pasara ang pinto. Ramdam niya ang lamig ng hangin mula sa bentilador, ngunit hindi iyon sapat upang pahupain ang init na bumabalot sa kanyang katawan—hindi dahil sa init ng tubig mula sa paliligo, kundi dahil sa kung anong bumabagabag sa kanyang isipan.

Marahan niyang hinubad ang twalyang nakatapis sa kanyang bewang, at sa isang iglap, laking gulat niya nang mapansin ang tila paninindig ng kanyang pagkalalaki. Napalunok siya, bumigat ang kanyang paghinga. Hindi niya ito inaasahan.

Napapikit siya, pinilit alalahanin kung ano ang maaaring dahilan nito. Ngunit imbes na mawala ang nararamdaman, bumalik sa kanyang isipan ang naramdaman niyang lambot ng katawan ni Ramil habang ang tiyuhin niya’y mahigpit na nakakapit sa kanyang likuran habang naka-angkas sa traysikel. Naalala rin niya ang eksenang sabay silang umihi—ang panandaliang sulyap sa ari nito, pati na rin ang eksenang hubo’t-hubad itong nakatayo kanina sa kanilang paliligo. Kasama pa ang kambal niyang pinsan, na wala ring hiya-hiyang ipinakita ang kanilang mga katawan sa kanya.

Isang mabigat na paghinga ang pinakawalan ni August, kasabay ng panlalambot ng kanyang tuhod. Hindi niya maintindihan ang sarili. Batid niya sa isip na siya ay isang lalaki—hindi siya kailanman nagkaroon ng pagnanasa sa kapwa niya lalaki. Subalit hindi niya mawari kung bakit tila iba ang epekto ng mga nangyari ngayong araw sa kanya.

Napaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang noo. Lalo lamang lumakas ang pintig ng kanyang dibdib, tila isang kumpas ng tambol na hindi niya mapigilan. Ang bigat ng pagkalito, ang mainit na pakiramdam sa kanyang katawan, at ang hindi maipaliwanag na bugso ng emosyon ay nagsama-sama, waring isang unos na bumabalot sa kanyang isipan.

Pagkaupo ni August sa gilid ng kama, ramdam niya ang init na bumabalot sa kanyang katawan. Hindi niya maintindihan. Kanina pa niya sinusubukang huwag isipin, pilit niyang ikinukumbinsi ang sarili na wala lang ang lahat—na normal lang makita ang ibang lalaking hubo’t-hubad, na wala naman dapat siyang maramdaman. Ngunit bakit hanggang ngayon, tila hindi lumalamig ang kanyang pakiramdam.

Isinandal niya ang ulo sa pader, pilit pinapasadahan sa isip ang mga nangyari mula nang dumating siya sa bahay ng kanyang tiyuhin. Nagsimula ang lahat sa simpleng pakiramdam ng pagiging hindi komportable—nang maramdaman niyang lumapat sa kanyang likuran ang katawan ni Ramil habang nasa traysikel. Hindi naman iyon ang unang beses na may nakaangkas sa likod niya, pero hindi niya maintindihan kung bakit iba ang epekto sa kanya ng pagangkas na iyon ng tiyuhin lalo na ang pagdampi ng maselan nitong laman sa kanyang likuran.

Sumunod na sumagi sa kanyang isipan ang eksena sa poso sa likuran. Ang eksenang iyon—ang hubad nilang katawan, ang walang saplot na anyo ng kanyang tiyuhin at mga pinsan, ang mga titig na pilit niyang iniiwasan ngunit hindi rin niya maikakailang nasulyapan niya. Lahat ng iyon ay nag-iwan ng kung anong init sa kanyang isipan, isang bagay na hindi niya lubos maunawaan.

Napapikit siya, bumigat ang kanyang paghinga. Pinipilit niyang kumbinsihin ang sarili na hindi siya ganito. May nobya siya. Alam niyang naakit siya sa babae. Hindi kailanman pumasok sa isip niyang magkagusto sa kapwa lalaki. Pero bakit ngayon, parang may bumabangga sa kanyang isip na pilit niyang itinatanggi.

Napakuyom siya ng kamao. Parang isang alon ang bumalot sa kanyang katawan—isang di-maipaliwanag na sensasyon ng init at kaba, na para bang may tinutulak siyang damdamin na hindi niya gustong tanggapin.

Huminga siya nang malalim at pinilit ibaling ang isip sa ibang bagay. Ngunit kahit anong pilit niyang iwaksi ang mga imahe sa kanyang utak, patuloy silang bumabalik—ang anyo ni Ramil, ang walang saplot nitong katawan, ang kakisigan ng kanyang mga pinsan.

Napaungol siya ng mahina, hindi sa sarap kundi sa pagkadismaya. Ayaw niyang isipin ito. Hindi dapat, subalit hindi niya kayang pigilan ang sarili.

Mainit ang kanyang palad na marahang dumapo sa matigas na umbok sa pagitan ng kanyang hita. Sa unang dampi pa lamang ay parang may kuryenteng dumaloy mula sa kanyang palad patungo sa bawat himaymay ng kanyang katawan. Napasinghap siya, isang ungol ang pumiglas sa kanyang lalamunan.

Marahan ngunit madiin niyang sinakmal ang naghuhumindig na laman, unti-unting iginapang ang kanyang palad, taas-baba, mabagal ngunit puno ng panggigigil. Ramdam niya ang pagkapuno ng hangin sa kanyang dibdib, ang naninigid na pananabik na bumalot sa kanyang ulirat.

Hindi niya maintindihan, hindi siya ganito kabilis mag-init dati-rati, kahit pa sa piling ng kanyang nobya. Ngunit ngayon—ngayon na nasa isipan niya ang mga matitikas na katawan ng kanyang tiyuhin at mga pinsan, ang kintab ng kanilang basang balat, ang hubog ng kanilang katawan—tila nag-aalab ang kanyang laman sa isang kakaibang init na hindi niya maipaliwanag.

Muli siyang napasinghap nang lalong tumigas ang kanyang kargada sa kanyang palad. Alam niyang mali ito, ngunit hindi niya mapigilan. Nauulol siya sa pagnanasa, sa isang kasalanang hindi niya kailanman inakalang magpapayanig sa kanyang pagkatao.

Nagsimula sa mahinahong dampi ang kanyang kamay, marahang isinasalsal ang sariling kahabaan, ngunit sa bawat hagod, lalong tumitindi ang kilabot na gumapang sa kanyang balat. Ramdam niya ang unti-unting pag-init ng kanyang katawan, ang unti-unting pagtaas ng kanyang pagnanasa—isang pagnanasa na hindi niya kayang ipaliwanag, ngunit hindi rin niya kayang pigilan.

Napapikit siya, sinasalo ng kanyang diwa ang matingkad na imaheng naglalaro sa kanyang isipan. Doon, sa kanyang haraya, nakatayo ang kanyang tiyuhin—matikas, hubo’t hubad, ang maskuladong katawan nitong batbat ng pagkabasa at lalong nagmumukhang makapangyarihan. Sumunod ang imahe ng kanyang kambal na pinsan—parehong kisig, parehong nagtataglay ng nakabibighaning alindog. At sa pagitan ng kanilang mga hita, ang ipinagmamalaking kargada ng kanilang lahi, may angking sukat, nakamamanghang hulma, nakakapang-akit.

Muling bumilis ang kanyang mga galaw, kasabay ng lalong pagkalunod niya sa bawal na pantasya. May bahid ng hiya sa kanyang dibdib, ngunit natatalo ito ng matinding pagnanasa. Hindi niya maintindihan, bakit sa dami ng maaaring pumasok sa kanyang isipan, ay ang nakabibighaning imahe pa ng kanyang makikisig na kadugo. May bahagi ng kanyang sarili na gustong pigilan ito, ngunit ang tawag ng laman ay masyadong matindi, masyadong malakas.

Isang ungol ang lumabas sa kanyang bibig, isang pigil ngunit puno ng pananabik. Ang kanyang katawan ay naalipin na ng sariling pagnanasa, habang ang kanyang isipan ay hinahatak ng isang malalim, madilim, at masarap na kasalanan.

Sa loob ng silid ni Kristof, mahigpit ang yakap niya sa nobya, ang kanilang mga katawan ay magkalapit, naghahalo ang init ng kanilang balat sa malamig na simoy ng hangin mula sa bukas na bintana. Ang kanyang pisngi ay nakasandig sa malambot na buhok ng nobya, habang ang banayad nitong paghinga ay nagsisilbing musika sa tahimik na silid.

Ngunit sa gitna ng katahimikan at init ng kanilang yakapan, gawa marahil ng lamig ng panahon, isang di inaasahang sensasyon ang gumapang sa kanyang katawan—isang matinding pangangailangang umihi. Nagsimulang gumalaw si Kristof, marahang nag-angat ng katawan upang hindi maistorbo ang mahimbing na pagtulog ng kanyang nobya. Saglit niyang pinagmasdan ang mahinhin nitong mukha, animo’y isang anghel na payapang nagpapahinga.

Dahan-dahan siyang bumangon, pinanatiling banayad ang bawat kilos, animo’y isang aninong ayaw magising ang tabi. Inabot niya ang seradura ng pinto at sinikap na buksan ito nang walang anumang ingay. Isang mahinang pagpihit ang nagmarka ng pagbukas nito, at sa parehong ingat, isinara niya ang pinto sa likod niya.


Sa paglabas niya sa sariling silid, bago pa makapaghandang magtungo ng banyo upang maka-ihi, isang bagay ang agad na pumukaw sa kanyang pansin—ang pinto ng tabing silid, ang silid ni August, ang kanyang pamangkin, ay bahagyang nakabukas. Nakasara ang mga ilaw sa pasilyo, kaya’t mula sa siwang ng pintuan ay may bahagyang liwanag na nagmumula sa loob.

Sa unang sandali, wala siyang intensyong sumilip. Ngunit sa kanyang pagdaan, isang kakaibang tunog ang pumukaw sa kanyang pandinig—isang mahina, pahinto-hintong paghinga na may halong bahagyang ungol.

Napakunot ang kanyang noo.

Marahan siyang lumapit at sinilip ang siwang ng pinto.

Doon, sa loob ng silid, tumambad sa kanya ang isang eksenang hindi niya inasahan.


Ang pamangkin ay nakaupo sa gilid ng kama, ang kanyang tapis na tuwalya ay nakalas, bumagsak sa tabi niya, at ngayo’y nakabuyangyang ang kanyang katawan. Nakatirik ang kanyang paningin, bahagyang nakapikit, nakakagat sa kanyang ibabang labi, at ang kanyang nanginginig na kamay ay walang alinlangang nagtataas-baba sa sarili niyang kargada.

Nanlaki ang mga mata ni Kristof.

Isang mabilis na alon ng init at pagkagulat ang dumaloy sa kanyang katawan. Hindi niya kailanman inakalang makikita niya ang pamangkin sa ganitong anyo—si August, na kilala niya bilang tahimik at mahiyain, ngunit ngayon, narito ito, hubad sa kanyang harapan, niyayakap ang sariling init sa isang sandali ng pagnanasa.

Hindi niya alam kung dapat bang umurong o ipagpatuloy ang panonood.

Mabilis na tumibok ang kanyang dibdib, hindi lamang dahil sa pagkagulat, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya matukoy—isang damdaming hindi niya alam kung paano ipapaliwanag.

Ang malamig na hangin sa pasilay tila hindi sapat upang palamigin ang biglang pag-init ng kanyang pakiramdam.

Samantala, sa kabilang banda, nagpapatuloy ang pagligo ng mag-aama.

Habang abala si Ramil sa pagbabanlaw ng kanyang sinabunang katawan, walang sawang nagtatampisaw sa tubig ang kambal, masayang naghaharutan, tila hindi alintana ang malamig na haplos ng ulan at hangin sa kanilang balat. Mula sa kanilang hagikhik at pagbibiruan, halatang natutuwa pa silang manatili sa ilalim ng poso, kahit pa unti-unti nang dumadampi sa kanilang balat ang ginaw.

Ngunit hindi iyon lingid kay Ramil.

“Anak, dalian niyo nang tapusin ‘yang pagligo niyo” Wika niya sa dalawa, bahagyang tinitigan ang kambal na patuloy sa paglalaro ng tubig. Alam niyang kanina pa sila naliligo, at nagsisimula na siyang mag-alala na baka mababad sila nang husto at sipunin kinabukasan.

Napatingin ang kambal sa ama. Bagaman gusto pa nilang magtagal, napilitan na rin silang sumunod. Isa-isa na nilang isinahod ang kanilang mga katawan sa agos ng tubig mula sa poso, sinisikap na banlawan ang natitirang bula ng sabon sa kanilang balat.

Ilang saglit pa, natapos na rin si Ramil sa kanyang pagbabanlaw, kasabay ng pag-ahon ng kambal. Nanginginig na silang tatlo sa ginaw, lalo pa’t patuloy ang ambon na bumabagsak mula sa madilim na ulap sa langit.

“Tay, wala pa po ba si Kuya August? Giniginaw na po ako. Wala tayong tuwalya” Wika ni Haeden, pilit na nilalabanan ang panginginig habang niyayakap ang sarili upang kahit paano’y magbigay-init sa kanyang katawan.

Napatingin si Ramil sa direksyon ng bahay. “Oo nga, kanina pa siya umalis… Bakit kaya siya natagalan?”

Mula sa kanyang boses, may bahagyang pag-aalala. Alam niyang si August ay umakyat saglit sa bahay upang magbihis, subalit nakatakda rin dapat itong bumalik upang ihatid muli ang twalya. Pero ilang minuto na ang lumipas, ay hindi pa ito bumabalik.

Dama na ni Ramil ang panunubok ng lamig sa kanyang katawan, subalit higit siyang nag-aalala sa kambal na anak na may maninipis na pangangatawan.

Napatingin siya sa kambal. Kapwa nakayakap ang dalawa sa kanilang katawan, nanginginig habang nakaupo sa isang tabi. Pinisil niya ang kanyang mga palad, bumuntong-hininga, saka muling lumingon patungo sa direksyon ng bahay.

“Iho, August, bilisan mo naman…”
Mahina niyang bulong, inaasahan ang mabilis na pagdating ng pamangkin dahil lubos na siyang nag-aalala para sa kambal na anak.

Sa kabilang banda, patuloy ang marahang pagtaas-baba ng kamay ni August sa sariling kargada, bawat dampi ng kanyang palad ay tila nagpapadala ng kilabot sa kanyang laman. Hindi niya maunawaan kung bakit nag-aalab ang init sa kanyang katawan, lalo na ngayong bumubuhos ang malamig na ulan sa labas. Ang tila mahahapding patak nito sa bubungan ay nagsisilbing musika sa kanyang pandinig, lumilikha ng isang nakababaliw na timpla ng lamig at init na lalong nagpapalakas ng kanyang pagnanasa.

Pumikit siya, ninanamnam ang bawat hagod, at sa kanyang isipan ay muling bumalik ang nakakahumaling na anyo ng kanyang tiyuhin—ang matikas nitong pangangatawan, ang malalakas na bisig, ang lalim ng titig na minsang nagpatigil sa tibok ng kanyang puso. Hindi rin niya maiwasang alalahanin ang kanyang mga pinsan—mga matang puno ng pang-akit at mga balat na tila nililok ng mga diyos.

Napasinghap siya, ramdam ang paggapang ng kiliti sa buo niyang katawan. Lalong bumilis ang kanyang paggalaw, at sa bawat ulos ng kanyang kamay, sa bawat alon ng matinding pagnanasa, alam niyang siya ay tuluyang natatangay sa apoy ng sariling pita, habang lingid pa rin sa kanyang kamalayan na patuloy na pinagmamasdan ng kanyang tiyuhing si Kristof ang kanyang pribadong sandali.

Mabilis niyang naramdaman ang pagtaas ng init sa kanyang kaibuturan, ang naninigid na tensyon sa kanyang katawan na tila isang nagbabadyang pagsabog. Bumigat ang kanyang paghinga, at sa bawat pintig ng kanyang kaselanan, alam niyang nalalapit na siya sa rurok ng kanyang pagnanasa. Isang mahinang ungol ang kumawala sa kanyang mga labi habang ang kanyang katawan ay nanginginig sa nalalapit na kaluwalhatian.

Ngunit sa mismong saglit na iyon—
“BAG!”

Isang malakas na kalabog ang dumagundong mula sa labas ng pinto ng kanyang silid, dahilan upang biglang bumalik ang kanyang ulirat mula sa init ng kanyang sariling mundo. Kumabog ang kanyang dibdib—matindi ang kanyang pagkagulat. Alam niyang hindi iyon bahagi ng kanyang imahinasyon.

Parang kidlat na dumaloy sa kanyang katawan ang gulat. Napabalikwas siya, mabilis na hinablot ang twalya upang itakip sa sarili habang ang puso niya ay tila gusto nang lumabas sa kanyang dibdib. Halos hindi pa tuluyang napapawi ang matinding init sa kanyang katawan, ngunit napalitan ito ng kaba at takot.

Napahinto siya, nakikiramdam sa katahimikan na ngayo’y bumalot sa buong silid. Ang tanging naririnig niya ay ang malakas na patak ng ulan sa labas at ang mabilis niyang paghinga.

Napalunok siya ng tuyo habang unti-unting iniangat ang tingin patungo sa kanyang pinto, at laking gulat niya nang makitang bahagyang bukas ito.

Sa siwang nito, ramdam niya ang lamig ng hangin mula sa labas, ngunit higit pa roon ay ang pangambang maaaring may nakakita sa kanya.

Bagaman ramdam pa rin ang pagtirik ng kanyang ari sa ilalim ng manipis na tela, naglakas-loob siyang tumayo nang dahan-dahan, halos pigil ang paghinga habang lumalapit sa pinto. Nang marating niya ito, bahagya siyang sumilip palabas, at sa kanyang pagdungaw, tumambad sa kanya ang isang itim na pusa—sumisinghot-singhot sa natapon na lupa at halaman sa tabi ng nabasag na paso.

Suminghap si August. Napahigpit ang hawak niya sa twalya.
“Pusa lang pala!”

Bago pa niya mabulyaw ito, kumaripas na ng takbo ang pusa, animo’y alam nitong may kasalanan. Napakamot na lamang si August sa ulo, kahit pa dama pa rin niya ang nanatiling kaba sa kanyang dibdib. Muntik na siyang atakihin sa nerbyos.

Ngunit bago pa niya tuluyang pakawalan ang tensyon sa kanyang katawan, isang bagong alalahanin ang bumangon sa kanyang isip—ang kanyang tiyuhin na si Ramil at ang pinsang kambal na hinihintay siyang bumaba para sa twalya.

“Patay…”
Bulong niya sa sarili, napalunok muli.

Paanong hindi niya naalala na naghihintay sa kanya ang mag-aama gayong buong imahe nila ang nasa kanyang pantasya

Init ng Ulan

Malakas ang kabog ng dibdib ni Kristof, maingat siyang nakasiksik sa likuran ng isang aparador, isang tanging espasyong pinakamalapit niyang napagkublian matapos ang makalaglag-pusong tagpo matapos niyang aksidenteng natabig ang isang pasong may halaman na nakatabi sa harapan ng pinto ng silid ng pamangking si August, ito’y habang abala niya ito kaninang pinagmamasdan sa kanyang pribadong sandali.

Mabuti na lamang at agad na lumapit ang mausisa nilang itim na pusa sa natumba’t-nabasag na paso at inamoy-amoy ito, kaya’t paglabas ng pamangking si August ay siyang dinatnan nito’t inakalang pusa lamang ang nakabasag at nakatabig roon.

Nakita ni Kristof na lumabas na si August na nakasaplot na muli, kaya naman naginhawaan siya’t nakahinga ng maluwag, subalit hindi niya maiwasang matawa, sapagkat batid niyang hindi na naituloy ng pamangkin ang napipinto nitong pagpapabulwak kanina, bagamat hindi naman niya sinadya na maistorbo at maudlot ang masarap nitong sandali.

Gayon pa man, hindi pa rin mawaglit kay Kristof ang imahe ng pamangkin sa ginagawang pagpapaligaya sa sarili kanina, tumatak sa kanya ang ekspresyon nito—ang kumikinang nitong kayumangging balat sa ilalim ng malamlam na liwanag, ang pagtirik ng mata, ang paggalit ng mga litid sa leeg, ang bahagyang pag-angat ng balakang, ang pagpikit nito, ang pagkagat sa ibabang labi, ang mga pasaldak nitong paghinga’t-ungol, lalong-lalo na ang kahabaan ng moreno nitong kargadang gabakal sa tindig na kauna-unahang beses niyang nakita.

Gayon pa man, hindi maiwasang maguluhan ni Kristof kung bakit siya nakararamdan ng kakaibang init na gumagapang sa kanya sa tuwing iniisip niya ang imahe ng pamangkin kanina, tila nahuhumaling siyang makasaksi ng isang lalaking nauulol sa sarap, bakit nahuhumaling siya sa imahe ng isang laman na meron rin siya?

Napalunok siya, nag-aalangan.

“Tangina, anong nangyayari sa akin? Nababakla na ba ako?”

May kilabot na sumayaw sa kanyang balat—isang pahiwatig na ayaw niyang kilalanin. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang pilit niyang pinapatay ang apoy na unti-unting nagliliyab sa loob niya. Batid niya, hindi ito tama. Hindi dapat. Subalit ang sariling isip niya mismo ang nagtutulak sa kanya pabalik sa ganoong guniguni, at may kung anong puwersang humahatak sa kanya upang muling sariwain ang mainit na eksena ng pamangkin sa kanyang diwa.

Kasabay ng pagbuntong-hininga niya, naramdaman niyang may kung anong nagbabaga sa kailaliman ng kanyang pagkatao—isang bagay na hindi niya sigurado kung dapat niyang labanan, o hayaan na lamang lumiyab nang tuluyan.


Sa malamlam na liwanag ng maulang hapon sa sala ng bahay, nakapatong na sa ibabaw ng mesa ang ilang baso ng mainit na kape na kanina pa nakahanda subalit hindi pa rin nagagalaw ng mga kalalakihan. Ang mahinang pag-usok nito’y unti-unti nang napaparam, tila sinasalamin ang pag-usad ng oras habang naghihintay ang dalawang ina.

Hindi mapakali si Ema. Ilang beses na niyang iniikot ang tingin sa paligid, pilit pinapakalma ang sarili. Ngunit sa kabila ng kanyang pagpipigil, hindi niya napigilang bumuntong-hininga at lingunin ang ina.

“Hindi kaya’t masyado nang nababad sa pagligo ang mga bata?” May bahagyang pag-aalalang wika niya, bakas sa tinig ang pagaalala sa maaaring mangyari sa kanyang mga anak na batid niyang kanina pa naliligo sa ilalim ng poso kasama ng kanilang ama. Napailing siya habang bahagyang namuo ang kunot sa kanyang noo. “Tuwing si Ramil nga naman ang kasama nila, oo.”

Napangiti na lamang si Nay Trinning sa nakikitang pag-aalala ng anak. Hindi na bago sa kanya ang ganitong eksena—ang pagiging balisa ni Ema tuwing napapahiwalay ang mga bata, lalo na kung nasa piling ng asawa nitong si Ramil.

“Hintayin na natin sila, baka patapos na rin ang mga iyon” Aniya, may bahagyang tawa sa tinig. “Iisa lang ang poso, baka nagsalin-salinan pa sila’t ipinag-bomba ang isa’t-isa.”

Bumuntong-hininga muli si Ema. Subalit kahit na pilitin niyang ngumiti sa sinambit ng ina, hindi niya maiwasang titigan ang madilim na ulap sa labas ng bintana. Ramdam niyang pamumuno ng ginaw sa maulang hapon.

Sa likurang bahagi ng bahay, patuloy na umaagos ang malamig na ulan, kaya naman patuloy rin sa pangangatog sa ginaw ang mag-aama na magpahanggang sa ngayo’y hubo’t-hubad na naghihintay sa pagdating ni August para sa twalya.

Ilang saglit, nakita na nilang nagmamadaling dumating si August, bahagyang hinihingal, dala ang ilang piraso ng tuyong damit at ang twalya. Agad siyang sinalubong ng malamig na tanaw ni Ramil, habang ang kambal ay nanginginig sa ginaw, hubo’t hubad pa rin mula sa pagkakababad sa basang katawan sa ilalim ng maambong kalangitan.

“Pasensya na po, Tito” Agad na paumanhin ni August, pilit pinapanatili ang kalmado niyang anyo kahit pa ramdam niyang may bigat ng sitwasyon.

“Naghalungkat pa po kasi ako ng maipapahiram na maisusuot nila insan, kasi alam kong wala silang maisusuot.” Pagdadahilan niya, ito ang tanging naisip niyang palusot upang hindi siya pagdudahan sa kanyang matagal na pananatili sa kwarto.

May pagkadismaya man sa tagal ng pagbalik nito, naintindihan niya naman ang paliwanag ng pamangkin, kung tutuusin ay dapat nga siyang magpasalamat pa sa pagmamalasakit nito sa paghahanap ng maipapahiram na damit sa anak niyang kambal.

Bumuntong-hininga na lamang si Ramil bago tumango. “Ah, ganon ba… Salamat, August.”

Hindi na pinatagal pa ni Ramil ang usapan. Mas mahalaga na maibsan ang ginaw ng mga bata.

“Kayo nang maunang magpunas at nang makapagbihis na kayo” Utos ni Ramil sabay abot ng twalya kay Haeden, na agad namang tinanggap ito, halatang sabik na mapunasan ang basang katawan.

“Dito ka na magpunas at magbihis, gagamitin ko rin yang twalya pagkatapos” Wika ni Ramil, malamig ang tinig ngunit may bahid ng pangunguna.

Agad namang kinuha ni Haeden ang twalya, kahit pa bahagyang basa na ito mula sa naunang paggamit ng pinsang si August. Dali-dali niya itong ipinunas sa kanyang katawan, hinayaan nitong higupin ang nanunuot na lamig sa kanyang katawan. Matapos niyang matuyo ang bawat bahagi ng kanyang katawan, walang alinlangang iniabot niya ito sa kambal niyang si Jaeden.

Agad namang tinanggap ni Jaeden ang twalya, kahit pa ramdam niyang mas basa na ito ngayon kaysa noong una. Pilit niyang ipinahid sa kanyang balat ang twalya, kahit na parang lalo lang siyang nilalamig sa bawat dampi nito, ang mahalaga ay makapagpunas siya at makapagbihis agad, makatakas sa hampas ng malamig na hangin na lalong pinatitindi ng patuloy na buhos ng ulan.

Habang abala si Jaeden sa pagpupunas ng kanyang katawan, lumapit si August at iniabot kay Haeden ang isang brief at isang short na maaaring isuot.

“Sa taas na lang kayo mamili ng masusuot na t-shirt, insan. Marami naman akong maipapahiram sa inyo doon” Wika ni August.

Hindi na nag-atubili si Haeden. Agad niyang kinuha ang brief, isinukbit ito sa kanyang mga binti, at marahang itinaas hanggang ganap na nitong natakpan ang kanyang kahubdan. Mabilis ding sumunod ang pagsuot niya ng short, na kahit medyo maluwag ay sapat na upang maprotektahan siya mula sa malamig na hangin na patuloy na bumabalot sa kanila.

Samantala, nang matapos namang makapagpunas si Jaeden, agad din siyang inabutan ni August ng brief at salwal. Walang pag-aalinlangan, tinanggap niya ito, sabik nang matakpan ang nanlalamig niyang balat.

Mabilis sinuot ni Jaeden ang brief, kasabay ng pag-asang kahit papaano’y magdudulot ito ng kaunting init sa nanginginig niyang katawan. Sunod niyang isinuot ang salwal, mabilis ang bawat kilos sa mithiing makapagbihis nang buo, at tuluyang makabalik sa init ng loob ng bahay.

Samantala’y basang-basa na ang twalya nang makarating kay Ramil. Wala na halos itong nagawa upang matuyo ang kanyang katawan—sinipsip na nito ang lahat ng tubig mula sa balat ng pamangking si August, at ang kambal niyang anak na sina Jaeden, at Haeden. Ngunit sa kabila ng lamig na bumabalot sa kanya, wala siyang ibang mapagpilian. Kaya kahit pa halos dumikit na sa kanyang palad ang bigat ng basang twalya, pinilit pa rin niya itong ipampunas sa kanyang hubo’t-hubad na katawan.

Sa bawat hagod niya ng twalya sa kanyang balat, naramdaman niya ang panunuot ng ginaw, na para bang mas lalo pang lumalamig ang hangin sa bawat segundong lumilipas.

Sa harapan niya, nagsalita si August, may bahagyang pag-aalangan sa tinig nito. “Ahm, Tito Ramil… pasensya na po, hindi ko kayo naipagdala ng masusuot. Mukhang hindi po kasi kakasya sa inyo ang mga damit ko.”

Bahagyang napangisi si Ramil sa sinambit ng pamangkin. Napatango siya, parang nagpipigil ng tawa.

“Ayos lang yon, August. Baka manghiram na lang ako kay Tay Pio” Sagot niya, may halong ngiti sa kanyang tinig.

Matapos ang ilang saglit, ibinalot na lamang ni Ramil ang basang twalya sa kanyang bewang, sapat lang upang matakpan ang kanyang kahubdan. Kahit papaano, naibsan ang malamig na hangin na dumadampi sa kanyang balat, ngunit hindi nito tuluyang nawala ang ginaw na gumagapang sa kanyang laman.

Matapos makapagpunas ng katawan at makapagsaplot, sabay-sabay na muli silang nagtungo sa loob ng bahay kung saan agad silang sinalubong ng init mula sa bahagyang usok ng nakahandang kape sa mesa at nang mag-inang kanina pa naghihintay sa kanila.

“Oh, Ramil, August, mga iho, kape muna kayo” Masiglang bati ni Nay Trinning habang itinuro ang apat na baso ng mainit na kape sa lamesa.

“Salamat po, Nay Trinning” Sagot naman ni Ramil, hindi mapigilang mapangiti sa pagaabala ng biyenan.

Mabilis namang lumapit si August sa kambal at marahang tapik sa balikat ni Haeden.

“Ahm, insan, tara, akyat muna kayo sa taas at nang makapamili kayo ng t-shirt na masusuot niyo” Alok niya sa dalawa.

“Sige, kuya” Halos sabay na sagot ng kambal bago mabilis na sumunod kay August paakyat sa silid, sabik na makasuot ng pang itaas na kasuotang magtatakip sa kanilang nilalamig na katawan.

Napansin naman kaagad ni Nay Trinning si Ramil na nakatapis lang ng twalya. Halata ang pagkabasa ng tela, at sa malamig na hapong ito, hindi niya maiwasang mag-alala. Batid niyang walang ibang maisusuot ang manugang, lalo’t tiyak niyang tuluyang nabasa ng ulan ang lahat ng damit nito.

“Naku, Ramil, akyat ka na muna sa silid ng bayaw mo at manghiram ka ng masusuot. Baka lamigin ang katawan mo” May halong pag-aalala sa tinig ng matanda.

Bahagyang napalunok si Ramil, hindi maiwasang mag-atubili. Napadako ang tingin niya sa itaas, sa silid ng bayaw niya—at kasabay nito, bumalik sa kanyang isipan ang tensyon sa pagitan nila. Ang ideyang kailangan niyang lumapit dito para manghiram ng damit ay nagbigay sa kanya ng bigat sa dibdib.

“Ahm, kahit kay Tay Pio na lamang po ako manghiram, Nay. Ayos lang po” Sambit ni Ramil, pilit na ikinukubli ang pag-aalangan sa kanyang tinig.

Bahagya siyang napakamot sa batok, pilit ding iniiwasan ang tingin ng kanyang asawa’t biyenan.

“Ayaw ko rin pong makaabala kay bayaw… at baka andiyan si Angel” Dagdag pa niyang palusot, hindi tiyak kung nakumbinsi ang mga kaharap.

“Manghihiram ka lang naman ng damit, hindi ka naman makakaistorbo, mahal” Sambit naman ni Ema, sinundan iyon ng bahagyang tawa, bago iniling ang ulo. “Isa pa, hindi kakasya ang mga damit ni Itay sa iyo. Sa laki ba naman ng katawan mo, baka para kang siniksik sa sako ng bigas”

Hindi maiwasang matawa ni Nay Trinning sa biro ng anak na si Ema sa mister nitong si Ramil, habang hindi rin mapigilang mapangiti saglit ni Ramil, ngunit hindi pa rin niya maiwasang mag-atubili. Ramdam niyang hindi siya basta makakaiwas sa suhestyon ng kanyang biyenan at asawa.

“Naku, sige na, Ramil, iho. Akyat ka na doon sa silid ng bayaw mo. Hindi ka pwedeng manatiling ganyan lang ang suot mo, lalo pa’t napakalamig ng hangin. Baka magkalamig-lamig ka pa sa katawan—mahirap na” May halong pag-aalalang wika ni Nay Trinning.

Hindi agad sumagot si Ramil. Napatingin siya sa hagdan, saka mabilis na iniwasang lumalim pa ang iniisip. Parang may bumigat sa kanyang loob, isang bagay na hindi niya kayang ipaliwanag, pero malinaw na ayaw niyang gawin ang suhestyon ng biyenan.

“Ahm, mas mainam po siguro kung kay Tay Pio na lamang ako manghiram. Ayaw ko rin pong istorbohin si Kristof… ngayon lang kami nagkapahinga sa trabaho, kaya’t hayaan po muna natin siyang tamasahin ang araw ng pahinga” Pagpupumilit niya, pilit na nagpapakumbaba sa sitwasyon.

Hindi maiwasnag magtaka ni Ema, hindi niya mabatid kung bakit tila nahihiya ang kanyang asawang si Ramil na magtungo sa silid ni Kristof upang manghiram ng damit, samantalang dati-rati’y wala naman siyang pagaatubiling lapitan ito sa anumang bagay na kailangan. Subalit naisip rin ni Ema na marahil ay nagaalangan lamang si Ramil lalo pa’t alam nitong kasama ni Kristof ngayon sa taas ang nobya nitong si Angel, at ayaw marahil nitong makaistorbo sa kung anumang sandali ang naghahari sa loob ng kanilang silid.

Napabuntong-hininga naman si Nay Trinning, halatang hindi na nais pang makipagtalo sa manugang.

“Ahm, kung gayon, iho, sige at magtungo ka na lang sa silid. Nasa batalan si Pio at nagaayos ng mga nasibak niyang kahoy. Kaya ikaw na ang bahalang pumasok sa silid namin at mamili ka na lang ng mahihiram mong saplot.” Mahinahong niyang sambit.

“S-sige po, Nay. Salamat po” Sagot niya, bago marahang tumayo at tinungo ang direksyon ng silid, dala ang bahagyang pangangatal.

Iniwan na muna ni Ramil ang mag-ina sa sala at tahimik na nagtungo sa silid ng kanyang mga biyenan.

Hindi maiwasang maisip ni Ramil ang bayaw na si Kristof, matagal na niyang kilala si Kristof. Hindi lang bayaw ang turing niya rito, kundi isang totoong kapatid. Magmula pa noong pinopormahan pa lamang niya si Ema, magkasangga na sila ni Kristof sa lahat ng bagay. Magkasama sa paglalaro ng basketball, sa mga inuman tuwing may okasyon, sa pangingisda sa dagat, at maging sa pageekstra sa konstruksiyon. Maraming beses na silang nagtawanan sa kalokohan, nagdamayan sa mga problema—at sa bawat pagkakataon, alam nilang buo ang tiwala nila sa isa’t isa. Kaya naman hindi niya maiwasang masaktan, lalo na sa nadiskubre niyang ginagawa ng bayaw kaninang umaga sa baraks.

Napabuntong-hininga siya. Kahit anong pilit niyang iwaksi ang bumabagabag sa kanya, hindi niya maialis ang bigat sa kanyang loob. Alam niyang magbayaw sila, alam niyang asawa niya ang kapatid nito, at tiyuhin siya ng kanyang mga anak. Pero sa kabila ng lahat, hindi mapawi ang hinanakit na unti-unting bumibiyak sa pundasyon ng kanilang matagal nang samahan. Ayaw niya itong maramdaman, pero naroon ito—ang pait, ang pagdududa, ang panghihinayang.

Sa ngayon, hindi pa niya kayang harapin si Kristof. Hindi pa siya handa. Marahil, mas mainam nga na magkaroon muna sila ng puwang—isang distansya na magbibigay sa kanya ng oras para ayusin ang kanyang isip.


Sa batalan sa likod ng bahay, bahagyang nakiramdam si Tay Pio. Tahimik. Tanging ang patak ng ulan at mahihinang bulong ng hangin ng maririnig. Alam niyang nakapasok na sa loob ang mag-aama—wala na siyang ibang kasama dito sa likuran kundi ang sariling anino at ang bumibilis na pintig ng kanyang dibdib.

Dahan-dahan siyang lumabas mula sa kanyang pinagkukublian, halos hindi lumilikha ng ingay ang kanyang yapak sa mamasa-masang lupa. Ang poso, basang-basa pa mula sa pinagliguan ng mga kalalakihan at mula sa ambon ng ulan, at naroon sa sampayan ang kanilang mga pinaghubarang saplot—mga kamiseta, salwal, pantalon at mga brief na nakalaylay, hindi man lang naisampay nang maayos sa pagmamadali.

Luminga-linga siya, tiniyak na walang makakakita sa kanyang gagawin. Nang matiyak na walang presensya ng kahit sino, marahan niyang dinampot ang isang maong na pantalon—malaki ito, pamilyar ang bigat at amoy. Hindi siya maaaring magkamali. Kay Ramil ito.

Muli siyang luminga. Nakakapaso ang kaba sa kanyang dibdib, pero hindi niya napigilan ang sarili. Dumulas ang kanyang mga daliri pababa, hinanap ang tunay niyang pakay—ang pinaghubarang brief ng kanyang makisig na manugang.

Matagal na niyang pinagpapantasyahan si Ramil. Ilang beses na niyang hinangaan ang tikas nito, ang matikas nitong katawan na tila inukit ng taon ng pagbabanat ng buto. Sa tuwing nakikita niya itong pawisan at hubad-baro habang nagtatrabaho, may kung anong bagay sa kanyang kaibuturan ang nagigising—isang damdamin na alam niyang hindi niya dapat maramdaman.


Napalunok si Tay Pio habang nakatingin sa pulang brief na nakasampay sa tabi ng maong na pantalon. Sa unang tingin pa lang, batid na niya kung kanino ito. Sa sukat, sa anyo, sa itsura ng may kaluwagang garter—wala siyang ibang naiisip na maaaring nagmamay-ari nito kundi ang makisig niyang manugang.

Nanginig ang kanyang kamay habang marahan niyang hinablot ito mula sa sampayan. Para bang nag-aalangan, pero sa kaloob-looban niya, alam niyang wala nang atrasan.

Dumapo ang tingin niya sa mismong harapan ng brief—ang bahaging iyon na minsan nang kumalong sa pagkalalaki ni Ramil. Bagama’t tila nanipis na ang tela dulot ng madalas na paggamit, kapansin-pansin pa rin ang bahagyang pagluwag ng bandang harapan nito, tanda ng malaking nilalaman nito sa tuwing isinusuot.

“Putangina…”
Mahina niyang bulong, hindi alam kung siya ba’y takot o nananabik.

Hindi na niya napigilan ang sarili. Wala na siyang sinayang na pagkakataon. Marahan niyang inilapit ang brief sa kanyang ilong, at sa isang iglap, sininghot niya ito nang mariin.

Dumaloy sa kanyang sistema ang halimuyak nito—hindi siya nagkamali. Kahit basa ang tela dahil sa ulan, hindi pa rin nawala ang bahagyang bakas ng pawis at init ng katawan ng kanyang manugang, natural na samyo ng isang lalaking babad sa trabaho.

Pumikit siya, hinayaang lamunin siya ng sandali. Halos lumutang ang kanyang utak, kakaiba ito, halatang amoy nakulob at talagang nangingibabaw ang halimuyak ng isang pamilyadong kargada.

Sa kabila ng kanyang pagkahipnotismo sa halimuyak ng burat ng manugang mula sa inaamoy nitong brief, hindi nakakalimot si Tay Pio sa maaring panganib na may makahuli sa kanya na ginagawa ito, kaya naman ilang saglit pa ay agad na niyang ibinalik sa sampayan ang nakakabaliw na brief ng manugang.

Sunod namang nakita ni Tay Pio ang dalawang short, kasama pa ng mga short na ito ang isang kulay asul na brief at isang kulay kahel, maninipis lamang ang mga ito at halatang mumurahin rin, at sa sukat ng mga ito ay batid niyang sa binatilyong kambal ang mga ito.

Hindi rin maiwasang manakam ni Tay Pio sa nagugwapuhang kambal na apo na namana ang kisig ng ama, kaya naman agad rin niyang pinagdadampot ang dalawang brief at tig-isang inamoy ang mga ito. Hindi makapaniwala si Tay Pio, katorse anyos pa lamang ang kambal, subalit nakaka lusaw na rin ng utak ang amoy ng kargada ng mga ito, tipikal na amoy ng mga binatilyong nakulob ang burat sa brief, at hindi siya halos makapaniwala sapagkat bukod sa magkamukhang-magkamuhka ang burat ng kambal na nasilayan niya kanina, magka amoy na magka amoy rin ang pinaghubarang brief ng mga ito, bagay na nakapagpa init ng husto sa kanyang pananabik.

Nais mang ibabad pa ni Tay Pio ang nakaka adik na halimuyak ng brief ng kambal na apo sa kanyang ilong, batid niyang umaandar ang oras, at batid niyang limitado siya sa kanyang ginagawa, kaya’t kailangan niyang sapatin ang maiksing oras upang masamyo ang lahat ng nakasampay na pinaghubarang brief ng mga kalalakihan.

Matapos maamoy ang nakababaliw na samyo ng mga pinaghubarang brief ng mag-aama, sunod namang dinampot ni Tay Pio ang isa pang brief na kasama ng isang maong na pantalon, at kilala niya ang pantalon at brief na ito, alam niyang pagaari ang mga ito ng binatang apo niyang si August.

Matagal na ring may pagnanasa si Tay Pio kay August, lalo pa’t namana rin ni August ang angking alindog ng marino nitong ama. Sa katunayan ay madalas na rin niyang hindi mapigilan ang sariling amuyin ang pinaghubarang brief ng apo, lalo pa’t madalas ay iniiwan lamang ni August ang mga pinaghubaran na nakasabit sa banyo sa tuwing matatapos itong maligo, at sa mga pagkakataong iyon ay sumasalisi si Tay Pio at hindi mapigilang langhapin ang nakaadik na samyo ng binatang burat ng apo mula sa pinaghubarang brief nito, at hindi lang kay August ito ginagawa ni Tay Pio, maging sa mismong bunsong anak nito na si Kristof.

Agad na dinampot ni Tay Pio ang pinaghubarang brief ni August at kanya rin itong inamoy, kakaiba ang amoy nito at hindi gaanong amoy pawis kumapara sa pinaghubarang brief ng mag aama, kaya naman maaamoy ng husto ang natural na samyo ng burat ni August mula rito.

Nais mang ibabad pa ni Tay Pio ang brief ng apo sa kanyang ilong ay batid niyang masyadong delikado ang sitwasyon, kaya naman muli na rin niyang ibinalik sa sampayan ang brief ni August.

Nais mang kuhanin at itago ni Tay Pio ang brief ng mga ito subalit masyadong halata at tiyak na magtataka sila oras na may mawala sa mga brief na ito. Kaya naman pinilit ni Tay Pio na magpigil ng sarili.

Matapos maamoy ang samyo ng pinaghubarang mga brief ng sariling manugang at mga apo ay muli na ring nilisan ni Tay Pio ang poso at pumasok nang muli sa loob ng bahay. Sa kabila ng malamig na panahon, hindi niya maiwasang pagpawisan sa tindi ng tensyong kanyang nararamdaman, ang nakitang hubo’t-hubad na katawan ng mga kalalakihan sa poso kanina, at ang nasamyo niyang halimuyak ng pinaghubarang brief ng mga ito. Kaya naman napagdesisyonan ni Tay Pio na pumasok na lamang muli sa loob ng bahay at magtungo sa kanyang silid upang manguha ng maisususot na damit pamalit, ililigo na lamang niya ang nararamdamang kakaibang init.

-


“Kuya August, maaari bang mahiga muna rito sa kama mo?” tanong ni Haeden, ang isa sa kambal, na may pag-aalalang tinatanong ang nakatatandang pinsan. Ang tinig niya ay may bahid ng pag-iingat, marahil dahil ayaw niyang makaramdam ng abala o maging pabigat sa kanilang kuya.


“Oo naman, mas mainam nga kung pumarito muna kayo para hindi kayo mainip habang hinihintay niyong tumila ang ulan” Malugod na sagot naman ni August, na may mahinahong tono—sumagot siya nang di man lang tinatanggal ang tingin sa screen ng kanyang cellphone.

Samantalang si Jaeden, ang isa sa kambal na may likas na pagka-mausisa, ay hindi napigilang magsiyasat sa paligid ng silid ni August, hindi maiwasang usisahin at magbigay pansin sa mga gamit ng nakatatandang pinsan—mga aklat, koleksyon ng mga kagamitan, at ang mga paboritong larawan sa mga dingding.

Naobserbahan ito ni August, ngunit hindi niya pinansin. Alam niyang ganoon lang ang nakababatang pinsan—masigasig at palaging may tanong tungkol sa lahat ng bagay. Wala sa mga kilos ni Jaeden ang nagpapakita ng hindi magandang intensyon; sa halip, ang mga mata nito ay puno ng pagnanais na mapagmasdan ang mga bagay-bagay sa kanyang paligid.

Sa kabilang banda, sa loob ng silid ng mga biyenan, abala na si Ramil sa paghahanap ng kasuotan na maaari niyang mahiram mula kay Tay Pio.

Ang kanyang mga mata ay nagmamasid sa mga damit na naka-tupi sa kabinet.

Alam niyang mas malaki ang katawan niya kumpara kay Tay Pio, kaya’t hirap siya sa paghahanap ng kasuotan na angkop sa kanyang laki. Hindi tulad ng pangkaraniwang sukat ng iba, siya ay may malalapad na balikat at matipunong pangangatawan, kaya’t ang mga damit ng biyenan ay malabo na magkasya.

Batid niyang nasa likod pa si Tay Pio base na rin sa sinambit ng kanyang biyenan kanina, kaya’t batid niyang wala namang ibang papasok sa silid, kaya naman wala siyang pag-aalinlangang hinubad ang nakatapis na twalya sa kanyang bewang lalo pa’t naiirita na siya sa pagdampi ng basa nitong tela sa kanyang balat.

Sa ganitong kalagayan ay ipinagpatuloy lamang niya ang kanyang paghalungkat ng maaring mahiram na saplot sa biyenan. Nais niyang makahanap ng akmang damit at salwal sa kanyang katawan upang magsilbing takip sa kanyang kahubdan, subalit hindi rin niya maiwasang magalinlangan na manghiram ng brief sa biyenan, pakiramdam niya ay masyado nang personal na kasuotan iyon upang kanya ring hiramin, kaya naman naisip niyang tanging salwal na lamang ang hiramin nang sa gayon ay matakpan pa rin ang kanyang kahubdan at hindi na mababad pa ang basang twalya sa kanyang bewang.

Sa pagpapatuloy ng kanyang paghahanap ay nakahagilap siya ng isang salwal na malambot ang tela—angkop upang isuot niya kahit walang dobleng brief dahil mukhang komportable ang tela nito, subalit agad rin niyang napansin ang kaiksian nito, maging ang maluluwag nitong laylayan—na tila ba konting galaw niya ay sisilip ang kanyang tinatagong laman.

Nakapamot siya sa ulo, muli niyang itinuon ang tingin sa kabinet at sinubukan pang maghagilap ng mas mahabang salwal na may parehong lambot ng tela ngunit sapat ang haba upang mas maging komportable niayng suotin.

Sa kabilang banda, nilakad ni Tay Pio ang pasilyo patungo sa silid upang kumuha ng mabibihis na damit upang makatungo na siya ng banyo at mailigo ang init na nananalaytay sa kanyang kalamnan matapos ang nakapananabik na pagsaksi niya sa mga hubo’t-hubad na kadugo nanaliligo sa poso kanina.

Subalit akmang papasok na siya pinto ng silid nang isang hindi inaasahang tanawin ang tumambad sa kanya.


Sa loob ng silid, isang nilalang ang hubo’t-hubad, bagay na nakapagpagulat ng husto sa kanya. Ang katawan nito ay may maskuladong anyo. Ang malapad nitong likuran ay may kahanga-hangang porma—na ang bawat galaw ay nagsasaad ng matipuno at malakas na pangangatawan.

Hindi maiwasang bumaba ng titig ni Tay Pio sa malamang puwet nito, maumbok ito’t malaki, habang ang mga hita naman nito ay makapal at malaman, isang senyas ng kalakasan at katatagan.

“Ramil?”
Bulong niya sa isip.

Sa likod pa lamang ng pintuan, hindi na niya kailangang magtagal upang kilalanin ang katawan ng nilalang. Ang kanyang matalim na mata ay agad nakapagbigay linaw sa kanya—ang makisig na nilalang na ito ay walang iba kundi ang kanyang matipunong manugang na si Ramil.

Hindi niya maiwasang mabigla ni sa bumungad sa kanya—ang makisig niyang manugang na pinagmamasdan niyang naliligo ng hubo’t-hubad kanina sa poso sa likuran ng bahay kasama ang mga anak nito, ngayon ay malapitan na niyang napagmamasdan.

Kita niya ang pagtulo ng mga butil ng pawis sa malapad nitong likuran. Maging ang panggalaw ng mga linya ng maskulado nitong pangangatawan.

Mas lalo niyang natitigan ang nag-uumbukang puwet ng makisig na manugang, at hindi niya akalaing mas makinis ang mga ito sa malapitan.

Habang abala niyang tinititigan ang hubo’t-hubad na likuran ng manugang ay halos malaglag ang kanyang mga panga nang biglang tumuwad si Ramil habang tila abalang may hinahalungkat sa mga damitan.

Sa posisyon na ito ni Ramil ay buong detalyeng tumambad sa mga mata ni Tay Pio ang kanyang pinakatatagong tumbong.

Halos manlaki ang mga mata ni Tay Pio sa pagkamangha, hindi tulad kaninang napagmasdan niya ito sa malayuan na may mga bula pa ng sabon natumatakip rito, subalit ngayon ay bukod sa malapitan ay malinaw rin niyang nakikita ang maskuladong tumbong ng makisig na manugang, at maging ang iilang hibla ng bulbol na nakapaligid rito’y detalyado niyang napagmamasdan.

Sa pagtuwad na ito ni Ramil ay tumambad rin kay Tay Pio ang nakalawit nitong mga itlog, kaya naman lalo siyang namangha, hindi niya akalaing ganito kalulusog sa malapitan ang mga bayag ng matipunong asawa ng kanyang nag-iisang anak na babae. Maging ang mamula-mulang ulo ng kargada nito ay hindi naiwasang dumungaw sa pagkakatuwad nito.

Si Ramil, kasalukuyang nakatuwad at walang kamalay-malay sa presensya ng biyenan sa kanyang likuran na pinagmamasdan na ngayon ang bawat himaymay ng kanyang kaselanan. Sinusubukan niyang mangalkal ng ibang salawal sapagkat masyado ngang maiksi ang una niyang napili, subalit sa kabila ng kanyang paghalungkat ay sadyang wala na siyang mahanap pa, ang iba kasi rito’y halos mga maong na, bagay na hindi naman niya masuot nang walang brief sapagkat magaspang ang tela ng mga ito at tiyak na masakit oras na madaplis sa maselang ulo ng kanyang ari, kaya naman naiiksian man sa napiling salwal ay wala na siyang iba pang mapagpilian.

“Ramil?”

Halos mapatalon si Ramil sa gulat nang biglang sumulpot ang isang boses sa kanyang likuran, at sa kanyang paglingon ay bumungad sa kanya ang lalaking biyenan na si Tay Pio.

“Tay Pio?” Gulat niyang sambit sabay napatakip sa kanyang kargada, hindi niya namalayan na narito na pala ang biyenan sa kanyang likurang gayong hubo’t-hubad siyang naririto sa silid.

Ngayon lamang rin niya napansin nna hindi nga pala niya naisara man lamang ang pinto ng silid sa kanyang pagpasok kanina at agad pa niyang hinubad ang tapis ng twalya sa bewang.


“Pasensya na po kayo Tay Pio, hehe” Agad niyang paumanhin. Halatang nahihiya sa kanyang sitwasyon. “Manghihiram lamang po ako ng salwal”

“Pinatuloy na po ako rito sa silid ni Nay Trinning at pinahintulutan na akong mamili ng masusuot ko sapagkat nasa batalan daw po kayo’t nagtatabi ng mga sinibak niyong kahoy” Paliwanag ni Ramil.

Bagamat namula ang mga pisngi sa di inaasahang tanawin, pinilit ni Tay Pio na huwag magpahalata sa kanyang pagkamangha at pinilit gumalaw ng normal.

“Ah, wala namang problema iho” Wika naman ni Tay Pio sabay ngiti. “Ano? Nakapili ka na ba ng masusuot mo?”

Muli naman napatingin si Ramil sa hawak niyang salwal.

“Ahm, opo Tay Pio” Wika ni Ramil, sabay pakita ng hawak na salwal na kulay abo. “Bale ito na lamang po ang isusuot ko”

“Oh? Salwal lamang yan iho? Bakit hindi ka mamili ng brief diyan?” Mungkahi naman ni Tay Pio dahil nakitang salwal lamang ang hawak ni Ramil.

“Nako, wag na po Tay, ayos na po ako rito” Sambit naman ni Ramil sabay ngiti subalit halatang nahihiya. “Papatila lamang naman po kami ng ulan, maya-maya ay uuwi na rin po kami”

Itinigil na ni Ramil ang pagtakip sa kanyang kargada, at dahil batid niyang kapwa naman niya lalaki si Tay Pio ay hindi na siya nahiyang ilantad ang nakalawit na laman sa harapan nito at inumpisahang isuot ang hawak na salwal.

Muling namangha si Tay Pio sa harapang paglantad ng maselang laman ng manugang sa kanyang harapan. Hindi niya maiwasang mapatitig rito, mas nakakamangha ito sa personal, mas detalyado niyang nakikita ang nagkakapalang bulbol nito, ang mamula-mulang ulo nito, at ang paggalaw nito sa bawat pagkilos ng manugang.

Hindi siya makapaniwala, higit pa palang mas malaki ang kargadang ito ni Ramil sa malapitan, at mula sa kanyang kinatatayuan, ramdam niya ang samyo ng bagong paligong laman ng mister ng kanyang anak.

Bagamat halos masamid sa natutunghayan, pinilit ni Tay Pio na kumilos at magsalita ng normal, iniiwasan ang anumang pagbibigay ng maaring pagdududa mula sa manugang.

“Sigurado ka ba komportable ka diyan?” Pagtitiyak niya, pakunwari’y nagaalala kay Ramil subalit ang buong atensyon ay nahuhulog sa nakalawit nitong laman .

“Opo Tay Pio, ayos na po ako rito” Wika naman ni Ramil sabay ngiti.

Kita ni Tay Pio na inumpisahan nang isuot ng manugang ang naturang salwal, at hindi niya maiwasang mamangha nang masuot na ito ni Ramil, dahil sadyang maiksi ang naturang salwal habang maluwag ang mga laylayan nito sa ibaba, at dahil malambot ang tela nito’y hindi maiwasang umumbok ng di hamak na kargadong laman ng manugang lalo na ang ulo nito na hindi maiwasang humulma sa tela.

Kita ni Tay Pio ang hindi pagkakomportable sa hitsura ni Ramil mula sa suot na salwal, dama ni Ramil ang kaiksian ng suot niyang salwal na mas maiksi pala sa kanyang inaakala nang masuot na ito, gayon pa man ay wala naman na siyang magawa pa, ayaw na rin naman niya itong hubarin pa at palitan, at sa isip niya ay sandali lamang rin niya itong susuotin dahil uuwi rin sila oras na tumila ang ulan.

Hindi na rin pa pinilit ni Tay Pio si Ramil na magsuot ng ibang salwal, bagkus ay tila mas nagustuhan pa niyang nakikita ang matipunong manugang suot-suot ang maiksing salwal na ito na may maluluwag pang laylayan na tila kaonting galaw lamang nito ay sisilip na ang ulo ng kanyang sawa okaya naman ay ang mga barakong itlog nito. Nagustuhan rin niya ang pagkakaumbok ng karagda ng manugang sa salwal na ito lalo na ang paghulma ng ulo ng nakayukong burat nito sa malambot na tela.

“Narito pala kayo, iho” Pakunwaring sabi ni Tay Pio, tinig na puno ng pagpapanggap, na tila ba ngayon lamang niya napansin ang presensya ng manugang. Kahit sa totoo, kanina pa niya pinagmamasdan ang mag-aama habang naliligo sa poso, walang saplot, hinahayaan ang tubig na dumaloy sa kanilang mga balat, habang siya naman ay tahimik na nakatunghay—lasap ang bawat sandali ng kanilang kawalang-malay sa kanyang mapanuring tingin. Maging ang pag-amoy niya sa mga brief na iniwan niya at ng kambal na anak sa likurang bahay, inaamoy, ninanamnam ang samyo ng mga ito.

“Ahm, opo, Tay Pio” Sagot ni Ramil. “Bale dito na po muna kami dumiretso dahil inabutan kami ng ulan.”

Inayos ni Ramil ang kanyang pagkakatayo, isinuklay ang kamay sa basang buhok, wari’y sinusubukang iwaksi ang lamig na bumalot sa kanyang katawan.

“Sinamahan ko po kasing magpa-check up sa klinika sa kabayanan si Ema, at ipinambili ko na rin ng mga kagamitang pang-eskwela yung kambal” Aniya, puno ng pagpapaliwanag ang tono. “Kay August na nga lamang rin po kami sumakay.”

“Pero pauwi na po sana kami nang biglang bumuhos ang malakas na ulan habang nasa daan pa kami, at dahil hindi naman rin po inaasahan ni August na biglang uulan, eh hindi niya nadala ang trapal ng motor niya” Dugtong pa ni Ramil, bahagyang napangiti sa alaalang iyon. “Kaya ayon, nabasa kaming mag-aama, pati si Ema at si August”

“Ah, gano’n ba? Ibig sabihin kasama mo rin ang mga anak mo?” Aniyang muling nagtanong, nagpapanggap pang hindi alam ang sagot.

“Opo, Tay Pio” Sagot ni Ramil, medyo lumuwag ang tinig dahil sa akalang nagpakita ng malasakit ang matanda. “Umakyat na po yung dalawa sa silid ng kuya August nila at nanghiram na rin ng pampalit.”

Tumango si Tay Pio. Sa kanyang isipan, sariwa pa rin ang imahe ni Ramil kanina na hubo’t-hubad sa poso, maging ng mga batang naliligo—ang kanilang murang balat na kumikinang sa ilalim ng hamog ng poso, ang kanilang walang-malay na paghalakhak, ang malamlam na pagkibot ng kanilang katawan sa lamig ng tubig.

“Tsk, tsk” Aniya, umiling-iling pa na parang tunay na nag-aalala. “Nako, sabihin mo kay Ema ay pahiran niya ng langis ang likuran nung mga iyon mamaya at baka magkaroon ng lamig sa katawan. Mahirap na’t baka magkasakit ang mga iyon.”

Napangiti si Ramil sa tila pag-aalalang pahayag ng matanda. “Opo, Tay Pio. Sasabihin ko po kay Ema.”

“Pero ikaw ba, Ramil, ay ayos ka lang ba?” Tanong ni Tay Pio, ang kanyang tinig may bahid ng pakunwaring pag-aalala, ngunit sa ilalim nito’y may kakaibang lamlam na mahirap tukuyin.

Napatingin si Ramil sa biyenan. “Ah, opo, Tay. Ayos lamang po ako” Sagot niya, pinilit ang isang tipid na ngiti habang minamasa-masa ang sariling balikat, ramdam ang bahagyang lamig na iniwan ng tubig sa kanyang katawan.

Sa kabila nito, umiling si Tay Pio, kunwa’y hindi kumbinsido. “Nako, mahirap na” Aniya, umakto pang nag-aalala. “Nabasa ka ng ulan, at alam kong pagod ka sa trabaho mo. Ngayon pa naman dapat ang araw ng pahinga mo”

Naglakad palapit si Tay Pio, may bahagyang bigat ang bawat hakbang, at binuksan ang lumang aparador. Kinuha niya mula roon ang isang maliit na bote—isang malinaw na likido ang kumikislap sa loob nito sa ilalim ng malamlam na liwanag na nagmumula sa bintana. Pagbalik niya kay Ramil, may bahagyang ngiti sa kanyang labi, banayad ngunit may lalim.

“Halika rito at mahiga ka muna” Anyaya niya, marahang idinampi ang kamay sa balikat ng manugang. “Mamasahiin ko ang likod mo, mahirap na’t baka magkalamig ka.”

Nag-alinlangan si Ramil, bahagyang umurong ang balikat sa dampi ng matanda. “Nako, Tay Pio, huwag na po” Aniya, may bahagyang pag-aalangan sa tinig. “Nakakahiya naman po sa inyo, baka pagod rin po kayo. Nabanggit po sa akin ni Nay Trinning na nasa batalan kayo kanina at nagliligpit ng mga sinibak na kahoy panggatong.”

Muling umiling si Tay Pio, ngayo’y may kasamang mahina, mabagal na tawa. “Wag mo akong alalahanin, iho” Sagot niya, at sa bawat salitang binitiwan, tila lalo siyang nagiging tiyak sa nais niyang mangyari. “Hindi ako pagod.”

“Halika ka na rito, huwag ka nang mahiya” Dagdag niya, ngayon ay may halong pilit ang kanyang tinig, animo’y sinisigurong hindi tatanggi si Ramil. “Mas mahirap kung magkalamig ka sa likod at magkasakit. Alam mong ikaw lang ang kumakayod sa pamilya mo.”

Hindi maiwasang mapaisip ni Ramil sa sinabi ng kanyang biyenan. Totoo naman, sa araw-araw niyang pagbabanat ng buto, bihira siyang magkaroon ng pagkakataong huminto at pagtuunan ng pansin ang sarili niyang katawan. Sa bawat pag-uwi niya, inuuna niya palagi ang pangangailangan ng kanyang pamilya—ang pagkain sa mesa, ang panggastos sa bahay, kapakanan ng buntis na asawa, ang kambal na anak. Ngayon, sa gitna ng patuloy na pagbuhos ng ulan at ang lamig na yumayakap sa kanyang basang balat, parang sinasang-ayunan siya ng panahon na sandali munang ipahinga ang kanyang pagod na katawan.

Naisip niyang may punto si Tay Pio. Siya lang ang bumubuhay sa kanyang pamilya. Hindi niya maaaring hayaang mapagod nang husto ang sarili—mas lalo na, hindi siya maaaring magkasakit. At ngayon, nasa harap niya ang pagkakataong kahit saglit ay makapagpahinga.

Napangiti siya at bahagyang tumango. “Sige po, Tay Pio, at hindi ko na po tatanggihan ang alok niyo” Wika niya, may halong pagbitiw ng bigat sa tinig.

Napangiti si Tay Pio sa tinugon ng manugang, isang sagot na kanina pa niya inaasam. “Sige, dumapa ka na rito sa kama nang maumpisahan ko nang imasahe ang likod mo” Aniya, sabay igkas ng kamay na hawak ang maliit na bote ng langis.

Tumango si Ramil at marahang lumapit sa kama. Unti-unti niyang inihiga ang sarili, idinapa ang kanyang katawan sa malambot na kutson, at sa isang iglap, naramdaman niya ang init at lambing ng higaan na tila hinihigop ang kanyang pagod. Ang katawan niyang kanina pa naninigas sa lamig ng ulan ay bahagyang lumuwag, at ang ritmo ng kanyang paghinga ay bumagal—sumabay sa nakaaantok na musika ng ulan sa bubong.

Tahimik na lumapit si Tay Pio, dahan-dahang lumuhod sa gilid ng kama, at maingat na itinapat ang bote ng langis sa kanyang palad.

Marahang ibinuhos ang ilang patak ng likido sa kanyang mga kamay bago ito ikiniskis upang uminit. Bago pa niya idampi ang kanyang palad sa likuran ni Ramil, hindi niya naiwasang mapagmasdan ito nang malapitan—ang malapad na likod nito, ang bawat linya ng masel na bumabalot dito, ang paraan ng paggalaw ng kanyang katawan sa bawat paghinga, habang hindi rin maiwasang humalimuyak ang amoy sabon na katawan nito mula sa pagligo.


Sa pagitan ng liwanag na nagmumula sa bintana, kumikintab ang basang balat ng kanyang manugang, at sa sandaling iyon, hindi napigilan ni Tay Pio ang isang ngiti.

“Ikalma mo lang ang katawan mo, iho. Ako nang bahala sa’yo” Wika niya, kasabay ng pagpatak ng malapot at mabangong langis sa likuran ni Ramil.

Dama agad ni Ramil ang malamig na unang hagod ng langis ng niyog, ngunit agad itong nagpainit sa kanyang balat nang lumapat ang magaspang ngunit banayad na mga palad ng kanyang biyenan. Ang samyo ng luya, tanglad, at sambong na naghahalo sa amoy ng langis ng niyog ay mabilis na pumuno sa hangin, lumilikha ng isang nakakakalmang atmospera na tila itinulak siyang magpaanod sa bisig ng pagod at antok.

Dahan-dahang idiniin ni Tay Pio ang kanyang mga daliri, gumuhit ng pamilyar na landas sa malapad na likod ng kanyang manugang—paakyat, pababa, paikot, kasabay ng dulas ng langis na nagsimulang lumapat sa bawat himaymay ng masel nito. Sa bawat hagod, ramdam niya ang init ng balat nito, ang banayad na galaw ng kanyang katawan sa bawat paghinga, at ang bahagyang pagpintig ng mga ugat sa ilalim ng matibay nitong laman.

Halos lumutang sa sarap si Ramil, unti-unti siyang nilalamon ng init at lambot ng mga palad ni Tay Pio. Parang sinasayawan ng kanyang balat ang bawat kilos ng daliri ng biyenan, bawat diin, bawat piga sa kanyang naninigas na balikat, bawat banayad na paghaplos sa kanyang pagod na likod.

Sa bawat sandali, unti-unti niyang nararamdaman ang init na lumalagos sa kanyang kalamnan, tinutunaw ang anumang tensyon at winawalis ang pagod.

“Hayaan mo lang, iho—wag mong labanan” Bulong ni Tay Pio, sinimulang bahagyang idiniin ang hagod pababa sa likuran ng manugang.

Napasinghap si Ramil. Bahagyang napakagat-labi, hindi niya alam kung dahil ba iyon sa biglaang pagsipa ng init sa kanyang katawan o sa kung anong kakaibang sarap na kanyang nararamdaman.

Nagpatuloy sa mas malalim na pagmasahe si Tay Pio, patuloy ang paggapang ng kanyang mga kamay, marahang nilaro ng kanyang hinlalaki ang mga pagitan ng buto sa likod ng manugang, marahang pinisil-pisil ang mga pilit na tumitigas na bahagi ng kanyang balikat.

Sa puntong ito, wala nang ibang laman ang isip ni Ramil kundi ang mainit at nakakakalmang sensasyon na bumabalot sa kanya—ang dulas ng langis, ang bigat ng mga palad ng kanyang biyenan, at ang tila maindayog na ritmo ng paggalaw ng kanyang mga daliri.

Humigpit ang hawak ni Tay Pio sa kanyang katawan, nang lalo nitong idiniin ang mga haplos pababa, papalapit sa gilid ng kanyang baywang. Muling napasinghap si Ramil, ngunit hindi siya tumutol.

Ang kanyang mga mata’y unti-unting bumigat.

Ang kanyang paghinga’y unti-unting bumagal.

At sa sandaling ito, sa pagitan ng lamig ng ulan at init ng bawat dampi ng kamay ni Tay Pio, siya ay tuluyan nang bumigay sa mga haplos na puno ng init, langis, at mga lihim na hagod.

Sa paglipas ng bawat sandali, lalo pang lumalim ang kanyang paghinga. Ramdam niya ang banayad ngunit matatag na paghaplos ng kanyang biyenan sa kanyang likod, bawat galaw ng palad nito’y tila nagpapaluwag sa anumang tensyon na matagal nang nakabaon sa kanyang kalamnan.

Ang amoy ng langis ng niyog, hinaluan ng tanglad, luya, at sambong, ay lalong nagpahimbing sa kanyang diwa.

Bumigat ang kanyang mga mata.

Ang malamig na dampi ng hangin na pumapasok sa silid ay tila nilalabanan ng init ng mga palad ni Tay Pio, na patuloy na humahagod sa kanyang likuran—paikot, pababa, at lalo pang dumidiin sa maselang bahagi ng kanyang balakang.

“Hayaan mo lang, iho…” Bulong ni Tay Pio, malalim at mabagal ang tinig. “Mas mabuti kung kalmado ka lang, nang mas lalong gumaan ang pakiramdam mo.”

Napasinghap si Ramil nang lumipat ang kamay ng matanda mula sa kanyang likod pababa sa sa itaas na bahagi ng kanyang malaman na puwet. Ramdam niya ang bahagyang pagkababa ng suot niyang manipis na salwal, at batid niyang bahagyang sumilip na ang itaas na parte ng hiwa ng maselang likuran.

Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nakaramdam ng pag-alangan—isang uri ng kaba na hindi niya maipaliwanag. Ngunit sa kabila nito, hindi siya gumalaw. Nanatili siyang nakadapa, pilit nilalabanan ang bumabangong pag-aalinlangan sa kanyang isipan.

“Tay Pio…” Mahina niyang wika, halos isang buntong-hininga lamang.

“Hmm?” Sagot ng matanda habang patuloy sa paghaplos pababa sa kanyang tagiliran.

Napapikit si Ramil.

Hindi niya alam kung dapat pa niyang ituloy ang nais niyang sabihin.

May kung anong bumibigat sa kanyang dibdib—isang bagay na hindi niya mawari kung nararapat banggitin.

Sa loob ng silid ni August, tahimik na nag-usisa si Jaeden sa mga gamit ng kanyang nakatatandang pinsan. Habang kinakalikot niya ang mga nakasalansan na damit at ilang gamit sa maliit na tokador, napansin niyang may nakaipit na tila makapal na babasahin sa ilalim ng ilang lumang kamiseta.


Gawa ng likas niyang pagkamausisa, marahan niyang hinila ito palabas—at laking gulat niya nang makita ang pabalat ng magasin na tumambad sa kanyang mga mata.

Dalawang magandang babae ang nakalarawan sa harapan, hubo’t-hubad ang mga katawan. Ang makinis nitong balat, ang perpektong hugis ng katawan, at ang malagkit nitong tingin ay tila kumakawala mula sa pahina at lumulusot papasok sa kanyang isipan.

Natigilan siya, parang biglang nanigas ang kanyang buong katawan.

Hindi niya alam kung dapat ba niyang ibalik ito o ituloy ang kanyang pag-usisa.

Ngunit sa kabila ng kanyang kaba, nanaig ang kanyang kuryosidad.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang makinis na pabalat ng magasin, ramdam niya ang bahagyang gaspang ng papel sa kanyang mga daliri habang unti-unti niya itong binubuksan.

Sa unang pahina pa lang, naramdaman niya ang pagbilis ng tibok ng kanyang dibdib. Isa pang babae ang bumungad sa kanya—hubo’t-hubad, nakangiti, at tila nakatitig direkta sa kanya.

Parang may kung anong init na gumapang mula sa kanyang batok pababa sa kanyang katawan.

“Ano ‘to?”
Bulong niya sa sarili, hindi alintana ang tunog ng malakas na buhos ng ulan sa labas ng bahay, maging ang pag-iral ng kanyang kambal at pinsan na nakahiga sa kama sa kanyang likuran.

Bawat pahina ay puno ng imahe ng magagandang babae, lahat ay walang saplot, bawat isa ay may mapang-akit na postura. Minsan ay nakapikit sila na para bang ninanamnam ang bawat patak ng ilaw na bumabagsak sa kanilang balat, minsan naman ay direkta silang nakatingin, waring may gustong ipahiwatig na hindi niya maunawaan.

Napakagat-labi si Jaeden.

Hindi niya alam kung bakit ganito ang kanyang nararamdaman. Pakiramdam niya’y may kung anong kasalanan ang kanyang ginagawa, ngunit hindi niya rin magawang isara ang magasin.

Sa kabilang panig ng silid, nakaupo si August sa isang sulok, abala sa pagse-cellphone. Hindi man lang nito napapansin ang tahimik na pagbabasa ni Jaeden, ang hindi mapakaling pag-galaw nito, at ang bahagyang panginginig ng kanyang mga daliri habang mas lalong nalulubog sa mga pahina ng magasin.

Ramdam ni Jaeden ang init sa kanyang mukha, parang unti-unting tumatayo ang kanyang mga balahibo. Ang bawat imahe ay parang bumabaon sa kanyang isip, nag-iiwan ng hindi maipaliwanag na damdamin.

Sa sobrang pagkakaaliw niya, hindi niya napansin ang isa sa mga pahina na bahagyang natupi at lumilikha ng kakaibang tunog habang binubuksan niya, bagay na nakapukaw naman ng pansin ng kambal niyang si Haeden.


Gawa ng tunog ng pahina, napaangat ang tingin ni Haeden sa kambal at napansin itong abalang may kung anong tinititigan sa sulok ng silid.

Napakunot-noo siya.

Sa tagal nilang magkasama bilang kambal, kabisado na niya ang kilos at ugali ng kanyang kapatid—at ngayon, malinaw na may ginagawang kakaiba si Jaeden.

“Anong tinitingnan mo diyan, Bal?” Tanong ni Haeden habang nakahiga pa rin sa kama, pilit na inaaninag ang bagay na pinagkakaabalahan ng kanyang kambal.

Ngunit sa halip na sumagot, nanatili lang si Jaeden sa kanyang pwesto, tila wala sa sarili, nakatuon ang buong atensyon sa hawak niyang bagay. Hindi man lang nito inilingon ang tingin upang sagutin ang kanyang tanong.

Lalong napakunot-noo si Haeden.

Alam niyang may hindi tama.

Lalong lumalim ang kanyang hinala. Hindi mapakali, bumangon siya mula sa kama at lumapit sa kakambal.

“Anong ginagawa mo diyan, Bal?” Muling tanong niya, ngunit sa pagkakataong ito, may bahagyang pagdududa na sa kanyang boses.

Sa sandaling iyon, sa paglapit niya kay Jaeden, bumungad sa kanya ang laman ng magasin na hawak ng kanyang kambal—mga larawan ng naggagandahang babae, hubo’t-hubad, makinis ang balat, at puno ng mapanuksong ekspresyon sa kanilang mga mukha.

Parang biglang nanigas ang katawan ni Haeden.

Napalunok siya, at sa isang iglap, nanlaki ang kanyang mga mata.


“Gago ka, Bal! Ano ‘yan?!” Halos pabulong ngunit gulat na reaksyon niya.

Ngunit sa kabila ng kanyang sinabi, hindi rin naman niya nagawang alisin agad ang kanyang tingin mula sa magasin. Kahit pa bahagyang namula ang kanyang mukha, hindi niya maitanggi ang kakaibang interes na gumapang sa kanyang sistema.

Napatingin sa kanya si Jaeden, ang ekspresyon nito ay parang naipit sa pagitan ng pagkailang at pananabik. Alam niyang hindi dapat ito ginagawa, pero hindi rin niya magawang bitawan ang hawak-hawak niyang babasahin.

Tila nagkakaintindihan ang kambal sa simpleng tinginan, ngunit wala ni isa sa kanila ang nagkusang magsalita.

Ang tahimik na silid ay puno ng lagaslas ng ulan sa labas ng bahay, ngunit sa loob, may hindi maipaliwanag na tensyon na unti-unting bumabalot sa kanila.

Sa kabilang silid, sa saliw ng malamlam na liwanag ng bintana at sa patuloy na pagbuhos ng ulan sa labas, nagpatuloy ang marahang pagmamasahe ni Tay Pio sa likuran ng kanyang manugang na si Ramil.

Nakadapa pa rin si Ramil sa malambot na kutson, nakapikit at unti-unting bumibigay sa init ng haplos ng matandang biyenan.

Sa bawat galaw ng magagaspang ngunit banayad na mga kamay ni Tay Pio, nararamdaman niya ang pagluwag ng kanyang mga kalamnan—tila isang matagal nang tensyon ang unti-unting nilulusaw ng langis at hagod.

Ang tunog ng ulan sa bubong ay lalong nakapagpadagdag sa antok at pagkakalma sa kanya. Hindi na niya namalayan kung gaano na siya katagal na nakadapa, kung ilang beses nang dumaan ang kamay ni Tay Pio sa bawat bahagi ng kanyang likod, kung ilang ulit niyang narinig ang mababang tinig ng matanda na nag-uudyok sa kanyang magpakasawa sa pahinga.

“Sarap po ng hagod niyo, Tay Pio…” Mahina ngunit taos-pusong sambit ni Ramil. “Parang natutunaw yung pagod ko.”

Napangiti si Tay Pio. Mas lalo niyang pinagbuti ang pagmamasahe, pinaikot-ikot ang mga hinlalaki sa bandang itaas na bahagi ng malaman na puwet ng manugang, bahagyang nakababa ang suot nitong salwal, at halos malitaw na ang kalatahi ng kinukubli nitong maumbok na laman.

Sa pagpapatuloy ng paghagod ng madulas na kamay ni Tay Pio sa bahagi ng kanyang maselang likuran, hindi maiwasang mapakislot ni Ramil.

“Ah… Ang galing niyo po, Tay Pio”

Sa labas, patuloy ang malakas na ulan. Ngunit sa loob ng silid, unti-unting nababalot ng kakaibang init ang magbiyenan…


Sa silid ni August, sa kabila ng kanyang pagtitipa sa kanyang cellphone, hindi niya maiwasang mapansin ang kambal na pinsan na may kung anong pinagkakaabalahan sa isang sulok.

Tahimik sila, tila ba lubos na namangha sa bagay na nasa kanilang mga kamay, bagay na hindi maiwasang kanyang pagdudahan.

Napakunot-noo siya habang pinagmamasdan ang dalawa mula sa kanyang kinauupuan. Hindi niya mawari kung ano ang tinititigan ng mga ito na mukhang lubos nilang kinagigiliwan.

Marahan niyang ibinaba ang cellphone sa mesa at dahan-dahang bumangon. May kapilyuhang sumilay sa kanyang mukha habang palihim siyang lumalapit sa dalawa—balak niya sanang gulatin ang mga ito.

Ngunit bago pa man niya maisakatuparan ang balak, siya mismo ang tila binatukan ng kapalaran—dahil sa mismong harapan niya, hawak ng kambal ang bagay na hindi dapat makita.

Nanlaki angkanyang mga mata.

Hawak ng dalawa ang kanyang pinakatatago-tago—ang lumang magasin na puno ng mga hubo’t-hubad na larawan ng mga babaeng matagal na niyang pinapantasya.

Dumagundong ang kanyang dibdib.

Bigla niyang naalala—hindi niya naitago ng mabuti kagabi ang magasin. Napagod siya matapos itong gamitin at basta na lamang ito isinuksok sa ilalim ng kumpol ng damit. At ngayon… ngayon ay nakabuyangyang ito sa harap ng kambal na pinsan, tulad ng isang sekretong natuklasan ng mga walang muwang na mata.

Napalunok siya.

Ang magasin ay ang kanyang katuwang sa madidilim na gabi kung saan siya lang ang gising, kung saan ang tanging kasama niya ay ang kanyang sarili at ang pantasyang dulot ng mga hubad na katawan na naka imprenta rito, mga bagay na nagsilbing kasiyahan niya tuwing siya’y sinusumpong ng init.

At ngayon, nasa mga kamay ito ng kambal na pinsan.

Hindi niya napigilan ang sarili.

“Hoy! Anong ginagawa niyo?!” Pasigaw niyang tanong sa dalawa, halos maputol ang hininga sa nerbiyos.

Side Story Endorsement

Title: A Twin Chronicles’ CouSins - Volume 1

Ano ang hawak ng kambal? At Bakit ito lubhang ikinabigla ni August?

Saan kaya hahantong ang tagpong ito ng pagtuklas?

Sundan ang mga maiinit na pangyayari sa pagitan ng magpipinsan sa ilalim ng maulang hapon! 🔥


This is a deleted scene from this novel. The content has been rewritten, and the plot has been remastered to provide a better reading experience with a stronger focus on the characters.

Contact my Telegram Channel
@HansJaed
to get the pricelist and to purchase! 🥵

Sa malamlam na ilaw ng sala, nakaupo si Ema sa mahabang bangko, nakasandig ang isang siko habang nakatingin sa hagdanan, waring nag-aabang.

Kanina pa niya pinayagang umakyat ang kambal sa silid ng kanilang pinsang si August upang makahanap ng maisusuot na damit, ngunit lumipas na ang ilang minuto ay hindi pa rin bumababa ang mga ito.

Hindi niya maiwasang magtaka, hindi niya mawari kung anong ikinatatagal ng kambal na anak sa silid ng pinsan.

Muli niyang ibinaling ang tingin sa mesa, kung saan nakapatong ang mga baso ng kape na inihanda niya kanina para sa mga ito. Hindi man lang ito nagalaw, at ngayo’y halos manlamig na.

Napabuntong-hininga siya bago nilingon ang kanyang ina na kasalukuyang abala sa pagtitiklop ng ilang pirasong damit sa may sala.

“Bakit hindi pa bumababa yung kambal?” Tanong niya, may halong pagtataka at bahagyang pag-aalala sa kanyang tinig.

Itinigil ni Nay Trinning ang ginagawa at tumingin saglit kay Ema bago nagbigay ng isang payapang ngiti.

“Nako Ema, hayaan mo na muna yung dalawa” Sagot nito habang tinutuloy ang pagtiklop sa huling piraso ng punda na tinutupi. “Baka nais muna nilang manatili sa silid ni August”

“Alam mo naman ang mga batang yan, kapag nagsama-sama, paniguradong kwentuhan at kulitan ang aatupagin, lalo’t madalang nilang makasama ang isa’t-isa.”

Sa kabila ng paliwanag ng ina, hindi pa rin mapanatag si Ema. Bukod sa kambal, napansin niyang kanina pa hindi bumabalik si Ramil. Sinabi nitong maghahanap lamang ng masusuot sa silid nila Tay Pio. Ngunit halos kasabay lamang nitong umakyat ang kambal, at ngayon, ni anino niya’y hindi pa rin lumilitaw.

“Ahm, pero itong kape po nila?” Tanong niya, itinuro ang mga baso. “Hindi pa nila nagagalaw.”

Napatingin si Nay Trinning sa mesa at marahang umiling. “Takpan mo na muna yan ng platito, anak. Baka mamaya, dumating na rin yang mga kalalakihan at saka inumin ‘yan.”

Napabuntong-hininga na lamang si Ema, wala siyang magawa kundi sumunod sa mungkahi ng ina. Ikinilos niya ang mga kamay, kinuha niya ang mga platito at isa-isang itinakip sa mga baso ng kape.

“Mabuti pa’t samahan mo na lang akong magtungo sa kusina” Pag-aaya ni Nay Trinning. “Ako’y magluluto ng mamimeryenda, tiyak gutom ang mga iyon, lalo na ang mga bata pagkababa nila.”

May bahagya mang pagaalinlangan, nagdesisyong tumayo si Ema at sumunod sa ina patungo sa kusina, iniwan ang malamig at tahimik na sala—hindi batid na sa itaas at sa kabilang silid ng bahay, may mga bagay nang nangyayari na maaaring hindi niya magustuhang matuklasan.

Samantala, habang patuloy na dumudulas ang magagaspang ngunit bihasang palad ni Tay Pio sa matipunong katawan ng nakadapang manugang, lalo lamang lumalim ang tensyon sa pagitan nilang dalawa.

Si Ramil, bagamat pagod sa halos maghapong lakad, ay nananatiling gising ang diwa, ramdam ang bawat dampi ng kamay ni Tay Pio sa maseselang parte ng kanyang katawan.

Nagsimula iyon bilang isang pangkaraniwang masahe, isang simpleng paraan upang maalis ang sakit at lamig sa kanyang mga kalamnan. Ngunit ngayon, may kung anong kakaibang kiliti at sarap na bumabalot sa kanyang balat—dumadaloy sa kanyang kalamnan.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit tila mas sensitibo ang kanyang pakiramdam—bakit ang bawat hagod, bawat diin, bawat pagdulas ng langis sa kanyang balat ay tila nag-iiwan ng hindi maipaliwanag na init.

Habang tumtagal, nagiging madiin na ang paghagod ng magagaspang na palad ni Tay Pio sa matigas at batak na katawan ng kanyang manugang. Subalit sa bawat paghagod, hindi na lang ito basta pagmasahe—ito’y isang palihim nang pagsamba sa matagal nang inaasam na laman. Ang kanyang mga daliri, bagama’t may kasamang diin, ay gumagapang nang marahan, ninanamnam ang bawat umbok ng masel, bawat pilantik ng ugat na lumilitaw sa nangingintab sa langis na balat ng manugang.

Sa bawat paghaplos, lalo siyang nalululong sa tukso. Hindi na ito basta pagmasahe—isa itong tahimik na pag-angkin, isang marahang panggising sa isang matagal nang natutulog na pagnanasa. At sa bawat segundo, lalo lamang siyang nauuhaw, lalo lamang siyang nagiging mapusok.

Dumadausdos ang kanyang mga palad nang mas mababa, humihigpit ang kapit, humihinto sandali sa ilang sensitibong bahagi, sinusuri ang masel at tinatakam ang sarili. Alam niyang mali, ngunit hindi niya magawang huminto—hindi ngayong ang matagal na niyang pinananabikang pagkakataon ay nasa kanyang mga kamay.

Naramdaman niyang bahagyang napakislot ang kanyang manugang nang lumapat ang dalawang kamay niya sa gilid ng bewang nito, ang mga hinlalaki ay marahang idiniin sa malalalim na uka ng masel—hinahagod nang may banayad na diin, ngunit may kakaibang gigil.

Habang patuloy ang paghaplos ng magagaspang ngunit madulas na palad ni Tay Pio, dahan-dahang siyang kumilos, pumwesto sa pagitan ng magkahiwalay na hita ng matipunong manugang, at sa kanyang pagkakapwesto sa gitna, inumpisahan niyang idampi ang maiinit na kamay sa magkabila nitong mga hita.

Napansin niyang bahagyang kumislot ang manugang nang lumapat ang kanyang mga kamay sa ibabaw ng makunat na kalamnan nito, marahil dahil sa kombinasyon ng init ng langis at ang tindi ng sensasyon na kanyang inilapat.

Dahan-dahan niyang pinisil ang malalaking masel sa hita, marahang dinidiinan, tila sinusuri ang bawat litid at ugat na bumabakat sa ilalim ng balat. Ang langis ay lumilikha ng madulas at mainit na landas sa bawat dampi ng kanyang palad, dumudulas mula sa malalapad na hita pataas sa singit, waring nag-aanyaya ng mas matinding paggalugad.

Napakislot si Ramil, bahagyang napaungol sa sensasyong dulot ng mainit na langis at magagaspang na palad ni Tay Pio. Hindi niya alam kung dahil lang ba sa pagod o sa kakaibang init na bumabalot sa kanyang katawan.

Samantalang si Tay Pio, hindi na halos makapagpigil. Ang kanyang mga daliri ay marahang gumagapang, dahan-dahang pinipisil ang mga naninigas na masel, sinasadyang patagalin ang bawat dampi, waring sinusukat kung hanggang saan siya maaaring lumapit.

Gamit ang kanyang hinlalaki, nagsimula siyang dumiin sa mahahabang kalamnan ng hita ni Ramil, iniikot-ikot ang kanyang mga haplos upang tanggalin ang anumang lamig.

Napasinghap si Ramil, napapikit, at bahagyang napaliyad ang kanyang katawan at lalong napabuka ang mga hita bilang tugon sa hagod.

“Ahhh… Tay… Ang sarap niyan…” Mahina ngunit garalgal niyang bulong, kasabay ng isang mahinang buntong-hininga.

Napangiti si Tay Pio.

Lalo pa niyang pinagbuti ang kanyang pagmasahe, pinagapang ang kanyang mga kamay mula sa itaas na bahagi ng hita pababa sa tuhod, bago muling umahon, pinalalalim ang paghaplos sa bawat pagdaan. Ramdam niya ang tigas ng masel sa ilalim ng kanyang palad, ang banayad na paggalaw nito sa bawat diin at hagod.

Nang mapadako ang hagod sa pinakagitna ng hita ni Ramil, hindi nito napigilan ang mas mahaba at mas malalim na ungol.

“Uhhhnnn… Tay… ahhhmm, ang init ng kamay mo…”

Ramdam ni Tay Pio ang bahagyang panginginig ng katawan ni Ramil, ang lalong pagbigat ng kanyang paghinga.

Patuloy niyang minasahe ang bawat hibla ng kalamnan, iniiwasan ang anumang pagmamadali, dinadama ang bawat reaksyon ng manugang sa ilalim ng kanyang palad.

Habang patuloy na bumaba ang kanyang pagmasahe sa matitigas nitong binti, lalong kumalat sa hangin ang matapang at nakakapasong halimuyak ng langis.

Nagsimulang dumudulas ang mga palad ni Tay Pio pababa sa bilugang binti ng kanyang manugang, humihigpit ang bawat pisil sa naninigas na masel, waring ninanamnam ang tibay at tikas nito. Ang langis ay lalong nagpapadulas sa kanyang haplos, dumadaloy sa pagitan ng kanyang mga daliri, nag-iiwan ng manipis at kumikintab na bakas sa balat ni Ramil.

Napakislot si Ramil nang lumapat ang madiin ngunit maingat na hagod ni Tay Pio sa kalamnan sa likod ng tuhod, isang sensitibong bahagi na agad niyang sinamantala, idinidiin ang mga hinlalaki, pinapaikot-ikot sa maselang litid na naroon.

“Ughhh…Tayyy…” Patuloy ng buntong-hiningang ungol ni Ramil.

Bumalik paitaas ang haplos ni Tay Pio, marahang dinidiinan ang malalakas na kalamnan ng binti, pinipiga ang bawat himaymay ng laman na tila sinusuri at minememorya ang bawat hugis at umbok.

Nang lumapat ang magagaspang na palad ni Tay Pio sa talampakan ng kanyang manugang, hindi mapigilang muling mapakislot si Ramil, awtomatikong napahugot ng hininga.

Hindi niya mapigilan ang pag-arko ng kanyang paa nang maramdaman ang kiliti at sarap na dulot ng hagod—isang sensasyong hindi niya alam kung pipigilan o hahayaan na lang lumaganap sa kanyang katawan.

Napakagat siya sa labi, pilit pinipigilan ang kusa niyang paggalaw nang magsimulang dumaan ang hinlalaki ni Tay Pio sa gitna ng kanyang talampakan, paikot-ikot na hinahagod ang mga sensitibong bahagi nito.

Napangiti si Tay Pio sa reaksyon ni Ramil.

Sinimulan niyang pindutin ang ilalim ng mga daliri sa paa nito, marahang minasahe gamit ang dulo ng kanyang hinlalaki, pinaiikot-ikot sa mga sensitibong bahagi.

Napahigpit ang pagkakahawak ni Ramil sa sapin ng kama, mariing ipinikit ang mga mata habang unti-unting nilulunod ng kakaibang kiliti ang kanyang sistema.

“Ahh… Tay, nakakakiliti—pero ang sarap…” Impit niyang ungol, halos hindi niya namamalayan ang sariling reaksyon.

Naging mas marahan ngunit mas mapanukso ang paghaplos ni Tay Pio sa talampakan, pinagdidiinan ang bawat guhit at umbok ng paa ng manugang, nilalaro ng kanyang mga daliri ang manipis na balat sa pagitan ng mga daliri rito.

Ramdam niya ang panginginig ni Ramil sa ilalim ng kanyang palad, ang bahagyang pagpipigil sa sarili, ang hindi maitatangging sarap at kiliti na unti-unting bumabalot sa kanyang pagkatao.

Muli niyang pinagapang ang kanyang magaspang ngunit maingat na kamay—mula sa talampakan, unti-unting umakyat muli ang kanyang haplos, bawat dulo ng kanyang daliri’y dumuduyan sa bawat ugat na bumabakat sa makisig na binti ng manugang. Pinisil-pisil niya ito, waring sinusukat ang lakas na nasa ilalim ng makinis nitong balat.

“Uhh… hmm…” Napasinghap si Ramil, pilit kinokontrol ang sariling reaksyon, ngunit hindi niya mapigilang mapahinga nang malalim.

Pinagmasdan ni Tay Pio ang banayad na paggalaw ng mga kalamnan ni Ramil sa bawat paghinga nito. Isang piraso ng kanyang konsensya ang nagsasabing dapat na siyang huminto, ngunit sa bawat hibla ng kanyang kalamnan, sa bawat pintig ng kanyang dugo, mas matindi ang puwersang nagtutulak sa kanya upang magpatuloy.

Nagsimulang dumaan ang haplos ni Tay Pio sa hita ni Ramil, bagay na bahagyang nagpakibot ng kanyang mga daliri sa tindi ng kilabot na dumaloy sa kanyang katawan.

Dahan-dahang dumaloy ang haplos paakyat, naglalaro ang dulo ng mga daliri ni Tay Pio sa linya ng kanyang masel sa hita, at mula sa hita, patuloy pang tumaas ang paghagod ni Tay Pio patungo sa mas maumbok na ilalim ng parte ng puwet ng manugang.

Marahang ipinasok ni Tay Pio ang kanyang madulas na paghagon mula sa maluluwag na laylayan ng suot na salwal ni Ramil.

Kahit nalulunod sa nakagiginhawang paghagod, hindi maiwasang magalinlangan ni Ramil nang maramdaman ang pagdampi ng haplos sa mas sensitibong parte ng kanyang pangangatawan, subalit ang sensasyon ng paghagod ni Tay Pio ay mas malakas kesa sa ano mang pagaalinlangan, kaya naman pinanatili niyang kalmado ang katawan, hinayaang ipaubaya ang katawan sa haplos ng biyenan.

Sa isip niya ay bihasa si Tay Pio sa kanyang ginagawa, at alam niyang marunong itong pumunterya ng mga parte na mas makagiginhawa. Lingid sa kanyang kaalaman, na ang paghagod nig biyenan ay hindi na lamang ginhawa ang layunin, kundi mas personal na interes na maabot ang mas pribadong bahagi na matagal na nitong pinapantasya’t inaasam.

Si Tay Pio, pigil hininga ang paghaplos, pinakikiramdaman kung may ano mang kakaibang rekasyon mula sa manugang, subalit sa patuloy ng pagakyat ng kanyang paghagod, wala ni anumang senyales ng paggtanggi mula kay Ramil.

Napagtanto niya, napakalma na niya ng husto ang katawan ng matikas na manugang, at unti-unti nang nakokontrol ng kanyang maiinit na kamay ang mga laman sa ilalim nito, kaya naman ayaw na niyang magpalampas pa ng pagkakataon.

Inumpisahasan niyang idiin ang kanyang paghagon, marahan at tiyak, tila kinakabisa ang bawat hulma ng maselang puwet ng manugang.

Hindi niya maiwasang kilabutan sa kanyang paghaplos, ang laman na matagal na niyang inaasam, ang matambok na puwet na kanina lang ay pinagmamasdan niya, ngayon ay nasa ilalim na ng kanyang mga palad, dama ang tigas sa mga laman sa ilalim ng mainit nitong balat.

Ipinagpatuloy ni Tay Pio ang paghagod, at marahang ginagapang ang mas maselang hiwa sa gitna, marahang pinadadaanan ng kanyang madudulas na daliri, tila handang halungkatin hanggang ang kasuluk-sulukan ng makisig na manugang.

“Uhhhgg…T-tay Pio---uughhh” Hindi maiwasang maungol ni Ramil, halatang kalmado ang boses, subalit may tensyon.

Ramdam niya ang init ng mga kamay ng biyenan na humahagod sa kanyang mas maseselang laman. Hindi niya tiyak kung kailangan bang umabot rito ang paghagod, subalit wala siyang anumang lakas upang umalma, bagkus ay tila nagugustuhan ito ng kanyang katawan.

Sa kusina ng bahay, matapos ang ilang sandali ng magkasabay na pagtutok ay nakapagluto na rin ng mainit na lugaw ang mag-inang si Ema at Nay Trinning.

“Nay, tawagin ko na po muna si Ramil, maging ang mga bata para makapagmeryenda na rin po sila” Wika ni Ema sa ina, puno ng pananabik ang tinig, hindi na makapaghintay na maipatikim sa asawa’t mga bata ang inihanda nilang mainit na lugaw.

“Sige, Ema, ipagsasandok ko na sila” Tugon ni Nay Trinning, na may kasamang mainit na ngiti at mga mata ng ina na puno ng malasakit.

Nilisan ni Ema ang kusina at naglakad patungo sa silid ng kanyang mga magulang kung saan batid niyang naroroon ang asawang si Ramil na sa isip niya’y marahil nagpapahinga.

Habang binabaybay niya ang makitid na pasilyo, ramdam niya ang hangin na dumarampi sa kanyang mukha—malamig, ngunit may kasamang init ng pagmamahal at pananabik, batid niya, sa silid na pupuntahan ay naroroon ang mahal na asawang si Ramil, at natitiyak niyang matutuwa ito sa inihanda niyang mainit na lugaw—mainam na pangmeryenda na akma sa ganitong malamig na panahon.

Sa kabilang banda, patuloy si Tay Pio sa paghagod sa malalamang puwet ng manugang, at sa ilang sandali ay nagumpisa pang dumulas ang paghaplos nito pababa sa mga nakabukang singit ni Ramil mula sa loob ng salwal nito.

Sa pagbabang ito ng hagod ni Tay Pio ay hindi mapigilang kumabog ng dibdib ni Ramil. Ramdam niya ang magagaspang na palad ni Tay Pio na pinadudulas ng langis—gumagapang sa kanyang napakasensitibong mga singit.

Hindi niya malaman ang mararamdaman, hindi niya sigurado kung tama pa bang umaabot hangang rito ang paghagod ng biyenan, subalit sa di mawaring dahilan ay hindi niya magawang magsalitang upang tumutol, tila ba ang lakas niya ay unti-unting hinihigop ng mga hagod nito, nakakapanghina, nakakalma.

Hindi niya maiwasang makiliti sapagkat ang kanyang mga singit ang kasalukuyang hinahagod, subalit hindi rin niya maiwasang makaramdam ng kakaibang sarap.

Napangisi si Tay Pio, patuloy ang kanyang paghagod sa mga singit ng manugang.

Inaasahan niyang aalma ito, o pahihinutin siya, subalit wala siyang nakikitang anumang bakas ng pagtanggi o pagtutol mula sa kanyang manugang, bagkus ay dama niya ang kaonting pagkakaigtad ng katawan nito, tila bahagyang nakikiliti, subalit nagpipigil.

Dama niya ang sensitibo nitong mga singit, madudulas, malalambot at lubhang maiinit. Hindi rin niya maiwasang madama ang pagkasensitibo ng manugang mula sa mga pagkislot nito’t pagpipigil, eksaktong bagay na nais niyang masaksihan, ang makita kung paano rumesponde ang matikas na katawan ng manugang sa kanyang paghaplos at paghagod sa mga maseselang singit nito.

Nanatiling tahimik si Ramil, walang imik, walang pag-angal, buong dinarama ang mainit na paghagod ng biyenan sa kanyang kasingit-singitan, at maging siya ay hindi makapaniwala, ngayon lamang may humagod at nagmasahe sa mga singit niya, at hindi niya akaling ganito ito kasarap at nakakakalma.

Sa patuloy na paghagod ni Tay Pio sa mga nakapapaso sa init na singit ni Ramil, wala siyang nakikitang anumang pagtanggi, kaya naman hindi na rin niya pinalagpas ang pagkakataon, pasimple niyang mas idiniin ng mas malalim ang paghagod, kasabay nito’y ang pasimpleng pagpapadaplis ng kanyang mga humahagod na kamay sa mga nakadapang mga bayag ng manugang.

Halos makuryente si Ramil nang maramdaman ang pagdampi ng mainit-init na kamay ng biyenan sa kanyang maseselang bola, hindi niya mawari kung sinasadya itong padampihan ni Tay Pio, subalit wala siyang lakas upang tumanggi. Ang kanyang katawan ay tila naalipin na ng mga paghagod nito, hindi niya magawang ibuka ang bibig upang magsuway, bagkus, mahina lamang siyang napapaungol kasabay ng buntong-hininga.

Dama ni Tay Pio ang pagdaplis ng mga barakong bayag ng manugang sa kanyang humahaplos na kamay, bawat pagdaplis, dama niya ang mainit-init nitong balat, kasabay ng mangilan-ngilang salat ng hibla ng bulbol mula rito.

Hindi makapaniwala si Tay Pio, ang lalaking matagal na niyang pinagpapantasyahan, matagal nang pinagnanasaan ay nasa ilalim ngayon ng kanyang mga humahagod na kamay, hinahagod ang mainit-init nitong puwet, maseselang singit, at dinadaplisan ang barako nitong mga bayag, habang wala siyang nakikitang anumang pagtanggi mula rito.

Dahil tila wala namang masamang reaksyon mula kay Ramil, ipinagpatuloy lamang ni Tay Pio ang paghagod sa mainit-init na singit sa puwet ng makisig na manugang, maging ang pagdaplis ng kanyang malalangis sa kamay sa mga itlog nito.

Si Ramil, ramdam man ang pagdaplis ng mga kamay ni Tay Pio sa kanyang mga bayag, hindi niya ito naisipang masamain, sa isip niya ay marahil hindi naman sinasadya ni Tay Pio na madaplis ang kanyang mga bayag lalo pa’t ang singit sa puwet niya ang kasalukuyang hinahagod nito.

Patuloy lamang si Tay Pio sa paghagod sa mga singit ni Ramil, madiin, marahan, tila tinatandaan ang salat nito, mimememorya ang bawat kurba nito. Ang mahawakan at mahagod ang singit ng pinakapapantasyahang manugang ay isang pangarap na sa ngayo’y nagkakatotoo kahit nagkukubli lamang sa pagmamasahe.

Abala niyang tinatamasa ang bawat kurba ng mainit-init na singit ang manugang at abalang dinarama ang pagdaplis ng mga bayag nito sa kanyang mga kamay nang magulat sila sa biglaang pag-iral ng isang tinig.

“Tay?”

Nanlaki ang mga mata ni Tay Pio sa narinig, tila binuhusan ng malamig na tubig ang kanyang buong katawan.

Kahit hindi siya nakalingon, kilala niya ang boses na iyon mula sa kanyang likuran, boses iyon ng anak niyang si Ema, ang asawa ng makisig na adan na kanyang kasalukuyang pinagsasamantalahan sa paghagod.

Ang inaantok na diwa ni Ramil ay biglang nagising, mabilis na tumibok ang kanyang dibdib sa pagkakarinig sa biglaang pagsulpot ng tinig ng kanyang kabiyak.

Napalingon si Tay Pio. “Ema, anak?”

“Tay? Ano pong ginagawa niyo?” Wika ni Ema, nakakunot-noong nakatingin sa kanila ni Ramil.

Mula sa kanyang kinaroroonan, kita niyang nakadapa ang kanyang mister, naka buka ang mga makikisig nitong paa’t hita, at sa pagitan ng mga ito’y nakaluhod ang ama niyang si Pio.

Agad na binunot ni Tay Pio ang pagkakasaksak ng kanyang mga kamay sa salwal ni Ramil, habang si Ramil naman ay agad napabangon ang ulo at napabaling ang tingin sa asawa.

“Ah, mahal, andyan ka pala” Wika ni Ramil, bahagyang gulat ang tinig, subalit walang bakas ng anumang pangamba.

“Minamasahe ako ni Tay Pio” Wika niya, sabay bigay ng isang malambing na ngiti.

Bahagyang lumapit si Ema at pumasok sa silid, habang si Tay Pio naman ay bumangon rin at maayos na tumayo sa gilid ng kama.

“Oo Ema, naisipan kong alukin ng masahe itong mister mo, nabanggit kasi niyang nabasa sila ng ulan kanina” Sambit ni Tay Pio, sabay lingon kay Ramil na ngayon ay bumabangon na rin mula sa kama.

“Naisip kong mainam kung masahiin ko ang likod niya, nang matanggal ang anumang lamig sa kanyang katawan, mahirap na’t baka magkasakit siya—siya lang pa man din ang nagiisang kumakayod para sa pamilya niyo”

Napiling si Ema sa sinmabit ng ama sabay napangiti.

“Kayo talaga Tay, nag abala pa po kayo” Ngiting sambit ni Ema, walang bakas ng anumang pagdududa sa kanyang mukha.

“Oo nga mahal, sarap nga ng hagod ni Tay Pio, ramdam na ramdam kong nawala ang sakit ng katawan ko—talagang umaliwalas at gumaan ang pakiramdam ko” Sambit ni Ramil, hindi rin maiwasang mapangiti sa pasasalamat dahil lubhang gumaan ang kanyang pakiramdam mula sa pagmasaheng iyon ni Tay Pio.

“Salamat po sa pagmasahe, Tay Pio” Pasalamat pa nito sa biyenan sabay tumayo na mula sa kama.

“Wala iyon iho, masaya akong makatulong kahit paano” Nakangiting tugon naman ni Tay Pio.

“Nako, Tay, Mahal, tara na’t magtungo na tayo ng kusina, naghanda kami ng mainit na lugaw ni Inay” Nakangiting anyaya ni Ema.

“Ah ganon ba? Sige anak—walang problema, maghuhugas lamang ako ng kamay sapagkat nabalot na ng langis na panghilot itong kamay ko, hehe” Wika ni Tay Pio sabay tingin sa kanyang mga kamay na nagingintab na ng langis.

Muling natawa si Ema sa sinambit ng ama. “Sige po Itay, hihintayin namin kayo sa kusina” Sambit ni Ema.

“Ahm, mahal, una ka na sa kusina, tatawagin ko lang ang mga anak mo sa itaas, maging si August” Wika ni Ema kay Ramil.

“Ha? Hindi pa rin ba bumababa ang mga iyon mula kanina?” Kunot-noong sambit ni Ramil, hindi makapaniwalang hindi pa rin bumababa ang kambal na anak mula sa silid ni August, samantalang halos kasabay niya lamang ang mga ito kanina nang magtungo siya rito sa silid.

“Hay nako, kilala mo naman ang mga iyon, kapag nagkita-kitang magpipinsan tiyak na mahaba ang kwentuhan” Wika naman ni Ema, napapailing na lamang.

“Sige mahal, ako na ang aakyat sa taas upang tumawag sa kanila” Sambit ni Ramil. “Hindi mainam sayo ang pag-akyat-baba sa hagdan lalo pa’t buntis ka”

Sa harap ni Tay Pio, kita niya kung paano mag-alala ang manugang sa kanyang anak, bagay na labis niyang hinaangahan rito. Batid niya, simula’t-sapul na mahal na mahal ni Ramil ang anak niyang si Ema, at magmula noon ay hindi nagbabago si Ramil, likas na maginoo at maalaga.

“Sige mahal, kung gayon eh mauna na ako sa kusina, sasamahan ko na si Inay at kasalukuyan na niya kayong ipinangsasandok ng mainit na lugaw” Ngiting sambit naman ni Ema.

Nagsimula nang lumabas ng silid ang tatlo. Si Tay Pio ay tinungo ang gawi patungong banyo upang makapagsabon ng malangis na kamay, habang si Ema naman ay dumeretso na sa kusina upang samahan ang ina sa paghahanda ng mainit na mamemeryenda para sa mga kalalakihan, habang si Ramil naman ay tinungo ang hagdang upang maakyat na ang mga anak sa itaas at matawag ang mga ito maging si August.

“Tok tok tok”

Tumayo si Ramil sa harap ng pinto ng silid ni August, ang kanyang kamay ay marahang kumatok. Ang kahoy ay matigas sa ilalim ng kanyang mga buko, ang tunog ay halos lunurin ng malakas na buhos ng ulan sa bubong.

“August? Haeden? Jaeden?” Tawag niya, ang kanyang boses ay sapat lamang upang marinig sa kabila ng pinto. “Anong ginagawa niyo diyan?”

Sandaling tumigil siya, ang kanyang tainga ay dumikit nang bahagya sa pinto. Sa una, wala siyang narinig kundi ang malakas na patak ng ulan—ngunit sa mga saglit na paghina ng hangin, may nahagip siya. Isang tunog. Malabo, ngunit hindi niya maikakailang may narinig siya.

Napakunot ang kanyang noo. Napailing siya, inisip na baka guni-guni lamang ito dahil sa ingay ng ulan.

“P-po T-tito?”
Dinig niyang tugon ng pamangking si August, ang boses ay halatang garagal, ngunit ang tunog ay halos matakluban ng ingay ng malalakas na patak ng ulan sa bubong.

“August iho” Wika niya, ang kanyang boses ay mas malakas ngayon, sinasadyang labanan ang ingay ng ulan. “Ayain mo na yang mga pinsan mo at lumabas na kayo diyan at may naihandang meryenda ang lola niyo.”

“S-sige po Tito Ramil”
Dinig niyang tugon ng pamangkin mula sa loob.

“O-opo Tay, susunod na po kami”
Dinig niyang tugon rin ng isa sa kambal na anak, na hindi niya batid kung sino dahil magkaboses ang mga ito.

Napailing na lamang siya, inisip na baka naglalaro lamang ang mga bata.

“Sige, bilisan niyo” Wika niya bago tumalikod at maglakad pababa upang mauna nang bumalik sa kusina, lalo pa’t ramdam na rin niya ang gutom at di na maiwasang manakam sa mainit na lugaw sa malamig na hapong ito.

Hagupit ng Langit

Sa kasalukuyan, nasa ikatlong araw na ng kanyang trabaho ngayong linggo si Ramil. Gayunpaman, hanggang ngayon ay hindi pa rin pumapasok ang bayaw niyang si Kristof.

Wala siyang ideya kung ano ang dahilan ng hindi nito pagpasok, kaya naman hindi na rin maiwasan ng kanilang mga katrabaho na mag-alala at mag tanong.

Maging ang kanilang amo na si Hugo ay nagtatanong na rin kung bakit wala pa rin si Kristof. Sinasabi na lamang ni Ramil na may sakit ito—isang pagdadahilang maging siya’y hindi sigurado kung ito nga ang tunay na dahilan ng bayaw, lalo pa’t maging siya ay hindi alam ang tunay na dahilan ng ilang araw nang hindi nito pagpasok sa trabaho.

Habang lumilipas ang mga araw, lalong nadaragdagan ang kanyang mga pag-aalala. Kaunti na lamang silang natitirang trabahador sa proyekto, at nalalapit nang matapos ang ipinapatayong mansyon. Batid niya, na kung magpapatuloy pa ang pagliban ni Kristof sa anumang kadahilanan, tiyak na hindi magdadalawang-isip ang kanilang foreman na si Rey na tanggalin ito sa trabaho.

Gayon pa man, sa kabila ng kanyang pagaalala, hindi niya sinusubukang tawagan o i-text man lamang ang bayaw upang malaman ang tunay na dahilan nito sa hindi niya pagpasok sa trabaho. May kung anong bahagi ng kanyang isipan ang tila pumupigil sa kanya na makipag-usap sa bayaw, marahil ay tungkol pa rin ito sa nadiskubre niya kay Kristof nung nakaraan.

Sa araw na ito, halos wala rin silang natrabaho ng maayos gawa ng masamang panahon. Ilang araw nang laging makulimlim ang kalangitan at palagi ang bugso ng ulan, dahilan upang maantala ang kanilang mga trabaho.


Kinagabihan, tulad ng nakagawian, muli siyang tumawag sa kanyang maybahay upang mangumusta. Ito na lamang ang nagiging paraan niya upang kahit paano’y maibsan ang pagod at lungkot na nadarama niya lalo na ang gabi-gabing malayo sa pamilya.

“Hello, mahal” Bungad niya.

“Mahal”
Sagot naman ni Ema mula sa kabilang linya. Sa kanyang boses, ramdam ni Ramil ang bahagyang pagod, ngunit mas lalo siyang nag-alala nang marinig ang kalansing ng mga plato at kubyertos sa likuran.


“Mahal, huwag mong sabihing naghuhugas ka pa rin ng mga pinagkainan hanggang ngayon?” Tanong ni Ramil, may halong pag-aalala sa tinig.

Napabuntong-hininga siya habang pinakikiramdaman ang kilos ng kanyang asawa. Hindi na ito bago sa kanya—madalas na inaabot ng gabi si Ema sa gawaing bahay, kahit alam niyang maaga pa itong gigising kinabukasan.

“Iilang piraso lang naman ng mga plato ito, mahal”
Sambit naman ni Ema, na pilit tinatago ang pagod sa kanyang boses.

Napailing na lamang si Ramil. Kilala niya ang asawa, alam niyang hindi ito matuutlog hanggat may kapirasong kasangkapan sa banggerahan ang hindi pa nahuhugasan.

“Yung kambal? Tulog na ba?” Tanong na lamang ni Ramil, nagsisimula nang mangamusta sa mga anak nila.

“Nasa silid nila, naghaharutan pa”
Wika ni Ema, bahagyang natatawa ang tinig.

Subalit agad ring nawala ang ngiti sa labi ni Ema at agad napalitan ng pag-aalala.

“Pinauwi nga sila kanina sa eskwelahan”
May lungkot na dugtong ni Ema, habang abala pa rin sa paghuhugas ng mga pinggan.

Hindi maiwasang magulat ni Ramil sa sinambit nang asawa. Kahit pa pilit tinatalo ng ingay ng ulan ang boses ni Ema sa kabilang linya ay pinilit magsalita ni Ramil.

“Ano? Bakit sila pinauwi?” Tanong niya, halatang naguguluhan at nag-aalala.

“Kinansela daw ang klase, kasi may bagyo”
Sagot naman ni Ema, may pag-aalala’t lungkot sa boses.

“Ano? May bagyo?” Hindi maiwasang magulat ni Ramil. Pansin niyang ang halos araw-araw na pag-ulan nitong nakaraan, na tila mas lalo ngang lumalakas, lalo na ngayong gabi na talaga namang napakalakas na ng paghampas ng hangin at halos maghapong walang tigil ang ulan.

“Oo mahal, diba nga? Sobrang lakas nga ng ulan kaninang tanghali, magpahanggang ngayong gabi”
Wika ni Ema.

Nagkaroon ng katahimikan saglit sa pagitan nila. Ramdam ni Ramil ang pag-aalala at pagod ni Ema, at ngayon ay nag-aalala na rin siya para sa kaligtasan ng kanyang pamilya gawa ng walang hintong buhos ng ulan.

“Diyan ba sa trabaho niyo? Hindi ba malakas ang ulan?”
Tanong ni Ema, hindi maiwasang kamustahin ang kalagayan ng asawa sa kabila ng masamang panahon.

“Ah, malakas nga rin…kanina pa walang tigil” Sagot naman ni Ramil, halata rin ang pag-aalala at pagkadismaya sa tinig. “Katunayan, maraming trabaho ang hindi namin nagawa ngayong araw dahil sa ulan”

“Mahal, mag-ingat kayo palagi diyan. Lagi akong tatawag upang kamustahin ang sitwasyon niyo” Sambit pa ni Ramil, pilit nilalakasan ang boses upang matalo ang ingay ng pagbuhos ng ulan.

“Oo, mahal, wag kang mag-alala. Mag-iingat kami rito, tatawag din ako sa’yo palagi”
Sagot naman ni Ema.

“Nga pala, mahal…”
Wika ni Ema.

“Ano ‘yon, mahal?” Tanong naman ni Ramil.

“Dumalaw muli si Inay rito kanina”
Wika ni Ema, nag-aalala, at may bahid ng pasasalamat sa kanyang tinig.
“Kinamusta lang nila kami kasi nga alam nilang maulan, at inalalayan na rin ako sa ibang gawaing bahay”

Naisip ni Ramil na gamitin na rin ang pagkakataong ito upang tanungin kay Ema kung nabanggit ba ni Nay Trinning sa kanya kung bakit hindi pumapasok si Kristof.

“Nga pala mahal…” Wika ni Ramil. “Pasensya na ngayon ko lang nabanggit sayo, pero ilang araw nang lumiliban sa trabaho si bayaw, hindi ko alam kung bakit”

“Oo, nabanggit nga ni Inay kanina, at kanina ko lamang rin nalaman”
Wika naman ni Ema.

“Pasensya ka na mahal kung ngayon ko lang nabanggit sayo” Paumanhin ni Ramil. “Iniiwasan ko kasing banggitin sayo kaagad at baka mag alala ka, kaso nga lang, hindi ko rin akalain na hangga ngayon ay hindi siya papasok”

Dinig ni Ramil na bumuntong hininga si Ema mula sa kabilang linya, tila ba may bigat sa kanyang susunod na mga salita.

“Sabi ni inay, bigla daw inatake ng highblood yung ama ni Angel nung madaling araw ng Lunes, at wala daw mag aasikaso kaya’t umuwi muna si Angel sa kanilang probinsya, at sinamahan daw siya ni Kristof”
Paliwanag ni Ema.

“Ha?” Gulat na wika ni Ramil. “Eh, kailan naman daw siya makakuwi? Hinahanap na kasi siya ni boss Hugo”

“Di rin daw alam nila Inay”
Sagot ni Ema.
“Ayaw na nga daw sana siyang isama ni Angel nung araw na yon dahil alam ni Angel na may trabaho siya, pero nagpumilit daw si Kristof”

“Sa ngayon, hindi naman daw sila matawagan nila Inay, hindi nila alam kung dahil ba walang signal sa lugar nila lalo pa’t maulan din daw sa probinsya nila Angel ngayon at apektado rin ng bagyo”
Wika ni Ema, ang tinig niyang puno ng pag-aalala.

“Ako man, sinubukan ko siyang tawagan, pero hindi ko rin siya matawagan”
Pagpapatuloy ni Ema.
“Kung may pagkakataon ka, mahal, tawagan mo siya, at nang makausap mo siya tungkol sa trabaho niyo”

Saglit namang hindi nakasagot si Ramil sa mungkahi ng asawa. Batid niya, wala pa ring ibang nakaalam sa ngayon ng lamat sa pagitan nila ng bayaw, kaya’t alam niyang hindi ramdam ni Ema ang pagaalinlangan niyang tawagan si Kristof. Gayon pa man ay pinilit na lamang magsalita ng normal ni Ramil upang lalo huwag makahalata ang asawa.

“Ahm, s-sige, mahal” Sambit na lamang ni Ramil “Susubukan ko siyang tawagan---------”

‘Beeep’

Hindi na natapos ni Ramil ang sasabihin nang biglaang maputol ang linya ng kanilang tawag. At halos ilang segundo lamang ay sunod namang nagdilim ang buong paligid sa pagkawala ng kuryente.

“Putang ina”
Bulong ni Ramil sa sarili, biglang kumabog ang kanyang dibdib sa kaba, tila ba ang pagkaputol ng kanilang linya at pagkawala ng kuryente ay isang mabigat na babala.

Mabilis siyang kumilos, hindi na iniisip ang pag-iingat. Kumapa siya sa paligid, ang mga kamay niyang nagmamadaling hinahanap ang lighter na maaaring magbigay liwanag sa dilim.

Wala siyang nakahandang flashlight—wala siyang anumang kagamitan para magbigay ng liwanag, at ang kanyang telepono, na de-pindot, ay wala ring kakayahang magbigay tulong sa kanya sa ganitong oras.

Lubha siyang nangamba, ramdam niyang kumakabog ang kanyang dibdib habang naririnig ang malakas na daluyong ng hangin at ulan sa labas. Batid niya, ang malakas na hagupit ng ulan ang dahilan ng pagkaputol ng kanilang linya ng telepono at maging ang pagkawala ng kuryente, tila isang senyales na may mas malaki pang sakuna na darating, kaya naman hindi niya maiwasang mag-alala sa kanyang mag-iina.

Nasa iisang baryo lamang sila, at batid niyang hindi lamang itong baraks ang nawalan ng kuryente—pati ang buong komunidad.

Isa pa, sa ganitong mga pagkakataon, alam niyang hindi handa ang kanyang mag-iina sa anumang sakuna, lalo na ang kanyang buntis na asawa, si Ema, habang masyado pang bata ang kanyang mga anak.

Lubha siyang nag-alala.

Ngayon ay wala siyang anumang komunikasyon sa kanyang pamilya.

Ang pagkawala ng kuryente at signal ay nagsilbing isang pader na naghiwalay sa kanya sa mga ito. Hindi siya handa sa ganito, wala siyang kamalayan na may bagyo palang nakatakdang humagupit, kung di sana’y kanina pa ay agad na niyang inuwian ang kanyang mag-iina.

Gawa ng limitadong koneksyon sa signal, internet, radyo at maging sa telebisyon, marami sa mga taga baryo Mausok ang walang kamalayan sa nakatakdang paghagupit ng bagyo, dahilan upang maabutan sila ng sakunang ito ng walang anumang kahandaan. Ngayon, isa si Ramil at ang kanyang pamilya sa biktima nito, at sa ngayon ay wala silang ibang makapitan kundi ang magdasal sa kabila ng pagdaluyong ng napakalakas na ulan.

Magmula sa ilang araw na makulimlim na langit at pabugso-bugsong ulan, kanina’y bigla na lamang naramdaman ang malalakas na hangin, at sinundan pa ito ng hagupit ng mga naglalakasang kulog at kidlat.

Ilang ulit pang sinubukan ni Ramil na tawagan ang kanyang asawa, nagmamadali at puno ng alalahanin. Ngunit sa bawat pagtatangka, paulit-ulit siyang nabigo. Wala ni isang signal na maabot ang kanyang telepono—isang malupit na paalala na wala siyang paraan para makausap ang kanyang pamilya.

Nais man niyang magsugal at suungin ang malakas na ulan para makauwi sa kanyang pamilya, alam niyang hindi niya kakayanin. Una ay walang maiiwan rito sa baraks upang gampanan ang kanyang trabaho upang magbantay. Isa pa, hindi biro ang lakas ng ulan; ang hangin na kaakibat nito ay tila may kasamang galit, lalo pa’t sa kasalukuyan, ang ilang mga bubong na hindi pa ganap na nakakabit ay nagumpisa nang magsiliparan, kaya’t imposibleng makalabas siya nang walang panganib.

Lubhang nag-aalala si Ramil. Habang tinitingnan ang malupit na bagyong na humahagupit sa paligid, ang kanyang isipan ay bumalik sa kanyang pamilya. Ang kanilang bahay ay gawa lamang sa kahoy—hindi ganap na kongkreto’t matibay. Batid niyang sa kabila ng lahat ng kanilang pinaghirapan, ang bahay nila ay madaling maapektuhan ng ganitong uri ng bagyo.

Ang malupit na hangin at ulan ay tila isang malupit na paalala na ang lahat ng kanilang pinaghirapan ay maaaring maglaho sa isang iglap. Wala siyang magawa kundi taimtim na magdasal para sa kaligtasan ng kanyang pamilyang batid niyang walang sapat na proteksyon at kahandaan para sa ganitong sakuna.


“Nay? Ano pong nangyayari?” Nanginginig na tanong ni Haeden mula sa silid nang biglang mawala ang kuryente. Halos kasabay nito, dumagundong ang mas malalakas na kulog at kidlat na animo’y pumuputok sa kalangitan.

Sa kabila ng hirap sa pagkilos gawa ng pagbubuntis—agad na tinungo ni Ema ang kanyang mga anak sa madilim na silid. Ang bawat dagundong ng kulog ay parang sumasabog sa kanilang tenga, habang ang hagupit ng hangin ay nagpapa-uga sa dingding ng kanilang kahoy na bahay.


Agad niyang niyakap ang kambal na anak, ramdam niya ang takot sa mga ito.

Maging siya—hindi niya maitatanggi ang kaba. Hindi biro ang hagupit ng hangin at ulan sa labas, at ang pagputok ng kulog sa kalangitan ay lalong nagpapatindi ng kaniyang kaba.

Batid niya, hindi magandang pangitain ang pagkaputol ng kanilang linya sa telepono, maging ang pagkawala ng kuryente.

Sinubukan niya muling tawagan si Ramil—pinindot niya ang kanyang cellphone nang paulit-ulit, umaasang kahit isang saglit ay makatawag siya, subalit walang anumang pagtatangka ang nakalusot ng tawag.

Maya-maya’y isang malakas na kalabog ang umalingawngaw mula sa labas—isang malakas na pagbagsak.

Napapitlag siya, habang ang kambal ay napahigpit ang yakap sa kanya.

Batid niya, ilang parte na ng kanilang kusina ang nawasak na ng malakas na hangin, at ang ilan nilang mga kasangkapan ay nagsihulugan at nagsibasagan na.

“Panginoon, huwag n’yo kaming pababayaan…”
Tanging naibulong niyang dasal.

Patuloy ang paghagupit ng bagyo.

Ang malalakas na patak ng ulan ay tila mga balang humahampas sa bubong, habang ang hangin ay walang awang niyuyugyog ang mga tablang pader ng kanilang bahay.

Ramdam niya at ng kambal ang pangangalampag ng bubong, na parang anumang sandali ay bibigay na, habang sa labas, ang mga punong kahoy ay nagkakalampagan.

Sa patuloy ng paghagupit ng bagyo, naramdaman na nila ang paggapang ng baha sa loob ng bahay, at hindi ito mabagal, kundi mabilis ang pagtaas nito, at talaga namang malakas ang pagdaluyong.

Sa bawat segundong lumilipas, palapit ito nang palapit sa kanilang sahig.

Naisip ni Ema na kailangan na nilang kumilos bago pa sila tuluyang maabutan ng mataas na pagbaha, kaya naman kahit madilim ang paligid, pinilit niya tumayo at maglakad.

“Nay, saan po kayo pupunta?” Nag-aalalang tanong ni Jaeden, mababasa ang pangambasa kanyang tinig.

“Magtutungo ako sa kwarto—kailangan nating makapagbalot ng gamit—lilikas na tayo” Nagmamadaling wika ni Ema.

“Pero Nay, delikado po, baka ano pong mangyari sa inyo diyan sa labas” Nag-aalalang wika naman ni Haeden.

“Anak, mas mapanganib kung mananatili tayo dito” Sagot ni Ema. “Tumataas na ang baha, hindi tayo pwedeng tuluyang abutan ng baha rito”

“P-pero saan naman po tayo pupunta Nay?—saan po tayo lilikas?” Patuloy ng pag-aalalang tanong ni Haeden, puno na ng kalituhan at takot ang kanyang isipan.

“Bahala na, sa mga kapit bahay na lamang natin—kina Tita Matet niyo, mataas ang bahay nila’t mas matibay” Tanging naisip na sagot ni Ema.

“Pero may kalayuan pa po ang bahay nila, tiyak baha na po sa labas” Alalang sambit naman ni Jaeden. Batid niyang may kalayuan pa ang kapitbahay, at alam niyang mataas na rin ang baha sa labas, at tiyak mahihirapan sila lalo pa’t buntis ang kanilang ina.

“Wala tayong pagpipilian mga anak, kailangan nating kumilos sa mas madaling panahon” Wika ni Ema, bakas ang matinding depresyon sa kanyang tinig.

Ngunit bago pa man siya makalabas sa silid ng mga anak, isang malakas na hagupit ng hangin ang biglang nagpatalsik sa ilang bahagi ng bubong ng kanilang tahanan, dahilan upang matumba siya.

Kasabay nito ay ang malamig na tubig ng ulan na mabilis na pumuno sa kanilang silid, at ang mga nakasabit na kurtina at kubyertos sa kusina ay malakas na nagsilaglagan, ang ilan ay nabasag sa nagbabahang sahig.

Muling napakapit at napayakap sa isa’t-isa ang mag-iina. Sa pagkakataong ito, hindi na nila alam ang gagawin, hindi na nila alam kung sino ang aasahan.

Sa kalagitnaan ng kanilang takot at pagkalito, biglang may sumilay na ilaw mula sa labas. Isang malabong anino ang lumitaw sa gitna ng nagwawalang bagyo, kasabay ng pag-ugong ng isang makina.

“Ema!”

Natigilan si Ema nang marinig ang tinig na iyon mula sa labas.

Biglang napamulat ang kaniyang mga mata.

“Ema, nariyan pa ba kayo?!”

Dinig niyang sigaw mula sa labas, pilit lumulusot sa nakabibinging hagupit ng hangin at walang awang pagbuhos ng ulan.

Napabalikwas si Ema. Pamilyar ang tinig na iyon—hindi siya maaring magkamali.

“Eugene?” Bulong niya, halos hindi makapaniwala.

Maging ang anak niyang kambal ay napamulat mula sa pagtawag na iyon mula sa labas.

Sa kabila ng nanginginig na tuhod at umuugang dingding ng kanilang bahay, pinilit bumangon ni Ema—pilit kinapa ang mga umuugong na dingding at pinilit maglakad upang lumabas ng silid.

“Ema! Si Eugene to!” Patuloy ang malakas na tawag mula sa labas.

Pilit sinuong ni Ema ang ga-hitang taas ng baha sa loob ng bahay at dali-daling binuksan ang pinto.

Sa kabila ng dilim at rumaragasang ulan, namataan niya ang isang speedboat na nakahinto sa harapan ng kanilang bahay. Naroon si Eugene—ang kumpare ng kanyang mister, basang-basa, kasama ang ilang tauhan ng barangay na may dala-dalang lubid at flashlight.

“Eugene!” Sigaw ni Ema, halos mangiyak-ngiyak ang tinig. “Nandito kami! Tulungan niyo kami!”

Mabilis na tumalon si Eugene mula sa speedboat, hindi alintana ang tubig-baha na halos umabot na sa kanyang tagiliran.

“Nasaan ang mga anak mo?” Tanong ni Eugene, habang pilit lumalapit sa kanya.

“Nasa kwarto sila, Eugene” Nanginginig na sagot ni Ema.

Agad na sumunod na bumaba mula sa speed boat ang iba pang tauhan ng baranggay, kasama ang isang kagawad na may dalang lubid upang gawing gabay sa kanilang pagpasok sa bahay.

“Ema, sumakay ka na sa bangka!” Utos ni Eugene, matigas ngunit may halong pag-aalala. “Ako nang bahala sa mga anak mo!”

Mabilis na sumugod si Eugene sa loob ng bahay, hindi alintana ang malamig at tumataas na baha na ngayo’y lampas na sa kanyang baywang.

Alam niyang bawat segundo ay mahalaga.

Sa labas, kita niyang inalalayan na ng mga tauhan ng barangay si Ema upang makasakay sa speedboat.

Pagdating sa silid, agad niyang namataan ang kambal—kapwa nanginginig at takot na takot.

“Tito Eugene!” Mangiyak-ngiyak na sigaw ni Haeden nang makita siya.

“Halina kayo! Naghihintay ang speedboat sa labas—ililikas na namin kayo” Wika ni Eugene, pilit pinapakalma ang kanyang tinig upang hindi makadagdag sa takot ng mga bata.


Dali-daling lumusong ang kambal sa baha, mahigpit na kumakapit sa tiyuhin habang pilit nilang nilalabanan ang rumaragasang tubig.

Sa bawat hakbang, naririnig nila ang mga kalampag ng bumibigay na muwebles at ang malalakas na hampas ng hangin na parang gustong gibain ang natitira pang bahagi ng bahay.

Ilang sandali pa ay matagumpay na naisakay ang mag-iina sa bangka, lahat ay basang-basa, at walang nabitbit na anumang kagamitan.

Nang matiyak na nakasakay na ang lahat, agad nang pinaandar ang speedboat upang maidala na ang mag-iina sa covered court ng baranggay kung saan sila nakatakdang ilikas pansamantala.

Habang umaander ang speedboat, dama nila ang napakalamig at napakalakas na ihip ng hangin.

Kita nila sa paghahampasan ng mga puno sa kanilang dinadaanan, ang paglutang ng iba’t-ibang bahagi ng mga bahay na winawasak ng bagyo, mga nagliliparang bubong at malakas na pagputok ng kidlat sa bumabagyong kalangitan.

“Eugene, maraming salamat…” Mangiyak-ngiyak na wika ni Ema habang mahigpit na yakap ang kambal na anak.

“Wala yon, Ema” Sagot ni Eugene. “Alam kong wala kayong kasama… alam kong hindi umuuwi gabi-gabi si pareng Ramil, kaya nang marinig kong hindi pa kayo nakakalikas, agad akong humingi ng tulong sa barangay para puntahan kayo”

Napayuko si Ema, dama ang pagod at lungkot sa sitwasyon. “Hindi ko alam kung paano kami kung hindi ka dumating…” Mahina niyang sabi.

“Wag mo nang intindihin yon Ema. Ang mahalaga, ligtas kayo” Pagpapatahan ni Eugene, tinapik siya sa balikat bilang pagdamay.

Biglang napaisip si Ema, saka napatingin kay Eugene. “Teka… Eh yung anak mong si Elvir? Nasaan siya ngayon?”

“Nasa covered court na rin, kasama ng tiyahin niya, kanina pa kami lumikas” Sagot ni Eugene. “Malakas nga raw ang bagyo, kaya hindi na kami naghintay pang abutan kami sa aming bahay”

“Nagtataka nga ako… bakit wala kayo doon kanina” Sambit pa ni Eugene. “Kaya alam kong hindi pa kayo nakakalikas”

Ilang sandali pa, narating na nila ang covered court—ang pansamantala nilang matutuluyan sa gitna ng unos.

Mas mataas ang lugar na ito, kaya’t mas ligtas sila mula sa rumaragasang baha.

Narito rin ang iba pang mga pamilyang lumikas, at abala ang mga taga-barangay sa pagaasikaso.

“Bal!”

Napalingon ang kambal sa tumawag.

“Dave?” Halos sabay na tugon nila nang makita ang kanilang kababatang si David—ang kanilang kapitbahay at pamangkin ng tiyuhing si Eugene.

Kita ni David na basang-basa ang kambal, at halatang hindi maganda ang pinagdaanan mula sa hagupit ng bagyo.

Si Ema, sa kabilang banda, bagamat nakarating na sila sa mas ligtas na lugar, hindi pa rin maalis ang kaba sa kanyang dibdib.

“Ahm, Eugene…” Wika ni Ema, halata ang nginig sa kanyang boses.

Napatingin si Eugene sa kanya. “Oh? Bakit, Ema?”

Napalunok si Ema, parang nag-aalangan. “Nag-aalala ako kay Ramil…” Mahina niyang wika. “Mag-isa lang siya roon sa pinagtatrabahuan nila—wala siyang kasama.”

Saglit na natigilan si Eugene. “Ha? Doon sa pinagagawang mansyon?”

“Oo, Eugene” Napahawak si Ema sa kanyang dibdib, hindi maitago ang pag-aalala. “Hindi ko alam kung paano siya ngayon…”

Tumango si Eugene, seryoso ang ekspresyon. “Sige, wag kang mag-alala. Lalapitan ko ulit si Kagawad para ipaalam sa kanila ang sitwasyon ni Kumpare”

“Salamat, Eugene…” Mahina ang kanyang tinig, kita sa kanyang mukha ang pag-aalala.

“Ema?”

Napalingon si Ema sa pamilyar na tinig.

Ang kanyang mga mata ay namulat nang makilala ang mukha ng babaeng papalapit sa kanya—si Matet—ang kabaryo nila, ina ni David, at hipag ni Eugene.

Agad itong lumapit sa kanya, ang kanyang mga paa ay mabilis na humahakbang sa putik at tubig, bakas sa mukha ang matinding pagkagulat at pag-aalala.

“Naku, Jusmiyo! Basang-basa ka!” Alalang sambit ni Matet, ang kanyang boses ay puno ng tunay na pagmamalasakit. “Halika rito. Mabuti na lang at may na-impake kaming ilang damit, pahihiramin muna kita. Baka magkasakit ka sa pagkabasa mo.”

Hindi makapagsalita si Ema, ang kanyang mga labi ay nanginginig—hindi lamang dahil sa lamig, kundi dahil sa bigat ng lahat ng nangyari. Ang pagtakas mula sa kanilang bahay, ang takot sa buhay ng kanyang mga anak, ang pagkawala ng komunikasyon kay Ramil—lahat ng ito’y mga bagay na halos hindi niya mapaniwalaang nangyayari.

“Sige Ema, si Ate Matet mo na muna ang bahala sa inyo diyan,” wika ni Eugene, ang kanyang boses ay matatag ngunit may bahid ng pagmamadali. “Lalapitan ko na si Kagawad para maipagbigay-alam ang sitwasyon ni Kumpare.”

“Sige Eugene, maraming salamat” Pasalamat ni Ema, ang kanyang boses ay mahina ngunit taos-puso.

Agad nang naglakad si Eugene patungo sa kumpol ng mga tauhan ng baranggay upang malapitan at makausap ang kagawad at maipagbigay alam ang kalagayan ng kumpare niyang si Ramil.

“Ate Matet, maraming salamat” Pasalamat ni Ema, ang kanyang boses ay puno ng taos-pusong pagpapahalaga.

“Sige, tara na. Samahan na kita sa banyo nang makapagpalit ka kaagad” Pagmamadaling anyaya ni Matet, puno ng pag-aalala at pagmamalasakit.

Bago umalis, nilingon muna ni Matet ang anak na si David na katabi ng kambal na anak ni Ema.

“Dave” Tawag niya, ang kanyang boses ay malinaw kahit sa gitna ng ingay ng bagyo. “Panghalungkat mo rin ng maipapahiram na damit kina Kambal, nang makapagpalit na rin sila”

“Opo, Ma” Sagot naman ni David, ang ulo ay tumango nang may paggalang.

Walang pag-aatubiling inalalayan ni Matet si Ema patungo sa banyo. Batid niya na kinakailangang makapagpalit ng damit ni Ema—hindi lamang para sa kanyang kaginhawahan, kundi para sa kaligtasan ng kanyang dinadalang sanggol.

Muling napalingon si David sa kambal, at sa pagkakataong ito ay mas pinagmasdan niya ang kalagayan ng mga ito. Kita niyang basang-basa na ang mga damit ng mga ito—wala nang suot na pang-itaas, habang ang mga salwal ay mabigat sa pagkabasa, ang mga laylayan ay tumutulo ng patak-patak na tubig sa sahig na semento.

Kita rin niyang nanginginig ang mga ito sa lamig.

“Bal, magbihis na rin kayo, basang-basa na ang mga damit niyo” May pag-aalalang wika niya, ang kanyang boses ay puno ng malasakit. Kita niya sa panginginig ng kambal na hindi na sila magtatagal sa kanilang basang kasuotan—lalo na’t wala nang pag-itaas na damit ang mga ito, at ang hangin ay patuloy na humahagupit at ang lamig ay unti-unting bumabalot sa kanilang mga katawan.

“Halina kayo, dito na lang kayo sa loob ng tent magbihis” Alok niya, sabay turo sa kanilang tent.

Kita ng kambal ang nakatindig na tent. Ang tela nito ay bahagyang gumagalaw dahil sa hangin, ngunit matatag na nakatayo.

“May mga naimpake kami rito. Pumili na lang kayo ng magkakasya sa inyo” Wika ni David. Ang kanyang kamay ay marahang binuksan ang zipper ng tent, at ang tela ay bumukas upang ipakita ang loob nito.

Pagpasok ay nakita nila ang kinakapatid na si Elvir—inaanak ng kanilang ama, at bunsong anak ng tiyuhing si Eugene, nakahiga na ito at natutulog.

Agad nanghalungkat si Dave ng mga damit na maaaring magkasya sa kambal.

“Dave, maghuhubad na kami dito, ha?” Pagpapaalam ni Jaeden, ang boses ay mahinahon ngunit may bahid ng pagmamadali. Hindi na siya naghintay pa ng sagot—agad niyang isinara ang zipper ng tent upang masiguro ang kanilang pribadong espasyo.

Napabaling si David, at bago pa siya makasagot, nakita niyang nagsimula nang maghubad si Haeden ng kanyang basang salwal. Ang basang tela ay nahirapang dumausdos sa kanyang balat, ngunit sa isang matatag na paghila ay tuluyan itong naalis, nag-iwan lamang ng kanyang brief na basang-basa rin at dumidikit sa kanyang balat. Sunod niya ring nakita si Jaeden na naghubad ng suot na salwal—parehas na galaw, parehas na ritmo, tila isang kilos na sanay na nilang ginagawa nang magkasama.

Malumanay ang bawat paggalaw nila, tila hindi alintana ang kanyang presensya. Para bang walang nakatingin, walang nakakakita.

Hindi niya maintindihan, subalit bigla siyang nakaramdam ng kakaibang kaba nang makitang maghubad ang dalawa. Hindi niya alam kung bakit—mga kababata niya ito, nakasama na niya sa paliligo sa ilog, sa paglalaro sa bukid, sa pagtakbo sa ulan.

Kita niya ang may kaputiang katawan ng mga kababata—ang makinis nilang balat, ang bahagyang mamasa-masa pa ring katawan dahil sa ulan.

Pilit niyang tinanggal ang tingin sa naturang tanawin, bagkus ay pilit niyang itinuon ang atensyon sa paghalungkat ng maipapahiram na masusuot ng dalawa. Ang kanyang mga kamay ay mabilis na gumagalaw, ang kanyang mga daliri ay naghahanap ng kahit anong damit na sasapat—isang pagtakas sa kakaibang init na namumuo sa kanyang dibdib.

Ilang sandali, nang makahagilap siya ng mga salwal na maipapahiram, aktong iaabot na sana niya ang mga hawak na salwa nang sa kanyang pagbaling ay sakto namang sabay na ibinaba ng kambal ang kanilang mga brief.

Ang tela ay kita niyang nahulog sa kanilang mga paa, isang tahimik na pagbagsak na tila mas malakas pa sa dagundong ng kulog sa labas, dahilan upang tumambad sa harapan niya ang maselang laman ng mga ito.

Natigilan siya.

Ang kanyang kamay ay nanatili sa ere, ang mga salwal ay nakabitin sa kanyang mga daliri, ngunit ang kanyang paningin ay nakatuon sa tanawing hindi niya inaasahan.

Ang kanyang mga mata ay napadako sa hubad na katawan ng kambal—sa kanilang mga hita, sa kanilang bayag, sa kanilang mga ari na nakabitin nang malumanay sa pagitan ng kanilang mga hita.

Hindi siya makagalaw.

Hindi siya makapagsalita.

Tila biglang huminto ang kanyang mundo.

Napatitig siya sa mga nakalawit na mga laman—ang maselang bahagi ng kambal na ngayon ay hayagang nakabitin sa kanyang harapan, walang takip, walang anumang sagabal.

Ang kanilang mga ari ay nakabitin nang malumanay, namamahinga matapos ang mga pangyayari kanina—ngunit sa paningin niya, ang mga ito ay tila nagniningning sa liwanag na sumasala sa tela ng tent.

Hindi niya mapigilang mamula.

Sa unang pagkakataon ay nakita ng kanyang mga mata ang kaselanan ng kanyang mga kababata—ang hugis ng kanilang mga bayag, ang haba ng kanilang mga ari, ang manipis na balat na bumabalot sa mga ito.

Napalunok siya, ang kanyang lalamunan ay tila natuyo.

Hindi niya maiwasang pansinin ang detalye ng mga ito—ang bawat kurba, bawat linyang nakaukit sa laman ng kambal ay tila pinag-aralan ng kanyang mga mata nang hindi sinasadya.

Hindi niya mapigilang mapamangha, sapagkat sadyang maangas ang hulma ng mga ito—ang kanilang mga ari ay tila inukit ng isang bihasang iskultor, proporsyonado at mahusay ang pagkakabuo. Ang haba ay sapat upang mapansin niyang higit itong mas malalaki kumpara sa kanya—kapansin-pansin ang pagkakaiba, isang bagay na nagpapalunod sa kanya sa paghanga at sa parehong oras ay nagpapadama ng kakaibang pagkukumpara.

Hindi niya rin maiwasang mapansin ang pagkakaiba ng mga ito sa sariling laman. Ang kanyang isipan ay nagkukumpara—ang kanyang sariling ari ay mas maliit, mas bata pa, wala pa sa yugtong iyon ng paglaki, habang ang sa kambal ay kapansin-pansin ang mas malalaking nakalawlaw na bola—mas malaman at mabigat, namamalagi sa pagitan ng kanilang mga hita na may kumpiyansa, taliwas sa kanya na ang kanyang bayag ay mas maliit pa at mas siksik sa kanyang katawan.

Maging ang kumikislot na mangilan-ngilang hibla ng mga buhok rito ay hindi niya mapigilang pagmasdan—mga pinong itim na hibla na nagsisimula pa lamang sumibol sa palibot ng kanilang mga ari, isang senyales ng kanilang pagtungtong sa pagbibinata. Ang mga buhok na ito ay tila mga halamang bagong usbong, manipis at kalat-kalat ngunit kapansin-pansin laban sa kanilang maputing balat—mga bagay na wala pa ang kanya.

Ang mga pagkakaibang ito ay nagdulot sa kanya ng kakaibang pakiramdam—isang halo ng paghanga, pag-usisa, at isang bahagyang pagkainggit na hindi niya lubos na maunawaan.

Hindi rin niya maiwasang mamangha, sapagkat magkahugis na magkahugis ang mga ito—parang dalawang perpektong kopya ng iisang obra maestra.

Ang kanyang mga mata ay dumadausdos mula sa isa patungo sa isa pa, inihahambing ang bawat detalye, bawat kurba, bawat linyang nakaukit sa kanilang laman.

Magkahulma—ang parehong arko, ang parehong kapal, ang parehong anggulo ng pagkakabitin.

Magkasing haba—parehong nakabitin nang may parehong bigat, parehong haba mula sa ugat hanggang sa dulo.

Magkasing kulay—ang parehong maputing balat na may bahagyang kayumangging kulay sa mga bahaging laging natatakpan.

Talagang walang bakas ng pinagkaiba.

Parang ang kalikasan mismo ang nag-ukit ng dalawang perpektong kopya, na walang pinagkaiba kahit sa pinakamaliit na detalye.

Napalunok siya, ang kanyang isipan ay puno ng paghanga at pagtataka.

Hindi niya alam na ang dalawang magkakambal ay ganito pala kapareho—hindi lamang sa mukha, hindi lamang sa katawan, kundi maging sa pinakamaseselang bahagi ng kanilang pagkatao.

Para silang mga repleksyon sa salamin, mga anino na sumasayaw sa iisang galaw, mga kaluluwang ikinabit ng tadhana upang maging isa sa lahat ng paraan.

Hindi niya namalayan na napalatagal na ang pagkakapako ng kanyang mga mata sa pagtitig sa kambal na laman, dahilan upang mapansin siya ng dalawa.

Napatingin ang kambal kay David, at sa kanilang paningin ay kitang-kita nila ang ekspresyon ng kababata. Kita nilang halos mapanganga ito sa pagkakatitig sa kanilang nakalawit na mga laman, kaya naman hindi nila maiwasang mapangisi.

Ang kanilang mga labi ay kumurba nang may pagkaloko. Batid nila, ito ang unang beses marahil ng kababata na makita ang kanilang mga ari simula nang matuli sila. Noon kasi, lalo na nang maliliit pa sila’t supot pa, gawa ng pagkabata ay madalas silang magpakitaan—sa paliligo sa ilog, sa pagtakbo-takbo sa bukid, sa mga laro na walang pakialam sa kahihiyan. Sa mga panahong iyon, ang kanilang mga katawan ay bukas sa isa’t isa, walang lihim, walang hiya.

Subalit magsimula nang matuli sila’t nagsimula nang magbinata, mas naging konserbatibo na sila sa kanilang mga maseselang laman. Ayon na rin sa turo ng kanilang ama—na ang kanilang katawan ay dapat nang ingatan, na ang kanilang pribadong bahagi ay hindi na dapat ipakita sa iba, na sila ay nagbibinata na at may mga bagay na dapat nang itago.

Ngayon, sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, ang kanilang mga laman ay muling natanaw ng kanilang kababata, ang kanilang kalaro noong bata pa sila.

Batid nila, humahanga marahil si David sa histura ng kanilang mga kargada—at ang paghangang iyon ay nagbibigay sa kanila ng kakaibang pagmamalaki, isang pagpapatunay na sila ay nagbibinata na, na ang kanilang mga katawan ay umuunlad na.

“Maangas ba titi namin, Dave? Hehe” Ngising wika ni Jaeden na may nakalolokong ngisi. Ang kanyang boses ay may halong pagmamalaki at kalokohan, na para bang isang batang nagpapakita ng kanyang bagong laruan sa kaibigan.

Labis namang nabigla si David sa sinambit ng kababata. Hindi niya inakalang napansin pala ni Jaeden ang pagtitig niya sa kanilang kargada.

Nangisi lamang rin si Haeden sa tinuran ng kambal, bagkus ay ginatungan pa niya ito.

“Maangas na ang mga titi namin, Dave—tignan mo oh?” May pagmamalaki niyang wika, tsaka itinuro pa ang mga pasibol pa lamang na hibla ng buhok sa itaas na bahagi ng kargada. “May mga bulbol na kami, nagbibinata na kami, hehe.”

Ang mga buhok ay manipis pa, kalat-kalat, at bahagyang kulot—ngunit para kay Haeden, ito ay isang sagisag ng kanyang paglaki, ng kanyang pagtungtong sa pagbibinata.

Tila ba walang mababakas na pagkahiya o pagkailang man lang sa kambal kahit nakatambad ang kanilang hubo’t-hubad na katawan sa harapan ng kabata. Walang kahit anong pag-aalinlangan sa kanilang mga kilos.

Hindi tulad ni David na ang buong pagkatao ay tila lumulubog sa hiya—ang kambal ay walang pagkailang, walang pag-aalinlangan, walang kahit anong senyales na sila ay nakaramdam ng kahihiyan.

“Ikaw ba, Dave? May bulbol ka na rin ba?” Nakangising tanong pa ni Jaeden, ang kanyang boses ay may halong pag-aasar at kuryosidad. Ang kanyang mga mata ay tumitig kay David, naghihintay ng sagot.

Muling nagulat si David sa tanong ni Jaeden—isang tanong na hindi niya inasahan, at lalong hindi niya alam kung paano sasagutin.

Ramdam niyang namula ang kanyang mga pisngi—isang init na kumalat mula sa kanyang leeg hanggang sa kanyang noo. Hindi siya makapagsalita, hindi niya malaman ang gagawin, hindi niya malaman kung ano ang wastong ikikilos.

Kapwa nakatitig sa kanya ang kambal na kababata, nakangisi habang naghihintay ng kanyang sagot, ito’y habang nanatiling hubo’t-hubad sa kanyang harapan—walang pagtatakip, tila kumpyansang-kumpyansa sa kanilang mga katawan.

“Ah… eh…” Halos matameme niyang wika, ang kanyang boses ay tila nauutal sa bawat pantig. Ang kanyang mga salita ay tila natigilan sa kanyang lalamunan, hindi makalabas nang maayos, tsaka napaiwas ng tingin.

Muli niyang tinitigan ang ari ng dalawa—hindi sinasadya, ngunit ang kanyang mga mata ay tila may sariling isip. Kita niya ang mangilan-ngilang mala-balahibong pusa na naguumpisang kumislot sa itaas na parte ng mga ito, ang mga hibla ay manipis at kalat-kalat ngunit kapansin-pansin laban sa kanilang maputing balat. At batid niyang iyon ang bulbol na tinutukoy ng mga ito—ang senyales ng kanilang pagbibinata, ang sagisag ng kanilang pagtungtong sa bagong yugto ng buhay.

Nahihiya man, batid niya na wala siyang mapagpipilian kundi aminin sa dalawa ang totoo. Hindi niya kayang magsinungaling, hindi niya kayang magpanggap na siya ay nasa parehong yugto ng paglaki tulad nila.

“W-wala pa, Bal” Sagot niya, ang kanyang boses ay mahina at puno ng hiya “Wala pa akong bulbol tulad niyo.”

Muling nagtinginan ang kambal at nagkangisian. Kita nila ang pagkailang sa mukha ni David. Kita nilang bahagyang namula ang mga pisngi nito, habang ang mga mata ay napaiwas, at ang mga kamay ay naglalaro sa mga damit na hawak pa rin nito.

Batid nila, nahihiya itong aminin na wala pa siya ng mga bagay na meron na sila—mga elemento sa katawan na nakukuha lamang sa wastong edad, mga senyales ng paglaki na hindi maaaring madaliin o pekehin.

“Ayos lang yan, Dave” Wika ni Haeden, may bahid ng pag-intindi sa tinig. Ang kanyang boses ay huminahon, hindi na katulad kanina na puno ng pag-aasar. “Mas matanda kami sa’yo ng dalawang taon, kaya’t normal lang na wala ka pa nito’

“Pero tiyak, sa susunod na mga taon ay magkakaroon ka na rin nito.” Patuloy niya, ang kanyang kamay ay umabot at marahang pinatong sa balikat ni David—isang kilos na puno ng pagpapakalinga.

Tumango na lamang siya at nagbigay ng alanganing ngiti—isang ngiting pilit, isang ngiting hindi lubos na totoo.

Pakiramdam niya’y hindi niya kayang tumagal sa ganitong sitwasyon at usapan—ang init ng tent, ang hubad na katawan ng kambal, ang kakaibang tensyon na bumabalot sa kanilang paligid.

Sa kabila ng matinding pagkailang, pinilit na lamang niyang kumilos nang normal.

“Ahm, siguro mainam kung isuot niyo na muna tong mga ito—baka lamigin kayo” Wika na lamang niya sabay abot ng dalawang salwal sa magkapatid.

Agad namang ikinilos ng dalawa ang kanilang mga kamay at kinuha ang iniaabot na salwal ni David. Ang kanilang mga daliri ay sumalubong sa tela, at sa isang maigsing saglit, ang kanilang mga kamay ay nagtagpo sa hangin—isang saglit na hindi sinasadya ngunit puno ng kahulugan para kay David.

“Teka, Dave? Wala bang brief?” Tanong agad ni Haeden nang mapansing salwal lamang ang iniabot ng kababta.

Muli natigilan si David. Naalala niyang salwal lamang ang naiabot niya, at hindi siya nakapaghalungkat ng brief—sa kanyang pagmamadali, sa kanyang pagkabalisa, ang brief ay tuluyang nakalimutan.

Subalit batid niyang hindi naman din nila kasya ang kanyang mga brief—ang kanyang katawan ay mas maliit, mas bata pa, at ang kanyang mga damit ay tiyak na masikip sa mas malalaking pangangatawan ng kambal.

“Ahm, maliliit pa yung mga brief ko, Bal” Alangang wika niya sa dalawa, habang hindi pa rin makatingin nang diretso sa kanila. “Hindi magkakasya sa inyo.”

“We? Ayaw mo lang kaming pahiram dahil makikita namin na Ben10 pa ang brief mo, hahaha!” Hagakhak namang wika ni Jaeden sa mapagbirong tono, bagay na ginatungan naman ng hagakhak rin ng kakambal na si Haeden.

Muling namula si David sa sinabi ni Jaeden.

Ang hagikgik ng kambal ay hindi naman nang-aasar sa masamang paraan—ito ay parang pagtawa ng magkakaibigan, isang bagay na madalas nilang gawin noong bata pa sila.

“Uy, biro lang yon, Dave ah” Mabilis namang pagbawi ni Jaeden. Ang kanyang boses ay biglang nagbago—ang pagkukuwela ay napalitan ng paghinahon.

Sabay na ring isinuot ng dalawa ang mga salwal. Sa lambot ng tela ng mga ito’y hindi maiwasang bahagyang humulma ang kanilang maseselang laman, na lumilikha ng isang malambot ngunit kapansin-pansing hugis, bagay na agad napansin ni David.

Gayon pa man, pinilit na lamang niyang iwaksi ang pansin sa mga mapang-akit na hulmang iyon, bagkus ay muli siyang humalungkat pa ng maipapapahiram na pang-itaas na damit para sa kambal.

“O, eto na lamang isuot niyo” Wika niya nang makapaghalungkat ng kakasyang kamiseta sa dalawa. “Damit yan dati ni Kuya Gelo na binigay na sa akin, medyo maluwag pa sa akin kaya’t tiyak na kasya yan sa inyo.”

Agad namang inabot ng kambal ang mga kamiseta.

Agad nilang tiningnan ang mga ito—sinukat sa kanilang dibdib, inunat sa kanilang balikat. Mukhang kasya naman sa kanila ang laki ng mga ito, sapat ang luwag upang hindi masikip sa kanilang pangangatawan.

“Salamat, Dave” Pasalamat ni Jaeden. Ang kanyang mga mata ay ngumiti kasabay ng kanyang mga labi.

“Ayos to, salamat Dave” Pasalamat rin ni Haeden.

Agad nang isinuot ng kambal ang mga kamisetang iniabot ng kababata. Ang tela ay dumausdos sa kanilang balat, at sa isang maigsing sandali ay tuluyan nang natakpan ang kanilang katawan.

Mabuti na lamang at may kahabaan pa ang mga ito sa kanilang pangangatawan—umabot hanggang sa kanilang baywang, at dahil medyo mahaba, ay bahagya ring natatakpan ang harapan ng kanilang salwal, kaya’t kahit paano’y naikubli rin nito ang nakahulma nilang maseselang laman mula sa suot nilang malalambot na tela ng salwal.

Tahimik na umupo ang tatlo sa loob ng tent, ang kanilang mga likod ay nakasandal sa mga nakaimpake na gamit at maleta na nagsisilbing pansalo. Ang tela ng tent ay bahagyang umuuga sa bawat hagupit ng hangin, ngunit sa loob ay may kakaibang init—hindi lamang dahil sa pagkakasiksik ng kanilang mga katawan, kundi dahil sa pakiramdam na sila ay ligtas kahit pansamantala. Si Elvir ay nanatiling mahimbing na natutulog sa isang tabi, ang kanyang paghinga ay regular at payapa, tila walang kamalay-malay sa bagyong sumisira sa labas.

Nabanggit ng kambal kay David kung paano nasira ang ilang parte ng kanilang bahay kanina bago nila ito iwan, at tiyak na may mga sumunod pang nasira doon sa patuloy na paghagupin ng bagyo.

Ngunit sa kabila ng kanilang kwentuhan, may kakaibang nararamdaman si David. Habang mainit ang kanilang usapan at nagkukwento ng mga pinagdaanan sa bagyo—ay may nararamdaman siyang ibang uri ng init sa kanyang katawan.

Hindi ito ang init na dulot ng kwentuhan o ng pagsiksik sa loob ng tent. Bagkus, isang pakiramdam na mahirap ipaliwanag, na tila gumagapang sa kanyang katawan mula sa kanyang dibdib hanggang sa kanyang tiyan, hanggang sa isang bahagi ng kanyang pagkatao na hindi niya lubos na maintindihan.

Alam niyang ito ay may kinalaman sa kanyang nakita kanina—ang mga hindi inaasahang eksena, ang pagkasaksi niya sa maseselang laman ng mga kababata na tila nagbukas ng isang pinto sa kanyang isipan.

Ang mga imahe ay paulit-ulit na bumabalik sa kanyang alaala: ang hubad na katawan ng kambal, ang kanilang mga ari na nakabitin nang may kumpiyansa, ang mangilan-ngilang buhok na pasibol sa kanilang harapan. Ang bawat detalye ay tila naka-ukit sa kanyang gunita, hindi mapawi-pawi kahit anong pilit niyang iwaksi ang mga ito.

Bagamat hindi niya nais pagtuunan ito ng pansin, hindi niya maiwasang mag-isip kung ano ang ibig sabihin ng kanyang nararamdaman.

Ang kanyang mga kamay ay naglalaro sa laylayan ng kanyang damit, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa sahig ng tent ngunit walang nakikita. Ang kanyang isipan ay lumalayo sa usapan, lumalayo sa tent, lumalayo sa bagyo—at pumapasok sa isang mundo ng pagtuklas, ng kuryosidad, ng mga tanong na wala pang sagot.

Naguguluhan siya.

Matagal na niyang kaibigan ang kambal—mula pa noong mga unang araw ng kanyang pagkabata, sila na ang kanyang kasama sa paglalaro, sa pag-aaral, sa halos lahat ng bagay. Magkasama sila sa paglaki: sa pagtakbo sa bukid, sa paghuli ng tutubi, sa pagligo sa ilog tuwing tag-araw. Ang kambal ay bahagi na ng kanyang pagkatao, bahagi na ng kanyang pagkabata.

Subalit ngayon, na nagsisimula na silang tumuntong sa mas seryosong yugto ng kanilang buhay—ang pagbibinata, ang pagtuklas sa sarili, ang mga pagbabago sa katawan at isipan—tila may pagbabago siyang nararamdaman sa kanilang ugnayan. Hindi na lamang ito basta pagkakaibigan, hindi na lamang simpleng pagiging magkapitbahay o magkakalaro. Hindi na ito ang dating samahan na puno ng walang malay na saya, kundi may isang hindi kayang ipaliwanag na koneksyon na nagsisimula nang bumangon sa loob niya.

Isang koneksyon na hindi niya lubos na maintindihan—isang bagay na nasa pagitan ng paghanga, pag-usisa, at isang uri ng pagkahumaling na hindi niya alam kung tama ba o mali.

Tila may sinulid na hindi nakikita na nag-uugnay sa kanya sa kambal, isang sinulid na kanina pa humihila sa kanyang atensyon, sa kanyang mga mata, sa kanyang puso.

Napatingin siya sa kambal na abala pa rin sa kwentuhan. Hindi nila alam ang nangyayari sa kanyang isipan, hindi nila alam ang kaguluhang namumuo sa kanyang dibdib. At sa isang bahagi ng kanyang pagkatao, natatakot siyang malaman nila—natatakot siya sa kung ano ang iisipin nila sa kanya kung malalaman nila ang kanyang nararamdaman.

Noong bata pa sila, may mga pagkakataong nakakaramdam na siya ng kakaibang damdamin para sa kambal—kakaibang damdamin ng pagkamangha, higit pa sa pisikal na kagwapuhan ng mga ito, kundi sa likas nilang pagiging mabait at pagkapalabiro. Lalo pa at madalas rin siyang ipagtanggol ng dalawa noon tuwing may nang-aasar sa kanya sa pagiging malambot niyang gumalaw, bagay na mas nagpalapit pa sa kanya sa mga ito. Hindi niya ito iniintindi noon, at sa ngayon, hindi pa rin niya alam kung ito ba ay simple pa ring paghanga o may mas malalim nang ibig sabihin. Batid niya, hindi pa siya handa na harapin ito, kaya’t hindi niya alam kung paano ito susuyuin sa kanyang isipan.

Ilang sandali, dumating na rin ang kanilang mga ina mula sa pagbibihis.

Napagpasyahan ng kanilang mga magulang, na sa gabing ito, silang mga bata na lamang ang manatili sa loob ng tent, habang sina Ema at Matet ay nagsama sa nilatag nilang mga sapin sa lapag sa labas ng tent upang makahiga na rin at makapagpahinga.

Si Ema, sa kabilang banda ay hindi rin makatulog ng maayos. Habang nakahiga sa mga nakalatag na karton, ang isip niya’y patuloy na nagaalala sa asawa niyang si Ramil, lalo na’t nabanggit ni Eugene kanina na hindi muna nila magagawang ilikas sa ngayon si Ramil dahil masyado nang mataas ang baha sa labas at malakas na ang agos ng tubig, lalo pa’t malapit sila sa baybayin ng dagat kaya’t masyadong mapeligro kung susuong sila, kaya naman wala siyang maagwa kundi taimtim na magdasal para sa kaligtasan ng mahal niyang asawa.

Samantalang si David, sa kabila ng gulong-gulo niyang isipan, ay matapos ang kanilang kwentuhan ay pinilit na lamang humiga at ipikit ang kanyang mga mata.

Marahil, sa pagtulog ay maiwasan niyang madala ang mga saloobin na patuloy na bumabagabag sa kanya.

Ang kanyang mga mata ay nakapikit nang mahigpit, ang kanyang noo ay kumunot sa pagpipilit na makatulog. Ngunit sa likod ng kanyang mga talukap, ang mga imahe ay patuloy na sumasayaw—ang hubad na katawan ng kambal, ang kanilang mga ari na nakabitin nang may kumpiyansa, ang kanilang mga ngiti na puno ng pagmamalaki. Ang bawat imahe ay tila naka-ukit sa kanyang retina, hindi mapawi-pawi kahit anong pilit niyang isipin ang iba.

Hindi siya sigurado kung ano ang nararamdaman. Hindi alam kung ito ba ay dahil sa takot, sa hiya, o sa isang bagay na hindi niya kayang pangalanan. Ang kanyang katawan ay umiinit, ngunit hindi ni alam kung bakit. Ang kanyang isipan ay puno ng mga tanong na walang sagot, mga tanong na hindi ni alam kung dapat bang sagutin o kalimutan na lamang.

Pinili niyang huwag muna itong isipin.

Baka bukas, kapag sumikat na ang araw at humupa na ang bagyo, ang lahat ay magiging malinaw. Baka ang mga nararamdaman niya ngayon ay bunga lamang ng kaguluhan ng bagyo, ng takot, ng pagod. Baka ang lahat ay babalik sa normal kapag nagbalik na ang liwanag.

Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niyang may nagbago.

Dahan-dahan, ang kanyang paghinga ay naging mas malalim. Ang ingay ng hangin at ulan ay naging malabong ugong na pumapawi sa kanyang mga alalahanin. Unti-unti, ang kanyang isipan ay nagsimulang lumutang sa isang lugar na walang mga tanong, walang kaguluhan—hanggang siya ay tuluyan nang nahulog sa pagtulog.

Nasa isang oras pa lamang siyang nakatutulog nang bahagyang napabukas ang kanyang mga mata sa paggalaw ng kamay sa kanyang tabi. Ang kanyang pagtulog ay biglang naputol—isang hindi pamilyar na sensasyon, isang paggalaw na hindi niya namalayan, ay nagpabalik sa kanya mula sa kanyang panaginip.

Dahan-dahan, bumukas ang kanyang mga talukap.

Inaasahan niya ang pagtama ng kamay ng katabi sa kanya ay hindi sinasdyang kilos lamang ng pagtulog, dahil akala niya, tulog na ang katabing kababata na si Jaeden, ngunit nanlaki ang kanyang mga mata sa bumungad sa kanyang eksena, kita niya ang pagkilos ng kamay nito sa loob ng short nito.

Labis siyang nabilga, at halos mahintuan ang pagtibok ng kanyang puso.

Hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita: ang kamay ni Jaeden ay nasa loob ng kanyang salwal, ang tela ay umuumbay-umbay sa maindayog na galaw ng kanyang braso.

Agad siyang napatingin sa mukha ng kababata. At laking gulat niya nang makitang nakapikit ito, ang mukha ay tila payapa ngunit puno ng konsentrasyon. Bahagyang nakabukas pa ang mga gwapong labi nito na nagpapalabas ng mahihinang ungol—mga tunog na tila hininga na may kasamang sakit at sarap, isang himig na hindi niya inaasahang maririnig mula sa kanyang kababata.

Lalong nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang ginagawa rin ni Haeden ang parehong bagay—nakakagat labi, ang mukha ay puno ng emosyon—isang halo ng sakit at sarap, ng pagpigil at pagpapakawala habang nakapaloob rin ang isang kamay sa salwal at kumikilos ito doon habang siya ay nakapikit rin at mahinang umuungol.

Natigilan siya ng husto. Labis na kumabog ang kanyang dibdib, kasabay ng pagdapo ng kakaibang init sa kanyang mga pisngi.

Hindi niya alam kung ano ang gagawin—kung dapat ba siyang magising, o kung dapat ba siyang magpanggap na tulog pa rin.

Nakapaloob man sa salwal ang mga kamay, sa pagkilos pa lamang ng mga ito’y batid na niya ang kanilang ginagawa. Ang maindayog na pagtaas-baba, ang bahagyang pag-igting ng kanilang mga braso, ang paraan ng pag-umbay-umbay ng tela ng kanilang salwal—lahat ng ito ay senyales na hindi maaaring mapagkamalan. Hindi na kailangan pang makita ang mismong laman upang malaman kung ano ang nangyayari sa loob ng kanilang mga salwal.

“Nagsasalsal ang kambal?”
Hindi niya makapaniwalang wika sa sarili, ang kanyang mga labi ay gumalaw nang walang tunog, isang bulong na hindi sinadyang bigkasin.

Ang kanyang isipan ay puno ng pagtataka at pagkabigla—hindi niya akalain na ang kanyang mga kababata, ang kanyang mga kalaro, ay gumagawa pala ng ganitong bagay. Lalo na sa ganitong sitwasyon, sa loob ng tent, kasama siya at si Elvir na natutulog.

Hindi lingid kanya ang gawaing ito. Hindi dahil sa ginagawa na rin niya ito, kundi dahil nakita na niya ang kanyang kuyang si Gelo na ginagawa ito, isang hapon na hindi sinasadyang pumasok siya sa kanilang silid at natagpuan ang kanyang nakatatandang kapatid na abala sa kanyang sarili. Maging ang panganay na anak ng tiyuhin niyang si Eugene ay naaktuhan na rin niyang ginagawa ang bagay na ito noon sa bahay ng mga ito.

Kaya’t alam niya kung ano ang ibig sabihin ng galaw na iyon. Alam niya ang kahulugan ng maindayog na pag-umbay ng tela, ng mahihinang ungol, ng nakapikit na mga mata at nakakagat na labi. Ang lahat ng ito ay senyales ng isang bagay na pribado, isang bagay na lihim, isang bagay na ginagawa ng mga nagbibinata kapag walang nakakakita.

Ngunit ngayon, siya ang nakakakita. Siya ang nasa tabi nila.

Hindi siya makagalaw, hindi siya makapagsalita—ang tanging nagawa niya ay ang manatiling nakahiga, nagpapanggap na tulog, habang pinagmamasdan ang kambal na abala sa kanilang sariling mundo ng pagnanasa.

Kita niya sa mukha ng dalawa kung paano nila tamasahin ang sarap ng sarili nilang mga paghagod. Ang bawat linya ng kanilang mukha ay nagsasalaysay ng kuwento ng pagnanasa. Ang kanilang mga noo ay kumukunot sa konsentrasyon, ang mga pisngi ay namumula sa init, at ang kanilang mga labi ay bahagyang nanginginig sa bawat pagbuga ng hininga.

Mabilis ang pagkilos ng kanilang mga kamay—ang kanilang mga braso ay gumagalaw nang may ritmo, ang tela ng kanilang mga salwal ay umuumbay-umbay sa bawat galaw. Halatang may kasamang pagdiin at pagkagigil ang bawat hagod, ang kanilang mga daliri ay tila may sariling kagustuhan na hindi nila kayang pigilan. Ang kanilang mga kamay ay hindi lamang gumagalaw—kundi kumakapit, sumasakmal, humihigpit sa bawat pag-akyat ng sensasyon.

Hindi niya maalis ang kanyang paningin sa tanawing kanyang nasaksihan. Ang kanyang isipan ay puno ng kalituhan, habang ang kanyang puso ay puno ng kaba, ngunit sa kaibuturan ng kanyang pagkatao, may isang bahagi niya na hindi maikakailang nabibighani—nabibighani sa kagandahan ng sandali, sa lihim na kanyang natuklasan, sa pintong unti-unting bumubukas sa kanyang harapan.

Sa kabila ng pagkabigla sa naaktuhang kababalaghan ng mga kababata, biglang gumuhit ang isang ngisi sa kanyang mga labi. Isang pilyong ideya ang pumasok sa kanyang sentido—isang ideya na biglang nagbigay sa kanya ng lakas ng loob na hindi niya alam na taglay niya.

Sa halip na mahiya o matakot, isang kalokohan ang pumalit sa kanyang kaba.

Tahimik siyang kumilos, marahang bumangon at umupo mula sa kanyang hinigaan. Ang kanyang mga kamay ay sumalo sa kanyang bigat, ang kanyang katawan ay dahan-dahang umangat mula sa sapin ng tent.

Hindi siya nag-ingay—isang mandaragit na tahimik na gumagalaw sa dilim.

“Hoy, anong ginagawa niyo?!” Panggugulat na wika niya sa dalawa, ang kanyang boses ay biglang pumutok sa katahimikan ng tent—hindi galit, hindi seryoso, kundi puno ng kalokohan at pang-aasar.

Biglang napamulat ang mata ng kambal sa biglaang pagsulpot ng boses ni David.

Ang kanilang mga kamay ay biglang natigilan sa loob ng kanilang mga salwal—ang maindayog na galaw ay naputol nang biglaan.

Nanlaki ng husto ang kanilang mga mata, habang ang kanilang mga puso ay halos mahulog sa kanilang mga dibdib nang makitang nakabangon na ang kababata at nakaupo sa tabi nila—nakatingin sa kanilang ginagawa.

Side Story Endorsement

Title: A Twin Chronicles’ Under The Tent

Ano kaya ang mangyayari ngayong naaktuhan ni David ang mga kababata sa kanilang ginagawa? Susuwayin ba niya ang mga ito? O sasakyan sa pagpapalabas ng init sa bumabagyong gabi? May misteryo nga bang magaganap sa ilalim ng tolda?

Sundan ang mga kaganapan! 🥵

This is a deleted scene from the novel. The content has been moderated, and the plot has been remastered to provide a better reading experience with a stronger focus on the characters.

Contact my Telegram account @HansJaed to get the pricelist and to purchase!🔥

Liyab ng Damdamin

“Mahal, babalik muna kami sa bahay at kukuhanin namin ang mga gamit na maari pang mapakinabangan” Wika ni Ramil kay Ema.

Halos kakauwi lamang nila dito sa bahay ng mga magulang ni Ema mula sa paglikas nila at pagpapalipas ng magdamag sa covered court gawa ng bagyo.

Ligtas ring naka likas si Ramil mula sa bagyo kaya’t nakauwi na rin siya rito ngayong umaga.

“Sigurado ka bang sasama talaga sayo ang mga anak mo?” Nag-aalalang tanong ni Ema, sabay turo sa kambal na nakasakay na agad sa traysikel ng pinsan nilang si August.


Nagpupumilit ang mga ito na sumama sa pagbabalik sa kanilang nawasak na tahanan—ang sabi’y tutulong sila sa pagsalba ng anumang gamit na maaari pang maisalba.

Napailing si Ramil, ngunit hindi napigilang mapangiti.

“Hayaan mo na sila, Mahal” Sambit niya, puno ng kahinahunan at lambing ang boses. “Mas mainam nga na habang bata pa sila, natututo na silang makipagtulungan sa ganitong mga pagkakataon”

“Tsaka, lalaki naman sila. Mabuting nahuhubog na sila sa mga gawaing pangkalalakihan habang nagbibinata pa lamang sila. Para kung sakaling wala ako—maaasahan mo rin sila.” Dagdag pa niya.

Bilang ama, may galak sa kanyang puso na makita ang kanyang mga anak na sabik tumulong—hindi lamang bilang kilos ng malasakit, kundi bilang paghahanda sa hamon ng pagiging responsableng lalaki sa loob ng pamilya. Para sa kanya, ang mga ganitong pagkakataon ng sakuna ay hindi lamang pagsubok, kundi pagkakataong magpatatag.

Wala nang nagawa si Ema kundi ang mapabuntong-hininga. Bagamat nag-aalala—dahil alam niyang maputik pa ang lugar at may panganib na masugatan ang mga bata—nauunawaan niya ang punto ng asawa. Lalaki ang kanilang mga anak, at likas lamang na mahubog ang mga ito sa mga gawaing pangkalalakihan.

“Sige, basta mag-iingat kayo, Mahal” Habilin ni Ema, puno ng pag-aalala ngunit litaw ang kanyang tiwala at pagmamahal.

Sa isang tahimik ngunit matatag na paalam, agad nang sumakay si Ramil sa traysikel, at walang pag-aatubiling pinaandar ito ni August, kasabay ng pagbugso ng hangin at tahimik na dasal ni Ema para sa kanilang kaligtasan.


Pagdating nila sa kanilang bahay, tila gumuho rin ang mundo ng mag-aama, lalo na si Ramil.

Sa isang iglap, ang tahanang kanilang pinaghirapan buuin ay naging isang guho ng alaala at putik.

Bagamat hindi kongkreto, bawat pako, bawat haligi, ay bunga ng taon nilang pagtitipid at pagsusumikap ng kanyang asawa. Hindi man marangya, ang bahay na iyon ang nagsilbing kanlungan ng kanilang mga pangarap.

Ngayon, tila wala nang natirang bakas ng dati nilang masayang tahanan. Ilang bahagi na lamang ng pader ang nakatindig. Wasak na ang bubong; sa halip ay ang makulimlim na langit at ang lagaslas ng hangin ang sumasambulat sa kanila.


Tahimik silang naghanap ng maaaring maisalba.


Si Ramil, pilit na humuhukay ng gamit sa ilalim ng gumuhong dingding. Isang kalderong may lamat ang una nilang nakita—marumi man, maari pa ring pakinabangan. Sinundan ito ng ilang kubyertos, mga plato, at basang mga damit na halos hindi na makilala sa kapal ng putik.

Habang sinusuyod nila ang mga labi ng tahanan, dama ni Ramil ang bigat ng lahat ng nawala. Marami sa kanilang gamit ay tuluyan nang nawala, inanod ng malakas na daluyong ng baha na dumaan kagabi.

Matapos mapulot ang ilang kagamitan, agad nilang isinakay ang mga ito sa traysikel ni August.

“August, pupuntahan ko muna si Tito Eugene mo. Sigurado akong napinsala rin ang bahay nila. Baka sakaling may maitulong ako” Wika ni Ramil sa pamangkin, habang pinapagpag ang putik sa kanyang mga kamay.

Batid niyang barung-barong lamang din ang tahanan ng kanyang kumpare—hindi kakayanin ang bagsik ng bagyo. At kung may maitutulong man siya, ito na ang munting sukli sa kabutihang loob ni Eugene, na siyang tumulong maglikas sa kanyang mag-iina habang kasagsagan ang hagupit kagabi.

“Ahm, Tito Ramil… sama na rin po ako. Baka may maitulong rin ako doon” Pagkukusang wika naman ni August, puno ng malasakit ang tinig. Hindi na rin siya iba sa pamilya ni Eugene—barkada niya rin ang panganay na anak nito, at parang tiyuhin na rin ang turing niya rito.

“Sige, August” Tugon ni Ramil, sabay tango ng pagsang-ayon.

“Anak, tara na. Sama kayo. Puntahan natin si Tito Eugene nyo. Tutulong kami doon” Wika ni Ramil sa kambal na anak.

Agad silang sumakay sa traysikel at muling pinaandar ito ni August at tinungo nila ang bahay ng tiyuhin na di naman kalayuan.

Ngunit pagdating nila roon, laking gulat nila sa sinapit ng lugar—wasak na wasak ang bahay. Halos wala nang natirang pader na nakatindig. Tanging ilang patpat na kahoy at basang yero na lamang ang nagsilbing bakas ng dating tahanan.

Pagbaba nila sa traysikel, agad na kumilos sina Ramil at August upang tumulong sa paghakot ng anumang maaring maisalba.


Mga upuan, palanggana, lumang pangluto—lahat ay itinabi muna upang matuyuan.

Ang kambal ay pinapasok na muna sa bahay nila David lalo pa’t bahagyang umaambon nanaman at baka mabasa ang mga ito at magkasakit pa.

“Bal, tara doon na muna kayo sa kwarto ko” Anyaya ni David, kasabay ng pag-angat ng kilay at ngiti.

Walang pag-aatubiling sumunod sina Jaeden at Haeden kay David.

Dumaan muna sila sa banyo upang maghugas ng maputik nilang mga kamay at paa.

Nang ganap nang natanggal ang putik sa mga kamay at paa ay agad na rin silang sumunod kay David at pumasok sa silid nito, kung saan tumambad sa kanila ang madilim at tahimik na kwarto. Ang liwanag lang na bumabalot sa paligid ay mula sa bukas na bintana kung saan tumatagos ang mapusyaw na liwanag sa labas.

Pagbalik ni David sa silid ay hindi maiwasang mabigla ng kambal nang makitang may hawak na itong cellphone, at napagtanto nila kaagad na dito marahil binabalak nito na manood.

“Oh? Kanino cellphone yan, Dave?” Tanong ni Jaeden, puno ng pagtataka.

“Kay kuya to—dito tayo manonood, hehe” Sagot ni David na may halong kapilyuhan sa tinig.

“Ha? Ayos lang ba kay kuya Gelo na gamitin natin yan?” Tanong naman ni Haeden. May bahid ng pag-aalala ang kanyang boses at halatang hindi kampante sa ideya ng kababata.

“Wag kang mag-alala, abala si kuya sa labas. Tiyak mamaya pa yun babalik” Pagtitiyak naman ni David, sabay ngisi.

“Ano bang panonoorin natin diyan, Dave?” Tanong naman ni Jaeden, halatang bahagyang nananabik.

“Wag horror ah—ayaw ko ng nakakatakot” Wika pa niya.

Napangisi naman si David sa sinambit ni Jaeden—malinaw na walang kamalayan ang dalawa sa kanyang tunay na plano. Lingid sa kanila, hindi horror o anumang pelikula ang binabalak niya, kundi isang kakaibang palabas na batid niyang gugulat sa dalawa.

Isang mapanlinlang na ngiti ang ibinato niya sa kambal, sabay tumabi sa kanila sa kama, at walang pasabi’y binuksan ang gallery ng cellphone at tinipa ang password nito na lingid sa kaalaman ng kanyang kuya na alam niya. Batid niya ang sikreto ng kanyang kuya—mga video na itinatago sa isang hiwalay na folder sa gallery ng cellphone na ito.

Isang pindot. Isang loading.

Paglitaw ng video sa screen, nagulat ang kambal—tumambad ang imahe ng isang banyagang babae at lalaki, kapwa hubo’t hubad, gumagawa ng tahasang bagay.

“Gago ka, Dave!” Halos pasigaw na reaksyon ni Jaeden, namula ang mukha sa pagkabigla.


“Shhh! Wag kang maingay, hehe” Bulong ni David, nangingisi habang pinipigilan ang tawa.

Samantalang si Haeden ay tila napako ang mga mata sa nakita. Hindi makagalaw, nakatitig lamang sa screen, tahimik, nanginginig ang labi, hindi mawari kung dapat bang tumingin o umiwas

“Nakapanood na ba kayo ng ganito, Bal?” Tanong ni David, bahagyang iniangat ang kilay.

“H-hindi pa…” Mahinang pag-amin ni Haeden, halos pabulong, subalit hindi maalis ang tingin sa screen.

“Pero nakakita na kami ng ganyan… mga hubo’t-hubad na babae. Pero sa magasin lang ni Kuya August—” Ani Jaeden, halos pabulong, isang rebelasyong hindi sinasadyang lumabas sa kanyang bibig.

Napalingon si David, halatang gulat sa narinig. “Ha? Magasin ni Kuya August?” Halata sa boses niya ang pagtataka at bahagyang pagkabigla. Hindi niya lubos maisip kung paano nakakita ng hubad na babae ang kababata—at sa magasin pa ng pinsan ng mga ito na si August.

Biglang natigilan ang kambal. Parang binuhusan ng malamig na tubig ang kanilang mukha. Sabay silang napatingin sa isa’t isa, at tila nabasa nila ang parehong takot sa kanilang mga mata.

Naalala nila ang mahigpit na bilin ng kuya August nila—walang kahit sino ang dapat makaalam ng sikreto nilang iyon. Pero dahil sa sobrang pagkahumaling nila sa mga mapang-akit na eksenang kasalukuyang pinapanood sa cellphone, hindi nila namalayang naibulalas na nila ang lihim.

“Ah, eh…” Pautal na sambit ni Jaeden, hindi alam kung paano ililihis ang usapan.

“Nakalkal lang namin, Dave” Salo ni Haeden, pinilit iligtas ang kakambal. “Pero hindi alam ni Kuya August na napakialaman namin yon, hehe…” Sabay pilit na tawa, bagama’t halatang naninigas ang labi sa kaba.

“Oo nga, kaya… huwag mong sasabihin kay Kuya August ha? Baka ma-yari kami” Dagdag ni Jaeden, sabay kamot sa batok, tila batang nahuling may ginawang kalokohan.

Napailing lang si David at natawa. Muli niyang ibinalik ang tingin sa cellphone.

“Huwag kayong mag-alala. Mas astig to, maririnig niyo silang umuungol” Wika ni David, sabay ngisi.

“Umuungol? Ano yon?” Tanong naman ni Jaeden, ang inosente niyang mukha ay puno ng pagtataka, tila ba sinasala pa ng utak niya ang kahulugan ng salitang iyon.

Napangisi si David. Halatang aliw na aliw sa pagka-inosente ng kambal na kababata. Sa kanilang tatlo, siya ang tila mas namulat na ng kaunting kaalaman sa mundo ng mga nakatatanda.

Dinukot niya ang kanyang earphones mula sa bulsa at ikinabit ito sa cellphone. Inabot niya sa kambal ang tig-isang bahagi nito.

“Ayan, pakinggan niyo kung paano sila umuungol” Aniya, may halong panunukso at pananabik sa boses.

Nagkatinginan ang kambal, halatang naguguluhan subalit halatang nananabik rin sa ibig ipagawa ni David, kaya naman dahan-dahan nilang isinuksok ang earphones sa kanilang mga tenga.

Sa pagsuksok ng earphones sa kanilang tenga, narinig nila ang mga halinghing—ang pinaghalong daing at pag-ungol ng babae’t lalake sa video, bagay na lalong nakapagpa-pako ng kanilang mga mata.

Sa bumungad sa kanilang pandinig, para silang mga batang biglang tinuruan ng hindi pa nila dapat malaman.

Napangisi si David, parang isang batang proud sa bagong laruan na ipinakita sa mga kaibigan. Pero sa pagkakataong ito, hindi laruan ang hatid niya—kundi isang sulyap sa mundong hindi pa dapat inaabot ng kanilang murang isipan.

Lalong napako ang mga mata ng kambal sa video. Ang bawat ungol na lumalabas mula sa speaker ng earphones ay parang may kapangyarihang hindi nila maipaliwanag. May kakaiba sa tinig ng babae—malambing, malalim, may halong pagsusumamo. Samantalang ang boses ng lalaki’y garalgal, parang hayop na gutom at uhaw sa laman.

Unti-unti, gumapang ang init sa kanilang mga katawan. Ang dibdib nila’y tila may sariling ritmo, bumibilis ang pintig na para bang may paparating na panganib, o kaya naman, kapana-panabik na karanasan.

Hindi sila makapagsalita.

Tahimik. Hawak lang ang cellphone, ang mga mata nila’y tutok na tutok sa eksena, habang ang kanilang tenga ay labis na nakikinig sa inilalabas na ungol ng palabas.

Pinagmamasdan ni David ang ekspresyon sa mga mukha ng kambal—mula sa pagtataka, patungong pagkalito, hanggang sa isang uri ng pagkabighani. Parang nahuhulog sa isang bangin ng kapusukan na ni hindi nila alam kung paano napasok.

“Astig, di ba?” Bulong niya sa dalawa, tila may bahid ng yabang sa kanyang tinig.

Hindi sumagot ang kambal. Parehong para bang lumulutang sa isang bagong mundong bigla nilang nadiskubre—mainit, mapanganib, subalit kahanga-hanga sa kanilang mga mata.

Kita ni David ang tila pagkakahulog ng kambal sa isang mundo ng lihim at pagnanasa—mga matang di kumukurap, mga hiningang pabigat nang pabigat.

Hindi na siya nagtaka. Sabi nga ng kambal, ito ang unang beses nilang nasilayan ang ganitong uri ng palabas, mga maiinit na eksena, mga nakalulusaw na ungol na ngayo’y sumisiksik na rin sa kanilang mga katawan at isipan.

Tumuon ang buong atensyon niya sa isa sa magkapatid, kay Haeden. Malagkit ang kanyang tingin, tila ba’t lubha siyang natatakam rito.

“Oras na para ikaw naman ang matikman ko, Den!”
Bulong niya sa sarili, ang tinig ng kanyang isip ay tila alingawngaw sa isang silid na puno ng pagnanasa’t lihim, habang nakatitig ng malagkit sa kababata.

Marahan siyang kumilos, idinampi ang palad sa ibabaw ng salwal nito—marahan, parang isang lihim na hinihipo, tila isang alab na unti-unting binubuhay.

Napakunot-noo si Haeden sa pagdamping ginawa ni David, subalit hindi siya nagsalita.

Maging si Jaeden ay nabigla sa nakitang ginawa ni David sa ka-kambal, subalit hindi rin naimik at nanatili lamang nakatingin, tila sinusundan ang bawat galaw ng kamay nito.

“Handa mo na bang singilin ang utang ko sayo, Den?” Wika ni David sa mapanuksong tinig.

Side Story Endorsement

Title: A Twin Chronicles’ Laro ng Kababata

Ano kaya ang magiging pamamaraan ni David upang bayaran ang pagkakautang niya sa kababatang si Haeden?

Sundan ang maiinit na kaganapan!

This is a deleted scene from the novel. The content has been rewritten—plot has been remastered to provide a better reading experience with a stronger focus on the characters.


Contact my Telegram account @HansJaed to get the pricelist and to purchase.


Sa labas, abala pa rin ang magkumpareng sina Ramil at Eugene kasama ang iba pang kapitbahay sa pag-aayos at paglikas ng mga gamit na puwede pang maisalba mula sa bahay ni Eugene. Kahit pagod na, hindi pa rin sila tumitigil. Putikan ang kanilang mga paa, ngunit walang reklamo, nagpapatuloy sila sa pagtutulungan.

Si August at Gelo ay abala rin sa pagbubuhat ng mga nagsitumbahang gamit. Hindi sila makapaniwala sa lawak ng pinsala. Halos wala nang natira sa bahay ng kanilang tiyuhin.

Habang nagbubuhat, hindi maiwasan ni Ramil na mapatingin sa kumpare. Kita niya ang lungkot at pagod sa mukha nito.

Alam niyang mabigat ang sitwasyon ni Eugene, magsimula nang makitil ang kanilang kabuhayan sa dagat gawa ng pagtagas ng langis sa isang lumubog na barko, hindi pa rin ito nakahahanap ng ibang mapapasukan lalo pa’t sobrang limitado ng oportunidad sa trabaho dito sa kanilang probinsya, subalit ngayon, eto—nahaharap nanaman ito sa panibagong dagok, wasak na wasak ang tahanan at hindi alam kung paano muling magsisimula.

Sandali siyang nahinto sa ginagawa. Napabuntong-hininga siya habang pinagmamasdan ang kumpare na pilit pa ring kumikilos kahit halatang nanghihina. Ramdam niya ang bigat sa dibdib nito. Gaano man niya nais itong matulungan, alam niyang kahit siya’y limitado rin ang kaya.

Matagal na niyang kaibigan si Eugene—higit pa nga sa kaibigan, itinuturing na niyang kapatid. Binata pa sila noon nang una silang magkakilala sa isang konstruksyong parehong nilang napasukan. Sa gitna ng alikabok ng semento, ingay ng makina, at init ng araw, doon nabuo ang kanilang pagkakaibigang sinubok ng panahon.

Sa katunayan, siya rin ang dahilan kung bakit nakilala ni Eugene ang kinasama nitong si Elsa, na siyang matalik na kaibigan ng asawa niyang si Ema. Minsang naanyayahan niya si Eugene noon para sa isang proyekto sa konstruksyon, dahilan upang lumikas rito sa probinsya si Eugene kung saan hindi niya inakalang hindi lamang proyekto ang matatagpuan niya, kundi maging ang babaeng pupuno sa puwang sa kanyang puso.

Gayon pa man, hindi lingid kay Ramil ang bigat ng pinapasan ng kumpare. Mula pa noon, ramdam na niya ang mga pasaring, ang mga mapanghusgang tingin, at ang malamig na pakikitungo ng biyenan at hipag nito. Kaibigan niya ito, kaya’t hindi kailanman nakatakas sa kanya ang mga hinanakit na pilit nitong tinatago sa likod ng mga ngiti at pakikipagbiruan.

Alam niya—na noong unang ipakilala ni Elsa si Eugene, marami na agad ang kumontra. Lalo na’t hindi lingid sa mga magulang ni Elsa na may anak na si Eugene sa nauna nitong asawa. Para sa kanila, isa na iyong batik sa pagkatao nito. Dagdag pa riyan, hindi matanggap ng pamilya ni Elsa na ang kanilang anak—na pinalaking may ginhawa at may mataas na pangarap—ay nahulog ang loob sa isang pobreng manggagawa lamang sa konstruksyon. Hindi naging sapat ang pagsisikap, katapatan, at pagmamahal ni Eugene noon sa maybahay, sa mata ng mga biyenan niya’t hipag, siya’y laging kulang.

Ngunit kahit anong tutol at paghihigpit, sadyang mas nanaig ang pagsasama ng mga ito noon lalo na nung tuluyan nang mabuntis ni Eugene si Elsa. At nang isilang si Elvir—ang anak nilang bunga ng isang pagmamahalang pinagpilitang itaguyod sa kabila ng lahat—ay siya ring naging kanyang inaanak, isang simbolo ng pagiging magkumpare nila, at ng lalong pagtibay ng kanilang ugnayan bilang magkaibigan.

Batid niya sa kaibuturan ng kanyang puso na si Eugene ay isang napakabuting tao. Totoong salat sa yaman, kapos palagi sa pera, at hindi marunong mangarap ng marangya—pero kailanman ay hindi ito naging masama. Tahimik, masipag, at tapat—iyan ang pagkakakilala niya sa kumpare. Ngunit sa mata ng mga biyenan at hipag ni Eugene, tila wala itong sapat na halaga. Lagi itong kulang, laging mali, laging walang mararating.

At nang pumanaw si Elsa, imbes na yakapin sa oras ng pagdadalamhati, siya pa ang sinisi ng mga biyenan at hipag—pinaratangan siyang dahilan ng pagkamatay ng sariling asawa, kahit wala siyang kasalanan, ngunit sa mata ng mga taong hindi kailanman tumanggap sa kanya—isa siyang salarin.

Gayon pa man, gaano man kasakit makita ang paghihirap ng kumpare, wala rin naman siyang magawa kundi ang umiling sa katahimikan. Nais niyang tulungan si Eugene, gustong-gusto niyang ipasok ito sa kanilang konstruksyong pinapasukan, para kahit papaano ay may pantustos sa araw-araw. Subalit sa kasawiang-palad, wala nang bakanteng posisyon. Patapos na rin kasi ang proyekto. Maging siya ay nangangapa na rin sa hinaharap—hindi tiyak kung may susunod pa bang trabaho.

At sa gitna ng lahat ng ito, tulad ni Eugene, siya ay may sarili ring pasan. Naigupo rin ng kalamidad ang kanyang tahanan. Nawasak, gumuho—at sa isang iglap, lahat ng kanilang pinaghirapan ay tila baga nawala.

Sa mata niya, wala silang pinagkaiba ni Eugene. Pareho silang ama at pareho ring lumalaban kahit halos wala nang makapitan.


“Tito Eugene, balik na po ako sa bahay at nang makapagbanlaw na po ako ng katawan” Kita niyang paglapit at magalang na paalam ni Gelo sa tiyuhing si Eugene, ang panganay na anak ng hipag nitong si Matet.

Magmula pa kaninang umaga ay walang pag-aalinlangang tumulong si Gelo sa paglilinis at pagsalba ng anumang maari pang mailigtas mula sa pagkasira ng bahay ng kanyang tiyuhin.

Kahit pa sa murang edad ay kita na ang malasakit nito—walang reklamo, walang pag-aatubili.

Sa katunayan ay kakauwi lamang nito kaninang umaga. Sa kabilang probinsya pa kasi ito nag-aaral bilang senior high school, at nang malamang nasalanta ng bagyo ang bahay ng tiyuhin ay di ito nagdalawang isip na agad umuwi’t makatulong.

Ngayong halos naisalba na rin ang mga gamit na puwede pang mapakinabangan, halos naligo na rin siya sa putik at pawis, kaya’t kinakailangan na rin niyang maglinis ng katawan.

“Sige, Gelo. Maraming salamat” Dinig niya wika rito ng kumapre, dama ang senseridad at pasasalamat sa tinig nito.

“Sige po, tito, at kung magbabanlaw po kayo o maliligo, doon na lamang po sa banyo namin” Dinig niyang sinserong alok pa ni Gelo.

“Sige, tapusin na namin to bago ako magbanlaw” Dinig naman niyang ng kumapre habang patuloy sa inaayos na mga gamit.

Nakita niyang tumango si Gelo, saka dahan-dahang naglakad pauwi, bakas sa katawan ang pagod ngunit wala ni katiting na reklamo sa mukha.

Hindi maiwasang mapangiti ni Eugene, sa kabila ng malamig na pakikitungo ng hipag niyang si Matet at ng mga biyenan niyang laging nagdududa sa kanya, ang kanyang mga inaanak—sina Gelo at David—ay tila kabaligtaran. Napakabuti. Napakagalang. Para bang sa kanila, siya ay isa pa ring tiyuhin na may halaga.

Habang pinagmamasdan niya ang paglayo ng pamangkin, kita niyang lumapit sa kanya ang kumapareng si Ramil, habang pinupunasan ang laylayan ng kamiseta nito ang pawis sa noo.


“Nga pala, pare… saan kayo tutuloy niyan ng anak mo?” Tanong ni Ramil, bakas ang pag-aalala sa kanyang tinig.

Huminga ng malalim si Eugene. Tila pinipilit niyang lunukin ang lahat ng bigat na bumabalot sa dibdib.

Ipinagpag niya sandali ang maputik na mga kamay bago sumagot.

“Makikituloy na muna kami diyan kina Matet” Wika niya, mababa ang tinig, mabigat ang bawat salita. “Wala eh, walang mapagpipilian.”

Tahimik na tumango si Ramil, naramdaman niya ang pait sa tinig ng kumpare. Alam niya kung paanong hindi naging madali ang samahan nila Eugene at Matet, kung paanong bawat kilos ni Eugene ay tila may kasamang pasensya’t paglunok ng sarili.

“Oo nga, pare” Tugon na lamang niya, may buntung-hininga ring kasunod. “Kami man, doon muna kami sa mga biyenan ko tutuloy. Wala rin eh… wasak na wasak rin ang bahay namin.”

Sandaling natahimik ang dalawa. Tumitig sa lupang basang-basa pa ng putik at napuno ng sukal ng mga nagsi-guhong kabahayan. Napa-iling sila, sabay na tila may parehong binubuhat na hindi kayang sabihin.

“Ahm, nga pala pare, kamusta na pala yung anak mong si Eul? Mabuti’t hindi siya umuwi at sumabay kay Gelo? Hindi ba’t pareho sila ng eskwelahang pinapasukan?” Tanong ni Ramil, naalala bigla ang anak ng kumpare na nag-aaral rin sa kabilang probinsya sa aprehong paaralang pinapasukan ni Gelo.

“Ahm, h-hindi ko na pinabatid sa kanya ang nangyari” Wika ni Eugene, muling bumuntong-hininga. “Pinakiusapan ko rin si Gelo na wag na muna itong banggitin, alam kong marami ring problema doon si Eul, at ayaw kong madagdagan pa ang mga isipin niya doon—para mas makatutok na lamang rin siya sa pag-aaral niya.

Tumango na lamang si Ramil. Naiintindihan niya ang kumpare. Kita niyang kahit mabigat ang nangyaring ito, mas pinipili pa rin ni Eugene na huwag magbigay ng dagdag isipin sa anak nitong nasa malayo.

Ilang sandali, napansin nila si August na papalapit. Halos mapuno na rin putik ang katawan, braso, hanggang sa laylayan ng kanyang salwal. Kakagaling niya sa likurang bahagi ng gumuhong bahay, kung saan nagkalat ang mga sanga, yero, at kung anu-ano pang dumi na iniwan ng trahedya.

“Tito, ayos na po sa likod” Aniya habang lumalapit, bagamat halatang may kaunting hingal “Na-ipon ko na sa isang tabi yung mga sukal.”

“Ah, sige. Maraming salamat, August” Tugon ni Eugene, ramdam ang pasasalamat sa tinig. Hindi na lingid sa kanya ang kabutihang loob ng binatilyo na walang kapaguran sa pagtulong.

Ngumiti lamang si August at tumango. “Nasaan na nga po pala si Gelo?” Tanong niya, pansin ang pagkawala ng presensya ng tropa.

“Pumasok na sa loob, magbabanlaw na raw” Sagot ni Eugene habang pinupunasan ang pawis sa batok. “Sunod ka na sa kanya doon, iho, nang makapagbanlaw ka na rin.”

Napatingin si August sa sarili—mga kamay at binti niyang balot ng putik ay tila nagsalita ng sila na rin ang kailangang linisin. Sa totoo lang, sanay na siyang madumihan, pero pakiramdam niya’y makakagaan ng katawan kung kahit paano’y makapagbanlaw muna siya bago umuwi.

“Sige po, Tito. Sunod lang po ako sa kanya upang makapagbanlaw na rin” Sagot niya, magalang at may ngiti pa rin sa gitna ng pagod.

Nag-umpisa na lamang siyang maglakad patungo sa bahay nila Gelo upang makapagbanlaw na rin ng kamay at mga binti.


Sinubukan niyang magtawag sa labas kanina subalit walang sumasagot at marahil ay wala ang ina ni Gelo na si Matet.

Matagal-tagal na rin siyang hindi nakakatungo dito sa bahay nila Gelo, at hindi niya maiwasang manibago lalo pa’t kasalukuyan itong ipinagagawa at mukha natigil lamang, kaya’t ang dating disenyo nito ay kasalukuyang nasa proseso ng pagbabago.

Kapansin-pansin ang magulong ayos ng bahay, bukod sa kalat na iniwan ng bagyo kagabi, magulo rin ito gawa ng kasalukuyan itong ipinagagawa pa, lalo na sa bandang kusina nito na marami pang mga naka-imbak na mga hollow blocks, at ang mga pader ay hindi na ganap na natatapos at marami pang mga naka usling mga bakal.

Sa sandali pa niyang pagderetso sa kusina ay napansin niya ang isang kurtina sa isang sulok, may kanipisan iyon bagamat hindi kita ang nasa likod nito, subalit sapat ang aninong gumagalaw sa likod nito upang makumpirma niyang may tao doon. Batid niyang si Gelo iyon, kaya naman marahan na lamang siyang lumapit at bahagya iyong hinawi.

Buong akala niya na nagsisilbing simpleng pinto lamang ang naturang kurtina, at inakala niyang sa likod nito ay isang bahagi pa ng kusina, subalit laking gulat niya sa bahagyang paghawi niya sa kurtina nang tumambad sa kanya ang isang lalaking abalang naliligo.


Nanlaki ang kanyang mga mata, kita niya ang buong kahubdan ng lalaking nakatalikod sa kanya, kita niya ang pagdaloy ng tubig sa pagbuhos nito mula sa tabo.

Napalunok siya, hindi siya maaring magkamali, kahit nakatalikod ito ay kilalang-kilala niya kung sino ang hubo’t-hubad na nilalang na ito sa kanyang harapan, walang iba kundi ang tropa niyang si Gelo.

Kita niya ang hubad na likuran ng kanyang tropa, isang tanawing ngayon lamang niya nasilayan sa tagal na nilang mga tropa.

Kita niya kung paano gumapang ang tubig mula sa basa nitong buhok, pababa sa batok, na gumagapang sa mga balikat nito at naglalakbay sa maputi nitong likuran.

Napalunok siya nang makita ang tubig na gumapang pa sa mas mauumbok na puwet ng tropa, lalo na nang pumagitna ang paggapang nito sa hiwa ng naturang laman.

Mula sa hiwa sa pagitan ng mga pisngi ng puwet nito, kita niya kung paano gumapang pababa ang tubig sa mga matitikas nitong hita, hanggang bumaba ito sa mas matitibay nitong mga binti.

Hindi niya malaman ang gagawin.

Alam niyang hindi niya dapat pagmasdan ang pribadong gawain ng tropa, kahit kapwa lalaki sila’t mag tropa ay batid niyang hindi dapat niya makita ang katawan nitong hubo’t-hubad, at kahit sabihing hindi niya sinasadyang mahawi ang kurtinang ito at matuklasang paliguan pala ang naturang espasyo ay alam niyang dapat niyang itigil ang pagtitig at umatras mula sa eksena, subalit sa hindi niya mawaring dahilan, tila may magnet na humahatak sa kanyang mga mata na manatiling pagmasdan ang bawat detalye ng hubad na likuran tropa.

Nakita niyang dumambot ng isang basang bimpo si Gelo, kasabay nito ay ang pagkuha rin niya ng sabon. Kita niyang pinabula nito ang sabon sa hawak na bimpo at inumpisahan ang paghilod sa katawan.

Kita niya kung paano dumampi ang naturang bimpo sa balat nito, kita niya kung paano nito lampasuhin ang makinis at maputi nitong balat at higit sa lahat ay kita niya kung paano kumilos ang hubo’t-hubad na katawan sa kanyang harapan.

Lumakas ng husto ang kabog ng kanyang puso.

Pilit may nagsasabi sa kanyang isipan na ilayo ang mga mata mula sa makasalanang tanawin, subalit ang magnetong humahatak sa kanyang mga mata na tumitig ng higit pa ay sadyang mas malakas.

Halos bumagsak ang kanyang mga panga nang makita tumuwad ang tropa at inumpisahang hagurin ng bimpo ang mga paa nito, dahilan upang hindi lamang bumuka ang mga hita nito kundi sumiwalat pa ang maselan nitong tumbong.

Nanlaki lalo ang mga mata niya, sapagkat sa pagsiwalat ng tumbong ng tropa ay kita pa niyang sumilip ang pares ng mga itlog nitong nakalawlaw.

“Putang ina…”
Napamura siya sa isip, kasabay ng pagtulo ng pawis sa kanyang noo.

Gawa nang hindi pa nahihilod ng bimpo ni Gelo ang parte ng puwet nito, kitang-kita niya ang may kaputian nitong tumbong; namamasa sa tubig at kita pa niya ang kumpol ng mangilan-ngilang hibla ng buhok rito.

Kita rin niya ang pares ng itlog nito na nakalambitin sa nakatuwad nitong katawan, at hindi niya maiwasang mamangha sapagkat napakakinis ng mga iyon at tila ba pares ng mga hinog na kamatis sa pagkalusog at pamumula.

Kita niyang nagpapatuloy lamang ang tropa sa pag ligo, malinaw na walang kamalayan na may nagmamasid na sa kahubdan nito mula sa likuran.

Hindi na niya namalayan kung gaano na siya katagal nanatiling nakatitig sa kanyang tropa, hindi na niya namalayan kung gaano niya mariing pinagmasdan ang kahubdan nito.

Pinilit niyang ginising ang sarili, batid niyang mali, batid niyang hindi niya dapat ito ginagawa, batid niyang hindi man alam ni Gelo, hindi niya pa rin dapat pagmasdan ang kahubdan nito lalo na sa isang pribadong gawain tulad ng pagligo.

Pinilit niyang tinanggal ang pagkakahawi ng kanyang kamay sa kurtina, bagay na muling tumakip sa pribadong eksena ng tropa. Marahan siyang umatras, sinikap na bawat hakbang ay hindi gagawa ng anumang ingay na maaring magbigay senyales ng kanyang presensya.

Sa kanyang paggalaw, hindi niya maiwasang mapansin ang kanyang kargada. Laking gulat niya, ramdam niya ang paninikip nito sa loob ng kanyang salwal, bagay na nakapaghatid ng kakaibang kaba sa kanya.

“Tangina, bakit ako tinigasan?”
Pagtatakang tanong niya sa sarili, puno ng kalituhan.

“Hindi…hindi pwede!”
Suway niya sa sarili.
“Tropa ko si Gelo, hindi ako dapat tinitigasan dahil nakita ko lang siyang hubo’t-hubad!”

Sa kabila ng kabog ng kanyang dibdib at kalituhan ng isipan, pinilit niyang humakbang palayo at nagdesisyong lisanin ang naturang espasyo kung saan niya nasilayan ang hindi inaasahang eksena.

Hindi niya maiwasang kabahan, at sa parehong pagkakataon ay pagdudahan ang sarili.

Pansin niya ang pag-iiba ng kanyang nararamdaman nitong nakaraan.

Una ay ang kakaibang nararamdaman niya nang makita ang kargada ng tiyuhin nang makasabay niya itong umihi, ang pagbigat ng kanyang dibdib sa mga simpleng akbay nito, at lalo pa siyang nakaramdam ng kakaiba nang makasabay sa pagligo ang tiyuhin maging ang kambal niyang mga pinsan, na matapos ang pagligong iyon ay nauwi pa sa pagsalsal niya’t pagpapantasya sa mga ito.

Sa mga isipang ito ay lalo siyang kinabahan, hindi na maitangging may kaba nang naidudulot sa kanyang dibdib ang mga pagkakataong nakakakita siya ng hubo’t-hubad na kapwa lalaki, mga bagay na hindi naman niya pansin dati, at lalong walang ibig sabihin, subalit ngayon, ang mga bagay na iyon, idagdag pa ang nakitang kahubdan ng tropa kanina ay tila naghahatid na ng kakaibang pagkabalisa sa kanya.

“Yung likod ni Gelo…yung puwet niya…”
Hindi mapigilang manumbalik sa kanyang isipan ang imahe ng hubo’t-hubad na tropa.

“Yung tumbong niya, at yung mga bayag niya…”
Patuloy na pagbangon sa kanyang isipan, patuloy na bumabalik sa kanyang isipan ang detalyadong imahe ng maseselang laman ng tropa.

“Pero sayang, hindi ko nakita ang burat ni Gelo…”
May panghihinayang na wika niya sa isip.
“Gaano na kaya iyon kalaki ngayon? Maputi pa rin kaya katulad ng dati?”

Muling bumalik sa kanyang ala-ala ang unang pagkakataong makita ang kargada ng tropa noon, nung bata pa sila na sabay-sabay silang nagpatuli nila Gelo at ng panganay na anak ng tiyuhing si Eugene.

Sariwa pa sa kanyang alaala kung paano sila inosenteng magpakitaan noon ng mga kargada, lalo na nung panahong supot pa sila, hanggang sa araw na sabay-sabay silang nagpatuli, subalit iyon na ang huling pagkakataon na nakita niya ang ari ng mga ito, lalo na ang kay Gelo, sapagkat matapos iyon ay tila kapwa na sila naging konserbatibo sa kani-kanilang mga katawan, lalo na sa kanya-kanya nilang maselang laman, kaya naman hindi na rin niya lubos maisip ang maaring laki ng pinagbago sa kargada ng tropa, lalo na ngayong nagbibinata na sila.

“Teka? Bakit ko ba iniisip ang ari ni Gelo?”
Biglang suway niya sa sarili.
“Bakit ko naman gugustuhing makita ang titi niya?”

“Tsk! Hindi pwede, August!”
Patuloy na suway niya sa sarili, puno ng pagkapikon at pagkadismaya sa tinig.
“Tropa ko si Gelo, hindi ko siya pwedeng pagnasaan!”

Si Gelo, sa kabilang banda, matapos ang ilang sandali ay natapos na rin sa pagligo.

Agad niyang pinunasan ang buong katawan gamit ang twalya, at nang makapagpunas na ay agad na rin niya itong ipinulupot sa kanyang baywang at sinimulan nang lisanin ang banyo.

Agad siyang dumeretso sa kanyang kwarto, ay dahil sanay na siyang dito nagbibihis ay walang alinlangan niyang kinalas ang pagkakatapis ng kanywang twalya, bagkus ay isinabit ito sa kanyang batok at sinimulang maghalungkat ng masusuot.

Subalit abala pa lamang siya sa paghalungkat nang marinig ang marahang pagbukas ng pinto, kasunod ng pagpasok ng isang mahinang anino.

Mabilis siyang napalingon, at doon—sa pinto ay kita niya ang bunsong kapatid na si David.


Kita niyang nahintuan rin ito, at halatang nabigla—malinaw na di inaasahang narito siya’t nagbibihis ng hubo’t-hubad.

Subalit hindi ang biglaang pagsulpot ng presensya nito ang nakapukaw ng kanyang pansin, lalo pa’t sanay naman na siyang tumambad ng hubo’t-hubad sa kapatid tuwing siya ay nagbibihis, bagkus, ang mas nakakuha ng kanyang pansin ay ang hawak nito—ang kanyang cellphone.

“Tsk, pinakielaman mo nanaman ang cellphone ko” Napailing na lamang niyang wika, halatang dismayado subalit hindi naman galit.

Habang lumilingon siya upang harapin ito, ang kanyang katawan ay unti-unting naglalahad—ang kanyang dibdib, ang kanyang tiyan, ang kanyang pusod… at pababa. Ang twalya ay bahagyang nakatakip sa kanyang mga dibdib, ngunit hindi sapat upang itago ang lahat, lalo na ang ibabang bahagi na buong nakalahad.

“Nag-games ka nanaman diyan ano?” Hinuha pa niya habang umiiling.

Napansin niya ang kakaibang titig ng kapatid sa kanyang katawan, isang bagay na hindi maipaliwanag ngunit hindi rin maitatanggi—isang bagay na noon pa niya napapansin rito. Nitong nakaraan, ang mga mata ng kanyang nakababatang kapatid ay tila laging sumusunod sa kanya tuwing siya ay nagpapalit ng damit, tuwing siya ay bagong ligo, tuwing siya ay naglalakad sa bahay na naka boxer short lamang.

Kahit batid niyang bading ang kapatid, ay hindi siya nagtatakip. Hindi niya ginagawa ang karaniwang ginagawa ng isang kuya na magtatago ng katawan sa nakababatang kapatid. Pasikreto niyang iyong sinasadya—ang ilantad ang katawan sa mga mata ng kapatid, ang hayaang masilaw ito sa kanyang pangangatawan, ang hayaang magnakaw ito ng sulyap sa tuwing siya ay nakahubo’t-hubad.

May kakaibang init sa kanya ang makina tuwing namamangha ito—isang pakiramdam na hindi niya lubos na maunawaan, ngunit sa tuwing nakikita niya ang mga mata nito na nagniningas sa pagnanasa, ang kanyang sariling katawan ay tumutugon sa paraang hindi niya kayang ipaliwanag.

Alam niya ang kanyang ginagawa. Ang bawat paghuhubad sa harap ng kapatid ay sinasadya, ang bawat pagkakataon na ilantad ang kanyang katawan ay isang pagpipilian, at sa bawat pagkakataong iyon, ang kanyang mga mata ay nagmamasid sa kapatid, tinitignan ang reaksyon nito, pinakikiramdaman ang init ng titig nito.

“Ah, hehe… sorry, Kuya”
Pakunwaring tumatawang paumanhin na lamang nito sa kanya, ang kanyang boses ay may halong kaba at pilit na katahimikan.

“Tsk, ikaw talaga…” Napailing niya muling wika. “Alam mong walang kuryente, kapag na-lowbat yan, wala tayong gagamiting pantawag”

Habang hubo’t-hubad pa rin sa harapan ng bunsong kapatid, humarap siya sa kabinet at nagsimulang maghalungkat ng maisusuot. Ang kanyang likod ay sinadya niyang iharap sa kaopatid—ang malapad na balikat, ang makinis na balat, ang kurba ng kanyang baywang pababa sa kanyang pigi. Ang kanyang bawat galaw ay tila isang sayaw, ang bawat pagyuko upang kumuha ng damit ay nagpapakita ng ibang bahagi ng kanyang katawan.

Habang nakatalikod ay pasimple siyang napapangisi—isang ngiti na hindi nakikita ng kapatid ngunit puno ng kapilyuhan. Alam niyang nakatitig pa rin sa kanyang kahubdan si David—ang mga mata nito ay tila may init na dumadapo sa kanyang balat, isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag ngunit alam niyang naroroon. Ang bawat segundo na lumilipas ay nagpapatunay sa kanyang hinala—na ito ay naaakit sa kanya, at iyon ay nagdudulot ng kakaibang init sa kanya.

Dahan-dahan siyang nagpatuloy sa paghahalungkat ng damit, ang kanyang mga galaw ay sinadya—mas mabagal kaysa kinakailangan, mas maingat kaysa normal. Ang bawat pagyuko ay nagpapakita ng kanyang likod, ang bawat pag-abot ay nagpapakita ng kanyang mga kalamnan. Ang kanyang twalya ay nakasabit pa rin sa kanyang balikat, hindi ginagamit upang takpan ang kanyang harapan.

“Salamat sa pagpapahiram kuya, hehe!” Dinig niyang wika ng kapatid, tsaka niya ito narinig na mabilis nang kumaripas ng takbo palabas ng silid.

Bagamat ang mga salita nito ay halatang pabiro, alam niyang pinilit lamang ng kapatid na gumaan ang sitwasyon, ngunit hindi pa rin nawawala sa kanya ang mga di nakaligtas na pagtitig nito kanina.

Muli na lamang siyang napangisi—isang ngiti na puno ng kapilyuhan, isang ngiti na nagtatago ng isang sikretong kasiyahan. Ang pinto ay nakasara na, ngunit ang init ng titig ng kanyang kapatid ay nananatili pa rin sa kanyang balat, isang alaala na hindi agad mawawala.

Muli ay naramdaman niya ang kakaibang init mula sa katotohanang napatitig sa kanyang katawan ang bading na kapatid—ang ideya na ang sarili niyang dugo ay naaakit sa kanya ay nagbibigay ng kakaibang sensasyon na hindi niya maipaliwanag. Nagbibigay ito ng impresyon sa kanya na may pagnanasa ito sa kanya—isang pagnanasa na matagal na niyang napapansin, isang pagnanasa na lingid sa kaalaman ng iba ngunit hindi kayang itago sa kanya.

Matagal na niya iyong napapansin—ang mga sulyap, ang pag-aatubiling umalis ng silid, ang paraan ng pagtugon ng katawan nito sa tuwing siya ay nakahubo’t-hubad.

Sa kanyang pag-iisip, hindi niya napansin na bahagya na palang kumislot ang kanyang kargada—tumutugon sa kanyang nararamdamang init.

Napabuntong-hininga siya, ang kanyang kamay ay marahang humawak sa kanyang kargada, nararamdaman ang init at bigat nito sa kanyang palad. Ang kanyang isipan ay puno ng imahe ng kanyang kapatid—ang mga mata nito na nagniningas sa pagnanasa, ang bibig nitong bahagyang nakabuka, ang katawan na tila handang sumuko sa kanya.

Naputol ang kanyang pag-iisip nang marinig niya ang sariling bulong—isang ideya na matagal na niyang pinaglalabanan ngunit ngayon ay tila mas totoo kaysa dati.
“Paano kung pagbigyan ko minsan si Bunso? Hehe…”
Ang kanyang boses ay puno ng pag-aalinlangan at pananabik sa parehong pagkakataon.

Ang kanyang kamay ay huminto sa paghaplos sa kanyang kargada, ang kanyang isipan ay biglang naging seryoso. Ang ideya ay parehong nakakatakot at nakakaakit—ang kanyang bunsong kapatid, ang kanyang sariling dugo. Alam niyang ito ay bawal, alam niyang ito ay labag sa lahat ng tama, ngunit ang init na nararamdaman niya tuwing nakikita niya ang mga mata nito na nagniningas sa pagnanasa ay hindi maikakaila.

Pinagpatuloy na lamang niya ang pagbibihis. Dumampot siya ng isang manipis at maikling boxer shorts, at hindi na nagsuot pa ng brief—tila sinadyang humulma ang kanyang laman sa kanyang harapan, na tila ba siya ay mayu layunin sa pagsusuot nito.

Hindi na rin siya nagsuot ng anumang pang-itaas, ayaw niyang matakpan ang munting hulma na ngayon ay prominente sa kanyang harapan.

Nang makapagbihis ay binitbit na rin niya ang twalya upang maisampay na sa labas, ngunit sa kanyang paglabas sa pinto ng silid ay nakita niya si David, kausap nito si August—kanyang tropa, tungkol sa mga kambal.

“Oh, Par?” Wika niya nang makita ang tropa, ang kanyang boses ay may halong gulat at tuwa. “Andyan ka pala. Kanina ka pa?”

Si August ay di naiwasang mabigla sa pagsulpot ng tropa, ngunit ang higit niyang ikinagulat ay nang makita ang anyo nito9—bahagyang basa pa ang katawan at buhok, amoy sabon, ang twalya ay nakasampay sa balikat nito, at ang buong katawan ay natatakpan lamang ng manipis at maikling boxer shorts na halata pa ang umbok nito sa harapan.

Hindi niya maiwasang mapatitig sa tropa—ang kanyang mga mata ay agad na napako lalo na sa mahinang umbok na prominente sa harapan ng salwal nito, bagay na muli ay biglang nagpadapo sa kanya ang kakaibang pakiramdam.

Gayon man, pinilit niyang wag magtagal sa pagtitig, at agad na sumagot sa tropa upang hindi ito makahalata pa.

“O-oo, Par” Wika niya, ang kanyang boses ay bahagya pang nauutal sa biglaang paghanga. “K-kakadating ko lang. Pinatatawag ko na yung kambal, sabi ni Tito Ramil uuwi na daw kami.”

“Ha? Uuwi na kayo agad?” Gulat na reaksiyon naman ni Gelo. Hindi niya inaasahan ang maagang pag-uwi ng mga ito—ang kanyang mukha ay nagpakita ng pagkadismaya na hindi niya maitago. “Bakit hindi muna kayo dito mananghalian? Sinabihan ko pa naman si Mama na damihan na ang lutuin dahil dito kayo kakain.”

“Ah, nako, Par” Wika ni August, ang kanyang boses ay may bahid ng pag-aalangan. “Eh, tiyak na nagluto na rin ng pananghalian sina Lola doon sa bahay.” Sabay bahagyang napangiti, bagamat hindi maitago ang pag-aalangan sa kanyang mga mata. Ang kanyang ngiti ay pilit, habang ang kanyang katawan ay tila hindi mapakali sa kinatatayuan.

Hindi niya maintindihan ang kanyang nararamdaman—sanay naman siyang makausap nang kaswal ang tropa. Sila ay magkababata, magkasama sa halos lahat ng okasyon. Subalit ngayon ay tila may kakaiba siyang nararamdamang pagkailang rito, isang hindi maipaliwanag na kaba na bumabalot sa kanyang dibdib. At batid niya, dulot ito marahil ng hindi sinasadyang pagkasaksi niya sa kahubad ng tropa kaninang naliligo ito—imahe ng hubad na katawan nitong ay nananatili pa rin sa kanyang isipan, ang mga kalamnan, ang balat, ang lahat ay nakaukit sa kanyang alaala.

“Ah, ganun ba…” Tanging naiwika ni Gelo, ang kanyang boses ay may bahid ng pagkabigo.

“S-sige, Par, una na kami” Wika na lamang ni August, ang kanyang mga mata ay sandaling nagtagpo sa mga mata nig tropa bago muling lumipat sa ibang direksyon.

“Ah, Den, Jae—halina kayo, pinatatawag na kayo ni Tito” Wika na lamang niya sa magkambal na nakasilip naman mula sa pinto ng silid ni David.

Sabay namang lumabas ang kambal—sila ay nagbihis na, ang kanilang mga damit ay maayos, ang kanilang mga mukha ay pilit na kalmado. Subalit sa kanilang mga mata, may bakas pa rin ng init ng sandaling kanilang pinagsamahan ng kababata nilang si David—isang sikretong alam nilang dadalhin nila hanggang sa susunod na pagkakataon.

Bago sila tuluyang umalis, kapwa sila napalingon kay David, isang saglit na pagtatagpo ng kanilang mga mata—isang tahimik na paalamk.

“Par, una na kami” Paalam muli ni August kay Gelo, ang kanyang boses ay mahinahon subalit may bahid ng pag-aalangan. Ang kanyang mga mata ay sandaling nagtagpo sa mga mata nito bago siya tumalikod.

“Oh, sige, ingat na lang kayo” Wika na lamang din ni Gelo, puno ng pag-intindi ang tinig. Ang kanyang mga mata ay sumunod sa tatlo habang sila ay naglalakad papalayo.

Si David ay nakatayo pa rin, pinagmamasdan ang kambal at si August na papalayo, di maitatanggi ang lungkot na kanyang nararamdaman ngayong malalayo na ang kambal—ganap na malalayo dahil magmula sa araw na ito, hindi na niya magiging kapitbahay ang mga ito, dahil doon na sila sa kabilang sition titira—sa bahay ng lolo’t lola ng mga ito, kaya’t batid niya, magmula ngayon, wala nang umagang madadalaw niya ang dalawa sa bahay ng mga ito, wala na ang pag-aayawng maglaro, wala na ang mga kwentuhan tuwing siya’y naiinip.

Hindi man halata sa iba, napansin ni Gelo ang lungkot sa sulyapan ng kapatid at ng kambal na sina Jaeden at Haeden. Ang paraan ng pagtitig nig kapatid sa kambal, ang bigat ng tingin nito, ang lungkot na bumalot sa mukha nito nang sila ay lumabas ng pinto—lahat ay hindi nakatakas sa kanyang pansin.

Lumingon siya kay David, na nakatayo pa rin sa may pinto, ang kanyang mga mata ay malayo, ang kanyang mukha ay puno ng lungkot.

Nilapitan niya ito, tsaka nagsalita.

“Ayos lang yan, Dave” Wika niya, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala at pagmamahal.

Isang ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi—isang ngiti na nagpapakita ng kanyang pag-unawa sa nararamdaman ng kapatid. “Tiyak, paminsan-minsan naman ay papasyal pa rin rito ang kambal.”

May pagtitiyak sa kanyang tinig—isang pangako na hindi naman niya kayang tuparin, ngunit batid niyang magiging sapat upang magbigay ng kaunting aliw sa kapatid. Kita niya ang lungkot sa mga mata ng kapatid, at batid niyang matalik talagang kaibigan ni David ang dalawa. Magkalaro na ang mga ito noong maliliit pa lamang sila—sa kalsada, sa bakanteng lote, sa ilog—kaya’t batid niyang mamimiss marahil ng husto ni David ang mga iyon.

“Mabuti pa, sumama ka na lang sa akin doon sa kwarto ko—may ipagagawa ako sayo, hehe…” Ngising wika niya rito, puno ng misteryo ang kanyang tinig.

Kita niyang napatingin si David at napakunot-noo sa sinambit niya—ang mga kilay nito ay kumunot, ang mga mata ay puno ng kalituhan at pag-aalinlangan.

“Huh? Ano namang ipagagawa mo, Kuya?” Tanong nito sa kanya, ang boses ay may bahid ng kaba at kuryosidad na naghahalo. Ang mga mata nito ay naghahanap ng sagot, ngunit siya ay ngumiti lamang nang may pagka-misteryoso.

Napangisi siya—kita niya ang kalituhan sa mukha ng kanyang kapatid, ang paraan ng pagkunot ng noo nito, ang bahagyang paglaki ng mga mata. Batid niyang wala itong kamalayan sa palihim na tumatakbo sa kanyang isipan, sa mga imaheng naglalaro sa kanyang utak, sa init na unti-unting kumakalat sa kanyang katawan.

“Basta, tara’t sumama ka na lang” Wika lamang niya, ang kanyang boses ay mahina ngunit may dalang kumpiyansa.

Sabay inakbayan na ang kapatid na hanggang dibdib lamang niya ang taas—ang kanyang braso ay pumulupot sa balikat nito, ang kanyang kamay ay marahang humawak sa braso nito, tsaka sinimulang isama ito pabalik sa silid.

Sa kanyang isipan, isang kalokohan ang namumutawi—isang ideya na matagal na niyang pinaglalabanan, isang pagnanasa na hindi na niya kayang pigilan. Ang init ng katawan ng kanyang kapatid na dumidikit sa kanya, ang amoy ng kanyang balat, ang paraan ng paghinga nito—lahat ay nagpapalakas ng kanyang determinasyon.

Pagpasok nila sa kanyang silid, marahan niyang isinara ang pinto sa likod nila. Ang tunog ng pagsara nito ay tila isang senyales—ang mundo sa labas ay nawala, at sila na lamang dalawa ang natitira sa loob sa pagkakataong ito.

Side Story Endorsement

Title: Fraternal Love - Issue 1

Ano kaya ang mga tumatakbong kapilyuhan sa isipan ni Gelo? At saan kaya hahantong ang mga ito?

Sundan ang mga kaganapan sa siping ito!🔥


Contact my Telegram account @HansJaed to get the updated pricelist and avail this story in PDF copy!🥵

Pagliyab ng Lihim


Pagdating sa bahay ng mga biyenan, dinatnan nila Ramil sa poso sa likuran ng bahay ang biyenang lalaki na si Tay Pio na abalang naghuhugas ng ilang mga kagamitang nababad na ng putik.

“Tay” Wika ni Ramil, sabay mano rito.

Agad rin namang nagsimano ang kambal at maging si August.

“Kamusta naman doon? Marami ba kayong naisalbang mga kagamitan?” Pangangamusta ni Tay Pio, batid niyang nanggaling sina Ramil sa nawasak na bahay at nagsalba ng maari pang mapakinabangang gamit.

“Ahm, meron naman din po, pero mangilan-ngilan na lamang” Wika naman ni Ramil, hindi maitago ang lungkot sa kanyang mga mata habang naaalala kung gaano karaming naipundar nilang kagamitan ang nasira at inanod ng baha sa nagdaang sakuna.

Kita naman din ni Tay Pio ang lungkot sa mga mata ng manugang, at batid niya na nanlulumo si Ramil sa mga ari-ariang nawala sa kanila.

Kilala niya ang manugang, at noon pa lamang nang magumpisa itong nagtanan kay Ema, kita niya kung gaano magsumikap si Ramil upang makapagpundar ng mga kagamitan at maging sa pagtatayo ng kanilang munting bahay. Subalit ngayon na halos lahat ay inanod ng nagdahang pagbagyo, kita niya ang labis na panghihinayang kay Ramil, lalo pa’t hindi naging biro ang mga sakripisyo nito.

Gayon pa man, naniniwala naman si Tay Pio na makababangon din muli ang pamilya ni Ramil, lalo pa’t alam niya kung gaano ito kapursigidong itaguyod ang pamilya.

Subalit gaano man naawa rito, sa di mawaring dahilan ay tila mas malakas talaga ang panananabik niya rito, na sa halip na malungkot sa pagkawasak ng bahay ng manugang at mawalan ng tirahan, tila mas nakikita pa niya itong oportunidad upang mas mapalapit kay Ramil at mas maisakatuparan ang kanyang pansariling interes.

Batid niyang gawa ng pagkawasak ng bahay ni Ramil ay mapipilitan ang mga itong manirahan muna dito sa kanilang bahay, at para kay Tay Pio ay gintong pagkakataon ito upang mas magkaroon ng opotunidad na matugunan ang kanyang mga pagnanasa sa napakakisig na manugang.

“Ayos lang yan, Ramil” Wika ni Tay Pio, ang boses ay puno ng pag-unawa at malasakit, subalit nagkukubli ang isang sikretong pananamantala. “Tiyak naman, makababangon rin kayo muli”

“Isa pa, wala namang problema kung pumarito muna kayo sa bahay, sapat ang mga silid rito, at mas mainam rin ito sapagkat tiyak na may aalalay kay Ema at sa mga anak mo tuwing malayo ka” Wika pa ni Tay Pio, tila puno ng pag-uunawa ang tinig, subalit sa kaibuturan ng kanyang puso, lihim siya nananabik sa mga oportunidad na lalapit sa kanya upang matugunan ang pagnanasa sa makisig na manugang.

“Salamat po, Tay Pio” Tanging sambit na lamang ni Ramil, bagamat ngumiti ay kita pa rin ang lungkot at pag-aalangan.

Napansin ni Tay Pio na halos puno ng putik ang mga kamay, paa at damit nila Ramil at August, maging ang kambal niyang apo ay madungis na rin gawa marahil ng ginawa nilang pagsasalba ng mga kagamitan mula sa nasira nilang bahay.

“Nako, dito na kayo maligo sa poso” Mungkahi ni Tay Pio, sabay turo sa posong nasa harapan niya. “Wala pa ring linya ng tubig sa gripo magpahanggang sa ngayon, kaya’t hindi pa rin kayo makagagamit sa banyo”

“Isa pa ay madilim doon kaya’t tiyak na mahihirapan kayong kumilos” Dagdag niya, hindi man pinahahalata, subalit puno ng panghihikayat ang tinig.

Napalingon naman si Ramil sa poso, at may mangilan-ngilan pang kagamitan rito ang hinuhugasan ni Tay Pio.

“Nako, Tay Pio, hindi po kaya kami maka-istorbo? Mukhang hindi pa po kayo tapos sa mga hinuhugasan niyo” Alalang wika ni Ramil, nakatingin sa ilang mga mapuputik na kagamitang hinuhugasan ng biyenan.

Agad naman kumilos si Tay Pio at masigasig na itinabi ang ilang kagamitang nakatapat sa poso.

“Ayos lang to, mas importanteng makaligo na kayo, kesa naman manatiling maputik ang mga katawan niyo” Wika niya, pakunwaring nag-aalala sa kalagayan ng mga ito subalit sa totoo ay labis siyang umaasang mapapayag ang mga itong dito na lamang sa poso magsiligo nang sa gayon ay muli niyang mapagmasdan ang katawan ng mga ito.

“Tay, dito na lang po tayo maligo, nangangati na rin po ako” Wika naman ni Jaeden, sabay kamot sa kanyang binti na tila nangangati na sa nanuyong putik sa kanyang balat.

“Ahm, sina Ema po? Nasaan sila?” Biglang tanong naman ni Ramil sa biyenan. Hindi niya maiwasang mag-alinlangan na baka kung maligo sila rito’y biglang lumabas ang mga kababaihan.

“Naroon sa kusina yung mag-ina, abala nang nagluluto ng pananghalian” Wika naman ni Tay Pio.

“Ah ganon po ba…” Tanging wika ni Ramil at alanganing ngumiti.

Nahihiya man si Ramil na maligo lalo pa’t narito si Tay Pio at baka maka-istorbo sila, batid niyang wala rin naman silang pagpipilian. Naisip niyang tama naman si Tay Pio at wala pang linya ang tubig sa banyo sa loob kaya’t hindi sila makakaligo roon, isa pa ay mas madilim doon at mas masikip kaya’t hindi sila makakapag sabay-sabay na maligo.

Kita rin niyang nangangati na ang mga anak, at maging si August na batid niyang nababad na rin sa putikan kanina ay alam niyang nangangati na rin.

“Sige po, dito na lamang po kami maligo” Sambit na lamang ni Ramil at muling alanganing ngumiti.

Pasikreto namang napangiti si Tay Pio, at hindi na makapaghintay na masilayan muli ang kahubdan ng pinagnanasaang manugang.

Gawa nang wala namang suot na pang-itaas si Ramil, agad na lamang niyang ibinaba ang suot na salwal kaya’t tumambad ang suot niyang pulang brief.

Hindi maiwasang mapatingin ni Tay Pio sa paglantad ng brief ng manugang, at kahit nakakubli, kita niya kung gaano ka-okupado ang tela ng brief na suot nito na malinaw na kargado ang ikinukubli.

Hindi niya maiwasang mapalunok, subalit dahil nasa harapan niya ngayon si Ramil maging ang mga apo ay batid niyang hindi niya maaring titigan ng husto ang nang-aakit na nakakubling laman.

Si August ay hindi rin maiwasang mapatingin sa nakakubling kargada ng tiyuhin, at muli, kahit na nakita na niya ito nung nakaraan ay hindi niya maiwasang mabigla, kahit naka brief pa lamang ito ay halatadong may kalakihan ang naturang laman.

Gayon pa man, pinilit niyang hindi ituon ang atensyon sa nakapapanabik na laman, natatakot siyang muling magising ang init sa kanyang katawan at baka muling kumislot pa ang kanyang kargada, bagay na hindi maaring mangyari lalo pa’t batid niyang maliligo pa sila.

Lumapit si Ramil sa hawakan ng poso at nagumpisamg bumomba ng tubig sa timba, habang sina Jaeden at Haeden naman ay inumpisahan na ring hubarin ang mga suot na sando.

Hindi rin maiwasang mapatingin ni Tay Pio nang tumambad sa harapan niya ang maninipis subalit mapuputing katawan ng kanyang kambal na apo nang hubarin na ng mga ito ang kani-niyang mga sando.

Hindi niya maiwasang manakam, bata pa ang mga ito subalit sadyang nakaaakit na ang mga katawan, tila ba ganap na naipasa sa kanila ng kanilang ama ang malakas nitong karisma.

Si August, hindi rin maiwasang kabahan, bukod sa hubad na’t naka brief na lamang ang tiyuhing si Ramil sa kanyang harapan ay nakita na rin niyang inumpisahan ng kambal na pinsan ang paghuhubad, at nangamba siya na baka mauwi ulit ito tulad nung nakaraan, kung saan hubo’t-hubad silang sabay na naligo. Lalo siyang nangamba lalo pa’t nasa harapan nila ngayon ang lolo niyang si Tay Pio, at hindi niya maiwasang mailang na maghubad sa harapan nito.

Habang si Ramil ay patuloy na bumobomba ng tubig, inumpisahan naman ng kambal na hubarin ang suot na mga salwal, subalit dahil kita nilang hindi na naghubad pa ng brief ang amang si Ramil ay hindi na rin nila hinubad pa ang kani-kaniyang mga brief.

Muling napalunok si Tay Pio, hindi niya maiwasang mapatingin sa mapuputi at mahahabang hita ng apong kambal na tumambad sa harapan niya nang hubarin na ng mga ito ang kanya-kanyang salwal. Tumambad sa kanyang paningin ang naka-brief lamang na katawan ng dalawa, at mula sa mga brief na iyon, bagamat mas mahina ang umbok ay tila likas na nakaka-akit sa kanyang paningin. Ngayong naka brief pa lamang ang mga ito ay lubos na siyang nananabik, kaya naman halos hindi na siya makapaghintay na tuluyang maghubad ang mga ito tulad nung ginawa nila nung nakaraan, at hindi na siya makapaghintay na masilayan ang binatilyong laman ng mga ito sa mas malapitan.

Hindi rin maiwasang mapatingin ni August nang hubarin ng kambal na pinsan ang kanilang mga salwal at tumambad sa kanya ang naka-brief na katawan ng mga ito. Muli niyang naalala ang nangyari sa kanila ng mga pinsan nung nakaraan, kung saan binuksan niya ang inosenteng mata ng mga ito sa kamunduhan, at hindi lamang iyon, dahil nakuha pa niyang salsalin ang mga ito hangang sa labasan. Gayon pa man, pansin naman niyang walang nagbgo sa pakikitungo sa kanya ng mga ito kaya’t batid niyang ayos lamang sa dalawa ang kanilang ginawa nung nakaraan.

Pinilit na lamang ni August na iwaksi ang atensyon mula sa naka-aakit na katawan ng mga pinsan, bagkus ay inumpisahan na lamang din niyang hubarin ang suot niyang kamiseta.

Bagamat sabik na sabik sa mga nakikita, pinilit ni Tay Pio na hindi magpahalata, pinilit niyang kumilos ng normal at huwag patagalin ng husto ang pagsipat sa mga naka-aakit na laman lalo na ng kambal niyang apo lalo pa’t hasa harapan rin niya ang manugang na si Ramil at ayaw niyang mahalata siya nitong pinagmamasdan niya ang kahubdan ng mga anak nito.

Inaasahan ni Tay Pio na ganap na maghuhubad ang kambal na apo, subalit habang nakasuot pa ng brief ang mga ito’y inumpisahan na nilang sumalok ng tubig sa timba gamit ang tabo at inumpisahan ang pagbubuhos.

Hindi maiwasang mabigla ni Tay Pio, at sa parehong pagkakataon ay madismaya, buong akala niya’y mauulit ang tagpo nung nakaraan kung saan hubo’t-hubad na naligo ang apat, at nanabik pa man din siya na makita sa mas malapitan ang kaselanan ng mga ito, subalit ngayon na maging si Eugene ay nanatiling naka brief pa rin at tila walang balak ang mga itong maligo ng hubo’t-hubad sa harapan niya.

Nakita niyang naghubad na rin ng salwal ang apong si August, kung saan tumambad rin ang itim nitong brief. Hindi rin niya maiwasang mapatingin sa katawan ng mas nakatatandang apo, at kahit ilang beses na niyang nakita ang kahubdan nito lalo pa’t madalas niya itong bosohin sa pagligo sa banyo ay hindi pa rin niya maiwasang manakam sa katawan nito. Hindi siya nabibigo ng naka-aakit na chinitong mga mata, morenong kutis at matigas na postura ng apo, mga bagay na namana nito sa matikas nitong marinong ama.

Gayon pa man, nang makitang makapaghubad na si August ng salwal ay nag-umpisa na rin itong nakisabay sa pagligo, kaya’t muli siyang nadismaya dahil mukhang hindi nga maghuhubo’t-hubad na maligo ang mga ito ngayon.

Nang makabomba na ng sapat na tubig, nagumpisa na ring makisalo si Ramil sa pagligo, kaya naman bagamat bahagyang nadismaya dahil hindi nagsihubad sa harapan niya ang kinasasabikang mga kadugo, hindi pa rin niya maiwasang matuwa sapagkat harapan niyang nakikitang sabayang naliligo ang mga ito na tanging brief lamang ang saplot.

Habang ang tubig ay unti-unting binabalot ang katawan ng apat na kalalakihan, hindi maiwasang ang tela ng suot nilang mga brief na dumikit ng husto sa kani-kanilang mga balat, bagay na nagpapalitaw ng hubog ng kanilang mga kaselanan.

Gawa nang nakatalikod sa kanya ang dalawang apong kambal, kitang-kita niya kung paano mamakat mula sa basang tela ng suot na brief ng mga ito ang hiwa sa kanilang mga puwet, habang mula sa kanyang kinapupwestuhan ay nakatagilid naman ang manugang na si Ramil, kaya naman hindi rin maiwasang mapako ng kanyang mga mata sa labis na paglapat ng tela ng basang brief nito sa ikinukbling laman, bagay na muling nakapagpamangha sa kanya sapagkat sa pagbakat ng tela rito ay lalong nabigyang buhay ang hulma ng naturang laman, habang ang apo naman niyang si August ay nakaharap sa kanya kaya’t detalyado niyang nasisilayan ang labis na pagbakat ng maselan nitong laman sa manipis na tela ng suot nitong brief.

Bagamat hindi ganap na hubo’t-hubad, tuwang-tuwa pa rin si Tay Pio sapagkat kitang-kita pa rin niya ang maseselang hubog ng apat na kargada sa kanyang harapan, iba-ibang hugis, iba-ibang laki at kanya-kanyang pagkimpay sa bawat paggalaw ng kanilang mga katawan.

Abalang naligo ang apat, habang wala silang kamalay-malay na pasikreto silang pinagmamasdan ni Tay Pio, lalo na ang maseselang laman na nakahulma sa basang tela ng suot nilang mga brief.

Nakita ni Tay Pio na nag umpisang dumampot ng sabon si Ramil at inumpisahang sabunin ang katawan nito, kaya naman hindi maiwasan ng kanyang mga mata na sundan ang paglalakbay ng kamay ng manugang sa katawan, sinusundan niya ang pagdampi at pagpahid ng madulas na sabon sa basa nitong katawan na siyang nagpapabula rito.

Mula sa batok, kita niyang dumulas ang sabon sa harapang leeg, hanggang sa bumaba pa ito sa matitigas masel sa braso ng manugang. Mula sa braso, patuloy niyang sinundan ang paglalakbay ng sabon patungo sa mauumbok nitong dibdib, mala-bulubunduking mga abs sa tiyan at maging sa maselang nitong kilikili na nagpabula sa mga nakakubling buhok doon.

Mula sa mababatong abs, kita niyang bumaba naman ang paghagod ng bumubulang kamay ni Ramil sa matitikas nitong mga hita, kita niyang isa-isa ang mga itong hinagod ng husto ni Ramil gamit ang sabon at sunod na bumaba ang paghagod sa matitigas nitong mga tuhod hanggang sa mas matatag nitong mga hita.

Kita rin niyang maging ang mga paa at talampakan ni Ramil ay sinabon nito ng husto at maging ang mga kasingit-singitan sa pagitan ng mga daliri nito’y inisa-isa nitong sinabunan.

Nang masabong mabuti ang magkabilang mga paa, muli umayos ng tayo si Ramil, subalit ang sunod niyang ikinilos ay halos makapagpalaglag sa panga ni Tay Pio.

Tila huminto ang mundo niya nang makitang ipinasok ni Ramil ang kamay na may hawak na sabon sa basang tela ng brief nito. Kita niya ang pag-umbok at pagbakat ng maskulado nitong kamay ni humahalungkat sa sinasabunang kargada mula sa loob ng naturang brief, kasunod nito ay nagumpisang magsilabasan ang bula at puting tubig na may sabon mula sa mga garter sa bahagi ng singit ng brief nito.

Sa patuloy na pagkalkal ni Ramil sa sinasabunang kargada ay hindi rin maiwasang sumilip ang nagkakapalang mga hibla ng namamasa at bumubulang mga bulbol nito, bagay na lalong nakapagpasabik kay Tay Pio.

Napalunok si Tay Pio, kita niya kung paano swabeng gumalaw ang humahalungkat ng maskuladong kamay ng manugang sa sinasabunang kargada. Hindi niya maiwasang manakam, at sa isang saglit ay nangarap na sana’y kamay niya na lamang ang humahalungkat sa mabulang kargadang sinasabunan.

Nang ganap na masabunan ang nakakubling karagada, nakita niyang sunod namang ipinasok ng manugang ang sabon sa mas maumbok na mga pisngi ng puwet nito sa likuran, at muli ay kita niya kung paanong swabeng humagod ang kamay nito doon, marahan subalit tiyak ang bawat galaw.

Natatakpan man ng tela ng suot na brief ng manugang, kita ni Tay Pio mula sa mga galaw ng kamay ni Ramil na hinalungkat rin nito gamit ang kamay ang hiwa sa pagitan ng mauumbok na pisngi ng puwet nito na siya nitong tiyak na sinabunan rin ng husto.

“Tay, ako naman po” Dinig niyang wika ni Haeden, malinaw na hinihiram ang sabon mula sa ama, at dahil tapos na rin namang nakapagsabon ng katawan si Eugene ay ibi-abot na rin niya ang sabon sa anak.

Nakita ni Tay Pio na inabot ng apong si Haeden ang sabon mula sa kamay ng ama, subalit lubha siyang nagulat sa ginawa ng apo, inakala niyang babanlawan muna niya ito bago gamitin, subalit hindi, ang sabon na iyon na nanggaling mula sa paghilod ng mga kilikili, paa, burat at mga bayag at higit sa lahat ay kakagaling lamang mula sa paghagod sa tumbong ng ama ay agad na ipinansabon ng binatilyo direkta sa mukha nito.

Nabigla man siya mula sa ginawa ng apo, tila wala naman iyon sa manugang na si Ramil dahil kahit nakita nito ang ginawa ng anak ay hindi niya ito pinansin, bagkus ay nagumpisa lamang muli itong nagbuhos ng tubig sa katawan mula sa tabo.

Nang masabon ni Haeden ang mukha ay agad na rin niyang isinunod na sinabon ang kanyang batok, gumapang ang pagsabon sa leeg, bumaba sa magkabilang mga braso, bisig, kilikili hanggang sa gumapang sa maninipis nitong mga dibdib, sikmura hangang sa tiyan.

Tulad nang ginawa ng ama, ipinasok rin ni Haeden ang naturang sabon sa nakakubli niyang kargada at sinabon iyon sa loob. Nang mapabula nang husto ang sabon sa loob ng nakakubling kargada ay muli niya itong binunot at sunod naman niyang isinuksok sa kanyang puwet at siya nitong inumpisahang sabunin.

Nang masabon na nang husto ang kanyang puwet ay agad na ring lumipat ang paghagod ni Haeden sa kanyang mga hita, sinunod ang mga tuhod, mga binti at mga paa’t talampakan.

“Bal, pasabon naman ng likod ko” Dinig ni Tay Pio na pakiusap ng binatilyo sa kambal nito.

Agad namang kinuha ni Jaeden ang sabon at inumpisahang sabunin ang likuran ng kambal.

Nang matapos na masabonan ang likuran ni Haeden, si Jaeden naman ang nakiusap sa kambal na sabunin ang likuran nito.

“Bal, ikaw naman magsabon ng likuran ko” Dinig ni Tay Pio na wika ng isa niyang apong si Jaeden.

Agad nama ding kinuha ni Haeden ang sabon at inumpisahang sabunin ang likuran ng kambal.

Nang masabunan na ang likuran nito ay kinuha na rin ni Jaeden ang sabon at siya nang nagsabon ng kanyang sarili.

Tulad ng kambal na si Haeden, inunang sabunin ni Jaeden ang mukha, sinunod ang batok at leeg bago nagumpisang sabunin ang magkabilang mga braso, kamay at mga kilikili.

Sunod na gumapang ang kanyang paghagod sa sariling mga dibdib, bumaba sa tiyan hanggang sa tumalon ang paghagod sa magkabilang mga hita, sinunod ang mga tuhod, mga binti at mga paa.

Muling tumayo ng maayos si Jaeden at sunod na ipinasok ang sabon sa nakakubling kargada at inumpisahan itong pabulain doon. Ilang paghagod pa ang ginawa niya at tila tiniyak na nasabunan nang maigi ang kargada lalo pa’t kakapalabasan lamang niya kanina. Nang Matiyak na nasabunan na ng husto ang kargada ay lumipat na rin ang paghagod ng sabon sa kanyang puwet. Tulad ng ginawa ng kanyang kakambal at ng ama, lubha niyang hunalungkat ang mga pisngi ng kanyang puwet at itiniyak ring nasabunan niya ng husto ang mismong hiwa sa pagitan nang mga ito.

“Oh, kuya August, ikaw na” Wika ni Jaeden, sabay abot ng bumubulang sabon sa kamay ng nakatatandang pinsan.

Bagamat tinanggap ni August ang sabon, hindi niya maiwasang sandaling matigilan. Kita niya kung paano dumaan ang naturang sabon hindi lamang sa mga katawan ng mag-aama, kundi maging sa kasuluk-sulukan ng mga maseselang laman ng mga ito tulad ng mga paa, kilikili, mga burat at bayag at lalo na ngayon na kakagaling ng sabon na ito sa tumbong ng nakababatang pinsang si Jaeden.

Sa di mawaring dahilan, sa isipang iyon ay bigla siyang tinamaan ng kakaibang pakiramdam, isang pakiramdam na alam niyang hindi dulot ng pandidiri mula sa pinagpasa-pasahang sabon ng mag-aama, bagkus ay isang tiyak na pagnanasa.

Muling kinabahan si August, nangamba siyang mauwi nanaman ito sa mas mainit na pakiramdam, kaya naman bago pa tuluyang sumuko ang kanyang katawan sa mga napakakisig na mga tukso sa kanyang harapan ay inumpisahan na lamang niya ang pagsabon sa sariling katawan at pilit iwinaksi ang anumang kakaibang isipin sa kanyang utak.

Batid niyang wala siya sa tamang lugar, lalo pa’t nasa harapan niya ngayon hindi lamang ang mag-aama, kundi maging ang lolong si Tay Pio at nangangamba siyang baka muling kumislot ang sensitibo niyang laman at mahalata ito lalo pa’t basang-basa ang kanyang brief at tiyak na madaling mapapansin kung magigising ang ikinukubli niyang kargada.

Samantala, sa kabila ng pagka-akit sa katawan ng mag-aama. Hindi maiwasang mapatutok ng mga mata ni Tay Pio sa paghagod ng sabon ng apong si August sa katawan nito.

Hindi niya maiwasang magnasa rito, lalo pa’t si August ay ganap na ring nagbibinata, matangkad, moreno at maganda ang pangangatawan, dagdag pa ang chinito nitong mga mata at magagandang labi na namana nito sa manikas nitong ama.

Kita niya ang paghagod ng sabon ni August sa sariling katawan. Ang madulas na puting likido ng sabon na bumubula sa tuwing humahagod sa bawat himaymay ng moreno nitong balat ay tila marahang agos ng dagat na nag-aanyaya sa kanyang mga mata.

Kita niya kung paano humagod ang kamay nito sa bahagyang may umbok nitong mga dibdib, na dumadaplis sa mas moreno nitong mga utong. Ang pagghagod ay gumagapang pababa sa pantay nitong tiyan hanggang sa maninipis nitong baywang.

Lalong napako ang tingin ni Tay Pio nang mag umpisa nang maglakbay ang humahagod na kamay ng apo at nagumpisang pumasok sa ilalim ng basang tela ng brief nito. Doon ay kita niyang umumbok ang kamay nito mula sa tela, at ang paggalaw ng mga daliri sa loob ng naturang tela ay malinaw na nagpapakita ng mariin niyang paghalungkat at paghagod ng sabon sa sariling karagada.

Mula sa paghahalungkat sa harapang laman, nagumpisa namang pumasok ang kamay ni August sa mauumbok na pares ng pisngi ng kanyang puwet sa likuran at siya naman nitong hinalungkat at hinilod.

Paglabas ng masabon nitong kamay ay dumeretso ito sa paghagod sa mareno nitong mga hita, pababa sa tuhod hanggang sa mga binti. Gumapang pa pababa ang pagsabon nito hanggang sa kanyang mga paa’t talampakan.

Mula sa mga paa, muling umakyat ang paghilod ni August sa kanyang mga braso, bisig at huling hinagod ang tig-isang kilikili, kaya naman napuno ng puting likido ng mabulang sabon ang kanyang katawan.

Muling napalunok si Tay Pio, nais man niyang magbabad pa nang pagtitig sa naka-aakit na paghagod ng apat na kalalakihan sa kanyang harapan ay pinilit na lamang niyang ituon ang tingin sa hinuhugasang kagamitan bago pa may makapansin sa kanyang kakaibang pagtitig.

Batid niyang mali, batid niyang hindi dapat, lalo pa’t dugo’t laman niya ang mga pinagnanasahang kalalakihan, ang kanyang mismong manugang at ang sariling mga apo ang kanyang mga pinagnanasahan.

Subalit, tila masyadong mahina ang konsensya sa kanyang isipan kumpara sa lakas ng paghatak ng pagnanasa niya sa apat na kaakit-akit na kalalakihang naliligo sa kanyang harapan.

Ilang sandali ay nakita niyang ganap nang nakapagbanlaw ang mga ito at patapos na sa pagligo, subalit pansin niyang wala silang magamit na twalya.

“Nako, wala kayong twalya mga iho” Tila alalang wika ni Tay Pio.

Ngayon lamang din napansin nila Ramil na naligo nanaman pala sila nang hindi nakapaghahanda ng twalya.

“Di bale, ako na ang papasok doon upang maipangkuha kayo ng twalya” Wika ni Tay Pio, puno ng pagkukusa ang kanyang tinig.

“Nakakahiya po, Tay Pio, pero maraming salamat po” Magalang na pasalamat naman ni Ramil sa pagkukusa ng biyenan.

Tumayo na si Tay Pio at nagumpisang maglakad papasok ng bahay upang makakuha ng twalyang maaring maipagamit sa apat.

Ilang sandali ring nagtagal si Tay Pio sa pagkuha ng twalya kaya naman walang magawa sina Ramil kundi maghintay kahit basang-basa ang kanilang mga katawan at tanging brief lamang ang suot.

Habang hinihintay si Tay Pio, umupo na muna ang kambal na tila lamig na lamig sa kanilang mga kahubdan, habang si Ramil naman ay pirme lamang nakatayo at tila nagmamasid sa paligid sa mga napinsala ng bagyo.

Habang abala ang pag-ikot ng kanyang mga mata sa paligid, hindi naman maiwasan ng mga mata ni August na sulyapan ang maumbok na puwet ng tiyuhin na ngayong bumabakat ng husto sa basang tela ng brief nito.

Pansin niyang manipis pa man din ang suot na brief ng tiyuhin gawa marahil ng kalumaan, kaya naman lapat na lapat na ang manipis na basang tela sa maumbok nitong puwet lalong-lalo na sa hiwa sa pagitan ng mga ito. Sa tuwing napapalingon rin si Ramil sa ibang gawi ay pasikreto ring sinusulyapan ni August ang kargadong umbok ng tiyuhin sa harapan, na ngayon ay bakat na bakat rin ang makisig nitong hulma mula sa manipis at basang tela ng brief na suot nito, bagay na hindi mapigilang makapagpagising ng init sa pakiramdam ni August.

Muling naguluhan si August, nitong nakaraan ay litong-lito siya sa sarili. Batid niya, bata pa lamang siya ay lalaking-lalaki talaga siya, ni hindi niya minsan mang napagdudahan noon ang kanyang kasarian at tiyak na tiyak siya sa pagkatuwid niya, subalit nitong nakaraan ay tila dumarami nang dumarami ang mga kutob niya sa sarili.

Hindi man napapansin ng kahit sino, pero sa sarili niya ay batid niyang may unti-unting nag-iiba. Hindi niya maitangging may dulot nang kakaibang kaba at pagkabalisa ang presensya ng kanyang tiyuhing si Ramil kapag nalalapit ito sa kanya, lalo na sa mga sitwasyong hubo’t-hubad ito o nakikitaan ng sensitibong mga laman, bagay na dati-rati’y wala namang epekto sa kanya.

Sa tutuusin, kung totoo ngang may paghanga siya sa tiyuhing si Ramil ay maaring katanggap-tanggap pa, lalo pa’t bukod sa gwapo’t matipuno, sadyang napakaganda rin talaga ng pagkakahubog ng katawan nito, bagay na marahil normal na hanggan kahit ng mga kapwa niya lalaki, subalit ang nakakapagpagulo ng kanyang isipan ay kung bakit tila humahanga siya ng higit pa doon, kung saan maging ang kargadong laman ng kanyang tiyuhin, maging ang maselang hiwa nito sa pagitan ng pisngi ng mga puwet, ang mga nangungusap nitong utong at napaka-mapang-akit na mga labi ay nagpapanabik sa kanya, bagay na batid niyang hindi na normal hangaan ng isang tuwid na lalaki.

Isa rin sa nakakapagpaduda sa kanyang sarili ay kung bakit bukod sa tiyuhing si Ramil, tila naakit na rin siya sa taglay na kagwapuhan ng kanyang kambal na pinsan, maging sa katawan ng mga ito’y hindi niya maiwasang humanga. Sa tutuusin, wala naman dapat siyang hangaan sa mga pinsan, dahil bukod sa kapwa niya lalaki ang mga ito ay hindi pa naman kagandahan ang hubog ng katawan ng mga ito, payat pa at halatang nasa proseso pa lamang ang mga katawan, subalit sa di mawaring dahilan ay hindi niya maiwasang ma-akit sa likas na postura ng mga ito.

Isa pang nakakapagpagulo sa kanyang isipan, tila ba tuwing nakakakita siya ng lalaking hubo’t-hubad ay hindi niya maiwasang mapako ang kanyang mga mata, sapagkat bukod sa kambal na pinsan at sa tiyuhin, kaninang aksidenteng nakita rin niyang hubo’t-hubad na naliligo ang tropang si Gelo sa bahay ng mga ito ay hindi niya napigilan ang sarili hindi lamang mapatitig, kundi maging manabik sa katawaa nito, bagay na hindi niya pansin noon at hindi niya lubos akalaing magbibigay ng ibig sabihin sa kanya.

Lubhang kinabahan si August, nagumpisa siyang makaramdam ng takot sa maaring kauuwian ng magulo niyang nararamdaman.

“Tangina…hindi ako bakla, lalaki ako!”
Pilit na paalala’t pagpupumilit ni August sa sarili.

Ilang saglit ay nakita na nila si Tay Pio na palapit sa kanila at may dala-dala nang mga twalya.

“Nako, Tay Pio, bakit naman po apat pa ang inilabas niyong twalya?” Hindi maiwasang mabigla at mahiya ni Ramil, sapagkat apat na piraso pa ng twalya ang dinala ng biyenan na malinaw na tig-isa silang apat.

“Wala yan” Wika naman ni Tay Pio sabay ngumiti at inumpisahang i-abot ang mga twalya sa kanila. “Isa pa, si Trinning na ang naghabilin na bigyan kayo ng tig-isang twalya, nabanggit ko kasing narito na kayo at kakatapos lamang naligo”

“Isa pa, alam naming dito muna kayo tutuloy, kaya’t mainam kung magkaroon na rin kayo ng magagamit na kanya-kanyang twalya” Dagdag pa ni Tay Pio sabay ngiti.

Muli namang naalala ni Ramil na pansamantala ay dito muna pala sila manunuluyan gawa ng pagkawasak ng kanilang bahay, kaya naman naisip niyang tama nga si Tay Pio at mas mainam kung magkaroon sila ng kanya-kanyang twalya upang huwag naman silang maggamitan pa sa iisang twalya.

“Salamt po, Tay Pio” Pasalamat na lamang din ni Ramil at sabay ngumiti, hindi maiwasang makaramdam ng tuwa sa labis na pagmamalasakit ng biyenan.

Inumpisahan na ng apat na punasan ang kanilang mga basang katawan gamit nag twalya, at nang ganap nang nakapagpunas ay agad na rin nilang itinapis sa kani-kanilang mga bewang ang mga twalya at sunod na ring pinaghuhubad ang kani-kanilang mga basang brief mula sa kanilang mga katawan.

“Diyan niyo na muna isabit ang mga pinaghubaran niyo mga iho, nang matuyo kahit paano” Suhestiyon ni Tay Pio sabay turo sa isang kalapit na sampayan.

Nilingon naman ng apat ang itinurong sampayan ni Tay Pio, kaya naman agad na rin nilang ipinagsasampay doon ang basa nilang mga pinaghubarang brief, maging ang iba nilang pinaghubaran kanina ay dito na rin nila isinampay.

“Tay, pasok na po kami sa loob” Magalang na paalam ni Ramil sa biyenan.

“Sige mga iho, tapusin ko lang din ito at papasok na rin ako para sa pananghalian” Ngiting wika naman ni Tay Pio, pilit umaakto ng kalmado kahit lubos siyang naakit sa apat na matitipunong katawan sa harap niya na humahalimuyak pa ang amoy sabon mula sa mga ito.

“Sige po” Tanging sambit ni Ramil at nagumpisa nang maglakad papasok ng bahay. Sumunod na rin ang kambal at si August sa pagpasok sa loob.

Pagpasok nila sa likurang pinto ng bahay ay agd namang tumambad sa kanila sina Ema at Nay Trinning na abalang nagtutulungan sa pagluluto ng tanghalian.

Nakita ng mag-ina ang apat na kapwa nakatapis lamang ng mga twalya na malinaw na nanggaling sa pagligo.

“August, apo, pahiraman mo muna ng masusuot itong mga pinsan mo” Wika ni Nay Trinning sa apong si August.

“Opo, lola” Magalang na tugon naman ni August. “Marami naman po akong damit na maipapahiram para sa kanila”

“Sige, at ikaw naman Ramil, akyat ka na doon sa silid ng bayaw mo, manghiram ka na muna ng maisusuot doon” Wika naman ni Nay Trinning kay Ramil. “Dahil wala naman si August, ikaw na bahala kumakal ng masusuot mo doon”

Bahagya namang nag alinlangan si Ramil. Muli, magpahanggang sa ngayon ay hindi niya maiwasang mailang sa tuwing nagkakaroon ng anumang pagkakataon na masangkot ang bayaw, kahit sa simpleng paghihiram lamang ng damit. Gayon pa man, nahihiya man ay batid niyang wala naman siyang pagpipilian, si Kristof lamang ang halos kasing katawan niya kaya’t ang mga damit lamang nito ang kakasya sa kanya.

Gayon man, batid niyang wala naman din si Kristof ngayon sa kanyang silid dahil magmula daw nung Lunes ng madaling araw ay umalis si Kristof sapagkat biglang nagkaroon ng emergency sa bahay ng nobyang si Angel, kaya’t pinili niyang sumama doon sa probinsya nito, kaya marahil ay magmula nung Lunes ay hindi pumapasok si Kristof sa trabaho.

Agad nang nagpatuloy sa loob ang apat, ang kambal ay sumama sa silid ng kanilang kuya August upang makapanghiram ng mga masusuot, habang si Ramil naman ay dumeretso na rin sa silid ng bayaw upang makapaghalungkat rin ng maaring mahiram na saplot.


Pagpasok ni Ramil sa loob ng silid ng bayaw, hindi niya maiwasang makaramdam ng bigat, bagay na wala noong mga panahong maayos pa ang ugnayan nilang magbayaw. Hindi niya maintindinhan, subalit ang katahimikan ng silid ay tila may dalang bigat sa kanyang dibdib.

Pinagmasdan niya ang paligid. Malinis naman dito, bagamat bahagyang magulo gawa marahil ng biglaang paglisan nila Kristof at Angel nung nakaraang araw kaya’t walang kahandaan nilang iniwan ang silid. Maging ang dalawang unan at kumot sa kama ay bahagya ring magulo, habang may ilan pang kagamitan ang nakatabi sa kung saan-saan.

Habang pinagmamasdan ang tahimik na silid, muli niyang naalala ang napagusapan nila ni Ema at mga biyenan kaninang umaga, na pansamantala ay dito muna siya sa silid ni Kristof mananatili sapagkat kasama si Tay Pio, habang si Ema ay sasama muna sa ina sa iisang silid, at kung darating man si Angel ay isasama na rin nila sa silid, sa ganong paraan ay magsasama-sama na lamang ang mga kababaihan sa iisang silid, habang ang mga kalalakihan naman ay dito sa silid ni kristof, habang ang mga bata naman ay sasama muna rin sa silid ni August at doon magkukwarto pansamantala.

Ngayon, batid ni Ramil na wala pa namang problema kung dito siya manatili sa silid ng bayaw, lalo pa’t alam niyang hindi pa naman uuwi si Kristof.

Wala rin namang problema sa kanya kung makasama niya ang biyenang si Tay Pio rito dahil pareho naman silang lalaki.

Subalit nangangamba siya oras na bumalik na si Kristof, hindi niya lubos maisip kung paano siya matutulog sa iisang silid kasama ang bayaw gayong batid niyang hindi maayos ang kanilang ugnayan.

Napa-iling na lamang si Ramil, batid niyang wala naman siyang pagpipilian, at hindi siya maaring mag-inarte dahil sila lamang ang nakikituloy rito.

Pinilit na lamang muna niyang isantabi pansamantala ang mga alalahanin.

Gawa nang siya lamang namang mag-isa dito sa silid ay inumpisahan na niyang tanggalin ang nakatapis na twalya sa kanyang bewang at muling nagpunas ng katawan.

Lingid sa kanyang kaalaman, sa kasalukuyan ay umuwi na si Kristof at papasok na sa bahay.


Nagmula pa si Kristof sa pagbyaheng mag-isa sapagkat nabalitaan niyang sinalanta nga ng bagyo itong kanilang baryo at nag-alala siya na baka napinsala itong bahay lalo na ang kanyang mga magulang, lalo pa’t alam niyang walang maaring magiging katuwang ng mga ito sa oras ng sakuna lalo pa’t matanda na ang amang si Pio habang binatilyo pa lamang ang pamangking si August.

Hindi na niya naisama pauwi ang nobyang si Angel sapagkat kinailangang magpaiwan ni Angel doon sa probinsya nito dahil siya ang mangangalaga sa ina nitong inatake ng mild stroke nung Lunes kaya rin nila kinalangang umuwi sa probinsyang iyon nung araw na iyon, subalit ngayon ay dahil nga nangangamba si Kristof sa mga magulang ay nagpasya siyang umuwi mag-isa.

Kita ni Kristof ang magulo at masukal na kapaligiran, may mga puno at mga poste ang nagsitumbahan, habang nagsi-laglagan rin ang mga kable ng kuryente sa daan at halos mapuno ng putik ang lupa.

Agad siyang pumasok sa bahay, subalit pagpasok niya’y tahimik ang sala at wala siyang dinatnan dito ni isa.

Naisip niyang marahil ay na sa likod bahay ang mga ito o sa kusina kung saan ang mga ito madalas ammalagi.

Nagpasya siyang umakyat na muna sa ikalawang palapag ng bahay upang magtungo sa kanyang silid at nang makapagbihis na, sa ngayon kasi ay nakasuot pa rin siya ng pantalon.


Pag-akyat niya sa ikalawang palapag, bago pa niya marating ang sariling silid ay nadaanan muna niya ang silid ng pamangking si August. Hindi niya maiwasang mapalingon rito sapagkat kita niyang kalahating bukas ang pinto, dahilan upang kahit nasa labas siya’y matanaw niya ang loob ng silid.


Subalit sa kanyang pagtanaw rito, laking gulat niya nang makita ang anyo ng pamangking si August na hubo’t-hubad habang nagpupunas ng twalya sa katawan, kita niya ang nakatagilid nitong anyo; ang umbok ng puwet nito at maging ang gilid na anggulo nang maselan nitong laman na nakabitin sa harapan nito.

Kita niyang tumatawa ang pamangkin, subalit muli siyang nabigla nang marinig ang hagikhikan ng dalawa pang binatilyo na pamilyar ang boses sa kanya, hindi siya maaring magkamali, alam niyang boses iyon ng kambal niyang pamangkin.

“Anong ginagawa rito ng kambal?”
Nalilitong tanong ni Kristof sa sarili.

Hindi niya napigilan ang sariling marahang sumilip sa pinto, at kahit inasahan na niyang matatanaw ang kambal, ay hindi pa rin niya naiwasang magulat sapagkat tumambad sa kanyang mga mata ang kambal na pamangkin, subalit hindi sa inaasahan niyang tagpo, sapagkat kita niyang kapwa hubo’t-hubad ang kambal habang nagpupunas rin ng twalya sa mga katawan.


Halos bumagsak ang kanyang panga sa pagkagulat, hindi niya inaasahang makikitang hubo’t-hubad ang kambal na pamangkin.

Hindi niya mapigilang mapatitig sa hubad na katawan ng mga ito, kita niyang may kapayatan pa ang dalawa, tipikal na katawan ng mga binatilyong nasa katorse anyos pa lamang, subalit sadyang matatangkad na.

Gumapang pababa ang kanyang pagtitig hanggang sa matumbok niya ang magkahalintulad na laman ng dalawa na nakabitin sa kanilang mga katawan.

Hindi niya maiwasang mamangha, kita niya kung gaano magkahalintulad ang mga laman na iyon, mula sa hulma, sa hugis, sa laki at sa kulay ay walang mababakas na pinagkaiba.

Ngayon lamang siya nakakita ng kargada ng mga kambal, at hindi siya makapaniwalang bukod sa magkamukha ang mga ito at magkasingkatawan ay wala ring pinagkaiba ang itsura ng kani-kanilang mga kargada

Ito ang unang beses niyang makita ang kahubdan ng kambal na pamangkin, at batid niyang hindi naman niya sinasadyang silipan ang mga ito, bagkus ay nagkataon lamang siyang napadaan, at batid niyang mali lalo pa’t pribasya na ng mga ito ang kaniyang pinasok, subalit sa di niya maipaliwanag na dahilan ay isang kakaibang kiliti ang gumapang sa kanyang batok, at hindi niya maitanggi, nakaramdam siya ng pananakam na naggugwapuhang pamangkin, mga binatilyong anak ng hinahangaan niyang bayaw.

Hindi siya makapaniwalang ganito kalakas ang dugo ni Ramil, na sadyang nakapagpasa ng ganitong klase ng karisma hanggang sa mga anak nito.

Muli rin siyang napalingon sa hubo’t-hubad na pamangking si August, ang nag-iisang anak ng kanyang marinong kuya, at hindi rin niya maiwasang mamangha, kamakailan lamang nang na-aktuhan niya itong nagsasarili habang nagpapalipas ng init dito sa silid na ito, at magmula noon, hindi maintindihan ni Kirstof kung bakit tila nahuhumaling na rin siya sa katawan nito.

Nanatili niyang pinagmasdan ang tatlo niyang mapangkin habang nagbibihis, subalit ang tatlong binatilyo naman ay hagakhakan lamang at walang kamalay-malay sa mata ng tiyuhing nagmamasid na sa kanilang mga kahubdan.


Sa kabilang silid, nang makapagpunas na ng katawan si Ramil gamit ang twalya ay binitawan at isinabit na rin niya ang twalya sa hawakan ng kabinet.

Binuksan niya ang pinto ng kabinet upang makapaghalungkat siya nang maaring maisuot na saplot mula sa bayaw. Sa kanyang pagbuks rito, agad tumambad sa kanya ang mga kagamitan ng bayaw, mga kamiseta, mga sando, mga pantalon at salwal at amging mga brief.

Nauna siyang humagilap ng brief na nasa bandang ibaba ng kabinet, subalit habang humalaungkat siya rito, napansin niya ang isang itim na bag na nakasuksok sa ibabang bahagi ng kabinet, at kilala niya ang bag na ito, ito yung bag na madalas bitbitin ng bayaw tuwing sila ay papasok sa konstruksyon.

Hindi na sana niya ito papansinin pa, subalit kita niyang bahagyang nakabukas ang zipper nito at hindi niya naiwasang masilip mula sa loob nito ang isang puting tela ng brief, nanlaki ang mga mata niya, kilala niya ang brief na iyon at batid niyang pag-aari niya iyon.

Gawa nang siya lamang mag-isa dito sa silid, nagpasya siyang kalakalin ang brief mula sa naturang bag.

Pagdampot niya ay laking gulat niya nang makita ang kabuuan nito, at hindi nga siya nagkamali—ito yung puting brief niya na pinaghubaran niya nung nakaraang linggo, at ito rin yung parehong brief na nakita niyang hawak-hawak at inaamoy ni Kristof nung nahuli niya ito sa banyo ng baraks habang nagsasalsal.

Subalit labis pa siyang nagulat nang masipat ang tila namuong puting mantsa sa tela nito, at hindi siya maaring magkamali, bilang lalaki ay batid niya kung ano ang namuong puting mantsang ito at alam niyang tamod ito, at hindi lamang konting tamod ang namuo rito, kundi napakaraming tamod na malinaw na ipinahid rito.

Sa kabilang banda, nang makita ni Kristof na ganap nang nakapagsuot ng mga brief at salwal ang tatlo ay agad na rin niyang hininto ang pagsilip bago pa siya mapansin ng mga ito.

Hindi niya maiwasang maguluhan, hindi niya batid kung bakit narito ang kambal na pamangkin, kaya naman hindi rin niya maiwasang maisip na baka narito rin ngayon sa kanilang bahay ang bayaw at ang kapatid na si Ema, subalit muli siyang naguluhan, batid niyang nasa konstruksyon ngayon si Ramil kaya’t naisip niyang marahil ay si Ema lamang ang kasama ng mga bata na pumarito.

Naguguluhan man, tuluyan na lamang lumayo si Kristof sa pinto ng silid ng pamangkin kung saan nasilayan ang pribadong eksena ng tatlo, bagkus ay nagpatuloy na lamang siya sa kanyang paghakbang palapit sa pinto ng sariling silid.

Paghakbang niya sa tapat ng pinto ng kanyang silid ay nakita niyang bahagya itong nakabukas, hindi naman na sana siya magtatakung kung bahagyang nakabukas ang pinto dahil hindi naman talaga niya ito kinandado nung umalis sila ni Angel, subalit pagtapat niya sa mismong siwang ng bukas na pinto ay nanlaki ang kanyang mga mata sa nakita.

Isang makisig subalit hubo’t-hubad na nakatalikod na anyo ng isang nilalang ang tumambad sa kanya. Kita niya ang malapad nitong likuran, ang maskuladong linya ng mga masel nito na sadyang nakaka-akit, at lalo siyang namangha nang makita ang mauumbok na pares ng psingi ng puwet nito, idagdag pa ang matitikas nitong mga hita kung saan tumutulo pa ang ilang butil ng pawis.

Hindi siya makapaniwala, hindi niya alam kung nananaginip lamang siya, sa likurang anyo pa lamang nito, batid niyang ito ang pinapantasyang bayaw—si Ramil.

Ngayon lamang din niya napagtanto na kaya pala narito ang kambal niyang pamangkin ay dahil narito rin ang kanilang amang si Ramil, subalit hindi maiwasang maguluhan ni Kristof, buong akala niya’y nasa trabaho pa ang bayaw lalo pa Byernes pa lamang ngayon, subalit ang higit na nakapagpalito sa kanya ay kung bakit narito si Ramil sa kanyang silid at hubo’t-hubad pa.

Hindi niya alam kung mabibigla siya, kakabahan o matutuwa ngayong tumambad sa kanya ang pinakapapantasyang bayaw na hubo’t-hubad, bagay na lubha niyang hinanap-hanap magmula nung araw na may nangyari sa kanila.

Subalit lahat ng tuwa, lahat ng ibang kaisipan ay biglang naglaho nang makita niya ang hawak-hawak ng bayaw sa mga kamay nito. Biglang tumulo ang pawis sa kanyang noo, hindi siya maaring magkamali, ang puting brief na iyon na hawak ni Ramil ay ang parehong brief na pinaghubaran nito nung nakaraang Linggo sa baraks, na siyang inamoy niya’t pinagsalsalan pa, na siyang naging dahilan ng tampo sa kanya ng bayaw.

Ngayon, ang brief na iyon ay nasa kamay na mismo ng bayaw, hindi niya batid kung paano ito natunton o nakalkal ni Ramil, subalit lubha siyang kinakabahan lalo pa’t alam niya sa sarili na ipinunas pa niya sa parehong brief na iyon ang kanyang tamod sa isang gabing pagsasalsal niya habang pinapantasya sa isipan ang pinagnanasaang bayaw.

Subalit halos pigain ang kanyang sikmura sa kaba nang makitang biglang nahulog ang isang matigas na uri ng papel mula sa tela nang brief na iyon, nanlaki ang kanyang mga mata at parang lalabas ang kanyang puso sa dibdib; batid niya kung ano ang papel na iyon, isang bagay na hindi maaring makita ninuman, lalo na ni Ramil.

Kita niyang nagulat si Ramil sa paglaglag ng papel na iyon at kita niyang sinundan iyon ni Ramil ng tingin.

Nais sumigaw ni Kristof, nais niyang sabihin sa bayaw na huwag iyon pupulutin at huwag iyong titignan, subalit tila natuyuan siya ng boses. Sadyang hindi siya nakagalaw, bigla siyang nanlamig at tila naparalisa sa takot.

Nakita niyang tumuwad si Ramil upang abutin ang naturang papel na nahulog sa sahig, at sa pagtuwad nito’y hindi rin naiwasang tumambad ang tumbong nito sa kanyang paningin, kaya naman sa kabila ng kanyang kaba, hindi niya napigilang mamangha.

Nung nakaraang may nangyari sa kanila ni Ramil sa baraks, hindi siya nagkaroon ng pagkakataong masulyapan ang maskuladong tumbong nito, kaya namang hindi niya maiwasang mamangha ngayong tumambad ito sa kanyang harapan. Kita niya ang kadiliman nito, at maging ang mangilan-ngilang hibla ng buhok ay kita niyang nakapaligid rito.

Kita rin niyang sa pagtuwad ng bayaw ay dumungaw rin ang nakalambitin nitong pares ng pamilyado nitong mga itlog na talaga namang napakamaskuladong tignan.

Gayon pa man, gaano man nananabik at namangha sa maselang lamang tumabad sa kanya, hindi pa rin matalo nito ang kaba ngayong unti-unti niyang nakikita kung paano damputin ng bayaw ang papel sa sahig na tiyak na magbubuking sa isang madilim niyang sikreto.

Sa pagtuwad ni Ramil at pag abot sa papel na nalaglag, labis siyang nabigla nang mapagtantong isang larawan pala ito, subalit lalo siyang nagulat nang makilala ang larawan, larawan niya ito; ito ang larawan niyang nasa kanyang pitaka, lumang larawan na nakunan pa nung binata pa siya bago maikasal kay Ema.


Ngayon lamang niya napagtanto na kaya pala nawawala ang larawang ito mula sa kanyang pitaka, na inakala niyang nahulog niya sa kung saan, subalit ngayon ay malinaw na kinuha pala ito ng bayaw na si Kristof.

“Bakit kinuha ni bayaw itong larawan kong ito?”
Nagtatakang tanong niya sa sarili.
“At bakit nakasilid ito dito sa pinaghubaran kong brief na na kay Kristof?”

“Isa pa, bakit may mantsa ng tamod ang brief na ito?”
Dagdag pang katanungan sa kanyang sarili.


Sunod-sunod ang mga katanungan sa kanyang isipan. Ramdam niya ang pagbigat ng kanyang bawat paghinga at pagbilis ng kabog ng kanyang puso.

Hindi siya makapaniwala, ang mga nadiskubre niyang bagay na ito’y matibay na ebidensya na pinagnanasaan nga siya ng bayaw, na maging ang larawan niya at ang pinaghubaran niyang brief ay pinagsasalsalan niya ng pasikreto.

“Tangina, ganon na ba talaga ka-hayok si bayaw sakin?”
Hindi makapaniwalang tanong ni Ramil sa isipan, hindi lubos akalain na ganito na katindi ang pagnanasa ng bayaw sa kanya.

“Bading ba si Kristof?”
Nalilito pa niyang tanong sa sarili, tila hindi mawari ang tunay na kasarian ng bayaw.

Binata pa lamang siya, at nililigawan pa lamang niya si Ema ay sadyang malapit na sila ng bayaw, kasa-kasama niya ito sa paglalaro ng basketball, pangingisda, pag-ekstra sa mga konstruksyon at maging sa pag-inom, at ni minsan sa mga panahong ito’y hindi niya nakitaan ng anumang palatandaan ang bayaw sa pagiging hindi tuwid na lalaki.

Isa pa’y batid niyang may nobya ito, si Angel, kaya’t lalo siyang naguguluhan kung paano nagagawa ni Kristof na pagnasaan siya habang may nobya ito.

Muli niyang pinagmasdan ang larawan at ang hawak na brief na may namuong tamod. Hindi niya maiwasang mandiri, lalo pa’t hindi niya akalaing magagawa ito sa kanya ng bayaw.

Hindi bale sana kung malaman niyang hindi man tuwid na lalaki si Kristof at magkagusto sa ibang lalaki, subalit ang katotohanang siya mismo ang pinagnanasaan nito ay isang bagay na mahirap niyang tanggapin.

Sa kalagitnaan ng mga kaguluhan sa kanyang isipan, halos mahulog ang kanyang puso sa pagkagulat nang bumasag sa katahimikan ang isang pamilyar na boses na nagmula sa kanyang likuran.

“Kuya Ram?” 

Apoy sa Dilim

“Kuya Ram?” Nanlalaking matang wika ni Kristof, hindi niya mawari, at hindi niya sinasadya, subalit nabitawan niya ang salitang pumukaw sa atensyon ng bayaw sa tahimik na silid na abalang nakatitig sa puting brief sa kamay nito—isang telang hindi dapat nito makita, at lalong hindi dapat nito mapasakamay.

Kita niya ang labis na gulat sa bayaw, at maging ito’y nanlaki ang mga mata sa kanyang biglaang presensya, tila ba kapwa sila hindi handa sa sitwasyon.

“Ano to Yaw?” Kunot-noong tanong ni Ramil, bakas ang pagkagulat sa mga mata nito, sabay pakita ng brief na hawak kay Kristof.

Bumaba ang titig ni Kirstof sa hawak na puting tela ng bayaw—ang telang batid niyang sumasagisag ng kanyang mga pagkakasala. Ang brief na iyon ay isang pinaghubarang brief ng bayaw na si Ramil na kanyang itinago’t kanyang inamoy-amoy at pinagsalsalan nung nakaraang gabi, kung saan sa mismong brief pa na iyon niya ipinunas ang katas ng kanyang pagnanasa, na ngayo’y kitang naninilaw at nanigas na mula sa tela.

“A-anong ginagawa mo rito sa kwarto ko, Kuya Ram?” Tanong niya sa bayaw, sa kabila ng pagkabigla sa nakitang pagkakadiskubre nito sa pinakatatago niyang brief nito’y hindi niya maiwasang maguluhan sa presensya nito sa kanyang kwarto.

“Sagutin mo ang tanong ko, Yaw. Ano to?” Tila pagbabalik naman ni Ramil sa tanong, nanatiling seryoso ang tinig at nakatingin ng deretso sa bayaw. “Bakit narito itong brief ko? At bakit may nanuyong tamod rito?”

Muling napa-iwas ng tingin si Kristof, hindi siya nakapagsalita, tanging ang malakas na kabog lamang ng kanyang puso ang kanyang naririnig. Hindi niya malaman kung paano ipapaliwanag ang pag-iral ng brief na iyon ni Ramil sa kanyang bag, na ngayo’y nadiskubre pang pinagpunasan niya ng nanuyo niyang tamod.

Kita ni Ramil ang pag-iwas ng tingin ni Kristof at kita niyang hindi ito makasagot, marahil sa hindi kahandaan sa mga pangyayaring ito, lalo na ang pagka-diskubre niya sa kanyang brief na itinatago nito’t malinaw na pinagpantasyahan pa nito.

Hindi niya inalintana kahit ang kapirasong twalyang dapat na kumukubli sa kanyang kargada’y wala na sa kanyang bewang, hindi niya inalintana kahit hubo’t-hubad siya sa harapan ng bayaw, ang importante sa kanya ay malaman ang rason sa likod ng pag-iral ng kanyang brief sa bag ni Kristof.

Nagsimula siyang humakbang at lumapit kay Kristof, nanatiling seryosong nakatitig ang kanyang mga mata’t hawak-hawak ang naturang brief.

“Ganoon na ba talaga ang pagkahayok mo sa akin, Yaw?” Seryoso niyang sambit, puno ng pagpaparatang at panunumbat ang tinig, habang nanatiling diretso ang tingin, bagay na ikinabigla’t ikinakabog naman lalo ng puso ni Kristof.

“Umamin ka nga? Bading ka ba, Yaw?” Seryoso niyang tanong, diretso ang tingin sa mga umiiwas na mata ni Kristof.

Lalo namang nanlaki ang mga mata ni Kristof sa sinambit ng bayaw, kaya’t lalong kumabog ang kanyang puso sa kaba, hindi lamang sa bigat ng tanong na ito, kundi sa posibilidad na may ibang tengang maaring makarinig nito.

“K-kuya, nasa kabilang kwarto lang mga anak mo, baka marinig ka nila” Alala niyang wika, bakas ang pangamba sa kanyang mga mata lalo pa’t batid niyang ilang hakbang lamang ang distansya nitong pinto ng kanyang silid na kanilang kinatatayuan at sa pinto ng silid ng pamangking si August kung saan batid niyang naroroon hindi lamang si August kundi maging ang kambal na pamangkin na maaring marinig ang usapan nila, lalo na ang paratang ni Ramil sa kanyang kasarian.

Natigilan naman si Ramil sa sinambit ng bayaw, at batid niyang tama ito, alam niyang nasa silid ngayon ng pamangking si August ang kambal niyang mga anak na alam niyang kasalukuyang nagbibihis, at batid rin niya ang lapit ng distansya nito mula rito sa silid ni Kristof, kaya’t batid niyang kung kokomprontahin niya ito’y di malabong marinig ito hindi lang ng kanyang mga anak, kundi maging ng pamangking si August, bagay na ayaw naman niyang mangyari sapagkat magpahanggang sa ngayo’y lingid pa sa kaalaman ng lahat ang namumuong lamat sa pagitan nilang magbayaw.

Gawa ng nasa labas pa ng pinto si Kristof, agad siyang hinila ni Ramil papasok sa loob ng silid sabay niyang isinara ang pinto, bagay na ikinabigla ng husto ni Kristof. Hindi maiwasang manlaki ang kanyang mga mata sa gulat sa biglaang paghila ng kamay ni Ramil sa kanya papasok ng silid at ng pagsara nito sa pinto.

“K-kuya…” Tanging naisambit niya sa pagkagulat, habang makikita ang kaba sa kanyang mga mata, subalit hindi inalintana ni Ramil ang kaba sa kanyang mga mata at tinig, bagkus ay muli siya nitong nilapitan at hinawakan pa sa kwelyo ng suot niyang damit sabay tinitigan ng diretso sa mga mata. “Tapatin mo nga ako, Yaw. Bading ka ba?”

Lalong kinabahan si Kristof sa itinanong ng bayaw, kita niyang nakatingin ng diretso ang mga mata nito sa kanya, tila nag-aapoy sa init ng naghahalong galit at pagkalito, bagay na sa tagal na niyang nakakasama ang bayaw ay ngayon lamang niya nasaksihan, kaya naman batid niyang hindi biro ang reaksyon nito sa natuklasang lihim.

Halos manginig ang mga labi ni Kristof sa kaba, dama niya ang higpit ng pagkakahawak ng kanang kamay ni Ramil sa kwelyo ng kanyang damit, wari bang ang pagkakahawak na ito’y sumasalamin sa galit nito.

Muli siyang napa-iwas ng tingin, napayuko, hindi malaman kung ano ang isasagot sa tanong nito sa kanya. Wari’y biglang bumigat ang hangin sa pagitan nila, at kahit anong pilit niyang buuin sa isip ang tamang sagot, tila lahat ng salita’y hindi makapa ng kanyang dila.

“Sagutin mo ako, Yaw. Bading ka ba? Kaya’t pinagnanasaan mo ako ng ganito?” Muling tanong ni Ramil, bagamat pilit hinihinaan ang boses ay mababakas pa rin ang galit at pagkadismaya nito. Nakatitig siya kay Kristof ng matalim, puno ng paghuhusga at panlulumo—samantalang si Kristof ay hindi makatingin marahil gawa ng naghahalong hiya, takot at pagkabigla.

Napasinghap si Kristof, napapikit, at sa isang saglit ay hindi napigilang mangilid ang mga luha sa kanyang mga mata, tila repleksyon ng hindi na nasubukang mapigilan na isang matagal nang nilulunok na katotohanan. Hindi man niya batid kung ano ang isasagot, hindi niya alam kung saan huhugot ng lakas ng loob, subalit sa sandaling ito’y bagamat hindi siya handa, batid niyang hindi na siya makakatakas. Wala nang saysay ang pagsisinungaling. Wala nang dahilan para itago pa ang damdamin. Batid niya, ito na marahil ang akmang oras upang maipagtapat niya ang tunay na nararamdaman kay Ramil, at batid niyang wala na siyang dapat pang itago siya rin namang nadiskubre na lahat ng kanyang mga itinatago.

Masakit sa kanya ang tanong, hindi dahil mali ito, kundi dahil totoo. At ang pinakamasaklap, iyon ang tanong na pinakakinatatakutan niyang marinig—lalo pa’t mula mismo sa taong naging dahilan ng matagal niyang pagkalito, ng mga gabi ng pag-aalinlangan, at ng damdaming tila apoy sa dilim na pilit niyang pinapatay ngunit laging muling nabubuhay.

Hinugot niya ang hininga, mabigat. Itinuwid niya ang pagkakayuko, at kahit nanginginig ang labi, pinilit niyang humarap.

“Hindi ako bading, Kuya… alam mo ‘yan, kilala mo ako.” Halos pakiusap ang tono niya, umaasang may kaunting paniniwala pa ang kaharap sa mga salitang namumutawi sa kanya. Ngunit bakas sa boses ang bigat—ang pagod sa paulit-ulit na pagtatanggi, at ang sakit ng pagkalito sa sarili.

“Pero… pero hindi ko rin maintindihan ang sarili ko.” Napalunok siya, bahagyang bumagsak ang balikat, pilit pinipigilan ang pag-ikot ng luha sa mata. “Alam ko sa sarili kong hindi ako bading, pero… hindi ko rin maikakaila, Kuya Ram, may nararamdaman ako sa’yo.”

Itinaas niya ang tingin—mabagal, mabigat—dahilan upang magtama ang kanilang mga mata. Kitang-kita niya ang gulat, ang hindi makapaniwalang pagkabigla sa mga mata ni Ramil. Parang tinamaan ng kidlat, hindi ito makagalaw, hindi makapagsalita. At sa pagitan ng katahimikan nilang dalawa, naramdaman niya ang unti-unting pagluluwag ng pagkakakapit ni Ramil sa kanyang kwelyo—tila hindi sigurado kung ito’y dahil sa pagkatauhan o dahil sa pagkalito.

“Hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko, Kuya…” Muli niyang sambit, sa pagkakataong ito’y halos pabulong, parang inaamin sa sarili ang mga salitang kay tagal niyang kinulong sa dibdib. Muli siyang napayuko, at sa pagyukong iyon, doon na rin pumatak ang unang luha—maliit, malinaw, ngunit puno ng bigat ng damdaming itinago sa mahabang panahon.

“Kung bading ang tingin mo sa akin…” Tumigil siya sandali, huminga, pinilit tumatag, “siguro nga… siguro nga bading ako. Pero ayaw ko nang itanggi. Ayaw ko nang labanan pa. Dahil hindi ko kaya… Hindi ko kayang ipilit sa sarili ko na magbulag-bulagan… at magbingibingihan sa nararamdaman ko para sa’yo.”

Napalunok si Ramil, mabigat, tila may tinik na pilit niyang nilulunok kasabay ng mga salitang binitiwan ng bayaw. Ang kanina’y mahigpit at mapwersang pagkakakapit ng kanyang kanang kamay sa kwelyo ng damit ni Kristof ay unti-unting nanlambot—tila biglang naubusan ng lakas ang kanyang mga daliri. Hanggang sa kusa na lamang siyang napabitaw, tulala, nananatiling nakatayo ngunit waring tinamaan ng hindi maipaliwanag na bigat sa isiniwalat ng bayaw.

Hindi niya maitanggi, inaasahan na niya ito, malalakas ang mga ebidensyang nadiskubre niya nitong nakaraan upang magpatunay na may pagnanasa nga sa kanya ang bayaw, subalit kahit inaasahan na’y hindi niya maiwasang mabigla sa ganap na pagsisiwalat at pagtatapat nito sa nararamdaman sa kanya, na ngayo’y tila hindi lamang mababaw na pagnanasa kundi isa nang malalim na damdamin.

Bigla siyang napayuko, hindi malaman kung bakit, subalit tila hindi niya kayang makita ang mga mata ng bayaw sa ganitong sitwasyon, ang mga matang dati’y puno ng saya at tuwa, laging may ngiti, subalit ngayo’y puno ng lungkot, panlulumo at kawalan ng pag-asa, at masaklap pa ay siya ang malinaw na dahilan nito.

Muling suminghap si Kristof, dama pa rin ang bigat sa kanyang damdamin.

“Pero… wag kang mag-alala, Kuya…” Aniya, pilit pinapakalma ang tinig, kahit halata ang panginginig sa bawat salita.

“Alam kong galit ka. Alam kong dismayado ka… Kaya ko nga sinisimulan nang dumistansya. Sinisimulan ko nang ilayo ang sarili ko…” Muli niyang wika, dama na ang lalong pagbigat ng kanyang mga salita.

Ang sinambit na iyon ni Kristof ay muling nagpabangon ng tingin ni Ramil sa mga mata nito, at sa pagtama ng kanilang mga mata, kita niya ang hindi na napigil na luhang pumatak sa mga mata nito, mga luhang dati’y dulot lamang ng iba nitong problema tulad ng problema sa relasyon sa nobya, subalit ngayon, ang mga luhang ito’y dulot na ng kaguluhan at bigat ng damdaming naidulot niya rito. Hindi siya sanay, hindi siya sanay na makitang ganito ang bayaw, labis na nanlulumo, nanliliit at nawawalan ng kumpaynsa, at masakit sa kanyang maging dahilan sa likod ng mga pagkakalulong ito.

Marahang tumalikod si Kristof, mabigat ang bawat hakbang habang papalapit sa nakabukas na bintana ng silid kung saan umapasok ang mapusyaw at malamlam na liwanag mula sa makulimlim na langit—tila kalangitang kasabwat sa bigat ng loob niyang dinadala. Humihihip ang malamig na hangin, amoy-bagyo, amoy-luha, amoy ng isang pagtatapos na wala pang kumpirmadong simula.

“Kaya nga rin… hindi na ako pumasok sa trabaho simula nung Lunes,” Mahina niyang wika, halos pabulong ngunit malinaw. “Dahil nagpasya na akong lisanin ang trabaho sa ginagawang mansyon.”

Hindi na niya nilingon si Ramil. Ang mga mata niya’y nanatiling nakatanaw sa malayo, sa ulap na tila handa nang lumuha kasama niya. Habang sinasabi niya ito, ramdam ang pagputol ng isang koneksyon—isang tahanang pansamantalang tumayong kublihan, ngayon ay iiwan na rin niya.

Napasinghap si Ramil sa narinig. Parang biglang may nahulog sa dibdib niya. Ngayon lang niya napagtanto ang tunay na dahilan ng pagliban ni Kristof sa kanilang trabaho, at ngayon lang niya rin napagtanto kung gaano kabigat ang dinadala nito—isang bigat na pilit nitong binubuhat sa katahimikan.

Sa kabila ng lalim at bigat ng kanilang komprontasyon, napansin niyang magpahanggang ngayon ay hubo’t-hubad pa siya, habang sa kaliwang kamay niya, nakakuyom pa rin ang puting brief, tila nakakapit pa rin sa lumipas na sandaling naging puno ng pag-aakusa at pagtatapat. Saka lang siya natauhan—parang biglang bumalik sa kasalukuyan ang isipan. Mabilis niyang dinampot ang twalya at marahang itinapis sa baywang, pilit inaayos ang sarili, kahit batid niyang wasak pa rin ang mga damdaming sumambulat kanina.

Muling napatingin siya kay Kristof. Kahit sa likuran lamang, litaw sa katahimikan nito ang pag-iyak—ang bahagyang panginginig ng balikat, ang mababagal na pagsinghap, at ang katahimikan nitong tila mas maingay kaysa kahit anong sigaw.

Sa kabila ng bigat ng isiniwalat ng bayaw, at sa kabila ng tindi ng kanyang pagka-dismaya rito, hindi pa rin maiwasang mangibabaw sa kanya ang pagka-awa sa bayaw. Ito ang unang beses nilang nagkaroon ng komprontasyon, at hindi siya sanay, lalong hindi siya sanay na makapagbitaw ng mabibigat na paratang at pangungutya rito, lalo pa’t simula’t sapul ay sila na ang sanggang dikit. Kaya naman hindi maiwasang pumalo ang konsensya sa kanyang isipan, tila biglang natauhan sa mga salitang nabitawan niya kanina, maging ang tila hindi makataong pagtrato niya rito nitong nakaraan magsimula nung madiskubre niya ang pagnanasa nito sa kanya nung nakaraang umaga sa baraks na naging mitya ng hindi nila pagkakasunduan.

“Yaw…” Tawag niya, marahang lumapit, tinimbang ang bawat hakbang, parang takot na baka sa isang maling galaw ay tuluyang gumuho ang huling tiwala sa kanya. “Wag ka namang magpadaig sa mga emosyon mo… wag kang magpadalus-dalos sa mga desisyon mo.”

Hindi maiwasang mapalingon ni Kristof, subalit mabagal, parang may kinakaladkad na tanikala sa leeg. At nang magtagpo muli ang kanilang mga mata, bakas sa mga mata nito ang matinding pagod—hindi lamang pisikal, kundi pagod sa pagtatago ng kanyang nararamdaman.

Napansin niya ring nakatapis na muli si Ramil, at bagamat saglit na nanatiling nakatitig, ay mabilis din niyang ibinaba ang tingin sa sahig. Parang ayaw nang tumingin pa, parang sawa na sa kung anong katotohanang hindi niya kayang harapin.

“Yaw, mag isip ka naman, alam mong sayo lamang umaasa sila Nay Trinning, lalo pa’t hindi naman na nakakapagtrabaho si Tay Pio, at batid mong hindi sasapat ang pinadadala ng kuya mo, lalo pa’t magsisimula na muli sa eskwelahan si August” Wika ni Ramil, pinapa-alala kay Kristof ang responsibilidad nito sa pamilya, lalo pa’t batid niyang si Kristof na lamang ang inaasahan ng mga magulang nitol, lalo pa’t hindi sapat ang pinadadala ng marino nitong kuya na si Castor—ang ama ni August. Bagamat malaki ang sahod, magkano lamang din ang ipinadadala ni Castor para sa anak na si August para lamang pantustos sa pag-aaral nito, at hindi lingid sa kanila ang pambababae nito sa barko na siyang sumisimot ng kita nito, kaya naman batid niyang si Kristof lamang ang maasahan ng mga magulang nito, lalo pa’t hindi na naghahanapbuhay pa si Tay Pio gawa ng edad nito.

Napaisip naman si Kristof sa sinambit ng bayaw, naisip niyang tama ito, siya na lamang ang inaasahan ng kanyang mga magulang dahil hindi sumasapat ang ipinadadala ng babaerong marino niyang kuya na si Castor, kaya’t kung hihinto siya sa pagtatrabaho sa konstruksyon ni Hugo ay tiyak na mahihirapan sila. Subalit napag-isipan na rin niya ito, mahirap sa kanya ang iwan ang tarabho sa konstruksyon lalo pa’t wala rin silang pagkakataong makapangisda gawa pa rin ng pagkalat ng langis sa dagat dulot ng lumubog na barko, kaya’t batid niyang mailap ang oportunidad sa panahong ito.

Muling niyang ini-angat ang tingin sa mga mata nito, kita niya ang sensiridad sa mga tingin ni Ramil, wari ba’y ang galit nito kanina’y napalitan ng pag-aalala ngayong binanggit na niya ang nakatakda niyang paghinto sa pagtatrabaho sa konstruksyon.

“Wag kang mag-alala Kuya, maghahanap na lamang ako ng ibang trabaho, babalik rin ako sa probinsya nila Angel, at baka doon na lamang ako maghanap” Wika niya, bahagyang suminghap at muling bumaba ang tingin sa sahig.

Lalong nabigla si Ramil sa sinambit ng bayaw, sa isang saglit, ang pagkaka-alam na tila desidido itong lisanin na ang trabaho nila sa pinagagawang mansyon ni Hugo at lumipat ng ibang mapapasukang trabaho sa ibang probinsya’y nagdulot ng biglang lungkot sa kanya. Hindi siya makapagsalita, nakatitig lamang siya rito, pinagmamasdan ang anyo nitong balot ng lungkot, tila handa nang bitawan ang lahat.

Simula pa lamang nang ligawan niya si Ema, hanggang sa ganap silang naging mag-asawa’y halos hindi na sila mapaghiwalay ni Kristof, sobrang lapit nila sa isa’t-isa at halos magkasama sa lahat ng bagay—sa pagbabasketball, sa inuman, sa pagtatrabaho sa konstruksyon at maging sa pangingisda, at bagamat may hinanakit siya rito ngayon gawa ng pagkadiskubre niya sa pagnanasa nito sa kanya, hindi niya maitangging malaki ang puwang na iiwan ni Kristof sa kanyang buhay oras na lumayo ito ng tuluyan, pakiramdama niya’y mawawalan siya hindi lamang ng bayaw, kundi ng nakababatang kapatid, tropa at kaibigan, bagay na batid niya sa sariling hindi niya kaya. Bagamat dismayado siya sa pagnanasang ito sa kanya ng bayaw, hindi niya maitangging mas malakas ang pagmamahal niya rito bilang bayaw, na itinuturing na niyang nakababatang kapatid sa puso.

Huminga nang malalim si Ramil, tila sinasalok ang lahat ng lakas at linaw ng isipan bago magsalita. Mababa ang tinig, puno ng pag-iingat, ngunit bakas ang bigat ng bawat salita sa kanyang bibig.

“Yaw,” Simula niya, dahan-dahan at mariin ang pagbigkas. “magiging totoo ako sa’yo…”

Napatingin si Kristof sa kanya, at hindi maiwasang kabahan habang hinihintay ang susunod nitong bibigkasin, wari’y nasa pagitan ng pag-asa at takot.

”…Ayaw kong masira ang relasyon ko sa’yo bilang bayaw ko,” Pagpapatuloy ni Ramil, diretso ngunit banayad ang tono, waring sinisikap huwag makasakit. “Sobrang lapit ko sayo, at kilalang-kilala na natin ang isa’t-isa”

Napatingin si Kristof sa mga mata ni Ramil, at ngayo’y kita niyang ito na ang nag-iiwas ng tingin, bagamat kita niya ang sensiridad sa mga salita nito.

“Oo, inaamin ko, nadismaya ako, una doon sa nakita kong ginawa mo sa banyo ng baraks, at hindi ko inakalang hindi mo pa pala tinapon yung brief na iyon, kundi tinago mo pa’t muling pinagsalsalan” Direkta niyang sambit, hindi na nais pang magtago ng saloobin, nais niyang mabanggit ang lahat ng nais mailabas sa loob.

“Pero sana maintindihan mo rin ako, Yaw, alam mong magbayaw tayo” Pagpapatuloy niya, ang mga mata’y nagsimulang tumingin ng mataman kay Kristof.

Muling napa-iwas ng tingin si Kristof, tila walang lakas na salubungin ang mapangunsensyang tingin ng bayaw.

Huminga siya ng malalim, bago nagsalita.”Pasensya na talaga, Kuya Ram. Sana mapatawad mo pa ako.”

Muli siyang bumuntong-hininga, at habang hindi pa nakasasagot si Ramil, nagpatuloy siya sa pagsasalita.

“Ako man, Kuya… hindi ko rin alam kung anong nangyayari sa akin.” Umiwas siya ng tingin, parang nahiya sa mga salitang susunod.

“Alam kong lalaki ako, hindi ako bading, pero…” Napayuko siya, at sa bawat pangungusap na lumalabas sa bibig niya, dama ang matinding sakit. “Hindi ko kayang itago… Kuya, nahuhumaling na ako sayo.”

Gawa ng mga natunghayan at nadiskubre nitong nakaraan, hindi na lingid pa kay Ramil na may pagnanasa talaga sa kanya ang bayaw, subalit kahit na inaasahan na, hindi pa rin niya maiwasang magulat sa pag-amin nito na hindi lang basta may pagtingin sa kanya, kundi nahuhumaling na.

“Natatakot akong lumalim pa ito. Alam ko namang mali, hindi lang dahil sa kapwa kita lalaki, kundi bayaw pa kita. Asawa ka ng ate ko, ama ka ng mga pamangkin ko… kaya’t mali-mali itong nararamdaman ko, Kuya.”

Halos mapako si Ramil sa kinatatayuan sa sinambit ng bayaw, hindi siya makapaniwala sa mga ipinagtatapat nito, wari bang ang nararamdaman nito’y hindi na lamang basta pagtingin, kundi tila lumalalim na.

“Kaya nakapag isip-isip ako Kuya, kailangan ko nang putulin to agad-agad bago pa ito lumalim pa” Sambit ni Kristof, nanatiling nakatuon ang tingin sa sahig, hindi kayang tumingin sa mukha ni Ramil.

“Hindi maaring lagi kitang makasama, hindi pwedeng lagi kitang nakikita, sana maintindihan mo” Pagpapatuloy niya.

“Lalo lamang akong maakit sayo kung lagi kitang kasama, kung lagi kitang nakikita…” Pagpapatuloy niya, bakas ang tila pagka aburido sa mukha. “Lalo lamang akong matutukso kung katabi kita sa pagtulog gabi-gabi”

Hindi maiwasang mabigla ni Ramil sa mga sinasambit ng bayaw, tila ngayon pa lamang niya napagtatanto ang lalim ng pagkahumaling nito sa kanya, na umabot na sa puntong takot na itong mapalapit pa sa kanya upang maiwasan ang tukso. Naiintindihan niya ang mithiin nito sa pag-iwas sa kanya, malinaw na takot na lumalim pa ang pagkahumaling nito sa kanya, subalit batid niyang mali ang naiisip na ito ni Kristof, mali ang pamamaraan nito ng pagtakas at pagtalo sa nararamdaman nito, at batid niya, bilang mas nakatatanda rito’y obligasyon niya itong gabayan sa tamang desisyon, lalo pa’t alam niyang hindi lamang ang sarili ni Kristof ang nakasalalay sa mga desisyon nito, kundi maging ang kapakanan ng mga mahal nito sa buhay.

Huminga muna siya ng malalim, tila humigop ng lakas ng loob bago nagsalita.

“Yaw, hindi mo puwedeng iwanan ang trabaho sa mansyon ni boss Hugo, hindi ba’t yun naman ang puno’t dulo ng ginawa nating pagsasakripisyo ng mga katawan natin nung nakaraan?” Wika niya, may pagpapaalala sa kanyang tinig.

“Hindi ba’t nilunok natin ang mga dignidad natin upang hindi ma-kumpormiso ang trabaho natin? Lalo pa’t patapos na ang mansyon, kaya’t sayang ang oportunidad, Yaw” Pagpapatuloy niya, hindi maiwasang manghinayang sa mga oportunidad ng kanilang trabahong maaring mapalagpas ng bayaw oras na lisanin nito ang trabaho nila sa konstruksyon sa mansyon ni Hugo.

“Isipin mo, lalo na ngayong tatakbong gobernador nitong lalawigan natin si boss Hugo, kung manalo siya, tiyak mas malaki ang oportunidad na magkatrabaho tayo, kung may mga proyekto siyang isasagawa, maaring tayo ang ipasok niya bilang manggagawa, hindi mo ba naiisip lahat ng iyon?” Muli niyang pag-papaalala.

“Hahayaan mo na lang bang mabalewala yung sinakripisyo natin nung nakaraan? Yung pagbenta natin ng dignidad at prinsipyo para lamang sa katiyakan ng trabaho natin sa hinaharap?” Dagdag pa niya, puno ng pangongonsensya ang kanyang bawat salita.

“Alalahanin mo naman, Yaw, ang mga mahal natin sa buhay na umaasa sa atin, lalo na sayo, sina Nay Trinning at Tay Pio, at lalo na si Angel” Wika niya, patuloy na pinaalala sa bayaw ang mga taong naka depende sa hanap buhay nito.

“Lalo na ngayon, nagkasakit ang magulang niya, tiyak na kakailanganin nila ng pinansyal na suporta, at hindi pwedeng huminto ka sa trabaho’t makipagsapalaran sa ibang lugar, wala namang katiyakan doon ang kinabukasan mo, wala kang ideya gaano ka tatagal doon, isipin mo na lamang lahat yon, Yaw” Patuloy na pangaral ni Ramil, tila pinatitimbang rito ang mga maaring kalabasan ng mga magiging desisyon nito.

Muling nanumbalik kay Kristof ang kanyang mga plano noon, ang mga plano niya hindi lamang para sa mga magulang, kundi maging para kay Angel. Batid rin niyang may punto si Ramil, ngayong nagkasakit ang magulang ni Angel ay tiyak na kailangan ng mga ito ng kanyang suporta, kaya’t isang malaking sugal ang plano niyang pag-iwan sa trabaho sa konstruksyon, subalit para sa kanya, kung ito lamang ang tanging paraan upang mapatay niya ang makasalanang apoy sa kanyang puso na dulot ng presensya ni Ramil ay handa niya itong suungin, handa siyang magsakripisyo.

“Kuya, tulad ng sinabi ko, naguguluhan ako sa sarili ko, naguguluhan ako kung si Angel pa ba ang gusto ko o…” Wika ni Kristof, halos hindi matuloy ang nais sabihin. “Ikaw…”

Lalong nanlaki ang mga mata ni Ramil sa sinambit ng bayaw, tila huminto ang oras sa kanyang paligid, at ilang beses pa niyang kinailangang i-proseso ang sinambit ng bayaw.

Ramdam niya ang kaguluhan sa isipan nito, at bagamat nabibigla siya sa mga ipinagtatapat nito, batid niyang nahihirapan ito ng husto ngayon, at kung may isang tao mang makatutulong rito, batid niyang siya iyon at wala nang iba.

Nabibigla man sa mga ipinagtatapat ni Kristof, nilakasan niya ang loob, marahan siya lumapit rito, puno ng pag-intindi ang kanyang postura.

“Yaw, naiintindihan kita, alam ko naguguluhan ka lang” Wika niya, nakatitig sa mga umiiwas na mata ni Kristof. “Kilala kita, alam kong lalaki ka, alam kong babae ang gusto mo, at alam kong mahal mo si Angel”

“Nalilito ka lang sa sarili mo Yaw, nalilito ka dahil nga may nangyari sa atin nung nakaraan” Pagpapatuloy niya, tila sinusubukang ibalik sa kaayusan ang magulang isipan ni Kristof.

“Yaw, yung nakita kong ginawa mo sa brief ko nung isang araw, maging yang nadiskubre kong ginagawa mo diyan sa brief kong itinago mo, kung yun ang mga dahilan kaya ka nahihiya sa akin at kaya ayaw mo nang magpatuloy sa trabaho, handa kong kalimutan yon, kayang-kaya kitang mapatawad”

“Matagal na kitang kilala Yaw, alam kong mabuting tao ka, at hindi basta-basta masisira ng ganong kasimpleng bagay ang tiwala ko sayo” Wika niya, puno ng sensiridad ang kanyang tinig.

Marahan niyang ikinilos ang kaliwang kamay at sinimulan itong ihawak sa kanang kamay ni Kristof, bagay na ikinagulat naman ni Kristof at nagpa-angat muli ng tingin nito sa kanya.

“Tutulungan kita Yaw, babalik tayo sa dati, babalik natin yung dating relasyon natin bilang mag bayaw, kakalimutan natin lahat ng nangyari” Wika ni Ramil, direktang nakatitig sa mga namamsa sa luha’t nalilitong mata ni Kristof.

Napa-iling si Kristof sa sinambit ng bayaw, malinaw na hindi nito naiintindihan ang kanyang punto at layunin sa kanyang paglayo.

“Ano bang hindi mo naiintindihan kuya? Malinaw naman ang sinasabi ko, nahuhumaling ako sayo kapag nakikita kita, kapag nakakasama kita” Pagdidiin niyang sambit rito, kaya naman natigilan si Ramil at namilog ang mga mata.

Bahagya siyang napatras, sabay huminga ng malalim, wari’y muling humugot ng lakas ng loob upang sabayan ang tensyonadong komprontasyong ito. Pinakalma niya ang sarili bago muling nagsalita.

“Yaw, alam mong hindi pwede yan, maling-mali ito Yaw” Sambit niya, bagamat kalmado’y di maitatangging may bigat ang bawat salitang binibitawan. “Bayaw kita, kapatid mo ang asawa ko, tiyuhin ka ng mga anak ko, kaya’t hindi talaga pwede yang gusto mo”

Muling napa-iling si Kristof at bumaling sa isang gilid, wari ba’y doon makikita ang mga nais isalita. “Kaya ko nga ilalayo ang sarili ko Kuya, kaya nga ako hihinto sa konstruksyon upang maiwas ko ang sarili ko sayo”

Nagsimula siyang tumalikod at humarap muli sa bukas ng bintana kung saan sinalubong ng aburido niyang mukha ang malamlam nitong liwanag. “Ilang araw ko nang pinag iisipan ito Kuya…alam ko mahirap, pero wala akong magawa, kailangan kong isakripisyo ang trabaho”

“Hindi ka hihinto sa trabaho Yaw, hindi ako papayag na dahil lamang saakin ay makokompormiso ang kabuhayan mo” Wika naman ni Ramil, may tigas at awtoridad sa kanyang tinig habang mariing nakatitig sa likuran anyo ni Kristof.

Bahagya siya muling lumapit, subalit nanatili sa likuran nito. “Tsaka Yaw,…” Wika niya, bahagyang mas humina’t kumalma ang tinig, wari ba’y pagod, takot o may panghihina. “Alam mong ikaw na lamang ang kasa-kasama ko, wala akong kapatid, ikaw lamang ang naituturing kong kapatid, bakit mo naman ako iiwan?”

Hindi naman nakatugon si Kristof sa sinambit ni Ramil, wari ba’y sa mga salita nito’y nagsisimula na siya nitong mas malalim na konsensyahin, wari ba’y nagsisimula na siya nitong palambutin.

“Kaya nga ako nagsakripisyo na iwan ang mag-iina ko ng anim na araw kada linggo para lamang masamahan kita sa pagbabantay mo doon sa baraks gabi-gabi, tapos iiwan mo lang ako?, iiwan mo akong mag isa doon na magbabantay? Hindi mo ba naiisip na maari akong mapahamak doon kung ako lang mag isa?”

Muling natigilan si Kristof sa sinambit ng bayaw. Naisip niyang tama ito, kung tutuusin ay siya lamang dapat mag isa ang maiiwan sa baraks gabi-gabi upang magbantay, subalit pinilit pa rin ni Ramil na isakripisyong iwan ang kanyang dalawang anak at buntis na asawa para lamang may makasama siya sa baraks gabi-gabi, kaya naman hindi rin niya maiwasnag makonsensya kung tuluyan niyang iiwang mag isa si Ramil sa konstruksyon at maiiiwan itong magisa gabi-gabi sa baraks upang magbantay.

Muli siyang napa-iling, kahit nakatalikod ay mababasa ang pagbagsak ng mga balikat nito.

“Pero kasi Kuya, nahihirapan talaga ako, nahihirapan ako tuwing nakikita kita, alam ko hindi ko mapipigilan ang sarili ko” Pagpapakatotoo niya, nais na niyang malaman ni Ramil ang lahat ng nararamdaman niya, maging kung paano ito lalong lumalalim sa tuwing napapalapit siya rito.

Naiintindihan naman ni Ramil ang bayaw, batid niya, may punto nga naman ito, at kahit sino’y mahihirapang umiwas sa tukso kung sa bawat gabi’y katabi ito, kung sa bawat saglit ay kausap ito at kung sa bawat pagkurap ng mga mata’y nakikita ito.

Kita niya kung paano manlumo si Kristof, kita niya ang tamlay sa mga mata nito, malayong-malayo sa dating Kristof na kanyang nakilala, wala na ang tuwa at galak na noo’y tila likas rito, at batid niya, nakakalungkot mang isipin ay siya ang dahilan ng lahat ng ito.

Habang nakikita ang lungkot sa mukha ni Kristof, hindi niya maiwasang makonsensya, lalo na nitong nakaraang mga araw ay tila sobra ang naging pagtrato niya rito, hindi niya ito pinapansin, hindi niya ito kinakausap, at kahit ilang araw itong lumiban sa trabaho’y ni minsan ay hindi niya ito nagawang tawagan o i-text man lang upang kamustahin, kaya marahil ganito na lamang rin ang panlulumo ni Kristof dahil na rin sa sobrang pagmamasama niya sa nagawa nito.

Batid niyang mali talaga ang ginawa ng bayaw, lalo pa’t magkadugo sila sa ugnayan ng pamilya, at nagawa siya nitong pagnasaan, subalit naisip niya, marahil nga ay natukso lamang talaga si Kristof, lalo pa’t maging siya’y hindi maitanggi ang init ng kanilang naging salpukan sa baraks nung nakaraang pwersahan silang pinagsabong ng kanilang amo na si Hugo, kaya marahil nadala na rin si Kristof.

Hindi maiwasang manumbalik kay Ramil ang ala-ala ng gabing iyon; ang init, ang mga alulong ng ungol ng kanilang pagnanasa, ang sabay nilang pagdiskubre sa bagong mundong hindi matatagpuan sa hanay ng mga kababaihan, isang mundong kakaiba, mainit at kahit makasalanan ay hindi maitatangging may kakaibang tagos sa kaluluwang ligaya.

Muling sumariwa sa kanya ang mga imahe, ang mga imahe ng kaganapan ng mapusok na gabing iyon, ang mga ungol ni Kristof, ang mga pamamaluktot nito, ang pagkapit ng mga matitikas nitong kamay sa sapin ng kanilang kinahihigaan habang pinapa-alulong niya ito sa sarap ng unti-unti niyang pagwasak sa dignidad at pagkabarako nito—mga alaalang di maitangging kay pusok at talaga namang lumalagablab sa init.

Muling nanumbalik sa kanya kung paano malukot ang gwapong mukha ni Kristof, kung paano mangintab sa matinding pamamawis ang moreno nitong balat, kung paano manikip ang mga kalamnan nito habang nilalagari niya ang barako nitong lagusan gamit ng kanyang pamilyadong kargada, mga bagay na sa tutuusin ay napakamakasalanan, napaka-imoral at hindi tanggap ng sinuman, subalit sa mga sandaling iyon, sa kanyang mga mata’y pakiramdam niya’y natatanaw niya ang paraiso habang nakikitang pinaparusahan ng kanyang kargada ang pagkabirhen ng bayaw.

Hindi niya mabatid kung dahil ba sa likas na lamig ng panahon o kung ano, subalit isang naglalabang malamig at mainit na kiliti ang dumaloy sa kanyang mga ugat, isang kiliting tila biglang sumindi sa mitya ng init sa loob ng kanyang katawan na tila nagsindi ng isang apoy sa puso niyang nagdidilim, at sa isang iglap, isang pilyong ideya ang sumipa sa kanyang isipan.

“Eh kung pag bigyan ko kaya ang gusto nito? Para magsawa na siya’t huminto na ang pagnanasa niya sakin?”
Pilyong ideya ni Ramil sa isipan, iniisip na ipagkaloob sa bayaw ang inaasam nito sa kanya, ang pinagnanasaan nito sa kanya nang sa gayon ay makuha na nitong magsawa at mahinto sa pananabik sa kanya.

“Tama, kung tutugunan ko ang pangangailangan ni bayaw, tiyak mapagtatanto niya ang hinahanap niya, at kalaunan ay magsasawa rin siya’t hihinto sa pagnanasa sa akin, at di magtatagal ay babalik rin ang dati naming samahan bilang mag bayaw—ng walang malisya”
Wika pa niya sa isip, wari’y nakikitang paraan ang pagtugon sa pagnanasa ni Kristof sa kanya upang manumbalik ang dati nilang relasyon bilang mag bayaw ng walang malisya.

Kahit nanlulumo si Kristof sa harapan niya, isang malokong ngisi ang pasikretong sumilay sa kanyang mga labi habang namumutawi ang isang pilyong ideya sa kanyang isipan.

Huminga muna siya ng malalim, wari’y humigop ng lakas ng loob bago ipa-iral ang pilyong ideya sa isipan.

“Yaw naman, sige na, ako na ang nakikiusap sayo, huwag mo akong iwan mag isa doon” Pakiusap niya rito, tila desperado’t may pakikiusap ang kanyang tinig, wari ba’y isang estratehiya upang hindi agad maka-radar ang bayaw sa kanyang naiisip na plano.

Hindi naman maiwasang mabigla ni Kristof si sinambit ng bayaw, kaya naman di niya napigilang muling mapalingon rito kung saan nakita niya sa mga mata nito ang sensiridad na pakiki-usap. Hindi niya inaasahan ang bayaw pa mismo ang makikiusap sa kanya na huwag siyang tumigil sa trabaho’t lumayo matapos ang nagawa niyang maling magnanasa rito.

Batid niya, matagal na silang magbayaw at sa mga panahong iyon ay halos magkapatid na ang kanilang naging turingan, kaya naman batid niyang hindi na rin sanay ang bayaw na magkalayo sila, lalo pa’t sa halos lahat ng bagay ay sila ang magkasama, sila ang mgaka-agapay at sila ang nasasandalan ng isa’t-isa.

Hindi pa siya nakakatugon sa huling sinambit nito nang muli itong magsalita na muling nakapagpabigla sa kanya.

“Ano bang gusto mo, Yaw? Sabihin mo lang, para lang mapapayag kitang hindi huminto sa pagtatrabaho sa konstruksyon” Wika ni Ramil, direktang nakatingin sa mga mata nito, habang nanatiling mababasa ang pagsusumamo sa kanya.

Lalong nabigla si Kristof sa sinambit nito, hindi siya makapaniwalang ganito ito magmakaawa upang huwag lamang siyang huminto sa pagtatrabaho’t malayo rito. Sa kalagitnaan ng kanyang pagkabigla ay lalong namilog ang kanyang mga mata sa sumunod na sinambit ng bayaw.

“Gusto mo ba ang katawan ko?” Wika ni Ramil, puno ng pag-aalok ang tinig, wari ba’y desperado nang i-alok ang lahat ng mayroon ito huwag lamang huminto sa trabaho ang bayaw at malayo.

“Kung ito ang nais mo Yaw, sige, hindi na ko tatanggi pa, hindi na kita pipigilan pa, huwag ka lang huminto sa pagtatrabaho at huwag mo lang akong iwan mag isa doon” Dagdag pa niya, puno ng pagsusumamo ang kanyang mga salita, wari ba’y ito na lamang ang natitirang paraan upang maisalba ang kanilang samahan.

Halos malaglag ang mga panga ni Kristof sa sinambit ng bayaw, sa kabila ng lamig ng makulimlim na panahon, nagsimulang mamuo ang pawis sa kanyang noo, kasabay ng malakas na pagtambol ng kanyang dibdib. Sa mga sandaling ito’y tila tumigil sa pag-ikot ang kanyang mundo, nanlabo ang buong paligid, at tanging malinaw lamang sa kanyang paningin ay ang anyo ni Ramil na nasa kanyang harapan, nagsusumamo at nakikiusap sa hindi niya paglayo.

Hindi siya makapaniwala, kung tutuusin ay may karapatang magmalaki ang bayaw na si Ramil, may karapatan itong magmatigas lalo pa’t batid niyang siya ang may mali, siya ang unang nagnasa rito’t nagkasala, kaya’t ngayo’y hindi niya lubos maisip na ito pa ang nagmamakaawa’t nakiki-usap sa hindi niya paglayo.

Sa mga pagkakataong ito, hindi niya malaman ang maisasagot, tila umurong ang kanyang dila’t hindi makapa ang tamang salita, tanging naririnig niya ay ang malakas na tibok ng kanyang puso, kasabay ng unti-unting pagtulo ng pawis sa kanyang noo at ang napapahigpit na pagkakakapit ng kanyang mga kamay sa sinasandalang hamba ng bintana, hindi mawari kung dahil ba sa kaba, pananabik o pagkabigla.

Nasa kalagitnaan pa siya ng pagkabigla nang makitang unti-unting lumalapit ang anyo ng bayaw sa kanyang harapan, dahilan upang lalong lumakas ang tibok ng kanyang puso, at sa parehong pagkakataon ay mamutawi ang init sa kanyang balat, at sa mga sandaling ito, hindi niya mawari subalit tila nanigas ang kanyang mga kalamnan, tila naparalisa ang kanyang buong katawan at hindi nakagalaw hanggang sa tuluyang makalapit ang bayaw. Kasunod nito’y lalong nanlaki ang kanyang mga mata, kita niyang nagtuloy-tuloy ang paglapit ng bayaw, subalit sa pagkakataong ito’y hindi na lamang ang katawan nito, kundi ang mismong bibig nito hanggang sa dumampi ito sa kanyang kanang leeg.

Halos makuryente si Kristof sa pagdampi ng malalambot at mainit-init na labi ng bayaw sa nanlalamig niyang balat, kasabay nito’y tila kumalat ang kakaibang kiliti na nagpatayo sa lahat ng kanyang mga balahibo.

Nanatiling paralisadong hindi nakagalaw ang buo niyang katawan, habang ang kanyang mga kamay ay lalo napakapit sa hamba ng bintang kinasasandalan. Hindi niya mawari kung nanaginip siya, kung nagpapantasya lamang siya, subalit ang patuloy na paggalaw ng nakadamping labi sa kanyang kanang leeg ay nagpapatunay na siya’y nasa realidad.

“Ugh—K-kuya…” Di niya mapigilang ulos, dama niya ang patuloy na paggalaw ng nakadampi labi ng bayaw sa kanyang kanang leeg, bagay na nagpapadaloy ng kakaibang kiliti sa kanyang sistema, subalit imbes na maghinto, nagsimula pang dumampi ang kanang kamay ng bayaw sa kanyang kaliwang braso, habang ang kaliwa nitong kamay ay dumampi naman sa kanan niyang tagiliran, bagay na lalong nagpadaloy ng kakaibang init sa kanyang mga kalamanan, habang ang sarili niyang mga kamay ay nanatiling paralisado, hindi makagalaw at sa bawat saglit ay lalo lamang napapakapit sa hamba ng bintnang kinasasandalan.

“Uhmm..K-kuya Ram—uhm…” Patuloy ng mga mahihina’t halos buntong hiningang ulos ni Kristof, hindi niya maiwasang mapapikit habang patuloy na nadarama ang pagdampi ng malalambot na labi ng bayaw sa kanyang kanang leeg na siyang sinasabayan pa ng mahimahong paghimas ng mga kamay nito sa kanyang kaliwang balikat at kanang tagiliran, bagay na lalong nakadaragdan sa pagdaloy ng kakaibang kiliti sa kanyang katawan.

Si Ramil, sa patuloy niyang paghalik sa kanang leeg ng bayaw ay talaga namang lasang-lasa niya ang maalat-alat na may bahagyang pagka-maasim nitong lasa, dama ng kanyang dila ang labis na pamamasa nito na hindi niya mawari kung tinamo ng bayaw mula sa pagod nito sa pagbyahe o sa kung anong kakaibang tensyong namumuo sa katawan nito na nagdudulot ng mga pawis na ito, subalit ano man ang dahilan ng mga pawis na ito, sa di niya mawaring dahilan ay tila may taglay itong kakaibang sarap na siyang nagpapalinamnam lalo sa balat ng leeg na ito na kanyang kasalukuyang nilalapa.

Dama niya ang pagtingala ng leeg ng bayaw, maging ang mga pasaldak nitong paghinga, marahil gawa ng naglalabang kaba at kiliting natatamo nito mula sa kanyang mga labi, subalit sa mga pagkakataong ito’y tila hindi na importante sa kanya kung nakikiliti o ninenerbyos ang bayaw, ang linamnam ng leeg nito’y tila nagsisimulang magpahumaling sa kanya sa paglapa rito.

“Tsup, Slurrppp…Tssuuupp”
Mga tunog ng dumadampi niyang labi sa namamasang kanang leeg ng bayaw, mga ingay ng paghalik na tanging namumutawi sa tahimik at may kadilimang silid, mga halik na hindi sugapa, hindi nagmamadali, kundi mga halik na banayad, tila may pag-aalaga’t halatang dinadama ang bawat pagdampi.

“Ughm…uughh” Patuloy ng mga napapapikit at napapatingalang paghalinghing ni Kristof, damang-dama niya ang napakabanayad na pagdampi ng bibig ng bayaw sa kanyang kanang leeg, wari ba’y sadyang nilalasahan ito’t nilalasap.

Sa bilis ng mga pangyayari’y hindi na niya namalayang narito na sila sa ganitong sitwasyon, kung saan abala na siyang sinisimulang romansahin ng napakagwapong bayaw, na kanina’y nanlilisik ang mga mata sa kanya sa galit. Hindi siya makapaniwala na aabot sa ganito ang kanyang bayaw mula lamang sa pakiki-usap nito sa kanya na huwag lumisan sa trabaho, subalit nabibigla man at hindi makapaniwala sa mga nangyayari, hindi niya maitanggi, nasasarapan siya sa kasalukuyang pagromansa nito—pagromansang ilang gabi niyang hinanap-hanap, pagromansang nagdulot ng kaguluhan sa pagitan nila ng bayaw, ngunit ngayo’y siya ring tila nagsisimulang mag-ugnay sa kanilang mga kaluluwa pabalik sa isa’t-isa.

Mula sa paghalik sa kanang leeg, nagsimulang inilabas ni Ramil ang kanyang dila’t inumpisahang igayod ito paakyat sa namamasang morenong batok ng niroromansang bayaw, dahilan upang bahagya namang mapaliyad si Kristof nang maramdaman ang mainit na pagguhit ng dila paakyat sa kanyang batok kung saan may napakalakas pa man din siyang kiliti.

“Ughh…K-kuyaa Ramm—uughh” Di niya maiwasang ulos, kasabay ng bahagyang pagyuko ng kanyang ulo’t labis na pagpikit gawa ng kiliting naidudulot ng paggayod ng mainit at namamasa sa laway na dila ng bayaw.

Kita ni Ramil ang pagyuko ng ulo ni Kristof sa pagsisimula ng paggayaod niya ng kanyang dila sa namamawis nitong leeg, kaya naman sa pagyuko nito’y umunat naman ng husto ang batok nito na siyang nagbigay naman ng pagkakataon sa kanyang dila na mas mahimod ito.

Ito ang unang beses niyang maroromansa ang batok ng bayaw, at sa maasim-asim at maalat-alat nitong lasa na di nalalayo sa lasa ng leeg nito, lalong hindi siya nakapagpigil at sinamantala ang pagkakataong mas mahimod ang namamasang batok nito, kaya naman wala na siyang pinalagpas pa na sandali at sinimulan na niyang lalong lasahan at romansahin ang malinamnam na batok ng bayaw.

“Agh…K-kuyaa…hhmm” Patuloy ng paghalinghing ng nakayukong si Kristof habang damang-dama ang paglampaso ng nagbabagang dila ng bayaw sa kanyang batok, dama niya ang labis nitong pagdampi, labis na paglasa’t labis na pagsipsip sa namamasa sa pawis niyang batok.

“Tsup…Slluurrpp…Ssuuup”
Patuloy ng tunog ng humahagod at sumisipsip na bibig ni Ramil sa batok nang bayaw, tanging ingay na namumuno sa tahimik na silid.

Habang abala niya itong nilalasap, mula sa kaliwang balikat, nagsimulang tumalon ang kanyang kanang kamay patungo sa kaliwang pisngi ng nakayukong bayaw, habang ang kaliwa naman niyang kamay ay nagsimula nang gumapang sa likuran nito at nagumpisa itong humimas doon, ito’y habang nagpapatuloy ang pagromansa ng kanyang bibig sa moreno nitong batok, dahilan upang lalong mamutawi ang kakaibang kiliti ng sensasyon sa kaibuturan ng katawan ni Kristof.

“Ughh…aahmm” Patuloy ng mga mabibigat at halos pasinghap na ungol ni Kristof, hindi malaman kung paano liliyad ang kanyang katawan sa patuloy na pagromansa ng bibig ng bayaw sa kanyang leeg, ito’y habang dama rin niya ang kanan nitong kamay na nakahawak sa kanyang kaliwang panga at ang kaliwa naman nitong kamay ay nagsisimulang humaplos sa kanyang likuran, bagay na lalong nagpapadaloy ng kakaibang kiliti sa kanyang mga kalamnan na siyang tila nagsisimulang magpadaloy ng init sa kanyang mga ugat na nakakapagpagising sa init ng kanyang katawan.

Gawa ng kanyang pagkakayuko dulot ng patuloy na pagromansa ni Ramil sa kanyang batok, maging ang pagkakayakap ng kaliwa nitong kamay sa kanyang likuran, hindi maiwasang matapat ang kanyang mukha sa kanan nitong dibdib, dahilan upang hindi niya maiwasang mapagmasdan ito ng malapitan at sa parehong pagkakataon ay masamyo ang bagong paligo nitong halimuyak.

Sa lapit ng kanyang distansya, direktang nanunuot sa kanyang ilong ang amoy sabon nitong balat, habang detalyado rin niyang nakikita ang maumbok nitong kanang dibdib na may mangilan-ngilang butil pa ng tubig mula sa pagkakaligo nito, at ang ilang patak nito’y dumadausdos pa sa mala-bulubundukin nitong mga abs hanggang sa pusod nito, ngunit ang mas naka-akit ng kanyang atensyon ay ang naka-angat nitong utong na tayung-tayo’t tila nag-aanyaya hindi lamang sa kanyang mga mata kundi lalo na sa kanyang bibig.

Hindi siya nakapagtimpi, habang abala ang bayaw na si Ramil sa paglamon sa kanyang batok, pilit inabot ng kanyang bibig ang nakatutok nitong kanang dibdib at sinimulang halikan ang maumbok nitong paligid.

Hindi maiwasang mabigla ni Ramil sa pagdampi ng mga labi ng nakayukong bayaw sa kanyang kanang dibdib, bagay na sa kabila ng kanyang paglamon sa batok nito’y hindi maiwasang magpadaloy ng kakaibang sensasyon sa kanya, kaya naman tila lalong siyang nanggigil at lalong pinag-igi ang paglapa sa malasa nitong batok.

Habang hinahalikan ang paligid ng maumbok na kanang dibdib ng bayaw, ang mga kamay ni Kristof na kanina’y kapit na kapit sa hamba ng bintanang kinasasandalan ay hindi na napigilang magsimulang dumampi sa katawan ni Ramil; ang kanyang kanang kamay ay nagsimulang yumakap sa kanang tagiliran nito, habang ang kaliwa nama’y nagsimulang dumampi sa maumbok na kaliwang pisngi ng puwet nito’t sinimulan itong marahang sakmal-sakmalin.

Habang nilalasap ang napakalasang kanang dibdib ng bayaw, hindi pa rin halos makapaniwala si Kristof, hindi niya batid kung nanaginip lamang siya, nagpapantasya o totoo ang mga nagaganap na ito—na ang bayaw niyang ilang araw siyang binalewala’t hindi pinansin, ang kanina’y mala-tigreng galit sa kanya’y mala-tupa na ngayong lumalapa sa kanyang batok habang siya naman ay nilalamon ang paligid ng kanang dibdib nito, subalit hindi man lubos makapaniwala sa pag-iral ng sandali, ayaw nang palampasin ni Kristof ang pagkakataon, magmula nung huling may nangyari sa kanila ng bayaw sa baraks ay lubos niyang hinanap-hanap ang presensya nito, ang boses nito, ang amoy nito at higit sa lahat ay ang lasa ng katawan nito. Lubha siyang nangulila rito ng ilang araw, kaya naman ngayong kusang loob na itong ipinagkakaloob sa kanya ang katawan nito’y hindi na niya palalagpasin pa ang pagkakataon.

“Tangina, iba ka talaga Kuya Ram, napaka-malasa mo, napaka-linamnam ng katawan mo”
Sarap na sarap na wika ni Kristof sa isipan, hindi niya maiwasang mapapikit habang ang kanyang bibig ay tila may sariling buhay na lumalamon sa maumbok na kanang dibdib ng bayaw.
“Ilang araw mo akong pinarusahan Kuya Ram, ilang araw mo akong inulila, ilang araw mo akong pinalungkot, kaya’t sa pagkakataong ito’y papatunayan ko sayo kung gaano ako kahusay, titiyakin kong mahuhumaling ka’t hindi mo na ko hahayaang mawala sa tabi mo, ipapadama ko sayo ng triple ang kayang ipagkaloob na kaligayahan ni Ate sayo”

Mula sa paghalik lamang sa paligid ng maumbok na kanang dibdib, sinimulang punteryahin ni Kristof ang mismong utong ng bayaw, bagay na di mapigilang makapagpahinto kay Ramil sa pagromansa sa batok nito’t mapatingala.

“Ugh…” Di mapigilang ungol ni Ramil nang madama ang paglapat ng bibig ng bayaw sa kanyang mismong kanang utong. Hindi niya maiwasang manibago, isang linggo na ang nakalipas matapos ang huling paglamon rito ni Kristof, kaya naman isang kakaibang kiliti ang dumaloy rito nang madama ang mainit-init nitong bibig na nagsimula ritong sumuso.

Patuloy na napapikit si Kristof, hindi maiwasang buong damhin ang malambot na utong ng bayaw na ngayo’y napakalinis ng lasa, lasang bagong paligo’t malayong-malayo sa pawisin at dugyot nitong lasa nung huli niya itong masuso sa baraks.

Habang nilalamon ang kanang utong ni Ramil, patuloy ang paghimas ng kaliwang kamay ni kristof sa malapad nitong likuran, gayon din ang kanan nitong palad na patuloy ang pagsakmal sa mauumbok nitong kanang pisngi ng puwet, habang si Ramil naman ay patuloy lamang sa pagkakatingala habang ang kanyang kanang kamay ay nagsisimula na ring napapahaplos sa nakatuwad na likuran ng morenong bayaw at ang kanyang kaliwang kamay ay patuloy rin sa paghimas sa kaliwa nitong tagilirian bagay na nagpapadaloy rin ng kakaibang init ng kiliti sa kalamnan ni Kristof na siyang tila lalong nagtutulak ritong paghusayan ang kasalukuyang pagromansa sa kanang utong ng bayaw.

“Ugh…t-tangina mo Y-yaw—hhmm…s-sarapp niyan—ugh” Patuloy nang di mapigilang halinghing ni Ramil, patuloy ang pagpikit ng kanyang mga mata habang patuloy na napapatingala. Dama niya ang init ng bibig ng bayaw na patuloy sa pagsuso sa kanyang kanang utong, maging ang may kalikutan nitong dila na patuloy sa pagkalabit rito’y nagpapadaloy ng higit pang kiliti sa kanyang mga kalamnan.

Mula sa pagkakahawak sa likuran ni Kristof, ang kaliwang kamay ni Ramil ay nagsimulang humawak sa likuran ng ulo nito’t sumakmal, wari ba’y sinisimulang kontrolin ang ulo nitong humihimod sa kanyang kanang utong, subalit tila sadyang matigas si Kristof sapagkat kahit ramdam nitong itinutulak na pababa ni Ramil ang kanyang ulo marahil ay ginagabayan na itong bumaba sa kanyang mga abs ay pilit itong nanlaban, at imbes na gumapang ang paghimod pababa, sinimulan pang ihawak ni Kristof ang kaliwang kamay sa kanang kamay ng bayaw na nakahawak sa kanyang kaliwang tagiliran, bagkus ay binuhat niya ang kamay na ito’t itinaas, dahilan upang malantad ang napakalapad nitong braso lalo na ang namamasa sa bagong paligo nitong kili-kili.

Hindi maiwasang mabighani ni Kristof sa napakagwapong kilikili ng bayaw, kita niya ang magandang tubo rito buhok na namamasa ng tubig kasabay nito’y ang paghalimuyak ng amoy sabon nitong samyo, bagay na bago sa kanyang pang-amoy at malayong-malayo sa amoy nakulob nitong pawisang kilikili nung huli niya itong masamyo sa baraks. Hindi rin niya maiwasang manakam, sapagkat kahit ilang beses na niyang nasilip ang kilikiling ito ng bayaw ay hindi pa niya ito nararanasang malamon, ni hindi siya nagkaroon ng pagkakataong malapa ito nung nakaraan sa baraks gawa ng matinding pananabik sa ibang parte ng katawan nito, kaya naman ngayon ay desidido niya itong mapapak at malantakan.

Subalit labis mang nang-aanyaya ang nakasiwalat na kilikili ng bayaw, pinilit ni Kristof na magpigil, bagkus, mula sa paglamon sa kanan nitong utong ay pinagapang niya ang kanyang paghalik patungo sa malapab na laman sa ilalim ng kilikiling ito, isang parte na matagal na niyang inaasam na malantakan sa katawan ng barakong bayaw.

“Ughh…aagh” Impit na ungol ng nakatingalang ulo ni Ramil, lalong napabuka ang kanyang bibig kasabay ng lalong pagsabunot ng kanyang kamay sa buhok ng bayaw nang maramdaman ang pagdampi ng mainit nitong bibig sa ilalim na parte ng kanyang kilikili—isang parte na hindi siya sanay magalaw, hindi siya sanay matunton at lalong hindi niya sanay na malapa ng ibang bibig, kaya naman hindi maiwasang dumaloy ang kakaibang kiliti sa kanya habang nadarama ang mahinahong paggalaw ng humihimod ritong bibig ni Kristof.

Patuloy naman si Kristof sa paglamon sa naturang parte ng katawan ng bayaw, at hindi siya nagkamali, maliban sa malaman ito’y sadyang napaka-malasa nito kahit bagong paligo, naghahalo ang linamnam nito sa bagong paligo nitong balat, dagdag pa ang may kalambutan nitong laman na napakasarap papakin, bagay na tila lalong nakakapagpahayok pa sa kanya.

Lalo siyang hindi nakapagpigil, at habang abala niyang nilalantakan ang ibabang parte ng kanang kilikili ng bayaw at sinasapo ng kanyang kaliwnag kamay ang malapad nitong kanang braso, ang kanyang kanang kamay na kanina’y nakadampi’t sumasakmal lamang sa kaliwang pisngi ng puwet nitong natatakpan ng basang twalya’y nagsimula nang manghimasok,. Nagsimula niyang ipasok ang kamay sa namamasang twalyang iyon na nakatapis sa bewang ni Ramil, dahilan upang dumampi ito sa mismong balat ng maumbok na kaliwang pisngi ng puwet nito, bagay na hindi maiwasang makapagpadaloy naman ng panibagong kiliti kay Ramil.

“Ughh…tangina mo Yaw—hhmmp” Impit na ungol ni Ramil nang madamang pumasok na sa loob ng nakatapis niyang twalya ang kanang kamay ng bayaw, kaya naman dama niya ang gaspang ng palad nito na nagsisimula pang sumakmal, kaya naman hindi niya maiwasang lalong mapakapit ang kaliwang kamay sa buhok nito’t lalong mapasakmal ang kanan sa malapad nitong likuran.

Lalo pa siyang napatingala’t di napigilang mapakagat sa labi nang maramdamang mula sa ibaba ng kanyang kilikili ay nagsimulang gumapang paakyat ang humihimod na bibig ng bayaw sa kanyang mismong kanang kilikili, dahilan upang madama niya ang basa nitong dila na nagsisimulang pumunas sa bagong paligo niyang mga buhok rito.

“Uhmm…hmmp” Patuloy ng mga impit niyang ulo, lalong napapasabunot ang kanyang kaliwang kamay sa buhok ng bayaw habang patuloy ito sa paghimod ng halik sa nakatiwangwang niyang kanang kilikili.

Halos malusaw naman si Kristof nang dumampi ang kanyang bibig sa mismong kilikili ng bayaw, kung saan lasang-lasa niya ang namamasa pa nitong bagong paligong buhok sa kiliki na ang halimuyak ay talaga namang nanuot sa nakasubsob niyang ilong rito, sadyang napakabago at napakalinis ng amoy na naghahalo sa natural na halimuyak ng barako nitong kilikili. Dama rin niya ang mga pagsinghap ng bayaw, marahil gawa ng di mawaring kiliti at sensasyong natatamo nito mula sa pag-akyat na ito ng kanyang bibig sa kilikili nito, kaya naman hindi niya maiwasang mapangisi, kita niyang sensitibo pa rin talaga ang pamilyadong katawan ng bayaw, kung saan kahit simpleng pagdampi ng bibig sa kilikili nito’y nagpapakislot pa rito.

“Hindi ka siguro hinihimod sa kilikili ni Ate Ema ano? Kayat ganito ka na lamang lumiyad? Hehe”
Ngising wika ni Kristof sa isip habang abalang nilalantakan ang napakabangong kilikili ng bayaw, naiisip na marahil ay hindi nagagalaw ng Ate Ema niya ang parteng ito ng katawan ni Ramil kaya’t ganito na lamang ang nagiging reaksyon nito.

“Huwag kang mag-alala Kuya Ram, titiyakin kong madadampian ng dila’t bibig ko ang lahat ng parte ng katawan mong batid kong hindi naabot ng serbisyo ng asawa mo, papatunayan kong mas mahusay akong mang-romansa kesa kay Ate Ema, hehe”
Ngising wika pa niya sa isip, wari ba’y may namumuo nang plano sa pagromansa sa katawan ng bayaw, isang planong tila may kaakibat na pakikipag-kompitensya sa husay ng legal na asawa nito na si Ema—ang kanyang nakatatandang kapatid.

Hindi na siya nag atubili pa, sinimulan niyang ilabas ang kanyang dila’t inumpisahang lampasuhin ang nakalantad na kanang kilikili ng bayaw, kaya naman sa kanyang bawat paggayod rito’y dama niyang tila nawawalis rin ng kanyang basang dila ang mga barako ritong bulbol.

“Ugh---aghh—inakah…hhmpp” Di mapigilang muli bumuka ang bibig ni Ramil at mapa-ungol nang simulang ng bayaw na ilampaso ang mainit nitong dila sa nakalantad niyang kanang kilikili, bagay na naghahatid pa ng kakaibang daloy ng kiliti sa kanyang diwa.

Habang abala niyang nilamapaso ng dila ang nakalantad na kanang kilikili ng bayaw, nagsimula namang kumilos ang kanang kamay ni Kristof at sinimulang dakmain ang nakaumbok na laman ng bayaw mula sa nakatapis ritong twalya, kung saan dama pa niya ang kalambutan nito’t malinaw na hindi pa bumabangon. Gayon pa man, hindi ito naging hadlang kay Kristof sa pagpapatuloy ng kanyang dila sa paglampaso sa namakamalasang kilikili nito, kung saan habang hawak-hawak ng kanyang kaliwang kamay ang nakataas nitong braso’y sinimulan pa niyang pisil-pisilan ang matitigas at mauumbok nitong masel na siyang tila lalo pang nagpadaloy ng kakaibang kiliti kay Ramil.

“Ughh…gago ka Y-yaw—aghh…” Patuloy ng mga mahihina’t halos pabulong na ungol ni Ramil, patuloy na nakatingala ang kanyang leeg at nakapikit, wari’y sinasalo ang malamlam na liwanag na pumapasok mula sa bintna habang damang-dama niya ang walang tigil na paglampaso ng mainit na dila ni Kristof sa kanyang kanang kilikili na sinasabayan pa nito ng marahang pagpisil sa nakataas niyang kananang braso.

Habang abala si Kristof sa paglamon sa kanang kilikili ni Ramil na sinasabayan niya ng marahang pagpisil sa mga masel ng nakataas nitong kanang braso, sinimulang kumilos ng kanyang kanang kamay at inumpisahang dakmain ang naka-umbok na laman sa harapan ng bayaw mula sa nakatapis ritong twalya, bagay na hindi maiwasang makapagpagulat at makapagpamulat muli kay Ramil sa kabila ng pagka-abala niya sa pagdama sa labis na paglapa ng bibig ng bayaw sa kanyang kaliwang kilikili.

Kahit abala sa paglapa sa namamasang kilikili ng bayaw, hindi napigilang mapangisi ni Kristof nang makapa ang harapang laman ng bayaw mula sa nakatapis ritong twalya, at dama niyang malambot pa rin ito magpahanggang sa ngayon bagamat sa unang hawak pa lamang ay hindi maitatangging may angking laki na.

Muling sumariwa sa kanya kung paano siya nilumpo ng gahiganteng kargadang ito ng bayaw nung nakaraan sa baraks na talaga namang nangwasak sa kanyang pagkabirhen, kaya naman ngayong dama niya pa ang kalambutan nito’y hindi niya maiwasang manabik, lalo pa’t batid niya kung hanggang saan ang kayang ipagmalaki ng kargadang ito ng bayaw at ano ang kaya nitong gawin sa kanya.

“Hmm…S-sarap niyan Yaw—uughh” Mga di mapigil na halinghing ni Ramil, muling napapikit ang kanyang mga mata nang maramdamang sinimulan nang dakmain at hagurin ng kanang kamay ni Kristof ang nakakubli niyang kargada, ito’y habang patuloy ang bibig nito sa pagserbisyo sa nakatambad niyang kilikili at maging ang patuloy na pagpisil ng isa nitong kamay sa mga naka-umbok na masel ng nakataas niyang braso.

Hindi naman muling maiwasang mapangisi ni Kristof nang marinig ang mga nasasarapang ungol ng bayaw, at ngayon pa lamang ay talaga namang halos malusaw na siya sa napakagwapo nitong umuungol na boses, kaya naman hindi na siya makapaghintay pa oras na marinig ang mga nalulusaw na libog nitong halinghing.

Nang matiyak na nasimot na ang sustansya ng kanang kilikili nito, sinimulan nang ibaba ng kanyang kaliwang kamay ang nakataas na kanang braso ng bayaw, dahilan upang lumantad naman sa kanya ang nakatingala nitong leeg.

Muli ay hindi niya maiwasang mabighani, kita niya ang bawat paglunok ng nakatingala nitong leeg na bahagya pang may mga butil ng tubid na tumutulo mula sa basa nitong patilya sa tabi ng kanang tenga, maging ang pagpikit nito’t pagkakabuka ng umuungol nitong bibig ay halos makapagpalusaw sa kanya sa pagkabighani, kaya naman lalo siyang hindi nakapagtimpi. Habang abala pa rin ang kanyang kanang kamay sa pagsakmal sa ginigising na lamang ni Ramil mula sa nakatapis ritong twalya, sinimulang ilapit ni Kristof ang bibig sa nakatingala nitong kanang leeg, at sa kanyang paglapit ay muli siyang napapikit sa pagsalubong ng bagong paligong halimuyak ng leeg nito na talaga namang napakabango. Hindi na siya nakapagtimpi pa, sinimulan na niyang idinampi ang bibig sa nakatingalang leeg at sinimulan na itong lantakan, hindi marahan kundi sinimulan na niya ito ng marahas na tila nahahayok na ubusan kaagad ito ng lasa.

“Ughh…Y-yaaw…aagh” Di mapigil na ungol ni Ramil, pilit itong hinihinaan sa takot na maaring lumabas ang kanyang ungol sa silid ni Kristof, lalo pa’t bukas na bukas ang bintana nito at baka may makarinig sa labas ng kanyang mga ungol, isa pa’y batid niyang nasa kabilang silid lamang ang mga anak niya na maaring marinig ang kanyang halinghing oras na ito’y di mapigilang mapalakas.

Gayon pa man, sa kabila ng kanyang pagsisikap na pigilang lumakas ang mga ungol ay siyang patuloy naman ng marahas na pagromansa ni Kristof sa kanyang kanang leeg na tila humahamon sa kanyang kakayahang makapagpigil. Dama niya ang mainit nitong dila na lumalampaso sa basang balat ng kanyang leeg, habang ang bibig nito’y sumasabay sa paghigop, ito’y habang abala pa rin ang kanan nitong kamay sa pagsakmal sa nakakubli niyang kargada habang ang kaliwa naman nitong kamay ay nagsisimula na ring manghimasok sa loob ng nakatapis na twalya sa malalamang pisngi ng kanyang puwet.

Sa sarap ng marahas na pagromansa ni Kristof sa kanyang kanang leeg na sinasabayan pa nito ng paghimas sa nakakubli niyang kargada’y hindi na mapigilan ni Ramil na tumagos sa kanyang mga ugat ang init, dahilan upang di mapigilang bahagyang kumislot ang kanyang kargadang sinasakmal at nilalapirot ng bayaw.

“Ughh…inamo ka Yaw—uughh” Patuloy ng mga impit niyang ungol, lalo napapatingala ang kanyang leeg sa patuloy na paglampaso rito ng basang dila ni Kristof na sinasabayan pa nito ng paghimas sa kanyang kargadang nagsisimula nang kumislot, ito’y habang dama rin niya ang tuluyang panghihimasok ng isa pa nitong kamay sa loob ng nakatapis niyang puwet, dahilan upang madama niya ang magaspang nitong palad na nagsisimulang sakmaslin ang kanang pisngi ng maumbok niyang puwet.

Hindi maiwasang manibago ni Ramil, nung nakaraan sa baraks ay hindi siya ganito ka-haras niroromansa ni Kristof, bagkus ay siya ang dominanteng nagroromansa rito, kaya naman ngayo’y di niya malaman kung paano reresponde sapagkat sa kauna-unahang pagkakataon ay may mas mapangahas na nagroromansa sa kanya, at wala siyang magawa kundi tanggapin ang pinagkakaloob nitong serbisyo.

Si Kristof, sa kabila ng masigasig niyang paglapa sa kanang leeg ng bayaw, hindi niya maiwasang mapangisi sapagkat habang sinasakmal ng kanyang kanang palad ang nakakubling kargada ng bayaw ay hindi nakaligtas sa kanya ang bahagyang pagkislot nito’t pagtaba, malinaw na senyales na nagsisimula nang tumagos sa bayaw ang init ng kanyang pagromansa, kaya naman tila lalo pa siyang na-engganyong paghusayan ang paninilbihan rito upang tuluyang makapa ang libog nito sa katawan.

Habang abala siya sa pagsakmal sa naturang kargada’t abala sa pagromansa sa kanang leeg ni Ramil, ang nakapasok niyang kanang kamay sa nakatapis na twalya sa bayaw na kanina’y sumasakmal lamang sa maumbok na kanang pisngi ng puwet nito’y sinimulan na niyang pagapangin patungo sa mahabang hiwa sa pagitan ng mga pisnging ito’t sinimulang kapain ang bagong paligo nitong tumbong.

“Ughh…Y-Yaww…hhmm” Patuloy ng mga impit at pigil na ungol ni Ramil, hindi niya mapigilang mapaliyad nang maramdamang nagsimulang kumapa ng mga daliri ni Kristof sa mismong hiwa sa pagitan ng nag-uumbukang pisngi ng kanyang puwet, at talaga namang dama niya ang gaspang ng mga daliri nito na abalang kumikiskis at sumasalat sa sagrado niyang tumbong.

Hindi siya nakapagtimpi, habang abala ang bayaw sa pagromasa sa kanya’t kabi-kabilaang pagsalat sa mga maseselan niyang laman, gamit ang kanyang kanang kamay ay sinimulan na rin niyang kapain ang nakakubling kargada nito sa suot nitong pantalon, at laking gulat niya sapagkat sa paghawak pa lamang niya rito’y dama na niya ang katigasan nito.

“Tangina, libog ka na talaga sa akin, Yaw”
Hindi maiwasang mapangising wika ni Ramil sa isipan, hindi maitatago ng katigasan ng nakakubli kargada ng bayaw ang init na natatamasa nito mula sa pagromansa nito sa kanyang katawan.

“Tangina mo, kung yan ang gusto mo, papatulan kita”
Wika pa niya sa isip.
“Kung desidido ka talagang ipawasak ang dignidad mo sa akin bilang lalaki, hindi ko na tatanggihan pa, kung gusto mo talagang magpabakla sa akin, gagawin kitang baklang kupal ka”

Kahit abala siya nitong nilalapa sa kanang leeg, at kahit nakadakma ang kanan nitong kamay sa kanyang kargada’t kahit nakapasok ang isa pa nitong kamay na kumakapa sa hiwa ng kanyang puwet ay hinawakan niya ito sa magkabilang mga pisngi at walang atubiling biglang hinalikan sa labi, halik na hindi banayad kundi sinimulan niya itong marahas.

Napamulat ang mga mata ni Kristof sa biglaang paghalik ni Ramil diretso sa kanyang bibig, at kita niyang labis ang pagkakahawak nito sa magkabila niyang mga panga na wari ba’y hindi siya bibigyan ng anumang pagkakataon nitong makawala’t makatanggi mula sa paghalik nito.

Gawa rin ng pagkakahalik na ito ni Ramil sa kanya ay napilitang niyang mailabas ang nakapasok na kaliwang kamay sa likuran ng nakatapis na twalya ng bayaw maging ang pagkakasakmal niya sa harapang umbok nito, bagkus ay napahawak na lamang siya muli sa hamba ng kinasasandalang bintana upang makakuha ng suporta mula sa sumasagpang na bibig ng bayaw.

Hindi niya maiwasang mabigla sa tila sugapang paghalik ni Ramil sa kanya, isang pag-uugaling malayong inakala niya rito, at ang una’t-huling pagkakataong naging hayok ito sa paglapa sa kanya ay nung nakaraang gabi sa baraks, subalit batid niyang drinoga silang dalawa nung oras na iyon na nagtulak sa kanilang maging hayok, subalit ngayon na kapwa sila normal ay hindi niya maiwasang mabigla sa ikinikilos nito, na natural itong nagiging sugapa sa paghalik sa kanya.

Gayon pa man, naninibago’t nabibigla man sa mga ikinikilos ng bayaw, hindi na siya nag-inarte pa, malinaw na nasa normal silang estado ng kanilang kaisipan at ang init ng kanilang mga katawan ay natural na minamando ng kani-kanilang mga utak, batid niyang walang napipilitan kundi lahat ng ito’y bukal at kusang loob nilang ginagawa, kaya naman hindi na siya nagpadaig pa sa mariing paghalik ng bayaw, bagkus ay sinimulan niya itong tugonan ng hayok rin niyang pagresponde.

“Tsuupp…Tsmwak----Smwak!”
Tunog ng nag-eesabadahan nilang dila’t nagtatagisang bibig, dinig na dinig nila ang pagkabasa ng kanilang mga laway na nagsisimula nang magpalitan sa pagitan ng kanilang mga bibig, habang amoy na amoy rin nila ang hininga ng isa’t-isa gawa ng pulgadang distansya lamang ng kanilang mga ilong sa isa’t-isa.

Habang nirrerespondehan ang mariing paghalik ng bayaw, sinimulan naman ni Kristof na muling ibalik ang kanyang kanang kamay sa nakaumbok na harapang laman ni Ramil, habang ang kaliwa niyang kamay ay sinimulan niyang iyakap sa likuran nito, dahilan upang lalong lumapit ang kanilang katawan at dumampi ang mga dibdib sa isa’t-isa, dahilan upang isa kakaibang kuryente ng kilig ang dumaloy sa kanyang buong diwa nang maramdaman ang paglapat ng mauumbok na dibdib ng bayaw sa kanyang dibdib, at kahit nakasuot pa siya ng kamiseta’y dama na niya ang init ng balat nito maging ang pagtibok ng puso nito, ito’y habang abala pa rin siyang nakikipagsagutan rito ng halik.

Si Ramil ay dama rin ang labis na pagyakap ni Kristof sa kanya, kaya’t damang-dama rin niya ang labis na pagkakalapat ng kanilang mga dibdib, subalit tila hindi pa siya nasasapat rito sapagkat mula sa pagkakahawak ng kanyang kanang kamay sa kaliwang pisngi ng hinahalikang bayaw, sinimulan niya itong ipinalupot sa likod ni Kristof, dahilan upang lalong maglapat ang kanilang mga katawan, ngunit sa pagkakataong ito’y hindi na lamang ang kanilang mga dibdib, kundi maging ang kanilang mga tiyan at ang nag-uumbukan nilang harapang laman ay naglapat ng husto.

Muli ay nadama ni Ramil ang pagdampi ng tigas na tigas nang laman ni Kristof na nakakubli sa pantalon nito, at dahil hindi pa ganap na tumitigas ang kanya’y sinimulan niya itong marahang igayod rito habang sinasabayan ito ng kanilang marahas na paghahalikan.

Damang-dama ni Kristof ang mainit-init na laman ng bayaw na kumikiskis sa kanyang tigas na tigas na kargadang nakakubli pa rin sa loob ng kanyang pantalon, kaya naman hindi niya maiwasang lalong mag-init lalo pa ngayong bukod sa magkayakap at magkadampi ng husto ang kanilang mga katawan ay nagpapatuloy ang mariin nilang paghahalikan.

“Chup---Tsmwak…Smooch!”
Patuloy ng ingay ng kanilang nagpapatutsadahang mga bibig sa gitna ng katahimikan ng madilim na silid, abala sila sa kanilang paghahalikan, wari’y nanlabo na ang lahat sa kanilang paligid at tila naglaho na ang oras. Magkadamping-magkadampi ang kanilang mga katawan at dinig na dinig nila ang tibok ng kani-kanilang mga puso na kahit hindi isalita’y tila nagkakasundo sa iisang layunin, yun ay ang magtulungan upang makapagpalipas ng init sa ginta ng makulimlim na panahon.

Patuloy na nakapikit si Kristof, lubhang nilalasahan ang ipinagkakaloob na laway ng bayaw, at talaga namang hindi niya maipaliwanag ang galak, lasap na lasap niya ang linamnam ng laway nito, napakamalasa at talaga namang barakong-barako ang paglapa ng bibig nito sa kanyang bibig, bagay na sa di niya mawaring dahilan ay lalong nagpapalakas pa ng kanyang pananabik, habang amoy na amoy rin niya ang hininga nito mula sa nakatutok nitong ilong na talaga namang kay-init ng buga subalit nakakalusaw ng utak sa bango.

Hindi mawari ng nakayakap nilang mga kamay kung saan hahaplos, kung saan hahagod sa di mawaring sensasyong natatamasa nila mula sa mariin nilang pagkakadampi’t marahas na halikan, at sa kabila ng lamig ng makulimlim na panahon ay hindi maiwasang magsimulang magsituluan ang pawis sa kani-kanilang mga noo.

Ilang sandali pang nagpatuloy ang paghahalikan ng dalawa hanggang sa umpisahan nang hawakan ni Ramil ang laylayan ng suot na kamiseta ni Kristof sabay itong sinimulang itaas upang mahubad ito ng husto mula rito.

Sa paghubad pa lamang ng damit, agad na tumambad sa mga mata ni Ramil ang morenong katawan ng bayaw na ngayo’y nangingintab na sa pawis, at hindi niya maiwasang mapatitig sa hubog nito sapagkat pagdating sa pangangatawan ay sadyang hindi nagpapa-gaarabyado sa pagkakisig ang morenong pangangatawan ni Kristof. Hindi maintindihan ni Ramil, dati naman na niyang nakikita ang katawang ito ng bayaw lalo na tuwing nagbabasketball sila okaya’y tuwing pumapalaot, subalit ngayon ay hindi niya mawari kung bakit tila nagniningning ang katawang ito sa kanyang mga mata, wari ba’y ang bawat himaymay ng mga hubog ritong masel ay na-aanyaya sa kanya, hindi lamang sa mga mata kundi tila nag-aanayayang lantakan niya.

“Tangina mo Yaw, ganda ng katawan mo, pero sa isang tulad kong barako ka lang pala mahuhumaling” Wika niya sa bayaw, wari ba’y may pang-uuyam ang kanyang tinig, subalit kita ang panggigigil sa kanyang mga titig.

Hindi naman tumugon si Kristof, inihawak lamang niya ang mga kamay sa sinasandalang hamba ng bintana habang pinagmamasdan kung paano titigan ng bayaw ang nakatambad niyang morenong katawan. Hindi niya maiwasang lalong manabik, kita niya kung paano tila natatakam ang bayaw sa kanyang katawan, bagay na ngayon lamang niya nasaksihan rito, at hindi niya maipaliwanag, subalit sadyang may taglay na napakalakas na kilig sa kanya ang makitang may humahangang kapwa lalaki sa kanyang katawan, at hindi lang basta lalaki kundi ang pinakananabikan pang napakakisig na asawa ng kanyang kapatid.

Hindi na nakapagtimpi pa si Ramil, sinimulan niyang ilapit ang bibig sa kanang leeg ni Kristof, subalit imbes na himurin ang leeg nito’y laking gulat ni Kristof nang madamang biglang nilamon ng bibig ng bayaw ang kanyang kanang tenga.

“Ughh…aaghh—Kuyaahh” Di mapigil na halinghing ni Kristof, halos mabingi siya sa lakas ng tunog ng lumalasap na bibig ng bayaw na lumalamon sa kanyang kanang tenga, bagay na hindi rin maiwasang makapagpaliyad sa kanya dulot ng kiliti.

Ito ang kauna-unahang pagkakataong may pumunterya sa kanyang tenga, at hindi niya inaasahang ganito pala ito kasarap, ganito ang pakiramdam na maging ang tenga’y maromansa ng isang barakong bibig ng ama ng kanyang mga pamangkin.

“Ughh…aaggm” Patuloy niyang halinghing, dama niya ang tila paghahalungkat ng namamasa sa dulas na dila ng bayaw sa bawat sulok ng kanyang tengang naabot nito, bagay na lalong nagpapadaloy ng tagos sa lamang kiliti sa kanyang sistema.

Si Ramil ay sarap na sarap naman sa paglamon sa kanang tenga ng bayaw, at talaga namang lasap niya ang maasim-asim na naghahalo sa alat ng tengang hinahalungkat ng kanyang dila. Kita rin niya kung paano lumiyad si Kristof gawa marahil ng kiliti o di mawaring sensasyon. Batid niyang hindi na malaman ni Kristof ang mararamdaman, lalo pa’t halatang ito ang unang beses nitong maranasang malamon sa tenga, kaya naman hindi niya maiwasang matuwa. Ito ang isa sa mga estratehiya niyang lubhang nagpapabaliw sa asawang si Ema, ang lamunin ang tenga nito, kaya naman ngayon ay nais naman niyang ipadama ang sensasyong ito sa bunsong kapatid ng kanyang asawa—kay Kristof.

Habang abala niyang nilalantakan ang kanang tenga nito, sinimulan naman niyang ikilos ang kanyang kanang kamay at inumpisahang kalasin ang butones ng pantalong suot ni Kristof, at nang makalas ang butones nito’y sunod niyang tinulak pababa ang zipper nito, at gamit ang kanyang mga kamay ay sinimulan niyang itulak ang mismong pantalon nito pababa.

Kahit abala sa pagdama sa paglantak ng bayaw sa kanyang tenga, ramdam ni Kristof na sinimulan nang kinalas ni Ramil ang butones ng kanyang pantalon at ang pagbaba nito sa kanyang zipper, ramdam rin niyang sinisubukan nang ibaba nito ang kanyang pantalon, kaya naman siya na mismo ang humawak sa kanyang pantalon at siyang kusa ritong nagbaba habang patuloy na tinatanggap ang mariing paglamon ng mala-hurnong bibig ng bayaw sa kanyang kanang tenga.

Nang maramdaman ni Ramil na naibaba na ni Kristof ang pantalon nito ay agad niyang ipinasok ang kanang kamay sa brief na kumukubli sa kargada nito, sinakmal niya ito’t pinakawalan mula sa naturang brief at damang-dama niya ang katabaan at katigasan nito. Kahit abala siya sa paglamon sa kanan nitong tenga, hindi niya maiwasang mapangisi sapagkat tigas na tigas na talaga ang kargada ng bayaw na malinaw na sumasalamin sa kasalukuyang estado ng init sa katawan nito, at hindi siya halos makapaniwalang ganito kalakas malibugan ang bayaw sa kanyang pagromansa rito.

“Tangina, libog na libog ka talaga saking hayop ka”
Ngising sambit ni Ramil sa isipan, bahagyang may kaonting yabang habang naiisip kung gaano kalakas ang epekto niya sa nakababatang bayaw.

“Tangina mo, lalo kitang lilibugin, Yaw!”
Ngising wika pa niya sa isip, sabay sinimulang salsalin ang sakmal-sakmal na kargada ng bayaw, bagay na di maiwasang makapagpalalim pa lalo ng bawat paghinga ni Kristof.

“Ughh…aaghh” Muling ungol ni Kristof, muling napakapit sa hamba ng sinasandalang bintana ang kanyang mga kamay habang patuloy na tinatanggap ang paglamon ng mainit na bibig ng gwapong bayaw sa kanyang kanang tenga na ngayo’y sinimulan na nitong sabayan ng pagsalsal sa tindig na tindig na niyang kargada.

Habang patuloy na sinasalsal ni Ramil ang tindig na tindig na morenong kargada ng bayaw, nang masimot na niya ang lasa ng kanan nitong tenga’y nagsimulang gumapang pababa ang kanyang bibig at tinungo naman ang leeg nito, bagay na muling nagpa-unat patingala sa ulo ni Kristof.

“Ughh…K-kuyaahh…uughhm” Patuloy ng mga halos malusaw na halinghing ni Krsitof, damang-dama niya ang napakalaway na dila’t bibig ng bayaw na mala-kuhol na kumakapit at gumagapang sa balat ng kanyang leeg, ito’y habang patuloy nitong sinasalsal ang kanyang kargada.

Inakala ni Kristof na magtatagal ang paglamon ni Ramil sa kanyang leeg, subalit naramdaman niyang nagtuloy-tuloy ang paggapang ng bibig nito pababa hanggang sa matumbok nito ang kanyang kanang utong.

Habang sakmal-sakmal pa rin ang sinasalsal na kargada ng bayaw, sinimulang lamunin ng bibig ni Ramil ang morenong kanang utong ni Kristof na ngayo’y tayong-tayo sa pagkalibog, kaya naman nang malamon ito’y damang-dama ng kanyang bibig ang manigas-tigas nitong naka-umbok na biluging laman na siya namang sinimulang paglaruan at kalabit-kalabitin ng kanyang dila, habang ang bakante niyang kaliwang kamay ay sinimulan namang humimas sa likuran nito.

“Ughh---hhmpp…uugh” Patuloy ng mga mahihina’t halos buntong hiningang ungol ni Kristof, dama niya ang init ng bibig ng bayaw na lumalamon sa kanyang kanang utong kung saan maging ang maskulaod nitong dila ay kumakalabit-kalabit pa sa kanyang pinaka-utong, ito’y habang ramdam niya ang patuloy na pagsalsal ng nakasakmal nitong kanang kamay sa tindig na tindig niyang kargada, habang ang kaliwa nitong kamay ay ramdam niyang humihimas naman sa kanyang likuran.

Hindi siya makapaniwalang ganito ka husay magromansa ang bayaw, halos kahalintulad ng ginawa nitong pagromansa sa kanya nung nakaraan sa baraks, subalit ang pinagkaiba nga lang ay drinoga sila nung gabing iyon kaya’t batid niyang nahayok ng husto si Ramil, subalit ngayong malinaw na kapwa sila nasa normal nilang estado ay hindi siya makapaniwalnag ganito pa rin ito kahusay na magromansa, bagay na tila ba likas na nitong talento, kaya naman hindi niya maiwasang mainggit sa kanyang Ate Ema na malinaw na maraming beses nang naroromansa ng ganito ni Ramil.

“Smooch…Chuup---Smack”
Mga tunog ng mariing paglamon ng bibig ni Ramil sa kanang utong ng morenong bayaw na wari ba’y desidido niyang ubusan ng lasa, kaya naman si Kristof ay patuloy sa pagtingala’t pag-ungol, habang ang mga kamay nito’y kapit na kapit sa hamba ng bintanang kinasasandalan, wari’y tanging bagay na kanyang nakakapitan ng suporta.

Ilang sandali pang dinama ni Kristof ang hayok na paglapa sa kanyang kanang utong bago niya ito naramdamang nilubayan ni Ramil, kaya naman dama niya ang labis nitong pamamasa ng laway nang tantanan ng barakong bibig ng bayaw. Subalit sa paghintong ito ni Ramil sa paglapa sa kanyang kanang utong ay inakala niyang sunod rin nitong pupunteryahin ang kaliwa, subalit naramdaman niyang binitawan nito ang kanyang kargada’t sinimulang tumayo ng maayos sa kanyang harapan.

“Lumuhod ka, Yaw, ako naman ang serbisyuhan mo” Ngising utos ni Ramil kay Kristof, puno ng awtoridad ang kanyang tinig, wari ba’y walang pagpipilian si Kristof kundi ang sumunod.

Kahit may bahagya pagka-dominante sa tinig ang bayaw, hindi na nag-atubili pa si Kristof, hindi na siya nagpakipot pa’t hindi na nagpaligoy-ligoy, bagkus ay lubha na rin siyang nananabik na muling matikman ang kargada nitong lubhang nanlumpo sa kanya nung nakaraan sa baraks, at hindi na siya makapaghintay na muling magpabugbog rito.

Sinimulan niyang lumuhod, dahilan upang tumapat siya sa nakatapis na twalyang katawan ng bayaw kung saan bahagya nang naka-umbok ang harapan nitong laman bagamat malinaw na hindi pa ganap na gising. Hindi niya maiwasang mapangisi, sa isip niya’y barakong-barako nga ang bayaw sapagkat sa kabila ng kanina pa nila pagroromansahan ay sadyang hindi ganap na tumindig ang pamilyado nitong kargada.

Wala na siyang sinayang pa na pagkakataon, sinimulan niyang hawakan ang twalyang nakatapis sa bewang nito sabay itong hinila, dahilan upang lumantad sa kanyang harapan ang pinakatatagong kargada ng bayaw.

Kahit hindi na ito ang unang beses niya itong masilayan ay hindi pa rin niya naiwasang mamilog ang mga mata, kita niyang bahagya na itong kumislot na ngayo’y nasa lima’t kalahating pulgada na ang haba at talaga namang kapansin-pansin na ang pananaba. Hindi rin niya maiwasang mamangha, ito ang unang beses niya itong masilayan sa mas malinawag, kaya naman kita niya ang napaka-angas nitong anyo, maganda ang hubog ng ulo nitong talaga namang mamula-mula’t napakakinis, may kakapalan na rin ang mga buhok rito’t mukhang kargado rin ang mga bayag.

Sinimulan niyang ilapit ang mukha rito, kaya naman agad na sumalubong sa kanya ang bagong paligo nitong samyo—halimuyak ng sabon na naghahalo sa natural na amoy ng isang pamilaydong burat. Hindi siya nakapagtimpi pa, marahan na niyang hanawakan ang nakabalandrang kargada, at wala na siyang sinayang pa na pagkakataon, ang mga ganito kagugwapong pamilyadong kargada’y hindi dapat pinaghihintay, kaya naman agad na niyang ibinuka ang bibig at sinimulang lamunin ang mala-helmet nitong ulo.

Di maiwasang lumalim ng paghinga ni Ramil sabay napatingala nang magsimulang lamunin ng mainit na bibig ng morenong bayaw ang ulo ng kanyang kargada. Dama niya ang lambot at pagkabasa ng dila nitong agad nilaro ang ilalim ba hagai ng ulo ng kanyang kargada.

“Aghh…uhmm” Pagsisimula ng mahihina niyang ungol, sabay napasabunot ng bahagya ang kanyang kaliwang kamay sa buhok ng nakaluhod na bayaw, habang ang kanyang kanang kamay ay napapahimas at paminsan-minsa’y napapasakmal sa sariling hita.

Ilang sandali lang, gawa ng hindi pa ganap na nakatindig ang kargada ni Ramil ay sinimula itong lamunin ng buo ng bibig ni Kristof, dahilan upang buong masakop ng kanyang bunganga ang naturang kargada, at kahit hindi pa ito ganap na nakatayo’y talaga namang halos okupahin na nito ang kanyang bibig.

“Ughh…saraapp niyang Yaw—ughh” Patuloy na ungol ni Ramil, patuloy siyang napapatingala’t paminsan-minsa’y napapakagat pa sa labi sa sensasyong natatamasa mula sa naglilingkod na bibig ng bayaw.

Gawa ng pagkakalamon ng buo ng bibig ni Kristof sa kargada ng bayaw ay talaga namang sumagad ang kanyang ilong hanggang sa nagkakapalang mga bulbol nito, kaya naman lalong naniksik sa kanyang ilong ang halimuyak ng bagong paligo nitong mga bulbol na talaga namang halos makapagpalutang sa kanyang utak, kaya naman tila lalo pa siyang naganahan na pagbutihin ang paglamon sa kargadang legal na pagmamay-ari ng kanyang Ate Ema.

“Ughh…aaghh” Patuloy ng mga mahihina’t halos pabulong na ungol ni Ramil, patuloy ang kanyang pagtingala, at ang malamlam na liwanag na pumapasok sa bintanang kinahaharap niya’y sinasalubong ng kanyang mukha, ito’y habang abala ang kanyang nakaluhod na bayaw sa pagpapaligaya sa kanyang kargada.

Mula sa simpleng paglamon lamang, gawa ng bahagya na rin namang tumaba’t umunat ang kargadang nilalamon, sinimulan nang pasikipin ni Kristof ang kanyang mga labi, sabay inumpisahang i-atras abante ang kanyang ulo, dahilan upang tila magsimulang sakmalin at salsalin ng kanyang mga labi ang kahabaan ng ginigising niyang kargada ng bayaw.

“Ughh---shiit…sarap niyan, Yaw…aaghh” Patuloy na ungol ni Ramil, sa bawat saglit ay lalong napapakapit ang kanyang kaliwang kamay sa buhok ni Kristof, habang ang kanan naman ay hindi mawari kung hahaplos sa kanyang kanang hita, sa likod o sa tiyan sa di mawaring sensasyon. Dama niya ang pag-atras abante ng bibig ni Kristof sa kanyang kargada, kaya naman tila sinasalsal ng isang mainit-init, makipot at namamasang bibig ang kanyang kargada, kaya naman hindi na rin niya mapigilan ang balakang na kusang sumalubong sa bawat pag atras-abante ng naturang bibig.

“Schlurp! Schlak! Glk! Glorp!”
Ingay ng pagsalubong ng kargada ni Ramil sa umaatras-abanteng bibig ng bayaw, mga ingay na tila mas humihigit pa kesa sa mga pigil at pilit na nililimitahan niyang ungol.

Dama ni Kristof ang pagsisimulang pagsalubong ng kargada ng bayaw sa kanyang bibig, wari ba’y nakiki-isa itong lamunin niya ng buo at tila ba nakikipagtulungan na upang mapabangon ito. Hindi niya maintindihan kung anong libog ang pumasok sa diwa ni Ramil at kung bakit ito nagpapaubaya ng ganito ngayon, bagay na hindi niya inakalang magagawa nito ni minsan, subalit ano man ang dahilan ay wala na siyang pakielam, ang mahalaga ay masamantala niya ang pagkukusang loob ng bayaw na pagserbisyuhan ang katawan nito, at sa pansamantalang pagnanakaw niya rito mula sa kanyang Ate Ema.

“Putang inang burat to, napakamalasa, napakadulas”
Wika ni Kristof sa isipan, dama niya ang labis na pagkadulas ng nilalamong kargada ng bayaw, at kahit batid niyang bago itong paligo ay sadyang hindi ito nawalan ng lasa, bagkus ay nanatili ang sustansya nitong hindi nalalayo sa nalasahan niya nung nakaraang isinubo niya ito sa baraks.

Ramdam niya ang napapahigpit na pagkakasabunot ng kaliwang kamay ni Ramil sa kanyang buhok, wari ba’y ginagabayan ito sa kanyang pag atras-abante na sinasabayn rin ng pagsalubong ng balakang nito, ito’y habang pansin rin niya ang tila di mapakali nitong kanang kamay na di mawari kung saan hahaplos, kaya naman hindi niya maiwasang mapangisi, batid niyang unti-unti nang naunuot sa bayaw ang sensasyong kanyang ipinagkakaloob.

Napalingon siya sa mukha nito, at kita niyang nakatingala ito’t nakabukas ang bibig na naglalabas ng mga pasaldak at tila pigil na ungol, at kahit bagong paligo’y kita niya ang pagsisimulang pagdaloy ng pawis sa leeg nito na dumadaan pa sa maumbok nitong adams-apple na umaakyat-baba pa sa bawat paglunok nito, kaya naman hindi niya maiwasang lalong mabighani, ang ganitong ekspresyon pa lamang ng pinakapapantasyahang bayaw ay halos makapagpalusaw na sa kanya.

“Tangina, susulitin kita Kuya Ram, madalang ko lang mahiram ang burat mo mula kay Ate Ema, kaya’t sisiguradihin kong magpapakasasa ako sayo, hehe”
Ngising wika niya sa isip, habang patuloy na pinagmamasdan ang nalulunod na ekspresyon ng bayaw sa kakaiba niyang serbisyo.

Ilang sandali lang, sa patuloy niyang paglamon sa pamilyadong kargada ng bayaw ay naramdaman na niya ang unti-unti nitong tuluyang pag-unat at ang tila lalo nitong pagtaba, dahilan upang lalo nitong sakupin ang kanyang bibig kung saan nagsimula nang maabot ng ulo nito ang nakabitin niyang ngala-ngala sa lalamunan. Hindi niya maiwasang matuwa, malinaw na nakapa na niya ng tuluyan ang libog sa katawan ng bayaw at tuluyan nang bumangon ang barako nitong kargada.

“Ughh---sige pa Yaw…aaghh” Patuloy na ungol ni Ramil, puno ng pakiusap ang nalulunod niyang tinig habang patuloy na dinarama ang serbisyo ng bibig ng nakaluhod na bayaw. Ramdam na niya ang tuluyang pagbangon ng kanyang kargada, kaya naman batid niyang nagsisimula na itong manikip sa bibig ni Kristof.

Ilang sandali lang, naramdaman na niyang tuluyan nang tumindig ang kanyang kargada, at damang-dama na ng ulo nito ang lalamunan ni Kristof, kaya naman napalingon siya rito’t kita niyang napapapikit na ito’t halos maluha na gawa marahil ng laki ng kargadang nilalamon nito, at batid niyang iluluwa ito ni Kirstof dahil malinaw na hindi kaya ng bibig nito ang buong lumamon ng pitong pulgadang burat, kaya naman bago pa ito maluwa ni Kristof ay ginamit na niya ang dalawang kamay upang hawakan ng husto ang ulo nito, kaya naman sa ginawa niyang ito’y napamulat ang mga mata ni Kristof at napatingin sa kanya, subalit isang matalinhagang ngisi lamang ang kanyang itinugon, kasunod nito’y sinimulan niyang lakasan ang pag atras-abante ng kanyang balakang, dahilan upang magsimulang suntukin ng pitong pulgada niyang kargada ang bibig ng morenong kapatid ng kanyang asawa.

“Gluurk…Ghlok----Slrch… krch!”
Malalakas na tunog ng pagsalpok ng umaaribang kargada ni Ramil sa bunganga ng bayaw, ito’y habang mahigpit niyang hinahawakan ang ulo nito upang matiyak na naibabaon niya ng husto ang kanyang karagada sa bibig nito sa kanyang bawat pagbayo.

Napapikit na lamang si Kristof sa ginagawa ng bayaw, dama niya ang napakalakas na pagbayo ng balakang nito kung saan halos maputol ang kanyang ilong na sumusubsob sa mga bulbol nito at damang-dama rin niya ang napakalakas na pagsuntok ng pitong pulagadang pamilyadong kargada nito direkta sa kanyang lalamunan kaya naman ang nakabitin niyang ngala-ngala’y nagmistula nang punching bag sa walang tigil na pagtumbok ng mala-helmet na ulo ng kargada nito, at kahit gaano niya lakihan ang pagkakabuka ng kanyang bibig ay tila sadyang mawawarak ito sa lakas ng pagbarurot rito ni Ramil.

“Tangina mo, bakla ka pala Yaw ha?! Kaya ayan, tanggapin mo ang burat ko---ughh!” Ungol na sambit ni Ramil, puno ng pang-uuyam ang kanyang tinig habang patuloy na napapatingala sa kanyang pagbayo sa bibig ni Kristof.

“Burat ko pala ang gusto mo, kaya ayan, lamunin mong gago kah---aaghh” Patuloy niyang pagmamaltrato, hindi lamang sa pamamagitan ng pagbayo niya sa kinakawawang bibig ng bayaw kundi maging sa kanyang mismong mga salita.

“Schlurp! Schlak! Glk! Glorp!”
Patuloy ang pagsalpok ng kanyang kargada sa nilalagari nitong bibig ng bayaw, kaya naman hindi na rin napigilan ng mga mala ni Kristof ang mapapikit kasabay ng pagtulo ng di mapigil na luha sa gilid ng mga ito. Hindi niya lubos akalaing ang isang pitong pulgadang burat na hindi pa man din biro ang taba ay walang desiplinang sumusuntok sa kanyang lalamunan, at sa lakas ng bawat pagbayo nito’y talaga namang ramdam niya hindi lamang ang pagkalunod ng kanyang ilong sa nagkakapalan nitong bulbol kundi maging ang paghampas ng may kabigatan nitong bayag sa ibabang bahagi ng kanyang mukha.

“Tangina mo, yan lang ang dapat sayo, ipapadama ko sayo kung paano ka parusahan ng burat na pinapantasya mo…ughh” Patuloy ng mapang-insultong sambit ni Ramil sa minamaltratong bayaw, ito’y habang walang tigil ang kanyang balakang sa marahas nitong pag-atras abante at ang malalakas na pagbugbog ng kanyang kargada sa barako nitong bibig.

Hindi rin niya maitanggi, sadyang nasasarapan siya sa bibig ng bayaw sapagkat ibang-iba ito sa bibig ng kanyang asawa, at higit sa lahat ay kayang-kaya niya itong bayuhin nang sagaran—nang walang pag-iingat, hindi tulad ng pagpapasubo niya sa kanyang asawa na kinakailangang marahan at maalaga. Isa pa’y sadyang may kakaibang epekto sa kanya ang katotohanang ang binubugbog ng kanyang burat ay bibig ng isang barako, lalaking may nobya, at higit sa lahat ay ang bunsong binatang kapatid ng kanyang asawa.

“Ughh…malapit na ko Yaw—t-tangina mo—ughh”

“Puputukan kita sa bibig Yaw—ughh” Mga impit ng babalang ungol ni Ramil, sa patuloy niyang pagbayo sa naglalaway na bibig ng morenong bayaw ay nagsimula na niyang maramdaman ang pag-akyat ng mainit niyang likido sa linya ng kanyang kalamnan, kasabay ng pagsisimulang pagbagal at paglalim ng kanyang paghinga na sinasabayan na ng tila paninigas ng kanyang mga tuhod, senyales ng nalalapit na niyang pagbulwak.

“Gnap-gnap! Sluck!”
Patuloy na pagsuntok ng mayabang na burat ni Ramil sa namamasang lalamunan ni Kristof, hindi na niya alintanang nasasaktan ang bayaw, hindi niya alintanang halos mag-agaw hininga na ito gawa ng walang habas na pagbara ng umaatras-abante niyang kargada sa lalamunan nito, ang mahalaga lamang sa kanya ang mabugbog niya ang bibig nito na nagnanasa sa kanyang kargada.

Si Kristof ay patuloy lamang sa pagpikit, habang patuloy rin ang pagtulo ng di mapigil na luha sa gilid ng kanyang mga mata na reaksyon hindi ng lungkot kundi ng patuloy na pagtama ng mala-kabuteng ulo ng sumusuntok na kargada ng bayaw sa kanyang lalamunan. Hindi rin siya makapaniwalang ganito kabarumbado ang bayaw sa pagbayo, hindi niya mawari kung sa kanya lamang o maging sa asawa nitong si Ema, sapagkat sa kabila ng malumanay nitong postura’t nakabibighaning kagwapuhan ay may itinataglay pala itong barumbadong ugali sa pagbayo.

Gayon pa man, inihanda na lamang niya ang kanyang sarili, kita niya ang labis na paglalim ng tiyan nito, maging ang tila panunuwid ng mga umaariba nitong tuhod ay hindi nakaligtas sa kanyang pansin—mga senyales ng napapalapit nitong pag abot sa sukdulan.

Nabubugbog man ang bunganga sa walang habas na pagbayo ng pitong pulgadang kargada ng bayaw, hindi maiwasang manabik ni Kristof, sapagkat batid niyang nakatakda siyang bugahan ng pamilyadong burat na ito ng saganang tamod—tamod ng pinakapapangarap na bayaw na hindi niya natikman mula sa huli nilang pagniniig nung nakaraan. Sa totoo’y hindi pa siya nakakatikim ng tamod, lalo pa’t tanging itong kargada pa lamang talaga ni Ramil ang tanging burat na natikman niya, kaya naman wala siyang ideya sa kung ano ang lasa nito, subalit hindi niya maiwasang masabik sapagkat sa wakas ang pinakapapantasyahang likido ng lakas ng hinahanggang bayaw ay nakatakda nang ipagkaloob nito sa kanya.

“Skrrk! Shlak-shlak!”
Lalong lumakas ang pagbayo ni Ramil sa bunganga ng morenong bayaw, kaya naman lalo pang namasa ng laway ang bibig nito na nagsisimula nang magsi-umapaw, kaya naman lalo ring lumakas ang pagtumbok ng ulo ng kanyang kargada sa lalamunan nito maging ng paghampas ng kanyang pamilyadong bayag sa ibabang bahagi ng mukha nito.

“Uggh—Y-yaww…ughh----”

“Y-yaw l-lalabas na Y-yaww—aaghh!” Lalo siyang napatingala, kasabay ng labis na pagbuka ng kanyang umaalulong na bibig, ramdam niya ang ang labis na panunuwid ng kanyang mga tuhod kasabay ng pagtingkayad ng kanyang mga talampakan.

Napapikit na lamang ng mariing si Kristof, hindi niya mabatid kung kakabahan siya, sisimangot sa sakit ng pagbayo ng bayaw o mananabik sa napipinto na nitong pagbulwak. Halos bumaon ang kanyang ilong sa sagarang pagtama nitong sa mga bulbol ni Ramil, habang dama niya ang labis na pag-kalembang ng kanyang ngala-ngala sa lalamunan gawa ng walang habas ritong pagsuntok ng ulo ng pitong pulgadang kargadang patuloy na bumubugbog sa kanyang bunganga, maging ang patuloy na paghampas ng mga bayag nito sa ilalim na bahagi ng kanyang mukha’y ramdam na ramdam niya. Kita niyang lubha nang nangisay ang mga hita ni Ramil, kaya naman inihanda na niya ang kanyang sarili sa pinakananabikang gantimpalang ipagkakaloob nito sa kanya.

“Ughh…Yaw ayann—naahh—ughhh!” Ungol ni Ramil, tila lalong nanigas ang kanyang mga hita’t pakiramdam niya’y hinigop ng kanyang katawan ang lahat ng kanyang laman, dama niya ang mabilis na paggapang ng likido sa linya ng kanyang kargada kasunod nito ay ang ilang pagpintig.

“Tay?”

Saktong pagpulandit ng kanyang katas sa kinababaunang lalamunan ng bayaw, bigla siyang natigilan kasabay ng panlalaki ng mga mata nang marinig ang isang pamilyar na boses sa kanyang likuran.

Gabi ng Lihim

“Hays… mabuti na lang talaga hindi tuluyang pumasok si Jaeden kanina, kundi talagang hindi ko alam kung paano ako magpapaliwanag—kung bakit nakasalpak ang kargada ko sa bibig ni bayaw—at kasalukuyan pa akong nilalabasan”
Tila buntong-hiningang wika ni Ramil sa kanyang isip.

Maghahating gabi na, at kasalukuyan na siyang nakahiga dito sa silid ng bayaw na si Kristof kung saan naglatag lamang sa sahig sapagkat saktong dalawahang tao lamang ang nao-okupa ng kama ni Kristof at kasalukuyan ay ang mag-amang sina Kristof at Tay Pio ang nakahiga sa naturang kama na batid niyang kasalukuyan na ring tulog.

Kanina pa rin siya nakahiga, subalit hindi niya batid ngunit sa kabila ng pagod niya maghapon ay hindi pa rin siya madalaw ng antok, habang ang mga nangyari kaninang tanghali’y patuloy na namumutawi sa kanyang isipan, lalo na ang muntikang pagkahuli sa kanila ng anak na si Jaeden habang kasalukuyan niyang binubulwakan ng pinalalamon niyang burat sa bunganga ng bayaw na si Krsitof.

Magpahanggang sa ngayon ay halos hindi pa rin siya makapaniwala kung gaano kabilis ang mula sa labis na galit at pagkadismaya sa bayaw lalo na ang pagkadiskubre niya ng pagtatago nito ng kanyang brief na pinagsalsalan pa nito—ang usapan nila kaninang tanghali na nagsimula sa komusyon subalit natapos sa isang napakainit subalit nakakalaglag-pusong tagpo kung saan nauwi nga ito sa isang romansahan hanggang sa pagpapalamon ng kargada sa bayaw at sa puntong pagpapabulwak niya sa bunganga nito’y ang pagkatok naman sa pinto ng anak niyang si Jaeden, bagay na nagbigay ng napakalakas na bugso ng kaba sa kanya kanina lalo pa’t nung oras na iyon ay hindi naka-kandado ang pinto at may kakayahan ang anak na pumasok at makita sila sa ganoong tagpo, mabuti na lamang at hindi nito naisipang magtuloy-tuloy na pumasok, bagkus ay kumatok muna kaya’t nagkaroon pa sila ng pagkakataong maitigil ang kanilang ginagawa.

Gayon pa man, magmula kanina’y hindi niya maiwasang kutuban, sa distansya ng anak kanina, kahit nasa labas ito ng pinto ay hindi niya maiwasang magduda na baka may narinig ito, lalo pa’t kanina’y habang nagaganap ang kanilang mapusok na eksena’y hindi na niya namalayan ang lakas ng kanyang mga ungol—bagay na batid niya sa sariling hindi malabong narinig ng anak.

Isa pa, magmula kaninang nananghalian sila’y pansin niya ang tila pananahimik ng anak, malayo sa kulit ng kambal nitong si Haeden, bagay na di rin maiwasang makapagpasagi sa kanyang isipan na baka may kung anong gumugulo sa isipan nito, at ngayon pa lamang ay natatakot na siyang baka may pagdududa na ang anak sa mga maaring narinig kanina sa labas ng pinto.

“Naku, wag naman sana…”
Tanging naibulong niya sa isipan. Hindi lubos maisip kung anong maaring maisip ng anak na si Jaeden oras na may narinig nga itong mga ungol niya kanina, at sa edad nitong katorse anyos ay alam niyang hindi na lingid rito ang ibig sabihin ng ganoong mga ungol.

Abala siya sa pag-iisip habang nakahiga ng patagilid sa lapag nang magulat siya sa biglaang paggapang ng isang kamay sa kanyang tagiliran, bagay na nakapagpabalikwas sa kanya’t nakapagpalingon sa kanyang likuran, at laking gulat niya nang tumambad sa kanya ang madilim na imahe ng bayaw na si Kristof, subalit sa kabila ng dilim ng silid ay kita niya ang mapanukso nitong ngisi na nasisinagan ng malamlam na liwanag ng lampara mula sa isang sulok ng silid.

“Yaw?” Gulat niyang bulong, sabay kunot-noo sa nakangising bayaw. Hindi niya maiwasang magulat, lalo pa’t batid niyang nakahiga sa kama ang bayaw at kanina pa tulog, ngunit ngayo’y hindi niya namalayang nakababa na pala ito sa lapag at nakapwesto na sa kanyang likuran.

“A-anong ginagawa mo Yaw?” Kunot-noo niyang bulong kay Kristof, halatang nagugulat hindi lamang sa biglaang pag-iral nito sa kanyang likuran kundi maging sa paggapang ng kamay nito sa kanyang kanang tagiliran.

“Hehe, mukhang malalim ang iniisip mo Kuya Ram ah?” Ngisi namang bulong ni Kristof, tila may pangsisiyasat subalit may kulit ang kanyang tinig, sabay marahan pang pinadausdos ang kamay at kinapa ang nakatagilid na abs sa tiyan ng bayaw.

Lalong napakunot-noo si Ramil sa ginawang pagpapagapang ng bayaw ng kamay nito sa kanyang abs, bagay na nagpakaba ng husto sa kanya lalo pa’t batid niyang hindi lang silang dalawa ang narito, kundi nasa kama rin ngayon ni Kristof ang biyenang si Tay Pio.

“Ano bang ginagawa mo Yaw? Andyan si Tay Pio baka makita tayo” Pabulong subalit tensyonadong pagsuway ni Ramil sa bayaw, hindi lubos maisip ang maaring kahihinatnan ng delikadong kilos ng bayaw sa presensya ng lalaking biyenan.

“Tulog naman na si Itay, hehe” Ngising bulong naman ni Kristof, wari ba’y napakamapang-undyok ng tinig at tila ba may umuusbong na kalokohan sa isipan.

“Nabitin ako sa ginawa natin kanina, Kuya” Ngisi pa niyang bulong. “Istorbo kasi si pamangkin”

“Tara sa labas Kuya, pag-usapan natin yang lalim ng iniisip mo” Ngisi niyang bulong, sabay bahagya pang dila sa kanang tenga ng bayaw.

Hindi naman maiwasang mangiligkig ni Ramil sa biglaang pagdampi ng mainit-init at basang dila ng bayaw sa kanyang kanang tenga, bagay na tila lalong nakapagpakabog pa ng kanyang dibdib lalo pa’t andito nga sa silid si Tay Pio, subalit tila walang takot sa mapangahas na kilos ang bayaw na si Kristof.

Hindi rin niya maiwasang mabigla sapagkat tila ba anglakas na ng loob ni Kristof na kumilos ng ganito, marahil ay dahil batid nitong hindi na siya galit sa kanya, at marahil nga ay bitin talaga ito sa nangyari sa kanila kaninang tanghali gawa nga ng biglaan nitong pagkaputol at pagka-istorbo sa pagkatotok sa pinto ng anak niyang si Jaeden.


Dis-oras na ng gabi, subalit hanggang ngayo’y hindi pa rin makatulog si Jaeden. Kita niyang mahimbing na ang tulog ng kambal niyang si Haeden sa kanyang tabi, habang ang pinsang si August ay dinig na rin niya ang hilik, subalit eto siya, sadyang hindi makapa ang antok, imposibleng dahil ito sa kanyang tinutulugang silid, imposibleng namamahay siya lalo pa’t dati na siyang komportable sa silid na ito.

Hindi niya maitanggi, alam niyang ang agam-agam sa kanyang isipan na kanina pa siya ginugulo ang siyang hindi nagpapadalaw ng antok sa kanyang diwa.

“Pero hindi ako pwedeng magkamali, alam kong ungol ni Itay yung narinig ko kanina sa labas ng silid ni Tito Kristof”
Muling pagsipa ng duda sa kanyang isipan.

Magmula kaninang tanghali’y hindi na mabura sa kanyang isipan ang narinig kaninang tinawag niya ang ama mula sa labas ng pinto ng silid ng tiyuhing si Kristof dahil sila’y manananghalian na, subalit sa kanyang paglapit sa pintong iyon ay dinig niya ang mahihinang pag-ungol ng ama, bagay na nagpahinto sa kanya.

“Ughh…Yaw ayann—naahh—ughhh!”

Muling panunumbalik ng detalyadong ungol ng ama na kanyang narinig kanina, bagay na bukod sa katotohanang isa iyong ungol ay nabigla rin siya sapagkat ang alam niya’y wala ang tiyuhin sa bahay subalit sa kanyang pagkagulat ay kasama pala ng ama sa loob ng naturang silid.

“Ano kayang ginagawa nila Itay doon kanina? Bakit siya umuungol ng ganon?”
Dagdag na tanong niya sa isipan.

Bagamat sadyang wala siyang nasilayan sapagkat hindi naman siya pumasok sa naturang silid kanina at hindi nakita ang tunay na nangyayari sa loob, sinabi ng kanyang ama na nag-uusap lamang daw sila ni Kristof, kaya’t nung tagpong iyon ay pinabatid na lamang niya na pinatatawag na siya ng ina upang mananghalian at sabay na ring lumisan sa harapan ng naturang pinto at matapos lang ang ilang sandali ay nakita na niyang sabay na dumating sa kusina ang ama at tiyuhin at sinaluhan sila sa pananghalian. Sa katunayan ay maging ang inang si Ema at lolo’t-lolang sina Trinning at Pio ay nagulat nang makitang dumating na pala si Kristof.

Sa pananghalian ring iyon ay hindi rin nakaligtas sa kanya ang nakitang pasikretong ngisian ng ama at tiyuhin, bagay na lalong nakapagpalalim ng kanyang mga agam-agam.

“Hays, bakit ko ba iniisip to?”
Kunot-noong wika niya sa isipan.
“Hindi ba’t parang pinagdududahan ko na rin si Itay sa mga kaisipang ito?”

“Hays, alam kong mali ang iniisip ko, alam kong walang kakaibang ginagawa sina Itay at Tito Kristof, alam kong may ibang dahilan ang mga ungol na narinig ko kanina, at alam kong hindi niloloko ni Itay si Inay”
Pilit niyang pangungumbinse sa sarili.

Muli niyang inayos ang pagkakapatong ng ulo sa kanyang unan, inihahanda na sana ang sarili sa tuluyang pagtulog nang muling napamulat ang kanyang mga mata nang makarinig ng mga kaluskos sa labas ng pinto ng silid na kinahihigaan, ngunit ang lalo pang nakakuha sa kanyang atensyon ay ang mga tila pagbubulungan ng dalawang tao, bagamat sa hina ng boses ay sadyang hindi niya naintindihan, ngunit kahit bulong lamang ay hindi siya maaring magkamali, batid niyang boses ang mga iyon ng ama’t tiyuhin.

“Huh? Si Tatay at si Tito Kristof?”
Kunot-noo niyang tanong sa sarili. Kasabay nito’y hindi maiwasang mamutawi ang duda sa kanyang isipan, lalo pa’t kasalukuyang gumugulo pa sa kanya ang narinig na ungol ng ama kanina sa labas ng silid ng tiyuhin, maging ang sikretong pagngingisian at titigan ng mga ito kaninang pananghalian.

“Anong ginagawa nila Tatay at Tito Kristof ng ganitong oras? Bakit hindi pa sila tulog? At bakit lumabas pa sila ng silid?”
Sunod-sunod na mga tanong sa kanyang isipan, hindi mawari kung ano ang katanggap-tanggap na dahilan ng pagbangon ng ama’t tiyuhin sa higaan sa dis-oras na ng gabi.

Hindi niya mawari, ngunit kahit mga bulong lamang na hindi maintindihan ang narinig ay isang malakas na duda ang dumapong kutob sa kanya, wari ba’y ang mga bulong na iyon ay may mga hangarin, may ibig sabihin, at higit sa lahat ay wari ba’y mga bagay na kailangan niyang malaman.

Biglang kumabog ang kanyang dibdib, tila ba lalong lumakas ang kanyang kutob na may nangyayari sa pagitan ng ama at tiyuhin na kailangan niyang malaman.

Naisip niya, ang tila pagbagabag ng kanyang isipan at hindi pagdalaw ng antok sa kanya ngayong gabi’y isang signos na may mga bagay siyang kailangang matuklasan, wari ba’y isa na itong pagkakataon upang malinawan at masagot ang mga tanong sa kanyang isipan na kanina pang tanghali nanggugulo’t nagpapabagabag sa kanya.

Nagpasya siyang magpalipas ng ilang sandali upang matiyak na nakalampas na sa kanilang silid ang ama’t tiyuhin.

Nang matiyak na tahimik na muli, marahan siyang lumingon sa dalawang katabi, sa kanyang kanan ay ang kambal na si Haeden na malinaw nang malalim ang tulog gawa ng mahina pa nitong paghilik, at sa kanyang kaliwa nama’y nakapwesto ang pinsang si August na batid niyang kanina pa rin tulog.

Sinimulan niyang kumilos—marahan, tahimik at tiyak, sinikap na bumangon nang hindi maiistorbo’t magigising ang mga katabi sa kama; balak niyang sundan kung saan magtutungo ang ama at tiyuhin at umaasang madiskubre ang anumang sagot sa kanyang mga duda sa isipan.

Dahil gawa lamang sa makintab na tabla ng kahoy ang sahig ng bahay ay tahimik niyang nailapag ang mga paa sa sahig, naglakad palapit sa pinto at muli’y sinikap na hindi makagawa ng anumang ingay na maaring magbigay senyales sa kanyang paglabas sa silid.


Paglabas ng silid, gawa ng patuloy na pagkawala ng kuryente dulot ng pananalasa ng bagyo ay sadyang madilim pa rin ang buong bahay, kaya naman halos hindi niya maaninag ang paligid, at sa parehong pagkakataon ay hindi maiwasang matakot lalo pa’t likas siyang may pagkamatatakutin.

Gayon pa man, dahil mas malakas ang tawag ng kyuryosidad patungkol sa mga narinig sa ama’t tiyuhin, at dahil memoryado naman niya ang bahay na ito’y nagpatuloy na lamang siyang sundan ang mga ito, bagamat sadyang wala siyang ideya kung saan ang mga ito nagtungo.

Marahan ang kanyang kilos, tahimik ang bawat paghakbang, bawat sulok ay maingat niyang tinitignan, inaabangan ang anumang anino na maaring maging senyales ng pag-iral ng ama at tiyuhin, subalit sa ilang sandali niyang paglalakad sa madilim na pasilyo dito sa ikalawang palapag ng bahay ay sadyang wala siyang nakitang bakas ng pag-iral ng dalawa.

Natatakot man gawa nang naglalabang takot sa dilim at kaba sa pagtangkang pagsunod sa ama at tiyuhin, tila mas malakas ang kyrusyosidad na matuklasan ang maaring sagot sa mga agam-agam sa kanyang isipan, kaya naman nagpasya siyang magpatuloy sa pagsunod at nagpatuloy patungo sa hagdan pababa.

Pagkababa niya sa unang palapag ng bahay ay agad bumungad sa kanya ang madilim at malamig na sala, subalit muli ay wala siyang mahagilap ritong anino ng dalawa.


“Nasaan yung mga yun?”
Kunot-noo niyang tanong sa isipan, tila hindi na mawari kung saan na marahil nagsisuot ang ama at tiyuhin at kung bakit hanggang dito sa sala ng bahay ay hindi niya matagpuan ang mga ito.

“Hmm…hindi kaya’y nasa banyo ang mga yun?”
Biglang ideya niya sa isipan.
“Tama! Marahil nasa banyo nga sila!”

Lalo mang kinakabhan sa mga posibilidad sa kanyang isipan, hindi na siya nagpasya pang umatras, kaya naman muli’y sinimulan niyang humakbang sa mas malamig na sementadong sahig ng lapag, at dahil wala siyang suot na anumang sapin sa paa’y sadyang naging tahimik ang kanyang bawat hakbang.

Sa kabila ng dilim, gawa ng pagka memorya niya sa pasikot-sikot ng nitong bahay ng mga lolo’t lola’y matagumpay niyang narating ang banyo. Nung una’y sinubukan pa niyang magtago’t makiramdam, subalit agad niyang napansin na bukas ang pinto ng madilim na banyo, at kahit paano niya talasan ang pandinig, sadyang wala siyang marinig na anumang kaluskos o bulungan, senyales na wala rin sa banyo ang dalawang taong kanyang sinusundan.


“Huh? Eh saan naman nagtungo sina Tatay at Tito?”
Kunot-noo niya muling tanong sa isipan, hindi maiwasang mapakamot na sa ulo sapagkat hindi na niya mawari kung saan maaring mahagilap ang ama at tiyuhin na nagpapadaloy ng agam-agam sa kanyang isipan magmula kaninang tanghali.

“Hindi kaya sila lumabas ng bahay? Pero umaambon sa labas? Ano namang gagawin nila sa labas?”
Tanong niyang muli sa isipan, hindi mawari kung lumabas nga ba ng tuluyan ang ama at tiyuhin lalo pa’t dinig niya ang pagpatak ng ambon sa bubong ng bahay maging ang napakalamig na ihip ng hangin.

Natatakot mang lumabas lalo pa’t bukod sa madilim ay sadyang malalim na ang gabi, lalo pa’t dito sa kanilang baryo ay kalat ang mga kwentong bayan tungkol sa mga nakakatakot na nilalang tuwing gabi tulad ng Kalagmuro, subalit sa kabila ng mga takot na ito’t alinglangan, hindi niya maiwasang manghinayang kung aatras pa sa paghahanap at pagsunod sa ama at tiyuhin, lalo pa’t narito na siya at ilang hakbang na lamang ang patungo sa labas.

“Bahala na, siya ring narito na ako, sisilip lang naman ako sa labas, hindi naman ako tuluyang lalabas”
Tila pangungumbinse na lamang niya sa sarili.

Lubha mang natatakot, pilit niyang nilakasan ang loob, at dahil narito na siya sa banyo ay nagpasya siyang sa labas ng pinto dito sa kusina na lamang siya sumilip lalo pa’t permanenteng bukas ang pinto rito.

Marahan siyang humakbang, ang bawat kilos niya’y tahimik at tiyak, at tanging ang malakas na pagtambol lamang ng kanyang puso at ang mahihinang patak ng ambon sa bubong ang tanging maririnig, habang ang malamlam na liwanag mula sa mahinang apoy ng lampara sa kusina ang kanyang tanging nagiging gabay sa bawat hakbang.

Pagtungo niya sa kusina, at aktong lalabas na sana siya sa likurang pinto upang silipin ang labas nang bigla siyang mahintuan sa narinig.


“Srkk---tsupp…kklrk”

Mabilis siyang napahinto, kasabay ng lalong paglakas ng kabog sa kanyang dibdib. Napalingon siya, subalit hindi tiyak kung saan nanggagaling ang narinig.

“Ano yun?”
Kabadong tanong niya sa sarili, hindi mawari kung saan nanggagaling ang naturang tunog, bagay na batid niyang tunog ng lumalapa ng mga basang laman.

“Naku, hindi kaya’y ang Kalagmuro na yun?”
Halos mangatog niyang suspetya sa isipan, hindi maiwasang lubhang matakot sa posibilidad na isang nakakatakot na nilalang na Kalagmuro ang narinig.

“Hindi nga kaya ang Kalagmuro na yun? At baka nilalamon na ang mga alagang manok ni Lolo!”
Dagdag pa niyang duda, tila malakas ang suspetya sa isipan na sa isang Kalagmuro nagmumula ang mga narinig na tunog ng paglapa, at hindi maiwasang maisip ang posibilidad na baka ang mga alagang manok na ng kanyang Lolo Pio ang kasalukuyang nilalamon ng naturang nilalang.

Nangangatog man sa takot, hindi niya maiwasang sagutin ang kyuryosidad sa isipan. Batid niyang maraming kwento-kwento dito sa kanilang baryo ang patungkol sa Kalagmuro—isang nilalang na may kulubot na balat at may napakahabang dila at madalas umatake tuwing sa dilim, subalit nangangatog man sa takot, hindi niya maiwasang alamin at kumpirmahin kung ang kinatatakutang Kalagmuro na nga ba ang naririnig.

Napansin niya ang isang lumang tubo na nakadandal sa tabi ng hamba ng pinto, kita niya may katabaan ito”t mukhang solidong matigas—isang sandatang maari niyang gamitin sa sino mang nilalang na iyon kung sakali, kaya naman mabilis ngunit tahimik niya itong dinampot, at lubha mang natatakot ay nagdesisyon niyang i-apak ang mga paa sa malamig na lupa sa labas, nanginginig subalit tahimik na nagpasyang humakbang at sundan kung saan man nanggagaling ang tunog na narinig.

Sa kabilang banda’y lingid sa kaalaman ni Jaeden na sumunod sa kanyang pagbangon ang nakatatandang pinsang si August at sinundan siya palabas ng silid.

Kahit tahimik ang naging pagkilos at pagbangon kanina ni Jaeden sa kanyang tabi, gawa ng sadyang mababaw niyang pagtulog ay hindi niya naiwasang malingat, at dahil oras na malingat siya’y sadyang nahihirapan na niya muling makapa ang antok ay isang kapilyuhan na lamang ang pumasok sa kanyang isipan at napagpasyahang sundan ang bumangon na pinsan.

Batid niyang iihi ito marahil kaya bumangon at lumabas ng silid, kaya naman napagpasyahan niya itong sundan upang takutin at gulatin.

Subalit nakuha na niyang mabaybay ang pasilyo sa ikalawang palapag, maging ang makababa sa unang palapag ng bahay ay sadyang hindi niya mahagilap ang nakababatang pinsan, dagdag pa ang dilim ng kawalan ng ilaw kaya’t lalong hindi niya malaman kung saan ito nagtungo.

“Hmm, malamang sa banyo yun umihi, gulatin ko nga! Hehe”
Ngising wika niya sa isip, puno ng planong kapilyuhan ang kanyang isipan.

Sinimulan niyang tahimik na humakbang patungo sa banyo, at kahit madilim ay memoryado na niya ang bawat pasikot-sikot nitong bahay, subalit sa kanyang pagtungo sa banyo’y laking pagtataka naman niya nang hindi niya dinatnan doon ang pinsan.


“Huh? Nasaan ang batang yun?”
Kunot-noo niyang tanong sa isipan, hindi maiwasang maguluhan kung saan nagtungo ang pinsan.

“Imposibleng nagkasalisihan kami?

Tiyak na makakasalubong ko dapat siya kung babalik man siya sa kwarto”
Wika pa niya sa isipan, kaya naman lalo siyang naguluhan.

“Hmm, siguro sa labas yun umihi”
Duda niya sa isip.
“Hehe, lagot ka Insan, gugulatin kita!”

“Pero malamang sa harapan ng balkunahe yun umihi, imposible dito sa likod yun lumabas upang umihi”
Hinuha pa niya, batid niyang likas na matatakutin ang pinsan kaya’t alam niyang sa harapan ng balkunahe sa labas ito marahil umihi at hindi rito sa likuran, kaya naman kahit mas malapit na ang likuran ng bahay ay nagpasya siyang tunguhin ang sala at doon lumabas patungong balkunahe upang matunton ang pinsan at magawa ang kapilyuhang binabalak—yun ay ang takutin ito’t gulatin.


“Srpp---tsupp…slrrkk”
Habang humahakbang palapit ay patuloy na naririnig ni Jaeden ang mga tunog nang naturang paglapa—mga tunog na pilit sumisingit sa mahinang ingay ng patak ng ambon sa bubong at maging ng paghampas ng malamig na hangin, at habang siya’y nalalapit sa naturang tunog ay ang siya ring paglakas ng kabog ng kanyang puso sa kaisipang ang kinatatakutang Kalagmuro ang maaaring kasalukuyang pumupunterya sa mga alagang manok ng kanyang Lolo Pio.

“Hmm, hindi ako pwedeng magkamali, sa batalan nanggagaling ang tunog!”
Kumpyansa niyang wika sa sarili, natitiyak niyang tama ang kanyang pandinig, at alam niyang sa batalan dito sa likod ng kusina ng bahay nanggagaling ang ingay ng paglapa.

Marahan niyang tinahak ang labas ng bahay kung saan maaring matanaw ang batalan, at sadyang nagiging maingat siya sa kanyang bawat paghakbang, subalit bago pa siya mapalapit ay natanaw niya usok na malinaw na nanggagaling sa dapugan sa loob ng batalan, subalit ang lalong nakapagpagulat pa sa kanya ay nang makita ang dalawang pamilyar na nilalang na tila masining na nagsasayaw sa likod ng puting usok na iyon.

“Hmm…ughh---gago ka Yaw”
Dinig niyang pabulong, impit at tila pigil na pigil na ungol ng kanyang ama na kita niyang napapatingala pa, bagay na naghatid ng kilabot at panlalamig sa kanyang balat, hindi lamang dahil sa ungol na iyon, kundi sa kasalukuyang nakikitang pagkakasangkot ng sariling ama at tiyuhin sa nakakatindig balahibong eksena.

“Slkrp---tssup!”

“Hmm…sarap mo Kuya Ram---sllrrp!”
Halos malaglag ang kanyang panga sa nasisilayan at naririnig, ang mga tunog ng lumalapang bibig na iyon, ang ungol at mga bulong na iyon ay malayo pala sa kanyang inakalang dulot ng paglapa ng halimaw na Kalagmuro sa mga manok, kundi ang nakabibiglang paglapa ng tiyuhing si Kristof sa leeg ng kanyang ama, subalit ang mas nakapagpagulat sa kanya’y ang nakikitang ekspresyon ng ama na walang mababakas na pagtanggi, bagkus ay kita pa ang halinghing nito’t pagpikit na malinaw na dinadama ang sarap ng natatamasang paghalik.

“Si Tito Kristof? Hinahalikan sa leeg si Tatay?”
Halos hindi niya makapaniwalang wika sa sarili, halos hindi makagalaw sa mga nasasaksihan.

Hindi siya makapaniwala sa nakikita, pilit niyang kinusot ang mga mata na wari ba’y namamalikmata lamang, subalit hindi; ang lamig ng pagdampi ng hangin sa kanyang balat, ang tunog ng ambon sa bubong at ang malakas na kabog ng kanyang puso sa kaba’y nagpapatunay ng pag-iral ng kasalukuyan. Nais niyang isiping panaginip lamang ang lahat, subalit ang pagtindig ng kanyang balahibo sa pagkabigla sa mga nasisilayan ay nagpapalala kung gaano katotoo ang nasisilayang pagsasagpangan ng barako niyang ama at ang makisig niyang tiyuhin

Tila biglang huminto ang mundo sa kanyang paligid. Lahat ng agam-agam, lahat ng pagdududang hindi nagpadalaw ng antok sa kanya magmula kanina’y tila biglang nabigyan ng linaw ngayon; tama ang kanyang hinala, tama ang kanyang suspetya—ang mga ungol ng ama na narinig mula sa silid ng tiyuhin kanina’y hindi lamang niya guni-guni, at lalong hindi lamang niya binigyan ng kakaibang ibig sabihin, sapagkat ngayon, ang mga kaganapang kanyang nasisilayan ay nagbigay patunay na may namamagitan nga sa kanyang ama’t tiyuhin.

Sa Likod ng Usok

“Ughh—tangina ka Yaw, hindi ka pa ba nasabag sakin kanina? Bakit ba napakahayok moo---ughh”
Mga impit na bulong ni Ramil na di maiwasang mahaluan ng ungol sa natatamasang sugapang paghalik ng bayaw sa kanyang leeg.

“Hindi ako masasabag sayo Kuya—sklrrp!”

“Hinding-hindi ako magsasawa’t makukuntento sa katawan mo Kuya!”

“Napakalinamnam ng balat mo---tsuupp!” Wika ni Kristof sabay muling bumalik sa paghalik, subalit sa pagkakataong ito’y mula sa binasang kanang bahagi ng leeg ni Ramil ay sinimulan naman niyang hinawakan at itinaas ang kanan nitong kamay at sinimulang punteryahin ang namamasa na sa pawis na ibabang bahagi ng kanang kili-kili nito.

“Ugh—hayop ka Yaw! Hmpp!” Di mapigilang mapatingala’t mapamura sa ungol ni Ramil, ito’y habang pigil na pigil na mapalakas ang kanyang tinig. Hindi niya maiwasang tamaan sa ginagawang pagromansa ng bayaw, lalo na ngayong sinisimulan na nitong punteryahin ang ibabang bahagi ng kanyang kanang kilikili na nagsisimula na pa man ding mamasa sa pawis hindi dahil sa init ng panahon kundi sa init ng temperatura sa lapit nila sa bumabagang kalan dito sa batalan.

“Slurpp—tsuupp—skllrp!”
Patuloy na nilaklak ng hayok na bibig ni Kristof ang namamasang balat sa ibabang bahagi ng kilikili ng bayaw, at talaga namang napapapikit siya sa sarap nito sa kanyang panlasa.

Lasap niya hindi lamang ang pagkabasa nito, kundi ang maalat-alat nitong lasa na nahahalo sa natural na sustansya ng barako nitong kilikili, ito’y habang ang kanyang kaliwang palad ay patuloy sa pagkakasakmal sa umbok na salwal nito.

Ilang sandali pang nilasap ni Kristof ang naturang bahagi ng kilikili ng bayaw na kanyang nilalantakan bago niya sinimulan ganap na punteryahin ang mabuhok nitong kilikili, kung saan talaga namang inginudngod niya rito ang kanyang mukha, sininghot ang halimuyak ng pamilyado nitong bulbol at lubhang tinamasa ang sustansya ng naturang laman.

“Ugh---aaghh…gago ka Yaw!” Impit at halos pabulong ulos ni Ramil sa naghahalong kiliti at sensasyong hatid ng nakasubsob na mukha ng bayaw sa kanyang kanang kilikili, at bukod nadarama niyang basa’t mainit-init nitong dila ay dama rin niya ang bumubuga nitong hininga direkta sa kanyang mga bulbol, maging ang bagong ahit nitongg bigote’t balbas na gumagarayod sa kanyang balat ay nakakadagdag pa sa kiliting naidudulot nito.

“Slurp…slrrkk---”
Patuloy si Kristof sa pagpapakalunod sa nakaaadik na kilikili ng pamilyadong bayaw, bagay na kanyang matagal na pinanabikan, subalit ngayon ay malaya niya muling nalalamon, nahahagod ng kanyang dila’t malayang natatamasa ang lasa.

“Tangina mo Kuya! Kaya pala mahal na mahal ka ni Ate, kilikili mo palang, nakakahimatay na sa sarap!”
Pikit-mata niyang wika sa isipan habang patuloy na ginugulo ng kanyang dila ang umpok ng mga bulbol sa nilalapang kilikili. Walang kapantay ang tuwa’t sarap na kanyang natatamasa sa pagpapakasubsob ng kanyang bibig sa napakamaskuladong laman ng asawa ng kanyang kapatid.

Ilang sandali pa’y hindi na natiis pa ni Ramil ang kiliting naidudulot ng sumasagpang na bibig ng bayaw sa kanyang kanang kilikili, lalo pa’t kita niya kung paano ito pumikit na wari ba’y tinatamasa ng husto ang pagpapakalunod nito rito at tila walang planong huminto sa pag-ubos ng sustansya rito, kaya naman habang abala pa ito sa pagpikit ay sinimulan niyang ibinaba ang kanyang kanang braso, dahilan upang mahintuan si Kristof sa paglamon, subalit hindi pa ito nakakabawi sa pagkabigla nang manlaki ang mga mata sapagkat bigla na siyang hinalikan ni Ramil direkta sa mga labi.

“Tsupp—sllrrpp---tsuup!”
Mariin, sugapa at madarama ang tigas sa paghalik ni Ramil sa mga labi ni Kristof—mga labing hindi lingid sa kanyang kakatapos lamang magtampisaw sa nangangasim niyang kanang kilikili, kaya naman bukod sa natural na lasa ng barako nitong laway ay lasap rin niya ang maasim-asim ritong sustansya na malinaw na nanggaling sa sarili niyang kilikili, subalit imbes na mandiri’y tila hindi niya ito inalintana, bagkus ay ipinagpatuloy pa niya ang mariin at mapwersa niyang paghalik sa morenong bayaw.

“Tangina ka Yaw! Malibog ka pala talagang kupal ka! Pwes, tatapatan ko yang libog mong hayop ka!”
Wika niya sa isipan, at habang patuloy sa mariing paghalik sa bibig ni Kristof ay ginantihan na rin niya ng pagdakma ito sa kargada, bagay na ramdam niyang bahagyang nakapagpaliyad paatras sa harapan nito.

“Sakmalan pala ang gusto mo ha? Sige, sasabayan kita!”
Wika pa niya sa isip, nagpatuloy sa pagsakmal sa kargada ng bayaw sa labas ng salwal nito habang siya’y dama rin ang pagganti ng sakmal nito sa kanyang kargada, habang ang mariin at barako nilang halikan ay patuloy na nagpapasiklaban.

“Tsuupp---slrrpp---schllpp!”
Patuloy sa mariing halikan sina Ramil at Kristof, tila hindi alintana kahit mala-tinapa na silang binabalot ng usok, ang mahalaga sa kanila ay ang kasalukuyang init ng sandali sa kalagitnaan ng malamig, tahimik at maambong kalagitnaan ng hating-gabi. Wari ba’y naglalaho na ang paligid, bagkus ay patuloy lamang sila sa isang mundong silang dalawa lamang ang nagsasalo, kaya naman nanatili silang walang kamalayan sa mga mata ng binatilyong si Jaeden na kanina pa sumasaksi sa mainit nilang sandali.

Sa sarap ng kanilang lapaan at sa patuloy na pagsasakmalan nila ng kargada ng isa’t-isa’y hindi na rin nila napigilan ang tuluyang pagkagising ng mga ito, kaya naman damang-dama ng kanya-kanya nilang mga barakong palad ang pag-unat at pagkislot ng mga kargadang sakmal-sakmal nila mula sa tela ng salwal ng isa’t-isa.

Ilang sandali pang nagpatuloy ang pagtatagisan ng kanilang mga dila bago sinimulan ni Kristof na sumuko, bagkus ay bumaba ang kanyang paghalik at lapain ang mga patubong balbas sa ilalim ng labi ng bayaw.

“Sllkrk…tsuupp”
Mga malumanay at marahang ingay ng basa niyang bibig na lumalapa sa naturang mga balbas, at talaga namang kakaibang sensasyon at tuwa ang hatid nito sa kanya lalo pa’t dama niya ang mga tumutusok-tusok na hibla sa naturang balbas na kumikiliti sa kanyang malambot na dila, ito’y habang lasap niya ang maalat-alat nitong lasa na hindi maitatangging naghahalo na ang tumagas ritong laway at nanuot na pawis.

Ilang sandali pang nagpakasasa ang bibig ni Kristof sa naturang mga balbas ng pamilyadong bayaw bago niya ipinagpatuloy ang pagdausdos ng kanyang humahalik na bibig pababa sa leeg ng bayaw.

“Ugh---hhmm” Di mapigil na pabulong na ungol ni Ramil, di maiwasang mapatingala, habang ang kamay niyang nakasakmal sa nabuhay nang kargada ni Kristof ay napabitaw na, bagkus ay napakapit na lamang ang magkabilaan niyang mga kamay sa magkabilaang braso’t balikat ng bayaw.

“Tsupp…slurrpp—scllp!”
Ingay ng nagtatampisaw na dila ni Kristof sa namamsa sa pawis na leeg ng bayaw. Lasap niya ang maalat nitong lasa na nahahaluan ng natural na lasa ng barako nitong leeg, kaya naman patuloy siyang napapapikit sa sarap lalo pa’t amoy na amoy rin niya ang barako nitong halimuyak, bagay na lalong nakakapagpatunaw ng kanyang isipan sa bawat sandali.

Matapos ang pagpapakasasa niya sa nakatingala nitong leeg, sinimulan niyang hawakan ang laylayan ng manipis at maluwag na sandong suot ng bayaw sabay itong inilislis dahilan upang lumantad ang malapad at nag-uumbukan nitong dibdib na ngayo’y nagsisimula na ring mangintab sa pamamawis, at kasabay ng paglantad ng mga ito mula sa tela ay ang paghalimuyak rin ng amoy kulob na pawis ritong samyo na tila lalo pang nakapagpanabik kay Kristof.

Kita niya kung gaano kauumbok at kattitigas ang naturang mga dibdib, habang ang mga utongg rito’y sinlaki lamang ng sentimong barya na may kayumangging kulay, angat na angat ang gitnang biluging laman rito na tila nagsusumamong masuso, subalit hindi ang mga iyon ang kanyang punterya, bagkus ay nais niyang matamasa ang malalim at pahabang hulma sa pagitan ng mga mala-bundok nitong dibdib—isang hulma na diretso hanggang sa sikmura nitong umpok ng mga bas sa tiyan.

Hindi na siya nakapagtimpi pa at sinimulan nang ilapit rito ang bibig sabay inumpisahan ang kanyang mala-kuhol na paghimod sa naturang hulma sa pagitan ng nag-uumbukang mga dibdib ng bayaw, kung saan nagpondo na ang mga pawis, bagay na hindi naman pinalagpas ng kanyang dila’t kanyang sinimot ng husto.

Nang masimot ang nagpondong pawis sa pagitan ng mga naturang dibdib, dumausdos pa pailalim ang kanyang paghalik patungo sa mas malalim nitong sikmura, at muli ay walang pinalampas na pawis at sustansya ang kanyang dila sa bawat nadadaanan nito at kanyang lubhang sinisimot.

Nagtuloy-tuloy pa ang paggapang pababa ng kanyang bibig at sinimulang sundan ang mahabang linya ng hulma sa bawat pagitan ng mga umpok ng abs sa tiyan nito, kung saan dama ng kanyang dila hindi lamang ang kadulasan nito kundi ang lambot nito’t maalat-alat na lasa mula sa naghahalong pawis at likas na lagkit ng balat nito.

“Ughh…hhmm” Mga mahihina’t halos buntong-hiningang halinghing ni Ramil. Dama niya ang pagguhit ng napakainit ngunit napakalambot at napakadulas na dila ng bayaw sa malalim na hulma sa pagitan ng bawat pangkat ng kanyang mga abs sa tiyan, maging ang mala-kuhol sa lambot nitong mga labi’y halos tumagos sa kanyang balat ang dulot na sensasyon.

Ilang sandali’y naramdaman niyang nagpatuloy pa sa paggapang-pababa ang banayad ngunit hayok na bibig ng bayaw, at bago pa nito matunton ang nagkakapalan niyang bulbol sa ibaba ay agad na niya itong pinigilan at pinahinto.

“Tangina mo Yaw! Huwag mo munang punteryahin ang burat ko, nagpakasasa ka pa lang diyan kanina!” May awtoridad, matigas subalit pabulong na dikta ni Ramil, bagay na di maiwasang makapagpabigla’t makapagpagulo naman kay Kristof.

Hindi pa nakababawi si Kristof sa pagkabigla’y muli siyang nagulat nang sapilitan siyang ipinatalikod ni Ramil, iniharap sa nagbabagang kalan at tsaka siya rito itinulak, at mabuti na lamang ay mabilis niyang naikilos ang mga kamay ay naihawak sa magkabilaang posteng kahoy sa magkabilaang gilid ng dapugan, dahilan upang hindi siya tuluyang masubsob sa nagbabagang kalan kung saan kasalukuyang pina-iinit at pina-uusok ang mga kahoy na panggatong, subalit gawa ng pagkabigla’t lakas ng pagkakatulak ng bayaw ay sadyang napatuwad siya rito patalikod habang nakaharap sa mausok na kalan.

“Hehe, sa pagkakataong ito’y ayaw ko munang ang bunganga ang lalamon sa burat ko Yaw, dahil may mas trip akong lumamon sa burat ko ngayon” Ma-awtoridad, mapangbanta, at tila matalinhagang banggit ni Ramil, sabay titig sa nakatuwad at naka-umbok na pisngi ng puwet ng bayaw sa kanyang harapan na kasalukuyan pang natatakpan ng tela ng suot nitong salwal.

Lalo namang nabigla si Kristof sa binanggit ng bayaw, at hindi niya maipaliwanag, subalit isang pagkabong ng dibdib ang biglang nanalaytay sa kanya, at hindi pa siya nakakapgsalita nang lalo siyang nagulat nang maramdamang sinimulang ipalupot ni Ramil ang mga makikisig nitong braso sa magkabila niyang baywang na nakatuwad, kasaba’y nito’y kita niyang inabot ng mga daliri nito sa magkabilang mga kamay ang sarahan ng suot niyang salwal, sabay naramdamang sinimulang kalagan ang pagkakabutones nito.

“K-kuya anong ginagawa mo?” Hindi niya maiwasang maitanong, bakas ang kaba at pagkabigla sa kanyang tinig sabay lingon patalikod sa bayaw, ngunit kita niyang isang nakalolokong ngisi lamang ang itinugon ng barakong bayaw—isang ngising kahit na nagmumula sa naka-aakit na mukha nito’y hindi maiwasang magdulot ng kakaibang kaba’t kutob sa kanya.

Sadyang hindi siya sinagot ni Ramil, bagkus ay naramdaman niya lamang ang mga daliri nitong patuloy na kinalas ang pagkakabutones ng kanyang suot na salwal kasunod ng pagbaba ng ziper rito.

Hindi niya mawari, kung tutuusin ay kaya naman niyang manlaban, kaya niyang pigilan ang walang pahintulot na pagkalas sa kanyang butones at pagbaba ng zipper rito, subalit hindi niya maintindihan kung bakit nanatiling naka-tungkod ang mga kamay niya sa magkabilaang poste ng dapugan, hindi makakilos at hindi maka-kontra sa ikinikilos ng bayaw, hanggang sa ilang sandali pa’y naramdaman na lamang niya ang tuluyang paghila ng mga kamay nito sa kanyang salwal hanggang sa maibaba ito hanggang sa kanyang paanan, dahilan upang tanging maiwan ang suot niyang itim na brief sa katawan.

Literal na natameme si Jaeden sa kanyang mga nasisilayan, hindi makagalaw, literal na huminto ang mundo sa kanyang paligid, at tila naglaho ang lahat sa paligid at walang ibang nakikita ang kanyang mga mata kundi ang mapusok na pagsasadula ng ama at tiyhuhin sa likod ng usok ng batalan.

Batid niyang nakakabigla ang pangyayari, nakakapanlumo, at dapat ay itigil na niya ang pagititg; dapat ay lisanin na niya ang lugar at bumalik na sa silid upang hindi na masaksihan pa ang mga susunod na maaring mangyari sa pagitan ng ama at tiyuhin—mga pangyayaring batid niyang mali’t makasalanan, at batid niyang hindi niya dapat matunghayan, subalit sa di niya mawaring dahilan ay sadyang ayaw kumilos ng kanyang mga paa na tila magnetong nadikit sa lupa, habang ang kanyang mga gulat na mata’y hindi niya mai-alis ang pagkakatitig sa mga nasisilayan, tila hindi na rin niya alintana ang ambon na dumadampi na sa kanyang balat lalo pa’t kasalukuyan pa siyang narito sa labas sa likuran, buong atensyon nakasilip sa mga mapupusok na tagpo sa likod ng usok ng dapugan sa batalan.

“Teka? Tama ba ang narinig ko? Na sinubo ni Tito Kristof si Tatay kanina?”
Gulat niyang tanong sa isip, tila nililinaw sa sarili kung tama ang kanyang pagkakarinig.

“Ibig sabihin ay tama nga ang hinala ko? Na ang mga narinig kong ungol kanina ni Tatay ay hindi lamang dulot ng ibang bagay—hindi dulot ng sakit, hindi dulot ng pag-aaway ko komprontasyon, kundi ungol gawa ng pagsubo sa kanya ni Tito Kristof?”

Lalong napangisi si Ramil, kita niya kung paano tumambad sa kanyang harapan ang napaka-umbok na pares ng pisngi ng puwet ng binatang bayaw na sa ngayo’y naikukubli pa ng suot nitong itim na brief. Hindi niya maiwasang manabik, batid niyang matagal-tagal na rin nang huli niyang sinisid ang naturang laman, kaya naman hindi na siya makapaghintay na muli itong mapunterya, hindi na siya makapaghintay na matunghayan kung paano umalulong ang bayaw sa ikalawang pagkakataon niyang pagpulutan ang moreno nitong tumbong.

Hindi na siya nakapagpigil pa, sinimulan niyang hilain pababa ang natitirang saplot pang-ibaba ng nilalang na nakatuwad sa kanyang harapan, dahilan upang bumalandra sa kanya ang napakapa-uumbok, napaka-malaman at napakamorenong pisngi ng puwet ng bayaw, at dahil kasalukuyan itong nakatuwad ay hindi na rin maiwasang maisiwalat ang sagrado’t sadyang may kadiliman nitong tumbong, kasabay ng pag-usbong ng natural nitong kulob na halimuyak.

Hindi maiwasang kabahan ni Kristof, hindi niya inaasahang magiging ganito na lamang magpapakasdalus-dalos ang bayaw, ang inakala niyang magiging simpleng halikan at hawakan lamang ay tila higit pa sa kanyang dapat asahan, tila malayo sa inaasahan niyang magiging pagpapakipot ng bayaw, bagkus ay tila ito pa ngayon ang mas hayok.

Gayon man ay hindi niya maitangging manabik sa mga binabalak nito sa kanyang likuran, lalo pa’t batid niyang kasalukuyan na nitong pinagmamasdan ang kanyang tumbong kung saan alam niyang napakalapit na ng mukha nito rito lalo pa’t ramdam na niya ang init ng bumubugang hininga nito sa ilong.

Hindi maiwasang lubhang manakam ni Ramil, kita niya kung paano kumibot-kibot ang di niya mawari kung kinakabahan o nananabik na tumbong ng bayaw, at gawa ng pagkakatuwad nito’y talaga namang kita niya ang mala-gubat nitong kadiliman na bukod sa natural nitong pagkamoerno’y talaga namang sagana ang malabong na pagtubo rito ng mga barakong bulbol,.

Idagdag pa ang natatanaw niyang nakabiting pares ng mga morenong bayag ng bayaw na tila nagpapaalala sa kanyang isang barako ang nakatambad sa kanyang harapan, kaya naman lalo siyang hindi nakapagtimpi, agad niyang hinawakan sa magkabila niyang kamay ang nag-uumbukang pisngi ng morenong puwet ng nakatuwad na bayaw bayaw ang mga itong lalong ibinuka, dahilan upang lalong sumiwalat ang pinakapupunterya niyang tumbong nito na sinabayan rin ng paghalimuyak ng natural nitong barakong samyo,.

“Putang inang tumbong to!”
Napamurang wika niya sa isip sa pagbalandra sa kanyang mga mata ng namamasa sa pawis at napakadilim na tumbong ng bayaw. Lalo siyang hindi nakapagpigil, kaya naman walang pahintulot na niyang isinubsob ang mukha rito’t sinumulan itong mala-asong ulol na lapain.

“Ugghh---” Hindi napigilang mapatingala’t mapa-ungol ni Kristof sa biglaang pag-subsob ng mainit-init na bibig sa nakatuwad niyang tumbong, mabuti na lamang ay agad niyang naitakip ang kanyang kaliwang kamay sa bibig at naputol ang napalakas niyang pag-ungol kasabay ng panlalaki ng mga mata sa gulat at maging sa kabang maaring may makarinig sa kanyang di napigil na pag-ulos.

Bagamat nagulat rin sa pag-ungol ng bayaw, hindi naman nagpatinag si Ramil, bagkus ay nagpatuloy siya sa paglamon sa nakatuwad na tumbong nito, hindi banayad kundi inumpisahan ito nang marahas.

“Slorp, slurch, glorp…”
Walang mababakas na anumang pandidiri sa paglamon ni Ramil, at maging siya’y hindi mawari kung bakit tila ganito na lamang siya kahayok sa paglamon ng tumbong ng kapwa pa man din niya barakong bayaw, kung saan talaga namang dinig ang pagsawsaw ng kanyang dila rito’t pagsagpang rito ng kanyang bibig.

Gawa rin ng sugapa niyang paglamon rito’y sadyang lapat na lapat ang nakasubsob niya ritong ilong kaya naman lalong nagsumiksik sa kanyang pang-amoy ang kulob na bugso ng barakong tumbong ng morenong bayaw.

Maging siya’y hindi niya mawari sa sarili kung bakit ganito na lamang siya nahahayok sa pagsagpang sa nakatuwad na tumbong ng bunsong kapatid ng kanyang kabiyak, marahil ay gawa ng napakatagal nang panahon na hindi siya nakakalapa nang puke maging ng tagal nung huli niyang nalapa ang tumbong na ito ng bayaw, kaya naman tila wala na siyang pakielam pa sa kadiliman ng sinasagpang na tumbong, wala na siyang pakielam kung tumbong ito ng isang barako at lalong walang siyang pakielam kung amoy na amoy niya ang naghahalong halimuyak ng nakulob ritong pawis na natural na halimuyak ng mabuhok na tumbong, bagkus ay tila sarap na sarap pang nagtatampisaw ang kanyang dila sa napakalasang pwertang pinapapak.

“Ugh---aaghh…Y-yaaww…uughh!” Impit, ngunit pilit na hinihinaang ungol ni Kristof habang napapatingala sa natatamasang hayok na pagsagpang ng gwapong asawa ng kapatid sa kanyang nakatuwad na tumbong. Sa sobrang pagkagarapal ng bayaw sa paglamon rito’y talaga namang napapa-alog ang nakatuwad niyang katawan na siyang nakayuko pang nakatutok sa nagbabagang kalan, kaya naman sadyang sinasalo ng kanyang mukha’t dibdib ang init rito’t usok, bagay na sa kabila ng maambong gabi’y lubhang nagpapamawis sa kanyang katawan, subalit nagmimistula mang tinapa sa sitwasyon, hindi niya maiwasang lubhang masarapan, hindi lamang sa kasalukuyang pagpapak ng pinakagigiliwang bayaw sa kanyang tumbong, kundi sa katotohanang matagal siyang nangulila’t matagal niyang inasam ang pagkakataong ito.

Lalong nanlaki sa gulat ang mga mata ni Jaeden sa nakikita, lalo siyang hindi makapaniwala, ang kanina’y paglalaplapan ng ama at tiyuhin ay ngayo’y nauwi na sa paglamon ng ama sa tumbong nito.

Hindi niya maipaliwanag ang mararamdaman, lubha siyang nabibigla, nangingilabot sa di mawaring pandidiri, hindi niya lubos akalaing makakakita siya ng ganito; dalawang barakong hindi lamang naglalaplapan, nagroromansahan kundi naglalamunan na ng puwet, at lalong hindi siya makapaniwalang ang ama niya mismo ang lumalamon sa nakatuwad na puwet ng tiyuhin, at hindi lang basta paglamon, kundi hayok na pagsabsab kung saan dinig pa niya ang tunog ng nagtatampisaw nitong basang bibig sa naturang tumbong ng tiyuhin, at ang labis niyang ikinabigla ay ang tila walang pandidiring makikita sa ama; sa kilos pa lamang ng pagsabsab nito’y mahihinuha na ang husay nito’t kasanayan sa paglapa, tila ba hayok na hayok at sarap na sarap sa natatamasa, ito’y habang kita niya kung paano mapatingala’t magpigil ng alulong ang tiyuhing si Kristof sa natatamasang sarap mula sa paglamon sa tumbong nito.

Hindi niya lubos maisip na magagawa ito ng ama, ang malinaw na pagloloko sa kanyang Ina sa pamamagitan ng pakiki-apid sa iba, ngunit ang mas matindi ay ang pakiki-apid hindi sa ibang babae, kundi sa isang lalaki, at hindi lang isang lalaki kundi ang mismo pa niyang tiyuhing si Kristof—ang bunsong kapatid ng kanyang Ina.

Hindi rin niya maiwasang magtaka kung bakit tila sarap na sarap at hayok na hayok pa ang ama sa paglamon sa nakatuwad na tumbong ng tiyuhin, habang kita naman niya ang tiyuhing di malaman kung mapapatingala o mapapayuko sa di mawaring sensasyong natatamasa.

Gayon man, sa kabila ng pagdapo ng pandidiri sa ama sa nasisilayang tagpo, hindi niya maitanggi, sadyang hindi niya mai-iwas ang mga mata sa pagkakatitig, tila ba sadyang mas mataas ang magnetong humihila sa kanyang atensyon sa nasisilayang tagpo, bagay na sa di niya maipaliwanag na dahilan ay di maiwasang magpadapo ng kakaibang init sa kanyang katawan sa ilalim ng maambong panahon.

Muli niyang naalala ang ginawa nila ng pinsang si August nung nakaraan, ang sabay nitong pagsalsal sa kanila ng kambal na si Haeden, maging ang ginawang pagsubo sa kaniya ng kababatang si Dave nung isang gabi; mga bagay na batid niyang hindi dapat normal, lalo pa’t kapwa niya lalaki ang mga ito, subalit ang mga agam-agam na iyon ay tila malinaw na naglaho sa kanyang pagdududa, lalo pa’t ngayon, ang ama niya mismo at tiyuhin na nasa wastong mga gulang na ang nakikita niyang gumagawa nito—na hindi lamang naghahalikan, hindi lamang nagroromansahan kundi nakikita pa niya ang ama na nilalamon ang maitim nitong tumbong ng tiyuhin nang walang pandidiri o pagka-ilang man lang.

“—sluurk—krchh! Slurch!”
Patuloy si Ramil sa walang konsiderasyong paglapa sa nakatuwad na tumbong ng bayaw, at talaga namang sadya niyang sinisimot ang nanuot ritong sustansya’t pawis, pawang isang uri ng bitaminang matagal nang hinahangad matanggap ng kanyang bibig, kaya naman labis ang marahas niya ritong pagsipsip, pagdila at barakong paglamon.

Hindi niya maintindihan, batid niyang hindi normal sa kanyang ang lumamon ng tumbong lalo pa’t tumbong ito hindi lamang ng kanyang bayaw, kundi ng isang kapwa niyang barako, subalit tila sadyang may magneto ang tumbong na ito na ayaw ilayo rito ang kanyang lumalamong bibig.

Hindi rin niya mawari kung sadyang dulot lamang ng malamig na panahon mula sa gabing maambon, subalit tila lalong tumataas pa ang antas ng init sa kanyang katawan sa bawat sandali, wari ba’y tila lalo pang lumalakas ang kanyang libog, kaya naman ang kanyang kargadang kanina’y bahagya pa lamang nagising mula sa paghimas ng bayaw, ngayon ay ramdam niyang lalong nagigising, umuunat at naninikip sa loob ng kanyang salwal.

“Ughh…aang s-saraapp—Kuya Ram…hhmm!” Mga libog na ungol ni Kristof, hindi niya maiwasang mapipikit, habang ang dalawa niyang kamay na naka-tungkod na lamang sa magkabilaang poste ng dapugan at lalong napapahigpit ang pagkakakapit, ito’y habang patuloy na sinasalo ng nakatuwad niyang dibdib at napapatingala niyang leeg ang init ng baga’t patuloy na pagtaas ng usok mula sa kalan na siyang lalong nagdadagdag pa ng init sa kanyang pakiramdam.

Gawa rin ng patuloy na paglapa ng nandudulas sa laway na bunganga ng matipunong bayaw, hindi na rin napigilan pa ni Kristof at tuluyang pag-unat patingala ng moreno niyang kargada, habang ang nakalawlaw niyang pares ng itlog ay panay ang kampay sa bawat pag-alog ng kanyang katawan dulot ng mapwersang paglamon ng bayaw sa nakatuwad niyang tumbong.

“Ughh…ina ka Kuya R-ram, nakakabaliw ang paglamon mooh—uughh!” Patuloy ng patingalang ungol ni Kristof, hindi na maiwasang makapagbitaw ng nalilibugang halinghing ng pagkamangha sa husay ng pinatatamasang pagromansa ng pamilyadong bibig ng bayaw na lumalamon sa nakatuwad niyang tumbong.

“G—sluurk…Slrkk!”
Patuloy na sinabsab, ninamnam at sinimot ng barakong dila ni Ramil ang bawat himaymay ng moreno’t mabulbol na tumbong ng bunsong kapatid ng kanyang asawa, at talaga namang napapapikit na lamang siya sa hindi niya inaasahang linamnam nito’t sustansya, kaya naman lalo nang nanikip ang kanyang pantalon sa lalong pagkagalit ng nagwawala niyang kargada sa kanyang salwal.

Hindi na siya nakapagtiis pa, habang patuloy niyang mala-asong ulol na sinasabsab ang nakatuwad na tumbong ng bayaw, sinimula niyang gamitin ang kanyang kanang kamay upang pakawalan ang naninikip niyang kargada, at sa pagkalaya nito’y kita ang labis nitong pag-unat na talaga namang tindig na tindig na sa katigasan at malinaw nang naabot ang todo nitong haba na pitong pulgada.

Hindi na rin siya nakapagtimpi pa, habang nilalamon ang malasang pwerta ni Kristof ay sinimulan na rin niyang gamitin ang kanang kamay upang marahang salsalin ang may katabaang katawan ng pamilyado niyang kargada.

“Ughh---hhmmpp…aaghh!” Patuloy ng halos malusaw na ungol ni Kristof na pilit niyang pinananatiling pahinaan gawa ng pangambang baka may makarinig, ito’y habang halos mamaluktot siya sa di mawaring sensasyon gawa ng marahas ngunit di hamak na napakahusay na paglamon ng padre de pamilyang bibig ng bayaw sa kanyang tumbong.

Hindi niya maipaliwanag, tila ba siya’y tinitibi, pinipilipit ang bituka na tila matatae sa kakaibang sensasyong natatamasa ng kanyang tumbong, dagdag pa ang nararamdamang paggarayod ng bagong ahit na balbas ng sumasabsab na bibig ng bayaw kaya naman lalong naninirik ang kanyang mga mata sa sarap, habang lalong napapakapit pa ang kanyang mga naka-tungkod na kamay sa magkabilaang poste ng dapugan, at sa sarap ng natatamasang paglamon sa kanyang likuran at talaga namang lalong tumango’t tuminidig pa sa tigas ang kanyang morenong kargada na naabot na ang ganap nitong sukat na anim na pulgada, habang hindi na rin mapigilan ang pagtulo ng malinaw nitong paunang likido gawa ng lakas ng sensasyon.

Subalit kahit hindi na niya lubos mawari ang i-iiktad, ililiyad ng katawan sa napakalakas na sensasyong idinudulot ng pumapapak na bibig ng bayaw sa kanyang tumbong, lalo pa siyang nagulat nang maramdaman ang marahang pagkilos ng kaliwang kamay ng bayaw mula sa kanyang likod at naramdamang inabot at sinakmal ang naghuhumindig sa tigas niyang kargada, at hindi pa siya nakakabawi sa pagkabigla’y naramdaman na niyang nagsimulang sumalsal ang naturang kamay sa kanyang kargada, dahilan upang tila dumoble pa ang pamimilipit ng kanyang bituka’t pagliyad ng kanyang nakatuwad na katawan gawa ng nagsasanib pwersang sensasyon mula sa pagsalsal ng barakong kamay ng bayaw sa kanyang kargada at ang paglamon ng bibig nito sa kanyang tumbong.

“Aghh—uughh—aaahh!” Mga bahagyang napapalakas nang ungol ni Kristof, hindi siya makapagpigil, lalo pa’t kasabay ng walang modong paglamon ni Ramil sa kanyang tumbong ay inumpasahan pa itong sabayan ng pagsalsal sa tindig na tindig niyang kargada, bagay na lubhang nagpapadaloy ng tagos sa lamang sensasyon sa kanya. Hindi niya maitangging sadyang napakasarap kapag ibang palad ang sumasalsal sa kanyang kargada, lalo pa’t palad ito mismo ng pamilyado niyang bayaw, ang bayaw na kanyang pinapantasya’t lubhang pinagnanasahan, kaya naman hindi siya lubos makapaniwalang kasalukuyan nang nakasakmal ang palad nito sa namamaga sa taba niyang kargada na siya pang sumasalsal rito.

Bahagya siyang napayuko upang mapagmasdan ang ginagawang pagsalsal ng bayaw sa kanyang nakatindig na kargada, at talaga namang hindi niya maipaliwanag, sadyang napakalakas sa kanya ang makita ang bakarong kamay ng pamilyadong bayaw na nakasakmal sa moreno niyang kargada, at bagamat halos matakpan ng usok ang kanyang paningin gawa ng halos pagkadukmo na niya sa kalan, hindi ito naging hadlang upang kanyang matanaw ang tigas na tigas na ring kargada ng bayaw na nakikita niyang sabay nitong sinasalsal rin, at mula sa kanyang tanawin at kita niya kung paano maglaway sa malinaw na paunang katas ang namamaga nitong ulo, senyales ng taas ng antas ng libog na kasalukuyan nitong nararamdaman.

Hindi siya makapaniwala, ito ang unang pagkakataon na masalsal siya ng bayaw kung saan sinasabayan pa nito ng pagsalsal sa sarili nitong kargada, ito’y habang wala pa rin itong paawat sa pagsimot sa sustansya ng madilim at namamasa niyang tumbong, bagay na lalong nagpapa-ulol sa kanya sa sarap.

“Tangina! Asan na ba si Jae Jae?”
Nalilitong tanong ni August sa sarili. Nakuha na niyang maikot ang labas sa harapan ng balkunahe ng bahay, subalit sadyang hindi niya mahagilap ang nakababatang pinsan, kaya naman lalo siyang naguguluhan kung saan itong nagsuot upang umihi.

“Baka nakabalik na nga siya sa silid?

Baka nga nagkasalisihan talaga kami?”
Napapakamot na lamang niyang wika sa isip.

Aktong papasok na sana siya muli sa bahay nang mapansin niya ang usok na tila nagmumula sa likuran, at kahit hindi pa kumpirmado, batid niyang sa batalan sa kusina ng bahay nagmumula ang usok na iyon lalo pa’t batid niyang mahilig magdapog ng panggatong na kahoy ang kanyang Lolo Pio na hinahayaan nitong umusok buong gabi upang mabilis matuyo. Kasabay nito’y hindi rin maiwasang dumapo sa kanyang isipan ang posibilidad na maaring sa likuran ng bahay na lamang umihi ang kanyang pinsan na si Jaeden.

“Tama! Hindi ko pa nakikita si Jey Jey, baka nariyan nga siya sa likod umihi, gulatin ko nga! hehe”
Pilyo niyang wika sa isip, at nagsimulang nang maglakad patungo sa likuran upang masilip kung doon nga umiihi ang nakababatang pinsan at nang maisagawa ang planong kapilyuhan.

Kahit abala sa pagsimot ng lasa sa masustansyang tumbong ng bunsong kapatid ng asawa, kita ni Ramil ang di mawaring pagliyad ng tila tinitibing nakatuwad na bayaw, bagay na batid niyang dulot ng sensasyong naihahatid ng walang disiplina niyang paglamon sa tumbong nito na sinasabayan pa ng kanyang pagsalsal sa nakatindig nitong morenong kargada.

Maging siya’y hindi lubusang maintindihan ang sarili kung bakit niya nagagawang humawak at sumasalsal pa hindi lamang ng isang burat ng kapwa barako, kundi ng burat pa mismo ng kanyang bayaw.

Subalit tila sadyang nawawala na sa katinuan ang kanyang isip, hindi rin niya mawari kung bakit ganito kataas ang kanyang kasalukuyang pagnanasa, na tila ba nag-iiba na ang tingin niya sa katawan ng morenong bayaw, tila ba nakikita niya ito bilang isang napakasarap na putahe, at tila ba isang katawan na nararapat maipamalasan ng kanyang husay sa pag-romansa ang tila tanging nananalaytay sa kanyang isipan.

“Tangina mo Yaw! Baliw na baliw ka pala sakin, kaya ayan! Pauulolin kita sa sarap!”

“Titiyakin kong luluwa ang mata mo sa halinghing! Lalo na sa susunod na gagawin ko sayo!”
Tila gigil na banta ni Ramil sa isipan. Ayaw niya itong isalita pa, ayaw niyang bigyan ng babala ang bayaw, bagkus ay nais niyang maging surpresa ang lahat, nais niyang makita kung paano mababaliw sa sarap ang katawan ng bayaw sa kanyang ipamamalas ritong pagpapaligaya.

Sarap na sarap man sa patuloy na pagpapak sa malasang tumbong ng bayaw, tila hindi na makapaghintay ang nagluluha niyang kargada, kaya naman pinilit na niyang ihinto ang paglamon, bagkus ay sinimulan niyang tumayo, binitawan ang sinasalsal na kargada ng bayaw habang pinanatili ang pagkakasakmal ng kanyang kanang kamay sa may katabaan niyang sariling kargada sabay itong itinapat at itinumbok sa namamasa sa laway na tumbong ng nakatuwad na bayaw.

Hindi maiwasang matigilan ni Kristof nang maramdaman ang pagtayo ng bayaw sa kanyang likuran kasabay ng tila pagtumbok ng ilang namamasa subalit mainit-init na biluging laman sa bukana ng kanyang tumbong, bagay na di maiwasang makapaghatid ng kaba sa kanya, hindi man nakikita, batid niya kung ano ang laman na iyon na tumumbok sa kanyang bukana—walang iba kundi ang namamaga sa tigas na ulo pitong pulgadang kargada ng bayaw.

Hindi niya maiwasang kabahan, sariwa pa sa kanya kung gaano kasakit ang kanyang natamasa nung nakaraang winasak siya nito sa baraks ng kanilang pinagtatrabahuang konstruksyon, subalit ano mang kaba’y tila mas malakas ang pintig ng kanyang pananabik—pananabik sa sakit at sa parehong pagkakataon ay sa sarap na maaari nitong kaakibat, lalo pa’t matagal-tagal niya itong muling minithing mangyari, at matagal-tagal na niya itong pinapantasya sa kanyang isipan—ang muling mabayo, malukob at ma-asawa ng matipunong mister ng kanyang ate.

Dama ng nakatumbok na ulo ng naglalaway sa paunang katas na kargada ni Ramil ang dulas ng namamasa sa laway na morenong tumbong ng bayaw, habang ramdam pa niya kung paano itong humingal at kumikibot-kibot sa nerbyos, bagay na tila lalo lamang nakapagpanabik sa kanya.

“Tangina mo Yaw, trip mo pala talaga akong animal ka!” May pagkagigil ngunit may bigat na bulong ni Ramil sa nakatuwad na bayaw. “Kaya ihanda mo ang sarili mo, dahil ipapadama ko sayo ang hinahanap mo!”

Hindi na siya nag-abala pang pahiran ng karagdagang laway ang ulo ng nakatumbok niyang kargada, bagkus ay hinayaan niyang isapat ang nagsi-umapaw niyang sariling paunang katas at ang pamamasa sa laway ng tumbong ng bayaw upang maipalamon ang kanyang kargada sa nangangatog na tumbong ng bayaw, sa ganitong paraan ay magiging pahirapan, mapanghamon at mas kapana-panabik ang kanyang pagwasak sa madilim nitong kweba.

“Ugh---” Impit at pilit na pinutol na ungol ni Kristof nang maramdam na ang pagsulong ng nakatumbok na ulo ng nandudulas na kargada ng bayaw sa kanyang nakatuwad na tumbong, bagay na di maiwasang makapagpangiwi sa kanya sapagkat bagamat namamasa ng laway ang kanyang tumbong ay ramdam niya ang labis na pamamga’t di hamak na laki ng ulong sumusulong sa kanyang bukana.

“Tangina mo ka! Ipalalamon ko sa kupal mong tumbong ang burat ko!” Gigil na bulong naman ni Ramil, sabay ipinagpatuloy ang pag-abante nang kanyang kargada, dahilan upang magpatuloy ito sa unti-unting pagsagasa sa anumang malalambot na laman na nakaharang sa tinatahak na kweba ng bayaw.

“Aaahh…mmpp---” Hindi maiwasang mapapikit ni Kristof, dama niya ang patuloy na pag-abante ng madulas ngunit nanlalaking ulo ng kargada ng pamilyado niyang bayaw, kaya naman ramdam rin niya ang labis na pag-unat ng kanyang bukana na napupwersahan itong lamunin.

Dama ni Ramil ang labis na kasikipan ng bukana ng bayaw, kaya naman ipit na ipit rin ang pilit niyang lumulusot na ulo ng kanyang kargada, subalit sadyang hindi niya alintana ang kasikipan ito, bagkus ay mas malakas ang kanyang determinasyong palamunin ito ng kanyang burat.

“Ugh---puta…sikip mo pa rin talaga Yaw—ugh!” Bulong ni Ramil, bagamat may bigat ang kanyang bawat pagbitaw ng mga salita. Hindi niya maiwasang humanga sa labis na kakiputan ng bukana ng bayaw na batid niyang nawasak na niya nung nakaraan sa baraks, subalit ngayon ay sadya pa ring nanlalaban at pilit iniipit ang pumapasok na ulo ng kanyang kargada.

“Agh---K-kuya…uugh!” Tila hirap na ungol naman ni Kristof, hindi mawari kung mapapayuko o mapapatingala habang labis na napapasakmal sa pagkakapit ang mga kamay sa magkabilaang poste ng dapugan. Dama niya ang labis na pag-unat ng kanyang bukana kahit batid niyang ulo pa lamang ng kargada ng bayaw ang nagpupumilit ritong manghimasok.

Sa kabila ng mga dinig niyang hirap na pabulong na ungol ng bayaw, ipinagpatuloy lamang ni Ramil ang pag-abante ng kanyang balakang dahilan upang magtuloy-tuloy rin ang pagtulak ng ulo ng nagyayabang sa tigas niyang kargada sa nakatuwad na tumbong ng bayaw, at sa dulas ng naipon niyang paunang katas maging ang pumondo niyang laway na naturang tumbong na kanyang pinapak kanina’y kahit sadyang napakakipot ay hindi naging hadlang ang nanlalabang kasikipan nito upang maipalamon niya ang ulo ng kargada rito.

“Ughh---” Pilit na pinutol na ungol ni Kristof, sabay napamulat ang kanyang mga mata nang maramdaman ang ganap na paglamon ng kanyang makipot na tumbong na nanlalaki’t nandudulas na ulo ng kargada ng makisig na bayaw.

Napangisi si Ramil na nakitang rekasyon ng bayaw, kita niya kung paano napamulat at nanlaki ang mga mata nito—nahintuan at tila hindi nakagalaw nang maipalamon sa tumbong nito ang ulo ng kanyang kargada, bagay na di maiwasang makapagpatuwa sa kanya sapagkat tila nagbigay ito ng isang uri ng pagkadomena sa kanya.

Hindi niya maiwasang mapangisi, isang matipuno, moreno at habuling barako—isang lalaking may nobya ang nakatuwad ngayon sa kanyang harapan at kasalukuyan nang kinababaunan ng ulo ng kanyang tigas na tigas na kargada sa tumbong nito—na sa ilang sandali’y tuluyan niyang wawasakin.

Hindi niya akalaing may ganitong uri pala ng tuwa ang maidudulot ng ganito, ang tila pagiging dominante lalo pa’t kapwa niya barako’t tigasin ang nilalang na kanyang nakatakdang kastahin, at ang katotohanang bayaw niya ito—kapatid ng kanyang asawa at ang katotohanang makasalanan at palihim ang kanilang ginagawa’y tila nagbibigay pa ng mas mataas na antas ng pananabik sa kanya.

Hindi niya maiwasang masabik, kung ngayon pa lamang na ulo pa lamang ng kanyang kargada ang naipalalamon sa tumbong nito’y ganito nang hindi makagalaw ang katawan nito’t ganito na manlaki ang mga mata nito’y hindi niya maiwasang masabik kung ano pa ang magiging reaksyon nito oras na ganap na niyang maibaon rito ang pitong pulgada niyang kargada.

Batid man niyang hindi na ito ang unang pagkakataon na mabayo niya ang bayaw, alam niyang ito ang unang pagkakataon na gagawin niya ito ng buong loob—nasa normal na estado’t hindi drinoga, hindi sapilitan, hindi tulad nung nakaraan sa baraks na pwersahan lamang ang naging pagtatalik nila, na dinala sila sa takot at mga pagbabanta. Ngunit ngayon ay kapwa sila nasa normal na estado, at batid nilang anuman ang mangyayari ngayo’y bukal sa kanilang mga loob at nasa kanilang mga kamalayan, kaya naman lubha na siyang nanabik kung gaano kasarap niya itong babayuhin nang likas sa kanilang loob, hindi sapilitan, ngunit dkanyang dodominahin.

Kahit ulo pa lamang ang nakabaon, literal na halos hindi na makagalaw pa si Kristof, labis ang pagkakakapit ng kanyang mga kamay sa magkabilaang poste ng dapugan, nakamulat at nanlalaki ang mga mata at di maiwasang mapangiwi ngayong ramdam niya ang labis na pagka-unat ng kanyang bukana sa pagkakabaon ng namamagang ulo ng kargada ng bayaw.

Batid niyang likas na pinagpala ang kargada ng bayaw, batid niyang lubha itong mahaba at sadyang nakakatakot ang taba, bagay na di maiwasang makapaghatid ng lubhang kaba sa kanya, subalit tila mas malakas ang tawag ng kanyang pananabik, lalo pa’t alam niyang ito ang unang beses niyang mararanasang mabayo ng bayaw nang pareho silang nasa normal na estado at parehong bukal sa kanilang loob, hindi tulad nung huling ginawa nila ito na bagamat lubhang napakasarap at nagmulat pa sa kanya sa pagkalulong sa romansa’t katawan ng bayaw ay kapwa naman sila nasa ilalim ng estado ng pagkadroga—kapwa labag sa kanilang loob, subalit ngayong malinaw itong ginagawa nila ng kusa at may permiso ng isa’t-isa’y hindi na siya makapaghintay na madama ang normal at likas na pag-aasawa ng makisig na bayaw.

“Hehe, handa ka na bang mawasak, Yaw?” Dinig niyang wika ni Ramil mula sa kanyang likuran, puno ng panunukso’t banta ang tinig nito, at kahit hindi niya nakikita, batid niyang nakangisi ito nang may pagyayabang.

“T-teka Kuya Ram, b-baka pwedeng mag-iba tayo ng pwesto? Sobrang init nitong dapog, sinasalo ko lahat ng usok” Pilit niyang paki-usap, hindi na niya matiis ang halos pagkakadukmo na niya sa nagbabagang kalan, kaya naman salong-salo ng kanyang nakatuwad na dibdib, leeg at mukha ang lahat ng usok at init, bagay na lalong nagpapamawis at nagpapa-alinsangan sa kanya.

“Ginusto mo to diba? Ikaw nag-aya diba?” Dinig niyang tugon ng bayaw sa likuran. “Kaya magtiis ka diyan! Saluhin mo lahat ng init, saluhin mo lahat ng usok! Wala akong pakielam kahit mag-mistula kang tinapa diyan habang inaasawa kitang hayop ka!”

“P-pero Kuy-----aaghhh!” Hindi pa niya natatapos ang pag-apela nang muling manlaki ang kanyang mga mata’t napatingala nang maramdamang sinimulan nang tumulak paabante ang kargada ng bayaw sa kanyang bukana, dahilan upang maramdman niya ang unti-unti’t marahan na pagka-unat ng makikipot na pader ng kanyang lagusan upang mabigyang espasyo ang pilit nanghihimasok na napakalaking troso ng barakong bayaw.

“Ahhh---Kuyaahh---uughhh!” Muling ungol ni Kristof habang patuloy ang marahang pagtulak ng kargada ng bayaw sa kanyang tumbong na talaga namang ramdam niya ang katabaan, kaya naman dama rin niya ang labis na pag-unat ng kanyang bukana upang matanggap lamang ang ipinalalamon ritong higanteng burat.

“Ughh…sikip mo pa rin talagang kupal kaah!” Gigil na wika naman ni Ramil, at habang patuloy ang pagsulong ng kanyang balakang na unti-unting nagpapalamon ng kanyang kargada sa nakatuwad na tumbong ng bayaw ay sinimulan pa niyang gamitin ang mga maskulado niyang kamay upang sakmal-sakmalin ang malalaman at mauumbok na pisngi ng puwet ng morenong bayaw na ngayo’y nagsisimula na ring mangintab at mandulas sa pamamawis.

“Ahhh---aaahhh!” Patuloy ng ulos ni Kristof habang pilit pinipigil ang paglakas ng kanyang ungol sa takot na may makarinig, pikit na pikit ang kanyang mga mata habang pirmeng nakatingala; kapit na kapit ang kanyang mga kamay sa hinahawakang poste ng dapugan, ito’y habang patuloy na sinasalo ng kanyang nakatuwad na katawan ang init at usok mula sa kalan, habang ang higanteng troso sa kanyang likuran ay patuloy na sumusulong at nanghihimasok na ngayo’y dama niyang nabaon na ang kalahati ng kahabaan nito.

Hindi naman maiwasang lalong manggigil ni Ramil sa nakikitang reaksyon ng bayaw, kita niyang literal itong hindi makagalaw—pawis na pawis at bungisngis na bungisngis ang nakatingala nitong mukha, tila ba tinitibi habang patuloy ang pagpasok ng kanyang kargada sa napakakipot nitong lagusan na ngayo’y kalahati pa lamang ang kasalukuyang nailulubog.

Batid niyang lubha itong nawawarak ngayon, lalo pa’t walang sapat ng dulas ang ipinapasok niyang kargada sapagkat tanging ang paunang katas lamang niya ang nagsilbing pampadulas rito, at sadyang hindi niya ito pinasubo sa bibig nito kanina upang hindi ito malawayan at nang sa gayon ay hindi rin ito lubhang mandulas, bagay na kanyang sinadya upang lalo maipadama sa bayaw ang natural na paglagari ng kanyang kargada nang walang halong anumang pagpapadulas, bagkus ay hahayaan niya ang mismong lagusan nito ang gumawa ng paraan upang maglabas ng latural na likidong pampadulas upang maibsan ang sakit ng gagawin niya ritong paglagari.

“Tangina mo Yaw, kalahati pa lamang ang naipapalamon ko, ganyan ka na mamaluktot diyan!” Gigil na insulto ni Ramil, puno ng panunukso ang kanyang tinig habang nakatitig sa namamalipit na reaksyon ng bayaw. “Eto gusto mo diba? Ang asawahin kita? Kaya ayan! Tanggapin mo burat kong hayop kah—uughh!”

“Aghh…uughhh!” Patuloy ng ungol ni Kristof, at kahit kalahati pa lamang ang naibabaon sa kanyang tumbong ay ramdam niyang lubha na itong okupado gawa ng katabaan ng kargadang nanghihimasok, subalit sadyang hindi huminto ang bayaw at nagpatuloy lamang ang pag-abante ng kargada nito sa kanyang lagusan, dahilan upang lalong umunat hanggang sa kailaliman ng makipot niyang lagusan.

“Ughhh…aahhh…uughh!” Hindi maiwasang ungol ni Ramil, dama niya ang labis na kakiputan ng lagusang pinapasok ng kanyang kargada na sa labis nitong kasikipan ay halos masakmal na sa loob ang ibinabaon niyang kargada, at sa bawat pulgadang ini-aabante nito’y dama rin niya ang mga inaararong laman sa kailaliman ng barakong tumbong nito.

“Ahhh…uughh!” Ulos ni Kristof nang maramdaman ang tuluyang pagbaon ng kargada ng bayaw sa kakilaliman ng kanyang lagusan kung saan dama niya ang tuluyang pagtumbok ng matigas nitong ulo sa maselang niyang glandula, habang dama rin niya ang pagdampi ng mga malalagong bulbol nito sa balat ng kanyang nakatuwad na tumbong—senyales nang ganap nitong pagbaon, kaya naman lalong nanlaki ang kanyang mga mata’t literal na hindi makagalaw gawa ng lubhang pagka-tuhog sa ga-delata sa taba’t pitong pulgadang sandata ng pamilyadong bayaw. Subalit hindi pa siya nakababawi sa pagbaong ito’y muli siyang napabungisngis nang maramdamang sinimulang ikilos ng bayaw ang naturang kargadang nakabaon sa kanyang kailaliman.

“Gaahh---aaahhh!” Di niya mapigil na ungol, bagamat pilit pinanatiling mahina gawa ng takot na may makarinig, kasabay nito’y muling siyang napapikit sapagkat nagsimula nang i-atras ng bayaw ang naturang kargada, bagay na muling nagdulot ng napakatinding pagkawarak sa kanyang loob lalo pa’t ramdam niya ang kakulangan ng likidong pampadulas rito kaya’t literal na ramdam niya ang paggarayod ng napakataba pa man ding kargada ng pamilyadong bayaw na tila nagpapabaligtad ng kanyang bituka sa sakit.

“Tangina mo Yaw! Talagang tinyempo mo pang libog ako! Ngayon pa talagang tigang ako’t hindi makatira sa Ate mo!” Gigil na sambit ni Ramil, pagamat sinisikap itong isalaysay ng pabulong upang walang makarinig lalo pa’t kalagitnaan na ng gabi. “Kaya’t ihanda mo na sarili mo! Titityakin kong luluwa ang mga mata mo sa ungol!”

Hindi na nagpaligoy-ligoy pa si Ramil, hinigpitan niya ang hawak sa magkabilaang balakang ng nakatuwad na bayaw at sinimulan na ritong ipadama ang kanyang barakong pagbayo.

Halos malaglag ang panga ni Jaeden sa mga nakikita, gulat na gulat siya’t literal na hindi makagalaw sa mga nasisilayan. Kanina pa lamang na nakita niyang nilalamon ng ama ang nakatuwad na tumbong ng tiyuhin habang sinasalsal pa ito’y halos lumuwa na ang kanyang mata sa pagkagulat, ngunit tila halos trumiple pa ang kanyang pagkabigla ngayong nasisilayan nang sinisimulan na ng ama na ipasok ang tigas na tigas nitong kargada sa tumbong ng tiyuhin at umpisahan itong bayuhin.

Hindi rin niya maiwasang mabigla hindi lamang sa mga kaganapan, bagamat hindi na ito ang unang beses niyang makita ang kargada ng ama gawa nga ng madalas niya itong nakakasabay pa pagligo, ngunit ito ang unang beses niyang makita itong nakatayo’t matigas, bagay na muli’y halos hindi niya makapaniwalaan, bagamat hindi niya batid ang eksaktong sukat nito’y kita niya kung gaano ito kahaba at kataba, malinaw na hindi pangkaraniwan ang laki, kaya naman maging siya’y hindi lubos maisip kung paano ito magkakasya sa tumbong ng kanyang Tito Kristof na ngayo’y kita niyang hindi mawari kung luluwa ang mata o pipikit marahil sa labis na pagkawarak ng tumbong nitong binabayo ng higanteng kargada ng ama.

“Aghh---K-kuyaaa…uughh!”
Dinig niyang impit na ungol ng tiyuhin, kita niyang napapangiwi ito’t napapatingala habang kita rin niya ang labis na pagkapit ng mga kamay nitong nakatungkod sa magkabilaang posteng kahoy ng dapugan, ito’y habang nakikita niyang nakangisi lamang ang ama habang tuloy-tuloy ang pag atras-abante ng balakang nito na kita niyang bumabarena sa morenong tumbong ng tiyuhin—mistulang isang malaki’t mahabang trosong naglalabas-masok sa isang madilim, magubat at namamasang kuweba.

Labis ang kabog ng kanyang dibdib, marahil sa naghahalong takot at pagkabigla, subalit sa kabila nito’y may kung anong init ang di maiwasang dumampi sa kanyang pisngi—init na batid niyang hindi dulot ng galit, hindi dulot ng pagkamuhi, kundi isang init na nagmumula sa mapusok na nasasaksihan.

Batid niyang mali, batid niyang dapat ay ihinto niya ang panonood sa napakamakasalanang tagpong ito na kinasasangkutan ng ama at tiyuhin, at batid niyang dapat na siyang tahimik na lumisan nang walang iniiwang bakas ng kanyang pag-iral sa sandaling ito, subalit hindi niya mawari kung bakit, subalit tila sadyang napirme ang pagkakalapat ng kanyang paa sa lupa, hindi makagalaw hindi dahil sa hindi niya kaya, kundi dahil sa kung anong kyuryosidad ang pilit na nagsasabi sa kanyang manatiling nakatayo rito’t magpatuloy na saksihan ang makasalanang pagsasadula ng ama’t-tiyuhin sa loob ng batalan.

Hindi rin niya mawari, subalit ang init na nagsimulang dumapo sa kanyang mga pisngi ay nag-uumpisa nang gumapang pababa sa kanyang leeg, patungo sa kanyang kumakabog na dibdib, sa nanlalalim niyang tiyan hanggang sa tila dumapo na sa sentro ng kanyang katawan, bagay na di maiwasang makapagpamawis sa kanya sa kabila ng lamig na dulot ng maambong gabi.

Sa kanyang pagka-abala sa panonood sa mapusok na eksena ng ama at tiyuhin, hindi na niya namalayan ang kanyang isang kamay na napapahagod na sa kanyang kargada, at sa kanyang pagka supresa’y napansin na lamang itong bahagyang gising na.

“Teka? Bakit ako tinitigasan? Bakit ako humihimas?”
Naguluhan niyang tanong sa sarili sabay napalingon pababa sa kanyang kargada na kita niyang di hamak na ngang gising at bakat na bakat na sasariling salwal.

Muli siyang napalingon sa mainit na eksena sa harapan, at muli hindi niya magawang ilayo ang tingin.

“Mali to! Mali ang tigasan ako habang pinapanood si Tatay na niloloko si Inay! Na bumabayo siya ng ibang lalaki! At si Tito Kristof pa!”
Pilit niyang suway sa sarili, pilit pinaalala ang kamalian ng kasalukuyan.

“Pero…pero ang sarap ng ginagawa ni Tatay kay Tito Kristof…”
Wika niya sa isip, tila muling napako ang paningin sa eksena, lalo na ngayong nakikita niya kung paano masarapan ang ama sa walang prenong pagbayo sa umaalulong na tiyuhin niyang si Krsitof.

Muli niyang hindi namalayan, ang kanyang kamay na tila may sariling pag-iisip ay nagsimulang manghimasok sa loob ng salwal, dinaklot ang sariling kargadang lubha nang nag-iinit at di hamak nang nagising, tila ba siya’y nahihipnotismo at wala sa sariling nagsimula itong laruin.

Sa kabilang banda, patuloy si August sa paglilibot sa labas ng bahay, at gawa ng lawak nitong matandang bahay ay sadyang malawak rin ang kanyang nilakad upang matungo ang likuran kung saan niya sinusundan ang usok mula sa batalan, dagdag pa ang marahan at mabagal niyang paglalakad lalo pa’t dito sa bandang likuran sa unang palapag ng bahay nakapwesto ang silid na kasalukuyang kinatutulugan ng Lola at tiyahing si Ema na dapat niyang matiyak na hindi magising at hindi malamang gumagawa pa siya ng kapilyuhan sa kalagitnaan ng gabi.

Sa patuloy niyang paglalakad ay natungo niya ang likuran ng bahay kung nasaan ang batalan, at hindi nga siya nagkamali, sa kabila ng ambon na bumababa mula sa langit, sa kabila ng dilim, naging sapat ang liwanag na nagmumula sa dapugan ng batalan upang maaninag niya ang isang pamilyar na anyo, at sa taas at hubog pa lamang ng katawan nito’y kahit nakatalikod ito mula sa kanya’y hindi siya maaring magkamali, alam niyang ito nga ang pinsang si Jaeden.

Bigla siyang napangisi, sabay sinimulang gawing mas tahimik ang bawat mga hakbang.

“Hehe, lagot ka ngayon Jey Jey, gugulatin kita”
Ngisi niyang wika, puno ng kapilyuhan ang isipan, lalo pa’t batid niyang likas na matatakunin ang nakababatang pinsan.

Nagsimula siyang humakbang ng mas malapit—ng mas tahimik, at gawa ng wala siyang suot na tsinelas ay nagawa niyang makalapit nang hindi siya napapansin ng pinsan. Subalit akto na niya itong gugulatin nang siya ang magulat sa napansing ginagawa nito, kahit nakatalikod ito’y kita nitong nakapasok ang kanan nitong kamay sa salwal, at sa pagkilos pa lamang ng kamay na iyon ay batid na niya ang ginagawa nito—hindi ito umiihi tulad ng kanyang inaasahan, kundi nagsasalsal.

“Hayop! Anong trip nito’t dito pa talaga sa labas napiling magsalsal?”
Hindi niya makapaniwalang tanong sa isip, hindi mawari kung anong pumasok sa isipan ng pinsan at dito pa sa labas ng bahay sa kalagitaan ng maambong gabi nito napagtripang magsalsal.

Subalit hindi pa siya nakababawi sa pagkagulat nang mapansin niyang may kung anong tinititigan ang pinsan, at nang tignan niya ito’y kita niyang tila may sinisilip ito sa loob ng mausok na batalan, kaya naman nang sundan niya ang tinutumbok ng mga mata nito’y halos malaglag ang kanyang mga panga sa pagkagulat—doon sa loob ng batalan ay naging sapat ang malamlam na liwanag ng nagbabagang kalan upang masilayan niya ang isang masalimuot at nakabibiglang tagpo.

“Tito Ramil? Tito Kristof?”
Gulat niyang reaksyon sa isipan, hindi mawari kung nananaginip lamang o namamalikmata sa mga nakikita, hindi makapaniwala sa nakikitang eksena sa pagitan ng dalawang tiyuhin, mga tiyuhing kapwa matipuno’t kapwa barako.

“Krrk… krrk---nngkkk---tik”
Patuloy ang paglangitngit ng yumuyugyog na mga posteng kahoy ng dapugang kasalukuyang kinakakapitan at kinatutungkuran ng magkabilaang kamay ng nakatuwad na si Kristof, habang ang kanyang katawan ay patuloy rin sa pag-alog dulot ng patuloy na pagbayo ng matipunong bayaw sa kanyang likuran.

“Ughh—aahhh…K-kuyaahh---uughh!”
Patuloy niyang ungol, lubha nang namamasa sa pawis ang kanyang katawan, lalo na ang may kahabaan niyang buhok na nagmistula nang bagong paligo dulot ng matinding alinsangan mula sa sinasalubong na init at usok ng bumabagang kalan maging ang di mawaring tensyong natatamasa sa walang hintong pagbayo ng kargada ng bayaw sa kanyang likuran.

Hindi niya maiwasang mapabungisngis, at sa parehong pagkakataon ay mapanganga’t manlaki ang mga mata sapagkat hindi biro ang pagkawarak na natatamasa ng makikipot na pader ng moreno niyang lagusan mula sa patuloy na paghalungkat ng pamilyadong kargada ng bayaw na batid niyang nasa pitong pulgada ang laki at literal na kasing taba ng maliit na lata ng sardinas, kaya naman ramdam niya ang direktang pagtumbok nito sa kailaliman ng kanyang lagusan at ang sugapa nitong paggarayod sa napakaselan niyang glandula, lalo pa’t ang mahina nitong pagbayo kanina’y nagsisimula nang bumilis at lalong lumalakas, kaya naman wala na ring mapagpilian pa ang kanyang lagusan kundi pwersahang maglabas ng natural na pampadulas upang kahit paano’y matanggap ang walang disiplinang pagkawkaw ng maskuladong kargada ng bayaw.

“Ano ha? Masarap ba Yaw?! Ha?! Ughh!” Hingal ngunit gigil na ungol ni Ramil, maging siya’y hindi na alintana ang sinasalubong na usok mula sa kalan, hindi na alintana ang pamamaha ng pawis sa kanyang katawan at patuloy lamang ang pag-indayog ng kanyang matikas na balakang at ang paglagari ng pamilyado niyang kargada sa winawasak na tumbong ng bunsong kapatid ng kanyang misis.

Lubha mang napangingiwi sa sakin, hindi man halos makagalaw sa lakas at bilig ng paglagari ng pitong pulgadang troso ng bayaw sa kanyang lagusan ay hindi naman maitanggi ni Kristof ang abot langit na naghahalong tensyon at sensasyong natatamasa mula rito.

“Ugh! S-sarap Kuya Ramm!”

“Agghhh----ipadama mo sakin kung paano ka umasawa! Ughh!”

“I-iparanas mo sakin kung paano mo bayuhin si Ate---ughhh!” Bulong niyang ungol habang patuloy na napapatingala sa di mawaring sensasyon gawa ng abot-langit na sarap na natatamasa mula sa walang disiplinang bagbugbog ng humahalungkat ng burat ng pamilyadong bayaw.

Patuloy ang pagkakatuwad ng kanyang katawan, patuloy ang pag-alog ng matipunong katawan habang kapit na kapit ang mga kamay sa dalawang poste ng dapugan na siyang nagpapayanig na rin at nagpapalagitik sa mga ito, ito’y habang hindi na niya alintana ang usok at init na sinasalubong ng katawan mula sa dapog, bagkus ay lalo lamang siyang nag-iinit sa bawat sandali lalo pa’t patuloy ang pag-araro ng matabang kargada ng bayaw sa makikipot na laman ng malalim niyang lagusan.

Hindi naman maiwasang lalong manggigil ni Ramil sa mga inuusal ng libog na bayaw, malinaw na hayok na hayok na ito sa kanya, at kita niyang halos tumirik na ang mga mata nito sa sarap gawa ng kanyang patuloy na pagbayo rito.

“Tanginah mo Yaw! Talagang aasawahin kita! Ughh!”

“Lalo pa’t buntis ang ate mo’t hindi ako nakakabayo! Kaya’t ikaw ang magiging asawa ko hangga’t hindi naipapanganak ang bunso ko!”

“Habang hindi ako nakakatira kay Ema, ikaw ang bubuntisin kong hayop kah! Aaghh!” Hindi niya inalintana ang paninirik ng mga mata ng nakatuwad na bayaw, bagkus ay lalo pa siyang bumwelo’t sinimulan bilisan pa lalo ang pag-araro sa hayok nitong tumbong, dahilan upang lalong lumalim ang nahahalungkat ng mahaba niyang kargada, kaya’t ang namamasa niyang mga bulbol ay lalong lumalapat sa bukana ng binabayong tumbong nito, habang ang nagbibigatan niyang mga bayag ay nagsimula na ring magsi-kalembang at nagsimula pang magsi-umpog sa nakatalikod namang mga bayag ng nakatuwad na bayaw, dahilan upang lalong lumakas ang sensasyon at tumaas ang antas ng sarap.

Lalong hindi makapaniwala si August sa mga nakikita, at imbes na siya ang manggulat sa pinsang si Jaeden ay siya pa mismo ang nagulat at tumayo ang mga balahibo sa natuklasan.

Hindi niya inasahan ang ganitong tagpo, malinaw niyang nakikita at alam niya hindi ito guni-guni o panaginip, kita niya kung paano ang walang modong pagbayo ng tiyuhing si Ramil sa nakatuwad na tiyuhing si Kristof, kita niya kung paano gumiling at umindayog ang makisig nitong balakang, at kita niya ang labis na paghampas ng mga pares ng bayag nito sa nakatuwad na bayag ng tiyuhing si Kristof sa lakas ng bawat pagbayo nito—mga pagbayong talaga namang nagpapa-alog ng nakatuwad na katawan ng tiyuhing si Kristof, kaya’t maging ang kinakapitan ng mga kamay nitong kahoy na poste ng dapugan at walang hinto sa pagyugyog at paglangitngit.

Hindi siya makapagsalita, tila huminto ang oras sa kasalukuyan at ang tanging nagpapatuloy ay ang nakikitang mainit na eksena sa mausok na batalan. Kita niya kung paano mapatingala ang tiyuhing si Kristof, kung paano ito mapa-alulong sa ungol, habang ang may kahabaan subalit magulo na nitong buhok ay literal na tila pinaliguan sa pagkabasa ng pawis—pawis na gumagapang patungo sa kanyang batok hanggang sa nakatuwad niyang malapad na likuran.

Dinig rin niya ang malalakas na pagsalpok ng bumabayong katawan ng tiyuhing si Ramil sa nakatuwad na tiyuhin kaya naman batid niya kung gaano kalakas at gaano kalalim ang nakakawkaw ng kargada nito sa kailaliman ng naturang tumbong, bagay na kita niyang nagdudulot naman rito ng di maitatangging sarap.

Gulat na gulat siya, ito ang unang beses niyang makakita ng dalawang barako, batid niyang kapwa tuwid, may mga nobya at asawa subalit silang nagsasabong sa ilalim ng malamig at maambong gabi, bagay na dapat ay makapagpamuhi sa kanya bilang pamangkin ng mga ito, lalo pa’t batid niya sa sariling maling-mali at lubos na makasalanan ang kasalukuyang natutunghayan—ang panloloko ng tiyuhing si Kristof sa nobya nitong si Angel, at lalo na ang panloloko ng pamilyado tiyuhing si Ramil sa asawa’t mga anak nito, at ang pagsasalpukan ng mga ito’y malinaw ring paglabag sa moral na pamantayan ng kanilang buong angkan, subalit sa di niya mawaring dahilan ay tila mas malakas ang hatak ng tukso sa kanyang magpatuloy na manood at tunghayan ang pribadong sandali ng dalawang tiyuhin, at sa parehong pagkakataon ay makaramdam ng init sa napakapusok na eksena.

Hindi rin niya maiwasang lubhang manabik, at sa parehong pagkakataon ay mamangha. Bagamat hindi na ito ang unang beses niyang makita ang kahubdan at sandata ng hinahangaang tiyuhin, ito naman ang kauna-unahang pagkakataong makita niya ang kargada nitong gising at nagyayabang sa tigas, at bagamat kasalukuyang nakabaon at lumalagari sa nakatuwad na tumbong ng tiyuhing si Kristof, hindi maitatangging sadyang higante ito—sadyang malaki at lubhang may ipapalag, kaya naman hindi niya maiwasang manabik na matunghayan ito sa buong anyo oras na bunutin na ito ng tiyuhin mula sa naturang tumbong.

Hindi rin niya maiwasang manabik, bukod sa napakasarap na ekspresyon ng tiyuhing si Ramil, napakagwapo nitong mukha, napakakisig na katawan at pagkahusay sa barakong pagbayo ay kita rin niya ang sarap na sarap at nalulunod na reaksyon ng umaalulong sa ungol na tiyuhing si Kristof na abalang tinatanggap ang pag-araro sa tumbong nito.

Ito ang kauna-unahang beses niyang matunghayan ang kahubdan ng tiyuhing si Kristof, at bagamat batid niyang likas itong moreno, hindi niya maitangging sadyang napakalakas ng awra nito; mula sa simple nitong kakisigan, hanggang sa bawat reaksyon nitong sadyang nakakatunaw. Ngunit ang higit pang nakapagpahanga sa kanya ay ang moreno nitong katawan na sadyang napakahusay ng pagkakahubog, napaktikas at napaka matipuno, tila sadyang dinesesyo upang magpa-ulol ng mga kababaihan, subalit ngayon ay siyang walang sawang winawasak at binabayo lamang ng kapwa nito barako at bayaw pa nitong si Ramil.

Gayon man, sa kabila ng kanyang pagkabigla sa mga nasisilayan ay hindi niya maiwasang maguluhan, hindi niya mawari kung bakit naririto ang pinsang si Jaeden at malinaw na pasikretong sinisilip ang nangayayari sa dalawa, at higit pang nakapagpalito sa kanya’y kung bakit ito kasalukuyang nagsasalsal habang pinanonood ang mga ito—ang mapusok na eksenang kinabibilangan ng sarili nitong ama, gayong marapat ay magulat ito’t mandiri sa mga nasisilayan, okaya’y mag-iskandalo sa natutunghayan; subalit hindi, sadyang tahimik ito, walang imik at wala ring ingay ang ginagawang pagsasalsal ng sarili kargada sa loob ng salwal nito, malinaw na senyales ng paglihim nito ng kanyang pag-iral sa kasalukuyang eksena upang marahil ay hindi malaman ng ama at ng tiyuhin nilang si Kristof na kasalukuyan itong nanonood.

Hindi rin niya mahinuha kung aksidente lamang nitong dinatnan at nakita ang ginagawa ito ng dalawa o sadyang alam na nito ang mga nangyayari’t sinadyang panoorin ang mga ito. Gayon pa man, ano man ang dahilan, malinaw na itong nadadala sa eksena, di maitatangging nag-iinit at nalilibugan na rin sa nasisilayang pag-kasta ng sariling ama sa kanilang tiyuhin, kaya’t nagagawa na nitong mapasalsal ng kargada sa loob ng salwal nito.

Sa ilang sandali niyang nakatayo rito sa likuran nito’y magpahanggang sa ngayo’y malinaw na walang kamalayan ang pinsan sa kanyang pag-iral, hanggang ngayo’y hindi nito alam na nakatayo na siya sa likuran nito’t nakikita kung paano ito magsalsal sa loob ng salwal nito habang pinanonood ang kasalukuyang eksena sa pagitan ng kanilang tiyuhin at ang sarili nitong ama.

Muling ibinalik ni August ang tingin sa batalan, at muli ay kita niya kung paano mamasa ang katawan ng mga tiyhuin sa mapusok na eksena, kita niya kung paano mapatingala’t umalulong ng mga bulong na ungol ang tiyuhing si Kristof habang sinasalubong ang usok ng kalan, habang ang tiyuhing si Ramil naman ay nasasaksihan niya ang hingal nitong mga ungol habang walang humpay ang masining na paggiling ng balakang nito sa barumbadong pagbayo.

Bagamat gulat na gulat sa mga nasasaksihan, lalo pa’t ang eksena ay malinaw na nagsasadula ng panloloko ng mga tiyuhin sa kanilang angkan—kung saan nakiki-apid ang mga ito hindi sa ibang mga babae, kundi sa isa’t-isa; subalit hindi niya maitanggi, napakainit ng kasalukuyang eksenang natutunghayan, tila ba mas malakas ang atraksyon sa kanyang pagmasdan ito ng tahimik, pakinggan ang makamundong ungol ng mga ito at saksihan kung paano magpaligaya sa isa’t-isa ang dalawang adulto na kapwa pa man din mga barako.

Ngayon lamang din niya napagtanto at sa parehong pagkakatao’y naintindihan kung bakit tila natameme ang pinsang na si Jaeden—kung bakit ito nakatayo rito na tila nahipnotismo’t hindi alintana ang dilim at ambon, at higit sa lahat ay kung bakit nakadaklot ang kanan nitong kamay sa salwal at sinasalsal ang di hamak na gising nitong kargada—malinaw na dulot ng nakabibigla subalit napakainit na eksenang nasisilayan.

Sa puntong ito’y sa kabila ng mga pagkabigla sa mga nadiskubre’t natutunghayan, isang panibagong kapilyuhan ang pumasok sa isipan ni August.

“Hehe, mukhang masaya to ah? Mukhang akma ang pagkakataon…”
Ngising niyang wika sa isip, malinaw na may kapilyuhang binabalak.

Abala si Jaeden sa tahimik na pagsalsal ng sariling kargada sa loob ng kanyang salwal habang tinutunghayan ang makasalanang eksenang kasalukuyang isinasadula ng ama’t tiyuhin nang laking gulat niya nang maramdaman ang pagdampi ng isang kamay mula sa kanyang likuran at pumatong sa kanyang kanang kamay na kasalukuyang nakapasok sa loob ng kanyang salwal.

Tila binuhusan siya ng malamig na tubig sa pagkagulat, at muntikan na siyang mapahiyaw sa takot sa pag-aakalang multo ang humawak sa kanyang kamay nang mapalingon siya’t makita ang nakatatandang pinsang si August mula sa kanyang likuran, nakangisi at nakapatong ang hintuturo ng kaliwang kamay nito sa mga labi nito.

“Shhh…” Mahina nitong bulong, senyales na pinatatahimik siya nito.

Nanlaki ang kanyang mga mata sa pagkagulat, hindi siya makapagsalita, hindi niya inaasahan ang biglaang pag-iral ng pinsan mula sa kanyang likuran, lalo pa’t kasalukuyan siyang narito sa dilim at nagsasalsal, subalit ang labis pa niyang ikinagulat ay ang mga mata ng nito na hindi direktang nakatitig sa kanya, at sa titig pa lamang ng mga mata nito’y batid na niya ang tinutumbok ng paningin nito—walang iba kundi ang kasalukuyang eksena sa pagitan ng kanilang ama’t tiyuhin sa loob ng mausok na batalan.

“K-kuya…” Tanging kanyang pabulong na nasambit, hindi malaman ang gagawin, hindi malaman ang ikikilos, subalit sa kabila ng hindi niya mawaring gagawin ay ramdam niya ang patuloy na paggapang ng kanang kamay ng pinsan papasok sa kanyang salwal, at ang labis pa niyang ikinagulat ay nang madama niyang inumpisahan na nitong sakmalin ang kanyang kargada na di na niya maitatangging gising.

Kita niyang kahit abalang nakatitig sa mainit na eksena ng ama’t tiyuhin sa loob ng batalan ang mga mata ng pinsan ay nangisi ito—malinaw na dulot ng pagkakapa nito marahil sa kanyang kargada na nabatid nitong gising na, kaya naman isang napakatinding hiya ang kanyang naramdaman, lalo pa’t nasa sitwasyon silang hindi kaaya-aya—isang sitwasyong kasuklam-suklam na kinasasangkutan ng ama’t tiyuhin na marapat niyang ikamuhi, subalit sa kabila nito’y nagawa niya pa ring tigasan, at ngayon ang pagkakatindig ng kanyang kargada’y hindi na rin niya naikubli pa sa pinsan na kasalukuyan nang nakasakmal rito.

“Shh… Wag kang mag-alala, Jae” Ngising bulong ni August sa kanya. “Hindi naman alam nila Tito na nanonood tayo, kaya’t bakit hindi natin sila sabayan? Lalo pa’t malamig ngayon, maambon… hehe”

Lalong nabigla si Jaeden sa sinambit ng pinsan, halos hindi siya makapaniwala sa nais nitong gawin—ang sabayan ang kasalukuyang init na nasasaksihan nila sa mapusok at makasalanang eksena sa pagitan ng kanilang tiyuhin at ng kanyang ama.

“P-pero…b-baka may makakita Kuya…narito tayo sa labas” Alanganin niyang wika, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha, lalo pa’t batid niyang kasalukuyan silang narito sa labas at nakatapat pa sa bintana ng silid kung saan kasalukuyang natutulog ang kanyang ina at kanilang lola.

“Ngayon ka pa talaga nag-alangan Jae? Eh kanina pa nga kita pinagmamasdang nagsasalsal diyan habang pinagmamasdan sina Tito, hehe” Ngisi namang bulong na pang-uuyam ni August. Kita niya ang pagaalangan sa mukha ng pinsan, marahil ay magkahalong kaba at hiya lalo pa’t narito nga naman sila sa labas, subalit sa pagkakataong ito’y batid niya sa sariling masyado siyang mahina upang umatras pa sa ganitong pagkakataon—ang muling masalsal ang kargada ng gwapong nakababatang pinsan habang sabay nilang pinapantasya ang makasalanang pagniniig ng ama nitong si Ramil at tiyuhin nilang si Kristof sa loob ng batalan, bagay na batid niyang magbibigay ng panibagong pananaw sa musmos na pinsan sa kahulugan ng pakikipagtalik.

Hindi pa nakasasagot si Jaeden sa sinambit nito nang maramdaman niyang inumpisahang tanggalin ng pinsan ang pagkakasakmal niya sa sariling kargada, bagkus ay ang kamay nito mismo ang nagsimula magsolo sa pagkakasakmal sa kanyang kargada, at ang lalo pa niyang ikinagulat ay nang simulan na niya itong salsalin sa loob ng kanyang salwal.

Lalo siyang hindi nakagalaw sa ginagawa ng pinsan, hindi makapagsalita’t lalong hindi makapaniwala na ang kanyang pinsan ay sinimulang sakmalin ang kanyang tigas na kargada sa loob ng kanyang salwal at siyang nagsimula ritong magsalsal.

Bagamat hindi na ito ang unang beses ng pinsan na masalsal ang kanyang kargada’y sadyang kakaiba ang kasalukuyang sitwasyon, lalo pa’t batid niyang ang dahilan ng init na kanilang nararamdaman na nagsisimula nang humantong rito sa pagsalsal ay ang napapanood nilang eksena sa pagitan ng kanyang ama at tiyuhin—isang eksenang hindi nila dapat pinagmamasdan at lalong hindi dapat pinagpa-pantasyahan.

Dama ni August ang init ng kargada ng pinsan, isang pamilyar na salat mula sa temperatura nito, kinis at taba nito na kanyang unang nasalat at nasalsal nung nakaraan, kaya naman bukod sa init na nararamdaman sa nasasaksihang eksena sa pagitan ng mga barakong tiyuhin ay lalo pang nagsisimulang gumapang ang kati sa kanyang balat lalo pa’t kasalukuyan na niyang marahang sinasalsal ang binatilyong kargada ng nakababatang pinsan—ang anak ng pinakapapantasyang tiyuhing si Ramil.

“Darating rin ang araw na matitikman kita Tito Ramil, darating rin ang oras na ako ang aalulong sa pagromansa mo, pero sa ngayon, itong anak mo na muna ang nanamnamin ko habang abala ka sa pagpapakasasa diyan kay Tito Kristof, hehe”

“Ughh! Ano ha? Masarap ba Yaw---ha?! Ughh!” Gigil na ulos ni Ramil na hindi mapigilang mahaluan ng libog niyang ungol. Patuloy ang walang humpay na paggiling ng kanyang balakang kaya’t wala ring humpay ang pagbarena ng pitong pulgada niyang kargada sa kailaliman ng winawasak na lagusan ng barakong bayaw na ngayo’y ramdam niyang mas nandudulas, marahil ay napipilitan na ang naturang tumbong na maglabas ng natural nitong pampadulas upang tanggapin ang walang disiplinang paglalabas-masok rito ng ga-halimaw niyang troso.

“Ughh…a-ang sakit mong b-bumayo Kuya Ram—aaghh!” Ungol na tugon naman ni Kristof, puno ng daing ang kanyang mga salita habang hindi maiwasang magputol-putol na ang gumagaragal niyang boses na kanya pang pilit sinisikap na humina ang tinig sa takot na makarating ito sa ibang pandinig, bagamat hindi na maitago ang matinding pagkalulong at sarap sa kanyang gumagaragad na boses. “P-pero ang sarap Kuyaahh---ughh…s-sarap mong bumayo—ughhh!”

“Tanginaah moohh—aaghh…w-wawasakin kitang putaah kaah---uughh!” Garagal ring ulos naman ni Ramil, puno ng banta’t bigat ang kanyang mga salita, kasabay nito’y sinimulan niyang lalo pang bilisan at lalong itodo ang lakas ng kanyang pagbayo sa pinupunit na pwerta ng bayaw.

“Aghhh---ughhh…K-kuyaahhh!” Lalong bumilis ang pag-alog ng katawan ni Kristof kasabay ng lalong paglakas ng pagbayo ng bayaw sa kayang likuran, kaya naman lalo pa siyang napakapit sa magkabilang poste ng dapugan na lalong lumakas pa ang pag-uga sa lakas yumayanig niyang hawak rito. “P-pero sige lang Kuya Ramm…ughh…ipagpatuloy mo lang!”

“Asawahin mo ako!”

“Gawin mo akong kabit moohh---uughh!”

“Plakkk---klllkk---nnggkk!”

“H-hayop ka Yaw—aaghh!…Napakalibog mong k-kupal kaahh!” Gigigl ngunit di hamak na libog na ring ulos ni Ramil, habang hindi na rin maiwasang magputol-putol ang hingal niyang boses gawa ng tensyon ng patuloy na pag-araro ng kanyang katawan sa nakatuwad na bayaw. Hindi niya maiwasang lalong mag-init, at sa parehong pagkakataon ay lalong manggigil sa pagbayo ngayong naririnig ang mga lulong at hayok na hayok na ungol ng bayaw mula sa pinagkakaloob niya ritong pagwasak.

“Aghh---uughhh…aahhh!” Muling napatingala si Kristof sabay umalulong ng nakalulusaw na ungol. Dama niya ang labis na pagbugbog at pagkawakaw ng pitong pulgada’t ga-delata sa tabang kargada ng pamilyadong bayaw, bagay na lalong pumipisil sa maselan niyang glandula sa kailaliman ng kanyang lagusan sa bawat pag atras-abante nito, kaya naman ang tigas tigas niyang kargada’y panay na rin ang pagtango at di na rin napigilang magsuka ng malilinaw at napakalalapot na paunang katas, habang dama niya ang patuloy at napakalakas na pagtumbok ng halimaw na kargada ng bayaw na sa kanyang pakiwari’y naabot na ang bungad ng kanyang bituka sa lalim.

“Ughh…sige! Umalulong kang hayop kaah!” Dominanteng ulos ni Ramil, gigil na gigil ang kanyang tinig habang pinamamalas ang napakabilis at napakapwersang paglagari ng pamilyado niyang kargada sa winawasak na pwerta ng binatang bayaw. “Damhin mo kung paano ka wasakin ng burat na pinapangarap mooh Yaw!—Aaghh!”

“Krrkk---plak! Plak!”

“Ughh----saraap Kuyaahh---aaghhh!” Patuloy na umaalog na ungol ng nakatuwad na si Kristof. Walang humpay ang pagtulo ng pawis sa may kahabaan niyang buhok na ngayo’y literal nang tila bagong paligo, ito’y habang patuloy rin ang pagbaha ng pawis sa kanyang katawan na sinasalubong ang mainit na usok ng kalan.

“Ughh…w-waagg mong tigilan Kuyaahh---ugghh…barumbaduhin mo kohh!—Aaaghh!” Bagamat napapangiwi sa patuloy na pagkawarak ng kanyang makipot na tumbong sa walang disiplinang paglagari ng nagyayabang na kargada ng kanyang bayaw ay hindi niya maitanggi ang lubhang sarap, lalo pa’t sa bawat paglalabas-masok nito’y napapakislot ang kanyang katawan sa nararamdamang pag-araro ng tumutumbok na burat sa mga nasasagasaang malalambot at namamasang laman sa kailaliman ng kanyang barakong lagusan, bagay na nagdudulot ng tagos sa lamang sensasyon.

“Tanginah moh Yaw---Ughh!”

“Napakalibog mong hayop kaahh…napakasikip ng butas mohh…mas makipot pa kesa sa puke ng ate mohh!---Aaghh!” Ungol na wika naman ng gumagaragal na boses ni Ramil. Patuloy na rin ang walang humpay na pagtulo ng pawis mula sa kanyang noo hanggang sa kanyang dibdib na dumadausdos pa hanggang sa mabato niyang abs sa tiyan, ito’y habang tila makinang de-baterya ang kanyang balakang na walang hinto’t walang palya sa napakalakas at napakabilis na pagbayo sa umaalog na katawan ng nakatuwad na morenong bayaw, kaya naman maging ang nakalawlaw niyang mga itlog ay sadyang napakalakas na ng pagtama sa nakatuwad na bayag ng bayaw na imbes na magdulot ng sakit ay tila lalo pang nakakapagpataas ng antas ng kasalukuyang sensasyon.

“Oo Kuyaah…uughh---t-tama kaahh…mas makipot ako kesa kay ate—mas masarap ang butas ko kesa sa kanyaahh---uughh!” Patuloy namang ungol na tugon ni Kristof, hindi na niya alintana ang halos masunog na niyang dibdib na halos sumayad na sa nagbabagang dapog, bagkus ay patuloy lamang siya sa pagtingala, pagngiwi’t pag-ungol na tugon habang walang humpay sa pagyugyog ang nakatuwad niyang katawan sa barakong pagbayo ng matipunong asawa ng kapatid sa kanyang likuran.

“Kaya asawahin mo ako K-kuyaahh—uughh…ipadama mo rin saakin kung paano mo paligayahin si ate!”

“Ipadama mo sakin kung paano mo siya idala sa langitt---ughhh…”

“Iparanas mo sakin kung paano ka bumuo at humulma ng kambal na tamod!---Uughh!”

Muli’y halos hindi makapaniwala ang binatilyong magpinsan sa mga naririnig na usapan ng nagsasabong nilang ama’t tiyuhin—lalo na si Jaeden sa mga naririnig na salita ng kasalanan at pang-aalispusta sa kaniyang ina ang kasalukuyang sumasabog sa bibig ng mga ito kaakibat ng mga libog ng mga itong ungol, subalit sa kabila nito’y tila hindi na lumulusot ang pagkamuhi sa kanilang sistema, bagkus ay patuloy silang nadadala ng mapusok na eksenang nasisilayan.

Isa pa’y halos wala nang lumusot sa kanyang konsensya, patuloy siyang nilalamon ng init ng sitwasyon lalo pa’t patuloy ang marahang pagsalsal ng mainit-init na kanang kamay ng pinsang si August sa nakatindig niyang kargada, habang dama na rin niya ang labis nitong pagdikit mula sa kanyang likuran at hindi na rin maiwasang maramdaman ang pagkakalapat ng di hamak nitong gising na kargada sa loob ng salwal nito, habang ang kaliwa naman nitong kamay ay nagsimula na ring gumapang papasok sa suot niyang sando’t sinimulang kapain at laruan ang kanyang utong sa kaliwang dibdib, bagay na di maiwasang magdulot ng kakaibang kiliti’t sensasyon sa kanyang katawan.

“Ughh…K-kuyaa…hhmm…” Mga mahihinangg bulong na ungol ni Jaeden, hindi maiwasang tamaan sa sensasyong kasalukuyang idinudulot ng pagsalsal ng pinsan sa kanyang kargada, maging ang nakakakiliti nitong paglapirot sa kanyang kaliwang utong na kauna-unahang makapa’t mapaglaruan, kaya naman sadyang malakas ang naidudulot nitong sensasyon sa kanyang katawan.

Hindi maiwasang mapangisi ni August sa naririnig na pabulong na ungol ng nakababatang pinsan, malinaw na itong nalulunod sa init ng sitwasyon, tila nawawala na sa sarili at tila tinatanggap na ang makasalanang eksenang nasasaksihan na pinangungunahan ng ama nito.

Hindi niya maiwasang matuwa, sadyang kakaiba ang hatid na tuwa’t kilig sa kanya ang masilayan ang isang tuwid na binatilyong pinsan na unti-unti nang nadadala ng kalibugan habang pinanonood ang makasalanang pagbayo ng ama nito sa kanilang tiyuhin—isang malinaw na eksena ng panloloko ng ama nito hindi lamang sa kanyang ina, kundi maging sa kanya bilang anak at sa kanilang buong pamilya, subalit heto’t imbes na ikamuhi’y unti-unti pa itong naglulunod rito sa libog.

“Sige lang Insan, umungol ka, damhin mo ang sarap ng pagsalsal ko sa burat mo habang pinagmamasdan mo kung gaano kahusay ang barako mong ama sa pagkasta ng kapwa barako—ang tiyuhin mong bayaw nito—ang bunsong kapatid ng iyong ina, hehe”
Ngisi niyang wika sa isipan. Maging siya sa sarili ay batid na mali ang kanyang ginagawa, na imbes na maging gabay sa kabutihan sa nakababatang pinsan ay heto’t sinasamantala pa niya ang kamusmusan ng isipan nito’t kahinaan nito sa tawag ng kapusukan, subalit sa di rin niya mawaring dahilan ay sadyang wala na ring makalusot sa kanyang konsensya, tila ba siya’y ganap na ring nadadala sa init ng kasalukuyan, kaya heto’t siya pang nagtutulak sa paglilibog rito habang pinanonood ang makasalanang eksenang kinasasangkutan ng ama nito.

“Krrrkkk-krkk! Grrkk!”

“Plakk---kllkkk! Ughh----Plok! Aghh!”

Patuloy ang paglangitngit ng mga yumayanig na posteng kahoy ng dapugan na kinakapitan ng mga maskuladong kamay ni Kristof dulot ng patuloy na pag-alog ng kanyang katawan mula sa patuloy na marahas na pagbayo ng matipunong bayaw na si Ramil mula sa kanyang likuran.

“Ughh…aaghhh---K-kuyaahh---uughh!” Patuloy ng kanyang halinghing, at bagamat dama niya ang patuloy na pagkawarak ng kanyang lagusan mula sa walang konsiderasyong paglagari ng higanteng kargada ng pamilyadong bayaw ay hindi niya maiwasang manirik ang mata sa abot-langit na sarap na natatamasa. Hindi niya maipaliwanag, tila sadyang natatalo ang hapdi ng pagkawarak ang sarap ng sensasyong naidudulot ng umaararong kargada sa kanyang makipot na lagusan, lalo na’t batid niyang ang kargadang ito’y hindi lamang isang barakong sandata, kundi isang higanteng burat ng isang pamilyadong lalaki, at higit sa lahat ay kargada pa mismo ng kanyang bayaw—ang legal na mister ng kanyang buntis na ate—ang ama ng kanyang mga pamangkin, subalit ngayo’y siya ritong kumakasta’t umaasawa sa kanya.

“S-sige lang K-kuya Ram—ughh!”

“Asawahin mo koohh---bayuhin mo kooh---uughh!” Nauulol na ungol ng gumagaragal niyang boses mula sa walang hintong pagyanig ng nkaatuwad niyang katawan mula sa harabas na pagbayo ng matipunong bayaw.

Hindi naman maiwasang lalong mag-init ni Ramil hindi lamang sa mga reaksyon ng bayaw, hindi lamang sa umaalog nitong katawan na naliligo ng ng sarili nitong pawis, kundi sa mga mismong salitang nagmumula sa umaalulong nitong bibig, bagay na dapat ay kanyang ikamuhi, dapat ay kanyang ikagalit lalo pa’t ang mga salitang ito’y lubhang makasalanan at sampal sa kanyang dignidad bilang isang ama—bilang isang pamilyadong lalaki, subalit sa di niya mawaring dahilan, kahit na batid niyang mali ay tila lalo pang tumitindi ang antas ng kanyang panggigigil rito’t init sa katotohanang ang kanyang binabayo, ang kanyang pinapa-alulong ng ungol, ang kanyang winawarak ay hindi lamang isang barako, hindi lamang isang lalaking may nobya, kundi mismo pa niyang bayaw—ang lalaking bunsong kapatid ng buntis niyang asawa.

“Tanginah mo Yaw!—uughh!…Napakalibog mong hayop kaahh!” Gigil niyang ungol, habang ang kanyang balakang ay lalo pang bumibilis ang pag-ariba, kaya’t lalong lumalakas at bumibilis pa ang pagkawkaw ng pitong pulgada niyang kargada sa kailaliman ng barako nitong lagusan, kasabay ng lalo ring paglakas ng pag-uumpugan ng kanilang mga kargadong itlog. “Talagang aasawahin kita Yaw! Paluluwagin kitang hayop kahh!—Uughh!”

Gawa nang mga naririnig, ng mga nakikitang reaksyon ng binabarubal na bayaw at maging ang sensasyong dulot ng paglalabas-masok ng mayabang niyang kargada sa makipot at napakalalim nitong tumbong ay hindi na mapigilan ni Ramil na lalong tumaas ang antas ng init sa kanyang katawan, dahilan upang magsimula nang manikip ang kanyang mga kalamnan; mula sa paglalim ng kanyang tiyan, paghigpit ng kanyang puson hanggang sa tila paninikip ng kanyang mga kalamnan sa hita, kasabay nito’y naramdaman na rin niya ang tila paghigop ng sariling katawan sa mga kalamnan ng nag-uumbukang pisngi ng kanyang puwet, habang ang nagtitigasan niyang mga binti ay nagsisimula na ring tila mangisay at ang lalong pagkapit ng nakalapat niyang mga paa sa suot niyang tsinelas, ito’y habang lalo pang humigpit ang pagkakahawak ng kanyang magkabilang mga kamay sa manipis ngunit namamasa sa pawis na nakatuwad na bewang ng kinakastang bayaw.

Nagsimula na niyang maramdaman ang aktong pag-akyat ng kanyang likido sa katawan nang magulat sa pag-iral ng isang ingay.

Kahit nasa rurok na ng kaluwalhatian, hindi niya napigilang mapangiwi nang mahintuan sa narinig, maging si Kristof na abala sa abot-langit na pag-ungol ay napalingon rin sa pinagmulan ng naturang ingay.

Sabay silang nahintuan, sabay napalingon, at hindi sila pwedeng magkamali, batid nilang ang ingay na iyon na malinaw na tunog ng mga yapak ng tisnelas ay nanggagaling sa kusina ng bahay na tanaw mula sa kasalukuyan nilang kinapupwestuhan.

Kahit nasa kalagitnaan na sila ng kasarapan at kahit halos abot na ang rurok ay kapwa sila na-alerto. Si Kristof ay mabilis na bumitaw sa pagkakahawak sa dalawang poste ng dapog sabay yumuko upang maikubli ang sarili sa ga-bewang lamang na taas ng pader na tablang kahoy na partisyon mula sa kusina, at mabuti na lamang ay nagsisimula nang humina ang baga ng kalan bagamat nanatili itong naglalabas ng mainit na temperatura at usok, subalit gawa ng wala nang ibang magagawa kundi yumuko upang makapagtago’y wala siyang mapagpipilian kundi tiisin ang init at ang usok. Ngunit si Ramil, sa bilis ng mga pangyayari’y hindi na nagawa pang makagalaw at makapagkubli pa at nanlaki na lamang ang kanyang mga mata sa pagkagulat nang lumabas na mula sa dilim at masilayan mula sa malamlam na liwanag ng lampara sa kusina ang nilalang na iyon.

“Mahal?” Gulat na wika ni Ema nang masilayan ang asawa, nakatayo sa harapan ng dapugan sa batalan kung saan naiilawan lamang ng kakaonting liwanag na nagmumula sa kalan at halos matakpan pa ng makapal ritong usok.

Halos bumagsak ang mga panga ni Ramil sa pagkagulat, kasabay nito’y halos lumabas ang kanyang puso sa dibdib. Bigla siyang nanigas, nanlalaki ang mga matang hindi makagalaw sa pag-iral ng kanyang asawa mula sa dilim ng kusina, kaya naman biglang tumulo ang mga gabutil na pawis sa kanyang noo’t patilya sa di mawaring takot lalo pa’t hindi siya maaring masilayan ng minamahal na kabiyak sa ganitong sitwasyon, kung saan kasalukuyang nakayuko ng patuwad ang bayaw na si Kristof sa kanyang harapan at sa bilis ng mga pangyayari’y ni hindi na niya nagawa pang mabunot ang kargada sa pagkakasalpak sa tumbong nito.

Anino sa Dilim

Sa kabila ng abalang panonood ng magpinsang sina Jaeden at August ay di maiwasang manlaki ang kanilang mga mata sa natunghayang tagpo—lalo na ni Jaeden sa biglaang pagsulpot ng kanyang ina mula sa madilim na kusina’t nakita ang kanyang ama na nakatayo sa harapan ng dapog, kaya naman maging siya’y napatakip na lamang rin sa sariling bibig sa di mawaring ikikilos sa nakabibiglang tagpo, hindi niya maiwasang kabahan para sa ama’t tiyuhin sa posibilidad ng pagkabuko ng mga ito sa kanyang ina.

Maging si August na abala sa panood at maging sa pagsalsal ng kanyang kanang kamay sa tigas na tigas at napakainit na kargada ng pinsan ay hindi maiwasang mahintuan, maging siya’y halos lumabas ang puso sa dibdib sa labis na kaba para sa dalawang tiyuhing sina Kristof at Ramil na nasa bingit na ng pagkahuli sa kanyang tiyahing si Ema—ang ina ng binatilyong pinsang kasalukuyan niyang sinasalsal at sinasamantala ang kamusmusan.


“A-anong ginagawa mo diyan mahal?” Gulat at kunot-noong tanong ni Ema, hindi maiwasang maguluhan. Kita niyang nakatayo ang asawa sa harapan ng umuusok na kalan sa padugan sa loob ng batalan, nakasuot ng isang maluwag at lumang sando na siyang tanging nakalitaw mula sa pagtakip ng ga-bewang sa taas na lumang tablang kahoy na partisyon ng kusina mula batalan. Hindi rin niya maiwasang mapansin ang labis nitong pamamawis at halatang pagkagulat sa kanyang pagdating.

Tila bumaba lahat ng dugo sa katawan ni Ramil, halos mamutla siya sa takot at lubhang nanlamig sa kilabot ang kanyang buong katawan. Hindi niya lubos maisip kung ano ang magiging reaksyon ng buntis na asawa oras na makita ang kasalukuyang kaganapan sa likuran ng gabewang na partisyong ito—isang eksenang tiyak na hindi lamang magdudulot ng napakalaking gulo, kundi tiyak na sisira’t bubuwag sa kanyang minamahal na pamilya.

Maging si Kristof ay halos hindi makalusot ang hininga sa bilis at lakas ng tibok ng kanyang puso, at kahit halos mapaso na ang kanyang mukha sa lapit nito sa nagbabagang kalan at kahit patuloy na sinasalo ng kanyang mukha ang usok ay sinikap niyang huwag gumalaw o magsalita man lamang, hindi niya lubos maisip kung ano ang magiging reaksyon ng kanyang kapatid oras na mahuli sila sa ganitong sitwasyon, kung saan kasalukuyang nakasalpak sa kanyang tumbong ang kargada ng bayaw na si Ramil.


“A-ahm, w-wala naman, M-mahal” Halos mautal na wika ni Ramil, halos malunok niya ang bawat letra ng kanyang salita sa lakas ng kanyang kaba.

Gayon man, lubha mang bumobomba ng dugo sa kaba ang kanyang puso’y pinilit niyang panatiliin ang normal na postura, at pilit pinanghawakan ang pagkakatakip ng kalahating bahagi ng kanyang katawan sa pader na tabla upang hindi mailantad ang kasalukuyan niyang sitwasyon mula sa asawa.

“Eh anong ginagawa mo diyan? Hindi ba’t hating gabi na? Tignan mo nga’t sinasalubong mo pa yang usok ng kalan?” Wika naman ni Ema, halata ang pag-aalala sa kanyang tinig, subalit malinaw na higit na nagtataka kung bakit naririto sa batalan ang asawa’t nakatayo pa sa harapan mismo ng umuusok na dapugan.

Lalong hindi malaman ni Ramil ang gagawin, at sa parehong pagkakataon ay hindi alam ang maisasagot. Lubha siyang nasa peligro, lubhang nasa delikadong sitwasyon, at kinakailangan niyang makapag-isip kaagad ng maidadahilan upang maisalba ang posibleng pagkasira ng kanyang pamilya oras na madiskubre ng asawa ang kanyang tunay na sitwasyon kasama ang bayaw sa likod ng ga-bewang na partisyon.

“A-ahm, ah k-kase…” Halos hindi niya mabuong wika, hindi malaman kung paano magdadahilan sa kasalukuyang kinaroroonan—kung bakit siya narito sa batalan sa kalagitnaan ng gabi at kung bakit siya nakatayo rito sa harapan ng dapog na tila sinasalubong pa ang usok ng kalan.

“Ahm, n-nag yosi kasi ako Mahal” Tanging nabanggit niyang maidadahilan, hindi batid kung magiging sapat ito upang mapaniwala ang asawa.

Kita niyang napakunot-noo ang asawa sa kanyang tinuran, bagay na kanyang lalong ikinakaba, batid niyang kailangan niyang makunbinse ang asawa sa kanyang pagdadahilan.

“Ahm, p-pasensya ka na Mahal, alam kong pinangako ko sayo na iiwan ko na ang paninigarilyo…” Wika niya, pinilit magkunwaring tapat sa kanyang bawat salita at sinikap na itago ang kaba’t pag-aalangan. “Pero kasi, nagpa-init lang talaga ako ng sikmura, lalo pa’t maulan…pero naka-isang yosi lang ako”

Bagamat nabigla sa dinahilan ng asawa, lalo pa’t pinangako na nito sa kanya na iiwan na ang paninigarilyo lalo pa’t buntis siya’t makakasama ito na kanyang malanghap, subalit pinili na lamang ni Ema na intindihin ito, lalo pa’t batid niyang tama ito—malamig ang panahon dulot ng ulan, kaya marahil ito naghanap ng makapag-iinit sa sikmura nito.

“Ganon ba… pero bakit diyan mo pa naisipang sumindi? Tignan mo oh? Sinasalubong mo pa yang usok ng kalan?” Alalang wika naman ni Ema, may pagtataka sa tinig. Hindi niya maintindihan kung bakit dito sa pa dapugan naisipang sumindi ng sigarilyo ng asawa gayong lubhang mausok rito.

Muli’y hindi naman agad nakasagot si Ramil, hindi mawari kung ano ang idadahilan sa kasalukuyang sitwasyon, at bagamat mukhang napaniwala naman niya ito na narito siya’t nag yosi lamang ay hindi siya makapag-isip ng dahilan kung bakit siya narito sa batalan at dito pa nakatindig sa harapan ng umuusok na dapog.

Hindi pa siya naka-iisip nang maisasagot nang halos mahulog ang kanyang puso sa kaba nang makitang kumilos ang asawa at aktong hahakbang palapit, bagay na batid niyang hindi maari sapagkat ilang hakbang lamay ay tiyak na matatanaw na nito ang nakakubling bahagi ng kanyang katawan na nakahubad ang salwal at higit sa lahat ay kasalukuyan pang nakabaon ang kanyang kargada sa tumbong ng nakatuwad at nakadapang bayaw na si Kristof.

“T-teka Mahal!” Pilit niyang sambit, malinaw na pinipiglan ang asawa sa paghakbang nito palapit, bagay na ikinabigla naman ni Ema’t ikinakunot ng mga kilay, hindi maintindihan kung bakit siya pinipigilan ng asawa na makalapit.


“Ahm, m-mausok dito Mahal! H-hindi ka pwedeng lumapit!” Pilit niyang pagpigil, halata ang pagka-aburido’t kaba sa kanyang tinig, maging ang kanyang mga mata’y hindi maikubli ang takot at pag-aalala.

“Isa pa’y amoy sigarilyo ako, baka malanghap mo, pakiusap wag ka nang lumapit pa!” Dagdag pa niya, tila balisang pinipigilan itong tuluyang lumapit.

Maging si Kristof na patuloy na tinitiis ang init ng kalan sa kanyang mukha’y halos hindi huminga sa kaba, lalo pa’t hindi niya nakikita ang kasalukuyang sitwasyon, bagamat base sa mga naririnig sa bayaw ay tila tinatangka ng kanyang ate na lumapit, bagay na hindi maaring mangyari dahil tiyak na mabubuko ang kanilang kasalukuyang sitwasyon—isang sitwaysong tiyak na sisira hindi lamang sa pamilya ng mga ito kundi maging sa kanyang relasyon rito bilang kapatid.

Nahintuan naman si Ema sa pilit na pagpigil ng asawa sa kanyang tangkang paglapit, at bagamat naninibago’t tila nawiwirduhan sa pagkabalisa ng asawa sa pagpigil sa kanya sa paglapit ay hindi niya ito maiwasang intindihin. Kilala niya ang asawa, batid niyang mahal na mahal siya nito at napaka-protektado nito pagdating sa kanya, kaya’t naisip niyang ganito na lamang ito marahil ka-desperadong pigilan siya sa paglapit lalo pa’t naisip niyang may punto ito, makasasama sa kanya kung lalapit siya rito’t malanghap ang amoy ng sigarilyong sinindi nito na tiyak nang nanikit sa hininga nito.

Napabuntong-hininga na lamang siya at hindi na sinubukan pang lumapit. Kita rin naman niyang sadyang mausok sa loob ng batalan at malalanghap nga naman niya ang usok na iyon kung susubukan niyang lumapit pa.

Gayon man, hindi pa rin niya maiwasang maguluhan kung bakit ba narito ang asawa, at kung bakit nito dito pa sa mausok na batalan naisipang manigarilyo.

“Pero bakit ba kasi diyan mo pa naisipang manigarilyo Mahal? Napaka-usok diyan oh? Lalo pa’t diyan ka pa mismo sa harapan ng dapog nakatayo?” Naguguluhan niyang wika, bagamat mas nangingibabaw ang pag-aalala.

“Lumipat ka kaya ng pwesto doon banda? At nang hindi mo naman langhapin lahat ng usok?” Suhestyon pa niya, sabay turo sa isang gawi ng batalan na hindi inaabot ng usok.

Bagamat naginhawaan sa paghinto ng asawa sa paghakbang palapit, muli namang kinabahan si Ramil, kita niyang tinuro ng asawa ang isang gawi na hindi naabot ng usok at suhestyon nitong lumipat siya doon—isang pwestong hindi na kayang matakpan ng ga-bewang na partisyong pader, kaya’t batid niyang hindi niya masunod na gawin gawa nga ng pagtuloy na pagkakabaon ng kargada sa tumbong ng bayaw at ang kasalukuyang pagkakahubad pa ng kanyang salwal at brief, kaya naman muli ay kinailangan niyang mag-isip ng maidadahilan upang hindi lumipat ng pwesto’t manatiling maikubli at napaka-delikado niyang sikreto.

“Ah---eh…” Kanyang wika, halatang nag-iisip pa ng maidadahilan, bagamat bakas na ang labis na pamamawis ng kanyang noo na hindi mawari kung likas na dulot ng init at usok ng dapog o ang kaba ng posibleng pagkabuko. “Sinadya ko talagang lumapit dito sa dapog, Mahal…hehe…nilalamig kasi ako dulot ng panahon, at umiinit ang pakiramdam ko rito”

Si Kristof, bagamat nasa kalagitnaan ng napakadelikadong sitwasyon, at bagamat lubha ring kabado sa posibleng pagkabuking ay hindi maiwasang mapangisi. Kita niya kung paano mamutla sa kaba ang matikas na bayaw, kung paano ito mabalisang mag-isip nang maidadahilan upang hindi mabuko ang kanilang sitwasyon, bagay na sa kabila ng katakot-takot na sitwasyon ay hindi maiwasang makapagpadaloy ng kakaibang kilig sa kanya, lalo pa’t kasalukuyang nakasalpak pa ang kargada nito sa kanyang lagusan habang nakaharap ito sa asawa nito’t pilit na nagdadahilan.

Ramdam niya ang bahagyang pagkalambot ng kargadang nilalamon ng kanyang malalim na tumbong, bagay na batid niyang dulot marahil ng kaba ng bayaw sa biglaang pag-iral ng asawa nito. Kaya naman, kahit kasalukuyan na silang nasa bingit ng kapahamakan, hindi niya hahayaang tuluyang lumambot ang kargada ng makisig na bayaw na hindi pa nabubugahan ang kanyang lagusan, kaya naman kahit lubha nang pinagpapawisan ang bayaw sa nerbyos ay nakaisip pa siya ng isang kapilyuhan.

Isang nakalolokong ngisi ang gumuhit sa kanyang mga labi, malinaw na may pinaplano, at habang abalang nakaharap at nagpapaliwanag ang bayaw sa asawa nito’t namumutla na sa kaba’y sinimulan niyang marahang ikilos ang nakatuwad niyang puwet at igiling ang tumbong, dahilan upang muling gumalaw ang pagkakalamon nito sa kargada ng bayaw.

“A—ugh---” Biglaan at di napigil na paglabas ng ungol sa bibig ni Ramil nang maramdaman ang biglaang pagkilos ng lumalamong tumbong sa kanyang kargada, bagay na kanya ring ikinagulat at mabilis na pinutol, ngunit hindi naman nakaligtas na makuha ang atensyon ng asawang si Ema na nakapagpa kunot-noo rito.

“Ayos ka lang ba Mahal?” May pagtataka nitong tanong, nakatitig sa mga mata niya na may tila pag-aalala’t pagtataka.

Nanlaki ang mga mata ni Ramil sa pagkabigla, kita niyang napakunot-noo muli ang asawa na malinaw na narinig at nakita ang ungol niyang iyon, kaya nama’y muli ay kinailangan niyang makapag-isip ng maidadahilan.

“Ahm, o-oo Mahal, ayos lang ako, hehe” Wika niya, sabay pilit bigay ng pakunwaring tawa.

“M-medyo nasamid lang ako…” Pagdadahilan pa niya, sabay hawak at pakunwaring kamot pa sa kanyang leeg na tila totoo itong nangangati.

Napailing naman si Ema. “Bakit ba kasi’t ayaw mong umalis diyan sa kinatatyuan mo? Baka ubuhin ka pa sa nalalanghap mong usok diyan”

“Ayos lang ako Mahal, wag kang mag-alala” Wika na lamang ni Ramil, sabay bitaw muli ng pilit na ngiti.

Si Kristof ay lalong napangisi, batid niyang lubha nang kabado ang bayaw lalo pa’t nasa bingit na sila ng pagkahuli, subalit ramdam niyang lalong pa itong ninenerdyos lalo pa’t sinimulan niyang igalaw ang tumbong na lumalamon sa kargada nito na batid niyang naghatid rito muli ng sensasyon na siyang naging dahilan ng di nito sinasadyang pag-ungol kahit nasa harapan pa ng asawa nito.

Alam niyang delikado, subalit hindi niya maiwasang matuwa at sa parehong pagkakataon ay manabik, nais niyang masilayan kung hanggang saan ang kakayanin ng bayaw na magpigil at kumapit habang nasa harapan ng asawa nito, kaya naman kahit batid niyang nangangatog na sa kaba ang bayaw ay ipinag patuloy niya ang paggiling ng nakatuwad niyang tumbong upang kumilos rin ang madudulas at malalambot nitong laman sa loob na batid niyang kasalukuyang sumasakmal sa kargada ng bayaw, bagay na alam niyang muling magdudulot rito ng sensasyon at lalo ritong magpapahirap at magpapakaba.

“Tignan natin kung gaano mo kamahal ang pamilya mo Kuya Ram! Tignan natin kung hanggang saan ang tatag mong maging normal sa harapan ng asawa mo habang niroromansa ng tumbong ko ang pamilyado mong burat! Hehe”
Puno ng kalokohan niyang wika sa isip, habang nakasilip sa namumutla’t lubhang kabadong ekspresyon ng bayaw na nakatingin sa asawa nito.

Halos mapa-ungol muli si Ramil nang maramdaman ang muling pagkilos ng nakatuwad na bayaw, subalit pinilit niyang pigilang umusal sa kanyang bibig, pinilit niyang kontrolin ang sarili kahit muling dumadaloy ang sensasyon dulot ng sumasakmal sa kakiputang lagusan ng bayaw na nagpapatuloy nang gumalaw-galaw. Batid niyang nasa harapan siya ng asawa kaya’t kinakailangan niyang panatilihin ang kalmadong postura, at kinakailangang magpanggap na normal ang lahat kahit patuloy na niroromansa ng tumbong ng bayaw ang kanyang kargada.

“Hayop ka Kristof! Narito ang asawa ko! Nasa harapan ako ng ate mo gago kah---ugh!”
Pilit niyang hiyaw sa isip, bagay na hindi niya kayang maisalita gawa nga ng patuloy na pag-iral ng asawa sa kanyang harapan.

Kahit patuloy na ginigising muli ng lumalamong tumbong ng bayaw ang tigas ng kanyang kargada’y pinilit niyang manatiling mukhang kalmado—pinilit na kausapin ng normal ang asawa kahit namumutil na ang malamig na pawis sa kanyang noo.

“Ahm, M-mahal, baka mas mainam na bumalik ka na sa higaan mo, hindi maganda sayo ang napupuyat ka” Wika na lamang niya, hindi na malaman kung anong pangungumbinse ang gagawin upang lumisan ang asawa.

“Ahm, nagugutom kasi kasi ako Mahal, at nauuhaw din, kaya’t kukuha lamang ako ng maiinom rito’t maghahanap ng maaring makain” Wika naman ni Ema, tila hindi napapansin ang pagkabalisa nang asawa na palisanin siya rito sa kusina, walang ideya sa itinatago nito sa likod ng ga-bewang na pader na gawa sa kahoy na mga tabla.

Dinig ni Kristof ang usapan ng dalawa, at batid niya, pilit nang pasimpleng ipinagtutulakan ng bayaw ang asawa nito upang maiwas sila sa pagkahuli, kaya naman hindi na rin siya nagpaligoy-ligoy pa, batid niyang sa presensya lamang ng asawa nito niya matutunghayan kung paano maging aborido, kabado at namumutla sa kaba ang tinatangkilik na bayaw, bagay na nais niyang masilayan kaakibat ng unti-unting pag-akyat muli nang libog rito, ang kung maari’y nais niyang manatili sa ganitong sitwasyon ang bayaw hanggang sa mapalabasan niya ito—isang tila nakakapanibik na tagpo—ang makita’t maramdaman itong bulwakan siya sa kabila ng kaba nito’t takot sa harapan ng presensya ng ligal nitong asawa.

Kaya naman sinimulan na niyang lalong paghusayan ang paggiling ng nakatuwad niyang morenong puwet, kasabay ng sadya pang pagpapasikip ng okupado niyang tumbong na tila nilulunok ang nakabaon ritong kargada ng bayaw, sabay inumpisahan pang marahang i-atras-abante ito na tila siyang kusang nagpapabayo sa nakabaon ritong kargada.

“Ughh---P-putang ina mo talaga Yaw!”
Pagmumura ni Ramil sa isipan, ramdam niyang hindi lamang basta nagpatuloy ang paggiling ng nakatuwad na puwet ng bayaw, kundi ramdam niyang lalo nitong pinaghusayan ang paglamon ng tumbong nito sa kanyang kargada, kung saan tila sadya nito itong pinakikipot, pinasisikip at pinadudulas kung at ramdam pa niyang tila nilulunok ng lagusan nito ang nakabaon niya ritong kargada, kaya naman kahit nasa presensya siya ng kaba, at kahit nasa harapan pa ng mahal na asawa’y hindi maiwasang tumagos ang sensasyon sa kanya, dahilan upang ang tila naudlot niyang libog ay hindi maiwasang muling bumangon, at ang kargada niyang nagsisimula na dapat na manlambot gawa ng takot ay di napigilang muling umunat, magising at manigas sa loob ng mapanghamong na lagusan ng morenong bayaw.

“G-ganon ba mahal…” Wika ni Ramil, pinipilit na pigilang gumaragal ang boses kahit ramdam na ang lalong pagtaas ng tensyon sa kanyang katawan.

Kita niyang lumapit ang asawa isang tapayan at kumuha roon ng isang baso ng tubig, matapos ay ipinatong ang tubig na iyon sa mesa at sunod nitong binuksan ang isang salakot ng pagkain kung saan bumungad ang isang plato ng nilagang kamote. Inakala niyang dadampot lamang ng isang kamote ang asawa at bibitbittin na iyon paalis, subalit kita niyang umupo pa ito sa upuan na tila ba doon planong kumain.

“Ughh---Mahal, pakiusap umalis ka na! Hindi ko na kaya to! Hinahamon ako ng tumbong ng kapatid mo---ughh!”
Pilit na lamang niyang wika sa isip—mga salitang batid niyang hindi niya kayang ilabas sa kanyang bibig.

Base sa mga ikinikilos ng asawa’y batid niyang mananatili ito rito at dito kakain, kaya’t lalong hindi niya lubos maisip kung paano kakayanin ang pananamantala ng lumalamong tumbong ng bayaw sa kanyang kargada nang hindi nagpapakita nang anumang libog na reaksyon sa harapan ng kanyang asawa.

“Hehe, tama yan Kuya Ram, pigilan mo ang ungol mo! Patunayan mo ang tatag mo!”

“Damhin mo kung gaano kahusay lamunin nitong tumbong ko ang burat mo habang nakatitig ka sa asawa mo!”
Ngising wika ni Kristof sa isipa, sadyang kakaibang kilig ang dulot sa kanya ng katotohanang nilalamon ng kanyang lagusan ang kargada ng bayaw habang hindi nito malaman kung paano titindig ng normal sa harapan ng asawa nito.

“Aaghhh---G-gago ka talaga Yaw! Itigil mo yan! Ughh!”
Pilit na ungol ni Ramil sa kanyang isipan. Halos manikip ang lahat ng kanyang kalamnan sa patuloy na paglamon ng makipot at napakadulas na tumbongg ng bayaw na lubhang nagdudulot ng sensasyon na siyang nagpapanumbalik sa init sa kanyang katawan, kaya naman kahit nasa presensya ng kanyang asawa’y hindi na niya napigilan pa ang muling pag-unat ng nakabaon niyang kargada.

Nais niya itong bulyawin, nais niya itong pigilan subalit sadyang wala siyang magawa kundi kumilos ng normal at kalmado dahil nasa harapan niya lamang ang asawa, at anumang kakaiba niyang ikikilos ay tiyak na magbibigay rito ng duda.

Hindi siya makapaniwala, tila ba walang takot ang bayaw na mabuko ng mismong ate nito sa kanilang kasalukuyang sitwasyon, isang bagay na tiyak na hindi lamang sa kanilang relasyon mag-asawa sisira kundi maging sa relasyon ng mga ito bilang magkapatid, subalit sa kabila nito’y dama niyang walang pakundangan ang bayaw sa patuloy na paggiling ng puwet nito na siyang patuloy na naghahatid ng kakaibang sensasyon sa nakabaon niyang kargada sa tumbong nito’t di mapigilang makapagpanumbalik ng libog niyang kanina’y nagsisimula na dapat humupa.


“Ahm…kamusta ka naman, Mahal? Ayos ka lang ba sa higaan niyo? Nakakatulog ka ba ng maayos nang katabi si Kristof at si Itay?” Tanong ni Ema, sabay marahang kumagat sa dinaklot nitong kamote.

Muli naman hindi agad makasagot si Ramil, hindi dahil sa hindi niya alam ang itutugon, kundi dahil patuloy na nahahati ang kanyang atensyon mula sa patuloy na paglamon ng makipot na tumbong ni Kristof sa kanyang kargada.

“Ahm, o-oo naman Mahal…maayos naman ako doon sa silid ni Kristof” Wika niya, pilit kinakalma ang postura’t boses sa kanyang pagsagot. “D-doon naman ako sa lapag naglatag, b-bale sina Kristof at Tay Pio na lamang ang magkatabi sa kama”

“Ganon ba Mahal…ayos lang ba sayo na sa lapag ka matulog?” Tanong naman ni Ema, halatang nag-aalala sa sitwasyon ng asawa sa pagtulog.

“Ah…o-oo naman Mahal, hindi ba’t sa bahay eh sa lapag naman din tayo natutulog?” Wika naman niya, tila pinaaalala ang kahalintulad na sitwasyon nila sa kanilang dating tahanan. “Isa pa’y sa baraks sa lapag lamang rin ako natutulog, pakiramdam ko nga’y mas hindi ako sanay kung sa kama ako mahihiga, hehe”

“Ughh…sige lang Kuya, makipag-usap ka kay Ate!”
Halos malusaw sa sarap na wika ni Kristof sa isipan, habang patuloy ang tahimik na paggiling ng kanyang balakang na bumabaon at bumubunot sa kahabaan ng kargada ng bayaw na ramdam niyang nanumbalik na ang ganap na tigas at taba, bagay na batid niyang senyales ng panunumbalik ng libog rito, kaya naman hindi niya mapigilang lalong masarapan, lalo pa’t nakikita niya kung paano nito sikaping manatiling kalmado’t normal sa pakikipag-usap sa asawa nito habang naglalabas-masok ang kargada nito sa kanyang tumbong.

Lalong natameme ang magpinsan na sina Jaeden at August sa natutunghayan, maging sila’y lubhang kinakabahan para sa sitwasyon ng dalawa sa posibilidad ng pagkabuking ng mga ito.

Si Jaeden ay lalong kumabog ang dibdib sa kaba, kita niyang bukod sa muntikan nang pagkahuli ng ina sa makasalanang pag-asawa ng ama sa kanyang tiyuhing si Kristof ay kita niyang naupo pa ang ina’t nagsimulang kumain ng kamote sa mesa at nagpapatuloy na kinakausap ang ama, habang ang ama niya nama’y kita niya kung paano magpigil at magtago ng emosyon, sa kabila kasi ng panganib na naka-amba sa maaring pagkahuli ng mga ito’y kita niyang nagpatuloy pa sa paggiling ang nakatuwad na puwet ng tiyuhing si Kristof na tila kusang nagpapabayo sa kargada ng ama na batid niyang nakabaon pa rin rito.

Maging si August ay halos huminto ang pagpintig ng puso sa labis na kaba, batid niyang labas siya sa sitwasyon, subalit hindi niya maiwasang kabahan para sa dalawang tiyuhing aktwal na nagsasagawa ng makasalanang pagnanaig, ito’y habang naririto ang kanyang Tita Ema na imbes na umalis na’y nanatili pa man din sa kusina’t umupo pa sa harapan ng mesa’t nagsimulang kumain, bagay na batid niyang lalong nagpapakaba sa dalawang tiyuhin sa ikinukubling sikreto sa likuran ng kapirasong pader, subalit higit pa sa nakabibiglang tagpong natutunghayan ay lalo pa siyang nabibigla sapagkat ang kanyang tiyuhing si Kristof na dapat ay manahimik na lamang at pumirmre sa pagkakayuko’y kita niyang nagpapatuloy pa ang paggiling ng nakatuwad nitong puwet, bagay na batid niyang pauloy na lumalamon sa kargada ng tiyuhing si Ramil at nagdudulot rito ng sensasyon, kaya naman kita rin niya kung paano lubhang pagpawisan ang matipunong tiyuhin na nakikitang pagpipigil nito ng emosyon—sa pagpipigil nitong magpakita ng anumang reaksyon ng digmaang kasalukuyang kinasasangkutan ng ibaba nito.

Hindi rin mawari ni August, batid niyang mali ang manatili pa siya rito, batid niyang mali ang patuloy na tunghayan ang makasalanang pagsasadula ng dalawang matitipunong tiyuhin, at lalong mali na kunsintihin ang nakababatang pinsang si Jaeden na manatiling pagmasdan ang napakamakasalanang tagpo na kinasasangkutan ng mismong ama nito, marapat ay ayain na niya itong pumasok sa loob at itigil ang panonood, subalit hindi niya maintindihan ngunit may kung anong kakaibang kasabikan ang na-nanalatytay sa kanyang diwa ngayong napagtatantong ang nakababatang binatilyong pinsan ay kasalukuyang natutunghayan kung paano gumawa ng makamundong kasalanan ang matipuno nitong ama, kung paano bumayo ang pamilyado nitong kargada ng butas hindi lamang ng kapwa nito barako, kundi ang mismo nitong bayaw at higit sa lahat ay kasalukuyan itong nagaganap sa harapan mismo ng kanyang ina na walang kamalayan sa umiiral na pagtataksil ng ama nito.

Kita niyang patuloy na nakatitig ang nakababatang pinsan sa mga eksena, at kahit patuloy na nakasakmal sa kanyang kanang kamay sa binatilyo nitong kargada’y pansin niya ang bahagya nitong panlalambot, marahil gawa ng pagkaistorbo sa biglaang kabang idinulot ng muntikang pagkabuking ng ina sa makasalanang eksenang kinasasangkutan ng mismong ama nito’t tiyuhin, at maging ang patuloy na pananatili ng ina sa kusina’t pakikipag-usap sa ama nito’y batid niyang patuloy rin ritong nakakapagdulot ng kaba at paghupa ng init sa katawan nito, bagay na ayaw niyang tuluyan nitong isuko, kaya naman kahit batid niyang nababalot ng kaba ang dibdib ng pinsan ay pinagpatuloy niya ang pagsalsal sa nanlalambot nitong kargada upang muling mapanumbalik ang init nito sa katawan.

“Uggh---g-gago ka talaga Yaw! Itigil mo yan pakiusap! Narito ang asawa kohh---Ughh!”
Patuloy ng impit na daing ni Ramil sa isipan, hindi man makayuko’t mabalingan ng tingin ang nakadapa na bayaw ay ramdam niya ang patuloy na pagkilos ng nakatuwad nitong puwet na patuloy na lumalamon sa nakabaon niya ritong kargada, at hindi niya mawari, hindi niya maintindihan, subalit sa kabila ng nakahuhulog puso sa kabang dulot ng biglaang pag-iral ng asawa’t patuloy pa nitong pakikipag-usap sa kanya ngayo’y tila mas nananaig ang sensasyong naidudulot ng lumalamong tumbong ng bayaw, kaya naman ang kanyang kargadang kanina’y bahagyang nalambot na dulot ng kaba’y ngayo’y hindi na niya mapigilan ang muling pagbangon.

“Mahal, h-hindi ko na alam kung paano tayo makababangon sa trahedyang ito” Dinig na Ramil na wika ng asawa, mababasa ang tila lungkot at pag-aalala sa tinig nito. “Alam kong sapat lamang ang kinikita mo sa pang araw-araw nating gastusin, lalo pa’t nag-aaral pa ang kambal, kaya’t tiyak hindi pa tayo makapag-iipon ng panggastos sa pagpapatayo kahit ng munting kubo lamang”

“Tiyak, matatagalan pa tayo sa pananatili dito kina Inay at Itay” Pagpapatuloy ng pagaalalang wika ng asawa.

Sa kabila ng hamong ibinibigay ng lumalamong tumbong ng nakatuwad na bayaw ay hindi maiwasang mapansin ni Ramil ang lungkot sa tinig ng asawa, maging ang di maitatanggi ritong pag-aalala.

Batid niyang lubhang nalulungkot ngayon ang asawa gawa ng pagkawasak ng bahay na matagal nilang pinaghirapang itayo, at ngayo’y malinaw na wala pang kasiguraduhan kung hanggang kailan sila mananatili dito sa poder ng mga magulang nito, lalo pa’t batid niyang tama ito, ang sinasahod niya sa pagtatrabaho sa konstruksyon ni Hugo ay nasasapat lamang sa kanilang arawang gastusin lalo pa’t balik ekswela na rin ang kambal niyang anak na nasa highschool na, idagdag pa ang gastusin nito sa pagbubuntis kaya’t tiyak na wala silang maitatabi upang maipon na pampatayo kahit ng simpleng kubo man lamang.

Gayon pa man, sa kabila ng tila pagsisimula ng malalim na pakikipag-usap ng asawa tungkol sa mga alalahanin sa kanilang hinaharap ay sadyang hindi maituon rito ni Ramil ang buong atensyon sapagkat patuloy na inaagaw ng lumalamong tumbong ng bayaw ang kanyang pansin.

“Ugh---s-sige lang kuya Ram—aahhh! Makipag-usap kay kay Ate---makipag-usap ka sa asawa mo habang ang tumbong ko ang nagpapakasasa sa pamilyado mong burat—ughh!”
Patuloy ng humahalinghing na wika ni Kristof sa isipan, ito’y habang patuloy niyang iginigiling ang nakatuwad niyang tumbong sa nakasalpak na kargada ng bayaw na kita niyang patuloy na kinakausap sa Ate niyang si Ema.

Hindi niya mapigilang lalong masarapan, bukod sa nakakakabang tagpo’y lalo pa siyang nananabik habang nakikita ang di mawaring reaksyon ng gwapo niyang bayaw sa natatamasang paglamon ng kanyang tumbong sa kargada nito, ito’y habang nakikita ang mga itong naguusap ng asawa nito.

Halos hindi na pumasok sa isipan ni Ramil ang sinasabi ng asawa, halos hindi na niya ito maintindihan, bagkus ay patuloy na inaagaw ang kanyang atensyon ng sumeserbisyong tumbong ng nakatuwad na bayaw na patuloy lumalamon sa kanyang kargada, kaya naman hindi rin niya mapigilan ang pagnuot sa kanya ng sensasyon, bagay na lalong nagpapahirap sa kanyang magtago ng reaksyon sa harapan ng buntis na asawa.

Gayon man, sa kabila ng pilit na pag-agaw ng pansin ng lumalamong tumbong ng bayaw sa kanyang kargada’y batid niyang hindi siya maaaring magbitaw ng anumang kakaibang emosyon o reaksyon lalo pa’t kasalukuyang nakatingin sa kanya ang asawa, kaya naman sa kabila ng hirap ng nagsisimulang sensasyon ay pinilit niyang manatiling magmukhang normal at pinilit ang sarili na makipag-usap sa asawa na tila ba walang ibang kasalukuyang binabayo ang kanyang kargada.

“Ahm, w-wag ka nang mag-alala Mahal, hindi mo dapat iniisip ang tungkol sa pera” Pilit na lamang niyang wika, pilit pinananatiling kalmado ang postura upang hindi makahalata ang asawa sa kasalukuyang sensasyong kanyang natatamasa sa piling ng tumbong ng bayaw niyang si Kristof. “A-ako ang haligi ng tahanan, ako na ang bahalang dumiskarte sa pera”

“Bagamat malapit nang matapos ang ginagawang mansyon ni Hugo, k-kung papalarin ay baka mabigyan pa ako ng karagdagang pagkakataon upang makapagtrabaho doon sa mansyon” Pagpapatuloy niyang wika, hindi na iniisip ang detalye ng mga isinasalita, basta makapagpanggap lamang na normal sa harapan ng asawa habang ang kanyang kargada’y pilit na pasikretong nilalamon ng morenong tumbong ng nakatuwad at nakakubling bayaw.

“Hahabol ng gobernador si Hugo sa darating na halalan, at kung papalarin siyang manalo, mas tiyak ang pagkapirme namin sa trabaho, kahit panauhin lamang niya sa mansyon, hardinero o kahit anumang trabahong maaaring ipagkaloob sa amin doon” Wika pa niya, patuloy binibigyang paliwanag na wala dapat ipag-alala ang asawa sa hamon nila sa salapi lalo pa’t sa nalalapit na eleksyon ay nagbabalak ngang tumakbo bilang gobernador ang amo nilang si Hugo at kung papalarin itong manalo’y baka mas malaki ang posibilidad ng pagpapatuloy ng kanilang hanap buhay mula rito.

Hindi alintana ni Kristof ang init ng nakasalab niyang mukha sa napaka-usok at nagbabagang kalan, bagkus ay patuloy lamang niyang tinatamasa ang sarap ng sensasyong natatamo mula sa nilalamong kargada ng kanyang tumbong.

Dinig niya ang usapan ng dalawa—usapang mag-asawa na hindi maiwasang lalo pang nakakapagpanabik sa kanya. Hindi niya mawari, subalit may kung anong higit na sensasyon at kilig ang dumadaloy sa kanyang pagkatao habang naririnig ang usapang pamilya ng mag-asawa, ito’y habang narito siya, nakakubli, tahimik na nakatuwad habang ang kargada ng kanyang pamilyadong bayaw na dapat ay legal na pag-aari ng kanyang Ate Ema’y eto ngayon at ang kanyang binatang lagusan ang pinaninilbihan.

Hindi siya nakapagtimpi, nais niyang mas masaksihan pa ang tatag ng barakong bayaw, hindi lamang pisikal, kundi ang tatag nitong manatiling kalmado’t normal sa harapan ng bunis nitong kabiyak habang hinahamon ang kargada nito, kaya naman kahit hirap na hirap sa napakasikip na pagkakatuwad ay sinimulan pa niyang mas gawing mapanghamon ang paggiling ng kanyang nakatuwad na puwet upang mas mapahusay pa ang paglamon ng napakakipot niyang tumbong sa nakabaong kargada ng bayaw.

“Ughh—hayop ka talaga Yaw! Ughh!”
Patuloy ng napaiimpit na ungol ni Ramil sa isipan, patuloy na tumutulo ang pawis sa kanyang noo—hindi lamang dulot ng alinsangan ng kaharap na kalan, hindi lamang sa sinasalubong na suok, kundi sa takot at pangamba ng posibilidad na pagkabuko nila sa asawang si Ema, ito’y habang nakadadagdag pa lalo ang tila higit pang paghuhusay ng gumigiling na tumbong ng bayaw sa nakabaon niyang kargada rito.

Hindi niya maitanggi, kahit sa kabila ng nakalalaglag pusong kaba ngayong nasa harapan siya ng ligal na asawa, hindi maiwasang muling manumbalik ang tigas ng kanyang kargadang patuloy na nilalamon ng maitim na tumbong ng nakababatang bayaw, kaya naman hindi na rin niya mapigilan pa ang lalong pagnuot ng sensasyong naidudulot nito sa kanyang diwa, habang ang kanyang mukha’t reaksyon ay hindi maaaring magbago, hindi maaaring magbigay ng anumang kakaibang bakas ng sensasyong natatamasa mula sa nagsisilbing tumbong ng bayaw na nakakubli sa harapan lalo pa’t patuloy na nakaharap sa kanya ang buntis na asawa’t nagpapatuloy ang personal at pampamilya nilang usapan.

Ramdam ni Kristof ang tila tuluyang panunumbalik ng tigas ng kargada ng bayaw na nakabaon sa kanyang tumbong, dama niya ang lalo nitong pag-unat at lalo nitong pagtuwid kahalintulad ng estado nito kaninang nag-iinit ang kanilang eksena, kaya naman batid niyang tuluyan na niya muling nakapa ang libog ng bayaw, at sa kabila ng tagos puso sa kabang kasalukuyan nilang tagpo ay matagumpay nitong nailulusot ang sensasyon sa kinakabahang diwa ng bayaw, bagay na ayaw na niyang bitawan pa’t ayaw na niyang muling mawala pa, kaya naman nagpatuloy ang walang konsiderasyon niyang kilos, at kahit naririnig niya ang patuloy na usapan ng dalawa ay lalo pa niyang pinaghusayan ang paggiling ng kanyang nakatuwad ng balakang na siyang kusa niyang ina-atras-abante upang magsimula nang maglabas-masok rito ang umigting na kargada ng bayaw.

“Ughh---g-gago kah talaga Yaw—aahh!”

“W-wala ka talagang pinipiling lugar---kahit narito ang asawa kohh—aagh!”
Patuloy ng napapamurang ulos ni Ramil na kanya na lamang nagagawa sa kanyang isipan, patuloy na nanlalabo ang lahat ng sinasambit ng kanyang kabiyak, bagkus ay patuloy na nalalalmon ang kanyang atensyon ng sensasyon mula sa gumigiling na puwet ng nakatuwad na bayaw na dama niyang tila mas humuhusay pa ang paglamon sa kanyang kargada, kaya naman lalong tila namuo ang pawis sa kanyang noo’t lalong nahihirapang ikubli ang di niya maitatangging nasasarapan niyang reaksyon sa patuloy na paglalabas-masok ng kanyang kargada sa nakatuwad na tumbong ng bayaw.

“Ughh---hhmmm…aahhh—aahhh!”
Patuloy ng umaalog na ungol ni Kristof na sa kanyang isipan lamang rin niya naisasalita, dama niya ang tuluyang pagsagad ng nanirik na kargada ng pamilyadong bayaw sa kailaliman ng kanyang lagusan na talaga namang natutumbok na ang napakaselan niyang glandula.

Napapakagat-labi siya, napapapikit sa sarap at lubhang hindi inalintana ang init ng kaharap niyang nagbabagang kalan, wala siyang pakielam sa patuloy na pagtulo ng pawis sa kanyang mukha’t katawan, bagkus ay buong sarap lamang niyang dinarama ang kusa niyang pagpapabarena sa kargada ng gwapong bayaw, at hindi rin niya mabatid, subalit tila man triple ang sarap at kilig na kanyang sanib pwersang nararamdaman, hindi lamang dahil sa kasalukuyang naglalabas-masok ang kargada ng bayaw sa kanyang binatang tumbong kundi sa katotohanang kasalukuyan itong nangyayari—ang malinaw nilang pagtataksil sa harapan mismo ng legal na asawa ng kanyang bayaw—ang mismo niyang kapatid na si Ema.

“Ughh—t-tangina mo Yaw—aahhh!”

“Hinaan mo ang paggiling mong hayop kahh—b-baka marinig ito ni Ema—uughh!”
Patuloy ang pilit na pakikiusap ni Ramil na muli’y kanya lamang naisasalita sa isipan, subalit umaasang sana’y makaramdam naman ang bayaw sapagkat sa kabila ng sarap na natatamasa sa kusang pag atras-abante ng napakalalim nitong tumbong na siyang lumalamon sa kanyang pitong pulgadang kargada’y hindi niya maiwasang kabahan sa posibilidad na baka gumawa na ng tunog o ingay ang pagsasalpukan ng basa nilang mga laman sa likod ng kinukubliang piraso ng pader na ito, bagay na pagnagkatao’y tiyak na hindi makakaliligtas sa pandinig ng asawang ilang hakbang lamang ang distansya mula rito.

Patuloy na natulala si Jaeden sa natutunghayan, hindi siya makapaniwala, sa kabila ng harapang pag-uusap ng kanyang mga magulang ay heto ang tiyuhin niyang si Kristof na kita niyang patuloy na iginigiling ang nakatuwad nitong puwet na tila siyang kusang nagpapalabas-masok ng kargada ng ama sa tumbong nito, bagay na kita niyang di maitangging nagpapahirap naman sa nakatayong ama sa pagkukubli nito ng reaksyon mula sa naturang ikinikilos ng tiyuhin.

Kita rin niyang saktuhan lamang talaga ang ga-bewang na taas ng pader na tablang kumukubli sa makasalanag isinasagawa ng tiyuhin at ama mula sa paningin ng kanyang ina, at mula sa kanyang kinapupwestuhan ay dinig niya ang pampamilyang usapan sa salapi ng kanyang mga magulang, ngunit tila nanlalabo na rin sa kanya ang bawat salitang naririnig gawa ng di maitangging pagpukaw sa kanyang atensyon ng tawag-pansing ikinikilos ng tiyuhing si Kristof na tiyak na humahamon rin sa atensyon at tatag ng kanyang ama, bagay na hindi niya mawari subalit imbes na ikamuhi ay tila naghahatid lamang ng kakaibang pananabik sa kanyang paningin, kaya naman hindi maiwasang manumbalik ang init sa kanyang katawan mula sa makasalanang natutunghayan.

Sa kabila ng pagkabigla sa mga natutunghayan, lalo na ang pagpapatuloy ng paggiling ng nakatuwad na puwet ng morenong tiyuhin, kita ni August ang patuloy na pagtutok ng nakababatang pinsan sa nagpapatuloy na eksena, at gawa ng patuloy na pagkakasakmal ng kanyang kanang palad sa binatilyo nitong kargada’y dama niya ang tila panunumbalik ng katigasan nito, dama niyang muli itong umuunat at muling tumataba sa matigas nitong anyo, bagay na batid niyang dulot walang iba kundi ng nagpapatuloy na eksenang natutunghayan nito.

Hindi niya maiwasang lalong manabik, batid niyang mali, batid niyang bilang nakatatanda rito’y hindi niya dapat abusuhin at samantalahin ang kamusmusan nito sa ganitong eksena ng kapusukan, subalit hindi siya makatiis, tila mas malakas ang hatak ng pananabik na nakikitang ang nakababatang pinsan ay nag-iinit, nalilibugan at muling tinitigasan habang nakatutok sa harapang pagtataksil ng sarili nitong ama sa ina nito, kung saan ang ama nito’y pilit na nagtatago ng reaksyon sa kalmadong pakikipag-usap sa ina nito habang ang kargada nito’y patuloy na nilalamon ng nakatuwad na tumbong ng nakakubli nitong bayaw.

Hindi niya maitanggi, sadyang napakalakas makalibog ang makita ang isang musmos na pinsan na harapang nakikita ang napakamakasalanan subalit di hamak na napakainit na eksena nang pagtatasik sa harapan ng ina nito—isang pagtataksil na hindi lamang nahihinto sa pagiging mag-asawa ng mga magulang nito kundi isang malinaw na pagtataksil rin sa buong pamilya ng mga ito, ngunit imbes na ikamuhi nito’y kita niyang nagpapa-init pa rito’t nagpapatigas pa lalo ng binatilyo nitong kargada.

“Hehe, tama yan Jae! Pagmasdan mo ang gwapo mong Tatay kung paano bumayo ng isang gwapo ring tumbong!

At hindi lamang isang tumbong , undi tumbong pa ng kapwa niya lalaki!

At hindi lamang kapwa lalaki kundi tumbong pa mismo ng tiyuhin natin—ang tiyuhin nating kapatid ng sarili mong ina! At higit sa lahat ay masaksihan mo ang lahat ng pagtataksil na ito ng iyong ama na harapang nagaganap sa harapan ng nanay mo!”
Ngising wika ni August sa isipan, hindi maitanggi ang lakas ng pananabik habang nakikita ang napakamakasalanan subalit nakakapanabik at napakainit na eksenang patuloy na sinasaksihan ng nalilibugang pinsan.

“Hmmpp—aaghh---uughh!” Mga di mapigil na mahihinang ulos ng daing ni Kristof, mga bulong ng ungol na tinitiyak niyang hindi makararating sa pandinig ng kapatid na kasalukuyang kausap ng kumakasta sa kanyang bayaw.

Hindi niya mapigilang mapaimpit, bagamat halos maabot ang langit sa sarap ng natatamasa ng kanyang lagusan ay hindi niya pa rin maitanggi ang unti-unti niyang pagkawarak, sadyang hindi kasi biro ang pitong pulgada sa laking kargada ng bayaw na sadyang may katabaan pa man din, at sa kasalukuyan nitong estado’y tila pinagsisihan niyang muli niya itong ginising at pinatigas ng husto dahil literal na nawawarak ng makikipot na pader ng barako niyang lagusan sa bawat pag-kibot ng iginigiling niyang tumbong.

Gayon pa man, gaano man kasakit ay wala pa ring makadadaig sa kasalukuyang sarap na kanyang natatamasa, hindi niya batid subalit ang kasalukuyang tagpong ito kung saan sineserbisyuhan ng kanyang lagusan ang pamilyadong kargada ng bayaw habang naririto rin ang asawa nito ay tila hindi nagpapakaba sa kanya, bagkus ay lalo lamang nakakapagpataas pa ng antas ng kanyang pananabik lalo na ngayong naririnig pa ang mga itong naguusap sa pampamilya ng mga itong paksa.

Lubhang lakas ng tibok ng dibdib ni Ramil, hindi na lamang sa napakatinding kaba sa kasalukuyang presensya ng buntis na asawa na anumang sandali’y maaring marinig ang patuloy na pagdampi ng nakatuwad at gumugiling na puwet ng bayaw na si Kristof na nagkukubli sa kanyang harapan, kundi maging ang init na idinudulot ng hindi niya maitangging sensasyon na pilit na nanunuot at lumulusot sa kanyang diwa.

Hindi niya mabatid, sa tutuusin ay marapat talunin ng kaba ang sensasyong ito, dapat ay mawala sa isipan niya ang libog lalo pa’t nakikita niya sa kanyang harapan ang napakagandang imahe ng minamahal na kabiyak—ang kabiyak niyang legal sa mata ng komunindad, legal sa mata ng batas at higit sa lahat ay sinumpaan niyang mamahalin sa harapan ng panginoon—ang imahe ng babaeng nagpapaalala sa kanyang siya ay pamilyado, siya ay isang ama, siya ay may mga anak na’t marapat na masapat rito, subalit hindi niya mawari ngunit sadyang nawawala ang lakas ng kanyang paninindigan bilang ama, tila unti-utning gumuguho ang kanyang prinsipyo sa harapan ng kanyang asawa, at ngayon ay unti-unti siyang pinasusuko ng naninilbihang tumbong ng nakakubli niyang bayaw—pilit inilulusot sa kanyang diwa ang sensasyon at pilit inilulubog ang kanyang konsensya.

“Ughh—putang ina…hhmm…”
Patuloy ng daing niya sa isipan, patuloy na nanlalabo ang magandang imahe ng asawa sa kanyang paningin, bagkus ang kanyang isipan ay patuloy na nilalamon ng pinatatamasang sarap ng nagserserbisyong tumbong ng mapanghamong bayaw.

“Uhhgg…h-hindi ko kaya to Y-yaaw..uughh—tumigil ka na plleaase—aaghh!”

“Ughh---ang s-sarapp K-kuyaa Ramm…aaghh”
Patuloy namang halinghing ni Krisof, patuloy niyang ikinukubli ang mga ungol sa kanyang isipan, ito’y habang patuloy na dinarama ng kanyang lumalamon na tumbong ang marahang paglagari ng ga-troso sa laking kargada ng pamilyadong bayaw.

Sa patuloy ng kanyang paggiling rito’y hindi mapigilang manumbalik ang pamamasa ng kanyang tumbong, dahilan upang magsimulang lalong mandulas ang malalambot na pader ng kanyang lagusan na sa sikip ay ramdam niyang sumasakmal pa sa napakatabang kargada ng bayaw na marahang sumusuntok-suntok sa kanyang kailalim.

Sa ganap ring pagkakatindig ng pitong pulgadang kargada ng bayaw na literal na naaabot ang kailaliman ng kanyang lagusan ay hindi na rin maiwasang patuloy na tumango’t manirik sa tigas ang sarili niyang kargada lalo pa’t ramdam niya ang marahang paggarayod ng nandudulas na tubo ng bayaw sa napakaselan niyang glandula sa kailaliman, bagay na tila nagpatriple pa ng sarap na natatamasa, kaya naman hindi na siya nakatiis pa, habang patuloy niyang ini-aatras-abante ang nakatuwad na tumbong sa nakasalpak na kargada ng makisig na bayaw ay sinimulan niyang hawakan sa kanyang kaliwang kamay ang sariling kargada’t sinimulang salsalin na isinasabay sa marahang tempo ng naglalabas-masok at tumutumbok-tumbok na kargada ng bayaw sa kanyang tumbong.

“Ughh---u-umalis ka na muna M-mahal, p-leasee…aaghh!”
Tanging pakiusap na nasasambit ni Ramil sa isipan, patuloy na nanlalabo sa kanyang paningin si Ema, at sa bawat sandali’y tila nalilimot na ng kanyang isipan na asawa niya ito, na ito ang babaeng sinumpaan niyang mamahalin sa harapan ng altar—ang babaeng legal niyang inanakan, ang babaeng kanyang binuntis, subalit ngayo’y nagagawa na niya itong pagtabuyan sa isipan mabigyang laya lamang na mailabas niya ang nakalulusaw na init na ungol dulot ng makasalanang sarap na pinagkakaloob ng umaatras-abanteng tumbong ng nakakubling bayaw.

Sa kabilang banda’y patuloy ang masipag na kanang kamay ni August sa pagsalsal sa mainit-init at tirik na tirik na binatilyong kargada ng nakababatang pinsan.

Kita niyang patuloy itong nakatutok sa napakainit na eksenang kinasasangkutan ng sarili nitong ama, habang siya’y tila nawawala na ang atensyon sa naturang eksena, bagkus ay napapatitig na lamang siya sa napakagwapong anyo ng pinsan na nasisinagan lamang kakarampot na liwanag mula sa apoy ng nagbabagang kalan mula sa loob ng sinisilip nilang batalan.

Hindi niya maiwasang manibago, batid niyang hindi maitatangging may hitsura talaga ang pinsan—gwapo, may pagkamaputi ang napakakinis na balat, matangos na ilong at nang-aakait na mga mata—mga aspetong nakuha nito sa matipuno nitong ama na si Ramil, ngunit ang mga bagay na ito’y dati’y hindi naman niya pansin, hindi niya nakikita ritong espesyal, bagkus ay pangkaraniwan lamang, kaya naman ngayo’y hindi niya mabaitd kung bakit sa napakainit na eksenang ito pa niya nagsisimulang mapagtanto ang kagwapuhan nito, bagay na tila lalo pang nakakapagpanabik sa kanyang higit itong hikayatin sa ipinagbabawal na mundo.

Patuloy ang pagkilos ng kanyang kamay, patuloy ang pagkakasakmal nito sa mainit-init nitong laman, at kita niyang abalang-abala talaga ang pinsan sa nasisilayan, isang bagay na batid niyang unang beses nitong nasaksihan, at tiyak ang eksenang ito’y tatatak rito ng husto’t magiging basehan nito ng pagtawag ng laman, bagay na hindi niya hahayaang hindi niya makasangkutan.

Kita niya sa reaksyon ng mga tutok na tutok na mata ng pinsan ang labis na pananabik na natatamasa, isang libog na reaksyong napakasarap makita sa mga inosenteng mata na unang beses makakasaksi sa pang-adultong mundo, kaya naman ramdam na rin ng sumasalsal niyang kamay ang tila lalo pang pagtaba ng binatilyo nitong kargada na hindi na maitatanggi ang taas ng antas ng libog na kasalukuyang nananalaytay sa musmos nitong katawan at isipan.

Gayon man, gaano man kanais na masaksihan kung paano tuluyang maabot ng inosenteng pinsan ang rurok ng kaligayahan habang sinasaksihan ang makasalanang eksenang kinasasangkutan ng sarili nitong ama’t tiyuhin ay mas may higit siyang nakapapanabik na plano para rito—isang planong tiyak na higit ikaliligaya nito, kaya naman nang maramdaman ang tila paglalim na ng paghinga nito’t pagderetso ng mga nakatayo nitong tuhod ay agad na niyang inihinto ang ginagawa ritong pagsalsal bago pa maging huli ang lahat at maibuga ng binatilyo nitong kargada ang musmos nitong likidong dulot ng makamundo nitong pananabik.

Hindi maiwasang mapalingon ni Jaeden sa pinsan sa kanyang likuran, puno ng pagkabigla’t pagtataka ang kanyang mukha sa biglaang paghinto nito sa pagsalsal sa kanyang kargada.

“B-bakit mo inihinto, Kuya? Malapit na ko” Tila may pagmamaktol na bulong ni Jaeden sa nakatatandang pinsan, hindi mawari kung bakit nito biglaang inihinto ang pagsalsal sa kanyang kargadang tigas na tigas na pa man din at nalalapit nang bumulwak.

Napangisi naman si August sa reaksyon ng pinsan, kita niya sa mukha nito ang labis na kalituhan sa ginawa niyang paghinto sa pagsalsal sa tigas na tigas na nitong kargada. Batid niya ring may pagkadismayado ito’t panghihinayang dahil malinaw itong nabitin sa napipinto na dapat nitong pagbulwak.

“Hehe, may mas mainam akong plano Jae, tiyak mas magugustuhan mo kesa sa simpleng pagbulwak mo lamang sa pamamagitan ng pagsalsal ko” Ngising bulong naman ni August, tila puno ng pagtitiyak ang kanyang tinig habang nakatitig sa gwapong mukha ng nakababatang pinsan.

Napakunot-noo naman si Jaeden sa sinambit ng pinsan, kita niyang nakangisi ito sa kanya subalit hindi niya mabasa ang iniisip nito, hindi niya mabatid kung ano ang ibig sabihin nitong mas mainam na plano kaya’t inihinto nito ang pagsalsal sa kanyang kargada.

“A-anong plano, Kuya? Anong ibig mong sabihin?” Kunot-noo niyang pabulong na tanong, malinaw na walang ideya sa nais ipabatid ng pinsan.

“Basta Jae, tiyak mas magugustuhan mo, at tiyak na unang beses mong mararanasan, hehe” Ngising wika naman ni August, puno ng pagtitiyak ang tinig.

“Pero ganito ang gagawin natin Jae, hahaluan natin ng nakapapanabik na laro, hehe” Ngising wika pa niya, tila may kung anong kapilyuhan ang namumutawi sa kanyang isipan.

“Huh? Laro? Maglalaro tayo?” Nalilitong tanong naman ni Jaeden, hindi mawari kung paanong pumasok sa isipan ng nakatatandang pinsan ang ideya ng isang laro sa ganitong sitwasyon, gayong ang nais niya lamang ay maipagpatuloy na sana nito ang pagsalsal sa kanyang kargada upang maibulwak na niya ang napipintong init.

“Oo Jae, at tiyak magugustuhan mo tong larong to, hehe” Ngising bulong naman ni August, tila puno ng pangungumbinse ang kanyang matalinhagang tinig tungkol sa larong kanyang tinutukoy.

Muling napakunot-noo si Jaeden, sabay saglit na napayuko na tila ba napapaisip, hindi niya mahinuha ang tinutukoy na laro ng pinsan, at hindi niya maiwasang maguluhan kung bakit ito magaaya ng isang laro sa kalagitnaan ng gabi.

“M-magugustuhan ko? A-anong laro naman yan Kuya?” Naguguluhang niyang tanong habang sinisikap na manatiling pabulong ang pagkakasambit, hindi niya maiwasang mapaisip sa inaalok na laro ng pinsan at kung bakit ito magiging isang larong tiyak niyang magugustuhan.

Muling napangisi si August, kita niya ang kyuryosidad sa mga mata ng inosenteng pinsan, bagay na kanya ring ikinasasabik, batid niyang magiging masaya ang tinutukoy niyang laro.

“Maglalaro tayo ng tagu-taguan, Jae” Ngising wika ni August. “Tulad ng nilalaro natin nung mga bata pa tayo? Dito rin sa bahay nila Lolo’t Lola, natatandaan mo pa ba yun?”

Muling napatingin rito si Jaeden, hindi maiwasang mabigla sa larong tinutukoy ng pinsan—isang tagu-taguan, larong madalas nilang laruin nung mga paslit pa lamang sila, ngunit hindi niya inaasahang ito ang tinutukoy nitong laro na nais nitong laruin kasama siya gayong kapwa na sila binatilyo’t tila hindi na angkop sa ganoong laro.

“Tagu-taguan? H-hindi ba’t malaki na tayo para sa larong iyon, Kuya?” Bulong niyang sambit, hindi makapaniwala sa larong inaanyaya ng nakatatandang pinsan.

Muling napangisi si August, kita niya ang labis na pagkalito sa reaksyon ng musmos na pinsan, malinaw na walang ideya sa totoong mithiin ng inaalok niyang laro.

“Oo Jae, tagu-taguan” Ngisi niyang pag-uulit ritong bulong. “At tama ka, malalaki na tayo para sa isang simpleng laro ng tagu-taguan, kaya naman ang lalaruin natin ay yung tagu-taguan na pang binatilyo na, hehe”

Lalong napakunot-noo si Jaeden sa sinambit ng pinsan, tila lalong naguluhan sa sinabi nito.

“Pang binatilyong tagu-taguan? M-may ganun ba Kuya?” Naguguluhan niyang tanong, tila hindi pamilyar sa larong tinutukoy ng nakatatandang pinsan—isang larong tulad ng ginagawa nila noon na tagu-taguan subalit bersyon na pang binalityo.

“Meron Jae, hehe. At tiyak magugustuhan mo tong larong to” Ngising pagtitiyak naman ni August, muli’y hindi mawala ang pangumngumbinse sa kanyang mga salita.

Bagamat naguguluhan pa rin sa inaalok na laro ng nakatatandang pinsan sa kalagitnaan ng gabi, hindi maiwasang makaramdam ng pananabik ni Jaeden. Hindi maiwasang manumbalik sa kanya ang masasayang alala nila ng pinsan dito sa bahay ng kanilang Lolo’t Lola nung maliliit pa sila at madalas silang maglaro ng tagu-taguan, mga bagay na di niya maiwasang minsa’y hanap-hanapin rin lalo na’t matagal-tagal na rin nilang hindi nagagawa gawa ng pagbibinata na nila, kaya naman ngayon kahit bahagyang nag-aalangan gawa ng malalim na ang gabi para sa pagtatagu-taguan ay hindi niya mapigilang manabik sa larong ito, lalo pa’t tinitiyak ng pinsang si August na magugustuhan niya ang larong ito.

“Pero Kuya, anong magiging parusa kapag na-taya mo ako?” Di niya maiwasang tanong, hindi matiis na alamin ang magiging parusa oras na mahuli siya ng pinsan sa kung saan man siya magtatago.

Muling napangisi si August, subalit sa pagkakataong ito’y tila may kalokohan na sa titig. “Masarap Jae, masarap ang magiging parusa, pangako, hehe”

Di maiwasang manlaki ng mga mata ni Jaeden sa pagkabigla, hindi niya mabatid kung ano ang ibig sabihin ng pinsan, subalit nang makita niyang bumaba ang tingin ng mga mata nito sa nakaluwal pa rin niyang kargada na bahagya pa ring gising ay dito niya tila nahinuha ang ibig nitong sabihin.

Sa kabila ng pagkabigla’y hindi niya maiwasang mapangiti, tila nahinuha na niya ang ibig ipabatid ng pinsan, na oras na mahuli siya nito’y tsaka marahil nito ipagkakaloob ang kaluwalhatiang ipinagdamot nito ngayon, bagay na di maiwasang makapagpanabik sa kanya, kaya naman ngayon lamang rin niya napagtanto kung bakit ang larong ito’y tinagurian ng pinsan na tagu-taguan subalit sa beryson na pang-binatilyong tulad nila, sapagkat ang parusa pala ay oras na mahuli’y hindi na angkop na pambata, kundi angkop na para sa kanilang mga edad.

Nabibigla man sa mga sinasambit ng pinsan, lalo pa’t tila may pangako na itong itinatak sa nabitin niyang kargada oras na mahuli siya nito sa kung saan man siya magtatago’y hindi niya mapigilang manabik, at sa parehong pagkakatao’y tila nahihinuha nang magiging masaya ang larong ito, kaya naman kahit kita niyang nagpapatuloy pa rin ang nagaganap na eksena sa loob ng batalan na kinasasangkutan ng ama’t tiyuhin, maging ang kanyang ina’y kita niyang patuloy sa walang kamalayang pakikipag-usap sa kanyang ama’y tila nawala na ang kanyang atensyon sa init ng mga eksena, bagkus ay napukaw na siya sa alok na laro ng nakatatandang pinsan.

“Ano pang hinihintay mo Jae? Bibigyan na kita ng tatlong minuto para makapagtago, at tulad ng dati, kahit saang parte nitong bahay ay maaari kang magtago, hehe” Ngising wika ni August, tila binibigyan na ng hudyat ang pinsan sa magsimula nang magkubli’t tila wala na itong mapagpipilian pa upang tumanggi sa alok niyang laro.

Muli pang napalingon si Jaeden sa mainit na eksenang nagpapatuloy sa loob ng batalan, subalit nais mang ipagpatuloy ang panonood ay naisip niyang akma na lamang rin sigurong sumunod sa inaalok na laro ng pinsan, hindi lamang sa pangakong sarap na magiging gantimpala nito kundi upang maiiwas na rin niya ang mga mata sa makasalanan subalit napakainit na pagtataksil ng ama sa kanilang pamilya, kaya naman minabuti na lamang niyang humarap muli sa pinsan at sumang-ayon sa alok nitong laro.

“Sige Kuya, mukhang masaya nga ang larong yan, hehe” Ngisi niyang sambit, mababasa ang labis na pananabik sa kanyang mukha.

“Kung gayon eh simulan mo nang maghanap ng matataguan mo, hehe, tiyak ay hahalughugin kita” Ngising pagtitiyak ni August, tila puno ng talinhaga at determinasyon ang mga salita.

“Sige Kuya, kung mahahanap mo ako! Hehe” May pagyayabang namang hamon ni Jaeden—linyahan nitong hindi nagbago magmula nung bata silang nilalaro nila ang parehong laro.

“Sige na, uumpisahan ko na ang pag-oras ko sayo, magtago ka na, hehe” Bulong niyang utos sa pinsan.

Muli namang napangisi si Jaeden, tila ganadong-ganado sa larong alok ng pinsan.

Muli siyang lumingon-lingon sa paligid, kita niyang bukas ang pintuan patungo sa kusina, subalit batid niyang hindi siya maaaring dumaan doon dahil tiyak na makikita siya ng ina’t magtataka kung bakit nanggaling siya rito sa likuran sa kalagitnaan ng gabi, kaya naman upang maiwasan na lamang ang anumang pagdududa mula sa ina’t maging sa ama ay nagpasya siyang umikot na lamang patungo sa harapang parte ng bahay at doon simulang pumasok at maghanap ng mapagtataguan.

Nagsimula na rin muling humarap si August sa batalan, muling sumilip sa nagpapatuloy na eksenang kinasasangkutan ng dalawang nagkikisigang mga tiyuhin sa harapan ng kanyang tiyahing si Ema, at bagamat batid niyang umikot na sa harapan ng bahay ang pinsang si Jaeden upang magsimulang magtago’y hindi na niya ito nilingon pa, patuloy niyang pinagmasdan at sinaksihan ang mainit na pagniniig ng nagugwapuhang tiyuhin habang pinalilipas ang tatlong minutong palugit na ibinigay niya para makapagtago ang pinsan.

Muli’y hindi niya maiwasang mapirme ang tingin sa kasalukuyang eksena, kita niyang patuloy na gumigiling ang nakatuwad na puwet ng morenong tiyuhin na si Kristof sa nakabaong kargada ng tiyuhing si Ramil, ito’y habang patuloy niya itong nakikitang kinakausap ng tiyahing si Ema, kaya naman kita rin niya kung paano pilit na sinisikap ng makisig na tiyuhin na itago ang tensyon sa mukha nito mula sa di hamak na natatamasang sensasyon mula sa gumigiling na tumbong ng tiyuhing si Kristof.

“Grabe! Ibang klase talaga si Tito Kristof! Napakahusay gumiling ng puwet!”
Manghang wika ni August sa isipan, hanggang sa ngayo’y hindi pa rin lubos makapaniwala sa nasisilayan, na ang gwapo’t habulin ng mga babaeng tiyuhing si Krsitof—ang tiyuhing iniidolo niya sa husay sa pagbabasketball ay napakahusay palang gumiling ng nakatuwad nitong puwet na siyang nagroromansa sa nakabaon ritong kargada ng pamilyado niyang tiyuhing si Ramil.

“Putang ina! Ang sarap rin kasi talaga ni Tito Ramil! Sino ba naman kasing tuwid na lalaki ang hindi babaliko sa ganito kakisig na barako, na bukod sa napakabait at maginoo

ay napakagwapo pa!”
Mangha niyang wika sa isipan, kita niya ang detalyadong pamamawis ng tensyonadong tiyuhin, ito’y habang kita niya ang patuloy na paglalabas-masok ng di hamak na may katabaan nitong kargada sa nag-aatras-abantenng morenong tumbong ng tiyuhing si Kristof.

Hindi pa rin siya makapaniwalang ang dalawang nagkikisigang mga tiyuhin, ang dalawang hinahanggang tiyuhin ay aktwal niyang nasisilayang nakikipagtalik hindi sa mga asawa o nobya ng mga ito, hindi sa ibang babae kundi sa isa’t-isa, kaya naman lubhang walang mapaglagyan ang kanyang pananabik at ligaya sa makasalanang sikreto ng dalawang tiyuhin na kanyang nadiskubre.

“Mahal, kamusta na pala ang trabaho ni Kristof niyan? Matagal siyang lumiban sa trabaho, tatanggapin pa kaya siya ni Hugo?” Dinig ni Ramil na wika ng asawang abala pa rin sa pagnguya ng nilagang kamote.

Muli, sa kabila ng patuloy na pagnuot ng sensasyon mula sa pumipisil sa kakiputang pader ng malambot ngunit napakalalim na lagusan ng bayaw na nilalabas-masukan ng kanyang kargada’y kinailangang manatiling normal ni Ramil ang postura’t reaksyon, hindi siya maaaring umungol kahit gaano kasarap ang pinatatamasa ng tumbong ng bayaw, kailangan niyang manatiling matatag sa harapan ng buntis na asawa, kaya naman kahit halos humalinghing na sa sensasyon ay pinilit niyang sagutin ang sinasambit ng walang kamalayang asawa.

“Ahm, o-oo Mahal, b-bale batid na ni boss Hugo na m-may sakit si Bayaw, ipinabatid ko naman nung unang pa lamang siyang lumiban, yun lamang kasi ang alam kong maaaring maidahilan” Pilit na lamang niyang sambit, pilit pinananatiling normal ang tinig bagamat hindi na makapagsinungaling ang pagbubutil ng pawis sa kanyang noo’t bahagyang pamumula ng kanyang mga pisngi dulot ng naghahalong kaba sa kasalukuyang sitwasyon at nang bumabalot na sensasyon sa kanyang sistema dulot ng mapanghamong tumbong ng bayaw.

Tumango-tango na lamang si Ema, ito’y habang patuloy ang mainhin niyang pagnguya ng kamote, patuloy na tila naniniwala sa anumang sinasambit ng asawa na lingid sa kanyang wala na sa isip nitong naisasalita sapagkat sa kasalukuyan ay ang paksa ng kanilang usapang si Kristof ay kasalukuyang nakatuwad sa harapan ng kanyang asawa’t nagpapakasasa ang tumbong nito sa pamilyadong kargadang nararapat ay kanya lamang.

“Ughh---aahh…uhhmm!”
Patuloy ng halinghing ni Kristof sa isipan, lubha na siyang napapakagat sa ibabang labi sa di maipaliwanag na sarap, habang ang kanyang kaliwang kamay ay patuloy ang pagsalsal sa sariling morenong kargada.

Hindi siya makapaniwala, ito na marahil ang pinakamataas na antas ng sarap na natatamasa, na bagamat patuloy na napangingiwi dulot ng patuloy na pagkawarak ng makipot niyang lagusan sa likas na laki ng mala-trosong kargada ng bayaw ay tila tagos kaluluwa ang dulot ng sensasyon sa kanya ngayong kasalukuyan siyang inaasawa nito habang nakaharap ito sa legal nitong asawa.

“Ughh—putang inaahh---aahhh!”
Ungol rin ni Ramil sa isipan, bagamat hindi maisalita, hindi na niya mapigilan ang damdamin, tuluyan nang tumatagos sa kanyang kaluluwa ang sarap na batid niyang bawal at makasalanan, lalo pa’t kasalukuyan niya itong nararamdaman habang nakaharap at nakatingin sa minamahal na asawang kasalukuyan pa man ding idinadala ang bunso niyang supling.

“P-patawad Ema, m-mahal na mahal kita, alam yan ng panginoon…p-pero…pero hindi ko mapaglabanan ito ngayon, h-hindi ko mapaglabanan ang sarap na pinagkakaloob ng bunso mong kapatid---ughhh!”
Tila paunmanhin na lamang niyang sambit sa isipan—isang tahimik na paghingi ng tawad mula sa ganap na niyang pagsuko. Batid niya, sa kasalukuyan niyang estado’y masyado na siyang mahina upang paglabanan pa ang sensasyon, upang pigilan ang sarap na kumakatok sa kanyang kaluluwa—sarap na ipinagkakaloob ng lumalamong bunganga ng tumbong ng nakababatang kapatid ng asawa.

“P-patawad Mahal, p-pero pangako, ngayon lang to, ngayon lang to habang buntis ka’t hindi ako nakakatira sayo---ughhh”
Patuloy niyang wika sa isipan.
“Pero pinapangako kong ititigil ko rin to oras na maipanganak na ang bunso natin, pinapangako kong magiging tapat muli akong asawa---ughh”

Kahit gaano niya pilit kontrolin ay sadyang wala siyang magawa upang mapigilan ang patuloy na paggiling ng lumalamong tumbong ng bayaw sa kanyang kargada, ni ang kanyang mga kamay ay hindi niya maikilos upang pigilan ang umaatras-abante nitong nakatuwad na puwet sa takot na magdulot ito ng duda sa nakatingin na asawa, kaya naman sadyang nasamantala ng bayaw ang kawalan niya ng kontrol sa kasalukuyan at buong husay na sinakop ng mainit-init ngunit napakadulas nitong tumbong ang tirik na tirik niyang kargadang nakabaon rito, kaya naman nagpatuloy rin ang pagtaas ng antas ng sensasyon sa kanyang katawan na nagsisimula na siyang ihatid sa pagbigat ng paghinga’t tila paninikip ng mga kalamnan, bagay na lubhang nagpakaba pa sa kanya sapagkat ang ganitong senyales ng kanyang katawan ay tanda ng nalalapit niyang pag-abot sa rurok ng sarap, ngunit ang masaklap ay nakatakda niya itong ma-abot mula sa nagsisilbing tumbong ng barakong bayaw sa presensya ng nakaharap niyang legal na asawa.

“Ughh—ang sarap Kuya Ramm—aagghh!”
Patuloy ng humahalinghing na ungol ni Kirstof sa isipan, lubha nang napapapikit ang kanyang mga mata’t patuloy na napakakagat sa ibabang labi, ito’y habang wala ring hinto ang kaliwang kamay na nakasakmal sa unat na unat na sariling kargada na naglalaway na sa kanyang pagsalsal.

“P-putang ina Kuyaahh—ughh! Kahit sinong tumbong ay mababaliw sa laki’t taba ng burat mo! Idagdag mo pa ang kagwapuhan mo’t pagiging barako moohh---ughh!”
Tila abot langit niyang halinghing, patuloy niyang dinarama ang tagos kaluluwang ligaya’t sarap na natatamasa sa sinasamantalang kargada ng nakatayong bayaw sa kanyang likuran, patuloy niyang ini-aatras-abante ang napakalalaim niyang lagusan na siyang nagpapalabas-masok sa pitong pulgada nitong kargada, kaya naman patuloy rin ang pagsuntok ng mala-kabute nitong ulo sa napakalambot at napakasensitibo niyang glandula sa kailaliman na siyang maya’t-maya’y nagpapatango sa anim pa pulgada naman niyang sariling kargada na lalo pang nagsusuka ng paunang katas gawa ng patuloy niya ritong pagsalsal.

“H-hindi ako papayag na hindi mo ako mabuntis habang nakatitig ka sa harapan ng asawa mo Kuya---ughh…hindi ako papayag na hindi mo ko mabugahan ng lahi mo sa harapan ni Ate---aaghh!”

Lalo pang pinaghusayan ni Krisotf ang paggiling, bagamat hindi niya maaaring lakasan ang pag-atras-abante ng kanyang nakatuwad na puwet gawa ng posibilidad nitong gumawa ng ingay na tiyak na makapupukaw ng pansin ng kapatid ay sinimulan niya naman galingan ang paggiling, kung saan tila mas sinasadya niyang ipadama sa naglalabas-masok na kargada ng bayaw ang bawat himaymay ng naglalambutan at nagsisidulasan niyang laman sa kanyang kailaliman, kaya naman mas nadama pa niya ang paniniksik ng ga-delata sa taba nitong kargada na napupwersahang umararo sa naghaharangan niyang malalambot na laman na siyang batid niyang bukod sa nagdudulot ng higit na sarap sa kanya’y tiyak ring mas naghahatid ng mas malakas na sensasyon sa kargada ng bayaw na batid niyang mas nakakapagpasuko ritong ibuga ang pinakapipigilan nitong katas.

“Ughh---hindi ko papayagang mapigilan mo yan Kuya Ram---ughh”

“Titiyakin kong mapapasuko ko ang burat mo! Sisiguraduhin kong mapapasuka ko yan sa loob koohh…uughh!”
Patuloy niyang wika sa isipan, patuloy ang kanyang pagpupursigeng makamit ang gantimpala ng tagumpay mula sa naglalabas-masok na kargada ng pamilyado niyang bayaw—ang napakainit nitong likidong hindi lamang basta katas ng pagkalalaki nito, kundi simbulo ng pasikretong pagtataksil nito ng harapan sa legal nitong asawa sa mismo pang harapan nito, bagay na batid niyang maling pwersahan nitong gawin, subalit sa di niya mawaring dahilan ay tila napakalakas ng pananabik na mapagtagumpayan niya ang makasalanang pagtataksil ng bayaw sa sarili nitong asawa—sa kanyang kapatid na si Ema.

Lalong namula ang mga pisngi ni Ramil sa init, kasabay ng tila lalong pamamawis ng kanyang noo hanggang batok, kahit nasa harapan ng asawa’t kausap pa ito’y sadyang hindi na niya mapigilan ang pagsuko ng kanyang katawan, hindi na siya makapagtimpi pa sa lakas ng sensasyong patuloy na pinaaabot ng lumalamong tumbong ng morenong bayaw sa kanyang kargada, kaya naman sa kabila ng normal niyang postura sa harapan ng asawa’y di na napigilang magsimulang lalong manikip ang kanyang mga kalamnan, manigas ang pagkakatayo ng kanyang mga tuhod kasabay ng napapahigpit niyang pagkakasakmal sa kinakapitang ga-bewang sa taas na tablang pader na bukod sa tanging nagkukubli sa masalimuot na kasalukuyan nila ng bayaw ay siyang tangi lamang ring nakakapitan ng kanyang mga kamay upang makakuha ng suporta.

“Ughh---tanginah mo Yaw! Ahhh!”
Patuloy niyang ungol sa isip.
“H-hindi ko na kayaahh—ughh!”

“Tanginah moohh—palalabasan mo talaga ako sa harapan ng aswa koohh—ughh!”
Tuluyan siyang hindi nakapagtimpi, at kahit kaharap at kausap pa ang legal na asawa’y walang nagawa ang kanyang kargada kundi sumuko sa napakamapanghamong paglamon ng sumasakmal sa kakiputang tumbong ng nakatuwad na bayaw, kaya naman tuluyan nang lumalim ang kanyang tiyan kasabay ng lalo pang paghigpit ng kanyang pagkakakapit sa ga-bewang sa taas na tablang pader, kasunod nito’y naramdaman na lamang niya ang tila pagdaloy ng likido mula sa kanyang loob kasunod ng sunod-sunod na pagpintig ng kargadang patuloy na inaatras-abantehan ng tumbong ng bayaw.

“Ughh----aaaghhh…aaahhhh!”
Tanging nai-alulong niyang ungol sa isipan—tahimik, hindi maisalita, maging ang kanyang mga mata’y walang karapatang manirik sa sarap ng sukdulan.

“Ughh---hhmmm---aaaghhhh!”
Alulong ring ungol ni Kristof sa isipan, sabay napakagat sa ilalim na labi’t napatingala pa sa harapan ng nagbabaga’t umuusok na kalan, kasabay kasi ng nakapapasong pagbomba ng pamilyadong tamod ng makisig na bayaw sa kanyang kailaliman ay hindi na rin niya napigilan ang pagbulwak ng puting-puti’t napakalapot niyang tamod sa sinasalsal niyang morenong kargada na direktang sumirit sa lupa, kaya naman talagang doble ang kalulwalhatiang kanyang natatamasa.

Patuloy na kausap ni Ramil ang asawang si Ema, habang patuloy na sinisikap na normal na reaksyon ng kanyang mukha, ito’y habang patuloy ang pasikretong pagbuga ng napakalapot niyang likido na walang humpay namang tinatanggap ng nakatuwad na tumbong ng tahimik na humahalinghing sa sarap na si Kristof sa likuran ng pinagkukubliang tablang pader.

Hindi mawari ni Ramil ang mararamdaman, naghahalo ang sarap ngunit labis ring pagkakonsensya sa kasalukuyan, hindi niya lubos akalaing hahantong siya sa ganitong punto, na harapang magtataksil sa kanyang asawa hindi para sa ibang babae, kundi para sa kapwa niyang barako’t higit sa lahat ay ang nakababata pa mismong bayaw—ang bunsong kapatid ng legal niyang asawa.

“Ahm, sige na Mahal, babalik na ako sa silid ni Inay” Wika ni Ema, sabay muling tinakpan ang kinaing mga kamote sa mesa’t ipinatong sa lababo ang pinag-inumang baso.

“S-sige Mahal, s-susunod na rin ako niyang babalik sa s-silid ni Kristof” Halso may hingal nang tugon na lamang ni Ramil, kahit ang totoo’y narito’t nakakubli sa harapan ang nakatuwad na bayaw na kasalukuyang kinakargahan ng napakarami niyang tamod na ramdam niyang nagsisi-umapaw na mula sa okupado nitong tumbong.

“Sige Mahal, sunod ka na’t matulog ka na rin, alam mo naman, marami-rami pa ang lilinisin bukas rito sa bahay, marapat na may sapat kang pahinga” Paalala naman ni Ema, sabay ngiti.

“Sige na Mahal, bukas na lamang ng umaga ang halik mo, hehe, amoy yosi na kasi ako” Pakunwaring pakamot-ulong wika na lamang ni Ramil, batid niya kasi’y ugali ng asawa ang humahalik sa kanyang pisngi sa tuwing nagpapaalam, bagay na batid niyang sa pagkakataong ito’y hindi nito maaaring mapayagang gawin dahil hindi ito maaaring lumapit sa kanya dahil tiyak nitong madidiskubre hindi lamang ang pagkakatuwad ng bayaw na si Kristof sa likod nitong ga-bewang na tablang pader kundi ang kapwa pagkakababa ng kanilang mga salwal at ang kasalukuyang pagkakasalpak pa ng kanyang kargadang patuloy pa rin sa pagkarga ng mainit niyang tamod sa tumbong nito.

Natawa na lamang si Ema sa sinambit ng asawa, batid niyang lubha lamang itong nag-aalala na hindi siya makalapit rito’t hindi malanghap ang samyo ng sinindi nitong sigarilyo kaya marahil ayaw muna siya nitong palapitin at pahalikin, lingid sa kanyang ang tunay na dahilan ay ang kasalukuyang pagtataksil na umiiral sa likod ng ga-bewang na tablang pader na hindi abot ng kanyang paningin.

Nagsimula nang maglakad si Ema hanggang malamon na ng dilim ng kusina.

Abala siya sa paglalakad pabalik sa silid ng ina nang bago pa siya makapasok sa silid ay nakita niya ang isa sa mga anak na pababa naman sa hagdan at pupungas-pungas ng mga mata.


“Oh, Jaeden, anak, saan ka pupunta?” Pagpansin niya rito.

Napatingin naman ang binatilyo sa kanya’t halata sa mga mata nito ang bagong mulat.

“Nay, hindi ako si Jaeden” Tila pagtatama naman ng bagong gising na anak, sabay napakamot pa sa ulo.

Hindi napigilang bahagyang matawa ni Ema, kahit kasi siya na mismong nagluwal sa mga ito’y hindi maiwasang malito sa halos walang pinagkaibang anyo’y maging boses ng kambal na anak.

“Ah, pasensya ka na anak, Haeden” Ngiting wika niya sabay lapit at bahagyang ginulo pa ang buhok ng binatilyong anak. “Bakit ka pa gising anak?”

“Ahm, iihi lang po ako Nay” Tugon naman ng pupungas-pungas na matang si Haeden.

“Ah ganon ba, osige anak, basta bumalik ka agad sa higaan matapos ha at ituloy ang pagtulog mo” Ngiting bilin ni Ema.

“Opo, Nay” Tugon naman ni Haeden, sabay nang nagsimulang maglakad patungo sa banyo.

Dumeretso na lamang rin si Ema sa silid ng ina at nang maipagpatuloy na rin ang pagtulog.


“Ha? Si Bal lumabas ng silid?”
Gulat na wika ni Jaeden sa sarili mula sa narinig, sa kasalukuyan ay nakakubli siya sa likuran ng malaking tapayan dito sa sala, at kahit hindi ganoon kalapit ay dinig niya mula sa katahimikan ang usapan ng nagkasalubong na ina at kakambal na si Haeden.

Ilang saglit ay narinig na niya ang pagsara ng pinto sa silid ng lola, senyales na pumasok an doon ang ina, at dahil kanina pa siya nakatago rito’t pinapapak ng lamok at hanggang sa ngayo’y hindi pa niya napapansing sinisimulan ng pinsang si August ang paghahanap sa kanya’y nakaisip siya ng isang pilyong ideya.

“Hehe, papanik na lamang ako silid, at tiyak malilito si kuya August kung magtatalukbong ako doon ng katawan, hehe”
Nakangisi niyang wika sa isipan, planong bumalik na lamang sa silid ng pinsan at doon ay muling humiga’t magtalukbong ng kumot, nang sa gayon, pagbalik ng kakambal na si Haeden sa higaan ay malito ang pinsang si August sa kung sino siya sa kanila ng kakambal lalo pa’t batid niyang halos wala talaga silang pisikal na pinagkaiba ng kapatid at kahit mismong ang pinsang si August ay hirap silang tukuyin magmula nung bata pa sila.

“Hehe, tignan ko lamang kung hindi ka malito Kuya August!”
Ngisi pa niyang wika, sabay sinimulan nang lumabas sa pinagkukublian at nagtungo sa hagdan at dali-daling pumasok sa silid ng pinsan.

Pagpasok sa silid ay muli siyang napangisi nang makitang bakante na ang pinagpwestuhan kanina ng kakambal na si Haeden, kaya naman dito na rin niya napagpasyahang humiga’t gamitin ang kumot nito upang malinlang at malito ang pinsang batid niyang maghahanap sa kanya sa ilang sandali.

Sa kabilang banda’y halos hindi na napansin ni August ang paglipas ng sandali, sa pagka-abala niya sa pagsaksi sa makasalanang sandali ng dalawang tiyuhin ay halos makalimutan na niyang tatlong minuto lamang pala ang oras na palugit na ibinigay niya sa nakababatang pinsang si Jaeden upang makapagtago.

Kita niyang sa patuloy na pagsalsal ng nakatuwad na tiyuhing si Kristof sa moreno nitong kargada’y tuluyan na itong bumuga ng puting-puti’t namumuo nitong tamod na sumambulat lamang sa lupa, kasabay nito’y kita rin niya ang pilit na pagsususmiksik ng puti’t napakalapot na likidong nagsiumapaw mula sa okupadong tumbong nito na malinaw na katas na ibinuga na ng tiyuhing si Ramil, kaya naman batid niyang tuluyan na ngang nilabasan ang dalawa, hudyat na patapos na ang mga ito sa napakainit na pagnanadig.

Kita niyang pagka-alis ng tiyahing si Ema’y mabilis nang binunot ng tiyuhin ang nakabaon nitong kargada sa nakatuwad na tumbong ng tiyuhing si Kristof, kaya naman kitang-kita pa niya ang napakalapot na puting tamod na nagsi-umapaw rito’t nagsituluan hanggang sa nakatuwad na bayag ng tiyuhin, bagay na talaga namang lubhang nakalilibog na makita.

Kita niyang dali-dali nang sinuot ng tiyuhing si Ramil ang brief nito’t salwal nang wala nang punas-punas pa sa kakabuga lamang nitong kargada, malinaw na nagmamadali na sa bawat kilos gawa ng muntikang pagkakabuko ng mga ito.

Kita rin niyang bagamat napapangiwi pa marahil mula sa pangangalay sa matagal na pagkakatuwad at maging sa pagkakawarak ng likuran ay pinilit na rin ng tiyuhing si Kristof na bumangon at isinuot ang brief nito’t salwal, at kita niyang bago umalis ang mga ito sa batalan ay nagkaroon pa ng saglit at panakaw na halikan ang dalawa.

Muli’y hindi siya makapaniwala, hindi niya lubos akalaing magagawa ng dalawang nagkikisigang tiyuhin ang ganitong bagay—ang magbayuhan at magputukan ng mga tamod, maghalikan at magromansahan, at sa nakikita niya’y tila walang pagkailang sa dalawa, tila wala ni isa ang naninibago, kaya naman hindi rin niya maiwasang maisip na marahil ay hindi na ito ang unang beses ng mga ito na nagawa ang naturang bagay—ang naturang pagtataksil, kaya naman hindi rin maiwasang umusbong ang isang duda sa kanyang isipan na baka may patago ngang relasyon ang dalawa.

Nang matiyak nang nakalisan na ang dalawang tiyuhin mula sa batalan ay sinimulan na niyang tahimik ang mga itong sundan kung saan sa pinto sa likuran ng bahay na lamang rin siya dumaan, sinikap na lamang niyang maging tahimik ang bawat hakbang upang hindi mapalingon ang mga ito’t mapagtantong gising pa siya at baka mapagdudahan pa siya ng mga ito.

Sa tahimik niyang pagsunod sa mga ito ng tingin ay kita niyang umakyat na ang mga ito sa hagdan patungo sa ikalawang palapag ng bahay kaya’t batid niyang aakyat na ang mga ito marahil sa silid ng tiyuhing si Kristof at matutulog na rin.

Nang matiyak na naka-akyat na ang mga tiyuhin ay nagpasya na siyang simulan ang laro nila ng nakababatang pinsang si Jaede—ang tagu-taguan na may nakapapanabik na premyo.


“Saan kaya nagtago ang batang yun?”
Tanong niya sa sarili, batid niyang sa tagal nang panonood niya kanina sa dalawang tiyuhin sa batalan ay hindi lamang tatlong minuto ang nailaan niyang palugit upang makapagtago ito, kaya naman batid niyang ganap na itong nagtatago ngayon at batid niyang pahihirapan siya nito sa paghahanap lalo pa’t kilala niya ito magmula nung bata ito na sadyang mahusay magsusuot sa mga madidilim na sulok at sadyang mahirap hanapin pagdating sa ganitong laro.

“Di bale, lagot yang butotoy mo insan oras na mahuli kita! Hehe!”
Ngisi niyang sambit sa isipan, malinaw na may kakaibang planong gantimpala sa pinsan oras na mahuli niya ito sa kung saan man ito nagkukubli.

Hahakbang na sana siya sa sala ng bahay upang simulan ang paghahanap nang mahintuan siya nang makarinig ng tila mga kaluskos, at sa tagal na niyang nakatira sa bahay na ito’y batid niya kung saan ang pinanggagalingan ng naturang kaluskos na iyon—batid niyang nagmumula ito sa gawi ng banyo.

“Huh, magtatago ka na lang gagawa ka pa talaga ng ikahuhuli mo ha?”
Ngisi niyang wika sa isipan, puno ng paniniwalang ang nagkukubling pinsang si Jaeden ang nasa likod ng naturang kaluskos.

Sinimulan niyang marahang humakbang, tiniyak na sadyang walang magagawang anumang ingay ang kanyang bawat yabag, ito’y habang tinutungo niya ang gawi ng banyo.

Habang papalapit ay tila lalo pang tumataas ang kanyang pananabik, hindi lamang sa pagkahuli sa pinsan kung saan ito nagkukubli kundi sa plano niyang gantimpalang ipagkakaloob rito, bagay na batid niyang tiyak ritong magdudulot ng kakaibang ligayang unang beses nitong matatamasa.

Nagpatuloy siya sa tahimik na paghakbang, subalit nang malapit na siya sa banyo ay muli siyang nahintuan nang makarinig ng tila tuloy-tuloy na patak ng tubig, at hindi siya maaaring magkamali dahil batid niyang sa madilim na banyo nanggagaling ang naturang mga ingay ng pagpatak.

Madilim man, hindi pa siya nakalalapit sa pinto’y tanaw na niyang bukas ito, bagay na hindi maiwasang makapagbigay ng kaunting alinlangan sa kanya na baka hindi si Jaeden ang gumagamit rito, kundi baka ang kanyang Tita Ema o ang Lola Trinning, subalit naisip rin niya na kung babae ang gagamit ng banyo’y tiyak namang magsasara ang mga ito ng pinto.

May agam-agam man ay pinilit na lamang niyang bahagya pang lumapit, binalak na tahimik na silipin kung sino ang nasa loob, subalit sa kanyang bahagya pang pagdungaw ay agad niyang natanaw ang isang lalaking nakatalikod, nakatayo sa harapan ng inidoro’t malinaw na umiihi, at kahit halos ang suot na lamang nitong damit at salwal ang kanyang naaaninag mula sa dilim ay hindi siya maaaring magkamali, sa taas pa lamang nito, sa postura’t hugis pa lamang ng nakatalikod nitong anyo’y hindi siya maaaring magkamali, batid niyang ito nga si Jaeden—walang iba lalo pa’t batid niyang iniwan na nila kanina sa silid ang isa pang kambal na pinsang si Haeden na batid niyang tulog na sa kasalukuyan.

“Hehe, talagang dito ka pa umihi ah? Nagbalisawsaw ka na siguro sa pagkabitin sa pagsalsal ko sayo kanina? Hehe”
Ngisi niyang hinuha sa isipan, hindi maiwasang matawa na nakikitang umiihi ang nakatalikod na pinsan.

“Lagot ka ngayon Jae Jae! Tiyak na mapaparusahan ka dahil nahuli kita! Pero tiyak na magugustuhan mo naman ang parusa! Hehe!”
Ngisi niyang wika sa isipan, hindi na siya nag-aksaya pa ng pagkakataon, maingat at tahimik na siyang lumapit mula sa likuran nito sabay itinakip ang dalawa niyang kamay sa mga mata nito.

“Huli ka! Hehe!” Ngisi niyang wika nang matakpan ng mga kamay ang mga mata nito.

Side Story Endorsement

Si Jaeden nga kaya ang dinatnan ni August sa banyo?

Abangan ang mga susunod na kaganapan sa pagitan ng magpipinsan sa isang separadong kwento!

Title: CouSins Volume 2

PM me on TG @HansJaed to get the pricelist and purchase a PDF copy! 🥵

Init ng umaga

Linggo ng Umaga

Halos masilaw si Kristof nang unti-unting tumagos sa talukap ng kanyang mga mata ang malamlam na liwanag mula sa bintanang tinatabingan ng makulimlim na ulap.

Paglingon niya sa kanan, agad niyang napansin ang kawalan ng katawang dapat sana’y naroon—ang amang si Pio. Wala na rin sa lapag ang bayaw na si Ramil; tanging nakatiklop na banig at maayos na nakasalansang kumot ang naiwan, na parang walang bakas ng pagtulog.

Napakunot-noo siya. Agad niyang dinampot ang cellphone na nakalapag sa ulunan at bahagyang napasinghap nang makita ang oras—alas-nwebe pasado na. “Takte!” Bulalas niya sa sariling boses na may halong pagkabigla. “Ang dami pa namang kailangang gawin ngayon! Tsk!”

Hindi maiwasang manumbalik sa kanya ang dahilan ng kanyang pagkakapuyat, walang iba kundi ang naging mainit nilang sandali kagabi sa batalan ng bayaw na si Ramil, kung saan pasikreto nito siyang nagawang putukan sa harapan ng presensya ng misis nito—ang kapatid niyang si Ema.

Kita niyang may mga mensahe pa ang nobyang si Angel sa hawak niyang cellphone, subalit hindi niya maintindihan, tila wala na ang dating galak at kasabikan na buksan at basahin pa ang mga iyon, bagkus ay may ibang imahe na ang agad na hinahanap ng kanyang umaga.

“Nasaan na si Kuya Ramil?” Ang bulaslas niya sa isipan, tila hindi mapanatag sa kawalan ng presensya ng bayaw na kanyang huling kaulayaw bago ang pagtulog.

Binitiwan niya ang cellphone, marahang bumagsak ito sa kama. Wari’y isa na lamang itong bagay na walang halaga. Dahan-dahan siyang bumangon, itunupi ang kanyang pinaghigaan, at huminga nang malalim bago tuluyang tumayo.

Tahimik siyang naglakad palabas ng silid. Sa isipan niya, paulit-ulit pa ring umaalingawngaw ang tunog ng nagdaang gabing kaulayaw ang bayaw.

Pagbaba niya sa hagdan ay sinalubong siya ng nakabibinging katahimikan ng sala. Walang kaluskos, walang halakhak ng mga pamangkin, ni anino ng ina o ng kapatid na si Ema. Ang sala, na karaniwang buhay na buhay sa umaga, ay ngayo’y tila iniwan ng lahat—ang mga kurtinang minsang sumasayaw sa ihip ng hangin ay nakabitin nang tuwid, at ang liwanag mula sa bintana ay dumadampi sa mga muwebles. Walang tao. Tanging tik-tak ng orasan sa dingding ang maririnig, unti-unting kumakain sa katahimikan ng bahay.

Napailing si Kristof, bahagyang napabuntong-hininga, bago marahang nagtuloy sa kusina.

Ngunit pagdating niya roon, ganoon din—walang kahit sinong tao. Ang lamesa ay walang laman, tila isang bakanteng espasyong naiwan sa gitna.


“Baka nasa labas lang sila…” Hinuha niya sa sarili, sinusubukang pakalmahin ang pagdududa sa hind tipikal na kawalan ng presensya ng mga kasamahan dito sa bahay. “Siguro’y nagwawalis, o nakikipagkuwentuhan na naman sa mga kapitbahay.”

Dumampot na lamang siya ng baso at sepilyo, nagpasiyang linisin ang sarili bago magtimpla ng kape. Binuksan niya ang gripo, ngunit sa halip na dumaloy ang malamig na tubig ay tanging kalansing ng bakal ang umalingawngaw. Walang patak, walang agos.

Sandaling natigilan si Kristof. Saka niya biglang naalala—wala pa rin palang tubig.

Mula pa noong gabing nanalanta ang bagyo, hindi pa bumabalik ang linya; ang mga tubo ay tuyong-tuyo, at kahit ang hangin ay tila nag-aatubiling dumaan.

Napailing na lamang siya, saka bumuntong-hininga. Wala siyang ibang mapagpipilian kundi ang magtungo sa likod-bahay upang doon sa poso kumuha ng tubig—kahit kaunting maipangmumog lamang bago simulan ang maghapon.

Sa bawat hakbang patungo sa likuran ay naririnig niya ang marahang langitngit ng mga tuyong dahon sa ilalim ng kanyang paa, at sa hangin ay may halong amoy ng lupa’t sabon—mga palatandaan ng umagang nagsisimula na sa likod ng bahay.


Pagliko niya sa likod, agad niyang nasilayan ang isang pamilyar na tanawin—ang bayaw na si Ramil. Walang suot na pang-itaas, at ang mahinang sikat ng araw na sumisilip sa pagitan ng mga dahon ng puno ay dumadampi sa basa nitong balat, naglalaro sa mga guhit ng pawis na dumadaloy sa malapad nitong likuran. Ang bawat kumpas ng kamay nito sa labahin ay may ritmo, may tibok na tila tumatama sa pandinig niya nang higit pa sa ingay ng umaagos na tubig mula sa poso.


Kita niyang basa na ang salwal ng bayaw—tila niyayakap ng tela ang bawat kurba ng maskulado nitong mga hita—at sa tuwing pumapaling ito upang banlawan ang mga nilabhan, kita niyang sumisiklab ang liwanag sa mga patak ng tubig na tumatalsik mula sa batya.

”
Oh, Kuya Ram” Kalmadong pagtawag ni Kristof, sadyang kinuha ang atensyon ng bayaw.

Napatigil si Ramil, saka napalingon. Ang mga mata nitong abala at matalim ay saglit na lumambot nang makita siya. “Uy, gising ka na pala, Yaw” Anito habang pinupunasan ang pawis sa sentido gamit ang likod ng kamay. “Mukhang napasarap ang tulog mo, ah? Hehe.”

“Ah, oo, hehe” Natawang wika naman ni Kristof, sabay napakamot sa ulo sa biglaang hiya. “Eh pano di sasarap ang tulog ko, binusog mo ako bago matulog, hehe”

Natawa naman si Ramil sa tinuran ng bayaw at napailing na lamang. Muling nanumbalik sa kanila ng nakakalaglag pusong tagpo kagabi sa batalan, subalit isang tagpong di nila maitangging napakinit rin.


“Pero seryoso nga, Kuya” Muling wika ni Kristof, bahagyang nakakunot ang noo habang pinagmamasdan ang bayaw. “Bakit ba ikaw ang naglalabada diyan? Nasaan si Ate Ema?” May bahid ng pagtataka sa kanyang tinig—hindi lamang dahil sa nakikita niya ang maskuladong bayaw na gumagawa ng gawaing pambahay, kundi marahil dahil hindi niya maialis sa isipan kung gaano kasalungat iyon sa imahe nitong tinitingala sa tibay at kakisigan, isang lalaking sanay sa mabibigat na trabaho.

“Wala si Ema” Mahinahong sagot naman ni Ramil, hindi inaalis ang tingin sa sinasabon niyang baro. “Nagtungo sila sa covered court kasama sina Tay Pio at Nay Trinning. Nag-aabot daw kasi ng ayuda si Boss Hugo para sa mga nasalanta.”

Sandali siyang tumigil, isinawsaw muli ang kamay sa malamig na tubig ng batya. “Sinama na rin nila yung mga bata, nag-aabot din daw si Hugo ng mga gamit pang-eskwela. Sayang din iyon.”

Napataas ang kilay ni Kristof, bahagyang nagulat. “Si Boss Hugo?”Hindi niya mapigilang mapaisip—ang kanilang amo sa konstruksyon, na kilalang tikom ang palad at bihirang mapansin ang mga tauhan, ngunit ngayo’y namimigay ng tulong.

“Oo, Yaw,” Sagot ni Ramil, bahagyang ngumiti ngunit may halong ngiting may kabigatan, tila may alam sa likod ng ipinapakitang kabaitan ng kanilang amo. “Alam mo naman, humahabol ‘yung si Hugo bilang gobernador ng probinsya. Kaya’t sinasamantala ang pagkakataon. Kailangang magmukhang mabait, nagmamalasakit, para kunin ang loob ng mga tao.”

Tahimik na napatingin si Kristof sa tubig na umaapaw sa batya. Ang malinaw nitong agos ay biglang nagmistulang malabo sa kanyang paningin, na para bang nakikita niya roon ang pantay na repleksyon ng liwanag, kundi maging ang mga paliwanag sa mga sinambit ng bayaw.

“Sabagay…” Tanging nasambit niya, halos pabulong, habang pinagmamasdan si Ramil.

Sa pagitan ng saglit na katahimikan ay naririnig pa rin ang pagtilamsik ng tubig—paulit-ulit.

“Pero bakit hindi ka sumama sa mag-iina mo, Kuya?” Di maiwasang tanong niya, hindi maitago sa tinig ang pagtataka. Hindi niya maunawaan kung bakit nagpaiwan pa ang bayaw, gayong alam nitong pumunta sa covered court ang asawa’t mga anak upang pumila sa ayuda.

Bahagyang napangiti si Ramil habang patuloy sa pagkukusot ng damit. “Eh, nasimulan ko na kasi ‘tong labahin kanina pa—mga alas-sais ng umaga—bago pa dumating si Mang Domeng na nagpabatid kay Tay Pio ‘yung tungkol sa biglaang anunsyo ng pamimigay ng ayuda ni Boss Hugo”

“Maaga ko talaga ‘tong sinimulan” Dugtong pa niya, ngayon ay piniga ang isang basang baro at tumalsik ang tubig sa mga paanan nila. “Ayaw ko nang ipaubaya pa kay Ema. Alam mo naman, maselan ang pagbubuntis niya. Ayaw ko siyang mapagod.”

Sa sandaling iyon, natigilan si Kristof. Napatingin siya sa mga matipuno’t malalaking mga kamay ng bayaw—mga kamay na sanay humawak ng bakal at semento, ngunit ngayo’y marahang lumalapat sa malambot na tela, tila may kakaibang pag-aalaga.

Sandaling natahimik ang paligid. Tanging lagaslas ng tubig at huni ng ibon sa itaas ng punong mangga sa tapat ng poso ang umalingawngaw.

“Isa pa, alam mo naman, Yaw” Wika ni Ramil, bahagyang huminto sa pagkukusot at tumitig sa malamig na tubig sa batya. “Hangga’t maaari, ayaw kong makita ni Boss Hugo na kasama ko si Ema at ang mga anak ko. Ayaw kong makilala niya ang pamilya ko nang personal… lalo na ngayong may hawak siya laban sa akin—isang bagay na tiyak na ikasisira ng pamilya ko.”

Mabigat ang tinig ni Ramil, mababa, halos pabulong, ngunit puno ng pangamba na tila humahalo sa hangin. Ang mga salita niya ay lumulubog sa pagitan ng lagaslas ng tubig, na para bang ayaw niyang marinig ng kahit sino maliban kay Kristof.

“Kaya hangga’t maaari,” Patuloy niya, muling piniga ang basang damit. “Ayaw kong makilala ni Hugo sina Ema at ang kambal. Kaya’t mainam na hindi nila ako kasama doon sa pila, upang hindi niya malalaman na pamilya ko sila.”

Napaisip si Kristof sa sinambit ng bayaw, at naisip niyang may punto ito, may hawak nga ang amo nilang si Hugo laban sa kanila, yun ang yung video ng pagbayo nila sa babaeng nanghimasok sa konstruksyon nung nakaraan na si Kylie, bagay na ginamit rin ni Hugo laban sa kanila upang mapilitan silang sumunod sa ini-utos nito—ang magromansahan sila na nauwi sa napakainit na tagpo.

Naisip niyang tama ang bayaw, may hawak na video si Hugo sa pagbayo nila sa babaeng iyon, bagay na tiyak na sisira sa pamilya nito oras na makarating kay Ema, kaya’t naisip niyang tama nga lamang na hindi na sumama pa ang bayaw sa pagpila doon sa covered court para sa ayuda upang maiwasan na lamang ding makita siya ni Hugo kasama ang pamilya na baka lalo pa nitong pag-interesan na sirain.

“Gano’n ba, ibig sabihin wala silang lahat ngayon, Kuya? Nando’n sila lahat sa covered court?” Tanong na lamang niya, habang pinupunasan ang butil ng pawis sa kanyang sentido.

“Oo, Yaw,” Sagot ni Ramil, hindi tumitingin, abala pa rin sa pagkusot ng mga labahan. “At mukhang tatanghaliin daw sila ro’n, ang haba raw kasi ng pila. Tiyak buong barangay yata nando’n.”

Patuloy lamang si Ramil sa paglalaba, ang bawat galaw ay banayad ngunit may bigat—ang kumpas ng kanyang mga bisig ay parang musika ng umaga. Ang tubig ay pumapalong muli sa batya, kumikislap sa araw, at ang bawat patak ay sumasayaw sa kanyang balat.

Tahimik na lumapit si Kristof, hinawakan ang hawakan ng poso, at sinimulang bombahin ito. Sa bawat hatak ng bakal ay umaalingawngaw ang ritmikong tunog ng tubong bakal—tunog na sinasabayan ng kilos ng kanyang pagkukusa.

Habang umaagos ang tubig mula sa gripo patungo sa batya, napatingin siya kay Ramil. Ang tumatagos na sikat ng araw mula sa malabong na mga dahon at sanga ng punong mangga ay dumadampi sa likod nito, gumuguhit sa mga linya ng kanyang katawan, pinapalutang ang mga masel na sa bawat galaw ay tila humihinga. May kakaibang init na gumapang sa dibdib ni Kristof—hindi lamang paghangang pisikal, kundi paghanga sa kabuuan ng lalaki sa kanyang harapan: isang ama, isang asawa, at isang taong marunong magpakumbaba sa harap ng hirap.

Ngunit sa likod ng paghangang iyon ay unti-unting sumusulpot ang isang damdaming higit sa normal na paghangga—ang pagnanasang muling madama ang init ng balat na ngayo’y ilang dangkal lamang ang pagitan sa kanya.

Tahimik siyang huminga, pilit pinipigilan ang sarili. Ngunit bawat galaw ng bayaw—ang paraan ng pagtaas ng braso, ang patak ng pawis na dumadaloy sa dibdib nito, ang bahagyang pagngiti habang nagsasabon ay tila nanunukso, unti-unting pinapalakas ang bulong ng tukso sa kanyang loob.

Hindi na rin maintindihan ni Kristof ang sarili. Sa mga nagdaang araw, tila lalo lamang siyang nalululong sa presensiya ng bayaw—sa bawat ngiti nito, sa bawat tinig na dumadampi sa kanyang pandinig. Parang lason na matamis, dahan-dahang sumisingit sa kanyang dugo ang pagnanasang pilit niyang nilalabanan ngunit ayaw ding bitawan.

Bawat pagkakataong magkasama sila, pakiramdam niya’y may lihim silang wika na sila lamang ang nakauunawa—isang katahimikang may kasamang init, mga sulyap na kay bilis ngunit may bigat na kay hirap tanggihan. At sa bawat sandaling ganoon, unti-unting natatabunan sa kanyang isip ang mukha ng nobyang si Angel, ang legal niyang kasintahan. Ang dating halakhak nito, ang mga mensaheng dati’y sabik niyang binabasa tuwing umaga, ay tila unti-unti nang naglalaho sa likod ng malalim na tinig ng bayaw na si Ramil at ng bawat titig nitong halos manlusaw sa kanya.

Ngayon, sa pagitan ng liwanag ng malamlam na araw at ng lagaslas ng tubig mula sa poso, pakiramdam ni Kristof ay wala na siyang ibang espasyong natitira—ang puso’t isipan niya’y unti-unti nang napupuno ng pangalan, ng imahe, at ng init ng taong legal na pagmamay-ari ng sarili niyang kapatid.

Patuloy silang nagkukwentuhan habang abala si Kristof sa pag buhat-hila sa tubo ng psong binobomba hanggang sa matapos na rin si Ramil sa pagbabanlaw at sinimulan nang isampay ang mga labahan.

“Kuya Ram, tulungan na kita sa pagsasampay” Alok ni Kristof, sabay kuha ng isang basang kamiseta, piniga ang sobrang tubig at isinalansang sa alambreng sampayan.

Natatawa si Ramil, bahagyang napalingon sa pagkukusa ng bayaw. “Hindi naman nagmamadali ang mga ito, Yaw”

“Kahit na, Kuya, may gagawin pa kasi tayo pagkatapos, hehe…” Sambit ni Kristof, may halong kapilyuhan sa ngiti, tila may lihim na sinasabi ang kanyang mga mata.


Napakunot-noo si Ramil, naguluhan ngunit hindi maikubli ang bahagyang kaba sa dibdib. “Ha? Ano namang gagawin natin pagkatapos nito?”

Lumingon si Kristof, ang ngiti niya ay mistulang humahalina, at may bahagyang init na dumampi sa boses niya. “Basta, Kuya, hehe…” Sinadyang ipikit ni Kristof ang isang mata sa pagpapakilig. “Kasalanan mo rin naman ‘yan—umagang-umaga pa lang eh ipinapangalandakan mo sa harapan ko ‘yang pawisan mong mga pandesal sa tiyan. Natatakam tuloy ako, lalo pa’t di pa ako nag- aalmusal hehe.”

Dito pa lamang napagtanto ni Ramil ang namumuong kapilyuhan ng bayaw.

“Hoy, Yaw, madami pa akong gagawin ngayon araw!” Umiiling ngunit bahagyang natatawang wika niya.

“Ayan oh? Nakapila pa ‘yang mga lilinisin kong kagamitan?” Dagdag pa niya, sabay turo sa mga mapuputik na kaldero at ilang kagamitang naisalba nila kahapon mula sa nawasak nilang bahay—mga trabahong nakalinya niyang asikasuhin ngayong araw.

Ngumisi si Kristof, may halong kapilyuhan sa mata. “Mamaya na lang ‘yang mga yan, Kuya… ako na muna ang asikasuhin mo, hehe.”

Pagkasampay niya ng isang damit, marahan siyang lumapit, dahan-dahang pumwesto sa likuran ni Ramil, at hinawakan ang mga kamay nito, sabay sinimulang gabayan ang bayaw sa pagsasampay, ngunit may kakaibang lambing sa bawat galaw—isang halo ng pangungulit at pang-aakit.

“Tutal, wala naman si Ate…” Ngising bulong ni Kristof, sabay inilapit ang kanyang bibig sa likuran ng kanang tenga ni Ramil, wari’y sadyang pinadadampi rito ang init ng kanyang bagong gising na hininga. “Baka naman pwedeng ako muna ang pansamantalang maging asawa mo, kahit ilang minuto lang…”

Tahimik na huminga si Ramil, ramdam ang init at ang bahagyang pagyanig sa kanyang dibdib. Ang simpleng alok ng biro ay may kasamang kuryente, ang bawat saglit ay nagiging mahigpit na alindog na parehong alam nilang bawal ngunit nakakaakit.

Sa pagitan ng hangin, ng tunog ng tubig, at ng bahagyang pagdampi ng mga likuran at dibdib, tila nagkaroon ng panandaliang mundo para lamang sa kanila—isang sandali ng nakatagong init at pang-aakit, na parehong mahirap talikuran.

Gawa ng pagkakapwesto ni Kristof sa likuran ni Ramil, hindi maiwasang maramdaman ng bayaw ang mala-hurnong hininga nito na dumampi sa likuran ng kanyang kanang tenga. Isang bahagyang kiliti ang kumalat sa kanyang balat, tila ba may kakaibang kuryente na dumaloy mula sa simpleng galaw na iyon.

Hindi niya maiwasang mapatingin sa bawat galaw ng bayaw sa likuran niya. Ang bawat pag-ikot ng katawan, bawat dahan-dahang paghahawak sa mga kamay niya sa pagsasampay, ay parang lihim na paanyaya, isang panukso na parehong alam nilang bawal ngunit masarap maramdaman.

“Gago ka, Yaw! Ang baho pa ng bibig mo, gusto mo nang makipagromansahan?” Natatawang pangasar niya.”Eh, kung magsepilyo ka muna kaya? Haha.”

Muling naalala ni Kristof na ang tanging layunin ng pagpunta sa poso—kumuha ng tubig para magmumog bago magsipilyo—ay tuluyang nawala sa kanyang isipan nang masilayan ang namamasa sa pawis, abalang-abala, at kaakit-akit na anyo ng matipunong mister ng kapatid. Ang bawat patak ng tubig na dumadampi sa katawan nito, bawat galaw ng mga braso ay tila ba nagiging sariling laro ng pagnanasa, isang nakapapaso na alindog na hindi maikubli, kahit sinadya man o hindi.

Ngunit ngayong ramdam niya ang init sa pagitan nila ng bayaw, hindi na mahalaga pa ang simpleng ritwal ng pagsisipilyo sa umagang ito; bihira lamang siya makakuha ng pagkakataong wala ang lahat sa bahay, isang sandali kung saan maaari nilang masolo ang isa’t isa nang walang makakakita.

“Hindi na importante pa ang pagsisipilyo, Kuya” Ngising wika ni Kristof, dahan-dahang hinahaplos ang kanang kamay sa namamasa sa pawis na tiyan ng bayaw.

“Lalo pa’t bunganga mo rin naman ang huli nitong hinalikan kagabi bago tayo natulog, hindi ba?” Dagdag pa niya, ang tinig ay may halong lambing at pang-aakit, sabay ngiting nag-iiwan ng kakaibang init sa pagitan nila.

Muling naalala ni Ramil ang naging panghuling eksena nila kagabi ni Kristof, kung saan matapos ang mainit nilang tagpo sa likod ng usok ng batalan ay bago sila tuluyang natulog ay nagpalitan pa sila ng mariing halikan sa higaan sa kabila ng tulog na presensya ni Tay Pio, bagay na nakakalaglag puso man sa kaba ay hindi niya maitangging sadyang kay sarap, hindi lamang sa literal nitong lasa, kundi sa katotohanang ang ginagawa nila ay bawal at makasalanan at ginagawa nila iyon sa panakaw na pagkakataon.

Hindi rin mawari ni Ramil, subalit tila may kung anong mahika ang bayaw na si Kristof; sa mga salita nito, sa mga galaw nito, at higit sa lahat ay sa mga paghaplos ng mga kamay nito. May kung anong pwersa ang tila nagpapahina sa kanya hindi pisikal, kundi nagpapahina sa kanyang paninindigan bilang pamilyadong ama.

Mula sa pagkakalapit lamang ng bibig ni Kristof sa likuran ng kanang tenga ng pawisang bayaw ay sinimulan na niyang idampi ang bibig rito at ganap itong hinalikan, bagay na halos makapagpa-iktad naman kay Ramil sa pagkabigla at pagkakiliti, lalo pa’t sa likuran ng tenga ang kanyang kiliti.

“Ahh—Y-yaw!” Sabay iktad.

“Haha—aahh!” Halos mapakislot niyang halinghing sa pagdaloy ng kiliti sa likuran ng kanyang tenga mula sa pagdampi ng malalambot na labi ni Kristof, dagdag pa ang patuloy na pagbuga ng mainit-init nitong bagong gising na hininga.

“Hehe, dito pala ang kiliti mo Kuya ha?” Ngising wika ni Kristof, hindi nakaligtas sa kanya ang pagkislot ng bayaw na malinaw na reaksyon mula sa pagkakiliti gawa ng pagdampi ng kanyang mga labi sa likuran ng kanang tenga nito. “Lagot ka sakin ngayon!”

Hindi na niya binigyan pa ng pagkakataong makapagtanggi ang matikas na bayaw. Sinimulan niyang buksan ang bibig at ganap na inumpisahan ang paghalik sa nanlalagkit pa man din sa pawis na balat nito sa likuran ng kanang tenga.

“Ahhh—Y-yaw—aahhh!” Lalong pag-iktad ni Ramil, dinig ang pagkagaragal sa boses niyang tila nakikiliti. Lalo siyang napapaliyad, lalo na ngayong nadama na niya ang basang dila ng bayaw na nagsimulan nang lumapat sa kanyang balat, bagay na lalong nagpadama sa kanya ng kakaibang kiliti.

Hindi naman nagpatinag si Kristof sa mga pagliyad ng nakikiliting bayaw, ipinagpatuloy niya ang paghalik sa nanlalagkit nitong likurang tenga at lalong binigyan pa ng ritmo ang pagkilos ng kanyang bibig upang mas maipanuot sa balat nito ang kakaibang sensasyon na magpapahina sa maskulado nitong katawan na makapanlaban at makapagtanggi, habang ang kanyang kanang kamay ay patuloy sa pagsalat at paghaplos sa namamasa sa pawis na mga abs nito sa tiyan, at ang kanyang kaliwang kamay naman ay sinimulan na ring kumilos at inumpisahang himasin ang maumbok subalit namamasa na rin sa pawis na kaliwang dibdib ng bayaw.

“Ughh---gago ka Toff!” Napapatingalang ulos ni Ramil, hindi na maiwasang madaplisan ng ungol ang kanyang mga salita.

Dama niya ang pagnuot ng sensasyon mula sa mainit-init na paghalik ng bibig ng bayaw sa likuran ng kanyang kanang tenga, at ang sensasyong iyon ay tila dinadagdagan pa ng mga kamay nito na ngayo’y kanya-kanya na ang paghaplos sa kanyang mga namamawis na abs sa tiyan at kaliwang dibdib, bagay na tila lalo pang nakakapagpakalat ng sensasyon mula sa magagaspang na kamay ng bayaw na siyang tila nakakapagpahina sa kanyang manlaban.

“N-narito tayo sa labas, b-baka may makakita sa atin—uughh” Pilit naman paalala ni Ramil sa kabila ng nakikiliti niyang pag-iktad, bagamat unti-unting nagiging hamon ang manlaban, hindi mailubog ang pag-aalala sa kanya lalo pa’t kasalukuyan silang narito sa likod ng bahay at nangangambang baka may makasaksi ng kanilang bawal na sandali.

Hindi naman maiwasang matawa ni Kristof sa kabila ng patuloy niyang mala-kuhol na paghalik sa likurang tenga ng bayaw, dinig niya ang may pangambang tinig ng bayaw, subalit dinig rin niyang hindi na nito ito mapigilang mahaluan ng ungol. Maging ang pagtingala ng leeg nito na malinaw na responde nito sa sensasyon ay hindi nakaligtas sa kanyang pansin, bagay na batid niyang tuluyang nagpapadama rito sa kanyang paghalik.

Ngayong batid niyang nagsisimula nang manuot sa bayaw ang sensasyon ay lalo na niyang hindi ito bibigyan pa ng pagkakataong makatanggi sa inaalok niyang romansa, kaya naman lalo niyang pinaghusay ang paghalik sa namamawis na balat sa likod ng kanang tenga nito—sinimulan itong ganap na dilaan at simutin.

Lasang-lasa niya ang pagka-asim at panlalagkit ng naghahalong pawis rito at langib, bagay na batid niyang dulot ng pagpapagod ng bayaw lalo pa’t alam niyang kahapon pa ito walang ligo, kaya naman lasap niya ang linamnam ng barako nitong balat.

“Ugh—hayopp kaa Yaw---hmm” Halos mapapikit na ulos ni Ramil, patuloy na napapatingala ang kanyang leeg sa natatanggap na sensasyon mula sa mala-kuhol na pagromansa ng namamasang bibig ng bayaw sa likod ng kanyang kanang tenga, bagay na nagpapanuot ng kakaibang init ng sarap. Idagdag pa ang patuloy na paghimas ng mga magagaspang nitong mga kamay sa kanyang mga abs at kaliwang dibdib na siyang lalong nagpapalakas ng naturang sensasyon.

Habang patuloy si Kristof sa paghimod sa likuran ng kanang tenga ng napapatingalang bayaw, ang kanyang kanang kamay na mula sa paghimas sa nag-uumbukang abs nito sa tiyan ay nagsimula nang dumausdos sa malalim nitong puson hanggang sa nag umpisa na itong magsumiksik sa garter ng suot na salwal ng bayaw, doon ay nagpumilit manghimasok ang kanyang kamay hanggang sa ganap na dakmain ang mainit-init na kargada nito mula sa pagkakubli nito sa suot nitong brief.

Kasabay nito, ang kanyang kaliwang kamay na kanina’y humihimas lamang sa kaliwang dibdib ni Ramil ay nagsimula nang tuntunin ang pinaka utong nito na siya nitong sinimulang marahang lapirutin, bagay na ramdam niyang lalong nakapagpa-angat sa mga dibdib nito sa pagliyad.

“Ugh—Y-yaww…hhmm” Di mapigilang mapakagat ni Ramil sa ibabang labi habang patuloy na napapipikit ang mga mata mula sa di mawaring sensasyon. Dama niya hindi lamang ang mala-kuhol na pagkapit ng mainit-init na bunganga ng bayaw sa likod ng kanyang kanang tenga, kundi maging ng ganap nitong pagdakma sa kanyang kargada mula sa labas ng tela ng suot niyang brief na sinasabayan pa ng pagsisimulang paglapirot ng mga makalyong daliri nito sa kanyang utong sa kaliwang dibdib, bagay na lalong nagpalakas pa ng sensasyon sa bawat sandali.

Hindi niya mawari, batid niyang mali, lalo pa’t bukod sa kapwa niya ito lalaki, bukod sa bayaw niya ito, pansin niyang napapadalas na ang ganito nilang mga eksena—tila napapadalas na ang kanilang romansahan, bagay na batid niyang sa bawat tagpo ay isang malaking kasalanan hindi lamang sa kanyang legal na asawa, kundi maging sa kanyang mga anak. Batid niyang ang gawaing tulad nito ay labag sa sinumpaan niyang tungkulin bilang isang tapat na ama sa kanyang pamilya, subalit hindi niya mawari ngunit sadyang may kung anong pwersa ang hindi niya mapaglabanan sa ganitong sandali—isang sensasyon na batid niyang nagmumula sa alok ng kasalanan na tila napakahirap tanggihan.

“Sllrpp---sllrk!” Patuloy ng ingay ng mala-kuhol na paglapa ng bagong gising na bunganga ni Kristof sa likuran ng kanang tenga ni Ramil, kaya naman patuloy si Ramil sa nakakikiliting pag-iktad at halos mabingi siya sa lakas ng ingay ng nagroromansang dila’t bibig ng bayaw.

Hindi na rin maiwasang mapapikit ni Kristof, bukod sa lasap niyang linamnam ng maalat-alat at nanlalangib na likurang tenga ng bayaw, sa distansya ng kanyang ilong rito’y talaga namang amoy na amoy niya ang umaalisangsang nitong halimuyak—amoy ng pagod na pawis at amoy na talaga namang halos makapagpahipnotismo sa kanya, kaya naman sa bawat saglit ay tila lalo lamang siyang ginaganahan na simutan ito ng lasa.

“Ugh—Y-yaw, b-baka may makakita sa atin dito Yaw…aaghh” Pilit na babala ni Ramil, bagay na di mapigilang mahaluan ng napapatingala niyang paghalinghing.

Bagamat dama niya ang kakaibang sensasyong ipinanunuot ng bagong gising na bibig ng bayaw ay di pa rin mawala sa kanya ang pangamba lalo pa’t narito lamang sila sa likuran ng bahay, at tangging ang mangilan-ngilan nilang naisampay na damit ang tangging nagiging harang mula sa posibleng pagtanaw ng ibang mata sa kanila.

“Skllrp!”

“Wag kang mag-alala Kuya, tiyak tatanghaliin sila Ate sa pagkuha ng ayuda—slrrppp!” Tila hingal namang wika ni Kristof, pilit inilulusot ang mga salita sa abala niyang bibig na hayok na lumalapa. “Kaya’t samantalahin na natin ang pagkakataon, uubusan kita ng lasa Kuya Ram—schhllrrkk!”

Mula sa pagsimot lamang sa likod ng kanang tenga ay sinimulan na ni Kristof na mala-kuhol na pagapangin ang sumisimot niyang bibig pababa sa kanang batok ng bayaw, kaya naman panibagong lasa ng naghahalong asim ng pawis at natural na alat ng balat ng bayaw ang kanyang nagsimulang matamasa.

“Ughh---G-gago ka talaga Yaw—hhmm” Ungol ni Ramil, lalo siyang napaiktad sa paggapang pababa sa kanyang batok ng humihimod na bibig ng hayok na bayaw, di na rin maiwasang manghina ng kanyang tinig sa natatanggap na sensasyon mula sa humahagod na bibig nito. “H-hindi ba’t sinimot mo na ang leeg kong iyan kagabi? Hindi ka ba talaga magsasawa sa balat koh? Ughh…”

“Sllrpp—hmm…hindi Kuya---tsuupp!” Hingal at pasingit na tugon naman ng abalang bibig ni Kristof. “Hinding-hindi ako magsasawa sa lasa ng asawa ng kapatid koohh---tssuupp!”

Sa kabilang banda ay kadarating lamang ni August dito sa harapan ng tarangkahan ng bahay, hingal na hingal pa siya mula sa paglalakad, kinailangan niyang mag-isang bumalik dahil nakalimutan ng kanyang mga lolo’t lola ang mga senior citizen ID ng mga ito na isa palang requirement sa pagtanggap ng ayuda, at dahil abala nang nakapila ang mga ito ay siya na lamang ang nautusan ng mga itong bumalik upang kunin ang naturang mga ID, lalo pa’t may trycicle naman siya.

Subalit sa kamalas-malasang pagkakataon ay nabutasan naman ng gulong ang kanyang trycicle habang pauwi mula sa nadaanang mga nagkalat na kahoy na may pako sa daan, kaya naman napilitan niya itinulak ang trycicle sa isang malapit na vulcanizing shop upang ipaayos ito.

Nagpasya na muna niyang iwanan doon ang kanyang trycicle dahil batid niyang ilang minuto iyong kailangang ayusin, kaya naman nagpasya na lamang siyang maglakad pauwi sa bahay dahil hindi naman na ito kalayuan at babalikan na lamang mamaya ang kanyang trycicle oras na makuha na niya ang mga ID na pinakukuha ng lola.

Batid ni August na nasa likod ng bahay ang kanyang tiyuhing si Ramil, na iniwan nilang naglalaba kanina, ngunit hindi niya tiyak kung gising na rin ang isa pang tiyuhin, si Kristof, na iniwan nilang tulog pa kaninang umaga.

Gayon man, nagtuloy-tuloy na lamang siyang pumasok sa harapang pinto kung saan tinumbok ang sala ng bahay. Pagkapasok, tulad ng inaasahan niya, tahimik ang paligid. Walang tao sa sala; ang mga kasangkapan at muwebles ay nananatiling payapa sa kanilang puwesto.

Tahimik siyang naglakad sa loob, ramdam ang kakaibang katahimikan na nagbibigay ng bahagyang lungkot at kaluwagan sa parehong oras. Walang tunog ng hakbang o ng ingay mula sa kusina, at tanging ang mahinang amoy ng sahig at ng lumang kahoy ang bumungad sa kanya.

Dumeretso na lamang siya patungo sa silid ng kanyang lola, alam niyang naroon nakatabi ang mga ID na kailangan nila. Paglapit niya sa pinto. Pagpasok, sinalubong siya ng katahimikan—walang tunog ng paghinga, walang kaluskos ng muwebles, tanging ang mahinang ugong ng hangin sa labas ang naririnig.

May kadiliman sa silid, dulot ng patuloy na pagkawala ng kuryente. Ang makulimlim na liwanag na tumatagos mula sa bintana ay banayad at mahina, sapat lamang upang matunton niya ang mga pangunahing kagamitan at maabot ang isang aparador.

Agad niyang tinungo ang drawer ng aparador, alinsunod sa sinabi ng kanyang lola na dito raw nakalagay ang mga ID na tinutukoy nito. Ngunit nang buksan niya ito, laking gulat niya nang wala roon ang mga hinahanap niyang ID.

“Huh? Nasan yung mga ID na iyon?” Kunot-noo niyang tanong sa sarili, sabay hinahalungkat ang laman ng drawer. Ngunit sa halip na mga ID at dokumento, mga abubot at lumang papel lamang ang natagpuan niya—walang bakas ng mga ID na kanyang hinahanap.

“Luh, sabi ni Lola eh narito sa drawer ng aparador yung mga iyon? Ito lang naman ang kaisa-isang drawer rito… at wala namang ibang aparador sa kwartong ito?” Naguluhan niyang tanong sa sarili, tila umiikot sa isip ang tanong kung saan naisaluksok ng lola ang mga ID.

Napailing na lamang siya. “Tsk! Tiyak nakalimutan nanaman ni Lola kung saan niya inilagay ang mga ID na iyon.” Batid niya na sa edad ng Lola Trinning, normal na ang maliliit na pagkakalimot, kaya pinili niyang intindihin ito kaysa mainis.

Sa halip na magdabong, sinimulan na lamang niyang hagilapin ang silid, tinitingnan sa ilalim ng mga unan, at pinagmamasdan ang paligid; humalungkat, umaasang baka naitabi lamang ng kanyang lola ang mga ID sa isang di-inaasahang sulok.

Sa bawat galaw niya, ramdam ni niya ang kaunting tensyon na hinahalo sa determinasyon—isang simpleng misyon na puno ng maliit na hamon, ngunit mahalaga para sa kanya at sa kanyang mga lolo’t lola.

“Tsupp…muahh---slurpp!”

Sa kabilang banda ay patuloy na niromansa ng bagong gising na bibig ni Kristof ang namamawis na batok ng bayaw, at kahit hindi pa siya nagsisipilyo ay walang alintana niyang nilalapa ang bawat nanuot ritong lasa, dahilan upang manikit rin ang may amoy niyang laway sa niroromansang batok ng napapaliyad sa kiliti na bayaw.

“Ugh…g-gago ka Yaw—hmp…b-baka may makakitaah—ughh” Mga napaiimpit na patuloy na paalala ni Ramil, habang di mapigilang mapatingala sa kakaibang kiliting naidudulot ng humahagod na bibig ng hayok na bayaw sa kanyang batok.

Subalit natatamasa man ang sensasyon ay hindi maiwasang bumangon ang pangamba sa kanya lalo pa’t batid niyang kasalukuyan silang narito sa labas at may peligrong may makakita sa kanilang ginagawa, bagay na hindi maaaring mangyari dahil tiyak itong ikakasira ng kanilang pamilya.

“Y-yaw—ugh…p-pasok muna tayo sa loob, gago kaahh—ughh, baka may makakita nitohh…ughh” Pilit na wika ni Ramil, mga salitang hindi niya mapigilang mahaluan ng mahihina niyang halinghing mula sa walang atubiling pagromansa ng hayok na bibig ng bagong gising na kapatid ng asawa.

Si Kristof na bagamat sarap na sarap sa pagsimot sa maalat-alat na pawis sa batok ng bayaw ay hindi napigilang mapahinto, batid niyang may punto si Ramil, bagamat alam nilang nasa covered court lahat ang kanilang mga kasamahan sa bahay ay mas mainam na lamang makasiguradong walang makasaksi ng kanilang ginagawa, at mas mainam kung pumasok na lamang sila sa loob ng bahay tutal ay solong-solo naman nila ang buong bahay sa kasalukuyan.

“Sige, bitawan mo na yang mga yan, Kuya” Utos ni Kristof, sabay turo sa mga hawak na bagong labang damit na hindi pa nasasampay. “Mamaya mo na asikasuhin yang mga yan, ako muna ang asikasuhin mo, hehe”

Hinawakan na ni Kristof sa kanang braso ang bayaw at sinimulang hilain, kaya naman napabitaw na lamang si Ramil sa hawak na sampay at walang magawa kundi mapasama sa paghila ng nanabik na bayaw.

Hindi pa sila nakapapasok sa pinto ng bahay sa likuran ay hindi na nakatiis pang muli si Kristof at walang pakundanggang inihalik muli ang bibig sa mga nangungusap na labi ng matipunong bayaw.

“Hmmp---slippp—tssuupp!” Nanlaki na lamang ang mga mata ni Ramil sa pagkabigla sa napakahayok na biglaang paghalik ng bayaw na tila hindi na makapaghintay pa’t atat na atat na malapa muli ang kanyang mga labi.

Napahawak pa siya sa mga pisngi nito subalit hindi na niya napigilan pa ang paghalik nito na tila ba napakasugapa’t ayaw kumawala, dagdag pa ang mariing pagkakahawak ng dalawang kamay nito sa kanyang mga panga na tila ayaw pakawalan ang kanyang ulo kaya naman wala siyang nagawa kundi tanggapin na lamang ang saglulo nitong paghalik.

Lasang-lasa ni Ramil ang napakalapot na laway ng bagong gising na bibig ng bayaw, at sa lapit ng kanyang ilong rito’y talaga namang langhap na langhap niya ang may di kaaya-aya nitong samyo. Subalit imbes na mandiri ay hindi niya mawari subalit tila nalilinamnaman pa siya sa lasa ng laway nito—mainit-init at malapot-lapot, tila napakapuro, bagay na batid niyang ilang oras nakulong sa bunganga nito sa buong pagtulong nito.

Napapikit naman si Kristof, walang kapantay na ligaya ang tila dumapo sa kanya sa pagsisimula niyang muling paghalik sa makisig na mga labi ng mister ng kanyang ate, at muli’y sadyang hindi siya nabibigo sapagkat napakalinamnam at napakasarap ng lasa nito para sa kanya—malalambot ang mga labi nito, nandudulas sa laway ang dila at maging ang mga gilagid nito’y lasap niya ang linamnam.

Hindi rin niya maiwasang matuwa, lalo pa’t batid niya sa sariling hindi pa siya nagsisepilyo, kaya’t batid niyang ang nakulob niyang laway sa bibig magdamag ang siyang nalalasahan ngayon ng hinahalikang bayaw, subalit higit doon ay may kung anong tuwa pa sa kanyang pakiramdam sapagkat ang huling nilamon ng kanyang bibig na ito kagabi ay walang iba kundi parehong bunganga rin ng matipunong bayaw, at ngayon ang bibig niyang ito’y humahalik rito muli ngayon.

Si Ramil na wala na ring magawa pa’t hindi na makatanggi sa hayok na paghalik ng bayaw ay nagpasya na lamang lumaban ng halik, sinimulan niyang makipag-espadahan, nakipagpalitan ng malapot na laway ng bayaw at tinamasa na lamang rin ang linamnam ng mainit-init nitong bibig.

“Tsupp…sirrpp—tssuupp!” Patuloy na gumagawa ng ingay sa katahimikan ng bahay ang kanilang mga halikan, walang palya at walang pag-aatubili ang pagtatampisawan ng kanilang mga bibig habang sinimulan nila ang marahan nilang mga paghakbang papasok sa bahay, hindi na tinitignan pa ang dinadaanan, tanging pina-uubaya na lamang nila sa kanilang mga paa at memorya ang tinatahak na sahig papasok sa bahay, habang ang kanilang mga bibig ay tila mga kuhol na magkakapit, walang bumibitiw, walang nagpapa-awat at kapwa palaban na nagpapatagisan.

Sa kabilang banda, halos maubusan na ng pasensya si August. Halos nabuksan at nahalungkat na niya ang bawat sulok ng aparador, maging ang mga damit na nakatambak sa kabinet ay kanyang ginalugad, binuksan, maging ang ilalim ng kama ay kanyang sinilip, pati ang mga unan, kumot, at kahit ang mga maliliit na bagay na natatago sa tabi ay hindi niya pinabayaang hindi siyasatin.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, wala pa ring bakas ng mga ID ng kanyang lolo’t lola.

“Ano ba yan! Saan ba nilagay ni Lola ang mga ID na iyon? Saan ko pa hahagilapin ang mga iyon?” Tila nauubusang pasensya na tanong niya sa sarili. Ramdam niya ang pawis sa noo at sa likod, pinaghalong pagod, init, at pagka-ubos ng pasensya. Halos maubos na ang kanyang lakas mula pa kanina sa walang tigil na paghahanap, subalit sadyang hindi pa rin mahagilap ang naturang mga ID.

Saglit siyang bumuntong-hininga, pilit hinahabaan ang pasensya. Alam niyang may edad na ang Lola, at sadyang makakalimutin na, kaya naman kailangan niyang sadyang habaan pa ang pasensya sa paghahanap, lalo pa’t batid niyang mahalaga ang mga ID na iyon, hindi lamang mga simpleng piraso ng papel—ang mga iyon ang magbibigay-daan sa kanilang Lolo’t Lola upang makuha ang ayuda, isang tulong na napakahalaga sa kanila lalo pa’t labis silang naapektuhan ng nagdaang bagyo.

Saglit siyang huminto at nag-isip, pilit binabalikan sa alaala ang ilang posibleng kinaroroonan ng mga ID. Isa-isang iniisip ang mga lugar na maaaring paglagyan ng Lola ng naturang mga ID—mula sa mga drawer ng aparador, sa ilalim ng kama, sa mga cabinet ng sala, o kahit sa mga lumang kahon na matagal nang nakatabi sa sulok ng silid. Bawat posibilidad ay iniikot-ikot niya sa isip, sinusubukang tipunin ang bawat detalye mula sa mga nakaraang pagkakataon na nakakita siya kung saan karaniwang inilalagay ni Lola ang mga mahahalagang dokumento.

“Teka, gising na kaya si Tito Kristof?” Bigla niyang tanong sa sarili. “Siguro mas mainam kung itanong ko na lang kay Tito Kristof, baka siya ang nakapagtabi sa mga ID nina Lolo at Lola.”

Batid niya na ang kanyang tiyuhing si Kristof ang kadalasang kasama ng Lolo at Lola tuwing inaasikaso ang mga mahahalagang papeles at dokumento ng mga ito, kaya naman agad na pumasok sa isip niya na baka siya ang nakapaglagay o nakapag-ayos sa ID ng Lolo at Lola sa tamang lugar.

Kanina’y iniwan nila ang tiyuhing si Kristof na tulog pa sa silid nito sa itaas, subalit lumipas na ang mahigit isang oras, at batid ni August na pasado alas-nwebe na, kaya’t naisip niyang gising na marahil ang tiyuhin.

Nagpasya siyang dahan-dahang lisanin ang silid at umakyat sa ikalawang palapag ng bahay, patungo sa silid ng tiyuhing si Kristof upang itanong ang posibleng kinaroroonan ng ID ng Lolo at Lola na kailangan niyang dalhin sa covered court para sa mga ayuda.

Dahil naka paa lamang siya at gawa naman sa kahoy na tabla ang sahig sa ikalawang palapag, sadyang hindi nagdulot ng malakas na ingay ang bawat yabag niya. Tahimik siyang lumapit sa pintuan ng silid ng tiyuhin, bawat hakbang ay puno ng pag-iingat, sabay dala ng pag-asang gising na ang tiyuhin at maaasahan niyang matutulungan siya sa paghahanap ng mahahalagang ID.

Malayo pa ay kita na niya na bahagyang bukas ang pinto ng silid, dahil sa malamlam na liwanag na nagmumula sa loob—marahil mula sa bukas na bintana. Maingat siyang lumapit, tahimik at dahan-dahan, sapagkat hindi niya pa tiyak kung tulog pa ba o gising na ang tiyuhin. Iniiwasan niyang makalikha ng kahit kaunting ingay na maaaring makagambala.

Nang mapalapit siya at masulyapan ang loob ng silid, agad niyang natanaw ang kama ng tiyuhin. Walang tao rito—walang nakahiga, tanging maayos na pagkakapwesto ng mga unan at malinis na pagkakayupi ng mga kumot ang kanyang nasulyapan. Malinaw na gising na ang tiyuhin at hindi na naroroon sa silid.

“Tito Kristof?” Mahina niya pang pagtawag habang maingat na pumapasok sa silid. Pilit niyang tiningnan ang bawat sulok, bawat kagamitang naroroon, ngunit malinaw—walang bakas ng tiyuhin sa silid.

“Huh? Nasaan kaya si Tito Kristof?”
Kunot-noo niyang tanong sa sarili, halatang naguguluhan.

Gayon man, naisip niyang marahil ay bumangon na ang tiyuhin at malamang ay nasa likod ng bahay, baka nakikipagkuwentuhan sa tiyuhing si Ramil na batid niyang abala sa paglalaba.

Muli ay hindi maiwasang manumbalik sa kanyang isipan ang mga nasilayan nila kagabi ng pinsang si Jaeden sa batalan ng bahay, kung saan ang tiyuhing si Kristof ay niroromansa ang tiyuhing sa Ramil sa likuran ng usok ng dapog—isang eksenang nauwi sa pagbayo ng tiyuhing si Ramil sa nakatuwad na tiyuhing si Kristof, mga napakaiinit na eksenang hindi lamang siya ang nakasaksi, kundi maging ang pinsang si Jaeden—ang anak mismo ng tiyuhing si Ramil, kaya naman batid niyang nanuot na rin sa isipan ng kanyang pinsan ang ginawang pagtataksil ng ama nito sa kanilang pamilya, bagay na sa kanyang pagkasurpresa at tila balewala lamang sa nakababatang pinsan, hindi batid kung gawa lamang ba ng kamusmusan at kawalan pa nito ng kapasidad na maka-intindi sa ganoong kaseryosong mga bagay, bagkus ay tila nagbukas pa ang tagpong iyon sa pinsan sa mundo ng mga adultong gawain, kaya nga rin ang kagabi ay nauwi rin sa mainit na tagpo sa kanilang tatlo ng mga kambal na pinsan sa banyo.

Naaalala pa lamang ang mga tagpong iyon ay hindi na napigilan ni August na kumislot ang kanyang nakakubling kargada, senyales na napakalakas ng daloy ng libog mula sa mga kaisipang ala-alang iyon.

“Tsk! Hindi ngayon August! May kailangan ka pang gawin! May ipinag-uutos sayo sina Lolo at Lola!”
Pagsuway niya sa isipan, ayaw niyang muling magpalamon sa init na nagsisimulang magparamdam sa kanyang katawan, ayaw niyang magpatukso, at lalong ayaw niyang mauwi nanaman ito sa mainit na pagsasarili.

“Tsk! Mahanap na nga lang ang mga ID na iyon, at nang makabalik na ako sa covered court”
Wika na lamang niya sa sarili, pilit itinutuon sa paghahanap sa mga ID ang kanyang atensyon.

Dahil wala naman ang tiyuhing si Kristof, at dahil narito na rin naman din siya sa silid nito ay nagpasya na siyang kusang maghalungkat kahit hindi pa nakakapagpaalam, hindi naman siya iba rito at may dahilan naman siya sa paghahalungkat kaya’t komportable siya kahit datnan siya rito ng tiyuhin.


Nilapitan niya ang isang aparador na may drawer, at sinimulang buksan ang drawer na iyon. Bumungad sa kanya ang ilang personal na kagamitan ng tiyuhin, maging ang mangilan-ngilang kagamitan ng nobya nitong si Angel—mga kagamitang naiwan nito marahil mula sa biglaan nitong pag alis nung nakaraang Lunes gawa ng isang emergency sa bahay ng mga ito.

Hinalungkat niya ang ilang mga kagamitan rito, hanggang sa makita ang isang sipi na naglalaman ng ilang mga dokumento. Agad niya iyong binuksan, inisa-isa kung narito ang mga ID na kanyang hinahanap, at sa ilang beses pa niyang paghalungkat ay sa wakas, natunton na rin niya ang dalawang ID, batid niyang ito na nga ang tinutukoy na senior citizen ID ng kaniyang Lolo’t Lola na pinahahanap sa kanya.

“Hays, sa wakas!”
Tila naginhawaan niyang wika sa isipan nang matunton ang naturang mga ID. Agad na niya ang mga itong kinuha’t ipinasok sa kanyang bulsa, maingat na muling isinara ang sipi at maayos na ibinalik sa naturang drawer bago ito marahang isinara.

Dahil nakuha na ang mga ID, akto na sana siyang lalabas sa pinto ng silid nang bigla siya mahintuan sa mga narinig na boses.

“Hmm---sarap mo talaga Kuya Ramm…hindi ako magsasawa sa lasa mooh—sskilrp!”

Nanlaki ang kanyang mga mata sa di mahinuhang pagkabigla sa narinig, at hindi man nakikita, sa boses pa lamang ay hindi na siya maaaring magkamali, batid niyang boses iyon walang iba kundi ng kanyang tiyuhing si Kristof.

“Si Tito Kristof?”
May pagkabigla niyang tanong sa sarili mula sa narinig, subalit ang lalo niyang ikinabigla ay hindi lamang ang pag-iral ng boses nito, kundi ang mismong mga salitang narinig mula rito.
“At tama ba ang narinig ko? Binanggit niya ang pangalan ni Tito Ramil?”

“At…at tama ba, sinabi niyang masarap si Tito Ramil? At hindi siya magsasawa rito?”
Tanong pa niya sa isipan, pilit pinuproseso ang mga narinig na salita ng tiyuhin, lalo na ang mga ingay ng tila paghalik.

“Tangina mo Yaw-ughh…h-hayok ka na talaga sa akin—hhmm”
Dinig niyang muling wika ng isa pang boses, at muli ay hindi siya maaaring magkamali, sa tikas pa lamang ng barakong boses na iyon ay batid niyang ang kanyang matipunong tiyuhing si Ramil ang humahalinghing na iyon.

“Tangina! Sina Tito Kristof at Tito Ramil?”
Gulat niyang wika sa isipan, kasabay ng labis na pagkabog ng kanyang dibdib sa di mawaring kaba at pagkabigla sa mga narinig.

Subalit ang lalo niyang ikinabigla ay ang mga naririnig na boses na iyon ay tila hindi na kalayuan mula sa silid niyang kinaroroonan, maging ang mga yabag ay dinig niyang tila papalapit na sa kanya.

Bigla siyang nataranta, sapagkat kasabay ng naririnig na palapit na mga yabag ay kita niya ang pagsayaw ng dalawang anino sa labas ng pinto ng silid. Sa tagal na niyang nakatira sa bahay na ito ay memoryado na niya ang galaw maski ng mga aninong palapit, batid niyang nasa bungad na ng pinto ng silid na kinaroroonan niya ang mga aninong iyon—mga aninong batid niyang nagmumula sa mga tiyuhing sina Ramil at Kristof.

Lubha siyang nabalisa, kita niyang bukas na bukas ang pinto, at kahit batid niyang wala siyang ginagawang mali sa pag-iral sa silid na ito ay hindi niya maiwasang kabahan na baka magkatagpo sila ng mga tiyuhin, lalo na ngayong dinig niyang may tila kung anong kababalaghang isinasayaw ang anino ng mga ito at malinaw na dito sa silid ng tiyuhin ang tungo ng mga ito.

Mabilis namuo ang pawis sa kanyang noo, kasabay ng lalong pagkabog ng kanyang dibdib sa di mawaring kaba at pagkabigla. Batid niyang huli na ang lahat, hindi na siya makakatakbo pa palabas, at lalong batid niyang hindi siya dapat datnan dito ng mga tiyuhin—hindi sa ganitong tagpo. Kaya naman sa kanyang pagkataranta ay mabilis siyang naghanap ng matataguan, luminga, at sa silid na ito, wala siyang ibang nakitang akmang mapagkublian kundi ang kabinet ng tiyuhin sa kanyang likuran na kita niyang sapat ang laki upang maikubli ang kanyang sarili.

Hindi na siya nag-aksaya pa ng pagkakataon, batid niyang bawat segundo ay pakikipag-unahan sa bago pa siya datnan ng mga tiyuhin dito. kaya naman mabilis subalit tahimik niyang binuksan ang pinto ng naturang kabinet, sinikap na hindi makagawa ng anumang ingay ng lagitik na maaaring makarating sa pandinig ng kanyang nalalapit na mga tiyuhin.

Pilit niyang isiniksik ang sarili, at mabuti na lamang ay sapat ang laki ng kabinet at walang gaanong nakaimbak ritong damit kaya nagkaroon siya ng espasyo upang maikubli ang kanyang sarili.

Sa saktong pagsara niya sa pinto ng kabinet at ang sakto namang pagtapat ng mga tiyuhin sa pinto ng silid, dahilan upang dumapo sa kanya ang isang bugso ng ginhawa, subalit di matanggal-tanggal na kaba.

Gawa ng disenyo ng pinto ng kabinet na may tila mga pahabang linyang mga siwang ay kita niya ang buong silid mula sa kanyang pagkakakubli sa loob, kaya naman nanlaki ang kanyang mga mata nang masilayan ang dalawang tiyuhin, kapwa walang pang-itaas na mga saplot, nangingintab sa pawis ang mga maskuladong katawan, subalit ang lubha niyang ikinagulat ay ang nakikitang paglalaplapan ng labi ng mga ito.

“Putang ina!”
Napamurang sambit na lamang ni August sa isipan, halos malaglag ang kanyang mga panga sa pagkagulat sa nasilayang tagpo ng mga tiyuhin.

Sikreto ng Dugo

“Muah---tssuupp! tsup!”
Dinig ni August ang ingay ng paglalaplapan ng mga barakong bibig ng mga tiyuhin, at talaga namang di maiwasang manlaki ang kanyang mga mata sapagkat kita niyang walang pandidiri, walang anumang pagtanggi ang masisilayan sa dalawa na kita niyang kapwa pa napapipikit sa di maitatangging sarap na natatamasa—halatang tinatamasa ang bawat sandali, habang ang kamay ng mga ito’y kanya-kanya sa paghaplos at paghimas sa nagpuputukang mga braso, namamawis na mga pisngi at naglalaparang likod ng isa’t-isa. Sadyang napakapupusok ng mga eksena, wari ba’y walang pakielam sa posibilidad na may nakakakita sa mga ito.

Batid niyang hindi inaasahan ng mga tiyuhin ang kanyang presensya dito sa bahay gawa marahil ng ang alam ng mga ito ay naroon pa silang lahat sa covered court at pumipila sa ayuda. Batid din niyang malinaw na hindi napansin ng dalawa ang kanyang pagdating gawa ng hindi niya dala ang kanyang trycicle, maging ang mga tahimik niyang yapak, kaya marahil ay ganito na lamang kakomportable ang dalawa sa mapusok na romansahan ng mga ito na tila kumpyansang walang ibang nakakikita sa isinasadula ng mga itong kasalanan.

“Putang ina! Napaka patay-gutom pala ng mga tiyuhin ko sa isa’t-isa!”
Patuloy niyang napamumura sa isipan sa kanyang mga nasisilayan.

Hindi siya makapaniwala, ni hindi pa nga niya lubusang napuproseso sa isipan ang nakabibiglang pagkakakita niya sa mga ito sa nagroromansahan at nagbabayuhan sa mausok na batalan kagabi, at ngayo’y kina-umagahan ay heto’t naglalaplapan nanaman ang mga ito na tila ba hayok na hayok at hindi nasapat sa pagsimot sa lasa ng isa’t-isa kagabi.

Laking gulat pa niya nang makitang itinulak ng tiyuhing si Kristof at isinandal sa bukas na pinto ng silid ang tiyuhing si Ramil, bagay na nagpakalabog sa pinto sa lakas, sabay itong mariing hinahalikan, tila gigil na gigil.

“Tsuupp---ughh! Hayop ka Tof-ughh!”
Dinig niya na hingal at pilit na pasingit na wika ng tiyuhing Ramil sa walang paawat na paghalik ng bayaw nitong si Kristof.

“Tsupp… skllrpp!”
Kita niya na walang paawat ang tiyuhing si Kristof habang pilit na nagpapatuloy sa paglapa sa nanlalaway na bibig ng tiyuhing si Ramil.

“Ugh—tangina mo Yaw—ughh, tangina mo, h-hindi pwede---tssupp!”
Dinig niyang pasingit na wika ng tiyuhing si Ramil na di mapigilang malusutan ng ungol ang mga salita.
“Anumang oras ay baka bumalik na sila, baka datnan nila tayo rito gago kahh—uughh…”

“Tsuupp---tiyak na mahaba ang pila doon Kuyahh—ughh…sa dami ba naman ng mga kabaranggay natin? Tssuupp! Tiyak na tatanghaliin ang mga iyon---tsuupp!”
Dinig naman ni August na tugon ng tiyuhing si Kristof na sadyang walang paawat sa makulit na paghalik sa pinanggigigilang bibig ng tiyuhing si Ramil.

Lalo siyang nabigla sa mga nakikita, hindi lamang sa walang paawat na paghahalikan ng mga ito, o sa mga hingal na ungol ng mga ito, kundi sa patuloy na pagaakala ng mga ito na sa kasalukuyan ay walang matang nakatitig sa kanila.

Hindi niya rin maiwasang maisip kung ganito ba ang sadyang gawain ng dalawa tuwing nakakapagnakaw ng pagkakataon sila lang dalawa, na walang nakakita, at kung noon pa ba ginagawa ng mga ito ang bagay na ito maging sa trabaho nila sa konstruksyon.

Gayon man, nabibigla man at labis na napapaisip sa mga naririnig na usapan at nakikitang pagroromansahan ng mga tiyuhin ay di maiwasang higit na manabik ni August, hindi niya inaasahang ganito kalilibog ang mga tiyuhin na batid niyang kapwa mga tuwid na barako ngunit ngayo’y nagroromansahan sa kaniayng harapan.

“Tsuupp-tsupp! Sllrpp!”

Lalong nabigla si August nang makitang mula sa pinto ay tuluyan nang pumasok sa loob ng silid ang mga tiyuhin, ito’y habang patuloy ang mga labi ng mga itong mala-kuhol na nakakapit sa isa’t-isa habang patuloy sa pamamayagpag sa tahimik na paligid ang ingay ng paglalaplapan ng mga ito.

Lalo siyang kinabahan, hindi niya inaasahang dito pa sa silid mapipili ng mga ito na magromansahan, kaya naman hindi niya mabatid kung paano siya nito makalalabas, gayong batid niyang hinihintay siya ng mga Lolo’t Lola sa covered court mula sa pinag-utos ng mga ito sa kanyang kuhanin ang ID ng mga ito.

“Takte! Paano ako makalalabas rito? Paano ako makakabalik sa covered court at maibigay kina Lolo’t Lola itong mga ID nila?”
Puno ng pangamba niyang tanong sa isipan, hindi inaasahang sa isang saglit ay maiipit siya sa ganitong sitwasyon, malinaw na hindi makalalabas hindi lamang sa silid na ito, kundi maging sa kabinet na ito na kanyang kasalukuyang pinagkukublian upang hindi malaman ng mga nagroromansahang tiyuhin ang kanyang kasalukuyang pag-iral.

Kita niyang inilapag ng tiyuhing si Kristof ang maskuladong tiyuhing si Ramil sa kama nito, at sa bigat ng tiyuhin ay talaga namang kita niyang umalog ang buong kama. Kasunod nito ay nakita niyang agad na pumatong ang morenong tiyuhing si Kristof at walang pag-aatubiling muling idinampi ang mga hayok na labi’t ipinagpatuloy ang paglapa nito sa mga labi ng bayaw.

“Tsuupp-sllrrpp! Silrrk!”
Dinig niyang ingay ng panibagong pagtatampisawan ng dila ng mga tiyuhin sa bibig ng isa’t-isa, habang ang mga kamay ng mga ito’y nagsimula muling kumapit, yumakap, sumakmal at humimas sa mga baraso, batok, panga at likuran ng isa’t-isa.

Lalong nanlalaki ang mga mata ni August sa mga nakikita, lalo na ngayong mas malapitan at mas detalyado pa niyang nasisilayan ang pagtatagisan ng mga barakong bibig ng mga tiyuhin, ang mga maiinit na paghaplos ng kamay ng mga ito sa namamawis na katawan ng isa’t-isa, at ang lalong paglakas ng ingay sa kanyang pandinig ng naglalaplapang bibig ng mga ito.

Hindi man inaasahan ang tagpong ito, hindi man niya sinasadyang maipit sa ganitong sitwasyon at maaktuhan ang mga tiyuhin sa pagroromansahan ng mga ito, at lubha man ang patuloy na pagkabog ng kanyang puso gawa ng sitwasyon, hindi maiwasang ni August ang tila pag-akyat ng kakaibang init sa kanyang katawan—isang init na may kaakibat na paglaganap ng isang di maitatangging pananabik at pagnanasa mula sa kamunduhang nasisilayan sa isinasadulang kasalanan ng mga barakong tiyuhin.

“Tsuupp—tsuupp! sllrrp!”
Patuloy na pagpapakasasa ng hayok na bibig ng bayaw sa bibig ni Ramil, at bagamat lasap na lasap niya ang hindi kaaya-ayang lasa at samyo ng bagong gising nitong bunganga’t hininga ay hindi niya mawari subalit tila nawawala sa kanya ang pagkadiri, bagkus ay may kung anong di mawaring sarap ang kanyang natatamasa mula sa may kalaputan nitong laway.

“Mwah! Tsup---smack!”
Patuloy si Kristof sa paglapa sa napakasariwang bibig ng matipunong mister ng kapatid, kaya naman lasang-lasa niya ang barako nitong laway, maging ang bakas ng lasa ng kapeng huling ininom nito.

Patuloy sa paghalungkat ang kanyang dila sa namamasa’t napakalalim nitong bibig, patuloy na ipinapalit ang sariling laway rito, at kahit na hindi pa siya nagsisipilyo, kahit batid niyang amoy bagong gising pa ang kanyang laway na nakulob magdamag sa tulog niyang bunganga ay kita niyang walang kaarte-arte itong tinatanggap ng napakagwapong bayaw, na ngayo’y kita niyang nakapikit pa, walang bakas ng anumang pandidiri o pagtanggi, tila dinadama ng husto ang pakikipagpalitan niya rito ng laway.

Lalong tila nahayok si Kristof, lalo siyang nagiinit sa nakikitang komportableng pagpikit ng matipunong bayaw—ang walang kaarte-arte nitong pagtanggap sa bagong gising niyang laway, ang walang pagtanggi nitong pakikipaglaplapan sa kanyang bibig.

Subalit nais mang mas patagalin pa ang kanyang pagtamasa sa napakalinamnam na bibig ng asawa ng kapatid ay batid niyang sadyang limitado ang kanilang oras, hindi niya batid kung kailan makababalik ang mga miyembro ng kanilang pamilya dito sa bahay, kaya naman habang may pagkakataon pa, habang walang ibang nakakikita ay nais niyang sulitin ang nakaw na pagkakataon ng kanyang pagpapakasasa sa niroromansang tatay ng kanyang mga pamangkin.

Nagpasya niyang hintuan ang pagpapakasasa sa malinamnam na bibig ng matipunong bayaw, bagkus ay sinimulan niyang pagapangin ang mala-kuhol niyang paghalik pababa sa mga patubong balbas ng bayaw, bagay na nagdulot ng kakaibang salat sa kanyang dila; nilasap niya ang mga ito, sinimot ang nagsituluan ritong laway at tinamasa ang maalat-alat nitong lasa bago nagpatuloy sa paggapang paibaba sa leeg ng napatitingalang bayaw ang humahalik niyang bibig.

“Ughh---h-hayop ka Yaw—uuhhh” Napatitingalang ungol ng nakapikit na si Ramil, dama niya ang napakainit na pagguhit ng nagroromansang bibig ng bayaw mula sa kanyang mga balbas, pababa sa kanyang leeg at ngayo’y natunton na ang naka umbok niyang adam’s apple.

Mala-lollipop namang nilamon ng hayok na bibig ni Kristof ang naka-umbok na adam’s apple ng matikas na bayaw sa leeg nito, kaya naman bukod sa lasang-lasa niya ang maalat-alat at namawis ritong balat ay salat na salat rin ng kanyang dila ang kakaibang hugis ng naturang lalaugan na dama pa niyang humihila paitaas-baba sa tuwing lumulunok ang nakatingalang leeg ng niroromansang bayaw.

“Tangina mo kuya! Susulitin kita! Sisimutin ko ang pagod ng katawan mo habang wala ang asawa mo!”
Gigil na wika sa isipan ni Kristof habang patuloy sa pagsuso sa nagtataas-babang adam’s apple sa leeg ng umuungol na asawa ng kanyang kapatid.

Ilang sandali ring nagpakasasa ang bibig ni Kristof sa paglamon sa naturang laman bago nagpatuloy sa paggapang pababa ang kanyang paghalik—sinimot ang bawat nadadaanang pawis sa namamasang leeg ng bayaw, nagtuloy-tuloy pababa sa may kalalimang hiwa sa pagitan ng maskuladong mga dibdib nito hanggang sa matunton ang may kalaliman nitong sikmura kung saan nakapondo ang naipon nitong pawis na siyang sinamantala namang lasahan, higupin at simutin ng hayok niyang bibig.

“Ughh—ina mo Yaw—hmm…” Napakakagat-labing ungol ni Ramil mula sa pagsimot ng mainit-init na bibig ng bayaw sa nanlalalim niyang sikmura, kaya naman ang kanyang mga kamay ay napasasabunot na lamang sa pinagpapawisang buhok ni Kristof habang ang isang kamay at napakakapit na lamang sa isa nitong balikat.

Nang masimot na ang pawis na nagpondo sa may kalalimang sikmura ng nakahilatang bayaw, nagtuloy-tuloy pa ang pagdausdos ng humahagod na bibig ni Kristof hanggang sa matunton nito ang may kalaliman nitong pusod, bagay na kanyang hindi pinalagpas at sinimulang halungkatin ng kanyang dila.

“Aghh—Yaw wag yann—Ahhh!” Agad na daing ni Ramil, mabilis napahigpit ang hawak sa ulo ng bayaw at pilit itong tinulak pababa upang hindi nito maipagpatuloy ang paghalungkat sa maselan niyang pusod.

“Sklrrkk—sllrpp!”
Nagpumilit pang humalungkat ang namamasang dila ni Kristof sa napakamalasang pusod ng bayaw na pinagpondohan na rin ng maalat nitong pawis, subalit sadyang mas mapwersa ang mga kamay ng bayaw na tumutulak sa kanyang ulo pababa, kaya naman hindi rin siya nagtagumpay na simutin ang nanlalangib na pusod na pilit ipinagdadamot ng bayaw.

Wala siyang nagawa kundi idausdos ang paghalik pababa sa puson ng nakahilatang bayaw, kaya naman bumawi na lamang siya rito at sinimot ito ng husto.

Nang malantakan ng husto ang barakong puson ng bayaw ay sinimulan nang hawakan ng kanyang mga kamay ang magkabilaang garter ng suot nitong salwal, sabay sinimulang hinila pababa, dahilan upang lumantad ang suot na brief nito.

Kita niyang ang parehong brief pa rin ng bayaw kagabi ang suot nito, at batid niyang wala pa itong ligo, at ang nakakubli nitong kargada’y hindi na napapaliguan mula sa pagsabak nito kagabi sa mainit nilang tagpo.

Napangisi rin siya, kita niyang umbok na umbok na ang kargadang ito sa tela ng brief nito, kung saan hulmang-hulma pa ang maka-kabute nitong ulo, malinaw na tinitigasan na ang bayaw at nanunuot na rito ang sensasyong kanyang ipinadadama.

Itinaas niya ang tingin sa bayaw, nagbigay siya rito ng nakalolokong titig, at kita niyang nakatingin na rin sa kanya ang bayaw—walang anumang kilos, pagsuway o pagtanggi, tila naghihintay lamang rin na pakawalan niya ang kargadang ito’t simulan muling pagsilbihan.

Gayon man, nananakam man sa naka-umbok na sawa ng matipunong asawa ng kapatid, may espesyal siyang plano sa pagkakataong ito, at titiisin niyang huwag munang pansinin ang nagwawalang kargadang ito dahil nais niyang mas panabikin muna ang bayaw, nais niya muna itong ulolin sa pangangati.

Nang ganap nang naihubad mula sa mga paa ng bayaw ang salwal nito, hinawakan niya ang kanan nitong binti at sinimulang itaas at ipinatong sa kanang, dahilan upang lumantad ng husto ang kayumanggi nitong kanang singit na kita niyang nangingintab na sa pamamawis.

Hindi mapigilang manakam ng husto ni Kristof, batid niyang nanunuot na sa lasa ang singit na ito ng bayaw, lalo pa’t batid niyang wala pa itong ligo, at ilang oras nang nababad ang mga singit na ito sa pawis gawa ng kanina pa nito paglalaba, kaya naman batid niyang nagsusumiksik na rito ang maasim na sustansya.

Hindi siya nakapagtimpi, sinimulan niyang inilapit doon ang kanyang mukha, at sa paglapit pa lamang niya’y napapikit na siya sa samyo nito, lubhang nakakalutang ng utak ang halimuyak nito, napakatapang ng amoy, barakong-barako ang samyo.

Lalo siyang hindi nakapagpigil, wala na siyang sinayang pa na pagkakataon at sinimulan nang ipadampi rito ang malalambot niyang mga labi’t inumpisahan na itong ganap na halikan.

“Hhmm…aahhh---Yaww…” Napapikit, sabay napatingalang ungol ni Ramil nang maramdaman ang pagdampi at paghalik ng naglalambutang mga labi ng morenong bayaw sa nakatiwangwang niyang kanang singit.

“Silkk---ssllcckk!”

“Aahhh----uughh!” Lalo pang napaungol si Ramil nang maramdamang hindi pa nasapat sa simplengg paghalik ang bayaw, kundi nagsimula na nitong ginamit ang dila upang hagurin ang nanunuot na pawis sa kanyang kanang singit.

“Ahhh---tangina mo Yaw—uughh!” Patuloy niyang halinghing, nahulog na lamang ang kanyang mga kamay sa
magkabilang gilid at napakapit sa sapin ng kama, habang ang kanyang kanang hita ay tila kusang lalong napapabuka upang mabigyang daan ang pasususmiksik ng ulo ng hayok na bayaw na patuloy sa paghimod sa nangangasim sa pawis niyang kanang singit.

Ramdam niya ang lalong pagnuot ng sensasyon mula sa gumuguhit sa init na dila ng bayaw na humahagod sa kanyang kanang singit, kaya naman hindi niya mapigilan ang kargada sa lalo nitong pagtango at pag-unat sa lalong pagtaas ng antas ng pananabik sa kanyang diwa.

Lalong napanganga si August sa nakita, patuloy na nakasilip ang kanyang mga mata sa mga pahabang siwang ng pinagkukubliang kabinet, tahimik subalit halos mabingi siya sa lakas ng tibok ng kanyang dibdib, hindi mawari kung sa takot, kaba o sa walang kapantay na pananabik mula sa makamundong nasisilayan sa pagitan ng nagkikisigang mga tiyuhin sa harapan.

Gawa ng pagkakaposisyon ng kinaroroonang kabinet na nakatapat pa mismo sa paanan ng kama kung saan kasalukuyang nakapwesto’t nakaluhod ang tiyuhing si Kristof ay kitang-kita niya ang detalyadong pagkakabuka ng kanang hita ng maskuladong tiyuhing si Ramil, maging ang malinaw na pagdila sa kanang singit nito ng tiyuhing si Kristof, kaya naman kitang-kita rin niya ang detalyadong pag-alon ng nakahilata nitong tiyan, mga pag-angat ng dibdib at ang napapatingalang pag-ungol ng nakahilata nitong ulo sa kanyang harapan mula sa pinatatamasang paghagod ng tiyuhing si Kristof sa singit nito.

Lalong pinagpawisan si August, hindi lamang sa init dulot ng pagkakulob ng hangin sa pinagkukubliang kabinet, kundi sa nasiislayang tagpo sa kanyang harapan. Hindi niya lubos maisip na mas nakakakaba pala ang masilayan ito ng mas malapitan, kung saan dinig na dinig niya maging ang detalyadong ingay ng mga pagdampi ng mga labi, dila at laway sa namamasang mga laman.

“Ughh---sarap niyan Yaw, gago kaahh-hhmm” Dinig niyang napapamurang halinghing ng nakahilatang tiyuhing si Ramil, kita niyang patuloy itong napapapikit at napatitingala, maging ang pagkapit ng mga kamay nito sa sapin ng kama, bagay na batid niyang reaksyon ng katawan nito mula sa walang kapantay na sarap nitong natatamasa mula sa patuloy na paghimod ng bibig ng tiyuhing si Kristof sa kanan nitong singit.

Kita niyang libog na libog ang tiyuhin, sabik na sabik, maging ang nakakubli pa nitong kargada sa brief nito ay kita niya ang detalyadong pagtango—bakat na bakat na, lalo na ang mala-helmet nitong ulo, kaya naman hindi na maitatangging sadyang lunod na sa kalibugan ang makisig na tiyuhin—libog na dulot walang iba kundi ng nagroromansang bibig ng bunsong kapatid mismo ng legal nitong asawa.

Hindi rin maintindihan ni August ang sarili, batid niyang mali ang kanyang nasasaksihan, batid niyang pagtataksil ito hindi lamang ng tiyuhing si Ramil sa asawa’t mga anak nito, kundi maging pagtataksil rin ito ng tiyuhing si Kristof sa nobya nitong si Angel—gayon din sa relasyon nito sa kapatid na si Ema, subalit sa di niya mawaring dahilan ay tila maging sa kanya’y hindi na nanunuot ang tawag ng konsensya, bagkus ay tila nadadala na rin siya sa agos ng kapusukan mula sa mainit na eksenang kasalukuyang nasisilayan.

Sa kanyang abalang pagtitig sa napakainit na tagpo sa kanyang harapan ay tila may sariling isip ang kanyang kanang kamay na nagsimula nang manghimasok sa loob ng sariling brief, sumakmal sa kanyang kargada na di niya namalayang tigas na tigas na, at hindi na rin napigilan ang sariling simulan itong salsalin habang nakakubli pa loob ng naturang brief.

“Sllrpp---sliickk---tssupp!”
Patuloy na hinalikan, dinila at hinagod ng hayok na bibig ni Kristof ang kanang singit ng bayaw, kaya naman literal na nasimot niya ang bawat nanuot ritong pawis at langib, bagay na hindi nakakapagpandiri sa kanya kundi lalo lamang nakakapagpahayok pa sa kanya.

Hindi siya nakapagtimpi—hindi nasapat sa nahimod na sustansya sa kanang singit ng pagod na bayaw, kaya naman nang masimot ang lahat ng sustansya ng naturang singit ay hinintuan na niya ito, dahilan upang iwan niya itong namamasa na ng kanyang laway, bagkus ay sinimulan na niyang hawakan ang kaliwang binti ng bayaw at itinaas hanggang sa maipatong ang kaliwa nitong paa sa kama, dahilan upang lumantad na rin ang kaliwa nitong singit na nanggigitata na rin sa pawis.

Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras, tila ba isang bitamina ang tingin niya sa nanlalagkit na pawis sa kaliwang singit ng asawa ng kapatid, kaya naman agad na niya itong mala-asong ulol na sinagpang, nilapa’t sadyang sinisid ng kanyang walang prenong bibig.

“Ughh—aaahhh!” Mga di mapigilang mapalakas na ungol ni Ramil. Lalo pa siyang napatingala, lalong napanganga ang umuungol na bibig sa di mawaring sarap ng mainit-init at namamasa sa laway na bibig ng kapatid ng misis na muling sumagpang sa kanyang kaliwang singit.

Lalong napakapit ang kanyang mga kamay sa sapin ng kama, sabay lalong napabuka ang magkabila niyang mga hita na kapwa na nakapatong ang mga paa sa kama, kaya naman lalong nabibigyan ng daan ang hayok na ulo ng sumasagpang na bayaw sa paglapa sa kanyang namamasa sa pawis na kaliwang singit.

“Sllicckk----silkkk!”
Patuloy na umalingawngaw ang ingay ng nagtatampisaw na basang dila ni Kristof sa masustansyang kaliwang singit ng nakabukang bayaw, at talaga namang muli’y halos mahipnotismo siya sa panibagong halimuyak ng pawisang singit na kasalukuyang nilalapa, umaalisansang ang amoy an direktang nanunuot sa kanyang utak.

Hindi rin niya maiwasang lalong magalak, kahit abala ang kanyang bibig sa pagsabsab sa namamasang kaliwang singit ng napapatingalang bayaw, hindi nakakaligtas sa kanyang paningin at patuloy na pagtango ng nagwawalang sawa ng bayaw sa loob ng brief nito, kung saan kita niyang halos bumigay na ang manipis nitong lumang tela sa labis nitong pagbakat, at lalo pa siyang natutuwa dahil kita niyang nagsisimula nang mamasa ang ga-tuldok na bahagi ng naturang tela, senyales na nagsisimula nang magsuka ng paunang katas ang di hamak na naglalaway na sa libog nitong burat.

Patuloy na napapanganga si August sa hindi mapaniwalaang tagpo sa kanyang harapan, kita niya kung gaano napapatingala sa pag-alulong ang napakakisig na ama ng mga pinsan, maging ang detalyadong pagtaas0baba ng adams apple nito sa leeg ay kita niya sa bawat paglunok nito’t pag-ungol.

Kita rin niyang patuloy sa mahigpit na pagkakakapit ang mga kamay nito sa sapin ng kama, habang ang mga hita nito’y bukang-buka na—tila kusang binibigyang laya ang nakadukmong ulo ng tiyuhing si Kristof na batid niyang nagpapakasasa ang bibig sa kaliwa nitong singit.

Lalo siyang pinagpapawisan, hindi lamang sa patuloy na pagkakakulob ng init sa loob ng kinukubliang kabinet, kundi maging sa patuloy na pagtaas ng antas ng init ng eksenang nasisilayan, bagay na lalong nakapagpapataas ng antas sa sarili niyang libog sa katawan, kaya naman ang kanyang kamay ay patuloy sa pagsalsal sa sariling kargadang patuloy na nakakubli sa loob ng kanyang brief.

Ilang sandali pa, kita niyang hinintuan na ng hayok na tiyuhing si Kristof ang pagsimot sa nakabukang kaliwang singit ng ityuhing si Ramil, subalit lalong muling nanlaki ang kanyang mga mata sa sumunod na ginawa ng tiyuhing si Kristof.

Kita niyang habang nanatiling nakapatong sa kama ang mga paa ng tiyuhing si Ramil at habang nanatiling nakabuka ang mga hita nito ay sinimulan ng tiyuhing si Kristof na hawakan ang likurang bahagi ng garter ng suot nitong brief, marahan itong hinila hanggang sa nailantad nito ang nag-uumbukang pisngi ng maskulado nitong puwet, subalit kita niyang hindi tuluyang hinila ng mga kamay ng tiyuhing si Kristof ang naturang brief, bagkus ay sapat lamang ang pagkakahubad nito upang maisiwalat ang nag-uumbukang pisngi ng nakabukang puwet ng nakatihayang tiyuhing si Ramil, kung saan maski ang titi’t bayag nito ay nanatiling nakakubli pa rin sa naturang brief na bahagya pa ring nakasuot rito.

Halos lumuwa ang kanyang mga mata sa nakita, gawa ng kanyang pagkakapwesto na nakatayo, tanaw na tanaw niya ang paglantad ng nakabukang mga pisngi ng puwet ng matipunong tiyuhin si Ramil, bagay na naglantad ng husto sa tumbong nitong sa kanyang pagka-supresa ay lubha palang may kadiliman, maski ang mangilan-ngilan ritong hibla ng buhok ay detalyado niyang nasilayan.

Patuloy na napapanganga si August sa hindi mapaniwalaang tagpo sa kanyang harapan, kita niya kung gaano mapapatingala sa pag-alulong ang pinsan, maging ang detalyadong pag-taas baba ng adams apple nito sa leeg ay kita niya sa bawat paglunok nito’t pag-ungol.

Kita rin niyang patuloy sa mahigpit na pagkakakapit ang mga kamay nito sa sapin ng kama, habang ang mga hita nito’y bukang-buka—tila kusang binibigyang laya ang nakadukmong ulo ng tiyuhing si Kristof na batid niyang nagpapakasasa ang bibig sa kaliwa nitong singit.

Lalo siyang pinagpapawisan, hindi lamang sa patuloy na pagkakakulob ng init sa loob ng kinukubliang kabinet, kundi maging sa patuloy na pagtaas ng antas ng init ng eksenang nasisilayan, bagay na lalong nakapagpapataas ng antas sa sarili niyang libog sa katawan, kaya naman ang kanyang kamay ay patuloy sa pagsalsal sa sariling kargadang patuloy na nakakubli sa loob ng kanyang brief.

Ilang sandali pa, kita niyang hinintuan na ng hayok na tiyuhing si Kristof ang pagsimot sa nakabukang kaliwang singit ng ityuhing si Ramil, subalit lalong muling nanlaki ang kanyang mga mata sa sumunod na ginawa ng tiyuhing si Kristof.

Kita niyang habang nanatiling nakapatong sa kama ang mga paa ng tiyuhing si Ramil at habang nanatiling nakabuka ang mga hita nito ay sinimulan ng tiyuhing si Kristof na hawakan ang likurang bahagi ng garter ng suot nitong brief, marahan itong hinila hanggang sa nailantad nito ang nag-uumbukang pisngi ng maskulado nitong puwet, subalit kita niyang hindi tuluyang hinila ng mga kamay ng tiyuhing si Kristof ang naturang brief, bagkus ay sapat lamang ang pagkakahubad nito upang maisiwalat ang nag-uumbukang pisngi ng nakabukang puwet ng nakatihayang tiyuhing si Ramil, kung saan maski ang titi’t bayag nito ay nanatiling nakakubli pa rin sa naturang brief na bahagya pa ring nakasuot rito.

Halos lumuwa ang kanyang mga mata sa nakita, gawa ng kanyang pagkakapwesto na nakatayo, tanaw na tanaw niya ang paglantad ng nakabukang mga pisngi ng puwet ng matipunong tiyuhin si Ramil, bagay na naglantad ng husto sa tumbong nitong sa kanyang pagka-supresa ay lubha palang may kadiliman, maski ang mangilan-ngilan ritong hibla ng buhok ay detalyado niyang nasilayan.

Napangisi si Kristof sa sinambit ng bayaw, dama niya ang di maitangging kaba at pangamba sa tinig nito, bagay na batid niyang dulot ng paghinuha na nito sa susunod niyang pakay, walang iba kundi ang nakasiwalat nitong tumbong—isang laman na matagal na niyang pinagnanasahang matikman sa matipunong katawan ng pamilyadong bayaw.

Hindi pa ganap na nakalapit ang kanyang ilong rito, subalit sumasalubong na ang napakalakas nitong alisangsang—isang halimuyak ng nakulob na pawis na nahahalo sa natural na himuyak ng isang walang paligong pamilyadong tumbong—mga kumbinasyon ng samyong kahit sino’y mahihipnotismo sa bango at pananabik.

Hindi siya nakapagtimpi, kita niyang bahagya pang kumikibot ang labi ng naturang tumbong, wari ba’y kinakabahan sa napipinto niyang pagpunterya rito, kaya naman lalo pa siyang nasabik, ang ganitong klase ng tumbong; birhen, sagrado at pamilyado ay hindi dapat pinaghihintay, at higit sa lahat ay hindi lamang inilalantad at itinitiwangwang, bagkus ay dapat sinasagpang, nilalapa at inuubusan ng lasa’t sustansya. Kaya naman wala na siyang inaksaya pang pagkakataon, nagbato lamang siya ng isang nakalolokong titig sa kinakabahang bayaw, bagay na batid niyang magdudulot rito ng higit na kaba at pangamba.

“G-gago ka Yaw! Wagg---aaahhhhh!” Dinig niyang muli sanang pagpigil ng bayaw upang sa kanyang napipintong plano, bagay na kanyang hindi na pinatapos nitong mabanggit pa, bagkus ay walang paalam na niyang biglaang mala-asong ulol na sinagpang ang nakatiwangwang nitong tumbong.

“Ssllrkk---gglrrkk---ssilkk!”
Walang pag-aatubili, walang sab-sabi, biglaang nilapa ng hayok niyang bibig ang nakatambad na tumbong ng bayaw, kaya naman kita niya kung paano muling malaglag sa pagkakahiga ang ulo nito, napatingala’t napa-alulong muli sa ungol.

“Ahhh—Yaaww---aahh!” Dinig niyang halos mangatog na ungol ng bayaw mula sa biglaan niyang pagdamba sa birhen nitong tumbong.

Ramdam rin niyang pilit nitong ipinaglalapit ang mga hita, marahil upang maipagdamot ang tumbong nito, bagay na hindi naman niya papayagn kaya’t mahigpit na hinawakan ng kanyang mga kamay ang naturang mga hita upang mapigilan ang mga ito sa paglalapit sa isa’t-isa, dahilan upang patuloy na mabiglang laya ang kanyang ulo na magsumiksik at ang kanyang bibig na makipaghalikat sa birheng bukana ng tumbong ng mister ng kapatid.

“Aghh—hayop ka Yaw---ughh!” Mga patuloy na napamumurang ulos ni Ramil, patuloy na napatitingala ang kanyang ulo, habang lalong napahigpit ang pagkakakapit ng kanyang magkabilaang mga kamay sa sapin ng kama.

Ramdam niya ang di maipaliwanag na sensasyong naidudulot ng sumasabsab na bibig ng hayok na kapatid ng kanyang asawa sa bukana ng kanyang tumbong, bagay na sadyang nakakapagpa-angat ng kanyang mga dibdib at nakakapagpanlalim lalo ng kanyang tiyan sa di mawaring ireresponde.

Hindi niya malaman kung matatae o maiihi sa kakaibang sensasyong kauna-unahan niyang maranasan sa kanyang buong buhay, lalo pa’t sa tinagal-tagal na niyang umiiral sa mundong ito’y ito ang kauna-unahang pagkakataong nadampian ng isang bibig ang kanyang bukana—bukanang maski ang kanyang asawa’y hindi ginagalaw at hindi pinapansin, kaya naman hindi niya inakalang ganito kalakas ang sensasyon ngayong hindi lamang ito basta nagagalaw, kundi hayok pang sinasagpang ng isang basang bibig—hindi ng isang babae, kundi ng kapwa niya barako na kapatid pa mismo ng kanyang asawa.

“Tangina mo kuya Ram! Ang galing mong manglapa ng tumbong, pero ngayong ang tumbong mo na ang nilalapa’t hindi mo na alam kugn paano ka iiktad, kung paano liliyad!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan, hindi maiwasang matuwa sa nakikitang nagiging reaksyon ng katawan ng maskuladong bayaw na tila tinitibi mula sa paglapa niya sa birhen nitong tumbong.

Batid niyang tuwid ang bayaw, hindi iyon kailangan patunayan, kaya naman batid rin niyang birhen na birhen ang tumbong nito—sadyang hindi pa nagagalaw, hindi pa nalalapa, kaya naman kakaibang antas ng galak ang kanyang nararamdaman ngayong sa dinami-dami ng tao sa mundo ay siya ang kauna-unahang makalasap ng sustansya ng napakasagradong tumbong ng pamilyado niyang bayaw.

“Ughh—hayopp ka Yaww—anong ginawa mong yannn---uughh!” Mga napahahabang alulong ni Ramil, halos manginig ang nakabuka niyang mga hita sa di mawaring sensasyon, at lalo pang naninikip ang kanyang mga masel sa braso’t mga hita kasabay ng tila pagdaloy ng di mawaring kiliti sa kanyang nakalantad na mga talampakan—mga di mawaring reaksyon ng kanyang katawan mula sa natatamasang walang disiplinang paglapa ng bibig ng bayaw sa nakasiwalat niyang tumbong, subalit sa hindi niya mawaring dahilan, ramdam niyang tila lalo lamang napapatango ang kanyang nakakubling kargada—lalo itong umuunat at ramdam niyang lalo itong nagwawala sa loob ng kanyang brief, tila ba lalong tumataas pa ang antas ng kanyang libog.

Halos hindi kumurap si August sa kanyang pagkakatitig, maging ang sarili niyang pagsalsal sa kargada ay nahinto sa nakikita. Hindi siya makapaniwala sa napaka-init na eksenang nagaganap sa kanyang hrapan.

Kita niya kung paano mapatingala ang umaalulong ng barakong tiyuhin, mapa-angat ang mala-burol nitong mga dibdib sa ere’t manlalim ang tiyan sa pag-iktad, maging ang detalyadong pagkapit ng mga malalakas nitong kamay sa sapin ng kamang hinihigaan ay kitang-kita niya, lalo na ang tila panginginig ng matitigas nitong mga hita at pagturo sa ere ng mga daliri nito sa mga paa—mga senyales ng kakaibang sensasyong natatamasa nito mula sa walang modong paglapa ng hayok na tiyuhing si Kristof sa tumbong nito.

Lalo rin siyang nabibigla, at sa parehong pagkakataon ay napahahanga, sa kabila kasi ng nangangatog na reaksyon ng matipunong tiyuhing si Ramil sa paglapa sa pamilyado nitong tumbong ay kita niyang higit pang namamakat ang nakakubli nitong kargada sa brief nito, lalong bumubukol ang mala-kabute nitong ulo.

Lalo siyang napapanganga sa pagkabigla ngayong nakikitang namamasa na ang gitnang bahagi ng tela ng naturang brief na kinababakatan ng nagwawala nitong pamilyadong sawa—isang pamamasa ng likidong hindi lingid sa kanya, batid niyang wala iba kundi paunang katas na ang likidong iyon, na bilang lalaki’y batid niyang hindi ilalabas ng sino mang burat kundi naaabot ang napakataas na antas ng libog at pagnanasa, kaya naman batid niyang sa kabila ng nanginginig na reaksyon ng tiyuhin ay hindi na makapagsinungaling ang katawan nito sa taas ng antas ng kasalukuyang libog na nananalaytay sa buong diwa nito.

“Ughh—tanginaah Yaw---aahhh!” Patuloy na alulong ni Ramil, patuloy na di mawari kung paano reresponde ang lumiliyad na katawan mula sa walang kapantay na sensasyong natatamasa mula sa hayok na paglamon ng bibig ng bayaw sa kanyang tumbong, kaya naman patuloy rin sa mahigpit na pagkakakapit ang kanyang mga kamay sa nagugusot nang tela ng sapin sa kama, habang ang kanyang mga daliri sa paa’y patuloy na tumuturo sa ere sa di maipaliwanag na kiliting dumadaloy sa ilalim ng kanyang mga talampakan, kasabay nito ay ramdam na rin niya ang labis na paninigas ng kanyang tiyan pababa sa kanyang puson, habang patuloy sa pagsusuka ng panunang katas ang nagwawala niyang burat na nakakubli pa rin sa namamasa nang tela ng kanyang brief.

“Sirrrkk---llkkk! Slikk!” Sa
kabila ng nangangatog na pag-alulong ng matipunong mister ng kapatid, hindi naman nagpapatinag si Kristof sa paglapa niya sa barako nitong tumbong, at talaga namang napapapikit siya sa di maipaliwanag nitong linamnam.

Gawa ng ito ang kauna-unahang tumbong na natikman niya sa kanyang buhay ay hindi niya batid kung sadyang ganito ba talaga kalinamnam ang mga tumbong o sadyang likas na napakamalasa ng pawisan at nanlalangib na bukana ng pamilyadong bayaw, idagdag pa ang natural nitong halimuyak na talaga namang sumasaksak sa kanyang utak, kaya naman halos lumutang na siya sa pagkahipnotismo’t sarap sa natatamasang bukana ng barakong bayaw.

“Creeakk”

Biglang nahintuan si Kristof sa abala niyang pagsimot sa linamnam ng masustansyang tumbong ng nanghihingalongbayaw, biglang napahiwalay ang pagkakadampi ng kanyang labi mula sa nakabukang bukana nito, sabay napa-angat muli ang ulong mabilis na tumingin sa nakabukas na pinto ng kanyang silid. Hindi siya maaaring magkamali, sa tagal na niyang nakatira sa bahay na ito’y memoryado na niya ang bawat tunog, ang bawat langitngit, ang kaluskos, at batid niyang ang ingay ng ligitik na iyon ay ang marahang pagbukas ng pinto sa sala ng kanilang bahay.

Si Ramil na abala sa pagdama sa napakasarap na pagromansa ng bayaw sa kanyang tumbong ay nahintuan rin sa pag-alulong nang maramdaman ang paghinto ng bayaw, kaya naman mabilis napamulat ang kanyang mga mata’t napalingon pababa sa bayaw.

Kita niyang itinaas ng bayaw ang ulo’t mabilis na tumingin sa pinto ng silid, at sa tingin pa lamang ng mga mata nito’y di na maiwasang dumapo sa kanya ang isang kaba, batid niyang may mali.

Agad rin siyang lumingon sa gawi ng pinto, at kita niyang bukas na bukas ang pinto ng silid, subalit wala namang kung sino ang naroon, kaya naman mabilis niyang ibinalik ang lingon sa bayaw at bahagyang ibinangon ang ulo.

“Oh? B-bakit Yaw?” Napakunot-noo niyang tanong, puno ng pagkabigla’t pagtataka ang kanyang mukha, subalit di rin maitagong may kaba.

“Yung pinto, Kuya, bumukas!” May panlalaking matang bulong ni Kristof, sabay mabilis na tumayo mula sa pagkakaluhod.

Mabilis napabalikwas si Ramil sa sinambit ng bayaw, sa isang saglit ay mabilis naglaho ang libog sa kanyang katawan, bagkus ay napalitan ng isang bugso ng matinding kaba.

“Teka lang Kuya, titignan ko” Bulong ni Kristof, sabay marahang bumangon mula sa pagkakaluhod sa kama at humakbang palapit sa pinto, subalit hindi pa siya nakalalapit sa pinto’y nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang tila isang anino, at hindi siya maaaring magkamali, memoryado na niya ang bahay na ito, at batid niyang ang aninong iyon ay naglalakad sa pasilyo patungo sa pinto ng kanyang silid.

Lubha siyang nataranta, mabilis na nilingon si Ramil at mabilis na sinenyasan.

Nanlaki naman ng husto ang mga mata ni Ramil sa pagkagulat, at kahit hinang-hina pa mula sa natamasang pagsimot ng bayaw sa sustansyan ng kanyang tumbong ay nataranta niyang mabilis na hinila pataas ang kanyang brief upang maisuot muli, at sa paglingon niya sa pinto ay nakita nga niya nag isang anino, mabilis ang lakad nito na malinaw na patungo dito sa silid, kaya naman halos lumabas ang puso niya sa napakatinding kaba, batid niyang kung kanino man anino ang parating ay isang bagay ang sigurado, hindi sila nito pwedeng datnan sa ganitong sitwasyon, lalo pa siya na tanging brief na lamang ang kasalukuyang suot.

Sa bilis ng pangyayari ay wala na siyang naisip na paraan pa upang makaalis, imposibleng makalabas pa siya sa silid na ito, kaya naman sa isang iglap ay napalingon na lamang siya sa kabinet ni Kristof, tanging lugar na nakitang maaaring mapagkublian.

Sa bilis ng pangyayari ay wala na siyang naisip na paraan pa upang makaalis, imposibleng makalabas pa siya sa silid na ito, kaya naman sa isang iglap ay napalingon na lamang siya sa kabinet ni Kristof, tanging lugar na nakitang maaaring mapagkublian.

Dinig niya ang lalong paglakas ng mga yabag, senyales ng lalong paglapit ng kung sino mang parating, kaya naman wala na siyang napagpilian pa’t nagmadali nang lumapit sa naturang kabinet, binuksan ang isang pinto nito at patalikod na pilit isiniksik ang sarili sa loob—tanging lugar na maaaring magsalba sa kaniya hindi lamang mula sa pagkabuking, hindi lamang mula sa labis na kahihiyan, kundi maging sa kapakanan ng kanyang pamilya.

Subalit sa pagsiksik niya ng kanyang katawan ay laking gulat niya nang may kung sino ang kanyang naatrasan, at paglingon niya’y halos humiwalay ang kanyang kaluluwa sa pagkagulat, sa kabila ng dilim ng loob ng kabinet ay nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang pamangking si August—nakasiksik rin rito sa loob ng kabinet at gulat na gulat rin ang reaksyon.

Sakto lamang niyang naisara ang pinto ng cabinet bago narinig ang sinambit ng bayaw na si Kristof.
“Angel?”

Sa Pagitan ng mga Siwang

Hindi nakagalaw si Ramil sa labis na pagkabigla, nanlaki ng husto ang kanyang mga mata, isang hindi inaasahang tanawin ang bumungad sa kanyang pagkubli sa loob ng kabinet—ang pamangking si August.

Nanigas siya sa pagkabigla.

Sabay-sabay na pumasok sa kanyang isipan ang mga katanungan; Kung anong ginagawa rito ng pamangkin? Kung paano ito nakapunta sa loob ng kabinet na ito? At kung narito ito magmula kanina’y tiyak nitong nasaksihan lahat ng kaganapan sa pagitan nila ng bayaw na si Kristof, kung saan hindi lamang sila basta nagromansahan—hindi lamang naghalikan, kundi hayok na nginabngab pa ng hayok na bayaw ang kanyang tumbong, kung saan napaalulong pa siya ng husto sa kakaibang sensasyon.

Ngayon pa lamang ay nanlamig na siya ng husto sa napagtantong lahat ng iyon ay hindi lamang narinig, kundi buong detalyeng nasaksihan ng pamangkin mula sa loob ng kabinet na ito.

Halos umakyat lahat ng dugo sa kanyang ulo, lubha siyang namula, kasabay ng napakalamig na pawis na tumulo sa kanyang noo. Tila ba ang kaba niya sa muntikang pagpapang-abot sa kanila rito ni Angel ay dumoble pa sa hindi inaasahang pag-iral ng pamangkin dito sa loob ng parehong kabinet kung saan siya nagkubli, at ang masaklap pa ay halos hubo’t-hubad siya, kung saan tanging ang brief niya lamang ang tanging saplot sa katawan habang di maitatanggi ang pamamakat ng di hamak niyang gising na kargada.

Nilunok na lamang niya ang kanyang napipintong hiyaw, habang nakatitig pa rin sa mga mata ng pamangkit na kita niyang gulat na gulat rin.

Hindi niya malaman kung paano ito pakikiusapan, gayong wala ni anumang ingay ang kaniyang maaaring gawin, lalo pa’t narito na sa silid ang nobya ng bayaw na si Angel, at hindi nito maaaring malaman ang pag-iral niya dito sa silid lalo na ngayong tanging brief lamang ang kanyang suot at amoy laway pa ang katawan, malinaw na may bakas ng naging pagniniig nila ng bayaw. Ngunit ang mas hindi maaaring mangyari ay ang mabunyag na siya’y kasalukuyang nagtatago dito sa loob ng kabinet, bagay na tiyak na lalong magdudulot ng dagdag na pagdududa, lalo na ngayong hindi inaasahang narito rin sa loob ang pamangkin.

Gawa ng sikip ng kabinet na pinagkukublian ay hindi na niya magawang mabitawan ang pagkakahawak ng kanan niyang kamay sa hawakan ng pinto ng kabinet mapanatili lamang itong sarado, habang ang kaliwa niya namang kamay ay nakakapit na lamang sa bakal na tubong pagsabitan ng hanger dito sa loob ngkabinet, habang siya ay bahagya pang nakayuko—tanging posisyon na naipagkasya niya ang kanyang katawan, kaya naman sadyang hindi na siya makakilos pa, hindi na makagalaw pa dahil tamang-tama lamang ang pagkakasiksik niya, isang maling galaw ay tiyak na makagagawa ng ingay.

Nais man niyang sumenyas sa pamangkin na manahimik at huwag magsalita, hindi niya malaman kung paano gayong nanatili ngang nakakapit ang kanyang mga kamay, kaya naman wala siyang magawa kundi tumitig rito’t hayaan ang mga mata ang siyang makiusap—isang pakiusap na pinagdadasal niyang maintindihan at mahinuha sana ng pamangkin sa di inaasahang sitwasyong ito.

Si August ay hindi rin nakagalaw sa pagkabigla, at halos mamutla rin sa takot. sarap na sarap pa lamang siya sa panonood kanina sa paglamon ng tiyuhing si Kristof sa tumbong ng tiyuhing si Ramil, ngunit sa bilis ng mga pangyayari’y heto’t hindi niya inaasahang dito pa sa parehong kabinet na kanyang pinagtataguan mapipiling sumiksik at magtago ng tiyuhin, kaya naman kapwa sila nanlaki ang mga mata sa pareho ang antas ng pagkabigla.

Kita niyang pawis na pawis pa rin ang tiyuhin, habang nakasuot lamang ito ng brief kung saan bakat pa ang di hamak nitong gising na kargada na hindi man lamang nito magawang takpan mula sa mga kamay nitong kapit na kapit sa hawakan ng pinto ngkabinet at sa tubo na sabitan ng hanger, malinaw na hindi makagalaw gawa ng pagkakaposisyon sa panganib na makagawa ng kahit kaonting ingay.

Gayon man, sa kabila ng nakabibiglang tagpo, ang nasaksihang tigas na tigas pa ring kargada ng tiyuhin na hapit na hapit sa brief nitong tangign suot ay di niya mawari subalit na napigilang makapagpangisi sa kanya.

Si Ramil na labis ang kasalukuyang kaba ay hindi naiwasang mapakunot-noo sa nakitang tahimik na pagngisi ng pamangkin habang nakatingin sa di niya maitakpan man lang kargada na batid niyang bakat na bakat sa suot na brief sa kasalukuyan.

Hindi niya maiwasang kabahan, bagamat batid niyang mabait na bata si August, subalit tila iba ang postura nito sa kasalukuyan, halatang may nakita, may nasilayan at may narining, at batid niya, walang iba kundi ang mga ginawa nila ni Kristof kanina sa kama, bagay na lubhang kahiya-hiya, lalo pa’t menor de edad ito at nasilayan ang mga ganoong bagay.

Nais niya itong pakiusapan, nais niyang magmakaawa, nais niyang magpaliwanag sa mga nangyari, subalit hindi niya magawa ngayong hindi siya maaaring gumawa ng anu mang ingay—wala ni isang salita ang kanyang mabitawan.

“Angel? A-anong ginagawa mo dito?”
Dinig nilang wika ni Kristof, kaya naman sabay silang muling napalingon sa mga pahabang siwang ng kabinet na pinagkukublian, kung saan kita nila ang nabibiglang si Kristof sa walang pasabing pagdating ng nobya.

“Kakamustahin ko kayo rito, lalo na’t alam kong binagyo nga sina Inay”
Kita nilan wika ni Angel, may halo ng pagaalala ang tinig.

“H-hindi ka man lang nagpasabi”
Dinig nilang wika naman ni Kristof, halatang nabibigla pa rin at tila hindi na inalintana ang pagaalala ng nobya.

“Eh kasi naman, kanina pa kita tinetext, hindi ko alam kung narereceived mo, pero wala kang reply”
Dinig nilang sambit ni Angel.
“Sinubukan rin kitang tawagan para nga sana makapagpasundo ako kahit sa babaan man lang ng bus, pero hindi ka naman sumasagot”

Kita nilang hindi kaagad nakasagot si Kristof, marahil ay hindi rin nito napansin ang mga text at tawag ng nobya gawa ng pagkabala nito sa pakikipagromansan magmula kanina.

“Ah, g-ganon ba? Hehe…”
Kita nilang napakamot na wika ni Kristof, tila biglang nahiya.
“Ahm ano kasi,ahm, maraming trabaho dito sa bahay, alam mo na…madaming nililigpit at nililinis”

Kita nilang tumuloy nang pumasok si Angel sa loob ng silid, kaya naman di nila maiwasang lalong kabahan na baka dumeretso ito dito sa kabinet at buksan ito, bagay na tiyak na magpapalantad sa kanila.

Subalit kita nilang akmang iba-baba na sana ni Angel ang bag nito sa kama nang matigilan ito, kita nilang napatitig ito sa sahig.

“Bakit nakakalat rito itong short mo?”
Dinig nilang tanong nito kay Kristof, sabay turo ng isang nakahubad na salwal sa sahig.

Nanlaki ng husto ang mga mata ni Ramil sa kaba, sa kanyang pagkataranta kanina’y tanging ang brief na lamang niya ang kanyang naisuot at nawala na sa kanyang isipan na nakabalandra pa nga pala sa sahig ang pinaghubaran niyang short, bagay na nadiskubre ng nobya ng bayaw. Mabuti na lamang at ang salwal na iyon ay hiniram lamang niya kay Kristof kaya’t walang gaanong pagdududa sa nobya nito na hindi siya ang naghubad nito.

Maging si August ay di mapigilang kabahan ng husto, batid niyang sa pagmamadali ng tiyuhing si Ramil ay hindi na nito naisuot pa ang salwal na iyon, kaya naman naiwan ito sa sahig na siyang dinatnan ngayon ni Angel.

Napalingon siya sa tiyuhin sa tabi, at kita niyang napalingon rin ito sa kanya pabalik, at kita nila ang parehong pangamba’t kaba sa mata ng isa’t-isa, tila pareho ang antas ng takot na nadarama sa di inaasahang pagdatnan ni Angel sa naturang salwal.

“Ahm, eh hinubad ko yan, kakapalit ko lamang ng salwal”
Dinig nilang pagdadahilan na lamang ni Kristof, sabay lumapit at dinampot ang naturang salwal at inihagis sa lagayan ng marumi sa isang sulok.

Bahagyang nakahinga si Ramil, mabuti na lamang ay mabiliis nakapag-isip ng idadahilan ang bayaw patungkol sa naiwan niyang salwal sa sahig.

Kita nilang napa-iling na lamang si Angel, malinaw na napaniwala na pinaghubaran lamang ng nobyo ang naturang salwal. Ngunit inakala nilang matatapos na sa pagsisiyasat si Angel nang makita nilang muli itong nagtanong kay Kristof.

“Teka, kanino naman tong mga higaan na ito?”
Kita nilang kunot-noo nitong tanong, sabay turo sa mga nakaligpit na unan at sapin sa tabi ng kama ng nobyo.

“Ah yan ba? Eh kasi dito natulog si Kuya Ramil”
Dinig naman nilang paliwanag ni Krsitof.

“Ha? Si Kuya Ramil?”
Kita nilang tila gulat na tanong naman ni Angel, malinaw na naguguluhan ang ekspresyon.
“Anong ginagawa rito ni Kuya Ramil? Bakit siya dito natulog?”

Kita nilang bumuntong hininga si Kristof bago nagsalita.
“Alam kong hindi mo pa alam, pero dito na muna pansamantalang titira sina Kuya Ramil at ang pamilya niya, nawasak kasi nung bagyo yung bahay nila”

“At dahil tatlo lamang ang mga silid dito sa bahay, napagpasyahan nila Inay na lahat ng babae ay doon sa silid niya muna, kasama ka, pati si Ate Ema, at lahat naman ng lalaki eh dito sa silid ko, kaya dito natutulog sina Kuya Ramil, maging si Itay, habang yung mga bata naman eh sama-sama sa silid ni August”
Kita nilang paliwanag ni Kristof.

Kita nilang napatango na lamang si Angel, malinaw na ngayon lamang nalaman ang sitwasyon.

“Eh nasaan sila ngayon? Bakit wala akong nakita ni isa sa kanila? Maging sina Inay at Itay ay hindi ko nakita?
” Kita nilang pagtatakang takot ni Angel, di maiwasang magtaka sa halos kawalan ng tao sa bahay.

“Nandoon lahat sila sa covered court ngayon, may nag-aabot daw kasi ng ayuda at mga school supplies sa mga bata, kaya’t ayun, nakapila sila doon”
Dinig nilang paliwanag ni Kristof.

“Bakit hindi ka sumama?”
May pagtatakang tanong ni Angel.

Napakamot naman sa ulo si Kristof at bahagyang natawa. “Eh tinanghali kasi ako ng gising, kaya’t ayun, sila na lamang ang nagpunta, ako na lamang nagpaiwan rito”

“Nako, parang alam mong darating ako ah? At nagpa-iwan kang mag isa rito?”
Ngising wika ni Angel, sabay sinimulang maupo sa kama, subalit di maitatangging may pang-aakit ang mga matang nakatingin sa nobyo.

Hindi maiwasang mahintuan ni Kristof, sa tagal na niya itong nobya ay memoryado na niya hindi lamang ang mga salita nito, kundi maging ang mapangakit nitong mga tingin.

Hindi niya maiwasang kabahan, malinaw na tila may pag-aanyaya sa mga galaw ng nobya, lalo pa’t ilang araw silang hindi nagkita, at higit sa lahat ay ilang linggo na ring walang nagaganap na mainit na eksena sa kanilang pagitan, bagay na tila ipinahihiwatig ng nobya. Subalit ang tila panghihikayat na iyon ay di maiwasang makapagpakaba kay Kristof, hindi sa pananabik, kundi sa kaba lalo pa’t batid niyang narito pa rin sa silid ang bayaw na nagkubli lamang sa loob ng kanyang kabinet, at batid niyang may mga siwang ang kanyang kabinet at nakikita nito ang lahat ng posibleng mangyari dito sa loob ng kanyang silid.

Lingid sa kanyang kaalaman ay hindi lamang ang bayaw ang kasalukuyang nakakubli sa loob ng kanyang kabinet, kundi maging ang pamangking si August na kanina pa buong nasilayan ang nauna nilang maiinit na eksenang magbayaw.

“Isara mo yan pinto…” Masimbulo pang wika ni Angel, habang nananatili ang mapang-akit na mga tingin. Hindi niya maiwasang hanap-hanapin ang morenong nobyo, lalo pa’t matagal-tagal na nilang hindi napagsasaluhan ang init ng kanilang pagmamahalan.

Hindi malaman ni Kristof ang gagawin, biglang namuo ang pawis sa kanyang noo. Batid niya ang kahahantungan nito, bagay na batid rin niyang hindi maaari dahil narito nga sa silid ang kanyang bayaw na si Ramil na batid niyang nagkukubli lamang.

Gayon man, gawa ng ayaw magpahalata sa nobya ay pinilit niyang kumilos ng normal, nagpanggap na tila nananabik rin siya sa muling pagkikita nila nobya, kahit ang totoo’y nahinto lamang ang makasalanang pakikipagniig niya sa matipunong bayaw gawa ng biglaan nitong pagdating.

Marahan na lamang niyang isinara ang pinto at pinihit ang kandado, upang makatiyak na rin na walang ibang makapapasok oras na dumating na rin ang iba nilang kasamahan dito sa bahay.

Si August na nabibigla pa rin sa mga nangyayari ay lalong kinabahan, kita niyang isinara na’t ikinandado ng tiyuhing si Kristof ang pinto, kaya naman lalo siyang walang pagkakataong makalabas pa, lalo na ngayong narito siya sa loob ng kabinet at nakulong kasama ang tiyuhing si Ramil.

Gawa ng sikip ng kabinet na kanilang pinagkukublian ay sadyang magkalapit na magkalapit ang kanilang mga katawan, nakaharap ang tiyuhin sa kanya, nakakapit ang kanang kamay sa hawakan ng pinto ng kabinet habang ang kaliwang kamay ay nakakapit naman paitaas sa bakal na tubo na sabitan ng mga hanger, subalit kita niyang patuloy itong nakalingon at sumisilip sa mga siwang ng pinto ng kabinet at kabadong pinagmamaasdan ang bawat galaw ng magkasintahan sa silid.

Sa kabila ng dilim ng kabinet na ito’y hindi maiwasang mapatitig ni August sa matipunong tiyuhin. Kita niyang sa tangkad nito ay bahagya pa itong nakayuko maipagkasya lamang ang katawan sa kasikipan ng kabinet na ito, at talaga namang kahit lubhang mukha kabado ay hindi maitatanggi ang angkin nitong kakisigan sa kasalukuyan, lalo pa’t lantad na lantad ang pawisan nitong katawan, mga nag-uumbukang mga dibdib at mga umbok ng nangingintab sa pawis na mga bas nito sa tyan.

Hindi rin maiwasang mapatitig ni August, sa kasalukuyan kasi’y tanging ang brief na lamang nito ang natitirang saplot sa katawan nito kung saan nakakubli ang kargada nitong halatang bahagyang humina ang umbok gawa marahil ng kaba sa di inaasahang tagpo, gayon man, naging sapat ang hulma nito upang maging katakam-takam sa kanyang paningin.

Gawa rin ng kanilang distansya sa isa’t-isa ay talaga namang hindi lamang ang pagalisangsang ng pawisang katawan ng tiyuhin ang naniniksik sa pang-amoy ni August sa kasalukuyan, bagkus ay maging ang nakahihipnotismo nitong barakong hininga ay halos manuot sa kanyang utak. Maging ang samyo ng pawisan nitong kilikili ay di maiwasang manuot sa kanya lalo pa’t buyangyang na buyangyang ang kaliwa nitong kiliki gawa ng pagkakakapit paitaas ng kaliwa nitong kamay sa bakal na tubo ng kabinet na sabitan ng mga hanger.

Marahang umupo si Kristof sa kama upang sana’y maipagpatuloy ang pag-uusap nila ng nobya, subalit laking gulat niya nang makitang tahimik itong lumapit at walang atubiling humalik sa kanya.

“Tsuupp---tsup!”
Nanlaki ang mga mata ni Kristof sa gulat, hindi niya inaasahang ganito magiging ka-agresibo ang nobya, na bigla-bigla na lamang hahalik sa kanya.

Wala naman din kaso sa kanya kung humalik ng walang paalama ang nobya, lalo pa’t madalas naman talaga silang maghalikan nito, subalit sadyang kakaiba lamang ang sitwasyon ngayon, dahil batid niyang hindi lamang sila ang kasalukuyang nasa silid na ito, kundi narito rin ang bayaw niyang si Ramil na batid niyang nakikita ang kanilang bawat galaw.

Mula sa simpleng paghalik lamang, naramdaman pa niyang sunod nang kumilos ang mga kamay ng nobya, nagsimulang manghimasok sa loob ng kanyang sando, habang ang isa’y humaplos sa kanyang malapad na likod, kaya naman wala na rin siyang nagawa pa kundi ang mapahawak na lamang din sa katawan nito.

Bagamat tinatanggap ang mariing paghalik ng nobya, sadyang hindi malaman ni Kristof ang ikikilos, hindi malaman ang gagawin ngayong malinaw na nagaanyaya ang nobya sa isang pribadong sandali, subalit hindi niya malaman kung paano ito pagbibigyan ngayong batid niyang may nakamasid sa kanila.

Nabibigla man sa ginagawa ng nobya, walang magawa si Kristof kundi sumabay sa halikan, sumabay sa paghimas, hindi niya maaaring tanggihan ang nobya dahil baka magtaka na ito, lalo pa’t nitong nakaraan ay ilang beses na niya itong nilimita sa ganitong uri ng mga sandali.

“Tsupp---tssupp…muaah!”
Ganap na tinanggap ni Kristof ang paghalik ng nobya, nagsimula siyang gumanti ng paglaplap, habang hindi na rin nagpatalo pa ang kanyang mga kamay sa paghimas sa makikinis na balat ng nito.

Bagamat alam niyang may ibang kasalukuyang tagapanood, naisip niyang gamitin na lamang ang pagkakataon upang maipagpatuloy ang nagising na init sa kanyang katawan na nasimulan mula sa pakikipagromansahan sa bayaw na ngayo’y malinaw nang hindi maitutuloy gawa ng biglaang pagsulpot ng nobya.

Isa pa ay nais na rin niyang gamitin ang pagkakataong ito upang gumawa ng isang pasikretong kalokohan—ang painggitin at matakam ang barakong bayaw na batid niyang nakikita ang kanilang romansahan.

Batid niyang bitin na bitin marahil ang bayaw lalo pa’t nagsusuka na ng paunang katas ang kargada nito kaninang nilalapa niya ang tumbong nito, bagay na biglaang naudlot gawa nga ng walang pasabing pagdating ni Angel, kaya naman batid niyang mananakit ang puson ng matipunong bayaw gawa ng pagkabitin.

At dahil likas na pilyo, naisip niyang mas panlumuhin pa sa pagkabitin ang bayaw, at ngayon ay balak niyang mas panabikin ito at nais mas maglaway habang nakikita nito kung paano niya ikama ang isang babae, lalo pa’t batid niyang di maitatangging tigang na tigang na ang barakong bayaw sa mga babae lalo pa’t hindi ito naka-iiskor sa buntis nitong misis.

“Manood ka lang diyan, Kuya Ram, titiyakin kong maglalaway ka sa libog habang pinapanood mo kung paano ako umasawa ng babae! Hehe!”
May pagkaloko pa niyang wika sa isipan.

Laking gulat nila Ramil at August sa nakitang pagkukusang paghalik ni Angel kay Kristof, bagay na kita naman nilang pinalagan na ni Kristof, habang ang mga kamay ng mga ito’y kanya-kanyang haplos sa katawan ng isa’t-isa.

Si August ay hindi mawari kung saan itutuon ang atensyon, nasa tabi niya ang kanyang tiyuhing si Ramil, at magpahanggang sa ngayon ay hindi niya batid kung paano niya ipaliliwanag ang kanyang kasalukuyang pag-iral sa loob ng kabinet na ito, na ngayo’y malinaw nang batid ng tiyuhin na nasaksihan niya lahat ng pangyayari kanina sa pagitan nito at tiyuhing si Kristof.

Subalit ngayo’y kita niyang tutok na tutok naman ang tiyuhin sa dalawang magkasintahan na ngayo’y nagsisimulang magromansahan. Kita niyang halos hindi marinig ang hininga nito, hindi gumagalaw, bagamat di hamak na kumakabog ang dibdib sa di mawaring kaba.

Hindi niya maiwasang mapagmasdan ang tiyuhin, sa liit ng espasyong kapwa nila pinagkukublian, at gawa ng laki ng katawan nito’y sadyang magkalapat na ang kanilang mga katawan, tila sakto lamang silang nakakahinga, dahilan upang di niya maiwasang masamyo ang halimuyak ng naghahalong amoy pawis at laway nitong katawan—laway na batid niyang walang ibang pinanggalingan kundi sa bibig ng tiyuhing si Kristof na nauna ritong nangromansa.

Gawa rin ng kanilang distansya ay di na rin niya maiwasang malanghap ang barako nitong hininga, isang samyo na di niya mawari subalit sadyang may kakaiba, hindi ito gaanong kaaya-aya—hindi mawari kung natural bang samyo ng hininga nito, o ito’y naghalo nang amoy mula sa laway ng tiyuhing si Kristof na batid niyang naunang nababad rito.

Subalit di niya mawari, ngunit may kung ano sa samyo ng hininga nito na tila nakakahipnotismo, tila ba isang halimuyak na may kakayahang magpabangon ng kakaibang init sa katawan ng sino man.

Hindi siya makapaniwalang ang pinakahahangaan at pinakaaasam na matipunong tiyuhin—ang tiyuhing kanina lamang ay kita niyang kating-kati sa init, naninirik ang mga mata sa sensasyon ay ngayo’y pawisang nasa kanyang harapan at literal na pulgada lamang ang distansya.

Kita niyang abala pa rin ang tiyuhin sa pagtitig sa mga siwang, wala pa ring imik at halos hindi huminga sa katahimikan, kaya naman muli siyang napalingon sa tiyuhing si Kristof at nobya nito sa kama. Kita niyang patuloy ang mga ito sa pagromansahan, ngunit di hamak na mas agreasibo na sa kasalukuyan.

Kita niyang sinimulan ng tiyuhing si Kristof na ipasok ang maskulado nitong kanang kamay sa loob ng suot na blusa ng nobya, habang ang kaliwa nitong kamay ay nanatiling nakadampi sa makinis nitong pisngi habang patuloy siya sa paghalik sa magaganda nitong labi.

Hindi niya halos mapaniwalaan ang makikita, at sa parehong pagkakataon ay lalong maguluhan, kanina lamang ay kita niya kung paano ka-ulol ang tiyuhin sa pagromansa sa matipunong tiyuhing si Ramil, kung saan nilapa pa nito ang tumbong nito, ngunit ngayon ay kita niyang abala naman ito sa pagromansa sa babae nitong nobya, kaya naman lalo siyang nalilito sa kung ano talaga ang kasarihan ng morenong tiyuhin. Saksi siya kung paano ito mahumaling sa tiyuhing si Ramil kanina’t kagabi, ngunit ngayo’y hindi rin maitanggi ang labis nitong pananabik sa katawan ng nobya nito.

Si Ramil na abala pa rin sa pagsilip sa mga siwang ay di naiwasang manlaki ang mga mata, kita niyang bukod sa harapang pagroromansahan ng bayaw at ng nobya nito’y ngayo’y kita niyang tila mas nagiging mapanggahas na ang mga kaganapan sa harapan, kung saan bukod sa patuloy na paglalaplapan ay kita niyang nagsimula nang ipasok ng barakong bayaw ang kanan nitong kamay sa loob ng suot na blusa ng nobya nitong si Angel at sinimulan nang sakmalin ang kaliwa nitong suso, bagay na di maiwasang makapagpanganga sa kanyang sa naghahalong pagkabigla at pagkamangha. Sa tagal na niyang tigang sa babae ay talaga namang hindi niya mapigilang mapatutok sa nagaganap na eksena, lalo na ngayong harapan siyang tila makakasaksi ng aktwal na pagromansa sa isang dalaga.

Patuloy si Ramil sa pagtutok sa nagaganap sa magkasintahan sa kama, at sa kanyang pagka-abala ay halos mawala na sa kanyang isipan ang pamangking nasa kanyang tapat na di na niya napapansing labis ang pagkakatitig sa kanya.

Si August ay patuloy ang pagtitig sa matipunong tiyuhing umaalisansang ang amoy pawisang katawan sa kanyang harapan.

Kita niya kung paano ito nakatitig sa nagaganap sa pagitan ng magkasintahan, bagay na batid niyang unti-unting nakakapagpatakam rito.

Batid niyang tigang na tigang na ito gawa ng hindi nito nagagawang pagkama sa buntis nitong asawa. Batid rin niyang tuwid na barako ang tiyuhin, kaya naman kahit nakita niyang nakikipagromansahan ito sa tiyuhing si Kristof kagabi at kanina, hindi maitatangging kasalukuyan itong nanabik sa nasasaksihan lalo pa’t may sangkot ritong isang dalaga—si Angel; maganda, mainhin, at higit sa lahat ay napakasexy, bagay na batid niyang hindi matatanggihan ng sino mang barako, kaya naman batid niyang kasalukuyan nang takam na takam ang tiyuhin, lalo pa’t sa kasalukuyan ay pansin niya ang tila hindi nawalang pagka-umbok ng kargada sa loob ng brief nito, senyales ng kasalukuyang pag-iral pa rin ng kalibugan sa katawan nito.

“Putang ina! Napakasarap mo talaga Tito Ramil!”
Napamurang wika na lamang ni August sa isipan, hindi maiwasang umakyat ang mataas na antas ng pananabik sa kanyang sistema habang nakatitig sa napaka-matipuno, maskulado’t tila nag-iinit na tiyuhin—ang tiyuhing kanyang pinakapapangarap at pinakananabikan.

Lubha ang kabog sa dibdib ni August, patuloy na tila ginigising ang sarili kung siya ba ay kasalukuyang nasa panaginip. Subalit ang nakakahipnotismong samyo ng pawisang katawan ng tiyuhin, ang naririnig na sariling kabog ng puso ay nagpapatunay ng pag-iral ng sandali.

Batid niyang maling mahumaling siya sa tiyuhin, lalo pa’t bayaw ito ng kanyang ama, subalit di niya mawari, ngunit sa sandaling ito ay tila nabubura ang konsensya sa kanyang isipan, tila nawawala ang moralidad, bagkus ay tila lalo lamang tumataas ang antas ng kanyang pagnanasa sa bawat sandali. Ang ganitong pagkakataon, na isang suntok sa buwan ay nakikita niyang tila ipinagkaloob na sa kanya ng tadhana upang hindi na pakawalan pa—upang hindi na palagpasin pa. Ito’y tila isa nang pagkakataon para maisakatuparan ang mga gabi-gabi niyang pantasya—ang matamasa rin ang init ng pagromansa ng pinakahahanggaang tiyuhin.

“Patawad, pero hindi ko na palalagpasin pa ang pagkakataon na ito! Bahala na kung kamuhian mo ako pagkatapos nito, Tito, pero hindi ko na matiis, hindi ko na mapapalagpas pa ang ganitong oportunidad!”
Tanging naisambit niya sa sarili, tila ba tuluyan nang nawawalan ng kontrol sa sarili.

Hindi niya mabatid, subalit tila may sariling isip ang kanyang mga kamay na walang pahintulot na dumampi at dumakma sa nakakubling kargada ng abalang tiyuhin, dahilan upang si Ramil na sa kabila ng labis na pagka-abala sa pagtitig sa makamundong pagsasadula ng magkasintahan sa silid, ay halos mapatalon siya sa gulat sa naramdamang biglaang pagdakma ng isang kamay sa kanyang kargadang nakakubli sa kanyang brief na tangi pa man din niyang suot sa kasalukuyan. Sa kanyang paglingon rito’y laking gulat niya nang makitang kamay ito walang iba kundi ng pamangking si August.

Parang biglaang dumaloy ang malamig na kuryente sa buong katawan ni Ramil sa labis na pagkabigla, hindi niya inaasahang dadampi hindi lamang basta sa kanyang katawan ang kamay ng binatilyong pamangkin, kundi sa mismo pa niyang kargada.

Napanganga siya sa labis na pagkabigla, hindi siya nakagalaw, ni hindi nagawang idampi ang sariling kamay sa sumakmal na kamay ng pamangkin, literal siyang natameme sa pagkabigla, hindi niya lubos maisip kung anong pumasok sa isipan ng pamangkin at kung batid bigla na lamang dumapo at sumakmal ang kamay nito sa kanyang kargada. Ang higit pa niyang ikinabigla ay ang rason kung bakit ginawa ito ng pamangkin, gayong batid niya sa sariling tuwid itong binatilyo.

Nais niyang magsalita, nais niya itong suwayin, subalit walang anumang salita ang nakayang lumabas sa kanyang bibig, tila ba ang mga salita’y biglang umurong sa kanyang dila, hindi lamang sa labis na pagkabigla, kundi sa katotohanang batid niya sa sariling wala ni anumang ingay ang kanyang dapat magawa, kabilang na rito ang ano mang salita, dahil sa kanilang kasalukuyang sitwasyon ay tiyak na maski mahinang bulong ay hindi makaliligtas sa pandinig ng nobya ni Kristof na si Angel na abalang kaulayaw si Kristof sa kamang nakatapat pa man din mismo sa kabinet na kanilang kinakukublian.

Tila isang halo ng kuryente ng kilig at malakas na kabog ng puso ang sabay dumagan kay August nang dumampi at sumakmal ang kanyang kanang palad sa nakakubling kargada ng tiyuhin sa brief nito. Tila ba gumapang ang kakaibang kilig mula sa kanyang kamay, paakyat sa kanyang braso hanggang sa kanyang batok, ngayong sa kauna-unahang pagkakataon ay nasakmal niya ang kargada ng pinakananabikang tiyuhin, at kahit napapagitnaan pa ng tela ng brief nito sa kanyang palad ay talaga namang ramdam na niya hindi lamang ang init nito, kundi ng di maitatangging nitong laki na dama niyang galit na galit na.

Kita niyang nanlaki ng husto ang mga gwapong mata ng tiyuhin, at wala mang salita ay nababasa niya sa mga ito ang labis na pagkabgila, malinaw na hindi makapaniwala na nagawa niyang dakmain ang kargada nito mula sa suot nitong brief.

Batid niyang hindi makagagawa ng anumang ingay ang tiyuhin—hindi ngayong batid nilang itong pinto lamang ng kabinet na kinakukublian ang namamagitan sa kanila at ng magkasintahang sina Angel at Kristof sa silid, bagay na nagpapa-kumpyansa sa kanyang hindi na siya masussway pa ng tiyuhin, at higit sa lahat ay hindi na siya nito mapipigilan pa—isang akmang pagkakataon upang sa ayaw man o sa gusto ng tiyuhin ay maisagawa na niya ang matagal na niyang pantasya, ang mahawakan, at higit sa lahat ay matikman ang pinagmamalaking kargada nito.

Batid rin niya sadyang walang kaalaman ang tiyuhin sa kanyang nararamdaman rito, sa matagal nang namuong paghangga at higit sa lahat ay pagnanasa rito. Batid niya, alam ng tiyuhin na tuwid siyang binatilyo, lalo pa’t alam rin nitong may nobya rin siya, kaya marahil ganito na lamang ang pagkabigla nito ngayong walang paalam niyang sinakmal ang simbulo ng pagkabarako nito, bagay na alam niyang hindi inaasahan at ni hind lubos naisip ng tiyuhin ni minsan na gagawin niya.

Subalit ngayong ang pagkakataon ay akmang narito na, naisip niyang ito na marahil ang tamang panahon upang maging malinaw ang lahat—na hindi na lamang basta tiyuhin ang tingin niya rito, kundi higit pa.

Wala na siyang pakielam pa sa iispin ng tiyuhin, kung iisipin nitong bading siya, o hayok sa lalaking laman, ang mahalag sa ngayon ay maisagawa niya ang matagal nang pantasya—ang makamtan rin ang pagromansa nito.

Wala na siyang sinayang pa na pagkakataon, habang hindi makagalaw ang tiyuhin hindi lamang sa labis na pagkabigla, kundi maging sa kasalukuyan nitong posisyon kung saan kapit na kapit ang kanang kamay nito sa di mabitawan pinto ng kabinet, at ang kaliwang kamay naman nitong nakakapit sa bakal na tubo sa itaas ng kabinet na siyang tanging kanlungan ng suporta nito, at habang hindi ito makapagsalita ay sinamantala na niya ang pagkakataon.

Sinimulan niyang marahan at tahimik na inilapit pa lalo ang katawan sa katawan ng tiyuhin, dahilan upang lalong nanuot sa kanyang ilong ang barako nitong halimuyak, hanggang sa maramdaman na lamang niya ang pagbangga ng sariling katawan sa may maskuladong katawan ng tiyuhin, dahilan upang sa kabila ng suot niyang sariling kamiseta ay naramdaman niya ang kakaibang init ng maskulado nitong katawan na lumapat sa kanya.

Kasunod nito, hindi na nag-alinlangan pa si August, sadyang tila magneto ang halimuyak ng pamilyadong katawan ng tiyuhin, kaya naman ang kanyang ulo ay tila otomatikong lumapit pa rito, at kahit higit na mas matangkad sa kanya ang tiyuhin, gawa ng bahagya nitong pagkakayuko mula sa taas ng pinagkukublian kabinet ay sadyang nailebel niya ang ulo sa nakayuko nitong leeg, dahilan upang walang kahirap-hirap na maabot ng kanyang bibig ang namamawis nitong balat sa kaliwang parte ng naturang leeg.

Lalong nanghimasok sa kanyang ilong ang tila mas tumapang pang halimuyak ng namamawis na leeg ng tiyuhin, na sa kanyang pagkasurpresa’y sadyang kakaiba ang samyo sa malapitan—hindi lamang pala ito amoy maasim na pawis, subalit may kung anong halo ng amoy itong kakaiba, tila ba amoy ng pagod na nahahalo na natural na halimuyak ng isang adultong pawis, bagay na hindi niya inaasahang ganito kalakas—wari’y may kaakibat na mahikang kahit sino’y mahahalina.

Hindi na siya nakapagpigil pa, sadyang hindi na binigyan ng anumang tsansang mapakawalan pa ang pagkakataon. Pumikit siya’t sinimulang kalmadong idinampi ang kanyang mga labi rito, dahilan upang sa kauna-unahang pagkakataon ay madama niya ang pagdampi ng natural na pawis ng tiyuhin sa kanyang mga labi.

Lalong tila nanigas si Ramil sa pagkabigla, isang bugso ng panlalamig ang dumaloy sa kanyang buong katawan. Hindi siya makapaniwala, na ang binatilyong pamangkin ay hindi lamang basta sumakmal sa kanyang kargada, hindi lamang basta inilapit ang katawan sa kanya, kundi tuluyan pang idinampi ang mga labi sa kaliwang bahagi ng pinagpapawisan pa man din niyang leeg.

Ang init ng pagkakulob sa loob ng kabinet ay tila lalo pang lumala, lalo na ngayong labis siyang nabibigla hindi lamang sa di inaasahang pag-iral ng pamangkin sa loob ng kabinet na ito na malinaw na nasaksihan ang detalyadong romansahan nila ng bayaw kanina, kundi maging ang di kapani-paniwalang pagdampi ng mga labi nito sa kanyang leeg, kaya naman tila lalo pang nagsimulang magsilabasan ang pawis sa kanyang balat.

Halos lumutang si August sa di maipaliwanag na ligaya, sa kanuna-unahang pagkakataon ay natikman niya ang mainit-init ngunit namamasa sa pawis na balat ng pinakahahangaang tiyuhin—isang tagpo na sa mga gabi’y kanyang pantasya, subalit ngayo’y hindi niya mapaniwalaang kasalukuyang umiiral na. Ngunit ngayong natikman na ito, lalo siyang nanabik na tamasahin ito, at tila lalo siyang nauuhaw na makatikim ng higit pa rito—na matikman hindi lamang ang balat ng tiyuhin sa leeg, kundi higit pa rito.

Sa kabila ng nagsisimulang pagtamasa niya sa mga natutupad na pantasya, hindi pa rin nawawala sa isipan ni August ang kasalukuyang peligro ng kanilang sitwayson. Batid niyang hindi siya maaaring makagawa ng anumang ingay, sa kilos man niya o sa mga labing nagsimulang dumampi sa basang balat ng tiyuhin, lalo pa’t tanging sa pagitan ng mga siwang ng pintong ito lumang kabinet na pinagkukublian ang tanging harang sa pagitan ng pagkalantad—isang uri ng pagkalantad na tiyak na magbubunyag sa kanila ng tiyuhin sa kasalukuyang sitwasyon, isang pagkalantad na tiyak na hindi lamang magdudulot ng pagkabigla sa tiyuhing si Kristof at nobya nitong si Angel, kundi tiyak na sisira rin sa pamilya ng tiyuhing si Ramil, maging sa relasyon ng tiyuhing si Kristof hindi lamang sa nobya nitong si Angel, kundi maging sa relasyon nito sa kapatid nitong si Ema. Tiyak itong sisira sa kanilang buong pamilya.

Kaya naman, bagamat sabik na sabik na malantakan ang malasang tiyuhin, sinikap ni August na kumilos ng kalmado at maingat, sinikap na hindi makagawa ng anumang ingay sa pagsisimula ng ganap niyang paghalik sa basang leeg ng tiyuhin.

“Ugh—putang ina!”
Tanging nai-ulos ni Ramil sa isipan, napapikit siya sa di maipaliwanag na mararamdaman, hindi mawari kung sa labis na pagkabigla sa mga nangyayari, o sa isang bugso ng sensasyon mula sa marahang pagkilos ng nagsisimulang humalik na bibig ng pamangkin, bagay na lubhang nagdudulot ng kakaibang kiliti.

Si August naman ay lalong napahigpit ang pagkakapikit, sa kabila ng walang ingay na pagkilos ng humahagod niyang bibig ay lasap na lasap niya ang maalat-alat na naghahalo sa natural na pawis ng leeg ng tiyuhin.

Tanda pa niya kanina, sa likurang parte ng tenga lamang ng tiyuhin ang sinimot at niromansa ng bibig ng tiyuhing si Kristof, kaya’t malinaw na ang parteng ito na kanyang kasalukuyang hinahagod ay sadyang hindi pa nagagalaw—hindi pa nasisimutan ng lasa, kaya naman batid niyang sadyang sariwa pa’t natural ang sustansya nito—hindi pa nahahaluan ng laway ng tiyuhing si Kristof.

Patuloy siyang pumikit, patuloy na ikinilos ang kanyang bibig na tahimik na humahalik sa pawisang leeg ng tiyuhin, kaya naman patuloy niyang natatamasa ang pagdampi ng basa nitong balat sa kanyang malalambot na mga labi.

Habang abala pa rin sa pagsakmal ang kanyang kanang kamay sa nakakubling kargada ng tiyuhin, sinimulan naman niyang ikilos ang kaliwang kamay at siya niyang inumpisahang iyakap sa kanang tagiliran nito hanggang sa madampi ng kanyang palad ang malapad nitong likuran na dama niyang namamawis na rin ng husto, dahilan upang tuluyan pang lumapat ang kanyang katawan rito’t dumampi sa kanya ang taglay nitong init.

Tila lalo pang gumapang ang kakaibang panlalamig kay Ramil, lalo siyang nabibigla sa mga ikinikilos ng pamangking batid niyang tuwid na binatilyo, subalit tila iba ang ipinahihiwatig ng mga kilos.

Hindi niya mawari kung mandidiri o maiilang sa nakabibiglang ikinikilos ng pamangkin, bagay na talaga namang nagpapadama sa kanya ng kakaibang kilabot. Hindi siya lubos makapaniwalang nagagawa ito ng pamangkin—ang hindi lamang basta lumapit, and hindi lamang basta lumapat ang katawan sa kanya, kundi ang paghalik nito sa kanyang leeg. Hindi niya batid kung ano ang nagtutulak rito upang gawin ito, at higit sa lahat ay kung anong lakas ng loob meron ito upang magawa ito sa kanya ng buong kamalayan.

Nais niya itong suwayin, nais niya itong itulak dahil batid niyang bawal at hindi katanggap-tanggap ang sinisimulan nitong gawin, subalit muli’y hindi niya mawari kung tila ba batid ng pamangkin na hindi siya maaaring gumawa ng anumang ingay—na hindi siya makakapalag pa, kaya marahil nito sinasamantala ang pagkakataon, lalo pa’t sa kanilang kasalukuyang sitwasyon ay malinaw siyang hindi makapatanggi lalo pa’t sadyang limitado hindi lamang ang espasyo, hindi lamang ang kanilang galaw, kundi lalo na ang ingay na maaari nilang magawa.

Wala siyang magawa, nais man niya itong suwayin ay hindi niya magawa, wala ni anumang salita ng pagsuway ang makalabas sa kanyang bibig lalo pa’t batid niyang kahit kaonting ingay ay hindi makaliligtas sa pandinig ng magkasintahanng nasa silid na taimtim pa man ding nagroromansan sa kasalukuyan.

Patuloy na napapikit si August habang patuloy sa paghalik ang kanyang mga labi sa namamawis na leeg ng tiyuhin, ito’y habang patuloy sa paghagod ang kanyang kaliwang kamay sa malapad nitong likuran maging ang patuloy na pagsakmal ng kanyang kanang kamay sa nakaumbok na kargada ng tiyuhin.

Batid niyang nabibigla ng husto ang tiyuhin dahil alam niyang hindi nito inaasahan ang kanyang mga ikinikilos, at batid niyang nais siya itong suwayin—pigilan sa kanyang nagsisimulang pagromansa, subalit batid niyang hindi iyon magagawa ng tiyuhin—hindi siya nito masusuway kahit sa anumang tahimik na paraan dahil batid niyang hindi ito makagagawa ng anumang ingay—sa salita man o sa kilos, kaya naman alam niyang wala itong magagawa sa lahat ng kanyang ikinikilos, malinaw na kontrolado niya ang sitwasyon—isang pagkakataong hinding-hindi na niya palalagpasin pa.

Mula sa tahimik lamang na paghalik ng kanyang mga labi, sinimulan na niyang ibinuka pa ang kanyang bibig at sinimulan inilabas ang dila upang tahimik itong ihaghod sa namamawis na balat ng tiyuhin, dahilan upang magsimula niyang ganap na malasahan ang maalat-alat na naghahalo sa asim na pawis mula sa balat ng naturang leeg, kaya naman lalo siyang napapikit, hindi mapigilang mas tamasahin ang kakaiba nitong sustansya—sadyang kakaiba, sadyang napakatapang at barakong-barako ang lasa.

“Hmp—”
Muling impit ni Ramil—isang impit na tangi niyang nagagawa sa kanyang isipan. Patuloy na nakatikom ang kanyang bibig, habang ang buong katawan ay tila lalong naninigas sa nakabibiglang ipinatatamasang romansa ng pamangkin.

Lalong tila dumaloy ang kakaibang panlalamig sa kanyang balat ngayong naramdamang hindi na lamang basta mga labi ng pamangkin ang humahalik sa kanyang leeg, kundi ganap nang nagsimulang humagod ang dila nito na dama niyang gumuguhit sa init sa kanyang balat sa mainit-init nitong laway.

“Putang ina! Anong ginagawa mo August?! Ugh!”
Tanging naisual niya sa isipan, hindi lubos mainitindihan kung ano ang pumasok sa isipan ng pamangkit at kung bakit siya nito niroromansa.

Lubha siyang nalilito, ni minsan ay hindi niya nakitaan ang pamangkin ng anumang senyales ng pagiging balikong binatilyo. Sa katunayan ay madalas pa niya itong nakikitang nakikipaglaro ng basketball sa ilang mga kabataan dito sa baryo.

Batid rin niyang may nobya na ito, at higit sa lahat ay nakagalaw na ng babae—bagay na inamin nito sa kanya nang minsang makasabay niya itong umihi sa isang banyo at nabuksan ang ganong panlalaking usapin. Subalit ngayon, lahat ng iyon ay nagsisilbing malaking misteryo sa kanyang isipan, hindi niya batid sa kung paanong ang tuwid na pamangkin ay ganap siyang niroromansa.

Kahit patuloy na naiilang at nabibigla sa ginagawang pagromansa ng pamangkin, hindi pa rin maiwasan ni Ramil na mapalingon at mapasilip sa mga siwang ng kabinet na pinagkukublian upang matanaw ang bayaw na si Kristof at nobya nitong si Angel. Hindi niya batid kung gaano katagal nawala ang kanyang paningin sa dalawa subalit lubha siyang nabigla ngayong nakitang ang kanina’y suot na blusa ng nobya ng bayaw ay ngayo’y nakahubad na, dahilan upang mailantad ang naka-bra nitong mga suso na ngayo’y kita niyang sinasakmal na ng bayaw, ito’y habang patuloy ang mga ito sa mariing halikan.

Hindi maiwasan ni Ramil na lubhang mapatitig, kita niyang kahit nakakubli pa sa suot na bra ni Angel ang mga dibdib nito’y hindi maitatanggi ang angking lusog ng mga ito, at higit sa lahat ay kitang-kita niya ang kakinisan ng balat nito at ang kanipisan ng bewang nito, bagay na sadyang kaakit-akit para sa mata ng mga tulad niyang tuwid na barako, lalo pa’t siya bilang pamilyado’y sadyang limitado nang makasaksi sa katawan ng kanyang asawa na ngayo’y iba na ang hugis gawa ng pagbubuntis, kaya naman hindi niya maiwasang lubhang matakam.

Hindi niya maiwasang manabik, sa mga ikinikilos pa lamang ng magkasintahan ay tila nababatid na niya ang kahahantungan, walang iba kundi ang isang mainit na eksena na tila nakatakda niyang masasaksihan.

Habang abala si August sa paghimod sa pawisang leeg ng tiyuhin ay kita niyang muling lumingon at tumitig ito sa natawin sa labas ng kabinet na kanilang pinagkukublian, at kahit abala siya sa paghalik rito’y tanaw niya sa gilid ng kanyang mga mata sa mapapagitan ng mga siwang ang nagaganap sa kama sa pagitan ng magkasintahan, kung saan kita niyang sa kasalukuyan ay naihubad ng ng tiyuhing si Kristof ang blusa ng nobya nito, dahilan upang kasalukuyang malantad ang naka bra nitong mga suso.

Kita niyang titig na titig sa mga susong iyon ang tiyuhing si Ramil, bagay na di maiwasang makamagpatuwa pa sa kanya, batid niyang tuwid ang tiyuhin, at kahit sino mang lalaki ay mapatititig sa mga malulusog na dibdib tulad ng kay Angel, bagay na batid niyang kasalukuyan nang nakakapagpatakam sa tiyuhin, kaya naman naisip niyang samantalahin na rin ang oportunidad na ito upang lalong hindi na makapanlaban pa ang tiyuhin sa ipadadama niya ritong sensasyon.

Habang abala sa pagtitig ang tiyuhing si Ramil sa pagromansa ng tiyuhing si Kristof sa nobya nito, sinimulan na ni August na pagapangin ang kanyang paghalik, mula sa namamawis na leeg nito pababa sa napaka-alsa nitong kanang dibdib.

Lalo siyang di makapaniwala, hindi niya lubos maisip na mas mauumbok pala ang mga dibdib na ito sa malapitan, at talaga namang kakaiba ang dampi ng balat nito sa kanyang bibig, sadyang may kaakibat na mataas na antas ng pagkahumaling.

“Hmm—ugh..”
Di mapigilang muling mapa-ungol sa isipan si Ramil nang madama ang pagsisimulang paggapang pababa ng humahagod na bibig ng pamangkin, at paglingon niya rito’y kita niyang sinimulan na nitong punteryahin ang kanyang kanang dibdib.

Kita niyang sinimulan nitong himurin ang paligid ng maumbok niyang kanang dibdib, tila tinatamasa ang bawat himaymay nito, bagay na di maiwasang makapagpadama sa kanya ng kakaibang sensasyon, lalo pa’t tila iniiwasan ng bibig nito ang naka-alsa niyang pinaka-utong.

“Putang ina mo August! Anong ginagawa mo—ugh!”
Patuloy niyang ulos sa isipan, habang pilit na pinipigilan ang pagkalat ng kakaibang sensasyon sa kanyang katawan mula sa kasalukuyang paghimod ng binatilyong bibig ng pamangkin sa paligid ng kanyang kanang dibdib, ito’y habang patuloy niyang dama ang kaliwa nitong kamay na humahaplos sa kanyang malapad na likuran at ang kanan nitong kamay na walang humpay sa paghimas sa kanyang kargada na ramdam niyang di na niya mapigilan ang lalong pagkagising lalo pa’t bukod sa romansang kasalukuyang natatamasa ay malaking tukso pa ang tanawing ipinakikita ng bayaw na si Kristof sa pagromansa nito sa katawan ng nobya nitong si Angel, dahilan upang mas mahirapan niyang mapigilan ang patuloy na pag-unat ng nakakubli niyang kargada.

“Wag ka nag magpigil pa, Tito Ramil…Wag mo nang labanan pa. Alam kong nalilibugan ka
—
alam kong natatamaan ka, hindi lamang sa pagromansa ko, kundi maging sa nakikita mo! Hehe!”
Wika ni August sa isipan, batid ang tila pagpipigil ng tiyuhin, marahil gawa pa rin ng pagkailang at hiya sa kanya.

Subalit batid niyang bukod sa kanyang pagromansa, ang natatanw ng tiyuhin sa mga siwang ay ang higit ritong hamon, lalo pa’t batid niyang madalang na lamang makasaksi ng hubad na babae ang tiyuhin.

“Hindi ko hahayaang makapagpigil ka pa, Tito…Hindi ko hahayaang mapaglabanan mo pa ang libog mula sa mga nasisilayan mo, dahil lulunurin kita sa sensasyon! Hehe!”
Ngisi pa niyang wika sa isipan, tila ba desidido sa kanyang mithiing magising ng tuluyan ang init ng tiyuhin.

Batid niyang kontrolado niya ang sitwasyon, kaya naman hindi niya bibigyan ng pagkakataon ang matipunong tiyuhin na makapabangon pa sa katinuan, bagkus ay desidido siyang ilunod ito sa kalibugan.

Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa, kita niya kung paano manigas ang nangangatog na utong ng tiyuhin sa kanang dibdib—utong na maski kanina’y kita niyang hindi ginalaw ng tiyuhing si Kristof sa pagromansa rito, kaya naman batid niyang hindi man sabihin, di hamak na nananabik na ang utong na ito na masuso.

“Wala akong karapatan na tanggihang susuhin ang maskulado mong utong, Tito!”
Wika niya sa isipan habang nakatitig sa alsang-alsang utong ng tiyuhin na wari ba’y nasasabik nang masuso.

Wala na siyang sinayang na pagkakataon, batid niyang ang ganito ka-barakong utong ay hindi dapat pinaghihintay, at higit sa lahat ay hindi pinagdadamutan ng sensasyon, kaya naman kahit kita niyang nakatitig sa kanya ang nalilitong tiyuhin ay walang pasintabing tinunton ng kanyang bibig ang naturang utong at tahimik subalit mahusay itong sinimulang susuhin.

“Hmm—puta—uughh!”
Muling alulong ni Ramil sa isipan sa nadamang ganap na pagsuso ng binatilyong bibig ng pamangkin sa kanyang kanang utong na kanina pa hindi nagagalaw—ni hindi niromansa ng bayaw na si Kristof, kaya naman sadyang malakas ang pagdaloy rito ng sensasyon lalo pa’t dama niya ang higit na may kalambutang bibig at mga labi ng pamangkin na di hamak na mas malalambot kesa sa bibig ng bayaw.

Kung may sapat lamang pang espasyo ay napatingala na siya sa labis na sensasyong idinudulot ng ganap na pagsuso ng pamangkin sa kanyang kanang utong, subalit gawa ng limitadong taas at espasyo ng kabinet na pinagkukublian ay wala siyang magawa kundi panatilihing bahagyang nakayuko ang ulo, dahilan upang mas tutukan niyang masaksihan ang tila sarap na sarap ng pagsuso ng pamangkin sa kanyang kanang utong.

“Ugh—tanginah…a-anong pumasok sa isipan ng batang to?—ugh!”
Patuloy niyang wika sa isipan, bagay na di rin niya maiwasang mahaluan ng kanyang ungol na sa isipan lamang rin naiuulos.

Hindi niya lubos maintindihan sa kung anong naisip ng pamangkin at bakit siya nito niroromansa, gayong magpahangga sa ngayon ay hindi siya makumbinseng bading ito.

Muli niyang naalala, bagamat pala-isipan pa rin sa kanya sa kung paano napunta sa kabinet na ito ang pamangkin—kung bakit niya ito dinatnang nagtatago rito, ngunit batid rin niyang nasaksihan nito lahat ng nangyari sa kanila kanina ng bayaw na si Kristof, kung paano sila naglaplapan, at higit sa lahat ay kung paano nito nilapa ang kanyang tumbong. Batid rin niyang di hamak na narinig lahat ng pamangkin ang usapan nila kanina ng bayaw habang nagroromansahan, kaya naman alam niyang lahat ng sikreto nila ng bayaw ay naisiwalat na rito. At ngayon, di niya batid kung ang ginagawa bang ito ng pamangkin ay dulot lamang ng pagkakadala nito sa mga eksena kanina, kung nadadala na rin ba ito ng libog.

“Tangina! Tiyak nasaksihan ng batang to lahat ng ginawa namin ni Kristof kanina, kaya’t naiisip nito marahil na normal lang ang mangromansa ng kapwa lalaki, lalo pa’t nakita niya ito saamin kanina na mga tiyuhin pa man din niya!”
May pag-aalalang sambit ni Ramil sa isipan, hindi maiwasang maisip na baka naiisip ng pamangking si August na normal lamang ang mangromansa ng kapwa lalaki dahil nasaksihan nga nito kanina ang kanilang romansahan ni Kristof. Lingid sa kanyang kaalalaman na matagal na siyang pinagnanasahan at pinapangarap ng binatilyong pamangkin.

Nais man niya itong swayin, nais man niyang ipaliwanag rito na mali ang ginagawa nito’y sadyang wala siyang magawa. Hindi siya makapagsalita at lalong hindi siya makagalaw upang pigilan ito. Kaya naman batid niyang anumang gawin ng pamangkin ay hindi na niya matatanggihan pa, at ang labis niyang ipinag-aalala ay baka tuluyan siyang madala sa pagromansa nito, na baka tuluyang magising nito ang libog sa kanyang katawan. Hindi niya lubos maisip oras na magawa niyang patulan ang pamangkin na bukod sa lalaki rin ay menor de edad pa.

Patuloy si August sa pagsuso, wari ba’y gutom na gutom na sanggol na dumedede sa matipunong kanang utong ng tiyuhin, ito’y habang walang humpay ang magiliw na paghaplos ng kanyang kaliwang kamay sa malapad nitong likuran, habang wala ring hinto ang kanyang kanang kamay sa pagsakmal sa nakakubli nitong kargada na ramdam pa rin niya ang katigasan, senyales na hindi mawala-walang init sa katawan ng tiyuhin.

Habang patuloy na sumususo sa kanyang kanang utong ang pamangkin, napalingon na lamang muli si Ramil sa magkasintahan sa silid, at laking gulat niya ngayong ang suot na bra ni Angel kanina’y ganap nang naihubad ni Kristof, kaya naman kita niyang tambad na tambad na ang may kalusugang mga suso nito na siyang patuloy na nilalamas ng matipunong kamay ng morenong bayaw habang patuloy itong hinahalikan.

“Putang ina! Ang lalaki ng mga suso ni Angel!”
Mangha niyang wika sa sarili, halos lumuwa ang kanyang mata sa pagkagalak sa nakikitang mala-kambal na bulkang umaalog-alog sa dibdib ng dalaga na siyang sinasakmal ng malaking kamay ng nangroromansa ritong bayaw.

Hindi niya maiwasang lubhang manabik, lalo pa’t matagal-tagal na siyang hindi nakasasaksi ng mga dalagang suso, lalo na ang mga dibdib na ito ni Angel ay lubhang pinagpala, napakalulusog at mga mala-gelatin sa kalambutan, kaya naman hindi rin mapigilang sumipa ang isang bugso ng init at kaliti sa kanyang sistema, dahilan upang di maiwasang mapatango ang gising pa man din niyang kargada.

Lasap na lasap ni August ang kaalatan ng sinususong utong sa kanang dibdib ng tiyuhin, at talaga namang salat na salat ng kanyang dila ang katigasan nito.

Gawa rin ng labis na pagkakadukmo ng kanyang mukha sa maumbok nitong kanang dibdib ay di rin maiwasang manuot sa kanyang ilong ang natural nitong samyo na nahahalo na sa kanyang laway na naunang naipahid rito—mga kombinasyon ng amoy na tila lalo pang nakakapagpagana sa kanyang ipagpatuloy ang pagromansa.

Sa kabila rin ng abala niya ritong pagsuso, maging sa paghaplos sa matipuno nitong likuran ay hindi nakaligtas sa pandama ng sumasakmal niyang kanang kamay ang pagtango ng gising nitong kargada, kaya naman muling napamulat ang kanyang mga mata at napatingin sa tiyuhin na ngayo’y kita niyang nakalingon at nakasilip na muli sa mga tanawin sa mga siwang, at kahit abala siya sa pagsuso rito’y pilit niyang inaninag sa gilid ng kanyang mga mata ang naturang tanawin at doon ay nakita niya ang nobya ng tiyuhing si Kristof na ganap nang nakahubad ang pang-itaas at lantad na lantad ang mga naglulusugan nitong mga suso, bagay na batid niyang siyang tinititigan at kinamamangha ng tiyuhing si Ramil, at higit sa lahat ay batid niyang ang mga susong iyon ang dahilan ng di napigilan na pagtango ng sinasakmal niyang kargada nito.

“Tuwid ka nga talagang barako, Tito! Nalilibugan ka talaga sa mga suso!”
Manghang wika ni August sa isipan, kita niya kung paano manlaki ang mga mata ng gwapong tiyuhin sa pagkamanghang dulot ng nakikitang pagkakalantad ng mga naglulusugang suso ni Angel, bagay na hindi nagdudulot sa kanya ng selos, bagkus ay lalo lamang nakakapagpanabik pa sa kanya sapagkat senyales ito na ang tiyuhing sinususo ay tuwid na barako.

Lalo siyang nagalak, at sa parehong pagkakataon ay nanabik, hindi maitanggi ang pagsipa sa kanya ng kilig lalo na ngayong kasalukuyang naglilibog ang tiyuhin sa natatanaw nito’y siya naman ay nagpapakasasa sa pagsuso sa matipuno nitong utong.

Lalo na niyang hindi bibigyan ito ng pagkakataong makabangon mula sa libog, kaya naman habang titig na titig ang namamanghang tiyuhin sa mga suso ng nobya ng bayaw nito, sinimulan na niyang ikinilos ang kanyang kanang kamay na mula sa simpleng paghimas lamang sa kargada nitong nakakubli pa sa loob ng brief nito ay inumpisahan na niya itong ganap na ipasok, dahilan upang tuluyang dumampi sa kanyang palad ang mainit-init at nanlalagkit sa pawis na balat ng kargada nito, ngunit higit pa doon ang kanyang ikinamangha, sapagkat tila ba sumakmal siya ng isang regular na bote ng mineral sa taba nito at talaga namang mala-bakal na sa pagkatigas.

Gawa ng panghihimasok ng kanyang kanang kamay sa naturang brief at ganap na pagsakmal sa naninigas na kargada ng tiyuhin ay kita niyang muli itong napalingon sa kanya, subalit imbes na matakot ay binigyan niya lamang ito ng mapang-akit na tingin at nakalolokong ngisi, kaya naman panibagong uri ng pagkabigla mula sa walang kibong tiyuhin ang kanyang nasaksihan sa mga mata nitong nalilito pa rin sa pagkabigla at libog.

Batid niyang hindi na makakatanggi pa ang tiyuhin, at batid niyang hindi na ito makakapgsalita pa upang suwayin siya, kaya naman magagawa niya ano mang nais niyang hawakan, abutin at sakmalin sa katawan nito kahit pa ang pinakamaselan nitong sandata.

Si Ramil ay lalong nabigla sa ginawa ng pamangkin, na bukod sa patuloy nitong pagsuso sa kanyang kanang utong ay ngayo’y ipinasok pa ang isang kamay sa kanyang brief at sinimulang sakmalin ang kanyang kargada, dahilan upang dumapo sa kanya ang isang bugso ng panibagong pagkabigla at hiya. Hindi niya maiwasang manlumo ngayong sinakmal na ng kanyang pamangkin ang kanyang kargada at tigas na tigas na ito, malinaw na napagtanto ng pamangkin na nalilibugan siya sa natatanggap niya ritong pagromansa maging sa natatanaw na maiinit na eksena sa labas.

Nais man niya itong muling suwayin o pagbawalan, ngunit batid niyang wala siyang magagawa, hindi siya makapagbitaw ng anumang salita, ni hindi maikilos ang mga kamay na ang isa’y kapit na kapit sa bakal na tubong sabitan ng hanger, habang ang isa naman’y patuloy na hawak-hawak ang pinto ng pinagkukublian nilang kabinet upang maipanatili itong nakasara, kaya naman sadyang wala siyang magawa upang mapigilan ang makulit na pagromansa ng pamangkin.

Kita rin niyang sadyang walang makikitang pagkatinag sa pamangkin, dahil sa kabila ng sumusuway niya ritong pagtitig ay tanging nakalolokong ngisi at mapang-akit na tingin lamang ang tugon na ibinato sa kanya nito, malinaw na hindi natatakot sa ginagawa nito sapagkat batid na nito marahil na ito ang may kontrol sa sitwasyon, at siya ay tila estatwa lamang na nakadisenyo at nakaposisyon upang tumanggap ng anumang uri ng pagromansang ipatatamasa nito.

“Tangina mo August! Talagang tinyempo mo pa sa ganitong sitwasyon! Na bukod sa hindi ako makagalaw ay nakalilibog pa ang natatanaw ko! Ugh!”
Tanging naisambit niya sa isipan mula sa tila nagkataong pagromansa sa kanya ng pamangkin at sa parehong pagkakataon ay natatanaw niya ang nag-iinit na tagpo sa pagitan ng magaksintahan sa kama.

“Tsuupp…slckk—tspp!”
Patuloy si Kristof sa pakikipaglaplapan sa malalambot na labi ng nobya, kaya naman dinig na dinig rin ang pagtatampisawan ng kanilang mga bibig sa isa’t-isa.

Hindi niya maitanggi, hinanap-hanap rin niya kahit paano ang init ng kanyang nobya, lalo na ang halik ng mga labi nitong likas na malalambot at malumanay. Subalit sa kabila ng patuloy niya ritong paglasap, ang agresibo niyang pagromansa’y hindi pangunahing hanggad ang makapagpadaloy ng sensasyon sa nobya, bakus ay ang mapanabik ang matipunong bayaw na si Ramil na batid niyang kasalukuyang nanonood sa kanila.

Batid niyang tigang na tigang na sa babae nag bayaw lalo pa’t buntis ang asawa nito at hindi ito nakakatira, kaya naman sadya niyang pinatulan ang pakikipagromansahang ito sa nobya upang mas mapatakam ang bayaw.

Sadya rin niyang hinubaran ng blusa si Angel nang sa gayon ay maisiwalat sa paningin ng bayaw ang mga naglulusugan nitong suso, bagay na batid niyang tuluyang magpapainit rito sa pananabik lalo pa’t batid niyang di hamak na nabitin ang bayaw sa kanyang pagromansa kanina.

“Hehe, alam kong nabitin ka sa pagromansa ko sayo kanina, Kuya! Kaya’t mas lalo kitang bibitinin—mas lalo kitang pananabikin, titiyakin kong maglalaway ka sa loob ng pinagkukublian mong kabinet na yan habang pinagmamasdan mo kung paano ako magromansa ng isang dalaga!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan, di maiwasang matuwa sa kanyang nakalolokong plano—ang panabikin ng husto ang bayaw na batid niyang nanonood sa kanila sa kasalukuyan.

Sa kaisipang ito, sinimulan ni Kristof na mas maging agresibo, desidido niyang mas mapaglaway ang nanonood na bayaw, kaya naman hindi na siya nakapaghintay pa’t sinimulan nang hinubad ang suot na bra ng nobya, dahilan upang tuluyang lumantad ang mga suso nitong di maitatangging malulusog. Kasunod nito, ang kanyang bibig mula sa paghalik lamang sa bibig ng nobya ay sinimulan niyang pagapangin pababa, hinimod ang makinis at napakabango nitong leeg hanggang sa dumausdos ang kanyang paghalik sa kanan nitong suso na agad niyang pinunterya ang utong.

“Ughh---aahmmm…” Napatingalang halinghing ni Angel sabay napapikit, hindi maiwasang lumaganap ang kakaibang init sa kanyang katawan lalo na ngayong ang mala-hurno sa init na bibig ng nobyo ay nagsimula nang ganap na lumamon sa kanyang suso, bagay na di niya maiwasang hanap-hanapin lalo pa’t sadyang mahusay ang nobyo sa pagsuso, damang-dama niya ang pagka-agresibo nito’t pagkamaskulado.

Napahawak na lamang siya’t napasabunot sa may kabahaan nitong buhok na dama niyang namamawis na rin, habang buong loob na iniaalay sa sumasagpang nitong bibig ang kanyang kanang dibdib.

Lalong natameme si Ramil sa natutunghayan. Kita niya kung paano lumantad ang naglulusugang suso ng dalagang nobya ng bayaw, at talaga namang di maiwasang sumipa sa kanya ang libog lalo pa’t sadyang napakaganda at napakasexy ni Angel, at lalo na ngayong nakikita itong sinisimulan nang susuhin ng morenong bayaw.

Hindi niya maiwasang maguluhan, hindi niya mabatid kung bakit ito ginagawa ng bayaw—ang hindi lamang basta romansahin ang nobya nito, kundi lantaran itong hubaran at ipangalandakan ang mga suso gayong alam niyang batid ng bayaw na narito siya’t nagtatago sa loob ng kabinet nito, at batid rin niyang di lingid sa bayaw na may mga siwang ang pinto ng kabinet na ito kung saan niya nasisilip ang mga kaganapan, kaya naman hindi niya maiwasang maisip kung sinasadya ba talaga ng bayaw na lantarang romansahin ang nobya upang masilayan niya ito.

“Tangina mo Yaw, nililibog mo ba talaga ako? Gusto mo ba talaga akong maglaway rito?”
Tanging naiwika niya sa sarili, hindi maiwasang manakam ng husto sa nasisilayang pagkalantad ng malulusog na suso ng nobya ng bayaw na ngayo’y kita niyang kasalukuyan pa nitong sinususo.

Isa pa’y lalong di maiwasang manuot sa kanya ang init ng sensasyon, lalo na ngayong kasabay ng nasisilayang napakaiinit na eksena ay sumasabay pa ang walang hintong pagsuso naman ng binatilyong pamangking si August sa kanyang kanang utong.

Kita ni August na abala pa rin ang tiyuhing si Ramil sa pagtitig sa mga kaganapan sa kama, bagay na kanyang ring naaaninag sa gilid ng kanyang mga mata at batid niyang kasalukuyan nang nakalantad ang naglulusugang mga suso ng nobya ng tiyuhing si Kristof na ngayo’y sinususo pa nito, bagay na batid niyang lubha nang nakakapagpatakam sa tiyuhing si Ramil, kaya naman batid rin niyang lalo pang tumataas ang antas ng init sa katawan nito—init na kanya namang nais lalong samantalahin upang mas mapabangon pa ang libog sa katawan nito at tuluyan nang bumigay sa ipinagkakaloob niyang serbisyo.

Kaya naman habang abala ang tiyuhin sa pagtitig sa pagroromansahan ng magkasintahan sa kama, sinimulan na niyang inilipat ang pagsuso mula sa kanan patungo sa kaliwang utong nito, kaya naman muli’y panibagong pagkasariwa ng maalat-alat ngunit siksik sa lasang barakong utong ang nalasahan ng kanyang hayok na bibig.

Kita niyang napasinghap ang tiyuhin mula sa paglipat at pagdapo ng kanyang bibig sa kaliwa nitong utong, at kita niyang napalalim rin ang hininga nito, subalit sa kanyang pagkagulat ay kita niyang ni hindi na siya nilingon pa nito, bagkus ay tutok na tutok pa rin ang mga mata nito sa nakikitang tanawin sa labas ng mga siwang—at batid niyang hindi lamang ang pagromansa ng tiyuhing si Kristof ang tinititigan nito, kundi lalo na ang mga naglulusugang suso ni Angel na ngayo’y mala-gelatin pang umaalon.

“Tangina! Lalaki ka nga talaga Tito! Ni hindi na maalis yang tingin mo sa mga suso ni Tita Angel!”
Wika ni August sa isipan, di maiwasang mamangha sa pagkatuwid ng tiyuhing tuksong-tukso sa nasisilayang mga suso ng ibang babae.

“Puwes! Wala akong pakielam kung nananabik ka sa mga susong yan, basta ako ay sasamantalahin ko’t sisimutan ko naman ng sustasya itong mga barako mong utong! Hehe!”
Ngisi niyang wika sa isipan, hindi rin maiwasang matuwa na makitang nananakam ang tiyuhin sa pagtitig sa isang pares ng suso ng isang dalaga habang siya ay nagpapakasasa sa pagsuso sa kaliwa nitong utong.

Patuloy niyang tahimik subalit mahusay na sinuso ang naturang kaliwang utong ng tiyuhin, at talaga namang napapapikit siya sa angkin nitong linamnam, lasap niya ang nanuot ritong maasim-asim na pawis na naghahalo sa natural na alat nitong lasa, kaya naman literal siyang halos mahipnotismo sa kakaiba nitong sarap.

Habang abalang nilalasap ang kaliwang utong ng matipunong tiyuhin, ang kanyang kaliwang kamay mula sa paghaplos sa malapad nitong likuran ay sinimulan na niyang pagapangin pababa hanggang sa mahaplos niya ang may kaumbukang mga pisngi ng barako nitong puwet sa likuran na ngayo’y kasalukuyan pa ring naikukubli ng tela ng suot nitong brief, habang ang kanyang kanang kamay naman na kanina’y nakasakmal lamang sa tigas na tigas nang kargada nito ay sinimulan na niyang ikilos at marahang salsalin ang nagwawala ritong sawa.

Dama niyang muling lumalim ang paghinga ng tiyuhin, subalit muli’y hindi na siya nilingon—hindi na siya nito binigyan pa ng pagsuway na titig, bagkus ay tila hinahayaan na lamang siya niro at binibigyang laya sa nais niyang gawin sa katawan nito, marahil ay batid rin nitong wala itong magagawa kundi tanggapin ang kanyang pagromansa.

“Sige lang Tito, magpakatakam ka sa pagtitig mo sa babaeng yan, at ako naman ay magpapakasasa sa pamilyado mong katawan! Hehe!”
Ngising wika ni August sa isipan, sabay lalong pinaghusay ang kanyang pagsuso sa kaliwang utong ng tiyuhin na sinabayan pa ng pagsalsal sa mala-delata sa taba nitong kargada at paglamas sa maskulado nitong puwet na magpahanggang sa ngayo’y kapwa naikukubli pa rin ng suot nitong brief.

“Ughh---aaghh!” Patuloy ng napatitingalang ungol ni Angel, patuloy siyang napasasabunot sa may kahabaan at namamasa na sa pawis na buhok ng nobyo na patuloy sa pagsuso sa kanyang kanang utong, habang ang kanan nitong palad ay patuloy sa paglamas naman sa kanyang kaliwang suso, dahilan upang patuloy niyang matamasa ang init ng ipinaglilingkod nitong serbisyo.

Hindi niya maitanggi, lubha niyang hinanap-hanap ang ganito kahusay na pagromansa ng nobyo—isang aspetong hindi niya rito maiwan-iwan kahit paminsan-minsa’y sadyang nasasagad ang kanyang pasensya sa pabago-bago nitong ugali at pagiging bugnutin.

Patuloy si Kristof sa walang modong pagsuso sa kanang dibdib ng nobya, habang patuloy rin ang kanyang kanang kamay sa paglamas sa kaliwa nitong suso, kaya naman dinig rin niya ang di mapigilang paghalinghing ng nobya na batid niyang dulot ng kanyang mahusay na pagromansa. Subalit sa kanyang loob ay hindi lamang niya ginagawa ito upang marinig ang mga ungol ng nobya, bagkus ay sadya niya itong ginagawa upang mapanabik ang bayaw na batid niyang patuloy na sumasaksi sa kanilang nag-iinit na sandali.

“Sige lang Kuya Ram, pagmasdan mo kung paano masarapan ang nobya ko sa pagromansa ko! Pakinggap mo kung paano siya humalinghing sa sarap habang nilalamon at nilalamas ko ang mga suso niya—bagay na batid kong matagal-tagal mo nang hindi nagagawa sa asawa mo! Hehe!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan, wari ba’y inuuyam ang bayaw. Batid niyang tigang na tigang na ang bayaw sa buntis nitong asawa, kaya naman hindi man niya nakikita ay batid niyang kasalukuyan nang naglalaway sa pagnanasa ang bayaw sa mga nasasaksihan.

Batid man ni Kristof na lubha nang nakakapagpatakam sa bayaw ang ginagawa niyang pagsuso’t paglamas sa mga dibdib ng nobya ay hindi pa siya nasasapat, desidido niyang lubhang manakam ang bayaw sa panonood sa kanila, nais niyang lubusan nitong hindi mapigilan ang libog habang nagkukubli sa loob ng kanyang kabinet.

Kaya naman, habang abala niyang sinususo ang kanang dibdib ng nobya, at habang abalang nilalamas ng kanyang kanang kamay ang kaliwa nitong dibdib ay sinimulan naman ng bakante niyang kaliwang kamay na tanggalin ang pagkakabutones ng suot na pantalon ng nobya, sunod na ibinaba ang zipper nito, at wala na siyang sinayang pa na pagkakataon at agad na niyang ipinasok ang naturang palad sa loob ng pantalon nito at sinimulan kamayin ang naka-panty na talaba ng nobya, bagay na batid niyang lalong magpapalaway sa nanonood na bayaw.

“Ughh---aaghh!”
Dinig ni Ramil na babaeng ungol ni Angel, bagay na di maiwasang makapanpatitig pa lalo sa kanya sa mga nasisilayan. Kita niya kung paano tumingala’t humalinghing ang dalaga mula sa nakakapanlaway na pagsuso ng bayaw na si Kristof sa kanan nitong utong, sa pagmalas nito sa kaliwa nitong suso, at higit sa lahat ay ang pagsisimulang panghihimasok pa ng isang kamay ng bayaw sa loob ng pantalon nito at sinimulang kamayin ang puke nito mula sa loob ng naturang pantalon.

“Putang ina! Ang sarap!”
Mangha niyang wika sa sarili, hindi maiwasang lubhang manakam sa nasisilayang pagkamay ng morenong palad ng bayaw sa nakakubling puke ng dalaga.

Muling nanumbalik sa kanya ang pakiramdam, kung gaano kasarap ang kumamay ng isang puke, kung gaano kasarap ang lumamon at lumamas ng mga suso, bagay na matagal-tagal na niyang hindi nagagawa sa sariling kabiyak, ngunit ngayo’y harapang isinasadula ng bayaw, kaya naman hindi mapigilang lubhang sumipa sa kanya ang init, lalo pa’t sa kasalukuyan ay patuloy ang pamangking si August sa pagromansa’t pagsuso rin sa kanyang kaliwang utong, bagay na sa bawat sandali’y lalong nagpapataas pa ng antas ng di niya mapigilang libog na siyang patuloy namang nagpapa-igting pa sa namumugto na niyang kargada sa loob ng kanyang brief na ngayo’y patuloy na marahang sinsalsal pa ng isang kamay ng pamangkin.

“Tangina mo August! Kung yan ang gusto mo, kung yan ang desidido mong gawin sa katawan ko’y hindi na kita pipigilan pa! Bahala ka nang magpakasasa sa katawan kong mokong ka! Uggh!”
Nasambit na lamang niya sa isipan mula sa walang papigil na pagromansa ng pamangkin sa kanyang katawan.

Dama niya ang patuloy na pagsuso nito sa kanyang kaliwang utong, bagay na patuloy na nagpapadaloy sa kanya ng sensasyon, habang di rin maiwasang mangibabaw ng marahan nitong pagsalsal sa tigas na tigas na niyang kargada na hindi pa rin nito pinakakawalan sa loob ng kanyang brief, ito’y habang ang isa nitong kamay ay patuloy sa paghipo sa maumbok na mga pisngi ng kanyang puwet.

Patuloy na lamang niyang pinanood ang makamundong pagromansa ng bayaw sa napaka-sexy na katawan ng nobya nito, hindi na inintindi pa ang pagromansa sa kanya ng pamangking si August, bagkus ay tuluyan na lamang siyang nagpaubaya, lalo pa’t wala na rin siyang kakayahang atrasan pa ang alok ng libog sa ganitong pagkakataon.

Habang patuloy siya sa detalyadong pagtitig sa magkasintahan sa kama, kita niyang hinintuan ng bayaw ang pagsuso sa kanang utong ng nobya nitong si Angel, bagkus ay mabilis nitong inilipat ang paglamon sa kaliwa nitong suso, at ang kanan nitong barakong kamay na mula na nakapasok sa loob ng pantalon nito’t sumasalat ay nakita niyang nagsimula na nitong ganap na ipinasok sa loob ng panty nito at sinimulang kamayin ang naturang puke, bagay na kita niyang lalong nakapagpa-alulong sa dalaga sa di maitangging sarap, bagay na tila lalo namang nakapagpanlaway pa sa kanya bilang manonood.

“Putang ina! Ang sarap mo Angel—ugh!”
Libog niyang sambit sa isipan, patuloy na namamangha sa napakahusay na pagromansa ng bayaw sa nobya, lalo na ngayong kita niyang ganap nang kinakamay ng barako nitong palad ang nakakubling puke ng ng dalaga.
“Sige pa Yaw, tanginahh! Paungulin mo paah—ugh!”

Matapos ang ilang sandaling pagsuso’y lubha nang nasimot ni August ang sustansya ng kaliwang utong ng tiyuhin, subalit kita niyang patuloy pa rin itong walang lingon sa kanya, tila ba hindi na siya pansin nito at kita niyang tutok na tutok pa rin ito sa nasisilayang eksena ng magkasintahan sa kama.

Di maiwasang mapalingon ni August sa naturang eksena, at kita niyang ang kanina’y paglamon ng tiyuhing si Kristof sa kanang suso ng nobya ay ngayo’y nasa kaliwa na, habang ang kanina’y pagkamay lamang ng isa nitong kamay sa labas ng panty nito’y ngayo’y kita niyang ganap nang nakapasok, kaya naman kita rin niya kung paano mapatingala sa halinghing ang dalaga na di maitatangging nasasarapan ng husto sa pagromansa ng nobyo nito.

“Kaya naman pala titig na titig, puke na pala ang pinupunterya!”
Napailing na wika na lamang ni August sa isipan sa nakikitang pagkakatitig ng matipunong tiyuhin sa eksena.

Gayon man, batid naman niyang tuwid na lalaki ang tiyuhin kaya naman alam niyang normal lamang sa kahit sinong barako ang mapako ang tingin lalo na sa ganitong uri ng tagpo kung saan harap-harapan nitong nakikitang kinakamay ang puke ng isang magandang dalaga, bagay na batid niyang lubhang nakakapagpatakam rito sa pananabik.

Subalit hindi naman siya magpapatalo, hindi siya papayag na buong makuha ng naturang eksena ang atensyon ng tiyuhing pinagsisilbihan, kaya naman sa paghinto ng kanyang pagsuso sa kaliwa nitong utong ay sunod niyang ipinagapang pababa ang kanyang paghalik sa umbok ng mala-bulubundukin nitong abs sa tiyan na kita niyang patuloy na nangingintab sa natural ritong pawis.

“Tangina! ang titigas pala talaga ng mga ito!”
Mangha niyang wika sa isipan, hindi lubos maisip na hindi lamang sa tingin mala-batu-bato ang mga abs ng tiyuhin, kundi aktwal talaga matitigas.

Lalo siyang nasabik, kaya naman ipinagpatuloy na niya ang isa-isang pagsabsab sa mga ito, dinila, hinagod at hinimay ng kanyang bibig ang bawat himaymay ng hilya sa pagitan ng mga ito, walang pinalagpas na pawis sa bawat kasusl-sulukan at talagang sinimod ng kanyang hayok na bibig, kaya naman lasap na lasap niya ang maasim-asim subalit napakalinamnam nitong sustansya na sadyang kakaiba ang lasa.

“Putang ina! Ang sarap pala talaga ng ama ng kambal kong mga pinsan!”
Manghang wika niya sa isipan, di maitatanggi ang galak ngayong natatamasa ang matipunong katawan ng ama ng kanyang mga pinsan.

Matapos ang ilang sandali niyang pagsimot sa bawat nanuot na sustansya sa umpok ng mga abs ng tiyuhin ay hindi na niya namalayan ang sariling tahimik na palang napaluhod, dahilan upang tumapat ang kanyang ulo sa lebel ng kargada ng tiyuhin na kita niyang bakat na bakat na sa tela ng pinagkukublian nitong brief.

Hindi niya maiwasang mapangisi, kita niya kung paano humulma sa naturang tela ang mala-helmet ntiong ulo, at talaga namang kita niya ang ga-tuldok ritong pamamasa, malinaw na nagsusuka na ng paunang katas ang nagwawala nitong kargada mula sa libog na nararamdaman hindi lamang sa kanyang pagromansa, kundi maging sa patuloy na makamundong eksenang nasisilayan nito sa labas ng mga siwang.

Hindi niya maiwasang lubhang manabik, bagamat hindi na ito ang unang beses niyang makita ang kargada ng tiyuhin tulog man o gising ay hindi niya maiwasang masabik na makita ito ng aktwal at tutukan, at lalo siyang hindi makapaghintay na makita ito sa libog na libog nitong anyo, na naglalaway sa pauna nitong katas dulot ng kalibugan.

Kaya naman wala na siyang inaksaya pang pagkakataon, marahan ngunit mahigpit niyang ikinapit ang mga kamay sa magkabilaang garter ng suot nitong brief na siyang tanging nananatiling saplot nito sa katawan. Hindi na siya nag-alinlangan pa, sunod na niya itong hinila pababa, dahilan upang hindi lamang lumantad sa kanyang mga mata ang pinakahahangad na kargada, dahil sa sobrang tigas nito ay sa akto niyang pagbaba sa kumukubli ritong brief ay pa-pitik itong kumampay dahilan upang sumampal ito sa kanyang mukha, at dahil naglalaway na ito sa paunang katas ay talaga namang dumampi pa sa kanyang pisngi ang malagkit at napakalinaw nitong paunang likido.

Di naiwasang mapalingon ni Ramil nang maramdaman ang paghubad ng pamangkin sa kanyang suot na brief, dahilan upang kumawala ang di hamak na galit na galit na niyang burat na kita niyang pa-kampay na sumampal pa sa nakaluhod nitong mukha, at gawa ng lubhang paglalaway na sa paunang katas ng kanyang kargada ay kita pa niya ang pagdampi ng naturang likido sa pisngi nito, bagay na di maiwasang makapagpangisi sa kanya.

“Ayan! Gusto mo yang burat na yan diba? Hehe!”
Ngisi niyang wika sa isipan sa nakitang pagsampal ng kanyang mahabang burat sa binatilyong mukha ng anak ng bayaw, maging ang pagdampi ng malinaw nitong likido sa balat nito.

Lubhang nanlaki ang mga mata ni August sa nakita, batid niyang simula’t sapul nang makita niya ang kargada ng tiyuhin ay may angking laki na talaga ito, subalit halos malaglag ang kanyang panga ngayong aktwal at malapitan niya itong makita—ngayong pulgada na lamang ang distansya nito sa kanya, hindi lamang malaki, kundi sadyang dambuhala pala ang burat na ito sa malapitan.

Kita niya kung gaano mamaga ang makintab at mala-kabute nitong ulo na talaga namang naglalaway na sa malinaw at napakalapot na paunang katas, ang haba nitong pakiwari niya’y nasa pitong pulgada na, at ang taba nito’y literal na kasintaba ng tipikal na bote ng mineral, habang ang kulay nito’y bahagyang mas maitim kesa sa natural na kayumangging kutis ng tiyuhin.

Gawa rin ng kanyang distansya rito ay talaga namang sumipa sa kanyang ilong ang natural nitong halimuyak, bagay na kaun-unahan niyang masamyo. Nauna na niyang nalanghap ang halimuyak ng binatilyong burat ng kambal na anak ng tiyuhin—sina Jaeden at Haeden, na kahit pawisan noo’y amoy niya ang pagkasariwa, subalit sadyang kakaiba pala ang samyo ng kargada ng ama ng mga ito, dahil higit na mas matapang at sumisipa ang halimuyak, tila amoy ng nakulob na pawis na nahalo sa natural na samyo ng adulto’t pamilyadong burat, sadyang nakakahipnotismo ang halimuyak.

Malapitan rin niyang nasilayan ang mga bulbol rito, na hindi naman ganoon kakapalan subalit sadyang kaakit-akit, habang ang mga bayag ntio’y tila akmang-akma lamang para sa isang barakong kargada—hindi kalakihan ngunit hindi rin kaliitan, at higit sa lahat ay hindi nanlalawlaw.

“Diyos ko! Napakahalimaw pala talaga ng burat ni Tito! Pero napakagwapo rin!”
Manghang wika ni August sa isipan, hindi makapaniwalang malapitan na niyang nasisilayan at nasasamyo ang pinakapapangarap na burat ng matipunong ama ng kanyang mga pinsan. Kita niya kung gaano ito ka-dambuhala, at kita niya kung gaano ito kagwapo at kamaskulado, at sa parehong pagkakataon ay nasasamyo niya kung gaano kalakas ang adulto nitong halimuyak.

Sinimulan niya itong hawakan gamit ang kanyang kanang palad, lalo siyang namangha, sapagkat halos hindi na magtagpo ang kanyang mga daliri sa labis nitong katabaan, habang dama niya ang nakapapaso nitong init, tila isang laman na bagong hain mula sa pugon, senyales ng nanggagalit nitong libog.

“Putang ina! Mali ata ako ng burat na hinamon! Mali ata ang burat na ginising ko ang libog!”
May pangambang naisambit na lamang ni August sa isipan, hindi pa rin makapaniwalang ganito kahalimaw ang ginising niyang sawa ng pamilyadong tiyuhin.

“Ngayo’y hindi na ako nagtataka kung paano nababaliw sayo si Tito Kristof, kung paano siya umalulong sa pagbayo mo! Ga-troso ba naman pala itong burat na ito!”
Dagdag pa niyang manghang wika sa isipan habang patuloy na sakmal-sakmal ang tumatangu-tango pa sa tigas na higanteng kargada.

Gayon man, nakakatakot man sa laki ang nakahaing kargada ng tiyuhin, hindi maitatanggi ni August ang labis na pananabik, tila ba ang ganitong burat ay sadyang ginawa upang susuhin, upang romansahin, at higit sa lahat ay upang sambahin. Wari bang ang ganitong burat ay sadyang dinesensyo upang mangwasak, mangbarubal at manglagari ng kahit anumang maseselan na butas.

“Tangina! Kung gayon pala eh tiyak na wasak na wasak at napakaluwag na ni Tita Ema?”
Wika pa niya sa isipan, hindi lubos maisip kung gaano na napaluwag ng ganito kahiganteng kargada ng tiyuhin ang lagusan ng kanyang Tita Ema na di hamak na naka-ilang beses nang nabarena ng kargadang ito.

“Di bale, hindi na mahalaga kung gaano na kalaki ang napinsala ng burat na ito sa lagusan ni Tita, maging sa kung gaano na nito napaluwag ang tumbong ni Tito Kristof, wala na akong pakielam sa kung ilang butas na ang nawarak ng burat na ito, dahil ang mahalaga ay hawak ko na ito sa kasalukuyan, at hindi ko na palalagpasin pa ang pagkakataon na malasahan ito’t masuso! Hehe!”
Lubhang pananabik niyang wika sa isipan, hindi na maitanggi ang pag-aasam na matamasa ang linamnam at lasa ng pinakapapangarap na kargada.

Napangisi si Ramil, kita niya kung paano mamilog ang mga mata ng pamangkin sa pagkamangha sa kanyang kargada. Kita niyang nakasakmal rito ang kanan nitong palad, bagay na batid niyang nagpapadama sa katabaan nito sa kasalukuyan, at batid man niyang mali lalo pa’t bukod sa lalaki ito ay pamangkin pa niya ito’y hindi niya mawari subalit hindi niya maiwasang magalak ngayong nakikita ang pagkamangha nito sa kanyang kargada, at sa parehong pagkakataon ay hindi maiwasang manabik na maipagkaloob rito ang lasa nito.

“Tangina mong bata ka, napakagwapo mo pa man din, habulin ng mga dalagita dito sa baryo at mahusay magbasketball, pero ngayo’y ganyang manakam ang mga mata mo sa isang higanteng burat!”
Wika ni Ramil sa isipan, hindi mawari kung manghihinayang o matutuwa sa nananakam na pamangkin sa kanyang nakahaing burat. Pero di niya maitanggi, maski siya’y tila nawawala na sa katinuan at tila ba nasasabik na ring madama kung paano sumuso sa kanyang burat ang isang gwapong binatilyo.

Hindi niya napansin kung gaano katagal ang pagkakatitig niya sa nakaluhod na pamangkin, subalit nang malingon siya muli sa mga siwang ay lakigng gulat niya nang makitang tanging ang kulay rosas na panty na lamang ang naiwang nakasuot sa katawan ng nobya ng bayaw, subalit lalo siyang nagulat nang makitang walang kaabog-abog na hinila pababa ng morenong mga kamay ng bayaw ang naturang panty, dahilan upang tuluyang lumantad sa kanya ang buong kahubdan ng dalaga.

Gawa ng pagkakatalikod ng dalaga mula sa kanyang anggulo ay agad tumambad sa kanyang paningin ang balingkinitan nitong katawan, manipis ang bewang nito subalit ang higit na nakapagpanlaki ng kanyang mga mata ay ang lumantad nitong puwetan na talaga namang napakakinis at may kaputian rin.

“Putang ina mo Yaw! Talagang ilalantad mo sa mga mata ko ang kahubdan ng nobya mo?”
Hindi niya makapaniwalang wika sa isipan, hindi makapaniwalang nagagawang ilantad ng bayaw sa kanyang harapan ang kahubdan ng sarili nitong nobya.

Subalit hindi pa siya nakababawi mula sa pagkagulat nang halos malaglagan siya ng panga sa sumunod na nakita. Kita niyang mula sa pagkakatayo ni Angel ay sinimulan siya nitong pinatuwad ng nobyong si Kristof, at dahil kasalukuyan itong nakatalikod sa kanya ay sa pagtuwad nito’y lantarang sumiwalat sa kanyang paningin ang maselan nitong puke, bagay na halos makapagpaluwa ng kanyang mga mata sa naghalong pagkabigla at tuwa.

Napatitig siya ng husto. Kita niyang nakatuwad na ang dalaga, kung saan ang mga kamay nito’y pumatong sa kama at sinimulang ilebel ang mukha sa morenong kargada ng bayaw na ngayo’y sinimulan na nitong inilabas na kita niyang tirik na tirik na sa katigasan.

“Putang ina mo Yaw! Ganitong anggulo talaga ang ihaharap mo sakin? Talagang ilalantad mo sakin ang puke ng nobya mo?”
Hindi niya makapaniwalang wika sa isipan, patuloy na hindi halos makunbinseng nagagawa ito ng kanyang bayaw, bagay na hindi niya batid kung sinasadya ba nitong gawin upang manlaway siya sa pananakam lalo pa’t batid niyang hindi lingid sa bayaw ang pagkatigang niya sa puke.

Napatitig siya ng husto sa puke ng dalaga, at kita niya ang kakinisan nito, ang mamula-mula nitong kutis at higit sa lahat ay ang di maitatanggi nitong kasikipan, malinaw na hindi gaanong nababayo ng burat ng nobyo nito, kaya naman hindi maiwasang lalong sumipa ang panibagong antas ng pananabik sa kanya, dahilan upang di mapigilang mapatango muli ang naglalaway niyang kargada.

Sa kabila ng abalang pagtitig, pagmasid at pagdetalye ni August sa hawak na gahiganteng kargada ng kanyang kanang kamay ay nagulat siya sa biglaan nitong pagtango, tila ba lalo pang umiigting ang tigas nito kahit malinaw na itong nakasagad sa katigasan, kaya naman di niya maiwasang mapalingon muli sa tiyuhin kung saan kita niyang muli nang nakatitig sa eksena sa labas ng mga siwang, at doon ay inilingon rin niya ang tingin at di maiwasang magulat nang tumambad sa kanyang paningin ang harapang anggulo ng nakatuwad na puke ng nobya ng tiyuhin, habang kita niya ang tiyuhing si Kristof na sinisimulan namang ipasubo ang moreno’t tigas na tigas nitong kargada sa bunganga ng nakatuwad na nobya.

Hindi niya maiwasang mabigla, alam niya, batid ng tiyuhing si Kristof na dito sa kabinet na ito nagkukubli ang bayaw nitong si Ramil, at alam niyang hindi rin lingid sa kaalamn ng tiyuhing si Kristof na may mga pahabang siwang ang pinto ng kabinet na ito na maaaring makapagpatanaw sa mga ito sa isinasagawang eksena sa kama, kaya naman hindi niya maiwasang maisip kung sinasadya na ba ng tiyuhing si Kristof na gawin ang mga ito ng harapan, lalo na ngayong tila sadyang ini-anggulo pa nito ang pagkakaharap ng puke ng nakatuwad nitong nobya sa kanilang kinaroronan kung saan batid nitong nasisilayan ito ng bayaw nitong si Ramil.

“Tangina! Iba rin palang magpatakam si Tito Kristof, kaya naman pala lubha nang nanlalaway sa libog itong tumatangong burat ni Tito Ramil!”
Wika ni August sa isipan, tila ba nahinuha nang sinasadya ng tiyuhing si Kristof na ipangalandakan ang kahubdan ng nobya nitong si Angel sa paningin ni Ramil. Lingid nga lamang sa tiyuhing si Kristof na hindi lamang si Ramil ang kasalukuyang nakakasaksi sa lahat ng ito, kundi maging siya mismo.

“Di bale, Tito”
Wika naman ni August sa isipan, sabay muling titig sa abalang nananabik na tiyuhin. ”
Hindi ko hahayaang basta lamang maglaway sa libog itong burat mo, dahil ako na ang bahalang magbigay ligaya rito habang titig na titig ka diyan sa nakabalandrang puke ni Tita Angel! Hehe!”

Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras, hindi na nagpalipas ng anumang segundo, batid niyang ang ganitong naglalaway na burat ay hindi na pinaghihintay pa—hindi na binibitin pa sa pananakam, bagkus ay ito’y kailangang ituring bilang isang biyaya. Kaya naman wala na siyang pag-aalinlangan pa’t sinimulan nang ganap na ilapit ang bibig, buong-buo na sinubo ang namamasa sa paglalaway na mala-helmet na ulo ng halimaw na burat ng matipunong bayaw ng ama.

“Ughh---”
Di napigil na ungol sa isipan ni Ramil nang maramdaman ang biglaang pagsubo ng mainit-init ngunit napakabasang bibig sa ulo ng kanyang kargada, at paglingon niya’y kita niyang nakapikit na ang nakaluhod na pamangkin, hawak-hawak sa kanang palad nito ang katawan ng tindig na tindig niyang kargada’t kasalukuyan nang nilalamon ang namamaga nitong ulo. Sa kanyang pagkabala sa pagtitig sa nakasiwalat na puke ng nobya ng bayaw ay hindi na niya namalayan ang walang paalam na paglamon ng pamangking nakaluhod sa kanyang harapan.

Kita niyang sarap na sarap ito, at talaga namang mababasa sa nakapikit nitong mga mata ang pagtamasa sa lasa ng mala-kabuteng ulo ng kanyang kargada kung saan dama pa niya ang napakadulas nitong dila na pumupunas na nagsisilabasan niyang paunang katas—walang kaarte-arte itong tinatanggap.

“Putang ina mo August! Hindi ako makapaniwalang sumusubo ka rin pala ng burat!”
Hindi makapaniwalang wika niya sa isipan, hindi lubos maisip na magagawa ng gwapong pamangkin ang lumamon ng isang burat, at higit sa lahat ay burat pa ng pamilyadong tulad niya na tiyuhin pa nito mismo.

Lalo pa siyang nabibigla, sapagkat kita niyang sarap na sarap pa’t tila lubhang tinatamasa ng pamangkin ang lasa ng mala-helmet na ulo ng kanyang kargada, kung saan kita niyang sa laki ng bilugin nitong ulo ay talaga namang swak na swak lamang ito upang ma-okupa ang makipot nitong bibig.

“Ugh---putaahh…sarap din palang lumamon ng batang to—hhm!”
Hindi pa niya maiwasang maiungol sa isipan, hindi na rin maiwasang mapapikit at madama ang hindi niya inaasahang husay ng pamangkin sa pagsuso sa ulo ng kanyang burat.

“Tanginaa…ang sarapp---manang-mana ka sa Tito Kristof mooh, ang sarap niyong sumubo—ughh!”
Patuloy niyang ulos sa isipan—mga ulos na kahit sa isipan ay hindi niya mapigilang mahaluan ng kanyang halinghing sa di maitatangging sarap ng naipadadamang sensasyon ng napakahusay na paglamon ng malaway at napakalambot na bunganga ng anak ng tigasing bayaw.

“Tangina mo August, ano na lamang iisipin ni Castor oras na malaman niyang lumalamon ka ng burat---ughh!”
Patuloy niyang ulos sa isipan, hindi maiwasang maisip kung ano na lamang ang maiisip ng marinong ama ng pamangkin oras na makita itong lumalamon hindi lamang ng isang burat, kundi ng pamilyadong burat pa mismo ng tiyuhin nito.

Gayon man, sa di niya mawaring dahilan, bukod sa literal na sensasyong naipadadaloy ng tahimik ngunit mahusay na pagsuso ng binatilyong bunganga ng pinsan ng mga anak sa namamgang ulo ng kanyang kargada’y hindi niya mawari subalit may kung anong karagdagang sensasyon ng pagiging dominante ang tila gumagapang sa kanyang sistema sa kaisipang ang kaisa-isang anak na lalaki ng tigasin, maskulado at kapwa barakong bayaw na si Castor ay nakaluhod ngayon sa kanya at sinasamba ng pagsubo ang pamilyado niyang burat—burat na nanlalaway mula sa natatanaw na eksena sa pagitan ng magkasintahan sa labas ng mga siwang.

“Ugh---sige lang…hhmm…susuhin mo Mahal—aaghh!”
Patuloy ng napatitingalang ungol ni Kristof, hindi niya maiwasang mapapikit habang patuloy na tinatamasa ang pagsubo sa kanyang morenong kargada ng napakagandang bunganga ng nakatuwad na nobya.

Patuloy ang mariing pagkakahawak ng kanyang kaliwang kamay sa kanan nitong pisngi, habang ang kanyang kanang kamay naman ay nakasabunot sa malalambot nitong buhok, ito’y habang patuloy ang kanyang balakang sa pag-indayog na tila sinasalubong ang umaatras-abante nitong bunganga.

Hindi niya maipaliwanag, subalit sadyang may kaakibat na kakaibang sarap ngayon ang sensasyong kanyang natatamasa, bagay na batid niyang hindi lamang dulot ng literal na sensasyong naipadadama ng makipot at nanlalaway na bibig ng sumusubong nobya, kundi higit pa rito’y may kung anong antas ng kilig ang kasalukuyang nananalaytay sa kanya sa katotohanang batid niya na aktwal na nasisilayan ng bayaw na si Ramil ang kanyang pagpapasuso sa napakagandang nobya.

Batid niyang kasalukuyan ngayong nagkukubli sa loob ng kanyang kabinet ang bayaw, at batid niyang kasalukuyan itong nakamasid mula sa mga siwang, detalyadong pinagmamasdan hindi lamang ang kanyang pagpapakanta ng burat ng nobya, kundi maging ang nakasiwalat nitong puke na sadya niyang iniharap sa anggulo ng naturang kabinet upang sadyang maipangalandakan sa bayaw na batid niyang uhaw sa babaeng laman, kaya naman hindi man niya nakikita’y batid niyang kasalukuyan nang nanakam ng husto ang bayaw, at hindi niya batid kung kasalukuyan na rin ba itong napapasalsal sa loob ng pinagkukubliang kabinet gawa ng di maitangging libog.

“Ugh—tangina mo Kuya Ram…hmmm, pagmasdan mo kung paano ako magpalamon ng burat sa isang napakagandang dalaga! Pagmasdan mo kung gaano kasariwa ang puke niyang nakaharap sayo—kung gaano ito nangungusap na malamon, bagay na batid kong matagal-tagal mo nang hindi nagagawa sa kapatid ko—sa buntis mong asawa—ughh!”
Gigil at puno ng pantasyang wika ni Kristof sa isipan, kahit na ang sensasyon ay literal na nagmumula sa naninilbihang bunganga ng nobya sa kanyang kargada’y ang laman ng kanyang isip at pantasya ay walang iba kundi ang nananabik at nanlalaway sa libog na imahe ng matipunong asawa ng kanyang kapatid.

Kahit batid na kasalukuyan nang nilalamon ng libog ang matipunong bayaw mula sa nasisilayan ay sadyang hindi pa nasasapat si Kristof, nais pa niyang higit na manabik ang bayaw at lalong maglaway sa libog. Kaya naman habang abala niyang pinalalamon ng burat ang nakatuwad na nobya ay sinimulan niyang tumayo sa kama, ito’y habang nananatiling mala-sanggol na sumususo ang kanyang nobya na tila patay-gutom na ayaw pakawalan ang kanyang burat, at nang ganap na siyang makatayo ay sinimulan naman niyang tumuwad pa-patong sa likuran ng nakatuwad na nobya, at gawa ng higit niyang tangkad kesa sa nobya ay matagumpay na naabot ng kanyang ulo ang nakatuwad na puwet nito, hinawakan niya ang mauumbok nitong pisngi gamit ang kanyang malalapad na mga kamay at sinimulang lalong ibuka, dahilan upang mas lumantad ang nagtatago nitong babaeng tumbong.

Sa kabilang banda, sa kabila ng abalang pagtamasa sa pagsubo ng pamangkin sa ulo ng kanyang kargada ay lalong namilog ang mga mata ni Ramil sa nakitang ginawa ng bayaw, kung saan habang nananatili nitong pinalalamon sa nakatuwad na nobya ang moreno nitong kargada’y sinimulan nitong pumatong sa likuran nito nang patuwad din, kung saan kita niyang naabot ng ulo nito ang hanggang sa nakatuwad na puwet ng nobya.

Kita niyang sunod na hinawakan ng mga moreno nitong mga kamay ang magkabilaang pisngi ng puwet ng nobya at sabay ang mga itong lalong ibinuka, at dahil kasalukuyan nakatapat sa kanya ang anggulo ng nakatuwad na dalaga ay talaga namang kita niya ang tuluyang pagsiwalat ng may kaliwanagan nitong babaeng tumbong sa itaas ng nakalantad nitong puke, bagay na di maiwasang lalong makapagpatakam sa kanya, at sa parehong pagkakataon ay makapagpatango muli sa barako niyang kargadang abala pa ring nilalamon ang ulo ng pamangkin.

“Hayop ka Kristof! Talagang nilalantad mo sa akin ang kasuluk-sulukan ng nobya mo!”
Manghang wika ni Ramil sa isipan, halos hindi pa rin mahinuha kung anong pumapasok sa isipan ng bayaw kung bakit nito halatang nilalantad sa kanyang paningin ang bawat kaselanan ng nobya nito, hindi niya mawari kung sadya ba siya nitong tinatakam at nais patayin sa libog.

Hindi pa siya nakababawi sa pagkabigla mula sa pagsiwalat na iyon ng tumbong ng dalaga ay muling halos malaglag ang kanyang mga panga nang makitang sinimulang idinukmo ng bayaw ang bibig nito sa naturang tumbong ng nobya at sinimulan itong nilapa.

“Sllkk---sllcckkk---sllrpp!”
Malalakas ang ingay ng ginawang gahamang paglamon ni Kristof sa nakatuwad na tumbong ng nobya, at talaga namang sadya niya itong ginagawa sa harapan ng anggulo ng nagkukubling bayaw, ito’y upang hindi lamang niya maipasaksi rito ang gahaman niyang pagromansa sa tumbong ng nobya, bagkus ay maiparinig pa rito ang nagagawang ingay ng kanyang dila’t bibig na nagtatampisaw rito.

Hindi mapigilang lalong sumipa ng mas mataas na antas ng libog kay Ramil sa mga nasisilayan, dahil sino ba namang tuwid na barako ang hindi mauulol sa libog gayong harapan niyang nasisilayan kung gaano mala-asong ulol na lapain ng morenong bayaw ang isang nakatuwad na tumbong ng napakagandang dalaga, bagay na halos magpadoble ng antas ng kanyang pananabik lalo na sa tulad niyang tigang na tigang sa babae, ito’y habang sinasabayan pa ito ng nakaluhod niyang pamangkin na abala sa patuloy na mala-lollipop na pagsuso sa ulo ng kanyang kargada, bagay na lalo pang nakakapagpalakas ng sensasyon sa bawat sandali.

Si August na abala sa paglasap sa napakalinamnam at napakalaking ulo ng kargada ng tiyuhin ay hindi maiwasang mapansin ang sunod-sunod nitong pagtango, kaya naman kahit abala siya sa pagsubo’y di niya maiwasang mapataas muli ang tingin sa tiyuhin, at kita niyang napapanganga itong nakatitig sa nagaganap na eksena mula sa mga siwang, at sa paglingon ng kanyang mga mata sa naturang eksena sa pagitan ng tiyuhing si Kristof at nobya nito ay maging siya’y di maaiwasang mabigla sa kasalukuyang posisyon ng mga ito, kung saan kita niyang nakapatong na patuwad ang tiyuhin sa nakatuwad pa rin at sumususo pa ring nobya nito, ito’y habang ang tiyuhin ay tila asong ulo na nilalapa ang nakatuwad nitong tumbong na talaga namang direktang nakatapat ang anggulo sa kanilang puwesto, kaya naman napagtanto niyang ito ang eksaktong ikinanlalaway ng napapangangang tiyuhin.

“Ibang klase rin talaga ang pagkatuwid mong barako, Tito Ramil!”
Tanging naisambit ni August sa isipan.
“Ibang klase pa rin talaga ang epekto sayo ng isang puke!”

“Pero tama lang yan, habang lubha kang nanlalaway sa libog sa iyong nasisilayan at nagpapakasasa naman ako sa pagtamasa sa pag-igting sa tigas ng burat mong resulta ng iyong libog! Hehehe!”
Wika niya sa isip, di maiwasang dumapo sa kanya ang mas mataas na antas ng kilig ngayong nakikitang libog na libog ang tiyuhin sa nasisilayan, at ang resulta ng libog ng isipan nito na pagtigas ng higante nitong burat ay ang kanya namang kasalukuyang tinatamasa.

Kahit sarap na sarap siya’t abala sa paglamon sa mala-kabuteng ulo ng kargada nito ay hindi niya maiwasang mapansin ang tila lalong panlalalim ng puson at tiyan nitong nangingintab na sa naghahalong laway at pawis, maging ang kapansin-pansing tila lalong paghigpit ng pagkakakapit ng mga kamay nito sa pinto ng kabinet maging sa bakal na tubong sabitan ng mga hanger, kung saan kita niya ang tila lalong pamumugto ng bawat himaymay ng mga masel nito, maging ang tila paninigas lalo ng maskulado nitong mga hita
—
mga senyales na bilang isa ring lalaki’y hindi lingid sa kanya, batid niyang di hamak itong dulot ng lalong tumataas na antas ng libog ng tiyuhin mula sa nasisilayan at natatamasang pagsuso niya sa ulo ng kargada nito.

Bilang isang lalaki, batid ni August na isa sa pinakasensitibong bahagi ng kargada ng tiyuhin ang ulo nito, bagay na madali ritong makapagpabulwak, bagay na ayaw niya munang mangyari, ayaw niya munang bumulwak ang tiyuhin hindi dahil sa ayaw niyang matamasa ang sandamakmak nitong katas, kundi dahil nais pa niyang mas mapatagal ang kasalukuyan
—
mas mapatagal na makita kung paano umunat ng husto’t mamaga sa tigas at laki ang gahigante nitong kargada. Nais niyang patuloy na malasahan ang maalat-alat at malapot-lapot ritong paunang katas mula sa labis nitong kalibugan, at higit sa lahat ay nais niyang magtagal pang matunghayan ang ganito kataas na antas ng libog ng tiyuhin habang nasasaksihan ang nagpapatakam ritong tagpo.

Kaya naman sinikap niyang pigilan ang sarili, at sa kalagitnaan ng kasarapan ng pagtamasa niya rito’y sinimulan niya itong hintuan na susuhin, bagkus ay inilipat niya ang paglamon sa ibabang bahagi ng mataba nitong kahabaan, dahilan upang malasahan niya ang maalat-alat nitong lasa, subalit sa parehong pagkakataon ay matamasa ng kanyang dila ang mainit-init nitong katabaan, ito’y kasabay ng pagsisimula ng kanyang kanang kamay na sumapo sa nag-iinit nitong mga bayag at ang kaliwang kamay naman’y patuloy na humaplos sa naninigas nitong kanang hita.

“Ugh—putanginahh! Malapit na ko eh! Ughh!”
Di maiwasang mabitin ni Ramil, ramdam na niya ang nalalapit na pagbulwak mula sa patuloy na pagsuso ng mala-hurnong bibig ng pamangkin sa namamagang ulo ng kanyang kargada, subalit nagsimula itong huminto, bagkus ay sinimulan namang lumamon sa ilalim na bahagi ng kahabaan ng pitong pulgada niyang libog na kargada. Kasabay nito’y ramdam rin niya ang pagsapo ng mainit-init nitong palad sa kanyang nanlolobong mga bayag, bagay na di maiwasang makapag-istorbo ng sensasyon at makapagpaliban sa napipinto niyang pag-abot sakaluwalhatian.

“Marunong pa palang mang-bitin ang mokong na to—ugh!”
May panghihinayang niyang tanging naiwika sa isipan.

Gayon man, nakansela man ang napipintong pagbulwak ay wala siyang magawa, hindi naman niya masusuway ang pamangkin, at lalong hindi niya ito magawang manduhan sa kung anong gagawin nitong pagromansa sa kanyang kargada ngayong malinaw na ito ang tanging may kontrol sa sitwayson, at siya ay tila isa lamang estatwang hindi makagalaw at walang ibang magawa kundi dumepende sa ipinagkakaloob na sensasyon ng lumalamong pamangkin na siyang tanging makakapagtakda sa kung kailang siya maaaring pabulwakin.

Wala siyang magawa kundi magpatuloy sa pagdama sa panibago nitong paglamon, habang patuloy rin siyang nakatitig sa walang habas pa ring pagsabsab ng mala-asong ulol na bunganga ng bayaw sa nakatuwad na tumbong ng napakasexy nitong nobya.

“Srrlkk---cchllk—ssllk!”
Patuloy niyang dinig ng malalakas at napakasugapang pagsagpang ng bibig ng bayaw sa nakatuwad na tumbong ng nobya nito.

Gawa ng kanina pa nilalapa ng walang modong bibig ng bayaw ang naturang tumbong ay talaga namang kita niya kung paano na mamasa sa laway ang kumikibot-kibot na babaeng tumbong, bagay na di maiwasang makapagpanganga pa sa kanya sa labis na pananakam, lalo pa’t kita niyang ang malapot na laway na iyon ng sumasabsab na bayaw ay nagsisimula pang gumapang pababa sa nakatuwad na puke ng nobya nito, dahilan upang detalyado niyang masilayang ang unti-unting panghihimasok at pagpondo ng naturang laway sa nakatiwangwang na talaba.

Lalo siyang nangatog sa pananabik, hindi lamang sa nakikitang pagsabsab ng bayaw sa nakatiwangwang na puke ng nobya, hindi lamang din mula sa nakikitang paggapang at pagpondo ng laway nito sa naturang puke kundi maging sa katotohanang batid niyang magpahanggang sa ngayon, matapos nilang maghalikan ng bayaw at matapos nitong naunang nilamon at nilantakan ang kanyang tumbong ay sadyang may amoy na ang bunganga nito gawa ng hindi pa ito nagsesepilyo, kaya naman batid niyang ang laway na nanghihiamsok sa tumbong at puke ng nakatuwad na dalaga ay lubhang napakabaho’t napakarumi na, at higit sa lahat ay nauna nang nagpakasasa sa sarili niyang tumbong, bagay na di niya mawari ngunit imbes na makapagpandiri sa kanya’y tila lalo pang nakakapagpataas ng kanyang libog.

Lingid sa kanyang kaalaman ay sadyang pinauumapaw ng bayaw na si Kristof ang laway nito dahil may espesyal itong plano mamaya sa nilalawayang pukeng ito.

Si August naman ay nagpatuloy sa walang sawang paglasap at maghimod ng kanyang bibig sa bawat sustansyang nanuot sa napakamalasang kahabaan ng matabang kargada ng tiyuhin, ito’y habang patuloy na nilalaro ng kanyang kanang palad ang nagbibigatan nitong mga bayag.

Kita niya kung paano lalong maulol sa libog ang tiyuhin, kita niya kung paano lalong bumigat at bumagal ang bawat paghinga nito, at lalong pansin niya kung paano lalong manikip ang mga masel nito sa mga nakakapit nitong mga braso, lahat ng ito’y batid niyang dulot ng walang kapantay na libog na nagmumula sa patuloy nitong pagsaksi sa walang modong pagsagpang ng tiyuhing si Kristof sa nakatambad na puke ng nobya nito, maging sa patuloy niyang pagromansa sa mahaba nitong kargada.

Kaya naman hindi na siya nakatiis pa, sadyang napakagwapo’t napakasarap ng tiyuhin upang pagdamutan ng kaligayahan. Batid niya sa sariling siya ang mas mauunang malulusaw sa libog kung mas patatagalin pa niya ang pagtitig sa nangangatog sa libog na tiyuhin.

Kaya naman, sa ilang sandali pang paglalakbay at paglasap ng kanyang bibig at dila sa napakahaba’t napakatabang kargada nito ay hindi na rin niya natiis at muli na niyang ibinalik ang pagsuso sa mala-mansanas sa pamumulang ulo ng kargada ng tiyuhin, sabay muling sinakmal sa kanyang kanang kamay ang mala-poste sa taba nitong kahabaan at sinimulan na itong salsalin.

“Ughh---aaghh---hmm!”
Ulos na ungol ni Ramil sa kanyang isipan nang maramdamang muli nang bumalik sa pagsuso sa namamagang ulo ng pitong pulgada niyang kargada ng binatilyong pamangking nakaluhod sa kanyang harapan, kaya naman di niya napigilang lalong maghigpit ang pagkakakapit ng mga kamay sa pinto ng kabinet na pinagkukublian maging sa tubong bakal na sabitan ng mga hanger.

Lalong namuo ang pawis sa kanyang sentido, batid niyang hindi na siya tatagal pa sa ganitong sitwasyon, batid niyang hindi na siya makakatiis pa, kaya naman ramdam niyang tila lalong nanikip pa ang mga masel niya sa pinagpapawisang mga braso, lalong nanigas ang nangangatog niyang mga hita at tila lalong nagsi-detretso ang nanginginig niyang mga binti, mga matitibay na tanda ng nalalapit niyang pag-abot sa kaluwalhatian.

Si August na abala sa pagsuso sa namala-mansanas sa laking ulo ng kargada ng tiyuhin ay di maiwasang mapansin ang naninikip nitong mga kalamnan, maging ang lalong tila paghihigpit ng nangingintab nitong mga abs sa tiyan, at higit sa lahat ay ang labis na paglalim ng puson nito sa kanyang harapan, kaya naman batid niyang hindi na nakapagpigil pa ang tiyuhin, at kahit kita niyang titig na titig pa rin ito sa mga siwang ay naramdaman na niya ang lalong paglobo ng nilalamong ulo kasunod ang sunod-sunod na pagpintig ng mala-tubo nitong kahabaan.

“Ughh---aaghh---aahhhhh!”
Mga mahahaba, matitigas at maskuladong mga ungol na tanging naihiyaw ni Ramil sa isipan, kasabay ng pagnganga ng husto ng kanyang bibig na wari’y inilabas ang walang ingay na mga ungol.

Hindi na siya nakapagtimpi, tuluyan niyang naramdaman ang pag-akyat ng kanyang likido, kasabay ng labis na panlolobo ng ulo ng kanyang kargada kasunod ng sunod-sunod nitong pagpintig.

Walang pasabi. Walang babala. Biglaang na lamang mala-kanyon na bumulwak sa lumalamong bunganga ni August ang tila-bagong kulong tamod ng tiyuhin, na sa lakas ay direkta pang bumaril sa nakabitin niyang ngala-ngala sa lalamunan, dahilan upang hindi lamang niya ito basta malasahan, kundi literal nitong binomba ang kanyang bunganga sa sobrang lakas at dami ng pagbuga nito.

“UUGH---AAHHH! AAGHH!”
Patuloy ng malalakas na alulong ni Ramil na muli’y tanging nai-usal niya ng walang ingay sa nakanganga niyang bibig.

Ramdam niya ang dami, init at lakas ng pagbuga ng galit niyang kargada sa bunganga ng sariling pamangkin, at hindi man nakatingin ay dama niyang lubhang okupado ng mala-mansanas sa laking ulo ng kanyang kargada ang makipot na binatilyong bunganga nito, kaya naman batid niyang wala ni kapatak ng ibinubuga niyang tamod ang nakalalabas sa naturang bunganga, lahat ay kanyang direktang naikakarga sa lalamunan nito.

Napapikit na lamang si August, at talaga namang halos masamid siya sa labis na pagkalunod sa hindi napaghandaang dami ng bugso ng saganang tamod ng pamilyadong tiyuhin. Mabuti na lamang ay napigilan niya ang lalamunan na makagawa ng anumang ingay ng pagkasamid dahil tiyak na hindi ito makaliligtas sa pandinig ng tiyuhin at nobya nitong abala sa pagroromansahan sa kama pag nagkataon.

Hindi siya makapaniwala, ito ang kauna-unahan niyang makatikim ng tamod ng isang adultong lalaki matapos ang una niyang pagkatikim sa binatilyong katas ng kambal na burat ng mismong mga anak ng barakong kasalukuyang ginagatasan, kaya naman hindi niya maiwasang mabigla sa sadyang pagkakaiba ng lasa ng mga ito.

Kung ang sa kambal na pinsan ay bagamat sagana rin sa dami’t di nagpapahuli sa pagka-init, ngunit iyon ay sadyang matamis-tamis, halatang sariwang-sariwa pa at batang -bata pa ang tamod, ngunit itong sa tiyuhin ay halos ikabaligtad ng kanyang sikmura, bukod kasi sa higit na napakalapot, napaka-init at napakarami ay hindi niya inaasahang napakalayo ng lasa mula sa tamod ng mga anak nitong nauna niyang natikman, ito’y sadyang napakapakla, at higit sa lahat ay sumisipa sa tapang ang halimuyak na talaga dama niyang direktang rumehistro sa kanyang utak.

Gayon man, halos malukot man ang mukha sa labis na kapaklaan ng lasa ng adultong tamod ng bayaw ng sariling ama ay hindi niya sinubukan itong iluwa, lalo pa’t batid niyang wala sila sa tamang lugar, hindi niya ito maidudura sa kung saan dahil tiyak na marurumihan ang mga nakasalansan ritong damit ng tiyuhing si Kristof. Kaya naman hindi man matanggap ng kanyang sikmura ang labis na pagkapakla ng mala-plema sa lapot na tamod ng tiyuhin ay wala siyang mapagpilian kundi lunukin ito deretso sa kanyang sikmura.

Kahit abala si Ramil sa pagtitig sa nanggigitata sa laway na puke’t tumbong ni Angel ay di niya mapigilang mapalingon muli sa nakaluhod na apo ng mga biyenan na kasalukuyan niyang binubulwakan ng kanyang lahi sa bibig.

Kita niya kung paano ito mapapikit at paano malamukot ang gwapo nitong mukha sa pagtanggap ng bunganga nito sa ikinakarga niyang tamod, bagay na imbes na makapagpa-awa sa kanya rito’y tila lalo lamang nakapagpangisi sa kanya. Hindi niya batid kung ito ba ang unang beses na makalamon ng burat ng pamangkin at kung ito ba ang unang pagkakataon nitong makalagok ng bugso ng tamod, subalit malinaw niyang nakikita sa ekspresyon ng menor de edad nitong mukha na hindi nito nagugustuhan ang lasa ng kanyang tamod, bagay na kita niyang napipilitan lamang nitong lunukin marahil ay wala naman itong mapagduduraan rito sa loob ng kabinet na kanilang pinagkukublian.

“Tangina mo! Ang lakas ng loob mong hamunin ang burat ko na sukahan ka ng tamod, ngayon, lukot na lukot ang mukha mong gago ka sa lasa! Hehe!”
Ngisi niyang wika sa isipan, di maiwasang matuwa sa natamasa ng pamangkin na lasa ng kanyang tamod.
“Tignan na lamang natin kung magagawa mo pang muling manghamon ng burat sa susunod kung ganyan mo hindi kinakaya ang lasa ng tamod! Hehe!”

Abala pa lamang siya sa pagtitig sa binubulwakang pamangkin nang mapansin niya ang paghinto ng bayaw sa paglapa sa puke ng nobya nito, kita niyang sabay ang mga itong bumangon mula sa kapwa pagkakatuwad, at di niya maiwasang mapatitig ng husto sa nang makitang itinulak ng bayaw ang nobya sa kama, dahilan upang pa-upo itong bumagsak, habang ang mga paa nito’y payuping nakalaglag pa rin sa kama.

Kita niyang tuluyang hinubad ng bayaw ang suot nitong kamiseta, salwal, at maging ang brief nito, dahilan upang tumambad ng buong ang moreno nitong kahubdan sa harapan ng nobya nito, subalit inakala niyang sisimulan na nito ang ganap ritong pagbayo, ngunit laking gulat niya nang makitang ang hinubad nitong salwal at ginamit nito upang ipanggapos sa mga kamay ng nobya patalikod.

“Anong gagawin mo, Mahal?”
Kita niyang may pagkalitong tanong ng nobya ng bayaw, malinaw na naguguluhan rin sa ikinikilos ni Kristof.

“Basta! Hehe, tiyak magugustuhan mo!”
Kita niyang ngising tugon naman ni Kristof, wari ba’y napakagaan ng boses na nagpapahiwatig na magtiwala lamang ang nobya.

Kita niyang hindi na umalma pa si Angel, marahil ay gawa ng tiwala nito sa nobyo, bagkus ay kita pa niyang napangisi ito na tila ba nanabik rin sa kakaibang plano nito.

Nang ganap na maigapos ang mga kamay ay kita niyang dinampot naman ng bayaw ang pinaghubraan nitong brief, sabay sinimulan itong ipiniring sa mga mata ng nobya, bagay na kanya lalong ipinagtaka.

“Tangina! Anong ginagawa ni bayaw?”
Naguluhang tanong ni Ramil sa isipan, hindi niya maiwasang malito sa ikinikilos ng bayaw. Hindi niya mawari kung bakit nito ginapos patalikod ang mga kamay ng nobya nito’t piniringan pa ang mga mata gamit ang may kakapalang tela ng pinaghubaran nitong brief.

Sa pagka-abala niya sa pagtitig sa mga ikinikilos nito ay hindi na niya halos pansin ang nakaluhod na pamangkin na patuloy na sinisimot ang ibinulwak na tamod ng kanyang kargada.

“Maghintay ka lamang Mahal, may surpresa akong tiyak mong magugustuhan, hehe”
Dinig niyang ngising wika ng bayaw sa nobya.

Akala niya’y kung ano lang ang gagawin ng bayaw, subalit laking gulat niya nang direkta siya nitong nilingon mula sa mga siwang ng pinagkukubliang kabinet, wari ba’y nakikita siya nito sa kabila ng dilim sa loob. Kasunod nito’y kita niyang sinenyasan siya ng bayaw, malinaw siyang pinalalabas mula sa pinagkukublian at pinalalapit, sumenyas pa ito kung saan itinapat nito ang hintuturo sa nguso nito’t ngumisi, senyales na pinakikilos siya nito ng tahimik.

Maging si August na abala sa pagsimot sa bumugang kargada ng tiyuhin ay di naiwasang mapalingon at mapasilip rin sa mga siwang, kung saan kita rin niya ang ginawang pagsenyas ng tiyuhing si Kristof, at maging siya’y nahihinuha ang senyas na iyon, batid niyang sinesanyasan nito ang tiyuhing si Ramil na lumabas nang tahimik mula sa pinagkukubliang kabinet.

Hindi niya batid kung nakikita sila ng tiyuhing si Kristof mula sa mga siwang, subalit natitiyak niyang sa dilim ng kanilang kinaroroonan ay hindi siya tanaw ng tiyuhin. Marahil ay sumesenyas ang tiyuhin dahil batid nito na tanging ang tiyuhing si Ramil ang nagkukubli rito sa loob at ang senyas nito ay malinaw na para lamang rito.

Lubhang kumabog ang dibdib ni Ramil, hindi niya malaman ang gagawin. Hindi niya batid kung anong plano ng bayaw, subalit hindi niya malaman kung paano lalabas sa pinagkukublian nang ganito ang kanyang lagay—namamasa ang katawan sa naghahalong pawis at laway, habang ang kanyang kargada’y tayung-tayu pa sa libog na higit sa lahat ay namamasa rin sa laway ng pamangkin na bagamat nasimot na ang ibinugang tamod.

Hindi niya maiwasang kabahan, batid niyang hindi maaaring makita ng bayaw na basa ng laway ang kanyang kargada, dahil tiyak na magdududa itong may ibang sumubo sa kanya, lalo pa’t batid niyang wala itong kamalayan na narito rin sa loob ng kabinet ang pamangkin nilang si August.

Subalit naisip niyang wala siyang mapagpipilian pa, batid niyang kailangan niyang kusang lumabas ng tahimik alinsunod sa ipinag-uutos ng bayaw bago pa ito tuluyang lumapit, buksan ang pintuan nitong kabinet at kapwa sila sumiwalat ng nagkukubling pamangkin.

Hindi rin niya tiyak kung ano ang pakay ng bayaw, kung bakit nito ginapusan ng kamay patalikod ang hubo’t-hubad na nobya at piniringan pa ang mga mata nito. Subalit naisip niyang gumagawa na marahil ng paraan ang bayaw upang maka-alis na siya dito sa silid nang tahimik at hindi napapansin ng nobya nito. Kaya naman bago pa man tuluyang lumapit ang bayaw at siyang magbukas ng pintong pinagkukublian na tiyak na magsisiwalat sa kanila ng pamangkin na tiyak na magdudulot ng higit pang kalituhan at pagkagulat ay minabuti na niyang sumunod.

Kahit hindi pa nanlalambot ang bagong bugang kargada ay muli na lamang niyang hinila paitaas ang kanyang brief upang kahit paano’y muli tiong maikubli, kasunod nito ay marahan, maingat at tahimik na niyang binuksan ang pinto ng kabinet na pinagkukublian, subalit sinikap niyang sapat lamang ang pagkakabukas nito upang magkasyang makalabas ang maskulado niyang katawan, hindi niya maaari itong lantarang buksan dahil tiyak na maisisiwalat ang nagkukubling pamangkin na si August.

Sa maingat at marahan niyang pagbukas sa pinto ng kabinet ay tahimik niyang nailabas ang sariling katawan nang hindi naisisiwalat ang naiwan sa loob na si August, at sa kanyang paglabas ay tumambad ang pawis na pawis niyang katawan na tanging brief lamang ang suot.

Hindi naman maiwasang mapangisi ni Kristof, kita niya ang pawis na pawis ang maskuladong katawan ng bayaw gawa marahil ng init sa loob ng pinagkublian nitong kabinet, subalit lalo pa siyang napangisi nang makitang umbok na umbok pa rin ang kargada nitong nakabuli sa halos mabuwal nang tela ng hapit nitong brief, malinaw na tigas na tigas pa rin ito magpahanggang sa ngayon na naiisip niyang marahil gawa ng sadyang pagpapasaksi niya sa pagromansa sa nobya.

Akto na sanang lalapit si Ramil sa pinto upang mabuksan ito’t makalabas na sa silid nang laking gulat niya nang pinigilan siya ng bayaw, at kahit walang anumang salita ay kita niya sa reaksyon ng mukha nito ang pagpigil sa kanya sa paglabas, bagay na nakapagpalito sa kanya , hindi niya mawari kung bakit ayaw siyang palabasin sa silid ng bayaw.

Sunod niyang nakitang muling sumeyas ang bayaw, sabay tahimik na itinuro ang nakalantad na kahubdan ng nobya.

Nanlaki ng husto ang mga mata ni Ramil sa pagkagulat, wala mang salita, malinaw niyang nababatid ang senyas na iyon ng bayaw—malinaw siya nitong pinahihintulutang siyang magromansa’t trumabaho sa hubot’-hubad nitong nobya.

Init ng Kasalanan

Sa silid ni Kristof

Lubhang hindi makapaniwala si Ramil sa isinesenyas ng bayaw, malinaw na nais nitong siya ang magromansa sa nakahubad nitong nobya na ngayo’y nakagapos pa ang mga kamay patalikod at nakapiring ang mga mata.

Hindi niya malaman ang gagawin, hindi malaman ang ikikilos. Hindi niya mawari kung nagbibiro ba ang bayaw, ngunit kita rin niya sa mukha nito na seryoso ito sa isinesenyas.

“Putang ina? Seryoso ka ba Yaw?”
Tanging naisambit ng kanyang ekspresyon, bagay na hindi niya maisalita sapagkat hindi siya maaaring gumawa ng anumang ingay ngayong narito sa kanilang harapan si Angel.

Kita naman ni Kristof ang labis na pagkabigla sa mukha ng bayaw, at sa parehong pagkakataon ay nababasa niya ang pagkalito sa ekspresyon nito, malinaw na hindi makapaniwala sa kanyang isine-senyas—ang ipagkatiwala rito ang nakahubad, nakagapos at nakapiring niyang nobya.

Batid niyang nabibigla ang bayaw, batid niyang hindi nito ito inaasahan. Subalit batid rin niya, sa tagal nang tigang ng bayaw sa babae ay tiyak rin itong mahihirapang tumanggi.

Isa pa ay hindi naman niya ito bibigyan pa ng pagkakataong makatanggi sapagkat bukod sa kanaisan niyang matugunan ang matagal nang pagkatigang ng matipunong bayaw sa isang babae ay may higit siyang sikretong plano—isang sikretong kapilyuhan para rito.

Kita niyang hindi makakilos ang bayaw, halatang nalilito at kinakabahan, kaya naman napagpasyahan na niyang kumilos. Lumapit siya rito, hinawakan ang mga braso at walang atubiling itinulak sa nobyang naka-upo sa kama.

Laking pagkabigla ni Ramil sa ginawa ng bayaw, at sa sobrang nerbyos ay hindi siya nakapanlaban pa mula sa ginawang pagtulak sa kanya nito sa naka-upo nitong nobya sa kama, at sa bilis ng mga pangyayari ay dinatnan na lamang niya ang sariling napadapa at napa-patong sa hubad na katawan ni Angel na siyang napahiga’t napahilata naman sa kama.

Nanlaki ng husto ang kanyang mga mata sa pagkabigla, tutukan at halos magdampian na ang kanilang mga mukha ng magandang dalaga, at ang higit pang nakapagpakabog ng kanyang puso ay ang paglapat ng naglulusugan nitong mga suso sa pumatong niyang dibdib, maging ng paglapat ng nakakubli niyang kargada sa nakasiwalat nitong talaba.

Kita rin niya ang labis na pagkabigla kay Angel na hindi inaasahan ang paghilata mula sa kanyang biglaang pagpatong sa katawan nito. Subalit inasahan niyang magagalit ito sa pagkabigla, ngunit hindi, bagkus ay kita niyang sumilay pa ang ngiti sa magaganda nitong mga labi, tila ba natuwa pa sa biglaan nilang pagkakapatong.

“Ikaw Mahal ha, mukhang aggressive ka ngayon. Hehe…” Kita niyang ngisi nitong wika, malinaw na wala pa ring kaide-ideya na hindi ang nobyo nitong si Kristof ang kasalukuyang nakapatong sa katawan nito.

Lalong kumabog ang dibdib ni Ramil sa kaba, hindi malaman ang gagawin lalo pa’t sadyang napakalapit na ng kanyang mukha sa nakahilatang mukha ng dalaga, kung saan amoy na amoy na niya maging ang napakabango nitong hininga.

Hindi pa siya nakababawi sa pagkabigla nang maramdaman niyang tahimik ngunit marahang pumatong mula sa kanyang likuran ang bayaw na si Kristof, ipinwesto ang ulo sa kanyang balikat sabay malumanay na nagsalita.

“Hehe! Lagot ka ngayon sakin, Mahal, dahil ipapadama ko sayo ang langit!” Ngising wika ni Kristof, malinaw na kinakausap ang nakahilatang nobya, tila ba nagbibigay ng impresyon ritong siya pa rin ang nakapatong ritong katawan.

Lubhang nanlaki ang mga mata ni Ramil sa pagkabigla, ngayon niya napagtatanto ang plano ng bayaw—ang magpapanggap siya bilang ito habang tinatrabaho si Angel.

Tahimik siyang napalingon rito, at sa kanyang paglingon ay kita niya ang nakalolokong ngisi na sumilay sa moreno nitong mukha.

“Takte! Seryoso ba talaga tong gagong to? Ipagagalaw talaga niya sakin tong nobya niya?”
Di makapaniwalang wika ni Ramil sa isipan, hindi mawari kung anong tumatakbo sa isipan ng bayaw at kung bakit nito naiisipang ipagalaw sa kanya ang nobya nito.

Gayon man, kita niya sa mukha ng bayaw ang kakulitan, malinaw na bukal rito ang nakalolokong plano.

Muling napalingon si Ramil sa kinapapatungang dalaga. Kita niya ang di maitatangging pananabik sa mukha nito, nakangiti habang nanatiling nakapiring ang mga mata.

Hindi niya maiwasang mapalunok, kita niya kung paano umalog ang nakahilata nitong mga suso—mga susong sadyang may kaputian at talaga namang naglulusugan, kung saan kita rin niya ang patuloy na pangingintab ng mala-rosas nitong mga utong mula sa pagkabasa ng mga ito ng laway ng naunang sumuso sa mga ito na si Kristof.

Ibinaba pa niya ang kanyang tingin, at di niya maiwasang patuloy na mamangha. Kita niya kung gaano kanipis ang bewang nito, babaeng-babae at talaga namang napakakinis, at sa patuloy pang paggapang pababa ng kanyang tingin ay lalo siyang pinagpawisan, kita niya kung paano lumapat ang nakakubli niyang kargada sa brief mula sa nanlalaway na talaba ng kinapapatungang dalaga, kaya naman damang-dama niya ang labis nitong kabasaan at di maitatangging init.

Di niya maitwasang matakam, matagal-tagal na nung huling beses siyang nakatira sa kanyang asawa, at di maitatangging hinahanap-hanap na ng kanyang katawan ang ganitong uri ng sandali, kung saan maging ang kanyang kargada’y hindi na makapagsinungaling dahil kahit kakabulwak lamang nito mula sa pagsuso ng pamangking si August ay kita niyang tigas na tigas pa rin ito, malinaw na handa pang sumuong sa panibaong laban.

“Putang ina! Paano ako makatatanggi sa ganito?”
Tanging naiwika niya sa isipan, hindi mawari kung paano tatalikuran, kung paano hihindian ang ganito kasarap na laman na nakahain sa kanyang harapan—isang tila gintong pagkakataon na kahit sinong lalaki’y hinding-hindi pakakawalan.

Tuluyan siyang nawala sa sariling katinuan. Batid niyang mali, hindi lamang dahil nobya ito ng kanyang bayaw, kundi dahil may asawa na siya—asawa na buntis pa sa kasalukuyan, at may dalawa na silang anak. Subalit sa mga oras na ito’y sadyang wala siyang lakas upang pakinggan pa ang konsensya—upang panindigan ang sinumpaan niyang pagmamahal sa legal na asawa.

“Pasensya ka na Ema, pero hindi ko malalabanan ang ganitong tukso”
Tanging naisambit niya sa isipan—isang malinaw na pagsuko sa tuksong nakahain sa kanyang harapan.

Batid man niyang mali, batid man niyang kasalanan ito hindi lamang sa asawa, kundi maging sa buong pamilya ay sadyang hindi na niya ito mapaglabanan.

Hindi na niya inalintana ang nakadagan na bayaw sa kanyang likuran, bagkus ay kusa na niyang ipinatong ang maskuladong katawan sa nakahilatang dalaga.

“Tangina mo Yaw! Kung ito ang gusto mong gawin ko dito sa nobya mo ay hindi ko na tatanggihan pa! Ganitong tigang na tigang na ako sa babae!”
Wika ni Ramil sa isipan, desidido nang kumagat sa iniaalok ng bayaw.

Hindi na siya nakapagpigil pa. Sinimulan niyang lalong inilapit ang kanyang mukha rito, bagay na nagpasamyo sa kanya lalo ng babae nitong halimuyak—samyong di maiwasang makapanghalina sa kahit sinong barako.

Ipinikit niya ang mga mata, sabay wala sa sariling inilapat ng marahan ang mga labi sa nakahilata nitong kanang leeg, malumanay na sinimulan itong halikan.

“Tsup…tsspp…”
Mga mahihina’t malumanay na tunog ng kanyang paghalik.

Marahan ang pagkilos ng kanyang mga labi, halatang dinadama ang bawat sentimetrong nilalakbay nito sa mabangong balat ng dalaga.

Muli niyang binuksan ang mga mata upang silipin ang reaksyon ni Angel, subalit sa kanyang pagkagulat ay kita niyang napakakagat pa ito sa labi habang bahagyang napapa-inat pa ang ulo, malinaw na reaksyon nito mula sa pagsisimula niyang paghalik sa leeg nito.

“Tangina! Paano ko matatanggihan ang ganito kasarap na babae?”
Tanging naitanong niya sa isipan, hindi malaman kung paano pa siya maka-aatras sa nakatampok na tukso sa kanyang harapan.

Lalo siyang hindi nakapagpigil. Ang nakikitang reaksyon ng dalaga—malinaw na nasasarapan ay lalo lamang nagpalakas ng kanyang loob, lalo lamang nagpanabik sa kanyang magpatuloy.

Kaya naman hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa, sinimulan na niyang pagapangin pababa ang kanyang humihimod na bibig, nilalasap ang bawat pulgadang nadadaanan ng kanyang mga labi pababa sa mga dibdib ng niroromansang dalaga, at habang abala siya sa paghalik ay di niya rin mapigilang sadyang idampi, idikit at ikiskis ang nakakubli niyang kargada sa brief na nakalapat sa nakasiwalat na puke nito, bagay na lalong nagpapa-init pa sa kanya.

Sa ilang sandali pang paggapang pabababa ng kanyang bibig ay dumapo na siya sa malambot at napakalusog na kanang suso nito na kita niyang namamasa na ng husto ng laway ang utong—laway na batid niyang nagmula sa legal nitong nobyo—ang bayaw niyang si Kristof.

Subalit imbes na pandirian lalo’t batid niyang laway ito ng kapwa barako ay tila lalo pa siyang nanabik, tila lalong natakam sa nangingintab na laway na nakadampi sa mala-duhat na utong, kaya naman lalo siyang hindi nakapagtimpi, sinimulan na niyang agad na susuhin ang naturang utong, habang ang kanyang kanang kamay ay nagsimula namang humimas sa kaliwa nitong suso.

Sa loob ng kabinet

Sa kabilang banda ay labis namang nabibigla si August. Hindi pa siya nakababawi sa labis na kabang idinulot ng paglingon kanina ng tiyuhing si Kristof dito sa kabinet na kanilang pinagkublian ng tiyuhing si Ramil kung saan niya ito nagawang susuhin at gatasan ng tahimik, at mabuti na lamang ay walang indikasyon na nabuking siya ng tiyuhing si Kristof na narito siya kanina kasama ang tiyuhing si Ramil marahil gawa ng agad na paglabas ng tiyuhin rito sa kabinet. Kaya naman nanatiling walang kamalayan ang tiyuhing si Kristof na narito siya at patuloy na nasasaksihan ang lahat ng ito.

Hindi niya maiwasang mabigla sa ginagawa ng tiyuhing si Kristof—ang pagpapaubaya nito kay Ramil sa nobya nito. Subalit ang lalong nakakapagpabigla sa kanya ay kung bakit ito nagagawa ng kanyang tiyuhing si Ramil, na bukod sa nagkasala nang maki-apid sa bayaw nitong si Kristof ay ngayo’y nagagawa na ring patulan ang nobya nito, bagay na batid man niyang kusang ipinagkakaloob ni Kristof ay hindi pa rin dapat nito gawin lalo pa’t pamilyado na ito.

Ang higit pa niyang ikinabibigla ay kung bakit tila nagagawa ito ng tiyuhing si Ramil kahit batid nitong narito siya—dito sa loob ng kabinet na ito at nasasaksihan ang mga pangyayari—nasasaksihan ang mga pagkakasalang ito.

Gayon man, nabibigla man sa mga nasasaksihan ay hindi maiwasang manuot rin sa kanya ang pananabik, ang ideya ng tiyuhing si Kristof na ipagalaw kay Ramil ang nobya nito ay tila isang kapana-panabik ngang tagpo, lalo na ngayong walang ideya si Angel na nobyo nito ang kasalukuyang humihimod sa hubad nitong katawan, kundi iba nang lalaki, at hindi lamang ibang lalaki kundi ang pamilyadong bayaw pa ng nobya—si Ramil, habnag batid naman niyang wala ring ideya ang tiyuhing si Kristof na narito siya, detalyadong nasasaksihan ang makasalanang tagpo.

“Sige lang Kuya Ram, romansahin mo si Angel! Mamaya ay ako naman ang roromansa sayo! Hehe!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan ngayong nakikita kung paano romansahin ng matipunong bayaw ang nobya niyang si Angel, malinaw na nahulog na ito sa kanyang patibong.

“Tsuuppp---tss…sllppp”
Patuloy naman si Ramil sa pagsuso sa kanang utong ng nakatihayang dalaga, ito’y habang patuloy niyang sinasakmal ang kaliwa nitong suso, pikit na pikit siya at halatang tinatamasa ang bawat lasa ng sinususong utong.

Wala na rin siyang pakielam kahit na nalalasahan rito ang laway ng bayaw na nauna ritong sumuso, ang mahalaga ay matamasa niya ang utong na ito, lalo pa’t matagal-tagal na siyang hindi nakatitikim nito.

Ilang sandali pa niyang sinimot ang lasa ng naunang utong bago niya pinagpasyahang ipadausdos na pababa ang kanyang paghimod, hindi na nag-abala pang susuhin ang kaliwa, bagkus ay sinimulan na niyang himurin ang manipis nitong tiyan, habang ang maskulado niyang mga kamay ay humahaplos na rin pababa sa balingkinitan nitong bewang, dinadama ang bawat pulgada ng kakinisan nito.

“Tang ina! Ang swerte ni bayaw sa babaeng to! Sexy na, napakakinis pa!”
Mangha niyang wika sa isipan na may halong inggit sa tila na-jackpot na katawan ng bayaw sa nobya nito. Bagamat batid niya sa sariling maganda rin naman ang sariling asawa na si Ema, subalit sadyang kakaiba ang isang babaeng hindi pa nagbuntis, hindi pa nanganak, napaka-sexy at napakasarap lantakan.

Sinamantala na niya ang pagkakataon, bawat sentimetro na dinadaanan ng kanyang barakong dila ay hindi niya pinalalagpas na himurin, simutin at lasahan, hindi makapaniwalang muli siyang makakatikim ng ganito kakinis na balat ng isang dalaga.

Ilang sandali pa, mula sa paghimod sa tiyan at puson ay nagsimula na niyang natunton ang pinakapupunterya, walang iba kundi ang sariwang talaba ng dalaga.

Kita niyang napakakinis nito, lalo na ngayong halatang bagong ahit ito, malinaw na naghanda upang masabak sa labanan, subalit muli’y isang galak sa kanya ang maisip na walang kamalayan ang babaeng nagmamay-ari ng talabang ito na hindi nobyo nito ang kasalukuyang nagroromansa sa katawan nito—hindi nobyo nito ang nakatakdang lumantak sa puke nito.

Ibinaba niya ang tingin sa nakatiwangwang na kepyas, at muli’y di niya maiwasang manakam. Kung kanina pa lamang na tinatanaw niya ito mula sa malayo ay labis na siyang nananabik, labis nang naglalaway, kaya’t di niya maiwasang higit na manakam ngayong narito na ito sa kanyang harapan, tutukang naka-tambad sa kanya at naghihintay na lamang na masagpang niya.

Kita niya kung paano ito mamasa sa laway—laway na batid niyang nagmula sa bibig ng legal nitong nobyo—ang bayaw niyang si Kristof na nauna na ritong lumapa kanina. Gayon man, hindi magiging hadlang ang laway na ito sa kanyang adhikain, at hindi ito magiging dahilan upang pandirihan niya, bagkus ay tila lalo lamang siyang nananakam na ang na-udlot na pagsagpang na ito ng bayaw sa pukeng ito ay siya ang nakatakdang magpatuloy.

Wala na siyang sinayang pa na pagkakataon, ang ganitong gintong oportunidad ay hindi dapat palampasin, hindi lahat ng lalaking tulad niya ay napagkakalooban ng ganitong pagkakataon. Kaya naman sinimulan na niyang hawakan ang magkabilaang mga hita ng nakahilatang dalaga, at mula sa pagkakabitin ng mga ito sa kama ay sinimulan niyang itulak pataas ang mga ito’t ipinatong sa mismong kama, dahilan upang tuluyang bumuka ang mga ito’t ganap na sumiwalat sa kanyang harapan ang naturang laman.

Lalo siyang nanabik, lalong napatitig ang kanyang mga mata, kita niya kung paano hingalin ang pukeng ito mula sa naunang paglapa rito, bagay na tila nang-aakit pa sa kanyang sagpangin ito’t ipagpatuloy ang naudlot na paglapa rito ng bayaw.

Hindi na siya nakapagpigil pa, wala na siyang sinayang pa na pagkakataon. Sinimulan niyang ilapit pa lalo ang mukha rito, napapikit na sinamyo ang halimuyak nito, bagay na makakapagpahipnotismo talaga sa kahit sino mang tuwid na barako. Kasunod nito ay sinimulan na niyang idampi ang bibig sa nakasiwalat na laman, sinimulan itong lantakan nang hindi marahan, kundi sinimulan niya kaagad ito sa sugapang paraan.

“Ughh---aaghh!” Kita niyang napatingalang ungol ni Angel sa pagsisimula ng kanyang pagsagpang, bagay na tila lalo pang nakapagpataas ng antas ng init na kanyang nararamdaman, kaya naman lalo pa siyang nahayok at lalo pang ipinagpatuloy ang sugapang pagsagpang.

“Sllkk---sliikkk---sllrpp!”

Tila hayok na aso niyang sinasagpang ang namamasang talaba, at talaga namang nagtatampisaw ang kanyang dila rito, tinatamasa nang husto ang lasa nito—ang lasa ng babaeng tahong na matagal-tagal na niyang hindi nalalasap mula sa sariling asawa.

Kita rin niya ang tila napaliliyad na kilos ng nakahilatang katawan ng kinakain na dalaga, ito’y habang patuloy itong napapatingala sa pag-ungol, bagay na tila lalo lamang mas nakakapagpagana pa sa kanyang higit na paghusayan pa ang ginagawang paglapa.

Subalit abala pa lamang siya sa pagsagpang sa nakatihayang puke ni Angel ay nagulat siya nang maramdaman ang marahang paghila ng mga kamay sa suot niyang brief, bagay na hindi man niya tanaw ay batid niyang walang iba kundi si Kristof ang gumagawa, kaya naman hindi niya maiwasang ikalito, hindi niya mawari kung ano ang balak ng bayaw sa kanya gayong kasalukuyan pa niyang nilalapa ang tahong ng nobya nito.

“Hehe, magpakasasa ka sa puke ng nobya ko Kuya, at ako naman ang magpapaka-asong-ulol dito sa tumbong mo!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan habang patuloy na hinihila pababa ang suot na brief ng lumalapang bayaw.

Kasalukuyang nakatuwad ang maskulado niyang bayaw na abala sa paglamon sa puke ni Angel, kaya naman sa paghila niya pababa sa brief nito ay muling tumambad sa kanya ang nakatuwad nitong tumbong, bagay na kita niyang namamasa pa rin sa kanyang laway mula sa nauna niyang paglamon rito kanina.

“Hehe! Hindi ko hahayaang maging dahilan si Angel ng pagka-udlot ng pagromansa ko sa barako mong tumbong Kuya Ram, kaya’t ipagpapatuloy ko ito habang ikaw naman ang nagpapakasasa diyan sa puke niya”
Ngising wika niya sa isipan. Ito ang kanyang plano, ang maipagpatuloy ang pagromansa niya sa malasang tumbong ng bayaw sa kabila ng presensya ng kanyang nobya na naging dahilan ng pansamantalang pagka-antala ng paglamon niya rito kanina.

Naisip rin niya, tila ba mas nakakapanabik na malantakan niya ang pamilyadong tumbong na ito habang nakikita niya ang bayaw na sarap na sarap, lehitimong nalilibugan mula sa paglapa sa dalagang puke ng kanyang nobya, bagay na tila tripleng mas makasalanan, subalit higit na nakapapanabik.

“Sayo na yang puke na yan Kuya! Basta akin tong tumbong mo! Hehe!”
Ngisi pa niyang wika sa isipan. Tila ba handang-handa niyang ipagpalit ang puke ng sariling nobya kapalit ng napakamalasang tumbong ng maskuladong asawa ng sariling kapatid.

Hindi na siya nakapaghintay pa, at batid man niyang naguguluhan ang bayaw at kinakabahan sa kanyang ikinikilos ay hindi na niya ito binigyan pa ng pagkakataon na makatanggi, bagkus ay sadya niya itong nais mailagay sa sitwasyong ito kung saan batid niyang hindi na ito maka-aatras pa, ni hindi makakapagsalita upang umalma, kaya naman sinimulan na niyang isinubsob ang mukha sa nakabukang pisngi ng malalaman nitong puwet, dahilan upang direktang dumampi ang kanyang bunganga sa nakasiwalat na barakong tumbong.

Nanlaki ang mga mata ni Ramil sa pagkabigla, hindi niya mabatid kung bakit ito ginagawa ng bayaw—ang lamunin ang kanyang tumbong, ito’y habang nilalamon naman niya ang nakahilatang puke ng nobya nito.

Hindi rin niya maiwasang kabahan, batid niyang walang ideya si Angel na hindi ang nobyo nito ang kasalukuyang lumalamon sa puke nito, at natakot siya na baka makalikha ng ingay ang paglasap ng bunganga ng bayaw sa nakatuwad niyang tumbong, lalo pa’t napakatahimik nitong silid kung saan bawat galaw ay sadyang madaling madinig.

Lubha mang nabigla ay hindi naman siya makapagsalita, dahil bukod sa nakasalpak ang kanyang bibig sa nilalamong puke ay hindi siya maaaring magbitaw ng anumang ingay na magiging dahilan ng kanyang pagkakakilanlan, kabilang na doon ang kanyang boses, kaya naman hindi niya mawari kung ano ang gagawin ngayong sadyang nagiging delikado na ang galaw ng bayaw na tila walang takot silang madiskubre ng nobya nito.

“Ugh—hayop ka talaga Kristof! Gago ka talagaa—aahh!”
Tanging nai-ulos niya sa isipan, bagay na di niya rin maiwasang mahaluan ng ungol—ungol na di niya mawari kung sa sarap ba ng tinatamasang puke o sa walang permisong paglamon muli ng bayaw sa kanyang nakatuwad na tumbong.

“Gago! Totoo ba tong nakikita ko?”

“Si Tito Kristof ay nilamon ang nakatuwad na puwet ni Tito Ramil? Habang si Tito Ramil naman ay nilalantakan ang puke ni Tita Angel?”
Hindi makapaniwalang tanong ni August sa isipan. Patuloy siyang nakasilip sa mga siwang ng kabinet na pinagkukublian, nanlalaki ang mga mata sa hindi mapaniwalaang nasasaksihan—mga eksenang napakamakasalanan na isinasadula ng kanyang mga tiyuhin.

“Tangina! Adik na talaga si Tito Kristof sa tumbong ni Tito Ramil! Hindi pa pala siya nakuntento sa paglantak niya kanina!”
Wika pa niya sa isipan sa nakikitang mala-asong ulol na paglamon ng tiyuhing si Kristof sa nakatuwad na tumbong ng tiyuhing si Ramil.

Hindi rin niya maiwasang kabahan hindi para sa sarili, kundi para sa mga tiyuhin sa tila napaka-peligorosong isinasagawa, kung saan batid niyang isang kaonting ingay na maaaring maling magawa ng mga ito, lalo na ng tiyuhing si Ramil na maaaring magbigay ng pagkakakilanlan rito’y magiging sanhi ng malaking gulo—gulo na tiyak na sisira sa kanilang buong pamilya.

Mabuti na lamang ay kita niyang may kalakasan ang nagiging ungol at halinghing ni Angel mula sa di hamak na mahusay na paglamon sa puke nito ng tiyuhing si Ramil, dahil kung hindi ay tiyak na madaling marinig ni Angel na hindi lamang silang magkasintahan ang kasalukuyang nasa silid.

“Ughh-hhmm…aaghh!”
Patuloy na napalalakas na mga ungol ni Angel. Dama niya ang mainit-init at napakamaskuladong dila na mayabang na humahalungkat sa nakabuka niyang talaba, kaya naman sadyang dama niya ang pagkawkaw nito na naaabot ang loob ng kanyang basang laman, dahilan upang halos mapa-iktad siya sa di mawaring sensasyon.

“Sllrrpp---sliik!”
Patuloy naman rin si Ramil sa kanyang gutom na paglapa, wari’y tinatamasa ng husto ang nasisimot na sustansya mula sa basang talabang sinasabsab, ito’y habang dama niya ang patuloy na pagngabngab naman ng hayok na bayaw sa nakatuwad niyang tumbong kung saan dama niya pa ang tila makulit na pilit panghihimasok ng dila nito sa kanyang loob, bagay na di rin maiwasang magdulot sa kanya ng higit na sensasyon, kaya naman hindi na niya mawari kung sa natatamasa bang puke o sa natatamasang pagsabsab ng bayaw ang sensasyong kanyang pagtutuunan ng pansin.

Gayon man, hindi pa rin niya maiwasang kabahan, sa katahimikan nitong silid ay bukod sa mga pag-ungol ni Angel ay di rin malabong marinig ang pagsisimulang pagsagpang ng bayaw sa kanyang tumbong, bagay na di maaaring makarating sa pandinig ng nagdedeliryong dalaga dahil tiyak itong magdudulot ng duda na hindi lamang silang dalawa ng nobyo nitong si Kristof ang kasalukuyang narito sa silid, kaya naman upang mas masapawan ang ingay ng ngumangabngab na bibig ng hayok na bayaw sa kanyan tumbong ay kinakailangan niyang higit na paghusayan ang sariling paglapa sa sinisimot na talaba, kailangan niyang mahigitan ang ingay ng pagsabsab ni Kristof sa pamamagitan ng sariling paglapa sa puke ng nobya nito.

“Aghh! Ughh—m-mahaall—aaghh!” Patuloy na halinghing ni Angel, patuloy siyang napaliliyad sa di mapigil na sensasyon ng humahalungkat na dila sa kanyang namamasang talaba—dila na magpahanggang sa ngayo’y inaakala niyang dila ng morenong nobyo, subalit lingid sa kanyang dila na ito ng pamilyadong bayaw ng nobyo.

Kita ni Ramil ang patuloy na mala-bulateng pagliyad ng nilalantakang dalaga, bagay na di maiwasang higit pang makapagpalibog sa kanya. Ang reaksyon nito, ang pagliyad ng katawan nito at ang paghalinghing nito’y tila lalo pang nakakapagpagana sa kanyang mas paghusayan ang paglapa.

“Patinga moh! Masarap ba akong lumamon Angel? Ha?—Sluurpp!”
Gigil niyang wika sa isipan sa nakikitang reaksyon at mga halinghing ng dalaga.
“Hindi ba ganito kahusay lumamon ng puke ang nobyo mo? Kaya ganyan ka nalang magliyad diyan? ha?! Slliik!”

Lalo pa niyang pinaghusay ang pagpapa, patuloy na nanghimasok ang kanyang dila sa basang lagusan ng babae nitong kweba, kung saan bawat sulok, bawat himaymay ay sadya niyang kinikiliti, sadyang hinahalungkat at sadyang nilalasap, ito’y habang patuloy niyang nadarama ang hindi nagpapatalong paglamon naman ng bayaw sa nakatuwad niyang tumbong.

“Sige lang Kuya Ram! Husayan mo pa! Mas paungolin mo si Angel! Mas paiktarin mo ang katawan niya sa sarap!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan mula sa mga naririnig na halinghing maging mga nararamdamang pagliyad ng nanghihingalong nobya sa kama na malinaw na naaabot ang langit mula sa mahusay na paglamon rito ng bayaw na si Ramil.

Hindi maiwasang dumapo ang higit pang libog sa kanya. Batid niyang mali na ipalamon ang sariling nobya sa kanyang bayaw, lalo pa’t pamilyado na rin ito, subalit hindi niya mawari, sadyang may kung anong antas ng pananabik, libog at kilig sa kanyang pakiramdam ang makita ang sariling nobya na walang kamalayang kasalukuyang nilalapa ng maskulado’t pamilyado niyang bayaw, habang siya naman ay nagpapakasasa sa matipuno nitong tumbong na patuloy niyang inuubusan ng barakong sustansya.

“Putang ina! Iba talaga ang sarap ng tumbong mo Kuya Ramil pag libog ka! Pag hayok ka sa babae! Hehe!”
Manghang wika niya sa isipan. Hindi mawari subalit may kung anong kakaibang tamis sa kasalukuyan ang nilalapang pamilyadong tumbong ng bayaw na di niya mawari kung sadyang bang inilalabas ng barako nitong katawan ngayong kasalukuyan itong lehitimong libog sa paglapa sa isang babae.

Habang kita niyang abala ang bayaw sa mahusay nitong paglamon sa puke ng nobya ay sinamantala na niya ang pagkakataon. Batid niyang hindi na makapagsasalita pa ang bayaw, at batid niyang hindi na ito makakatanggi pa, kaya naman habang patuloy na nakasalpak ang bibig nito sa pukeng nilalantakan ay sinamantala na niya ang sariling dila na pinahaba at pinabilog, at habang nagbabaha na ito ng kanyang laway at sinimula niya itong itusok sa kumikibot-kibot na tumbong ng bayaw.

“Aggh! Puta! Anong ginagawa ng gagong to?!”
Napakunot-noong reaksyon ni Ramil kahit abala sa sariling paglapa sa puke ni Angel. Hindi nakaligtas sa kanya ang naramdamang tila pagpapatilos ng dila ng bayaw at ang pagtusok nito sa namamasa niyang tumbong, bagay na sa basa’t dulas ng naturang dila ay hindi ito napigilan ng kanyang bukana na mapigilan, kaya’t ramdam niya ang dulo nito na tagumpay na nakapanghimasok sa bungad ng kanyang lagusan.

Subalit nais man niya itong pigilan, nais man niya itong sitahin ay hindi niya magawa sapagkat hindi niya maaaringg ihinto ang paglapa sa puke ni Angel dahil tiyak na ang ingay ng nanghihimasok na dila ng bayaw sa kanyang tumbong ang mamumuno sa ere, bagay na hindi maaaring marinig ni Angel dahil tiyak itong magdududa. Kaya naman wala siyang nagawa kundi mapapikit habang patuloy na nilalapa ang naturang puke, ito’y habang pilit na lamang niyang ginawa ang lahat upang pasikipin ang kanyang tumbong upang mapigilan ang panghihimasok ng madulas na dila ng morenong bayaw.

Ramdam ni Kristof ang tila pilit pagpapasikip ng bayaw sa tumbong na pinapasok ng kanyang dila, kaya naman ramdam niya rin ang labis na pagkasakal ng kanyang dila rito. Batid niyang sinasadya ito ng bayaw, batid niyang pilit nitong pinasisikip ang tumbong upang pagdamutan ang nanghihimasok niyang dila, bagay na kanya namang hindi papayagan, lalo na ngayong batid niyang hindi na makaka-alma pa ang bayaw.

Kaya naman, sa kabila ng sadyang pagpapasikip ng bayaw sa tumbong nito ay sinimulan niyang lalong magpalabas ng laway—laway na sadya niyang pinadaloy sa nakapasok niyang dila sa nagdadamot na tumbong, at dahil nakapasok na ang dulo ng kanyang dila rito ay nagtuloy-tuloy na ang pagdaloy ng naturang laway papasok sa naturang tumbong, dahilan upang lalo itong mandulas.

Hindi na niya sinayang pa ang pagkakataon, habang nandudulas na sa higit na laway ang naturang tumbong ay lalo pa niyang pinwersa ang pagsulong ng kanyang matikas na dila, dahilan upang lalo itong umabante’t lalong makapanghimasok sa nandadamot na tumbong.

“AGH—PUTAH KA YAW! AHH!”
Tanging naihiyaw ni Ramil—hiyaw na tanging sa isipan niya nai-ulos hindi lamang gawa ng kasalukuyang pagkakasalpak ng kanyang bibig sa nilalapang puke, kundi sa katotohanang hindi siya maaaring gumawa ng ano mang ingay dito sa presensya ng nilalantakang nobya ng bayaw.

Kahit abala siya sa paglasap sa namamasang talaba ni Angel ay di maiwasang malukot ang kanyang mukha sa pilit panghihimasok ng makulit na dila ng bayaw sa kanyang tumbong, bagay na ngayo’y dama niyang ganap nang nakapanghimasok at pakiramdam niya’y nasa kalahati na ng kahabaan ng madulas nitong dila ang matagumpay na nabaon.

Hindi niya maipaliwanag ang mararamdaman, namamawis siya sa naglalabang sakit ng labis na pagka-unat ng bukana ng kanyang tumbong, subalit naroon rin ang kakaibang sensasyon ng ganap na pagdampi ng madulas at maini-init na dila sa loob ng kanyang lagusan.

Abala pa lamang siyang napasisimangot sa di maipaliwanag na mararamdaman sa walang permisong panghihimasok ng malaway na dila ng bayaw nang manlaki ang kanyang mga mata nang maramdaman ang naturang dila na nagsimula nang maglikot sa loob ng kanyang tumbong.

“AHH—PUTAAHH!”
Muli niyang napamurang hiyaw sa isipan. Lalo niyang di mahinuha ang mararamdaman sa pagsisimulang paglilikot ng nakabaong dila sa kanyang tumbong.

Dama niya ang lalong pagkaunat nito na sinasabayan ng kakaibang kiliti ng pagdampi ng nasasakal na dila sa malalambot na pader ng birhen niyang lagusan, bagay na nagpapadama ng mataas na antas ng sensasyon na kauna-unahan niyang maramdaman sa kanyang buhay.

Hindi niya batid kung sinasadyang samantalahin ng kanyang bayaw ang pagkakataon, lalo pa’t batid nila parehong hindi siya makagagawa ng anumang ingay—hindi makagagawa ng anumang pagtanggi na tiyak na hindi makaliligtas sa pandinig ni Angel, kaya marahil ginagawa ng bayaw ang anumang nais nito sa kanyang likuran.

“Hehe! Damhin mo ang paglasap ko sa kaloob-looban ng pamilyado mong lagusan, Kuya Ram!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan sa matagumpay na pagkakapasok ng kanyang dila sa birheng tumbong ng matipunong bayaw, kung saan kahit kalahati pa lamang ng kanyang dila ang nakabaon rito’y sinimulan na niya itong palikutin sa loob, sinimulang dampian, kapain at kalabit-kalabitin ng malaway niyang dila ang malalambot at napakadudulas na pader ng lagusan ng bayaw na sumasakal sa kanyang dila, bagay na batid niyang naghahatid sa kasalukuyan ng kakaibang antas ng sensasyon na unang beses mararamdaman ng pamilyadong bayaw.

Lasap na lasap niya ang birhen nitong lasa, lubhang manamis-tamis at talaga namang barakong-barako ang pagkalinamnam, at gawa marahil ng pagsisimulang paglilikot ng kanyang dila sa loob nito’y ramdam niyang lalong pinasikip ng bayaw ang naturang tumbong na reaksyon nito marahil sa sensasyon, kaya naman tila lalo pang nasakal ang nakabaon niya ritong dila, dahilan upang mas manuot pa sa kanyang panlasa ang angking sustansya nito.

Subalit sa kabila ng lalong paghigpit ng pagkakasakal ng kanyang dila sa nandaramot na lagusan ay hindi siya nagpadaig, bagkus ay sinimulan pa niyang higit na paghusayan ang pagkilos ng makulit niyang dila sa loob nito, lalo niyang binilisan ang pagkalabit nito at ang mala-bulate nitong paglilikot sa loob, ito’y habang lalo niya itong itinutulak paabante upang mas maabot pa ang kung anu mang sustansya ipinagkakait ng pinanghihimasukang tumbong.

“UGHH—PUTAHH! KRISTOFF! AAHH!”
Lalong pag-alulong ng ungol ni Ramil sa isipan nang maramdamang lalo pang bumilis, lalo pang naglikot at tila lalo pang umaabante ang makulit na dila ng bayaw na tila desididong higit na manghimasok sa kanyang kaloob-looban, bagay na sa labis nitong dulas ay hindi mapigilan ng likas niyang kakiputan, hindi mapigilan ng pilit niyang pagpapasikip sa kanyang birheng lagusan at hindi mapigil ng pilit niya ritong pagsakal, dahilan upang malaya itong makakapa sa loob, malayang makapangalabit ng kung anu-ano niyang sensitibong mga laman at malayang higit pang makasulong paabante’t ma-abot ang mas sensitibong mga parte.

Nais man niya itong pigilan ay hindi niya magawa. Una ay hindi niya maaaring tanggalin ang pagkakasalpak ng kanyang bibig sa nginangabngab na puke ni Angel dahil baka hindi niya mapigilang mapahiyaw sa ungol. Pangalawa’y hindi niya mawari subalit hindi na siya makakilos pa, tila may kung anong kuryente ang dumadaloy mula sa kanyang mga hita pababa sa kanyang mga tuhod na tila nagpapanghina sa kanya, dahilan upang mawalan siya nang lakas upang bumangon, bagkus ay tila lalo pang kusang napabubuka ang nakatuwad niyang mga hita na tila napipilitang bigyan daan ang di malabanang pagngabngab ng bibig ng bayaw sa kanyang tumbong, lalo na ang walang disiplinang pangangapa ng makulit nitong dila.

Wala siyang nagawa pa kundi patuloy na lamang lapain ang kinadudukmuang talaba ng kanyang bibig at dito ituon ang kanyang atensyon, at muli ay sa lalong panghihimasok ng humahalungkat na dila ng bayaw sa kanyang tumbong lalong lumalakas ang nagagawa nitong ingay—ingay na kanya namang kailangang sapawan sa pamamagitan ng higit na pag-iingay ng sariling paglapa sa nanlalaway na talaba ni Angel, kaya naman wala siyang magawa kundi higit na lamang paghusayan pa’t gawing sugapa ang kanyang paglamon rito habang buong dinadama ang walang pahintulot na paghalungkat ng abusadong dila ng bayaw sa kakiputan ng birhen niyang tumbong.

Patuloy na nanlaki ang mga mata ni August sa mga nasisilayan sa siwang—ang matipunong ama ng kanyang mga pinsan ay abala sa paglapa sa puke ng nobya ng tiyuhing si Kristof, habang si Kristof naman ay hindi lamang basta sinasagpang ang nakatuwad na tumbong ng bayaw nito, kundi kita niyang wala nitong kaarte-arteng pinasok at hinahalungkat ang dila nito sa barakong butas nito.

Hindi siya halos makapaniwala sa mga nasisilayan, maski sa mga porno sa internet ay hindi niya napapanood ang ganito, subalit heto’t aktwal na nagaganap sa kanyang harapan, at ang masaklap ay isinasadula ng mismo niyang mga tiyuhin.

Hindi niya lubos akalaing magagawa ng mga tiyuhin ang ganito katinding pagkakasala, na bukod sa sila-sila mismo ay nagroromansahan ay ngayo’y maging si Angel na walang kamuwang-muwang ay nasangkot sa kasalanang ito, kung saan wala pa rin itong kamalayan na ang pinagmumulang sensasyon ng kanyang mga pag-ungol, ng mala-bulateng pag-iktad ng kanyang katawan ay hindi nagmumula sa nobyo nito, kundi nagmumula sa pamilyadong dila ng bayaw ng nobyo.

Hindi siya makapaniwala sa mga nasasaksihan; ang tiyuhing si Kristof na dapat ay abalang nilalapa ang puke ng nobya ay heto’t nagpapakasasa sa tumbong ng bayaw nitong si Ramil.

“Slliikk---slllcckk! “Sllrrp!”

“Ughh---aaghhh…hmm!”
Patuloy ng pag-alulong ng maiinhing halinghing ni Angel sa tahimik na silid—ingay na sumasabay sa ingay ng basang paglapa ni Ramil sa nagsasabaw nitong talaba.

Patuloy itong sinasagpang ni Ramil, at pilit higit na pinaghuhusayan ang paglamon upang mahigitan ang ingay ng nagtatampisaw na dila ng morenong bayaw sa kanyang tumbong, kaya naman sadyang hindi na niya malaman kung saan itutuon ang atensyon, kung sa linamnam ba ng nasisimot na sustansya sa sinasagpang na talaba, o sa walang kapantay na sensasyong nanunuot sa kanya sa walang disiplinang paghalungkat ng makulit na dila ng bayaw sa kailaliman ng kanyang lagusan, bagay na sinasabayan pa ng matinding kaba sa takot na anumang sandali ay makahalata si Angel na hindi lamang sila ng nobyo ang kasalukuyang umiiral dito sa silid, at higit sa lahat ay hindi ang nobyo ang nagiging dahilan ng mga pag-ungol at pagliyad nito ngayon sa sensasyon.

Ilang sandali pa, nakaisip ng paraan si Ramil upang matigil ang walang permisong panghihimasok at pagkawkaw ng dila ng bayaw sa kanyang tumbong. Kahit abala sa pa-iktad sa sensasyon ang nilalapang dalaga, at kahit kasalukuyang nakabaon ang malaway na dila ng bayaw sa nakatuwad niyang tumbong ay pinilit niyang ikinilos ang katawan, dahilan upang mapilitang mabunot ang dila ng bayaw na nakabaon sa kanyang tumbong na siyang halos makapagpangiwi sa kanya sa sakit, subalit pilit niyang pinagpatuloy ang pagkilos hanggang sa maitapat ang tindig na tindig na niyang kargada sa naka hilatang puke ng dalaga, malinaw na ang susunod niyang pakay, walang iba kundi ang ganap na itong pasukan.

“Hehe, tignan ko lang kung hindi ka mahintuan sa gagawin ko Yaw!”
Ngising wika niya sa isipan, may halong kapilyuhan ang tinig sa kanyang binabalak.

Di napigilang mapamulat ni Kristof sa biglaang pagkilos ng nakatuwad na bayaw, dahilan upang mapilitang mahila palabas ang kanyang dilang abala ritong kumakawkaw. Kita niyang kumilos ito at muling pumatong sa nakatihayang nobya, at dahil nakahubad na ang brief nito ay kita niyang itinapat na nito ang tindig na tindig nitong kargada sa nakatihayang puke ni Angel, at sa kilos pa lamang nito ay batid na niya ang plano nito, walang iba kundi ang pormal na itong pasukan.

Sinimulang hinawakan ni Ramil ang sariling kargada, at dama niya ang labis na nitong katigasan, magang-maga na ang mala-kabute nitong ulo, habang namamakat na ang naghahabaan nitong ugat sa kahabaan ng katawan nito—mga ugat na nagpapakita lamang tuwing walang kapantay na antas ang libog na nananalaytay sa kanyang sistema.

Kita niyang namamasa na ng husto ang pitong pulgadang kargada, kargadang kanina lamang ay napabulwak ng sumubo ritong pamangkin na si August, ngunit ngayo’y heto at galit na galit muli, malinaw nang nanabik na muling makapanghimasok ng babaeng talaba.

Hindi na siya nagsayang pa ng pagkakataon, minsan lamang magkaroon ng oportunidad na muling makabayo ng dalagang tahong, kaya naman sinimulan na niyang itinapat ang namamaga nitong ulo at itinumbok sa naka-abang na puke ni Angel, at sa laki nito ay kita niyang halos sakupin na nito ang bukana ng naturang bulkan, malinaw na mapapalaban ito sa kanyang panghihimasok.

“Hehe! Alam kong mas malaki tong akin kesa sa nobyo mo, Angel. Kaya’t tiyak na mabibigla ka sa trosong tutuhog sayo!”
Ngising wika niya sa isipan, hindi maiwasang mapangiti sa kapilyuhang naiisip. Batid niyang mabibigla ang dalaga sa di hamak na mas malaking trosong nakatakdang bumarena sa puke nitong batid niyang sanay lamang mabayo ng anim na pulgadang burat ng nobyo nito.

Nang maitumbok na ang nandudulas na ulo ng kanyang kargada sa naglalaway na puke ng dalaga ay sinimulan na niya itong isulong paabante, dahilan upang unti-unting lumubog ang mala-kabute nitong ulo sa nakatiwangwang na talaba.

“AGH—AHH!” Umpisa pa lamang ay kita na niya kung paano mapanganga at mapa-ungol si Angel sa pagpasok ng ulo ng kanyang akrgada, halatang hindi inaasahan ang laki nito.

“Hehe! Kung diyan pa lamang sa ulo ay napapa-ungol ka na, paano na lamang oras na ituhog ko na sayo ito ng buo?!”
Ngising wika niya sa isipan, hindi maiwasang magalak sa nakikitang reaksyon ng dalaga sa ibinabaon niya ritong troso.

Hindi na siya nakapaghintay pa at ipinagpatuloy na ang pagpapasulong ng higante niyang kargada, dahilan upang patuloy itong dumausdos sa babae nitong lagusan at masagasa ang bawat malalambot ritong laman.

“AAGH! M-MAHAL—AAHH!”

“B-AKIT PARANG BIGLANG LUMAKI YAN! UUGH!”

Kita niyang ungol na wika ng dalaga na tila nasurpresa sa laki ng tinatanggap na kargada ng malalim nitong talaba, bagay na kanya nang inaasahan.

“Hehe…nanibago ka lamang Mahal, dahil ilang Linggo rin kitang hindi nabayo”
Dinig niyang tugon ng bayaw na si Kristof mula sa kanyang likuran, malinaw na nagpapanggap na siya pa rin ang kasalukuyang nagbabaon rito ng kargada.

Muling napalingon si Ramil sa dalaga, at kita niyang napakagat na lamang ito sa mga labi’t napatingala. Kita niyang patuloy itong nakapiring sa makapal na tela ng brief ni Kristof, habang hindi makawala ang mga kamay nitong nakagapos patalikod, kaya naman batid niyang wala nang magagawa pa ito upang mapigilan ang pagsulong ng higante niyang kargada.

Hindi niya maiwasang lalong manabik, ang katotohanang makawasak siya muli ng dalagang puke ay higit na nakakalibog sa kanya, kaya naman hindi na siya nag-atubili pa, siya ring malinaw na may basbas ito ng bayaw ay ipinagpatuloy na niya ang pagpapadausdos ng mahaba niya kargada sa kailaliman ng babae nitong lagusan, dahilan upang kita niya lalo itong mapanganga at lalong mapatingala sa di inaasahang laki ng bumabaon ritong kargada.

“AGHH! UUGHH!” Patuloy ng napaphihiyaw na ungol ni Angel. Hindi niya mawari kung sadyang naninibago lamang siya mula sa matagal na hindi pagpasok ng kargada ng nobyo sa kanyang lagusan.

Batid niyang sadyang may kalakihan talaga ang kargada ng nobyo, subalit dama niyang tila mas humaba’t mas tumaba ito sa kasalukuyan, kaya naman dama rin niya ang lalong pagkasagasa ng maseselan niyang laman sa malalim niyang lagusan.

Sa ilang sandali pang pagbaon ay tuluyan nang natumbok ng namamagang ulo ng kargada ni Ramil ang pinakadulo ng binaunang balon, at kahit kita niyang patuloy na napapanganga ang tinutuhog na dalaga ay sinimulan na niyang ikilos ang kanyang balakang at inumpisahan na ang ganap ritong pagbayo, dahilan upang makita niyang lalo itong mapa-iktad at mapahiyaw sa ungol.

“AAHH—UGHH! TANGINGAAHH MAHALL---AAGHH!”
Kita niyang malabulate itong lalong napaliyad, kasabay ng lalong paglakas ng babae nitong ungol mula sa pagsisimula niyang ganap ritong pagbayo.

Subalit hindi siya naawa rito, hindi niya inintinding hindi ito sanay mabayo ng pitong pulgadang burat, bagkus ay pinagpatuloy lamang niya ang pagbayo, desididong kawkawin ng pamilyado niyang sandata ang kailaliman ng dalaga nitong lagusan.

“Plaak---spplook---plok!”
Dinig sa katahimikan ng silid ang malalakas na pagtama ng bumabayong katawan ni Ramil sa nakatihayang dalaga, bagay na sumasabay sa malalakas nitong mga ungol.

Kita rin ni Kristof kung gaano bayuhin ng pamilyadong bayaw ang sarili niyang nobya, kung paano bumaon ang pitong pulgada nitong kargada sa kailaliman ng dalaga nitong talaba, at kung paano humampas ang nagbibigatan nitong bayag sa lakas ng pagbayo. Ngunit kahit kita niyang napapahiyaw sa sakit ang nobya ay hindi niya ito alintana, bagkus ay tila natutuwa pa siyang makita ang lehitimong libog ng matipunong bayaw mula sa pagbayo ng isang dalaga.

Hindi niya mawari, subalit tila mas nasisiyahan siyang masaksihan ang pamilyadong bayaw na nasasangkot sa higit na kasalanan, nasisiyahan siyang makita itong bumayo ng ibang babae at makagawa ng pagkakasala sa sarili nitong asawa, kahit sa pamamagitan pa ng pagpapabayo sa sarili niyang nobya.

Hindi rin niya maiwasang higit na mag-init. Kita niya kung paano gumiling ang maskulado nitong balakang, kung paano manikip ang mga masel nito sa katawan, bagay na pinagpantasyahan niyang masilayan—ang makita kung paano aktwal na umasawa ng babae ang kanyang matipunong bayaw.

Subalit higit pa rito ay ang isang nagtatago niyang plano, dahil lingid sa bayaw na lahat ng ito’y patibong lamang niya para sa espesyal niyang plano—isang planong batid niyang tatanggihan nito, subalit sa pamamagitan ng paghulog rito sa ganitong patibong ay batid niyang hindi na ito makakatanggi, hindi na siya nito mapipigilan pa.

Habang kita niyang abala sa pagbayo ang matipunong bayaw ay muli siyang pumesto sa likuran nito, at dahil nakahilata ang binabayong dalaga sa kama, habang ang bayaw naman ay nakatayo mula sa sahig ay hinawakan niya ang kanan nitong hita, ay walang paalam niya itong itinulak, dahilan upang tuluyan itong pumatong sa nakatihayang si Angel, at ang mukha nito ay matapat sa nakahilata nitong mukha, ito’y habang patuloy na nakasalpak ang kargada nito sa puke ng binabayong dalaga.

Laking gulat ni Ramil sa biglaang pagtulak sa kanya ng bayaw, dahilan upang halos mapasubsob na siya sa mukha ng nakatihayang si Angel at ganap na mapatong ang maskulado niyang katawan rito. Mabuti na lamang ay napigilan niya ang sariling makagawa ng anumang reaksyon, kung hindi ay tiyak iyong hindi makaliligtas sa pandinig ng dalaga.

Lalong kumabog sa kaba ang kanyang dibdib, kita niyang lubha ring nabigla si Angel, subalit hindi ito nagsalita. At ngayon, dahil pulgada na lamang ang distansya ng kanyang mukha sa mukha nito ay lalo siyang hindi makagagawa ng anumang ingay, dahil tiyak itong maririnig na nito.

Bagamat napadapa papatong sa nakatihayang si Angel ay nanatiling nakalapat sa sahig ang dalawa niyang mga paa, dahilan upang tila ma-posisyon siya ng patuwad, at hindi pa siya nakababawi sa pagkabigla nang maramdaman ang maskuladong bayaw na pumatong naman sa nakatuwad niyang katawan, dahilan upang maipit siya sa pagitan nito at ng kinapapatungang si Angel.

Lubha siyang naguluhan, subalit hindi makapagsalita upang magtanong, hangang sa higit pa siyang kinabahan nang madama ang tila pagtumbok ng isang bilugin, ngunit namamasang laman sa kanyang nakatuwad na lagusan, at hindi man matanaw, batid niya kung ano ito, walang iba kundi ang tigas na tigas na ulo ng morenong kargada ng bayaw.

“HAYOP KA TOF! WAG MONG GAWIN YAN! GAGO KAHH!”
Tanging naihiyaw niya sa isipan.

Nais niyang suwayin ang bayaw, nais niya itong bantaan na huwag ituloy ang malinaw nitong plano, subalit hindi niya magawa, hindi siya makapagsalita dahil tutukan lamang sila ng mukha ng nakatihayang si Angel, at anumang salita ay tiyak na magbubunyag ng kanyang pagkakakilanlan, bagay na napakalaking gulo pag nagkataon.

Kinilabutan siya ng husto, ngayon lamang niya napagtanto ang plano ng bayaw, na tila sadya siya nitong inihulog sa ganitong patibong, dahil batid nitong sa ganitong sitwasyon ay hindi siya makakapagsalita, hindi siya makakatanggi at magagawa nito anumang nais nitong gawin sa kanyang likuran, labag man ito sa kanyang kalooban.

Natigilan siya sa pagbayo, bagkus ay napanganga siya sa pagngiwi nang maramdamang nagsimula nang tumulak ang nakatumbok na ulo, at sa pandudulas nito ng laway ay napilitang mapaunat ang kanyang bukana matanggap lamang ang pagsulong nito.

Nais niyang humiyaw, subalit nasa harapan niya si Angel, kaya naman wala siyang magawa kundi mapakapit na lamang ng husto ang mga kamay sa sapin ng kama sa sakit na sapilitang pag-unat ng kanyang bukana.

Kita ni Kristof na biglang namula ang nakatuwad na bayaw at lalong namawis, malinaw na dulot ng pagsulong ng ulo ng kanyang kargada sa bukana nito. Kita niyang napakapit na lamang rin ang bayaw sa sapin ng kama, sabay humigpit ang mga masel sa braso nitong likuran na responde nito marahil sa sakit.

Batid niyang hindi makakatanggi ang bayaw, ni hindi ito makakapagsalita upang umalma, at lalong hindi maka hiyaw ng ungol dahil pulgada lamang ang distansya ng mukha nito kay Angel, kaya naman batid niyang wala itong magagawa kundi tiisin ang anumang sakit na maidudulot ng pag-unat ng birhen nitong tumbong sa panghihimasok ng kanyang kargada rito.

“Hehe, magaling kang bumayo Kuya Ha? Kaya’t ngayon mararanasan mo naman kung paano mabayo!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan sa nakikitang di mawaring reaksyon ng bayaw. At dahil kita niyang hindi naman ito makakapanlaban pa, hindi na mapipigilan pa ang panghihimasok rito’y ipinagpatuloy na niya ang pagsulong ng kanyang kargada, at sa labis na pandudulas ng laway ng pinapasukang bukana, maging ng pagbaha ng madulas niyang paunang katas sa ulo ng nanlalaway niyang kargada ay unti-unti niyang naipalunok ang naturang ulo sa napakakipot na labi ng naturang bukana.

Lalong nanlaki ang mga mata ni Ramil nang maramdamang tuluyan nang nalunok ng kanyang bukana ang ulo ng kargada ng bayaw, at kahit batid niyang ulo pa lamang iyon ay unat na unat na ang kanyang bukana, pakiramdam niya’y okupadong okupado na ang kanyang lagusan, kaya naman lalo siyang kinabahan lalo pa’t batid niyang hindi rin biro ang laki at haba ng kargada ng bayaw, ang ngayong nakabaon na ang ulo nito ay tiyak nang wala na siyang kawala pa, tiyak na wala na siyang takas sa pagtuhog nito sa kanya.

Ilang sandali pa ay halos lumuwa ang kanyang mga mata, kasabay ng lalong pamumula ng pinagpapawisan niyang mukha nang maramdamang nagsimula na ngang umabante ang nanturang ulo, dahilan upang dama niya ang pagsagasa nito sa bawat malalambot na laman sa kanyang birheng lagusan na siyang nagpapa-unat ng husto sa bawat senitmetrong dinadaanan nito sa pader ng kanyang lagusan.

“AGHH—PUTAAH KAA TOFF!”
Tanging naihiyaw niya sa isipan. Lubhang namuo ang pawis sa kanyang noo, hindi siya makapaniwalang narito siya sa ganitong sitwasyon—aktwal na inaabantehan ng isang burat, bagay na hindi niya inasahang ganito kasakit.

Hindi niya inasahan ito, kaya naman sadyang hindi siya handa sa ganitong sakit na tila ba unti-unting ginugupit ang kanyang bukana sa labis na pagka-unat, literal na nawawarak sa walang permisong pagpasok ng morenong kargada ng bunsong kapatid ng asawa.

“Ughh—putang ina! Napakasikip ng tumbong mo Kuyaahh!”
Hiyaw na ungol ni Kristof sa isipan. Tila ba ipinapasok niya sa isang nakayukom na palad ang kanyang kargada sa labis na kakiputan ng tumbong ng bayaw, at talaga namang dama niya ang pagsakal nito sa kasikipan, bagay na batid niyang sadya pang pinasisikip ng bayaw marahil upang mapaglabanan ang pagsulong ng kanyang kargada. Subalit hinding-hindi niya ito papayagang magtagumpay, hindi niya papayagang magtagumpay ang pagdadamot ng naturang lagusan dahil desidido niya itong ganap na kuhanan ng kabirhenan.

Sa dulas ng nauna niyang naikargadang laway sa loob ng tumbong ng bayaw kanina, at sa dulas ng paunang katas sa ulo ng libog niyang kargada ay sadyang walang nagawa ang kakiputan ng mga umpok ng laman sa inaararong lagusan, walang nagawa ang pagpisil ng malalambot nitong pader kaya’t patuloy sa pagsulong ang kanyang kargada, dahilan upang lalong ngumanga ang bunganga ng naturang bukana, at sa parehong pagkakataon ay umunat ang bawat pulgadang nasasagasa ng umaabanteng ulo ng kanyang kargada sa kailaliman nito.

Lalo pang napahigpit ang pagkapit ng mga kamay ni Ramil sa sapin ng kama, at talaga namang nagsisibakatan na ang kanyang mga ugat sa kamay at braso, lalong naninikip ang kanyang mga kalamnan sa di mawaring ibabaluktot sa patuloy na pagsulong ng troso ng bayaw sa kanyang nakatuwad na lagusan.

Labis siyang pinagpapawisan, at talaga namang nalulukot na ang gwapo niyang mukha, subalit muli’y hindi siya makahiyaw, ni hindi masuway ang pilyong bayaw sa walang paalam nitong panghihimasok sa kanyang likuran.

Hindi niya lubos akalaing nahulog siya sa patibong ng bayaw, kung saan sadya nitong inilagay siya sa ganitong sitwasyon kung saan hindi siya makakapagsalita, hindi siya makaka-alma habang unti-unti nitong kinukuha ang kabirhenan ng pamilyado niyang lagusan.

Ramdam niya ang bawat pulgadang binabaybay ng nanghihimasok nitong kargada sa kanyang lagusan, kaya naman ramdam na ramdam rin niya ang detalyadong pag-unat, bawat pagsagasa sa naaararo niyang mga laman, bagay na lubhang nagpapaningkit sa kanyang mga mata’t nagpapalukot sa kanyang mukha sa di mawaring mararamdaman.

Hanggang sa ilang sandali pa ay muling nanlaki ang kanyang mga mata nang madama ang ganap na pagtumbok ng mala-kabuteng ulo ng naturang kargada sa kailaliman ng kanyang lagusan, maging ang pagdampi ng mga bulbol nito sa pisngi ng kanyang puwet, senyales ng ganap nitong pagbaon sa kailaliman ng birhen niyang lagusan.

Napanganga siya ng husto sa naghalong sakit at pagkagulat, hindi niya lubos akalaing ang anim na pulgdang kargada ng bayaw ay tuluyang naituhog sa kanyang kailaliman, kaya naman isang uri ng panlalamig ang dumapo sa kanya, hindi niya lubos naisip ni minsan na matutuhog siya ng isang burat, at higit sa lahat ay burat pa ng kanya mismong bayaw—ang bunsong kapatid ng mismo niyang asawa.

Hindi pa siya nakababawi sa pagkabigla sa tuluyang pagbaon ng anim na pulgada kargada ng bayaw nang halos mapahiyaw siya sa sakit nang maramdaman itong umatras, dahilan upang tila sumama’t bumaligtad ang kanyang buong lagusan. Mabuti na lamang at agad niyang napigilan ang sariling bibig sa paghiyaw, kundi ay tiyak na mabubuking na ng kinapapatungang dalaga ang tunay niyang pagkakakilanlan.

Ngunit napigilan man ang napintong paghiyaw ay muli’y halos humiwalay ang kanyang kaluluwa kasabay ng matinding pagngiwi nang maramdamang muling sumulong ang naturang kargada, pagsulong na muli’y sagaran sa kailaliman ng kanyang lagusan.

Kasunod nito’y muling halos magsilabasan ang puti niyang mga ngipin nang maramdamang muli itong humila paatras, muling bumaon, muling umatras at muli nanamang tumuhog, ganap na sinisimulan na ang marahan nitong pag atras-abante, malinaw na sinisimulan na ng morenong bayaw ang pagbayo sa kanya.

Bago pa niya hindi mapigilan ang sarili na mapahiyaw ay wala na siyang napagpilian kundi isalpak na lamang ang bibig sa nakahilatang bibig ni Angel, sinimulan itong halikan upang hindi na makagawa pa ng anumang ingay o hiyaw ang kanyang bibig sa nakaka-kalas-kaluluwang pagsisimula ng pagbayo ng bayaw sa birhen niyang tumbong. Kasabay nitong ikinapit na lamang rin niya ang mga kamay sa magkabilaan nitong braso na siyang siniluman na lamang nitong kapitan at sakmalin habang tinutuhog siya ng bayaw.

Muling napangisi si Kristof, kita niya ang bawat reaksyon ng bayaw, ang mga tahimik nitong pangiwi at pagbungisngis sa sakit, bagay na batid niyang dulot ng unang beses na pagkakatuhog ng pamilyado nitong lagusan. Kita rin niyang sa pagpipigil nitong humiyaw ay napahalik na lamang ito’t napakapit kay Angel, bagamat malinaw na namamaluktot sa sakit.

Subalit nakikita man itong nagdurusa, batid niyang normal lamang ito sa kahit sinong barakong unang beses na mababayo. Maging siya man nung unang beses siyang mabayo nito sa baraks ay lubha siyang mala-bulateng namaluktot sa sakit, ngunit kinalaunan ay unti-unti ring sumarap, bagay na nais niyang matamasa ng bayaw. Kaya naman kita man niyang namamaluktot ito sa sakit ay batid niyang kailangan niya itong sanayin sa burat, kailangan niyang sanayin sa paglagari ang makipot nitong lagusan.

Kaya naman, habang hindi makahiyaw ang bayaw ay ipinagpatuloy na niya ang pagbayo, kung saan unti-unti ay ginagawa na niya itong mas malakas at mas mabilis, kaya naman dama rin niya ang madulas na pagsagasa ng kumakawkaw na ulo ng kanyang kargada sa napakakipot ngunit napakadulas na lagusan nito.

“Ughh! Tangina mo Kuya! Ang sarap mong tignan! Ang sarap mong pagmasdan habang nakatuwad kang binabayo!”
Tila gigil na wika ni Kristof sa isipan sa nakikitang pamamaluktot ng nakatuwad na bayaw sa kanyang pagbayo, bagay na para sa kanya’y kay sarap makita lalo pa’t napakamaskulado ng katawan nito subalit yumuyupi lamang sa kanyang pagbayo.

“Mahusay kang bumayo Kuya! Mahusay kang umararo, pero ngayon ay mala-kuhol kang namimilipit diyan habang tinutuhog kita ng burat ko! Ugh!”
Wika pa niya sa isipan, tila lalo pang tumataas ang antas ng kanyang libog habang nakikita kung paano mamilipit sa sakit ang winawarak na birheng pamilyadong bayaw.

“Ano na lamang ang iisipin ni Ate Ema oras na makita kang ganyan Kuya Ram! Na ang maskulado at gwapo niyang asawa ay kinakabayo ko lang na mismong kapatid niya! Ughh!”
Patuloy ng mga libog at igigl niyang wika sa isipan, bagay na tila lalo pang nagpapataas ng antas ng kanyang pananabik, at sa parehong pagkakataon ay nagpapagana sa kanyang higit pang bilisan at lakasan ang ginagawang pagbayo sa namamaluktot na asawa ng kanyang kapatid.

Literal na halos malaglag ang mga panga ni August sa pagkagulat, hindi halos mapaniwalaan ang nasisilayan.

Kita niya kung paano mamaluktot ang maskuladong tiyuhing si Ramil habang marahang binabayo ng tiyuhing si Kristof.

Hindi niya batid kung ito ba ang unang beses na mabayo ng tiyuhin, subalit halatang hindi ito sanay, halatang nasasaktan pa ito sa pagbayo ng tiyuhing si Kristof, at kita niya kung paano ito mamula, lalo na kanina sinisimulang ibaon ng tiyuhing si Kristof ang moreno nitong kargada sa nakatuwad nitong bukana ay kita niya kung paano ito tahimik na mangiwi.

Kita niya kung paano umalog ang katawan ng nakatuwad na tiyuhin sa pagbayo ng tiyuhing si Kristof, ito’y habang patuloy itong nakapatong sa nakatihayang si Angel at patuloy ritong nakasalpak ang kargada.

Ngunit nabibigla man sa mga kaganapan ay hindi niya maikakailang sadyang napakainit ng mga kaganapang natutunghayan, kung saan kita niyang patuloy na walang kamalayan si Angel sa mga kaganapan, na ang kargadang nakasalpak sa talaba nito ay hindi sa nobyo nitong si Kristof, kundi kay Ramil, habang si Ramil naman ay binabayo ng bayaw nitong si Kristof.

Muli’y di maiwasang manumbalik sa kanya ang pakiramdam ng mabayo, lalo pa’t kagabi lamang, sa kauna-unahang pagkakataon ay nabayo siya ng kambal na pinsan na sabay pa man ding nagpayabangan sa pag-araro sa kanyang tumbong, bagay na halos makapagpahiwalay talaga ng kanyang kaluluwa.

Ngunit kahit naranasan na niya ang sabay na mabayo ng dalawang binatilyong burat ng kambal na pinsan ay batid niyang di hamak na mas masakit ang mabayo ng isang adultong kargada, kaya naman batid rin niyang di biro ang nararanasan ng matipunong tiyuhin ngayong di pa man rin talaga biro ang laki at haba ng morenong kargada ng tiyuhing si Kristof na kasalukuyang nakabaon at bumabayo rito, kaya naman batid niya kung ano ang kasalukuyang natatamasa ng tiyuhin ngayong kasalukuyan itong nababayo.

“Tangina! Akala ko ay pagbayo lamang ang alam gawin ni Tito Ramil! Pero hindi ko akalaing nagpapabayo rin pala siya—na nagpapakabayo rin pala siya kay Tito Kristof!”
Hindi niya makapaniwalang wika sa isipan. Hindi lubos maisip na ang matipuno, gwapo at maskuladong tiyuhing si Ramil ay tumtuwad rin pala’t nagpapabayo sa kapwa nito barako.

“Ano na lamang iisipin ni Tita Ema oras na malaman niya ito? Na ang gwapo niyang asawa ay nagpapa-kabayo sa bayaw nito—sa bunso niya mismong kapatid na si Kristof! Ito’y habang sabay pa nitong inaasawa ang nobya nito!”
Wika pa niya sa sarili. Hindi halos mabuo sa isipan oras na mapagtanto lahat ito ng kanyang tiyahing si Ema na pasikreto palang niloloko ng mga tiyuhin—na pasikretong pinagtataksilan, at ngayon ay nasasangkot pa ang walang kamalayang si Angel.

“Tangina talaga! Akala ko’y likas na namana nila kambal ang husay nilang bumayo sa ama nila! Pero ano na lamang iisipin nila oras na makita nilang nagpapabayo rin pala ang ama nila?!”
Dagdag pa niyang wika sa isipan. Hindi maisip kung anong maaaring maisip ng kambal na pinsan oras na mapagtantong ang matikas nilang ama ay nagpapabayo rin pala sa matipuno nilang tiyuhing si Kristof.

“Nako! Delikadong malaman to nila kambal! Lalo pa’t kung anong makita ng mga mokong na yun na ginagawa ng ama nila ay ginagaya nila—iniisip nilang tamang gawin!”
Napailing pa niyang wika sa isipan, lalo pa’t kilala niya ang kambal na pinsan, na anumang nakikitang ginagawa ng ama ng mga ito ay iniisip nilang hindi mali, at ang masaklap pa ay ginagaya rin nila’t nais rin laging maranasan, tulad na lamang ng nangyari kagabi, kung saan mula sa nasaksihan ng pinsang si Jaeden na pagbayo ng ama nito sa tiyuhin nilang si Kristof sa batalan ay ginaya nito—ginawa nito sa kanya, at tinuruan pa ang kakambal nitong si Haeden. Kaya’t di niya maiwasang mangamba na baka oras na malaman o makita ng dalawa na nagpapabayo rin pala ang ama ng mga ito ay isipin ng mga ito na walang kaso ang magpabayo at baka ma-engganyo rin ang mga itong maranasan ito.

Sa kabilang banda ay patuloy naman si Kristof sa pagiling ng kanyang balakang, at mula sa kanina’y marahang pagbayo ay unti-unti na niya itong nilalakasan, unti-unting binibilisan lalo pa’t batid niyang hindi naman makahihiyaw ang inaasawang bayaw, kaya naman sinasamantala na niya ang pagkakataon na sanayin ang makipot nitong lagusan sa pag-araro ng mahaba niyang kargada.

Si Ramil naman ay walang magawa kundi patuloy na mapapikit sa sakit, habang patuloy na lamang pinanatili ang pagkakasalpak ng bibig sa hinahalikang bibig ni Angel upang hindi na lamang rin niya magawang humiyaw, ito’y habang patuloy sa pagka-alog ang nakatuwad niyang katawan sa unti-unting pagbilis ng pagbayo ng bayaw sa kanyang likuran, at dahil kasalukuyan pa ring nakasalpak ang kanyang kargada sa puke ng kinapapatungang dalaga, bawat pag atras-abante ng bumabayo sa kanyang si Kristof ay ang siyang pag atras-abante rin ng nakabaon niyang kargada sa nobya nito, dahilan upang tila dumepende na lamang ang kanyang pagbayo mula sa pagbayo sa kanyang likuran ng nananamantalang bayaw.

“Ugh! Sarap talaga ng kakiputan mo Kuya Ram! Napakasarap mong asawahin! Ugh!”
Patuloy na ungol ni Kristof sa isipan, walang kapantay ang libog sa kanyang sistema ngayong patuloy na winawasak ang kabirhenan ng pamilyado niyang bayaw, ito’y habang kasalukuyan naman nakasalpak ang kargada ng bayaw sa puke ng nakatihaya niyang nobya na siyang napipilitang sumabay sa kanyang pag-indayog.

“Sige lang Kuya Ram! Asawahin mo ang nobya ko! Habang itong puke mo naman ang inaasawa ko! Ughh!”
Patuloy niyang ulos sa isipan, tila ba wala na sa kanya kung patuloy na nakabaon ang kargada ng bayaw sa puke ng sarili niyang nobya, bagkus ay ang importante sa kanya ay ang natatamasang sarap ng kasalukuyan niyang pagwasak sa barako nitong lagusan—sa kasalukuyang pag-asawa niya sa pamilyado nitong butas.

Silip ng Sikreto

“Tsk, nasaan na ba ang batang yun? Bakit ba iyon natagalan ng husto?”
Napapakamot sa ulong wika ni Tay Pio habang umiiling.

Mahigit isang oras na magmula nang utusan ng kanyang asawang si Trinning ang apo nilang si August na balikan sandali ang kanilang mga ID sa bahay, bagay na inaasahan nilang mabilisan lamang nitong magagawa lalo pa’t gamit nito ang traysikel, kaya naman hindi nila maiwasang magtaka at sa parehong pagkakataon ay mag-alala sa kung bakit ito natagalan ng mahigit isang oras.

Ngayon, napilitan si Tay Pio na bumalik dito sa kanilang bahay. Mabuti na lamang din ay saktong pauwi na ang isa nilang kapit-bahay na si Domeng na nauna nang nakakuha ng ayuda kaya’t nakisakay na lamang siya sa kolong-kolong ng mga ito pauwi upang sundan ang apo.

Gawa nang huminto na ang sinakyang kolong-kolong sa kapit bahay na si Domeng ay naglakad na lamang si Tay Pio patungo sa bakuran ng sariling bahay.

Pagdating niya’y kita niyang bahagyang bukas ang tarangkahan, bagay na hindi na niya ipinagtaka pa lalo pa’t batid niyang narito ang anak na si Kristof na iniwan nilang tulog pa kanina sa silid nito, at ang manugang na si Ramil na iniwan naman nilang naglalaba sa likurang bahay.

Subalit ang kanyang ipinagtaka ay ang kapansin-pansing kawalan ng presensya ng tricycle ng kanyang apong si August, bagay na di maiwasang makapagpakutob sa kanya.

“Nako, bakit wala rito ang motor ni August?”
May pagtataka niyang bulong sa sarili habang lumilinga-linga.
“Hindi kaya’y nagka-salisihan na kami ng apo ko?”

Hindi niya maiwasang kutuban, at sa parehong pagkakataon ay manghinayang. Kita niyang wala rito ang traysikel ng apo, wala rin ito sa harapan ng tarangkahan, kaya’t di niya maiwasang maisip na baka nagkasalisihan na sila’t baka nakabalik na ang apo sa covered court dala ang kanilang mga ID.

“Pero imposible, mariin kong tinitignan lahat ng nakakasalubong sa daan kanina, at memoryado ko ang traysikel ng apo ko, tiyak na hindi iyon makakalusot sa pansin ko kung nakasalubong ko man”
May duda niyang wika sa isipan. Iisa lamang ang daan patungo at pauwi mula sa covered court ng baranggay, at mariin niyang minasid ang bawat nakakasalubong na traysikel kanina dahil batid niyang may posibilidad ngang makasalubong o magkasalisihan sila ng apo, subalit sadyang hindi niya napansin ang traysikel nito—alam niyang hindi nila ito nakasalubong pauwi.

Napailing na lamang siya, hindi niya batid kung sadyang nagkasalisihan nga ba sila ng apo at kung gumamit ito ng shortcut pabalik sa covered court kaya’t hindi nila ito nakasalubong.

Gayon man ay batid niyang wala naman na siyang magagawa pa pag nagkataon. At kung sakali mang nagkasalisihan nga sila ng apo ay maaari pa naman siyang magpahatid pabalik sa covered court dahil may motor naman ang anak na si Kristof na batid niyang gising na rin sa ganitong oras.

Siya ring narito na siya ay nagpasya na rin siyang magpatuloy na pumasok sa loob upang kahit paano’y maipagtanong sa anak o sa manugang kung nanggaling na nga ba rito si August upang matiyak niya ang susunod na gagawin.

Isa pa’y nais rin niyang matiyak na nakuha na ng apo ang ipinakukuha nilang mga senior citizen’s ID na mahalaga upang makuha nila ang ayuda, lalo pa’t naka-alis ito kaninang nagkamali ang asawang si Trinning na nasabing sa isang drawer sa aparador ang mga iyon naitago, hindi nito nalinaw na ang aparador na tinutukoy ay ang aparador sa silid ni Kristof, kaya’t di rin niya maiwasang mag-alala na baka hindi nahanap ng apo ang naturang mga ID.

Pagpasok niya sa sala ay tulad ng kanyang inaasahan ay tahimik ang paligid, walang katao-tao, kaya naman batid niyang nasa silid pa marahil ang anak o baka naman’y pinuntahan na ang bayaw nitong si Ramil na naglalaba sa likod bahay.

Gayon man, dahil batid niyang nasa drawer nga ng aparador sa silid ng bunsong anak na si Kristof ang naturang mga ID ay deretso na siyang umakyat sa hagdan, naglakad sa may kadilimang pasilyo, subalit aktong makalalapit pa lamang sana siya sa silid ng anak ay agad siyang nahintuan sa narinig.

“Ughh---mahaal—aahhh!”
Dinig niyang malalanding halinghing ng isang boses ng babae.

Bigla siyang nahintuan, hindi mawari kung guni-guni lamang ba ang narinig, subalit sa ilang saglit pa ay muli niyang narinig ang naturang mga halinghing.

“Ugh—Mahal---uughh”

“Dahan-dahan mahall—ugh!”

“Ang laki mahall—uugh!”

Dinig niyang garagal at tila yumayanig na mga ungol ng isang babae, bagay na nakapagpabigla sa kanya ng husto, hindi siya maaaring magkamali, batid niya kung kanino ang boses na iyon, batid niyang boses iyon ng nobya ng anak—si Angel.

“Si Angel? Bakit narito si Angel?”
Kunot-noo’t laking pagtataka niyang tanong sa isipan. Hindi mawari kung bakit narito ang nobya ng anak na batid niyang lumikas sa kabilang probinsya nung nakaraang araw upang alagaan ang magulang nitong may sakit.

“At tama ba ang narinig ko? Humahalinghing siya ng ungol?”
Hindi niya makapaniwalang tanong sa isipan, lubhang nabibigla sa naririnig na ulos ng nobya ng anak.

Biglang pumalo ang kabog sa kanyang puso, kasabay ng pagsilang ng isang matibay na kutob, malinaw na may nangyayaring kababalaghan sa likuran ng saradong pinto ng silid ng bunsong anak.

“Ibang klase talaga! Na-tyempo lang na solo ang silid ay bumayo nanaman sa nobya?”
Napailing na wika na lamang ni Tay Pio sa isipan, tila batid na ang ginagawang kapilyuhan ng bunsong binatang anak.

“Hindi man lamang naisip na narito si Ramil at baka marinig sila nito?”
Wika pa niya sa isipan, lalo pa’t batid niyang narito rin sa bahay ang manugang na si Ramil na kanina’y iniwan nilang naglalaba sa likod bahay, kaya naman hindi niya maiwasang magtaka sa kung anong lakas ng loob ang pumasok sa isipan ng anak kung bakit ganito ito katapang na bayuhin si Angel at umalulong pa ng ganito kalalakas gayong may kasama itong iba dito sa bahay sa kasalukuyan.

Gayon man, nabibigla man sa mga nasisilayan ay natawa na lamang si Tay Pio at napa-iling, batid niyang binata’t dalaga na ang magkasintahan, at legal naman sila kaya’t normal na ang ganitong mga eksena. Batid rin nilang sinamantala lamang marahil ng dalawa ang oportunidad na iilan lamang sila dito sa bahay upang maisingit ang pridado nilang sandali.

Sa katunayan ay matagal na niyang batid na may namamagitan sa pagitan ng magkasintahan sa kama, hindi lamang niya ito naririnig, kundi madalas pang saksihan.

Lingid sa kaalaman ng anak niyang si Kristof, maging ng nobya nitong si Angel na ilang beses na silang pinanood at binosohan ni Tay Pio habang nagsasagawa ng ganitong pribadong sandali, ito’y sa pamamagitan ng isang maliit na butas na pasikreto niyang binutas sa kisame ng silid nito.

“Hehe…tutal hindi naman nila inaasahan ang pagdating ko, bakit hindi ko muna sila silipin? At nang matagal-tagal ko na ring hindi natutungyahang bumayo ang bunso ko?”
Ngising ideya sa kanyang isipan, tila nakaisip pa ng kapilyuhan sa kabila ng pangangailangan niyang makabalik muli sa covered court para sa mga senior citizen’s ID.

“Hehe, mabilisan lang, kamustahin ko lang ang burat ni bunso!”
Pilyo pa niyang wika sa isipan, habang di mawaglit ang nakalolokong ngisi sa naiisip na plano.

Wala na siyang sinayang pa na pagkakataon. Tahimik ngunit mabilis na siyang naglakad pababa ng hagdan, maingat at tahimik na nagtungo sa batalan.

Pagdating sa batalan ay pasimple siyang sumilip sa isang siwang sa pagitan ng mga tablang pader, inaasahang makikita ang manugang na si Ramil na batid niyang kasalukuyang naglalaba.

Subalit sa kanyang pagsilip ay napakunot-noo siya nang hindi makita ang imahe ng matipunong manugang, bagamat kita niyang may mangilan-ngilang damit na ritong nakasampay—mga damit ng pamilya nitong batid niyang nilabhan nito, subalit pansin rin niya ang isang timba na tila may laman pang mga sampayin, kaya’t hindi niya maiwasang magtaka at mapaisip, malinaw na hindi pa natatapos ang manugang sa pagsasampay subalit wala na ito rito sa likurang bahay.

“Nasaan na ba si Ramil? Imposibleng nasa kwarto naman iyon ni Kristof gayong kasalukuyang nagpapakasarap yung dalawa?”
Tanong niya sa isipan, hindi mawari kung saan posibleng nagtungo ang manugang.

Naisip niyang nagtungo ito marahil sa banyo, subalit nadaanan naman niya ang banyo kanina at madilim naman doon at walang tao, kaya naman naisip niyang baka lumabas lamang sandali ang manugang lalo pa’t dinatnan nga niyang bahagyang bukas ang tarangkahan kanina.

“Lumabas nga lamang siguro, baka may binili lamang”
Wika na lamang niya sa isipan.

“Tamang-tama! Walang makakakita sa akin! Hehe”
Ngisi pa niyang sambit sa sarili, tila ba nananabik sa kanyang binabalak.

Saglit pa siyang luminga-linga, tiniyak na walang sino mang parating na maaaring makakita sa kanya. At nang matiyak na walang matang nakamasid ay sinimulan na niya ang madilim na balak.

Kinuha niya ang kanyang hagdan na gawa sa kahoy na kawayan, itinapat ito sa isang lumang pader na nagseseparado sa batalan at lababo ng kusina, tiniyak na matatapat ito sa sikretong daluyan na kanyang ginawa.

Nang maitapat na ang naturang hagdan ay wala na siyang sinayang pa na oras at agad nang umakyat, binuksan ang parisukat na tablang takip ng kisame, dahilan upang makalusot siya sa sikretong lagusan at makatungo sa taas ng kisame ng bahay.

Lingid sa lahat ng naninirahan sa bahay na ito na ang lagusang ito na pasikreto niyang ginawa ay ang kanyang daan sa madidilim niyang adhikaing dekada na niyang ginagawa, walang iba kundi ang mamboso hindi ng mga kababaihan, kundi ng mga kalalakihang nakatira sa tahanang ito.

Gawa ng limitadong espasyo ng kisame ay sinimulan niyang gumapang upang maka-usad, subalit tiniyak niyang tahimik at walang magagawang anumang langitngit ng bigat o ingay ang kanyang paggapang upang maiwasan ang anumang pagsususpetsa mula sa mga tao sa ibaba.

Gawa nang nagmumula pa sa batalan ang naturang lagusan ay una niyang dinaanan ang maliit na butas na pasikreto niyang ginawa sa lumang kisame ng banyo, isang butas na kanyang malimit na bisitahin lalo na tuwing papasok sa banyo ang sino mang kalalakihang naninirahan dito sa bahay na ito, isang butas na kanyang sinisilipan upang mabosohan ang mga binibiktima.

Lingid sa kaalaman ng mga naninirahan rito, na tuwing isa sa mga kalalakihan ang magtutungo dito sa banyo ay pasikreto siyang susunod, aakyat dito sa kisame at bobosohan ito sa kahit ano mang pribado nitong ginagawa sa loob ng banyo, kung naliligo man ito, tumatae at kahit sa mas pribadong gawain tulad ng pagsasarili ay ito ang kanyang paraan upang makapanood ng mga pribadong sandali.

Kaya naman sadyang wala ni isa sa mga kalalakihang tumira sa bahay na ito ang hindi pa niya nasisilayan ang kahubdan, ang hindi pa niya nakikita ang kargada.

Nagsimula ang kanyang pagkahilig sa pamboboso mahigit isang dekadana ang nakalilipas, kung saan nagkukumpuni siya noon ng kumikildap na bombilya sa kusina ng bahay, at ang mga kable nito ay naka-ayos dito sa kisame, bagay na kanya noong inakyat at sinubukang kumpunihin.

Subalit nung oras na iyon, habang abala siya sa pagkukumpuni ay aksidente niyang narinig ang tila pagsara ng isang pinto, kasunod ng pagsilip ng gatuldok na liwanag, bagay na di maiwasang kanyang titigan. Sa kanyang pagtitig ay doon niya nadiskubreng may mga butas pala ang kisame ng kanilang banyo gawa ng kalumaan, at lubha siyang nagulat sapagkat sa kanyang pagsilip noon ay bumungad sa kanya ang kahubdan ng panganay niyang anak na si Castor na nung panahong iyon ay binata pa, bagay na aksidenteng gumising sa isang pagkataong matagal na niyang ibinabaon sa kanyang puso.

Lingid sa marami, maging sa kaalaman ng kanyang sariling asawa na may malalim siyang lihim, iyon ay ang pagkakagusto sa mga kalalakihan, subalit hindi bilang asawa, hindi bilang kasintahan, kundi isang malakas na atraksyon sa pisikal na anyo ng mga ito, lalo na sa katawan ng mga ito.

Kaya naman nang aksidente niyang nasilayan ang kahubdan ng panganay na anak na si Castor sa banyo noon ay tila tuluyang nagising ang kanyang pagnanasa, pagnanasa sa katawan ng kalalakihan sa kahit ano mang edad.

Magmula noon ay hindi na niya napaglabanan pa ang sarili, hindi na napaglabanan pa ang tukso na maging ang sariling anak ay kanya nang bosohan.

Magsimula noon, pasikreto na niyang naging ritwal ang pamboboso sa panganay na anak. Tuwing papasok ito ng banyo ay hahanap siya ng pagkakataon, at tuwing makahanap ng tiyempong walang nakakakita ay agad niyang itataas ang hagdan sa batalan, tahimik na papasok sa pasikretong lagusan at maingat na gagapang hanggang sa matunton ang butas sa kisame ng banyo kung saan niya sasaksihan ang anak sa anumang bribado nitong gagawin sa banyo.

Noon ay madalas kita niya itong naliligo, lalo na tuwing gabi pagkatapos nito sa paglalaro sa basketball, at tuwing umaga naman bago ito pumasok sa eskewalahan. Kaya naman halos araw-araw niyang nasisilayan ang pagligo nito nung mga panahong iyon, maging ang malimit nitong pagsasalsal sa umaga man o gabi na sinasabay nito sa pagligo ay hindi niya pinalalagpas na saksihan. Kaya naman lubha niyang natutunghayan ang bawat reaksyon ng gwapo nitong mukha, ang pagpikit nito, pagnganga’t paglalabas ng tahimik na mga ungol at maging ang paninikip ng mga kalamnan nito, pangingisay hanggang sa bumulwak ang puting-puti nitong tamod, bagay na unti-unti’y tila nakakapagpa-adik na sa kanya sa ritwal na pamboboso.

Hanggang sa hindi na lamang sa panganay na anak na si Castor niya ito ginawa, kundi maging sa noo’y binatilyo pa lamang niyang anak na si Kristof na nagsimula niyang bosohan simula nung wala pa itong bulbol. Pinananood niya itong maligo, tumae, hanggang sa unti-unti na nitong pagpasok sa pagiging binatilyo, tinubuan na ng mga bulbol at higit sa lahat ay nadiskubre na ang pagsasalsal; lahat iyon ay kanyang nasaksihan, lalo pa nung sa edad na iyon ni Kristof gawa marahil ng pagkabata pa’t puno ng kalibugan sa katawan ay halos araw-arawin nito ang pagsasalsal sa banyo, bagay na kanya namang sinasamantalang bosohin hanggang sa nagagawa na niya itong pasikreto’t tahimik na sabayan ng sariling pagsasalsal.

Hindi niya inakalang ang simpleng ritwal na iyon ay ang tuluyang magpapalugkmok sa kanya sa labis na pagnanasa sa mga kalalakihan sa pamilya.

Hanggang sa dumating na nga ang araw na nagsimula nang mapadpad dito sa bahay ang noo’y manliligaw pa lamang sa anak niyang si Ema—si Ramil. Hanggang sa sagutin na ito ni Ema, at magkaroon ang mga ito ng anak at dito ang mga ito pansamantalang nanirahan ay hindi niya pinalagpas ang bawat oportunidad na mabosohan ang matipunong manugang. Mula sa arawan nitong pagligo, pagtae at maging sa pasikreto nitong pagsasalsal ay hindi niya pinalalagpas na bosohin. Maging ang sabay na pagligo ng mga ito ni Ema noon sa banyo bilang mag-asawa na madalas mauwi sa romansahan, laplapan, subuan at bayuhan ay kanyang hindi binigyan ng pribasya at sadya niyang sinubaybayan at pinapanood. Kaya naman tuwang-tuwa siya noon sapagkat tatlong nagkikisigang mga kalalakihan ang kanyang arawang nabobosohang maligo, magbanyo, magsalsal at minsan ay makipagtalik pa sa nobya ng mga ito.

Magmula noon ay lalo siyang nalugmok sa madilim niyang ritwal, hanggang sa hindi na lamang siya nasasapat sa simpleng pag-aabang sa mga ito sa banyo, bagkus ay tila naghahangad na siya ng higit pa, hanggang sa puntong tuluyan na niyang hindi binibigyan ang mga ito ng pribasya, kung saan pasikreto na siyang sadyang bumutas ng maliliit na siwang sa mga kisame ng bawat kwarto; mula sa kwarto noong pinagsasaluhan pa ng bunso’t panganay na binatang mga anak na sina Castor at Kristof na ngayo’y silid na ni August, kung saan noo’y maging ang pagbibihis ng mga ito sa silid ay inaaabangan na niya, maging ang nakaw ng mga itong sandaling pagsasalsal sa umaga, katanghalian, gabi o sa lamig ng maulang panahon ay di niya pinalalagapas na tunghayan.

Lubha pa siyang nagagalak noon, lalo pa’t ang panaganay niyang anak na si Castor na noo’y nasa kolehiyo pa ay likas na babaero, at halos tuwing tanghali ay naguuwi ito ng babae sa silid lalo pa’t nung panahon iyon ay madalas wala si Kristof gawa ng nagaaral ito sa high school, kaya naman solo ng panganay na anak ang naturang silid noon at talagang sinasamantala ang pagkakataon sa pagkama’t pagbayo ng iba’t-ibang mga dalaga, bagay na lingid ritong kanyang detalyadong natutunghayan; mula sa kanilang mga ungol, sa napapatingala nilang mga paghalinghing at naninirik na mga mata sa sarap ay detalyado niyang naitatala sa kanyang paningin.

Magmula noon ay naging ugali na niya ang mamboso sa bawat kwarto, kaya naman kahit na noo’y nag-asawa na ang panganay at kahit nagkaanak na’t nagkaroon na ng sariling silid ay hindi niya binigyan ng pribasya at patuloy niyang binosohan ang bawat sandali ng mga ito bilang mag-asawa.

Maging ang noo’y ganap na ring binatang si Kristof ay wala ring pagkakataong makapagtago ng anumang pribadong gawain, lahat ay kanyang nasasaksihan.

Ngunit higit sa lahat, ang paborito niyang bosohan ay walang iba kundi ang manugang na si Ramil na noo’y saksi niyang halos arawan bumayo’t libog na libog sa asawa nitong si Ema.

Hanggang sa dumating na ang pagkakataong naghiwalay ang anak na si Castor at ang asawa nito, kung saan nagkaroon ng panibagong asawa ang babae, habang ang anak nilang si August ay naiwan sa kanilang pangangalaga at si Castor ay nagpasya nang ipagpatuloy ang karera sa barko bilang marino.

Dumating na rin noon ang pagkakataong nagpasya nang bumukod sina Ramil at Ema, kaya naman hindi maiwasang malungkot ni Tay Pio dahil tanging si Kristof na lamang ang kanyang arawang nabobosohan, dahilan upang di niya mapigilang mapansin maging ang menor de edad na apong si August na magmula matuli ay sinisimulan na niyang bosohan, hanggang sa matuto na itong magsalsal ay kanya nang laging tinutunghayan.

Sa katunayan, gawa ng kawalan ng presensya ng mga magulang noon ni August at gawa ng pagkakaiwan nila rito sa kanila ay lalong lumakas ang tukso kay Tay Pio, kung saan kahit ang noo’y pitong taong gulang pa lamang ito ay nagagawa na niya itong molestyahin nang lingid sa kaalaman nito. Tuwing nagkakaroon siya ng pagkakataon na naiiwan sa kanya ang apo, habang tulog ito’y pasikreto niyang sinusubo ang noo’y supot pa nitong titi, maging ang mga munti nitong mga bayag, at hindi rin pinalalagpas na lamunin at ubusan ng musmos na lasa ang puwet nito, bagay na kanyang matagumpay na nagagawa nang hindi nagigising ang apo, kaya naman ilang taon rin niya itong nasamantala nang walang nakakasaksi’t walang nakaka-alam.

Ngunit ngayon, gawa ng binatilyo na ito’t may isip na ay hindi na niya magawa ang parehong pangmomolestiya, kaya naman wala siyang mapagpilian kund manatili na lamang itong abangan, bosohan at saksihan ang pribado nitong mga sadali sa banyo man o sa mismo nitong silid.

Ngayon, hindi niya maiwasang matuwa lalo pa’t muli nang nagbalik dito sa bahay ang matipunong manugang na si Ramil, at magkakaroon siya ng karagdagang kalalakihang aabangan at bobosohan.

Idagdag pa ang kambal nitong mga anak na kapwa na binatilyo’t namana ang kakisigan niya na kanya ring pangunahing target na mabosohan sa bawat pribadong sandali. Titiyakin niyang tulad ng anak na si Castor at Kristof, apong si August, maging ang manugang na si Ramil ay susubaybayan niya ang pagdidiskubre ng kambal na apo sa kalibugan ng mga ito sa mga sariling katawan at titiyakin na masasaksihan ang buong paglalakbay ng mga ito sa pribadong parte ng kanilang pagbibinata.

Hindi na niya namalayan kung gaano siya katagal napatitig sa naturang butas sa pag-iisip sa naturang mga alaala nang mabalik siya sa kasalukuyan, at muling naalala ang kanyang adhikain, ang gumapang patungo sa butas na ginawa niya sa kisame ng silid ng anak na si Kristof upang masilayan ang kasalukuyang kaganapan doon.

Kaya naman ipinagpatuloy na niya ang maingat at tahimik niyang paggapang, at kahit madilim ang itaas ng kisame ay sa tagal na niyang naninirahan rito’y talagang memoryado na niya ang bawat pasikot-sikot, at sa ilang sandali pa ay natapat na siya sa punteryang kisame sa silid ng anak.

“Ughh---aghhh!”
Hindi pa siya nakasisilip ay dinig na niya mula sa kinaroroonan ang patuloy na ungol ni Angel, mga ungol na tila sarap na sarap sa kasalukuyang natatamasa.

Lalo siyang nanabik, sa mga ungol pa lamang ng dalaga ay batid na niyang kasalukuyan nitong tinatamasa ang langit, kaya naman lalo siyang hindi nakapagpigil at sinimulang itapat ang mata sa maliit na butas upang silipin ang nagiging dahilan ng halinghing ng nobya ng anak.

Subalit inasahan niyang ang mga ungol ni Angel ay dulot ng kasalukuyang pag-asawa rito ng anak na si Kristof, bagay na iba sa kanyang nasaksihan, sadyang iba sa kanyang inasahan, isang tanawin ang bumungad sa kanya na labis na ikinanlaki ng nakasilip niyang mata.

Mula sa kanyang anggulo, kita niyang nakahilata ang humahalinghing na dalaga, bagay na kanyang ikinabigla ngayong nakikita itong nakapiring ang mga mata gamit ang isang pamilyar na brief—brief iyon ni Kristof, pamilyar siya sa naturang saplot dahil isa iyon sa malimit niyang amoy-amuyin tuwing hinuhubad iyon ng anak sa banyo.

Kita rin niyang tila nakagapos patalikod ang mga kamay ng dalaga, subalit ang higit niyang ikinabigla ay ang maskuladong lalaking hubot’-hubad na nakapatong rito, hindi ang nobyo nitong si Kristof, kundi si Ramil, at ang halos ikalaglag ng kanyang mga panga ay nang makita naman ang anak na si Kristof, kapwa hubo’t-hubad na rin na siyang nakatayo sa likuran ng bayaw nitong si Ramil, at di siya maaaring magkamali, kita niyang binabayo ito ni Kristof, kita niya kung paano mag atras-abante ang mahaba’t moreno nitong kargada sa nakatuwad nitong tumbong, bagay na kita niyang nakakapagpatingala pa kay Kristof at nakakapagpanganga.

Tila tumigil ang kanyang mundo, pilit niyang kinusot ang kanyang mga mata sa pag-aakalang namamalikmata lamang siya, subalit ang mga naririnig na ungol ni Angel, ang ingay ng pagsasalpukan ng basang laman ng mga ito; ng mga kumakawkaw na burat sa mga lagusan ay mga patunay ng pag-iral ng kasalukuyan.

“Si Kristof? Kinakantot si Ramil?”
Hindi niya mapaniwalang tanong sa isipan, hindi mawari kung nananaginip lamang sa kasalukuyang nasisilayan.

“At si Ramil ang bumabayo kay Angel?”

Bukod sa nakagugulat na eksena, hindi rin niya maiwasang higit na maguluhan, hindi niya mawari kung bakit nakapiring ang mga mata ni Angel, at kung bakit nakagapos ang mga kamay nito patalikod, maging ang kapansin-pansing hindi pag-ungol ni Ramil na abala lamang sa paghalik sa labi nito, habang si Kristof ay halata ring nagpipigil ng ungol. Hindi niya mahinuha kung batid ba ni Angel ang kasalukuyang kaganapan—na hindi ang nobyo nitong si Kristof ang kasalukuyang nakapatong rito’t bumabayo, kundi si Ramil.

“Totoo ba tong nakikita ko?”
Patuloy niyang tanong sa sarili, hindi pa rin makapaniwala sa sikretong nadiskubre—isang sikretong makasalanan.

Hindi niya inasahan ang tagpong ito. Inakala niyang ang mga halinghing ni Angel ay dulot ng pagromansa’t pag-asawa rito ng nobyo nitong si Kristof, subalit ngayo’y iba pala ang dahilan ng mga ito; hindi ang kargada ng nobyo nito ang nagiging dahilan ng mga ungol nito, kundi ang pagkawkaw ng burat ni Ramil.

Subalit ang higit talaga niyang ikinabigla ay ang nakikitang patuloy na pagbayo ni Kristof sa nakatuwad nitong tumbong, pagbayo na kita niyang malalakas at sadyang sugapa, bagay na kita niyang nagpapa-alog ng husto sa nakatuwad na katawan ng maskuladong manugang na siyang sinasabayan naman nito ng pagbayo sa nakahilatang si Angel.

Hindi niya lubos akalaing ang maskulado, matipuno at pinakananasahang pamilyadong manugang ay kasalukuyang binabayo ng bayaw nitong si Kristof sa presensya ng nobya nito.

“Plok! Plok! Splaakk!”
Patuloy ang pag-indayog ng morenong balakang ni Kristof, kaya naman patuloy rin sa walang atubiling pagkawkaw ang anim na pulgada niyang kargada sa winawasak na kakiputan ng barakong lagusan ng nakatuwad na bayaw, bagay na lubhang nakakapagpanuot sa kanya ng napakalakas na sensasyon, hindi lamang sa literal na sensasyon ng paggarayod ng mala-troso niyang kargada sa napakadulas at napakalambot na kakiputan ng bayaw, kundi sa katotohanang siya ang kauna-unahang makapanghimasok, makawarak at makabayo sa pamilyado nitong lagusan.

“Ugh—tangina! Ang sarap ng puke ng asawa mo Ate Emaa! Ugh!”
Libog pa niyang wika sa isipan, walang kapantay na sarap sa kanyang pakiramdam ang kasalukuyang pag-asawa sa matipunong mister ng kanyang mismong kapatid.

“Spllakk! Plokk! Plookk!”

“Tsuupp---slliikk! Plook!”
Patuloy na nagpapatagisan sa ere ang ingay ng sumasalpok na katawan ni Kristof sa nakatuwad na katawan ni Ramil, na siyang nakikipag-kompitensiya rin sa ingay ng paglapa nito sa bibig ng dalaga.

Patuloy na napapapikit si Ramil, patuloy na napasisimangot sa di mawaring mararamdaman sa patuloy na paglalabas-masok ng lumalagaring kargada ng bayaw sa kanyang lagusan, at sa lakas ng bawat pagbayo nito ay talaga namang ramdam niya ang labis nitong pagbaon, kung saan ramdam niya ang pagdampi ng namamasa nitong mga bulbol sa pisngi ng nakatuwad niyang puwet, ang pag-umpog ng umaariba nitong mga bayag sa nakatalikod niyang mga itlog, at talaga namang ramdam niya ang sagarang pagtumbok ng mala-kabute nitong ulo sa bungad ng kanyang bituka.

Hindi na rin niya mawari kung gaano na siya katagal nitong binabayo magmula kanina, subalit sa kabila ng walang paalam nitong pagbayo, sa kabila ng pauna nitong hapdi at sakit ng pagkawarak ng walang desiplinang paglagari ng anim na pulgada nitong kargada ay hindi niya mawari, subalit unti-unti, habang tumatagal at habang patuloy sa pagbarena ang mahabang kargada sa makipot niyang lagusan ay tila unti-unti na siyang nasasanay, bagay na unti-unti rin ay tila nagsisimulang palitan ang hapdi ng di mawaring sensasyon, lalo pa’t dama niyang sa patuloy nitong paglagari ay wala ring hinto ang paggarayod nito sa napakaselan niyang kuntil sa kanyang kailaliman, bagay na di niya mawari subalit sa bawat saglit ay nakakakapagpatibok at nakakapagpatango sa kanyang kargada na siyang nagiging dahilan ng higit nitong pagtigas, kaya naman hindi na niya mapigilan ang tila unti-unti ring pagnuot sa kanya ng sensasyon ng naturang pagbayo.

Gawa rin ng lakas ng pagbayo ng bayaw ay hindi na niya makontrol maging ang sariling katawan, kung saan sa bawat pagtulak ng bumabayong kargada ng bayaw ay ang siyang pag-abante rin ng kargada niyang nakabaon naman sa nakahilatang puke ni Angel, kaya naman tila nakadepende na lamang ang tempo ng kanyang pagbayo sa naturang puke mula sa pagbayo sa kanyang tumbong ng umiindayog na bayaw sa likuran.

Gawa rin ng patuloy na paglalabas-masok ng kanyang kargada sa napakadulas at napakalalambot na pader ng binabayong puke ng dalaga ay tila lalo pang nanunuot sa kanyang ang sensasyon, kaya naman tila dumdoble na ang sarap na nagsisimula niyang matamasa; ang pagkawkaw ng sariling kargada sa babaeng lagusan ni Angel, at ang balasubas na paglagari naman ng morenong kargada ng bayaw sa kanyang barakong lagusan.

Batid niyang mali ang madama niya ang sensasyong ito, at batid niyang hindi dapat, dahil sa tutuusin ay marapat siyang mainis, magalit at mainsulto sa walang permisong panghihimasok at pagbayo sa kanya ng bayaw, subalit hindi niya mawari, ngunit sa patuloy nitong paglagari sa kanyang makipot na lagusan ay may kung anong sensasyon itong nagawang magising, isang sensasyong ngayon lamang niya natamasa sa mahigit tatlumpung taon na niyang umiiral sa daigdig. Idagdag pa ang patuloy na paggarayod ng napakadulas na kahabaan ng naturang kargada sa maselan niyang glandula, dahilan upang di na rin niya mapigilan ang patuloy na pagtango ng kargada niyang patuloy ring sumasabak sa madulas na kweba ng binabayong dalaga.

Maging ang pag-umpog ng bumabayong mga bayag ng bayaw sa nakatuwad niyang mga itlog na dapat ay makasakit sa kanya subalit sa di niya mawaring dahilan ay tila nakakapagpadagdag pa sa di maipaliwanag na sensasyon, kaya naman ramdam niya ang tila lalo pang pagbigat ng mga ito, dahilan upang magsimula ring bumigat ang kanyang puson na tila kumokontrol sa mga ito.

Hindi niya maiwasang kabahan, batid niya ang ganitong pakiramdam, alam niyang ito na ang senyales ng tuluyan niyang pagkapa sa libog, bagay na dapat ay hindi niya maramdaman sa ganitong sitwasyon—hindi ngayong binabayo ang pamilyado niyang lagusan. Subalit di niya mawari, ngunit tila tinatraidor na siya ng sariling katawan. Ang pagtango ng kanyang kargada, ang labis nitong paninigas, maging ang pagbigat ng kanyang puson ay matitibay na senyales ng libog na hindi na kayang ikubli ng kanyang katawan.

Batid niya, kung magpapatuloy ang ganitong sensasyon ay masyadong magiging delikado, at kahit na batid niya sa sariling nauna na siyang bumulwak kanina mula sa pagsuso ng pamangking si August sa kanyang kargada ay sadyang may kakayahan pa siyang muling bumomba ng kanyang katas, bagay na hindi maaaring mangyari sapagakt kasalukuyang nakabaon nga ang kanyang kargada sa kailaliman ng puke ng Angel, at hindi niya itong maaaring bulwakan dahil tiyak na mabubuntis niya ito pag nagkataon.

Kaya naman bago pa hindi mapigilan ang sarili, kahit hirap na hirap at kahit napapasimangot pa rin sa marahas na pagbayo ng bayaw at pinilit niyang gamitin ang mga kamay upang magbigay senyas sa bayaw, lalo pa’t hindi siya maaaring magsalita dahil tiyak na maririnig siya ni Angel. Subalit sa kanyang pagkabigla ay naramdaman na lamang niyang hinawakan ng pilyong bayaw ang kanyang mga kamay, hinila ang mga ito patalikod at sinimulan pang mas lakasan ang pagbayo sa kanya na tila literal siya nitong kinakabayo.

“Plook! Plaak! Splaacck!”
Patuloy ng barubal na pagbayo ni Kristof nang mahawakan ang mga kamay nito.

Napangisi siya, batid niyang sumesenyas na ang bayaw upang itigil na ang pagbayo, bagay na hindi niya mawari kung dahil ba lubos na itong nasasaktan o kung dahil ba nanunuot na rito ang sarap, subalit sadyang hindi niya ito pagbibigyan, desidido niyang asawahin ito hanggang sa mabulwakan niya ito, lalo na ngayong kita niyang hindi ito makapanlaban, hindi maka-alma at hindi man lamang makapagsalita upang suwayin siya, patigilin o pakiusapan man lamang siya dahil tiyak itong maririnig ni Angel na siguradong magbubuking sa kanilang sikretong kasalukuyan.

“Tangina mo K! Hindi kita titigilan hangga’t hindi ako nilalabasan! Bubuntisin ko ang pamilyado mong tumbong!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan, patuloy ang walang konsiderasyon niyang pagbayo na hindi na tinuturing na birhen ang makipot na lagusan ng bayaw, bagkus ay tinatrato na niya itong bilang isang pukeng parausan, at wala na niyang awa itong binabarena ng kanyang mahabang kargada.

Batid rin niya, kung nanunuot na man marahil sa bayaw ang sensasyon ay nangangamba na marahil itong labasan, nangangamba nang bumulwak lalo pa’t kasalukuyang nakabaon ang pamilyado nitong burat sa puke ni Angel, bagay na batid niyang pinangangambahan nito ng hustong mangyari dahil tiyak na oras ma hindi nito mapigilan ang pagbulwak ay di hamak niya itong mapupunlaan.

Subalit batid na niya ito lahat magmula kanina, at talagang ito ang kanyang plano, ang asawahin ang tumbong ng matipunong bayaw hanggang sa di na nito mapigilan ang sariling sensasyon at bumulwak ito habang nakasalpak pa ang pamilyado nitong burat sa dalagang puke ni Angel, at kung mabuntis man niya ito ay buong puso niyang tatanggapin ang magiging bunga, dahil anak iyon ng pinakamamahal niyang bayaw.

Kaya naman lalo niyang hindi binigyan ng pagkakataon ang bayaw na makapagpigil ng sarili, lalo niyang nilakasan ang pagbayo at sadyang binubugbog ang maselan nitong glandula sa kailaliman ng lagusan nito, isang paraan na batid niyang hindi nito mapaglalabanan, hindi nito mapipigilan.

“Ughh! Sige lang Kuya! Damhin mo ang paglagari ng burat ko sa tumbong mo!”

“Huwag mong pigilan! Ughh! Bulwakan mo ang nobya ko! At bubulwakan naman kita! Aghh!”
Libog na libog niyang ulos sa isipan, ito’y habang walang palya ang pag-indayog ng maskulado niyang balakang na siyang walang habas na nagpapabarena ng kanyang kargada sa kinakawawang lagusan ng gwapong bayaw.

“Ugh! Tangina mo Kristof! Anong ginagawa mo?! Ugh!”

“Malapit na ko, hayop kaahh! Lalabasan na ako rito gago ka!”

“Mabubuntis ko ang nobya mo! Hindi to pwede! Ughh!”
Mga pigil na pigil na ulos ni Ramil sa isipan. Lubhang nanlamig ang pawis sa kanyang noo sa di mawaring takot na pilit tinatalo ng sensasyon.

Lubha siyang nangangamba, dama niyang sa patuloy na paglagari ng kumakawkaw na kargada ng bayaw sa kakiputan ng kanyang lagusan ay lalong lumalakas ang sensasyon, lalo na ngayong ramdam niyang tila sadya pang binubugbog nito ang napakaselan niyang glandula, bagay na hindi lamang lalong nakakapagpatango sa tindig na tindig niyang kargada, kundi lalo pang nakakapagpanlobo sa sumusuntok nitong ulo, kaya naman lalong nanunuot sa kanya ang sensasyong ng paggarayod nito sa nakapalalambot at napakadulas na pader ng babae nitong lagusan, dahilan upang magsimula na ring rumesponde ang kanyang katawan, kung saan nararamdaman na niya ang tila paninigas ng kanyang mga kalamnan, paghihigpit ng mga masel sa katawan, paglalim ng kanyang puson at ang tila pngingisay ng kanyang mga binti.

Hindi lingid sa kanya ang reaksyong ito ng sariling katawan, batid niyang napipinto na ang kanyang pagbulwak na anumang oras ay hindi na niya mapipigilan pa, bagay na muli’y hindi maaaring mangyari sapagkat kasalukuyan pa ring nakabaon ang kanyang kargada sa puke ni Angel, hindi niya magawa-gawang mabunot dahil bukod sa patuloy na pagkakapatong sa kanya ng bayaw, bukod sa patuloy na pagkakatuhog ng moreno nitong kargada sa kanyang tumbong ay patuloy pa rin ito sa malalakas na pagbayo, dahilan upang mapilitan pa ring magpatuloy ang kanyang kargada sa pag atras-abante sa pukeng ito na siyang nagpapatuloy sa pagpapadama sa kanya sa di mapalabanang sensasyon.

“Ughh! Tanginaah! Hindi ko na talaga kaya Toff! Ughh!”
Patuloy niyang hiyaw sa isipan. Kahit paano niya pigilan, ang patuloy na paggarayod ng lumalagaring burat ng bayaw sa kanyang glandula ay patuloy na nagpapatango ng kanyang kargada, habang ang malalakas na pag-umpog ng bumabayo nitong mga morenong bayag ay tila lalo pang nagpapahina sa kanyang makapagpigil.

Ilang sandali pa’y naramdaman na niyang tila lalo nang nanigas ang kanyang puson, kasabay ng lalong pangingisay ng kanyang mga hita at binti, maging ang kanyang mga daliri sa paa ay ramdam niyang sabay nang nagsituruan sa ere, habang ang kanyang mga palad ay labis na napakapit sa nalulukot na sapin ng kama.

Subalit bago pa siya tuluyang bumulwak ay nanlaki ng husto ang kanyang mga mata sa pagkagulat nang halos mapatalon siya sa pagkabigla sa napakalakas na pagbaril ng napakainit at napakalapot na likido sa kanyang kailaliman, malinaw na ibinuga ng bumabayong kargada ng bayaw sa kanyang likuran.

Hindi man niya nakita, batid niyang ganap na siyang binulwakan ng bayaw, ganap na siyang tinamuran nito at binuntis ng moreno nitong lahi.

Subalit gawa rin ng pagkabiglang ito sa naturang mainit na pagsirit ng likido sa kanyang kailaliman ay hindi na niya tuluyang napigilan ang sariling glandula na tumibok, dahilan upang pumulso na rin ang nakabaon niyang kargada sa puke ni Angel, at kasunod ng panlolobo ng nakalibing nitong ulo ay ang di na niya napigilang pagbulwak ng pamilyado niyang tamod sa kailalimang ng dalagang kweba ng dalaga.

“UGHH—AAGHH! AAGHH!”
Sunod-sunod na ungol niya sa isipan, kasabay ng halo ng panlalamig ng sarap, ginhawa at nakapangingilabot na takot, ang pagbulwak niyang ito’y malinaw na mapupunlaan niya ng kanyang lahi ang nobya ng kanyang sariling bayaw.

Sa Kisame ng silid

Lubhang nanlaki ang mga mata ni Tay Pio sa nasasaksihan. Hindi man umuungol ang dalawang matipunong barakong nasa kama, sa pag-pikit pa lamang ng mata ng mga ito, ang pagtingala pa lamang ng ulo ng mga ito, ang pag-nganga ng mga bibig at ang pagliyad ng mga katawan, malinaw na sabay na nilabasan na ang mga ito.

Kita niyang ilang saglit pang ibinabad ni Kristof ang pagkakatuhog ng bumubuga nitong kargada sa nakatuwad na tumbong ni Ramil, malinaw na hinayaang maibuga nito ang lahat ng tamod nito, kaya naman kita niyang hindi rin mabunot ni Ramil ang nakasalpak nitong kargada sa puke ni Angel.

Ang nang sinimulan nang bunutin ni Kristof ang pagkakabaon ng kargada nito sa nakatuwad na tumbong ng bayaw ay kahit nasa taas ang kanyang anggulo, kita ni Tay Pio kung paano magsi-umapaw pa ang puting-puti at napakalapot na tamod ni Kristof sa hinihingal na tumbong ni Ramil, at sa pagbangon naman ni Ramil mula sa pagkakapatong sa binayong dalaga, sa pagbunot ng dambuhala nitong kargada ay kita niya rin kung paano pinabaha ng puting-puti at mala-taho nitong tamod ang wasak na puke ni Angel.

“Putang ina! Binuntis ni Ramil si Angel?!”
Hindi niya makapaniwalang wika sa isipan. Hindi lubos maisip ang pamilyadong manugang—ang asawa ng kanyang anak na si Ema ay binuntis hindi lamang basta ibang babae, kundi ang mismong nobya pa ng bayaw nitong si Kritof—kapatid ng asawa nito.

Agos ng Sarap

Tanghali, araw ng Lunes ay maagang pinauwi ang magbayaw na Ramil at Kristof mula sa trabaho nila sa konstruksyon. Sa katunayan ay maaga silang dumating rito kanina—alas-sais ng umaga, inakalang makakapagtrabaho sila lalo pa’t kailangan na kailangan nila ang kumita gawa nga ng pagkakapos dulot ng nagdaang bagyo, subalit pagdating nila rito ay marami sa kanilang mga materyales ang nabasa’t lumubog sa tubig dulot ng bagyo, dahilan upang wala silang magamit.

Sabi naman ng kanilang foreman ay magpapa-angkat muna ng materyales, subalit baka matagalan dahil malayo ang mga pamilihan.

Ngunit upang hindi naman masayang ang pagpunta ng mga trabahador ay inutusan niya ang mga itong maglinis na lamang at magligpit, subalit hanggang kalahating araw lamang, kaya naman ngayon, matapos mananghalian nila Ramil at Kristof ay nakatakda na silang muling umuwi.

“Tara na Yaw” Anyaya ni Kristof, sabay paandar ng makina ng kanyang motorsiklo.

Suot ang kanyang bag ay agad namang sumakay si Ramil sa likuran at agad na ring pinaandar ni Kristof ang motor.

Kahit sa parehong baryo lamang matatagpuan ang konstruksyon ay malayo-layo rin ang kanilang uuwian, kaya naman ilang minuto rin ang kailangan nilang baybayin pauwi.

Subalit habang binabaybay ang daan ay laking gulat ni Ramil nang biglang iniliko ng bayaw ang motor—dumaan sa ibang ruta, bagay na di niya maiwasang maipagtaka.


“Saan ka dadaan Yaw? Magso-shortcut ka ba?” Tanong niya rito, mapapansin ang pagkabigla sa kanyang tinig.

Napangisi naman si Kristof sa tinuran ng bayaw, subalit hindi nagpahalata, dahil may kung anong kapilyuhan ang tumatakbo sa kanyang isipan.

“Oo Yaw, magshortcut tayo, tiyak mas mabilis rito” Wika na lamang niya habang pilit tinatago ang pagngisi.

Si Ramil na kahit matagal nang nakatira rito sa baryo ay hindi kabisado ang pinasok nilang ruta, subalit hindi na siya nagtanong pa, tila tiwala sa binabaybay ng bayaw.

Hanggang sa ilang saglit pa’y nagpatuloy ang kanilang pagbaybay sa isa mabatong daan, bagay na ipinagtaka na ni Ramil, sapagkat alam niyang dulo na ito ng kanilang baryo, at wala nang daan rito.

“Yaw, saan ba tayo dadaan? Bakit tayo narito?” Kunot-noo niyang tanong sa bayaw, puno ng pagkalito ang isipan, at hindi na rin maiwasang magduda sa rutang tinatahak ng bayaw.

“Hehe, hindi muna tayo uuwi, Kuya Ram” Ngising sagot naman ni Kristof.

Lubhang nabigla si Ramil sa sinambit ng bayaw, at sa parehong pagkakataon ay lalong naguluhan, hindi mawari kung anong ibig nitong sabihin.

“Ano? Anong hindi pa tayo uuwi? Saan pa tayo pupunta?” Litong-lito niyang tanong, hindi maiwasang maguluhan sa sinambit ng bayaw, lalo pa’t malinaw na hindi nga ito ang ruta sa pauwi sa bahay ng kanyang mga biyenan kung saan sila dapat tumuloy.

“Mag enjoy muna tayo, Kuya, hehe…” Tanging matalinhagang sagot ni Kristof habang patuloy lamang sa kanyang pagmamaneho.

Lalong naguluhan si Ramil, hindi niya mabasa ang tumatatakbo sa isipan ng kanyang bayaw, wala siyang ideya sa balak nitong puntahan.

Ilang sandali lang ay muling iniliko ni Kristof ang motorsiklo sa isang gasgas na ruta—isang rutang pamilyar kay Ramil, batid niyang ito ang kaisa-isang ruta patungo sa isang batis, alam niya ito dahil nasubukan na rin nilang mangawit rito dati ng isda.

Mapuno na ang lugar rito, at halos wala nang mga bahay dahil dulong bahagi na talaga ito ng baryo na patungo na sa isang kabundukan—kabundukang kilala na pinamumugaran ng isang rebeldeng grupo, kaya’t halos wala na halos nagtatangkang magtayo rito ng tirahan marahil gawa ng takot.

Sobrang tahimik ng lugar, at halos wala nang maririnig kundi kuluskos ng mga dahon ng mga puno mula sa hangin, at palapit pa lamang ay dinig na ang agos ng tubig mula sa batis.

Ilang saglit pang nagtuloy-tuloy ang pagpapatakbo ni Kristof sa kanyang motor bago niya ito inihinto sa isang tabi kung saan bumungad na sa kanila ang batis.

“Anong gagawin natin rito Yaw?” Naguguluhan pa ring wika ni Ramil, habang alangang bumababa sa motor.

Muli’y napangisi si Kristof. Dinig niya ang kalituhan sa boses ng bayaw na batid niyang walang kamalayan sa kanyang plano, na hindi inaasahang dadalhin niya ito rito.

Sa katunayan ay hindi rin niya ito pinlano, subalit kanina, nang malamang kalahating araw lamang sila sa trabaho’t papauwiin rin ng tanghali ay agad na pumasok ang isang kapilyuhan sa kanyang isipan.

Bagamat lubha siyang nasiyahan sa nangyari kahapon sa kanila ng bayaw sa presensya ng kanyang nobyang si Angel ay di niya maiwasang mabitin, kaya naman ngayon ay naisipan niyang gumawa ng paraan upang masolo ang bayaw—upang pansamantala itong manakaw mula sa asawa nito.


“Maliligo muna tayo Kuya, lalo pa’t di na tayo nakaligo pa sa baraks” Ngising wika ni Kristof, bagay na muling ikinakunot-noo ni Ramil.

“Ha? Bakit dito pa? Eh pwede naman tayong maligo sa bahay?” May pagkalitong tanong ni Ramil.

“Wag ka nang maraming tanong Kuya Ram, halika na’t sumulong na tayo” Ngising wika lamang ni Kristof.

Sinimulan niyang hubarin ang suot niyang kamiseta, sunod na agad ibinaba ang kanyang salwal, tila nagpapakita ng kahandaang lumusong sa tubing.

Subalit inakala ni Ramil na susulong na ang bayaw nang naka-brief lamang nang laking gulat niya nang sunod nitong ibinaba ang suot nitong brief, dahilan upang tuluyan itong mahubo.

“Gago ka Yaw! Ba’t ka naghubad?” Gulat na tanong ni Ramil, sabay mabilis napalinga sa paligid—nangangambang baka may ibang makakita sa walang pakundangang paghuhubad ng bayaw.

Muli namang napangisi si Kristof sa naging reaksyon ng kanyang bayaw, alam niyang hindi nito inaasahan ang biglaang niyang paghubo’t-hubad, subalit hindi na niya inalintana ang pagsuway nito.

“Wala naman tayong dalang damit Kuya, kaya’t paano tayo maka-uuwi kung mababasa ang mga saplot natin?” Ngisi niyang wika, hindi nagpapakita ng anumang pagkabahala sa kanyang sitwasyon.

“Halika na Kuya! Magpa-presko na tayo rito!” Wika niya, sabay nang walang alinlangang sumulong sa berdeng tubig ng batis.


“Woohh! Ang lamig”

“Sarap magbabad rito!” Ngisi niyang wika, sa pag-apak niya sa tubig ay tila humakbang siya sa yelo sa sobrang lamig ng umaagos na tubig, lalo pa’t ang tubig sa sapang ito’y nagmumula sa kalapit na bundok kaya’t likas na napakalamig nito.

Halos matameme si Ramil sa ginawa ng bayaw, kita niya kung paano ito walang alinlangang sumulong sa berdeng tubig ng batis—hubo’t-hubad, tila batang nagtatampisaw sa tubig.

Subalit gawa ng paghubad ng bayaw ay muli niyang nasilayan ang kabuuan ng katawan nito, kauna-unahan sa napakamaliwanag na anyo.

Ang moreno nitong kutis, ang maganda nitong pangangatawan—mga aspetong hindi niya pinapansin rito noon, subalit ngayon ay di niya mawari subalit di niya maiwasang magbigay ng kakaibang pagtingin sa kanya—isang pagtinging tila nagpapahanga sa kanya, at sa sarili’y di maitangging nagpapanasa.

Dahil nakasalang pa lamang sa ga-tuhod na tubig ang bayaw ay kita niya kung paano kumilos ang malalaman na pisngi ng moreno nitong puwet, maging ang pagkampay ng mas madilim nitong kargada’t mga pares ng bayag ay sumasabay sa paghakbang nito sa umaagos na tubig, bagay na di niya mawari ngunit biglang nagpadapo ng kakaibang init sa kanya—init na nagpatakam bigla sa kanya sa anyo ng matipunong kapatid ng kanyang asawa.


“Oh? Ano pang tinatayo mo diyan Kuya? Maghubad ka na rin at sumulong rito!” Ngiting anyaya ni Kristof kay Ramil, sabay sinimulang inilubog ang hanggang kalahati ng katawan sa tubig.

Di maiwasang mag-alangan ni Ramil sa anyaya ng bayaw, nag-aalalang baka may makakitang ibang tao sa kanila rito.

Muli siyang luminga-linga sa paligid, subalit sadyang puro puno lamang at mga bato ang makikita sa paligid—wala ni isang bahay ang matatanaw, kaya naman tiyak na walang makakakita sa kanila.

Kita niya ang berdeng tubig ng batis, may kalakasan ang agos nito, subalit sa hangin pa lamang ay madarama nang malamig ang tubig, kaya naman di rin niya maiwasang mahikayat na maligo lalo pa’t sadyang tirik na ang araw at di maitatangging nanlagkit na rin siya kanina sa paglilinis sa konstruksyon, kaya’t tila ba napakasarap ngang magtampisaw at maligo rito ngayon.

Kita niyang walang pag-aatubili ang bayaw, tila ba kumpyansang-kumpyansa ito sa paghubad, kaya naman di niya maiwasang mahiya kung hindi rin siya maghubad tulad nito. Isa pa’y batid niyang may punto ang bayaw, wala silang dalang anumang damit, kaya’t hindi kailangang mabasa ang kanilang mga saplot.

Sinimulan na lamang niyang hubarin ang kanyang sando, sunod na ibinaba na rin ang inihubad ang kanyang salwal.

Muli pa siyang luminga-linga, tila tinitiyak na walang ibang nakakakita bago niya sinimulang tuluyang hubarin ang suot niyang brief, dahilan upang tuluyang lumantad ang kanyang kaselanan.

Napangisi naman si Kristof nang makitang tuluyan nang naghubo’t-hubad ang bayaw, at muli’y di niya maiwasang mapatitig rito—sa detalye ng maskulado nitong katawan na tila ba perpektong nililok, bagay na talagang gumigising ng kanyang pagnanasa.

“Halika ka na Kuya! Ang lamig rito! Sarap maligo!” Muli niyang anyaya sa bayaw habang sinisimulang magbabad sa umaagos na tubig.

Napangiti na lamang rin si Ramil, at kahit hubo’t-hubad ay hindi na nag-alangan pang lumusong sa tubig at tunguhin ang nagbababad na bayaw.

“Woooh! Shuta Yaw! Ang lamig!” Ginaw na reaksyon ni Ramil nang mailusong ang mga paa sa tubig, at kahit hanggang tuhod pa lamang ang lumulubog sa kanya’y halos umakyat na sa kanyang buong katawan ang ginaw, bagay na tila nakapagpalamig bigla sa pagdampi ng hangin sa kanyang balat.


Gawa ng umaagos ang tubig, marahan ang ginagawang paghakbang ni Ramil upang hindi matumba, marahan siyang lumalapit sa bayaw na nasa mas malalim nang parte, hanggang sa kanyang hita ang lalim ng tubig.

Subalit nang makalapit na siya ay laking gulat niya nang biglaan siyang dinamba ni Kristof, at dahil umaagos ang tubig ay hindi na niya nagawa pang mabalanse ang katawan at tuluyang natumba’t nalublob sa tubig kasama ito.

“PLASH!”

Kapwa sila lumubog sa tubig ng bayaw, subalit yakap-yakap siya nito hanggang sa paglubog.

Sa pagkagulat ay mabilis napa-balikwas si Ramil at agad na ini-angat ang ulo mula sa pagkakalublob sa tubig.


“Ahhh---hayop ka Yaw!” Wika niya rito nang mai-ahon ang ulo mula sa tubig, sabay humabol ng paghinga, subalit sakto pa lamang siya babawi ng paghinga’y laking gulat niya nang bigla na lamang siyang sinunggaban ng bayaw ng halik sa mga labi.

“Tsuppp---tssuupp!”
Hinawakan ni Kristof ang kaka-ahon lamang na ulo ng nalublob na bayaw at mariin itong hinalikan—halik na puno ng pagnanasa’t gutom.

Laking gulat ni Ramil sa ginawa ng bayaw, at sa labis niyang pagkabaigla’y hindi na lamang siya nakagalaw pa.

“Tssspp---tsuup!”
Dama niya ang mariing pagkakadampi ng mga labi ng bayaw, kumikilos ng marahan subalit may tempo, halatang puno ng pagnanasa ang paghalik.

Hindi niya inaasahan ito. Ang inakala niya’y lulusong lamang sila dito sa tubig upang—upang magtampisaw, subalit tila iba ang plano ng kanyang bayaw.

Gayon man, nabibigla man sa ginagawa ng bayaw ay hindi na niya ito sinuway pa, hindi na siya umalma pa, bagkus ay may kung anong kiliti ang biglaan ring bumangon sa kanya sa paghalik nito, lalo pa’t kanina’y di rin niya maiwasang mag-init sa nasisilayang hubo’t-hubad na kaatwan nito—katawan na ngayo ay nasa kanya nang harapang, unti-unting lumalapat sa kanya.

“Halikan pala ang gusto mo ha? Sige, papatulan kita!”
Wika niya sa isipan, sabay sinimulang ihawak na rin ang kanyang mga kamay sa basa nitong mga pisngi at sinimulang sumabay sa tempo ng paghalik nito.

“Tsuupp—tsupp…”
Ganap silang naghalikan—nagsimula ang mariing pagdadampian ng kanilang mga labi nagsimulang magoalitan ng kanilang mga laway.

Si Kristof, nang madamang hindi na umalma pa ang bayaw sa biglaan niyang paghalik ay sinimulan na niyang tanggalin ang kanyang mga kamay sa pagkakahawak sa ulo nito, bagkus ay nagsimulang mahulog sa mga maskulado nitong balikat ang kanyang pagkakahawak, sinimulang haplos-haplusin at pisil-pisilin.

Ipinagpatuloy niya ang paghalik rito, kung saan hindi na lamang simpleng pagdampi ng kanyang mga labi ang kanyang ginagawa, bagkus ay sinimulan na niyang ipasok ang malaway niyang dila’t sinimulang halungkatin ang loob ng gwapong bibig ng bayaw.

“Sklrpp---tssup…”
Kita niyang wala pa ring pag-alma si Ramil, malinaw na hindi tumututol sa kanyang ginagawa, kaya naman tila lalo pa siyang natatakam, kasabay ng lalong paglakas ng kanyang kumpyansa sa kanyang pagromansa.

Ilang sgalit pa siyang nagpatuloy sa paghalik bago niya ito hinintuan.


“Relax ka lang Kuya Ram… ako nang bahalang magpapaligo sayo, hehe…” Ngisi niyang bulong rito, sabay sinimulang halikan ito sa kanang leeg.

“Ughh…hmm” Di mapigil ni Ramil na magbitaw ng mahinang ungol gawa ng biglaang pagsagpang ng bayaw sa kanyang kanang leeg.

Dama niya ang lambot ng mga labi nito sa bawat pagkilos nito, lalo na ang mainit nitong laway na sumisipsip sa basang tubig sa kanyang balat.

“Sllrpp—skllrppp…”
Walang arteng hinimod ni Kristof ang balat sa kanang leeg ng bayaw, at talagang napapapikit siya sa kakaiba nitong lasa—maalat-alat na naghahalo sa bahagyang lasa ng nanuot ritong asim na siyang pinatatabang ng dumampi ritong tubig ng batis.

“Ughh…hmmm…” Napapikit na lamang rin si Ramil, sabay napatingala sa sensasyong nagsisimulang dumampi sa kanya mula sa malumanay ngunit maromansang paghalik ng bayaw sa kanyang kanang leeg.

Napahawak na lamang rin ang kanyang kanang kamay sa basa nitong kaliwang balikat, habang ang kanyang kaliwang kamay naman ay napahihimas na lamang sa matipuno nitong likuran.

Sandaling hinimod ni Kristof ang kanang leeg ng basang bayaw bago niya sinimulang ipadausdos ang kanyang bibig sa kaliwa nitong dibdib, kung saan agad niyang sinimulang punteryahin ang naka-angat nitong utong.

“Ughh…Y-yaww—ugh…” Patuloy ng di mapigil na ungol ni Ramil. Sa kabila ng lamig ng tubig na dumapi sa kanyang balat ay dama niya ang init ng bibig ng bayaw na biglaang lumamon sa kanyang kanang utong, bagay na tila nagbigay balanse ng temperatura sa kanyang balat na naging dahilan ng kakaibang sensasyon.

“Tsuupp…sllpp”
Mariin ang ginawang paghalik ni Kristof sa kanang utong ng bayaw, tila ba bata siyang sumususo sa kanyang ina, halatang ninanamnam ang angkin nitong sustansya.

Napapikit na lamang siya sa kanyang pagsuso, lasap na lasap niya ang linamnam nito, lasa ng nanuot ritong langib at pawis na nahahaluan ng lasa ng tubig ng batis—mga kombinasyon ng lasa na tila kay sarap sa kanyang dila.

Upang tuluyang magising ang init sa katawan ng bayaw, naisipan niyang lalong paghusayan ang kanyang paglamon, kaya naman habang sinususo niya ang matipuno nitong utong ay sinimulan niyang gamitin ang kanyang dila upang kilitiin rin ang naturang utong na siyang batid niyang makapagdudulot ng dobleng sensasyon rito.

“Ugh…g-gao ka Yaww—ughh” Halinghing ni Ramil nang maramdaman hindi lamang ang pagsuso ng bayaw sa kanyang kanang utong, kundi maging ang pagsisimulang pagkiliti ng dila nito, bagay na di maitangging nagdudulot ng kakaibang sarap sa kanya.

Bagamat hindi na ito ang unang beses siyang masuso ni Krisotf sa utong ay sadyang kakaiba ang pakiramdam niya tuwing ginagawa ito sa kanya, lalo pa’t hindi siya sanay masuso sa utong dahil hindi iyon gawain ng kanyang asawa, kaya naman sadyang may dulot na kakaibang sensasyon ito tuwing ginagawa sa kanya ng barakong bibig ng bayaw.

Pasikretong napangisi si Kristof nang marinig ang halinghing ng bayaw, at sa pagmulat niya ng kanyang mga mata ay kita niyang napapatingala na ito’t napapapikit, habang ramdam niyang lalong napapadiin ang pagkakahawak ng maskulado nitong kamay sa kanyang kaliwang balikat, ito’y habang halos mapakamot ang isa pa nitong kamay na nakadampi naman sa kanyang likuran.

Gawa ng nakikitang reaksyon ng bayaw ay tila lalo pa siyang na-engganyong paghusayan ang pagromansa rito, kaya naman sinimulan niyang iba-ibahin ang tempo ng kanyang pagsuso—minsan marahan, minsan mabilis, at minsan ay mas madiin, habang pirme sa walang hintong pagkiliti ang kanyang dila sa sinususong utong na siyang batid niyang lalong nagpapalakas rito ng sensasyon.

Kahit kakasimula pa lamang ng kanyang pagromansa sa matipunong katawan ng asawa ng kanyang kapatid, ramdam na ni Kristof ang pag-init ng sariling kargada—dama niya ang labis nitong pagkakatirik at pagkakatigas —di maitangging libog na libog sa kanyang ginagawa sa lalaking hindi dapat kanya.

Subalit hindi lamang siya nagulat sa mabilis na pagtirik ng sariling kargada, gawa kasi ng kanyang ginagawang pagsuso sa kanang utong ng bayaw, bahagyang nakababa ang kanyang katawan upang mailebel ang mukha sa mga dibdib nito, at laking gulat niya nang madama ang unti-unting pag-gasgas ng isang mainit-init ngunit basang laman sa kanyang puson—isang biluging laman na dama niya ang katigasan, at hindi man matanaw gawa ng abalang pagsuso, batid niyang ang sumasayad na laman na iyon ay walang iba kundi ang ulo na ng kargada ng bayaw, malinaw na ring nakuhang tigasan.

Napangisi na lamang siya, hindi niya inaasahang ganito niya kabilis magigising ang init sa katawan ng kanyang bayaw, hindi na tulad dati na matagalang pagromansa pa ang kinakaialngan, ngayon ay kahit ilang minuto pa lamang niya itong hinihimod ay nakuha na niyang mapatirik ang kargada nito, bagay na kanya namang ikinatutuwa—nagagalak siyang unti-unti nang nasasanay ang katawan ng kabiyak ng kanyang kapatid sa kanyang barakong pagromansa.

“Hehe, titiyakin kong sasanayin na kita sa pagromansa ng isang kapwa mo barako, Kuya Ram! Titiyakin kong kakalimutan mo na ang sarap ng isang babae!”
Ngising wika ni Kristof sa isipan, tila ba desididong tuluyan nang baliin ang pananaw ng tuwid niyang bayaw.

Lubha mang lalong tumaas ang kanyang pagnanasa gawa ng naramdamang pagsayad ng ulo ng kargada ng kanyang bayaw ay pinilit niya munang magtimpi, masyado pang maaga upang patulan ang pagpaparamdam ng sandata ng kanyang bayaw, bagkus ay nakaisip siya ng pilyong ideya upang mas pataasin pa ang init sa katawan nito.

Tinapos niya ang pagsuso sa kanang utong ng bayaw, kaya’t halos mamula ito’t maligo ng kanyang laway nang kanyang iniluwa, subalit agad rin niyang inilipat ang kanyang paghalik sa kaliwa nitong utong, kung saan ginawa niya ang parehong estilo sa pagsuso niya sa kanan—pinagalaw-galaw ang kanyang dila na tila sadyang kinikiliti ang naturang utong habang banayad na sinususo ito ng kanyang bibig.

Ngunit habang ginagawa niya ang naturang pagsuso, marahan rin niyang sadyang iginagalaw-galaw ang kanyang katawan, dahilan upang banayad na kumiskis ang nakadamping ulo ng kargada ng bayaw sa basa niyang puson.

“Ugh..Y-yaww…aaghh…” Muling mahinang ungol ni Ramil, nanatiling napatingala ang kanyang ulo’t napapikit ang mga mata, kahit kasi kakatapos lamang iniluwa ng bayaw ang kanan niyang utong na ramdam niyang namula’t namasa ng laway nito, ngayo’y ramdam niya ang pagtalon ng paghalik nito sa kanyang kaliwang utong, kung saan ramdam niyang ginagawa nito ang parehong estilo ng pagromansa nito sa kanyang kanang utong kanina, subalit ang higit na nakakapagdulot ng kakaibang kiliti sa kanya ay ang banayad na pagsayad ng basang ulo ng kanyang kargada sa basa rin nitong puson na siyang kumikiskis rito sa bawat banayad nitong pagkilos.

Alam niyang batid na ng bayaw ang pagkakadampi ng tirik na ulo ng kanyang kargada sa puson nito, subalit hindi niya batid kung sinasadya ba nito ang banayad nitong pagkilos na siyang nagpapagarayod ng maselan niyang ulo sa balat ng puson nito, bagay na talagang nagpapadaloy sa kanya ng kakaibang kiliti—isang uri ng dampi na may dulot na napakalakas na kuryente, bagay na lalong nagpapatirik sa kanyang kargada sa tigas.

Muling pasikretong napangisi si Kristof sa mga naririnig na ungol ng bayaw, at sa muli niyang pagsilip rito’y kita niyang patuloy na nakatingala ang ulo nito, nakapikit at halatang nasasarapan sa senasyong kanyang ipina-uubaya, kaya naman lalo lamang siyang nagnanasa—lalong nanakam rito, dahilan upang lalo siyang ma-engganyong paghusayan ang kanyang ginagawa.

“Ughh…ahhh…” Patuloy na di mapigil ni Ramil ang kanyang mga pag-ungol—mga pag-ungol na humahalo sa ingay ng umaagos na tubig ng batis.

Patuloy na napapahigpit ang pagkakasakmal niya sa kaliwang balikat ni Kristof, habang di na malaman kung saan hahaplos o kakapit ang isa pa niyang kamay sa likuran nito.

Bagamat hindi na ito ang unang beses siyang masuso ng bayaw sa utong, sadyang may kakaiba itong hatid na sensasyon, lalo pa’t sinasabayan ito ng banayad na paggasgas ng maselang ulo ng kanyang kargada sa basa nitong puson, bagay na ramdam niyang lalong nagpapa-igting pa sa pagkakatigas nito, at sa parehong pagkakataon ay lalong nakakapagpataas ng init sa kanyang katawan.

Ilang sandali pang ipinagpatuloy ng bayaw ang pagsuso nito sa kanyang kanang utong bago niya ito hinintuan, subalit mabilis rin nitong ibinaba ang paghimod na tintunton ang umpok ng kanyang abs sa tiyan—parte na pansin niyang hindi pinapalagpas himurin ng bayaw tuwing niroromansa siya nito.

“Slurpp… sloshh… smackk…”
Gahaman ang pagsisimula ni Krsitof sa paghimod sa umpok ng abs ng bayaw—mga abs na lagi niyang ikinatatakam, kaya naman di niya magawang lagpasan sa tuwing magkakaroon ng pagkakataon mahimod ang katawan ng maskuladong bayaw.

Sinisippsip, at lubhang dinidilaan niya ang bawat linya ng mga ito, sadyang sinisimot ang bawat nanuot sa mga itong langib at sustansya, kaya naman lasap na lasap niya ang maalat-alat na pawis na nauot rito na nahahaluan na ng matabang-tabang na lasa ng tubig ng batis.

Ramdam rin niya na mula sa pagkakahawak ng mga kamay ng bayaw sa kanyang kaliwang balikat at sa kanyang likuran ay lumipat na ang pagkakahawak nito sa kanyang ulo, bagay na dama pa niyang bahagya nitong itinutulak pababa, marahil ay pinapa-dausdos na ang kanyang paglamon paibaba, at hindi man sabihin, batid niyang nananakam na ang bayaw na tuntutnin niya ang tirik na tirik nitong kargada na di hamak na nag-aasam nang masuso. Subalit iba ang kanyang plano, dahil sa pagkakataong ito’y hindi niya pupunteryahin ang nagyayabang sa tigas nitong kargada, bagkus ay iiwasan niya ito upang mas mapatirik niya ito sa libog.

Gawa ng pilit na pagtulak ng bayaw sa kanyang ulo pababa ay napilitan nang tapusin ni Kristof ang paghimod sa malalasang basang pandesal ng bayaw, bagkus ay natapat ang kanyang mukha sa tirik na tirik na kargada nito

Muli’y di niya maiwasang mapangisi, at sa parehong pagkakataon ay mamangha. Kahit ilang beses na niyang nasilayan at nasubo ang kargadang ito ay sa bawat pagkakataong makaharap niya ito’y nanlalaki ang kanyang mata sa paghanga, sadyang may maipagmamalaki kasi talaga ang pitong pulgada nitong haba na literal na ga-delata ang taba. Kapansin-pansin rin ang pagbakat ng mga ugat na pumapalibot sa kahabaan ng katawan nito, makinis ang balat at nakapa-angas ng pagkakatabas sa ilalim nito.

Kamangha-mangha rin ang hugis ng ulo ng kargada nito, literal na tila hugis ng helmet, magang-maga sa tigas at mas mapusyaw ang kulay kesa sa katawan, bagamat mas makintab at di hamak na mas makinis. Ang butas ng ulo nito’y nangingintab na sa iniluluhang likido, bagay na hindi tubig mula sa pagkakabasa nito, kundi malinaw na paunang katas na dulot ng di maitatangging libog.

Kita niyang hindi man isalita ng bayaw, ang tirik an tirik na nitong kargada ang nagpapahiwatig ng labis na init na natatamasa nito, di hamak na nananabik na ng hustong masubo, subalit muli’y may iba siyang plano sa pagkakataong ito, at bagamat lubha rin siyang naglalaway na lamunin ang nagmamakaawang burat, ay batid niyang kailangan niyang magpigil ng sarili.

“Tangina mong burat ka, hindi kita isusubo! Dahil padudurain kita sa ibang paraan!”
Ngisi niyang wika sa nagsusumamong kabute.

Pikit-mata niya itong nilaktawan, maski ang bilugin nitong mga bayag ay hindi niya pinagtuunan pa ng pansin, bagkus ay hinawakan niya ang kanan nitong hita, sinapo ito’t sinimulang buhatin paitaas.

Si Ramil, bagamat may malaking bato sa kanyang likuran ay hindi pa siya ganap na nakasandal rito, kaya naman sa biglaang paghawak at pagbuhat ng bayaw sa kanyang kanang hita ay di niya maiwasang mahirapang balansehin ang katawan lalo pa’t umaagos ang ga-hitang tubig ng batis, mabuti na lamang at mabilis niyang natanggal ang pagkakahawak ng kanyang mga kamay sa ulo ng bayaw at naisagka niya sa malaking bato sa kanyang likuran, dahilan upang makasandal siya rito’t hindi tuluyang matumba.

Subalit kahit nabigla sa ginawa ng bayaw ay kita niyang hindi ito inalintana ni Kristof, bagkus ay patuloy lamang nitong itinaas ang kanyang kanang hita hanggang sa maisaka sa mismong tubig, at dahil may kalapit ring di kalkihang bato sa kaniyang kanan ay kita niyang ipinatong doon ng bayaw ang kanyang paa, dahilan upang bumuka ang kanyang mga hita habang ang kanyang kaliwang paa’y naiwang mag-isang nakalubog sa tubig, kaya naman napilitan niyang higpitan ang pagkakakapit ng kanyang mga kamay sa sinasandalang malumot na bato, maging ang pagkapit ng kanyang kanang paa sa kinapapatungang isa pang bato upang mapanatili ang pagkakabalanse.

Kita niyang napangisi ang bayaw nang makita siya sa kanyang pagkaka-posisyon, bagay na ngayon lamang niya napagtanto, nakabuka na ang kanyang mga hita na siyang nagpasiwalat ng kanyang maselang hiwa sa likuran.

Ngayon lamang rin niya napagtanto ang tila namumuong plano sa isipan ng bayaw, lalo pa’t bukod sa nakangisi ay kita niyang nakatitig ito sa nakasiwalat niyang bukana, bagay na di maiwasang makapagpakaba sa kanya.

“Tangina! Tumbong ko nanaman ang pakay nito!”
Tanging naiwika niya sa isipan, malinaw nang nahihinuha ang tumatakbo sa isipan ng nakangising bayaw.

Di maikubli ang ngisi sa mukha ni Kristof nang tuluyang sumiwalat ang bukana ng bayaw mula sa pagtaas at pagpatong niya ng kanan nitong paa sa mas maliit na bato sa kanilang tabi, at kita niya ang pagtambad ng namamasa nitong tumbong, bagay na lubhang nagpapatakam sa kanya.

Magmula kahapon nang unang beses niya itong matikman, hanggang sa unang beses niya itong nabayo ay may kung anong pagka-engganyo na siya sa barako nitong tumbong, lalo pa’t batid niyang tuwid na tuwid ang bayaw, at isang malaking karangalan sa kanya ang unang taong makalamon, makabayo’t makakargada ng tamod sa barakong tumbong ng di hamak na tuwid na lalaki, at ang katotohanang hindi lamang ito basta tuwid na lalaki, kundi kanyang bayaw—asawa ng kanyang mismong kapatid, at may mga anak pa ay lalong nagpapagalak sa kanya.

Subalit ang ganap na pagkakakuha sa kabirhenan nito ay hindi lamang basta rumesolba sa matagal na niyang pagnanasa sa butas nito, bagkus ay lalo lamang nakapagpahumaling sa kanya.

Kita niyang labis na nabigla ang bayaw sa ginawa niyang pagbuka niya sa kanang hita nito, ngunit hindi na niya ito binigyan ng pagkakataong makapagtanong, at lalong hindi bibigyan ng pagkakataong maka-apila, bagkus ay agad na niyang inilapit rito ang mukha’t agad nang sinagpang ang bahagi sa pagitan ng likuran ng mga bayag nito patungo sa pinakabutas nito.

Susuwayin pa lamang sana ni Ramil ang bayaw sa nababasa niyang pagpunterya nito sa kanyang bukana nang mabilis nitong inilapit ang bibig at walang atubiling sinagpang ang bakanteng bahagi sa likuran ng kanyang mga bayag, bagay na di maiwasang makapagpatingala sa kanya sa pagkabigla’t makapagpa-ungol sa di inaasahang sensasyon.

“Ahhh---aagh!” Di niya napigil na pag-ungol sa biglaang pagdampi ng basang bibig ng bayaw sa naturang bahagi—isang bahagi na unang beses na magagalaw sa kanyang katawan, kaya naman sadyang di niya inaasahan ang hatid nitong sensasyon.

“Aghh---t-tangina ka Yaw…Ahh!” Patuloy niyang ungol, di mapigilang mapamura sa di inaasahang sensasyong dumapo sa naturang pagsabsab ng bayaw.

Napakapit na lamang lalo ang kanyang mga kamay sa sinasandalang bato na wari’y kumukuha ng suporta, habang ang kanyang ulo’y muli na lamang napatingala sa ere.

Lalo namang napapikit si Kristof, lasap na lasap niya ang linamnam ng naturang parte na kanyang nilalamon—isang tagong parte na madalas hindi pansinin, subalit sadyang siksik sa sustansya. At gawa rin ng pagkakalapat rito ng kanyang mukha’y di maiwasang manuot sa kanyang ilong ang kakaibang samyo nito, na kahit basa na sa tubig ay sadyang nangingibabaw ang kulob at pawisan nitong samyo na halos makalusaw ng utak sa bango, bagay na tila lalong nagpapanakam sa kanya.

Gawa rin ng natural na estruktura ng balat ng bayaw ay nasasalat pa ng kanyang dila ang tila maiikli’t sobrang yuoi ng balat sa pagitan nito, bagay na lasap niyang tila pinamumugaran ng lasa’t linamnam, kaya naman lalo siyang na-engganyong putaryahin ito’t sipsipin ang sustansya.

“Ahhh---ughh!”

“Yaww---hhmm!” Muling ungol ni Ramil, napakalakas ng pagdaloy ng kiliti mula sa lumalapang mga labi ng bayaw sa balat sa pagitan ng kanyang bayag at puwetan—isang parte ng kanyang katawan na maski siya’y di niya pansin, kaya’t hindi inasahang ganito ka-sensitibo, kaya naman dama niya ang lakas ng sensasyon ng humahalik ritong bibig ng bayaw.

Di napigilan ni Ramil na ihawakan ang kanyang kanang kamay sa ulo ng nakaluhod na bayaw sa kanyang harapan, dahilan upang tanging ang kaliwa na lamang niyang kamay ang maiwang naka-suporta sa kanyang katawan mula sa sinasandalang malumot na bato, habang ang kanan niyang paa’y nanatiling nakapatong sa katabing bato sa kanan, at ang kaliwa’y nanatiling nag-iisang nakalapat sa lupang lubog ng tubig, bagay na nagpapanatili sa kanyang pagkakabuka.

Di rin niya mabatid kung normal na reaksyon lamang ba ito ng kanyang katawan sa kakaibang sensasyon, subalit di niya mapigil ang tila kusang lalong pagbuka ng kanyang mga hita, wari’y nagbibigay daan sa nagsusumiksik na ulo ng bayaw upang mas malayang mahimod ang nilalamong parte.

Napangisi naman si Kristof sa naririnig na halinghing ng bayaw, malinaw na reaksyon nito mula sa kanyang paglapa sa balat sa pagitan ng mga bayag nito’t puwetan, bagay na batid niyang unang beses nitong matatamasa. Alam niyang hindi ito nagawa ng kanyang ate Ema rito—ang legal nitong asawa, kaya’t batid niyang kakaibang pakiramdam ang naidudulot nito sa bayaw.

Sa katunayan ay paborito niya itong gawin noon sa nobyang si Angel, paborito niyang halikan at lapain ang parte ng pagitan ng ilalim ng talaba nito’t puwetan, bagay na nagpapaliyad ng husto sa kanyang nobya sa sarap, kaya naman naisipan niya rin itong gawin sa maskuladong bayaw na hindi niya inasahang masasarapan rin ng husto.

“Ugh! Tangina mo Yaw---ughh!” Patuloy ng napamumurang ungol ni Ramil—mga murang walang laman na galit, bagkus ay mga mura ng pagkabigla, at di maitatangging sarap.

Ito ang unang beses na mahimod ang parte ng katawan niyang ito—ang balat sa pagitan ng kanyang mga bayag at puwetan, bagay na sadyang hindi niya pansin sa kanyang katawan at madalas lamang ay nadadaplisan ng sariling kamay tuwing naghuhugas siya ng puwet, subalit hindi niya inaasahang napaka-sensitibo pala nito ngayong hinihimod na ito, lalo pa’t kapwa niya barako ang lumalapa rito at dama niya ang gutom nitong pagsabsab, bagay na lubhang nagpapanuot sa kanya ng sarap.

Hindi na niya lolokohin pa ang sarili, bagamat kakaiba’t unang beses na mararanasan, hindi na niya maitatangging napakasarap ng pinatatamasa ng bayaw, kaya naman di na rin niya mapigilan ang tila lalong pagtaas ng antas ng init sa kanyang katawan, dahilan upang lalo pang umigting sa pagkakatirik ang nakasaludo niyang kargada, at sa parehong pagkakataon ay lalong magsuka ng malinaw at malapot na paunang likido ang nanggagalit na ulo.

Kahit abala si Kristof sa paglasap sa sustansya ng nilalamong laman ay pansin niya ang tila panginginig ng nakataas na kanang hita ng bayaw, malinaw na responde nito sa sensasyong kanyang pinanunuot rito, kaya naman di niya maiwasang lalong matuwa sa di hamak na nasasarapang bayaw.

“Tangina mo Yaw! Kung dito pa lamang ay nanginginig kana sa sensasyon, paano pa kaya sa susunod kong gagawin sayo?”
Ngisi niyang wika sa isipan, malinaw na may karagdagan pang pinaplano sa isipan.

Hindi na niya pinatagal pa, at kahit hindi pa niya nasisimot ng hutso ang walang hanggang sustansya ng nilalapang laman ay pinagapang na niya ang humihimod niyang bibig, dahan-dahang tinunton ang mas tago nitong tumbong.

“Ughh! Yaww---ahhh!” Lalong napalalakas na ungol ni Ramil, lalong napayukom ang pagkakakapit ng kanyang kaliwang kamay sa mga lumot ng kinasasandalang basang bato. Ramdam niya ang banayad na mala-kuhol na paggapang ng mga labi ng bayaw na mula sa paghimod sa parte sa likuran ng kanyang mga bayag ay ngayo’y unti-unting lumalapit sa kanyang tumbong, bagay na bawat sentimetro nitong pagkilos ay nagpapadama sa kanya ng higit na sensasyon.

“Ahhh…” Muli siyang napa-ungol, at sa pagkakataong ito’y di napigilang mapamulat ang mga mata—ganap nang natunton ng mga labi ng bayaw ang nakasiwalat niyang tumbong na ramdam niyang sinimulan nito agad na halikan.

“Ughh---ahhhh!”
Dinig ni Kristof ang mga di mapigil na hiyaw ng bayaw—mga hiyaw na kapansin-pansing bahagya nang mas lumalakas kumpara kanina, bagay na batid niyang dulot walang iba kundi ng ganap nang pagtunton ng kanyang bibig sa tago nitong bukana.

Muli’y halos mahipnotismo siya sa halimuyak ng bukana nito, na sa kabila ng pagkabasa na ng tubig ay di tuluyang nabura ang natural nitong samyo—hindi lamang basta amoy ng barakong tumbong, kundi nahahaluan pa rin ng kulob na halimuyak ng pawis, bagay na lalong nagpapasarap sa samyo nito.

Kahit hindi na rin ito ang unang beses na dumampi sa kanyang bibig ang naturang tumbong, sadyang kakaibang sarap pa rin ang kanyang natatamasa, lalo pa’t mas detalyado niya ngayong nadarama ang kalambutan ng mga labi ng tumbong na ito, kung saan salat pa ng kanyang bibig ang mangilan-ngilan ritong bulbol na pumapalibot, bagay na para sa kanya’y nakakaragdag pa sa kagwapuhan ng bukana nito.

Di niya mapigilang lalong manakam, kaya naman hindi na siya nakapagtimpi sa simpleng pagdampi lamang ng kanyang mga labi, bagkus ay sinimulan na niya itong ganap na lapain.

“Ahhh—tanginah mo Toff---uughh!” Muling ungol ni Ramil, sabay muling napatingala sa ere. Muling dumaloy ang panibagong bugso ng sensasyon ngayong hindi na lamang nakadampi ang barakong mga labi ng kapatid ng kanyang misis sa kanyang bukana, bagkus ay nagsimula na itong ganap na lumapa, kung saan nadama na niya ang kainitan ng basa nitong laway at kalambutan ng dila nito.

Gawa rin ng lalong pagsumiksik ng ulo ng nakaluhod na bayaw ay napilitan nang mapabitaw ang kanyang kanang kamay mula sa pagkakahawak sa ulo nito, kaya’t napakapit na lamang muli ito sa kinasasandalang bato upang matulungan ang kanyang kaliwang kamay sa pagkapa ng suporta.

Kahit hindi na ito ang unang beses niyang malamon sa tumbong—bagay na si Kristof rin ang nakauna, hindi niya maitanggi, tila natututunan nang kilalanin ng kanyang katawan ang kakaibang sarap na dulot nito—sadyang walang katulad, isang sarap na hindi niya natamasa sa kahit sinong babaeng kanyang naikama, ni hindi sa sariling asawa.

Batid niyang mali ito—ang masarapan siya sa sensasyon, lalo pa’t bukod sa isang kapwa niya lalaki nagmumula ang sensasyon ay kapatid pa ito mismo ng kanyang asawa—tiyuhin ng kanyang mga anak. Subalit hindi niya mawari, subalit sa mga oras na ito, sadyang nanlalabo ang tawag ng konsensya sa kanyang isipan, sadyang tinatalo ito ng sarap na kanyang natatamasa.

“Ughh…putang ina Yaw! Sarap mong lumamon Yaw---uughh!” Kanyang halinghing, di niya mawari kung paano niya iyon nailabas sa kanyang bibig—isang linya ng paghangga sa makasalanang pagromansa ng bayaw sa pamilyado niyang katawan, subalit sadyang hindi na niya makontrol ang sarili—hindi na niya mapigilang isalaysay ang kakaibang sarap na natatamasa.

Si Kristof na abala sa paglamon sa malasang tumbong ng mister ng kapatid ay di maiwasang mabgila sa narinig, hindi lamang simpleng libog na boses ng nasasarapang bayaw ang kanyang narinig, kundi ang aktwal nitong pagsaboses ng natatamasa nitong ligaya—ligaya na malinaw na nagmumula sa sumeserbisyo niyang bibig.

Hindi siya sanay na marinig ang bayaw na isalita ang natatamasa nitong sarap, bagay na nagpanibago sa kanya, subalit sa parehong pagkakataon ay nagdulot ng kakaibang pananabik—sadyang nakapagpataas ng kanyang kumpyansa ang marinig ang isang tigasin at pamilyasdong bayaw na isalita ang ligayang natatamasa ng nalalamon nitong barakong bukana—isang ligayang hindi nito natatamasa mula sa legal nitong asawa, kundi sa kanya mismong bibig—ang kapatid mismo ng misis nito.

Tila lalong lumakas ang kanyang pagnanasa sa naririnig na paghalinghing ng bayaw, kaya naman lalo pa siyang na-engganyo na hindi lamang basta ipagpatuloy ang kanyang paglamon, bagkus ay lalong paghusayan pa ito.

Kaya naman mula sa simpleng pagkilos lamang ng humahalik niyang bibig, mula sa simpleng pagdampi lamang ng kanyang dila ay sinimulan niyang mas gawing marahas ang paglapa, kasabay ng lalong paglikot ng kanyang dila na direktang dinudutdot ang pinaka-sentro ng nilalapang butas.

“Ahh---Y-aaw! Aghhh!” Lalong pag-halinghing ni Ramil sa sarap. Hindi niya mawari subalit tila binigyan lamang niya ng kumpyansa ang lumalamong bibig ng bayaw sa kanyang tumbong, kung saan dama niyang lalo lamang itong naging hayok sa pagsabsab, at ngayo’y nagsimula pang dumudtdot ang malaway ngunit matulis nitong dila na siyang di maiwasang makapagpakibot sa kanyang butas sa bawat sandali.

Hindi niya mawari kung paano ipu-posisyson ang katawan, labis ang pagkapit ng kanyang mga kamay sa basang bato na kinasasandalan, habang ang kanyang kanang paa’y nanatiling nakapatong sa mas mababang bato sa kanyang tabi, bagay na nagpapabuka ng kanyang mga hita’t nagbibigay laya sa hayok na ulo ng bayaw na magsumiksik at magpatuloy sa pagngabngab sa kanyang tumbong.

Di niya maipaliwanag ang kanyang nararamdaman, may kung anong paggalaw ang kanyang mga bituka na tila responde sa paglapa sa bungad ng kanyang tumbong, bagay na nagpapa-alon sa kanyang tiyan at nagpapabagal ng kanyang hininga, habang ramdam niyang halos manghina ang kanyang kaliwang tuhod—hindi lamang dulot ng bigat ng pagbuhat nito sa kanyang katawan, hindi rin dulot ng agos ng tubig, kundi tila panghihinang dulot ng sensasyong lumalaganap sa kanyang mga kalamnan gawa ng patuloy na pagsagpang sa kanyang bukana.

“Sllkkpp---sskllopp…llrpp!”
Dinig ni Kristof ang mga ungol ng bayaw, dama niya maging ang tila di mapakali nitong katawan, bagay na batid niyang responde nito mula sa ipinatatamasa niyang sensasyon.

Subalit patuloy lamang siya sa hayok niyang pagsabsab, sarap na sarap sa sustansyang nilalasap sa malasang tumbong ng pamilyadong bayaw, at sa pagka-agresibo ng kanyang paglapa’y talaga namang lalong naglalaway ang kanyang bibig, bagay na lalong nagpapabasa sa sinasagpang na bukana.

“Ugh---aahh…aahhh” Patuloy ng napapapikit na mga ungol ni Ramil. Dama niya ang ma-ritmong paglamon ng mainit-init na bibig ng bayaw sa nakabuka niyang bukana, kung saan dama niya ang walang hintong pangangalabit ng malambot nitong dila, kaya naman dama na rin niya ang labis na pamamasa ng kanyang tumbong mula sa laway nito.

Hindi na niya mawari kung paano ikakapit ang kanyang mga kamay sa kinasasandalang malumot na bato, halos matibi siya sa kakaibang sensasyon, at talagang patuloy sa pag-alon ang kanyang tiyan sa di mawaring mararamdaman, kaya naman tila lalo pang nanghihina ang kanyang kaliwang tuhod na kaisa-isang bumubuhat at bumabalanse sa bigat ng kanyang katawan dahil ang kanyang kanang paa’y nananatiling nakapatong sa tabing bato na siyang nagpapabuka sa kanyang mga hita’t nagbibigay laya sa pagsisimuksik ng makulit na ulo ng sumasabsab na bayaw.

Patuloy si Kristof sa pagngabngab sa masustansyang tumbong ng mister ng kanyang kapatid, bagay na nagpapalasap sa kanya ng angking linamnam nito.

Gawa ng labis na init na natatamasa mula sa hayok niyang pagsabsab sa malinamnam na bukana ng bayaw, labis na rin ang pag-igting ng tirik na tirik niyang sariling kargada na ngayo’y nakalubog sa umaagos na tubig, at kahit ang pag-agos lamang ng tubig ang dumadampi’t nagpapagalaw rito’y di niya ito mapigilan sa pagtango, sa lakas ng kanyang natatamasang sarap sa paglamon sa barakong bukana ng bayaw ay pakiramdam niya ano mang oras ay pipintig na ang libog niyang kargada.

Kaya naman bago pa man siya hindi makapagpigil, hinintuan na niya ang paglamon sa bukana ng bayaw, batid niyang sapat na ang naidampi niya ritong laway upang husto itong mamasa.

Kita niyang bumabaha na ng kanyang laway ang kumikibot sa hingal na bukana ng bayaw, bagay na lalong nakapagpanabik sa kanya. Kita rin niyang napahinto na sa pag-ungol ang bayaw, marahil nadamang hinintuan na niya ang paglamon rito, subalit kita niyang ibinaba nito muli ang tingin sa kanya bagamat hindi nagsasalita, tila ba hinihintay lamang ang susunod niyang gagawin.

Napangisi si Kristof, ang pamamasa ng pamilyadong tumbong ng bayaw ay senyales na para sa susunod niyang plano—isang planong matagal na niyang pinapantasyahang magawa sa bukana ng bayaw.

“Gusto kong ako ang unang makakalikot sa bukana mo Kuya Ram, bago pa yan maunahan ng iba…”
Wika niya sa isipan, habang nakatitig sa nanlalaway na bukana ng ama ng mga pamangkin.

Dahil nakapatong naman na sa bato sa kanilang gilid ang kanang paa ng bayaw, binitawan na ni Kristof ang pagkakabuhat rito ng kanyang kaliwang kamay, bagkus ay itinapat niya sa kanyang bibig ang kanyang hintuturo’t sabay na sinipsip, tsaka pa itinaas ang tingin sa bayaw at ngumisi.

Kita ni Ramil ang pagsipsip ng bayaw sa sarili nitong hintuturo sa kaliwang kamay, subalit ang pagtingin nito sa kanya na may kaakibat pang misteryosong ngisi ay di maiwasang makapagpabagabag sa kanya. Matagal na niyang kilala ang bayaw, at halos memoryado na niya ang bawat ekspresyon nito, subalit ang ngising ibinato nito sa kanya ay sadyang mestiryoso, hindi niya mabasa kung ano ang ibig sabihin, subalit isa ang sigurado, batid niyang may kapilyuhang umiiral sa isipan nito.

Bago pa siya makapagsalita’y kita niyang hinila na ng bayaw ang hintuturo nito mula sa pagkakasubo nito sa bibig, at sa paglabas ng naturang daliri’y kita niya kung paano iyon mamasa ng laway nito, ngunit ang labis niyang ikinagulat ay nang makitang muling ibinaba ng bayaw ang tingin sa nakasiwalat niyang tumbong, sunod na itinapat doon ang bagong luwa nitong hintuturo.

“Tangina mo Yaw! A-anong gagawin mo?” Kunot-noo’t buong pagkagulat niyang tanong, hindi maiwasang kabahan sa ikinikilos ng nakaluhod na bayaw.

“Shh! Manood ka na lang Kuya, tiyak magugustuhan mo to…hehe” Ngising sagot lamang ni Kristof, ni hindi tinanggal ang titig sa bukana ng bayaw.

“Gago ka Yaw! Hindi ako nagpapatira sa puwet!” Mariing wika naman ni Ramil, malinaw na niyang nahihinuha ang plano ng bayaw, iyon ay ang dadaliriin siya nito. “Kaya mo lang ako nagawang tirahin kahapon ay dahil hindi ako maka-alma, pero hindi ibig sabihing pumapayag na akong magpatira”

“Sigurado ka bang ayaw mo tong maranasan Kuya?” Ngising tanong naman ni Kristof, hindi mawari kung nang-uuyam o sinusubukang mapanghinayang ang bayaw. “Sigurado ka bang ayaw mong gawin ko ito sayo?”

Di mawari ni Ramil, subalit bigla siyang natigilan—hindi siya nakasagot sa tinuran ng bayaw.

Kung tutuusin ay napakasimpleng tanong lamang nito—isang magaan na pagtanggi lamang ang dapat niyang isagot, at tiyak na hindi siya pipilitin ng bayaw. Subalit hindi niya mawari, tila ba kay bigat sa kanya na bitawan ang salitang iyon—isang salita ng pagtanggi, isang salita na tiyak na magpapa-atras ng napipintong pakiramdam na kanyang madadama sa pinaplanong gawin ng bayaw.

Batid niya sa sariling tuwid siyang lalaki, at likas sa kanyang hindi magpatira sa kanyang bukana, subalit ngayon ay tila may kung anong bumubulong sa dulo ng kanyang isipan na nais niyang magpatuloy ang bayaw sa binabalak nitong gawin sa kanya—ang pagdaliri sa kanyang barakong butas.

Muling nanumbalik sa kanya ang kahapon, kung saan sa presensya mismo ng nobya ng bayaw sa kama, walang permiso siyang pinasok nito, walang atubiling binayo hanggang sa mabuntis siya ng barako nitong lahi—isang pagbayong walang paalam, walang permiso, at inaamin niyang labag sa kanyang loob.

Subalit di niya mawari, ngayo’y tila nanunumbalik sa kanya ang pakiramdam—ang sensasyon at ang hindi maitangging sarap na kanyang naramdaman habang isinasagawa iyon ng bayaw. At ngayon, ang mga ala-alang iyon ay tila nagpapahirap sa kanyang humindi sa simpleng tanong ng bayaw.

Napangisi si Kristof, kita niyang hindi makasagot ang bayaw, at hindi man makapagsalita, batid niyang nahihirapan itong humindi, dahil kung talagang ayaw nitong gawin sa kanya ang kanyang pinaplano ay madali lamang itong tatanggi, madali siya nitong susuwayin.

Isa pa, kahapon ay walang permiso niya itong binayo, bagay na batid niyang labag sa bayaw nung una, subalit matapos iyon ay wala siyang narinig na reklamo rito, kaya’t batid niyang nagkukunwari lamang itong tumatanggi—marahil ay dulot lamang ng kaba, subalit alam niyang sa loob nito’y interesado rin nitong malaman ang pakiramdam—ang sensasyon.

“Diba? Hindi ka makasagot Kuya? Hindi ka maka-alma? Kaya’t simple lang ang ibig sabihin niyan…hehehe…”Ngisi niyang sambit, at hindi na nag-atubili, kahit hindi pa nakakasagot ang bayaw ay sinimulan na niyang itinapat ang kanyang hintuturo sa nakabuka nitong bukana, sabay itinumbok ang dulo nito.

“Y-yaw, d-dahan-dahan lang…” Dinig niyang tanging iwinika ng bayaw, hindi maikakaila ang nerbyos sa mukha nito.

Muli siyang napangisi, hindi niya mawari, subalit tila mas dinadapuan siya ng kilig sa nakikitang kabadong ekspresyon ng bayaw—tipikal na kabadong ekspresyon ng isang tuwid na barakong kinakabahan sa napipintong na madadaliri sa tumbong.

Gayon man, ang pakiusap nitong iyon ay malinaw na mensahe—hindi na ito tumatanggi sa kanyang pinaplano.

“Sige Yaw, pikit ka lang, ako nang bahala rito sa butas mo” Ngisi niyang wika sa bayaw, bagay na hindi batid kung magpapakalma rito o lalong magpapakaba.

Gayon man, kita niyang huminga ito ng malalim, sunod na muling ipinikit ang mga mata’t bahagyang itiningala sa langit ang ulo—senyales ng paghahanda nito sa sarili sa kanyang pinapalnong isagawa sa tumbong nito.

Muli siyang napangisi, di maiwasang lalong magalak, lalo siyang nagkakakumpyansang walang bahid na ng anumang pagtanggi ang mga ikinikilos ng bayaw, di hamak na binibigyan na siya ng permisong isagawa ang binabalak na pagdaliri rito.

Hindi na siya nag-atubili pa, sinimulan na niyang marahan na itulak ang nakatumbok na dulo ng kanyang hintuturo sa namamasang bukana ng bayaw, bagay na kita niyang unti-unting nagpapa-unat rito sa pagsulong ng kanyang daliri.

Habang marahang itinutulak ang naturang daliri, muli niyang itinaas ang tingin sa bayaw, at kahit nakatingala ito’y kita niya ang pagsimangot nito, tila tahimik na napapangiwi marahil gawa ng sakit.

Batid niyang kahit nabayo na niya kahapon ang bukatang ito ay gawa ng isang araw nang napahinga ang tumbong na ito ay di hamak na nanumbalik na ito sa kakiputan, kaya marahil naninibago nanaman ang bayaw sa panghihimasok ng kanyang daliri.

Subalit kung ang anim na pulgada nga niyang kargada na di hamak na mas mataba ay matagumpay na nakapanghimasok sa parehong bukana kahapon ay kumpyansa siyang mas kakayanin ng bayaw ang mas payat at mas maikli niyang hintuturo.

Kaya naman kahit napapabungisngis ang bayaw ay ipinagpatuloy lamang niya ang pag-abante ng kanyang daliri, at sa bawat paggapang nito ay dama niya ang di maitatangging kasikipan ng pinapasok na butas—wari ba’y hindi pa birhen, at talagang nananakal pa rin sa kasikipan.

Subalit gawa ng dulas ng nilapa niyan tumbong na ito, maging ng pumapaligong laway sa kanyang daliri’y sadyang walang nagawa ang naturang kakiputan upang mapigilan ang pagsulong nito, kaya naman unti-unti, dahan-dahan ay banayan niyang naipasok ang kanyang daliri sa napakakipot na barakong tumbong, at nagawa niya ito nang hindi nakaririnig ng kahit anong ungol sa bayaw, bagamat kita niyang patuloy ang napapatingala nitong pagbungsingis.

Di niya maiwasang matuwa, bukod sa nakikitang reaksyon ng bayaw, dama niya ang temperatura ng pinasok na tumbong nito, wari ba’y literal na isiniga sa hurno ang kanyang hintuturo sa init ng kinalubugang lagusan, at kahit nakalubog na ang kanyang hintuturo ay dama pa rin niya ang nananakal nitong kasikipan, wari ba’y patuloy na nanlalaban.

Dahil nakapasok na ang kanyang daliri’y hindi na siya nag-aksaya pa ng pagkakataon, minsan lamang maka-daliri ng ganito ka-gwapong barako, kaya naman sinimulan na niyang ikilos ang kanyang kamay—sinimulan ito ng banayad, habang pinagmamasdan ang reaksyon ng gwapong mukha ng bayaw.

“Aghh---aahh…” Di mapigil ni Ramil na magbitaw ng bagsak na ungol, sabay napakislot. Lalong napapahigpit ang kapit ng kanyang mga kamay sa madulas na batong kinasasandalan, habang lalong napapadiin ang kanyang kanang talampakang nakapatong sa mas mababang bato sa kanyang kanan—wari’y mga otomatikong reaksyon ng kanyang katawan sa di maipaliwanag na mararamdaman.

Ito ang kauna-unahan niyang mapasukan ng daliri sa kanyang lagusan, at kahit batid niyang di hamak na mas malaki ang umararong kargada ng bayaw rito kahapon, hindi niya batid ngunit sadyang dama niya ang katabaan ng daliri nito, lalo na ngayong bukod sa naipasok na ng bayaw ang naturang daliri’y nagsisimula pa itong gumalaw-galaw.

“Aghh…Y-yaaw…aahhh” Patuloy ng napapapikit niyang ungol, patuloy na napapatingala ng kanyang ulo sa di mawaring sensasyon. Ramdam niya ang patuloy na paggalaw ng naturang daliri, ito’y habang ramdam niya itong patuloy na umaabante’t tila nais pang tuluyang bumaon sa kanya.

Lalong napapangisi si Kristof sa nakikitang reaksyon ng kanyang bayaw, ang mga pagtingala nito, ang pagpikit nito, maging ang pagngiwi nito’y labis na nagpapalakas lamang ng kanyang mga pagnanasa.

Pansin rin niya ang pagkislot nito, maging ang lalong paghigpit ng pagkakakapit ng mga kamay nito sa sinasandalang bato, bagay na batid niyang mga reaksyon ng katawan nito sa kakaibang sensasyong natatamasa nito sa di hamak na unang beses nitong maranasang madaliri sa tumbong.

Lalo siyang natakam, kaya naman lalo pa niyang inipagalaw ang kanyang daliri habang patuloy ito sa pagsulong, bagay na kita niyang lalong nagpapakislot sa katawan ng bayaw at lalo ritong nagpapa-ungol.

“Aghh…aahhh” Dinig niyang mga tila pigil na ungol ng bayaw, marahil ay ayaw nitong lumakas ang mga ungol at baka may ibang makarinig, subalit ang nakikitang pagpipigil nito’y tila nakikita lamang niya bilang hamon.

“Huh! Tignan natin kung magagwa mo pang magpigil ng ungol mo Kuya! Hehe!”
Ngisi niyang wika sa isipan, at nang madamang tuluyan nang nailubog ang kanyang hintuturo ay sinimulan na niya itong muling hinila, muling ipinasok—inulit-ulit—ganap na itong sinimulang daliriin.

“Ahhh! Tangina mo Yaw! Ahhh!” Di mapigil na mapalakas na ungol ni Ramil, dama niyang sa puntong pagbaon ng daliri ng bayaw ay muli itong hinila—muling isinuksok at inulit-ulit iyon, literal na sinimulan siya nitong bayuhin gamit ang daliri nito.

“Ahhh—sakit Yaw! Aghh!” Kanyang daing, ramdam niya ang walang-habas na paglalabas-masok ng daliri ng bayaw sa namamasa niyang lagusan, bagay na halos makapagpatibi sa kanya—dama niyang halos sumama ang kanyang lagusan sa naglalabas-masok na daliri.

Subalit sa kabila ng kanyang daing ay hindi huminto ang kanyang bayaw, patuloy lamang ito sa pagpapalabas-masok ng daliri nito sa kanyang bukana na ramdam niya unti-unti pa nitong pinabibilis, bagay na lalong nakakapagpaliyad sa kanya sa di mawaring sakit.

“Wag ka nang magpanggap pa Kuya! Alam kong nasasarapan ka! Hehe!” Ngising wika naman ni Kristof, wari’y hindi sineseryoso ang daing ng bayaw.

“Tangina mo Yaw! Ahhh---m-masakit Yaw! Ahhh!” Daing naman ni Ramil, patuloy siyang napapa-iktad sa bawat pagdutdot ng naglalabas-masok na daliri ng bayaw sa kanyang nakabukang bukana.

“Masakit ba? Paano kung gawin ko to?” Ngising wika ni Kristof, habang patuloy ang kanyang kaliwang hintuturo sa pagdaliri sa namamasang butas ng bayaw ay sinimulan niyang gamitin ang kanyang kanang kamay at sinakmal ang tigas na tigas na kargada ng bayaw at walang alinlangan itong sinimulang isubo sa ulo.

“AGHH---YAW! AAHHH!” Lalong napalakas na ungol ni Ramil, lalo pang napatingala ang kanyang ulo’t lalo siyang napapikit sa biglaang sensasyong dumaloy sa kanyang kargada mula sa biglaang paglamon rito ng bayaw, ito’y habang patuloy ang daliri nito sa pagdutdot sa kanyang lagusan.

“Skllpp---sllrpp!”
Patuloy na sinipsip ng mainit na bibig ni Kristof ang mala-kamatis sa pamamagang ulo ng kargada ng bayaw, at talaga namang lasap na lasap niya ang manamis-tamis nitong paunang katas na kanina pa rito nagsisi-umapaw, ito’y habang patuloy ang kanyang hintuturo sa kaliwang kamay sa pagbayo sa mala-hurnong lagusan ng mister ng kanyang kapatid.

Habang abala niyang sinususo ang mala-kabuteng ulo ng kargada ng bayaw, sinimulan na rin niyang kapain sa kanyang hintuturong nakalubog sa lagusan nito ang maselan nitong kuntil, bagay na batid niyang lalo ritong magpapa-ungol, at gawa ng labis na pagkakalubog ng kanyang daliri’y madali niyang natunton ang naturang laman, at hindi na siya nag-aksaya pa ng panahon at agad niya itong sinimulang dutdutin.

“AGHH! TANGINAAH---YAWWW!” Lalong napa-alulong sa ungol si Ramil, lalong umangat sa ere ang kanyang tiyan sa naramdamang pagtunton at walang permisong pagdutdot ng daliri ng bayaw sa napakaselan niyang glandula, bagay na nagpadaloy ng napakalakas na sensasyon sa kanayang buong sistema.

Nais niyang lalong i-angat ang katawan upang maipagdamot ang naturang glandula mula sa pagdutdot ng gahamang daliri ng bayaw, subalit sa kanyang pagkaka-posisyon ay sadyang wala nang ma-abantehan pa ang kanyang katawan, kaya naman wala siyang magawa kundi indahin na lamang at buong damhin ang naturang pagkalikot.

Hindi rin niya mawari, subalit sa bawat pagdutodt ng mapang-abusong daliri sa kanyang glandula’y dama niya ang pagtango ng kanyang kargadang nilalamon naman ng ulo ng bayaw, kung saan sa bawat pagtango’y dama niya ang pagdura nito ng malapot niyang paunang katas.

“Sllppp---skkllrrkk”
Habang patuloy sa pagdutdot si Kristof sa napakaselang glandula ng bayaw ay patuloy rin siya sa pagsuso sa ulo ng kargada nito, bagay na dama pa niyang labis na napapa-tango rito na batid niyang reaksyon nito mula sa pagdutdot niya sa maselan nitong kuntil sa kailaliman ng lagusan nito, at sa kanyang bawat pagkalikot ay talagang dama niya ang pagdura ng paunang katas ng nilalamong ulo, bagay na malugod na pinupunasan naman ng kanyang dila.

Lasap niya ang manamis-tamis nitong lasa na naghahalo sa may katabangang lasa ng namamaga nitong ulo—mga kombinasyon ng lasang tila napakasarap para sa kanya.

Ngunit labis mang nasasarapan sa lasa ng sinususong kargada, di niya maiwasang mabahala, lalo pa’t dama niya ang mga pagtango nito, maging ang tila lalo nitong pnlolobo, at nangangamba siyang baka hindi na makapagpigil ang bayaw at kaagad itong labasan.

Kaya naman kahit na nasasarapan sa natatamasang paunang katas mula sa sinisipsip na ulo ng kargada ng bayaw ay pinilit niya hintuan ang pagsuso upang mapigil ang napipinto nitong pagbulwak.

Kita rin niyang sa pagluwa niya sa naturang ulo’y namamasa na ito ng husto sa pumapaligo ritong laway na nahahaluan ng natural nitong likido na patuloy pang dumura sa tumatangu-tango nitong ulo—wari ba’y burat na libog na libog ang hitsura.

Batid na niyang sa puntong ito’y sapat na ang ginawa niyang pagdutdot at pagkalikot sa makipot na lagusan ng bayaw, at kumpyansa siyang handa na ito para sa mas matabang bagay na tutuhog rito, walang iba kundi ang kanyang kargada.

Marahan niyang hinila ang nakabaon niyang daliri, at talaga namang kita niya yung paano ito iluwa ng sumasakal sa sikip na puwetan ng bayaw.

“Aghh---aaahhh!” Dinig niyang ungol ng bayaw mula sa ginagawa niyang marahang paghila sa kanyang daliri sa nadutdot nitong tumbong.

Di niya maiwasang mapangisi, malinaw na hindi pa talaga sanay ang lagusan ng barakong bayaw—hindi pa sanay mapasok at makawkaw, ni hindi naging sapat ang ginawa niyang pagbayo rito kahapon upang masanay ito.

Tyinaga niyang dahan-dahanin ang paghila ng kanyang daliri hanggang sa mabunot na niya ito sa lagusan ng bayaw, at di pa niya napigilang mapangisi nang makitang basang-basa na ang kanyang daliri— natural na likido ng yumakap ritong lagusan ng gwapong bayaw.

Kita rin niya kung paano kumibot-kibot sa hingal ang dinutdot na tumbong, bagay na lalong nakapagpangisi sa kanya’t sa parehong pagkakataon ay lalong nakapagpanasa.

Lalo siyang hindi nakapagtimpi, agad niyang hinawakan ang kanyang tirik na tirik na kargada na kaka-ahon lamang mula sa matagal na pagkakababad sa tubig gawa ng kanyang pagkakaluhod magmula kanina.

Bahagya niyang sinalsal ang kanyang kargada gamit ang kanang kamay, at hindi na nagpatumpik-tumpik pa, sinimulan na niyang itinapat ang nanlalaway nitong ulo’t itinumbok sa naka-siwalat na tumbong ng bayaw na halata na ang hingal.

Nanlaki ang mga mata ni Ramil sa naramdamang pagtumbok ng isang basa’t nanlolobong laman sa kanyang bukana, at sa pagbaba niya ng kanyang tingin ay kita niyang ang mahaba’t morenong kargada na ng bayaw ang nakatumbok rito.

Di niya maiwasang magulat, kita niya kung gaano kataba’t kahaba ang kargada ng bayaw na nakatumbok sa kanyang tumbong, bagay na batid niyang ganap na tutuhog rito.

Subalit kahit batid na niya ang plano ng bayaw, kahit alam niyang tutuhugin siya nito ng anim na pulgada nitong kargada’y di niya mawari, subalit hindi siya makapagsalita, hindi dahil sa takot siya, hindi dahil sa hindi niya alam ang sasabihin, kundi tila may kung ano sa kanyang sarili ang pumipigil sa kanyang tumanggi o umalma—wari ba’y may kung ano sa kanyang loob na tila nasasabik ring maranasan ang muling pagbayo ng bayaw na kahapon lamang niya una’t huling beses na nakamtan.

“Ughh---aahh!” Muling naningkit ang kanyang mga mata, sabay muling napa-ulos, dama niyang mula sa pagkakatumbok ng namamagang ulo ng kargada ng bayaw ay nagsimula na itong tumulak, dahilan upang muling mapa-unat ang hinihingal pa niyang bukana na kakatapos lamang nakalikot ng daliri.

Kita niyang tumitig lamang sa kanya ang bayaw, hindi nagsalita, ni hindi ngumisi, bagay na kakaiba rito—bago rito. Hindi niya maiwasang matahimik, at sa aprehong pagkakataon ay kabahan sa tuwing maglalabas ng isang emosyon ang bayaw na hindi niya mabasa.

Kasabay nito’y lalo siyang napabungisngis sapagkat patuloy na umaabante ang nanghihimasok na ulo ng kargada ng bayaw, bagay na bagamat banayad sa pagkilos ay lubhang nagpapa-unat sa kanyang bukana sa bawat sentimetrong sinasagasa nito.

“Aghh---ghhh…aahhh” Patuloy niyang ungol, di mapigilang muling mapatingala’t mapangiwi sa sakit, dahil kung kaninang isang daliri pa lamang ng bayaw ang dumutdot sa kanya’y labis na ang pag-unat ng kanyang bukana, ngayo’y hindi lamang doble, kundi higit pa sa triple ang pag-unat nito mula sa nanghihimasok na biluging ulo na di hamak na mas malaki.

Sa patuloy na pag-abante ng naturang kargada, sa dulas ng nanlalaway nitong ulo ay walang nagawa ang kanyang kakiputan upang mapigilan ito, kaya naman mula sa paniningkit sa sakit ay muling namilog ang kanyang mga mata nang maramdamang tuluyan nang nalunok ng kanyang bukana ang naturang kabute.

Subalit akto pa lamang sana siyang muling uungol nang laking gulat niya sa pagpasok naman ng isang hintuturo sa nakabuka niyang bibig, bagay na nakapagpalasa sa kanya ng isang kakaibang lasa—manamis-tamis na may pagkalinamnam, sadyang walang kahalintulad na lasang umiiral, subalit laking gulat niya nang mapagtantong ang ipinasok na daliri sa kanyang bibig—ang hinututurong pinalamon sa kanya’y ang parehong hintuturong ginamit ng bayaw kanina sa pagkawkaw sa kanyang bukana.

“Aghm---AAGHH!” Akto pa lamang sana siyang a-alma, dahil ang daliring nasa kanyang bunganga’y ang daliring nababad sa sarili niyang lagusan kanina, subalit di na niya naituloy ang pag-alma, bagkus ay muli na lamang nanlaki ang kanyang mga mata’t napa-hiyaw sa ungol nang biglaan—walang babalang tuluyang ini-abante ng bayaw ang kargada nito na dumausdos sa kanyang kailaliman.

Labis siyang nabigla, dama niya ang sagarang pagdausdos ng napakahaba’t napakatabang kargada ng morenong bayaw, bagay na batid niyang lubhang nagpa-unat sa kahabaan ng kanyang lagusan, maging dama niya ang tila pagsagad nito sa bungad ng kanyang bituka.

Subalit tila sadyang ayaw siyang bigyan ng pagkakataon ng bayaw na umalma, sapagkat sa puntong pag-sagad ng pagkakabaon ng kargada nito sa kanyang kailaliman ay muli itong bumwelo, hinila ang kargada’t muling isinagad—inulit-ulit iyon at ganap na siyang sinimulang bayuhin.

“AGHH---AAHHH…UGHH!” Sunod-sunod ng malalakas niyang ungol sa ganap na pagsisismula ng pagbayo ng bayaw, ramdam niya ang anim na pulgada nitong kargada na sagarang lumalagari sa kahabaan ng makipot niyang lagusan, na tumutumbok pa ang ulo hanggang sa bungad ng kanyang bituka’t gumagarayod sa kaselanan ng malambot niyang glandula, bagay na muling nakakapagpatango sa sariling kargadang patuloy ang pagtirik.

“Ughh…tama yan Kuya! Umungol ka lang habang nilalasap mo ang sustansya ng malinamnam mong tumbong mula sa daliri ko! Ughh!” Libog na ungol ni Kristof. Hindi na siya nakangisi, kundi seryoso lamang nakatitig sa pinalalamong daliring bibig ng bayaw.

Kita niya kung paano mandiri ang bayaw sa pagkakatantong ang daliring nasa bibig nito ay ang parehong daliring kumawkaw sa puwetan nito, bagay na lalo lamang nakakapagpalakas pa sa kanyang pagnanasa.

Lalo siyang nalilibugan sa nakikitang reaksyon nito, kaya naman lalo siyang hindi nakapagtimpi at sinimulang bilisan ang paggiling ng kanyang balakang, dahilan upang bumilis rin ang pag-araro ng anim na pulgada niyang kargada sa kailaliman ng lagusan nito.

“UGHH—AGHH! AAGGHH!” Lalo pang napalakas ang mga ungol ni Ramil, kahit na nakapasok sa kanyang bibig ang hintuturo ng bayaw ay di niya mapigilang mapahiyaw, ramdam niya ang tila pagbilis at lalong paglakas ng pagbayo ng anim na pulgada nitong kargada, bagay na ramdam niyang lalong nagpalakas rin ng pagtumbok sa kanyang kailaliman at paggarayod sa kanyang lagusan.

Di niya maiwasang pagpawisan, hindi na mawari ang mararamdaman, lasap niya ang kakaibang linamnam ng hintuturong ipinasususo sa kanya, subalit sadyang inaagaw ng bumabayong kargada sa kanyang lagusan ang kanyang atensyon.

“Plok! Plaakk---plaak!”
Patuloy sa pag-araro si Kristof sa lagusan ng mister ng kanyang kapatid, at talagang maririnig ang basang pag-bangga ng kanyang katawan sa mga pisngi ng nakabukang puwet nito, at sa lakas ng kanyang pagbayo’y talaga namang humahampas ang kanyang mga nakalambitin na morenong bayag.

Kita rin niya kung paano umungol, mapatingala’t umalog ang katawan ng inaasawang bayaw, subalit hindi pa siya rito nasasapat, bagkus ay sinimulan niyang hawakan ang kaliwa nitong paa—ang tanging paa nitong nakalapat sa lupa, sinimulan niyo itong buhatin gamit ang kanyang kanang kamay at itinaas, at dahil kasalukuyang nakapatong naman ang kanang paa ng bayaw sa isang bato sa kanilang gilid ay wala nang bumubuhat pa sa katawan nito, dahilan upang lalo pang sumagad ang pagkakatuhog nito sa kanyang kargada.

“AGHH---UGHH!” Patuloy ng malalakas na ungol ni Ramil. Ramdam niyang binuhat ng bayaw ang kanyang kaliwang paa, kaya naman wala na ni isa sa mga paa niya ang nakalapat sa lupa, lalo pa’t ang kanang paa niya’y nakapatong at naka-apak lamang sa isang bato, kaya naman ramdam niya ang lalong pagdausds ng kanyang lagusan sa nakatuhog na kargada ng bayaw.

Gayon man, sa kabila ng lalo niyang pagkakatuhog ay ramdam niyang nilakasan pa ng lokong bayaw ang pag-indayog, dahilan upang mas lumakas pa ang pwersa ng paglalabas-masok ng anim na pulgada nitong kargada sa kanyang kailaliman, kaya naman upang kahit paano’y malimita ito’y pilit niyang ginamit ang kanang kamay upang ikapit sa itaas na bahagi ng batong kinasasandalan, at nang maikapit iyon ay sunod na rin niyang ikinapit ang kaliwa, dahilan upang kahit paano’y mabuhat niya ang sariling katawan.

Napangisi naman si Kristof sa nakitang ginawa ng bayaw, kung saan ikinapit na lamang nito ang mga kamay sa itaas na bahagi ng malaking batong kinasasandalan, bagay na lubhang nagpalantad ng mga kili-kili nitong hindi man ka-kapalan ang mga bulbol ay nakakatakam ang hitsura.

Kita niyang mala-palakang nakabitin ang bayaw, kung saan bukod sa nakalantad na mga kilikili’t mga masel sa braso ay bukang-buka pa ang mga hita nito’t mga binti, kung saan ang kanan ay nakatuntong sa isang di kalakihang bato, habang ang kaliwa’y kanyang buhat-buhat, kaya naman nagmistula itong perpektong adan na nakalantad sa kanyang harapan.

Lalo lamang siyang nanakam sa pagkaka-posisyon ng matipunong bayaw, kaya naman lalo siyang hindi nakapagpigil, habang patuloy ang marahas niya ritong pagbayo ay hinugot na niya ang pagkaka-saluksok ng kanyang hintuturo sa bunganag nito, bagkus ay sinimulan niyang inilapit ang mukha’t pinunterya ang naka-lantad nitong kanang kilikili.

“AGHH—TANGINAH TOFF! AAHH!” Lalong napatingala sa alulong si Ramil, isang bugso ng napakalakas na kiliti na nahaluan ng sensasyon ang biglaang dumampi sa kanya.

“AAH—TANGINA TOFF! W-WAG DIYANN—AAHH!” Patuloy niyang ulos, hindi mawari kung ipipitlag ang ulo o mananatiling nakatingala, sadyang napakalakas ng dampi sa kanya ng kiliti mula sa humahagod na bibig ng bayaw, lalo pa’t dumadampi rin ang mga patubo nitong balbas at bigote na siyang lalong nakakadagdag sa kiliti.

Nais niyang pumitlag, nais niyang isara ang mga braso upang maitagong muli ang maselan niyang kanang kiliki, subalit hindi niya maaaring ibitaw ang pagkakahawak niya sa itaas na bahagi ng batong kinasasandalan dahil tiyak siyang mawawalan ng balanse, lalo pa’t batid niyang hindi sasapat na ang kanyang kaliwang kamay lamang ang ikakapit na tiyak na di kakayanin ang bigat ng maskulado niyang katawan, kaya naman wala siyang mapagpilian kundi indahin at tiisin ang kiliti’t sensasyong pinatatamasa ng ngumangabngab na bibig ng hayok na bayaw.

“Chompp—cchhhmp! Sllpp!”
Patuloy na sinabsab at nilaplap ni Kristof ang malasang kanang kilikili ng bayaw, at kahit nadampian na ito ng tubig ng batis ay sadyang hindi natanggal ang asim nito’t samyo, kaya naman amoy na amoy niya ang natural nitong halimuyak, habang sa labis nitong pagkakalantad ay walang nakaliligtas ni isang hibla ng bulbol nito ang hindi niya napapasadahan ng halik, at talagang sinispsip niya ang nanuot ritong sustansya.

Dama niya ang panginginig ng brasong malapit sa nginangabngab na kilikili, bagay na batid niyang dulot ng kiliting natatamasa ng bayaw, subalit hindi niya ito inaalintana, wala siyang pakielam kahit nakikiliti o nahihirapan ang bayaw, bagkus ay lalo lamang lumalakas ang kanyang pagka-engganyo habang naririnig ang mga hiyaw nito ng pagkakiliti.

Patuloy rin sa paggiling ang kanyang balakang, walang humpay sa kanyang pagbayo kaya’t wala ring hinto sa pagbarena ang anim na pulgada niyang kargada sa kailaiman ng naka-upong lagusan ng matipunong bayaw, kaya naman walang kapantay na ligaya ang kanyang nadarama, sadyang kakaiba ang antas ng sarap ang maka-kasta ng isang maskulado, tigasin at pamilyadong lalaki, at higit sa lahat ay ang mister pa mismo ng kanyang kapatid.

Habang patuloy siya sa paghimod sa nanginginig na kanang kiliki ng nakabiting bayaw, at habang patuloy sa walang konsiderasyong pag-araro ang moreno niyang kargada sa pamilyadong tumbong ng bayaw ay sinimulan pa niyang idikit ng husto ang kanyang katawan sa kinakastang bayaw, dahilan upang lumapat ng husto ang namamasa sa pawis at tubig niyang mga abs sa tirik na tirik nitong burat, at gawa ng malakas niyang pagbayo ay sadyang gumgalaw rin ang kanyang katawan, dahilan upang makiskis ang tigas na tigas na burat sa pagitan.

“UUGHH…UUGHHHH---AHHH!” Patuloy ng pag-alulong ng ungol ni Ramil, maliban sa labis na panginginig ng nakakapit niyang mga kamay, lalo na ang kanan niyang kilikili na masensasyong hinihimod ng bayaw, ramdam niyang ipinalaman pa ng bayaw sa pagitan ng namamasa sa pawis at tubig nitong mga abs at sa kanyang sariling puson ang kanyang kargada, dahilan upang sa bawat paggalaw ng bumabayong katawan ng bayaw ay ang pagka-ipit at pagkiskis ng maselan niyang kargada sa mga abs nito, at sa dami ng nagsisi-umapaw niyang paunang katas ay sadyang nagiging sapat ang dulas nitong humahalo sa pawis upang magbigay ng kiliti lalo na sa ulo ng sensitibo niyang kargada, bagay na tila nakapagpadagdag pa sa taas ng sensasyon.

“AGHH—UUGHH---UUGHH!” Hindi niya maitanggi, nagsisimula nang manuot sa kanya ang sarap, magmula sa nakakakiliting paghimod sa kanyang kanang kilikili ng mainit-init na bibig ng hayok na bayaw, maging sa pagkiskis ng madudulas nitong abs na tila siyang sumsasalsal sa naglalaway niyang kargada, hanggang sa marahas na pagbayo ng moreno nitong kargada sa kailaliman ng kanyang lagusan ay nagsisimula nang mangibabaw ang sarap, tila unti-unti nang tinatalo ang anumang sakit, pag-aalangan at tawag ng konsensya.

Hindi niya inaasahang makakaranas siya ng ganitong sarap—sadyang kakaiba, sadyang bago, at higit sa lahat, isang uri ng sarap na hindi niya natamasa sa kanyang sariling asawa.

Batid niyang mali, lalo pa’t bukod sa pareho silang lalaki ay bayaw niya ang kanyang kaulayaw—kapatid mismo ng kanyang asawa, subalit sa mga oras na ito’y sadyang nanlalabo sa kanya ang tawag ng konsensya, bagkus ay lubhang nangingibabaw ang makasalanang sarap.

Sa agos ng batis na ito, narito sila’t nagpapakasarap, nagseserbisyuhan ng katawan ng isa’t-isa, habang ang kanilang mga mahal sa buhay—ang kanilang mga kapares ay kumpyansang nag-iisip na sila’y nasa trabaho’t naghahanapbuhay ng marangal.

Ilang sandali pang sinimot ni Kristof ang napakamalasang kanang kilikili ng bayaw bago niya ito tinantanan, kaya naman sadyang napabaha niya ito ng malapot niyang laway at sadyang nasimot ang bawat nanuot ritong linamnam.

“Ugh—ano Kuya?”

“M-asarap ba?”

“Masarap ba akong umasawa Kuya? Ughh!” Halos hingalin niyang wika sa bayaw, habang patuloy sa paggiling ang kanyang balakang at patuloy sa pagkiskis ang kanyang mga abs sa iniipit na burat nito.

Kita niyang hindi sumagot ang bayaw, bagkus ay patuloy lamang ito sa pag-ungol, patuloy sa pagtingala’t patuloy sa paninirik ang mga gawapong mata.

“Aba? Hindi ka sasagot Kuya?”

“Gusto mong himurin ko rin yang kaliwa mong kilikili?” Pakunwari niyang pagbabanta rito sapagkat hindi siya nito tinutugon.

“Ugh! Tangina mo Yaw!”

“Wag na! Nakikiliti ako---ugh” Dinig niyang tugon ng bayaw na halatang napilitan lamang magsalita ngunit di pa rin mapigilang patuloy na mapa-ungol.

Muli siyang napangisi, sadyang nagagalak siya sa nakikitang sitwasyon ng bayaw, kita niya kung paano ito umungol, kung paano manirik ang napapatingalang mga mata na malinaw na responde nito sa natatamasang sensasyon, bagay na lalong nakakapagpalibog pa sa kanya.

“Puwes, kung ayaw mong himurin ko rin yang kaliwang kilikili mo’y sabihin mo sakin—nasasarapan ka sa pagbayo ko!” Ngisi niyang wika rito, tila may pagdidikta ang tinig.

“Gago ka Yaw! Ugh! Tangina mo!” Tanging murang tugon sa kanya ng bayaw, bagamat kita ang di maitangging libog sa mukha nito.

“Ah ganon? Ayaw mo talagang umamin na nasasarapan ka?” Ngis niyang wika, sabay aktong sasagpang muli sa nakalantad na kaliwang kilikili ng bayaw.

Kahit abala sa pagdama sa marahas na pagbayo ng bayaw ay nanlaki ang mga mata ni Ramil nang makitang aktong sasagpang muli ito sa kanyang kaliwang kilikili, bagay na batid niyang muling magdudulot sa kanya ng bolta-boltaheng kiliti, kaya naman nahihiya man, napilitan niyang aminin sa bayaw na nasasarapan na siya sa patuloy nitong pagbayo’t pagromansa.

“Oo na Yaw! Tangina mo—ughh!”

“Inaamin ko na! Nasasarapan ak---Ughh!” Napilitang niyang sambit, bagay na patuloy niyang di maiwasang mahaluan ng ungol mula sa walang humpay pa ring pagbayo ng bayaw.

Napangisi ng husto si Kristof sa narinig, isang napakalakas na kilig ang dumapo sa kanya sa narinig na pag-amin ng bayaw, kahit sapilitan, sadyang napakalakas para sa kanya ang marinig ang pag-amin nito na nasasarapan ito sa ginagawa niyang pagbayo.

“Hehe…sabi na nga ba! Masasarapan ka rin talaga sa pagbayo ko, Kuya!” Ngisi niyang wika rito, malinaw na natutuwa sa sinambit ng bayaw.

“Magmula ngayon, hindi mo na ko tatawaging bayaw kapag tayo lang dalawa, kundi nais kong tawagin mo ako sa parehong pagtawag mo kay Ate Ema—Mahal!” Ngisi niyang dikta rito, habang patuloy siya sa walang humpay na pagbayo’t pagkiskis ng mga abas sa naiipit na pitong pulgadang kargada ng matipunong bayaw.

Kahit abala sa pag-alog ng katawan sa lakas ng natatanggap na pagbayo ay di napigilang mapakunot-noo ni Ramil sa sinambit ng bayaw—ang pagdidikta nito na hindi na niya ito maaaring tawagin sa nakasanayan, bagkus ay nais nitong tawagin niya ito halintulad ng pagtawag niya sa asawa, ang salitang ‘Mahal’.

“Wag ka nang umalma pa, Mahal! Dahil magmula ngayon, asawa na kita tuwing wala si Ate Ema!” Ngising wika ni Kristof. “Tignan mo oh? Inaasawa na nga kita? Hehehe…”

Lubhang nabibigla si Ramil, hindi niya mawari kung bakit ito sinasabi ng bayaw, subalit di rin niya maipaliwanag, ngunit may kung anong kilig ay di mapigil na dumapo sa kanya sa sinasabi nito—sa pagdikta nito na siya ang magiging asawa nito tuwing wala ang presensya ng legal niyang asawang si Ema.

Batid niyang mali, batid niya makasalanan, subalit di niya mawari ngunit may kung anong pagnanasa na rin ang nagsisimulang mabuhay sa kanya, wari ba’y wala nang kaso sa kanya ang nais ng bayaw—ang tawagin niya itong ‘Mahal’, at ituring na asawa kahit patago lamang.

“Ughh…M-mahal---aagghh” Halos mapapikit na ulos ni Ramil. Hindi niya mabatid kung paano niya nabitawan ang mga salitang iyon, tila ba ganap na siyang sumuko sa bayaw, at tinanggap ito bilang kanyang asawa sa mga sandaling ito.

Muling napangisi si Kristof, at isang bugso ng kilig ang dumapo sa kanya mula sa narinig sa bayaw. Tila walang kapantay na ligaya para sa kanya ang marinig itong ituring na siya bilang asawa nito—kapalit ng sarili niyang kapatid.

Tila lalo pa siyang nag-init, lalong bumugso ang pagnanasa sa kanyang sistema, kaya naman lalo pa niyang pinag-igihan ang paggiling ng kanyang balakang, bagay na patuloy na nagpapalabas-masok sa lumalagari niyang kargada sa kalaliman ng binabayong lagusan ng bayaw, at sa lakas ng kanyang pagbayo’y patuloy sa paghampas ang kanyang mga bayag sa labas ng inaararong butas, at talaga namang napapa-alog niya ang maskuladong katawan nito sa lakas ng kanyang pag-indayog.

Habang patuloy sa pagbayo ay patuloy rin niyang sinasadyang ipitin at ikiskis sa kanyang namamasang mga abs ang tigas na tigas na kargada ng bayaw, bagay na batid niyang nakakapagdulot rito ng dagdag na sensasyon.

Kita niyang pawis na pawis ang bayaw, namumutok ang mga masel nito sa katawan, lalo na ang mga braso nitong nakataas at nakakapit sa bato, habang kita niya kung paano ito mapabungisngis na di malaman kung dulot ng sakit o ng sarap, subalit ang mga reaksyong ito ng bayaw ay tila lalo lamang nakakapagpahumaling sa kanya, kaya naman lalo siyang di nakapagpigil, hindi niya kayang pagmasdan lamang ang gwapong mukha ng asawa ng kapatid.

“Patikim nga ng halik ng asawa ko!” Kanyang wika, sabay inilapit ang kanyang mukha sa umuungol sa bibig ng bayaw at sinimulan itong halikan.

“Tspp---sllpp…sttuppp!”
Laking pagkabigla ni Ramil sa biglaang paghalik ng bayaw, subalit hindi na siya naka-alma pa, ganap nang sinakop ng naturang bibig ang kanyang mga labi—sinimulan itong sipsipin at laplapin.

Nabigla man sa biglaan nitong paghalik ay sinimulan na lamang rin niya itong palagan—sinimulang sabayan ang tempo ng paghalik nito’t sinimulang makipag-espadahan ang kanyang dila.

“Tsuupp---tsspp!”
Ganap silang naghalikan—naglamunan ng bibig ng isa’t-isa, nagpalitan ng mga laway. Kung gaano karahas ang pag-alog ng kanilang mga katawan ay ganon naman ka-banayad ang kanilang paghahalikan, tila ba may pag-aalaga—may pagmamahal.

Si Ramil na kahit abala sa pagtanggap sa malugod na halik ng bayaw, tila hindi naman mapagkaitan ng atensyon ang malakas na pagbayo ng bayaw, kung saan dama niya ang walang hintong paghalungkat ng mahaba nitong kargada sa kanyang kailaliman—sumasagasa sa bawat malalambot niyang laman sa kaloob-looban, gumagarayod sa maselan niyang glandula at tumutumbok sa dulo ng kanyang lagusan.

Maliban sa natatamong paghalungkat ng kargada ng bayaw sa kanyang kailaliman, at maliban sa pagtanggap niya ng banayad nitong halik ay ramdam niya ang patuloy na pagkiskis ng madudulas na mga abs sa tiyan ng bayaw sa naiipit niyang kargada, at gawa ng sariling pag-alog ng katawan ay literal na napalaman ang kanyang kargada sa pagitan ng mga pandesal ng bayaw at sa sarili niyang puson, na sa bawat pagkiskis ay nagdudulot ng napakalakas na kiliti, bagay na nakakadagdag pa sa sarap na kasalukuyang natatamasa.

Nais niyang umungol, nais niyang humalinghing sa di maitangging sarap, subalit okupado ng humahalik na bayaw ang kanyang bibig, at wala ni isang salita o ulos ang makalabas, bagkus ay tangi niyang nagagawa ay tanggapin at suklian ang naturang paghalik.

“Tssupp---sskllpp! Plok! Plak!”

Patuloy na nagpaligsahan sa ere ang ingay ng naglalaplapan nilang mga bibig, ang nagbabanggang mga basang katawan at nagkakawkawang mga kargada.

Patuloy sa mabilis na pag-indayog si Kristof, walang habas na hinuhukay ang kailaliman ng barakong tumbong ng bayaw gamit ang anim na pulgada niyang kargada, kaya naman ramdam na ramdam niya ang pag-araro nito sa maseselang mga laman sa kailaliman nito.

Lasap rin niya ang laway nito—malapot at malinamnam, at kahit kapwa sila wala pang sepilyo mula sa kanilang pananghalian ay hindi nila alintana ang amoy ng hininga ng isa’t-isa, bagkus ay makikita lamang ay ang sarap na kanilang natatamasa. Wala rin siyang pakielam kahit pinalamon niya kanina sa hinahalikang bibig na tio ang daliri niyang ginamit sa pagdutdot sa tumbong nito kanina, bagkus ay ang importante lamang sa kanya ay ang matamasa ang linamnam ng bibig nito.

Sa mariin nilang paghahalikan ay di na rin maiwasang magsi-umapaw sa nagsasabsaban nilang mga bibig ang malilinaw nilang mga laway, naghahalo sa laway ng isa’t-isa, gumagapang sa kanilang mga balbas hanggang sa tumulo sa kanilang mga leeg.

Si Ramil ay di na mawari kung aling parte ng kanyang katawan ang pagtutuunan niya ng pansin; kung ang lagusan ba niyang walang desiplinang hinuhukay ng mahabang kargada ng bayaw, o ng sarili ba niyang kargada na patuloy na napapamagitan sa kumiskiskis nilang katawan nito.

Subalit di niya maitangi, sadyang nangingibabaw na sa kanya ang sensasyon, at unti-unti na niyang napagtatanto ang sarap na naidudulot hindi lamang ng natatamasang paghalik ng bayaw, kundi maging ng patuloy na pagbugbog ng moreno nitong kargada sa kanyang pamilyadong lagusan, lalo pa’t patuloy na nagagarayod ng lumalagaring kargada ang maselan niyang kuntil na siyang nagpapatango sa kanyang tirik na tirik na kargadang walang hintong nakikiskis sa sariling puson at sa mauumbok ngunit napakadudulas na abs sa tiyang ng bayaw.

Ramdam niyang sa bawat sandali, lalong tumataas ang init sa kanyang sistema, hindi na ito nagmumula sa init ng panahon, kundi sa init na mismo ng kasalukuyan nilang sandali.

Gawa rin ng patuloy na pagkikiskisan ng kanilang katawan ng bayaw sa pagitan ng kanyang kargada’y patuloy itong tila nasasalsal, dahilan upang di niya mapigilang tuluyang umakyat ang mainit niyang lidiko, kasabay ng lalong panlolobo ng namamaga nitong ulo.

Si Kristof na bagamat abala sa masensasyong paghalik sa napakalinamnam na bibig ng asawa ng kapatid, maging ng walang humpay na pag-lagari ng kanyang kargada sa kakiputan ng pamilyado nitong lagusan ay di nakaligtas sa kanya ang tila lalong panlolobo ng mala-kabuteng ulo ng kargada nito na naiipit sa kanyang tiyan at kinikiskis ng madudulas niyang mga abs, at bilang isang lalaki’y hindi lingid sa kanya ang senyales na iyon, batid niyang palatandaan iyon na naaabot na ng bayaw ang kaluwalhatian at ilang saglit lamang ay bubulwak na ito.

Kaya naman lalo siyang nasabik, lalong ne-engganyong magpatuloy sa kanyang pagkasta ngayong napagtantong tumatalab na sa bayaw ang kanyang pagromansa—ang kanyang pagbayo rito, kaya naman patuloy niyang binilisan at mas nilalakasan pa ang bawat paglalabas-masok ng kanyang kargada, sadyang inaararo ang kakiputan ng bayaw at walang awang binubugbog ang bungad ng bituka nito, bagay na batid niyang lalong magpapahirap sa bayaw na paglabanan ang sensasyon.

Ipinagpatuloy rin niya ang paggarayod ng kanyang madudulas na abs sa naiipit na kargada ng bayaw, sadyang kinikiliti ang iallim na bahagi ng nanlolobo nitong ulo, wari’y hinihikayat itong ibulwak na ang napipinto nitong init.

Si Ramil sa kabilang banda’y nais nang umungol, nais nang ihiyaw ang sarap na natatamasa, subalit patuloy na iko-okupa ng humahalik na bibig ng bayaw ang kanyang bunganga, kaya naman sadyang wala siyang mapagpilian kundi sarilihin ang natatamasang sarap, bagkus ay maipatika na lamang ito sa pamamagitan ng paninigas ng kanyang mga kalamnan—paninikp ng kanyang mga masel, labis na pagkapit ng kanyang mga kamay sa kinakakapitang bato, batid niya hindi na niya mapipigilan pa ang bugso ng sensasyon, at anumang oras ay bubulwak na siya.

Dama niya ang patuloy na pagkawkaw ng mahabang kargada ng bayaw sa kailaliman ng kanyang lagusan, bagay na dama niyang sagaran itong sumusuntok sa bungad ng kanyang bituka, at talaga namang walang konsiderasyong gumagarayod sa maselan niyang glandula, dahilan upang magpatuloy sa pagtango ang nanlalaking ulo ng kanyang kargada.

Hindi niya maipaliwanag, subalit may kung anong sarap ang naidudulot ng tila kumakamot na kargada ng bayaw sa kanyang kailaliman, bagay na lubhang nakakapagpadama sa kanya ng napakataas na sensasyon, idagdag pa ang patuloy na pagkiskis ng madudulas nitong abs sa nakahilata niyang kargada na siyang patuloy na nagpapadaloy ng boltahe ng kiliti, kaya naman lalo siyang hindi nakapagpigil ng sarili, tuluyan niyang di nalabanan ang sarap at di na napigil ang tuluyang pagbulwak ng kanyang katas.

“AAGHH---UUGHH! AAHHH!” Di niya napigil na humiwalay ng paghalik sa bayaw upang mabigyang daan ang pag-alulong niya ng ungol—ungol na napakalalakas at talagang maririnig ang sarap.

Patuloy na pumulso ang maselan niyang glandula, bagay na nagpapintig ng ilang ulit sa kanyang kargada, kaya naman habang patuloy na na-iipit sa sariling puson at sa mga abs ng bayaw ang kanyang kargada’y patuloy rin ito sa pagbomba ng nakapapaso sa init niyang tamod.

“UUGHH---AHH!”

“MAHAL---ETO NA RIN AKOO---AHHH!” Alulong ring ungol ni Kristof sa paghinto ng kanyang paghalik, sabay napatingala ang kanyang ulo, nanigas ang kanyang bawat kalamnan, atg nanuwid ang kanyang mga tuhod, kasabay ng tuluyang pagpintig ng nakabaon nuyang kargada na sagarang pagpasirit ng malapot niyang tamod sa bungad ng bituka ng bayaw.

“AAGHH---AHHH!”

“UUGHH! AAHH”

Naghalo sa ere ang malalakas at libog na libog nilang mga ungol, habang sabay na nanigas, nangisay at nanikip ang kani-kanilang mga kalamnan habang sabay na sumisirit ang malalapot at maiinit nilang mga katas—si Ramil ay patuloy na bumomba ang pamilyadong tamod sa pagitan ng katawan nila ng bayaw, habang si Kristof naman ay patuloy na pinasirit ng kanyang lahi ang kailaliman ng lagusan ng bayaw.

Napayakap na lamang sila sa isa’t-isa, habang hinayaan ang kani-kanilang mga kargada sa pagpintig—binibigyang layang maibuga ang katas ng kanilang init.

“Ughh…aahhh!”

“Ughh---ughh! Ughh!”

Patuloy na naghalo sa ere ang kani-kanilang mga ungol—ungol na hingal, subalit dinig ang sarap at pagnanasa, ito’y habang kapwa nila hinahayaan ang kani-kanilang mga kargada na ibulwak ang kanya-kanyang katas ng kanilang kapusukan.

Sa kanilang pagka-abala ay hindi na nila namalayan ang presensya ng isang pares ng matang kanina pa nakatitig, nagmamasid mula sa malayo—itinatala ang kanilang bawat reaksyon, bawat ungol, at ang detalyadong pagsayaw ng kanilang mga nagsasalong katawan sa ibabaw ng umaagos na tubig nitong batis.


“Nay, aalis po muna kami ng mga bata, ipapasukatan ko po sila ng uniporme kay Danilo doon sa pamilihang bayan” Malumanay na pagpapaalam ni Ema sa inang si Trinning. Ngayon araw ay plano niyang isama ang kambal na anak sa pamilihang bayan upang masadya ang kaibigan niyang si Danilo—isang mananahi na may pwesto sa pamilihang bayan.

Nag-anunsyo na ang eskwelahan na pinapasukan ng kanyang mga anak na magbabalik na ang klase sa susunod na Linggo matapos itong maantala gawa ng pananalanta ng nagdaang bagyo, at dahil nga pinaguho ng naturang bagyo ang kanilang tahanan ay walang natira sa kanilang kagamitan, kabilang na doon ang mga uniporme ng kambal na anak.

Laking pasalamat na lamang niya na nag-abot kahapon ng ayuda ang amo ng kanyang mister—si Hugo, na siyang tumatakbo rin bilang gobernador ng probinsya, kung saan nag-abot ito ng tig-tatlong libong piso sa bawat pamilya, malaking bagay na ngayong panahon ng kagipitan.

Kahit maraming dapat paggamitan ng perang ayuda ay mas binibigyang prayoridad ni Ema ang pag-aaral ng dalawa, kaya naman uunahin na muna niyang maipagpatahi ang mga ito kahit tig-dalawang pares lamang ng uniporme na maaaring magamit ng mga ito sa pagbabalik eskwela.

Laking pasalamat rin niya dahil nag-abot rin ng ilang mga kagamitang pang-ekswela si Hugo; mga kwaderno, papel at mga ballpen, bagay na malaking tulong na upang hindi na kailangan pang problemahing bilhin.

“Gayon ba, eh sinong sasakyan niyo?” May pag-aalalang tanong naman ni Nay Trinning.

“Ahm, hahanap na lamang po diyan sa labas, tiyak naman po may namamasada diyan” Wika naman ni Ema.

“Nako, bakit hindi na lamang kayo pahatid sa pamangkin mo? Aba’t sayang pa ang pamasahe” Mukahi naman ni Nay Trinning, nanghihinayang sa pamasaheng gagastusin ng anak, lalo pa’t may kalayuan rin ang pamilihang bayan.

“Nako Nay wag na po, baka po napapahinga si August, nakakahiya din po sa kanya, lalo pa’t kahapon ay siya na rin ang nagpa-balik-balik sa pag-alalay sa atin sa pagkuha ng ayuda” May pag-aalalang wika naman ni Ema, di maiwasang makaramdam ng hiya sa pamangkin lalo pa’t batid niyang pagod rin ito na magmula kahapon ay siya nang laging nagmamaneho para sa kanilang pagkuha ng ayuda.

“Ano ka ba, wala namang problema iyon sa pamangkin mo” Wika naman ni Nay Trinning. “Sige, ako na lamang ang tatawag kay August, teka at akyatin ko siya sa silid niya”

Wala nang nagawa pa si Ema sa pagpupumilit ng ina na agad nang tumalikod at sinimulang tawagin si August.

Batid niya ang panghihinayang ng ina, lalo pa’t may punto ito, sayang nga naman ang ibabayad niya ng traysikel lalo pa’t may kalayuan ang pamilihang bayan, kaya’t mas mainam marahil na sa pamangkin na lamang sila pahatid, lalo pa’t mamaya ay balak rin niyang umikot sa pamilihan upang maipambili din ng sapatos pang-eskwela ang kambal na kinakailangan rin ng mga ito sa pagbabalik ng pasukan.

Gayon man ay hindi rin talaga niya maiwasang mahiya sa pamangkin dahil nga ito na lamang palagi ang kanilang taga-maneho, taga hatid-sundo lalo na kung wala ang asawang si Ramil okaya’y ang kapatid na si Kristof.

“Di bale, ibigay ko na lamang kay August ang pamasahe upang ipang-gasolina”

Wika na lamang ni Ema sa isipan.


“Hahaha!”

“Teka! Sakin dapat ang bola!”

“Anong sayo? Akin ang bola! Ikaw ang dumepensa diyan! Hahaha!”

Napalingon siya sa labas ng bahay sa mga narinig na pamilyar na boses—mga boses ng hagahakan at asaran, at walang ibang nagmamay-ari ng naturang mga boses kundi ang kambal niyang anak na sina Jaeden at Haeden.

Napakamot siya sa ulo nang makita ang mga ito, nasa bakuran ang mga ito’t hindi alintana ang sikat ng araw, hubad ang pang-itaas na mga damit, abala sa pagtutulakan at pag-aagawan sa nilalarong bola.


“Hayo nako! Sabing wag na kayong magpapawis at aalis tayo!” Hindi niya maiwasang magtaas ng boses sa pagka-konsumisyon sa kambal na anak na sina Jaeden at Haeden.

Kakatapos lamang kasing naligo ng mga ito dahil nga isasama niya ang mga itong pasukatan ng uniporme sa pamilihang bayan, subalit heto’t tagaktak nanaman ang mga ito sa pawis kahit hindi pa sila nakaka-alis.

Kita niyang nahintuan ang mga anak sa kanyang pagsuway, subalit agad nagturuan ang mga ito.

“Siya po ang nag-aya, Ma!” Agad na paratang ni Jaeden sa kakambal na si Haeden.

“Anong ako? Siya nga po ang nag-labas nitong bola mula sa kwarto ni Kuya August!” Turo naman ni Haeden sa kakambal.

Napailing na lamang si Ema, heto nanaman at nagtuturuan ang kambal na anak na tila parehong umiiwas masermonan.

“Itabi niyo na yang bola na yan at magpahinga kayo! Tinawag lang ng Lola niyo ang kuya August niyo’t ihahatid na tayo sa pamilihan para makapagpasukat kayo ng uniporme, pero tignan niyo’t pawisan nanaman kayo?!” Wika pa niya, di talaga matatapos ang araw na hindi siya mauubusan ng pasensya sa dalawa.

Kita niyang agad sumilong ang dalawa, binitawan ang pinag-aagawang bola, itinabi iyon at sabay na lumapit sa kanya.


“Sorry na po, Mama” Mabilis na paumanhin ni Jaeden, at kahit pawisan ay walang atubling yumakap sa kanya, bagay na ginatungan pa ng pagyakap rin ng pawisang si Haeden.

Di maiwasang mairita ni Ema, sadyang wala kasing pinipiling pagkakataon o lugar ang paglalambing ng dalawa, at kahit pawisan ang mga ito’y walang atubiling yumakap sa kanya, lalo pa’t hindi naka suot ang sando ng mga ito, dahilan upang dumampi ang basa’t maasim-asim nang balat ng mga ito sa kanya, at sa parehong pagkakataon ay di maiwasang malanghap ang amoy araw na halimuyak ng mga ito.

“Hays! Tignan niyo’t amoy araw na kayo!” Wika niya nang may pagka-irita, subalit halatang hindi seryoso ang galit.

Kahit paulit-ulit, kahit bawat oras ay sinusuway niya sa kakulitan ang dalawa’y isang yakap at paglalambing lamang ng mga ito’y mabilis namamatay ang apoy ng kanyang galit.

“Sorry na po talaga Mama” Muling paumanhin naman ni Haeden na nakayakap pa rin.

“Sige na, sige na, pahinga na kayo, Tsk!”

“Nangamoy pawis na ako sa pagyakap niyo” Napailing na wika na lamang ni Ema sa pagdampi ng amoy araw na pawis ng kambal na binatilyong anak sa kanyang balat, sabay marahang inilayo na ang mga ito sa pagyakap sa kanya.

Ilang sandali lamang ay lumabas na rin ng bahay si August na bagong ligo pa.

“Pasensya na po sa paghihintay, Tita Ema” Paumanhin ni August pagdating.

“Nako, ayos lang iho, pasensya na sa istorbo” Paumanhin naman rin ni Ema sa pamangkin.

Agad nilapitan ni August ang kanyang traysikel, isinuksok ang susi at sinimulang paandarin.

“Tara na po” Anyaya ni August, sabay sinimulang paandarin ang makina ng motor.

Kita ni Ema na agad nagsi-salpak sa likuran ni August ang kambal na anak, malinaw na doon parehong planong umupo.

“Hindi kayo diyan uupo!” Suway niya sa dalawa.

“Nay, dito na lamang po kami ni Bal, kakapit po kami ng mabuti” Pakiusap naman ni Jaeden.

“Hindi! Bumaba ang isa sa inyo, at dito sa loob pumwesto! Maghaharutan lang kayo diyan!” Wika naman ni Ema, kilala niya ang dalawa, batid niyang walang pinipiling lugar ang kaharutan ng mga ito.

“Jae, ikaw na bumaba” Wika ni Haeden sa kakambal.

“Anong ako? Ako naunang nakasakay rito, kaya ikaw bumaba” Pagtanggi naman ni Jaeden.

Nakuhang nakasakay ni Ema sa loob ng traysikel subalit nagtuturuan pa rin ang kambal sa kung sino ang bababa mula sa likuran.

“Bumaba na ang isa rito, dalian na, naghihintay ang kuya August niyo!” Muling suway ni Ema.

“Baba ka na Den! Ako na rito! Ako ang nauna eh!” Muling wika naman ni Jaeden sa kapatid.

“Anong ako? Ikaw ang bumaba!” Pagmamatigas naman ni Haeden.

“Dinig ni Ema na patuloy sa pagtatalo ang dalawa, at batid niyang walang magpapakumbaba sa mga ito hangga’t wala siyang binabanggit na pangalan.

“Haeden, ikaw na ang bumaba at pumwesto rito sa loob, iwan mo na kapatid mo diyan” Wika na lamang ni Ema para matapos na ang pagtuturuan ng dalawa.

“Hahaha!” Hagakhak namang asar ni Jaeden sa pagpapababa ng kanilang ina sa kanyang kakambal.

Labis namang napasimangot si Haeden, at dahil direkta na siyang pinangalanan ng ina ay wala na siyang nagawa pa kundi sumunod na lamang.

Padabog siyang bumaba at pumasok sa loob ng motor, at halos makatusok ang kanyang nguso sa labis na pagsimangot, bagay na ikinangiti na lamang ng tahimik ng ina, batid niyang sadyang walang nais magpalamang sa kambal niyang anak, at kahit wala naman talaga siyang nais kampihan sa mga ito’y kailangan niya talagang magpababa ng isa sa mga ito dahil alam niyang maghaharutan talaga ang mga ito sa likuran at baka may mahulog pa’t maaksidente.

Sinimulan nang paandarin ni August ang traysikel at sinimulan nang baybayin ang daan patungo sa pamilihang bayan.

Sa batis.

Hindi na nila namalayan kung gaano sila katagal na magkayakap hanggang sa tuluyan na nilang naibuga ang kani-kanilang mga likido, subalit nanatili ang pagkakabaon ni Kristof ng kanyang kargada sa lagusan ng kinargahang bayaw.

Nang matiyak na nilang naibuga na nila ang lahat ng kanilang mga katas ay sinimulan na nilang humiwalay sa isa’t-isa; si Kristof ay sinimulan nang bunutin ang kargada mula sa pagkakalubog sa kailaliman ng winasak na bayaw.

“Ugh---” Muli pang ulos ni Ramil, halos sumama palabas ang kanyang lagusan sa paghila ng kargada ng bayaw na matagal ritong bumabad.

Ramdam pa niya ang pagragasa palabas ng tamod sa kanyang bukana nang mahugot na ng bayaw ang kargada nito—tamod na gumapang pa pababa sa kanyang mga hita.

Napangisi rin si Kristof sa nakita, kita niya kung paano idura ng hingal na tumbong ng bayaw ang ikinarga niyang tamod rito, bagay na kita pa niyang gumapang sa maskulado nitong mga hita.

Sa pagka-abala nila sa mainit nilang sandali, hindi na nila namalayan pa ang paglawak ng sakop ng umaagos na tubig ng batis, natural kasi itong lumalalim at lumalawak habang lumalalim ang hapon, at sa mga oras na ito’y mas lumawak na ang sakop nito , at ngayon lamang nila napansin na ang kanina’y pinagbitawan nila ng kanilang mga saplot sa tabing batis ay sinakop na rin ng umaagos na tubig, at ang kanilang mga pinaghubarang saplot ay wala na—malinaw na natangay na ng tubig.

“Tangina Yaw! Yung mga damit natin!” Puno ng pag-aalalang wika ni Ramil nang mapansing lubog na sa tubig ang lugar na pinag-iwanan nila ng kanilang mga saplot kanina.

Labis ring nabigla si Kristof, kita niyang wala na nga ang kanilang mga saplot—ang mga pantalon, damit at maski mga brief nila’y wala na, inanod na ng umaagos na tubig.

“Tangina, pano tayo ngayon Kuya?” Pag-aalala rin niyang wika, di maiwasang maaborido sa napagtanto. Wala silang ibang dalang damit, kaya’t wala silang ibang maisusuot, at ang masaklap, hindi sila maaaring umuwi ng ganito—ng hubo’t-hubad, lalo pa’t hapon pa lamang, malinawag pa at tiyak na hindi sila makakaligtas sa paningin ng iba.

“Tara Yaw! Hanapin natin! Habulin natin at baka nasa malapit pa ang mga iyon!” Mabilis na anyaya ni Ramil, hindi na siya nag-aksaya pa ng oras, kahit nanlalambot pa mula sa kakatapos lamang na pagbayo sa kanya ng bayaw, at kahit na tumutulo pa mula sa hingal niyang tumbong ang malapot na likidong ikinarga rito’y nagmadali na siyang maglakad sa umaagos na tubig, magbabaka-sakaling mahabol pa’t matunton maski kapiraso lamang nilang saplot kahit sapat lamang upang sila’y makauwi.

Batid rin ni Kristof ang pangangailangan nilang agarang kumilos sa kasalukuyan, kaya naman kahit nanlalambot pa gawa ng kanyang pagpapalabas ay wala na ring pagkakataon pa upang magpahinga, kailangan nilang kumilos at habulin ang natangay nilang mga kasuotan sa umaagos na tubig.


Sa kabilang banda, abala si August sa pagmamaneho habang binabaybay ang ruta nang maramdaman niya ang pagyakap mula sa kanyang likuran ng pinsang si Jaeden, kung saan marahang pumulupot sa kanyang tiyan ang mga kamay nito, at dahil naka-salampak ang pagkaka-upo ng pinsan kung saan nakapagitan ang kanyang katawan sa nakabuka nitong mga hita ay ramdam niya ang pagdampi ng katawan nito, lalo na ang mainit-init nitong maselang laman na sa kanyang pagkagulat ay dama niyang matigas.

“Nak ng teteng sa batang to, libog ba to?”
Naiwika niya sa isipan, dama niya ang katigasan ng kargda ng pinsan.

Ilang sandali pa’y naramdaman niyang hindi na lamang ito basta nakadampi, bagkus ay nagsimula itong tila kumilos
—
tila nagsimulang kumiskis sa kanyang likuran.

“Takte ka Jae Jae! Wala ka talagang pinipiling lugar! Narito tayo sa labas, at nasa loob lang ng traysikel ang Mama mo!”
Nai-suway ni August sa isipan gawa ng malinaw na kapilyuhan ng nakababatang pinsan, subalit hindi niya maisalita
—
hindi niya ito masita dahil baka lalo lamang mapansin ng kanyang tita Ema ang ginagawa nito.

“Tangina! Wag na lamang sanang mapansin ni Tita Ema!”
Napa-iling na wika na lamang niya sa isipan. Hindi niya maiwasang kabahan sa ginagawa ng pinsan, subalit hindi rin niya maitanggi, may kung anong init itong mabilis na napabangon sa kanyang sistema.

Hindi niya batid kung nang-aasar lamang ba ang pinsan, o sadyang libog ito, subalit hindi niya maitanggi, nagugustuhan niya ang ginagawa nito, dama niya ang paggarayod ng mainit-init nitong kargada mula sa loob ng salwal nito, at kahit napapagitnaan ng mga tela ng kanilang mga kasuotan ay di maipagkakaila ang katigasan ng naturang laman.

Si Haeden naman na naka-upo sa loob ng traysikel ay nakapwesto nang mas malapit sa nagmamanehong pinsan, kaya naman hindi niya maiwasang mapansin ang pasimpleng pag-kadyot ng kanyang kambal sa likuran ng kanilang pinsan, bagay na nakakapagpakaba man sa kanya dahil kasalukuyan nga silang narito sa labas ay di rin maiwasang makapagpa-inggit sa kanya.

Dahil may kalayuan pa ang pamilihang bayan ay sadyang walang magawa si August kundi tiisin ang pasimpleng pagkiskis ng tigas na kargada ng libog na pinsan sa kanyang likuran, kaya naman wala rin siyang magawa kundi tiisin ang kakaibang init na idinudulot nito sa kanya.

Ilang sandali pa bago sila nakarating sa pamilihang bayan kung saan matatagpuan ang pwesto ng patahian ng mananahing si Danilo.

Agad nang itinabi ni August ang traysikel sa isang espasyo sa tapat ng naturang establecimiento, sa loob pa kasi ng eskenita ng mga pwesto ng patahian matatagpuan ang pwesto ng mananahing sadya ng mag-iina.

Bumaba na rin ang mag-iina, kinakailangan kasing lakarin na ng mga ito ang eskenita ng mga pwesto papasok, bagamat hindi naman kalayuan ang sadya nilang puntahan.

Nang makababa ang pinsang si Jaeden ay pasimple pa siyang sinulyapan ni August, wari ba’y nanunumbat tungkol sa ginawa nito kanina, pero patay malisya lamang ang loko
—
pangisi-ngisi lamang na tila ba walang kapilyuhang ginawa.

Napa-iling na lamang rin si August at pasimpleng napangisi sa kalokohan ng nakababatang pinsan.

Hindi na siya sumama pa sa loob, bagkus ay hihintayin na lamang niya na makabalik ang tiyhain dahil nagpapasama pa itong umikot sa pamilihan upang maipanghanap ng sapatos pang-eskwela ang kanyang mga pinsan.


Nagsimulang lakarin ng mag-iina ang makitid at abalang kahabaan ng eskenita, kung saan magkakatabing nakahilera ang iba’t ibang pwesto ng patahian. Sa bawat hakbang ay nasasalubong nila ang mga naglalawit na tela, ang tunog ng gunting na humihiwa sa tela, at ang mahinang ugong ng makinang panahi—mga tunog na pamilyar at nagbibigay ng kakaibang aliwalas.

Unti-unti, sa gitna ng siksikan at makulay na tanawin, narating nila ang pwestona kanilang sadya—ang patahian ng kaibigan ni Ema na si Danilo.

Pagdating nila sa loob, kita nilang hindi malawak ang espasyo nito, bagamat may hagdan na tila patungo sa ikalawang palapag, marahil ay imbakan iyon ng mga tela.

Kapansin-pansin rin ang mga kasuotang naka-display sa paligid, maging ang mga nakarolyong tela, habang tila binibigyan ng ritmo ng tunog ng makinang pangtahi ang bawat sulok ng pwesto.

Dinatnan nila rito ang isang lalaki, katamtaman lamang ang katawan at tangkan, nakasalamin—si Danilo. May balabal pa itong nakapulupot sa leeg, habang kapansin-pansin ang kaayusan sa pananamit.

Kita nilang halatang nabigla si Danilo, marahil ay hindi inaasahan ang kanilang pagdating, subalit napangiti rin kaagad nang makilala sila nito.

“Mga anak, mag-mano kayo sa Tito Danilo ninyo” Wika ni Ema sa mga anak, may bahagyang lambing at pagmamalaki sa tinig.


Agad namang lumapit ang kambal. Unang yumuko si Jaeden, maingat na inabot ang kamay ng mananahi at idinikit ito sa noo bilang paggalang. Sumunod si Haeden, bahagyang nahihiya ngunit may ngiting bakas sa labi, na ginaya ang ginawa ng kapatid. Tahimik ngunit magalang ang kanilang kilos, tanda ng mabuting pagpapalaki sa kanila.

Bahagyang napatawa si Danilo habang pinagmamasdan ang dalawa. “Nako, ito na ba ang mga anak mo?” Wika niya, puno ng pagtataka at tuwa. “Ang lalaki na pala nila. Mga binata na.”

Hindi niya maikubli ang pagkabigla at paghanga sa laki ng ipinagbago ng kambal mula nang huli niya silang makita. Lubha silang nagsitangkaran, tuwid ang tindig at malinaw na lumilitaw ang kaguwapuhan, yaong anyong nagpapahiwatig ng unti unting paghubog ng pagiging ganap na lalaki.

Napangiti lamang ang kambal sa mga salitang iyon. May bahagyang hiya ngunit halatang may tuwa sa kanilang mga mukha, habang palihim silang nagkatinginan, tila hindi sanay sa ganitong papuri ngunit ramdam ang init ng pagtanggap sa kanila.

“Nako, ang guguwapo naman pala ng mga anak mo, manang-mana sa ama nila” Dagdag pang papuri ni Danilo, may ngiting hindi maitatago habang isa-isang tinitingnan ang dalawang binatilyo. May halong paghanga ang kanyang titig, at bahagyang pagkamangha, sapagkat malinaw sa kanilang tindig at anyo ang bakas ng lalaking minsan niyang nakasama at nakilala. Para bang sa harap niya ay muling nabuhay ang mga alaala ni Ramil, ngayon ay nakalarawan sa mukha at kilos ng mga anak nito.

Bahagyang umismid si Ema ngunit hindi napigilan ang ngiting sumilay sa kanyang labi. “Aba, aba, may parte rin ako sa kaguwapuhan ng mga anak ko ha” Biro niya, may kunwa’y pagtatampo sa tinig ngunit puno ng saya at kumpiyansa. Ipinatong pa niya ang kamay sa baywang, tila ipinagmamalaki hindi lamang ang hitsura ng mga anak kundi pati ang sarili niyang ambag sa kung ano ang kanilang kinahinatnan.

Napahalakhak si Danilo sa tinuran ng kaibigan. Umiling siya habang patuloy ang ngiti, halatang aliw na aliw sa palitan nila ng biro. “Oo na, Ema, alam ko naman na maganda ka,” wika niya sa tonong mapang-asar ngunit may lambing. “Kaya nga sa’yo nahulog si Ramil.”

Sa sandaling iyon, tila lalong uminit ang samahan sa pagitan nila. Ang biruan ay hindi lamang simpleng tawanan, kundi paalala ng matagal na pagkakaibigan, ng mga alaala ng nakaraan, at ng mga taong minsang naging bahagi ng kanilang buhay ngunit patuloy na nabubuhay sa anyo ng mga anak na ngayon ay nasa harapan nila.


“Bakit hindi mo kasama si Ramil?” Tanong ni Danilo, bahagyang bumaba ang tinig. Hindi niya iyon sinadya, ngunit may kusang pag-aalala at pananabik na sumingit sa kanyang boses, waring umaasang makikita rin niya ang kaibigang matagal na niyang hindi nakakasama.

Sandaling huminga si Ema bago sumagot, tila inayos muna ang mga salita. “Pumasok na si Ramil sa trabaho” Wika niya nang mahinahon.

“Bale, yung pamangkin ko ang kasama namin—yung anak ni Kuya Castor. Siya ang naghatid sa amin dito, pero nasa labas lang siya. Hindi na siya pumasok pa dahil sabi ko ay iiwan ko muna rito ang kambal para makapamili ako ng sapatos ng mga ito.”

“Sa katunayan” Dugtong pa ni Ema. “Kakabalik lamang ni Ramil sa trabaho, kasama ng kapatid kong si Kristof. Ilang araw din silang hindi nakapagtrabaho gawa ng pananalanta ng bagyo.”

Bahagyang napabuntong-hininga si Danilo sa kanyang narinig. “Nako, ganun ba?” Wika niya, sabay marahang tango, waring ramdam ang bigat ng pinagdaanan ng kaibigan. “Grabe naman kasi talaga ang lakas ng bagyong iyon.”

Saglit siyang natahimik, at sa pagitan ng katahimikang iyon ay tila may biglang sumiklab na alaala sa kanyang isipan.

“At teka,” Wika niya, tila pahabol ang boses. “Tama ba ‘yung narinig ko?” Tumigil siya sandali, wari’y sinusukat muna ang kanyang sasabihin at ang maaaring maging tugon nito. Pagkaraan ng ilang segundo, maingat niyang idinugtong, “Iiwan mo rito ang mga bata?”

“Oo, Dan. Sa katunayan, kaya kami narito” Wika ni Ema, saka bahagyang bumuntong-hininga, animo’y doon niya ibinuhos ang pagod at bigat na kanina pa niya kinikimkim. May sandaling napayuko siya bago muling nagsalita, waring pinipili ang tamang mga salita.

“Dulot nung bagyo, naanod lahat ng uniporme nila.” May kirot sa kanyang tinig, hindi man lantad ngunit ramdam sa bawat pantig.

Lumingon siya saglit sa dalawang anak na nasa kanyang likuran, palihim na sinisilip kung nakikinig ang mga ito, at kung gaano nila nauunawaan ang sitwasyon. Bahagya niyang inayos ang kanyang tindig bago nagpatuloy, tila muling pinatatatag ang sarili.

“Magbabalik-eskwela na sa Lunes” Dagdag niya, bahagyang humina ang boses. “Kaso wala pa silang uniporme…” Hindi na niya tinapos ang pangungusap; sapat na ang bitin nitong hulma upang ipahiwatig ang pag-aalala.

Habang nagsasalita si Ema, napatingin si Danilo sa kambal na binatilyo. Naisip niya kung gaano na sila kalaki at kung paanong unti-unting humihiwalay ang mundo ng mga bata sa gabay ng mga magulang.

Napatingin si Danilo sa kambal, na ngayo’y tahimik at maayos na nakatayo. Sa kanilang mga mukha ay may halong hiya at pag-unawa, wari’y batid nila ang bigat ng sinasabi ng kanilang ina. Sa sandaling iyon, lalong luminaw kay Danilo na ang pag-uusap na ito ay hindi lamang simpleng pagbisita, kundi isang tahimik na paghingi ng tulong at pag-unawa sa gitna ng mga pagsubok na iniwan ng bagyo.

“Mabuti na lamang at nag-abot kahapon ng tulong sa barangay namin si Hugo” Dugtong pa niya, bahagyang nagtaas ng kilay habang nakatuon ang tingin kay Danilo, wari’y sinusukat kung pamilyar sa kanya ang pangalang binanggit. “‘Yung tumatakbong gobernador?”

Hindi na siya naghintay pa ng tugon. Para bang sapat na ang mismong pagbanggit sa pangalang iyon upang ipagpatuloy ang kanyang salaysay. “Kaya’t eto” Patuloy niya, bahagyang ngumiti kahit bakas pa rin ang pagod sa kanyang mukha. “Uunahin ko na muna silang maipagpatahi, kahit tig-dalawang pares lang ng uniporme.”

Marahang inilapat ni Ema ang magkabilang kamay sa mga balikat ng kambal, isang kilos na puno ng lambing at pag-aaruga. “Sinama ko na nga rin sila para masukatan mo na rin sila” Dagdag niya, sabay ngiting puno ng tiwala kay Danilo.

Tumango-tango si Danilo habang nakikinig, ngunit unti-unting napako ang kanyang mga mata sa kambal na binatilyo. Sa katunayan, matagal-tagal na rin mula nang huli niya silang makita—noon, mga bata pa sila, maliit, payat, at halos hindi abot ng mesa ng patahian. Ngayon, ibang-iba na ang tanawin sa harap niya.

Sadyang nagsitangkaran na ang mga ito—matikas ang tindig, tuwid ang balikat, at malinaw ang hubog ng katawan na dati’y natatago sa kanilang murang anyo. Ang mga mukha nila, na noon ay puno ng halakhak ng pagkabata, ngayon ay nagpapakita ng kaunting pagiging seryoso, ng konting pagkamalikhain, at higit sa lahat, ng kabighani—lubhang nagsigwapuhan na, na para bang ipinapakita ng bawat galaw at ngiti ang kakisigan ng kanilang ama.

“Ah, ganun ba,” wika ni Danilo, sabay ngiti kay Ema, pilit ibinabalik ang sarili sa usapan. “Walang problema, Ema. Sakto at wala naman akong masyadong tanggap na tahi ngayong araw—masusukatan ko sila kaagad.”

“Maraming salamat, Dan” Sagot ni Ema, may halong ginhawa ang ngiti—tila nabawasan ng kaunti ang bigat na kanyang pasan.

“At yun na nga, iiwan ko na muna silang dalawa rito habang sinusukatan mo sila. Ipapanghahanap ko pa kasi sila ng black shoes—naanod rin ng baha pati mga sapatos nila.” Dugtong pa niya.

“Isa pa, dadaan na rin ako sa pamilihan ng isda para may mai-ulam mamayang gabi.” Wika pa niya. Alam niyang kahit binatilyo na ang mga anak, hindi pa rin nawawala ang kanilang likas na kalikutan. Mas mapapabilis ang kanyang pag-ikot sa pamilihan kung hindi sila kasama—at higit sa lahat, tiwala siya kay Danilo.

“Walang problema, Ema” Sagot ni Danilo, may katiyakan sa tinig at banayad na ngiti sa labi.

“Sige” Wika ni Ema, bahagyang tumango. “Salamat, Dan.”

“Oh,” Wika ni Ema habang hinarap ang kambal, “Hintayin n’yo lang na sukatan kayo ni Tito Danilo n’yo ha?” May lambing ngunit may diin ang kanyang tinig—sanay na sanay sa pagbibigay-bilin. “At pagkatapos, dito lang muna kayo. Babalik din ako agad. Magpapasama lang ako sa Kuya August n’yo para mamili ng mga sapatos n’yo.”

Tumango ang kambal, ngunit hindi man nila sabihin, halatang na hindi nila hilig ang maghintay.

“Wag kayong maglilikot dito” Dugtong pa ni Ema, bahagyang seryoso na ang tinig. “Maraming gamit ang tito n’yo. Baka kung anu-ano ang mahawakan n’yo at makasira pa kayo.”

Batid niyang likas ang kalikutan ng dalawa—kahit binatilyo na, may mga sandali pa ring bumabalik ang pagiging bata, at di maiwasang baka kung anong mapakielaman at kalikutin ng mga ito rito sa patahian.

“Opo” Sabay na tugon ng kambal—isang sagot na matagal nang nakasanayan tuwing may bilin ang kanilang ina.

“Sige, Dan” Wika ni Ema habang bahagyang ngumiti sa kaibigan. “Mauna na muna kami.”

“Sige, Ema” Sagot ni Danilo, may katiyakan at kabaitan sa tinig. “Ingat kayo.”

Lumabas na si Ema sa patahian, unti-unting lumisan patungo sa labas ng pwesto, iniwan ang kambal na nakatayo sa harap ni Danilo.

Muling napatingin si Danilo sa kambal, at muling hindi niya maiwasang mapatigil ang tingin sa kanilang anyo—malayong-malayo na ito sa totoy na hitsura noong huli niya silang makita. Noon, payat at bubwit pa ang mga bata; ngayon, malinaw na ang paglaki sa bawat galaw, ang tikas ng kanilang tindig, at ang pag-usbong ng pagiging binatilyo.

Tahimik niyang pinagmamasdan ang bawat kilos at ekspresyon ng kambal, mula sa pagkakayuko ng mga balikat hanggang sa maliit na kumpas ng kanilang mga kamay—mga detalye ng pagbabago na hindi maitatanggi. Sa isip niya, unti-unting lumalapit sa kanyang alaala ang imahe ng mga bata na minsang nakatayo sa parehong pwesto, at sa kaibuturan ng kanyang damdamin ay may halo ng paghanga, pagtataka, at kaunting pagkasabik sa mga susunod na sandali kasama sila.


“Nako” Wika ni Danilo na may halong pagtataka at tuwa, “Anlalaki nyo na ah?” Marahan niyang ipinatong ang kanyang mga kamay sa magkabilaang balikat ng mga ito—isang kilos na puno ng pagiging tiyuhin at paghanga. “Ilang taon na nga ba kayong dalawa?”

“Ahm, katorse anyos na po” Sagot ni Jaeden, kasabay ng isang payak at magalang na ngiti.

Subalit hindi nila mawari, ngunit tila napako sa kanila ang tingin ng mananahi—hindi tio sumagot, hindi nagsalita, nakatitig lamang sa kanila.

Nagkatinginan sila ng kambal, kapwa nakita ang parehong antas ng pag-aalinlangan.

Muling ibinalik ni Jaeden ang tingin kay Danilo, at sinubukang magsalita. “Ayos lang po ba kayo?” Maingat niyang tanong rito.

“Ahm, o-oo. Hehe…”
Kita nilang wika nito, sabay napakamot sa ulo, malinaw na nahiya sa pagkatameme nito.

“Nakikita ko lang talaga ang mukha ng ama niyo sa inyo. Kamukhang-kamukha niyo siya nung kabataan niya—nung panahong namamasukan pa siya rito sa patahian namin.”
Wika pa nito sa kanila, bagay na di maiwasang makapagpabigla sa kanila.

Napatingin sila sa isa’t-isa, halatang nagulat sa sinambit ng mananahi.

“Po? Nagtrabaho po rito si Tatay noon?” Tanong ni Jaeden sa sinambit ng mananahi.

Kita nilang napangiti ang mananahi, malinaw na napagtanto ang kanilang pagkabigla.

“Oo, namasukan rito noon ang ama niyo”
Wika nito sa kanila nang nakangiti, sabay marahang pagtalikod at paglakad patungo sa kahoy na hagdan.
“Pero akyat muna kayo sa taas, doon ko na kayo susukatan. Naroon kasi ang mga panukat ko.”

Muli silang nagkatinginang magkapatid sa pagtalikod ng mananahi, kapwa napangisi. Nabigla man sa binanggit ni Danilo na minsan ritong nagtrabaho ang kanilang ama, tila mas napansin nila ang mga kakaibang pagtitig nito sa kanila magmula kanina—mga pagtitig na di maitatangging may laman, di maitatangging may mithiin.

Sa kanilang tinginan ay ganap silang nagkaroon ng isang pilyong kasunduan—isang kapilyuhang plano nilang gawin lalo na ngayong wala ang presensya ng kanilang ina.

Dinig nila ang usapan ng kanilang ina at ni Danilo kanina, at batid nilang hamon talaga sa kanilang pamilya sa kasalukuyan ang salapi, kaya naman ngayong napansin ang kakaibang tingin ng bading na mananahi ay tila nagkaroon sila ng isang pilyong ideya upang matulungan ang kanilang ina sa gastusin—susubukan nilang gumawa ng paraan upang hindi na singilin pa ni Danilo ang kanilang ina sa ipatatahi nilang mga uniporme, at isasagawa nila ito sa isang pilyong pamamaraan—sa pamamagitan ng pag-aalok nila ng kakaibang estilo ng kambal nilang pagtahi, hindi ng tela, hindi ng anumang kasuotan, kundi ng di maikakailang pagnanasa ng bading na mananahi sa kanilang mga katawan, at higit sa lahat ay hindi ordinaryong karayom ang kanilang gagamiting pangtahi, kundi ang kambal nilang mga kargada.

Side Story Endorsement

Ano kaya ang tumatakbong kapilyuhan sa isipan ng kambal? Anu-ano ang kapana-panabik na kaganapang mangyayari sa ikalawang palapag ng patahian? 🤯

Sundan ang maiinit na kaganapan! 🥵

Title: Twin Chronicles’ Twin Threads


Contact me via TG @HansJaed to get the pricelist and to avail a PDF copy! 🔥

Sa batis.

Sa kabilang banda, patuloy na tinahak nina Ramil at Kristof ang agos ng batis. Hubo’t-hubad, basa hanggang kanilang buong katawan, bawat hakbang ay may kasamang pagdududa at kaba, habang ang malamig na tubig sa ilalim ng kanilang mga paa ay tila humahaplos sa kanilang balat.

Ang lamig ay hindi lamang sa katawan—tila kumakaba rin ang kanilang dibdib sa isip na baka may makakita sa kanilang kahubdan. Ngunit sa kabila nito, pilitsilang umaasang makikita pa nila ang mga naiwang damit na tinangay ng agos ng tubig.

Habang sumusunod sa agos, ramdam nila ang bigat ng bawat hakbang—ang puso’y parang tumatalbog sa dibdib, ang mga kalamnan ay naninikip sa bawat galaw. Hindi nila lubos maisip kung paano sila makaka-uwi ng ganoong kahubad. Ang tabing batis, na dati ay tila payapang daan, ngayon ay puno ng tensyon at takot.

Ngunit sa kanilang paggalugad, isang kakaibang presensya ang biglang lumitaw sa kanilang paningin. Isang estranghero—isang lalaking matangkad, moreno at maskulado—ang nakatayo sa gilid ng batid.

Mabilis silang napakilos, sabay nagtakip sa sarili nilang mga katawan, ramdam ang init ng hiya na tila nagpapakapal sa kanilang pisngi. Alam nilang nakita na ng lalaki ang kanilang kahubdan, ngunit ang biglaang takot ay lalo pang tumindi nang makita nilang hawak na nito ang kanilang mga basang salwal—mga damit na ilang saglit lang ang nakaligtas sa agos.

“Ang mga ito ba ang hinahanap niyo?” Tanong ng lalaki, hawak-hawak ang dalawang basang salwal nina Ramil at Kristof.

Init ng lihim

Mahigit isang linggo matapos ang pananalanta ng bagyo ay tila unti-unti na ring nanunumbalik ang buhay rito sa baryo.

Gayon man, buong Linggo ay hindi nakabalik sa trabaho sa konstruksyon ang magbayaw na sina Ramil at Kristof sapagkat wala pa ring naiaangkat na mga kagamitan para maipagpatuloy ang proyekto.

Sanay silang gumising nang maaga at umuwi nang pagod, ngunit nitong mga nakaraang araw ay napilitan silang manatili sa bahay. Mabigat man sa bulsa ang bawat araw na walang pasada sa trabaho, naipabatid naman sa kanila na bukas, araw ng Lunes, ay darating na ang mga materyales at maaari na silang bumalik sa konstruksyon.

Dahil hindi nga nakabalik sa trabaho, inilaan ng magbayaw ang buong Linggo sa pagsasa-ayos ng kanilang bakuran. Nag-akyat sila ng yero sa bubong sa ilalim ng tirik na araw, nagtabas ng mga naputol na sanga, at naglimas ng putik na kumapit sa paligid ng bahay.


Ngayong araw ng Linggo, kahit dapithapon na ay abala pa rin si Ramil sa pagtulong sa pamangking si August sa pagkalas sa side car ng traysikel nito. Bukas ay balik-eskwela na ang mga bata, at ito ang gagamiting pang-service ng mga ito sa eskwelahan.

Sa katunayan ay ayaw na nga sana nilang kalasin pa ang sidecar dahil sasabay kay August ang kambal na anak ni Ramil araw-araw, papasok at pauwi sa eskwelagab. Ngunit dahil sa nagdaang bagyo, naharangan ng isang dambuhalang troso ang tanging malapit na daan patungo sa paaralan. Mga motorsiklo lamang ang makakasingit sa makipot at maputik na daanan.

Hindi rin sila makadaan sa highway sapagkat menor de edad pa si August at wala pang lisensiya.

Sa dapit-hapon na ito, ang gintong sinag ng palubog na araw ay nagpapakislap sa mga balak ng motor, ang mga lagitik ng turnilyo at ang tunog ng bakal na kumakalas sa pagkakakabit. Ang kanilang mga kamay ay marumi sa grasa. Paminsan-minsan ay pinupunasan ang noo gamit ang likod ng kamay, nag-iiwan ng maitim na bahid sa kanilang balat.

Napalingon si August sa tiyuhin. Kita niyang abala pa rin ito sa pagkalikot sa mga piyesa ng motor, halatang sanay at may kaalaman. May kumpiyansa ang bawat galaw nito—parang alam ng mga kamay kung saan dapat pumihit, kung gaano kalakas ang pag-ikot, kung kailan dapat maghinay-hinay.

Hindi niya maiwasang mapansin ang bawat detalye sa katawan ng tiyuhin. Bagamat madusing na at may mantsa ng grasa ang kupas na sando, hindi maikakaila ang tindig at lakas nito. Nakabakat ang mga ugat sa braso habang hinihigpitan ang isang turnilyo; kumikislap ang pawis sa kanyang batok sa ilalim ng papalubog na araw.

Muli’y napagmasdan niya ang lapad ng balikat nito—tila hinubog ng mahabang taon ng pagbubuhat ng semento at bakal sa konstruksyon. Sa bawat pagkilos, bumabakat ang mga litid sa mga braso nito braso, matitigas at sanay sa bigat ng trabaho. Ang mga kamay ay ay halatang magaspang —mga kamay na tuwing pumipihit ng turnilyo ay kita ang pag-igting ng mga daliri at ang bahagyang pag-umbok ng mga ugat sa likod.

Kita niya ang natural na kumpiyansa sa kilos nito—walang pagmamadali, wala ring pag-aatubili.

Sa paningin ni August, ang tiyuhin ay tila larawan ng katatagan. Hindi lamang dahil sa lakas ng katawan nito, kundi dahil sa paraan ng pagkilos—may tiyaga, at may tahimik na determinasyon. Sa bawat kilos nito ay lumalakas ang paghanggang sumisibol sa kanyang dibdib.

“Nasaan na ba ang Tiyo Kristof mo? Kanina pa wala ha?” May pagkakunot-noong tanong ni Ramil sa pamangkin.

Kanina ay kasama pa nila ang bayaw niyang si Kristof sa pagkakalas ng traysikel. Nagpaalam lamang itong magbabanyo, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin bumabalik.

Ngayon lamang bumalik sa ulirat si August, hindi namalayang napatagal na pala ang kanyang pagtitig sa nakabibighaning anyo ng kanyang tiyuhin.

Mabilis niyang inayos ang sarili, pilit hindi nagpahalata sa kanyang pagtitig. “Nako, baka nakatulog na po si Tito Kristof, hehe” Tanging naisambit niya, hindi batid kung sapat iyon upang mapaniwala ang tiyuhin. Pasimple siyang tumawa upang pagaanin ang tinig.

Kita niyang napa-iling na lamang ang tiyuhin sa kanyang siganot. Abala pa rin ito sa pagkalikot ng mga piyesa ng kanyang motor. Nakaupo ito, ang kanang tuhod ay nakalapat sa sahig, habang ang isa ang nakataas—isang posisyon na nakapagpahulma ng sensitibong laman sa pagitan ng mga hita nito.

Napalunok si August, di mapigilang mapatitig sa naturang umbok. Batid niya kung ano ang nakakubling laman sa likod ng naturang tela, at batid niya ang hitsura at laki nito, lalo pa’t ilang beses na niya iyong nasilayan, hindi lamang sa malambot nitong anyo, kundi maging sa tindig na tindig nitong lagay. Higit sa lahat, nagawa na niya iyong matikman—naisubo ng buong laya, natamasa ang linamnam at lasa, bagay na magpahanggang sa ngayon ay nakatala sa kanyang panlasa at isipan.

Magmula nang mangyari iyon—ang pagsubo niya sa kargada ng matipunong tiyuhing si Ramil sa loob ng kabinet sa silid ng tiyuhing si Kristof, hindi na iyon nawala sa kanyang isipan.

Sa bawat saglit ay iyon na ang laman ng kanyang isipan—ang hubog ng katawan ng tiyuhin, ang samyo ng pawis at natural na langis ng katawan nito, at higit sa lahat, ang anyo at lasa ng gihante nitong kargada.

Gabi-gabi, ang tiyuhin na ang laman ng kanyang pantasya, at habang dumadaan ang mga araw, tila lalo lamang lumalakas ang kanyang pagnanasa—pagnanasa na matikman ng higit pa ang matipunong ama ng kanyang mga pinsan.

Muli ring nanumbalik sa kanya ang gabing pinagtulungan siyang pinalamon ng kambal na burat ng mga pinsan sa banyo nitong bahay, at higit sa lahat ay ang sabayang pagkasta ng mga ito sa kanyang lagusan—mga pinsan na katorse anyos pa lamang ay sadyang pinagpala na ang laki ng mga binatilyong kargada, at talaga namang may pinagmanahan sa husay mang-araro, bagay na magpahanggang sa ngayon ay nakatatak sa kanyang ala-ala.

Subalit magmula nang masaksihan kung paano bayuhin ng tiyuhing si Ramil si Kristof, tila lalong tumitibay ang kanyang pagnanasa na makamtan ang parehonh uri ng pagbayo mula sa matipunong tiyuhin—ang pakiramdam ng makasta nito, ang mapa-ungol at manirik ang mga mata habang hinahalungkat ng gahigante nitong kargada ang kanyang lagusan.

Batid niya, hindi iyon biro, dahil kung sa binatilyong mga pinsan pa lamang ay halos lumuwa na ang kanyang mga mata sa sakit ng pagbayo ng mga ito, batid niyang mas maninirik ang kanyang mga mata kung sakaling ang tiyuhing si Ramil na ang bumayo sa kanya, lalo pa’t di hamak na mas mataba at mas mahaba ang troso nito. Subalit hindi niya maipaliwanag, ang takot na yaon ay tila nagiging isang hamon pa sa kanya—isang hamon kung kakayanin ba niya ang bagsik ng pagkalalaki ng matipunong ama ng kanyang mga pinsan.

Ang takot ay tila isang bagay lamang sa kanya, subalit ang higit na mahirap paglabanan ay ang kanyang pagnanasang maranasan ang pagkasta ng tiyuhin.

Noon, ang mga pantasyang iyon ay tila suntok sa buwan na magkatotoo, lalo pa’t batid niyang tuwid na barako ang tiyuhin. Subalit magmula nang madiskubre niyang ilang beses na pala nitong binabayo si Kristof, ay tila nagkaroon siya ng kumpyansa sa posibilidad na ang kanyang mga pantasya—mga pagnanasang makasta ng gwapong tiyuhin ay magkatotoo.

Ngayon, na alam na ng tiyuhin na may alam na siya sa namamagitan sa kanila ni Kristof, alam niyang mas magiging madali nang magkatotoo ang kanyang mga pantayasa.

Alam niya, kaya na niyang makontrol ang sitwasyon upang sumang-ayon sa kanya ang tiyuhin, at ngayon ay ang pinaka-akmang oras—wala ang tiyuhing si Kristof, sila lamang dalawa rito, at narito pa sila sa bakanteng lote sa likuran ng bahay, isang tila perpektong lugar upang isagawa ang kanyang mga pantasya.

Huminga siya ng malalim, tila humugot ng lakas ng loob bago sinimulang magsalita.

“Ahm, Tito Ramil, m-may relasyon po ba kayo ni Tito Kristof?” Direkta niyang tanong sa tiyuhin, bagamat ang kanyang boses ay di mapigilang manginig.

Hindi niya batid kung ano ang magiging reaksyon ng tiyuhin. Subalit ito lamang ang paraan, sa ganitong usapin niya lamang ito mabubuksan.

Kahit abala sa kanyang pangangalikot sa mga pyesa ng motorsiklo, nahintuan si Ramil sa sinambit ng pamangkit. Isang uri ng lamig ang mabilis na dumaloy sa kanyang mga palad, kasabay ng isang bugso ng kaba.

Napa-angat ang kanyang tingin sa pamangkit. Kita niyang nakatitig ito sa kanyang mga mata. Ang mukha nito’y di mababasahan ng anumang hindi pagka-seryoso, bagkus ay mababasa ang pag-aasam na makakuha ng isang tapat na sagot.

Batid niyang hindi na lingid sa pamangkin ang sikreto nila ng kanyang bayaw, bagay na nagsimula nung aksidente niyang nakita itong nagkukubli sa loob ng kabinet sa silid ni Kristof kung saan nila abalang ginagawa ng bayaw ang mapusok na sandali nung oras na iyon—isang tagpong nauwi sa biglaang pagsubo sa kanyang kargada ng pamangkin.

Hindi niya batid magpahanggang sa ngayon kung bakit naroon sa loob ng kabinet ni Kristof ang pamangkin noon, hindi batid kung ano ang rason nito at kung bakit ito nagkukubli roon. Subalit batid niya, hindi nito sinasadyang magkubli doon upang saksihan ang kanilang pagroromansahan ni Kristof, bagkus ay alam niyang nagkataon lamang na naroon ito’t doon rin sa parehong

Sa katunayan, magmula nang mangyari iyon ay hindi pa sila nagkakausap ng masinsinan ni August—wala pang kasagutan sa kanya kung paano nagawa ng pamangkin na isubo ang kanyang kargada nung oras na iyon; kung iyon ba ay dahil sa nadala lamang ito sa mga nasksikhang ekesena sa pagitan nila ng bayaw, o may higit iyong dahilan.

Hindi niya maiwasang malito, kilala niya si August magmula bata pa lamang ito, at wala siyang nakita ni minsan na palatandaan ng hindi nito pagiging tuwid na lalaki. Sa katunayan ay alam niyang may nobya ito, bagay na lalo lamang nakakapagpalito sa kanya sa tunay nitong kasarian.

Gayon man, marami mang katanungan, hindi na niya iyon sinubukang hangaran ng sagot—hindi na sinubukan pang tanungin iyon sa pamangkin, sapagkat alam niya, mas may mga katanungan sa isipan ang pamangkin na higit na naghahangad ng kasagutan, at ang mga tanong na iyon ay ang mga uri ng tanong na hindi na kayang sagutin, hindi dahil sa hindi niya alam ang itutugon, kundi dahil hindi niya alam kung paano ang mga iyon ipaliliwanag.

Subalit tila sadyang mapaglaro ang tadhana, sapagkat ang mga tanong na iyon, na kanyang pinaka-iiwasan ay heto’t nasa kanyang harapan ngayon, at ang pamangkin ay naghahangad ng kanyang tugon.

Labis ang tibok ng kanyang puso sa labis na kaba. Dama niya ang panlalamig ng kanyang mga palad sa takot. Alam niya, napakalaking bagay ng usaping ito, dahil nakasalalay rito ang imahe niya sa kanyang pamilya.

Pamilyado na siya, at alam niyang hindi magiging katanggap-tanggap—sa kanyang mga anak at lalo na sa kanyang asawa oras na lumabas ang sikreto niyang ito, na siya ay nakiki-apid sa isang lalaki, at hindi lamang basta lalaki, kundi ang mismong bayaw pa niya—bunsong kapatid mismo ng kanyang asawa.

Ngunit ang masaklap, hindi na siya o si Kristof ang may hawak sa sitwasyon, hindi na lamang siya ang nakaaalam ng kanilang sikreto, kundi ang pamangkin niyang si August.

Ilang araw niyang sinubukang iwasan ang usaping ito. Ilang araw niyang hindi kinikubuan si August sa pag-asang isasantabi lamang nito ang nasaksihan nung araw na iyon sa silid ni Kristof, subalit nagkakamali siya, sadyang naghahangad pa rin pala ng kasagutan ang pamangkin sa mga tanong na di hamak na bumabagabag rin sa isipan nito magmula nang nasilayan ang naturang tagpo.

Ngayon, heto siya sa harapan nito, wala na siyang takas, wala na siyang palusot, alam niyang hindi na niya matatalikuran ang tugon na hinahangad ng pamangkin.

“Bahala na, kailangan kong magpaliwanag kay August, kailangan ko siyang makumbinsi…na manatili ang sikretong ito sa aming dalawa”
Wika na lamang niya sa isipan.

Batid niyang wala nang ibang mapagpipilian kundi ang magpaliwanag sa pamangkin, at higit sa lahat ay ang kumbinsihin itong isikreto ang mga nasaksihan sa silid ni Kristof nung oras na iyon, lalo pa’t hindi lamang ang pagtatalik nila ni Kristof ang nasksihan nito, kundi maging ang pasikretong pagbayo niya sa nobya ni Kristof na si Angel, kung saan alam niyang di rin lingid kay August na nasaksihan niya kung paano niya ito di sinasadyang napunlaan ng kanyang lahi nung oras na iyon—isang sikretong higit na sensitibo, at higit sa lahat ay lalong hindi dapat makarating sa kanyang pamilya o kanino man.

Bumuntong hininga siya bago nagsalita.

“August, yung nakita mo nung isang araw…” Wika niya, halos hindi makapagpatuloy, hindi niya maikubli ang kaba sa kanyang bawat salita. “Sana, sa atin na lamang iyon, alam mo naman ang sitwasyon ko”

“Alam mong buntis ang Tita Ema mo, ni hindi na ako nagkakaroon ng pagkakataon na maranasan ang init ng pagsasama namin—alam mo na yun…buntis siya, hindi ako maka-iskor sa kanya” Wika niya, tila may pagpapaliwanag ang tinig.

“Tao lang din ako August—lalaki lang rin ako, at alam kong naiintindihan mo, may mga pangangailangan rin ako—naghahanap rin ng init ang katawan ko, at yung init na iyon ay ang hindi maipagkaloob ng Tita Ema mo sa ngayon” Patuloy niyang paliwanag.

“Kaya po ba si Tito Kristof ang tumutugon ng init na iyon? Sa kapatid po mismo ni Tita Ema?” Wika naman ni August, hindi mawari kung tugon iyon sa sinambit ng tiyuhin o isang pagbato ng tanong.

Halos mahulog ang puso ni Ramil sa kaba. Prangka ang tugon ng pamangkin, at di niya mawari, ngunit naririnig niya ang mga salita nito hindi bilang isang simpleng tugon, kundi isang tanong na naghahangad ng sagot—isang tanong na may kaakibat na panunumbat.

Mabilis siyang napalinga sa paligid, tila sinisiyasat kung may ibang taong nakaririnig—nagmamasid, lalo pa’t narito lamang sila sa likod ng bahay.

“Shh! August, b-baka may makarinig sayo” Kabadong pagpapatahan ni Ramil, di maikakaila ang matinding kaba sa kanyang boses at ekspresyon. Hindi niya lubos maisip kung ano ang mangyayari oras na may ibang makarinig sa sinambit ni August na iyon.

Kita ni August ang labis na kaba at bahagyang pagkataranta sa matipunong tiyuhin mula sa kanyang sinambit. Kita rin niya kung paano siya nito subukang pigilan o agapan, malinaw na nangangambang baka may makarinig sa kanilang pinag-uusapan—isang paksa na batid niyang lubhang sensitibo at tiyak na maglalagay sa tiyuhin sa peligro.

Gayon man, hindi siya nangangamba, bagkus ay unti-unti lamang umuusbong ang pananabik sa kanya. Batid niyang mahalaga sa tiyuhina ang imahe nito, lalo pa’t ama ito—pamilyado, at may iniingatang intergidad, kaya naman batid niyang sa pagkakataong ito ay kontrolado na niya ang sitwasyon—isang bagay na kanyang intensyon, ito’y upang mai-ayon ang sitwasyon sa kanyang mga interes.

Alam niyang mali, alam niyang hindi dapat mapilitan ang tiyuhin, subalit wala siyang mapagpilian. Sa pagkakataong ito ay ito na lamang ang naiisip niyang paraan upang matugunan ang kanyang pagnanasa.

Sa kabila ng nakikitang pangamba sa mga mata’t reaksyon ng tiyuhin ay nagpatuloy si August.

“Masarap po ba ang mabayo, Tito?” Tanong niya sa tiyuhin, sabay ng pagsilang ng isang nakalolokong ngisi sa kanyang mga labi, bagamat ang boses ngayon ay mas bumaba—sapat upang hindi makarating sa pandinig ng iba.

Namula si Ramil sa narinig. Tila umakyat ang dulo sa ilalim ng balat sa kanyang mukha.

Hindi niya batid kung paano sasagot, o kung ano ang isasagot sa tanong ng pamangkin.

Batid niyang bata pa si August, kaya’t marahil ay hindi pa nito alam ang bigat ng mga ibinabato nitong tanong.

“August, b-bata ka pa, hindi pa akmang pag-usapan ang ganungpaksa” Wika ni Ramil, bagamat di pa rin maikubli ang kaba sa kanyang boses.

Gayon man, sa kabila ng kanyang pagsuway, hindi nagpatinag si August, sa halip ay nagpatuloy ito sa mapangahas na mga salita.

“Bakit hindi mo po subukang sakin hanapin ang init ng di maipagkaloob sayo ni Tita Ema?” Direkta niyang tanong sa tiyuhin, mababasa ang bahagyang panunukso sa kanyang tinig.

Nanlaki ang mga mata ni Ramil sa sinambit ng pamangkin. Hindi niya batid kung alam ba nito ang sinasasabi, at hindi niya batid kung seryoso ba ito.

“August, h-hindi mo alam ang sinasabi mo…” Wika ni Ramil. “Mali yang sinasabi mo---”

“Ibig sabihin po ba ay tama yung ginawa niyo ni Tito Kristof?” Pagputol naman ni August sa sinambit ng tiyuhin, bagay na lalong ikinabigla nito.

“Ibig sabihin po, tama ang ginawa niyo na magromansahan kayo ni Tito Kristof kahit na may nobya na siya, at may asawa at anak ka na po?” Patuloy ng prangkang tanong ni August.

Lalong kumabog ang dibdib ni Ramil sa kaba. Dama niya ang pamamawis ng nanlalamig niyang kamay. Batid niya kung gaano ka-delikado ang sitwasyon, at kailangan niya itong maagapan.

Hindi rin niya maintindihan. Alam niyang tuwid na lalaki ang pamangkin, lahata iyon sa galaw at pag-uugali nito, isa pa ay batid niyang may nobya ito, kaya naman hindi niya mawari kung bakit nito nagagawang magtanong ng ganung uri ng sensitibong mga paksa, at higit sa lahat ay hamunin siya ng ganitong bagay.

Isa pa, inaakala niya na ang nagawa nito nung nakaraan—na nasubo nito ang kanyang kargada ay gawa lamang ng pagkadala nito sa sitwasyon—sa mga eksenang nasisilayan nung oras na iyon. Kaya naman hindi siya makapaniwalang ganito ang itinatanong ngayon ng pamangkin, bagay na di niya batid kung dulot lamang ng likas kyuryosidad nito, o sadyang may mas malalim ritong nagtutulak upang mapagtanto ang pakiramdam na mabayo.

“August, tapatin mo nga ako, bakla ka ba?” Hindi niya maiwasang itanong rito, seryoso ang kanyang tinig at malinaw na naghahangad ng direktang sagot.

Subalit imbes na sagutin, ibinalik lamang ng pamangkin sa kanya ang naturang tanong.

“Ikaw po ba, bakla ka po ba, Tito Ramil?” Pagbato pabalik sa kanya ni August ng tanong, bagay na kanyang hindi inaasahan.

Sandali siyang natahimik, nag-iwas ng tingin at hindi kaagad nakasagot. Itinanong niya ang parehong tanong sa sarili—ang tunay niyang kasarian, kung ano ang mga nagtulak sa kanyang gawin ang bagay na iyon kasama ng kanyang bayaw.

Subalit malinaw ang kasagutan, batid niyang tuwid siyang lalaki—hindi niya iyon pinagdudahan sa kanyang sarili ni minsan, at alam niyang sadyang dulot lamang ng tukso at matinding pagkatigang sa init ng kanyang asawa kaya niya nagagawang makipag-apid sa barakong bayaw.

Hindi pa siya nakasasagot ay muling naghayag ng tanong ang pamangkin. “O baka naman, si Tito Kristof po ang bakla?”

Lalo siyang hindi nakasagot. Napatitig lamang siya sa pamangkin. Hindi niya batid ang sagot sa tanong na iyon, hindi niya alam kung ano ang nararamdaman ng bayaw—at kung ano ang kasarian nito. Subalit sa matagal na niyang pagkakakilala sa bayaw, batid niyang tuwid rin itong barako, ngunit hindi niya tiyak kung ang kasarian nito’y nagkakaroon na ng pagbabago magsimula nang may mamagitan sa kanila.

“H-hindi ko alam, August…” Ang tangi niyang naisagot, halata ang pag-aalangan sa kanyang tinig. “Hindi ko alam kung ano ang tunay na kasarian ng Tito Kristof mo, pero ako, alam ko sa sarili kong tuwid ako”

“Eh ganun naman po pala, edi hindi naman kailangang maging bakla para gawin iyon? Hehe…” Ngising wika ni August, biglang silay ang kapilyuhan sa kanyang mukha.

Agad napakunot-noo si Ramil sa sinambit ng pamangkit. Agad niya nahinuha ang ibig nitong sabihin, alam niyang desidido ito sa nais nitong mangyari—ang magpabayo.

“August, hindi mo alam ang sinasabi mo, at hindi ko gagawin ang nais mo, bata ka pa—menor de edad ka pa” Wika ni Ramil, bahagyang may diin ang tinig, malinaw na nagtatanggi.

Kita ni August ang mariing pagtanggi ng tiyuhin, bagay na kanya nang inaasahan. Alam niyang hindi basta-basta mapapapayag ang tiyuhin sa kanyang hiling—ang bayuhin siya nito. Subalit ayaw na niyang pakawalan pa ang pagkakataon, siya ring nasimulan na niya ay hindi na siya papayag na mauwi ito sa wala.

“Tito Ramil, hindi po ba’t nais mong maging sikreto lamang iyon?” Ngising wika ni August. Nagsimula nang kumilos at bahagyang lumapit sa tiyuhin.

Kita niya ang pamimilog ng mga mata ng tiyuhin, halatang nabibigla sa kanyang mga ikinikilos, subalit hindi na niya ito pinagtuunan pa ng pansin, sinimulan na niyang idampi ang kanyang kanang palad sa kaliwa nitong dibdib.

“Kaya’t alam ko, hindi ka po makakatanggi, lalo na ngayong may nalalaman na ako…” Ngisi niyang bulong, sinimulan humaplos ng nakadampi niyang kamay sa maumbok na kaliwang dibdib ng tiyuhin.

Lalong kumabog ang dibdib ni Ramil sa kaba, dama niya ang di maitatangging pagbabanta sa tinig ng pamangkin. Alam na niya ang ibig sabihin ng mga salita nito—pinahihiwatig na hindi siya makakatanggi sa anumang hilingin nito dahil nasaksihan nga nito ang mga pangyayari sa silid ni Kristof nung nakaraan, bagay na walang dapat ibang maka-alam.

Subalit kasabay ng kaba ay ang pagtayo rin ng kanyang mga balahibo sa katawan sa pagdampi ng kanang palad ni August sa kanyang kaliwang dibib, kung saan dama pa niyang nagsimula itong humaplos ng marahan.

“Putangina, nadali na…”
Tanging naisambit ni Ramil sa isipan. Batid na niya ang ginagawa ng pamangkin, alam niyang binablackmail na siya nito upang mapasunod sa nais nitong mangyari.

Hindi niya maintindihan kung bakit nais itong mangyari ng pamangkin—ang magpabayo sa kanya. Hindi niya batid kung sadyang nais lamang nitong malaman ang pakiramdam ng mabayo, o sadyang may mas malalim pa itong damdaming nagtutulak ritong matamasa iyon.

Gayon man, isa ang sigurado—kontrolado nito ang sitwasyon, at wala siyang mapagpipilian kundi sumunod sa nais nito. Hindi niya kakayaning magmatigas at tanggihan ang hiling nito kung ang kapalit ay ang pagsaasalita nito tungkol sa nasaksihan nito sa silid ni Kristof nung nakaraan, bagay na tiyak na sisira hindi lamang sa kanyang imahe bilang isang barakong ama, kundi maging sa kanyang buong pamilya.

Huminga siya ng malalim bago nagsalita. “S-sige na August, gagawin ko na, wag na wag ka lamang magsasalita tungkol dun sa nakita mo”

Kita niyang napangisi ang pamangkin, habang ang mga tingin nito ay lalong nagiging nakakaloko.

“P-pero, h-hindi pwede dito August, tiyak may makakakita” Wika niya, tila nagpapaalala sa pamangkin sa posibleng kapahamakan kung dito nila isasagawa ang kondisyon nito. Narito lamang sila sa likod ng bahay, at anumang oras ay may maaaring makagawi rito—magtungo sa poso o sa batalan, kung saan tiyak silang matatanaw.

Napaisip naman si August sa sinambit ng tiyuhin, at alam niyang may punto ito. Bagamat narito sila sa likuran ng bahay, malaki pa rin ang posibilidad na may makakita sa kanila. Sino mang magawi sa poso, sumilip sa bintana ng batalan ay tiyak silang matatanaw. Naiintindihan niya ang tiyuhin, at alam niyang nag-iingat lamang rin ito—naniniguradong walang makakikita sa kanila. Kaya naman nag-isip na lamang siya ng ibang lugar na maaari nilang mapagpwestuhan.

“Alam ko na po, dun na lamang tayo sa dating kulungan ng mga baboy” Bulong niya sa tiyuhin, sabay turo sa naturang gawi. Batid niyang perpekto ang lugar na iyon, mas malayo kumapara sa mismong bahay, at wala na gaanong nakakatungo sa parteng iyon nitong likurang bahay dahil ginawa na lamang iyong imbakan, kaya naman tiyak na wala nang magagawi pa roon at makakita sa kanila.

Si Ramil na kahit alangan at di maiwasang mangamba ay wala namang mapagpipilian, alam niyang hindi na siya makatatanggi pa sa nais mangyari ng pamangkin, at ang mapagpipilian niya lamang ay ang pagbigyan ito.

Kita niyang bumangon na si August at nagsimulang maglakad, kaya naman wala na siyang magawa pa kundi sundan na lamang ito.

Sa kanyang bawat paghakbang ay panay rin ang kanyang paglinga, tinitiyak na walang mata na nakasusunod sa kanila na maaaring magdulot ng anumang pagdududa. Kailangan niyang mag-ingat, lalo pa’t nakasalalay rito ang imahe ng kanyang pamilya.

Sa banyo ng bahay

“Nako, napatagal na ako dito sa pagbabanyo ko” Wika ni Kristof sa sarili. Minadali na niyang linisin at i-ayos ang sarili. Alam niyang kailangan niyang mabalikan ang bayaw na si Ramil at pamangkin na si August sa likod ng bahay kung saan tinutulungan niya ang mga ito sa pagkalas ng side car ng trycicle ni August. Nag-paalam lamang kasi siya saglit na magbabanyo gawa ng biglaang pagtawag ng kalikasan.

Nang mai-ayos na ang sarili ay agad na niya pibihit ang pihitan ng pinto, subalit laking gulat niya nang tumambad sa harapan niya ang ama na si Pio.

“Tay?” Gulat niyang wika sa hindi inaasahang presensya ng ama sa harapan ng banyo.

Subalit ang lalo niyang ikinagulat ay hindi lamang ang biglaang presensya nito sa harapan ng pinto, kundi ng mismong ekspresyon ng mukha nito—nakangisi, at nakatitig sa kanya ng mariin.

Sa kanilang kasalukuyang distansya, amoy niya ang samyo ng alak sa hininga at pawis nito, malinaw itong naka-inom at lasing.

Hindi sumagot si Tay Pio. Walang anumang salita, bigla siya nitong dinambahan, at dahil sa hindi handa, maging sa bigat ng katawan ng ama ay nawalan ng balanse si Kristof, dahilan upang mapa-atras siya muli papasok sa banyo’t mapa-upo sa inidoro.

“T-tay?!” Laking gulat ni Kristof, hindi napigilang bahagyang mapalakas ang kanyang boses. Mabilis siyang napahawak sa mga braso ng ama na halos mandulas pa gawa ng pawis.

“Tay, ano pong ginagawa niyo?” Puno ng kalituhan niyang tanong sa ama, pilit inilalayo ang nakadamba nitong katawan sa kanya.

Ngunit isang ngisi lamang ang itinugon ni Tay Pio, bagkus ay inilapit pa nito lalo ang kanyang mukha at aktong hahalik, mabuti na lamang at mabilis naka-ilag si Kristof.

“Tay? Ano po bang ginagawa niyo? Bakit ka humahalik?” Puno ng pagkabiglang wika ni Kristof. Labis ang kanyang pagkailang sa ikinikilos ng ama.

“Gusto kitang halikan, Anak” Ngising sagot ni Tay Pio kay Kristof, halata sa boses ang kalasingan. “Matagal na kitang gustong halikan”

Labis ang pagkabigla ni Kristof sa sinambit ng ama. Kita niyang nakangisi ito, hindi mawari kung seryoso sa sinasabi.

“T-tay, hindi mo po alam ang sinasabi mo, lasing ka po” Wika niya, tila pilit pinaiintindi sa ama ang sitwasyon.

Halata sa amoy nito ang kalasingan, at marahil ay uminom nanaman ito kasama ang kumpareng si Domeng sa kabilang bahay. Subalit hindi niya maintindihan, kahit dati naman itong naglalasing, hindi ito ni minsan na kumilos ng ganito—na dumamba sa kanya’t nais humalik.

Pilit niyang ginamit ang buong lakas ng kanyang mga braso upang maingat na itulak ang ama—upang mailayo sa pagkakalapat sa kanyang katawan at maidistansya ang bibig nito sa kanya.

Subalit makulit si Tay Pio, pilit pa rin niyang pinabibigat ang katawan, at pilit na inilalapit ang bibig.

“Anak, matagal na kitang nais mahalikan, matagal na kitang nais maromansa, hehehe” Ngising wika ng lasing na si Pio, bagay na patuloy na nakakapagpabigla kay Kristof.

“Tay, ano ba? B-baka may makakita po sa atin dito, at baka ano pa ang isipin nilang ginagawa natin!” Pilit na wika ni Kristof, ang tinig ngayon ay may diin na.

Kita niyang napangisi lamang ama, nakatitig sa kanya, at muling nagsalita.

“Natatakot kang may makakita sa atin?” Ngising wika ni tay Pio. “Pero sa mga ginagawa niyo ni Ramil, hindi ka ba natakot na may maka-alam?”

Nanlaki ang mga mata ni Kristof sa sinambit ng ama. Hindi malinaw ang ibig sabihin nito, subalit sapat na upang makapagpakaba sa kanya. Hindi niya batid kung dahil lamang ba siya ang nagbibigay rito ng kahulugan, o sadyang may laman ang sinambit ng ama.

“P-po? Anong ibig mong sabihin Tay?” Kunot-noo niyang tanong, mababasa ang labis na pagkabigla’t kalituhan sa kanyang ekspresyon.

Muli’y ngimisi si Pio bago tumugon. “Hindi ko na kailangang i-detalye pa, Kristof, alam mo sa sarili mo kung ano ang nangyayari sa pagitan niyo ni Ramil”

Lalong nagulat si Kirstof, halos magsalubong ang kanyang mga kilay sa pagkakunot-noo sa narinig, hindi dahil sa galit, kundi sa labis na kalituhan at pagkabigla sa mga isinasalaysay ng ama.

“P-po? Eh wala naman po kaming ibang ginagawa ni Ramil, tanging magkasama lang kami palagi sa trabaho, at ilang gawain rito sa bahay” Kanyang pagtanggi. Hindi niya mawari ngunit agad na niyang tila ipinapaliwanag ang sarili.

Kita niyang muling napangisi ang ama, at ang ngising iyon ay lalo lamang nakakapagpakaba sa kanya.

“Alam ko ang ginagwa niyo higit pa doon, Kristof” Ngising wika ni Tay Pio. “Alam ko ang ginagawa niyo higit sa pagtatrabaho sa konsturksyon, higit sa mga gawain rito sa bahay”

“Higit sa lahat, alam ko ang namamagitan sa inyo maliban sa simpleng pagiging magbayaw” Tuwirang wika ng lasing na si Pio.

Halos malaglag ang mga panga ni Kristof sa pagkabigla. Hindi niya inaasahan ang narinig mula sa ama. Hindi niya alam kung paano, at bakit ito nasabi ng ama, at kung ano ang mga basehan nito, gayong alam niya sa sarili, na tanging sila lamang ng bayaw na si Ramil ang nakakaalam tungkol sa lihim na namamagitan sa kanila.

Gayon man, batid man sa sariling may katotohanan ang sinasambit ng ama, hindi niya ito pwedeng aminin. Maraming bagay ang nakasalalay; ang kanyang relasyon sa nobya niyang si Angel, at imahe nilang magbayaw sa kanilang pamilya, at higit sa lahat, ang pamilya ni Ramil —hindi ito pwedeng masira dahil lamang sa pagkakabunyag ng kanilang lihim.

“Tay, l-lasing ka lamang po, h-hindi mo alam ang sinasabi mo” Wika ni Kristof, bagamat madarama ang kaba sa kanyang tinig.

“Lasing ako, Kristof” Ngising tugon naman ni Tay Pio. “Lasing talaga ako…at sinadya kong magpakalasing upang masabi ko lahat sayo ito”

“Nung araw ng Linggo—nung araw na nag-abot ng ayuda ang amo niyong si Hugo sa baranggay hall, lingid sa inyo na umuwi ako rito” Wika ni Tay Pio, tila nagsisimula sa kanyang pagkwento.

“Nung oras na iyon, tahimik ang bahay, parang walang nangyayaring hindi normal” Kanyang pagpapatuloy, bagay na nagpapakabog lalo ng puso ni Kristof.

Hindi umaalis si Tay Pio sa kanyang pagkakadamba, habang si Kristof naman ay halos nawalan na ng lakas upang itulak siya gawa ng mga ibinubunyag nito.

“Bumalik ako rito, upang kuhanin sana yung nalimutan naming ID ng Nanay mo, subalit nung pumasok ako sa silid namin, hindi gumagana ang bombilya”

“Doon ko napagtantong may problema pala sa mga kable, at tinangka kong ayusin iyon—pumanik ako sa kisame, upang kumpunihin sana iyon, subalit hindi ko inaasahan, nakarinig ako ng mga ungol”

“Nung una, ungol mo lamang ang naririnig ko, subalit nagtaka na ako nang marinig ko ang isang pang lalaking ungol, at kilala ko ang boses na iyon—ungol iyon ni Ramil”

Halos mamutla si Kristof sa mga naririnig. Nagsimulang mag butil ang pawis sa kanyang noo, at tumulo sa moreno niyang mga pisngi pababa sa kanyang leeg. Subalit hindi sapat ang kasalukuyang alinsangan upang paglabanan ang panlalamig ng kanyang mga palad.

“At hindi ko rin inaasahan, may maliit palang siwang sa kisame ng silid mo, at alam kong hindi dapat, pero natukso akong sumulip doon gawa ng kyuryosidad, at nagulat ako sa mga nasaksihan ko” Ngising pagpapatuloy ni Tay Pio.

Nanigas sa pagkakapwesto si Kristof, hindi makapagsalita, patuloy lamang sa kanyang panlalamig at pamamawis sa di mawaring kaba.

Hindi na kailangang ipagpatuloy pa ng ama ang kwento, batid na niya sa sarili ang mga sumunod na nangyari nung oras na iyon, at kahit gaano niya isipin, angkop lahat ng sinasabi ng kanyang ama—walang duda, may kaalaman na nga ito tungkol sa nangyari sa kanila ni Ramil nung oras na iyon.

Subalit ang higit pa niyang ikinapapangamba ay baka nakita rin ng ama ang pasikretong pagpayag niyang bayuhin ni Ramil ang nobya niyang si Angel, at higit sa lahat ay kung nasaksihan rin ba nito na nung oras na iyon—naputukan ni Ramil sa loob si Angel.

Hindi siya nakatugon sa sinambit ng ama, at halos manigas ang kanyang buong katawan sa labis na pagkabigla.

Marahan, kumilos si Tay Pio, humiwalay sa pagkakadamba kay Kristof, bagkus, hinarap niya ang pinto ng banyo, marahan itong isinara at ikinandado.

Muli siyang humarap kay Kristof, hindi mabura ang ngisi sa kanyang mga labi. Batid niya, wala nang mapagpipilian pa ang anak, alam niyang mapapasunod na niya ito sa anumang hilingin niya.

Lalong kumabog ang dibdib ni Kristof sa pagsara ng ama sa pinto ng banyo. Kita niya ang di maburang ngisi sa lasing nitong mukha, bagay na lalong nakakapagpakaba sa kanya. Malinaw na kontrol na ng ama ang sitwasyon, at alam niya sa sarili, hindi siya makakatanggi sa anumang nais nito.

Side Story Endorsement

Ano kaya ang mga susunod na pangyayari sa pagitan ni Tay Pio at ni Kristof sa loob ng banyo? 😱

Sundan ang buong kwento! 🥵

Contact: @ HansJaed on Telegram to purchase a copy 😊

Please be informed that I’m starting to restrict non-followers. Only my followers can purchase any of my PTR stories moving forward, and non-followers won’t be entertained ☺️

Sa likod ng bahay

Ilang sandali ay nakarating na sila sa pwesto ng mga luma at sirang kulungan ng mga baboy sa likuran. Dating nag-aalaga ng mga baboy ang mag Asawang Pio at Trinning, ngunit gawa ng panahon at katandaan ay napabayaan na ang mga kulungang ito hanggang sa nagiba na ang ilan.

Marami ring mga naka-imbak na kung anu-anong mga kagamitan rito na hindi na ginagamit.

Pagdating na pagdating nila rito ay agad nilapitan ni August ang tiyuhing. Inakala ni Ramil na hahawak lamang ito o hahaplos, subalit agad nitong inilapit ang mukha at idinampi ang mga labi sa kanyang bibig.

Muling nanlaki ang mga mata ni Ramil sa pagkagulat. Hindi niya inasahan ang biglaang paghalik ng pamangkin sa kanya.

“Tsupp…tsspp..”
Kita niyang pumikit pa ang pamangkin, halatang ninanamnam ang kanyang mga labi, ito’y habang ang mga kamay nito ay nagsimula na ring magsidampi sa magkabilaan niyang mga braso at nagsimulang pumasil-pisil sa kanyang mga masel.

Di niya maiwasang kilabutan, naghahalong pagkabigla at pagkailang ang kanyang naramdaman sa biglaang paghalik sa kanya ng pamangkin—nabibigla siya sa walang pakundangan nitong paghalik, at naiilang sa parehong pagkakataon sapagkat bukod sa pamangkin niya ito, alam niya sa sariling hindi pa siya nakakapag-sepilyo magmula kaninang tanghali, kaya’t di niya maiwasang mahiya na baka hindi na kaaya-aya ang nalalasahan at naamoy ng pamangkin sa kanyang bibig.

Gayon man, sa kabila ng pagkailang, hiya at kilabot ay dama niya ang kalambutan ng mga labi ni August at ang kakaibang lasa ng laway nito—mas matamis kumapara sa laway ni Kristof, may kung anong pagkasariwa na mahirap ipaliwanag, isang aspetong hindi madarama sa bibig ng isang adulto.

Nais sana niyang muli umalma, subalit muli niyang naalala ang magiging kapalit. Hindi niya gamay ang ikinukubling ugali ni August, at ayaw na niyang subukan pa ito dahil baka hindi nga ito magbiro at totoong magsalita sa nakita nito oras na tanggihan niya ang kondisyon nito.

Kaya naman naiilang man, lalo pa’t menor de edad na pamangkin ang humahalik sa kanya ay sinikap niyang kumapit, alam niyang wala siyang mapagpipilian at hindi madadala sa kanyang paliwanag at pakiusap ang pamangkin.

“Tsupp---tsupp…tsppp”
Patuloy sa paghalik sa kanya ang pamangkin, at talagang dama niya ang pagkilos ng mga labi nitong mariing kumakapit sa kanyang mga labi, habang ang dila nito ay nagsimula na ring manghimasok sa kanyang bibig at nagsimulang humalungkat.

“Tangina, hayok pala ang batang to!”
Tanging naisambit ni Ramil sa kanyang isipan. Hindi niya inaasahang ganito ka-agresibo sa paghalik si August. Alam niyang may nobya ito, at hindi na malabong nagawa na nitong humalik noon, subalit sadyang hindi niya inaasahang ganito ito kakumpyansang makipaghalikan kahit alam nitong kapwa nito lalaki ang kahalikan nito.

“Tsspp---hmm..tsuupp”
Halos hindi makalusot ang hininga ni August sa mariin niyang paghalik. Patuloy siyang napapapikit, damang-dama ang malalambot na mga labi, at napakalinamnam na bibig ng matipunong tiyuhin.

Amoy niya ang hininga nito—mainit, at hindi na sariwa, subalit di niya batid, ngunit may kung ano ritong nakakapagpahumaling sa kanya. Alam niyang hindi pa nakakapagsepilyo ang tiyuhin, malinaw iyon sa lasa at amoy ng bibig nito, subalit hindi niya ito nalalasahan o naaamoy bilang hindi kaaya-aya, bagkus, ang natural nitong samyo at lasa ay tila lalo lamang nakakapagpabighani sa kanya.

“Hindi ako nagkamali, ang bibig na ito—na matagal ko nang pinagmamasdan sa malayo, na ilang beses ko nang pinapantasyang halikan ay sadyang nakakabighani pala ang lasa; ang lambot ng mga labi, ang pagkabasa ng dila, at ang mismong linamnam nito”
Wika niya sa kanyang isipan. Matagal na niyang pinapantasya ang mga mala-saresang labi ng tiyuhin—maangas ngunis may angking pang-akit ang mga hubog, bagay na inasahan niyang napakasarap ng lasa, ngunit higit pa doon ang kanyang nalalasahan sa kasalukuyan.

“Hindi na ako magtataka kung bakit nabibighani sayo si Tito Kristof, sa labi mo pa lang, malulusaw na ang sino mang hahalik”
Wika pa niya sa isipan. Di maikubli ang pagkamangha sa lambot at lasa ng mga labi ng hinahalikang ama ng kanyang mga pinsan.

Habang abala sa paghalik, nagsimula na ring gumapang ang kanyang mga kamay. Mula sa simpleng pagpisil lamang sa mga masel ng tiyuhin sa madungis nitong mga braso, ang kanyang kanang kamay ay umakyat sa kaliwa nitong balikat at doon nagsimulang pumisil-pisil, habang ang kanyang kaliwang kamay naman ay dumapo sa kanan nitong dibdib at sinimulang marahang lapirutin ang utong doon.

“Hmm…tssup----”
Hindi mapigil na responde ni Ramil. Bukod sa agresibong paghalik at paghalungkat ng dila ng pamangkin sa kanyang bibig, dama niya ang pagdapo ng mga kamay nito sa kanyang kaliwang balikat at kanang dibdib, kung saan dama niyang sinisimulan pa ng mga daliri nito sa kaliwang kamay na lapirutin ang kanyang utong sa kanang dibdib, bagay na di mapigilang magdulot ng sensasyon.

Naaalala pa niya ang unang pagdampi ng mga labing ito, hindi sa kanyang mga labi, kundi sa kanyang kargada nung tagpo sa loob ng kabinet sa silid ni Kristof—ang init, ang bahagyang pagkaluskos ng mga ito laban sa balat ng kanyang kargada, ang dahan-dahang pagkapit ng mga ito. Ngayon, sa parehong higpit, dama niya ang paghalik ng mag labing ito sa kanya, pareho ang lambot, ngunit mas determinado.

Tumingin siya sa mga mata ni August. Sa kabila ng nakapikit na anyo ng mga ito, kita niya ang lalim, dilim, at ang paghanga—ang uri ng paghangang nakikita niya sa mga mata ng mga babae tuwing nakikita nila ang kanyang katawan, ngunit mas matindi, mas tapat, mas mapusok.

Gawa ng nagsisimulang sensasyon, wala siyang mapagpilian kundi rumesponde na lamang rin sa paghalik ng pamangkin. Hindi na niya kayang basta na lamang tanggapin ang paglapa nito, bagkus ay kailangan na rin niya itong sabayan. Wari ba’y sa paghalik pabalik rito ay doon lamang siya makakukuha ng suporta mula sa natatamasang sensasyon lalo na sa nalalapirot niyang kanang utong.

“Tssupp---tsspp…tsuupp”
Sinimulan niyang sabayan ang paghalik ng pamangkin—sinuklian rin ito ng agresibong tempo ng paglapa, dahilan upang mas ganap niyang malasahan ang laway nito, madama ang lambot at pagkabasa ng malikot nitong dila, maging ang mas malambot nitong mga labi. Pati hininga ng pamangkin ay amoy na amoy niya, bagay na di niya maitangging may angking pang-akit rin ang samyo.

Ibinubuka niya ng husto ang kanyang bibig at malayang hinahayaang makapanghimasok ang dila ng pamangkin, habang ang kanyang sariling dila ay gumagalaw nang malikot—umiikot sa dila ni August, humihimas sa ilalim nito, sinusubok ang bawat sentimetro.

Kasabay ng kanyang pagresponde sa paghalik ng pamangkin, di na rin niya mapigilan ang kanyang kanang kamay na dumapo sa kaliwang braso nito, sumakmal, ngunit hindi mahigpit, sabay marahang pumisil-pisil rin sa mga munting masel nito. Habang ang kanyang kaliwang kamay ay dumapo naman sa kaliwang pisngi ng pamangkin, kung saan nadama niya ang init ng balat nito, at ang bahagyang pamamasa at panlalagkit ng naghahalong pawis at natural na langis ng mukha nito. Ang kanyang hinlalaki ay kusang humimas, kung saan dama niya ang lambot nito sa ilalim ng kanyang magaspang na mga daliri.

“Tssupp—tsspp…tsuupp—tsspp…”

Nagpatuloy ang kanilang mariing halikan. Ang tunog ng kanilang paghalik ay nagiging mas malakas, mas mamasa-masa, at mas mapusok. Habang ang kanilang mga hininga ay kapwa bumabagal, tila naghahabol ng hininga sa tubig.

Sa patuloy nilang paghahalikan, hindi na rin maiwasang madama ni Ramil ang detalye ng mga humahalik na labi ng pamangkin. Ang kalambutan ng mga labi nito—parang mga petal ng rosas na bagong pitas, ang ibabaw ay makinis, ang ilalim ay bahagyang makapal at puno ng buhay, sariwang-sariwa, tila nakahalik na rin siya ng dila sa isang dalaga.

Ang dila nito nito ay parang ahas na naglalaro sa kanyang bibig, malambot ngunit tumitigas sa tamang mga lugar, basa ngunit hindi angkop ang lagkit. Ang paraan ng paggalaw nito—ang paulit-ulit na pagpasok at paglabas sa kanyang bibig, dumadampi sa kanyang mga ngipin, ginagalugad ang kanyang ngalangala, at pumupulupot sa kanyang sariling dila—lahat ay nagpapakita ng karanasan na hindi niya inaasahan.

Lasap niya ang laway nito—mainit, matamis, at bahagyang maalat. Sa bawat paghalik, nararamdaman niya ang pagdaloy nito mula sa bibig ng pamangkin papunta sa kanyang sariling bibig, isang pagbabahagi ng likido na sumisimbulo ng lumalalim nilang sandali.

Sa pagitan ng mga halik, naririnig niya ang paghinga ni August—mabigat, mainit, at puno ng pagnanasa. Ang samyo nito ay hindi niya maitangging may angking pang-akit. Ito ay amoy ng binatilyo: sariwa, malinis, ngunit may bahid ng natural na lasa ng isang lalaki.

“Tsuupp…tsupp! Tsupp!”
Buong loob na tinatanggap ni August ang pagresponde ng halik ng matipunong tiyuhin.

Sa bawat dampi ng mga labi nito, napapalibutan siya ng isang mundo ng sensasyon na hindi niya inakalang magagawa niyang maranasan, tila bawat saglit ng paghalik ay parang pagbubukas ng isang bagong pandama.

Ang mga labi nito ay mas malapad kaysa sa kanyang inaasahan, habang madadama ang pagkamaskulado sa mga kilos nito. Ang dila nito ay hindi malikot tulad ng kanyang dila. Ito ay determinado, direkta—alam kung saan pupunta, alam kung ano ang gagawin. Ang bawat pagdampi ay nagpapadala ng mga alon ng init pababa sa kanyang leeg, nagpapangilo sa kanyang balat, nagpapabilis ng tibok ng kanyang puso.

Ang naturang dila ay lumilinga-linga sa kanyang mga ngipin—dinadampian ang bawat isa, tila sinusuri ang bawat bahagi ng kanyang bibig. At pagkatapos ay babalik sa kanyang sariling dila.

Sa bawat paglunok niya ng laway ng tiyuhin, pakiramdam niya ay nilulunok na rin niya isang bahagi ng kasaysayan nito—ang kanyang buong pagkatao.

Dama niya ang hininga nito—mainit at mabigat. Ang amoy ay hindi niya maipaliwanag—hindi pabango, kundi ang natural na amoy ng bibig ng isang barakong lalaki, bagay na sa kanyang ilong ay tila napakabango ng samyo—nakakabighani, isang uri ng amoy nakakapukaw sa paraang hindi niya inaakala. Sa bawat paghinga ng tiyuhin sa kanyang bibig, nararamdaman niya ang init ng hiningang iyon sa kanyang lalamunan, pababa sa kanyang dibdib, hanggang sa kanyang tiyan kung saan nag-iipon ang isang mainit, mabigat na pakiramdam.

Dama rin niya ang isang kamay ng tiyuhin sa kanyang mukha—magaspang ngunit mahinahon. Ramdam niya ang mga kalyo sa palad nito—mga kalyo mula sa pagbubuhat ng semento, mula sa paghawak ng mga kasangkapan, mula sa mga taon ng pagtatrabaho. Ang bawat kalyo ay kumakapit sa kanyang pisngi, nararamdaman ang bawat guhit at linya. At sa kabila ng pagkagasgas, ang paghawak ay dama niyang malambot—hindi mahigpit na nakakasakal, kundi mahigpit na nagpapadama ng pagmamay-ari.

“Tssupp—tsspp…tsuupp—”
Ang tunog ng kanilang halikan ay parang musika sa mga tenga ni August. Tunog ng basang laway na naghahalo, ng mga labi na nagdudurugan, ng mga dila na naglalaban. At sa bawat tunog na iyon, nararamdaman niya ang kanyang sarili na lalong lumulubog sa sensasyon.

Ang kanyang katawan ay mas umiinit, ang kanyang dibdib ay humihinga nang mas malalim, habang ang kanyang mga kamay, mula sa simpleng paghawak sa mga braso ng tiyuhin ay nagsisimula nang mapakapit sa mga baywang nito.

Ilang saglit pa lamang ang kanilang mariing paghahalikan, mabilis naramdaman ni August ang pagbabago sa kanyang katawan. Ang init na natatanggap mula sa hininga ng tiyuhin ay bumababa hanggang sa kanyang mga dibdib, pababa sa kanyang puson, bumubuo ng isang uri ng init na di mapigilang makapagparesponde ng kanyang katawan, kaya naman ang kanyang kargada na bagamat nakakubli sa loob ng kanyang salwal ay di mapigilang magsimulang manikip—nagsisimulang bumangon dulot ng sensasyon.

Sarap na sarap siya sa pagtugon ng mga labi ng tiyuhin sa kanyang paghalik, subalit ang init ay humahantong sa antas na hindi na niya matiis, kaya naman, kahit sarap na sarap sa natatamasang laway at hininga ng matipunong tiyuhin, pinilit niya ang sariling humiwalay.

“Tsspp—”

Isang huling mahinang tunog ng paghiwalay ng kanilang mga labi. Sa halip na bumalik sa mga labi ng tiyuhin—sa mga labing iyon na ngayon ay bahagyang nakabuka, mamasa-masa, at puno ng pagkabitin—ay mabilis niyang idinampi ang kanyang basang bibig sa kanang pisngi nito.

Ang paghimod ay dahan-dahan—ang dulo ng kanyang dila ay dumampi sa ibabaw ng pisngi ni Ramil, kung saan ramdam niya ang tekstura ng balat nito. Ito ay mas makinis kaysa sa kanyang inaasahan, ngunit mayroon ding bahagyang pagkagaspang dulot ng naghahalong dumi, pawis at maging ng edad. Ang lasa ay iba: wala nang lasa ng laway. Ito ay purong lasa na ng balat at pawis—isang bahagyang maalat na lasa na may halong natural na lasa ng langis ng katawan.

Ang kanyang dila ay gumagalaw nang pahalang. Nararamdaman at nalalasap niya ang bawat detalye: ang maliliit na buhok na hindi masyadong halata, ang init na tila lumalabas mula sa loob ng katawan ng tiyuhin.

Bumaba ang kanyang paghimod sa panga nito, kung saan ang balat ay mas makapal, at ramdam niya ang linya ng panga—isang linya na nagpapakita ng katigasan ng tiyuhin. Lasap niya ang mga patak ng pawis—isang maliit, maalat na patak na tumutulo mula sa patilya ng basang buhok ng tiyuhin—maalat ito, mas matapang kesa sa lasa ng laway, at mas primitibo.

Ang pawis na tumutulo mula sa kanan nitong patilya, gumagapang sa malagkit na pisngi, pababa sa matigas na panga ay di mapigilang sundan ng kanyang bibig pababa sa kanan nitong leeg.

Ang balat sa leeg nito ay kakaiba kesa sa pisngi, ngunit may mga litid at mga ugat na bumabakat sa ilalim. Sa bawat pagdampi ng kanyang dila, ramdam niya ang bawat hininga nito.

“Hmm…ughh”
Isang mahina, malalim na tunog na lumabas sa lalamunan ng tiyuhin, isang tunog na di mawari kung nagpapakita ng kasiyahan, ng pagnanasa, o ng ganap na pagsuko.

Ngunit ang naturang ulos, hindi man malinaw ang dahilan ay tila nasimulang magpalakas lamang lalo ng loob ni August upang hindi lamang basta magpatuloy, kundi maging mas agresibo at mas determinado sa kanyang bawat paghimod.

Sinimulan niyang pabababain pa ang paghalik, pinapasadahan ang bawat litid ng ugat sa napapatingalang leeg. Lasap niya ang natural na lasa ng leeg nito—marumi, pawisin, at wala pang paligo, bagay na nagbibigay ng kakaibang linamnam at alat.

Nagtuloy-tuloy ang kanyang paghimod papunta sa kaliwang bahagi ng leeg, malapit sa batok.

“Ugh…hmm” Dinig niyang patuloy ng di mapigil na halinghing ng tiyuhin, hindi batid kung dulot ng kiliti, o ng di mahinuhang sarap.

Dama rin niya ang napapaliyad nitong katawan, tila hindi makapirme at hindi magawang maging komportable, wari’y may posisyong kinakapa ngunit hindi matagpuan.

Gayon man, ang mga halinghing at di mawaring pagliyad ng tiyuhin ay lalo lamang nagtutulak sa kanyang magpatuloy sa ipinagkakaloob ritong sensasyon.

Sa pagdapo ng kanyang mga labi sa bungad ng batok nito, mas nalasahan niya ang mas maalat ritong pawis—hindi ito mabaho, kundi isang samyo ng buhay, ng isang pagod na barako, isang samyo na nakakapagpabighani sa di niya maipaliwanag na paraan, tila isang uri ng droga na mas lumalala habang mas nasisinghot, bagay na sa bawat saglit ay mas nakakapagpagana sa kanyang magpatuloy.

Naghahangad pa ang kanyang bibig na magpatuloy at abutin ang sentro ng pawising batok ng tiyuhin, subalit gawa ng mas matangkad ang tiyuhin, maging gawa ng kanilang pagkakaposisyon ay sadyang hamon sa kanyang maabot ang naturang parte. Kaya naman ang kanyang paghimod ay bumalik na lamang sa gitnang bahagi ng pawisin nitong leeg, at nagsimulang gumapang pababa sa dibdib nito.

Ang kanyang mga labi ay unang dumampi sa gitna ng dibdib na napagigitnaan ng mala-bundok sa umbok na mga dibdib ng matipunong tiyuhin. Sa gitnang bahaging ito, lasap niya ang pagpondo ng pawis—maalat-alat at mas basa, tila sumisibol mula sa loob ng katawan ng tiyuhin.

Hindi siya nakapagtimpi, agad niyang pinapak ang naturang parte—hinimod ang bawat nanuot roon na pawis, at sadyang hindi inalintana ang alat nito at kaunting asim.

“Hmm…ughh” Dinig niyang ungol ng tiyuhin, napalalalim ang boses, at di maikakailang bumibigat.

Sinikap niyang simutin ang nanuot roon na pawis, bago niya sinimulang pagapangin ang kanyang paghimod sa kanang dibdib nito.

Kita niya ng mas malapitan at mas detalyado ng dibdib ng tiyuhin, malapad at malaman—hindi ito tulad sa dibdib ng isang bodybuilder na puno ng mga kalamnang pinalaki sa gym, kundi ang dibdib ng isang manggagawa: nahubog at napatigas mula sa mga taon ng pagbubuhat, may natural na hubog mula sa pagtatrabaho, at puno ng buhay mula sa bawat hininga.

Dahan-dahan, ipinagapang ni August ang kanyang bibig sa bawat pulgada ng malapad na kanang dibdib, bawat nanuot ritong pawis ay hindi nakaliligtas sa kanyang panlasa, wari’y isang kuhol na naglalakbay sa ibabaw ng isang balat.

Sa palibot ng pinaka-utong rito, matatagpuan ang mumunting mga buhok—hindi makapal, hindi rin mahahaba, kundi akma lamang ang kanipisan at haba, at sa bawat pagdaan ng kanyang mga labi rito ay dama niya ang bawat hibla, ang bahagyang pagkakiskis laban sa kanyang mga labi, at ang natural na tekstura ng mga ito kaakibat ng balat.

“Ugh…August—hmm” Lalong pagbigat ng hininga ni Ramil. Hindi niya mapigil ang pagalbas ng halos pabulong na halinghing. Hindi niya matiis ang sensasyon mula sa mala-kuhol na mga labi ng pamangkin—ang kalambutan nito, ang pagkabasa nito, at ang mainhin nitong kilos lalo na ngayong naglalakbay ito sa palibot ng mas sensitibo niyang utong.

Gawa ng sensasyon, ang kanyang kalamnan sa naturang dibdib ay tila mas humihigpit, ang balat nito ay tila lalo pang kumikinis sa lalong pag-igting, habang patuloy itong umaalon sa bawat pagbitaw niya ng bumibigat na hininga.

Dinig ni August ang di mapigil na halinghing ng tiyuhin, bagay na di niya batid kung isang bang uri ng daing, o isang uri ng pag-aasam. Subalit isa lang siguro, tiyak siyang nasasarapan sa natatamasa sa maalat-alat na balat ng tiyuhin. Hindi niya alintana maski ang mga dumi at langib na nasasagap ng kanyang mga labi, ang tanging nananalaytay sa kanya ay ang nalalasap na lasa ng masustansyang balat ng matipuno nitong kanang dibdib.

“Kung dito pa lamang sa palibot ng utong mo, Tito, ay ganyan ka nang humalinghing, paano na lamang sa susunod kong gagawin? Hehe…”
Ngising wika niya sa isipan. Hindi na siya nag-atubili, sinimulan na niyang ganap na sakupin sa kanyang bibig ang kabuuan ng pinaka-utong ng gwapong tiyuhin.

“Ugh---lintek ka Augusst! Ughh” Halos mapatingalang ungol ni Ramil—ungol na tila hiyaw sa kanyang isip, ngunit halos bulong ng hangin lamang na lumabas sa kanyang bibig.

Dama niya ang malambot na mga labi ng gwapong pamangkin—bumalot sa kanyang mismong utong, dahan-dahan itong sinipsip na tila marahang hinihigop sa kanyang bibig.

Sadyang kakaiba ang sensasyon, dama niya ang tigas ng kanyang utong, subalit tila bumabaluktot sa parehong oras, at sa bawat pagsipsip ay dama niya ang lalong pag-igting.

“Ughh…ahh” Patuloy siyang napa-ungol, ang kanyang katawan ay napa-iiktad sa di mawaring sensasyon lalo na nang magsimula nang maramdaman ang pagdampi ng matulis, subalit napakalambot at napakadulas na dulong bahagi ng dila ng pamangkin sa nasisipsip niyang utong.

Hindi niya napigil ang kanyang kanang kamay na mapahawak sa mas mababang ulo ng sumususong pamangkin—napakapit sa malambot at malabong nitong buhok, marahang napasabunot, wari’y kumakapa ng suporta sa umiigting na sensasyon.

Dinig ni August ang di mapigil na mga ulos ng tigasing tiyuhin, na sa pamamagitan ng sensasyon ay dama niyang lumalambot—napagtatantong walang tigasing barako pagdating sa init ng kapusukan.

Ang mga ungol nito, dinig niyang naghahalong pag-aasam at halinghing—mga bagay na di niya inaasahang maipagkakaloob sa pinapantasyang tiyuhin.

Ngunit hindi pa siya nasasapat, hindi pa siya kuntento sa nakikitang reaksyon ng gwapong ama ng mga pinsan, at nais niya itong higit na mabaliw sa sensasyon. Kaya naman, kasabay ng marahan niyang pagsipsip sa sensitibo nitong kanang utong, ang kanyang mga ngipin ay dahan-dahang kumagat—hindi sapat para makasakit, sapat lamang para maiparamdam.

“Ughh! Hayop ka August—ughh!” Lalong napatingalang ulos ni Ramil, dama ang pagsabay ng bigat ng hangin sa kanyang bawat salita. Kasabay nito ay napahigpit ang pagkakasabunot ng kanyang kamay sa malambot na buhok ni August, wari’y doon sinusubukang kontrolin ang bibig nitong kumakagat, at sumususo sa kanyang sensitibong utong sa parehong pagkakataon.

Subalit hindi naging hadlang sa pamangkin ang pagsabunot niya sa buhok nito, dahil kasabay ng pagkagat nito ay naramdaman niyang sinimulan pang gumalaw ng bibig nito, sumipsip ito ng mas mabilis, habang ang dulo ng dila nito ay sumabay pa sa pagkiliti, dahilan upang magdulot ito ng di maipaliwanag na sensasyon na nagkakasabay-sabay sa parehong oras.

“Ughh…ahhh” Patuloy niyang halinghing. Lalong napahigpit ang kanyang hawak sa ulo ng sumususong pamangkin, ngunit imbes na ilayo, lalo lamang niya itong naidiin—isang kilos na hindi niya sadya, subalit tila tanging nagagawang reaksyon ng kanyang katawan.

Sa bawat galaw ng sumususong bibig ni August, dama niya ang pagtugon ng tiyuhin—mula sa di mapigil na mga ungol, sa napapatingalang leeg, sa pagsabunot at paghigpit ng hawak ng malapad nitong kamay sa kanyang buhok, maging ang paglalim ng bawat hininga nito, lahat iyon ay batid niyang dulot ng natatamasa nitong sensasyon.

Kasabay nito, marahan niyang idinampi ang kanyang kaliwang kamay sa pribadong laman ng tiyuhin sa pagitan ng mga hita nito—at sa ilalim ng makapal na tela ng maong nitong salwal, nakapa niya ang di maikukubling hubog nito—malaman, mainit, at ramdam niyang unti-unti na ring tumutugon.

Isang pakiramdam ng kilig at pananabik ang dumapo sa kanya, ang pagkaka-diskubre na ganap ngang rumeresponde ang katawan ng gwapong tiyuhin sa kanyang pagromansa ay isang uri ng galak na lalong nagpapatibay sa kanyang loob na magpautloy—na mas sisirin pa ang mala-diyos na katawan ng pinapantasyang tiyuhin.

“Pasensya ka na, Tita Ema, alam kong sayo lamang dapat si Tito Ramil, pero hindi ko na mapipigilan pa ang sarili ko na hiramin muna ang katawan niya sa sandaling ito”
Tila paumanhin ni August sa kanyang isipan, wari’y kinakausap ang kanyang tiyahin—ang legal na asawa ng lalaking kasalukuyan niyang niroromansa.

Batid niya sa sarili, hindi na niya mapaglalabanan pa ang sandali. Ang nakikitang emosyon ng tiyuhin, ang pagtugon nito sa sensasyong kanyang pinatatamasa, ang bawat reaksyon nito ay nagtutulak sa kanyang gawin ito nang mas matagal, mas malalim at mas mapusok.

Nagpatuloy siya sa masensasyong pagsuso, at habang tumatagal, lasap niyang humihina ang tamis, alat at lasa nito—unti-unting tumatabang, senyales ng unti-unti niyang pagsimot sa sustansya nito. Sa kanyang pagka-abala, hindi na niya namamalayan na tumagal na ito ng ilang minuto.

Dahan-dahan niyang inilabas ang sinusong utong mula sa kanyang bibig, at sa paglabas nito ay kita niyang lalo itong namula, namasa at halos mamutla sa tindi ng pagsipsip niya rito, ngunit sapat pa rin ang hubog at kislap upang makapagpatakam.

Saglit siyang tumingala sa tiyuhing si Ramil. Kita niyang nakatingala ito, nakapikit, at bahagyang nakabukas ang bibig—mababasa ang naglalabang pagkahapo at sarap na natatamasa.

Ang pawis mula sa patilya nito ay tumutulo pababa sa magkabilaan nitong mga pisngi, panga, hanggang sa gumagapang pababa sa naka-unat nitong leeg, humahalo sa malagkit na bakas ng laway na iniwan ng kanyang pagimod rito—isang bagay na tila lalong nag-aanyaya, tila lalong nang-aakit sa kanyang magpatuloy sa paglasap sa pinagpalang katawan ng gwapong tiyuhin.

Pinagmasdan niya ang detalye ng hinihingal na katawan ng tiyuhin. Ang bawat simetriya sa katawan nito ay nakakabighani sa kanyang paningin: ang dibdib ay perpektong balanse, ang mga balikat ay pareho ang lapad, at ang mga utong ay eksaktong magkatapat, ngunit may pagkakaiba: habang ang kanang utong ay may kasaysayan na ng kanyang pagsuso, ang kaliwa ay isang bagong teritoryo—isang lupaing hindi pa nasisiyasat, isang sensasyong hindi pa nararanasan.

Itinuon niya ang tingin sa naturang kaliwang utong. Mas masigla pa ito, mas marumi—nanlalagkit, nanlalangib, mas sariwa—hindi pa nasususo, hindi pa nalilinis, at hindi pa nasisimutan ng sustansya. Ang utong na iyon ay tila nag-aanyaya sa kanyang mga mata, bagay na wala siyang lakas na tanggihan.

Marahan niyang inilapit ang kanyang bibig, marahan itong binukan, at marahang idinampi ang kanyang mga labi. Mas mainit pa ito kaysa sa kanan, mas magaspang, mas matigas pa—hindi pa napupukaw, hindi pa nabibihag, tila naghihintay pa lamang.

Sa unang pagdampi ng kanyang bibig, dama niya ang tila pagtugon ng naturang utong. Bahagya itong tumigas, habang ang balat sa paligid nito ay tila mas humigpit.

Sa pagdampi ng kanyang dila, lasap niya ang nakabibighani nitong lasa. Iba ang lasa nito kumpara sa kanan, dahil kung ang kanan ay nakuhang tumabang mula sa pagkababad sa kanyang laway, itong kaliwa ay mas puro pa ang lasa, napupuno pa ng sustansya—natural, hindi pa nahahaluan ng anuman.

Ang kanyang dila ay dahan-dahang kumilos—isang pahalang na paglapa paikot. Dama niya ang tekstura ng utong, makinis ngunit matigas, at sa bawat pagdampi ng kanyang dila, nararamdaman niya ang pag-igting nito, ang pagtugon nito, ang pagiging buhay nito.

“Hmm…ughh…” Muling paglabas ng munting ungol sa nakatingalang bibig ni Ramil. Ang kanyang kanang kamay ay patuloy na nakapatong sa ulo ng pamangkin, ang mga daliri ay nakabaon sa malabong nitong buhok. Hindi ito paghila, hindi pagtulak—kundi isang uri ng paghawak, tila pag-mamay-ari, tila pagpapanatili sa naturang ulo na magpatuloy sa pagsisilbi.

Sinimulan ni August ang ganap na pagsuso. Ang kanyang mga labi ay bumalot sa kabuuan ng utong, at dahan-dahan itong sinipsip papasok sa kanyang bibig.

“Tsupp…tsspp…”

Mas mahina ang tunog ng pagsipsip ni August, ngunit malalim at puno ng intensyon. Sa bawat pagsipsip, nararamdaman niya ang pag-igting ng katawan ng tiyuhin; ang mga dibdib nito na tila mas lumalapad, ang mga kalamnan nito sa tiyan na humihigpit, habang ang sakmal-sakmal niyang kargada nito mula sa tela ng suot nitong salwal ay dama niya ang di maikubling pagtugon—pumipintig at tumatango sa bawat saglit.

Lalo siyang nahahayok, ang nararamdamang pagtugon ng katawan ng tigasing tiyuhin ay lalo lamang nagpapagana sa kanya hindi lang basta magpatuloy, kundi ganap na paghusayan ang pagseserbisyo.

“Titiyakin kong makakalimutan mo ang sarap ng asawa mo, Tito!”
Ngising wika ni August sa isipan. Puno siya ng determinasyon na makagawa ng tatak sa buhay ng pamilyadong tiyuhin.

Ang kanyang mga ngipin ay dahan-dahang kumagat sa utong—hindi tulad sa kanan na mas maluwag, dito ay mas mahigpit na, ngunit hindi pa rin sapat para masaktan ang sinususong utong, kundi sapat lamang upang maipadama ang sensasyon.

“Ughh---tangina mo talaga August…hmm”
Dinig niyang muling ulos ng napatitingalang tiyuhin. Dinig niya ang halos panlalambot sa boses nito, habang ang katawan nito ay tumugon ng isang pag-igtingna tila nakukuryente, at ang mga kamay nito ay dama niyang lalong sumasabunot sa kanyang buhok—hindi mahigpit, ngunit sapat para ipakita ang intensidad na natatamasa.

Lalong umigting ang pagnanasa ni August. Mula sa mga naririnig na mga ungol, at nararamdamang mga reaksyon ng katawan ng tiyuhin, lahat ay nagpapalakas ng init na sumasakop sa kanyang isipan.

Ang lalaking ito, na sa kanyang mga mata ay simbolo ng katigasan at katatagan, ngayon ay nanginginig sa ilalim ng kanyang mga labi, humihingal sa ilalim ng kanyang pagtrato, sumusuko sa presensya ng kanyang paghimod.

Kasabay ng nararamdamang pagsuko sa sensasyon ng kanyang tiyuhin, dama ni August ang sariling pagkalumpo sa sensasyon. Ang kanyang katawan ay labis na nag-iinit, ang kanyang pawis ay patuloy na namumuo, nagdudulot ng labis na pamamasa sa kanyang noo, subalit hindi sapat upang patayin ang apoy na sumusupil sa sandali.

Patuloy siyang sumipsip. Ang kanyang bibig ay gumagalaw nang mabilis, malalim na hinihigop ang utong, kasabay ng pagkiliti rito ng dulo ng kanyang dila at marahang pagkagat.

“Hmm…ughh---s-sarap ng ginagawa mo August…ughh”
Dinig niyang bulong na halinghing ng tiyuhin—mga salitang puno ng pagnanasa—puno ng pag-amin sa sensasyon, bagay na nagpainit ng kanyang dibdib. Ang pag-amin ng tigasin tiyuhin, na unti-unting nilulumpo ng sensasyon ay nagdulot ng kakaibang kumpyansa sa kanya. Hindi niya inaasahang matutunaw ang matipunong tiyuhin sa husay ng kanyang pagromansa.

Katulad ng pagsuso niya sa kanan, sadyang nadadala siya sa pagka-abala, kaya’t hindi niya namamalayang napatatagal na ang kanyang paglamon sa sinisimot na utong. Nang kanya itong marahang ilabas sa kanyang bibig, nahalintulad na ito sa kanan—halos mamutla, ngunit mamula-mula sa parehong pagkakataon, mamasa-masa ng kanyang laway, malinaw na nasimutan ng sustansya at lasa.

Sa liwanag ng dapit-hapon, ang dalawang utong ng tiyuhin ay kumikislap nang magkatapat, dalawang patunay ng kanilang mapusok na sandali, dalawang tanda ng kanilang lihim na nagpapatuloy.

Gayon man, naubos man na ang sustansya’t lasa ng magkabilaang utong ng matipunong tiyuhin, kahit humihingal na ito sa ginawa niyang pagsipsip, paghigop at pagkagat ay hindi pa rin kuntento si August.

Mayroong gutom sa loob niya—isang gutom na hindi mapapawi ng mga utong lamang, isang pagnanasa na hindi mapupunan ng dibdib lamang. Ang kanyang mga labi, ang kanyang dila, ang kanyang buong pagkatao ay naghahangad ng higit pa.

Itinapat niya ang kanyang paningin sa namamasang sikmura ng tiyuhin, muling inilapit ang bibig, at sunod na idinampi ang mga labi.

Agad niyang nalasap ang maalat ritong pawis, na nahahalo sa natural na langib mula sa langis ng balat ng tiyuhin. Mainit ang balat na ito, at sa bawat paghinga, nararamdaman niya ang pag-angat at pagbaba nito laban sa kanyang mga labi.

Sa kanyang bawat paghimod, dama niya anag paghigop ng kanyang bibig sa bawat sustansyang nalalapatan ng kanyang dila. Ito’y habang ang naturang kalamnan ay nagpapakita ng mas malinaw na detalye ng bawat pulgadang kanyang nahihimod.

Nagpatuloy ang pagapang ng kanyang bibig hanggang sa ganap na matunton ang umpok ng abs sa tiyan ng tiyuhin. Ang abs nito ay hindi mga uri ng abs ng isang modelo—hindi perpekto tulad ng nakikita sa mga magasin, ngunit sapat ang hubog ng mga ito upang hangaan—mga abs ng isang pobreng manggagawa: matigas, may kahulugan, may silbi sa araw-araw na pamumuhay. Sa bawat linya, naniniksik ang natural na langib ng katawan—nahahalo sa natural na langis at pawis mula sa alinsangan ng hapon.

Ang kanyang mga labi ay unang dumampi sa itaas na bahagi ng naturang mga abs—sa lugar na malapit sa dibdib. Dito, ang mga kalamnan ay matigas at malinaw, at tuwing dinadampian ang mga ito ng kanyang dila, nararamdaman niya ang bawat guhit, bawat linya, bawat indibidwal na kalamnan. Ang lasa ng mga ito’y mas maalat-alat, dulot marahil ng pumupondong pawis sa kasingit-singitan ng mga linya rito, bagay na sa kanyang panlasa ay hindi nakakadiri, bagkus ay nakakahumaling pa.

“Sllicck—sluurrpp---”

Inisa-isa niya ang bawat umbok, sinimot ang bawat linya, wala siyang pinalagpas na pawis, langib at natural na sustansya, wari’y sinisingil niya ang tiyuhin sa pamamagitan ng lasa ng balat nito.

Sa ilang sandaling pag-asikaso sa naturang mga abs, nagtuloy-tuloy pa ang paggapang pababa ng kanyang bibig, hanggang sa matunton ang mas mainit na puson.

“Slrrpp…sllkk”
Ingay ng humahagod niyang bibig—ingay na tila nagpapalakas ng katahimikan ng dapit-hapon.

Napakagat-labi na lamang si Ramil. Lalong tila sumusikip ang kanyang mga kalamnan sa mas tumitinding sensasyon habang ang gumagapang na bibig ng pamangkin ay lalong bumababa, at ngayon, ang mismong puson na niya ang pinupunterya nito.

Dama niyang habang abala ito sa paghimod sa kanyang puson ay marahang kumikilos ang mga kamay nito, kumakalas sa sarahan ng maong niyang salwal, kumakapit sa magkabilaang garter—dahan-dahan ang mga itong bumibigat, hinihila pababa ang tela ng kanyang salwal.

Ang unang pulgada ng pagbaba ay agad nagpalantad ng garter ng brief ng tiyuhin—isang simpleng puting tela na bagamat halata na ang kalumaan ay nagbibigay diin sa hubog ng maskuladong nitong balakang.

Sa patuloy na paghila pababa ay nailantad ang buong anyo ng brief nito, ang luma nitong puting tela ay perpektong salungat sa kayumangging balat ng tiyuhin. Sa gitna nito, nabibigyang diin ang angking hubog ng laman na di maitatangging gising na—isang umbok na sumisimbulo ng kasalukuyang pagnanasa ng tiyuhin.

Nang mahila hanggang tuhod ang naturang salwal, sunod nang ikinapit ni August ang kanyang mga kamay sa lumang garter ng brief, at wala nang pag-aatubili, sunod niya itong hinila pababa.

Ang mga unang pulgada ng pagkahila ay naging sapat upang mailantad ang makakapal na tubo ng bulbol ng tiyuhin—namamasa ng pawis, at di maitatangging nanlalagkit sa unang tingin.

Kasabay ng unti-unting paglahad ng malalagong bulbol ay ang paglaya ng halimuyak ng mga ito—amoy kuilob, amoy pawis at literal na amoy ng isang adultong bulbol, isang uri ng halimuyak na parang drogang kanyang nalalanghap na dumederetso sa kanyang utak.

Habang patuloy sa pagkahila ang tela, ang umbok sa gitna ay lalong nabibigyang diin—lalong lumalaki na hindi na lamang basta isang umbok, kundi isang malinaw na hubog. Ang hugis nito ay lalong lumilinaw; ang ulo ay lumalabas ang biluging hugis, habang ang kahabaan nito ay lapat na lapat sa tela, bumubuo ng malinaw na pagkahinuha sa angking sukat nito.

Sa huling paghila, nakita ni August ang kanyang hinahanap—ang kargada ng tiyuhing, na ngayon ay ganap nang nakalabas, matigas, puno ng mga ugat, at handa nang sumabak.

Napapunok siya sa nakita. Bagamat hindi na ito ang unang beses niya itong masilayan, sadyang kinikilabutan siya tuwing nakakaharap ang halimaw na kargada. Ang haba nito ay kahanga-hanga—hindi bababa sa pitong pulgada, gadelata ang taba, at nakakapangilabot ang mga ugat na nakikita sa ilalim ng kayumanggi nitong balat.

Sa dapit-hapon, ganap na lumantad ang kabuuan ng kargada ng matipunong tiyuhin—isang matigas, tuwid na haligi ng laman na tila hinubog rin ng mga taon ng pagtatrabaho at pagkalalaki.

Mayroong tatlong pangunahing ugat na nakikita sa kahabaan nito. Ang una ay tumatakbo sa ibabaw, tuwid mula sa base hanggang sa ilalim ng ulo—malaki, nakaumbok, at puno ng pulso. Ang pangalawa at pangatlo ay nasa magkabilang gilid, mas maliliit ngunit malinaw pa rin, na bumubuo ng isang hanay ng buhay sa ilalim ng balat.

Ngunit ang pinaka kahanga-hanga, ay ang ulo ng kargadang nito, mala-higanteng siniguelas ang kutis at hubog, habang ang kulay ay mas mapusyaw. Sa gitna ng ulo—sa pinakabutas nito ay kumikislap mula sa liwanag ng palubog na araw ang malinaw at malapot na likido—likidong nagpapahiwatig ng matinding pagkapukaw ng matipunong tiyuhin.

Ang likido ay kumikislap sa liwanag ng araw, dahan-dahang dumadaloy pababa, nag-iiwan ng isang makintab na landas sa kahabaan ng tirik na kayumangging kargada.

Sinundan ni August ng tingin ang paggapang ng naturang likido, at kita niyang nagtatapos ito sa mga nakabiting balat na naglalaman ng malulusog na itlog ng tiyuhin.

Ang balat na iyon ay mas madilim kumapara sa mismong kargada, bahagyang mas kulubot, ngunit halatang may bigat, halatang kargado. Ang kaliwa ay bahagyang mas mababa kaysa sa kanan, isang natural na asimetriya ng isang bayag, wari’y mga prutas na hinog at handa nang magbigay ng ani.

Lalong namangha si August sa buong tanawin. Ang kargada ng gwapong tiyuhin, na ngayon ay ganap nang nakalantad sa kanyang harapan, ay isang obra maestra sa kanyang paningin—matigas, halimaw sa laki, puno ng buhay, at handa nang sumabak. Ang kahabaan nito ay tuwid at nakatingala, ang ulo ay kumikislap sa pagnanasa, at ang mga bayag ay nakaigting at mabigat.

Subalit higit sa tanawin, ang amoy nito ay ang halos lumusaw sa kanya. Isang amoy ng lalaki sa pinakamalapad na anyo: amoy ng pawis, amoy ng natural na langis ng balat, amoy ng paunang katas, at ang mas malalim, mas primitibong samyo ng mismong kargada na hindi niya maihambing sa kahit anumang umiiral na amoy.

Gayon man, kahit na ang gwapong kargada ng tiyuhin ay buong nakalantad na, tirik na tirik, at nagmamakaawa nang maisubo ay hindi muna ito pinagtuunan ng pansin ni August.

Mayroon siyang mas malalim na plano.

Hindi niya gustong basta-basta lang subuin ang nagmamakaawang burat ng tiyuhin. Hindi niya ito gustong bigyan lang ng mabilisang kasiyahan. Gusto niyang paiyakin ito sa libog—gusto niyang maramdaman ang bawat panginginig ng katawan nito, marinig ang bawat pag-ungol na lumalabas sa lalamunan nito, makita ang bawat patak ng pawis na tumutulo sa balat nito.

Kaya naman, sa halip na dumiretso sa kargada, ang kanyang mga labi ay bumaba sa ilalim ng nakalambiting bayag ng tiyuhin at idinampi sa kanang singit nito.

Ang kanang singit ng tiyuhin ay isang teritoryong hindi pa niya nasisiyasat. Isang malalim, madilim, at sensitibong lugar na puno ng mga lihim na kanyang nais matuklasan.

“Ughh…hmm
” Dinig niyang mahinang ungol ng tiyuhin sa punto ng pagdampi ng kanyang basang labi sa kanang singit nito—senyales ng sensasyong mabilis na dumapo sa katawan nito.

Lasap niya ang balat rito ay kakaiba—bahagyang kulubot, kung saan naiipon ang maasim na pawis at natural na langib, subalit ang higit na nakapapanabik ay ang higit nitong mas pagkasensitibo—mas mainit kaysa sa ibang bahagi ng katawan.

Sa pagdampi ng kanyang mga labi, naramdaman niya ang agarang pagtugon mula sa katawan ng tiyuhin: ang mga kalamnan sa hita nito ay humigpit, ang katawan nito ay bahagyang nanginig kaakibat ng di mapigilang ungol mula sa mga labi nito.

Hindi niya batid kung sa daming beses nang nagromansahan ng tiyuhin at ni Kristof kung hindi nahimod ang singit na ito, subalit dama niya ang pagka-sensitibo nito—isang bahaging tila pa nalalapa, tila hindi napagtutunan ng pansin.

Kaya naman imbes na magtigil, lalo lamang siyang ginanahang magpatuloy, hindi lamang simpleng paghalik, kundi hinalughog niya ito ng husto gamit ang kanyang basang dila.

Sa katunayan, siya man ay ito ang kauna-unahang beses na makalasap ng isang sinigt, ni hindi niya ito ginagawa sa kanyang nobya, subalit ngayon, sa mismong barakong tiyuhin na di hamak na mas pawisin, di hamak na mas nanlalangib ang singit ay mas nahihikayat niya itong tamasahin.

Kakaiba ang lasa ng singit para kay August—mas maalat, mas maasim, mas matapang, ngunit mas personal. Ito ay lasa ng pawis na naipon sa maghapon, mula sa init ng araw, mula sa pag-aayos ng motorsiklo na nahahaluan ng natural na lasa ng maalat-alat nitong balat.

Ang kanyang dila ay dahan-dahang nanghimasok sa naturang singit—isang pahalang na padila mula sa dakong malapit sa bayag hanggang sa dakong malapit sa puwet, kung saan dama niya ang kalambutan ng bahagyang kulubot na balat, at sa bawat pagdampi ng kumakapa niyang dila ay nasasalat niya ang bawat guhit, bawat linya, at bawat detalye.

“Ahhh… lintek…August—ughh!” Di mapigil na paglakas ng ungol ni Ramil. Lalo siyang napatitingala, lalong napaliliyad ang leeg, habang ang kanyang kanang kamay ay lalong napahihigpit ang pagkakabaon sa malabong na buhok ng pamangkin, at ang kaliwang palad ay di na mawari kung saan kakapa ng suporta sa ga-bewang na pader na kanyang kinasasandalan.

Dama niyang walang preno sa paghimond si August sa kaniyang kanang singit, at kahit na napahihigpit minsan ang kanyang kanang hita ay makulit na nagsusumiksik ang basang dila ng pamangkin, bagay na gawa ng sensasyon ay nakakapagpabuka lamang muli ng kanyang hita’t malaya ritong nagbibigay daan upang makapagpatuloy.

Dama niya ang dila ni August pumasok sa mas malalim na bahagi ng kanyang singit—isang malalim na guhit kung saan pumupondo ang init at pawis. At dito, ramdam niyang hinimod iyon ni August nang buong lakas—ang dulo ng kanyang dila ay kumakapa, bagay na dama niya sa bawat sentimetro ng kanyang balat

“Haahh… Ughh…” Patuloy niyang ungol, halos magputol-putol na ang kanyang paghinga, ang kanyang dibdib ay mas bumabagat sa pag-alon, wari’y may nakadagang napakabigat na bakal, habang ang kanyang kargada ay nanginginig sa hangin—tirik na tirik, punong-puno, at halos sasabog sa labis na pagnanasa.

Dinig ni August ang mga pasaldak na paghinga ng tiyuhin, bagay na batid niyang dulot ng naipadadama ritong senasyon. Kita rin niya ang tirik na tirik nitong kargada na patuloy na nagsusuka ng paunang katas—malinaw at malagkit na likidong dumagdaloy sa kahabaan ng tirik nitong kahabaan pababa sa mga bayag, hanggang sa dumampi sa nagsusumiksik niyang pisngi sa ilalim.

Subalit kahit dama ang panginginig ng di hamak na libog nang tiyuhin, hindi pa siya nakukutento. Ang kanyang mga labi ay bumalot sa isang bahagi ng singit, at dahan-dahan niya itong sinipsip papasok sa kanyang bibig. Ang balat dito ay malambot at nababaluktot, bagay na sa bawat pagsipsip, nararamdaman niya ang pag-igting ng mga kalamnan sa ilalim.

“August…ughhh”
Dinig niyang ungol ng tiyuhin—lusaw, ganap nang sumusuko, wari ba’y ang mga ungol na iyon ay isang lengwaheng siya lamang ang nakaka-intindi—nakikiusap sa kanya na tapusin ang pagdurusa nito at atupagin na ang nagmamakaawa nitong kargada.

Isang halo ng kilig at kumpyansa ang dumapo sa kanya sa naririnig na ulos ng tiyuhin. Hindi niya sukat akalain, na ang matipuno at tigasing tiyuhin na laman lamang ng kanyang pantasya gabi-gabi ay lalambot sa pamamagitan ng kanyang bibig.

Gayon man, dinig man ang pagkagaragal ng libog nitong boses, labis man nang nakikiusap ang nangungusap nitong kargada, sadyang ayaw pa niyang tapusin ang pagdurusa nito, nais niyang alipinin ito sa libog, kahit sa oras lamang na ito.

Matapos ang matagal at mapusok na paghimod sa kanang singit ng tiyuhin—kung saan naramdaman niya ang bawat panginginig ng katawan nito, narinig ang bawat pag-ungol na puno ng libog, at nakita ang bawat patak ng pawis na tumutulo sa balat—ang mga labi ni August ay dahan-dahang lumipat.

Mayroon siyang isa pang lugar na gustong tuklasin—isang lugar na mas sensitibo, mas madilim, mas personal.

Mula sa kanang singit, gumapang ang kanyang bibig patungo sa gitna. Ang kanyang mga labi ay dumausdos pababa sa loob ng hita ni Ramil, ang kanyang ulo ay lalong nagsumiksik, dumadaan sa lugar kung saan nagkikita ang dalawang hita, at doon, narating niya ang mas sensitibong parte—ang perineo ng tiyuhin—ang bahagi sa pagitan ng mga bayag at tumbong nto—isang teritoryong bihirang nabibigyang pansin, ngunit puno ng mga nakatagong lihim. Ito ay isang makitid na nakatuuklap na balat na nag-uugnay sa harap at likod, isang bahaging nakaigting, sensitibo, at puno ng sustansya.

“Ahh…ughh!”
Dinig niyang ipit na ungol ng tiyuhin sa unang pagdampi ng kanyang dila sa perineo nito—isang ulos na tipikal lamang sa mga babae, subalit di inaasahang mai-usal ng maskuladong tiyuhin. Ang ulos ay puno ng pagkasupresa at di maitanging sarap.

Hindi na halos makapa ni Ramil ang ulo ng pamangkin, sapagkat sadyang nagsusumiksik sa ito sa pagitan ng kanyang mga hita, kaya naman wala siyang mapagpilian kundi ikapit na lamang ang mga kamay sa gabewang na pader ng lumang kulungan ng baboy na kanyang kinasasadalan.

Sa kabila ng narinig na ipit na ungol ng maskuladong tiyuhin, nagpatuloy lamang si August sa kanyang paghimod sa naturang parte. Ang tekstura ng balat dito ay kakaiba—bagamat naka-usli at nakatuklap, dama niya ang kakinisan nito, at bilang isang ring lakaki na mayroon ring kahalintulad na balat, batid niyang ito ang pinaka-sensitibo sa buong rehiyong ito, mas sensitibo kaysa sa singit. Kaya naman sa bawat pagdampi rito ng kanyang dila ay dama niya ang agarang pagtugon mula sa tiyuhin: ang mga di mapigil na pagkislot ng katawan nito, mga napabubukang mga hita, ang mga bayag na humihigpit, at ang buong katawan nitong tila kinukuryente sa panginginig.

Ang lasa dito ay mas malinamnam—hindi gaanong maalat kaysa sa singit, ngunit mayroon natural na lasa ng balat na tanging dito lamang matatagpuan.

Ang kanyang dila ay dahan-dahang humahagod sa kahabaan ng nakausling balat—mula sa dakong malapit sa mga bayag hanggang sa dakong malapit sa tumbong. Ang bawat sentimetro ay nagbibigay ng di mahinuhang sarap at linamnam.

“Ughh---tangina mo ka August, p-pano mo natunton yan---ahhh!”
Dinig niyang ungol ng tiyuhin. Kahit hindi niya ito natatanaw dulot ng pagkakakubli ng kanyang ulo sa malalaman nitong mga hita, subalit tila nahihinuha na niyang napapatingala ito at napapapikit sa pag-ungol.

Dinig niya ang mga ipit na ungol nito, wari’y namimilipit sa sensasyon, subalit patuloy lamang siya sa pagdila sa maselan nitong perineo. Hinimod niya ito nang masinsin—hindi basta pagdampi, kundi isang mahalay na pagdila, bagay na nagpapadala ng mga alon ng sensasyon sa buong katawan nito.

Subalit maliban sa masensasyong pagdila, sinasabayan niya rin ito ng masining na pagsipsip. Ang kanyang mga labi ay bumalot sa naka-usling balat, at dahan-dahang niya itong sinipsip papasok sa kanyang bibig. Sa bawat pagsipsip, nararamdaman niya ang pag-igting ng mga kalamnan sa ilalim.

Sa bawat saglit, dama ni Ramil ang lalong pag-igting ng kanyang mga kalamnan, nanginignig, habang ang kanyang mga bayag ay di na mapigilang ang pag-urong, malinaw niyang responde sa walang kapantay na sensasyong pinatatamsa ng binatilyong pamangkin.

“August…uggh---ideretso mo naahh…ahh” Ungol na pakiusap ni Ramil, tila nasasabik nang matunton ng kumakapang dila ng pamangkin ang bungad ng kanyang tumbong, lalo pa’t dama niya ang pagkapa ng dila nito na sa dulo ng kanyang perineo, patungo sa bungad ng kanyang lagusan.

Subalit tila sadyang pinaandar ng pamangkin ang pagkapilyo nito, imbes na kasi magtuloy-tuloy na sa paghimod sa kanyang tumbong, dama niyang muling umatras ang dila nito—lumiko pabalik, sa halip ay tinungo ang kanyang kaliwang singit.

Pinadausdos ni August ang kanyang dila. Ang kanyang mga labi ay dumadaan sa balat na ngayon ay basa ng pawis at kanyang laway, nag-iiwan ng mamasa-masang landas mula sa gitna papunta sa kaliwa.

Ang kaliwang singit ng tiyuhin ay isang teritoryong halos kapareho ng kanan, ngunit may sariling karakter. Ngayong alam na niya kung ano ang epekto ng kanyang mga paghimod—alam na niya kung saan ang mga sensitibong lugar, alam na niya kung paano paiyakin ang tiyuhin, alam na niya kung paano palabasin ang mga ungol na puno ng libog.

Kaya naman, ang kanyang dila ay hindi na dahan-dahan. Sa halip, ito ay naging agresibo—isang mabilis, matinding paghimod sa kahabaan ng kaliwang singit ang kanyang ginawa, mula sa dakong malapit sa bayag hanggang sa dakong malapit sa puwet.

“Ahhh! August---ughh!” Muling ulos ni Ramil. Lalong nanginginig ang kanyang mga hita sa mas lumalakas na sensasyong dulot ng humahagod na dila ng pamangkin.

Si August naman ay tuloy-tuloy lamang, walang pag-aatubili sa marahas niyang pagdila sa sensitibong kaliwang singit ng gwapong tiyuhin.

Lasap niya ang pagkakaiba ng singit na kasalukuyang nilalapa—mas maalat, mas matapang, at may bahid ng ibang uri ng pawis.

Mula sa marahas na pagdila, ang kanyang mga labi ay nagsimula na rin bumalot sa isang bahagi ng naturang singit, at dahan-dahang niya itong sinipsip, tila hinihigop sa kanyang bibig, at sa bawat pagsipsip, dama niya ang napa-iiktad na reaksyon ng matipunong katawan ng tiyuhin.

“Haahh… Ughh…” Dinig niyang ungol ng tiyuhin, mga ungol na tila lalong bumibigat sa bawat saglit.

Ngunit hindi siya humihinto. Ang kanyang dila ay nagsimula pang pumasok sa mas malalim na bahagi ng niroromansang singit—isang malalim na guhit na puno ng init at pawis. Hinimod niya ito nang buong lakas—ang dulo ng kanyang dila ay pumipihit sa loob ng guhit, nararamdaman ang bawat sentimetro ng balat, at talagang sinisimot ang bawat pawis na nanuot.

Habang ginagawa niya ito, kita niya ang patuloy na responde ng katawan ng tiyuhin—ang mga bayag nito ay lalong umiigting, ang kargada ay nanginginig sa hangin, habang ang mga hita ay lalong napabubuka.

Subalit ang mas kapansin-pansin ay ang pagluha ng paunang katas ng kargada ng tiyuhin. Ang tirik na tirik nitong burat, ngayon ay tuluy-tuloy nang naglalabas ng paunang katas—hindi na iisang patak lamang, kundi isang tuluy-tuloy na daloy. Ang malinaw, malapot na likido ay dahan-dahang dumadaloy pababa sa kahabaan, nag-iiwan ng isang makintab na landas mula sa ulo hanggang sa mga bayag, at sa huli ay dumadampi sa kanyang mga pisngi na nakapwesto sa pagitan ng mga nakabuka nitong hita.

Gayon man, hindi pa dito nasasapat si August. Ang kanyang gutom para sa tiyuhin ay hindi pa napupuno. Myroon pa siyang isang lugar na gustong tuklasin—isang lugar na mas madilim, mas maselan, mas personal kaysa sa lahat ng nauna.

Ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang humawak sa kaliwang hita nig tiyuhin. Ang kanyang mga daliri ay kumapit sa ilalim ng hita, nararamdaman ang matipunong kalamnan sa ilalim—ang kalamnan ng isang manggagawa, ng isang lalaking batak sa trabaho, ng isang tiyuhin na ngayon ay nasa kanyang mga kamay.

At sa isang malambot ngunit determinado na galaw, binuhat niya ang kaliwang hita ng tiyuhin at itinaas ito.

Di maiwasang matigilan ni Ramil sa naramdamang ginawa ng pamangakin—ang pagbuhat nito sa kanyang kaliwang hita, bagay na dama niyang nagpadampi ng hangin sa kanyang bukana, senyales ng pagkalantad nito.

Ang kanyang hita, tipikal na mabigat mula sa mga taon ng pagtatrabaho, mabigat mula sa pagod, mabigat mula sa kasalukuyang pagkahapo. Ngunit di niya mawari, tila nawawala ang bigat ng mga ito sa mga kamay ng pamangkin—tila isang bagay na napakadaling buhatin, nakapadaling kontrolin.

Nagpatuloy sa pagbuhat si August sa malaman na kaliwang hita ng tiyuhin, hanggang sa maipatong niya ang talampakan nito sa itaas ng gabewang na pader na sinasandalan nito. At doon, lumantad sa kanya ang pinakatatagong tumbong ng tiyuhin.

Ang tumbong ng tiyuhin ay isang lugar na madilim, maselan, at puno ng mga lihim. Ito ay isang maliit, kulubot na bukasan na ngayon ay nakalantad sa kanyang harapan. Ang balat sa paligid nito ay mas madilim, at mayroong manipis na buhok na pumapalibot.

“August… huwag…” Wika ni Ramil, ang kanyang boses ay puno ng takot, ngunit may pagnanasa sa rin sa parehong oras. “Hindi niya batid kung ang kanyang sinabi’y isang uri ng pagsuway, o isang pakiusap sa pamangkin na huwag tumigil sa napipinto nitong plano.

Ngunit si August ay hindi nakikinig. Sa halip, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa tumbong—sa maliit, kulubot na bukana na ngayon ay nakalantad sa kanya, sa lugar na iyon na tila nag-aanyayang tuklasin.

Ang kanyang dila ay dahan-dahang lumapit.

Ang dulo ng kanyang dila ay dumampi sa palibot ng tumbong—sa balat na nakapalibot dito. Ang balat ay dama niyang mas makinis kaysa sa kanyang inaasahan, at muli, ramdam niya ang agarang reaksyon ng tiyuhin.

“Ahhh!” Muling ungol ni Ramil, halos mapatingkayad siya sa tindi ng dumaloy na kuryente sa pagdapo ng basang dila ng pamangkin sa kanyang bukana.

Hindi naman nakaligtas kay August ang halos pag-iktad na iyon ng nakabukang tiyuhin, bagay na nakapagpangisi lamang sa kanya, hindi niya inaasahang ganito pala talaga ka-sensitibo ang tumbong ng tiyuhin, kaya’t ganun na lamang rin ang reaksyon nito marahil nang nasaksihan niya itong nilalamon sa tumbong ni Kristof.

Gayon man, sadyang desidido siyang malasahan kung ano ang lasa ng isang tumbong, at kung bakit kapwa kita niyang nababaliw ang mga tiyuhin tuwing nilalamon ang tumbong ng isa’t-isa.

Sa unang pagdampi ng kanyang dila, lasap niya ang kakaibang lasa nito—mas malinamnam kaysa sa singit, mas matamis kesa sa leeg, ngunit mayroon ding natural na lasa na tanging sa lugar na ito lamang matatagpuan.

Napapikit siya, patuloy sa kusang pagkilos ang kumakapa niyang dila.

Ang dulo ng kanyang dila ay dumampi sa gilid ng tumbong—sa lugar kung saan nagtatapos ang balat at nagsisimula ang bukana. At doon, naramdaman niya ang pag-igting ng mga kalamnan sa palibot—ang pagkibot ng pinakatumbong.

“Lintek… August…ughhh” Ulos ni Ramil, muling napapatingala sa dumidilim na kalangita. Aang kanyang mga kalamnan ay patuloy na nangangatog sa naghahalong pananabik at sarap.

Nagpatuloy si August sa pagdila. Ang dulo ng kanyang dila ay dahan-dahang dumampi sa mismong bukana—sa maliit, kulubot na bukasan.

Subalit kahit nakapa na’t nalasahan ang tumbong, wari ba’y hindi pa nasasapat ang kanyang dila, bagkus ito ay tila naghahanap pa ng ibang lasa.

Ang kanyang dila ay dahan-dahang pumasok sa mismong bukasan ng tumbong—hindi papasok nang malalim, hindi rin mapwersa, ngunit sapat upang maramdaman ang init at ang pagkakulubot sa loob.

“Ahhh! August! Ughh!” Patuloy na ungol ni Ramil. Patuloy na napahihigpit ang kanyang kapit sa gabewang na taas na pader ng kinasasandalang kulungan.

Dama niya ang dila ng pamangkin na gumagalaw sa loob ng tumbong—dahan-dahang pumipihit, hinihimod ang mga gilid, kinakapa ang bawat kulubot, bawat linya, bawat detalye. At sa bawat galaw ay hindi niya mapigilang mapakislot sa napakalakas na sensasyon—ang mga kalamnan sa palibot ng kanyang tumbong ay dama niyang humihigpit, ang katawan ay lalong nanginginig, habang ang kanyang kargada ay dama niyang higit na tumitindig.

Ang kanyang mga bayag ay patuloy sa pag-igting, at ang paunang katas ay mala-sirang gripo na patuloy na pumapatak mula sa ulo ng kanyang kargada hanggang sa nakalambitin niyang bayag.

Sarap na sarap naman si August sa kanyang nalalasap. Subalit higit na natutuwa sa mga nakikitang reaksyon ng kumikislot na katawan ng tiyuhin. Ang pagiging sensitibo ng tumbong nito—ang paraan ng pagtugon nito sa bawat pagdampi ng kanyang dila, ang paraan ng pag-igting ng mga kalamnan sa palibot, ang mga pag-ungol sa kanyang bawat paghalukay, lahat ay lalong nagpapalakas lamang ng kanyang pagnanasa.

“August! Lalabasan na ako! Ughh!” Dinig niyang ungol na babala ng tiyuhin, isang seryosong babala na batid niyang hindi nito bibitawan kung hindi pa napipintong mangyari.

Sa garagal pa lamang na boses ng tiyuhin, hindi na ito maitatangging libog na libog na, at ang pagtugon ng mismong kargada nito—ang pagbulwak ng katas nito na bagamat kanyang inaasam ay ayaw niya munang maabot nito sa kasalukuyan. Batid niyang may oras pa, at marami pang maaaring mangyari sa nalalabing pagkakataon. Hindi pa napupuno ang lahat ng kanyang pagnanasa—ang kanyang mga pantasya, may isang posisyon pa siyang nais, may isang uri pa ng pagsakop ang nais niyang isagawa sa kanya ng matipunong tiyuhin.

Kaya naman bago pa tuluyang hindi makapagkontrol ang lunod sa libog na tiyuhin, sarap na sarap man sa pagkawkaw ng kanyang dila sa sumisikip nitong bukana ay napilitan niya itong hintuan.

Hinila ni August ang pagkakabaon ng kanyang dila sa naninikip na tumbong. Ang kanyang bibig ay biglang lumayo, inangat ang kanyang ulo, at nilubayan ang nakabukang mga hita ng tiyuhin, dahilan upang maramdaman ni Ramil ang mabilisang pag-atras ng napipintong paglabas.

“Ahh—tanginah August! Lalabasan na ako, ba’t ka huminto?” Dismayadong wika ni Ramil, ang kanyang boses ay puno ng pagmamakaawa at pagkalito. Halos manigas ang kanyang puson sa pagpigil sa napipinto niyang pagbulwak.

Ang kanyang katawan, na kanina pa nakaigting sa paghahanda para sa pagpapalabas, ay biglang naguluhan. Ang kanyang kargada, na kanina pa ay nanginginig sa bawat pulso, ay biglang humina ang pag-igting—hindi ganap na lumambot, ngunit nawala ang kasiguruhan ng paparating na pagbulwak.

“Gusto mo na bang labasan, Tito? Gusto mo na bang magpabulwak?” Ngising tanong ni August, bagay na ikinalito lalo ni Ramil.

Gayon man, hindi na niya maiitanggi, lubha nang nagnanasa ang kanyang katawan na sumabog—lubha nang nangangatog ang kanyang kargada na magpabulwak, at hindi na niya kakayaning mabitin pa sa ganitong tagpo.

Kaya naman, nahihiya man sa pamangkin, wala siyang mapagpilian upang umamin—amining lubha na siyang nagnanasang matugunan ang tawag ng init sa kanyang katawan.

“O-oo, August, n-nais ko nang magpalabas, pakiusap, wag mo na akong bitinin pa, sinimulan mo na to” Wika ni Ramil, puno ng pananabik ang kanyang tinig.

Muling napangisi si August. Sadyang kakaiba ang kilig at init na hatid sa kanya ang mapa-amin ang maskuladong tiyuhin na nangangatog na sa libog at nakikiusap na sa kanyang tugunan ang init ng katawan nito, bagay na hindi rin niya matatanggihan. Subalit may iba siyang plano, at iyon ay ang hindi ang bibig niya ang magpapabulwak sa kargada nito, kundi ang mas pribadong parte ng kanyang katawan.

“Kung gayon Tito, pagbibigyan kita” Ngising sambit ni August, ang kanyang mga mata ay kumikislap ng isang matinding determinasyon na hindi pa nakikita ni Ramil dati. “Pero hindi ang bibig ko ang susubo, kundi ang puwet ko—dito sa puwet ko ipapasok ang kargada mo, dito sa tumbong ko nais kong sumuka ang tamod mo.”

Lubhang nabibiglsa si Ramil sa pananalita ng pamangkin. Hindi ito ganito dati, hindi ito ganito ka-prangka at ka-direkta, lalo na sa maseselang usapin. Subalit ngayon, tila ibang pamangkin ang kanyang kaharap—puno ng tapang, puno ng awtoridad, at puno ng determinasyon sa mga pagnanasa.

Ngayon lamang niya napagtanto kung bakit bigla na lamang itong huminto, malinaw na ayaw siya nitong pabulwakan pa, iyon pala ay nais siya nitong pabulwakan sa kailaliman ng binatilyo nitong lagusan.

“A-august, sigurado ka ba talaga sa hiling mo?” Kunot-noong tanong ni Ramil, may pagkaduda sa kanyang tinig. Batid niyang tuwid na binatilyong ang mapangkin, at alam niya sa sariling birhen pa ang butas nito.

Hindi lingid sa kanyang sarili na hindi pangkaraniwan ang laki ng kanyang kargada, napatunayan na niya iyon sa bawat butas na napapasok niya—lahat ay napapa-unat ng husto, lahat ay napahihiyaw sa sakit, lahat ay nawawasak, kaya’t di niya lubos maisip kung kakayanin ba ng birheng pamangkin ang kanyang kargada, lalo na ngayon sa libog nitong anyo.

“Malaki to, August, kita mo naman, at hindi biro ang sakit” Dagdag niyang babala, wari’y binibigyan ng huling pagkakataon ang pamangkin na umurong sa hiling.

“Alam ko, Tito,” Sagot ni August, ngumiti ng bahagya. “At alam kong masakit. Pero gusto ko ‘yon. Gusto kong maramdaman ang sakit. Gusto kong maramdaman ang hirap. At gusto kong maramdaman na ikaw ang nagbibigay sa akin ng sakit at hirap na ‘yon.”

Halos hindi makapaniwala si Ramil sa mga sinambit ng pamangkin. Hindi niya lubos maisip na ganito pala kalalim ang pagnanasa nito, kung saan hindi na lamang simpleng pagromansa ang hiling , hindi na lamang sa pagkitim sa kanyang katawan ito nananabik, bagkus ay handa itong masaktan upang maranasan lamang nito kung paano siya umasawa.

Napagtanto niyang hindi na lamang ito simpleng pagnanasa, bagkus ay isang pagnanasa nang isuko ang sarili—pagnanasang ibigay ang katawan nito sa kanya, pagnanasang tanggapin ang kanyang pagkalalaki sa pinakamalalim na paraan, pagnanasang maging saksi sa kanyang kapangyarihan bilang isang tigasing barako.

Wala dagdag na salita, sinimulan ni August ang dahan-dahang paghubad ng kanyang salwal. Hinila ito pababa, inilantad ang kanyang mga hita at ang kanyang brief. Sunod na rin niyang itinulak pababa ang suot na brief, inilantad ang kanyang sariling kargada—matigas, puno ng pagnanasa, at handa nang sumabog.

Ngunit hindi iyon ang pinakamahalaga.

Ang pinakamahalaga ay ang lugar sa pagitan ng kanyang mga hita—ang lugar na ngayon ay ilalantad niya para sa tiyuhin.

At dahan-dahan siyang tumalikod, ikinapit ang mga kamay sa gabewnag na pader ng kulungang baboy, sunod na kusang tumuwad. Ibinuka niya ang kanyang mga hita—sapat upang lumantad ang nakabitin niyang mga bayag mula sa likod, ang kahabaan ng sariling perineo, hanggang sa pinakabungad ng binatilyong tumbong.

Namilog ang mga mata ni Ramil sa tumambad na tumbong ng pamangkin. Ang lugar na iyon—ang lugar na dapat ay lihim, dapat ay pribado, dapat ay hindi ipinapakita sa kahit kanino. Ngunit ngayon, ipinapakita ito ng pamangkin sa kanya—ipinapakita ito nang buong pagtitiwala, buong pagnanasa, buong pagsuko.

Kita niya ang isang mas mapusyaw na kulay rosas nitong bukana— isang kulay na nagpapakita ng pagiging sensitibo at pagiging pribado. Ang balat sa paligid nito ay makinis, walang buhok, at tila napakalambot. Sa gitna ay isang maliit, madilim na siwang na di maitatangging napakasikip.

Sa liwanag ng dapit-hapon, nakikita ang natural na pagkakalubog ng naturang parte—isang lugar na puno ng mga lihim, subalit ngayon ay buong ini-aalay sa kanya.

Ang mga mata niya ay hindi makaiwas sa detalye ng nakalantad na tumbong ng pamangkin: ang paraan ng pag-ikot ng mga kalamnan sa paligid, ang natural na kulay na nag-iiba mula sa nakapaligid na balat, ang maliliit na linya na bumubuo sa palibot nito. Ang buong bukana ay tila humihinga, tila naghihintay.

Ang detalye ng tumbong, ay tila naglalaman ng isang uri ng mahika na mabilis nakapagpahalina sa paningin ni Ramil. Tila may isang hindi nakikitang pwersa ang nagsimulang kumontrol sa kanyang katawan, nagpababa unti-utni ng kanyang ulo hangang sa maitapat ito sa nakabukang mga pisngi.

Dahan-dahan, lumapit ang kanyang mukha sa mismong tumbong, at sa bawat pulgadang inilalapit ng kanyang mukha, nararamdaman niya ang init na nagmumula rito—ang init ng katawan ng pamangkin na patuloy na naglalabas ng alimuom sa hangin.

Kasabay ng pagdama niya sa init ay amoy na amoy niya ang kakaiba nitong samyo, tipikal na halimuyak ng isang lalaking tumbong, subalit mas presko kahit pawisan, mas sariwa kahit kulob—isang uri ng samyo na sa isang binatilyong tumbong lamang malalanghap.

Dahan-dahan, parang isang manlalapa sa isang banal na sakramento, lumapit ang dila ni Ramil sa tumbong ni August. Sinimulan niya ang ganap ritong paghalik, kung saan sa unang dampi, naramdaman niya ang alat ng pawis, ang lambot ng balat, at ang pag-urong ng mga kalamnan.

“Sliikk---sllcckk…”
Gumawa ang kanyang dila ng maliliit na bilog sa palibot ng tumbong, dahan-dahang lumalapit sa sentro, sinimulan niya itong higupin at sipsipin.

“Sllurrpp…slicckk”
Bawat ikot ay malumanay, nagpapalambot sa mga kalamnan, tila inihahanda ang butas sa ganap niyang pagpasok rito sa ilang sandali.

Sa kanyang isipan, birhen pa ang pamangkin, naisip na ito marahil ang unang beses nitong mababayp, kaya’t kailangan niya muna itong bigyan ng paunang pagsasanay, ipadama ang init at pagkilos ng kanyang bibig bago niya ito bububgbugin ng kanyang kargada mamaya. Lingid lamang sa kanya na hindi na birhen ang pamangkin, dahil may iba nang nakalabas-masok sa tumbong na ito, walang iba kundi ang kambal niya mismong binatilyong mga anak.

“Hmmm…ughh”
Dinig niyang mahinang ungol ng pamangkin, bagay na batid niyang dulot ng pagsisimula niyang pagsipsip sa makipot nitong tumbong. Ngunit hindi lamang ang mga ungol nito ang kanyang naririnig, kundi ramdam rin niya ang mga di mapigil nitong pag-urong, ang tila pagkurap ng tumbong nito, ang pagtugon ng katawan sa kanyang pagdila.

Gayon man, hindi niya iyon inalintana, bagkus ay sinimulan pa niyang mas gawing mapangahas ang kanyang pagdila. Ibinilog niya ang kanyang dila, sunod na sinimulang ipasok sa kumikibot na tumbong, hindi baon na baon, sapat lamang para maramdaman ang init sa loob at ang pagiging mahigpit.

Nang maipasok na ang dila sa sapat na lalim, sinimulan na niya itong ipagalaw, wari’y isang bulate na naipit sa mismong bukana, bagay na kita niyang halos makapagpaliyad sa pamangkin sa tindi ng sensasyon.

Subalit hindi pa siya nakuntento, bagkus, kasabay ng paggalaw ng kanyang dila ay pinagalaw na rin niya ang kanyang mga labi, kung saan ang kanyang bibig ay sumakop sa buong lugar—ang tumbong at ang palibot nito—sinimulan niyang sipsipin papasok sa kanyang bibig.

Ang kanyang mga labi ay nakadikit sa balat ng pamangkin, ang kanyang ilong ay nakadikit sa pigi, sinasamyo ang angkin nitong halimuyak, habang ang kanyang hininga ay mainit na sumasagot rito.

Gumagalaw ang kanyang ulo nang dahan-dahan, pasulong at paurong, ang kanyang dila ay pumapasok at lumalabas sa tumbong. Parang isang mabagal na pagtatalik sa bibig—ang ritmo ay malumanay, mapang-akit, puno ng pag-aalay. Bawat paggalaw ay tila isang uri ng pag-aangkin.

Sa sandaling ito, tila nawala sa isipan ni Ramil na siya ay pamilyado, na siya ay may asawa na’t mga anak, na dapat ay nasasapat na, ngunit ang kasalukuyang tukso ay sadyang napakahirap nang paglabanan pa—napakahirap nang atrasan pa.

Habang nagpapatuloy ang paglamon, naramdaman ni Ramil ang isang bagay na hindi niya inaasahan—ang kagustuhang gawin ito, kagustuhang maging ganito, kagustuhang maging bahagi ng katawan ng pamangkin sa ganitong paraan. Ang paglamon sa tumbong nito ay hindi paglamon sa karumihan, kundi paglamon sa kanilang kasalanan, paglamon sa kanilang lihim na sandali, paglamon sa katotohanang sila’y nagkasala nang magkasama.

At sa gitna ng lahat ng ito, narinig niya ang paghinga ni August—mabigat, ngunit puno ng ligaya, puno ng pagnanasa. Ang pamangkin ay nakayuko, ang mga kamay ay nakahawak ng mahigpit sa gabewang na pader na kinatutungkuran, ang katawan ay nanginginig sa kanyang bawat pagsipsip sa tumbong nito.

“Ahhh…” Ang mahinang ungol ni August, ang kanyang mga kamay ay lalong kumapit sa magaspang na semento ng pader. “Tito…ughh”

Dama niya ang kakaibang sensasyon—ang init ng mga labi ng tiyuhin sa kanyang pinakamaselang bahagi, ang lambot ng mga ito laban sa kanyang balat, ang paraan ng pagdampi nito na nagpapadaloy ng mga alon ng init sa kanyang buong katawan.

“Ahhh… sarapp Tito…” Patuloy niyang halinghing, ngayon ay napatitingala na, ang kanyang mga mata ay napapikit, at napakagat na lamang sa ibabang labi. Hindi niya maitanggi, ito na marahil ang pinakamalakas na sensasyong kanyang natamasa sa lahat ng kanyang karanasan sa pakikipagtalik.

Si Ramil, habang patuloy sa masensasyon niyang paglapa sa masustansyang tumbong ng pamangkin, dama niya ang nagiging mga pagbabago—ang mga kalamnan sa palibot ng tumbong ay lumalambot, ang tumbong mismo ay tila kusang bumubuka na, at ang init sa loob ay tila humihila ng kanyang dila.

Lasap niya ang kakaibang lasa sa loob nito—hindi masama, hindi mabaho, kundi isang lasang personal at primitibo. Lasa ng balat sa loob, lasa ng katawan ng pamangkin sa kanyang pinakamalalim na estado.

Matapos ang ilang sandaling paghimod, pagdila at pagsipsip, dama na niya ang kahandaan ng butas—tila handa nang tanggapin ang mas malaking hamon, na sa puntong ito’y magmumula na sa kanyang kargada,

Dahan-dahan, inangat ni Ramil ang kanyang ulo.

Ang kanyang mga labi ay basa ng laway at natural na likido mula sa tumbong ng pamangkin, at ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon.

“August,” Wika niya, ang kanyang kamay ay humahawak sa kanyang sariling kargada—ang kargada na ngayon ay tila lalong nanirik pa sa tigas, lalong lumuha ng madulas na paunang katas, puno ng buhay, at handa nang pumasok. “Handa ka na ba?”

Dinig niyang hingal lamang ang tanging naitugon ng pamangkin, malinaw na hindi pa nakababawi mula sa panginginig na idinulot ng masensasyon niyang pagdila’t paglamon sa tumbong nito. Subalit hindi na niya kayang maghintay, wala na siyang pasensyang hintayin pang isalita ng pamangkin ang kahandaan nito.

“Wala kang mapagpipilian, August” Kanyang wika, madadama ang awtoridad sa kanyang tinig. “Ginusto mo ito, hiniling mo ito, kaya’t wala nang atrasan pa”

At sa mga salitang iyon, dahan-dahan, inilapit ni Ramil ang kanyang sariling kargada sa nakatuwad na tumbong ng pamangkin—itinumbok ang mala-sinigwelas nitong ulo sa mainit-init at basang bukana, dahan-dahan, sinimulan niyang umabante, bagay na nagsimula ring magpaunat sa nakasaradong pasukan ng namamasang bukana.

“Ahhh… Tito…” Dinig niyang ungol ni August sa unang pulgada ng kanyang pagtulak. Kita niya ang mga kamay nito na kumakapit nang mas mahigpit sa kinakapitang gabewang na pader. “Ahhh…”

Subalit hindi siya huminto. Ang nakikita niyang pagngiwi nito, ang naririnig niyang mga daing nito ay lalo lamang humihikayat sa kanya na magpatuloy.

“Tangina mo, August! Sisiguraduhin kong magtatanda ka sa paghahamon mong ito sakin!”
Determinadong wika niya sa isipan, habang siya ang nakatitig sa namamawis na likuran ng namimilipit na pamangkin.
“Titiyakin kong pagsisisihan mong hamunin itong burat ko!”

Patuloy niyang ini-abante ang kanyang balakang, dahilan upang dumausdos ang bawat pulgada ng kanyang kargada sa napakakipot na lagusan.

Dama niya ang kasikipan ng tumbong, ang balat rito ay tila sumasakmal sa kanyang kargada, tila lalong naghihigpit sa bawat pulgadang ibinabaon ng kanyang kargada.

Sa puntong ito, wala nag makapipigil pa sa kanyang panghihimasok, ang kanyang kargada ay wala nang konsiderasyon, nagtuloy-tuloy ito sa pagpasok, at walang pakundangan na sinagasa ang anumang malalambot na kalamnanng nakaharang sa lagusan.

“Ahhh! Tito!” Ulos ni August, patuloy siyang napapatingala habang dama ang labis na pag-unat ng kanyang bukana hanggang sa bawat sentimetrong napapasok ng mala-sinegwelas na ulo ng kargada ng gwapong tiyuhin.

Patuloy siyang napapapikit, ibang klase ang pag-unat ng kanyang mga kalamnan, tila doble kesa nang pag-unat nito nang sabay siyang pasukan ng kambal na pinsang anak mismo ng tiyuhing si Ramil.

Kahit dinig ang mga pag-ulos ni August, hindi huminto si Ramil sa kanyang pagsulong. Dahan-dahan—malumanay, at mabagal ang kanyang pagpasok, tila sinasanay pa ang kakiputan ng pamangkin sa laki at taba ng kanyang kargada.

Kita niya ang labis na pamamawis ng makinis na likuran ng pamangkin. Ang pawis nito, kumikinang sa bawat daplis ng sikat ng palubog na araw. Sa bawat saglit, lalo ring tila umaalisangsang ang natural nitong pawis, bagay na batid niyang dulot ng rumerespondeng katawan nito sa naghahalong sakit at pagnanasa.

Nagtuloy-tuloy ang mabagal niyang pagpapadausdos ng kanyang kargada, hanggang sa tuluyan na niyang maibaon sa kailaliman ng pamangkin ang pitong pulgada niyang kargada.

Napamulat ang mga mata ni August, nanlaki ang mga ito’t namilog nang madamang tuluyan nang nalunok ng kanyang lagusan ang halimaw na kargada ng kanyang tiyuhin. Batid niya, hindi man sukatin, nasa pitong pulgada ang laki nito, at tila mas mataba pa kesa sa tipikal na lata ng sardinas, kaya naman naghalong pagkabigla at paghanga ang kanyang naramdaman, hindi niya sukat akalaing makakayanang tanggapin ng kanyang lagusan ang halimaw na burat.

Dama niya ang labis na pagkakapit ng malalambot na pader ng kanyang lagusan sa nakalibing na kargada, at talagang maski siya ay dama ang pagkakasakmal nito sa kabuuan ng burat.

Subalit nasa gitna pa lamang siya ng kanyang pagkabigla nang muli siyang mapapikit. Ang kargadang nakalubong hanggang sa kailaliman ng kanyang lagusan ay nagsimulang kumilos—umatras ito ng marahan, bawat pulgada ng pag-atras ay halos magpasama ng kanyang lagusan palabas—halos bumaligtad ang kanyang bituka, subalit nang kalahati na ang nahihila, muling napamulat ang kanyang mga mata at nanlaki nang bigla muli itong bumaon—mayabang na sumuntok sa bungad ng kanyang bituka.

“Aghh—T-titoo---aahhh!” Ulos niya, lubha siyang napapanganga nang magsimulang maulit-ulit ang naturang pag-atras-abante, walang duda, ganap nang sinimulan ng tiyuhin ang pagbayo sa kanya.

Dinig ni Ramil ang pagngiwi sa sakit ng pamangkin, bagay na batid niyang dulot ng ganap niyang pagbayo rito. subalit hindi niya ito inalintana, batid niyang wala nang mapagpipilian pa ang pamangkin. Sapat man na ang ginawa niyang pagpapaluwag at pagpapadulas rito o hindi, ganap na niya itong babayuhin.

Nagpatuloy sa

pag-urong-abante ang kanyang balakang, paulit-ulit, at sadyang may bigat ang kanyang bawat pagdaon, kung saan ramdam niyang naabot na niya ang bungad ng bituka ng menor de edad na lagusan. Subalit hindi na tumatagos sa kanya ang awa, bagkus ay nilalamon na ng pagnanasa’t sarap ang kanyang diwa, at sa mga oras na ito, wala nang iba pang mahalaga kundi ang matugunan ang matinding tawag ng sandali.

“Thwack---plaakk---pak!”
Sa malinaw sa katahimikan ng dapit-hapon—ang tunog ng laman laban sa laman ay nagsimulang mamuno. Maririnig ang malalakas na pagsalpok ng basang kaatwah ni Ramil sa nakatuwad na pisngi ng puwet ng pamangkin, mabilis, malalaks, at walang konsiderasyon.

Patuloy sa mabilis na paggalaw ang kanyang balakang—pasok, labas, pasok, labas, at ang bawat pagbangga ay gumagawa ng nakahahalinang tunog ng pagsalpok.

“Thwack-thwack-thwack”
— ang tunog ng kanilang mga balakang na nagkakasalpukan.

“Slap-slap-slap”
— Ang tunog ng kanyang mga basang hita na tumatama sa mga pigi ng pamangkin.

“Squish-squish-squish”
—Tunog ng lagusan sa bawat paglalabas-masok ng nangwawasak niyang burat.

“Ah! Ahhhh! Ughh!”
Pagsabay naman ng umaalulong na ungol ni August, habang ang kanyang katawan ay patuloy na umaalog sa lakas ng pagbayo ng matipunong tiyuhin.

“Ugh! Ahh! Ugh!”Sumasabay ring mga mabibigat na ungol ni Ramil, malinaw na nagmumula sa naghahalong hingal at sarap ng sensasyong natatamasa mula sa kumakamada niyang burat sa makipot at napakalalambot na lagusan ng pamangkin.

Sa bawat pagpasok, nararamdaman ni August ang bawat sentimetro ng kumakawkaw na kargada ng tiyuhin—ang ulo na lumalagari sa maselan niyang kuntil—sumusuntok hanggang sa bungad ng kanyang bituka—isang lugar na unang beses na mahalungkat, unang beses na maabot, ni hindi natumbok ng dalawang burat ng kambal na pinsan nang bayuhin siya ng mga ito.

Ang kahabaan ng bumabayong kargada ng tiyuhin ay madulas na gumagarayod sa malalambot na dingding ng kanyang lagusan, nagpapa-unat ng husto sa bawat pag-araro.

Hindi niya mawari kung anong mararamdaman, kung mamalipit ba sa sakit, o lulutang sa sarap. Hindi rin niya malaman kung magsisisi ba siya na hinamon niya ang gahiganteng kargada ng matipunong tiyuhin, o magpapasalamat sa kakaibang sensasyong naidudulot nito sa kanyang kailaliman.

Nagpatuloy lamang si Ramil sa walang konsiderasyon niyang pagabyo. Tila nawala na sa kanyang isipan na menor de edad na tumbong ang kanyang inaararo. Mabilis, malalakas, at walang preno ang kanyang pagbayo, at sa laki at taba ng kanyang kargada ay talaga namang nakakawkaw nito ang kasulsuk-sulukan ng umuunat na lagusan ng gwapong pamangkin.

“Aghh---aahhh! Ahh!” Dinig niyang ungol ng pamangkin, hindi mawari kung ulos ng daing, o ulos ng sarap. Kita niya kung paano ito lubhang pagpawisan, kung paano mapanganga at mapatingala ng husto, habang kita rin niya ang paninikip ng mga kalamnan nito sa buong katawan, maging ng panginginig ng mga hita nitong binabangga ng mas maskulado niyang mga hita.

Halos mabighani siya sa tanawin ng nakatuwad na pamangkin. Ang likod nito—manipis pa dulot ng edad, ngunit may dating na. Ang mga buto ng balikat ay malinaw. Ang gulugod ay bumubuo ng isang malalim na guhit mula leeg hanggang puwit, at ang mga kalamnan sa gilid ay nakaigting sa bawat paghinga.

Ang balat nito ay basa ng pawis—pawis na nagmula sa naghahalong alinsangan ng dapit-hapon, at ng init ng sandali. Ang pawis na iyon ay kumikislap sa liwanag ng palubog na araw, parang isang manipis na patong ng langis na nagpapakita ng bawat kurbada, bawat linya, bawat detalye ng katawan ng pamangkin.

Ang mga detalyeng iyon, ang nakabibighaning tanawin ng likuran nito, ang pamimilipit nito, ang pagtingala nito’t pag-alulong ng ungol, ang pamamawis nito, at ang panganagtog ng mga kalamnan nito ay lalo lamang nagpapalakas ng kanyang pananabik, parang droga na lalong nagpapa-aktibo ng kanyang isipan, dahilan upang ang kanyang pagbayo ay lalo pang lumakas at bumilis sa bawat saglit.

Ang mga detalyeng nakikita, at ang sensasyong natatamasa ay lalong nagpataas ng init sa kanyang katawan, kaya naman lalong nanikip ang kanyang mga kalamnan, nagsimulang manginig ang kanyang mga hita, kasabay ng paglalim ng kanyang tiyan, at paninigas ng kanyang puson—mga palatandaan na hindi na bago sa kanya, alam niyang nalalapit na niyang matamo ang kaluwalhatian.

Kahit abala sa pag-ungol at pagngiwi ang kinakastang pamangkin, hinila niya ito ng biglaan, umupo siya sa isang sirang washing machine na naka-imbak sa kanyang likuran, hinila si August sa kanyang kandungan—isang anggulo na nagdadala ng kanyang kargada nang mas malalim, mas direktang posisyon.

“Ahhh---ahhh!” Nanlaking mga matang reaksyon ni August, lubha siyang nabigla sa walang paalam na paghila’t pagkandong sa kanya ng tiyuhin, dahilan upang ang kargada nito’y bumaon sa kanyang kailaliman ng higit pa, at sa parehong pagkakataon ay direktang mas matumbok ang maselan niyang glandula.

Hindi na siya nakapagbigay ng dagdag na salita o reaksyon, naramdaman niya ang pagsisimulang bumayo ng nakabaong kargada ng tiyuhin sa ganitong posisyon, bagay na halos makapagpa-iktad sa kanya, dama niya ang pagsagad ng sumusuntok nitong ulo, na pakiramdam niya’y bumabakat na sa labas ng kanyang puson.

Walang awang umindayog ang maskuladong balakang ni Ramil, buong pwersa niyang ihinawak ang kanyang mga kamay sa magkabilaang hita ng pamangkin, ibinuka ang mga ito ng husto, bagay na lalong nagbigay laya sa kanyang kargada na maglabas-masok ng walang balakid, at sa lakas ng kanyang bawat pagbayo ay talagang humahampas ang kargado niyang mga bayag sa perineo ni August—ang kanyang mga balakang ay parang makina ng isang machine gun na sunod-sunod na nagpapa-pasok-labas sa mala-kanyon niyang kargada, humahampas sa bawat sulok ng lagusan ni August.

“Ahh—Titoo---ughh!” Patuloy ng napapatitingalang ungol ni August. Hindi na niya mawari kung san ikakapit ang kanyang mga kamay, kung sa baywang ba ng tiyuhin, o sa nandudulas sa pawis nitong balikat. Dama niya ang mayabang na pagbayo nito sa kanyang lagusan, kung saan ang kargada nito ay malayang nakakapanghalungkat sa bawat sulok sa kanyang kailaliman.

“Ughh—August! Etoo naahh…aahhh!” Dinig niyang babalang ungol ng kumakandong na tiyuhin. Dama niya ang umaapoy nitong hininga, dumadampi sa kanyang batok, subalit nagdudulot ng nakapapasong kuryente pababa sa kanyang katawan. “Lalabasan na ako, August! Aghhh!”

Dama niyang lalong lumakas pa ang pagbayo nito, at ang kargada nito ay mas bumilis ang paglalabas-masok sa kanyang lagusan, dahilan upang mabugbog ng husto ang kanyang maselang glandula na nilalagari nito.

Subalit imbes na masaktan, hindi niya maintindihan kung bakit tila nagdadagdag lamang ng sarap ang paggarayod ng maugat na kargada ng tiyuhin sa maselang kuntil, at sa bawat saglit ay napapatango nito ang kanyang kargada’t napapasuka ng malinaw niyang paunang katas.

Ito na marahil ang pinakamainit na sandaling kanyang natamo sa kanyang buong buhay, walang katumbas ang antas ng sensasyon, at hindi maitanggi ang sarap ng sandali.

Sa kalagitnaan ng mayabang na pagbugbog ng gahiganteng kargada ng kanyang tiyuhin sa kanyang lagusan, naramdaman niya ang biglaan nitong pagsagad—huminto sa pinakadulo, kasabay ng labis na panlalaki ng ulo nito , bagay na nagpabuka ng husto sa bungad ng kanyang bituka. Kasunod nito, halos mapa-iktad siya sa pagkagulat, isang malakas na pagbomba ng napakainit at napakalapot na likido ang bumaril.

“Ughh---ahhhh! Aghhh!”
Dinig niyang sunod-sunod na ungol ng tiyuhin. Kasabay nito ay ang sunod-sunod ring pagpulso ng nakalubog nitong kargada, kung saan sa bawat pagpulso ay bumabaril ng nakapapasong likido.

S
unod-sunod na pumasok, puno ng lakas at pagnanasa, nagpatuloy ang walang humpay na pagbomba ng tamod ng tiyuhin sa kanyang kailaliman.

Kasabay nito, hindi na rin niya napigilan ang pagpulso ng sariling glandula, bagay na nagpapintig rin sa tirik na tirik niyang kargada’t nagpabulwak ng napakainit niyang katas—mala bukal na sumambulat sa ere, pumapatak sa sarili niyang katawan; sa dibdib, sa puson, sa mga hita.

Patuloy sa pagbulwak ang saganang tamod ng tiyuhin sa kanyang kailaliman, bagay na sa bawat pagpulso ay ramdam niyang pumupuno—tila mainit na likidong bumubuhos sa loob ng kanyang tiyan, at bawat pagbulwak ay nagpapabigat.

Subalit abala pa lamang sila sa sabayan nilang pagbulwak nang makarinig sila ng mga palapit na yapak sa mga nanuyong dahon sa lupa. Ang mga yabag ay mabibigat, tila may kumpas, at di maikakailang palapit na.

“Ramil? August?”
Dinig nilang sambit ng isang pamilyar na boses.

Langitngit ng takipsilim

Sa Paaralan

“Jaeden, Haeden, crush ka daw nitong si Yaguel! Yiee! Haha!” Hagakhak na wika ng isang babaeng kaklase ng kambal. Puno ng pang-aasar at kwela ang boses nito—sabay turo sa kaibigang bading na si Yaguel na kanila ring kaklase.

Halos mapatalon naman sa gulat si Yaguel sa pagbubunyag ng kaibigan. Napaatras siya ng kaunti, napatingin sa kambal na kalase.

“Huy! Hindi man!” Mabilis niyang pagtanggi, sabay iling nang na para bang kayang burahin ng pagtanggi ang isiniwalat ng mga kaibigan.

Mabilis namula ang kanyang pisngi, mula sa bahagyang pamumula hanggang sa halos magkulay kamatis. Hindi maikakaila ang halo-halong emosyon sa kanyang mukha—hiya na gustong magtago, at kilig na pilit kumakawala sa gilid ng kanyang mga labi. Ang kanyang mga mata’y kumikislap, hindi malinaw kung sa kaba o sa lihim na tuwa.

“Sus, eh may love letter ka pa nga na sinusulat kanina—nakita namin! Hahaha!” Sabat pa ng isa nilang kaklase, sabay turo kay Yaguel na para bang may hawak na ebidensya laban dito.

“Hindi totoo ang sinasabi nila, wag kayong maniwala sa kanila…” Patuloy na depensa ni Yaguel, puno ng pagtanggi.

Pinaglaruan niya ang laylayan ng kanyang damit, halatang kinakabahan. Ngunit kahit anong pilit niyang itanggi, hindi niya maitago ang katotohanang bumabakat sa kanyang ekspresyon—ang bahagyang ngiti sa sulok ng kanyang labi, ang pangingiti ng kanyang mga mata.

Nilagpasan na lamang sila ng kambal, sabay halos magkasabay na napailing—parang iisang galaw, iisang reaksyon.

May bakas ng pamilyar na ngiti sa kanilang mga labi, hindi dahil kinikilig, kundi dahil sanay na sanay na sila sa ganitong eksena. Para na lang itong lumang biro na paulit-ulit na naririnig.

Sa bawat hakbang nila palayo sa kumpulan, naririnig pa rin ang mahihinang hagikhik at bulungan sa likuran. Ngunit hindi na iyon bago sa kanila—bahagi na iyon ng araw-araw nilang buhay sa paaralan.

Hindi naman lingid sa kanila ang katotohanan.

Alam nila.

Ramdam nila.

At sa totoo lang, matagal na nilang napapansin.

Hindi lang si Yaguel ang may lihim na paghanga. May ilan pa—mga sulyap na mabilis iiwas kapag nahuli, mga ngiting pilit tinatago sa likod ng mga labi, mga biro na may halong katotohanan. May mga babae, may mga bading rin—iba’t ibang anyo ng paghanga na kahit hindi direktang inaamin, ay malinaw na nababasa sa paraan ng pagtingin sa kanila.

Marahil dahil sa murang edad pa lamang ay kapansin-pansin na ang kanilang tindig—ang kumpiyansa sa kilos, ang natural na dating ng kanilang mga ngiti, at ang kakaibang hatak ng kanilang presensya. Hindi man nila ito sinasadya, tila kusa itong dumadaloy, at kusa ring napapansin ng iba.

Gayon man, gawa marahil ng masyado pang bata ay hindi pa nila sineseryoso ang ganung mga bagay, o marahil—hindi pa gaanong nauunawaan.

Nagpatuloy na lamang sila sa paglalakad, magkatabi, tila ba may sariling mundo habang unti-unting humuhupa ang ingay ng kantiyawan sa kanilang likuran.

Ang dating maingay na pasilyo ay napapalitan na ng mas tahimik na himig ng uwian—mga yabag, mahihinang usapan, at paminsan-minsang tawanan na unti-unting nawawala habang ang mga estudyante’y nagsisiuwian na.

Tinungo nila ang gusali ng senior high school—mas mataas, mas tahimik, at tila mas seryoso ang aura kumpara sa kinagisnan nilang bahagi ng paaralan. Doon nag-aaral ang kanilang pinsan na si August, ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi pa sila makauwi kahit matagal nang tapos ang kanilang klase.

Alas-singko na ng hapon.

Ang araw ay bahagyang nakahilig na, nagbubuhos ng ginintuang liwanag na tumatama sa mga bintana ng gusali.

Ang langit ay nagsisimula nang magkulay kahel at bughaw—isang paalala na patapos na ang araw, at kasabay nito ang pagod na unti-unting bumibigat sa kanilang mga katawan.

Kahit alas-kwatro pa lamang ay wala na silang klase, matiyaga nilang hinintay si August. Wala naman silang ibang pagpipilian—dito lamang sila umaasa sa pagpasok at pag-uwi, dahil umaangkas lamang sila sa motorsiklo nitong siyang nagsisilbing tulay sa pagitan ng paaralan at ng kanilang tahanan.

Halos isang linggo na rin mula nang muli silang pumasok matapos ang ilang araw na walang pasok dulot ng nagdaang bagyo. Sa una’y tila mabagal ang pagtakbo ng oras, ngunit ngayon, parang isang iglap lang—Biyernes na agad.

Huling araw ng klase.

At matapos ang isang Linggong pagod sa pag-aaral, sa mga leksyon, sa pakikipagsalamuha, ay talaga namang di na sila makapaghintay na dumating ang bukas upang makapagpahinga mula sa mga gawain sa paaralan.

Habang hinihintay ang pinsan ay nagpasya na muna silang umakyat sa rooftop ng naturang gusali at doon nagpahangin, pawis na pawis rin kasi sila mula sa pakikipaglaro ng basketball sa kanilang mga kaklase kaninang paglabas nila.


Sa rooftop, agad silang sinalubong ng malamig na hangin.

Isang malalim na paghinga ang sabay nilang pinakawalan—parang kusang gumaan ang dibdib. Ang hangin ay may dalang preskong pakiramdam, hinahaplos ang kanilang pawisang balat, pinapawi ang init at pagod na kanilang katawan.

Tahimik.

Malawak.

At payapa.

Mula sa taas, tanaw ang buong paaralan—ang mga estudyanteng papalabas na, ang mga guro na nag-aayos ng kani-kanilang gamit, at ang mga aninong unti-unting humahaba habang papalubog ang araw.

Ilang minuto rin silang naghintay bago nila namataan ang pamilyar na anyo ng pinsan nilang si August—naglalakad palapit, may bahagyang pagod sa hakbang ngunit matalim pa rin ang tingin, tila agad napansin ang kalagayan nila kahit nasa malayo pa.

“Ba’t kayo diyan nakaupo eh nabilad diyan ng araw?” Bungad niyang sita, bahagyang nakakunot ang noo. May halong pag-aalala ang tono, kahit pilit niyang tinatakpan iyon ng pagiging strikto. “Mamaya’y sumakit pa ang tiyan niyo niyan.”

“Tsaka isuot niyo nga ang mga uniform niyo, baka makita pa kayo ng mga guro at masita kayo” Dagdag pa niya, sabay tingin sa itsurang kambal na pinsan—parehong walang polo, pati sando ay hinubad na, kaya lantad ang kanilang pawisang katawan na tinamaan pa ng huling sinag ng araw.

Saglit na nagkatinginan ang kambal.

At parang nahuli sa akto.

Walang imik na napangiti ang isa, habang ang isa nama’y napakamot na lamang sa batok.

Hindi na sila sumagot; sanay na rin silang masita nito, na batid nilang nag-aalaga lamang sa kanila.

Agad silang nagsitayuan, sabay dampot ng kani-kanilang bag na nakalapag sa sementadong sahig ng rooftop. Mabilis nilang isinukbit ang mga ito, saka nagmadaling isuot muli ang kanilang mga polo—bahagyang lukot at malamig na sa pakiramdam dahil sa hangin, na hindi na nila binutones pang muli, habang ang kanilang mga sando ay hindi na sinuot pa.

“Nagpahangin lang kami, Kuya, maalinsangan kasi” Paliwanag ni Jaeden habang mabilis na isinusuot ang bag sa balikat. Bahagya pa siyang humihingal, hindi lang sa pag-akyat kanina kundi sa init na tila kumakapit pa rin sa balat kahit humahaplos na ang hangin.

Habang nag-aayos, ramdam pa rin nila ang lagkit ng pawis sa kanilang balat, ngunit unti-unti na ring napapalitan iyon ng komportableng pakiramdam—tila ba tapos na ang isang mahabang araw.

Si August naman ay napabuntong-hininga na lamang, saka bahagyang napailing. Sanay na siya sa mga pinsan, na halos bawat kilos ay kailangang sitahin at pangaralan.

“Bakit ngayon ka lang, Kuya? Eh 5:15 na oh?” Wika naman ni Haeden, may bahagyang kunot ang noo at halatang nainip sa kahihintay.

“Ahm, pasensya na” Sagot ni August, sabay iwas ng tingin sandali. “Cleaners kasi ako tuwing Biyernes, kaya’t naglinis pa kami.” May kababaan ang boses niya, pero malinaw ang pagod—hindi lang pisikal, kundi yung uri ng pagod na dala ng responsibilidad.

Saglit na natahimik ang kambal.

Hindi na sila umimik pa.

“Oh siya, tara na Kuya, at gutom na ako” Basag ni Jaeden, pilit pinapagaan ang himig.

At hindi na siya naghintay ng sagot—agad na siyang naglakad patungo sa hagdan, ang mga yabag ay may halong pagmamadali at pananabik na makauwi.

Sumunod na lamang sina Haeden at August.

Habang pababa sila ng rooftop, unti-unting nagdidilim ang paligid. Ang ginintuang liwanag ng hapon ay napapalitan na ng malamlam na asul ng dapithapon. Sa bawat hakbang pababa ng hagdan, kasabay din ang pag-urong ng init ng araw, at ang paglapit ng pahinga na matagal na nilang hinihintay.

Nang nasa ikalawang palapag na ng gusali ay nagpaalam muna si August na dumaan sa banyo dahil kanina pa mabigat ang kanyang pantog.

“Teka lang, iihi lang muna ako saglit, hintayin niyo na lang ako rito” Paalam niya sa dalawa.

Hindi na hinintay ang sagot ng mga ito at dumeretso nang pumasok sa banyo ng panlalaki.

Nahintuan naman ang kambal at napalingon sa kanilang pinsan. Kita nilang dumeretso ito sa loob ng banyo.

Sa isang saglit ay bigla silang nagkatinginan—isang uri ng tinginan na sa pagitan nilang di lang basta magkadugo, kundi magkambal pa ay di kailangan ng salita upang magkaintindihan.

Hindi nila mawari kung dulot lamang ba ng alinsangan ng hapon, ngunit may kung anong init ang biglang dumapo sa kanilang katawan.

Kanina pa lamang, habang nagpapahangin sa rooftop at hinihintay si August ay napag-usapan nila ang mapupusok na eksenang namagitan sa kanila nung nakaraan; ang mga eksena sa silid ng pinsan, at lalo na ang huli—yung sa banyo sa hating gabi, bagay na kanilang sinariwa sa kanilang kwentuhan, at sa parehong pagkakataon ay nagpasariwa ng kung anong pagnanasa sa kanilang mga katawan.

Napalingon sila sa paligid, at tahimik na ang pasilyo—wala nang ingay ng mga estduyante, at talagang wala nang tao.

Muli silang nagkatinginan, at sa mga tinginang iyon ay nabuo ang isang uri ng kasunduan—isang kapilyuhan.

Walang anumang salita, tahimik nilang sinundan ang pinsan sa loob ng banyo.

Pagkapasok nila, dinatnan nila itong nakatalikod—umiihi sa isang uniral sa pader.

Muli silang nagkangisian, tsaka sinimulang isara ang pinto at pinihit ang kandado nito.

“Kriikk—klingg…”

Agad napalingon si August sa narinig na pagsara ng pinto, maging ng pagkalabit sa pihitan, at sa kanyang paglingon ay laking gulat niya nang nasa likod na ng pinto ang kambal na pinsan—nakangisi at may kakaibang titig sa kanya.

Kumabog ang kanyang dibdib. Sa tagal na niyang kilala ang dalawa, alam na niyang may ibig sabihin ang titig ng mga ito, lalo na ang nakalolokong ngisi ng mga ito.

Ngunit ang lalo niyang ikinakaba ay kung ano ang nasa likod ng naturang mga titig at ngisi.

Side Story Endorsement

Ano kaya ang tumatakbong kapilyuhan sa isipan ng kambal?🌶️

Sundan ang detalyadong kaganapan! 🥵

A Twin Chronicles’ CouSins Volume 3!
🔥

PDF copy is now available for purchase!

PM my TG account
@HansJaed
for inquiries! 😉

Sa Konstruksyon


Halos isang linggo na rin ang lumipas mula nang muling bumalik sa konstruksyon ang magbayaw na sina Ramil at Kristof.

Gaya ng inaasahan, agad silang nilamon ng dati nilang nakasanayang ritmo—ang paulit-ulit na tunog ng martilyo, ang alikabok na kumakapit sa balat, at ang pagod na unti-unting bumibigat habang lumilipas ang bawat oras ng maghapon.

Tulad ng dati, sila pa rin ang naatasang maiwan sa baraks tuwing gabi upang magbantay. Ngunit hindi tulad ng dati—hindi na umuuwi si Ramil gabi-gabi. Hindi na niya kailangang mag-alala, dahil ang kanyang mag-iina ay nasa poder na ng kanyang mga biyenan, ligtas at may nag-aaruga.

Pagsapit ng alas-singko ng hapon, natapos din sa wakas ang kanilang trabaho. Pareho silang napabuntong-hininga, tila ba sabay na ibinaba ang bigat na buong araw nilang pasan.

Ang kanilang mga katrabaho ay nagsi-uwian na, habang sila— tahimik nilang sinimulang magligpit ng kanilang mga kagamitan—mga galaw na kabisado na ng kanilang mga katawan kahit hindi na pinag-iisipan.

Matapos makapagligpit ay nauna nang magpaalam si Ramil sa bayaw na maligo.

“Yaw, una na akong maligo sayo ha” Paalam niya, habang hinahablot ang kanyang tuwalya mula sa sampayang nasa harapan ng baraks.

May bahid ng pagod ang kanyang tinig, ngunit may kaunting gaan din—parang sabik sa sandaling pahinga.

“Magsaing ka na. Para mamaya, lalabas na lang tayo’t maghanap ng mabibiling ulam diyan” Dagdag pa niya.

Dumeretso siya sa loob ng baraks, papasok sa maliit at payak na banyo. Doon, agad niyang pinakawalan ang tubig mula sa gripo, pinuno ang timba habang pinagmamasdan ang pag-agos nito—parang hinuhugasan na rin ang pagod na kumapit sa kanya buong araw.

Nang sapat na ang tubig, hinubad na niya ang kanyang mga saplot, tsaka marahang ibinuhos ang unang tabo sa kanyang katawan.

Napapikit siya.

Ang lamig ng tubig ay tila yumakap sa kanya—isang biglaang ginhawa na tumagos hanggang buto. Unti-unting nawala ang init ng araw na kanina’y halos sumunog sa kanyang balat. Sa bawat patak na dumadaloy sa kanyang likod, pakiramdam niya’y nahuhugasan hindi lamang ang pawis at alikabok, kundi pati ang pagod, ang kaba, at ang mga iniisip na matagal na niyang kinikimkim.

Si Kristof, habang abala ang bayaw sa pagligo ay sinimulan na rin niyang asikasuhin ang pagsasaing, ngunit nang babanlawan na sana niya ang bigas ay bigla siyang nahintuan nang makitang wala na palang lamang tubig ang timba sa lababo.

Napailing na lamang siya, dinampot ang timba at nagpasya punatahan sa banyo ang bayaw upang makapag-igib ng tubig.

Dahil gawa lamang sa mga tagping materyales ang kanilang baraks ay walang pinto ang banyo, subalit hindi na rin siya nag-alilangang pasukin ito dahil hindi naman na bago sa kanya kung makita man itong hubo’t-hubad.

Sa pagpasok niya rito ay agad tumambad sa kanya ang abalang anyo ng bayaw, hubo’t-hubad at halatang tinatamasa ang pagligo.

Mula sa kanyang anggulo at kita niya ang hubo’t-hubad na likurang anyo ng matikas na bayaw, at muli, kahit hindi na bago sa kanyang masilayan ang katawan nito, sa di mawaring dahilan ay hindi niya maiwasang matigilan at manakam tuwing nasisilayan niya ito.

Kita niya ang umaagos na tubig sa malapad nitong mga balikat, matipunong likod, at lalo na sa mauumbok na pisngi ng puwet nito. Maging ang maskulado nitong mga hita at matitibay na mga binti ay mga aspetong napakahirap para sa kanyang hindi titigan.

Sa nakikitang tanawin, di maiwasang gumapang ang init sa kanyang katawan.

Muli niyang naalala ang huli nilang naging pagtatalik ng bayaw, at iyon ay doon pa sa batis, kung saan pina-alulong niya ito ng husto sa kanyang pagbayo—na bagamat nung isang Linggo lamang nangyari, para sa kanya ay napakatagal na ang lumipas, dahilan upang di niya maiwasang hanap-hanapin na ang init nito, lalo na ang kakiputan ng pamilyado nitong lagusan.

Hindi siya nakatiis, marahan niyang ibinaba ang hawak na timba, tsaka ito unti-unting binitawan.

Tahimik—halos walang tunog, marahan siyang lumapit sa likuran ng bayaw, at kahit abala ito sa pagbabanlaw ng katawan, hindi siya nag-atubiling yakapin ito mula sa likuran.

Abala si Ramil sa pagbabanlaw nang magulat sa biglaang pagpulupot ng isang pares ng bisig sa kanyang mga tagiligran mula sa likuran, bagay na kanyang labis na ikinagulat.

Subalit sa kanyang paglingon ay agad sumalubong ang mukha ng morenong bayaw na si Kristof, kung saan agad nagdampi ang kanilang mga labi.

Sa kanyang pagkagulat ay napaatras ang kanyang bibig, bagamat hindi iginalaw ang katawan.

“Yaw?” Gulat niyang sambit rito, di maiwasang magulat sa biglaang pagsulpot ng bayaw.

“Na-miss ko na to…Kuya” Ngisi nitong sambit sa kanya, sabay iginapang pababa ang kanan nitong kamay at direktang sinakmal ang kanyang basang kargada.

Halos mapaatras naman ang balakang ni Ramil sa pagkagulat sa biglaang pagdakma ng bayaw sa kanyang kargada, ngunit di maiwasang dumampi ang kakaibang kuryente mula sa paghawak nito.

Hindi pa siya nakasasagot, sinimulan nang idinukmo ni Kristof ang mukha sa kanyang kaliwang balikat, tsaka sinimulan ang paghalik rito.

“Tsuupp…tssppp…”
Ingay ng basang bibig ng bayaw na nagsisimulang lumapa sa kanyang kaliwang balikat.

“Ugh…hayop ka Yaw…uhmm” Napalingang ungol ni Ramil—mahina, ngunit di maitatangging agad dinapian ng sensasyon mula sa pagdampi ng bibig ng bayaw.

Kasabay nito, ramdam niya na mula sa simpleng pagkakadakma lamang ay sinimulan nang hawakan ng bayaw ang kanyang kargada gamit ang mga daliri nito at sinimulan marahang itulak-hilain ang malambot ritong balat—sinisimulang salsalin ang malambot niyang kargada.

“Tangina mo Yaw…ughh…”

“N-naliligo pa ako…uhmm” Napapikit na lamang na ungol ni Ramil.

Hindi niya maiwasang mahaluan ng mahihinang halinghing ang kanyang mga salita.

Di niya batid kung anong bumangong init sa katawan ng bayaw at biglaan na lamang siya nitong pinasok sa banyo na malinaw na nagsisimulang magromansa.

Gayon man, kahit nabibigla ay di mapigilang dumaloy sa kanya ang sensasyong sinisimulan nitong ipadama, lalo pa’t ilang araw na rin nang huli niyang nailabas ang kanyang init, at iyon ay nang kastahin ang gwapong pamangking si August sa likuran ng bahay ng mga manugang, at si Kristof—matagal-tagal na rin nang huli niya itong nakaromansahan, at iyon ay nung nakaraang linggo pa sa batis nang pinauwi sila mula sa trabaho.

“Slppp---sllkk…”
Patuloy sa paghalik si Kristof, patuloy ang kanyang bibig sa paghagod, at hindi na rin napipigilang simulang dilaan ang basang balikat ng gwapong bayaw.

Habang abala sa kanyang haglapa, patuloy rin niyang sinasalsal sa kayang mga daliri ang kargada ng bayaw na dama niyang mabilis nang umuunat—halatang mabilis ang pagdaloy ng init sa sistema nito.

Kahit abala sa kanyang paghimod, di niya maiwasang mapangisi. Noon ay napakahirap patayuin ng kargada ng bayaw sa kanyang pagromansa dahil nasanay ito sa kamay ng babae, subalit ngayon, sa sandali pa lamang niyang pagromansa—sa simpleng paghalik sa balikat nito ay mabilis na nitong nakakapa ang init, mabilis na nagigising ang libog.

Hindi maitatanggi, batid niyang unti-unti ay nasasanay na ang pamilyadong bayaw sa pagromansa ng kapwa lalaki, bagay na di niya maiwasang ikatuwa.

Dahil nadarama na ang mabilis na pag-unat ng kargada ng bayaw ay hindi lamang niya basta pinagpatuloy ang paghagod sa basa nitong kaliwang balikat, bagkus ay sinimulan pa niya itong paghusayan.

“Siipp…tssupp!”
Sinipsip niya’t dinilaan ang naturang balikat, at kahit naglalasa nang sabon gawa ng bagong pahilod, nangingibabaw pa rin ang angking lasa ng natural nitong balat.

Patuloy rin siya sa pagsalsal sa kargada nito, ayaw na niyang mabawi pa nito ang napipintong pagtigas.

Habang sinasalsal ang naturang kargada, ang kanyang paghalik—mula sa kaliwang balikat ay gumapang pakanan—tinunton ang malasang batok ng bayaw.

“Ughh---” Dinig niyang putol nitong ungol, tila ba nagulat sa pagdampi ng kanyang labi sa naturang batok.

Kasabay nito ay kita rin niyang bahagyang napaliyad ang naturang batok—napatingala ang ulo na halatang nakiliti sa kanyang paghalik.

Gayon man, batid mang nakikiliti ang bayaw sa kanyang paghalik ay hindi siya nagpapigil, bagkus ay sinimulan pa niya itong ganap na sagpangin.

“Sllikkk---sllrppp!”
Lalo niyang nilakasan ang paghimod—yung paghimod na talagang tila sumasagpang, kung saan bahagya pa niyang nginangatngat sa kanyang mga ngipin ang sensitibong batok ng bayaw, dahilan upang makita niya itong lalong mapaliyad sa di matiis na kiliti.

“Aghh! Tangina mo Yaw---ughh!”
Dinig niyang ulos nito—di mawari kung ungol o isang daing.

Kita niyang lalong napapatingala ang ulo nito, habang ang mga matitipuno nitong kamay ay napahawak na lamang sa tagping pader ng banyo na tila doon kumapit ng suporta mula sa sensasyon.

Gayon man, sadyang hindi niya inalintana ang mga pagliyad nito, lalo lamang siyang natatakam rito sa nakikitang reaksyon ng maskulado nitong katawan.

Patuloy niyang pinapak ang malasa nitong batok, ito’y habang patuloy sa masipag na pag-asikaso ang kanyang kanang kamay sa kargada nito na kanina’y kinakaya pang salsalin ng kanyang mga daliri, ngunit ngayon—sa tuluyan nitong pagkagising ay kinailangan na niyang gamitin ang buong palad masakmal lamang ang katabaan nito’t maipagpatuloy lamang ang pagsalsal rito.

Lalo siyang napangisi, lalo na ngayong di na napigilan ng gwapong bayaw ang tuluyang pag-unat ng kargada nito—senyales na tuluyan nang nagising ang libog nito sa katawan, bagay na di na niya hahayaang mapakawalan pa nito.

Habang patuloy niyang sinasalsal ang bagong gising nitong kargada’y sinimulan niyang ipagapang ang paghimod—mula sa batok, patungo sa kanan nitong balikan, dahilan upang muli niyang matamasa ang panibago nitong lasa, na bagamat nabanlawan na ng sabon at tubig ay matatamasa pa rin ang angkin nitong linamnam.

Hindi niya mawari kung bakit, ngunit sadyang hindi niya magawang magsawa sa matipunong katawan ng bayaw.

Alam niyang mali, dahil bukod sa kapwa niya ito lalaki—asawa pa ito ng kanyang mismong kapatid. Subalit muli, hindi niya matiis ang sarap ng katawan nito—tigasin, matipuno, at puno ng potensyal.

“Tangina mo Kuya Ram! Hinding-hindi ako magsasawa sa pinagpala mong katawan!”
Gigil niyang wika sa isipan, ito’y habang patuloy siya sa paghalik sa malapad nitong balikat at walang hinto sa pagsalsal sa bagong unat nitong kargada.

“Uhm…aahhh---tangina mo Yaww!” Patuloy ng pikit-matang mga ungol ni Ramil. Di niya maiwasang mapamura, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa di matawarang sarap na natatamasa mula sa patuloy na pagromansa ng bayaw sa kanyang likuran.

Patuloy na napatitingala ang kanyang ulo, habang ang kanyang mga kamay at nakatulak sa kahoy na pader ng banyo, ito’y habang buo niyang dama ang angking init ng morenong bayaw na abalang nagroromansa mula sa kanyang likuran.

Bagamat hindi na ito ang unang beses siya nitong romansahin—hindi na ito ang unang beses niyang madama ang paghimod ng mainit-init nitong bibig, ngunit sa di maipaliwanag na dahilan, sa bawat pagkakataong dumadampi ang bibig nito—humahaplos ang makakalyo nitong palad, ay may kung anong sensasyon itong di mapigilang sa kanyang balat, bagay na di rin maiwasang makapagpagising ng init sa kanyang sistema.

Dama niya ang patuloy nitong paghagod sa kanyang kanang balikat—humihigop, sumisipsip at ngumangatngat na parang gutom na aso, ito’y habang ang kanang palad nito’y patuloy na nakasakmal sa kanyang kargadang di na napigil ang pagtigas at abala itong sinasalsal—marahan, walang pagmamadali, ngunit puno ng ritmo at damdamin.

Sadyang di niya maipaliwanag, ngunit kakaiba talaga ang sensasyon tuwing ang barakong bayaw ang nagroromansa sa kanya. Marahil ay dahil di pa rin siya sanay, lalo pa’t bilang lalaki ay sanay siya na siya ang nagroromansa—siya ang tumatrabaho sa kanyang misis, kaya’t ngayong siya na mismo ang niroromansa, kahit na batid niyang kapwa niya lalaki ang tumatrabaho sa kanya ay di niya matiis ang pagdaloy ng kakaibang sensasyon.

Habang abala niyang dinadama ang sensasyon, naramdaman niyang gumapang na pababa ang paghimod ng bayaw—tinunton ang kanyang likurang kanang kilikili at siyang sinimulan nitong himurin.

“Ughh…” Muli niyang ungol.

Dahil pilit nagsusumiksik ang bibig ng bayaw ay kusa na lamang umangat ang kanyang kanang braso—ibinuka ito upang mabigyang daan ang pilit na paghimod sa kanyang kilikili.

“Skllppp…slrrpp!”
Dinig niyang ingay ng pagdila nito, na pilit inaabot ang kanyang kilikili mula sa likuran, kaya naman mas nadarama niya ang sensasyon lalo pa’t ang mga patubo nitong bigote at balbas ay dumadampi na rin sa singit ng kanyang likurang kilikili, bagay na nagdudulot ng kakaibang kiliti.

Habang abala niyang dinarama ang naturang pagdila, patuloy pa rin ang kanang kamay ng bayaw sa pagsakmal at pagsalsal sa kanyang kargada na sa bawat saglit ay lalo pang umiigting ang pagtigas gawa ng natatamong sensasyon.

“Skllcpp---sllrpp!”
Patuloy na hinimod ni Kristof ang likurang bahagi ng kanang kilikili ng bayaw, at talaga namang dinidila niya ang anumang parte nito na naabot ng kanyang bila.

Dinig rin niya ang patuloy na pag-ungol ng bayaw—mga ungol na di na maitatangging nadarama ng sensasyong kanyang pinatatamasa mula sa kanyang paghimod.

Patuloy rin ang kanyang kamay sa pagsalsal sa kargada nitong kapansin-pansin ang lalong pagtigas—isang matibay na senyales ng lalong pagnuot rito ng sensasyon.

Ilang sandali ring nagtagal ang kanyang paghimod at pagdila sa kanang kilikili bago niya sinimulang pagapangin pa-kaliwa ang mala-kuhol niyang bibig, binaybay ang malapad nitong likuran—sinimot ang pamamasa nito ng tubig na nahahalo sa natural nitong lasa.

Huling dumapo ang kanyang paghalik sa kaliwang kilikili ng bayaw, at dahil bakante naman ang kanyang kaliwang kamay ay ginamit niya ito upang hawakan ang kaliwang braso ng bayaw—itinaas ito na siyang naglantad sa kaliwa nitong kilikili, at hindi na siya nag-atubili at sinimulan na rin itong himurin.

“Sckllpp—slllpp!”
Di tulad sa kanan na mas kalmado’t may ritmo ang kanyang paghimod, dito sa kaliwa ay sinimulan niya ito ng sugapa.

Nginunngod niya rito ang kanyang mukha, nagpakalunod sa mga basa nitong bulbol at sinimulan ang agresibong pagsipsip.

“Ughh…uhm…”
Dinig niyang halinghing ng bayaw, mababasa sa boses nito ang bigat ng tensyon.

Hindi niya ito inalintana, bagkus ay patuloy niyang hinimod ang kilikili nitong kahit napaliguan na ay sadyang napakalasa pa rin.

“Tsuupp—tsspp!”
Pinagsisipsip niya at pinaghihigop ang sustansya ng kilikili nito, bagay na sa kanyang panlasa ay talaga namang napakasarap, habang ang halimuyak nito na bagong paligo ay sadyang nakakahipnotismo.

Nang matiyak na napalitan na ng kanyang laway ang tubig mula sa hinimod na bagong paligong kilikili ng bayaw, sinimulan na niya muling pinagapang ang paghimod—muli itong kumanan, ngunit huminto sa pinakagitna, at doon nagpatuloy ang paghimod pababa.

“Ughh…Yaww…” Dinig niyang muling ungol ng bayaw. Kita niyang muli itong napatingala, habang ang likuran nito’y napa-iktad, wari’y napaso sa init ng kanyang bibig.

Ngunit muli, wala siyang panahon upang bigyang pansin ang mga reaksyon ng katawan ng matikas na bayaw, bagkus ay buong atensyon siyang nakatuon sa pagtamasa sa sustansya ng basa nitong balat.

Habang bumababa ang kanyang paghimod ay mas bumababa rin ang lebel ng kanyang katawan, kaya naman unti-unti na rin siyang napabitaw sa sinasalsal nitong kargada.

“Sklllpp…tssppp…”
Sinundan ng kanyang paghimod ang mahabang linya sa malapad nitong likuran, hanggang sa matunton ang dulo nito—sa ibaba, na siyang bungad naman ng mahabang hukay sa pagitan ng malulusog na pisngi ng puwet nito.

Inihawak niya ang kanyang mga kamay sa magkabilaang hita ng matipunong bayaw, tsaka ang mga ito marahang hinila.

Kita niya, sa simpleng paghilang iyon ay tila batid na ng bayaw ang kanyang nais mangyari, kaya’t kita niyang kusa nang kumilos ang katawan nito—marahan, unti-unti itong tumuwad, dahilan upang unti-unti ring lumantad ang pinakatatago nitong bukana sa pagitan ng maskuladong mga pisngi ng puwet nito.

Napalunok siya, hindi niya maiwasang matigilan.

Hindi na ito ang unang beses niyang masilayan ang bukana ng bayaw, ngunit muli, sa bawat pagkakataong masisilayan niya ito’y may kung anong walang kapantay na pananabik ang kanyang nadarama—tila nauuhaw siya…nagugutom, at laging nagnanais na sagpangin ang pamilyadong bukana.

Dahil nakalebel na rin ang kanyang mukha rito, sa kanyang distansya ay di rin maiwasang malanghap ang angkin nitong halimuyak, na bagamat mas mabango na dahil bago na itong paligo, ngunit di pa rin nawawala ang natural na amoy na tila magnetong humahatak sa kanya sa bawat pagkakataong malanghap ito.

Hindi na siya nakapagtimpi, tuluyan na niyang inilapit ang kanyang mukha, idinampi ang kanyang mga labi at sinimulan ang ganap na paglamon sa nakakatakam na tumbong ng gwapong bayaw.

“Skllppp---scllpp!”
Mariin niyang nilapa ang nakatuwad na tumbong ng bayaw, kaya naman lasap na lasap niya ang bagong paligo nitong lasa—lasa ng sabon na nahahaluan ng lasa ng tubig at ng natural nitong linamnam, bagay na bago sa kanyang panlasa, lalo pa’t ito ang unang beses niya itong malantakan nang nasabon na—nang napaliguan na.

Gawa rin ng labis na pagkakadukdok rito ng kanyang mukha ay talagang langhap na langhap niya ang angkin nitong halimuyak—malayo sa tipikal nitong samyo na amoy nakulob na pawis, na amoy langib, ngayon ay napakabango nito—amoy sabon, amoy bagong paligong tumbong.

Lalo siyang nanabik, at lalong di nakapagtimpi, kaya naman mariin niyang hinawakan ang magkabilaan ng mauumbok na pisngi ng puwet nito, tsaka lalo pang ibinuka, dahilan upang mas mabigyang laya ang kanyang bibig na lumapa.

“Ughh! Tangina mo Yaww—ahhh!” Napa-alulong na ungol ni Ramil—di na napigilang mapalakas ang kanyang boses gawa ng pagsipa ng napakataas na sensasyon mula sa biglaang paglapa ng bayaw sa nakatuwad niyang tumbong.

Inakala niyang sisimulan nito ang paglapa ng marahan tulad ng karaniwan nitong ginagawa, ngunit ngayon ay sadyang sugapa ang pagsisimula nito—walang pagpapakilala ng bibig, bagkus ay tila gutom itong aso na lumalamon sa kanyang tumbong.

Dama niya ang mga kamay nito na lalo pang ibinuka ang mga pisngi ng kanyang puwet, kaya naman mas nabigyang laya ang hayok nitong bibig na gumalugad sa kanyang bukana, bagay na halos makapagpaliyad sa nakatuwad niyang katawan.

Kasabay nito, dama pa niya ang dumadamping mga bigote’t balbas ng bayaw, bagay na nagdudulot ng kakaibang kiliti sa palibot ng kanyang bukana, habang ang hininga nitong mainit-init ay direktang bumubuga sa sensitibong balat sa pagitan ng pisngi ng kanyang puwet, bagay na naghahatid ng higit pang sensasyon.

Kahit binitawan na ng bayaw ang pagsalsal sa kanyang kargada’y di nito mapigilang patuloy na tumango sa ginagawang paglamon sa kanyang puwet, at sa bawat saglit ay talaga namang dama niyang lalo pa itong tumitirik sa tigas.

Napahigpit na lamang ang kanyang kapit sa kahoy na pader ng banyo, patuloy siyang napatitingala, habang ang kanyang bibig ay patuloy na umaalulong ng halinghing sa walang kapantay na sarap ng ginagawang paglamon ng hayok na bibig ng bayaw.

Walang arteng sinabsab ni Kristof ang mabangong tumbong ng asawa ng kanyang ate, at talaga namang pinagsisipsip niya—hinihigop ang bawat lasang natatamasa mula rito, at walang kaarte-arte iyong nilulunok, tila tinatanggap sa kanyang pagkatao ang bawat sustansyang nahihigop mula sa pamilyadong tumbong ng bayaw.

Di siya makapaniwala, ilang beses na niyang nalamon ang tumbong na ito, ngunit sa bawat pagkakataon, tila may angkin itong lasang sadyang nag-iiba-iba, at bagong paligo man ito o pawisan, amoy sabon man o nanlalangib ay may angkin itong linamnam na di niya maipaliwanag ngunit sapat upang alipinin ang kanyang dila.

Patuloy niya itong nilapa, pinagsisipsip at nilamon, at talaga namang tila hayok siyang asong nagpapakalunod rito, kung saan ang kanyang laway ay di na mapigilang magsi-umapaw—gumagapang mula sa nakatuwad na perineo ng bayaw na tumutulo sa nakalambitin nitong mga bayag.

Di na niya namalayan kung gaano niya katagal nilalantakan ang gwapong tumbong ng bayaw bago niya ito hinintuan.

“Hindi na kailangan ng matinding warm-up para diyan kuya, alam kong kilala na ng butas mo ang burat ko, hehe!” Ngisi niyang sambit sa nakatuwad na bayaw.

Hindi na siya nag-atubili, sinimulan niyang kalasin ang sinturon ng kanyang pantalon—hindi lamang ang buckle nito, kundi hinubad ito ng husto sa kanyang baywang, at nang maihubad ay tsaka niya ito isinakbit sa kanyang batok.

Sunod niyang kinalas ang pagkakabutones ng kanyang pantalon, tsaka ibinaba ang zipper nito, at walang pag-aatubili, sinimulan niyang hinila pababa di lamang ang kanyang pantalon, kundi isinabay na rin ang kanyang brief, dahilan upang lumantad ang kanyang kargadang talaga namang nakasaludo na sa labis na tigas.

Sa tindi ng nadaramang pananabik ay talaga namang naglalaway na sa paunang katas ang moreno niyang kargada—tila gutom na gutom nang makapasok at makapanghalungkat ng isang lagusan.

Mabilisan niyang hinubad sa mga paa ang kanyang mga pantalaon at brief, tsaka agad sinakmal ang tirik na katawan ng kargada gamit ang kanyang kanang kamay.

Hindi na siya nakapagtimpi, itinumbok niya ang namamasa’t namamagang ulo ng kanyang kargada sa namamasang bukana ng bayaw na kakatapos lamang niyang nilapa, at walang pag-aatubili—sinimulang tumulak ng kanyang balakang, dahilan upang umabante rin ang nakatumbok na ulo sa naturang bukana, kaya naman ang namamasa sa laway na bukana ng bayaw ay kita niyang umunat ng husto matanggap lamang ang pag-abante ng ulo ng kanyang kargada.

“Ughh!”
Dinig niyang ungol ng bayaw.

Kita niyang muli itong napatingala at napangiwi sa pagsisimulang pag-unat ng bukana nito, subalit ang ganitong reaksyon ng bayaw ay hindi na bago sa kanya, at lalong hindi na nakakapagpaawa pa sa kanya, bagkus ay lalo lamang nakakapagpalakas ng kanyang pananabik.

Hindi niya inalintana ang pagngiwi ng bayaw, bagkus ay itinuloy-tuloy niya ang pag-abante ng balakang, dahilan upang patuloy ring umabante ang ulo ng kanyang kargada hanggang sa maipalunok ito sa naturang bukana.

“Ughh!” Dinig niyang muling ungol ng bayaw. Kita niyang napasimangot ito ng husto’t napangiwi sa ganap na paglunok ng tumbong nito sa ulo ng kanyang kargada.

“Hehe! Patay ka ngayon, Kuya!” Ngisi niyang sambit rito, puno ng banta’t pananakot ang tinig.

Di maiwasang kabahan ni Ramil.

Kahit hindi na ito ang unang beses na makapasok sa kanyang lagusan ang kargada ng bayaw ay di niya maiwasang kabahan. Batid niya kung gaano kalaki ang kargada nito, at kahit ngayong ulo pa lamang nito ang nakabaon ay ramdam niyang tila okupado na ang kanyang loob, kaya naman di niya maiwasang kabahan oras na muling bumaon ang anim na pulgada nitong kahabaan at magsimulang lumagari sa kanyang kailaliman.

Sa tagal na ng huling pagkakataong nabayo ang kanyang lagusan ay sadyang nanibago na ito, kaya’t kahit na ulo pa lamang ng kargada ng bayaw ang nakabaon na dati’y kayang-kaya na ng kanyang lagusan, ngayon ay tila may hatid muling pakiramdam ng pagkawarak.

Gayon man, anumang kaba ang maradaman ay batid niyang wala na siyang takas, lalo nakabaon na nga ang ulo ng kargada ng bayaw sa kanyang bukana, at batid niyang anumang oras ay dadausdos na ang kabuuan nito sa kanyang kailaliman.

“UGHH!” Di napigilang mapalakas ang kanyang ungol sa labis na pagkagulat at sakit, hindi nga siya nagkamali—dahan-dahan nang ipinadausdos ng bayaw ang kargada sa kanyang lagusan, dahilan upang maramdaman niya ang pagsagasa ng bilugin nitong ulo sa mga malalambot niyang kalamnan sa loob, at bawat pulgada ng inilalalim nito ay ang siyang pag-unat ng makikipot nitong pader.

“Hayop ka Yaw!”

“Dahan—dahanin mo---agh!” Daing niyang sambit sa bayaw—daing na di niya maiwasang mahaluan ng bigat ng ungol

“Hehe, di ka pa ba sanay sa burat ko, Kuya?”
Ngising sagot lamang sa kanya ng bayaw mula sa likuran, puno ng gaan at yabang ang tinig.
“Dahil ba ilang araw ring napahinga ang puke mo kaya’t naninibago na sa burat ko? Hehe”

“Ughh! Gago ka Yaw, di basta-basta ang laki ng burat mo ulol! Ugh!” Napapabungisngis naman niyang sagot, puno pa rin ng daing ang kanyang tinig, lalo pa’t kahit nagsasalita ang bayaw ay walang hinto sa pag-usad ang lumulubog nitong kargada.

“Puwes, kailangan mo nang masanay, Kuya!”
Ngising sagot naman sa kanya ng bayaw.
“Lalo na ngayong asawa na kita—tiyak kitang aaraw-arawin! Hehe!”

Hindi pa siya nakasasagot sa sinambit ng bayaw nang maramdamang tuluyang dumausdos ang kargada nito sa kanyang lagusan, kung saan damang-dama pa niya ang pagtumbok ng matigas nitong ulo sa kanyang kailaliman.

“Ughh!” Muli niyang ulos, muli’y di na mapigilang mapalakas ang tinig.

Sa tuluyang pagbaon ng kargada ng bayaw ay mas nadama ng malalambot na pader ng kanyang lagusan hindi lamang ang kahabaan nito, kundi ang angkin nitong katabaan na talaga namang omokupa sa bawat espasyo ng kanyang kweba.

Kasunod nito’y naramdaman niyang muling umatras ang kargada nito—humila palabas, ngunit bago tuluyang lumabas ang ulo ay nanlaki ang kanyang mga mata nang muli itong umabante—muling nagpaunat sa bawat pulgada ng kanyang kakiputan at muling umararo sa mga naghaharangan niyang laman, ngunit hindi iyon doon nahinto—naulit-ulit iyon, ang pag-atras-abante, ang paghila’t-pagbaon, kaya naman napangiwi na lamang siya ng husto dahil malinaw na nagsisimula na ang ganap na pagbayo ng mahabang kargada ng bayaw.

“Ugh! Sikip mo talaga Kuya!”

“Parang di pa kita nabayo ng ilang beses! Ahhh!” Puno ng libog na bulong ni Kristof sa likuran ng tenga ng napapatingalang bayaw.

“Kailangan nang masanay nitong lagusan mo sa burat ko, kaya’t damhin mo kung paano kita paluwagin Kuya Ram!”

“Damhin mo kung paano magyabang ang burat ko sa kailaliman mo! Ughh!”

Walang pag-aatubili, kumuha ng pwersa ang mga balakang ni Kristof—humugot, umatras, at muling bumaon, bagay na kita niyang nagpatirik ng mga mata ng bayaw, subalit di siya doon nasapat, bagkus ay inulit-ulit niya ito—mas malalakas, at bawat saglit ay sadya niyang pinabibilis.

“Slap—squelch! Thump!”

Nagsimulang mamutawi sa katahimikan ng takipsilim ang ingay ng bumabanggang katawan ni Kristof sa nakatuwad na katawan ng bayaw.

Malalakas ang ginagawa niyang pagbayo—malayo sa dati na puno ng pag-iingat at pag-aalaga, ngayon ay mababasa ang labis na libog at pagnanasa sa bawat pagbwelo.

Nanggigigil siya ng husto. Dama niya ang labis na kakiputan ng lagusan ng bayaw na wari ba’y unang beses mapasukan, at talagang yumayakap ang napakalalambot na dingding ng madulas nitong lagusan na nagdudulot ng walang kapantay na kiliti sa humahalungkat niyang kargada.

Lalo siyang hindi nakapagpigil, kaya naman lalo pa niyang nilakasan at binilisan ang paggiling ng kanyang balakang, dahilan upang lalo ring bumilis at lumakas ang paglalabas-masok ng kanyang kargada sa kailaliman ng kinakastang bayaw.

“Aghh---tanginaahh---ahhh!”

Lalong napatingala’t napapikit si Ramil. Patuloy ang kanyang alulong habang mas lumalakas at mas bumibilis pa ang pag-alog ng nakatuwad niyang katawan mula sa gahamang pagkasta ng bayaw sa likuran.

Dama niya ang mabilis na paglalabas-masok ng anim na pulgada nitong kargada sa kanyang lagusan—tumutumbok ang ulo hanggang dulo, at talagang ginagarayod ng kahabaan nito ang malalambot na dingding ng kanyang lagusan.

Di niya mawari kung bakit magpahanggang sa ngayon ay labis pa rin ang kaskipan ng kanyang lagusan, tila ba laging unang beses nitong nahahalungkat, kaya naman dama niya ang labis na pagkawarak sa patuloy na pag-araro ng morenong kargada ng bayaw.

Sa lakas ng bawat pagbayo sa kanya ni Kristof ay talaga namang umaalog maski ang kahoy na pader ng banyo na kinakapitan ng kanyang mga kamay, at ang mga bayag ng bayaw at dama niyang humahampas ng husto sa nakatuwad niyang perineo—senyales ng walang pakundangan nitong pagbayo.

Subalit sa kabila ng sakit, sa kabila ng mga pagkawarak ay di niya maitanggi—dama niya ang kakaibang kiliti, ang kakaibsang sarap na dulot ng paggalugad ng napakahabang kargada ng bayaw sa kanyang lagusan, lalo na ang paggarayod nito sa malalambot nitong dingding at ang pagdaplis nito sa maselan niyang kuntil na bawat saglit ay nagpapapintig ng kanyang kargada na lalo pang naninigas.

Habang napapangiwi sa patuloy na pagbayo ng bayaw sa kanyang likuran ay bahagya siyang napayuko, dahilan upang matanaw niya ang kanyang kargada na ngayon ay ubod na nang tigas, at di niya maiwasang mabigla dahil kita niya kung paano mala-gripong tumulo ang napakalapot at napakakintab niyang paunang katas mula sa ulo nito—senyales ng labis na pagnanasang natatamasa mula sa patuloy na pagkasta ng bayaw.

Halos hindi niya makilala ang sarili. Noon, hindi siya nalilibugan ng ganito kung hindi babae ang kanyang niroromansa—kung hindi ang kanyang asawa ang binabayo, subalit ngayon, kahit na isang burat ang gumagalugad sa kanyang lagusan at tirik na tirik ang sarili niyang kargada, naglalabas pa ng paunang katas na tanda ng pag-abot sa rurok ng kapusukan.

Hindi na niya maitanggi, alam niya sa sariling may nagbago na, di lamang sa kanyang dignidad bilang isang pamilyadong ama, kundi sa kanyang pananaw pagdating sa pakikipagtalik—na ang sarap ay hindi na lamang limitado sa katawan ng isang babae, kundi maging sa kanyang kapwa barako.

“Plokk! Plaakk! Schwaakk!”
Patuloy ang artistikong pag-indayog ng balakang ni Kristof, kaya naman patuloy rin sa mayabang na paggalugad ang moreno niyang kargada sa kakiputan ng lagusan ng gwapong bayaw.

“Ughh—aahh! Ughh!”
Dinig niyang ungol ng kinakastang bayaw, at sa lakas ng kanyang pagbayo at talaga namang kita niya kung paano umalog ang nakatuwad nitong katawan na siyang nagpapayanig rin sa kahoy na pder ng barak na kinakapitan ng mga kamay nito.

Kita niya ang gwapong mukha nito—bumubungisngis sa pagngiwi, at talagang napapatingala sa pag-ungol, kung saan ang mga ugat sa leeg nito’y kitang-kita pa ang pamamakayt.

Di niya mawari, ngunit tila llao pa siyang nagnanasa habang nakikita kung paano ngumiwi sa sakit ang bayaw, kaya naman hindi na lamang siya sa simpleng pagbayo rito nakukuntento—bagkus ay may naisip siyang dagdag pahirap rito na tiyak na magdudulot ng dagdag na pagnanasa sa kanyang paningin, isang paraan upang mas maging prominente pa ang kanayng dominasyon, ang kanyang kontrol sa maskulado nitong katawan.

Gamit ang kanang kamay ay hinablot niya ang kanyang sinturon na nakasakbit sa kanyang batok, at habang abala sa pag-alog ang umuungol na bayaw ay ipinulupot niya ang naturang sinturon sa nakatingala nitong leeg, bagay na kita niyang labis nitong ikinagulat.

Subalit hindi na siya nagbigay ng anumang paliwanag, agad na niyang inilusot ang kabilang dulo ng naturang sinturon sa buckle nito, tsaka hinila, dahilan upang sumikip ang pagkakapulupot ng naturang sinturon s anakatingalang leeg ng bayaw na siyang nagsimulang sumakal rito.

“Ugh… gkk…!”
Dinig niyang nasasakal na ungol ng bayaw—halos maubo, tsaka nagsimulang lalong mamakat ang mga litid sa leeg, at ang pamumula ng mga pisngi.

Subalit hindi niya iyon inalintana, bagkus ay hinakawan niya ang dulo ng sinturon, ipinulupot sa kanyang kanang bisig, tsaka ito hinila, dahilan upang mahila rin ang leeg ng bayaw na lalo ritong nagpatingala.

Kasabay nito ay lalo pa niyang binilisan ang pagbayo—ganap na tila kinakabayo ang nakatuwad na katawan ng maskuladong mister ng kanyang kapatid.

“Aghh---Kk…! Gkk…!” Napapikit ng husto si Ramil. Dama niya ang paninikip ng kanyang leeg gawa ng pagpulupot ng sinturon ni Kristof sa palibot nito, na ngayon ay hinihila pa nito na siyang lalong nakakapagpatingala sa kanya, ito’y habang walang hinto ang paglagari ng kargada nito sa kanyang lagusan an siyang nagpapa-alog ng husto sa nakatuwad niyang katawa

Hindi niya mawari kung anong naiisip ng bayaw—kung bakit ito ginagawa, subalit batid niya, hindi ito upang saktan siya, kundi marahil ay nanggigigil lamang ang bayaw at nais ipadama ang dominasyon nito sa kanya.

Kahit nasisikipan sa paghinga, sa di mawaring dahilan ay hindi siya nainis—hindi napipikon sa ginagawa ng bayaw, pagbukus, ang dagdag pahirap na dulot ng pagsakal ng sinutron nito sa kanyang leeg ay nagdadagdag pa ng kakaibang pagnanasa sa katotohanang kasalukuyang kontrolado siya ng bayaw, na wala siyang magagawa kundi tanggapin ang mga pagbayo nito.

“Ngh…! Hk… hk…Gahk…!”
Patuloy na naninikip ang kanyang paghinga, at ang kanyang mga ungol ay pilit na sumisingit, subalit hindi siya nanlaban—hindi siya umalma, bagkus ay tinanggap niya ang dominanteng pang-aalipusta sa kanya ng kumakastang kapatid ng kanyang misis.

“Plokk---plaak---plokk!”

“Ughh…aaghh---aahhh!” Lalong napalalakas at napabibigat ang mga ungol ni Kristof—mga ungol na sumasabay ng ingay ng pagsalpok ng pawisan at nanlalagkit niyang katawan sa bagong paligong katawan ng bayaw.

Dinig niya ang mga ungol nito—ang ang tila pagkalunod nito na halatang nakakapusan ng hangin. Kita rin niya kung paano ito mapapikit, mapatingala at kung paano mamakat ang mga ugat nito sa leeg at sentido sa tindi ng tensyon ng pagkakasakal niya sa leeg nito.

Subalit hindi siya makaramdam ng awa, bagkus, lalo lamang siyang nalilibugan habang nakikita itong nalulunod habang walang preno niya itong binabayo.

Gawa ng nakikita, naririnig at natatamasa mula sa kinakastang bayaw, mabilis ang pagdaloy ng init sa kanyang sistema, kaya naman sa bawat saglit ay mas nagiging sensitibo siya sa bawat sensasyon—nagiging mas malakas ang dampi ng sarap sa bawat paggalugad ng kanyang kargada sa nandudulas na pader ng lagusan ng bayaw.

“Ughh! Aghh! Saraap mo Kuyaahh!” Mga libog na ungol na lumalabas sa kanyang bibig. Ang boses niya’y di maiwasang gumaragal dulot ng mabilis niyang pagabayo na di hamak na damang-dama ang sarap ng sensasyon.

Sarap na sarap siya, hindi na lamang sa kakiputan ng lagusan ng bayaw. Hindi na lamang sa dulas ng malalambot nitong pader, at di na lamang sa paggarayod ng sensitibong ulo ng kanyang kargada sa malalambot nitong kalamnan sa kailaliman, bagkus, ang mismong nakikita sa bayaw—ang maskulado nitong katawan na maimilipit ang mga litid sa tensyon, ang pawis at tubig na naghahalos sa balat nito mula sa umaalog nitong katawan, ang pagliyad ng ulo nito na kanyang sinasakal at hinihila gamit ang sinturon, ang mga matitigas nitong mga pag-ungol, ang pagkalunod—lahat ay higit na mas nakakapagpalibog sa kanya.

Hindi niya mawari, ngunit may kung anong ligaya ang kanayng nadarama habang nakikita ang maskulado, gwapo at pamilyadong bayaw na umuungol sa kanyang pagkasta—na umaalog ang naka-tuwad na katawan sa kanyang bawat pag-indayog.

Marahil sa tagal ng di niya nakasta ang bayaw ay mabilis niyang naramdaman ang pag-akyat ng mainit niyang likido sa katawan, mabilis niyang nadama ang tila paninigas ng kanyang mga kalamnan, ang paghigpit ng kanyang mga binti, paglalim ng tiyan at tila paninigas ng kanyang mga hita—mga senyales ng nalalapit na pag-abot niya sa kaluwalhatian.

“Ughh! Tangina mo Kuyaa!”

“Lalabasan na ako agad!”

Ugh---ang sarap ng puke mo Kuyaahh---ughh!” Libog niyang babala sa kinakastang bayaw—mga babalang punong-puno ng di maikubling ungol.

Lalo pang bumilis ang kanyang pagbayo, lalong lumakas ang pagtumbok ng mala-kamaong ulo ng kanyang kargada na kailaliman ng lagusan ng bayaw, kaya naman mas lalo pang nangibabaw ang kakaibang sarap, dahilan upang mas lalo na niyang di makontrol ang katawan.

“Plokk—plokk! Plaakk!”

“Ughh! Eto na kuyaahh---aaghh!” Napatingala niyang ungol—puno ng paninikip ang kanyang tinig.

Kasunod nito ay nadama na niya ang labis na paninigas ng kanyang puson, kasunod ng tila pag-urong ng kanyang mga bayag.

Napahinto siya kanyang pagbayo, bagkus ay buo niyang ibinaon ang kargada sa kailaliman ng bayaw.

Kasunod nito ay naramdaman na niya ang sunod-sunod na pagpintig ng kanyang kargada, kasabay ng sunod-sunod na pagbaril nito ng napakainit niyang tamod sa kailaliman

“Ughh! Aghh! Ahhh!”

“Ughh! Ahhh—aahh!”

Hindi na mawari sa kung kanino sa kanila ng bayaw ang ungol na mas nangibabaw, kapwa malalaks—kapwa mabibigat ang barako nilang mga ungol na umalingawngaw sa tahimik na ere ng banyo.

Subalit habang abala siya sa pagpapadura ng kanyang tamod sa kailaliman ng kinastang lagusan ng bayaw ay halos mahintuan siya nang makarinig ng mga salitang biglang umiral sa kanilang likuran.

“Kristof? Ramil?”
Gulat na gulat ang tinig na nagmula sa kanilang likuran.

Sa kalagitnaan ng namumutwaing init sa kanilang mga kalamnan ay tila binuhusan sila ng nagyeyelong tubig—nanlamig sila sa pagkabigla.

Hindi na sila nakakilos—hindi na nakakalas pa mula sa kanilang pagkaka-posisyon.

Sabay silang napalingon sa kanilang likuran, at kapwa nanlaki ang kanilang.

“A-anong ginagawa niyo?!”
Gulat na gulat nitong tanong—puno ng pagkalito at pagkabigla ang tinig.

Hindi na nakapagsalita pa ang magbayaw—hindi na nakasagot pa, ni hindi na nakagalaw pa mula sa kanilang pagkaka-posisyon.

Ang kargada ni Kristof ay patuloy na nakabaon—patuloy na bumubuga ng di napigilang tamod sa kailaliman ng lagusan ni Ramil, ngunit ang kanilang mga puso ay halos huminto sa pagpintig, hindi nila inaasahan na may taong biglang iiral sa masarap nilang sandali—ang kanilang foreman na si Rey…

Indayog ni Foreman

Madilim na nang makabalik si Rey sa baraks—ang foreman sa konstruksyon ng mansyong pinatatayo ng mayamang si Hugo.

Kinailangan niyang bumalik dahil sa pagka-abala kanina ay nawala sa kanyang isipan na kinakailangan pala niyang i-abot ang sahod ng dalawang trabahador niyang sina Ramil at Kristof—Biyernes na kasi ngayon at bukas ay Sabado na at hindi naman sila pinapayagan ni Hugo na magtrabaho ng Sabado’t Linggo, at bagamat maaari naman niyang i-abot ito bukas tulad ng kanyang madalas gawin dahil magkabilang baryo lang naman sila ng mga ito ay hindi rin niya magagawa dahil bukas ay magiging abala siya dahil ikakasal ang kanyang pamangking babae, kaya naman ngayon, kahit gabi na ay wala siyang mapagpilian kundi ang balikan ang dalawa’t nang mai-abot ang sahod ng mga ito lalo pa’t lingguhan talaga ang pasahod sa kanila.

Subalit sa kamalas-malasan, malapit na siya sa konstruksyon nang biglang sumumpong ang sakit ng kanyang motorsiklo—tumirik ito, kaya naman itinulak na lamang niya ito hanggang makarating rito.

Gawa ng walang ingay ang kanyang motor ay nakarating siya rito sa mismong baraks nang hindi namamalayan ang kanyang presensya.

Pagdating niya’y agad niyanghinanap ang magbayaw, ngunit tahimik ang baraks—wala ni isa sa dalawa ang bumungad sa kanya.

Inakala niyang nasa kung saang sulok lamang ng baraks ang dalawa, ngunit habang palapit siya sa kusina ay nakarinig siya ng kakaibang ingay—mga tila ungol, bagay na kanyang sinundan at napagtantong nagmumula iyon sa banyo.

“Aghh---tanginaahh---ahhh!”

“Slap—squelch! Thump!”

Labis na kumabog ang kanyang dibdib, kahit ungol lamang ang mga iyon, kilalang-kilala niya ang boses ng mga ito, batid niyang ungol ang mga iyon ng magbayaw. At kahit hindi pa lubusang nakalalapit, dinig niya ang ingay ng mga basang laman na nagbabangga—tila bumubungkal sa isang basang butas, bumabarena nang walang tigil, bagay na bilang lalaki ay pamilyar sa kanya ang ganung tunog.

Nung una’y inakala niyang may kinakastang babae ang magbayaw sa banyo, kaya’t naisipan niyang tahimik na lumapit at silipin sana ang mga ito, at dahil gawa lamang sa mga tagpi-tagping materyales ang banyo ay wala itong pinto, dahilan upang sa kanyang pagdungaw ay nasaksihan niya kaagad ang nagaganap sa loob.

Subalit ang bumungad sa kanya’y iba sa kanyang inaasahan. Inaasahan niyang maaaktuhan niya ang magbayaw na kumakasta ng babae, ngunit hindi, bagkus ay halos malaglag ang kanyang mga panga nang makitang ang barakong magbayaw mismo ang nagkakastahan.

Kita niya kung paano tumuwad ang matipunong si Ramil—nakakapit sa umuugong na pader ng banyo, hubo’t-hubad, basa ang katawan sa naghahalong tubig at pawis, at sa likuran nito’y umiindayog ang moreno nitong bayaw na si Kristof, kapwa nito basa ng tubig at pawis mula katawan hanggang buhok—kinakasta ang maskuladong bayaw.

Ngunit ang lalo pa niyang ikinabigla ay bukod sa nakatuwad si Ramil ay mariin pang naka-pulupot ang isang sinutron sa leeg nito—mahigpit, at hawak iyon ni Kristof at bahagya pang hinihila, dahilan upang umarko ang leeg ng umaalog na bayaw na tila sadyang sinasakal at nililimitahan ang paghinga, kaya naman dinig niya kung paano manikip ang bawat ungol na kumakawala sa umaalog nitong bibig.

“Ugh… gkk…!”
Dinig niyang naninikip na ungol ni Ramil habang literal na tila kinakabayo siya ng morenong bayaw.

Kita niya kung paano mamula ang mukha nito, kung paano mamawis ang nuo’t mga patilya, at kung paano bumakat ang mga ugat at litid sa nasasakal nitong leeg.

Ngunit sa kabila ng lahat, kita niyang kapit na kapit lamang ang mga kamay nito sa umuugong na pader ng banyo—hindi nanlalaban kahit na may kakayahan, halatang hindi labag sa kanya ang ginagawang pananakal at pagbayo ng bayaw, bagkus ay kita niya sa mga ungol nito’t paninirik ng mga mata na nasasarapan pa ito sa natatanggap.

“Putang ina!”
Tanging naimura niya sa isipan. Hindi niya mawari kung namamalikmata lamang siya, o kung guni-guni lamang ang nasisilayan.

Ngunit ang halimuyak ng sabon, ang alisansang ng pawis na nagsisilabasan sa umiindayog na katawan ng dalawa, at ang malakas na kabog ng sariling dibdib na halos marinig niya sa sariling mga tenga ay nagpapatunay ng pag-iral ng sandali.

Hindi siya makapaniwalang ang dalawang katrabahong maskulado, matitipuno, barako, at magbayaw pa ay nagbabayuhan pala ng lihim rito sa baraks sa tahimik na gabi sa kakaibang paraan.

Lalo pa siyang nabibigla, lalo pa’t batid niyang pamilyado si Ramil, ngunit ngayon ay ito mismo ang nakatuwad—umaalog ang maskuladong katawan mula sa pagbayo ng moreno nitong bayaw mula sa likuran.

Natigilan siya ng husto.

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig—halos magyelo siya sa kinatatayuan sa labis na pagkabigla.

Hindi na niya namalayan kung gaano siya katagal natameme sa natuklasang tagpo bago niya narinig ang malalakas na pag-ungol ng bumabayong si Kristof.

“Ughh! Tangina mo Kuyaa!”

“Lalabasan na ako agad!”

“Ugh---ang sarap ng puke mo Kuyaahh---ughh!”

Dinig niyang nagsunod-sunod ang mga ungol ni Kristof—mga ungol na tila may paghihirap, may paninikip, ngunit di maikakailang puno ng pagnanasa.

Ang mga ungol nito’y puno ng babala—tila senyales na ang rurok ay unti-unti nang naabot.

Kasabay nito ay kita niyang lalo pang bumilis ang pag-araro ni Kristof, dahilan upang mas lumakas rin ang ingay ng pagtatampisaw nitong burat sa nakatuwad na lagusan ni Ramil.

“Plokk—plokk! Plaakk!”

Hindi niya mawari, alam niyang mali—alam niyang dapat siyang umatras at di dapat masaksihan ang ganitong eksena, ngunit sa puntong ito’y tila may magnetong nakadikit sa kanyang mga paa, hindi niya mai-angat ang kahit isa’t ni hindi makagawa kahit isang hakbang.

Ang kanyang mga mata’y napako sa eksena, naghahalo ang labis na pagkabigla, paghanga, at ang pagsilang ng kakaibang pagnanasa sa nakikita.

Hindi niya maitanggi, kahit na labis siyang nabibigla, kahit na di niya inaasahan ang tagpong ito ay may kung ano sa eksena ang tila gumising sa kakaibang init sa kanyang katawan. May gumapang na kung anong sensasyon na biglang nagpa-init ng kanyang balat, tila nagpadaloy ng kakaibang pagnanasa sa kanyang mga ugat.

Ang makakita ng maskulado’t matitipunong mga barako, na batid niyang kapwa may asawa’t nobya, na ngayon ay nagbabayuhan sa kanyang ahrapan ay isang bagay na di niya mawari ngunit nakapukaw ng kanyang pagnanasa—tila nakapagpasindi ng kakaibang apoy sa kanyang loob. At batid man niyang mali, may kung ano sa dulo ng kanyang isipan ang biglang nagnanais na makisangkot siya sa nagliliyab na tagpo.

“Ughh! Eto na kuyaahh---aaghh!”
Dinig niyang mas napalakas na ungol ni Kristof—ungol na puno ng babala at pagnanasa.

Kasunod nito ay kita niya kung paano nito lubusang ibinaon ang kargada sa nakatuwad na bayaw, dahilan upang si Ramil ay kita niyang lalong napatingala, nanlaki ang mga mata’t napabuka ang bibig at napa-ungol ng walang ingay.

Sa pag-arko pa lamang ng katawan ng mga ito, sa paninikip pa lamang ng kanilang mga kalamnan, at sa mga ungol pa lamang na halos mapaos at nanginginig ay batid niya—umabot na sa sukdulan ang dalawa, isang rurok na sa karaniwan ay tanda na ng pagtatapos, tanda na ng huli, ngunit sa pagkakataong ito, ang sukdulang naabot ng dalawa ay hindi niya nakikita bilang isang panghuling tagpo, bagkus ay tila simula pa lamang ng mas malalim, mas mainit, at mas mapusok na gabi na tiyak na magpapaliyab ng kanilang damdamin at pagnanasa.

“Ughh! Aghh! Ahhh!”

“Ughh! Ahhh—aahh!”

Dinig niya ang nagsunod-sunod na ungol ng magbayaw—mga ungol na naghalo sa tahimik na ere ng banyo. Batid niya, sa puntong ito’y ganap nang nilabasan si Kristof, at kasalukuyan nang kumakarga ng lahi nito sa kailaliman ng pamilyadong bayaw.

Ngunit sa punto ring ito ay nagpasya siyang putulin ang rurok ng dalawa—umiral sa kalagitnaan ng sarap, magdulot ng pagkabigla’t pagka-istorbo sa sukdulan ng kanilang pagpapaligaya.

“Kristof? Ramil?” Wika niya, mga salitang biglang bumasag sa ungol na pag-awit ng dalawa.

Ang kanyang boses ay may natural na pagkabigla—hindi pilit, hindi sinadya, kundi talagang naroroon, nabibigla sa mga nasisilayan, at kumakatawan iyon sa kanyang boses na halos mapaos sa pagkagulat.

Kita niya kung paano sabay mapalingon ang dalawa, at kita niya ang parehong antas ng pagkabigla sa mukha ng mga ito—tila nagyelo sa kanilang posisyon habang nanlalaki ang mga mata.

Batid niya, sa sandaling ito’y bumubuga pa ang nakabaong kargada ni Kristof sa kailaliman ni Ramil, ngunit ang katawan ng mga ito’y tila estatwang nanigas at di nakagalaw.

“A-anong ginagawa niyo?!” May pagkagulat niyang wika. Kahit di sadyain ay nanlalaki ang kanyang mga mata sa tagpo ng dalawa.

“P-porman?” Gulat na wika ni Kristof. Nanlaki ng husto ang kanyang mga mata sa biglaang pagsulpot ng kanilang foreman.

Si Ramil ay halos malaglag ang panga sa pagkagulat, tila nakakita siya ng multo, at ang pawis sa kanyang noo na kanina’y dulot lamang ng init ng kanilang sandali, ngayon ay napalitan ng matinding panlalamig.

Hindi siya nakagalaw—tila literal na huminto ang oras. Ang kargada ng bayaw na nakabaon sa kanyang lagusan ay dama pa niyang pumipintig, at sa bawat pagpintig ay bumubuga ito ng napakainit nitong tamod na patuloy na pumupuno sa kanyang kailaliman, ngunit ang kanyang puso’y halos huminto sa pagtibok.

Hindi sila makapagsalita—hindi malaman kung paano ipaliliwanag ang kanilang sitwasyon, ang kanilang pagkaka-posisyon.

Wala na silang ligtas—wala na silang palusot pa, wala nang maidadahilan, ang kanilang pagkakasala ay malinaw, at hindi na nila ito maitatanggi pa.

“Tangina niyo, ganito ba ang ginagawa niyo dito kada naiiwan kayo?” May diing wika ni Rey, hindi malaman kung nagtatanong o namamaratang.

“P-porman…” Tanging naisambit ni Kristof, hindi pa rin makagalaw sa labis na pagkabigla.

Wala na siyang maisip na sasabihin, wala na siyang maidadahilan, dahil wala naman ring saysay—wala silang maipapaliwanag na kahit ano, wala na silang maipapalusot pa, dahil aktwal na silang naaktuhan, kung saan nakabaon ang kanyang kargada sa nakatuwad na tumbong ng bayaw.

Bagamat di na niya napigil ang pagbulwak ng kanyang tamod ay dama niya ang pagkahinto nito, at kahit masakit, sinimulan niyang dahan-dahang ini-atras ang kanyang balakang, dahilan upang magsimula ring umatras ang nakabaon niyang kargada sa lagusan ng binulwakang bayaw.

Sa kabila ng pagkabigla ay halos mapangiwi naman si Ramil nang maramdaman ang pag-atras ng kargadang napakatagal nakatanim sa kanyang kailaliman, kung saan sa bawat pulgada ng pag-atras nito ay dama niya ang tila pagkapit ng mga pader ng kanyang lagusan, wari ba’y ayaw itong pakawalan.

Kita rin ni Rey kmung paano dahan-dahang i-atras ni Kristof ang moreno nitong balakang, dahilan upang unti-unti ring lumuwal ang kahabaan ng kargada nitong basang-basa na ng sarili nitong tamod—kumpirmadong nilabasan na ito sa kailaliman ng bayaw.

Kita rin niya kung paano mapangiwi si Ramil—isang di sinasadyang reaksyon mula marahil sa dahan-dahang paghila palabas sa burat na di hamak na matagal gumalugad sa lagusan nito.

Sa tuluyang pagkabunot ng kargada ni Kristof, kita pa ni Rey kung paano ito maligo ng sariling katas—puting tamod na halos namumuo pa, angat na angat ang pagkaputi mula sa may kadilimang kutis ng moreno nitong kargada.

Ngunit higit doon, ang mas nakapukaw ng kanyang pansin ay ang lagusan ni Ramil. Kita niya kung paano huminga ang bukana nito, na sa bawat pagkibot ay lumalabas pa ang puting tamod na di hamak na ikinarga sa kailaliman nito—ang puting tamod na iyon ay kita niyang idinudura ng kanyang bukana, gumagapang sa nakatuwad nitong perineo at nahahati ang pagdaloy sa magkabilaan nitong mga singit at dumadausdos pa ang pagtulo sa nanginginig nitong mga hita.

Hindi niya maitatanggi, sa kabila ng labis na pagkabigla sa di inaasahang tagpo, batid niyang tinamaan rin siya ng init kaninang nakita kung paano binayo ni Kristof ang matipunong si Ramil, kung paano umalog ang nakatuwad nitong katawan, kung paano umarko ang ulo nitong nasasakal ng sinturon, at kung paano ito umungol na parang babae sa tindi ng sensasyon, at ngayon…ngayong kita niya kung paano kumibot sa pagkahingal ang lagusan nito na di hamak na nabarumbado ng pagbayo ni Kristof, lalo na ang makita kung paano nito isuka palabas ang ikinarga ritong tamod ay di niya maiwasang magnasa, di niya mapigilang tamaan ng kakaibang pagkasabik.

Kita niyang akto na sanang babangon si Ramil mula sa pagkakatuwad nang kanya itong agad pinigilan.

“Teka! Bakit ka babangon? Ha?!” May otoridad niyang wika rito, tsaka inihawak ang isang kamay sa nakatuwad nitong balakang upang mapitiglan ito sa tuluyang pagbangon.

Labis namang nagulat si Ramil sa sinambit ng foreman, lalo na ang pagpatong nito ng isang kamay sa kanyang balakang na pumigil sa kanyang makabangon.

Maging si Kristof ay nabigla, hindi niya mawari kung bakit pinipigilan ng foreman na bumangon si Ramil mula sa pagkakatuwad, at wala pa ni isa sa kanila ang nakakapagsalita ay muli itong nagsalita.

“Hindi ka babangon diyan, Ramil” Wika ni Rey sa matigas na tinig. Ang kanyang mga salita ay tila mga utos na di maaaring hindi sundin. “Hindi dito matatapos ang gabing ito”

Labis na nabigla si Ramil sa sinambit ni Rey. Kita niya ang diin sa mga salita nito, ang otoridad, tila ba sa gabing ito, siya ang may kontrol ng lahat.

Maging si Kristof ay nabigla sa sinambit ng foreman, at sa parehong pagkakataon ay naguluhan. Hindi niya mabatid kung bakit nito pinipigilan si Ramil na bumangon.

Ngunit hindi pa man sila nakakakapagsalita, hindi pa sila nakapagbibigay ng anumang reaksyon ay nakita nilang kumilos na ang foreman, humakbang at pumwesto sa harapan ng nakatuwad na si Ramil.

Lalong napakunot-noo si Ramil, lubha siyang naguguluhan sa mga ikinikilos ng foreman, subalit ang sunod nitong ikinilos ay ang makapagpanlaki ng kanyang mga mata.

Kita niyang sinimulang hawakan ng foreman ang sinturon ng pantalon nito, kinalas ang buckle at sunod na kinalas ang pagkakabutones, kasunod nito ay kita niyang ibinaba nito ang zipper ng kanyang pantalaon, dahilan upang agad niyang masilip ang kulay abong brief na suot nito sa loob.

Labis na kumabog ang kanyang puso, agad na tumulo ang kanyang pawis sa noo, labis siyang nangangamba sa tila ibig sabihin ng mga sinisimulang kilos ng foreman.

“P-porman?” Halos manginig niyang bulong, ang kanyang boses ay halos hindi marinig sa hina—puno ng pangamba, at may di maitatangging takot sa kanyang tinig.

Umaakyat ang kanyang tingin sa nakatayong foreman sa kanyang harapan, subalit nang magtagpo ang kanilang mga mata ay kita niyang isang simbulikong ngisi at titig lamang ang ibinato nito sa kanya—isang ngising may kumpyansa, ngunit may kaakibat na kung anong kapilyuhan.

Lalong kumabog ang kanyang dibdib sa kaba, sa mga titig at ngisi pa lamang ng foreman ay batid na niyang may kakaiba itong plano—at unti-unti, tila nahihinuha na niya ang sinabi nito—na hindi pa tapos ang gabing ito.

Dahan-dahan, muling nalaglag ang kanyang tingin sa kanyang harapan—sa gitnang bahagi ng katawan ng maskuladong foreman na nakatayo sa kanyang harapan, at sa punto ng pagtapat ng kanyang mga mata rito ay sinimulan nang bahagyang ibaba ng foreman ang pantalon, sapat upang tuluyang lumantad ang kulay abo nitong brief.

Namilog ang kanyang mga mata, kita niyang hapit na hapit ang tela ng kulay abong brief, halatang kargado ang ikinukubli nitong laman, at kahit natatakpan pa ng tela, hindi maitatanggi, gising na ang naturang laman.

Napalunok siya. Unti-unti ay nagiging malinaw na sa kanya ang plano ng foreman, bagay na lalong nakakapagpakaba sa kanya—lalong nakakapagpangamba sa kanya, ang sitwasyong ito ay isang bagay na hindi niya napaghandaan, at hindi pa niya nais harapin, ngunit tila wala pagpipilian upang tumalikod o umatras.

Dahan-dahan, kita niyang unti-unting itinulak pababa ni Rey ang magkabilaang garter ng brief nito mula sa kanyang balakang, dahilan upang pulga-pulgadang lumantad ang anumang ikinukubli ng naturang tela.

Sa mga unang pulgada ay lumantad ang unang bahagi ng mga bulbol nito—makakapal, malago, itim na itim, at di maikakailang namamawis na, hangang sa nagtuloy-tuloy ang pagbaba ng tela, dahilan upang mas maraming bahagi ng nagkakapalang bulbol ang lumantad sa kanyang harapan, at sa bawat pulgadang inilalantad ng naturang mga bulbol ay talaga namang agad na sumalubong sa kanyang pang-apoy ang angking halimuyak ng mga ito—maasim-asim, amoy pawis, ngunit mas nangingibabaw ang angking halimuyak ng barakong bulbol.

Kasunod nito, sa tuluyang pagbaba ng tela ay tuluyan na nga nitong inilahad ang pinakatatagong laman—isang morenong burat ang kumawala mula sa tela, may katabaan na, at kahit sa unang tingin pa lamang ay di maitatangging gising na.

Namilog ang mga mata ni Ramil, kasabay nito ay napalunok siya sa tumambad na laman sa kanyang harapan.

Ang kargada ay halatang hindi pa ganap na nakatayo, ngunit di rin maitatangging nagsisimula nang magising, at hindi niya maiwasang mabigla, dahil kung kanina’y nangangako na ang laki nito habang nakapaloob pa sa tela, ngayon na hayagan itong nailabas ay mas pinatunayan nito ang angkin nitong pagiging maskulado.

Hindi pa ito ganap na nakatayo, ngunit pakiwari niya’y mahigit lima’t kalahating pulgada na ang haba nito, at talaga namang may katabaan na, kaya naman di niya maiwasang matakot sa kung ano pa ang kaya nitong i-unat sa mga susunod na sandali.

Sa lapit ng kanyang distansya sa naturang laman ay di niya maiwasang malanghap ang bagong laya nitong halimuyak—tipikal na amoy ng isang barakong burat, ngunit mas amoy pawis, mas may tapang, at mas lalaki, bagay na di maiwasang makapangilabot sa kanya.

Subalit ang higit na ikikakakabog ng kanyang dibdib ay ang katotohanang batid niya, na ang kargadang lumantad sa kanyang harapan—ang di hamak na walang pang paligong burat ng barakong foreman ay nahihinuha na niyang ilalaan sa kanya.

Hindi man sabihin, batid niya—sa kilos at galaw pa lamang ni Rey, sa paraan pa lamang ng paglantad nito ng kargada sa kanyang harapan ay malinaw nitong nais itong ipalamon sa kanya.

Maging si Kristof ay labis na natigilan.

Ang kanyang katawan ay hubo’t-hubad pa rin, ang kanyang kargada ay unti-unti nang nanlalambot gawa ng kaba, ngunit ang kanyang buong sistema ay hindi makagalaw, nakasunod lamang sa bawat galaw ng foreman sa harapan ng nakatuwad na bayaw.

Kita niya kung paano ito ngumisi ng nakaloloko habang nakatitig ng malisyoso kay Ramil.

Hindi man sabihin, nababatid niya ang ibig sabihin ng mga kilos nito—alam niya ang nais nitong mangyari, iyon ay ang ipasubo nito ang burat sa nakatuwad na si Ramil.

Hindi niya maiwasang kabahan para sa bayaw, lalo pa’t maging siya ay batid niyang hindi pa sumubo ang kanyang kuya ni-minsan, ni ang kanyang kargada ay hindi niya naipasubo rito, kaya naman hindi niya batid kung paano ito kakayanin ng bayaw, lalo pa’t ang kargada ni Rey ay di hamak na may kalakihan kahit hindi pa ito ganap na nagigising.

Muling ini-akyat ni Ramil ang tingin sa nakatayong foreman, ang kanyang mga mata ay puno ng takot at pangamba, habang ang kanyang panga ay umiigting sa panginginig.

“P-porman…h-hindi ako sumusubo…” Hindi mapigilan ang panginginig ng kanyang mga labi habang binabanggit ito.

Labis na kumakabog ang kanyang dibdib, at labis na nababalot ng takot ang kanyang buong pagkatao sa nahihinuhang planong ipagawa sa kanya ng barakong foreman—ang ipalamon ang burat nito sa kanya.

Napangisi naman si Rey sa sinambit ni Ramil.

Kita niya ang panginginig sa mga labi nito, ang takot sa mga mata nito—lahat ay nagsasabi ng isang bagay na hinaharap nito ay hindi ito handa, hindi nito kaya. Subalit ang takot na nakikita sa mukha nito, ang pag-aalinlangan, ang panliliit ay mga bagay na di niya mawari ngunit lalo lamang nagapa-init sa kanya—lalong nagpapalakas ng kanyang pagnanasa.

“Tangina mo! Ang lakas mong umungol kanina—napapatingala ka pa sa sarap ng pagbungkal ng burat nitong bayaw mo sa tumbong mo, tapos ngayon sasabihin mong hindi ka sumusubo?” May sumbat niyang wika rito, may halo ng pang-uuyam at pangmamaliit ang kanyang salita.

Hinawakan niya ang buhok nito gamit ang kanyang kanang kamay, bahagyang sinabunot—hindi sapat upang makasakit, kundi sapat lamang upang makakapit at madama ang pagkabasa ng pawis nitong mga hibla. Kasunod nito ay bahagya pa niyang lalong inilapit ang kargada, hanggang sa dumaplis na ang nakayuko nitong ulo sa malalambot na labi ni Ramil.

Napapikit na lamang si Ramil sa lalong paglapit ng kargada ni Rey sa kanyang mukha, na sa sobrang lapit ay dumampi na ang makinis nitong ulo sa kanyang mga labi, dahilan upang madama niya ang init nito sa pamamagitan ng nakasara niyang labi, at sa lalo nitong paglapit ay talaga namang lalong lumakas pa ang paniniksik ng angkin nitong amoy sa butas ng kanyang mga ilong—mas matapang na amoy balat, amoy pawis, at tipikal na samyo ng isang barakong burat.

Lalo siyang kinilabutan. Halos hindi niya kayanin ang amoy nito, kaya naman lalo niyang di lubos maisip kung kakayanin bang tanggapin ito sa loob ng kanyang bibig.

“Ibuka mo ang bibig na yan Ramil—tanggapin mo ang burat ko!” Mariing utos ni Rey, puno ng otoridad ang kanyang tinig, wari ba’y ang kanyang mga salita ay mga bagay na hindi dapat tanggihan.

“Alam mong kilala ako ng misis mo, at alam mo ang maaaring makarating sa kanya oras na hindi mo ibuka ang bibig na yan at lamunin ang burat ko…” Ngising wika pa niya, ang kanyang tinig ay bahagyang bumaba, ngunit ang pagbabanta ay tila lalong bumigat.

Muling napamulat ang mga mata ni Ramil, tsaka mabilis na namilog sa pagkabigla.

Mabilis muling napaangat ang kanyang tingin sa foreman, kung saan sinalubong siya nito ng nakalolokong ngisi at may pagbabantang tingin.

Kinilabutan siya ng husto—isang uri ng panlalamig ang dumaloy sa kanyang mga ugat sa narinig sa sinambit ng foreman na malinaw na nagbabanta, malinaw na nananakot.

Muli niyang naalala, kilala ni Rey ang kanyang misis na si Ema, lalo pa’t madalas—tuwing Sabado ng umaga ay pinupuntahan sila nito sa kanilang bahay upang i-abot ang kanyang sahod sa konstruksyon, at may mga pagkakataon na nagkakakwentuhan sila nito, kaya naman ngayong natuklasan na nito ang sikretong namamagitan sa kanila ng bayaw ay tila ginagamit na ito ni Rey upang mapasunod siya—upang hindi na makatanggi pa sa anumang utos nito.

Kilala niya si Rey, at batid niyang mabuti naman itong tao—mabuting katrabaho, maayos na kakilala. Sa katunayan ay ito pa nga ang nagpasok sa kanila ni Kristof dito sa konstruksyon kay Hugo—sila ang lagi nitong tinatawag tuwing may proyekto ito, kaya naman napakalaki rin ng utang na loob niy rito sa mga naipagkakaloob nitong trabaho sa kanya.

Ngunit ngayon, tila ibang Rey ang kanyang kaharap, tila sinaniban ito ng ibang tao, tila ba ang natitira na lamang rito ay ang pagnanasa—ang init, ang libog, at ngayon ay nagagawa na siya nitong pagbantaan upang mapasunod lamang sa utos nito.

Kita niya ang titig ni Rey—ang nakalolokong ngisi sa sulok ng mga labi nito, isang ngising may di maitatangging pagnanasa, isang titig na puno ng pananakam, at batid niya, sa puntong ito ay desidido nga ito—di hamak na determinadong mapasunod siya sa nais nito—ang isubo ang burat nito kapalit ng di nito paghahayag ng nalalaman sa kanyang misis.

Sa puntong ito—sa gitna ng panginginig at kaba, pilit niyang tinimbang ang sitwasyon, pilit niyang isinaalang-alang ang lahat ng mahahalagang bagay.

Muli niyang ibinaba ang tingin sa nakatambad na burat sa kanyang harapan. Muli siyang kinilabutan, kita niya kung gaano kakinis ang ulo nito, ngunit ang katawan ay moreno, mataba, at ngayon pa lamang na hindi pa ito ganap na bumabangon ay nakikita na ang matatabang ugat sa ilalim ng balat nito.

Ang mga bayag nito ay nakalawlaw sa pagitan ng mga hita nito—dalawang pares ng itlog na di hamak na may bigat—di hamak na kargado, habang ang mga bulbol ay talaga namang tila talahibang napabayaan ng panahon—makakapal at sagana ang tubo.

Hindi niya maiwasang pagpawisan, hindi siya ni minsan pang nakalamon ng burat—wala pang ganitong laman ang dumampi sa kanyang dila, wala pang burat ang sinakmal ng kanyang mga labi—ni ang burat ng bayaw na si Kristof ay hindi niya ni minsan sinubo, kaya naman wala siyang ideya sa kung ano ang lasa ng isang kargada, kung ano ang pakiramdam nito sa loob ng kanyang bibig, sa itaas ng kanyang dila. Ngunit ngayon, isang burat ang naghihintay sa kanya—isang moreno at may katabaang kargada na sa pagkakataong ito—gaano man niya naising tanggihan ay batid niyang hindi posible.

Batid niya ang pananabik sa mukha ni Rey, batid niyang wala nang makapipigil pa sa pagnanasang nananalaytay sa katawan nito, lalo pa’t dinatnan nga sila nito sa ganitong eksena, at gaano man niya nais umtras sa utos nito, batid niyang hindi maaari, batid niyang wala siyang mapagpipilian kundi ang isuko ang kanyang dignidad at isubo ang burat nito, dahil sa totoo lang, mas hindi niya kakayanin kung magsalita si Rey—kung ilahad nito sa kanyang misis na si Ema ang sikreto nila ng bayaw na si Kristof—na nagpapabayo siya rito, sa kanyang bayaw—sa mismong kapatid nito.

Nanginginig—pikit-mata niyang binuksan ang mga labi, at sinimulang dahan-dahang sakupin ng kanyang bibig ang naka-abang na kargada ng foreman sa harapan.

Unang dumampi sa kanyang dila ang ulo, bagay na lalong nakapagpahigpit ng kanyang pagkakapikit. Ito ang unang beses niyang makatikim ng burat, at sadyang hindi niya inaasahan ang lasa’t tekstura nito sa kanyang bibig, lalo na sa pagkakadampi sa kanyang dila.

Dama niya ang kinis ng balat ng ulo, habang ang hugis ay bilugin sa kanyang dila, ngunit ang lasa ay di niya inaasahan—mapakla, matabang-tabang—hindi niya maipaliwanag, walang kahalintulad na lasa ng kahit anong bagay na kanyang nalasahan noon. Ngunit nang mas lumalim pa ang pagsakop ng kanyang bibig, ang mas malasa, mas maalat, at mas matamis na lasa ng balat ng katawan ay nagsimulang humalo sa mapaklang lasa ng ulo—dalawang magkasalungat na lasang nagsisimulang maghalo sa kanyang dila.

Lalo siyang napapikit, hindi niya inaasahang ganito ang lasa ng isang burat—napakapakla, halu-halo ang lasa, nakakaduwal, kaya naman hindi rin niya maintindihan kung bakit ang kanyang bayaw na si Kristof ay mukhang sarap na sarap tuwing nilalamon nito ang kanyang kargada, gayong ganito pala ang lasa—halos hindi matanggap ng kanyang sikmura.

Kasabay nito, lalo pang namumo sa kanyang pang-amoy ang halimuyak ng burat, kung saan ang samyo ang hindi na lamang sa butas ng kanyang ilong pumapasok, kundi sa kanyang lalamunan na, at dumederetso na sa kanyang utak, habang ang mga bulbol nito na mas lalong napalapit sa kanyang ilong ay ang siyang lalong nanghimasok ang samyo sa mga butas, bagay na nakikisabay na dumaloy direkta sa kanyang utak—mga kombinasyon ng amoy na napakatapang, amoy na amoy barakong burat at bulbol, mga samyo na di maitatanggi wala pang paligo, hindi pa nahuhugasan at nasasabunan, babad pa ng amoy pawis at amoy kulob maghapon.

Hindi nakapagsalita si Kristof. Natameme na lamang siya habang nakikita kung paano unti-unting tanggapin ng bayaw ang burat ng kanilang foreman sa loob ng bibig nito—kung paano nito unti-unting sakupin ang may kalambutan pang laman sa bibig nito, habang kita niya kung paano rin ito mapapikit ng mariiin.

Batid niya, ito ang unang beses na makalamon ng burat ng kanyang bayaw, dahil maging siya—na ilang beses na niyang nakatalik ay hindi nito ni minsan sinubo, kaya naman batid rin niya na ito ang unang beses nitong makatikim ng naturang laman.

Kita rin niyang halos dumampi na ang matangos nitong ilong sa nagkakapalan pa man ding bulbol ng kanilang foreman—mga bulbol na halatang bahagyang basa dulot ng pamamawis, at di man sabihin, batid niyang ang mga bulbol na iyon—tulad ng burat nito ay wala pang paligo, maghapong nababad at nakulob sa brief nito, at ngayon ang mga bulbol na iyon ay batid niyang langhap na langhap na ni Ramil, bagay na alam niyang ang samyo ay direkta nang nanunuot sa utak nito.

Ngunit nabibigla man sa mga nasisilayan, at kahit batid man niyang napipilitan lamang ang bayaw—na labag ritong tanggapin ang naturang burat sa bibig nito, sa di mawaring dahilan ay may kung anong init ang muling nabubuhay sa kanyang katawan.

Ang paraang ng pagpikit ng gwapong bayaw, ang paraan ng panginginig ng mga labi nito habang dahan-dahang nilalamon ang burat ng kanilang foreman, ang pag-igting ng matitigas nitong mga panga—lahat ay tila nakapupukaw ng kanyang pagnanasa. Hindi niya nakikita ang mga ito bilang bagay na nakamumuhi, bagkus, ang makitang sa unang pagkakataon—ay makatikim ng isang burat ang pamilyadong bayaw ay isang bagay na di maiwasang makapagpabuhay muli ng pagnanasa sa kanyang katawan na kanina lamang ay unti-unti nang napupundi.

Ang kanyang kargada, na kanina’y nanlambot na dulot ng pagkabigla’t takot sa biglaang pag-iral ni Rey, ngayon ay unti-unti muling kumikislot—tila muling nabubuhay matapos ang ilang sandaling pagpapahinga.

Hindi niya maitanggi, nakakapanabik ngang makita ang gwapo’t pamilyadong bayaw na napipilitang sumubo ng burat ng kapwa nito barako.

“Uhm…gayan nga Ramil, lamunin mo ang burat koh—ipadama mo sa akin kung gaano ka kahusay sumubo! Ughh!” May ngisi ngunit may bigat na ring wika ni Rey, hindi na maiwasang mahaluan ng mahinang halinghing ang kanyang boses gawa ng sensasyong nagsisimulang lumaganap sa kanyang katawan dulot ng pagdampi ng mainit-init na bibig ni Ramil sa palibot ng kanyang kargada.

Dama niya ang kalambutan ng dila nito na nakasapo sa ilalim na bahagi ng kanyang kargada, bahagyang gumagalaw na nagdudulot ng kakaibang sensasyon na nagmumula sa kanyang kargada, dumadaloy sa kanyang mga singit, at kumakalat sa bawat sulok ng kanyang katawan.

Ang bibig nito ay dama niya ang labis na pamamasa, nandudulas sa saganang laway, bagay na sa bawat galaw ay nagpapadaloy rin ng pamilyar na sarap na kanyang nadarama sa tuwing may lumalamon ng kanyang kargada.

matagal-tagal na rin siyang tigang, lalo pa’t gawa ng pagka-abala nila pareho ng asawa ay madalang na lamang siyang makapuntos rito, kaya naman ngayong ang sensasyon ay nagbabalik—hindi sa nakasanayang paraan ng kanyang misis, kundi bago, sa bibig ng isang kapwa barako, ay talaga naman di mapigilang lalong umapoy ang init sa kanyang katawan.

Dama niya ang pagkalat ng kakaibang sensasyon sa kanyang mga ugat, bagay na unti-unti ay nagpapalakas pa lalo ng kanyang pananabik.

Bahagya niyang hinigpitan ang pagkakasabunot sa namamawis na mga hibla ng buhok ng nakatuwad na si Ramil—sapat na higpit upang hindi makasakit, ngunit sapat rin upang makontrol niya ang ulo nito, tsaka dahan-dahan ay sinimulan niya itong gabayan sa ritmo ng pagsubo.

“Uhm..sipsipin mo Ramil—higupin mo ang burat ng foreman mo…ughh!” Kanyang wika, bahagya nang napapamunuan ng mahihinang ungol ang kanyang mga salita, ngunit naroroon pa rin ang tigas, narooon pa rin ang pang-uuyam, at narooon pa rin ang libog sa bawat pantig.

Lalo pang napapikit si Ramil. Bukod sa amoy na dumadamping bulbol ni Rey sa kanyang ilong, bukod sa namumunong lasa ng mapakla nitong burat sa bawat sulok ng kanyang bibig ay dinig niya ang mahihina nitong ungol, at ang mapang-uyam nitong mga salita, bagay na nagpapanliit sa kanya bilang kapwa nito barako—bilang kapwa nito pamilyado.

Hindi niya lubos naisip na hahantong siya sa ganitong punto—na ang sandaling ito ay darating, kung saan magagawa niyang isubo ang burat di lamang ng kapwa barako, kundi ng foreman pa niya mismo sa trabaho—ang lalaking kilalang-kilala niya dahil lagi niyang kasama sa konstruksyon, ang lalaking alam niya ang kwento ng buhay, ang lalaking batid niya na kapwa niya pamilyado—kapwa niyang may misis, kapwa niyang may mga anak, at ngayon, ang kargada nito na di hamak na wala pa man ding paligo ay nasa kanya nang bibig, binabaybay ang bawat sulok, pinapatamasa sa kanya ang angkin nitong lasa.

Hindi niya kayang imulat ang kanyang mga mata—hindi niya kayang masilayan ang nagiging ekspresyon ng mukha ng foreman—kung paano bumuka ang bibig nito na naglalabas ng ungol at halinghing, kung paano mag-igting ang mga panga nito, at kung paano posibleng tumitig, o mapapikit ang mga mata nito sa sensasyon na siya mismo ang nagdudulot.

Gayon man, batid naman niyang wala siyang mapagpipilian—batid niya na labag man sa kanya ay kailangan niyang gawin ito, kailangan niyang sumunod sa utos nito alang-alang hindi nito isiwalat sa kanyang misis ang sikreto nila ng bayaw, bagay na alam niyang sisira sa kanyang pamilya.

Kaya naman kahit hindi niya halos kayanin ang lasa, kahit hindi matanggap ng sikmura ang amoy, sinikap niyang igalaw ang bibig—sinimulang sumipsip ng kanyang mga pisngi alinsunod sa nais ni Rey, kaya naman lalo niyang nalalasahan ang angking nilamlam ng sinusubong burat—na sa bawat pagsipsip ay lalong nanunuot sa bawat sulok ng kanyang bibig ang lasa nito.

“Uhmm…yan—ganyan nga Ramil—ugh…sipsipin mohh…” Halinghing na wika ni Rey, ang kanyang boses ay halos pabulong na lamang, ngunit di maitangging napupuno ng sarap at pagkasapat sa pagsisimulang pagsipsip ng lumalamong bibig ni Ramil sa kanyang kargada.

Dama niya ang init ng bibig nito, ang lambot ng mga pader ng panloob na pinsgi na pumipiga sa kanyang kargada sa bawat pagsipsip, habang ang kalambutan ng mga labi nito’y dama niya ang pagkakasakal sa kanyang katabaan, at ang dila ay patuloy na gumagalaw nang di sinasadya sa ilalim, bagay na nagdudulot ng kakaibang sarap, kaya naman ang kanyang kargada’y di na nakatiis at nagsimula na ring tumugon—nagsimulang umuunat sa ilalim ng pagsipsip ng gwapong katrabaho.

Si Kristof ay nanatiling nakatayo—natitigilan habang nakatitig lamang sa paraan ng pagsubo ng bayaw sa burat ng kanilang foreman.

Kita niya kung paano nito simulang sumipsip alinsunod sa utos ni Rey, kaya naman kita rin niya kung paano lumalim ang mga pisngi nito at mag-igting ang panga sa bawat pagsipsip, at batid niya, sa bawat pagsipsip ay higit nitong natatamasa ang lasa ng burat sa loob ng bibig nito, bagay na di niya mawari ngunit imbes na makapagpamuhi sa kanya, imbes na makapagpaawa sa kanya sa kalagayan ng bayaw ay nagdudulot lamang ng kakaibang pagnanasa sa kanya—ang makita ang maskuladong bayaw na sumisipsip ng isang burat ng kapwa nito pamilyadong barako ay isang bagay na nagpapanasa sa kanya, at sa parehong pagkakataon ay lalong gumigising sa kakaibang init sa kanyang sistema.

Sa kalagitnaan ng kanyang pagtitig ay natigilan siya nang biglang magsalita si Rey.

“Ikaw Kristof, wag kang tumanga lang diyan!”
May diin nitong wika sa kanya, dahilan upang mabilis siyang mapatingin rito.

Kita niya ang pagkaseryoso sa mukha nito, ngunit mas nangingibabaw ang pagka-otoridad, wari ba’y sa gabi ito—siya lamang ang masusunod, siya lamang ang may kontrol sa sitwasyon.

Ngunit ang sumunod nitong sinambit ay ang mas lalong nakapagpagulat sa kanya.

“Nakikita mong bakante ang tumbong ng bayaw mo diba?—tumbong na dinumihan mo ng tamod mo! Kaya’t gusto kong linisan mo yan para sakin! Lamunin mo’t himurin hanggang sa walang matirang tamod mo diyan, bago ko yan simulang trabahuin oras na mapatigas na ko sa pagsubo ng bayaw mo!”
Mahaba ang sinambit nito, ngunit sapat upang maintindihan niya ang bawat detalye—dahilan upang siya naman ay labis na kilabutan.

Hindi siya makapaniwala, na nais siya nitong lamunin ang tumbong ng nakatuwad na bayaw—ang tumbong na kanyang binayo’t kinargahan ng sarili niyang tamod.

Si Ramil, sa kabila ng pagka-abala sa pikit-matang pagsubo at pagsipsip sa burat ng kanilang foreman ay di napigilang mapamulat sa narinig. Hindi siya mapaniwala sa ini-uutos ni Rey kay Kristof—ang lamunin ang kanyang tumbong—tumbong na ang bayaw mismo ang kumasta’t kumarga sa kanya ng tamod, at ngayon, ang tamod na iyon ay nais nitong ipahimod kay Kristof mismo na siya mismong naglabas nito.

Ngunit higit doon, isang linya ang mas nangibabaw sa kanya mula sa sinambit ng foreman, at sa parehong pagkakataon ay nagpangilabot ng husto—ang sinabi nitong dahilan kung bakit nito ipinahihimod kay Kristof ang kanyang tumbong, kung bakit ito pinalilinis, dahil nais niyang maging malinis muli ito bago niya ito trabahuin—bago siya nito bayuhin oras na mapatigas niya ang kargada nito sa pamamagitan ng kanyang paglamon.

Labis siyang kinabahan.

Labis na kumabog ang kanyang puso.

Bagamat hindi naman ito ang unang beses niyang mababayo pagnagkataon, dahil ilang beses na rin namang naglabas-masok ang burat ng bayaw sa kanyang lagusan, ngunit ang kargada ni Rey ay di hamak namang mas malaki, kung saan ngayon pa lamang na nasa loob ito ng kanyang bibig at di pa ganap na bumabangon ay halos ma-okupa na nito ang bawat sulok, kaya’t di niya lubos maisip kung gaano kalaki ang maaari nitong maabot, at lalo niyang di lubos maisip kung kakayanin ba ng kanyang lagusan ang laki nito oras na magsimula siya nitong pasukin.

Labis siyang nanginginig.

Ngunit batid niya, anumang nais gawin ni Rey sa oras na ito’y wala siyang kakayahang tumanggi, hindi nila ito mapipigilan—hindi ngayong natuklasan nito ang sikreto nilang magbayaw.

Ilang saglit na hindi nakakilos si Kristof—tila nagyelo siya sa pagkakatayo mula sa narinig na utos ni Rey.

Hindi siya makapaniwala sa nais nito—na lamunin niya ang nakatuwad na tumbong ng bayaw—ang tumbong na ngayon ay kita niyang humihingal sa pagod mula sa kanyang pagbayo kanina, na sa bawat paghingal ay napapadura ng puting tamod—tamod na hindi nagmula sa kahit sino, kundi sa kanya mismo.

Hindi niya lubos inakala na darating siya sa ganitong punto—ang kinakailangang lamunin ang isang tumbong na siya mismo ay binulwakan niya ng sariling tamod, ngunit ang masaklap, batid niyang wala siyang pagkakataon upang tumanggi, batid niyang walang paraan upang humindi.

KIta niya kung paano patuloy na sumubo si Ramil, kita niya kung paano nito pagsumikapang sipsipin ang burat ng kanilang foreman, bagay na batid niyang labag nitong ginagawa, at alam niya ang dahilan—alam niya ang nagtutulak kay Ramil kung bakit ito napipilitang sumipsip at lumamon ng burat sa ilalim ng utos ni Rey, walang iba kundi ang pagbabanta nito na ipabatid sa asawa nitong si Ema ang kanilang sikreto, bagay na batid niyang ikinatatakot ng husto ni Ramil.

Kilala niya ang bayaw, magmula noon ay walang ibang inuuna si Ramil kundi ang pamilya nito, kaya naman ngayon ay kita niya kung paano nito lunukin ang sariling dignidad, ang sariling pagkabarako, at ang sariling pagkapamilyado maprotektahan lamang ang kanilang sikreto—huwag lamang masira ang pamilya nito.

Kaya naman, wala na siyang mapagpipilian pa, dahil kung si Ramil nga ay kita niyang nagsasakripisyo—pikit-matang lumalamon at sumisipsip ng burat ay batid niyang wala na rin siyang magagawa kundi sumunod sa utos ni Rey.

Batid niya, si Rey ang may kontrol ng sitwasyon, at batid niya, sa gabing ito ay magiging instrumento lamang sila sa ilalim ng kamay nito, at wala silang mapagpipilian kundi sumunod sa anumang nais nito.

Wala na siyang nagawa pa.

Dahan-dahan, sinimulan niyang yumuko hanggang sa mailebel ang kanyang mukha sa nakatuwad na puwet ng bayaw, dahilan upang mas malapitan, at mas detalyado niya itong masilayan—ang paghingal nito, ang pagbuga nito ng mga kapatak na tamod sa bawat paghinga, at kung paano mamasa ang paligid maging ang mga bulbol rito gawa ng naghalong pawis at tamod na pumapaligo rito.

Gawa ng kanyang distansya, agad ring naniksik sa kanyang pang-amoy ang halimuyak nito, hindi na lamang ito ang tipikal na amoy ng tumbong ng bayaw na kilala niya, hindi na lamang amoy pawis, hindi na lamang amoy ng natural na tumbong, kundi nahahaluhan na ito ng matapang na amoy ng kanyang tamod na pumapaligo rito, bagay na ngayon ay di niya mawari kung kakayanin ba niyang malamon at matikman.

Ngunit muli, batid niya ang magiging kapalit oras na umatras siya, batid niya ang magiging kaparusahan, at batid niya, hindi iyon maaaring mangyari—mahal niya ang bayaw, at ayaw niyang masira ang pamilya nito dahil sa isang kasalanan na siya mismo ang nagsimula upang masangkot ito, kaya naman kung may akma mang pagkakataon upang magsakripisyo, upang maisalba ang pamilya ng bayaw ay ito na iyon—ang lamunin ang tumbong nito na binulwakan niya ng tamod niya mismo.

Dahan-dahan, lalo niyang inilapit ang kanyang mukha.

Sa bawat pulgada ng paglapit, lalong lumalakas ang kabog ng kanyang dibdib.

Sa bawat pulagada, mas lalong lumalakas ang samyo.

Ngunit hindi na siya umatras, bagkus ay ipinikit na lamang niya ang kanyang mga mata hanggang sa tuluyan na niyang madama ang ganap na paglapat ng kanyang mga labi sa basang bukana ng bayaw.

Labis ang pagtayo ng kanyang mga balahibo sa ganap na paglapat ng kanyang mga labi. Dama niya ang pagkabasa ng balat, ngunit naroroon pa rin ang init—isang uri ng init na tila ibinubuga ng mismong butas sa pinaka-sentro ng tumbong.

Kasabay nito ay mas lumakas pa ang halimuyak ng amoy—samyo na mas naniksik sa butas ng kanyang mga ilong at direktang bumabaybay patungo sa kanyang utak.

Ngunit hindi na siya umatras pa, bagkus ay sinimulan na niyang ibuka ang mga labi, tsaka ganap na inumpisahan ang paglamon sa namamasang tumbong ng bayaw na ang kargada niya mismo ang gumalugad at kumarga ng tamod.

Si Ramil na nasa kalagitnaan pa ng pagkabigla sa narinig na utos ng foreman, ay labis na nabigla nang maramdamn ang pagdampi ng malalambot na laman sa nakatuwad niyang tumbong, kasabay nito ay dama niya ang mainit na buga ng hininga na dumadampi sa pagitan ng nakabukang pisngi ng kanyang puwet. Hindi man matanaw, batid niya—nagsimula nang lumapat ang bibig ng bayaw, at sinimulan na nitong lamunin ang kanyang tumbong alinsunod sa utos ng kanilang foreman.

Dama niya ang pagdaloy ng kakaibang lamig sa kanyang katawan, isang uri ng lamig na di niya batid kung dulot ng pangingilabot, pagkamukamuhi, o ng isang uri gn sensasyon na hindi niya nais kilalanin ngunit di rin maitatangging naroroon.

Dama niya ang kalmadong paglamon ng bayaw, ang maingat na pagsipsip, at ang malumanay na pagdampi ng pumupunas nitong dila sa hingal niyang tumbong, bagay na di niya maitanggi, ngunit nagdudulot ng kakaibang sensasyon—nagpapakalma ng hingal niyang tumbong, nagpapawi ng panlalagkit, ng natirang hapdi, at ng init ng pagkahingal.

Hindi siya makapaniwalang nagagawa ng bayaw na lamunin ang kanyang tumbong na kasalukuyang naliligo’t bumubuga pa ng sarili nitong tamod na ikinarga ng burat nito, kaya naman batid niyang di na lamang ang tumbong niya ang nalalasap nito, kundi natatamasa na rin ng dila nito ang sarili nitong tamod.

Gayon man, sa kabila ng pagkabigla, sa kabila ng pagkamuhi, at sa kabila ng hiya, hindi niya maitanggi, naroroon ang kakaibang sensasyon—kakaibang sarap na naidudulot ng banayad na paglamon ng bayaw na pumapawi sa pagkahingal ng kanyang tumbong na walang awa nitong binarubal ng pagbayo kanina.

Napangisi naman si Rey nang makitang sinimulan na ni Kristof na lamunin ang nakatuwad na tumbong ng bayaw—ang tumbong na siya mismo ang bumayo, siya mismo ang bumuga ng tamod, at ngayon, ang tumbong na iyon ay kanyang nilalamon kaakibat ng sarili nitong tamod na ibunuga ng di hamak na dulot ng libog nitong burat kanina bago dumating ang kanyang presenya na pumutol sa mainit na sandali ng dalawa.

Kita niya kung paano ito mapapikit habang ang mukha’y nalulunod sa pagitan ng malalaman na pisngi ng nakatuwad na bayaw, at sa puntong ito ay batid niyang kasalukuyan na nitong natatamasa ang tumbong ng bayaw kaakibat ng sarili nitong tamod.

Batid niya, hindi makatatanggi ang magbayaw—hindi ngayong ang madilim na sikreto ng mga ito’y kanyang nadiskubre—hindi sinasadya, kundi aksidenteng pagkadiskubre.

Hindi niya inaakalang ang gabing ito, na ang kanyang tanging hangarin ay ang mag-abot sana ng sweldo ng mga ito ay mauuwi sa ganitong tagpo, at batid niya, simula pa lamang ito—mahaba pa ang gabi, at titiyakin niyang susulitin niya ang pagkakataon upang tumatak sa magbayaw ang gabing ito.

Gawa ng nasisilayan, maging gawa ng sensasyong naidudulot ng patuloy na paglamon ng gwapong katrabaho sa kanyang burat ay lalo pang lumagablab ang init sa kanyang katawan, dahilan upang ang kanyang kargada’y hindi na niya napigilang tuluyang tumugon—dahan-dahang umunat pa lalo sa loob ng sumusipsip na bibig nito.

“Ughh…sarap mong lumamon Ramil! Uhmm…” Kanyang ungol, halata sa kanyang tinig ang sarap na natatamasa mula sa patuloy na paglamon ng gwapong katrabaho.

“Tangina mo, alam ba ni Ema na lumalamon ka ng burat, ha? Alam ba niyang ganyan ka kasarap sumubo?” Kanya pang sambit, puno ng pang-uuyam ang kanyang tinig sa mga linyang batid naman niya ang sagot.

“Alam ba niyang nagpapabayo ka sa bayaw mo?—na kapatid niya mismo? Ughh!” Patuloy niyang pang-uuyam, habang ang kanyang mga salita’y nasisingitan ng mga di mapigil na ungol.

“Tangina mo! Ang ganda na ng asawa mo—pero hindi pala puke niya ang gusto mo—kundi burat pala! Ugh!” Patuloy niyang wika, tila sinasadyang panlumuhin ang katrabaho’t sinasadya itong manliit, ito’y habang ang kanyang balakang ay nagsisimula na ring umindayog—sinasalubong ang sumisipsip nitong bibig, at ang kanyang kamay ay patuloy na nakakpit sa mga hibla ng buhok nito’t ginagabayan ang ulo nito na simulang umatras-abante.

Dama niya ang init ng bibig nito, ang pagkabasa ng laway ng malalambot nitong mga gilagid at dila, na talaga namang nagdudulot ng masarap na sensasyon.

Hindi na ito ang unang beses niyang masubo, ngunit di niya maikakaila, sadyang kakaiba kapag kapwa niya barako ang sumusubo, at di lamang kapwa barako, kundi ang kaalaman na ito ay kapwa niya pamilyado—kapwa niya may asawa’t mga anak ay isang bagay na nagdudulot ng kakaibang uri ng kapangyarihan na mas nagpapasarap pa sa sandali.

Kasabay nito, kita rin niya kung paano mapapikit si Kristof—ang kalahati ng mukha ay lubog na sa pagitan ng maskuladong pisngi ng puwet ng nakatuwad na bayaw, habang ang mga panga nito’t pisngi ay halatang patuloy na sumisipsip.

Hindi siya makapaniwalang sa ganitong tagpo hahantong ang gabing ito—isang gabi na batid niyang siya ang may kontrol.

Dinig ni Ramil ang mga pang-uuyam ng foreman—ang mga mapangmaliit nitong mga salita na binibitawan sa kanya, bagay na talaga namang nakakapagpanlumo sa kanya.

Bilang isang ama, bilang isang barako, at bilang isang haligi ng tahanan, malaking sampal sa kanyang pagkatao ang sinasabi ni Rey, at batid niya, habang sinasabi ang mga iyon ay pinagmamasdan siya nitong kung paano niya ito nilalamon, kung paano niya sinisipsip ang burat nito, ngunit higit doon, ang mas masakit sa kanya ay ang katotoohanan na ang mga sinasabi nito ay totoo—totoo, maganda ang kanyang asawa, balingkinitan ang katawan, mabait, at wala na halos kapintasan, ngunit heto’t nagawa niyang magloko—nagawa niyang magpadala sa tukso hindi ng ibang babae, kundi ng kapwa niya mismo lalaki, at di lamang basta lalaki, kundi ang bayaw pa niya mismong si Kristof—ang kapatid mismo ng kanyang asawa, at ngayon, ito ang nagiging bunga—nahulog sila sa isang patibong na di nila matatakasan, at si Rey ang may kontrol—ang kanilang foreman na madalas lamang nilang sundan ang utos sa trabaho, sa mga detalye ng paggawa, ngunit ngayon ay iba na, hindi na lamang doon ang limitasyon ng pagsunod nila sa mga utos nito.

Patuloy na lamang siyang nakapikit, habang patuloy na nakababad sa kanyang bibig ang kargada nito, patuloy niyang nilalamon—patuloy niyang sinisipsip, habang ang amoy ay patuloy na naniniksik sa kanyang ilong, direkta sa kanyang utak.

Habang patuloy siya sa pagsubo, dama niya ang mga pagbabago. Ang kargada ni Rey na kanina’y sinimulan niyang malambot pa, ngayon ay dama niyang nagsisimula nang umunat sa ilalim ng kanyang pagsubo. Dama niyang kumikilos ito, tumataba sa pagkakasakal ng kanyang mga labi, at bumibigat sa ibabaw ng kanyang dila—mga matitibay na palatandaan na ito ay nagsisimula nang ganap na magising, na ang sensasyon ay tinatamasa na ng husto ng katawan ni Rey.

Napapikit na lamang siya ng mariin. Dama man ang unti-unting pag-unat ng nilalamong laman, dama man ang unti-unti nitong pag-okupa ng higit na espasyo sa kanyang bibig ay batid niyang wala namang siyang magagawa, alam niyang dito rin ito hahantong—alam niyang hindi siya nito pahihintuin hangga’t hindi niya ito napatitigas sa pamamagitan ng kanyang pagsubo.

Kasabay nito, dama niya ang patuloy na paglamon ni Kristof sa kanyang likuran—patuloy na sinisipsip at hinihigop ang pagod niyang tumbong, bagay na lalong nagpapangilabot sa kanya, at sa parehong pagkakataon ay nakakapag-paawa sa kanyang bayaw, lalo pa’t alam niyang napipilitan lamang ito, lalo pa’t di na lamang ang kanyang tumbong ang nalalasap nito, kundi maging ang sarili nitong tamod na ibinulwak nito doon kanina.

“Skllpp…sllrpp…”
Patuloy lamang si Kristof sa kanyang paglamon sa namamasang tumbong ng nakatuwad na bayaw—patuloy na tinatanggap sa kanyang bibig ang angkin nitong lasa na nahahaluan ng paglasap ng sarili niyang tamod na ibinuga rito.

Hindi niya maiwasang pagpawisan. Ito ang unang beses niyang malasap ang sariling katas, na sa masaklap ay nababad na sa kailaliman ng tumbong ng bayaw bago ito ibuga’t kanyang malasap.

Lasa niya ang kapaklaan nito, maasim-asim na matabang-tabang, may kaonting tamis na nahahaluan ng di maipaliwanag na lasang metal—mga kombinasyon ng lasa na na pamilyar, lalo pa’t ilang beses na rin naman niyang nalasap ang tamod ng bayaw, ngunit ito ay kakaiba, hindi lamang dahil mula ito sa sariling katawan, kundi dahil nababad na rin ito sa lagusan ng bayaw at nahahaluan na ng sustsansya ng katawan nito.

Ngunit sa di mawaring dahilan, sa kabila ng pagkamuhi, sa kabila ng panlulumo ay tila unti-unti itong kinikilala ng kanyang dila—tila unti-unti niya itong nagugustuhan, hindi lamang sa lasa, kundi sa katotohanang ito ay nababad na nga sa kailaliman ng bayaw. Pakiramdam niya ay parte ng likidong ito’y pagkatao na ng bayaw, at ngayon ito ay kanyang nilalasap, sinisimot, at hindi na pinandidiriang lunukin at tanggapin sa kanyang katawan.

Batid niyang mali, batid niyang labag ito sa kagustuhan ng bayaw, ngunit sa di mawaring dahilan, hindi niya matiis ang angkin nitong sarap, hindi na lamang sa lasa, kundi sa pakiramdam na parte ng pagkatao ng bayaw ay kanyang natatamasa—tinatanggap sa sarili niyang katawan.

Habang patuloy siya sa paglamon, dahan-dahan niyang binuksan ang kanyang mga mata, at doon ay bumungad sa kanya ang anggulo ng mukha ng kanilang foreman—si Rey, na ngayon ay bahagya nang napapatingala, napapapikit, ang kanang kamay ay nakakapit sa mga hibla ng pawis na buhok ni Ramil, ginagabayan ang pag-atras-abante nito sa pagsubo, habang mga balakang nito ay nagsisimula nang umiindayog—sinasalubong ang pag-atras-abante ng bibig ni Ramil na binabayo nito.

Hindi maikakaila, nagsisimula nang manalaytay sa foreman ang sensasyon, at batid niya, sa mga pagkakataong ito ay unti-unti na rin itong tinitigasan sa loob ng pagsubo ni Ramil, bagay na batid niyang mali, ngunit sa di aawaring dahilan ay nagsisimulang magpa-init sa kanyang sistema—isang pamilyar na init, isang init na batid niyang di lamang dulot ng alinsangan ng gabi, kundi ng kakaibang init ng pagnanasa.

Ang makita ang pamilyadong bayaw na sumusubo ng burat ng kapwa pamilyadong barako ay isang bagay na di maiwasang makapagpanasa sa kaniya kahit sa ganitong sitwasyon.

Patuloy niyang nilamon ang nakatuwad na tumbong nito—hindi na ang paglamon na katulad kanina, ang pag-aalilangan, ang hiya ay wala na, bagkus, ito ay napalitan na ng determinasyon na di lamang simutin ang ikinalat ritong tamod, kundi upang magbigay ng rin ng sensasyon sa bayaw habang patuloy nitong sinusubo ang burat ng kanilang foreman.

Si Ramil ay patuloy lamang sa pagsubo, patuloy siya sa pagsipsip sa kargada ng foreman na dama niyang patuloy na tumataba, patuloy na umuunat sa kanyang bibig. Dama niya ang patuloy nitong pagbigat sa kanyang dila, habang ito ay patuloy na umaatras-abante, gumagarayod sa mga pader ng kanyang pisngi, at dumudulas sa kalaparan ng kanyang dila.

Patuloy ang pag-indayog ng balakang nito, at sa bawat pag-abante, ang mga makakapal nitong bulbol at dumadampi sa kanyang ilong, ang mga bayag ay umuumpog sa kanyang baba.

Dama rin niya ang patuloy nitong pagkapit sa mga hibla ng kanyang buhok, hindi sapat upang magdulot ng sakit sa kanyang anit, ngunit sapat ang higpit upang makontrol ang kanyang ulo at magabayan ang kanyang pag-atras-abante.

Kasabay nito, dama niya ang patuloy na paglamon ng bayaw na si Kristof sa kanyang tumbong—paglamon na kapansin-pansing nag-iiba na ang ritmo, tila hindi na nag-aalangan, tila hindi na nag-aatubili, bagkus ay nagiging gahaman na, bagay na di niya batid kung sinasadya na ba ng bayaw at kung nagugustuhan na ba nito ang paglamon sa kanyang tumbong.

Subalit sa kabila nito, hindi rin niya maitatanggi—may kakaibang sensasyon nang muling naidudulot ang paglamon ng bayaw. Ang paraan ng paggalugad ng bibig nito, ang pagsipsip nito, ang paglilikot ng dila nito, maging ang pagbuga ng mainit-init nitong hininga—lahat ay naghahatid ng kakaibang kiliti na di niya matiis na makilala bilang sarap.

Sa kabila ng panlulumong natatamasa mula sa patuloy na paglamon sa burat ng kanilang foreman, may kung anong init ang nagsisimulang bumangon sa kanyang sistema—isang kakaibang sensayson na tila nagpapanumbalik ng init na kanina lamang ay nawala dulot ng kanilang pagkaka-istorbo.

Hindi niya nakontrol ang katawan, kasabay ng patuloy na paggalugad ng bibig ng bayaw sa kanyang bukana ay nagsimulang tumugon ang kanyang kargada. Ang kanina’y huminahon nitong init ay tila nanunumbalik, muli itong kumikislot, muling umuunat sa ilaling ng paghigop ni Kristof sa kanyang tumbong.

Kasabay nito ay patuloy na lamang rin niyang nilamon ang kargada ng foreman na sinasabayan nito ng marahang pag-indayog ng bakalang, dahilan upang ang burat ay patuloy na gumalugad sa kanyang bibig sa bawat pagsalubong nito sa pag-abante ng kanyang ulo.

Sa patuloy na pagbilis ng pag-indayog ng balakang ng foreman sa kanyang bibig ay napakapit na lamang ang kanyang mga kamay sa magkabilaan nitong mga hita—mga matitigas na laman na kanyang tanging makakapitan upang mapanatili ang balanse ng nakatuwad niyang katawan na kasalukuyang pinagtutulungan nito at ng kanyang bayaw sa likuran.

Unti-unti, sa patuloy niyang paglamon ay naramdaman na niya ang higit na pag-unat ng burat sa kanyang bibig. Ito ay lalong tumaba, lalong bumigat sa kanyang dila, at lalong umunat hanggang sa ang bilugin nitong ulo ay dama niyang dumampi na sa bungad ng kanyang lalamunan—isang matibay na senyales na naabot na nito ang ganap na katigasan.

“Ughh, tangina mo Ramil, ang sarap mong sumubo—nagawa mo akong mapatigas!”
Dinig niyang wika ni Rey, halos hingal na ang boses na may bahagyang pagkagaragal.

Kasunod nito ay dama niyang inihinto na nito ang pag-indayog ng balakang, bagkus ay dahan-dahang sinimulang bunutin ang burat nito mula sa kanyang bibig.

Halos kumapit pa ang kanyang mga labi sa bawat pulgada ng pag-atras nito, wari ba’y ayaw itong pakawalan sa tagal ng pagkasanay sa pagsubo rito.

Sa tuluyan nitong pagkaluwal sa kanyang bibig ay kita niya kung paano pa ito mapatango sa pagpintig, habang ang kabuuan nito ay naliligo na ng kanyang laway.

Namilog ang kanyang mga mata, hindi siya halos makapaniwala, ngayon ganap na itong nakatindig ay kita niya ang tunay nitong anyo—ang tunay nitong laki. Pakiwari niya ay nasa pitong pulgada na ito, o higit pa, basta di hamak na mas malaki kesa sa kanila ng bayaw.

“Tama na yan Kristof, napatigas na ng bayaw mo ang burat ko—oras na upang ako na ang trumabaho sa tumbong na yan!”
Dinig niyang wika ni Rey, may nakalolokong ngisi sa sulok ng labi nito, ngunit mas nangingibabaw ang pananabik.

“Pero hindi tayo dito sa banyo—masyadong masikip rito” Dinig niyang dagdag nito, bagay na kanyang ikinabigla.

“Bumangon ka diyang Ramil, doon tayo sa higaan!” Wika nito sa kanya, sabay turo sa ng pinto ng banyo sa gawi ng kanilang higaan sa baraks. “Doon kita aasawahin, hehe…”

Labis na nanlaki ang mga mata ni Ramil.

Inaasahan na niya ito—na doon uuwi ang lahat. Alam niyang hindi papayag si Rey na hindi siya nito mabayo, ngunit hindi pa rin niya maiwasang kabahan, lalo pa’t kita niya kung gaano kalaki ang naabot ng ganap na pagtigas ng kargada nito—bagay na ngayon pa lamang ay batid niyang lulumpo sa kanya.

Ngunit muli, batid niyang wala naman siyang mapagpilian. Batid niyang hindi siya makakatanggi, at gaano man ang kauuwian ng gabing ito ay kailangan niyang tiisin, alang-alang sa kapakanan ng kanyang pamilya—alang-alang sa pananatiling buo ng kanyang tahanan.

Wala na siyang nagawa pa. Kahit halos mangalay na sa tagal ng kanyang pagkakatuwad ay pinilit niyang bumumangon.

Kasabay nito ay kita niyang bumangon na rin si Kristof mula sa kanyang likuran.

Sa pagbangon ng dalawa ay agad na may napansin si Rey—ang kargada ng mga ito ay nakatindig na rin, bagay na kanyang ikinabigla, na sa kabila ng mga pagtanggi, ay nalilibugan na rin pala ang mga ito.

“Tangina niyo! Pakunwari pa niyong hindi nagugustuhan ang ginagawa natin—eh tayung-tayo na pala mga burat niyo!” Ngisi niyang wika, sabay turo sa nakatindig na kargada ng magbayaw.

Kapwa naman napabaling ang tingin ng dalawa sa kanya-kanyang kargada, na kanila ring ikinagulat na nakatindig na pala.

Bigla silang namula—kapwa sila nahiya sa kanilang mga sarili, dahil sa kabila ng kanilang panlulumo ay hindi na makapagsinungaling ang kanilang katawan na tinatamaan na sila ng sensasyon—at ang pagkakatindig ng kanilang mga kargada ay ang pisikal na ebidensya.

Dahil dito ay isang pilyong ideya ang pumasok sa isipan ni Rey—taliwas sa naunang plano, ngunit tiyak na mas makakapagpalagablab ng init ng gabing ito.

“Lumabas kayo don!” Wika niya muli sa dalawa, sabay turo muli sa gawi ng pinto. “Tutal ay mukhang nagugustuhan niyo naman ang ginagawa natin—eh mas mainam na mas painit pa natin! Hehe!”

May kaba man sa dibdib, nagsimulang lumabas sa banyo ang magbayaw. Humakbang palapit sa higaan na ilang hakbang lamang rin ang layo.

Sumunod sa kanila si Rey na di mawaglit ang ngisi sa sulok ng mga labi.

Iba ang simoy ng hangin sa labas—di tulad sa banyo na may bigat at kulob, dito ay bahagyang mas presko at mas nakakapsok ang hangin.

Ang espasyo, bagamat makalat ay di hamak na mas maluwag—akma sa anumang isasagawa nila sa ilalim ng init ng gabi.

“Humilata ka diyan, Ramil” Ma-otoridad na utos ni Rey, sabay turo sa isang piraso ng plywood na pinatungan lamang ng makapal na kumot na nagsisilbi nilang higaan.

Lumingon naman si Ramil sa higaan, at kita niya ang magulong higaan, kasabay nito, isang ala-ala ang nanumbalik sa kanya—dito, sa parehong kama nagsimula ang lahat.

Muli niyang naalala kung paano nagsimula ang lahat—kung paano sila pwersahang pinagtalik ng among si Hugo noon, dahilan upang mabali ang dignidad ng kanyang bayaw at tuluyang mahulog sa kanya, bagay na nagtulak ritong palalimin ang nararamdaman, at iyon ay isang tuksong kanya ring kinagat, dahilan upang sila ay narito sa parehong bitag—nahulog sa isang relasyong bawal.

Sa higaang ito, hindi na rin niya matandaan kung ilang beses silang nagniig ng bayaw—kung ilang gabi na ang kanilang napagsaluhan sa ilalim ng init ng kanilang mga pagnanasa. At ngayon, sa higaang ito ay panibagong kasalanan ang magaganap, ngunit hindi na lamang sa pagitan nilang magbayaw, kundi kasama na rin ang kanilang foreman na si Rey—ang lalaking kanilang katrabaho, kanilang kakilala, ngunit di inakalang darating ang punto na makakasalo nila ito sa init ng gabi dito sa baraks.

Dahan-dahan, tila wala sa sarili—sinimulang kumilos ng kanyang mga paa. Lumapit siya sa higaan, tsaka dahan-dahan doon umupo, sunod na tuluyang inihiga ang katawan—hubo’t-hubad doong humilata alinsunod sa utos ni Rey.

Batid niyang may kakayahan pa naman siyang makiusap, na baka maaari pa niyang mapakiusapan si Rey na huwag na silang umabot sa ganito. Ngunit sa di mawaring dahilan, tila kusa nang sumusunod ang kanyang katawan, hindi niya batid kung nagugustuhan na ba niya, o ang katawan na niya mismo ang naka-memorya ng gagawin.

Ito ang unang beses niyang may makasama sa pagniniig nila ng bayaw, na sa di inaasahan ay ang kanila pa mismong foreman. Ngunit di niya maintindihan, at sa parehong pagkakataon ay di niya maitanggi—may kung anong sumisibol ring pananabik sa kanya na may panibagong tao ang masangkot sa kanilang sikreto ng bayaw, hindi estranghero, kundi kakilala nila mismo—kabaryo, kapwa nila barako, at higit sa lahat, pamilyado.

Batid niyang mali ito, dahil una sa lahat ay may kanya-kanya silang realsyon—si Kristof ay may nobya, at sila ni Rey ay kapwa may asawa, kapwa may mga anak, ngunit sa puntong ito, tila unti-unti na niyang tinatanggap, at sa parehong pagkakataon ay kinikilala, na ang tukso may mas malakas kaysa sa kanyang paninindigan.

Si Rey, nang makitang makahilata na si Ramil sa higaan ay sunod na niyang inutusan si Kristof alinsunod sa kanyang nais na posisyon.

“Kristof, pumatong ka sa bayaw mo” Utos niya rito, bagay na kita niyang ikinalaki ng mga mata ni Kristof, maging ng nakahilatang si Ramil.

“A-ano?”
Gulat, at halos di makapaniwalang wika sa kanya ni Kristof, malinaw na nabigla sa kanyang utos.

“Wag ka nang mag-inarte pa, Kristof! Alam kong gusto mo rin to!” Wika niya rito, may diin ngunit may pang-uuyam rin ang tono.

“Kung kanina ay binayo mo ang bayaw mo, ngayon ay ikaw naman ang uupo sa burat niya, hehe!” Ngisi pa niyang wika.

“At ikaw naman Ramil, hawakan mo ang burat mo! Alalayan mo sa pagpasok sa tumbong nitong bayaw mo!” Mariing utos naman ni Rey kay Ramil.

Napalingon si Kristof sa bayaw.

Kita niyang nakahilata na ito sa higaan—hubo’t-hubad, nakalantad ang maskuladong katawan, at ang kargadang di maitatangging gising na rin.

Maging siya’y di mawari kung bakit nakukuhang tigasan ng bayaw sa kabila ng sitwasyon, ngunit naisip niya, marahil tulad niya—hindi man sabihin ay may pananabik sa bayaw, may pagnanasa pa rin na pagsaluan nila ang gabing ito kahit sa paraan na di nila inaasahan.

Muli niyang naalala ang mga gabing magkasalo sila rito sa higaan—sa mga gabing tahimik ang baraks, at walang ibang maririnig kundi ang nagsasanib nilang mga utos sa ilalim ng sikreto nilang pagniniig, at ngayon, parehong bagay ang naghihintay, parehong sarap, ang pinagkaiba nga lang ay tiyak na makikilahok ang kanilang foreman na si Rey na sa kasalukuyan ay siyang may kontrol ng sitwasyon—siyang nangunguna at siyang nagdedesisyon kung paano tatakbo ang gabing ito.

Sa kaisipan na ang bayaw ay nananabik na rin ay hindi na siya nakatiis. Hindi niya kailanman natiis ang pananabik ng bayaw, hindi niya kailan man nanaisin na hindi paunlakan ang anumang panananbik nito.

Kita rin niya na sinimulan na ng bayaw na hawakan ang kargada nito—ini-arko iyon nang nakatingala, isang kilos na wala mang salita, malinaw na senyales na ang bayaw ay kusang loob na pumapayag sa nais ni Rey.

Kaya naman, dahan-dahan—sinimulan na niyang humakbang patungo sa higaan. Ang higaan ay nasa isang talampakan lamang ang taas, kaya naman hindi naging hamon ang kanyang pag-sampa.

Nang makasampa ay sinimulan niyang ibuka ang mga paa, ipinagitna ang nakahilatang balakang ng bayaw, at di na siya nag-atubili—dahan-dahan na niyang ibinaba ang kanyang katawan, ibinuka ang mga pisngi ng kanyang puwet, hanggang sa maramdaman niya na ang ulo ng kargada ng bayaw ay dumampi na sa bungad ng kanyang bukana.

Walang ibang likido ang kanyang bukana bukod sa natural na pawis ng kanyang katawan, dahil magmula kanina ay hindi naman ito nalamon, ngunit nang tumumbok ang ulo ng kargada nang bayaw ay dama niyang dumampi ang pamamasa nito ng paunang katas sa dulo—mabilis lumapat sa naipong pawis ng kanyang tumbong at bumuo ng isang natural na pampadulas na tila sumasang-ayon sa kanilang ituloy na ang pagpasok.

Hindi na siya nag-atubili.

Dahan-dahan, sinimulan na niyang bigyan ng bigat ang kanyang katawan, dahilan upang ang ulo ng kargada ng bayaw na nakatumbok sa kanyang bukana ay dahan-dahang umabante, at sa dulas ng naghalong pawis at paunang katas sa kanilang pagitan ay napilitan na ring umunat ang mga labi ng kanyang tumbong, dahilan upang unti-unting magpatuloy ang pag-abante ng naturang ulo.

Napangiwi siya nang madama ang pag-unat ng kanyang bukana.

Ilang araw na rin, o siguro’y linggo na hindi ito napapasukan—hindi nakatanggap ng kargada ng bayaw, dahilan upang manibago ito ngayong muling nagbabalik ang gahiganteng burat rito.

Gayon man, sa kabila ng sikip, gawa ng dulas ng paunang katas ng bayaw ay walang nagawa ang kakiputan ng kanyang lagusan, nagtuloy-tuloy ang pag-unat nito’t nagtuloy-tuloy ang pagpasok, dahilan upang sa ilang saglit lang ay nakuhang malunok ng kanyang lagusan ang naturang ulo.

Napangisi naman si Rey sa nakikita.

Kita niya kung paano bahagyang mapatingala si Kristof sa pagsisimula nang pag-abante ng kargadang inuupuan nito, at kahit nakatalikod sa kanya, batid niyang napangingiwi ang mukha nito sa pag-unat ng bukana nito—isang senyales na hindi ito sanay na mapasok.

Kasabay nito, wala na rin siyang sinayang na pagkakataon.

Habang abala si Kristof sa pagpapadausdos sa burat ng bayaw nito, muli niyang sinipat ang nakahilatang bukana ni Ramil.

Hindi niya maiwasang manakam. Kita niya kung paano ito mamasa ng laway ni Kristof na kakatapos lamang lumapa rito, bagay na batid niyang sapat na ang dulas upang matanggap ang kanyang kargada.

Kita rin niyang basang-basa na rin ang sariling kargada—laway na nagmula mismo sa bibig ni Ramil, at ngayon ay tiyak na magiging instrumento upang mas maging madali ang pagpasok nito sa kanyang tumbong.

Hindi na siya nag-atubili. Wala na siyang sinayang na pagkakataon.

Sinimulan niyang hawakan ang magkabilang mga binti ni Ramil, at kahit ramdam niya ang bigat ay pilit niyang binuhat ang mga ito hanggang sa maitaas, dahil upang mas lumantad ang namamasa nitong tumbong.

Nang ganap na maitaas, sinimulan naman niyang ilipat ang pagkakahawak sa mas malalaman nitong mga hita, ito;y upang mas magkaroon siya ng kontrol rito lalo na sa isasagawang pagbayo s ailang sandali.

Nang nakahawak na ng mahigpit sa mga hita nito ay bahagya niyang ibinaba ang kanyang mga tuhod, sapat upang mailebel ang kanyang kargada sa naka-abang nalagusan.

Sinimulan niyang itumbok ang kanyang kargada sa bukana nito, at talaga namang ramdam niya hindi na lamang ang pamamasa nito ng laway, kundi maging ang likas na init na ibinubuga nito.

Batid niya kakatapos pa lamang mabayo ni Ramil. Batid niyang kakatapos pa lamang rin nitong malamon, ngunit ang nakikita niyang pagkahingal ng tumbong nito—ang katotohanang wala pa itong pahinga ay isang bagay na lalo lamang nakakapagpanabik sa kanyang sundan pa ito ng panibagong pagbayo, ngunit sa pagkakataong ito ay gamit na ang kanyang burat na di hamak na mas malaki.

Habang kita niyang patuloy na dumadausdos si Kristof sa nakatirik na kargada ni Ramil, sinimulan na niyang i-abante ang balakang, dahilan upang ang nakatumbok na ulo ng kanyang kargada’y magsimulang umabante.

“Ughh---” Napadaing si Ramil nang maramdamang nagsimula nang umabante ang nakatumbok na ulo ng kargada sa kanyang bukana—kargada na batid niyang pagmamay-ari walang iba kundi ng foreman nilang si Rey.

Dama niya ang dulas nito—dulas na batid niyang sarili niyang laway na naiwan rito mula sa kanyang paglamon kanina, at dama rin niya ang laway ng kanyang bukana mula naman sa paglamon kanina ng bayaw, kaya naman dama niya kung paano dumulas ang umaabanteng ulo, bagay na nagpapaunat sa kanyang lagusan.

Kasabay nito, patuloy naman ang naka-patong na si Kristof na dumadausdos sa kanya—unti-unting nilalamon ang bawat pulgada ng kanyang kargada.

Hindi na niya mawari kung alin ang kanyang bibigyang pansin—kung ano ang pagbabalingan ng atensyon, kung ang dumadausdos na tumbong sa kanyang kargada, o ang kargada ni Rey na nanghihimasok sa hingal niyang bukana.

“Ughh…” Maikling ungol ni Rey, patuloy niyang inaabante ang kanyang balakang, dahilan upang patuloy ring umabante ang ulo ng kanyang kargada.

Sa ilang saglit lang, sa dulas ng naghahalong laway sa ulo ng kanyang kargada at ng laway sa bukanan ni Ramil ay matagumpay niyang nailusot ang naturang ulo—ganap itong nalunok ng lagusan ni Ramil.

Sa pagpasok ng naturang ulo ay dama niya ang kakaibang temperatura ng lagusan nito—mainit-init, at talaga namang pumisipsil sa kasikipan, wari ba’y hindi pa ito napaluwag ng naunang pagbayo rito ni Kristof kanina.

Lalo siyang di nakapagpigil, kaya naman ipinagpatuloy na niya ang pag-abante ng kanyang kargada, dahilan upang ang nandudulas niyang ulo’y simulang sagasaan ang humaharang na mga kalamnan ng naturang lagusan.

“Ugh---” Lalong napangiwi si Ramil. Napa-arko ang kanyang leeg sa pagsisimulang pag-unat muli ng kanyang lagusan sa pag-abante ng kargada ni Rey.

Di niya mapigilang mapapikit.

Bagamat hindi na ito ang unang beses niyang mabayo, ngunit ito naman ang unang beses umunat ng kanyang lagusan sa ganito kalawak—di hamak na mas malawak kesa sa ini-uunat nito tuwing ang kargada ng bayaw ang nanghihimasok. Ngayon, ang burat ng foreman ay di hamak na mas mataba, kaya naman dama niya ang labis nitong pag-unat matanggap lamang ang bawat pulgadang ini-aabante nito.

Kita ni Kristof kung paano mapa-arko ang nakahigang leeg ng bayaw, kung paano ito mapapikit at kung paano mapangiwi, at batid niya ang dahilan—alam niyang unti-unti nang ibinabaon ng kanilang foreman ang kargada nito sa lagusan ng bayaw, at hindi rin lingid sa kanya na di hamak na mas mataba at mas mahaba ang burat nito kesa kanya na nakasanayan ng bayaw na maglabas-masok sa lagusan nito, kaya naman batid niyang naninibago ito, at umuunat ang lagusan nito nang higit sa nakasanayan nito.

Hindi niya maintindihan, ngunit imbes na maawa sa bayaw, may kung anong pagnanasa pa ang mas sumibol sa kanya habang nakikita ang gwapo nitong mukha na napapangiwi sa unti-unting pagbaon sa lagusan nito.

Hindi na siya nakapagtimpi, at habang abala ang bayaw sa pagngiwi, lalo niyang binigyang bigat ang sariling katawan, dahilan upang ang inuupuang kargada nito ay magtuloy-tuloy na dumausdos sa kanyang lagusan.

Nagtuloy-tuloy ang kanyang pagdausdos, hanggang sa madama niyang tuluyan nang naipalunok sa kanyang lagusan ang inuupuang burat.

“Ughh---” Napatingala niyang ungol, namilog na lamang ang kanyang mga mata nang madama ang mga bulbol ng bayaw na tuluyang dumampi sa mga labi ng kanyang lagusan, kasabay ng pagtumbok ng ulo nito sa kanyang kailaliman.

Dama niya ang labis na pagka-unat ng kanyang pwerta—mula sa bungad, hanggang sa pinakailalim, isang pamilyar na pag-unat na naidudulot ng pitong pulgadang kargada ng bayaw.

Kasabay nito, patuloy namang sumulong ang kargada ni Rey—patuloy na sinagasa ang bawat malalambot na kalamnang nakaharang sa lagusan ni Ramil, dahilan upang ang malalambot na pader ay umunat ng higit sa nakasanayan nito.

“Ughhh---aaghh” Patuloy na napa-uungol si Ramil. Patuloy siyang napabubungisngis sa daing sa patuloy na pagsulong ng napakatabang kargada ng foreman sa kanyang lagusan, kasabay ng tuluyang pagdausdos naman ng lagusan ng bayaw sa kanyang kargada.

Kasunod nito—habang ang napakahabang kargada ng foreman ay patuloy sa pagsulong sa kanyang kailaliman, naramdaman naman niyang sinimulan na ng bayaw na tumaas-baba, dahilan upang magsimulang gumarayod ang malalambot na pader ng lagusan nito sa kanyang kargada.

“Ughh---ahhh—!” Muli niyang ungol sa pagsisimulang pagtaas-baba ng bayaw. Matagal-tagal na rin nang huli niya itong nabayo, kaya naman tila nakalimutan na ng kanyang kargada ang kakiputan nito, at ngayon ay tila hindi na pamilyar sa kanya ang sikip nito, kung saan dama niya ang labis na pagkakayakap ng mga pader nito sa kanyang kahabaan, bagay na nagdudulot ng panibagong sensasyon ng sarap.

Kasabay nito, patuloy niyang naramdaman ang pagsulong sa kanyang sariling lagusan—ang kargada ni Rey, na di hamak na napakahaba’t napakataba ay patuloy na pinauunat ang bawat pulgadang naaabot nito sa kanyang kailaliman, isang uri ng pag-unat na bago sa kanya—higit na pag-unat kesa sa kanyang nakasanayan sa taba ng kargada ng bayaw.

“Aghh—!” Muli siyang napa-ungol, kasabay nito’y namilog ang kanyang mga mata nang maramdamang tuluyan nang natumbok ng namamagang ulo ang kanyang kailaliman—na pakiwari niya’y bungad na ng kanyang bituka, isang parte ng kanyang kailaliman na unang beses maabot, ni hindi naabot ng anim na pulgadang kahabaan ng bayaw sa ilang beses niyang pagbayo rito.

Dama rin niya, tuluyan nang dumampi ang mga bulbol ni Ray sa mga labi ng kanyang unat na unat na bukana, kasabay ng pagdampi rin ng mainit-init nitong mga bayag, mga matitibay na tanda na ang pitong pulgada nitong kargada’y ganap na ngang nabaon sa kanyang kailaliman.

Habang ang lagusan ni Kristof ay patuloy na nagtataas-baba sa kanyang kargada, ang nakabaong kargada ni Rey ay naramdaman naman niyang nagsimulang umatras—marahang pag-atras, kung saan dama niya sa bawat pulgada ang paggarayod nito sa malalambot na pader ng kanyang lagusan.

“Ughh—” Impit niyang ungol, naningkit ang kanyang mga mata sa dahan-dahang pag-atras ng naturang kargada, at ang kanyang mga kamay ay napahawak na lamang at napakapit sa sapit ng higaan sa kanyang magkabilang gilid.

Sa taba ng kargada ay dama niyang yakap na yakap ang kanyang mga pader na tila ayaw itong pakawalan, at talaga namang ramdam na ramdam niya ang bawat pulgada ng paggarayod nito sa kanyang mga pader.

Ngunit ilang pulgada pa lamang ang naiaatras nito’y muling namilog ang kanyang mga mata nang naramdaman itong muling umabante, kaya’t ang mga malalambot niyang kalamnan ay muling nasagasaan, at ang kanyang kailaliman ay muling bumalik sa pag-unat.

“Aghh—aaghh!” Di niya napigilang mapalakas ang kanyang mga ungol nang maramdamang nagpa-ulit-ulit na ang naturang kargada sa pag-atras-abante, dahilan upang ang kanyang lagusan ay paulit-ulit ring umunat sa bawat pag-abante nito’t pag-atras.

Kasabay nito ay patuloy rin ang lagusan ni Kristof sa pag-akyat-baba sa kanya, kung saan ang mga pader ng naturang lagusan ay labis na gumagarayod sa kanyuang kargada sa bawat pag-atras-abante, bagay na nagpapadagdag pa ng tensyon sa kanyang katawan.

Lalo na lamang napahigpit ang kanyang kapit sa sapin ng higaan, habang ang kargada ni Rey ay dama niyang patuloy sa pag-atras abante.

Kita ni Kristof kung papano maningkit at mamilog ang mga mata ng gwapong bayaw, kita niya kung paano mamakat ang mga litid nito sa leeg, at kung paano tumulo ang pawis sa noo nito, bagay na batid niyang dulot di hamak ng kargada ng kanilang foreman na batid niyang nagsisimula nang umatras-abante sa lagusan nito.

Ngunit kahit na nakikita itong napangingiwi sa sakit, sa di mawaring dahilan ay lalo lamang siyang nanakam, kaya naman habang nakikita itong umuungol sa pagsisimula ng pagbayo ng kanilang foreman ay sinimulan na rin niyang sabayan ito ng mas mabilis na pag-taas-baba, bagay na batid niyang lalong makapagdudulot ng kakaibang sensasyon sa katawan nito.

“Ughh…aghh—aahh!” Lalong hindi napigilan ni Ramil ang kanyang mga ungol. Bukod kasi sa nagsisimulang mag-atras-abanteng kargada ng kanilang foreman sa kanyang lagusan, sinimulan pa itong sabayan ng mas mabilis na pagtaas-baba naman ng bayaw sa kanyang kargada, bagay na lalong nagpadama sa kanya ng paggarayod ng kanyang kargada sa mga malalambot na pader ng lagusan nito, na talaga namang nagpalakas lalo ng sensasyon.

Si Rey ay kita rin sa kanyang harapan ang tila bumibilis nang pag-taas-baba ni Kristof sa kargada ng bayaw nitong si Ramil, bagay na di niya maiwasang ikamangha. Wala na siyang nakikitang anumang senyales na ito ay napipilitan sa ginagawa, bagkus, kita niyang tila kusa na ang mga nagiging kilos nito—tila bukal na sa loob nito, at ang pagbilis ng pagtaas-baba nito sa kargada ni Ramil ay isang bagay na hindi naman niya inutos, bagkus ay kusang loob na nitong ginagawa.

Dahil dito ay di niya maiwasang lalong manakam, lalong mag-init sa kinasasangkutang eksena, kaya naman habang nakikita kung paano magtaas-baba si Kristof ay sinimulan na rin niyang bilisan ang ritmo ng paglalabas-masok niya sa lagusan ni Ramil, bagay na dinig niyang lalong nagpa-ungol rito.

“Aghh---aahh! Ughh!”
Dinig niyang ungol nito. Mababasa sa tinig nito ang naghahalong sakit, hirap, at di maitangging sarap mula sa kanilang ginagawa.

Tanaw rin niya mula sa kinatatayuan ang mga maskulado nitong kamay na kumakapit ng husto sa sapin ng higaan sa magkabilaang gilid nito, tila doon na lamang kumakapit ng suporta mula sa mga sensasyong natatamasa nito.

Sinilip rin niya ang mukha nito, at kita niya kung paano umarko ang leeg nito, kung paano mamakat ang mga ugat doon, at kung paano ito pagpawisan sa tensyon. Kita niya kung paano maningkit ang mga mata nito, at kung paano mapabuka ang bibig na naglalabas ng mga ungol, bagay na di maiwasang makapagpalakas pa lalo ng kanyang pagnanasa.

Lalo siyang nag-init, ang nakikitang reaksyon ng gwapong katrabaho ay nagtutulak lamang sa kanya na mas lalong pag-igihan ang pagwasak rito.

“Tangina mo Ramil! Ang sarap mong makitang kinakasta! Tiyak na wawasakin kita!”
Ngising wika niya sa isipan.

Lalo siyang di nakapagtimpi, at habang patuloy na nagtataas-baba ang nakapatong ritong si Kristof ay sinimulan na rin niyang bilisan ang pagbayo—inatras-abante ang kanyang kargada na may ritmo, dahilan upang mas bumilis ang paggalugad nito sa kapit na kapit na mga pader ng lagusang kinakasta.

“Plok! Plakk! Plok!”
Ganap niyang kinasta ang naturang lagusan, at talaga namang dinig maging ang pagbangga ng kanyang balakang sa nakahigang mga pisngi ng puwet ni Ramil.

“Ah---ughh! Ahh!” Lalong napa-ungol si Ramil nang maramdaman ang ganap na pagbayo sa kanya ng foreman.

Dama niya ang mas mabilis na paglalabas-masok ng kargada nito, dahilan upang mas maging mabilis rin ang paggarayod nito sa mga malalambot na pader ng kanyang lagusan at sa parehong pagkakataon ay mas bumilis ang pagsagasa nito sa mga malalambot niyang kalamnan sa kailaliman.

Nanlaki na lamang ang kanyang mga mata at labis na napakapit sa higaan, ito ang unang beses niyang umunat ng ganito, at ito ang unang beses niyang maabot ng ganito kalalim, kaya naman hindi niya maipaliwanag ang naghahalong sakit at sarap sa bawat pag-atras-abante ng bumubungkal na kargada sa kanyang lagusan.

Kasabay nito, kita niyang patuloy rin sa pag-taas-baba ang bayaw na si Kristof sa kanyang kargada, na talaga namang dama niya ang kakiputan ng lagusan na lumalaklak sa kanyang kargada.

Hindi niya maipaliwanag ang sensasyon. Ito ang unang beses niyang sabayang mabayo, at sa parehong pagkakataon ay bumayo, na bagamat kakaiba, ay di niya maitangging napakasarap—sadyang iba ang sensasyon, iba sa pakiramdam, wari ba’y pinagtutulungan siyang paligayahin ng kapwa niya mga barako, kahit na sa paraang wala siyang kontrol.

Si Kristof ay patuloy rin sa pagtaas-baba ng katawan sa inuupuang kargada ng bayaw.

Dama niya na sa bawat saglit ay lalo pang tumitigas, lalo pang umuunat ang burat nito sa kanyang kailaliman, bagay na talaga namang nagbibigay ng masensasyong paggarayod sa mga pader ng kanyang lagusan, na nagdudulot naman ng napakasarap na sensasyon.

Mula sa kanyang kinapupwestuhan, kita niya kung paano umungol ang bayaw, kung paano maglaban ang pagngiwi at paghalinghing sa ekspresyon ng mukha nito, bagay na batid niyang dulot ng pagtutulungan nila ng kanilang foreman sa katawan nito—siya ay sa pagtaas-baba sa kargada nito, at ang kanilang foreman naman ay sa pagkasta sa lagusan nito.

Hindi niya mapigilang lalong malibugan, lalo pa’t kita niya na bagamat dumadaing ay di maitatangging nasasarapan rin ang bayaw sa mga natatamasa nito.

Hindi siya nakatiis, habang patuloy siyang nakapatong sa kargada nito ay sinimulan niyang iyuko ang katawan, itinapat ang mukha sa umaarkong ulo ng nakahigang bayaw, tsaka walang pag-aalinlangan niyang sinimulang sagpangin ang mga umuungol nitong labi.

“Skllpp---tssup!”

Laking pagkagulat ni Ramil sa biglaang pagdampi ng mga labi sa kanyang bibig, at pagmulat ng kanyang mga mata ay ang bayaw na pala ang lumalapa sa kanya.

Kasabay nito, naramdaman niya ang maskulado nitong mga kamay na humawak sa kanyang mga kamay na nakapwesto sa kanyang magkabilang gilid—idiniin ang mga ito sa higaan na tila ba ganap siya nitong kinokontrol na makagawa ng anumang kilos, ito’y habang ramdam niya ang pwerta nitong patuloy na tumaas-baba sa kanyang kargada na inuupuan nito.

Wala siyang magawa kundi tanggapin ang paghalik nito—ang pagsipsip ng mga labi nito, at ng paggalugad ng dila nito, ito’y habang patuloy na nagdudulot ng kakaibang sensasyon ang umiindayog nitong pwerta na lumalamon sa kanyang kargada.

Kasabay nito, dama niya ang patuloy namang pagbungkal ng gahiganteng kargada ng kanilang foreman sa kanyang lagusan, walang hinto sa pag-atras-abante, walang alinlangan sa pagkalkal sa bawat kasuluk-sulukan ng umuunat niyang lagusan.

“Skllpp—tsupp! Tsupp!”
Kita rin ni Rey kung paano sagpangin ni Kristof si Ramil, kung paano nito hawakan ng mahigpit ang mga kamay nito sa magkabilang gilid, ito’y habang patuloy sa maindayog na paggiling ang lagusan nito na patuloy na lumalamon sa inuupuang kargada ng bayaw.

Hindi niya mapigilang lalong tamaan sa nagaganap na eksena. Kita niyang wala nang kontrol si Ramil. Ang bibig nito’y okupado na ng lumalaplap na bibig ni Kristof, ang burat ay nilalamon ng pwerta nito, at ang lagusan ay patuloy namang binabayo ng kanyang kargada.

Sadyang may kakaibang tama sa kanya ang makita ang kapwa pamilyado, kapwa maskuladong barako na walang kontrol habang pinagtutulungang paligayahin ng kapwa nito mga barako.

Kaya naman lalo pa niyang binilisan ang kanyang pagbayo, lalo pa itong nilakasan. Wala na siyang pakielam kung hindi sanay si Ramil sa laki at taba ng kanyang kargada, bagkus ay binarurot niya ito ng husto na tila ba makinang walang preno.

Napapikit na lamang si Ramil.

Bukod sa patuloy na pag-indayog ng tumbong ng bayaw sa kanyang kargada ay dama niya ang lalong pagbilis at lalong paglakas ng paglalabas-masok ng kargada ni Rey sa kanyang lagusan, dahilan upang ang malalambot niyang pader ay umunat ng paulit-ulit sa mas mabilis na paraan, habang ang bungad ng kanyang bituka ay lalong tintumbok ng mas malakas ng nagyayabang na ulo ng kargada ng foreman, kaya naman rin ang maselan niyang glandula ay walang ligtas na nagagarayod ng naturang burat, bagay na sa bawat saglit ay nagpapatango sa kanyang kargada na wala namang tigil na nilalamon ng lagusan ng bayaw.

Nais man niyang umungol ay hindi niya magawa, sapagkat kasalukuyang abala ang dila ng bayaw sa paghalungkat sa kanyang bibig, at abala ang mga labi nito sa pagsipsip, kaya naman wala siyang magawa kundi buong damhin ang patuloy na pagbungkal ng higanteng kargada ni Rey sa kanyang kailaliman habang tinatanggap ang paglapa ng bayaw, at ang tumbong nito’y patuloy na nakapatong at umiindayog sa kanyang kargada.

“Plokk! Plakk---aghh…ughh!”
Naghahalo na ang ungol ni Rey sa ingay ng bawat pagsalpok ng kanyang balakang sa binabayong si Ramil.

Kapit na kapit ang kanyang mga kamay sa maskulado nitong mga hita, pinananatili ang mga itong nakataas at nasa kanyang kontrol habang patuloy sa pag-indayog ang kanyang balakang na siyang patuloy na nagpapabungkal ng kanyang kargada sa inaasawang butas.

Damang-dama niya ang kakiputan nito—halatang unang beses na umunat ng ganito, kaya naman sarap na sarap siya sa bawat pagdaplis ng gumagarayod nitong mga pader sa naglalabas-masok niyang kargada.

Matagal-tagal na rin nang huling beses niyang naasawa ang kanyang misis, kaya naman kahit sa kasalukuyan ay batid niyang butas ng kapwa barako ang binabayo ay di niya maitanggi ang sarap.

Kita niyang patuloy sa pag-alog ang inaasawasang si Ramil, ito’y habang nakapatong pa rin rito ang bayaw na si Kristof, umiindayog rin ang pwerta sa kargada nito, ito’y habang wala itong hinto sa paglaplap sa bibig nito na siyang pumipigil ritong malayang maka-ungol.

Dahil kita niyang okupado ng bibig ni Kristof ang bibig ni Ramil ay batid niyang hindi na ito makaka-ungol pa—hindi na makadadaing pa, kaya naman lalo pa niyang nilakasan ang kanyang pagbayo, kung saan ang kanyang mga bayag ay nagsimula nang humampas ng malalakas sa nakahigang perineo ni Ramil, sinabayan pa niya ito ng lalong pagbilis kaya naman mas nadama niya ang lalong pagbilis rin ng paggarayod ng mataba niyang kargada sa madudulas nitong pader.

“Ughh…aghh---tsuupp---aghhh!”
Dinig ni Ramil ang mga bumibigat na ungol ng umaasawa sa kanyang foreman—mga ungol na di na maitangging nasasarapan at libog na libog, at ang mga ungol na iyon ay humahalo naman sa ingay ng paghalik ng bibig ng bayaw na patuloy sa kanyang lumalapa.

Dama niya ang lalong pagbilis at paglakas ng pagbayo ng foreman, kung saan dama niya ang mga bayag nitong humahampas sa kanyang perineo, habang ang kargada nito’y mas lalong bumilis ang paglagari sa kanyang lagusan.

Sa lakas ng bawat pagbayo ay talaga namang umaalog ang kanyang buong katawan, habang ang kanyang mga kamay ay patuloy sa pagkakapit sa magkabilaan niyang gilid.

Subalit sa di mawaring dahilan, habang ang pagbayo ng foreman ay lumalakas, habang ang paggalugad ng burat nito ay mas bumibilis—ang sakit ng pagkapunit na kanina’y nagpapangiwi sa kanya ay tila nagsisimula nang kilalanin ng kanyang katawan, hindi na bilang sakit, kundi bilang kakaibang sensasyon na bago sa kanya.

Hindi na ito ang unang beses niyang mabayo. Hindi na ito ang unang beses na magalugad ng isang burat ang kanyang lagusan, ngunit ito ang unang beses nitong umunat nang ganito kalawak habang nilalabas-pasukan ng napakataba’t napakahabang burat—di hamak na mas mahaba at mas mataba kesa sa nakasanayan niyang kargada ng bayaw, kaya naman ang sensasyon ay tila bago—at tila may kakaibang dulot sa kanyang katawan.

Unti-unti, ang sakit na kanina’y pumupuno sa kanyang katawan ay nagsisimula nang maging isang uri ng sarap—isang sensasyong pamilyar, ngunit sa kakaibang paraan.

Dama niya ang patuloy na paggarayod ng kargada sa kanyang lagusan, na sa bawat pag-baon ay nasusuntok ang bungad ng kanyang bituka, at sa parehong pagkakataon ay nagagarayod ang napakaselan niyang glandula, bagay na nagpapapintig sa kanyang kargada sa bawat saglit—kargada na sa kasalukuyan naman ay nilalamon ng tumbong ng bayaw na sadyang pumipisil rito sa kasikipan, kaya naman sadyang di na niya mapaglabanan ang sensasyon sa pagtutulungan ng magkaibang laman sa pagpapaligaya sa kanya.

“Ughh…aahhh! L-alabasan na ko…Ramill—aahh!” Ungol na babala ni Rey sa garagal at paos na boses.

Napahigpit lalo ang pagkakakapit ng kanyang mga kamay sa mamasel na hita ng kinakastang katrabaho. Kasabay nito ay dama niya ang mabilis na pag-igting ng sarili niyang mga kalamnan. Dama niyang bumigat ang kanyang mga singit, umurong ang kanyang mga bayag at tila hinigop ng kanyang katawan ang mga kalamanan sa pisngi ng kanyang puwet.

Lalo pang bumilis ang kanyang pagbayo, at sa parehong pagkakataon ay mas lumakas habang ang sensasyon ay umaabot na sa sukdulan.

Inihanda na niya ang katawan, batid niyang hindi na siya tatagal at bibigay na siya sa rurok.

Dinig ni Ramil ang mga babalang ungol na iyon ng foreman, at dama rin niya ang lalong paghigpit ng pagkakakapit ng mga maskulado nitong kamay sa mamasel niyang mga hita—tila ayaw ang mga itong pakawalan, ito’y habang mas lumakas pa’t mas bumilis ang bawat pagbangga ng balakang nito sa mga pisngi ng kanyang puwet, kaya’t ang kargada nito na di pa man din biro ang taba at haba ay mas lumakapas pa’t mas bumilis ang pagbungkal sa kanyang lagusan, dahilan upang mas manuot pa sa kanya ang sensasyong hatid nito.

Batid niya, sa boses at kilos pa lamang nito ay di hamak na nalalapit na ito sa rurok—nalalapit na siyang bulwakan ng lahi nito.

Hindi nga siya nagkamali, nanlaki ang kanyang mga mata nang madama ang isang biglaang pagbaon sa kanya—napakalalim, tsaka huminto ang malalakas nitong pagbayo.

“Aghhhh!” Napabitaw siya sa paglaplap ng bayaw, bagkus ay di napigilang maglabas ng isang malakas na ungol ng naghalong pagkabigla’t napakalalim na sarap ng todong pagbaon ng kargada ng foreman sa kanyang kailaliman.

Kasabay nito ay naramdaman niya ang labis na pag-unat ng kanyang kailaliman dulot ng panlolobo ng husto ng nakabaong ulo, kasunod ng sunod-sunod na mga pagpintig.

“Ughh---aahhh! Ahhhh!”
Dinig niyang nag-sunod-sunod na alulong ng matitigas at malalalim na ungol ng foreman—mga ungol na pagod, libog, at di maitatangging nasa rurok.

Kasunod nito’y lalong namilog ang kanyang mga mata nang maramdaman ang sunod-sunod na pagbomba ng napakainit na likido sa kanyang kailiman, bagay na batid niyang tamod na ng kumastang foreman.

Sa lalim ng pagkakabaon, pakiramdam niya’y direkta nang ikinarga sa kanyang bituka ang naturang tamod, na talaga namang napakainit at dama niyang napakalapot.

“Aghh—aahhh!” Dama niya ang nagsunod-sunod pang pagpintig ng naturang kargada, na sa bawat pagpintig ay kumakarga sa kanya ng mala-makapunong likido.

Gawa ng naturang mga pagpintig ay di na rin niya nakontrol ang sariling katawan—ang kanyang glandula na napakatagal nagarayod ay napapintig na rin kasabay ng pagpintig ng umiipit ritong burat, dahilan upang ang sarili niyang kargada’y napapulso na rin, at habang nilalamon pa ito ng lagusan ng bayaw ay hindi na niya ito napigilan pang bumulwak.

“Aghhh—aahhh—! Ughh—!” Nagsunod-sunod rin niyang mga ungol—mga ungol na kapwa matitigas, kapwa hingal, at di rin maitatangging nasasarapan.

Kasabay nito’y nagsunod-sunod pa ang pagpintig ng sariling kargada, na sa bawat pagpintig ay dumudura ng kanyang tamod sa kailiman nang nakapisil na lagusan ng bayaw, ito’y habang ang kargada ng kanilang foreman na nakabaon sa sarili niyang kailaliman ay patuloy rin ang walang katapusang pagbuga ng sagana nitong katas.

“Ughh—aahhh!” Napatingala na lamang rin si Kristof, bahagyang napapikit at sabay napa-ungol nang maramdaman ang sunod-sunod na pagtibok ng nakabaong kargada ng bayaw sa kanyang lagusan—isang uri ng pagtibok na nagpapintig rin sa kanyang glandula na kanina pa nabugbog ng kargada ng bayaw, kaya naman hindi na rin niya napigilan pang pumintig ang sariling kargada’t dumura ng sarili niyang tamod.

“Aghh—aahhh! Ughh—!” Nagsunod-sunod pa ang kanyang ungol, bagay na sinabayan naman ng sunod-sunod ring pagbulwak ng kanyang tamod—tamod na direktang bumabaril sa mga pawisang abs sa tiyan ng bayaw na kasalukuyang kinapapatungan ng kanyang kargada.

“Ughh…aaghh! Ahhh!” Patuloy rin ang mga ungol ni Ramil, ito’y habang dama niyang patuloy na bumubulwak ang nakabaong kargada ng kanilang foreman sa kanyang kailaiman, bagay na sinasabayan naman ng pagbulwak ng sariling kargada na nakabaon naman sa kailaliman ng bayaw.

Kasabay nito, dama rin niya pagsambulat ng mainit na likido direkta sa kanyang mga abs, bagay na batid niyang tamod na isinusuka na ng kargada ng bayaw.

“Aahhh—aahh!”

“Ughh! Ahhh!”

“Ughh! Ahhh!”

Hindi na malaman kung kani-kaninon ungol sa kanilang tatlo ang umalingawngaw sa ere. Ang gabi ng katahimikan ay pinuno ng kanilang mga mabibigat, matitigas, at di hamak na maliligayang ungol.

Siklab ng Hamon

Malamig ang gabi. Tanging mahinang liwanag ng bombilya sa kusina ang nagbibigay-ilaw sa kusina habang abalang naghuhugas ng plato si Kristof.

Sa katunayan ay trabaho ng pamangkin niyang si August sa paghuhugas ng mga plato tuwing gabi, subalit kanina ay ni hindi ito nakapaghapunan dahil tulog daw wika ng kambal na pamangkin, kaya naman ngayon ay siya na lamang ang nagkusang maghugas at wag nang hintayin pa ang pamangkin, batid niyang pagod rin iyon marahil.

Isa pa ay wala rin naman siyang ginagawa, nagpaparating lamang siya ng antok kaya’t nagpasyang maghugas na muna ng plato.

Patapos na siyang banlawin ang natitirang mga mangkok nang bigla siyang lapitan ng ama—si Tay Pio.


“Anak, gabi na ah… ikaw pa naghuhugas ng mga plato dyan” Wika ng ama sa kanya.

Mabilis siyang napalingon, at kita niyang lumabas mula sa dilim ng batalan ang ama, bahagyang pawis dulot ng alinsangan ng gabi, walang pang itaas na saplot.

Kita niyang nakangisi itong lumapit sa kanya—yaong ngisi nitong kilalang-kilala niya at batid niyang may kakaiba.

Hindi niya maiwasang kabahan, at sa parehong pagkakataon ay kutuban. Sa tagal na niyang kilala ang ama, alam niya kung kailan may magandang mithiin ang ngiti nito at kailan wala.

Marahang lumapit sa kanya ang ama, at dahan-dahan ay pinatong nito ang kanang kamay sa kanyang kaliwang balikat.

“May ipapaalala lang ako sayo anak…” Ngisi nitong sambit, ang boses ay biglang bumaba na tila ayaw iparating sa pandinig ng iba maliban sa kanila. “Baka lang, nakakalimutan mo na yung naging kasunduan natin tungkol sa bayaw mo, hehe”


Namilog ang mga mata ni Kristof, kasabay ng pagkabog ng kanyang dibdib sa kaba.

Muli niyang naalala, ang kamakailan ay naging kasunduan nila ng ama—isang kasunduang nauna na siyang nabitag gawa ng di inaasahang pagkatuklas nito ng kanilang sikreto ng bayaw—ang kanilang sikretong relasyon, na sila ay nagkaka-apid sa kabila ng pagkakabuklod nila sa kanilang nobya at asawa.

Subalit higit doon, may isa pang mas mabigat silang sikreto na hawak ng ama—iyon ay ang pagkaka-akto sa kanila na pinakama niya ang sariling nobyang si Angel sa bayaw na si Ramil, at ang masaklap…malinaw na naputukan ng bayaw si Angel, kaya’t malaki ang posibilidad na nabuntis niya iyon, bagay na hindi maaaring malaman ninu man, lalo na ng kanyang ate Ema—ang asawa ng bayaw na si Ramil.

Pag nagkataon, tiyak hindi lamang iyon isang malaking gulo, kundi tiyak iyong wawasak sa kanilang buong pamilya, magpapawatak-watak sa kanila, at hindi niya lubos maisip kung ano ang kahihinatnan ng kanilang pammilya oras na mangyari iyon.

At ngayon, ang napakalaking sikretong iyon ay hawak ni Tay Pio—ng kanyang ama, at ang masaklap, sinisimulan na nitong gamitin ang naturang pinanghahawakan upang isagawa ang mga pantasya nito, hindi lamang sa kanya, kundi maging kay Ramil.

Napalunok siya.

Saglit siyang nag-iwas ng tingin habang nag-iisip ng maisasagot.

Muli niyang naalala ang hinihiling ng ama—isang kondisyon na hindi niya batid kung makakayanan niyang gawin kay Ramil.

Muli siyang tumingin sa ama, at kita niya ang hindi nawawalang ngisi sa dulo ng mga labi nito-—isang uri ng ngisi ng pag-aasam, ng pananabik, at ng kapangyarihan.

Saglit siyang bumaling sa madilim na gawi ng sala—tinitiyak na lamang sino man ang makaririnig ng kanilang usapan.

Nang matiyak na walang ibang makaririnig ay huminga siya ng malalim bago nagsalita.

“Tay, h-hindi ko po sigurado kung papayag si kuya Ram sa gusto mo” Wika niya sa ama, hindi pa rin makatingin ng diretso sa mga mata nito.

“Kilala niyo naman po siya, hindi yun papayag sa ganung bagay, lalo na kung ikaw po ang masasangkot”

Napangisi si Tay Pio—isang ngising walang anumang bahid ng bigat.

“Hindi naman kailangan hingin ang permiso niya, anak…” Ngisi niyang sambit kay Kristof.

“Alam kong alam mo kung paano ito paparaanan—kung paanong magkakatotoo ang kondisyong hinihingi ko…kung ayaw mong hindi lamang ang relasyon niyo ni Angel ang masira, kundi ang pinakamamahal na pamilya ng bayaw mo, hehe”

Sa puntong ito’y napatingin na si Kristof sa mga mata ng ama, hindi dahil sa kung ano mang dahilang postibo, kundi dahil sa labis na pagkagulat.

Hindi siya makapaniwala, na nagmumula ang mga salitang ito sa kanyang ama.

Ama niya ito, at manugang nito si Ramil—asawa ng babae nitong anak, at marapat ay ito ang mangunang pumrotekta sa kanilang pamilya bilang haligi, ngunit hindi, dahil malinaw na handa itong magbantang masira ang kanilang pamilya alang-alang lamang sa mga pantasya nito—alang-alang sa mga pagnanasa nito,

Hindi pa rin niya lubusang mapaniwalaan magpahanggang sa ngayon ang kasarian nito—na hindi ito tuwid, taliwas sa imaheng kanyang tinangala magmula nang siya ay isilang sa daigdig na ito.

Hindi siya makapaniwalang hayok rin pala ito sa laman ng kalalakihan, ngunit hindi basta ibang lalaki—kundi sila-sila mismo na kapamilya nito, na mga kadugo nito.

Nasa kalagitnaan siya ng pagkabigla, ng kawalan ng maisasagot sa mga nakagugulantang sa sinasambit ng ama, nang bigla—

“Yaw!”

“Yaw! Nasaan ka?!”

Kapwa sila nagulat ng ama.


Mabilis silang napalingon sa gawi ng sala kung saan nagmumula ang mga hiyaw, bagamat hindi direktang matatanaw mula sa kanilang kinaroroonan.

Boses iyon ni Ramil—halatang nagmumula sa ikalawang palapag ng bahay.

Ngunit hindi pangkaraniwang hiyaw, may kakaibang panginginig sa boses nito—hindi iyon simpleng pagtawag.

Puno iyon ng takot at desperasyon.

Kapwa sila kinabahan.

“Ano’ng nangyayari?”
Wika ni Kristof sa pabulong niyang boses bago mabilis na kumilos.

Sumunod si Tay Pio na halos patakbo na rin.

Mula sa itaas ay narinig nila ang sunod-sunod na yabag.

Ilang segundo pa’y bumungad si Ramil na nagmamadaling bumaba ng hagdan, halos lumundag sa bawat baitang.

Mahigpit nitong karga-karga si August, na nakalaylay ang katawan at walang malay.

Kita nilang namumutla ang mukha ni Ramil, bakas ang matinding pagkataranta sa bawat hakbang nito.

“Yaw! Bilisan mo!” Muli nitong sigaw, halos mapaos ang boses sa pagmamadali. “Kailangan nating magtungo ng ospital!”

Kasabay nito’y bumukas ang pinto ng silid sa ibaba.

Nagmamadaling lumabas si Ema. Gusot pa ang buhok at antok pa ang mga mata, halatang tarantang nagising sa mga hiyaw ng asawa.

Sa likod nya ay kasunod niyang lumabas ang ina na si Nay Trinning.

Napako ang mga tingin nina Tay Pio, Kristof, Ema, at Nay Trinning kay August.

Nakahandusay ito sa mga bisig ni Ramil, nakapikit ang mga mata, nanginginig ang buong katawan, at mula sa kanyang ilong ay unti-unting tumutulo ang sariwang dugo na dumidikit sa kuwelyo ng suot nitong damit.

Parang huminto ang oras.

Hindi sila agad nakapagsalita.

Nanlaki ang kanilang mga mata habang pilit inuunawa ang kanilang nasasaksihan.

“A-anong nangyayari, mahal?” Nanginginig ang tinig na tanong ni Ema, bakas sa kanyang mukha ang matinding pagkalito at kaba.

“Kailangan natin siyang maidala sa ospital” Mabilis na tugon ni Ramil, halos habol ang hininga. “Nanginginig siya at dumudugo ang ilong.”

Mistulang bumagsak ang mundo ng lahat ng naroon.

“Ano?” Mahinang sambit ni Nay Trinning habang napaatras ng isang hakbang. Napahawak siya sa dibdib at nagsimulang mangilid ang kanyang mga luha.

“N-napaano siya, Yaw?” Agad na lumapit si Kristof, nanginginig ang boses at halatang hindi malaman ang gagawin. Mabilis niyang sinilip ang kalagayan ni August, lalo lamang siyang kinabahan nang makitang hindi pa rin ito namumulat.

“Ewan ko” Sagot ni Ramil habang mariing yakap ang pamangkin. “Basta kinatok lang ako ng kambal sa kwarto. Sabi nila, nanginginig daw si August sa kama at dumudugo ang ilong.”

Napalunok siya bago nagpatuloy.

“Kaya mabilis akong napabalikwas at napasugod sa kwarto nila… pagdating ko roon, ganoon na ang nadatnan ko” Napatingin siya kay August, bakas sa mukha ang matinding pag-aalala. “Nanginginig siya… at dumudugo na ang ilong.”

Natahimik ang lahat.

Walang makapagbigay ng paliwanag sa nangyayari. Tanging ang mahinang pag-ungol ni August, ang mabilis nitong paghinga, at ang patuloy na panginginig ng kanyang katawan ang pumuno sa katahimikan ng bahay.

Nagkatinginan sila, at sa mga sandaling iyon, iisa lamang ang nasa isip ng bawat isa—kailangan nilang maihatid si August sa ospital bago pa lumala ang kanyang kalagayan.

Nataranta ang lahat.

“Yaw, paandarin mo na ‘yung motor! Bilisan mo na!” Sigaw ni Ramil, nanginginig ang boses sa matinding pag-aalala.

Bagaman nabigla, hindi na nag-aksaya pa ng oras si Kristof.

Agad siyang napakilos.

Patakbo niyang nilapitan ang pinto, halos maitulak iyon sa pagmamadali bago mabilis na lumabas ng bahay.

Ilang sandali lamang ay umalingawngaw sa tahimik na gabi ang dagundong ng makina ng motorsiklo.

Samantala, mahigpit pa ring yakap ni Ramil si August. Ramdam niya ang panginginig ng katawan ng binatilyo sa kanyang mga bisig, at ang bahagyang pagpatak ng dugo mula sa ilong nito na unti-unting dumidikit sa kanyang damit.

Bawat segundong lumilipas ay lalo siyang kinakabahan.

“Tay Pio, sunod na lamang po kayo” Mabilis niyang bilin habang naglalakad patungo sa pinto. “Isusugod namin siya sa pinakamalapit na ospital!”

Hindi na niya hinintay ang tugon ng matanda. Wala nang oras para magpaliwanag.

Mabilis siyang lumabas ng bahay habang buhat-buhat pa rin si August.

Kasunod niya sina Ema at Nay Trinning na parehong balisa. Halos maiyak habang paulit-ulit na nagdarasal sa ilalim ng kanilang hininga.

Pagdating sa labas, mabilis na isinakay ni Ramil si August sa sidecar ng motorsiklo, maingat niyang isinandal ang binatilyo sa kanyang dibdib upang hindi ito maalog habang patuloy pa rin ang panginginig ng katawan nito.

Agad din siyang sumakay sa sidecar, mahigpit na niyakap si August at siniguradong nakasuporta ang ulo nito sa kanyang balikat.

“Bilisan mo, Yaw…” Halos pabulong ngunit desperado niyang sambit kay Kristof.

Hindi na sumagot si Kristof. Mariin niyang hinawakan ang manibela, isang mabilis na sulyap kay Ramil ang ibinigay bago pihitin ang silinyador.

Umungol ang makina.

Sa isang iglap, mabilis niyang hinarurot ang motorsiklo, iniwan ang bakuran at kumaripas sa madilim na kalsada.

Habang humahampas ang malamig na hangin sa kanilang mga mukha, wala nang ibang nasa isip ng dalawang magbayaw kundi ang makarating sa ospital sa lalong madaling panahon.

Sa bahay, naiwan ang mabigat na katahimikan matapos umarangkada ang motorsiklo nina Ramil at Kristof. Tanging ang humuhupang ingay ng makina ang naiwan, kasabay ng matinding kaba ng mga naiwan.

“Ako na lang ang susunod sa kanila sa ospital” Mabilis na wika ni Tay Pio habang kinukuha ang kanyang tsinelas. “May kolong-kolong si Domeng. Magpapahatid ako sa kanya.”

“Sasama ako, Pio” Agad na wika ni Nay Trinning. “Kailangan ako roon ng apo ko.”

Hindi na niya alintana ang nanginginig niyang mga tuhod. Ang tanging nasa isip niya ay ang kalagayan ng apo.

“Pero walang kasama rito ang anak mo, saka ang mga bata” Mahinahong sagot ni Tay Pio, tinutukoy si Ema at ang kambal na sina Jaeden at Haeden na kapwa nakayakap pa rin sa kanilang ina.

“A-ako na lang po ang sasama” Mahinang mungkahi naman ni Ema. “Para mas madali ring makipag-ugnayan doon sa ospital—”

Hindi pa man natatapos ang kanyang sinasabi ay mabilis na umiling si Nay Trinning.

“Hindi puwede, Ema. Buntis ka.”

Mariin ang kanyang tinig, puno ng pag-aalala.

“Baka mapaano ka pa. Gabi na, kolong-kolong pa ang sasakyan, at ospital pa ang pupuntahan natin. Maraming may sakit doon”

Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita.

“Ako na ang sasama. Alam ko na ang gagawin doon. Kayo na muna ang bahala rito sa bahay.”

Napatungo na lamang si Ema.

Gusto sana niyang tumulong. Gusto niyang samahan si August at alalayan ang asawa niyang nagmamadali ring umalis. Ngunit alam niyang may katwiran si Nay Trinning.

Buntis siya.

Hindi ligtas para sa kanya ang bumiyahe sa dis-oras ng gabi sakay ng kolong-kolong, lalo na’t ospital ang kanilang pupuntahan. Ayaw rin niyang malagay sa panganib ang sanggol na nasa kanyang sinapupunan.

Tahimik na lamang siyang tumango.

“Sige po… Mag-iingat po kayo. Pakibalitaan na lang po kami agad.”

Mahinang hinawakan ni Nay Trinning ang pisngi ni Ema.

“Huwag kang mag-alala, anak. Magdasal ka lang.” Wika ni Nay trinning.

Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras. Mabilis siyang nagtungo sa kanyang silid. Sa kabila ng kanyang pagmamadali, hindi niya nakalimutang dumampot ng isang makapal na jacket at isang nakatiklop na kumot.

“Siguradong nilalamig na ‘yon…” Mahina niyang bulong habang mahigpit na yakap ang mga dala. “Baka kailanganin sa ospital.”

Pagkatapos ay dali-dali siyang lumabas ng silid, halos matisod sa pagmamadali ngunit hindi alintana ang sarili. Ang nasa isip lamang niya ay ang kalagayan ng kanyang apo.

Samantala, agad namang lumabas ng bahay si Tay Pio.

Mabilis niyang tinahak ang maikling daan palabas ng kanilang bakuran at nagtungo sa katabing bahay.

Kahit dis-oras na ng gabi, wala na siyang ibang naisip kundi ang humingi ng tulong.

Tok! Tok! Tok!

Malalakas niyang kinatok ang pintuan.

“Domeng! Domeng!” Malakas niyang tawag. “Gising ka ba?”

Patuloy siyang kumakatok. Hindi na niya iniintindi kung nakaka-istorbo siya sa ibang natutulog.

“Domeng! Pasensya na sa istorbo… May emergency lang!”

Maya-maya’y bumukas ang pinto ng bahay at bumungad ang matandang si Domeng.

“O, Pio? Bakit? May nangyari ba?” Nag-aalalang tanong ni Domeng, halatang kagigising pa lamang.

“Ang apo kong si August…” Halos habol ang hiningang sagot ni Tay Pio. “Isinugod sa ospital. Nanginig ang katawan at bigla na lang dumugo ang ilong. Nauna na sina Ramil at Kristof doon”

“Papahatid sana kammi sayo gamit ang kolong-kolong mo”

Sandaling natigilan si Domeng, tila pinroseso pa ang mga narinig bago agad tumango.

“Naku… sige. Ilalabas ko na ang kolong-kolong. Sandali lang.”

Walang pag-aalinlangan na kumilos si Domeng, samantalang si Tay Pio ay hindi mapakali sa labas ng bahay, panay ang lingon sa kanilang tahanan at sa madilim na kalsadang dinaanan nina Ramil at Kristof.

Sa kanyang dibdib, iisa lamang ang panalangin—na sana’y ligtas na makarating ang kanyang apo at hindi pa huli ang lahat.

“Ema, maiwan ko muna kayo rito, ha?” Mahinahong wika ni Nay Trinning habang hinahawakan ang balikat ng anak. “Kami na ang bahala roon. Magbantay ka na lang dito sa mga bata.”

Bagamat di mawala ang pangamba ay tumango na lamang si Ema.

“Pakibalitaan n’yo po ako agad…”

“Sige, anak.”

Pagkasabi niyon ay mabilis nang lumabas ng bahay si Nay Trinning, yakap pa rin ang dalang jacket at kumot.

Pagdating sa labas, nakahanda na ang kolong-kolong ni Domeng. Umuungol na ang makina nito, tila naghihintay na lamang sa kanilang pagsakay.

Naroon din ang asawa ni Domeng na si Carlota, na halatang nabahala matapos marinig ang nangyari.

“Jusko po… ano kaya’ng nangyari sa batang iyon?” Nag-aalalang wika ni Carlota habang napapahawak sa dibdib. “Hindi kaya nabati?”

Nagkatinginan sandali sina Tay Pio at Nay Trinning.

Dito sa baryo ay talamak pa rin ang mga paniniwala tungkol sa mga sinaunang dahilan ng pagkakasakit.

“Hindi rin namin alam, Carlota” Malungkot na tugon ni Nay Trinning. “Natutulog lang daw siya, tapos bigla na lang daw siyang nanginig at dinugo ang ilong sabi ng kambal kong apo”

Napailing si Carlota.

“Naku, sa baryo talaga natin, kung minsan may mga ganyang nangyayari” Wika niya, saglit huminto at bumuntong-hininga bago nagpatuloy. “Baka napagdiskitahan ng kung ano…”

Muling nagkatinginan sina Nay Trinning at Tay Pio. At bagamat nakaramdam rin ng kutob sa sinambit nito, batid nilang wala nang mas mahalagang bagay pa ngayon kundi unahin ang kalagayan ng kanilang apo kesa sa anumang agam-agam.

Bago sumakay, muli pang lumingon si Nay Trinning kay Carlota.

“Nga pala, Carlota” Pakiusap niya. “Pakitingnan-tingnan mo muna si Ema. Siya lang ang naiwan sa bahay kasama ang mga anak niya.”

“Sige Trinning, walang problema” Agad na sagot ni Carlota. “Huwag kayong mag-alala. Pupuntahan ko siya ngayon din.”

“Maraming salamat.”

Tumango si Carlota bilang paniniguro, habang sina Tay Pio at Nay Trinning ay sumakay na sa kolong-kolong.

Makalipas ang ilang sandali, dahan-dahang umusad ang sasakyan, tinatahak ang madilim na kalsada patungo sa ospital, dala ang kanilang matinding pangamba at panalanging sana’y ligtas ang apo.

Dahan-dahang umusad ang kolong-kolong sa malubak na daan ng looban, bago tuluyang bumilis ang takbo nito sa makipot na kalsadang palabas ng baryo.

Madilim ang paligid.

Tanging ang mapusyaw na ilaw ng madadalang na poste ang sumisilip sa daan, sapat lamang upang maaninag ang mga lubak, maliliit na bato, at mga punong nakahanay sa magkabilang gilid ng kalsada.

Sa kalayuan ay maririnig ang huni ng mga kuliglig at paminsan-minsang alulong ng mga aso na tila lalong nagpapabigat sa katahimikan ng gabi.

Humahampas ang malamig na hangin sa kanilang mga mukha habang umaandar ang kolong-kolong.

Bahagyang lumilipad ang buhok ni Nay Trinning, ngunit hindi niya iyon inalintana. Mahigpit lamang niyang yakap ang dalang kumot at jacket, na para bang anumang oras ay maibabalot niya iyon kay August.

Napabuntong-hininga siya at mariing nag-antada.

Bawat metrong nalalagpasan nila ay tila napakabagal.

Bawat minuto ay parang isang oras.

At habang lalo silang napapalapit sa ospital, lalo ring bumibigat ang kanilang mga iniisip.

Makalipas ang ilang sandali ng walang tigil na pagbaybay sa madilim na kalsada, tuluyan na rin silang nakarating sa pinakamalapit na ospital.

Agad na huminto ang kolong-kolong sa tapat ng gusali.

Hindi na nag-aksaya ng oras sina Tay Pio at Nay Trinning. Mabilis silang bumaba at halos patakbong nagtungo sa emergency entrance, habang si Domeng ay sumunod lamang sa kanilang likuran.

Pagpasok sa loob ng ospital, bumungad sa kanila ang maliwanag na ilaw ng pasilyo at ang amoy ng antiseptic na nakasanayan sa mga pagamutan. May ilang pasyenteng naghihintay, may mga nurse na abalang naglalakad, at paminsan-minsang maririnig ang mahinang tunog ng mga kagamitang medikal.

Mabilis silang lumapit sa information desk at nagtanong sa mga panauhing nakatalaga.

Ibinigay nila ang mga impormasyon ni August—mga impormasyong batid nilang naibigay na rin marahil nila Ramil ata Kristof kanina.

Mabilis na sinilip ng tauhan ang talaan bago tumango.

“Nasa emergency room na po ang pasyente. Doon po kayo sa may dulo ng pasilyo.”

Hindi na sila naghintay pa.

Agad silang nagtungo sa itinurong direksiyon.

Subalit bago sila tuluyang makapasok sa bahagi ng emergency room, hinarang sila ng isang guwardiya.

“Pasensya na po” Magalang nitong sabi. “Immediate family members lang po muna ang pinapayagang pumasok sa loob.”

Napatingin si Domeng kina Tay Pio at Nay Trinning.

“Sige, dito na lang ako sa labas” Kusang wika niya. “Hintayin ko na lang kayo rito.”

“Maraming salamat, Domeng” Taos-pusong tugon ni Tay Pio.

Tumango lamang si Domeng at naupo sa isa sa mga bakal na upuan sa labas ng emergency department.

Nagpakilala sina Nay Trinning at Tay Pio na guardian ni August, kaya’t pinayagn silang makapasok.

Pagdating nila sa pasilyo ng emergency room, agad nilang namataan sina Ramil at Kristof.

Nakasubsob ang mga siko ni Kristof sa kanyang mga tuhod habang magkahawak ang kanyang mga kamay, tahimik na nakayuko at halatang balisang-balisa.

Si Ramil naman ay pabalik-balik ng lakad sa harap ng pintuan ng emergency room. Hindi mapakali ang kanyang mga hakbang, at paminsan-minsan ay napapasilip sa nakasarang pinto, umaasang may lalabas na doktor o nurse na magbibigay ng balita.

Nang mapansin nila ang pagdating nina Tay Pio at Nay Trinning, sabay silang napatingin.

Ngunit sa kanilang mga mukha ay wala pa ring bakas ng ginhawa.

Tanging pag-aalala, pagod, at matinding pangamba ang mababanaag sa kanilang mga mata habang hinihintay ang anumang balitang manggagaling sa loob ng emergency room.

“Ano na ang sabi ng doktor?” Halos hindi makahingang tanong ni Nay Trinning. “Kumusta na ang apo ko?”

Napailing lamang si Ramil.

“Wala pa po, Nay. Pagdating namin, agad nila siyang ipinasok sa emergency room. Hanggang ngayon, wala pa ring lumalabas na doktor.”

Napahawak si Nay Trinning sa dibdib.

“Diyos ko…” Nanginginig niyang usal. “Sana naman ay wala siyang malubhang karamdaman.”

Tahimik na naupo si Tay Pio sa tabi ni Kristof.

“Kumusta siya bago ipasok?” Tanong niya kay Ramil.

“Hindi na po halos namumulat” Sagot ni Ramil, bakas ang pagod sa kanyang mukha. “Nanginginig pa rin siya habang nasa biyahe. Buti na lang at hindi na gaanong dumudugo ang ilong bago kami makarating.”

Napatungo si Tay Pio.

Habang si Nay Trinning ay thimik na pumatak ang luha sa mga pisngi.

“Wala naman siyang iniindang sakit…” Aniya habang mabigat na smisinghot. “Masigla pa yon kanina. Huli ko siyang nakausap ay matapos niyang maglaro ng basketball, inaantok na daw siya at dumeretso sa silid niya”

Hindi niya napigilan ang muling mapaluha.

“Kaya pala hindi na siya nakabangon pa para makapag-hapunan, akala ko’y simpleng pagod lang” Dagdag pa niya. Naalala pa niya kaninang sinubukan niyang ipatawag sa kambal na apo si August, ngunit tulog daw ito at ayaw bumangon kahit kanilang sinubukang gisingin upang maghapunan, kaya’t hindi na niya pinapilit pang ipagising ito dahil iniisip niyang pagod marahil at antok na antok na.

Lumapit si Tay Pio at marahang hinaplos ang kanyang likod.

“Huwag ka munang mag-isip ng masama, Trinning. Hintayin muna natin ang sasabihin ng doktor.”

Tahimik na tumango ang matanda, ngunit halata pa rin ang matinding pangamba sa kanyang mukha.

Lumipas ang ilang sandali.

Tanging ang tunog ng orasan sa dingding, ang yabag ng ibaang mga nurse sa pasilyo, at ang pagbukas at pagsara ng mga pinto ng emergency room ang maririnig.

Patuloy na bumalot ang katahimikan sa kanilang apat.

Lahat sila’y nakatingin sa pintuan ng emergency room, naghihintay na bumukas ito anumang sandali.

Sa mga sandaling iyon, wala nang mahalaga sa kanila kundi ang marinig ang mga salitang matagal na nilang ipinagdarasal—

Lumipas ang isang oras.

Nasundan pa ng isa.

Ngunit nanatiling nakasara ang pinto ng emergency room.

Paminsan-minsan ay may lumalabas na nurse upang kumuha ng gamit o makipag-usap sa ibang tauhan ng ospital, ngunit wala ni isa sa kanila ang makapagbigay ng malinaw na balita tungkol kay August.

Patuloy pa rin daw ang mga obserbasyon at isinasagawang mga eksaminasyon, at makakpagbigay lamang sila ng linaw sa kalagayan nito oras na kumpleto na ang mga resulta.

Habang lumalalim ang gabi, lalong bumibigat ang pakiramdam ng bawat isa.

Halata na ang pagod sa kanilang mga mukha, ngunit wala ni isa ang nagbalak na umalis sa kanilang puwesto.

Napabuntong-hininga si Ramil bago tumingin kina Tay Pio at Nay Trinning.

“Nay…” Mahina niyang wika.

Napatingin sa kanya ang matanda.

“Kami na lang po muna ang maiwan dito at magbantay kay August. Mauna na po muna kayo.”

Umiling si Nay Trinning.

“Hindi ko kayang umuwi habang hindi ko pa nakikita ang apo ko.”

“Nay…” Mahinahong sambit ni Ramil. “Madaling-araw na rin po. Pagod na kayo ni Tay Pio. At… nakakahiya na rin po kay Mang Domeng. Kanina pa po siya naghihintay sa labas.”

Napatingin sina Tay Pio at Nay Trinning sa isa’t isa.

Hindi nila namalayang halos ilang oras na rin pala ang lumipas.

Bago pa muling makapagsalita ang matanda ay sumingit si Kristof.

“Kuya, ako na lang ang magpaiwan rito.”


Napalingon si Ramil.

“Kailangan ka rin nila Ate Ema at ng mga anak mo sa bahay. Sigurado akong hindi rin makatulog ang mga iyon sa kakahintay ng balita.”


Sandaling natahimik si Ramil.

Alam niyang tama ang sinabi ng bayaw.

Mula pa nang umalis siya ng bahay ay hindi na niya nakakausap si Ema. Malamang ay balisang-balisa na rin ito kasama ang mga anak.

Lumingon si Kristof sa kanyang mga magulang.

“Nay… Tay…” Malumanay niyang sabi. “Mauna na po kayo. Balikan n’yo na lang po ako rito bukas ng umaga.”

Bahagya siyang ngumiti upang mapawi ang kanilang pag-aalala.

“Ako na po muna ang bahalang magbantay kay August. Huwag po kayong mag-alala. Tatawag ako agad oras na may balita na mula sa doktor.”

Napaluha si Nay Trinning.

“Anak…” Mahina niyang sambit. “Sigurado ka ba?”

Tumango si Kristof.

“Opo, Ma…ayos lang po ako rito”

Tumayo si Ramil at lumapit.

“Yaw, kapag may balita na ang doktor, tawagan mo agad ako.”

“Hindi na kailangang sabihin, Kuya” Sagot ni Kristof. “Ikaw ang una kong tatawagan.”

Nagkatinginan ang dalawang magbayaw.

Pareho silang pagod, ngunit pareho rin nilang pilit na pinatatatag ang isa’t isa.

Napayuko si Ramil.

Napabuntong-hininga siya habang pinagmamasdan ang nakasarang pintuan ng emergency room.

Naguguluhan ang kanyang isip.

Gusto niyang manatili. Gusto niyang hintayin hanggang sa magkamalay si August at marinig mismo mula sa doktor na ligtas na ito.

Ngunit naalala niya si Ema.

Naalala rin niya ang kambal na anak.

Pareho pa iyong mga bata. Sigurado siyang hindi pa rin nakakatulog ang mga iyon at naghihintay ng balita. Bukod pa roon, buntis si Ema. Hindi nito dapat pinababayaan ang sarili sa labis na pag-aalala.

Napapikit siya sandali.

Tama si Kristof.

Kailangan din siya ng kanyang asawa at mga anak.

Hindi lamang si August ang naghihintay sa kanya.

Dahan-dahan siyang tumingin kay Kristof.

“Yaw…” Mahina niyang sambit. “Salamat.”

Bahagyang ngumiti si Kristof.

“Huwag ka nang mag-alala rito. Ako na muna ang bahala.”

Tumango si Ramil.

“Kapag may kailangan… o kahit anong sabihin ng doktor, tawagan mo ako agad. Kahit madaling-araw pa ‘yan.”

“Oo naman” Sagot ni Kristof. “Hindi ko palalampasin na hindi kayo mabalitaan.”

Muli silang nagkatinginan.

Hindi na kinailangan pa ng maraming salita.

Bilang magbayaw na matagal nang magkasama sa hirap at ginhawa, sapat na ang isang tingin upang magkaunawaan sila.

Huminga nang malalim si Ramil bago muling sumulyap sa pintuan ng emergency room.

Saka niya marahang tinapik ang balikat ni Kristof bilang tanda ng pagtitiwala bago lumapit sa kanyang mga biyenan, handa na ring umuwi, bagaman mabigat pa rin ang kanyang kalooban.

Nagpasya na silang maglakad palabas ng ospital.

Pagkalabas ay dinaatnan na nila doon si Mang Domeng na napaidlip na rin sa matagal na paghihintay, ngunit walang bakas ng anumang reklamo, bagkus ay pag-aalala’t pag-unawa ang mababasa sa mukha nito.

Nagpasya na lamang si Tay Pio na umangkas sa motorsiklong minamaneho ni Ramil upang mas mabilis silang makauwi, samantalang si Nay Trinning ay sumakay sa kolong-kolong ni Mang Domeng.

Muling umandar ang dalawang sasakyan.

Nauna ang motorsiklo nina Ramil at Tay Pio, habang kasunod ang kolong-kolong nina Domeng at Nay Trinning.

Tinahak nila ang madilim na daan pauwi sa baryo.

Sa katahimikan ng malamig na gabi, tila lalo pang bumigat ang kanilang mga dibdib.

Habang tumatagal ang biyahe ay lalong nagiging makitid ang daan. Unti-unting naglaho ang mga ilaw ng kabahayan, napalitan ng naglalakihang punong kahoy at matataas na damuhan sa magkabilang gilid ng daan.

Malamig ang simoy ng hangin. Wala na ring maaninag na bitwin sa kalangitan, senyales na makulimlim.

Paminsan-minsan ay maririnig ang huni ng mga kuliglig at ang tila nakapanghihilakbot na huni ng kuwago mula sa kalayuan.

Walang nagsasalita.

Lahat ay abala sa kani-kanilang iniisip.

Hindi nagtagal ay nakabalik sila sa pangunahing kalsada ng baryo.

Isa-isang naglitawan ang mga bahay na kanina’y nadaanan nila. Halos lahat ay nakapatay na ang ilaw, tanda ng mahimbing na tulog ng mga tao.

Makalipas pa ang ilang minuto ay tuluyan na silang nakarating sa kanilang bahay.

Bago tuluyang umalis, lumapit si Domeng.

“Pio, Trinning” Aniya, “Huwag kayong mahihiyang tawagin ako kung may kailangan pa kayo, kahit madaling araw pa”

“Maraming salamat, Domeng” Taos-pusong wika ni Tay Pio. “Kung hindi dahil sa’yo, mahihirapan kaming makahabol sa ospital.”

Ngumiti si Domeng.

“Magkapitbahay tayo. Walang anuman ‘yon.”

Nagpaalam na ito at dahan-dahang pinaandar ang kolong-kolong pauwi.

Tahimik namang pumasok sina Ramil, Tay Pio, at Nay Trinning sa loob ng bahay.

Bumungad sa kanila ang mahinang liwanag ng sala.

Naroon si Ema, gising pa rin at nakaupo sa sopa. Halatang kanina pa naghihintay, habang mahimbing nang natutulog sa magkabilang tabi niya ang kambal na sina Jaeden at Haeden, na marahil ay napagod sa kakahintay ng balita.

Agad na tumayo si Ema nang makita silang pumasok.

“Ano na, Mahal?” Halos pabulong niyang tanong. “May balita na ba kay August?”

Nagkatinginan sina Ramil, Tay Pio, at Nay Trinning.

Dahan-dahang umiling si Ramil.

“Wala pa…” Mahina niyang sagot. “Naiwan si Kristof sa ospital. Siya muna ang magbabantay.”

Nanlumo si Ema ngunit tumango.

Sa gabing iyon, bagama’t nakauwi na sila sa kanilang tahanan, wala ni isa sa kanila ang tunay na nakapagpahinga.

Ang kanilang mga isip at puso ay nanatili sa iisang lugar—sa emergency room, kung saan tahimik na nakikipaglaban si August.

Sa ospital.

Nanatiling nakaupo si Kristof sa mahabang bangko sa labas ng emergency room.

Tahimik ang pasilyo.

Paminsan-minsan ay may mga nurse na naglalakad, may mga pasyenteng isinusugod sa iba’t ibang silid, at maririnig ang mahinang pag-uusap ng mga bantay. Ngunit para sa kanya, tila wala siyang naririnig.

Nakatitig lamang siya sa nakasarang pinto ng emergency room.

Paminsan-minsan ay napapabuntong-hininga siya habang pinaglalaruan ang kanyang mga daliri, pilit na pinapakalma ang sarili.

Ilang sandali.

Bigla siyang natigilan.

Parang may naalala.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Si Kuya…”

“Si Kuya Castor…”
Wika niya sa sarili. Biglang naalala ang ama ng pamangkin.

Isa itong marino at ilang buwan nang nasa gitna ng karagatan, naglalayag sa kung saang panig ng mundo. Hindi man sila madalas magkita, alam niya kung gaano kamahal ng kanyang kapatid ang nag-iisang anak.

“Kailangan niya itong malaman…”
Bulong niya sa sarili.

Mabilis niyang dinukot ang cellphone sa kanyang bulsa.

Agad niyang binuksan ang Messenger.

Alam niyang walang saysay ang ordinaryong tawag o simpleng text message. Kadalasan, hindi umaabot sa barkong sinasakyan ng kapatid ang pangkaraniwang text o tawag mula dito sa Pilipinas. Kapag nakatatanggap man ito ng mensahe, kadalasan ay sa internet lamang ng barko at sa mga oras na pinapayagan silang makakonekta.

Hinagilap niya ang pangalan ng kanyang kapatid sa listahan ng mga contact.

Saglit siyang natigilan nang matunton ito.

Nag-alinlangan siyang pindutin ang voice call.

“Paano kung nasa trabaho siya ngayon?”

Ngunit nanaig pa rin ang pag-aalala.

Pinindot niya ang voice call sa Messenger.

Nag-ring ito.

Isa…

Dalawa…

Tatlo…

Ngunit walang sumasagot, hanggang sa huminto ang pagtawag.

Napabuntong-hininga siya.

Hindi na siya nagtangkang tumawag muli.

Hindi na bago sa kanyang hindi makalusot ang tawag sa kapatid kahit gamit ang internet, at malamang sa malamang ay walang signal sa lokasyon ng karagatang kasalukuyang kinaroroonan nito. Sa halip, tumipa na lamang siya ng isang mensahe—pinabatid ang nangyari at ang kasalukuyang kalagayan ni August.

Matagal niya iyong pinagmasdan bago tuluyang pinindot ang Send.

Lumabas ang maliit na simbolong Sending…

Ilang segundo ang lumipas.

Nagbago iyon sa Sent, ngunit wala pa ring palatandaang naihatid na ang mensahe.

Alam niyang maaaring ilang oras pa—o baka kinabukasan pa—bago iyon mabasa ng kapatid.

Napailing na lamang siya, tsaka napabuntong hininga

Mabigat ang loob niyang ibinulsa ang kanyang cellphone.

Muli siyang tumingin sa pintuan ng emergency room.

Ngunit alam niyang wala siyang magagawa.

Sa kabilang panig ng daigdig…


Sa kailaliman ng barko, sa loob ng engine room, patuloy ang walang tigil na ugong ng naglalakihang makina. Umaalingawngaw ang tunog ng bakal na nagkikiskisan, mga umiikot na turbina, at mga makinang halos hindi kailanman tumitigil.

Doon nagtatrabaho si Castor.

Isa siyang mekaniko ng barko.

Balot siya ng makapal na asul na coverall na may nakaburdang pangalan sa kaliwang dibdib. Ang dating bughaw nitong kulay ay halos hindi na maaninag dahil sa makakapal na mantsa ng grasa at langis.

Nakasuot siya ng matitibay na safety boots, dekalidad na mga guwantes na nangingitim na sa dumi, at isang helmet na bahagya nang nabahiran ng alikabok at langis.

Tumutulo ang pawis mula sa kanyang noo gawa ng alinsangan ng espasyo.

Maging ang kanyang leeg at likod ay basang-basa na rin.

Pagod na pagod siyang humugot ng malalim na hininga matapos isara ang takip ng isang makina.

Hindi na niya magawang ngumiti.

Mahigit sampung oras na siyang halos walang tigil sa pagkukumpuni ng makina.

Sa wakas ay oras na ng kanyang maikling pahinga.

Dahan-dahan siyang umakyat sa mas mataas na bahagi ng barko.

Paglabas niya sa bukas na kubyerta ay sinalubong siya ng malamig na simoy ng hangin at ang walang katapusang bughaw ng karagatan.

Sa lahat ng direksiyon ay tubig lamang ang tanaw.

Walang lupa.

Walang kabahayan.

Tanging dagat.

Napabuntong-hininga siya.


Dinukot niya ang isang kaha ng sigarilyo sa bulsa ng kanyang uniporme.

Bumunot siya ng isang yosi, kasabay ng ligther sa kanyang bulsa.

Sunod niyang binunot aang isang ear bud sa nakasuksok sa kanyang kaliwang tenga na konektado sa kanyang cellphone na palihim nakasuksok sa kanyang bulsa, na kanina pa naghahatid ng mga musika—isang bagay na tangi niyang napaglilibangan upang hindi mainip habang nagmemekaniko ng mga makina.

Pinatay niya muna pansamantala ang musika mula sa cellphone—mga kantang naiwodnload na niya dahil mahirap ang signal dito sa barko kaya’t hindi sia makakaasa sa mga musika mula sa internet.


Subalit pagkabuka niya ng screen, sa napakadalang na pagkakataon ay kita niyang may dalawang bar ng signal sa itaas ng kanyang cellphone, senyales na ang barko ay kasalukuyang nakakahagip ng signal mula sa kung saan.

Subalit ang kaniyang ikinagulat ay ang sunod-sunod na notification ang bumungad sa kanya.

1 Missed Call — Kristof

Nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi pangkaraniwang tumawag ang bunsong kapatid, kaya’t di niya maiwasang katuban.

Kasunod niyon ay isang mensahe.

Mabilis niya itong binuksan.

“Kuya, emergency. Huwag kang mabibigla, gusto ko lang malaman mo kaagad ang nangyari. Nasa ospital ngayon si August. Bigla siyang nanginig at dinugo ang ilong habang natutulog. Kasalukuyan pa siyang inoobserbahan ng mga doktor. Oras na may resulta na, agad kong ipapa-alam sayo”

Parang biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo sa kanyang paligid.

Ang ingay ng pag-ihip ng hangin.

Ang ingay ng paghampas ng mga alon ay biglang naglaho sa kanyang pandinig.

Nanginig ang kanyang mga kamay.

Unti-unting nalaglag ang kaha ng sigarilyo mula sa kanyang mga daliri.

Hindi niya iyon napansin.

Mabilis siyang napahawak sa rehas ng barko nang manghina ang kanyang mga tuhod.

Pumalo anag kanyang puso sa kaba.

Agad niyang pinindot ang Call sa Messenger.

Nagri-ring.

Isa…

Dalawa…

Tatlo…

Ngunit biglang naputol.

Hindi niya maawari kung may problema sa signal sa barko gayong nakikita naman niyang nakakahagilap pa ito ng dalawang bar, ngunit alam niyang pangkaraniwan nang mahirapang kumonekta sa internet, madalas ay tanging messages lang ang pumapasok, at hindi nakakalusot ang mga tawag.

Napamura siya sa ilalim ng kanyang hininga.

“Tangina…”

Muli niyang sinubukang tumawag.

Ngunit muli ring nabigo.

Napakuyom siya ng kamao hanggang sa mamuti ang kanyang mga buko.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon ng pagbabarko, naramdaman niyang wala siyang magawa.

Bilang ama, gusto niyang yakapin ang kanyang anak.

Gusto niyang malaman kung ano ang kalagayan nito.

Ngunit libu-libong kilometro ang pagitan nila.

Napatingala siya sa madilim na kalangitan habang mariing ipinikit ang kanyang mga mata.

“August, anak…”

Mahina ang kanyang tinig.

“Maghintay ka… uuwi si Tatay.”

Butones ni Kapitan (Special Chapter)

Mabilis napahawak sa rehas ng barko si Castor nang manghina ang kanyang mga tuhod. Nanginginig pa ang kanyang kmay na may hawak ng cellphone kung saan niya nabasa ang masamang balita tungkol sa kanyang anak—ang pagkakasugod nito sa ospital gawa ng panginginig umano’t pagdurugo ng ilong.

Ilang beses pa niyang sinubukang tawagan muli ang bunsong kapatid na si Kristof na siyang nagpabatid sa kanya ng nangyari sa pamamagitan ng chat sa Messenger, subalit hindi makalusot ang anumang tawag gawa ng hirap ng signal dito sa barko.

Mabilis ang tibok gn kanyag puso sa labis na kaba.

Napamura siya sa ilalim ng kanyang hininga.

“Tangina…”

Napakuyom siya ng kamao hanggang sa mamuti ang kanyang mga buko.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon ng pagbabarko, naramdaman niyang wala siyang magawa.

Bilang ama, gusto niyang yakapin ang kanyang anak.

Gusto niyang malaman kung ano ang kalagayan nito.

Ngunit libu-libong kilometro ang pagitan nila.

Sa sandaling ito, tila nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Ang malakas na paghampas ng malamig na hangin sa kanyang mukha.

Ang paghampas ng malalakas na alon.

Ang umuugong na makina ng barko.

Iisa lamang ang laman ng kanyang isipan.

Si August—ang kanyang anak.

Ngunit hindi ang sakit ng anak ang unang gumulo sa kanyang isipan.

Hindi kung bakit ito nanginig ng ganon at kung bakit dinugo ang ilong nito.

Dahil ang mas mabigat na tanong sa kanyang isipan ay kung paano siya makakauwi.

Napatingin siya sa abot-tanaw.

Tubig at makuimlim na langit lamang sa lahat ng direksiyon.

Walang lupa.

Walang pantalan.

Walang kahit anong senyales ng kabihasnan.

Nasa gitna sila ng karagatang sakop pa ng Australia.

Mabagal siyang napailing.

Sunod-sunod na tanong ang pumasok sa kanyang isipan.

Ngunit wala ni isa ang may kasagutan.

Napakuyom siya ng kamao.

Sa loob ng maraming taon ng pagbabarko, alam niyang hindi basta-basta maaaring bumaba ang isang tripulante sa gitna ng biyahe.

May mga patakaran.

May kontrata.

May itinakdang ruta ang barko.

Hindi ito maaaring huminto kung saan lamang gugustuhin, kahit pa ang dahilan ay ang pagnanais na makapiling ang sariling anak.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata.

Ramdam niyang napakalayo niya sa kanyang anak.

Libu-libong kilometro ang pagitan nila.

At bawat metrong nilalakbay ng barko ay tila lalo lamang siyang inilalayo kay August.

Muling nanumbalik sa kanya ang lahat ng naging pagkukulang niya sa anak.

Hindi na niya halos nasubaybayan ang paglaki nito.

Lumaki itong wala ang kanyang presensya, at ang kanyang mga magulang—mga lolo’t lola ni August ang tanging nagpalaki rito, at siya bilang ama, ang tanging ambag niya ay ang magpadala rito ng perang pantustos.

Batid niyang hindi sapat iyon. Napakadalang lang niyang makita ang anak, napakadalang niya itong mauwian, at tuwing mauuwian man niya ito ay panandalian lamang dahil kailangan niya muling umakyat ng barko.

Ngayon, matapos ang lahat ng kanyang pagkukulang, ngayong nasa panganib ang kanyan anak ay hindi na siya papayag pang wala siyang magawa bilang ama.

Kailangan niyang kumios.

Hindi siya maaaring manatiling narito lang.

May kailangan siyang gawin.

Kahit hindi pa niya alam kung paano.

Kahit wala pa siyang kasiguraduhan.

Isa lamang ang malinaw sa kanyang isip.

Anuman ang mangyari…

Kalangan niyang makauwi.

Hindi siya titigil hangga’t hindi niya nayayakap ang kanyang anak.

Muli siyang napatingin sa malawak na karagatan.

Sa malayo ay wala pa ring bakas ng lupa.

Tanging kulay abong kalangitan at walang katapusang dagat ang nakapaligid sa kanilang barko.

Naalala niya ang kanilang ruta.

Ilang araw na silang naglalayag mula sa Australia.

Ang susunod nilang daungan ay ang bansang Singapore.

Biglang nanumbalik ang kaunting pag-asa sa kanyang dibdib.

Singapore—isang bansang hindi na ganun kalayo mula sa Pinas.

Kung mapapayagan siyang makababa roon, maaari siyang maghanap ng pinakamalapit na flight pauwi.

Ngunit kasabay ng pag-asang iyon ay isa pang katotohanan ang agad niyang naalala.

Hindi siya maaaring basta-basta bumaba ng barko.

May mga patakaran.

May kontrata.

At higit sa lahat…

Ang pahintulot ng kapitan.

Mariin siyang napapikit.

Alam niyang hindi sapat ang personal niyang kagustuhan.

Kailangang aprubahan ng kapitan ang kanyang emergency sign-off bago siya pahintulutang iwan ang barko sa susunod na daungan.

Humugot siya ng malalim na hininga.

Wala na siyang ibang pagpipilian.

Tumayo siya.

Mabilis niyang isinilid ang cellphone sa bulsa ng kanyang uniporme.

Hindi na niya inintindi ang nahulog na kaha ng sigarilyo sa kubyerta.

Hindi rin niya inisip ang pagod matapos ang mahigit sampung oras na trabaho sa engine room.


Matulin siyang humakbang habang tinatahak ang pasilyo ng barko.

Iisa lamang ang kanyang pupuntahan—

Ang bridge ng barko.

Ang opisina ng kapitan.

Habang naglalakad, paulit-ulit niyang binubuo sa isip ang mga sasabihin.

Walang kasiguraduhan kung papayagan siya.

Wala siyang ideya kung gaano kabilis maipoproproseso ang kanyang pagbaba.

Ngunit bilang isang ama, hindi siya maaaring manatili na lamang sa barko habang ang kanyang anak ay nakaratay sa ospital.

Kahit gaano pa kahirap.

Kahit kailangan pa niyang magmakaawa, susubukan niya.

Hindi na siya nag-aksaya pa ng panahon.

Agad niyang inakyat ang barko, tinungo ang Kapitan sa Captain’s Cabin.

Hindi Pinoy ang kapitan, hindi rin Kano, kundi isang Aleman—kapareho ng lahi ng nagmamay-ari ng barko at ng kumpanyang kanyang pinapasukan.

Hindi niya maiwasang kabahan.

Sa tagal na niya rito sa barko ay hindi pa niya ni minsan nakakausap ang kapitan.

May mga pagkakataong nakikita niya lamang itong nagmamasid, minsan naaaktuhan niyang nakatingin sa kanya mula sa malayo—marahil ay nagmamanman lamang dahil trabaho nitong tiyaking laging nasa sistema ang buong barko, kung saan hanggang sa mga pangkaraniwang manggagawang tulad niya ay dapat matiyak na laging kumikilos sa oras ng trabaho.

Nagmadali siyang maka-akyat sa Captain’s Cabin, at pagdating doon, nadatnan niya ang kapitan na nakatayo sa harap ng malalawak na salamin ng barko—si Captain Klaus Vogel.

Sa kanan nito ay ang Second Officer, abalang mino-monitor ang radar at electronic charts, habang ang isang Able Seaman ay nakatanaw sa unahan ng barko.

Kahit nag-aalangan, kahit kinakabahan ay simimulan niyang kumatok, bagay na nakapagpalingon kaagad sa kapitan, maging sa ibang kasamahan nitosa loob.

Kita niyang nagkalingunan ang kapitan at mga kasamahan nito, malinaw na nabigla at naguluhan sa biglaang presensya ng isang pangkaraniwang manggagawang tulad niya.

Kita niyang nagsalita ang kapitan, bagamat hindi niya dinig gawa ng kulob ang loob ng cabin, ngunit kita niyang nito kinausap ang isa sa kasamahan nito.

Sunod ay kita niyang lumapit ang Chief Officer at dahan-dahang binuksan ang pinto.

“Yes?” Bungad sa kanya ng Chief.

“S-sorry to disturb, Sir” Halos manginig niyang paumanhin sa Chief. “I want to speak with Captain Vogel, I have emergency”

Kita niyang napalingon si Captain Vogel, halatang narinig ang kanyang sinambit.

“Come in.” Wika ni Captain Vogel sa kanya kahit wala pang sinasambit na pagpayag ang chief.

Bahagya siyang yumuko bilang pagpapakita ng pagpapasalamat at paggalang sa Chief bago siya tuluyang lumapit sa kapitan.


“Captain…”

Bahagyang nanginginig ang kanyang tinig habang palapit.

“I’m sorry to disturb.” Wika niya, kapansin-pansin ang panginginig ng kanyang mga kamay habang mahigpit na hawak ang cellphone.

“I… I just received an emergency message from my family.”

Sandali siyang napalunok.

“M-my son is in the hospital.”

Halos pabulong na niya naidugtong ang mga sumunod na salita.

“They don’t know if he’ll be okay…”

Napababa siya ng tingin.

“I need to go home, Captain.”

Kita niyang halatang nabigla ang kapitan, maging ang chief at ang iba pang tauhang nakarinig.

Ngunit wala siyang pakielam.

Ang mahalaga sa kanya ay ang maiparating sa kapitan ang kanyang nais sabihin—ang kanyang nais ipakiusap.

Hindi na siya naghintay ng salita sa kapitan, nagpatuloy siya sa pakikiusap.

“Please…”

“If there’s any way…”

“Please let me sign off when we reach Singapore.”

Nanahimik ang buong silid.

Nagkatinginan ang Chief Officer at ang Kapitan, halatang nabigla sa narinig.

Kitang-kita ng kapitan sa mukha ni Castor ang pagod, takot, at desperasyong hindi kayang itago.

Tahimik na inilapag ni Captain Vogel ang hawak niyang ballpen.

Marahan niyang pinagkrus ang kanyang mga kamay sa ibabaw ng mesa.

Hindi siya agad sumagot.

Tahimik muna niyang pinagmasdan ang nanginginig na anyo ni Castor.

Bilang isang beteranong marino, hindi na bago sa kanya ang mga tripulanteng humaharap sa mga problema sa pamilya habang nasa gitna ng biyahe.

Ngunit bihira siyang makakita ng isang taong halos mawalan ng lakas sa matinding pag-aalala.

Lumingon siya sa Second Officer, na kasalukuyang naka-duty sa bridge.

“You have the bridge.”

“Maintain our present course and call me immediately if there’s any change.”

“Yes, Captain” Agad na tugon ng opisyal.

Bumaling naman siya sa Chief Officer.

“I’ll be in my office.”

Tumango ang huli bilang pag-unawa.

Muli niyang ibinalik ang tingin kay Castor.

“Come with me.” Wika niya.

Hindi na hinintay pa ang anumang salita kay Castor at agad nang naglakad palabas ng Cabin, hindi mabilis, hindi padabog, kundi normal at kalmadong paglalakad lamang na tila sanay na sanay na sa ganitong mga sitwasyon.

Kinakabahan man, tahimik na sumunod si Castor.

Magkasunod nilang nilisan ang bridge habang nananatiling nakatanaw ang ilang opisyal sa kanilang likuran.

Ilang hakbang lamang ang layo ng opisina ng kapitan. Isa lamang itong separadong espasyo sa barko—sinlaki lamang ng isang tipikal na silid.

Pagpasok nila, marahang isinara ni Captain Vogel ang pinto.

“Who are you again?—” Wika ng kapitan na may pagtatanong sa tono.

“Elgario—Castor Elgario, Captain” Pagpapakilala naman ni Castor, bagamat pilit kinakalamahan ay di pa rin maitago ang desperasyon at panginginig.

Napansin iyon ng kapitan.

Kita niya ang panginginig ni Casotr. Ang bahagyang pamumutla ng mga labi nito, at ang di maitagong pagkataranta, bagay na batid niyang dulot walang iba kundi ng matinding pag-aalala na bumabalot rito sa kasalukuyan gawa ng kondisyon ng anak nito.

Humugot siya ng mahinang buntong-hininga bago muling nagsalita.

“Now…”

“Tell me everything.”


Sa unang pagkakataon mula nang mabasa ang mensahe ni Kristof, unti-unting ibinuhos ni Castor ang lahat ng bumabagabag sa kanyang puso—ang biglaang pagkakaospital ni August, ang mga hindi nasagot na tawag, ang libu-libong kilometrong pagitan nila, at ang desperado niyang pagnanais na makauwi bago pa maging huli ang lahat ay ipinagtapat niya sa kapitan.

Hindi na napigilan ni Castor ang sarili.

Bahagya siyang yumuko.

“Captain…”

Halos mabasag ang kanyang tinig.

“Please…”

“I know this is against the schedule.”

“I know the ship can’t just stop because of me.”

Napapikit siya sandali bago muling nagsalita.

“But my son…”

Mahigpit niyang kinuyom ang cellphone.

“He’s only seventeen.”

“And he’s currently in the hospital”

“I don’t even know how serious his condition is…”

Napalunok siya.

“I couldn’t even contact my family.”

Unti-unti siyang napayuko.

Bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay tila mas mabigat kaysa sa nauna.

“I’ve been working on ships for months, Captain.”

“I’ve never asked for special treatment.”

“I’ve never refused an order.”

“I’ve never left my post.”

Bahagya siyang napatingin sa kapitan.

“Please…”

“If there’s any way…”

“Let me sign off in Singapore.”

“I’ll take responsibility for everything.”

“I’ll pay for my own flight if I have to.”

“I just…”

Naputol ang kanyang boses.

Hindi niya maituloy ang sasabihin.

Muli niyang ibinaba ang kanyang ulo.

“I just want to see my son.”

“Please…”

Sandaling natahimik ang buong opisina.

Tanging ang mahinang ugong ng makina ng barko at ang tunog ng mga alon na humahampas sa katawan ng sasakyan ang maririnig.

Tahimik lamang na nakatingin si Captain Vogel.

Hindi siya sumagot, bagkus ay huminga siya ng malalim.

Marahan siyang tumayo mula sa kanyang upuan.

Lumapit siya sa malaking bintanang nakatanaw sa malawak na karagatan.

Ipinatong niya ang dalawang kamay sa gilid nito.

Tila may malalim siyang iniisip.

Ilang sandali pa ang lumipas bago niya tuluyang binasag ang katahimikan.


“Castor…” Wika niya, hindi siya lumingon.

“Do you understand what you’re asking?”

Saglit na katahimikan.

“If I approve your emergency sign-off…”

“I’ll immediately lose one of my engine crew.”

Bahagya siyang humarap kay Castor.

Mababanaag pa rin sa mukha nito ang matinding pagkabalisa.

Namumula ang mga mata.

Hindi mapakali ang mga kamay.

At sa bawat segundo ng katahimikan ay tila lalo lamang bumibigat ang paghinga nito.

Nakikita niya rito ang imahe ng isang ama—isang amang nag-aalala. Isang amang desperadong makauwi sa kanyang anak.

Sa labas ng kalmadong anyo ni Captain Vogel, may unti-unting sumisibol na kakaibang damdamin.

Hindi ito awa.

Hindi rin simpatiya.

Kundi isang malamig na pakiramdam ng kapangyarihan.

Ang kaalamang sa sandaling ito, nasa kanyang mga kamay ang kapalaran ng lalaking nakatayo sa kanyang harapan.

Siya ang maaaring magbukas ng daan pauwi.

At siya rin ang maaaring magsara nito.

Hindi niya ipinahalata ang anumang nasa isip.

Nanatili siyang walang emosyon habang nakatingin kay Castor.

Sa katunayan…

Kilala na niya ang Pilipinong mekaniko.

Hindi dahil naging malapit sila sa isa’t isa.

Hindi rin sa kahit anong personal na koneksyon.

Kundi dahil, walong buwan na ang nakalilipas, nang unang sumampa si Castor sa barkong ito, agad na nitong nakuha ang kanyang pansin.

Hindi ito yung tipo ng tripolanteng mapapansin dahil sa ingay o sa kayabangan, kundi sa angkin nitong katahimikan at pagiging kalmado.

Hindi palaimik.

Hindi rin mahilig makisawsaw sa usapan ng iba.

Ngunit pagdating sa trabaho…

Halos wala siyang maipintas.

Palaging nauuna sa oras.

Walang reklamo.

At kahit ang pinakamabigat na trabaho sa engine room ay tinatapos nito nang hindi kinakailangang utusan nang paulit-ulit.

Maging ang mga opisyal ng engine department ay madalas purihin ang kasipagan at pagiging maaasahan nito.

Isa si Castor sa mga tripulanteng alam niyang maaasahan sa oras ng pangangailangan.

Marahil…

Isa pa nga ito sa pinakamahusay na mekanikong naging tripolante nitong barko sa loob ng maraming taon.

Ngunit higit pa sa kasipagan nito sa trabaho, may isa pang bagay na matagal nang nakatawag ng kanyang pansin.

Hindi lamang ang pagiging mahusay nitong mekaniko.

Kundi ang angkin nitong alindog.

Sa kabila ng halos araw-araw na pagkakababad sa grasa, langis, at init ng engine room, hindi maikakailang may taglay itong kakaibang karisma.

Matangkad ang pangangatawan, matipuno dahil sa taon-taong mabibigat na trabaho, at may anyong hinubog hindi ng gym, kundi ng paulit-ulit na pagbubuhat, pagkukumpuni, at mahabang oras ng paggawa.

Hindi iyon ang karaniwang kaguwapuhan.

Ngunit sapat upang mapansin.

Bilang isang Aleman, bihira siyang makasama ng mga lalaking may kayumangging balat sa labas ng kanyang trabaho.

Marami na siyang nakasalamuha mula sa iba’t ibang panig ng mundo—mga Europeo, Latino, at iba pang lahi ng mga Puti—ngunit may kung anong kakaiba kay Castor na matagal nang nakatawag ng kanyang pansin.

Hindi ito ang uri ng kaguwapuhang makikita sa mga magasin.

Sa halip, taglay nito ang hilaw at likas na anyong hinubog ng taon-taong mabigat na paggawa.

Ang kayumanggi nitong balat ay lalo pang umiitim sa matinding init ng engine room.

Ang matitipunong bisig at balikat ay bunga ng walang humpay na pagbubuhat ng mabibigat na piyesa at kagamitan.

Maging ang mga palad nitong magaspang at puno ng kalyo ay tahimik na patunay ng buhay na ginugol sa pagtatrabaho.

Hindi man ito maimik, may taglay itong tahimik na kumpiyansa na hindi kailanman kailangang ipagsigawan.

At marahil…

Iyon mismo ang lalong nakapukaw sa kanyang interes sa mekaniko.

Sa loob ng limang taon, nanatili lamang siyang isang mapagmasid na kapitan.

Hindi niya kailanman ipinahalata ang anumang personal na damdamin.

Hindi dahil sa nahihiya siya.

Kundi dahil batid niyang walang patutunguhan iyon.

Sa loob ng limang taon, sapat na ang mga tahimik niyang pagmamasid upang makilala ang pagkatao ni Castor.

Alam niyang tapat ito sa pamilya.

At higit sa lahat…

Alam niyang tuwid itong lalaki.

Kaya’t hindi niya kailanman hinayaang lumampas sa hangganan ng pagiging kapitan ang anumang nasa kanyang isipan.

Wala ni isang salita.

Wala ni isang kilos.

Wala ni isang tinging maaaring magbunyag ng matagal na niyang itinatago.

Lingid kay Castor…

Sa unang araw pa lamang ng kanyang pagsampa dito sa barko walong buwan na ang nakalilipas, napukaw na niya ang interes ni Captain Vogel.

Noong una, inisip ng kapitan na isa lamang itong karaniwang pag-usisa sa isang bagong tripulante.

Ngunit habang lumilipas ang mga araw, ang simpleng pag-uusisa ay unti-unting nauwi sa isang tahimik na pagkahumaling.

Bilang Master ng barko, may lehitimong access siya sa ilang opisyal na rekord ng mga tripulante na kinakailangan para sa pamamahala ng barko—mga dokumentong naglalaman ng pangunahing impormasyon tulad ng pangalan, nasyonalidad, ranggo, mga sertipikasyon, at maging health record.

Ngunit para kay Captain Vogel…

Hindi iyon naging sapat.

Paminsan-minsan, naghahanap siya ng pagkakataong pagmasdan ang mga personal file ni Castor nang mas matagal kaysa kinakailangan.

Pinag-aaralan niya ang bawat impormasyong nakasaad doon.

Ang edad.

Ang lugar na pinagmulan sa Pilipinas.

Ang kursong natapos.

Ang mga naging dating barkong pinagsakyan.

Ang haba ng karanasan sa pagbabarko.

Pati ang mga contact person na nakalista para sa oras ng emergency.

Maging ang health records nito sa mga medical certificates na ipinapasa nito ay kanyang inuusisa—mga physical exam result, inaalam ang timbang, ang height, maging medical at dental records nito ay kanyang tinitignan.

Hindi naman niya maaaring makita ang lahat ng detalye ng pribadong buhay ni Castor, at alam niyang may mga dokumentong hindi dapat pakialaman nang walang dahilan.

Ngunit sa bawat impormasyong legal niyang nababasa bilang bahagi ng kanyang tungkulin, lalo lamang niyang nakikilala ang lalaking matagal nang nakatawag ng kanyang pansin.

Nalaman niyang may asawa ito, ngunit hindi kasal.

May isang anak, at alam niya rin ang edad, kaya’t batid niya kung ilang taon si Castor nang mabuntis nito ang asawa.

Bawat kontratang tinatapos nito ay may iisang layunin—

Ang mabigyan ng mas maayos na buhay ang pamilyang naghihintay sa Pilipinas.

Hindi niya alam kung bakit.

Ngunit sa halip na mawala ang interes niya gawa ng pagiging pamilyado nito, lalo pa iyong tumindi.

Kaya sa paglipas ng mga buwan, tahimik lamang siyang nagmasid.

Hindi siya kailanman gumawa ng hakbang.

Hindi siya kailanman nagpahiwatig.

Hinayaan niyang manatiling lihim ang lahat.

Hanggang sa araw na ito.

Ang araw na ang lalaking matagal niyang pinagmamasdan ay nakatayo ngayon sa kanyang opisina—namumutla, desperado, at handang gawin ang lahat para lamang makauwi sa kanyang anak.

Sa unang pagkakataon, ang lalaking matagal na niyang pinagmamasdan ay kusang lumapit sa kanya.

Hindi bilang isang tripulante.

Kundi bilang isang amang desperado.

Isang lalaking handang isantabi ang sarili kung kapalit nito ang pagkakataong makauwi sa kanyang anak.

At sa sandaling ito…

Isang mapanganib na kaisipan ang tahimik na sumagi sa kanyang isipan. Hindi pa niya ito binibigyan ng anyo, ngunit batid niyang ang kapangyarihang hawak niya bilang kapitan ay nagbigay sa kanya ng isang pagkakataong hindi pa kailanman dumating sa loob ng limang taon.

At habang tahimik niyang pinagmamasdan ang desperadong ama sa kanyang harapan, isang malamig na ngiti ang halos sumilay sa kaibuturan ng kanyang isip.

Sa pagkakataong ito…

Si Castor ang nangangailangan sa kanya.

Hindi ang barko.

Hindi ang kumpanya.

Pinagmasdan niya si Castor na nanginginig pa rin sa harapan niya. Hindi siya agad nagsalita—pinayagan munang lumutang sa hangin ang bigat ng kahilingan.

Nang magsalita siya, mahinahon ang boses.

Malamig.

Tila kinakalkula pa ang susunod niyang galaw.

“I understand your situation, Castor…”

Sandaling huminto ang kapitan, ang mga matang asul ay diretso kay Castor.

“And I can see… you are a good father.”

Bahagya siyang ngumiti—isang ngiting hindi masabi kung tunay na mabait o may ibang ibig sabihin.

“An emergency sign-off is… not impossible.”

Umayos siya ng pagkakatayo, at dahan-dahan ay naglakad palapit kay Castor.

“But there are procedures. Paperworks. And…” Huminto siya sa harap nito, sapat lang ang layo para hindi masyadong nakakailang. “…the captain’s recommendation—my approval”

Tumagal ang tingin niya kay Castor nang ilang segundo.

“I’m begging you. Please. I will do anything. Just… just let me go home.” Desperadong pakiusap ni Castor. Ito rin ang dahilan kung bakit niya sinadyang rumekta na sa kapitan at hindi na sa kung sinu-sno, dahil batid naman niya na hindi basta-basta ang proseso, may mga papel na kailangan, at maaring matagalan ang pagproseso.

Batid niya, sa ganitong pagkakataon na kailangan niyang agarang makauwi, ang direktang paglapit sa tulad ng kapitan na may kapangyarihan ay ang pinakamainam at pinakamabilis na paraan dahil alam niyang may otoridad itong mag apruba nang hindi na dumadaan sa sistematikong proseso ng kumpanya.

Sandaling nanatili ang katahimikan sa pagitan nila.

Pinagmasdan siya ni Captain Vogel—ang panginginig ng mga kamay, ang nangingilid na luha sa mga mata, ang kayumangging balat na namumutla na dahil sa pag-aalala. Sa kanyang isip, isang bagay ang lalong tumitibay.

Hindi ang awa.

Kundi ang kanyang pananabik.

Ang kanyang pagnanasa.

At higit sa lahat, ang kanyang kapangyarihan sa sitwasyong ito.

“I can see you are desperate, Castor.”

Tumango siya—tila nakakaintindi, tila nakikiramay.

“And I want to help you. Really.”

Sandali siyang huminto. Wari ba’y nais niyang manuot iyon sa pandinig ni Castor.

“But you must understand… an emergency sign-off is not a simple request. It will affect the crew. The schedule. The company.”

Dahan-dahan siyang tumalikod muli at naglakad palapit sa bintana ng opisina, ang mga kamay ay nasa likod.

“There is a way, of course.”

Tsaka lumingon siya muli pabalik kay Castor, ngunit sa pagkakataong ito, may kaakibat nang ngisi ang kanyang mga labi—isang ngising hindi lantad, kundi misteryoso, bagay na di maiwasang makapag bigay ng kakaibang bigat sa paligid.

“But it will require… something from you.”

Sa kabila ng mga pag-aalala at takot na bumabalot kay Castor, di niya maiwasang mapakunot noo sa sinambit ng kapitan, lalo pa’t kaakibat niyon ang pagsilay ng misteryosong ngisi sa dulo ng mga labi nito.

Hindi talaga siya mahusay umintindi ng wikang Ingles, ngunit sapat ang salitang iyon upang lumutang sa kanyang isipan, at sa parehong pagkakataon ay magdulot ng kakaibang kutob.

Batid niya, may laman ang binitawang linya ng kapitan, bagay na ngayon ay hindi pa malinaw sa kanya.

“S-something… Sir?” Halos mautal niyang tanong. Halata sa kanyang boses ang naghahalong pagkabigla at di maitagong kaba.

Kita niyang muling humarap sa kanya ang kapitan, at sa pagkakataong ito, ang ngisi nito’y lalong naging halatado, tila ba hindi na ito itinatago sa kanya.

“Let us just say… you will have to trust me. Completely.” Wika nito sa kanya.

Huminga pa ito ng malalim bago nagpatuloy.

“I have conditions, Castor. Not an easy one. And when I say it’s not easy…” Bahagya itong huminto at ngumiti—ngunit sa pagkakataong ito, may kakaiba sa ngiting iyon. “…what I mean is, you sacrifice something.”

Napahigpit ang hawak ni Castor sa kanyang cellphone.

Sa pagkakataong ito, ang kaba sa kanyang dibdib ay hindi na niya napigilan pa—isang kabang hindi na lamang dulot ng pag-aalala sa kondisyon ng anak, kundi kaba na nagsisismulang isilang sa mga binibitawang salita ng kapitan.

“Ano po—” Halos mapatagalog pa siya sa pagkagulat, ngunit mabilis niyang pinutol, bagkus ay nagpatuloy siya sa wikang Ingles upang maintindihan ng Alemang Kapitan. “I mean, what do you mean, Captain?”

Hindi niya maiwasang maguluhan, at sa parehong pagkakataon ay kabahan.

Ramdam niyang may mali.

At kahit ito ang kauna-unahang beses niya itong makausap sa loob ng ilang buwan niya dito sa barko, ramdam niyang may hindi tama sa tono nito.

“Can you… can you explain more, Sir? I want to understand.” Wika niya, halata sa kanyang pagkunot-noo at sa kanyang pagsasalita ang kalituhan.

Napangisi si Captain Vogel.

Sa halip na sagutin ang tanong ni Castor, marahan siyang humakbang at tumabi sa kanyang mesa, sumandal sa gilid nito, at pinagkrus ang kanyang mga braso.

“Castor…” Wika niya sa kalmadong boses.

Tumigil siya saglit.

Pinagmasdan niya ang bawat galaw ni Castor—ang pag-igting ng panga nito, ang pagkuyom ng kamao, ang pagkalito sa mga mata.

“Are you willing to sacrifice… for your son?”

Napalunok si Castor.

Hindi niya maintindihan kung bakit ganito ang tono ng kapitan—kung bakit parang may malalim na ibig sabihin ang tanong.

“Captain… I… I don’t understand. What do you mean?” Tanging tanong ni Castor. Hindi na maitago sa kanyang tinig ang panginginig.

Ngumiti si Captain Vogel—ngunit hindi ito ang ngiti ng pakikiramay. Ito ay isang ngiting may alam. Isang ngiting may hinihintay.

“You said you will do anything, yes?” Tanong niya kay Castor.Saglit natahimik si Castor, tila nag-isip pa bago nakasagot.

“Y-yes, Captain.” Halos mautal niyang sambit, hindi batid kung maski siya ay sigurado sa sinasabi.

“Then… prove it.” Tanging sambit ng kapitan.

Lalong napakunot-noo si Castor.

Halos matigilan siya sa sinambit ng kapitan.

Ngunit bago pa siya makapagtanong, ay muli itong nagsalita.

“Come here.” Wika sa kanya ng kapitan.

Lalo siyang kinabahan.

Hindi niya batid kung anong tumatakbo sa isipan ng kapitan, o kung anong plano nito.

May kung anong nag-iba sa hangin ng silid.

Sa sandaling ito’y parang biglang naging mas maliit ang opisina.

Mas mainit.

Napalunok siya, at may kaba man sa dibdib—dahan-dahan siyang lumapit, hanggang isang metro na lang ang layo nila sa isa’t isa.

“Closer.” Wika ni Captain Vogel, tila hindi pa nasasapat sa distansya sa pagitan nila ng tripolante.

Si Castor, kahit nag-aalangan ay pinilit humakbang ng isa pa.

Nang sapat na ang lapit ay pinagmasdan ni Captain Vogel si Castor mula ulo hanggang paa—ang kayumanggi nitong balat, ang pinagpapawisang noo, ang dibdib na bagamat naikukubli ng makapal na tela ng madungis na uniporme ay di maitatangging mabilis ang pagtaas-baba dahil sa kaba.

Muli siyang nagsalita.

Mahinahon.

Tahimik.

Ngunit may bigat.

“Kneel.”

Nanlaki ang mata ni Castor.

“S-sir…?”

“I said… kneel.”

Napaatras nang bahagya si Castor.

Lalong bumilis ang tibok ng kanyang puso.

“C-captain… I don’t… I don’t understand…” Wika niya, halata sa kanyang mga mata na labis siyang naguguluhan.

Batid niyang simple lang ang utos—kneel, lumuhod, ngunit batid niya, hindi lamang ang simpleng pagluhod ang nilalaman ng utos na yaon, alam niyang may kaakibat ito, at iyon ang biglang nakapagpatakot sa kanya.

“You want to go home to your son, correct?” Hindi nagbago ang tono ni Captain Vogel. “Then kneel.”

Nanginig ang buong katawan ni Castor.

Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nito.

Hindi niya alam kung bakit ganito.

Ngunit sa kabila ng lahat ng kaba at kalituhan, isang bagay ang nanatiling nangingibabaw sa kanyang isipan—si August. Ang anak niyang isinugod sa ospital. Ang anak niyang posibleng hindi na niya makita pang muli kung hindi siya susunod sa ipinag-uutos ni Captain Vogel—ang taong tanging may hawak ng pinto patungo sa landas pabalik sa kanyang anak.

Wala siyang magawa.

May kaba man sa kanyang dibdib. May pagdududa man sa mga salita at utos ng kapitan, ang pag-aalala sa kanyang anak na si August ay mas mabigat kaysa sa anumang bagay na nagpapa-alinlangan sa kanya sa kasalukuyan.

Napakarami na niyang naging pagkukulang sa anak, at ngayong kailangan na kailangan siya nito—hindi na niya palalagpasin pa ang anumang oportunidad na mauwian ito’t mayakap.

Dahan-dahan…

Tila ba bawat segundo ay isang siglo…

Bagsak balikat siyang lumuhod sa harap ng kapitan.

Sa sahig ng opisina.

Sa harap ni Captain Vogel—sa harapan ng taong may kakayahang magbukas ng pinto upang makapiling niya muli ang anak, ngunit ang parehong taong may kakayahan ring magsara nito anumang oras na siya’y magtanggi sa itatalaga nitong kondisyon.

Napangiti ang kapitan—isang ngiting matagal nang hinintay.

Matagal nang panahon na naglalaro sa kanyang pantasya ang isang matipuno at pamilyadong lalaki, lalo na yaong kayumanggi at Asyanong tulad ni Castor, nakaluhod sa kanyang harapan, at handang sumunod sa anumang kondisyon na kanyang ipagagawa.

Umigting ang panga ni Castor habang nakaluhod siya sa malamig na sahig ng opisina. Hindi pa rin niya maintindihan kung bakit—bakit kailangan ang lahat ng ito.

Labis pa rin siyang naguguluhan.

Pero isa lang ang mahalaga sa kanya sa sandaling ito: si August.

Nasa kalagitnaan pa siya ng kaba at pagkalito nang makita niya ang mga kamay ng kapitan—dahan-dahan, nagsimulang kumilos pababa, nagsimulang dumapoo sa sinturon nito.

Sinimulan nitong kinalas ang buckle ng sinturon.

Click
.

Ang tunog ng metal ay hindi dapat ganoon kalakas, ngunit sa puntong ito’y tila umalingawngaw sa pandinig ni Castor.

Kita niyang dahan-dahan ang kilos ng mga kamay nito. Tila sinasadya.

Parang nagpapahiwatig na alam na niya kung ano ito—kung saan ito patungo.

Mabilis syang napa-angat ng tingin sa kapitan. Puno ng pagkabigla at pagkalito ang kanyang mukha.

“C-captain…” Halos mautal niyang wika, hindi maiwasang manginig ang kanyang boses. “W-what… what are you doing…?”


-

Read the full chapter by purchasing its PDF copy!
Title: A Sailor’s Tale - Butones ni Kapitan


PM my TG @HansJaed to get your copy!

Sa likod ng kurtina

Kinaumagahan, matapos ang magdamag na pagsusuri at walang tigil na pagbabantay ng mga doktor, tuluyan nang natukoy ang sanhi ng biglaang panghihina, panginginig at pagdurugo ng ilong ni August—dengue.

Bagaman nanatili pa rin ang pamumutla ng kanyang mukha at halatang nanghihina ang kanyang katawan, bahagyang nakahinga nang maluwag ang lahat nang sabihin ng doktor na naging stable na ang kanyang kondisyon. Dahil dito, nailabas na siya mula sa emergency room at inilipat sa isang regular na silid ng ospital.

Hindi pa man tuluyang nawawala ang panganib, kailangan pa ring manatili ni August sa ospital upang maipagpatuloy ang gamutan. Kailangan siyang mabantayang mabuti, regular na masuri ang kanyang dugo at platelet count, at matiyak na unti-unti nang bumabalik ang kanyang lakas. Mahaba pa ang proseso ng kanyang paggaling, ngunit kahit paano ay nagkaroon ng munting pag-asa ang kanyang pamilya.

Subalit hindi pa man tuluyang humuhupa ang kanilang pag-aalala sa kalagayan ni August, isa na namang mabigat na pagsubok ang dumating.

Sa gitna ng pagmamadali noong gabi ng kanyang pagkakasugod, hindi na nila nagawang maghanap pa ng ibang pagamutan, kaya’t ang napagsuguran sa kanya ay ang pinakamalapit na ospital na pribado.

Ngunit ngayong ligtas na siya sa agarang panganib, saka lamang nila lubusang naramdaman ang bigat ng realidad.

Unti-unti nang nadaragdagan ang bayarin sa bawat oras ng kanyang pananatili—mga laboratoryo, gamot, suwero, at bayad sa silid.

Habang patuloy na gumagaling si August, lalo namang lumalaki ang halagang kailangan nilang bayaran.

At ang mas masakit na katotohanan…

Wala silang sapat na perang pambayad.

Ang higit pang nagpapabigat sa kanilang kalooban ay ang kawalan ng balita mula sa ama ni August na si Castor, isang marino na kasalukuyang nasa gitna ng karagatan.

Paulit-ulit nila itong sinusubukang tawagan, umaasang sa pagkakataong iyon ay sasagot na ito. Ngunit sa bawat pagtatangka, iisa lamang ang kanilang nakukuha—agad na napuputol ang tawag. Para bang nilalamon ng katahimikan ang bawat pag-asang marinig ang boses nito.

Hindi nila alam kung may nangyari ba sa barkong sinasakyan ni Castor, kung nasa lugar lamang itong walang signal, o kung may iba pang dahilan kung bakit hindi ito matawagan. Sa bawat kabiguang makausap siya, lalo lamang silang nababalot ng pangamba.

Mas lalong sumasakit ang isip nila sa pag-aakalang baka ni hindi pa nito nalalaman ang sinapit ng sariling anak.

Habang si August ay patuloy na lumalaban sa loob ng silid ng ospital, ang tanging taong inaasahan nilang makakatulong sa kanila ay nananatiling hindi maabot—tila napakalayo, hindi lamang sa distansiya ng karagatan, kundi maging sa pagkakataong kailangan nila ito nang higit kailanman.


Pagsapit ng Lunes, muling naging abala ang umaga para sa kanilang pamilya.

Isa-isa nang naghahanda ang lahat upang harapin ang panibagong linggo. Sa loob ng bahay, tahimik na isinusuot ng kambal na anak ni Ramil na sina Jaeden at Haeden ang kanilang mga uniporme. Walang kulitan, walang biruan, at wala ang karaniwang sigla na bumabalot sa kanilang paghahanda tuwing umaga.

Karaniwan, sabay-sabay silang pumapasok sa paaralan kasama ang kanilang nakatatandang pinsan na si August. Ito ang nagmamaneho ng motorsiklo habang magkasunod silang umaangkas sa likuran.

Ngunit ngayong umaga…

Wala si August.

Nananatili pa rin itong naka-confine sa ospital, nagpapagaling matapos dapuan ng dengue.

Sa halip na marinig ang ugong ng motorsiklong siya ang nagmamaneho, katahimikan ang namayani sa kanilang bakuran.

Bagama’t alam nilang unti-unti nang bumubuti ang kanyang kalagayan, hindi pa rin maalis sa kanilang isipan ang pag-aalala. Ramdam nila ang malaking kawalan ng taong nakasanayan nilang makasama sa bawat pagpasok sa paaralan.

Sa unang pagkakataon matapos ang nangyari, kailangan nilang umalis ng bahay na wala ang kanilang kuya sa kanilang tabi.

Tahimik na isinukbit ng kambal ang kani-kanilang bag. Hindi man sila umiimik, kapansin-pansing may kulang sa kanilang umaga.

Dahil nasa ospital pa si August, wala nang maghahatid sa kanila.

Kaya’t napagpasyahan ng kanilang ama at tiyuhin na sila na muna ang maghatid sa kanila at isabay ang mga ito sa kanilang pagpasok sa trabaho.

Si Ramil muna ang gagamit ng motorsiklo ni August, samantalang si Kristof ay sasakay sa sarili nitong motorsiklo.

Tahimik na lumapit si Ramil sa motorsiklo ng pamangkin. Ilang sandali niya itong pinagmasdan bago marahang isinuot ang susi doon.

Napabuntong-hininga siya.

Araw-araw niyang nakikita ang pamangking si August ang nagmamaneho ng motorsiklong iyon habang magkasunod na umaangkas sa likuran ang kambal niyang anak. Nakasanayan na niyang marinig ang kanilang tawanan bago tuluyang umalis ng bakuran.

Ngayon…

Wala silang ibang mapagpipilian kundi sila na muna ni Kristof ang gumanap sa papel na pansamantalang iniwan nito.

Gawa ng makulimlim ang panahon at ilang araw nang pabugso-bugso ang ulan ay minabuti na muna nilang magsuot ng kanya-kanya nilang mga kapote.

Nang makapagsuot na ng kapote ay sunod na ring nagsi-angkas ang kambal.

Si Haeden ay sa likuran ng kanyang ama, at si Jaeden naman ay ang siyang umangkas sa tiyuhing si Kristof.

Habang binabagtas nila ang kalsada, kapansin-pansing tahimik ang kambal.

Marahil ay naninibago sila dahil hindi ang kanilang nakatatandang pinsan na nakasanayan na nilang kulit-kulitin tuwing naka-angkas sila rito ang maghahatid sa kanila.

Ngayon, hindi nila batid hanggang kailan na ang kanilang ama at tiyuhin ang pansamantalang maghahatid sa kanila tuwing papasok ng paaralan.

Patuloy nilang binagtas ang makitid at maambon na daan sa baryo.

Ilang araw nang pabugso-bugso ang ulan, ngunit patuloy nilang binaybay ang daan at hindi nagpatinag sa buhos ng ulan.

Magkasunod na umuusad ang dalawang motorsiklo, habang marahang sumasayaw ang mga gulong sa hindi pantay na kalsada.

Sa magkabilang gilid ay mga palayan at niyugang unti-unti pinalalabo ng makapal na ambon ng maulang umaga.

Makalipas ang ilang minuto na tanging ugong ng makina at malamig na ihip ng hangin ang pumupuno sa katahimikan ay bumungad na sa kanila ang tarangkahan ng paaralan.

Pagdating doon ay kapansin-pansin na iilan lamang ang mga estudyanteng pumapasok.

Naisip nilang marahil ay maaga pa masyado. Isa pa ay maulan kaya marahil ang iba ay gumagayak pa lamang papasok.

Dahan-dahang ipinarada nina Ramil at Kristof ang kanilang mga motorsiklo sa gilid ng kalsada bago nagsimulang magsibabaan ang kambal.

“Dumeretso kayo agad sa classroom niyo ha?” Bilin ni Ramil sa dalawa.

Kilala niya ang mga ito, at baka kung saan-saan pa maglakwatsa sa loob ng eskwelahan.

“Mamayang hapon ay hintayin niyo lang ako, dadaanan ko kayo dito paglabas ko sa trabaho” Bilin pa ni Ramil. Dahil nga nasa ospital pa rin si August magpahanggang sa ngayon ay kailangan niyang sunduin mamaya ang dalawa rito sa eskwelahan pagkalabas niya sa konstruksyon.

Tahimik na lamang tumango ang dalawa bago naglakad papasok sa gate ng paaralan.

Tahimik na sinundan sila ng tingin nina Ramil at Kristof hanggang sa tuluyan silang mawala sa hanay ng mangilan-ngilang mga estudyante.

Nang makasiguro silang ligtas nang nakapasok ang dalawa, muli nilang pinaandar ang kani-kanilang motorsiklo.

Kailangan na nilang dumeretso sa pinagtatrabahuan nilang konstruksyon.

Magkasunod na muling umandar ang dalawang motorsiklo, unti-unting nilisan ang paaralan at tinahak ang daan patungo sa kanilang trabaho.

Habang binabaybay nila ang ruta, patuloy pa rin ang makapal na ulap sa kalangitan at ang pagbuhos ng ulan.

Buwan ng Hunyo ngayon.

Panahon ng tag-ulan.

Sa mga nagdaang araw, halos hindi na iyon napansin ng pamilya nila. Abala silang lahat sa salitang pagbabantay sa ospital, pag-aalala sa kalagayan ni August, at pag-iisip kung paano mababayaran ang lumalaking gastusin.

Dahil doon, wala ni isa sa kanila ang nakasubaybay sa mga balita.

Hindi nila namalayang may paparating na bagyo.

Pagdating sa construction site, agad na sinalubong sina Ramil at Kristof ng ingay ng nag-ooperasyong mga makina.

Kahit umuulan, humahaginit ang pandurog ng semento.

Umaatungal ang sunod-sunod na hampas ng mga martilyo sa bakal, habang abala ang mga kapwa manggagawa sa kani-kanilang gawain.

Halos wala nang oras para magpalitan pa ng kuwento.

Pagkababa pa lamang nila ng motorsiklo, agad silang sumabak sa trabaho.


Sa loob ng paaralan.

Kapansin-pansin ang kakaonting bilang ng mga estudyanteng pumasok.

Sa loob ng silid, iilan lamang rin ang mga kaklaseng dinatnan nila Jaeden at Haeden.

Hindi rin nila maiwasang magtaka dahil anong oras na ay wala pa rin ang kanilang guro.

Hindi nakatiis si Jaeden at agad nagtanong sa isa sa mga kaklase.

“Wala pa ba si Sir? Alas-syete na ah?” Tanong niya sa isang kaklase, sabay lingon sa orasan na nakasabit sa pader.

“Nagpunta na doon si Guel, tinawag na si Sir” Wika naman ng kaklase—tinutukoy ang presidente ng kanilang klase na si Yaguel na nagtungo na sa faculty office upang tawagin ang kanilng adviser.

Tumangu-tango na lamang si Jaeden.

Wala din naman silang magagawa kundi maghintay.

Ilang sandali, nakita nilang dumating na nga si Yaguel, at agad nitong ipinabatid sa klase ang balita.

“Magsi-uwi na tayo, suspended daw ang klase dahil sa bagyo” Bulalas nito sa kanila.

Halos nagulat lahat sa balita.

Ang kanilang mga kaklase ay agad nagbulung-bulungan, habang ang kambal ay agad napatingin sa isa’t-isa.

IIsa ang nasa kanilang isipan—kung paano sila makakauwi, gayong kanina pa nakaalis ang kanilang ama at tiyuhin na naghatid sa kanila rito sa paaralan.

Malamang ay nakarating na ang dalawa sa construction site na pinagtatrabahuan ng mga ito, at hindi na nila mahahabol pa.

Wala rin silang paraan upang makauwi nang sila lamang.

Malayo ang kanilang bahay sa paaralan.

Kung lalakarin nila iyon sa gitna ng malakas na ulan, kahit may kapote sila ay siguradong mababasa silang pareho.

Wala rin silang cellphone kaya’t wala silang paraan upang makapag text sa kahit sinong maaaring sumundo.

Napabuntong-hininga ang kambal.

Pareho silang napalingon sa labas ng bintana.

Lumalakas na ang ulan.

Hinahampas ng malalaking patak ang bubong ng gusali, habang unti-unting yumuyuko ang mga puno sa lakas ng hangin.

Kita nilang agad nagsikilos ang mga kaklase. Nagsidampot ng mga bag at iba pang kagamitan at agad nang nagsitayuan upang makalabas ng silid.


“Anong gagawin na tin, Bal?” May pag-aalalang tanong ni Haeden sa kapatid.

Hindi naman makasagot si Jaeden, dahil maging siya ay hindi alam ang gagawin.

Kita nilang nagsilabasan na ang mga kaklase, at sila na lamang dalawa ang naiwan rito.

Batid nilang kailangan nilang makauwi, dahil baka mas lumakas pa ang ulan sa ilang sandali.

Subalit muli, hindi nila alam kung sino ang susundo sa kanila.

Malayo ang kanilang bahay mula rito sa eskwelahan.

Ang kanilang ama at tiyuhin na naghatid sa kanila kanina ay tiyak nasa trabaho na, at hindi nila sigurado kung makakarating sa mga ito ang balita ng suspensyon ng klase at mabalikan sila rito, kung hindi ay tiyak na mamayang hapon pa sila dadaanan ng kanilang ama upang sunduin tulad ng bilin nito kanina.

Ang kanilang ina naman, bagamat batid nilang nasa bahay ay indi rin nila sigurado kung kakayaning magsundo, lalo pa’t bukod sa malakas ang ulan ay buntis pa ito at delikadong lumabas sa ganitong panahon.

Ang kanila namang lolo at lola ay silang kasalukuyang nasa ospital at nagbabantay kay August kaya’t mas imposibleng sila ang susundo.

“Mag-arkila nalang tayo ng traysikel, Bal” Suhestyon ni Jaeden.

“Ha? Eh saan naman tayo kukuha ng pamasahe?” Kunot-noong tanong naman ni Haeden.

Hindi sila pinagbabaon ng pera ng kanilang mga magulang, bagkus ay pinagbabaon lamang sila ng mga biscuit na pang meryenda, kanin at ulam na pananghalian, habang hatid sundo lamang sila dito sa eskwelahan.

“Eh magpapahatid rin naman tayo hanggang sa bahay nila lola, kaya’t doon nalang tayo hihingi ng pambayad kay Mama” Wika naman ni Jaeden.

Napaisip naman si Haeden sa sinambit ng kapatid.

Naisip niyang may punto ito. Wala man silang pera ngayon, maaari namang doon na lamang sila magbayad pagkauwi sa bahay.

“Sige, tara na” Wika ni Haeden at agad nang tumayo.

Sinimulan nila muling isuot ang kanilang mga kapote at bag. Nang handa na ay agad na rin nilang nilisan ang silid.

Pagdating nila sa gate ng eskwelahan, kita nilang sarado na ito. Ang ibang magulang ay naka-abang na sa labas at hinihintay ang kanilang susunduin.

Ang gwardya ay mahigpit na nakabantay sa mas maliit na gate na tanging maaaring daanan palabas.

Nang akma silang lalapit ay agad silang sinita ng naturang gwardya.


“Teka lang mga Toy, asan ang mga sundo niyo?” Tanong nito agad sa kanila.

Nagkatinginan silang magkapatid.

Hindi nila malaman kung ano ang isasagot.

“Ahm, w-wala po, h-hindi po nila alam na suspended ang klase” Wika ni Jaeden.

“Nako, hindi pwede” Wika ng gwardya na nakahawak pa din sa tarangkahan at pinapanatili itong nakasara. “Hindi pinapayagan ng paaralan na palabasin kayo nang walang sundo, lalo pa’t malakas ang ulan, baka mapano kayo”

Di maiwasang kabahan ng dalawa.

Hindi nila inaasahang hindi sila palalabasin ng gwardya upang makauwi.

“Pero, mag-aarkila na lamang po kami ng traysikel, at magpapahatid po kami diretso sa bahay” Paliwanag naman ni Jaeden, umaasang mapaboran ng gwardya ang kanilang pakiusap.

Ngunit kita nilang umiling-iling lamang ang gwardya.

“Nako, pasensya na mga toy, pero hindi talaga pwede” Wika nito. “Pinagbilin sa akin ng principal na walang palalabasin na kahit sinong estudyante ng walang sundo, masyadong delikado kung kayo-kayo lang ang susuong sa ulan”

“Akin na mga ID niyo, may contact number diyan ang guardian niyo, at tatawagan ko na lamang sila” Wika nito, sabay lahad ng kamay sa kanila. “At oras na may dumating kayong sundo ay tatawagin ko nalang kayo sa loob”

“Sa ngayon ay bumalik na muna kayo sa loob, at hintayin niyong may sumundo sa inyo” Dagdag pa nito.

Walang nagawa ang kambal.

Kahit anong pakiusap nila ay sadyang hindi sila papayagang makalabas ng wala silang sundo.

Kinalas na lamang nila ang kanilang mga ID at ini-abot sa gwardya, tsaka na lamang sila muling naglakad pabalik sa loob.

Mabibigat ang kanilang mga hakbang habang muli nilang binabaybay ang pasilyo.

Hindi na tulad kaninang maingay at puno ng mga estudyante ang paaralan.

Karamihan ay nakauwi na.

May mangilan-ngilan na lamang na mga bata ang nakaupo sa labas ng kanilang mga silid-aralan, marahil ay naghihintay rin ng susundo.


Nang makabalik sila sa kanilang silid ay hinubad na muna nila muli ang kanilang mga kapote at isinabit sa mga bakanteng upuan upang mapatuyo.

Muli na lamang rin nilang ibinaba ang kani-kanilang mga bag sa kanilang mga silya.

Tahimik silang naupo muli.

Paminsan-minsan ay napapatingin sila sa orasan na nakasabit sa dingding.

Lumilipas ang bawat minuto.

Kasabay nito ang unti-unting paglakas ng ulan at pagdilim ng kalangitan.

Sa buong silid-aralan, tila silang dalawa na lamang ang natitira.

At ang tanging magagawa nila ay ang maghintay.

At sana’y may dumating upang sunduin sila bago pa tuluyang lumala ang panahon.

Sa labas ng bintana, walang tigil ang pagbuhos ng ulan.

Paminsan-minsan ay hinahampas ng malakas na hangin ang mga dahon ng akasya sa bakuran, habang ang mga patak ng ulan ay kumakalabog sa bubong ng gusali.

Napasulyap ang isa sa kambal sa orasan.

Lumipas na ang halos isang oras mula nang suspendihin ang klase.

Tumayo ang kanyang kapatid at sumilip sa bintana.

Baka sakaling makita niya ang pamilyar na motorsiklo ng kanilang ama o ng kanilang Tito Kristof.

Ngunit ang tanging bumungad sa kanya ay ang basang kalsada at ang bakanteng harapan ng paaralan.

“Wala pa rin…” Bulong niya.

Muli siyang naupo.

Pareho silang walang cellphone.

Wala silang paraan upang matawagan ang kanilang ama.

Hindi rin nila alam kung alam na ba nitong suspendido ang klase.

Alam nilang abala ang buong pamilya.

Nasa ospital pa ang kanilang Kuya August.

Marahil ay iyon ang nasa isip ng lahat.

Ngunit kahit nauunawaan nila iyon, hindi nila maiwasang makaramdam ng pangamba.

Lumipas pa ang ilang minuto.

Hanggang sa marinig nila ang mahinang tunog ng isang motorsiklong papalapit sa gusali.

Nagkatinginan sila.

Pareho silang napatayo.

Umaasang sa wakas…

Dumating na rin ang taong hinihintay nila.

Ngunit wala pa ring dumarating.

Muli silang naupo.

Minsan ay dumudukmo sa silya at umiidlip.

Habang lumilipas ang bawat minuto, hindi nila maiwasang mainip.

Paulit-ulit silang napapasilip sa bintana.

Paminsan-minsan ay tumatayo sila upang tingnan ang pasilyo, umaasang maririnig ang pagtawag sa kanilang pangalan o makita ang pamilyar na anyo ng kanilang ama.

Ngunit sa bawat pagkakataong sisilip sila…

Tahimik pa rin ang pasilyo.

At ang tanging kasama nila ay ang mga patak ng ulan sa bubong at ang tunog ng orasan na tila lalo pang nagpapabagal sa paglipas ng oras.

Hindi na nila namalayan kung ilang oras na ang lumipas, at gawa ng pagkainip ay tila biglang may naalala si Jaeden.

Habang abala ang kakambal na nakadungaw sa bintana’t pinagmamasdan ang malalakas na patak ng ulan ay sinimulan niyang halungkatin ang kanyang bag, at doon ay mayroon siyang inilabas na isang uri ng babasahin.

Napangisi siya, tsaka ito sinimulang bulatlatin.

Si Haeden, sa kabila ng pagka-abala sa pagmamasid sa pagpatak ng ulan ay di naiwasang mapukaw ang atensyon sa ingay na nilikha ng nayuping pahina ng papel.

Una’y inakala niyang kwaderno o libro lamang iyon ng kapatid na baka nainip na lamang at nagpasyang magbasa-basa, ngunit nang sa kanyang paglingon ay nagulat siya—hindi libro o kwaderno ang hawak ng kapatid, hindi rin kung anong uri ng papel na ginagamit sa pag-aaral, kundi isang magasin, at kilala niya ang magasin na iyon—hindi siya pwedeng magkamali, iyon ay ang magasin ng kanilang pinsan—ng kanilang kuya August na aksidente na ring naunang nahalungkat ng kakambal sa kabinet nung nakaraan, bagay na naging mitya ng pagakdiskubre nila sa mundo ng mga nakatatanda.


“Gago ka Bal!” Napamura niyang wika sa kapatid, labis ang kanyang pagkabigla sa nadiskubreng hawak nitong babasahin. “Bakit dala mo yan?”

Hindi siya makapaniwalang dinala ng kapatid ang ganung uri ng babasahin dito sa loob ng paaralan.

Kita niyang napalingon sa kanya ang kapatid, ngunit walang anumang pagkagulat o takot ang nabasa sa mukha nito, bagkus, ito ay ngumisi lamang ng nakaloloko sa kanya—isang ngisi na kilalang-kilala niya.

“Hindi ko naman sinasadya tong maidala, Bal” Natatawang wika ni Jaeden, bahagyang may pag depensa sa tono. “Kagabi kasi, nagsawa akong magbasa habang ginagawa yung assignment natin, at nung nasa banyo ka, naisipan ko itong kalkalin sa kabinet ni Kuya August—saglit ko lang sanang sisilipin”


Saglit siyang huminto bago nagpatuloy sa pagkwento.

“Kaso, ilang sandali ko pa lamang hawak ay biglang bumukas ang pinto, akala ko nga ikaw eh—akala ko tapos ka nang nagbanyo” Wika niya. “Pero laking gulat ko nang si Mama yung nagbukas ng pinto”

Halata ring nagulat si Haeden sa kwento ng kakambal. Hindi niya inakalang may ganoong naganap kagabi habang siya ay abala sa banyo’t tinutugunan ang tawag ng kalikasan.

“Mabuti na lang at mabilis kong naiyupi, at agad kong naihalo sa mga libro sa kama at hindi napansin ni Inay, kundi tiyak lagot tayo” Wika pa niya, sabay napailing ngunit natatawa rin sa sarili.

Hindi batid ng kanilang ina na nagbabasa na sila ng ganoong uri ng babasahin, at higit na hindi nito batid na napasok na nila ang mundo ng mga nakatatanda, lalo na ang nagawa nilang mga pagtatalik kasama ang kanilang pinsang si August, maging ang kababatang si David, bagay na tiyak nilang ikalalagot oras na madiskubre.

Nagpatuloy si Jaeden sa pagkwento.

“Tapos sabi niya, mahiga na daw ako, at ayain na din daw kitang matulog pagdating mo” Pagpapatuloy niya sa pagkwento. “Kaya’t ayun, pinaligpit na niya ang mga gamit, at dahil nakabantay siya—pasimple ko nalang ipinasok sa bag tong magasin upang hindi na niya mapansin pa”

“Kaso…” Pagpapatuloy niya, tsaka bahagyang natawa. “Nakalimutan ko nang tanggalin sa bag ko kanina, nawala na sa isip kong narito pala ito, kaya eto—nadala ko tuloy, haha”

Napailing na lamang rin si Haeden, bagamat di rin naiwasang matawa sa kwento ng kakambal.

“Bal…” Wika nito sa kanya, sabay bigay ng simbolikong ngisi.

Di niya maiwasang kutuban. Sa tagal na niyang kilala ang kapatid ay batid na niya ang mga tinginan at ngisiang iyon—mga malilinaw na may kaakibat nanamang kapilyuhan.

“Tutal eh wala pa namang susundo sa atin, mas mainam siguro kung magpalipas muna tayo ng oras, para di naman tayo mainip rito, hehe” Ngising wika ni Jaeden, malinaw na nag-aanyaya.

Di maiwasang kabahan ni Haeden.

Hindi man detalyadong sabihin, batid niya ang tinutukoy ng kakambal, alam niya kung ano ang ibig nitong sabihin, lalo na sa ganitong panahon na malamig, tiyak itong nagbabalak na magpalabas ng init.

“Gago ka Bal! Nasa eskwelahan tayo, at narito pa tayo sa classroom” Wika niya rito, halatang may pagtatanggi, ngunit halata ring hindi makapaniwala na nagagawang mag-aya ng kapatid sa ganitong lugar—sa ganitong sitwasyon.

“Hindi naman tayo dito mismo” Ngising wika naman ni Jaeden, sabay lumingon at nginuso ang isang sulok sa bandang likuran ng silid—isang tila separadong espasyo na nagsisilbing imbakan ng ilang kagamitan tulad ng mga walis, kartolina, mga manila paper at kung anu-ano pa.

Napalingon si Haeden sa inginuso ng kapatid sa likuran. Kita niya ang make-shift storage room ng kanilang silid—isang maliit na espasyong nakalaan upang pag-imbakan at pagtaguan ng mga kagamitang hindi kailangang maisiwalat sa klase tulad ng mga walis, dustpan, mga lumang libro at kung anu-ano pang mga papel.

Gawa iyon sa plywood, at ang taas ng mga pader ay nasa anim na talampakan—dalawang talampakan mula sa mismong kisame ng silid, kaya may siwang sa bandang itaas.

Subalit wala iyong pinto, bagkus ay may manipis na kurtina lamang iyong harang na nagsisilbing pinto—sapat lamang upang magbigay pribasya sa kalokohang binabalak ng kapatid.

Napalunok siya.

Hindi niya mawari kung siya ba ay kakabahan o masasabik.

Hindi niya maitanggi, sa lamig ng panahon—tila talagang nagtatawag ang init ng kanyang katawan—parehong bagay na marahil ay nararamdaman ng kakambal.

“P-pero, paano kung may makakita, Bal?” May pag-aalala niyang tanong, ito’y habang lumilinga-linga pa siya sa paligid na tila tintiyak na walang presensya ng ibang tao.

Napangisi naman si Jaeden sa tinuran ng kapatid. Nakumpirma niyang nais rin nitong kumagat sa kalokohang naiisip niya, bagamat kita niyang halatang may kaba rito.

“Wag kang mag-alala, Bal” Ngisi niyang sambit sa kapatid sa may mababang tono, tila pinakakalma ito. “Tiyak ay nakauwi na halos lahat ng estuydante, at ang mga teacher naman ay siguradong may tinatapos na lamang ang mga yan at uuwi na rin” Ngisi niyang sambit, puno ng kumpyansa ang kanyang tinig.

“Tsaka,” Wika niya, saglit na tumigil, bagkus ay inilapit nang bahagya ang mukha sa mukha ng kapatid tsaka bumulong. “Narito pa tayo sa ikalawang palapag ng gusali, tiyak na wala nang mapapadpad pa rito sa ganitong oras, lalo na nga’t pinauuwi na ang lahat”

Napalingon muli si Haeden sa paligid.

Di niya maiwasang maisip na may punto ang kapatid.

Malakas ang ulan sa labas, at kanina pa inanunsyo na pinauuwi na lahat ng estudyante, at bagamat may mangilan-ngilan pang tulad nilang di pa nasusundo ay tiyak na nasa ibaba naman na ang mga iyon o sa malapit sa gate upang hintayin ang mga sundo. Habang ang mga guro naman ay tiyak na lamang ring nagliligpit o may tinatapos bago magsi-uwi, o kung hindi man balak umuwi ay tiyak nasa faculty office ang mga iyon.

Gayon man, sa kabila ng mga pagkumbinse ng kakambal ay di pa rin niya maiwasang mangamba.

“Pero, Bal” Wika niya, muling bumaling sa kapatid. “Panao kung biglang may sumundo satin? Si Inay, okaya naman si Lola?” May pag-aalala niyang tanong.

Muling napangisi si Jaeden sa di nauubos na pag-aalala ng kapatid, bagay na batid niyang normal rito. Sa kanilang dalawa, si Haeden ang mas balisa at mas maalalahanin kumpara sa kanya na mas kalmado lamang at hindi gaanong sineseryoso ang mga bagay-bagay.

Kahit magkambal sila ay likas pa rin talaga silang may pagkakaiba sa isa’t-isa pagdating sa pag-uugali.

“Bal, hindi naman makakaalis ng bahay si Inay upang sunduin tayo” Wika niya sa kapatid. “Una sa lahat, buntis siya, at walang maghahatid sa kanya upang masundo tayo rito dahil nasa trabaho na sina Itay at Tito Kristof”

“Imposible ring makapag-arkila siya ng motor doon lalo pa’t umuulan, doon pa sa kanto ang pila ng mga namamasada” Pagpapatuloy niya. Puno ng pagpapaliwanag sa tinig.

“Si lola naman ay nasa ospital kasama ni Tay Pio—nagbabantay kay Kuya August, tiyak ring hindi sila makakapunta rito upang sumundo”

“Kaya’t kung ako sayo, umpisahan na natin to para matapos na bago tayo masundo” Ngisi niyang pag-uudyok. “Minsan lang tayo makapagjakol dito sa eskwelahan, minsan lang natin masosolo tong classroom, Bal…kaya’t sulitin na natin, hehe”

Hindi pa nakasasagot si Haeden ay tumayo na si Jaeden, tsaka nagsimulang maglakad patungo sa storage room bitbit ang magazine.

Di maiwasang mabigla ni Haeden, at sa parehong pagkakataon ay kabahan.

Hindi pa buo ang kanyang desisyon kung susunod sa binabalak ng kapatid.

Subalit muli, sa tinagal-tagal na nilang magkasama, hindi siya kailanman nakatanggi sa kahit anong kalokohan ng kakambal.

Kahit may pag-aalangan pa, wala siyang nagawa kundi tumayo na rin at sumunod rito patungo sa storage room.


Sa faculty office.

Abala na sa pagliligpit si Sir Abad ng kanyang mga kagamitan upang makagayak na rin pauwi.

Sa katunayan ay siya na lamang rin ang naiwan rito sa loob ng faculty, at ang mga kasamahan niyang guro ay nauna nang nagsi-uwi.

Wala naman iyong problema sa kanya. Isa pa ay sanay na rin naman siya dahil siya ang POC ng grade 8 faculty at siya talaga ang madalas magpa-iwan rito sa opisina dahil siya rin ang may hawak ng susi.

Abala siya sa pagsasalansan ng mga papel nang mapansin niya ang isa sa kanyang mga estudyante sa labas ng faculty—si Yaguel, ang presidente ng kanyang advisory class. Kita niyang abala pa itong may hawak na salamin habang pinapagpag ng marahan ang pulbos sa mukha nito.

“Oh? Bakit andito ka pa, Yaguel?” Bakit hindi ka pa umuuwi?” Wika niya rito.

Pakembot-kembot namang lumapit naman ang baklang estudyante at nakangiting nagsalita.


“Nako Sir, diyan lang naman sa harap ng school ang bahay namin” Wika naman ni to sa kanya sa kalmadong tinig.

Naalala naman kaagad ni Sir Abad na diyan nga lamang pala sa may talyer sa harapan ng eskwelahan nakatira si Yaguel, kaya marahil wala itong pangambang umuwi kahit na may bagyo.

“Baka kailangan mo ng tulong, Sir?” Wika nito sa kanya, puno ng pagkukusa.

Napangiti na lamang siya.

Kilala niya ito, at mahilig talaga itong magkusang tumulong sa halos lahat ng bagay dito sa paaralan, kaya rin siya ang kanang kamay niya at madalas utusan.

“Nako, patapos na rin naman tong mga pagsasa-ayos ko ng mga papel niyo” Wika na lamang niya rito.

“Pero siya ring andyan ka na, may ipapakisuyo na ako sayo” Dagdag niya.

“Ano po yun Sir?” Masigasig na wika naman ni Yaguel.

“Kasi hindi na ako naka-akyat sa classroom niyo kanina, at bago kayo nagsi-uwian ay hindi ko na nasilip kung nakasara na ba ang mga bintana doon, at kung nabura na rin ang mga nakasulat sa pisara” Wika niya.

“Paki-check naman, at kung bukas pa ang mga bintana ay pakisara na lang, at pakibura na rin ang sulat nung pisara” Pabor niya rito.

“Sige po Sir, wala pong problema” Wika naman ni Yaguel, walang bakas ng anumang pagtanggi o pag-aatubili.

“Ayan yung payong ko diyan sa tabi ng pinto, gamitin mo na muna” Wika ni Sir Abad sabay turo sa gawi ng bukas na pinto ng opisina.

“Ok lang Sir, may payong naman po ako, yun na lang gamitin ko” Wika naman ni Yaguel.

Nagsimula na siyang maglakad palabas ng faculty at agad dinampot ang kanyang payong.

Hindi na niya dinala pa ang kanyang bag dahil batid niyang mabilis lamang naman siya at babalik rin kaagad.


Pakembot-kembot na naglalakad si Yaguel patungo sa gusali kung ssaan matatagpuan ang kanilng classroom.

Sa ikalawang palapag pa matatagpuan ang kanilang silid, kaya naman bago umakyat ng hagdan ay isinabit na muna niya ang payong sa ilalim ng hagdan upang huwag nang bitbitin pa paakyat.

Pagdating sa ikalawang palapag ng gusali, malayo pa ay tanaw na niya ang kanilang silid na bukas ang pinto tulad ng lahat ng silid rito sa paaralan. Sadyang hindi kasi ipinapasara ang mga pinto dahil nakakandado ang ma ito sa bandang ilalim, iyon ay utos ng pamunuan ng eskwelahan upang mapanatiling bukas ang mga pinto tuwing may sakuna tulad ng lindol o sunog nang sa gayon ay mabilis makalabas ang mga estudyante at guro kung sakali, at tanging ang gwardya lamang ng paaralan ang otorisadong magsara sa mga pinto tuwing nakalabas na lahat ng estudyante.

Nang makarating siya sa tapat ng pinto ng kanilang silid ay hindi pa siya nakapapasok ay agad na siyang nahintuan. Sa labas pa lamang ay tanaw na niya ang dalawag bag na makatabi sa dalawnag silya sa bandang likurang bahagi ng silid, at sa tabing mga bakanteng silya ay may dalawa ring magkaibang kulay na kapote na magkatabing nakasabit.

Agad siyang napkunot-noo. Pamilyar sa kanya ang dalawang bag at mga kapote na iyon, na bagamat magkaiba ang kulay ay parehong-pareho ang disenyo, tulad ng nagmay-ari ng mga ito.

Batid niya, pag-aari ang mga iyon ng kambal niyang kaklase—sina Jaeden at Haeden, mga kamag-aral na kanya ring hinahanggaan, hindi iyon lingid sa kaalaman ng buong klase at kanillang mga guro.

Hindi niya maiwasang maguluhan.

Batid niyang kanina pa pinauwi ang dalawa, kita pa nga niya ang mga itong nasa gate kanina suot ang bag nila’t mga kapot habang nakikipag-usap sa gwardya, kaya’t di niya maiwasang magtaka sa kung bakit narito pa ang bag at kapote ng mga ito.

Hindi niya maiwasang mapag-isip kung bumalik ba ang kambal rito sa silid, o sadyang iniwan nila ang mga bag nila rito.


Marahan siyang pumasok sa silid. Ngunit wala naman siyang makitang kahit sino. Walang ibang umiiral rito kundi ang dalawang ba ng kambal at ang mga kapote.

Napailing na lamang siya.

Hindi niya mawari kung ano ang mararamdaman para sa dalawa.

Gayon man, sa gitna ng pagkalito, isang ideya ang pumasok sa kanyang isipan.

“Hehe, tutal wala naman sila, makalkal nga ang mga bag nila” Ngisi niyang wika sa isipan.

Crush na crush niya ang dalawa, hindi lamang dahil sa likas na kagwapuhan ng mga ito, kundi sa likas na ring pagiging mabait, bagamat paminsan-minsan ay pilyo at magulo sa klase.

Naisip niyang kalkalin na lamang ang bag ng dalawa at halungkatin ang kanilang mga notebook, lalo pa’t madalas ay nakikita niyang nagdadrawing ang mga ito sa likod ng kanilang kwaderno habang hindi nakikinig sa kanilang guro.

Interesado siyang makita kung anu-ano ang hilig iguhit ng dalawa.

Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras.

Tahimik, ngunit dali-dali siyang lumapit sa naturang mga silya kung nasaan ang mga bag. Subalit ilang hakbang na lamang ang layo niya sa mga ito nang may mapansin siya sa bandang likuran ng silid sa likuran lamang mismo ng mga bag na yaon—ang storage room ng kanilang silid na imbakan ng kung anu-anong mga kagamitan sa kanilang klase.

Napalingon siya dahil bagamat makulimlim ang paligid, sapat ang liwanag na pumapasok sa bintana mula sa storage room na iyon upang makalikha ng mga anino na siyang tumatagos naman sa dilaw na kurtina na nagsisilbing pinto ng naturang espasyo.

Lubha siyang nagulat, at sa parehong pagkakataon ay kinilabutan.Inisip niyang multo iyon dahil kulay itim at anino lamang.

Ngunit agad rin niyang napansin, hindi lamang iisa ang anyong nililikha ng liwanag mula sa kurtinang yaon, kundi dalawa.


“Multo? Pero dalawa? Ano to teamwork sa pananakot?”
Kunot-noo niyang wika sa isipan. Bagamat pabiro ang tono ay di pa rin nawawala ang kaba sa kanyang dibdib.

Sandali siyang hindi nakagalaw dulot ng pagkabigla. Ngunit ilang saglit pa, lalong nanlaki ang kanyang mga mata nang makarinig ng tila pabulong na mga ungol, hindi lamang isa, kundi dalawang nagkakasabay na ungol na halos kasing lakas lamang ng buntong hininga.

“Uhmm..ahh..”

“Ughh…uhmm…”

Kinilabutan siya lalo, hindi na lamang dahil sa takot, kundi sa kung anong kaba na bumangon sa kanyang dibdib.

Dinig niya, hindi iyon ungol ng isang multo—hindi hunii ng white lady o kung ano, dahil hindi iyon boses babae, kundi boses ng dalawang lalaki.

Subalit ang sunod niyang narinig ay ang lalong nakapagpakabog sa kanyang dibdib sa labis na pagkagulat.

“Uhm…sarap Ball—aaghh…”
Dinig niyang ungol, mahina, ngunit mahihinuha sa boses ang labis na sensasyong natatamasa.

Napalunok siya.

Halos mahulog ang kanyang puso sa kaba, hindi na dahil sa takot, kundi dahil sa isang napakalakas na kutob na biglang bumangon sa kanya.

Hindi siya maaaring magkamali. Kilala niya ang boses na iyon—batid niyang ang boses na iyon ay isa sa mga nagmamay-ari sa dalawang bag na nasa harapan niya—ang kambal na kaklase.

Sa kabila ng lamig ng panahon, tumulo ang pawis sa kanyang noo.

Hindi siya makapaniwala.

Ngayon ay natitiyak na niya, hindi multo ang nasa loob ng storage room, kundi ang kambal niyang kaklase na sina Jaeden at Haeden—mga kamag-aral na labis niyang kinahahangaan.

Subalit higit sa kumpirmasyon na boses ng isa sa kambal ang narinig. Higit sa kumpirmasyong nasa loob ng storage room ang dalawa. Ang higit na nakapagpakaba sa kanya, at sa parehong pagkakataon ay nakapagpataka ay kung bakit umuungol ang mga ito, na sa tono ay halatang hindi ungol ng iyak o ng sakit, kundi ng di matitangging sarap.

Pilit niyang pinagmasdan ang sumasayaw na anino ng dalawa mula sa manipis na kurtina, ngunit kahit gaano niya aninagin ay hindi niya mahinuha ang ikinikilos ng mga ito, tanging natatanaw niya ay ang anyo ng mga ito na nakatayo, ngunit may bahagyang paggalaw na hindi niya mahinuha kung ano.

May mga tumatakbo siyang kutob sa isipan—mga hinala na posibleng ginagawa ng kambal na kaklase, mga hinala na umaasa siyang mali, ngunit mas malakasang kanyang pananabik na ang mga hinalang iyon ay tama—na iyon nga sana ang ginagawa ng mga ito, at batid niya, mananatiling hinala ang mga iyon hangga’t hindi niya nakukumpirma,hanga’t narito siya’t nakatayo lamang at pinagmamasdan angmga ito mula sa kanilang mga anino.

Bagamat nabibigla pa rin, sa di mawaring dahilan ay bumangon sa kanya ang matinding kuryosidad sa kung ano nga ba ang ginagawa ng dalawasa likod ng kurtina—sa loob ng storage room na espasyo para lamang sa mga kagamitan ng silid na itinatago tulad ng mga walis, dustpan at kung anu-anong lesson material na hindi ginagamit—isang espasyong hindi dapat pinagmumulan ng mga ungol.

Hindi siya nakatiis.

Nanginginig man ang mga tuhod, dahan-dahan siyang humakbang.


Halos manlambot siya sa kaba, ngunit ang pag-aasam na madiskubre ang kung ano mang pinakaka-abalahan ng kambal na kaklase sa likuran ng kurtina ay isang bagay na mas malakas kaysa sa aumang kaba.

Marahan, tahimik, patuloy siyang humakbang palapit, hindi drekta sa tapat ng kurtina, kundi sa gilid, kung saan matitiyak niyang hindi siya mapapansin, at ang liwanag mula sa bintana ay hindi makalilikha ng kayang anino na maaaring maging ebidensya ng pag-iral niya sa sandali.

Nang makalapit na sa gilid ng kurtina ay dahan-dahan, gamit ang nanginginig niyang mga daliri sa kaliwang kamay ay hinawakan niya ang laylayan ng kurtina, tsaka maingat itong sinimulang hawiin upang masilayan ang nagaganap sa loob ng naturang espasyo.

Doon, sa paghawi niya sa kurtina, agad tumambad sa kanya ang eksenang kanya mang inaasam na makita ay hindi sa paraan na inaasahan niya.

Kita niyang nakatayo ang kambal, nakasuot pa rin ng uniporme mula ulo hanggang paa, ngunit ang kanilang mga kargada ay nakalabas na mula sa kanilang itim na mga pantalon—mga kargadang halos makapagpaluwa sa kanyang mga mata dahil kita niyang tirik na tirik na sa tigas.

Subalit ang mas ikinagulat niya ay ang makitang sakmal-sakmal ng bawat isa ang kargada ng mga ito habang itinataas-baba—malinaw na sinasalsal nila ang tigas na burat ng isa’t-isa.

Halos malaglag ang kanyang mga panga.

Huminto ang mundo sa kanyang paligid.

Ang ingay ng patak ng ulan sa labas, at ang daluyong ng hangin ay literal na nanghina sa kanyang pandinig.

Walang ibang kinapakuan ang kanyang mga mata kundi ang eksenang tumambad sa kanya.

Kita niyang sabay napamulat ang mga ito at napalingon sa kanya, at sbaay na nahintuan sa kanilang pagsalsal bagamat hindi na nabitawan pa ang pagkakasakmal sa kargada ng isa’t-isa.

Subalit hindi tulad ng kanyang inaakala na tuluyang hihinto ang mga ito, at itatago ang kani-kanilang mga kargada, ay kita niyang ngumisi lamang ang isa sa mga ito—si Jaeden, tsaka nagsalita.

“Hehe, andyan ka pala,Guel”
Dinig niyang wika nito, tsaka napangisi.Kita niyang binitawan pa nito ang pagkakasakmal sa kargada ng kakambal upang kumamot sa ulo na tila napahiyang bata.

Di niya maiwasang mabigla, higit pa sa pagkabigla sa nasilayang ginagawa ng kambal na kaklase, kundi sa reaksyon mismo ni Jaeden na tila bale wala rito ang pagkakahuli.

Kita niyang marahan nitong binitawan ang isang babasahing hawak nito mula sa kanan nitong kamay na ngayon lamang niya napansin na isang magasin pala na may mga larawan ng hubo’t-hubad na babae, bagay na kanyang ikinabigla lalo dahil paanong nagkaroon ng ganoong babasahin ang dalawa dito sa loob ng silid.

Sunod itong humakbang palapit sa kanya, tsaka siya hinawakan sa kannag braso.

“Sakto pala ang dating mo, Guel…nangangalay na kasi kami ni Bal” Ngising sambit nito sa kanya sa isang makabuluhang tinig.

Side Story Endorsement

Ano kaya ang tumatakbo sa isipan ng kambal ngayong nahuli na si ng baklang kaklase? Magtitigil ba sila? O baka naman aanyayahan nila itong samahan sila sa pagpapalabas ng init sa maulang umaga?

Sundan ang buong detalye ng mga kaganapan!

Title: A Twin Chronicles Series 7 - Class Suspension


PM my TG @HansJaed to avail!


Sa faculty ng paaralan.

“Tsk, nasaan na ba yung batang yun?”
Napailing na tanong ni Sir Abad sa sarili.
“Kanina ko pa yun inutusan ah, bakit hangga ngayon hindi pa bumabalik?”

Kanina pa niya inutusan ang estudyante niyang si Yaguel—ang presidente ng kanyang advisory class na pumanik saglit sa kanilang silid upang tiyaking nakasara nang mabuti ang mga bintana lalo pa’t malakas ang ulan at baka magsipasok ang tilamsik ng ulan o mga dahon na nililipad, lalo pa’t malaki ang posibilidad na wala pa ring pasok hanggang bukas dahil nga sa bagyo. Inutusan na rin niya itong tiyaking nabura na ang mga sulat sa pisara.

Subalit kanina pa ito umalis ngunit hangga ngayon ay hindi pa rin ito nakababalik.

Hindi niya batid kung ano ang nangyari rito, o baka umuwi na lamang basta-basta nang hindi siya binabalikan sa faculty.

Nakagayak na rin siya para umuwi dahil tinapos lamang niya ang ilang mahalagang report bago lisanin itong faculty room dahil nga suspendido ang kalse.

Sa ngayon ay siya na lamang mag isa rito at hinihintay na lamang sana si Yaguel upang makauwi na ngunit hindi pa nga rin ito nakababalik hangga ngayon.

Napailing na lamang siya.

Hindi niya maiwasang mangamba, lalo pa’t dahil estudyante niya iyon at inutusan niya ito ay siya ang may pananagutan kung sakaling may hindi magandang nangyari rito.

Walang siyang magawa. Batid niyang kailangan niya itong sundan sa silid upang matiyak kung naroon pa ba ito o kung umuwi na nang hindi siya dinadaanan sa faculty room.

Hindi rin naman niya nalinaw kanina na balitaan siya nito matapos mabura ang pisara’t maisara lahat ng bintana sa silid, kaya hinuha niya ay umuwi na iyon marahil.

Gayon man ay dinampot na lamang niya ang kanyang payong dahil sa kabilang gusali pa ang kanilang silid bagamat hindi naman kalayuan.

Nilusong niya ang ulan gamit ang payong at naglakad hangan matungo ang naturang gusali.

Pagdating sa gusali ay bago pa siya maka-akyat ay napansin niya ang basang payong na nakasabit sa hagdan, bagay na pamilyar sa kanya—hindi siya maaaring magkamali, iyon ang kulay pink na payong ni Yaguel na kita niyang ginamit nito kanina.

Ngayon niya napagtantong nasa itaas pa marahil ang estudyante at baka hindi pa tapos sa kanyang ipinag-utos.

“Hindi kaya naglinis pa ng classroom ang batang yun?” Napailing niyang hinuha.

Kilala niya si Yaguel, alam niyang masipag ito at mahilig magkusa. Naisip niyang marahil, kaya ito natatagalan ay dahil hindi lamang ang ipinag-utos niyang pagsasara ng mga bintana at pagbubura ng pisara ang ginawa nito, baka nagwalis pa ito’t nag-ayos ng mga silya.

Gayon pa man ay ipinagpatuloy na lamang niya ang pag-akyat upang matulungan ito sa kung ano amna ng ginagawa nito sa taas.


Pagdating sa ikalawang palapag ay agad niyang tinahak ang tahimik na pasilyo.

Sa bandang gitna pa ang silid kaya’t nasa dalawang classroom pa ang kanyang nilagpasan bago nakarating.

Subalit pagdating sa silid ay laking gulat niya ang hindi datnan doon ang estudyante si Yaguel.

Naguluhan siya.

Kita niyang bukas pa rin ang mga bintana, at nang silipin niya ang pisara ay may mangilan-ngilan sulat pa rin, habang ang mga silya ay magulo pa rin na halatang walang ayos na iniwan ng mga estudyante, malinaw na hindi nagtungo rito si Yaguel at hindi tinugon ang kanyang ipinag-utos.

Hindi niya maiwasang magtaka. Hindi naman normal sa batang iyon ang hindi sumunod sa kanyang utos. Kaya naman hindi niya mawari kung bakit hindi nito binura ang mga sulat sa pisara at hindi isinara ang mga bintana, o malinaw na ni hindi ito nagtungo rito sa silid.

Subalit ang kanya pang ipinagtaka ay ang nadaanan niyang payong nito na nakasabit sa ibaba ng hagdan. Paanong iniwan niyon ang kanyang payong nang hindi naman pala pumanik rito?

Anu man ang kasagutan s akanyang mga tannong sa isip, wala naman na siyang magawa pa.

Ibinaba na muna niya ang kanyang payong bago pumasok sa silid.

Pagkapasok niya, akmang siya na sana ang magkukusang magsara ng mga bintana nang sa kanyang pagpasok ay agad niyang napansin ang dalawang bag na magkatabi na nakapwesto sa huling row ng mga upuan, at sa tabing silya ng mga ito ay may nakasabit na magkaibang kulay na kapote.


Natigilan siya.

Hindi niya maiwasang magtaka sa kung bakit may mga bag pa at kapote sa silid gayong kanina pa pinalabas ang mga estudyante.

Subalit ang higit niyang ikinagulat ay ang pamilyar na mga bag na iyon.

Kilala niya ang mga iyon, hindi dahil mamahalin ang mga bag na iyon, kundi dahil batid niyang pagmamay-ari iyon ng kambal niyang estudyante—sina Jaeden at Haeden.

Lalo siyang naguluhan.

Hindi niya mawari kung bakit naroroon pa ang bag ng mga iyon gayong kanina pa sila pinauwi.

Hindi niya tuloy maiwasang maisip na baka sadyang iniwan ng kambal ang kanilang mga bag rito at kapote sa silid bago nagsi-uwi.

Napailing na lamang siya. Hindi siya makapaniwalang ganito na lamang kadali sa mga batang iyon ang mag iwan ng personal na gamit sa silid aralan gayong walang kasiguraduhan kung babalik na ba ang klase bukas o sa susunod na araw.

Wala siyang magawa.

Batid niyang hindi pwedeng maiwan dito sa loob ng silid ang mga bag na iyon at baka may mawala pa silang gamit, kaya naman minabuti niyang lapitan na lamang ang mga bag na iyon upang madampot at maitabi niya muna sa faculty room kung saan mas safe ang mga ito.

Subalit nakaka-ilang hakbang pa lamang siya palapit ay agad napukaw ang kanyang pansin mula sa paggalaw ng kurtina na nagsisilbing pinto ng storage room sa likurang bahagi ng silid.

Una’y inakala niyang gawa lamang iyon ng malakas na hangin, lalo pa’t may bintana nga rin sa loob ng storage room na iyon na maaaring pasukan ng hangin, subalit agad rin niyang napansin ang aninong nililikha ng liwanag na pumapasok sa naturang bintana.

Higit pa roon, kita niyang bumabakat ang kurtinang iyon sa likurang anyo ng isang tao.

Natigilan siya.

Hindi niya batid kung namamalikmata lamang ba siya.

Subalit higit siyang nagulat nang makarinig ng kung anong klase ng ingay na sinasabayan ng mahihinang mga pag-ungol.

“Plakk---plokk!”

“Ughh! Ahh---ahhh!”

Dinig niya ang ingay ng tila mga basang laman na nag-uumpugan, bagay a sinasabayan ng mga pag-ungol.

Kinilabutan siya sa narinig, hindi lamang dahil sa pamilyar sa kanya ang basang ingay na iyon, hindi lamang din dahil sa mga ungol, kundi dahil pamilyar sa kanya ang mismong boses ng pinagmumulan ng mga ungol na iyon, ngunit hindi siya sigurado.

Halos hindi siya makagalaw sa kanyang pagkakatayo.

Napako lamang ang kanyang mga mata sa sumasayaw na anino at umaalon na kurtina.

“Ughh—m-malapit na ko, Guel—ughh!”
Dinig niyang ungol muli na nagmula sa likod ng kurtina, na sinundan naman ng isa pa.

“Ughh—a-ako din, Guel---eto na koo---aaghh!”

Lalo siyang natameme sa pagkabigla.

Hindi lamang pala iisang tao ang nasa likod ng kurtinang iyon, kundi dalawa—malinaw iyon sa boses ng mga ito na bagamat magkatunog ay batid niyang nagmumula sa dalawang indibidwal.

Dito niya nakumpirma ang kanyang hinala, na pamilyar nga sa kanya ang mga boses na iyon, at hindi lamang basta pamilyar, kundi kilalang-kilala niya—araw-araw niyang naririnig sa kanyang klase.

Napalingon muli siya sa magkatabing bag na isang metro na lamang ang distansya sa kanya.

“I-ibig sabihin, ang kambal ang nasa loob ng storage room at sila ang umuungol?”
Tanging naitanong niya sa isipan.

Subalit maliban sa pagtataka sa kung bakit umuungol ang dalawa, ay isa pang ikinabigla niya ay ang pangalang sumisingit sa ungol ng mga ito.

‘Guel’

Kilala niya ang palayaw na iyon, iyon ay ang itinatawag nila sa estudyante niyang si Yaguel.

Lalo siyang nahintuan.

Tila ngayon pa lamang nagdudugtong-dugtong sa kanyang isipan ang lahat.

Ang pagkakaiwan rito ng dalawang bag.

Ang hindi pagbalik si Yaguel sa faculty.

Ang nadaanan niyang payong nito na nakasabit sa hagdan, lahat ay ngayon lamang nagkakaroon ng saysay.

Muli siyang napatingin sa kurtina.

Kita niya sa patuloy itong umaalon mula sa pag-indayog ng kung sinong nakatalikod kung saan nakalapat ang likuran nito roon, at mula sa mga aninong iyon sa kurtina, mahihinuha ang kilos na isinasagawa sa likuran nito.

Labis kumabog ang kanyang dibdib.

Sa kabila ng lakas ng hangin na humahampas sa kanyang mukha, nagsimulang tumulo ang malamig na pawis sa kanyang noo.

Hindi niya malaman kung ano ang mararamdaman, at kung ano ang aasahan sa likod ng naturang kurtina.

“Ughh—ayan na ko---Guelll…ughh!”

“Ughhh---aahhh! Ahhhh!”

Muling dinig niyang mga ungol na pinakawalan ng kambal na boses—mga ungol na mabibigat, hirap, at di maitatangging naabot na ang ligaya.

Hindi siya maaring magkamali.

Nahihinuha na niya ang nangyayari sa loob ng storage room.

Hindi niya batid kung dapat ba niyang hawiin ang kurtina.

Hindi niya malaman kung dapat ba niyang masilayan ang nagaganap sa likod nito.

Subalit bilang isang guro, responsibilidad niyang pagbawalan ang mga ito sa anumang gawaing batid niyang mali, lalo pa’t menor de edad pa ang mga ito.

Sa kabila ng lahat ng kaba at pag-aatubili—hindi siya nakatiis.

Marahan siyang lumapit sa kurtina, tsaka inabot ang tela sa kanyang kamay.

Bago pa niya mahawi ang kurtinang iyon ay muli niyang narinig na nagpakawala ng ungol ang kambal na boses.

“Ughh—aahhh! Ahhh!”

“Ahhh---ughh! Ughh!”


Sa saktong paghawi niya ng kurtina, nanlaki ang kanyang mga mata.

Tama ang kanyang hinala.

Ang kambal nga niyang estudyante ang tumambad, kasama ang bading na estudyanteng si Yaguel.

Ngunit higit pa sa inaasahan niya ang kanyang nasilayan.

Ang kambal ay parehong nakatayo.

Nakasuot pa ng kumpletong uniporme, polo, itim na seda, at mga sapatos, ngunit ang kani-kanilang mga maseselang kargada ay nakalabas mula sa zipper ng kanilang mga pantalon—nakasalpak sa magkabilaang butas ng nakatuwad na si Yaguel—ang kargada ni Haeden ay sa bibig nito, at ang kargada naman ni Jaeden ay sa puwet nito.

Halos malaglag ang kanyang panga sa nakita.

Halos lumuwa ang kanyang mga mata sa pagkabigla.

Kita niyang sabay-sabay napalingon sa kanya ang tatlo—pare-pareho ang reaksyon, gulat na gulat, nanlaki ang mga mata, natigilan at napanganga.

Kita niya na sa labis na pagkagulat ay mabilis na napabunot ang kambal sa kanya-kanya nilang mga kargada, bagay na nang mabunot ay nasilayan niya ang kabuuang laki at tigas na tigas talaga, bagay na kanya lalong ikinabigla—tila hindi akma ang laki’t haba ng mga iyon para sa kanilang pangangatawan at edad, wari’y mga kargada na ng mga ganap na binata.

At dahil nasa kasalagsagan ng pagbulwak ang mga iyon, sa pagbunot nila ng kani-kanilang mga kargada ay hindi na nila nakontrol pa ang sariling pagsirit ng kanilang mga katas.

Kita niya na sa pagbunot ni Haeden ng kargada nito sa bunganga ni Yaguel ay sumirit pa ang di nito nakontrol na tamod at direktang bumaril sa ilong, mga mata at noo ni Yaguel, habang si Jaeden naman ay kita niyang di na rin nito nakontrol ang sariling pagbulwak dahil sa paghatak nito ng kargada sa tumbong ng nakatuwad na si Yaguel ay sumirit na ang tamod nito sa mga pisngi ng puwet nito at sa likuran, at sa lakas ng pagbulwak ay tumilamsik pa ang iba sa kung saan-saan.

Kita rin niya ang pagkibot ng tumbong ni Yaguel sa pagkabigla mula sa biglaang pagbunot, kaya ang bukana nito’y di napigilang mapadura ng puting tamod na naikarga pa lamang rito, habang ang bibig niya’y di na rin nakontrol na tuluan ng tamod na naikarga naman ni Haeden.

Natameme siya ng husto.

Hindi niya inakalang ganito ang masasaksihan niya sa likod ng kurtinang ito.

Sa labis na pagkabigla ay mabilis na lamang siyang napapikit at napatalikod.

Bumuntong hininga siya kahit labis ang kabog ng kanyang puso.

“Mag-ayos kayo ng suot niyo, at sumama kayo sakin sa faculty office ngayon din!” Diin niyang sambit sa tatlo.

Hindi na niya hinitay pa na makasagot ang mga ito.

Agad na niyang binitawan ang kurtina at agad nang naglakad palabas ng silid.

Sakripisyo ni Tatay

Sa konstruksyon.

Halos ilang oras pa lamang nagtatrabaho sina Ramil at Kristof nang muling magkulimlim ang kalangitan. Ang manipis na ambong kanina’y dumadampi lamang sa kanilang balat na sa halip na humina, lalo pang dumagundong ang ulan.

Bumigat ang bawat patak na humahampas sa mga bakal, semento, at lupa.

Unti-unting napuno ng tubig ang paligid ng ginagawang gusali, habang ang putik ay kumakapit sa kanilang mga bota sa bawat hakbang.

Wala na silang nagawa.

Napilitan ang kanilang foreman na ipatigil muna ang trabaho.

Isa-isang nagsi-akyat ang mga manggagawa sa ilalim ng pansamantalang silungan na yari sa yero. Ang ilan ay nagpiga ng basang kamiseta, ang iba nama’y tahimik na naupo habang pinagmamasdan ang walang tigil na pagbuhos ng ulan sa labas.


Tahimik na naupo si Ramil sa isang mahabang bangko. Pinunasan niya ang tubig sa mukha gamit ang laylayan ng kanyang damit bago inilabas ang cellphone sa bulsa ng pantalon.

Bigla niyang naalala si August.

Mabilis niyang binuksan ang kanyang cellphone, umaasang may bagong mensahe tungkol sa kalagayan ng kanyang pamangkin.

Kahit narito ang kanyang katawan sa konstruksyon, ang isip niya ay nananatiling nasa silid ng ospital kung saan unti-unting lumalaban sa sakit si August.

Ngunit bago pa man niya mabuksan ang iba pang mensahe, isang notification ang agad na umagaw sa kanyang pansin.

Mula iyon sa kanyang asawa na si Ema.

Bahagyang kumunot ang kanyang noo habang mabilis na pinindot ang mensahe.

“Mahal, pakisundo agad ang mga bata. Nakatanggap ako gn mensahe sa gwardya ng eskwelahan nila—suspendido daw ang klase, may bagyo.”

Parang biglang bumigat ang kanyang dibdib.

Agad niyang sinulyapan ang oras ng pagkakasend ng mensahe.

Alas-otso pa iyon ng umaga, at ngayon ay mag-aalas-dyes na.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Kasunod nitong bumungad ang sunod-sunod na missed calls mula kay Ema—mga tawag na ni isa ay hindi niya nasagot dahil abala sila sa trabaho at hindi niya man lamang nabuksan ang kanyang cellphone.

Biglang sumikip ang kanyang paghinga.

Nilingon niya ang malakas na ulan sa labas ng silungan. Patuloy itong humahagupit sa lupa at sa mga bubong na yero, tila wala pang balak humupa.

Agad na napalingon si Kristof nang mabasa ang reaksyon niya.

“Bakit, Kuya? Anong nangyari?” Kunot-noong tanong nito, bakas ang pag-aalala sa mukha.

Mahigpit na hawak ni Ramil ang cellphone.

“Suspendido na raw ang klase… Nasa eskuwelahan pa ang mga bata” Nanginginig ang boses niyang sagot.

Pareho silang napatingin sa labas.

Patuloy na humahagupit ang malakas na ulan. Ang mga bugso ng hangin ay sumisipol sa buong construction site, habang walang habas na pinapagaspas ang mga trapal at plastik. Maging ang mga nakasandal na yero ay kumakalampag sa bawat hampas ng hangin, na tila anumang sandali ay maaari nang matangay.

Nagkatinginan ang magbayaw.

Pareho nilang naunawaan ang iniisip ng isa’t isa kahit wala nang magsalita.

Kung wala pang sumusundo sa kambal…

Malamang ay nasa loob pa rin ang mga ito ng paaralan at naghihintay.

“Kailangan ko silang masundo, Yaw” Mariing wika ni Ramil.

Hindi na siya nag-aksaya pa ng kahit isang segundo.

Agad siyang napatayo mula sa kinauupuan.

Hindi na rin niya hinintay ang magiging tugon ni Kristof.

Dali-dali niyang dinampot ang nakasampay na kapote at mabilis na isinuot, halos manginig ang kanyang mga kamay sa pagmamadali.

Pagkasuot nito, halos patakbo niyang tinungo ang motorsiklo.

Tinanggal niya ang side stand, isinaksak ang susi, at sa isang pihit ay pinaandar ang makina.


Umalingawngaw ang ugong nito sa gitna ng walang tigil na paghampas ng ulan sa mga bubong na yero.

Hindi na niya alintana ang lakas ng ulan o ang panganib ng daang tiyak na madulas at baha na.

Iisa lamang ang laman ng kanyang isip.

Ang makarating agad sa paaralan.

Bawat minutong lumilipas ay lalo niyang naiisip ang kambal. Hindi niya maiwasang mabahala sa pag-aakalang baka hanggang ngayon ay naghihintay pa rin ang mga ito sa may silid-aralan, nakatanaw sa labas habang pinakikinggan ang nakakatakot na hagupit ng hangin at walang tigil na pagbuhos ng ulan.

Batid niyang may trauma na ang mga ito sa bagyo, lalo pa’t kamakailan lamang ay nalagay sila sa panganib kasama si Ema nang biglang humagupit ang malakas na bagyo na nagpaguho ng kanilang orihinal na tahanan, bagay na sa pagkakataong iyon ay wala rin siya sa tabi ng mga ito at nasa konstruksyon.

Ngayon, hindi na niya hahayaang maranasan muli ng mga anak ang ganung klase ng takot. Anuman ang mangyari, titiyakin niyang mananatili siya sa tabi ng mga ito sa gitna ng unos.

Habang binabagtas niya ang rutang patungo sa paaralan, walang tigil na humahampas sa kanya ang malamig at malalakas na bugso ng hangin. Sa bawat ikot ng gulong ng motorsiklo ay sumasalubong ito sa mga naipong tubig-ulan sa kalsada, na nagtatalsikan sa magkabilang gilid.

Bagama’t nakasuot siya ng kapote, hindi pa rin nito nagawang hadlangan ang walang habas na buhos ng ulan. Unti-unting tumatagos ang malamig na tubig sa kanyang damit, hanggang sa maramdaman niya ang panginginig ng kanyang katawan.


Ngunit wala siyang pakialam.

Ni hindi niya alintana ang lamig, ang basang kasuotan, o ang panganib ng madulas na daan.

Ang tanging nasa isip niya ay ang kanyang mga anak.

Lalong bumigat ang kanyang dibdib sa bawat pumapasok na tanong sa kanyang isipan.

Mas idiniin niya ang pagpiga sa silinyador.

Lalo niyang pinabilis ang takbo ng motorsiklo.

Isa-isang naglaho sa kanyang likuran ang mga bahay, tindahan, at mga punong nakahilera sa baryo, habang patuloy niyang hinahabol ang oras sa gitna ng lumalakas na ulan.

Makalipas ang ilang minuto ng walang tigil na pagmamadali, sumulpot na sa kanyang paningin ang pamilyar na tarangkahan ng paaralan.

Pagkahinto pa lamang ay agad niyang nilibot ng tingin ang paligid.

Halos wala nang tao.

Tahimik ang buong campus.

Nakasara na ang malaking bakal na tarangkahan.

Wala na ring mga traysikel, motorsiklo, o mga magulang na nagsusundo ng kani-kanilang mga anak. Ang kaninang mataong paligid ay tila biglang iniwan ng lahat.

Tanging ang malakas na lagaslas ng ulan ang walang tigil na bumabagsak sa semento.

Kasabay nito ang nakabibinging paglangitngit ng watawat na walang habas na hinahampas ng malalakas na bugso ng hangin.

Agad niyang pinatay ang makina ng motorsiklo at halos patakbong bumaba rito. Hindi na niya alintana ang malakas na ulang patuloy na bumabasa sa kanyang damit habang mabilis siyang lumapit sa tarangkahan ng paaralan.

Ngunit bago pa man siya tuluyang makapasok, hinarang siya ng gwardyang nakabantay.


“Sir, narito pa po ba ang mga anak ko? Kambal po silang lalaki, Grade 8 pareho” Agad niyang tanong, halos hingalin sa pagmamadali.

Ang gwardya—hindi na kailangang magtanong ng higit na impormasyon. Kilala na niya kaagad ang tinutukoy na estudyante ng lalaking kausap.

“Ah, oo, sir. Nasa loob pa sila. Kanina pa nga po kayo hinihintay ng adviser nila.”

Bahagyang gumaan ang dibdib ni Ramil nang marinig na ligtas pa sa loob ng paaralan ang kambal.

Ngunit kasabay niyon ay napalitan agad ng pagkalito ang kanyang mukha.

“Guro?” Halos pabulong niyang ulit.

“B-bakit po ako hinihintay ng adviser nila?” Kunot-noo niyang tanong, habang unti-unting bumabalik ang kaba sa kanyang dibdib.

May kung anong hindi niya maipaliwanag na pangamba ang muling sumiksik sa kanyang isipan.

“Ang bilin po kasi ng adviser nila, Sir, kapag dumating na ang susundo sa kambal ay ipaalam agad sa kanya. Gusto raw po kayong makausap bago ninyo maiuwi ang mga bata” Mahinahong paliwanag ng gwardya.

Lalong napakunot-noo si Ramil.

Napalitan ng panibagong pag-aalala ang bahagyang ginhawang naramdaman niya nang malamang nasa loob pa ng paaralan ang kambal.

Hindi niya maunawaan kung bakit kailangan pa siyang makausap ng guro. Ang pakay lang naman niya ay sunduin ang kanyang mga anak at maiuwi ang mga ito bago pa lalong lumala ang bagyo.

Kung tungkol lamang sa suspensyon ng klase, maaari naman iyong sabihin sa harap ng mga bata.

Sunod-sunod na tanong ang nagsimulang gumulo sa kanyang isipan.

Subalit bago pa siya makapagtanong ay muling nagsalita ang gwardya.

“Pasok na po kayo, Sir,” Muling wika nito sa kanya habang itinutulak ang maliit na bakal na tarangkahan. “Doon lang po sa kaliwang gusali ang faculty ng Grade 8.”

Sinundan ni Ramil ng tingin ang direksiyong itinuro ng gwardya.

Tumango siya bilang tugon.

Pagkatapos ay agad siyang pumasok sa loob ng paaralan, bitbit ang mga tanong na lalo lamang bumibigat sa bawat hakbang na kanyang ginagawa.

Tulad ng itinuro ng gwardya, kumaliwa siya at mabilis na tinungo ang gusaling kinaroroonan ng faculty ng mga guro sa Grade 8.

Pagpasok pa lamang niya sa silid ay agad niyang namataan ang kambal.

Tahimik na magkatabing nakaupo sa isang mahabang upuan sa gilid ng mesa ng kanilang adviser. Halata sa kanilang mga mukha ang paghihintay at pagkabagot, ngunit kita niyang nang mapansin nila ang kanyang pagdating ay biglang nagliwanag ang kanilang mga mukha.

“Tay!”

Sabay na napatayo ang dalawa at halos mapatakbo palapit sa kanya.

Napangiti si Ramil nang bahagya, kasabay ng pagluwag ng kanyang dibdib. Sa wakas ay nakita rin niyang ligtas ang kambal.

Samantala, ang lalaking guro na kanina’y nakaupo sa kanyang mesa ay bahagyang natigilan nang makita si Ramil. Ilang sandali itong napatitig sa kanya, tila may iniisip, bago marahang tumayo at sinalubong siya ng magalang na ngiti.

“Magandang araw po, Sir” Magalang nitong bati habang iniabot ang kanyang kamay. “Ako po si Sir Abad, adviser po ako ng inyong mga anak.”

Agad ding inabot ni Ramil ang pakikipagkamay ng guro, bagama’t nananatili pa rin ang pagtataka sa kanyang mga mata.

Hindi pa rin niya batid kung bakit siya ipinatawag ng adviser ng kambal.

Sa kabila ng kanyang pag-aalala, pinilit pa rin niyang ngumiti.


“M-magandang araw rin po. Ako nga po pala si Ramil… tatay nila” Pagpapakilala niya sabay lingoon sa kambal na anak.

Matapos ang maikling pagbati, hindi na niya napigilang itanong ang kanina pa bumabagabag sa kanya.

“Nais n’yo raw po akong makausap?”

Habang naghihintay ng sagot, kusa siyang napalingon sa kambal.

Doon niya napansing hindi na makatingin nang diretso ang dalawa.

Unti-unting yumuko ang kanilang mga ulo.

Tahimik.

Iwas ang kanilang mga mata.

Maging ang mga kamay nila ay hindi mapakali, tila may kinukuyakoy o pinaglalaruan sa kaba.

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

Kilala niya ang kambal.

Mula pa noong maliliit ang mga ito, kabisado na niya ang bawat kilos at ekspresyon ng dalawa. At sa sandaling ito, hindi na niya kailangang magtanong pa.

Ang pagyuko.

Ang pag-iwas ng tingin.

Ang halatang pag-aalinlangan.

Lahat ng iyon ay iisa lamang ang ibig sabihin.

May ginawa na naman ang kambal na alam nilang mali.

Sa kabila ng masamang kutob na unti-unting bumabalot sa kanya, pinilit ni Ramil na pakalmahin ang sarili. Ayaw muna niyang pangunahan ang sitwasyon.

“Opo,” Mahinahong tugon ni Sir Abad. “May nais lang po sana akong pag-usapan tungkol sa inyong mga anak.”

Saglit na napabuntong-hininga ang guro, tila maingat na pinipili ang mga salitang gagamitin.

Pagkatapos ay ibinaling niya ang tingin sa kambal.

“Haeden… Jaeden.”

Sabay na napatingin sa kanya ang dalawa.

“Maaari bang sa labas na muna kayo maghintay? Mag-uusap lang kami sandali ng inyong ama.”

Pinilit ngumiti si Sir Abad upang hindi lalong kabahan ang kambal.

Tahimik na tumango ang dalawa.

Bago sila tuluyang lumabas, napatingin muna sila sa kanilang ama.

Saglit lamang nagtama ang kanilang mga mata.

Sapat na ang isang sulyap na iyon upang lalo pang lumalim ang kutob ni Ramil.

Walang umimik.

Marahang yumuko ang kambal at tahimik na lumabas ng faculty, saka dahan-dahang isinara ang pinto sa kanilang likuran bagamat hindi ganap na nagsara.

Naiwan sa loob ng silid sina Ramil at Sir Abad.

Kasabay ng pagsara ng pinto, tila lalo ring bumigat ang katahimikang namayani sa pagitan nilang dalawa.

Nang tuluyang makalabas ang kambal, marahang lumapit si Sir Abad sa pinto at tuluyang isinara ito bago muling humarap kay Ramil.

Ayaw niyang marinig ng dalawang bata ang pag-uusap nila.

Batid niyang sensitibo ang paksang kanyang ilalahad. Mas makabubuting sa pagitan muna nilang dalawa ng ama ito mapag-usapan bago pa man humarap sa kambal.

Samantala, hindi maiwasang kabahan ni Ramil.

Tahimik lamang siyang nakatayo, ngunit mahigpit na niyang naipagkakapit ang kanyang mga kamay.

Wala siyang ideya kung ano ang maaaring nagawa ng kanyang mga anak.

Kanina lamang, ang tanging nasa isip niya ay masundo at maiuwi ang mga ito bago pa tuluyang lumala ang bagyo.

Ngayon…

Narito siya sa loob ng faculty, kaharap ang adviser ng mga ito, habang unti-unting bumibigat ang kanyang dibdib sa bawat segundong lumilipas.

Napakaraming tanong ang nagsimulang umikot sa kanyang isipan.

Kung may ansaktan ba ang kambal.

Kung may nakaaway ba.

O kung may mas mabigat pa silang nagawa.

Gayunman, pinilit niyang pakalmahin ang sarili.

Huminga siya nang malalim at marahang nagbuga ng hangin.

Narito na siya.

At alam niyang hindi siya ipapatawag ng guro kung hindi mahalaga ang bagay na nais nitong sabihin.

“Ahm… Sir, maupo po muna kayo” Magalang na anyaya ni Sir Abad habang itinuturo ang upuang nasa harap ng kanyang mesa.

Bagama’t nag-aatubili, pinilit ni Ramil na pakalmahin ang sarili.

Marahan siyang naupo, ngunit hindi man lamang siya tuluyang nakasandal. Nakatuwid lamang ang kanyang likod, habang hindi mapakali ang kanyang mga kamay na magkahawak sa kanyang kandungan.

Naupo rin si Sir Abad sa kanyang silya.

Sandaling nanaig ang katahimikan sa silid.

Tanging ang malalakas na patak ng ulan sa bubong at ang mahinang ugong ng hangin sa labas ang maririnig.


“Sir…” Panimula ng guro. “Hindi ko po alam kung paano ko ito sisimulan, pero…”

Napahinto siya.

Marahan siyang napabuntong-hininga at yumuko nang bahagya, tila nag-iipon ng lakas ng loob upang sabihin ang bagay na ilang ulit na niyang binuo sa kanyang isipan.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Ramil.

Pakiramdam niya’y may kung anong bumibigat sa bawat segundong lumilipas.

Hindi pa man nagsasalita nang buo ang guro, may masama na siyang kutob.

Paulit-ulit na naglalaro sa kanyang isip ang pagyuko at pag-iwas ng tingin ng kambal kanina.

Kilala niya ang kanyang mga anak.

At sa lahat ng pagkakataong nakita niya ang ganoong mga kilos ng dalawa…

Iisa lamang ang naging dahilan.

May nagawa silang kalokohan.

Hindi na nag-atubili pa si Sir Abad.

Alam niyang wala nang ibang paraan upang simulan ang usapan nang hindi magiging mabigat ang dating.

Huminga muna siya nang malalim bago tuluyang nagsalita.

“Sir… kanina po, matapos suspendihin ang klase, bumalik po ako sa silid-aralan para tingnan sana ang sitwasyon ng silid, kung maayos bang iniwan ng mga bata.”

Sandali siyang natigilan.

“Pero pagpasok ko po sa loob… nadatnan ko ang mga anak ninyo kasama ang isa pa nilang kaklase.”

Saglit niyang ibinaba ang tingin bago ipinagpatuloy ang sasabihin.

“Sa katunayan po, kakauwi ko lamang din sa kaklase nilang iyon. Pinatawag ko rin po ang kanyang mga magulang upang makausap ko sila tungkol sa nangyari.”

Muling nanaig ang katahimikan sa pagitan nila.

Napabuntong-hininga si Sir Abad.

“Sir… hindi na po kasi simpleng kapilyuhan ang ginawa nila.”

Bahagyang bumigat ang kanyang tinig.

“Nahuli ko po silang gumagawa ng hindi naaangkop na gawain sa loob ng storage room ng kanilang silid-aralan.”

Hindi muna niya idinetalye ang eksaktong nangyari.

Hinayaan muna niyang manuot kay Ramil ang bigat ng kanyang sinabi bago niya ipagpatuloy ang mga susunod na detalye.

Parang biglang nabingi si Ramil.

Nanatili siyang nakatitig kay Sir Abad, tila hindi agad naiproseso ng kanyang isip ang mga katagang katatapos lamang niyang marinig.

“P-po?” Halos hindi lumabas ang boses niya. “A-ano pong nagawa nila?”

Kitang-kita ni Sir Abad ang matinding pagkabigla sa mukha ni Ramil.

Batid niyang hindi iyon ang reaksiyong kayang pekein.

Sandali siyang natahimik.

Hindi dahil wala siyang maisagot.

Kundi dahil hindi niya alam kung paano niya ilalarawan ang eksaktong nasaksihan nang hindi lalo pang mabibigatan ang sitwasyon.


Ilang sandali siyang napabuntong-hininga.

“Sir… kung maaari po sana…”

Bahagya siyang nag-atubili bago nagpatuloy.

“Ayaw ko na pong idetalye ang lahat ng nakita ko.”

Nagtama ang kanilang mga mata.

“Mas mabuti pong sa mga bata na lamang mismo ninyo manggaling ang buong pangyayari, kung nais ninyong malaman ang lahat.”

Huminto siya sandali bago muling nagsalita.

“Ang layunin ko lang po ay maipabatid ito sa inyo bilang kanilang magulang.”

Bahagyang bumigat ang kanyang tinig.

“Dahil ang ginawa po nila ay maituturing na seryosong paglabag sa mga patakaran ng paaralan. Higit pa roon, nangyari pa ito sa loob mismo ng kanilang silid-aralan.”

Hindi agad nakasagot si Ramil.

Nanatili lamang siyang nakaupo, nakatulala sa mesa sa pagitan nila. Tila biglang bumigat ang buong silid, at maging ang malalakas na patak ng ulan sa labas ay unti-unting naglaho sa kanyang pandinig.

Hindi niya maunawaan.

Ano kayang klaseng kalokohan ang nagawa ng kanyang mga anak upang piliin na lamang ng guro na huwag na itong idetalye?

Kung ganoon na lamang ang pag-aalinlangan ni Sir Abad na sabihin ang buong pangyayari, marahil ay higit na seryoso ang nangyari kaysa sa kanyang inaakala.

Bahagyang nanginig ang kanyang mga labi, ngunit walang salitang lumabas.

Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman.

Sa halip na galit sa kambal, ang unang bumalot sa kanyang dibdib ay matinding pagsisisi.

Unti-unti niyang sinisi ang kanyang sarili.

Kung may pagkukulang ba siya.

Kung may naituro ba siyang hindi maganda sa kanila.

Sunod-sunod na tanong ang sumagi sa kanyang isipan.

Pakiramdam niya ay siya ang nagkulang.

Siya ang hindi naging sapat na gabay.

At ngayon, ang pagkukulang na iyon ay tila unti-unti nang namumunga sa paraang hindi niya kailanman inasahan.

“Sir… to tell you honestly…” Muling wika ni Sir Abad. Bahagya siyang nag-atubili bago ipinagpatuloy ang sasabihin.

“This kind of misconduct can result in severe consequences.”

Saglit siyang tumigil, tila binibigyan ng pagkakataon si Ramil na maunawaan ang bigat ng kanyang mga salita.

“And worst… kapag umabot po ito sa pamunuan ng paaralan, may posibilidad pong ma-expel ang mga anak ninyo.”

Parang huminto ang oras.

Nanlaki ang mga mata ni Ramil.

Unti-unting nawala ang kulay sa kanyang mukha, habang tila nanlamig ang bawat ugat sa kanyang katawan.

“Ma-expel?”
Wika niya—isang salitang walang tunog na bumuga sa kanyang bibig.

Paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang isipan ang salitang iyon.

Hindi niya inakalang aabot sa ganoong kabigat ang maaaring kahinatnan ng ginawa ng kambal na anak.

Kanina lamang ay ang iniisip niya ay kung paano niya ligtas na maisusundo ang kanyang mga anak sa gitna ng bagyo.

Ngayon…

Ang kinakaharap na niya ay ang posibilidad na tuluyan silang matanggal sa paaralang pinapasukan.

Mahigpit niyang napakuyom ang kanyang mga kamay.

Sa paraan ng pagsasalita ni Sir Abad, wala nang puwang para pagdudahan pa ang bigat ng sitwasyon.

Anuman ang nagawa ng kambal…

Sapat iyon upang ilagay sa alanganin ang kanilang kinabukasan sa paaralan.

Unti-unting yumuko si Ramil.

Hindi siya makapagsalita.

Pakiramdam niya’y may mabigat na batong dumagan sa kanyang dibdib, dahilan upang halos hindi siya makahinga nang maayos.

Hindi.

Hindi maaaring mangyari iyon.

Hindi maaaring ma-expel ang kanyang mga anak.

Isa-isang pumasok sa kanyang isip ang mga maaaring mangyari.

Una sa lahat, ito lamang ang pinakamalapit na pampublikong paaralan sa kanilang bayan. Ang mga susunod na paaralan ay pawang pribado na. Alam niyang hindi kakayanin ng kanilang pamilya ang matrikula at iba pang gastusin kung mapipilitan silang ilipat doon ang kambal.

Ngunit higit pa roon…

Parang hindi na kakayanin ng kanilang pamilya ang isa na namang mabigat na problema.

Nasa ospital pa si August.

Hindi pa rin nila alam kung paano babayaran ang patuloy na lumolobong gastusin sa pagpapagamot nito.

Hindi pa rin nila makontak si Castor.

At ngayon…

Narito na naman ang panibagong dagok.

Pakiramdam niya ay isa-isa nang bumabagsak sa kanilang pamilya ang mga pagsubok, na tila wala man lamang silang pagkakataong makabangon bago dumating ang kasunod.

Mahigpit niyang napapikit ang kanyang mga mata.

Sa sandaling iyon, hindi niya alam kung alin ang mas mabigat na pasan sa kanyang dibdib—ang sakit ni August, ang problemang pinansyal ng kanilang pamilya, o ang posibilidad na tuluyang masira ang kinabukasan ng kanyang kambal na anak.

Ngunit higit sa lahat ng iyon…

Si Ema ang labis niyang ipinangamba.

Buntis ang kanyang asawa.

Alam niyang mabigat na rin ang dinadala nito sa mga nakalipas na araw. Mula nang maospital si August, halos wala na itong ibang ginawa kundi mag-alala. Halos hindi ito mapakali sa paghihintay ng balita, habang pilit ding itinatago ang sariling pagod alang-alang sa dinadala nitong sanggol.

Paano pa kung madagdagan pa iyon ng panibagong problema?

Paano kung malaman nitong nanganganib pang ma-expel ang kanilang kambal na anak?

Napakagat siya sa labi.

Ayaw niyang mangyari iyon.

Hindi na.

Hindi na muli.

Muling sumagi sa kanyang isipan ang isa sa pinakamadilim na alaala ng kanilang mag-asawa.

Ang araw na nawala ang dapat sana’y bunso nilang anak.

Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa kanyang alaala ang sakit na kanilang pinagdaanan. Hindi niya malimutan kung paano unti-unting nanghina si Ema sa gitna ng sunod-sunod na problemang kanilang hinarap noon, hanggang sa tuluyan nilang mawala ang sanggol na matagal na nilang inaasam.

Mula noon, palagi niyang sinisisi ang sarili.

Pakiramdam niya’y wala siyang nagawa upang pagaanin ang bigat na pasan ng kanyang asawa.

At ngayong muli itong nagdadalang-tao…

Hindi niya hahayaang maulit ang nakaraan.

Anuman ang mangyari, sasaluhin niya ang problemang ito.

Kung kinakailangang siya na lamang muna ang magdala ng lahat ng alalahanin, gagawin niya.

Basta’t mapanatili lamang niyang ligtas si Ema at ang batang nasa sinapupunan nito.

Mabigat ang buntong-hiningang pinakawalan niya bago muling iniangat ang kanyang tingin kay Sir Abad.

Namumula na ang kanyang mga mata, ngunit pinilit niyang manatiling mahinahon.

“Sir… p-pasensya na po sa nagawa ng mga anak ko… kung ano man po iyon.”

Halos pabulong na lamang ang kanyang tinig.

“Ako na po ang humihingi ng paumanhin sa inyo.”

Napayuko siyang muli.

Ilang sandali siyang natahimik, tila nakikipaglaban sa sarili kung sasabihin ba ang susunod niyang mga salita.

Ngunit nanaig ang pag-aalala para sa kanyang mga anak.


“Sir…”

Bahagya siyang napaiwas ng tingin.

“B-baka… baka puwede pong huwag na nating iparating sa pamunuan ng paaralan ang nangyari.”

Ramdam sa kanyang boses ang pagsusumamo.

“Pakiusap po…”

Hindi niya namalayang mahigpit na niyang naipagkakapit ang kanyang mga kamay.

“Hindi po puwedeng ma-expel dito sa paaralan ang mga anak ko.”

Saglit siyang napalunok bago nagpatuloy.

“Ito lang po ang nag-iisang pampublikong paaralan dito sa bayan. Mahirap lang po kami.”

Napababa siyang muli ng tingin.

“Kung mapaalis po sila rito… wala na po kaming kakayahang pag-aralin sila sa pribadong eskuwelahan.”

Bahagya siyang napailing.

“Dalawa pa po silang sabay na nag-aaral.”

Unti-unti nang nababasag ang kanyang boses.

“Marami na po kaming pinagdaraanan ngayon. Nasa ospital pa ang pamangkin ko, at sunod-sunod na po ang mga problemang kinakaharap ng pamilya namin.”

Muli siyang tumingin kay Sir Abad.

Sa pagkakataong iyon, wala na ang tindig ng isang amang matatag.

Isa na lamang siyang amang nagsusumamo.

“Kung mayroon pa pong paraan… sana po mabigyan ninyo ng isa pang pagkakataon ang mga anak ko. Sisiguraduhin kong hindi na po ito mauulit.”

Kitang-kitang napabuntong-hininga si Sir Abad.

Ilang sandali muna siyang natahimik, na para bang maingat niyang pinipili ang bawat salitang bibitawan upang hindi lalo pang makadagdag sa bigat ng loob ng ama ng kanyang mga estudyanteng nagsusumamo sa harapan niya.

“Naiintindihan ko po kayo, Sir,” Mahinahon niyang tugon.

“At bilang isang magulang, naiintindihan ko rin po kung bakit ninyo ipinag-aalala ang magiging kinabukasan ng inyong mga anak.”

Saglit siyang tumigil.

“Pero…”

Bahagya siyang napayuko.

“Hindi ko rin po puwedeng basta na lang palampasin ang nangyari.”

Muli niyang itinaas ang tingin kay Ramil.

“Bilang po ako ang adviser nila at ang Person-in-Charge ng Grade 8 faculty, may responsibilidad po akong iulat ang mga ganitong insidente.”

Bahagyang bumigat ang kanyang tinig.

“Higit pa roon, ako mismo ang nakasaksi sa nangyari.”

Tahimik na napabuntong-hininga ang guro.

“Kaya kung itatago ko po ito o hindi ko ipapaalam sa pamunuan, ako naman po ang mananagot.”

Sandali siyang natigilan bago muling nagsalita.

“Pasensya na po, Sir, pero hindi po ito isang bagay na maaari kong balewalain.”

“Napakabigat po ng naging paglabag ng mga bata.”

Hindi galit ang tono ng kanyang boses.

Ngunit sa paraan ng kanyang pagsasalita, malinaw na hindi siya nagbibiro.

At higit sa lahat…

Hindi niya hahayaang basta na lamang lumipas ang nangyari na parang walang naganap.

Lalong bumigat ang dibdib ni Ramil.

Hindi niya lubos na kilala si Sir Abad. Hindi niya alam kung gaano ito kahigpit pagdating sa pagpapatupad ng mga alituntunin ng paaralan.

Ngunit sa paraan pa lamang ng pagsasalita nito…

Unti-unti nang nawawala ang pag-asang maayos pa ang sitwasyon sa pamamagitan ng simpleng pakiusap.

Hindi naman niya kinukunsinti ang ginawa ng kambal.

Kung totoong nagkamali ang mga ito, naniniwala siyang nararapat lamang silang mapagsabihan at mapanagot sa kanilang ginawa. Bilang ama, hindi niya kailanman gugustuhing lumaki ang kanyang mga anak na walang pagpapahalaga sa tama at mali.

Subalit ang kanyang kinatatakutan ay hindi lamang ang kaparusahan.

Kundi ang magiging epekto nito sa kanilang pamilya.

Sunod-sunod na ang pagsubok na kanilang kinakaharap.

Nasa ospital pa si August, at hanggang ngayon ay hindi pa rin nila alam kung saan kukuha ng ipambabayad sa patuloy na lumalaking gastusin sa pagpapagamot nito.

Hindi pa rin nila makontak ang bayaw na si Castor.

At sa bahay, naroon si Ema na nagdadalang-tao—isang problemang pilit niyang inilalayo sa asawa upang hindi na ito madagdagan pa ng alalahanin.

Kaya para sa kanya, hindi maaaring madagdagan pa ang bigat na kanilang pasan.

Muli niyang minasdan si Sir Abad.

Kung sa harap pa lamang nito ay tila napakahirap nang humingi ng konsiderasyon…

Paano pa kung makarating ang usaping ito sa opisina ng principal?

Hindi niya maiwasang isipin na kapag nangyari iyon, baka tuluyan nang mawala ang pagkakataon niyang mapigilan ang pinakamalaking kinatatakutan niya—ang mapatalsik sa paaralan ang kanyang kambal na anak.

Pilit siyang nag-isip.

Kailangan niyang makagawa ng paraan upang mapakiusapan ang guro.

Hindi dapat makarating ito sa pamunuan ng paaralan, lalo na sa kanyang asawa at baka makaapekto nanaman ito sa kanyang pagbubuntis.

Muli niyang tinignan ang guro.

Hindi niya maiwasang mapagmasdan ito, at sa parehong pagkakataon, ay mapansin ang mga kilos nito.

Bagamat ito ang unang beses niya itong makita at makausap, hindi maikakailang hindi matigas ang mga kilos at pananalita nito.

Sa mga pilantik ng mga daliri, sa pamamaraan ng pananamit, mga panapog sa katawan, at maging ang pagkakalapat ng pulbos sa mukha nito ay nahihinuha niyang bading ito.

Huminga siya ng malalim.

Nakaiisip siya ng isang ideya upang maisalba ang problemang ito, hindi nga lang niya batid kung magiging epektibo.

Gayon man, bilang ama na ayaw na niyang mas lumala pa ang kinahaharap na problema ng kanilang pamilya, gagawin niya lahat—susubukan niya ang lahat ng posibleng pamamaraan upang mapagaan ang mga problema.

Huminga siya malalim, at pilit pinakalma ang sarili bago nagsalita.

“Sir, baka…pwede natin tong paraanan” Wika niya sa kalmadong tinig, bagamat ang kanyang puso ay patuloy na pumapalo sa kaba.

Hindi niya batid kung gagana ang naiisip niyang paraan, subalit kailangan niyang subukan, para sa kanyang mga anak, para sa kanyang asawa, para sa kanilang buong pamilya.

Hindi man sanay, sinimulan niyang maging kaakit-akit ang tingin sa bading na guro.

Si Sir Abad, ay di maiwasang matigilan sa sinambit ni Ramil.

Hindi niya mawari kung anong tinutukoy nitong ibang paraan para maresolba ang problemang kinasangkutan ng mga anak nito, ngunit hindi niya maiwasang mapansin ang tila pang-aakit sa tingin nito.

Sa katunayan, kanina pa lamang na una niya itong makita ay hindi na niya maiwasang matigilan.

Bagamat kita naman niyang gwapo talaga ang kambal na estudyante, ay di niya inaasahang ganito pala rin kagwapo at kakisig ang ama ng mga ito na malinaw nilang pinagmanahan.

Kita niya ang anyo nito, bahagyang basa ang katawan, nakasuot ng lumang kamiseta.

Hindi man mukhang malinis, hindi man mukhang bagong ligo, ay di maitanggi ang angking alindog nito.

Hindi pa siya nakakasagot, nakita niyang nagsimula itong tumayo mula sa kinauupuan at marahang lumapit sa kanya.

Lalong kumabog ang kanyang dibdib.

Hindi niya mawari kung ano ang meron sa presensya nito, ngunit sa bawat segundo nitong paglapit sa kanya ay halos huminto ang tibok ng kanyang puso.

Sa paglapit nito ay ganap niyang naamoy ang katawan nito. Hindi nga amoy bagong ligo, bagkus ay amoy pawis na nabasa.

Hindi niya batid kung saan ito nanggaling, ngunit malinaw sa mga alikabok at dumi sa damit at pantalon nito na mukhang galing ito sa trabaho na marahil ay konstruksyon.

Subalit kahit ganun, hindi niya mawari ngunit hindi niya naamoy ang samyo nito bilang hindi kaaya-aya, bagkus ay tila nakakaakit pa, habang ang madumi at basa nitong damit ay tila natatalbugan ng kakisigan nito.

Napalunok siya.

Hindi siya makapagsalita.

Tila ba hinihintay na lamang niya ang susunod na gagawin ng gwapong adan sa kanyang harapan.

Hindi siya nakagalaw, hanggang sa ipatong na nito ang kanang kamay sa kanyang kaliwang balikat, habang ang kaliwa nitong kamay ay sinimulang bahagyang ihawi sa laylayan ng lumang kamisetang suot nito, tsaka pasimpleng kumamot-kamot na tila sadyang ipinasisilip ang bahagi ng kanyang puson.

Napababa ang tingin niya sa paghawi na iyon, at di niya maiwasang mapako ang tingin sa sumisilip nitong puson—kayumanggi ang kutis niyon, at ang balakang ay kahanga-hanga ang hulma.

Napalunok siya.

Hindi niya batid kung anong plano ni Ramil, ngunit malinaw na sadya ang mga ikinikilos nito.

“Tutal eh…tayo lang naman dalawa dito, Sir…” Wika nito sa mababang tinig, puno ng pagpapahiwatig. “B-baka, pwede natin tong maparaan nang hindi na ini-aakyat sa pamunan ng paaralan”

Napa-angat ang tingin ni Sir Abad, at kita niyang nakatitig pa rin sa kanya si Ramil, ngunit ngayon ay mas mapupungay na ang mga mata nito na halatang nang-aakit.

Lalo siyang di nakapagsalita.

Ngayon ay malinaw na ngang may pinaplano ito, at iyon ay ang mag-alok ng alternatidong paraan upang masolusyonan ang problemang nagawa ng mga anak nito.

Hindi pa siya nakasasagot, ni hindi pa nakakagalaw ay naramdaman niya ang isang kamay nito, na kanina’y nakapatong sa kanyang kanang balikat ay nagsimulang dumausdos sa kanyang braso, hanggang sa mahawakan nito ang kanyang bisig doon, tsaka dahan-dahan, sinimulan nito iyong ipalapat sa sarahan ng suot nitong maong na pantalon.

Halos manlamig ang kanyang mga kamay.

Sa kabila ng lamig ng panahon, nagsimulang tumulo ang pawis sa kanyang noo.

Hindi niya malaman ang gagawin.

Napababa ang tingin niya sa sarahan ng pantaloon kung saan nakapatong pa rin ang kanang kamay ni Ramil.

Kita niyang bahagya pa nitong itinaas ang laylayan ng lumang kamiseta nito, dahilan upang mas sumilip ang ibabang bahagi ng tiyan nito hanggang puson, maging ang magkabilaang hulma sa mga balakang nito.

Hindi niya matanggal ang tingin doon.

Tila ba magneto iyong humatak sa kanyang mga mata.

Hindi na ito ang unang beses niyang maalok ng ganito, lalo na ng ilan niyang naging mga estudyante, lalo na yaong mga binatilyo na talaga. Subalit gawa ng kanyang propesyon bilang isang guro, sadyang nag-iingat siya. Alam niyang anumang pagpatol ay posibleng sumira sa kanyang karera.

Subalit ngayon, hindi niya mawari ngunit tila iba ang sitwasyon.

Tila ba napakahirap sa kanya na atrasan ang ganitong pagkakataon, lalo na’t ang lalaking nag-aalok nito ay bukod sa gwapo, ay maskulado pa ang katawan, at higit sa lahat ay pamilyado—isang uri ng lalaking talaga namang kanyang pantasya.

Napalunok siya.

Hindi niya malaman kung ano ang ikikilos.

Muli niyang ini-angat ang tingin kay Ramil.

Kita niyang bagamat seryoso, halatang patuloy itong nang-aakit.

Napalingon siya sa pinto, at kita niyang sarado pa rin iyon, kaya’t hindi basta-basta makapapasok ang mga anak nito.

Muli niyang ibinaba ang tingin sa pantalon ni Ramil.

Napaisip siya.

Batid niyang ngayon lamang ang pagkakataong ito, at kung palalagpasin pa niya—walang kasiguraduhan kung maaulit pa ba ito, ni kung magkakaroon pa ba siya muli ng pagkakataong tulad nito.

Hindi basta-basta ang lalaking nag-aalok sa kanya, dahil narito na halos lahat ng aspetong kinahuhumalingan niya, kaya’t batid niyang mahirap itong tanggihan.

Kinakabahan man, batid niyang umaandar ang oras.

Ang kambal ay naghihintay sa labas, at hindi maaaring tumagal ng husto ang paghihintay ng mga iyon at baka magtaka na, kaya naman batid niyang hindi na siya maaaring mag-atubili pa.

Batid niya, wala siyang karapatang tanggihan ang ganitong alok ng biyaya.

Hindi na siya nag-atubili.

Nanginginig man sa kaba, sinimulan na niyang ihawak ang dalawang kamay sa sarahan ng pantalon sa kanyang harapan.

Huminga siya ng malalim, bago sinimulang kalasin ang pagkakabutones nito.

Nang makalas ang pagkakabutones ay sunod niya agad na hinila pababa ang zipper.

“Zipp”
Dinig niyang ingay nito, ngunit batid niyang hindi iyon magiging sapat upang makarating sa pandinig ng kambal niyang estudyante sa labas, lalo na ngayong napakalakas ng ulan.

Sa pagbaba ng naturang zipper ay ganap na nagluwag ang bukasan ng naturang pantalon, dahilan upang ang puting tela na ikinukubli nito na batid niyang brief na nito ay lumantad sa kanyang paningin.

Hindi siya nakatiis.

Dahan-dahan, sinimulan niyang ibuka pa lalo ang pagkakabuka ng pantalon, dahilan upang mas masilayan niya ang puting tela sa ilalim nito.

Hindi niya maiwasang mapatitig doon.

Nakakubli man ng brief, hindi maitatanggi—tila kargado ang nilalaman niyon.

Lalo siyang hindi nakapagpigil.

Dahan-dahan niyang ikinapit ang kanyang mga kamay magkabilang gilid ng garter ng naturang brief, tsaka hindi na nag-atubili pa ay sinimulan niya itong hilain pababa, dahilan upang ang unang parte nito ay lumukas.

Sa unang pulgada ng pagbaba ng naturang tela ay ang mga bulbol nito ang tumambad.

Namilog ang kanyang mga mata.

Magulo na ang mga bulbol na iyon, habang ang tubo ay talagang sagana, tila bukiring napabayaan na ng panahon, ngunit sa di mawaring dahilan—sa paningin niya ay sapat ang mga iyon upang maging kaakit-akit sa kanya.

At sa mga sumunod pang pulgada ng pagbaba ng tela, lalong namilog ang kanyang mga mata, dahil tumambad na sa kanya ang laman na pinaka-aasam—ang pinaka-tatagong alas ng ama ng kambal niyang estudyante.

Muli siyang napalunok, ngunit ngayon, ang paglunok na iyon ay hindi na dulot ng kaba, kundi ng kung anong pananakam.

Hindi pa iyon matigas, hindi pa gising, subalit sadyang nakakmangha na ang laki at taba, kaya’t hindi niya lubos maisip kung gaano pa kalaki ang aabutin niyon oras na gumising pa.

Patuloy niyang hinila ang tela, hanggang maging ang mga bayag nito na panggkaraniwan lamang ang lusog ay lumantad na rin.

Kasabay ng ganap na paglaya ng naturang kargada ay sumalubong rin sa kanya ang amoy nito—tipikal na amoy ng isang kargada na nakulob at napagpawisan, bagay na talaga namang nakaka-akit para sa kanya.

Muli niyang ini-angat ang kanyang tingin kay Ramil, wari ba’y sa huling pagkakataon ay nanghihingi ng pahintulot sa kanyang pagsisimula, at isang ngisi lamang ang isinagot nito—bagay na wala mang salita, batid na niyang isa iyong malinaw na pahintlot.

Napangisi na lamang rin siya.

Muli niyang ibinaba ang tingin sa nakalantad na kargada, at siya ring may pahintulot na, hindi na siya nag-atubili.

Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha, at sa bawat pulagada na kanyang inilalapit ay mas lumalakas ang sipa ng samyo nito na dumederetso na sa kanyang utak, bagay na lalo lamang nagpapalakas ng kanyang pagkahumaling.

Marahan niyang binuksan ang kanyang bibig, at nang sapat na ang lapit, una niyang nilamon ang nakayuko nitong ulo.

Napapikit siya.

Bagamat hindi na ito ang unang beses niyang sumubo, ay matagal-tagal naa nang huli niya itong nagawa, kaya’t matagal-tagal na rin nang huli siyang makalasa ng ganito na hindi pa mula sa isang adultong lalaki, kundi sa isang bagets.

Kaya naman ngayon, matapos ang mahabang panahon ay muli siyang nakatikim ng burat, na ngayon ay hindi na mula sa isang bagets, kundi sa isang pamilyadong lalaki.

May kung anong kakaiba sa lasa nito—mas malinamnam, mas malalim ang lasa, ibang-iba sa tipikal na lasa ng bagets na kargada na natitikman niya.

Naroon pa rin ang mapakla-paklang lasa na tipikal sa mga burat, ngunit mas nangingibabaw ang malalim na linamnam ng naghahalong tamis at asim, yaong kargadang halatang nakulob habang pinagpapawisan kaya’t kinapitan na ng kung anu-anong mga elementong lalo lamang ritong nagpasarap.

Ang hugis nito sa kanyang dila ay bilugan, wari ba’y lumamon siya ng madulas na payong ng kabute, habang ang tkstura’y napakakinis, at talagang malambot-lambot.

Lalo siyang hindi nakapagtimpi. Hindi na siya nakuntento lamang sa ulo, kaya’t sinimulan na niyang hinigop ang katawan, at dahil hindi pa ito matigas ay nagawa niya itong malamon ng buo.

“Uhm…” Napapikit si Ramil, at bahagyang napatingala.

Ang kanyang kamay ay otomatikong pumatong sa buhok ng guro, tila sinisimulan itong gabayan sa kanyang pagsubo.

Sa unang yugto pa lamang ng pagsubo ay di na maiwasang manuot kaagad sa kanya ang sensasyon.

Dama niya ang nakakakiliting paggalaw ng dila nito paikot sa malambot niyang kargada, gumagayod sa sensitibong balat ng ulo doon, bagay na nagdudulot ng kakaibang kuryente, habang ang mga labi naman nito ay mala-gomang humihigo—umuunat na naaayon sa kasalukuyang taba ng kanyang kargada.

Dama niya ang mainit-init na temperatura ng bibig nito, kung saan wari’y isinalang sa isang hurno ang kanyang kargada—isang temperaturang kasalungat sa kasalukuyang lamig ng kanyang katawan dulot ng pagkakabasa kanina sa ulan.

Bagamat hindi na bago sa kanya ang masubo, hindi niya mawari ngunit tuwing nalalamon ang kanyang kargada ay nagdudulot ito ng kakaibang sensasyong hindi niya matiis sa kanyang katawan, lalo na ngayon na isang taong ngayon lamang niya nakilala ang lumalamon rito.

Batid niyang mali ang kanyang ginagawa. Batid niyang maling magpasubo sa mismong guro pa man din ng kanyang mga anak. Subalit sa sitwasyong ito, batid niyang mali man, handa niya itong hamakin kapalit lamang ng kapakanan ng kanyang pamilya.

Hindi biro ang problemang ginawa ng kanyang mga anak, at alam niyang may mabigat talagang parusa ang naghihintay sa mga ito kung hindi niya ito mapaparaanan, kaya naman kahit alam niyang mali, kung ito ang magiging paraan upang maisalba ang mga anak sa kaparusahan ay gagawin niya kesa naman sa mas humantong pa sa mas malalang problema ang sitwasyon.

Hindi rin niya mawari, ngunit kahit batid niyang guro mismo ng kanyang mga anak ang sumusubo sa kanya, marahil gawa ng katotohanang isa itong estranghero at unang beses makalamon sa kanya ay nagbibigay iyon ng kakaibang init sa kanya na mabilis gumigising sa kanyang pagnanasa, kaya naman ang kanyang kargada na kanina’y malambot pa’t nanlalamig sa ulan, ngayon ay dama niyang unti-unti nang humihigop ng init, unti-unti nang bumabangon mula sa patuloy na pagsubo rito ng mainit-init na bibig ng guro.

“Skllpp…schllpp…”

Patuloy sa pagsipsip si Sir Abad.

Patuloy siyang napapapikit sa sarap na natatamasa ng lumalamon niyang bibig sa kargada ng ama ng kanyang mga estudyante.

Subalit higit sa malinamnam na lasa, ang higit pang nakakpagpapikit sa kanya ay ang samyo.

Gawa ng may kalambutan pa ang kargadang nilalamon ay nagagawa pa niya itong malamon ng buo, dahilan upang ang kanyang ilong ay dumampi pa sa mga bulbol nito—mga bulbol na bahagyang namamasa ng pawis, at talaga namang amoy kulob na ngayon ay mas malakas na ang pagsipa sa kanyang pang-amoy, bagay na lalong naglulugmok sa kanya sa pagnanasa.

Sa patuloy niyang paglamon, hindi rin nakaliligtas sa kanya ang unti-unting pagbabago ng sinusubong burat, kung saan ang kanina’y malamig nitong temperatura ay unti-unti nang umiinit sa ibabaw ng kanyang dila, habang ang hugis ay kapansin-pansing unit-unti nang umuunat, senyales na ang sensasyon ay nagsisimula na niya ritong maipanuot.

Hindi siya makapaniwala.

Tila ba nagkataon talagang libog ang ama ng kambal na estudyante, at ganito na lamang ito kadaling tamaan. O marahil, sadyang gawa lamang ng malamig na temperatura dulot ng ulan kaya’t ganito na lamang kabilis magising ang init nito sa katawan.

Gayon man, ano man ang dahilan ay wala na siyang pakielam pa. Ang mahalaga lamang sa kanya sa sandaling ito ay ang matamasa ang angking lasa ng kargada nito, at hindi na siya makapaghintay pa na mapatayo ito’t masaksihan ang nakatindig nitong anyo na inaasahan na niyang kahanga-hanga ang sukat.

Lalo niyang pinagbutihan ang kanyang pagsubo.

Ang kanyang mga pisngi ay nagsimulang pumisil-pisil, habang ang kanyang mga labi ay lalong humigpit, at ang kanyang dila ay lalong nangiliti sa ilalim, wari’y hinihikayat lalo ang nilalamong sawa na tuluyan nang gumising at isiwalat sa kanya ang angkin nitong laki.

“Uhmm…ughh…” Patuloy na di mapigil na Ramil ang mga pabulong na ungol.

Patuloy siyang napapapkit, habang ang kanyang kamay na kanina’y simple lamang nakapatong sa ulo ng guro, ngayon ay napapasakmal na sa mga hibla ng buhok nito.

Dama niya ang pagsuso nito—yaong pagsubo na di maitatangging may kasanayan na, halatang hindi na ito ang unang beses na lumamon, kaya naman damang-dama niya ang sensasyon na naidudulot nito sa kanya.

Sa tutuusin, ito marahil—sa pagkakaalam niya ang unang beses na magpasubo siya sa isang lantad na bading, bagay na sadyang kakaiba ang paraan ng paglamon kumpara sa isa tuwid na lalaki tulad ng kanyang bayaw na si Krsitof, kaya naman ang sensasyon ay sadyang mas mabilis kumapit at mas mahirap paglabanan.

Gawa ng di maitangging sarap, unti-unti ay hindi na rin niya nakontrol pa ang paggising ng kanyang kargada.

Unti-unti itong umunat habang patuloy na napapapak sa loob ng bibig ng guro.

Unti-unti itong tumaba. Unti-unting omookupa ng higit na espasyo sa loob.

Tuluyan siyang napasakmal sa mga hibla ng buhok nito, hindi niya mawari kung ilalayo ito o ididiin pa lalo gawa ng di mawaring sensasyong naidudulot nito sa pamamagitan ng paglamon nito.

“Skllpp---sllrpp…sklrrpp!”

Patuloy sa paglamon si Sir Abad.

Patuloy siya sa pikit-matang paglasap sa linamnam ng kargadang unti-unting tumataba, humahaba at unti-unting omookupa sa bawat espasyo sa kanyang bibig.

Habang dama niya itong unti-unting umuunat, pansin rin niya ang tila nag-iiba nitong lasa, wari ba’y mas naglalabas ito ng higit na linamnam ngayong nagsisimula na itong ganap na tumigas, habang ang init nito ay mas tumataas sa bawat segundo ng pagtaba nito.

Sa ilang saglit lang, tuluyang naitulak ng umunat na burat ang kanyang bibig, hanggang sa kalahati na lamang nito ang nakaya niyang masubo.

Dahan-daan niya itong iniluwa sa kayang bibig, kung saan nang mailuwa niya ito ay kita niya kung paano ito kuminang sa pagkabasa ng kanyang laway na pumaligo na rito.

Pinagmasdan niya ito, at muli’y hindi niya maiwasang mamangha.

Inaasahan na niyang lalaki talaga ito, ngunit tila na surpresa pa rin siya dahil sadyang higit pa ito sa kanyang inasahan.

Sa pagiging bihasa na niya sa mga anyo ng burat, wala mang materyal na panukat, natitiyak niya—higit pitong pulgada ang kargadang ito, habang ang taba ay literal na sintaba na ng maliit na lata ng sardinas na nabibili sa mga tindahan.

Napasinghap siya.

Hindi niya mawari kung maniniwala ba siya sa nakikita.

Bagamat hindi ganoon karami ang nasubo niyang burat noon, ito na marahil ang pinaka-dakilang burat na nakaharap niya, at ang katotohanang ito’y pagmamay-ari pa ng maskuladong ama ng kanyang mga estudyante, na batid niyang may asawa ay talaga namang lalong nakakapagpatakam sa kanya.

Hindi siya nakatiis.

Muli niyang binuksan ang kanyang bibig, at muli niya itong ikinulong, na sa pagkakataong ito’y ulo na lamang ang kanyang nilamon dahil di hamak na hindi na niya ito kayang lamunin ng buo, bagkus ay sinakmal niya ito gamit ang isa niyang kamay at sinabayan ng pagsalsal ang paglamon sa ulo.

“Skllpp---sllrpp---chkllpp…”

Muli siyang napapikit sa sarap. Tila ba literal na sumuso siya ng lolipop, ngunit hindi tipikal na lollipop na maliit, kundi higit na malaki.

Dama niya sa kanyang bibig ang pagkabilog nito, habang ang tekstura ay makinis na malambot-lambot, ngunit sa ilalim ng balat ay naroroon ang tigas.

Ang kanyang kamay ay patuloy na sumakmal—sapat na higpit upang madama niya sa kanyang palad maging ang pagpulso ng mga ugat ng kahabaan nito, sabay tumataas-baba sa ganap ritong pagsalsal.

“Ughh…uhmm…” Muling napatingala si Ramil.

Muli siyang napapikit, habang ang kanyang bibig ay patuloy na napabubuka’t hindi mapigil ang mga ungol na lumalabas.

Patuloy siyang napasasabunot sa buhok ng pinasususong guro—sapat na higpit lamang upang makakakapit ng suporta mula sa lumalakas na sensasyon, habang ang isa niyang kamay ay napa-tungkod na lamang sa kanyang likuran upang suportahan ang postura ng kanyang pagkakatayo.

Dama niya ang patuloy na pagsuso ng guro, na ngayon ay buong atensyon nang nakatutok sa pinaka-ulo ng kanyang kargada.

Dama niya ang paraan ng paghigop ng mga pisngi nito, ang pag-init ng mga labi nito, at ang malikot na pangingiliti ng dila nito na talaga namang nagdudulot ng tagos-butong kuryente—yaong kuryenteng hindi masakit, kundi sapat upang magpagalaw ng kanyang mga kalamnan, magpa-unat ng kanyang mga ugat, at magpadaloy ng kakaibang kilti sa kanyang buong sistema.

Hindi niya maitanggi, bagamat napakasarap ang masuso ng kapwa niya tuwid na barako, di hamak na sadyang kakaiba pa rin kapag bading ang sumususbo—walang otoridad, walang tigas sa paglamon, kundi puno ng pag-aalay, puno ng pagnamnam.

Kasabay nito, ramdam niya ang mahigpit na pagkakasakmal ng kamay nito sa katawan ng kanyang kargada, na nagtataas-baba kasabay ng pagsuso nito sa ulo, bagay na lalong nagpapatindi ng sensasyon, kaya naman ang kanyang kargada ay lalo pang umigting sa tigas, at ang kanyang paunang katas ay hindi na niya napigilang magsimulang lumabas.

Unti-unti, hindi na lamang siya simpleng nagpapa-ubaya, kundi nagsisimula na ring sumabay ang kanyang balakang—sinasalubong ang pagsalsal ng kamay nito at tila lalong itinutumbok ang ulo sa lumalamon nitong bibig.

Lingid sa kanya, hindi lamang sila ng bading na guro ng kanyang mga anak ang nakakasaksi ng kasalukuyang kaganapan, dahil ang kambal niyang anak mismo ay kanina pa nakasilip sa pamamagitan ng mga butas na pinag-pakuan ng lumang bisagra ng bintana ng opisina at nasasaksihan rin ang mga kaganapan.


Patuloy na namimilog ang nakasilip na mata ng magkambal—nabibigla, namamangha sa mga nasasaksihan.

Lingid sa kanilang ama at guro na hindi naman talaga sila lumayo kanina nang palabasin sila ng faculty, bagkus, pagaksara ng pinto ay pasikreto silang nakinig sa magiging usapan ng mga ito, subalit hindi nila inakala na mauuwi ito sa ganitong tagpo, at nang subukan nilang sumilip ay nasaksihan nga nila na pinasususo na ng ama ang kanilang guro kapalit ng hindi pagpapabatid nito sa pamunuan ng eskwelahan patungkol sa kanilang ginawang kabastusan kanina sa silid kasama ang bading nilang kaklase.

“Ibang klase talagang dumeskarte si tatay, pinasuso si Sir para lang hindi na kami isumbong sa principal! Hehe!”
Ngising wika ni Jaeden sa isipan habang nasasaksihan ang patuloy na pagpapasubo ng ama sa kanilang bading na guro.

Si Haeden ay patuloy namang nabibigla, hindi lamang sa mga kaganapan, kundi sa nasasaksihang kargada ng kanilang ama na unang beses niyang makitang matigas.

Nauna nang naikwento noon ng kakambal niyang si Jaeden na naaktuhan nga daw nila isang gabi ang kanilang ama na nagpapasubo at binabayo ang kanilang tito Kristof sa batalan sa likuran ng bahay ng kanilang lolo’t lola, at kwento pa ng kapatid noon ay malaki daw ang kargada ng kanilang ama, at sintaba na daw ng lata ng sardinas, bagay na noon ay hirap niyang paniwalan dahil batid niyang mga banyaga lamang marahil ang posibleng may ganun kalaking kargada.

Subalit ngayon, malinaw niyang nasasaksihan ang kargada ng kanyang ama—tayung-tayo at tigas na tigas, ipinasususo sa bibig ng kanilang guro. Ngayon ay napapatunayan niya na hindi nga nagsisinungaling ang kakambal, na totoo ngang halimaw sa laki ang kargada ng kanilang ama at mala-lata ng sardinas nga talaga ito sa taba.

Hindi nila maiwasang mabigla na nagagawa ito ng kanilang ama—ang magpasubo sa bading nilang guro alang-alang huwag na lamang pa silang isumbong sa kanilang nagawa.

Subalit sa kabilang panig ng kanilang isipan ay natutuwa sila dahil tiyak nang ligtas sila, at tiyak na huli na ang kanilang ama na makaririnig ng kapilyuhang kanilang ginawa.

Batid nila, mapapatahimik na ang guro sa pamamagitan ng pagpapasuso rito ng kargada ng kanilang ama.

Halos hindi sila huminga.

Sinisikap nilang hindi makagawa ng anumang ingay o kaluskos na maaaring maka-tawag pansin sa ama at guro. Ang kanilang mga mata ay tutok na tutok, tinatala ang bawat detalye ng makamundong pagsasakripisyo ng kanilang ama para sa kanila.

Kita rin nila, na ang kanilang guro na si Sir Abad, na kilala bilang seyroso at mahigpit, ngayon ay sarap na sarap sa pagkanta sa namamagang ulo ng kargada ng kanilang ama, habang ang isa nitong kamay ay nakasakmal sa kahabaan at sinasalsal iyon.

Ang kanilang ama naman ay kita nilang napapatingala sa pag-ungol, napapapikit, di maitangging totoong nasasarapan sa pagsuso ng guro, habang ang balakang nito ay marahan nang umiindayog na sumasalubong na sa bibig ng guro.

“Ughh…ughh…uhmm…” Patuloy na napatitingala si Ramil. Patuloy siyang napapikit sa tumitindig sensasyon na namumuno sa kanyang katawan mula walang hintong pagsuso ng basang bibig ng guro sa ulo ng kanyang kargada.

Dama niya ang paiba-ibang tempo ng pagsubo nito. Minsan ay hihigop, minsan ay titigil, bagkus ay dila lamang ang kakalabit, at minsan naman ay umiikot ang mga labi na tila pinadudulas sa kabilugan ng ulo ng kanyang kargada, bagay na nagdudulot ng walang kapantay na kiliti, habang ang kamay naman nito ay patuloy na nakasakmal at sumasalsal sa kahabaan ng katawan, na siyang nagpapatindi pa lalo ng sensasyon.

Unti-unti, sa patuoy na pagsuso nito ay nagsisimula nang magparamdam sa kanya ang mga pamilyar na palatandaan ng nalalapit na sukdulan.

Ang kanyang mga tuhod at nagsisimula nang manghina, tila nawawalan na ng lakas, kaya naman ang bawat segundo ng kanyang pananatiling nakatayo ay nagiging malaking hamon na.

Ang kanyang puson naman ay nararamdaman na niyang naninigas, tila humihatak na ng mga laman mula sa kanyang mga singit.

Ang kanyang mga hita ay di na maiwasang manginig—mga malilinaw na senyales ng nalalapit niyang pagbigay.

“Ugh…m-malapit na ko…uhmm” Ungol niyang pabatid sa sumusubong guro.

Nais niya itong balaan, hindi upang magpaalam, kundi upang bigyan pa ito ng pagkakataon na makapaghanda sa nalalapit niyang pagbulwak.

Lalong napahigpit ang hawak niya sa buok nito, hindi na lamang iisang kamay, kundi dalawa na, wari’y tinitiyak na hindi na niya ito mapapakawalan pa.

Subalit bigla itong huminto sa pagsubo, tsaka iniluwa ang ulo ng kanyang kargada.

Mabilis siyang napamulat, at napatingin rito ng may pagtaaka.

“B-bakit ka huminto? Malapit na ko” Wika niya rito sa pabulong na tinig, bakas ang pagkadismaya at panghihinayang sa kanya.

Subalit ngumisi lamang ang guro, tsaka nagsalita.

“Hindi ka pa pwedeng labasan, dahil hindi pa tayo dito magtatapos”
Ngising sambit nito sa kanya.

Napakunot-noo siya sa tinuran nito.

Naguluhan siya, hindi niya mawari kung anong ibig sabihin nito.

“A-anong ibig mong sabihin?” Kunot-noo niyang tanong, bakas sa kanyang mukha ang pagkalito.

Ngumisi lamang ang guro, tsaka dahan-dahang tumayo hanggang sa ang kanilang mga mukha ay naging magkalebel na.

“Dalawa ang anak mong nagkasala, kaya’t dalawa din dapat ang gawin mong uri ng pagpapaubaya”
Ngising sambit nito sa kanya.

Muli siyang naguluhan. Hindi niya pa rin mabatid ang ibig nitong sabihin.

“Anong ibig mong sabihin? Paanong dalawang pagpapaubaya?” Tanong niya rito.

“Ang pagpapasubo mo ay para pa lamang sa isa mong anak, at dahil kambal ang anak mo, kailangan mong gawin ito bilang kabayaran ng isa pa…”
Wika nito, tsaka nagsimulang pumanik sa mesa, at doon ay nagsimula itong humiga.

“Buntisin mo ako, bilang kabayaran sa ginawang kapilyuhan ng mga anak mo”
Ngisi nitong sambit, malinaw na nagpapahiwatig sa kanyang nais mangyari.

Labis na nabigla si Ramil sa sinambit ng guro.

Ngayon, malinaw na ang nais nitong mangyari—ang magpakantot sa kanya.

Hindi siya makapaniwala, na hindi pa ito nasapat sa kanyang pagpapasubo, at kaya pala nito inihinto ang pagsuso bago pa siya bumulwak ay dahil balak pala nitong magpabuntis sa kanya.

Napailing siya.

Saglit siyang nag-alangan.

Hindi niya malaman kung papayag siya sa nais nitong mangyari.Subalit muli niyang naalala ang nakasalalay rito—ang pananahimik nito sa nagawang kapilyuhan ng kambal niyang anak.

Batid niya, kung gagawin niya ang nais nito ay tiyak naman itong titikom sa pagpapabatid ng nangyari sa pamunuan ng eskwelahan na maaaring makapagpalala ng sitwasyon.

Naisip niyang mukhang hindi sapat ang pagsalpak niya ng dambuhala niyang burat sa bunganga nito upang ganap na tumikom, bagkus ay maging pwerta nito ay kailangan niyang salpakan at wasakin upang tuluyan itong manahimik.

Hindi na siya nagpadaig pa sa anumang pag-aalinlangan.

Muli niyang naalala na sumaglit lang siyang tumakas mula sa konstruksyon, at hindi talaga siya nakapagpaalam sa kanilang foreman kaya’t kinakailangan niyang makabalik kaagad, kung hindi ay tiyak na kakaltasan siya ng sahod sa araw na ito na sayang rin ang halaga.

Napailing na lamang siya.

Isa pa, sa tigas na ng kanyang kargada ay hindi na rin niya kakayaning mabitin pa.

Inabot niya ang sarahan ng sedang pantalon ng guro, tsaka sinimulang kalasin ang pagkakabutones doon, at sunod na ring hinila pababa ang zipper nito upang lumuwag ang pagkakasuot sa balakang nito.

Subalit hindi niya ito planong hubarin ng buo, ni hindi planong hilain ng buo, bagkus ay hinawakan niya ang bandang likuran kaakibat ng garter ng brief nito at iyon ang sinimulan niyang hinila—sapat na paghila lamang upang lumantad ang mga pisngi ng puwet nito, ngunit hindi pinalantad pa ang kargada nito.

Gawa ng pagkakabuka ng mga hita nito ay kita niya kung paano lumantad ang bukana nito—mukhang makipot, mukhang handang-handa nang nguyain ang kanyang kargadang ipapasok rito.

Hindi na siya nag-atubili.

Dumura siya ng laway sa kanyang dalawang daliri, tsaka iyon sinimulan ipahid sa nakalantad na bukana ng guro.

Kita niyang napapikit ang guro, at bahagyang napakagat labi pa sa pagdampi ng kanyang mga daliring may laway sa tumbong nito—halatang ngayon pa lamang ay nasasarapan na.

Lalo siyang nanggigil.

Mula sa simpleng pagpahid lamang ay sinimulan na niyang dahan-dahang ipasok ang kanyang hintuturo, hindi biglaan, kundi pulga-pulgada lamang habang sinisikap itong pagalawin na tila bulate upang magdulot ng sensasyon sa nakahilatang guro.

“Uhmmm…umm…” Napapapikit si Sir Abad, napapatingala, at napapakagat labi sa nadaramang daliri ng matipunong ama ng gwapo niyang mga estudyante.

Kahit nababalutan ng laway, dama niya ang magaspang na tekstura ng makalyo nitong daliri na dumadampi sa makinis at kulubot na balat ng kanyang bukana, bagay na sa bawat pulagada ng pag-abante at sa bawat paggalaw ay nagdudulot ng kakaibang kiliti na di niya maitangging masarap.

Unti-unti niyang kinapa ang magkabilanag gilid ng mesa, at doon nagsimulang kumapit ng suporta dahil batid niyang sa ilang sandali ay dedelubyuhin na ng higanteng kargada ang kanyang lagusan na ilang taon nang nanahimik sa kapayapaan.

Unti-unti ay naramdaman na niya ang ganap na pagpasok ng isang daliri, hindi pa buo, kundi kalahati lamang, at dama niyang patuloy itong naglilikot—tila nagpapakilala, tila sinasanay pa ang kanyang bukana matapos ang ilang taong pagkakatengga.

Patuloy siyang napapakagat labi sa di maitangging sarap, sadyang kakaiba talaga tuwing nakakalikot ang kanyang pwerta, lalo na ngayong makalyong daliri pa ng isang manggagagwa ang humahalungkat rito.

Patuloy niyang naramdaman ang pagkalikot nito, at paminsan-minsan ay mas sumusulong pa ito pailalim, bagay na nagdudulot ng mas malalim na sensasyon.

Ilang saglit pa lamang iyong humahalungkat ay naramdaman na niya itong umatras hanggang ganap na mabunot, kaya naman ang kanyang bukana ay kumibot pa sa labis na pagkabitin, lalo pa’t nagsisimula pa lamang niya damhin ang sensasyon ay tinapos na kaagad ang pagkalikot.

Subalit hindi rin nagtanggal ang pagkakatengga ng kanyang tumbong, dahil segundo pa lamang ang pagitan ay naramdaman na niya ang pagtumbok ng makinis, basa at biluging laman na mainit-init ang dampi, bagay na batid na niyang ulo na ng kargada ni Ramil.

Napahigpit ang kapit niya sa magkabilaang gilid ng mesa, hindi mawari kung sa kaba o sa pananabik.

Kasunod nito, naramdaman na niya ang dahan-dahang pagtulak ng nakatumbok na ulo, at gawa ng dulas na naiwan niya mula sa pagsubo rito kanina, maging ng laway ni Ramil na ipinahid sa kanyang bukana ay napilitang umunat ang kanyang tumbong matanggap lamang ang nanghihimasok na laman.

Muli siyang napapikit, ngayon ay mas mahigpit kaysa kanina.

Sa tagal na ng panahong hindi siya napasok ay sadyang naninibago na siya sa pakiramdam ng pag-unat. Wari ba’y birhen ulit siya at unang beses mabibiyak.

Subalit ang kargadang nanghihimasok ay tila walang kaalaman sa mga taon na natengga ang kanyang tumbong, dahil ang ulo nito ay patuloy na sumusulong—pulga-pulgada, bagay na pulga-pulgada ring nagpapa-unat sa kanyang bukana.

“Uhmm…aahh” Napabuka ang kanyang bibig, tsaka naglabas ng buntong-hiningang ungol—hindi malakas, ngunit sapat upang maiparinig ang nagsisimulang tensyon.

Dama niya ang patuloy na pagsulong ng biluging ulo ng kargada, kung saan ang makinis at napakadulas nitong balat ay gumagarayod sa malalambot at basang mga labi ng kanyang bukana.

Sa patuloy nitong pagsulong ay nagawa itong malunok ng kanyang tumbong, at matapos ang ilang taon, muli niyang nadama ang pakiramdam ng pagkapuno—yaong tila ang lahat ng espasyo sa kanyang loob ay naokupa na kahit batid niyang ulo pa lamang ang nalunok ng kanyang tumbong.

Subalit hindi iyon nagtagal, dahil patuloy pang sumulong ang naturang kargada, kung saan ang katawan nito na talaga namang angkin ang taba ay lalong nagpa-unat mula sa labi ng kanyang bukana, hanggang sa bawat pulgada ng mga pader ng kanyang lagusan na nadadaanan nito, habang ang mga malalambot niyang kalamnan sa loob na ilang taon nang natahimik at napirme ay muling nagugulo—muling nasasagsa ng bilugang ulo.

Napapikit siya, sabay napahigpit ang kapit sa magkabilaang gilid ng mesa.

Nararamdaman niya ang naghahalong sakit ng pagkawarak at ng pamilyar na sarap ng paggarayod, ngunit ngayon ay sadyang kakaiba dahil kahit ilang burat na ang nakapasok sa kanya noon, ay ito na marahil ang pinakamataba—pinakanakapagpa-unat ng husto sa kanyang lagusan, at batid niya, oras na lumubog ito ng buo ay ito marahil ang pinakamahabang inilibing na poste sa kanya.

Hindi na ito ang unang beses niyang mabayo, subalit hindi tulad noon na karaniwan ay kabataan ang nakapapasok sa kanya, na madalas ay mga estduyante niya, ngayon na isang ama, isang totoong barako na may hindi birong laki ng kargada ang pumapasok ay sadyang kakaiba ang antas ng sarap na naidudulot sa kanya.

Hindi niya mawari, subalit sadyang pantasya niya ang mga pamilyadong lalaki, yaong mga lalaking may asawa, may anak, at may responsibilidad, ngunit heto’t sa bading niyang tumbong inililibing ang pamilyado nilang kargada.

Patuloy niyang naramdaman ang pulga-puldang pagsulong, at talaga namang detalyado niyang nadarama ang nakakakilitng paggarayod nito sa malalambot na pader ng kanyang lagusan, hanggang sa ilang sandali ay naramdaman niya itong huminto, bagkus ay nagsimula muling umatras.

“Ughh…” Napabitaw siya ng ungol.

Dama niya na sa pag-atras ng kargada ay muli nitong tila hinila din palabas ang kanyang mga kalamnan sa loob, tila isinasama palabas maging aang pader ng kanyang lagusan na nakakapit rito, subalit bago tuluyang mabunot ay muli nanaman itong sumulong—muling umabante at muling sumagasa sa malalambot niyang kalamnan.

Batid niyang hindi pa ganap na nababaon ang kargada nito, dahil hindi pa naman dumadampi ang mga bulbol nito sa pagitan ng pisngi ng kanyang puwet, maging ang bayag nito ay hindi pa niya nararamdamang lumalapat—mga indikasyon ng pagsagad, subalit kahit gayon, pakiramdaam niya’y punong-puno na ang kanyang lagusan, pakiramdam niya’y ito na ang pinakamalim na naabot sa kanyang kailaliman, kaya naman hindi niya lubos maisip kung gaano pa kalalim ang maaabot nito oras na ganap nang lumubog.

Pansin niyang mas lumalim pa ang pagsulong nito kumpara kanina, ngunit hindi pa rin ganap na bumabaon, tsaka niya ito naramdamang muling umatras, dahilan upang mahila muli ang kanyang mga kalamnan.

“Ughh…” Muli niyang ungol. Hindi pa nagtatagal ang paghila ay muli nanaman itong dumausdos papasok, muling nagpa-unat at muling sumagasa.

Dama niyang nagpapaulit-ulit na ang paglalabas-masok, na bagamat banayad pa at marahan ay sapat upang magdulot ng tagos kaluluwang sarap sa kanya.

Kahit abala niyang dinadama ang nagsisimulang pagkawkaw sa kanyang lagusan, ay pinigamasdan niya si Ramil.

Kita niyang nakatitig lamang ito sa kargada nitong nilalabas-masok.

Ang pawis sa patilya nito ay nagsisimula nang tumulo, habang ang leeg ay nagsisimula na ring mamasa ng pawis—malinaw na ang lamig ng panahon ay hindi na nagiging sapat upang pahupain ang namumuong init sa sistema nito.

Muli’y hindi siya makapaniwalang nangyayari ito.

Ang isang gwapong ama ng kanyang mga estudyante na plano lamang niyang makausap ukol sa nagawang kapilyuhan ng mga anak nito ay heto’t ganap na siyang binabayo ngayon, at sa ilang saglit ay bubuntisin siya ng lahi nito.

“Uhmm…uhg…” Hindi na rin napigilan ni Ramil ang maglabas ng sariling ungol, na bagamat halos pabulog ay di maitatangging may bigat na ng sensasyon.

Dama niya ang labis na pagpisil ng bukanang pinapasok—tila may sariling buhay, habang ang mga malalambot nitong pader ay dama niyang labis na gumagarayod sa kanyang bawat pag-atras-abante.

Hindi niya batid kung birhen pa ba ang guro, subalit dama niyang napakasikip nito—halatang hindi madalas magamit ang lagusan nito.

Hindi na niya magawang pumreno pa, nais niyang tuloy-tuloy lamang ang sensasyon ng paggarayod, at sa bawat sandali, ang simple niyang paglalabas-masook ay nagsisimula nang bumilis.

“Plakk—plok…pllok…”
Nagsisimula nang gumawa ng ingay ang bumabangga niyang balakang sa nakatihayang pisngi ng puwet ng guro.

Ang kanyang kargada na kanina ay hanggang kalahati lang ang paglubog, ngayon ay mas lumalalim na—bumabaon na, at dama na niyang natutumbok ang pinakakailaliman ng lagusnag kinakasta.

Hindi na niya napigilang ang pagbilis.

Ang kanyang balakang ay umiindayog nang mas may ritmo na kumapara kanina, at kapansin-pansing mas bumibilis pa.

“Ughh---ahhh! Ughh!” Hindi na mapgilang mapaungol ni Sir Abad—isang ungol na mas malakas kumpara kanina, ngunit tinitiyak niyang hindi pa rin sapat upang lumabas ang tunog sa faculty, lalo pa’t batid niyang ang mga estduyante niya—na anak ng lalaking kasalukuyang kumakasta sa kanya ay lasa labas lamang nitong opisna at naghihintay, kaya’t kahit gaano kasarap ang nadarama niyang pagglugad sa kanyang lagusan ay kailangan niyang magkontrol ng ungol.

Napakapit pa lalo ang kanyang mga kamay sa magkabilaang gilid ng mesang kinahihigaan.

Dama niya, unti-unti ay lalo nang bumibilis ang pag-kawkaw ng kargada sa kanyang lagusan, na kapansin-pansin ring lalo nang lumalalim ang pang-abot, kung saan ang ulo nito ay tumutumbok na sa pinakamalalim niyang parte—isang bahagi na hindi naabot ninumang burat na kumasta sa kanya noon.

Dama na rin niya ang pagdampi ng mga bulbol ni Ramil sa pisngi ng kanyang puwet, maging ang humahampas nitong mga bayag, senyales na sa bawat pagsulong ay bumabaon na ng buo ang kahabaan nito.

Maliban sa bumibilis na pagkasta, dama niya ang mas lumalakas ring pagbangga ng umiindayog nitong balakang, dahilan upang ang nakahilata niyang katawan ay umalog sa bawat pagbangga nito.

Muli’y bagamat hindi na ito ang unang beses niyang makasta, sa tagal ng panahong hindi siya nabayo ay sadyang kakaiba ang sarap na naipadadama nito sa kanya, na matapos ang mga taong nanahimik ang kanyang lagusan ay heto’t muli itong hinahalughog ng isa pa man ding gahiganteng burat.

Muli siyang napakagat-labi.

Damang-dama niya ang detalyado nitong paggarayod sa malalambot na pader ng kanyang lagusan—yaong aatras, at muling dadausdos upang guluhin ang kanyang mga kalamnan hanggang sa sumuntok sa kanyang kailaliman, bagay na paulit-ulit na nanggyayari, kaya naman halos manirik ang kanyang mga mata sa naghahalong sakit at sarap.

Si Ramil ay kita rin kung paano umungol ang bading na guro.

Kita niya kung paano kumapit ang mga kamay nito sa magkabilaang gilid ng mesa habang pina-aalog niya ito sa kanyang pagkasta.

Hindi niya maiwasang lalong manggigil, sadyang nakakalibog para sa kanya ang mapagmasdan ang isang may pinag-aralang propesyunal na umuungol lamang sa kanyang pagkasta.

Hindi niya maitanggi, sadyang napakasarap sa pakiramdam ang makakita ng isang bading na napatitirik niya ang mga mata sa pamamagitan ng pagbayo, bukod pa iyon sa literal na sarap na kanyang natatamasa sa pagkawkaw ng kanyang kargada sa malalim ngunit napakakipot nitong lagusan.

“Tangina mo hindi ka nasasapat sa pagsubo ha? Puwet, heto’t damhin mo kung paano ko patikumin ang puwet mo para lang hindi ka na magsumbong sa principal tungkol sa nagawa ng mga anak ko!”
Wika niya sa isipan, habang nakatitig ng mariin sa napapasimangot na gurong kinakasta.

Lalo pa siyang nanggigil, kaya naman lalo pa niyang pinabilis at lalo pang pinalakas ang kanyang pag-indayog, dahilan upang mas lumakas at bumilis rin ang pagsawsaw ng kanyang kargada sa kailaliman nito.

Dama niya maski paghampas ng kanyang mga bayag sa pagitan ng mga pisngi ng puwet nito, subalit sa puntong ito’y hindi iyon nagdudulot ng sakit, wala na iyon sa kanya, ang mahalaga lamang ay ang mabungkal niya ang kailaliman ng bading na gurong ito at matiyak na mabuntis niya ito ng kanyang lahi nang sa gayon ay tuluyan na itong manahimik patungkol sa nagawang kapilyuhan ng kanyang mga anak.

Ilang sandali lang, sa patuloy ng malalakas at mabilis niyang pagkasta ay mabilis ring umakyat muli ang init sa kanyang sistema—init na kanina’y akma nang bubulwak ngunit naantala gwa ng pag-iiba nila ng posisyon, at ngayon, ang init na iyon ay muli nang nagpaparamdam.

Dama niya ang muling panghihina ng kanyang mga tuhod. Ang paghigpit ng kanyang mga kalamnan sa mga hita at mga binti, maging ang tila paninigas ng kanyang puson.

Lalo pang humigpit ang kanyang hawak sa mga hita nito, wari’y ayaw na itong pakawalan at tinitiyak na masasalo nito lahat ng kanyang ibinubuga.

“Ughh---m-malapit na ako, Sir!” Babala niyang ungol.

Di niya maiwasang mapatingala at bahagyang mapapikit habang buong dinadama ang sensasyon ng gumagarayod niyang kargada sa pumipisil sa sikip na lagusan ng guro.

Lalo pa niyang nilakasan ang kanyang pagbayo.

Lalo niyang binilisan ang kanyang paglagari, kaya naman mas lalo pang tumindi ang sensasyon na namumuo sa kanyang katawan.

Batid niyang anumang oras ay ibubulwak na niya ang pinaka-aasam na likido nang guro nais nitong ipakarga sa kailaliman nito.

Sa labas ng opisina.

Ang kambal ay patuloy na nanlalaki ang mga mata habang nakasilip sa mga butas sa bisagra ng bintana.

Kita nila kung paano umalog ang nakahilatang katawan ng kanilang guro sa mesa habang kinakasta ng kanilang ama.

Kita rin nila at dinig ang mga babalang ungol ng am—mga pagpapabatid ng nalalapit nitong pagbulwak, habang ang kargada nito ay mas bumilis pa’t lumakas ang pagkawkaw sa tumbong ng kanilang guro.

Nabibigla man sa mga nasisilayan, hindi rin nila maiwasang manabik. Sadyang may kakaibang init ang makasaksi ng aktwal na nagbabayuhan, lalo na ngayon na ang kanilang ama mismo ang kumakasta sa kanilang guro.

Hindi rin nila maiwasang manabik lalo dahil batid nilang nalalapit na ang kanilang ama, at hindi na sila makapaghintay kung paano nito buntisin ang kanilang guro, at kung ano ang magiging reaksyon ng kanilang guro oras na kumarga na rito ang katas ng kanilang ama.

Subalit habang abala sila sa pagsilip sa mga butas ng bisagra ay agad napukaw ang kanilang mga atensyon sa mga yabag—mga yabag na halatang hindi kalayuan dahil nakukuha nang lumusot ng tunog ng mga ito sa malakas na buhos ng ulan.


Mabilis silang natigilan sa kanilang pagsilip, bagkus ay kapwa nagtinginan, tsaka sabay napalingon sa gawi na pinagmumulan ng naturang mga yabag.

Narito pa sa bandang dulo nitong gusali ang faculty office ay hindi ito agad bubungad sa kung sino ang naglalakad sa pasilyo.

Agad silang nataranta.

Hindi nila malaman ang gagawin. Batid nilang walang sino am ang maaaring makalapit dito sa faculty gayong may kakaibang nagaganap sa loob.

Subalit bago pa sila makagalaw. Bago pa sila makapagsalita ay nakita na nila ang imahe ng kanilang kaklaseng si Yaguel—ang bading na kanilang kinasta kanina sa silid kaya’t pinauwi pansamantala ng kanilang guro upang magtawag rin ng magulang.


Kita nilang may kasama na itong lalaki.

Matangkad.

Kayumanggi ang balat, at maskulado ang pangangatawan.

Hindi man sabihin, nababatid nilang ama ito ng kanilang kaklase.

Muli silang nagkatinginang magkambal.

Batid nila, dito sa faculty office tutungo ang mga ito dahil nga pinatawag ng kanilang guro ang magulang ni Yaguel upang makausap din gawa ng nagawa nilang kapilyuhan kanina sa silid.

Subalit batid nilang hindi maaring datnan ng dalawa ang kanilang ama at guro sa loob—hindi ngayon kasalukuyan pang kinakasta ng kanilang ama ang guro.

Sa loob ng faculty, patuloy sa pa-alog ang nakahilatang katawan ni Sir Abad.

Patuloy siyang napapakagat-labi habang walang prenong binabarubal ng ng pagkasta dambuhalang burat ni Ramil sa kanyang lagusan.

Ilang saglit pa ay narinig na niya itong muling nagbitaw ng ungol na babala.

“Ughh---eto na Sir…ughh!”
Ungol nito sa kanya, malinaw na nagpapabatid ng napipinto na nitong pagbulwak.

Kita niya ang tensyon sa mukha nito. Ang pawis, ang pamumula, maging ang di maikubling paninkip ng mga masel nito sa katawan.

Hanggang sa ilang saglit, halos lumuwa ang kanyang mga mata nang maramdaman niyang tuluyan nitong ibinaon ang kargada sa kanyang kailaliman—sagad, malalim.

Kasabay niyon ay naramdaman niyang nanlobo ng husto ang ulo nito, kasabay ng sunod-sunod na pagpulso.

Sumunod ay halos mapatalon siya sa gulat, sapagkat isang bugso ng napakalapot at nakakapasong likido ang biglaang sumambulat sa kanyang kailaliman, bagay na mabilis pumuno sa bawat espasyon doon.

“Ughh—ahhh! Ughh!”
Dinig niyang ungol ni Ramil, ngayon ay bahagya nang napalakas na hindi niya batid kung nagawa nang makalabas dito sa opisina’t makalusot sa ingay ng bumubuhos na ulan.

Kita niyang napatingala ito’t napapikit, habang ang kargada nito’y nagpakawala pa ng ilang ulit na pagpulso kasabay ng sunod-sunod pang pagbulwak ng nakapapaso nitong tamod, lahat ay direktang ipinalulunok sa kanyang kailaliman.

Subalit nasa ganito pa lamang silang tagpo ay sabay silang nagulat nang makarinig katok mula sa pinto.

Tok! Tok! Tok!

Sabay silang natigilan, tsaka sabay napalingon sa pinto.

Kasunod niyon ay narinig nila ang tinig ng isa sa kambal.

“Sir, narito na po ang tatay ni Yaguel, naghihintay na pong makausap niyo”
Hindi nila batid kung kanino sa kambal ang boses na iyon dahil magkaboses naman ang mga ito, subalit sapat iyon upang magpagapang ng biglaang takot a kanila.

Kapwa nanlaki ang kanilang mga mata.

Si Sir Abad ay agad na naalalang pinauwi nga pala niya kanina ang estudyanteng si Yaguel na sa tapat lamang ng eskwelahan ang bahay, at ipinatawag din ang magulang nito gawa nga ng sangkot ito sa kabastusang ginagawa ng kambal kanina sa silid.

At ngayon, sa kanyang pagka-abala sa pagpapabuntis sa ama ng kambal ay hindi na niya namalayan pa ang oras at narito na ang ama ng isa pa.

Si Ramil ay labis ring nabigla sa nairinig, subalit hindi na niya nagawa pang pigilan ang pagbulwak ng kanyang tamod na tuloy-tuloy na sumirit sa kailaiman ng guro.

“Ahm, s-sabihin mo tatapusin lang namin ang pag-uusap namin ng ama niyo” Pilit na wika ni Sir Abad, kahit halata sa kanyang tinig ang matinding nerbyos.

Kahit nasa kalagitnaan ng kaluwalhatian ay napilitan nilang putulin ang sandali.

Si Ramil, kahit hindi pa tapos sa pagpapalabas ay napilitang hugutin kaagad ang kanyang kargada, dahilan upang ang pahabol na mga patak ay sa pisngi na ng puwet ng guro tumilamsik.

Pinilit niyang pigilan ang nagbabanta pang bumulwak, bagkus ay agad na niyang ikinubli ang kargada sa loob ng kanyang brief, at agarang inayos ang kanyang pantalon.

Kita pa niya kung paano mapakibot sa labis na pagkabigla ang namulang tumbong ng guro, na napasuka pa ng tamod na ikinarga niya rito, ngunit kita rin niyang mabilis na napakilos ang guro, at kahit napapangiwi pa sa sakit ay mabilis itong bumaba sa mesa at agad isinaayos ang pagkakasuot ng pantalon.

Nang ganap nang nakapagsuot ng mga pantalon ay agad na ring lumapit si Sir Abad sa pinto, huminga ng malalim bago pinihit ang pihitan at ganap itong binuksan, habang sa likod niya ay nakasunod lamang si Ramil na bagamat kinakabahan ay pilit na ginawang normal ang postura.

Pagbukas ng pinto ay agad tumambad sa kanila ang kambal, may kung anong pangamba sa eskpresyon ng mga ito, at sa likuran nila ay nakatayo ang kaklase nilang si Yaguel na bahagyang nakayuko at halatang natatakot, at katabi nito ay isang matangkad at maskuladong lalaki na di hamak na ama nito.

Saglit natigilan sina Ramil at Sir Abad.

Hindi nila maiwasang mabigla na narito na pala ang mga ito sa harapan ng pinto gayong halos isang minuto pa lamang ang nakalilipas ay nagbabayuhan pa sila.

Subalit si Sir Abad ay hindi lamang doon natigilan, kundi hindi rin mapigilang mapatitig sa bumungad na lalaki.

Tulad ni Ramil, hindi maikakailang ama ito. Maskulado ang pangangatawan, at kayumanggi rin, subalit mas matangkad, at mas mukhang ama talaga, habang hindi maitanggi ang kisig.

Napalunok siya,

Ilang sandali siyang natigilan bago nagawang makapagsalita.

“Ah, m-magandang umaga po” Pagbati na lamang niya sa ama ni Yaguel, tsaka pilit nag-abot ng ngiti.

“K-kanina pa po ba kayo diyan sa labas?” May pag-aalala niyang tanong.

“Magandang umaga rin po” Tugon naman ng lalaki na nagbigay rin ng kalmadong ngiti.

“Wag po kayong mag-alala, at kadarating lang po namin” Wika nito.

Bahagya naman nakaramdam ng ginhawak sina Si Abad at Ramil.

“Nako, pasensya na po dahil kinausap ko pa po itong ama nitong mga kaklase ng anak niyo” Paliwanag na lamang niya.

Muli siyang lunginon kay Ramil.

“Maraming salamat po sa oras niyo” Wika niya rito, malinaw na nagpapaalam na.

Tumango na lamang si Ramil at pilit na lamang ring ngumiti. “Maraming salamat rin, Sir”

“Sige po at mauna na kami ng mga bata, kailangan ko pang bumalik sa trabaho” Dagdag na lamang ni Ramil at lumapit na sa kambal na anak at nagsimulang akayin ang mga ito.

Tinanguhan na lamang rin niya ang ama ng kaklase ng mga anak at nagbigay na lamang rin ng simpleng ngiti, bagay na sinuklian naman rin ng pagtango at ngiti ng huli.

Nang makatalikod na sina Ramil ay agad na ring inasikaso ni Sir Abad ang bagong bisita.

“Ahm, Yaguel, maaari bang doon ka na muna maghintay? Kailangan ko lamang makausap ang ama mo” Kalmado niyang wika sa bading na estudyante.

Halatang kinakabahan man ay tumango na lamang ang bata at tumalikod, tsaka naglakad ng ilang hakbang palayo na tila sapat upang hindi nito marinig ang kanilang mapag-uusapan.


“Sir, pasok po kayo, nais ko lamang po kayong makausap tungkol sa nagawa ng anak niyo kanina” Magalang niyang wika sa ama nito.

Halata mang wala pa ring ideya ang lalaki sa kanilang pag-uusapan ay pilit itong tumango, tsaka nagsimula na ring pumasok sa loob ng opisina.

Nang makapasok na ang lalaki ay muli na ring isinara ni Sir Abad ang pinto, at bago lumingon sa lalaki ay muling gumuhit ang misteryosong ngiti sa sulok ng kanyang labi.

“Mukhang dalawang tatay ang makabubuntis sakin ngayong araw, hehe…”

Sa kabilang banda.

Tahimik na tinahak ng mag-aama ang palabas ng eskwelahan habang ang kambal ay kanya-kanya sa pagsusuot ng kanilang kapote dahil malakas pa rin ang buhos ng ulan.

Nang makasuot na ng kapote ay agad na rin silang lumapit sa gate at kinuha ang ID ng kambal.

Nang makuha ang mga ID ay lumapit na sila sa motorsiklo.

Si Ramil ay agad muing dinampot ang kanyang kapote at sinimulang suotin.

Nang makapagkapote na ay agad na rin siyag sumakay sa motor at pinaandar ang makina nito.


Bago tuluyang sumakay ang kambal ay nagsalita muna siya ng habilin.

“Huwag niyo na lamang banggitin sa Nanay niyo yung nagawa niyo” Wika nya sa dalawa sa mahinahong tinig. “Nag-usap na kami ng guro niyo, at nagkasundo na kaming hindi na niya ipaparating iyon sa pamunuan ng paaralan”

Pasimpleng nagkatinginan ang kambal.

Alam nilang lingid sa kanilang ama, na nasaksihan nila ang totoong naging kasunudan nila ng kanilang guro.

Gayon pa man, hindi na lamang sila umimik pa o nagpahalata, dahil tiyak na mas malalagot sila oras na malaman ng ama na sumilip pa sila kanina habang binabayo nito ang kanilang guro alang-alang sa kapakanan nila.

“Hindi ko na tinanong pa kung ano yung tinutukoy niyang kalokohang ginawa niyo sa silid niyo kanina kasama yung kaklase niyong iyon, pero huwag na huwag niyo na lamang uulitin yun ha?”

“Opo, Tay” Mahinang tugon naman ni Haeden.

“Hindi na po mauulit, Tay, sorry po…” Paumanhin rin ni Jaeden.

Agad na ring nagsi-angkas ang dalawa bago tuluyang pinaandar ni Ramil ang motor.

Bagamat nagmamadali at kailangan pa niyang bumalik sa konstruksyon dahil nga wala siyang paalam na lumisan ay sinikap pa rin niyang magdahan-dahan sa pagmamaneho.

Malakas ang ulan, at madulas ang kasada, kaya’t mas bibigyan niya ng prayoridad ang mag-ingat lalo pa’t angkas niya ang dalawang anak.

Bahala na kung pano siya magpapaliwanag sa kanilang foreman mamaya kung malaman man nitong umalis siya nang walang paalam, basta ang mahalaga sa kanya sa kasalukuyan ay ligtas na maihatid pauwi ang kanyang mga anak.

Ilang minuto rin nilang binaybay ang daan bago sila ganap na nakauwi.

Pagkahinto ng motor sa labas ng bahay ay agad nagsibaba ang kambal at mabilis ipinaghuhubad ang kanilang mga kapote bago pumasok ng bahay.

Bumaba na rin si Ramil upang saglit na makausap ang asawa.

Nais niya itong kamustahin sandali dahil alam niyang ito lamang mag-isa ang naiwan rito sa bahay dahil nga sina Nay Trinning at Tay Pio ang kasalukuyang nagbabantay kay August sa ospital.

Subalit pagpasok nila sa salas ay kapwa sila nagulat, dahil hindi si Ema ang dinatnan nila sa loob.

“Kuya Castor?”