AUTHOR’S NOTE

Hi gorgeous readers! Salamat sa pagpili na basahin ang kwentong ito. Ang He Fall Inlove With A Man ay nakatuon sa aking pantasya sa lalaking gusto ko. Lol.

So ayun nga, sana’y magustuhan n’yu itong ginawa kong kwento at subay-bayan.

Huwag din ninyo sanang kalimutan na mag-iwan ng Vote , Comment at pls Share na din po, at i-follow ako kung gusto ninyo ako, joke!, kung gusto ninyo ang mga kwento ko. MARAMING SALAMAT! 

• AuthorWab

PROLOGUE

HINDI mawari ni Anthony kung nasaan siya. The surroundings he was standing in were dark, and only the light of the stars and the moon glanced at the curtain he could tell on a large transparent glass window, not far from where he was standing, is the only way for him to see a little. Just a scant.

Where in the earth am I?! Isip niya at pilit na nililinaw ang kaniyang paningin upang malaman kung nasaang lugar siya. Pero wala. Widening and sharpening his eyesight had no effect.

Kinakabahang inihakbang niya ang kaniyang mga paa patungong bintana na may kurtinang hindi masyadong sarado kaya napapasukan ng liwanag at tuluyan niya iyong binuksan. He next opened the sliding floor to ceiling window transparent glass.

Nakahinga siya ng malalim nang makita ang kalangitan at ang ilang ilaw sa mga poste at ilang mga karatig bahay at mga restaurants. He also quickly lost the comfort he felt when the question came in to his mind where is he?

Mula sa pagkakaharap sa malaking bintana ay tinalikuran niya ito. As the light penetrated the place where he was, he finally saw the surroundings, although not yet so clear but enough for him to realize he was in a large room, too big which is even bigger  than his room.

As he looked around, he saw the wall lamp near him and immediately opened it. The next thing he was exposed to after he opened the wall lamp was the king size wingback bed, for some unknown reason, he approached the bed and that was how he was shocked to see someone is sitting on the side of the bulky bed—faces him.

“H-hey…” Saad niya sa kung sinong tao na naroon, malayo-layo na ang higaan sa wall lamp na binuksan niya at hindi na ganoon kalinaw ang kinaroroonan niya kaya hindi niya makita ang mukha ng taong nakaupo sa kama ngunit nararamdaman niya na nakatitig ito sa kaniya.

Nakabulalas ang mapayat nitong hita na maputi at walang kahit na anong balahibo, ang paa nito ay nasa sahig na may carpet. From its thigh, he raised his gaze until it reached the part where the genital organ is located. Mabuti nalang at nakatakip doon ang kumot. 

“Where am I?” Tanong ni Anthony. Mas lumapit pa siya sa harap nito bago nagtanong ulit. “Why am I here?” 

Silence.

There was no other response from the person, he felt annoyed and gritted his teeth because there was no response ahead.

Kumuyom ang kamao niya. “Won’t you really going to ans—?” Bago pa niya maituloy ang sunod na salita na bibigkasin niya ay mabilis ang kamay nitong humawak sa collar ng suot niyang puting long sleeve at hinatak siya paharap nito at sumadsad ang labi nito sa labi niya. He had big eyes on what it did.

Someone’s lips move and was force him to seduce. And yeah, he got seduce with the softness and warmth of its lips.

Hindi niya namalayan na nakapikit na pala siya at dinadama  ang bawat sensasyong pumapalibot sa buong katawan niya habang nag-iisa ang mga labi nila. Sa isang halik lang ay nadala na siya. Binuksan niya ng malaki ang bibig niya at hinayaang makapasok ang dila ng humahalik sa kaniya at libutin ang kabuuan ng bibig niya.

Wala siyang ibang iniisip kundi ang sarap na ngayon niya lang naramdaman. Nakipaghalikan na siya noon ng ilang beses pero ito ang pinakanadadala siya at nakakaramdam ng ibang init ng katawan. Kung sino man ang taong nasa harap niya ay nais niyang maangkin ang katawan nito at marinig ang ungol nito na walang katapusan dahil sa kayamuan. 

When he could no longer control himself, he firmly retrieve the kiss. Galit na galit niya itong nilaplap, animo’y isang tigre na uhaw na uhaw sa laman.

“Hmmp…” he muttered softly while inside in someone’s mouth.

Walang tigil, sawa at kapagurang pinagsasaluhan nila ang kani-kaniyang mga laway kasabay ng paglalaban ng kanilang mga dila . 

He grabbed its jawlines and slid his face further forward so that he could claim the person he did not know who— he could call the god of zest because of the unparalleled pleasure its giving him.

Habang nakahawak ang mga kamay niya sa magkabilang panga nito ay marahang humaplos ang kung sino sa balikat niya at ikinros ang mga braso nito sa leeg niya.

The way this person touches his skin seems to have a very strong energy and electricity envelops his body from head to toe. This person is so fucking good!

He wants his skin to be touch to the skin of that person. He wanted that so much. So he laid this somebody on the soft bed, their lips still not parting.

Nakapatong siya rito, ang kamay niya na kanina ay nakahawak sa jawline nito—ngayon ay nakatukod na sa gilid nito upang kumuha ng balanse sabay paiba-iba ng posisyon ang labi niya na sabik na sabik na humahalik. 

Only their lips separated when they gasped for breath. They both breathe violently and catch their breath as their faces are only about an inch apart. Anthony could feel its warm and fragrant breath coming out from its  mouth and nose hitting his entire face. Kahit pa ganoon ay gusto niya iyon. Hindi niya alam kung bakit siya nakakaramdam ng kakaiba: sa puso, isip at katawan. Pero kung ano man iyon ay gusto niya iyon nang sobra.

After a few minutes, they regained their breath, his lips touched its cheek and sucked the skin there, it was clear and soft, there was nothing more beautiful than that. Anthony wanted it all, everything about who was lying on the king size bed. As he sucked on its cheek—its skin almost went along with the movement of his lips on that part.

Although he did not want to leave that part, but he could do nothing but crawl his lips in its ear and that part is next he planning to put an desire. The person lying down is doing nothing but tightening its grip on his neck which he knows is suppressing its growl because of what he is doing. Even if that person does not growl or give a hint as to him if this person is enjoying it or what. Because he, Anthony, knows that this somebody is enjoying what he is doing.

Gumapang pa ang labi niya sa leeg nito at pinaghahalikan ang bawat lugar niyon, walang kawala ang bawat halili nito dahil hindi niya pinalampas maski ilang milimetro ng leeg nito.

As he continued to do so; tasting its neck. He felt his penis as hard as steel, he felt it standing like a tower or a tall building, he wanted to get away his lips in its neck so he can give in to his member and release his lust.

He can’t help it so he stopped what he was doing with full of lust. How he wish that this somebody feels the same way towards him, to his body.

Kaya naman wala siyang sinayang na sandali at tinitigan ang kung sino na mabigat na humihinga, marahil dahil din sa libog na nararamdaman nito. Sinimulan niyang binuksan ang botones sa taas ng longsleeve na suot niya hanggang sa pinakababa.

Can be seen in Anthony’s body its perfect shape: his rectus abdominus and pectoralis major muscles are clearly engraved on the front of his body.

The person sat down in front of him and helped him take off his top completely and then stroked his upperbody. 

Mas lalo siyang natigasan sa kamay nito na malambot din at maliit na humihipo sa katawan niya. Why the fuck did he want them so much?!

Hindi ito katulad ng mga nakaraan niyang nakatalik, ang mga kamay nito na bumabalot sa katawan niya, sa tuwing nagdidikit ang mga balat nila, sa pagkakaisa ng mga labi nila, gustong gusto niya iyon na parang baliw at sa tingin niya ay hahanap-hanapin niya iyon. 

Nang tuluyan na ngang nahubad ang longsleeve niya ay sumunod na binuksan niya ang botones ng pants niya, ngunit akmang ibababa na niya ang zipper nun ay humawak ang kamay nito sa kamay niya para pigilan siya. Ihininto niya ang paggalaw dahil baka hindi pa ito handa? O hindi nito gusto? 

Hindi kasi siya ang tipo ng lalaking namimilit ng babae pagdating sa pakikipagtalik, pero hindi niya alam kung hanggang saan aabot ang limitasyon niya sa taong ito. Nababaliw siya rito! Kaya baka hindi niya matupad ang pangako niya sa sariling pinanghahawakan niya. 

Lumaki ang mata niya ng haplosin nito ang pants niya—ang kahabaan ng alaga niya. 

“Oh… fuck!” He bit his lip so hard after uttering a moan in his mouth, with just that simple touch did he moan? Yes, by simply doing that by someone, he felt a rapid convulsion due to a electricity he felt from desire.

Ito na ang nagpatuloy sa nais niyang gawin, ibinaba nito ang zipper ng pants niya at tuluyang ibinaba ang suot niyang pants. Tanging boxer nalang ang suot niya at bakas roon ang naninigas niyang ari. Gusto niyang marinig ang boses ng taong kaharap niya pero wala ata itong balak na magsalita. 

Itinulak siya nito patungong kaduluhan ng kama. Gusto na niyang umalis ako sa kama? Anang isip niya. At dahil hindi naman siya manhid para hindi iyon napagtanto ay ginawa niya nga iyon. Sa kadiliman ng paligid ay nakatayo siya na tanging boxer lang ang suot at nag-aapoy ang katawan.

Mabigat ang paghinga niya at nanlalamig ang mga kamay sa sensasyong nararamdaman. Wala siyang magawa roon kaya hinayaan niya nalang ang kalibugan niya na maghari sa buong katawan niya.

Ibinaba nito ang mga paa nito sa sahig na may carpet at naupo sa hangganan ng paahang parte ng kama.

Anthony  can’t see its face or even its body clearly because of the darkness reigns around them. Naramdaman niya ang kamay nito na humaplos muli sa kahabaan niya at tumungo ang daliri nito sa garter na suot niyang boxer saka may pang-aakit na ibinaba iyon, mabagal lang ang pagbaba nito na mas lalong nagpanabik sa kaniya. 

First exposed is the groin part of it followed by the mons and the last is his penis which is pointed on the face of the stripper. Tuluyan munang ihinubad nito ang suot niyang boxer bago hinawakan ang pagkalalaki niya at ipinaikot roon ang kamay nito sa ulo ng ari niya saka inurong hanggang sa hangganan niyon at iginalaw ulit ang nakapabilog nitong kamay paharap. 

“Oh! Shit, faster, p-pls!” He stuttered and gasped for breath. As he pleaded, it accelerated the masturbation in his length. Napakagat siya ng labi at namimilipit sa sarap. How did this person masturbation feels so fucking good?

Wala siyang ibang ginawa habang nakatayo kundi ang mapaungol nalang ng mahina, pero ang mahinang ungol niya na iyon ay biglang lumakas nang isubo nito ang ari niya na walang paalam. Like what the fuckin’ this person is, taong hindi nagsasalita. 

Its tongue played with the head of his penis tickling him. Its tongue was sticking out because of the mixture of saliva and pre-cum he had released.

He likes the way its tongue and mouth work, its passion that many can do, but what this man does to him is unique.

Dahil sa hindi na niya mapigilan pa ang sarili ay hinawakan niya ang likod ng ulo nito gamit ang magkabila niyang kamay atsaka itinulak iyon paharap na may lakas upang maisubo nito ang ari niya ng buo. Ramdam niya na umabot ang ulo ng ari niya sa mainit nitong lalamunan, hinugot ulit niya ang paglalaki at malakas na isinagad ulit iyon. 

“Ump! Ummp!” Rinig niyang tunog ng bibig nito na alam niyang nabubulunan na sa laki at haba ng pagkalalaki niya kaya naman itinigil niya ang pagkadyot, pero hindi parin inaalis sa bunganga nito. Its hot tongue moved his penis inside its mouth. He felt lust again and continued to move his hips forward and backward. He did not care if this person was choking or what, because he cannot control himself.

Patuloy siya sa ginagawa, marahas, madiin, may pwersa na isinasagad hanggang maramdam niya na lalabasan na siya. He accelerated the entry and exit, and pressed the head of his penis up to the pharynx or its upper esophageal sphincter and there releasing his semen.

Sa pagsirit niyon ay naubo ito at itinulak ng bahagya ang hita niya, gusto ata nitong tanggalin na ang ari niya sa loob nito, pero hindi niya iyon ginawa, patuloy sa pag-ubo ang kung sino habang inilalabas niya sa bibig nito ang dulot ng pagnanasa niya. Hindi na sa lalamunan nito dahil mukhang hindi nito kaya, pero nasa loob parin ng bibig nito.

“Haa! Holy shit! That was great!” He said and caressed its hair. Until he found out that its hair was not long, but short. He touched its hair again and examined it.

“Fuck, don’t say… you’re a m-man?!” Malabo ang paningin niya na halos hindi makita ang mukha nito. 

“Yeah, I am” The person, he, finally said with a shrill voice. With just a snap of its two fingers, all the lights around them turned on.

But even so, its face is still not clear.

No . Pilit niyang isinasaisip na hindi siya nakaramdam ng pagnanasa sa kapwa niya lalaki! No . Hindi niya nagustuhan ang halik at haplos nito! No . Hindi siya nadala sa blow job nito sa kaniya! No . Hindi niya ginusto ang lahat! 

No . 

No . 

No .

“NOOO!” Hingal na hingal siyang nagising. So that was just a dream… salamat naman. Hindi niya akalain ang mga nangyari. Isang masarap na pagsasalo mula sa kapwa niya lalaki.

L-lalaki s-siya? Kumurap-kurap ang mga mata niya, hindi siya makapaniwala sa walang kwenta niyang panaginip. What kind of stupid dream was that?! 

He let out a outrageous sigh then looked at the small table beside his bed. Good thing and there was water there that he did not consume before he went to sleep.

He still tries to get the dream out of his mind. How did he like that? No. I did not like that! Anthony thought. He, then, looked at his pajamas and his erect penis was lumping there. Why… is it so hard? Fuck this motherfucken’ shit!

He said no. Hindi niya nagustuhan ang panaginip na iyon. Pero bakit parang magkaiba ang sinasabi ng isip niya sa alaga niya?

CHAPTER 1

“ARE you ready, son?” Jennifer asked, his mom. Nasa loob sila ng isang itim na sasakyan at nakaupo na magkatabi sa back seat. 

His mom refers to their family’s dinner at the Mason mansion owned by his grandfather Lorenzo Mason, his mother’s father.

Lorenzo Mason called for everyone to have diner, maybe because their grandfather was just sad because his wife had just died or was felt dismal so he wanted to see them. Wala namang problema iyon sa kanila ng mama niya, natutuwa pa nga sila dahil gusto din nila makita ito. The only problem is their other relatives; his uncles and aunts, and his cousins ​​who uttered nothing but words of ridicule, boasting, pride.

He has been accustomed to that temperament of them ever since. They’re boasting of their thriving wealth and business, but the truth is that their businesses also come from their grandfather. And if it weren’t from their grandfather’s connection and name, their businesses wouldn’t be growing.

Naramdaman ni Anthony ang kamay ng mama niya sa balikat niya kaya naman ibinaling niya ang tingin rito. “Didn’t you hear my question, Anthony?” She raised an eyebrow to him, after speaking she also removed her hand that rested on his shoulder and touched her Chanel handbag.

Her mom would not get out of the car until he answer, perhaps his mom knew that he was uncomfortable with their relatives. Even his dad, Louie, didn’t like their relatives, so he didn’t come with them today.

He looked at her mother that is wearing a black two-peace ensemble dress, while her hair was curly and had a slite make-up but her lipstick was prevailing because of it color black as her dress. Her pointed-toe t-strap sandals is also black and her body is full of expensive diamonds from her ears, neck, wrists and fingers and what else is the color of the diamond Jennifer’s wearing? Do not be astound that it is also black.

Kumunot ang noo niya sa itsura at pananamit ng mama niya. “Why are you wearing all black, Mom? Where did you see such fashion?” Puno ng pagtataka ang boses niya at halos magkasalubong ang kilay dahil sa wirdong pananamit ng mama niya. It looked good, but if she would brag to their relatives, why is that?!

“Ano ka ba anak! Wala lang ito.” Her mother opened her handbag and took some powder foundation, she opened it and looked in the mirror there. “I am just preparing for your cousins’ funeral.” Matapos magsalita ay ibinalik na nito ang powder foundation sa handbag nito at maarti iyong hinawakan. “So… what? Are you ready?”

Sa tanong ng mama niya sa kaniya ay natawa siya nang palihim, mas handa pa ata ang mama niya, at ayaw naman niyang hindi magamit ang paghahanda ng mama niya, ayaw naman niyang sabihin na hindi mama at babalik na sila sa bahay nila kaya sayang ang lahat ng paghahanda mo. His face became serious and he slightly opened the door next to him. “Is that still being asked?”

Anthony was about to open the car door next to him when Jennifer stopped him. “Anak, sandali, wag ka munang lalabas.”

Napatigil siya at napabugtong-hininga sa inis. “Ano naman?”

Sumilip ito sa bintana ng sasakyan. “Wait for your grandfather’s personal guards to open the doors for us.” Jennifer peeped again in the window and looked at the guards standing at the entrance of the mansion, they were lined up and almost eight guards.

At tulad ng sinabi ng mama niya ay hindi nga muna siya lumabas dahil kapag hindi niya sinunod ang utos nito, tiyak magbubunganga na naman ito.

Ilang sandali pa ay sabay na bumukas ang mga pinto sa back seat. Sa gawi ng mama niya at gawi naman niya. Lumabas na siya ng sasakyan at inantay na lumabas ang mama niya. Ilang segundo pa ay sa wakas lumabas na ito na may pagiinarti pa rin.

Naglakad ito papalapit sa kaniya, pero hindi naman siya pinansin at dumeretsyo sa pasukan ng mansion na animo’y model kung maglakad.

He tsked as he watched his mom’s physique away from him. She is really like this every time they are here for dinner—ignoring him when they both is out of the car and even at dinner here in the mansion.

Hindi niya alam kung anong dahilan at wala siyang balak na alamin dahil tiyak ang kasagutan ay ang kaartihan nito.

Namulsa siya at nagsimulang naglakad, siguradong inaantay na sila ng lolo niya.

“Good evening, Sir.” The woman butler greeted and accompanied him to the dining area. He had no response to the butler and just ignored her, it looked like she was just a new hire.

Nakarating sila sa hapag-kainan at dumungaw sa kaniya ang napakahabang lamesa na puno ng samut-saring pagkain. Nakaupo ang lahat ng tiyo at tiya niya kasama ang mga pinsan niya: Abree, Carlino, Enzo, Dahlia, Aurelia at marami pang iba. Babae at lalaki na hindi nag-iimikan.

Sa wari niya’y sampo lahat ng pinsan niya na naroroon, hindi pa kasama sa bilang ang mga tito at tita niya. At syempre hindi mawawala ang lolo niya, nasa top part ito ng lamesa banda.

Nilapitan niya ito. “Good to see you, grandpa.” Sabay ang mano niya at abot tainga ang ngiti.

Ang lolo niya ay ngumiti din sa kaniya “Maupo ka na, apo.” Tumango siya at naupo malapit sa kinaroroonan ng lolo niya. Rinig niya ang mga bulungan ng mga kamag-anak niya, ngunit nagsitigil rin ang mga ito nang pinagtitignan niya sila.

“I miss you all. It’s really different when we are intact family having supper!” Biglang pahayag ng Lolo nila na labis-labis ang tuwa. “Let’s eat and enjoy the food.”

Nagsingitian din ang mga nasa hapag-kainan at nagsimula ng kumain.

While they are eating, their arrogant aunt Olivia Luna started talking. “Pensé que no vendrías esta noche, Jennifer. Es bueno que estés aquí.” Akala ko ay hindi ka darating ngayong gabi, Jennifer. Mabuti naman nandito ka. Anang tiyahin sa mama niya.

Napahinto silang lahat sa pagkain at sabay-sabay na itinuon ang buong atensyon sa nagsalita. He was among to those who stopped eating when hearing their aunt started talking Spanish that is in front of his mother’s chair.

He swallowed what is in his mouth when her mother did not answer. She doesn’t know Spanish

! He heard his cousins ​​again, whispering.

All he knew was that no one could speak Spanish to all of them except to their grandfather and Olivia. Her aunt grinned and continued eating.

It looks like her mom won’t going to answer because she doesn’t know what is going to response, like shit, she didn’t understand what the bastard arrogant have said, so they just continued eating. He knew that his aunt’s words were insulting. Fuck to this family of mine.

He wanted to answer but he did not also know what to say because he did not even understand what his aunt said.

“Gracias y quieres que venga ahora, sin embargo, no te pongas difícil hablar español porque es posible que no puedas hablar muy bien.” Salamat at ninanais mong makarating ako ngayon, gayun pa man, huwag mo ng pahirapan pa ang sarili mo na magsalita ng spanish dahil baka maubusan ka lang ng salita . Biglang saad ng mama niya. Muli, napatigil siya sa pagkain. Anthony was amazed at what his mother have said. How did she learned that? He looked at his aunt, traces of disbelief and shock on her face.

“Oh, marunong kana pala.” Ngayon ay tagalog na ang itinugon ni Olivia na may pekeng ngiti sa mukha na nagsalita.

Her mother’s right eyebrow rose and she laughed lifelessly. “¡Desde entonces!” Matagal na! At muli itong natawa.

In the midst of seriousness, their grandfather suddenly laughed. “Bien entonces.” Mabuti kung ganoon.

They look at each other. Is there anything funny about what they are talking about? Even though no one knew, they just laughed. Pagandahan ng tawa, palakasan at payumihan.

Matapos ang tawanan na parang wala sa sarili ay tumayo si Anthony na wala pa ring emosyon ang mukha. “Excuse me.” That’s all and he left the dinning area completely, then went to the nearest restroom.

He washed his hands and looked at himself in the mirror. Until someone peeked in the mirror, his cousin Enzo who is a womanizer and almost every woman who meets him has had sex with him.

“Hi my dear cousin!” Pagbati nito at nanatili sa likuran niya.

He looked in the mirror with a reflection of Enzo and him. He raised an eyebrow and boastfully said. “Why?” He wonder. He knew that Enzo needed something when he approached him. So what is that.

Sumigla ang mukha nito. “Do you know the name of the butler who lead you earlier?” Enzo asked.

He tsked. Just as I thought . He shook his head. “No, I have no reason to talk to her so I don’t fucking care what is her name, but I know she’s a new hire.”

Ngumisi ang nasa likod at tinapik ang balikat niya. “I’ll fuck her tonight.” Nanatili sa balikat niya ang kamay nito. “By the way, I know a woman, she is at the bar now. Go to her.”

He quickly removed Enzo’s hand from his shoulder. “Fuck off that stupid hand of yours in my shoulder or I’ll slice that.”

Enzo also quickly removed it and laughed. “Yeah.” At ibinulsa nalang ang kamay nito sa pants nito. “You are really my cousin who easily gets annoyed and irritated.”

He faced him. “Have you fucked the woman you are referring to?” He asked, this is the only good thing about this cousin of his, good at choosing a woman for him. And he asks if Enzo has ever had sex with this woman because if yes, he will refuse it immediately. He did not want to taste the women his cousin had tasted.

“She doesn’t want to, she said her body will always to be yours. What a joke, right? I think, she really like you.”

He took a tissue near where he washed his hand and wiped it in his hand before throwing it in the trash can, then tapped Enzo on the shoulder. “Good luck in fucking that butler.” That was all and he went out, he heard his cousin chanting shout while he’s coming out from the restroom.

“Thank you!”

Naiiling na bumalik siya sa dining area at bumalik sa pagkakaupo.

“…sabi nga ng mga kaybigan ko, ang ganda ganda ko raw!” Si Emilia iyon na tita niya. Sabay tawa bago nagpatuloy. “Ako nga raw ang pinakamagandang babae sa pamilyang Mason!” Giit nito na may malaking kumpyansa sa sarili.

Her mother replied after drinking champagne. “Really? Also ask other people, not just your friends!” Laughter filled the dinning area again.

His grandfather Lorenzo was also laughing. Sa isip siguro nito ay nagkakasiyahan ang mga anak niya. Marahil, hindi nito alam na nagmamaliitan na ang mga anak niya at mga apo niya.

Sumimsim din si Anthony ng wine habang nakikinig sa mga tawa na puro plastik na bumabalot sa kinaroroonan nila. Maliban sa tawa ng lolo nila na alam niyang totong masaya. “Alam mo Emilia, kapag nagtanong ka sa mga taong marunong tumingin ng ganda—ang sasabihin nila, ako ang pinakamaganda sa pamilyang Mason!” Muli, nagtawan sila, baka hindi sang-ayon ang mga kamag-anak nila sa sinabi ng mama niya. Siguradong oo, maliban nalang kung gusto ng mga ito na malamangan.

“Ito talagang mga anak ko! Lahat kayo magaganda!” Ani Lorenzo, lolo niya.

“Yes!” Everyone agrees.

He looked at his grandfather. “I enjoyed the dinner, too much. I’m having my leave now because I have a lot of things to do, grandpa.” There was a smile on his face. Real smile.

His grandfather nodded. “Yes, of course, take care.” Saad nito. Nagmano ulit siya rito bago umalis. Ang mga nasa hapag-kainan naman ay patuloy sa pag-uusap.

He left the mansion alone and got into the car. His cellphone rang, when he opened it, his cousin Enzo texted. It texted the name of the Bar where the woman that Enzo referred to earlier.

He quickly drove the car towards the said Bar. A few minutes later, he arrived.

He entered and sat down in front of the bartender. “Give me Tequila.” He ordered, specifying to the drink. It was quickly given to him, and he started drinking it. In the middle of his drinking, someone sat next to him; she was beautiful and had a good body shape exposed.

“Hey, Anthony!” Masayang wika nito at tinitigan siya sa mata. Malagkit ang tingin nito sa kaniya.

“Yeah?” Ito na ata ang tinutukoy ng pinsan niya. She looks delicious.

“It’s me, the one who helped you with your business.”

Tumango-tango nalang siya kahit pa hindi maalala ang mukha nito pati ang pangalan nito. “Ah, yeah, I remember, what’s your name again?”

“You remember, my ass!, you don’t even know my name!” Huminga ito nang malalim “Aria.” Pagpapakilala nito.

Tumango ulit si Anthony at mabilis na hinalikan ang babae.

Wala naman siguro itong ibang dahilan kung bakit ito lumapit sa kaniya kundi ang matikman siya ’di ba? So he’s now giving it.

The impulsive kiss deepen. His hand gripped the back of her head and pressed the kiss harder.

As he kissed Aria, he felt no pleasure, he felt his penis not hard as shit. So he held his hand on the chest of the woman, he was caressing it and started squeezing it, but why in hell his member is still not standing up?!

One of her hands that was holding the back of Aria’s head; he tightened that even more. When her dream suddenly came back in to his mind, that was almost a week ago—his kiss with a man, every caress of that man on his body and he too in him, the reaction of his desire.

When all of that entered his mind, he suddenly imagined that the woman he was kissing was a man. Shit, what am I thinking?! He quickly parted his lips from hers and was very shocked by what was happening to him.

“Excuse me, I have to go.” He said goodbye to the woman and quickly stood up confused.

“W-wait… what—?!”

Anthony ignored the woman and left the Bar. He was breathing heavily as he come in his car. Why did that stupid dream come back?! He had been trying to forget that for a long time and he thought he had completely forgotten it, but he was wrong… the situation just seems to be getting worse. If a while ago, he was not hardened while kissing the woman, now that kissing with a man entered his mind, he was hardened.

Ihinarurot niya ang sasakyan at napabugtong-hininga. Shut down you fucking dick! Hindi kita pagbibigyang labasan hangga’t hindi mo binabago ang gusto mo!

CHAPTER 2

ANTHONY’S eyes were closed during his company meeting.

He sat at a bit far from the speaker that is pointing something on a board with pictures and long epistle coming from the portable. Every employees of his listens and talks so serious during the meeting as if they are the owner of the company.

He is lucky with his employees because of their talents and skills. As they continued to talk about the new products they were going to release, Anthony sighed because of the confusion, not because of the meeting, his sighed has nothing to do with their meeting actually. But because of his personality.

In his 26 years of existence, just now he got confused with his personality. He knew himself, yes, really, but he wasn’t sure about his sexual orientation yet.

All he knew was that he wanted a woman ever since, but he wasn’t sure now. In the past few days since he kissed the woman at the Bar, he has been confused, he is also afraid of himself. What is happening to him?! Every time he sees a woman he is still interested but not like before that he reaches the point where he wants to get that woman and drag her in a soft bed and have sex.

He was not the type of person who was garrulous, timid, and kind. He doesn’t have any of those traits, he doesn’t know why he’s such a person: not smiling, easily get irritated and the type who doesn’t care to anyone around. He’s just like that.

One time, he encountered a man in this building he owned, and he can tell that the man he encountered is a gay by its movement and appearance, as he looked at him, he can’t get rid a lot of questions in his mind like is this gay has a boyfriend? And if he does, how could they be happy?

He knows he shouldn’t judge the people around him because he knew the feeling of being judged, just by his relatives, he is already full of judgments: kesyo hindi pa lumalagpas sa isa ang kumpanya mo, kesyo bakit parang hindi ka nagtitino, kesyo mahina kayo ng pamilya mo.

Lahat ng iyan ay paulit-ulit ng mga itong sinasabi sa kaniya, hindi naman siya makasagot dahil totoo naman ang mga sinasabi nila, pero dapat hindi na nila iyon sinasabi pa, ’di ba? Kung ang mga salitang iyon ay totoo pero nakakasakit ng damdamin ng iba ay mahalaga pa bang sabihin iyon?

Ngunit sa kabila ng mga sinasabi ng mga ito sa kaniya at sa mga magulang niya ay may nararamdaman siyang pagmamahal at pagmamalasakit sa bawat salitang sinasambit ng mga ito sa kaniya.

So he shouldn’t be judging other people, but he just can’t really stop being questioned because of the curiosity.

And… if there a man would come into his life to let him know how could a gay couple be happy being in a relationship…  No thanks . He doesn’t want. Never. He is straight like a freaking standing metal so… never.

“Sir Anthony, do you agree with the proposal for new productions?” Anang regional manager na kanina pa pala nagsasalita upang hingin ang panig niya.

He looked at the presentation before nodding. Nothing else came out of his mouth, he just nodded. They are used to his behavior and he doesn’t care if they don’t like his behavior.

Matipid na ngumiti ang mga nasa meeting at nagpatuloy sa pagsasalita. Siya naman na tinignan ang mga dokumento tungkol sa mga ilalabas nilang produksyon at ngayon ay nagtataka. How much supply quantity? How much funds will they release? He wet his lips with the saliva of his tongue and read a little more and then he only found out the answers of his questions when he read it.

Marahil dapat nga munang isantabi niya muna ang mga iniisip at makiisa sa panibago nilang proyekto. Itinuon niya ang buong atensyon sa nagsasalita at nakinig sa mga pinag-uusapan ng mga may matataas na katungkulan sa kumpanya upang hindi na niya babasahing muli ang mga naipaliwanang na ng mga ito.

The meeting ended and he stood up and didn’t even say good work to everyone or greetings, he just gave a little smile to them that can’t be said if that is really a smile, before leaving the room and then went straight to his office. He hung his coat on its hanging coat before sitting down on the swivel chair and then started fiddling with his laptop.

This is his life, revolving in house—office—house—office—house. Consistently in that way.

Just like normal people who work hard, wake up in the morning and take care of themselves, go to work and when they finished their work, then it’s time to go home and do the things that need to be done again and sleep, and every weekend go to church or stroll or hang out and enjoy. Repeatedly like that. He is the same as them, but have a few different in his weekend because he, sometimes sleeps in the hotel, goes for stroll and sometimes visits the mansion of his parents and his grandfather as well. He was alone in his house because he didn’t want to be with other people, he was not comfortable, even his parents he didn’t want them to be there.

Tiningnan niya ang oras sa laptop niya. 8:45 p.m.

Sa mga ganitong oras siya umuuwi, o minsan ay lalagpas pa riyan kapag maraming gawain at kailangang tapusin, pero ngayon ay wala masyado at pwede naman niyang ipabukas nalang.

Tumayo na siya sa kinauupuan saka kinuha ang coat niya sa sampayan nito, matapos, ay pumindot siya sa telepono na nasa lamesa niya saka inilagay iyon sa tainga. “I’m going home, clean and fix everything here.” He ordered to his secretary, he took some valuable things from his desk before walking out of the office way going out the building.

He’s like this every day, nothing changes—is it boring? Probably yes, he feels that he will die like this, when he gets married maybe something will change such as being happy, sympathetic to everything and not alone because he has someone to go home.

Can I choose who I can marry now?  He asked himself.

He shook his head to clear that question. He is not ready yet. He is only 26 years old! He still wants to enjoy his youth. He still doesn’t want to take on responsibilities, even though he knows he can handle them, he prefers not to, that time will come, on a perfect spot.

Pumasok siya sa sasakyan at pinaandar iyon patungo sa bahay niya.

Pumasok siya at binuksan ang lahat ng ilaw niyon, mula loob hanggang labas saka tumungo sa kwarto niya at nagbihis. Kumuha siya sa closet niya ng puting t-shirt at ng short. Nagdadalawang isip pa siya kung magpapajama ba siya o hindi. Tutal wala pa naman siyang balak matulog agad ay ang unang napili na muna ang sinuot niya.

Naglakad siya palabas ng kwarto at nagtungo naman sa kusina. Hindi ganoon kalaki ang bahay na nasa village katulad ng sa mga magulang niya na mansion.

Binuksan niya ang refrigerator sa kusina upang tingnan kung ano ang lulutuin niya ngunit pagkabukas niya ay wala na iyong laman.

Napabugtong-hininga siya nang hindi naalala kanina bago siya umuwi na mag-grocery.

Kinuha niya ulit ang susi ng sasakyan, tumungo sa garahian, saka pinaandar iyon. Kamalas-malasan naman, kailangan ulit niyang lumabas.

Bakit hindi niya iyon naalala kanina? Sana hindi na siya lalabas ngayon, ulit. Napabugtong-hininga siya sa inis. Ayaw kasi niya na pabalik-balik ang mga ginagawa o may nakakaligtaan siya, gusto niya nagagawa lahat ng bagay na hindi na niya kailangan ulitin pa o balikan pa, dahil pakiramdam niya ay nagmumukha siyang idiot.

When he got to the market, he first parked his car in the parking lot before going out and do shopping at the store. He bought the things he needed and the foods he wanted.

Anthony is not like other rich people who have others or assistant doing these kinds of work for him, he was not comfortable, so he wanted to do it himself.

Pero ang paglilinis ng bahay niya pati na ang paglalaba ay hindi siya ang gumagawa dahil iyon ang hindi niya alam. Wala siyang alam sa paglilinis maliban lang sa paghuhugas ng mga plato, at dahil alam naman niya kung paano maghugas ay siya na ang naghuhugas ng mga pinggan sa bahay niya at ang ibang gawaing bahay ay tumatawag siya ng tagalinis at taga-trabaho ng mga ganoon.

Matapos niyang mamili ay pumunta na siya sa cashier para makapagbayad.

“10,000 pesos po lahat, Sir.” Finally, the woman said after a few minutes.

He took his wallet out of his pocket and took a card and handed it to the woman in the cashier. After he paid, he carried his groceries to the parking lot, he put all his purchased in the trunk of the car before entering his car. His eyes looked in the rear view mirror of the car, he could see himself reflecting in the mirror, his black hair falling out, his eyes black mixed with brown, the smooth thickness of his eyebrows and eyelashes, his white face, his rather almond eyes, his red lips.

How you become a lonely person? Suddenly he was talking in the mirror referring to himself.

Despite of his good look and good physique, his life is miserable. He could see in his eyes the sadness that reflected in the mirror because he was alone. Perhaps because he has no friends, he doesn’t bother his parents too much, he doesn’t like his relatives, or, perhaps because of his habit of not smiling, not taciturn, and seemingly indifferent to the world.

Should he call for a woman tonight? So he can at least have fun… No . He tsked in annoyance. Because his night was ruined by the fact he saw in the mirror, he lost the fancy to cook dinner. He punched his rear view mirror until it shattered. Fuck this little shit.

He quickly operated the vehicle, until he saw a restaurant. Muli, ipinarada niya ang sasakyan niya sa parking lot niyon bago pumasok sa nasabing restaurant. It’s his first time there, the food on the menu looks delicious so he ordered something to eat.

He waited a few minutes before the rolling serving tray loaded with food arrived. He was served creamy steak fettuccine and dessert zucchini and lemon waffles, and wouldn’t miss his favorite wine.

He began to eat and satiated himself at the table. This is not only the first time he ate at luxurious restaurants every dinner, because his mood and preferences are ever-changing, just like now, instead of deciding to cook his own dinner—but because of something useless thing that came in to mind, he had earlier changed his choice. Look at him now, end up eating dinner in a restaurant. Even the plan is to go grocery and cook for his dinner.

If for others, the decision they will make is exactly what will happen no matter what, he, Anthony, is different, his choice or decision depends on his mood.

After he had dinner, he left the restaurant and went back to his car to go home.

Sa gitna ng pagmamaneho ay iniliko niya ang sasakyan at sa ibang daan siya bumagtas, hindi papunta sa bahay niya.

Ano pa nga ba… nagbago ang isip niya. Wala namang mali roon ’di ba? Iyon ang gusto niya. Mabagal lang ang pagmaneho niya sa sasakyan. Habang nagmamaneho ay tiningnan niya ang relo niya sa braso. It’s getting late. 11:36 p.m.

Itinuon niya na ang mga mata sa dinaraanan ng sasakyan. Medyo wala ng masyadong sasakyan sa kalsada. Ito ang gustong-gusto niya, walang traffic at napakapayapa ng kalsada.

Bahagyang sumilip siya sa bintana ng sasakyan at napansing walang masyadong tao sa gilid na masasabi niyang nasa bandang malaking gusali.

Iginilid niya ang sasakyan at lumabas. Napakatahimik ng paligid na may mga puno na nakahelera sa gilid ng hindi kalakihang kalsada. Tahimik marahil nagsiuwian na ang mga nagtatrabaho at halos lahat ay nagpapahinga na sa kani-kanilang mga bahay. Good thing, no distractions around.

Anthony could feel the coolness of the breeze because of his thin clothing. It’s okay, it’s refresing anyway.

He looked around while standing on the side of his car, and he remembered that his cigarette pack in the backseat was still full. He opened the car door and peeked into the corner of the back seat, and yeah, his cigarette is right there.

He picked it up and took one, and looked for a lighter. He ignite it and then smoked with the wind. He leaned back on the side of his car while smoking.

I can go for a walk . He thought, and locked the car first before finally walking somewhere. His mind was as quiet as the surroundings. And he feels like he’s happy now.

He got back his good mood. In simple things, in silence, in the arrangement of the surroundings, he felt joy. But even so, he didn’t smile or shown on his face or his gestures that he was happy.

He’s like a motherfucking jerk to the way he is. He can’t do anything with that, that’s just the way he is. But when he talks to his grandfather there is a smile on his face because he is carried away by the joy he sees of his grandfather. Maybe the reason he is not smiling now was superficial.

He shook his head in his craziness. What kind of person he is. But this is him, he can’t change that.

Ibinalik niya ang tingin sa dinaanan niya at halos hindi na mapansin ang kotse niya. Hindi dahil mahina ang mga ilaw ng poste sa daan kundi dahil sadyang malayo na talaga siya mula sa sasakyan niya. He decided to walk a bit farther. He walked slowly and smoked and blew smoke on everywhere.

“Hoy, sabi ko ibigay mo ’yang bag mo!” Rinig niya sa kung saan na pagalit at mariin ang tono, lalaki ang nagsalita. Napahinto siya saka ipinalibot ang tingin sa paligid.

Nakita niya ang dalawang lalaki roon na pilit na hinahatak ang bag ng isang lalaki. Medyo nasa unahan pa sila. He had no intention of watching or have care of what was happening there, because that was where he would actually go for a walk. He continued to walk while smoking until he could get close to them.

“Huwag kang magsasalita, sasaksakin kita kapag nagsalita ka.” Mahina ang boses ng lalaki na kanina ay humahatak ng bag ng isang lalaki, kahit na medyo mahina ang pagkakasabi niyon ay rinig pa rin niya dahil malapit lang siya sa kanila. Umihip ulit siya ng sigarilyo bago nagpatuloy sa paglalakad pero napahinto siya nang makarinig siya ng mmm!

Sa tunog niyon, baka nakatakip ang bibig ng nagsalita kaya ganoon, napahinto siya sa paglalakad at bumuga ng usok mula sa bibig. Napabugtong-hininga siya sa inis. Sinira ng mga gagong ito ang mumunting kasiyahan niya ngayong gabi.

Ibinaling niya ang atensyon sa dalawa at pinagkatitigan sila. Hindi makatingin sa kaniya ng harapan ang nanghahatak ng bag na may sombrelong itim at nakajacket.

Mukha itong magnanakaw. Wait… Is he a thieve? Tanong niya sa sarili. Hindi pa siya nakakaengkwentro ng mga magnanakaw na ganito maliban sa mga magnanakaw ng pera at kurakot sa kumpanya niya, pero kung magnanakaw nga ito, ganito pala ang itsura nila at kung paano sila magnakaw.

Kung magnanakaw man ito, anong pakialam ko?

Ibinulsa niya ang kaliwang kamay sa short niya habang ang isang kamay ay may hawak na sigarilyo. Magpapatuloy na siya sa paglalakad, tutal wala naman siyang pakialam sa mga ito.

He looked at the robbed then slowly continued walking again. Bumugtong-hininga siya habang mabagal na naglalakad nang hindi tumitigil ang isip niya sa itsura ng ninanakawan—its begging eyes and its irresistible body because of its smallness. If earlier he didn’t care about the two, now, he does. Anthony stopped walking and has in mind to help the weak man.

CHAPTER 3

IN any part of Anthony’s life, he has never helped others, especially in this kind of situation.

He does not help people who are already asking for help or rescue or to deal with so many problems even when they are in front of him.

He did not help in any situation which is needed his help, not even with his family, with those who had been his friends before if he could call them friends, with the people around him.

Ang laging tanong kasi na pumapasok sa utak niya kapag tutulong ay anong paki ko sa buhay nila? At minsan ay baka mapasama pa ako kapag tumulong ako . He always has that in mind so he doesn’t do help to others like donation, approaching collapsing companies, aggrieved or oppressed people he sees.

Ngayon lang siya nakakita ng ninanakawan, kung ninanakawan nga ba ito. Tinitigan niya ang lalaki na nakatayo at pilit na hindi binibitawan ang bag nito na hinahatak pa rin ng magnanakaw. But will he really going to help this time? He does not know.

He didn’t want to admit to himself that he felt pity for the weak man. He has never felt pity for the fuck sake! But what is it?

He absorbed his cigarette again and watched the two people on the side of the road. Not too dark but not too bright either, just right, because of the light of the poles on the road that are also lined up like trees.

I will not help him…

Because they ruined his night and the peace around I will pay the thief who is the cause of everything . He thought as if he didn’t want to accept that he would help. Tahimik ang magnanakaw at tumigil sa paghatak ng bag ng lalaki at bahagyang may idinukot ito sa tagiliran nito.

“Alam ninyo, sinira ninyo ang gabi ko.” Panimula niya at nanatili pa rin sa kinatatayuan niya na malapit lang din sa dalawa.

Humigop ulit siya ng sigarilyo bago itinapon na iyon sa sahig at tinapakan. Walang emosyon ang mukha niya na nakatitig sa magnanakaw.

Pilit na ngumiti ang magnanakaw. “Pasensya na pre kung ganun.”

Umiling si Anthony at natawa ang utak niya sa sinabi nitong pre. This jerk. Hindi nga sila magkakilala tapos tatawagin siyang pre.

Ang alam niya, para ang tawag na iyon sa mga taong magkaibigan, hindi ba? What a nonsense word.

Hindi na lang niya pinansin iyon at pinalagpas saka namulsa. “Ano ba’ng laman ng bag na’yan?” Tanong niya sa mahinang boses. “Na pilit mong kinukuha…”

Lumaki ang mata ng magnanakaw at humigpit ang hawak sa bag na hawak pa rin ng lalaki at lumakas ang boses nito na nagsalita. “Hindi ko pilit na kinukuha!” Pause. “Akin talaga ’to.”

Anthony’s eyebrows rose at what he heard. Bobo pala ang magnanakaw na ito.

He was not aware.

Sandali, hindi lang bobo, tanga pa. Magdadahilan na nga lang kabobohan at katangahan pa ang pinapairal.

Wala na sigurong laman ang utak nito at hindi na umaandar ang turnilyo roon.

“Ah, sa’yo pala talaga ’yan? Gusto mo tumawa ako?” Is Anthony joking? Probably not because he was disgusted—sa kabobohan ng gagong ito at ang pinagsama nitong katangahan.

The thief stared at him seriously. “Oo! Kinukuha ko, ninanakaw ko! Ano ngayon, anong gagawin mo?” Pagbabanta nito at may kinuha ang kanang kamay sa bulsa. “Huwag ka ng mangialam, pre, baka madamay kalang at masama ang dugo mo na dumanak dito.” This one looks brave. There was no fear in his voice and it was conceited.

Tumango-tango si Anthony at tinignan ang mukha ng lalaking ninanakawan. Sa pangalawang pagkakataon ay nakita niya ulit sa mukha nito ang pagmamakaawa at takot. Fuck!

What now if he is begging!? All right, I’ll pay this thief, but that doesn’t mean I’ll help you! Nagtatangis ang bagang ni Anthony habang sinasabi ang mga salitang iyan sa isip niya at nakatingin sa lalaking iyon. Hindi pa din siya makapaniwala na… parang tutulong siya. Putang ina.

Kutsilyo. Isang maliit na kutsilyo ang dinukot ng magnanakaw sa tagiliran nito. “Kaya umalis kana at huwag mo nalang kaming pansinin kung ayaw mong madamay.” Saka nito mas malakas na hinatak ang bag, pero parang ayaw talaga ng kabilang panig na ibigay ang bag nito kaya naman pilit din nito iyong hinahatak hanggang sa itulak na ito ng magnanakaw at nawalan ng balanse saka nabitawan nang tuluyan ang bag.

Kita ni Anthony sa magnanakaw ang ngisi sa labi nito na animoy nanalo sa isang kompetisyon na nandaya.

“Bag ko ’yan, pakiusap ibalik mo, kailangan ko ’yan.” The man almost cried while on the floor because of the force of the thief’s push. The thief did not listen to that and about ran away

“Kapag tumakbo ka!” Sigaw ni Anthony, maski ang sarili niya ay nagulat dahil sumigaw siya na may galit… dahil lang sa nakikita niya.

Hindi na niya maitanggi na lubos siyang naaawa sa lalaking nasa sahig. He gritted his teeth in anger and his eyes were sharp as he stared at the thief who thankfully stopped and looked at him.

There was always no emotion on his face. He didn’t care on someone, but he couldn’t understand why that had changed just now.

Huminga siya nang malalim para mapakalma ang sarili. “Ano ba’ng laman ng bag na ’yan?” Tanong niya na nakatitig sa magnanakaw na mabuting hindi nagpatuloy sa pagtakbo. “Milyon ba? Billion? Trillion?” He added calmly.

Natawa ang lalaking nakasombrelo at nakajacket sa tanong niya. “Sa tingin mo may gano’ng halaga ang lalaking ’to?” Balik na tanong nito sa kaniya at dinuro ang lalaking nasa sahig.

Nanatili siya sa kinatatayuan at nagtanong ulit. “Bakit mo ’yan kinukuha kung wala naman palang gano’n kalaking halaga ang laman ng bag na ’yan?” Nagpapakabobo na naman ba ito kasama ng katangahan nito? Pwes, hindi nakakatuwa kung oo.

“Dahil kaylangan ko ng pera.”

“Magkano?”

Silence.

Biglang napatigil ang dalawa sa tanong niya. They couldn’t seem to believe he would ask such a question. All right, after all, he admits to himself that he felt sorry for the man that is still on the floor and that he would help, not only the man who had been robbed, but also the thief. To be fair.

“Magkano?” May pekeng ngiti ang magnanakaw na nagtanong at tumawa ng walang kwenta. Animoy hindi naniniwala sa kaniya. Gago talaga ang isang ito.

“Sabihin mo…”

“Isang daang libo.” Sabat ng magnanakaw at may paghahamon na tono.

He remained standing and sighed. “’Yun lang?”

Natawa ulit ang lalaki. “Nagbibiro ka ba?”

Umiling siya bilang tugon sa tanong ng lalaki. Tinanggal niya ang kamay niya sa bulsa at may itinuro sa gawi ng daan. “Pumunta ka do’n, kapag may nakita kang sasakyan na kulay itim, paandarin mo hanggang dito. Ibibigay ko ang maliit na halagang gusto mo.”

Unbeknownst to him, the man quickly ran in the way he had taught, as if the thief really needed the money because he quickly obeyed his command. Hindi niya alam kung siya naman ang nanakawan ng lalaki pero wala siyang pakialam.

Basta siya, nais niyang tulungan ang mga ito. Bakit? Dahil ayaw niyang makita ang nagmamakaawang mukha ng lalaking nasa sahig na hindi pa rin tumatayo na sa wari niya ay umiiyak.

They were now only two around, because the thief he had ordered obeyed him. He stepped his feet somewhat hesitantly at the man who’s still on the floor.

When he got close to him, he reached out his hand to help the man stand up. “Are you all right?”

Matapos ang tanong niya ay humawak ang kanang kamay ng lalaki at kumuha ng balanse sa kaniya para makatayo. When he held it with his hand, he seemed to be tickled, it was cold, soft and he could see the smoothness of his hand better, he waited for its answer to his question, although, concern? Oh fuck, he felt concerned to this man but instead of answering his question the man said something else that is not related to his question. “A-are you sure you’ll give him… a hundred thousand?”

He heard his voice so pleasant and so sweet to the ear. The type that he won’t get tired of hearing. It’s not deep nor high-pitched like a woman—It just sounds pleasant and charming.

The man spoken lip was naturally red and at that time its lip was wet. His hair was disheveled and almost covered his eyes at its length. This man was shorter than him, almost just in his chin, and its body was small but milky white.

“Mukha ba akong nagbibiro?” His voice was back to normal. Cold and emotionless.

Umiling ito at yumuko. Hindi na siya nagsalita pa o nagtanong dahil hindi naman siya iyong klase ng taong ganoon. Maya-maya pa ay may tumamang ilaw ng sasakyan sa kanila at alam niyang ang magnanakaw na iyon.

Sinunod nga nito ang utos niya at hindi tumakbo o tumakas, dahil kung ganoon ang ginawa nito, ipapahanap niya ito, gagawin niya ang lahat para mahanap ang gagong ito at bubugbugin hanggang sa mamatay ito. Iyan ang kanina pa nasa isip niya, pero maswerte ang taong ito dahil bumalik.

Lumabas ang magnanakaw ng sasakyan at abot tainga ang ngiti na tumingin sa kaniya. “Ang ganda ng sasakyan mo!” Pagbati nito nang makalabas ng sasakyan, siya naman ay hindi ito pinansin at kinuha ang wallet niya sa sasakyan.

Kakaiba ang magnanakaw na ito, ang unang pumasok kasi sa isip niya ay tatakasan siya nito, pero hindi. Sumunod na pumasok sa isip niya ang kung susundin man nito ang utos niya ay nanakawan din siya nito, pero hindi ulit. He was amazed at this thief. Obedient as long as it’s about for money.

Kumuha siya ng tseke sa wallet niya at inilapag iyon sa taas ng kotse niya para sulatan, pero wala nga pala siyang ballpen. Mabilis naman ang kamay ng magnanakaw na bumukas sa kung saang parte ng bag at may nahanap itong ballpen saka iniabot sa kaniya. Mabilis pala ang utak nitong makaintindi. Pero kahit na ganoon, bobo at tanga pa rin ito para sa kaniya.

Sumulat siya ng isang daang libo sa papel at may pinirmahan saka humarap sa magnanakaw. “Ibalik mo na ’yang bag.” The thief quickly followed what he said. He looked at the face of the man standing not far away. There was a smile drawn on its lips but there was still fear for the thief. After returning the bag to the owner, the thief approached Anthony again with a smile on its face.

“Humingi ka ng sorry sa kaniya, pero gusto ko lumuhod ka at kapag napatawad ka niya dodoblihin ko ang perang gusto mo.”

Lumaki ang mata ng kaharap at lumapit sa isa pang lalaki saka lumuhod nga.

“H-huwag kana l-lumuhod.” Hindi komportableng sambit ng lalaki

“Sorry, please, patawarin mo’ko. Hindi ko na uulitin.”

“Hindi mo na kailangang lumuhod, pinapatawad na kita, t-tumayo ka na.” Nahihiyang wika ng lalaki.

“Salamat!” Tumayo na ang lalaki at lumapit ulit sa kaniya.

Kumuha ulit siya ng ibang tseke at inulit ang sinulat saka pinirmahan. Binigay niya iyon sa lalaki. Binasa nito iyon at halos mapatalon sa saya. Bumalik ang tingin nito sa kaniya at gusto siyang yakapin. “Huwag mong gagawin ang nasa utak mo, papatayin kita!” Saad ni Anthony.

The thief did not hugged him but bowed his head. “Salamat, pre! May pangbayad na ako sa bills ng mama ko sa hospital.” Natigilan siya sa narinig, The money… is for his mother? He blinked. The thief turned his back on him and walked away. Anthony could see full joy in him as he walked away.

Nang makaalis ang lalaki ay humarap siya sa isa pang lalaki na masaya din at lumapit ito sa kaniya. “Salamat, hindi ko alam na para pala sa mama niya kaya siya nagnanakaw, wala naman talagang malaking halaga itong bag ko na kasing laki ng pera na ibinigay mo sa kaniya. Mga gamit ko lang ito sa trabaho at pera na sakto lang sa budget ko.”

It’s nice to hear thank you from other. This is the first time he has helped and this is also the first time he has heard sincere gratitude. He remained silent, not knowing what to answer.

Until the man spoke again. “A-ano nga pala ang pangalan mo?”

He stared at the man with its question and became uncomfortable. Is it necessary to ask his name?

Mukhang naramdaman ng lalaki sa harap niya ang pagiging hindi niya kumportable. “S-sorry, sige aalis na ako, salamat… ulit. By the way, my name is Ian, I-I just wanted to say that, sorry.” Nakayuko nitong pagpapaalam.

Napakagat labi ito saka sinuot ang bag nito bago nagpaalam ulit, saka iniwan na siya ng tuluyan. He stared at his body moving away. Until he realized why the heck he is staring at him?!

He shook his head then got into the car. The people he meets today are strange. The man who stole for her mother’s hospital bill and the other man who caused it all; the man with superficial happiness, talkative, and easygoing person, that one is weird.

Because of that man who you would think his bag is as important as his life for him to cry—changed some parts of his personation and some of his outlook in life, but just some. Dammit!

He said he would make them pay especially the thief, but he ended up helping both and apparently that was because of a man who asked his name. No. Not just because of him. Like hell, he felt pity for the first time, and to his fellow man he did. So what? The important thing… I helped .

Also, why is he still thinking about those things? Just as importantly, he helped. Suddenly, an implausible smile could see in his lips and he felt joy in his heart. Did I help? But there is a side to his mind that says; yeah, you did help, and that is because of a man begging to you from the very start.

CHAPTER 4

HUBO’T HUBAD si Anthony habang nakahiga sa kama niya, may nakabalot na kumot sa katawan niya habang nakahiga.

Kakagising niya lang at tinatamad pang bumangon mula sa pagkakahiga.

Kinusot niya ang mga mata at tumitig sa kisame. Maraming pwedeng gawin ngayon araw ng linggo, pero siya, hindi niya alam kung ano ang plano niyang gawin ngayon. He just sighed while his mind was empty, nothing was running there—seemed to be no problem.

Marahil dahil linggo naman ngayon at araw ng pahinga. Walang trabaho at walang iniisip na tatapusing gawain. Parang isang buhay ng estudyante sa araw ng bakasyon.

That’s how his brain is now. It’s good but sometimes his brain seems to be looking for work whenever he doesn’t think about it, how come, his life is boring and he doesn’t want to make it worse, that’s right, he wants work to alleviate the boredom in life, but sometimes of course it’s necessary also a person of rest like the day of the week, but, when he rests sometimes he is looking for something to do.

It’s like a madman who changes his mind—that’s how he is. Again, there was nothing he could do about what he was used to. So Anthony don’t fucking care about that, just once, when the destiny that questions him why he wants this kind of life, why he doesn’t live in his parents’ house, have friends, that kind of things… But when that question passes, he becomes okay. That’s just how his life is. He was always like that and he was fed up with that.

Two weeks ago after he helped the man he had met on the road, Anthony still couldn’t believe he had really helped.

The only thing he was wondering about was that he saw an incident in the company a few days ago, a female worker who was told hurtful and bad words by one of their managers.

Nakita niya iyon habang naglalakad papasok sa opisina niya, pero kahit na inaapi na ang babae ng manager ay hindi siya nakaramdam ng awa, kahit pa halos umiyak na ang babae ay hindi talaga siya tinulak ng sarili niya na tulungan ang babae, like—isn’t that pathetic? But he ignored her and just kept walking.

At iyon ang pinagtataka niya, dahil iba ang naramdaman niya sa lalaking tinulungan niya noon sa gilid ng kalsada na sumira pa ng gabi niya.

He didn’t know why he felt angry when the man cried back then, as if a needle had pierced his heart when Anthony saw the man sitting on the floor. But the woman in his company who was also crying and was cursed— he didn’t even feel pity or entered into his mind that I should help her . Maybe it was also the fault of that female employee why she was scolded so Anthony didn’t push himself to help. Must be.

Mula sa pagkakahiga niya sa kama ay naupo siya; nakasandal ang likod niya sa parteng headboard ng kama. Tumingin siya sa orasan na nasa maliit na lamesa na nasa gilid ng kama niya. 10:00 a.m.

Nang mapagtanto kung anong oras na ay saka lang siya nagkaroon ng lakas na tumayo. Napahaba ata ang tulog niya. Nakahubad na umalis na siya sa higaan at dahil parang wala pa rin siyang lakas ay naisip niya na magpush-up at ganoon nga ang ginawa niya, nagpush-up siya na nakahubad na halos dumidilit ang kahabaan ng ari niya sa carpet ng sahig, that really happens when you’re naked doing push-ups.

After reaching the number of seventy, he stopped, his laziness was somewhat removed. He went to the bathroom that is also inside of his bedroom and took a shower. After taking a bath, he went to the closet and chose what to wear. Then, after getting dressed, he went to the kitchen to make breakfast. He took eggs, bacon, hotdogs, and other vegetables that is suitable for breakfast and then cooked them.

Dahil siya lang ang nagluluto para sa sarili niya ay inaangkop naman niya ang kakainin niya, mula umagahan, tanghalian hanggang sa hapunan.

Anthony tries to make sure that the foods he eats are good for his body and not the foods that make him fat.

He didn’t want to lose the perfect shape of his body because this body and his face was his ace to quickly drag a woman in bed.

But most of the women he had sex with in one night were mostly women recommended by his cousin Enzo, it was his only relative who treated him pretty well, only Anthony really didn’t in return. Even so, he thinks that his cousin can get along with him despite of his behavior. Good then.

Kinuha niya ang tasa na may lamang kape na nasa lamesa nang may narinig siyang nag-doorbell. Sumama ang mukha niya dahil sa destorbo.

Sino naman ang pupunta sa bahay niya sa ganitong oras at dedestorbohin siya? Ang aga-aga.

Hindi na niya naituloy ang pag-inom ng kape at nagtungo sa lababo para maghugas ng kamay, saka naglakad patungo sa pintuan.

Tinignan niya muna ang monitor sa gilid ng malaking pintuan na nakadikit sa pader at nakita ang mama niya ang nasa labas at himalang kasama nito ang papa niyang si Louie.

Bakit ang mga ito nagpunta sa bahay niya ng kaaga-aga? Binuksan niya ang pinto at lumabas, tumungo siya sa gate ng bahay saka pinagbuksan ang mga magulang niya.

“What are you two doing here?” Pambungad niyang tanong nang makaharap ang mga magulang.

His mother’s eyes widened at him. “That’s what you’re going to open up to us? Shouldn’t it come in? “ Sabay ang turo nito sa daan papasok sa bahay niya.

“Anak, Anthony, pinag-antay mo kami rito sa labas, hindi mo man lang ba talaga kami papapasukin?” Si Louie iyon na nagsalita at nakakunot ang noo dahil sa init.

Binasa niya ang labi niya bago nagsalita, mukhang mahalaga ata ang dahilan ng mga magulang niya kaya sila ganoon. Kasi hindi pa sila dumadalaw ng pareho sa bahay niya at kung may sasabihin man ang mga magulang niya, iyon ay sa tawag nalang.

He opened the gate wide and his mother Jennifer entered first and his father got in their car to park in the parking lot of his house instead of parking its expensive car outside.

He walked into his house and welcomed his parents into the living room. His parents sat side by side on the furniture.

“Ano pong inumin ang gusto ninyo?” He asked as if he would not be reprimanded again about simple etiquette.

Louie smiled at him, as if pleased with his next moral. “Wala naman.”

Then… what are they doing here? Family bonding? What an impossible thing then.

“So…?” He raised an eyebrow at the question. He knew something important needed to be with him, or needed to be done to him.

Jennifer looked straight at him before saying, “We came here to tell you that we are going to a big charity ball, all the rich businessman will be there, of course the Mason family will not be lost there, so get ready, I will give your personal stylish—”

“I got your point, Ma. But I don’t need other people just to get dressed, I’ll do it on my own. And don’t worry, I won’t embarrass our family name.” He said, he had already mentioned the exact point, he knew that everything else his mother would say next: You need to be attention seeker so that all the rich people there will notice you and our connection will be expanded.. . and many more reminders.

His mother always commemorating that. “I already know everything that I should do.”

Tumango na may ngiti ang mama niya. “Good. May susundong sasakyan sa’yo dito around 4 p.m. kaya maghanda ka.”

“Yeah.”

Anthony’s parents stood up. “We’re leaving, take care.” Said his father. His mom, Jennifer, kissed him in the cheek like a child, before they left.

He returned to the dining room table and then resumed drinking coffee.

Fortunately, he finished his breakfast. Iniligpit niya ang mga pinagkainan niya at inilagay iyon sa lababo at hinugasan.

He went to the living room and turned on the TV. After all, he couldn’t think of anything he wanted to do today, so he just plan to spent the whole time watching shows and relaxing until the time goes six o’clock and he planned to get ready at that time so that when it was seven, he was ready to leave.

ANTHONY was in formal attire when he approached the entrance of one of the fancy hotels in Manila, there he was taken by a car sent by his mother, he gave the invitation first before finally entering.

Maraming tao sa loob, maraming umpukang lamesa, mga taong naggagandahan ang mga kasuotan.

They chatted at every table and had very expensive foods served. There are people you don’t know how rich they are because some don’t brag too much and some brag like the powerful beings— laughing and some are haughty. Makes no difference to his family

He turned his head to where he was going to sit until her mom approached him that is dressed beautifully and make up with beautician, she was really prepared. They walked over to a table with different people, faces he had never seen before.

As he always does when meeting these kinds of people he smiles forcefully. Apparently, that was his way of showing himself that he wanted to get to know them.

When the people he didn’t know at the table started talking, he entertained them as his mother wanted. Kailangan makuha niya ang mga loob nito para makakunekta sila sa mga ito patungkol sa mga negosyo.

Sa isang tanong, isang sagot ang ibinibigay niya, kahit hindi niya gustong masyadong makipag-usap ay nakikipag-usap parin siya, animo’y isang gawaing sapilitan para sa ikabubuti ng pamilya niya, dahil gusto ng magulang niya, dahil iyon ang sa tingin ng mga ito ang dapat na gawin, dahil iyon ang sa tingin nilang paraan para matupad ang iba pa nilang ninanais.

Matatanda na ang mga kausap niya, ang iba ay kasing edad niya, mga lalaking taas-noo kung magsalita at mga babaeng walang kasing taray.

Sanay naman na siya sa mga ganitong uri ng tao, dahil ganito din ang mga kamag-anak niya.

He looked at other people standing, holding a champagne, he saw there his scattered cousins, aunts and uncles, he didn’t lose sight of his womanizer cousin—did nothing but talk to beautiful women, Enzo seemed to be able to get them easily with his charisma.

Maya-maya lang ay nagpaalam muna siya upang pumunta sa restroom pero ang totoo ay gusto niya lang talagang umalis na dahil hindi niya gusto ang mga boses nila at lahat ng mga salitang lumalabas sa mga bibig nila.

Tumayo siya at kung saan lang naglakad hanggang sa may nagsalita mula sa likod niya. “Anthony?”

Nilingon niya ang babaeng boses at nakitang si Aria iyon kung hindi siya nagkakamali. “Aria. I’m glad to see you here.” Seryoso ang mukha niya at halos napipilitang makipag-usap rito.

“My suspicion is correct, you will come here.” She spoke with a big smile and was obviously happy.

Walang ano-anong hinawakan nito ang kamay niya at lumapit ang mukha nito sa kaniya. “I miss your kiss and your touch.”

Aria seemed went crazy at what Anthony had done to her.

Well, he’s not in the mood to have sex tonight. No matter how sweet the voice she made when she uttered the word kiss and touch, he did not feel lust.

Worthless.

Her face came even closer to his until it was only few inches apart, this woman looks shameless, she wanted to be kiss even though there were many powerful people around.

Hinawakan niya si Aria sa balikat at inilayo ito sa kaniya. He is not in a mood today.

“Sorry, I have to do something important.” Plastik na ngumiti siya saka iniwan ito.

Alam naman ata ni Aria na may mga kailangang gawin sila sa ball party kaya hinayaan siya nito at sinabihan nalang ng next time . What a shit girl. Tama nga ang sabi ni Enzo sa kaniya na hulog na hulog ang loob nito sa kaniya. At wala siyang pakialam sa nararamdaman nito sa kaniya.

Ni hindi niya nga naiintindihan ang sarili niya kung bakit hindi pa siya nakakaramdam ng init ng katawan sa mga babae sa mga nakalipas na ilang linggo.

Marami ring mga bagay na medyo nalilito siya, pero mga hindi pa naman malalang katanungan: Bakit siya nakakaramdam ng awa sa lalaki at hindi sa babae? Bakit nagustuhan niya ang boses ng lalaki na nakilala niya noon at hindi siya naiirita sa boses nito hindi katulad ng boses ng iba?

Mga tanong na bakit nakaramdam siya ng kiliti at parang kinoryente ang buong katawan niya nung hinawakan niya ang kamay ng lalaki noon.

At ang pinakapinapangamba pa niya ay sa iisang tao niya lang iyon lahat naramdaman at sa lalaking iyon na tinulungan niya. Sa kapwa niya lalaki pa talaga.

Minsan pa nga ay naiisip niya na baka dahil bihira lang siya humawak sa lalaki kaya sa isang lalaki niya lang iyan lahat naramdaman.

Minsan ay hindi nalang niya pinapansin ang mga tanong na iyan at mga bagay na kumakalikot sa isipan niya. Hindi naman pwedeng ang kasagutan sa lahat ng tanong na yan ay dahil naatrak siya sa kapwa niya lalaki. No. Never. He would always deny it. Motherfucker! He is a straight man! Maybe there are just things that he is curious about so that’s how his brain reacts.

Perhaps he doesn’t know people’s gender yet and he just wants to know that—so he thinks about those questions or what his brain is saying. Mabuti nga at utak pa lang niya ang nangingialam sa mga nararanasan niya, at hiling niya ay hindi sana manghimasok ang puso niya. Sana nga ay kuryusidad lang ang dahilan ng lahat ng bagay na iyan at gusto lang malaman ang mga bagay-bagay at sexualidad. Sana lang talaga.

Napabugtong-hininga siyang bumalik sa kinauupuan niya kasama ng mga matatanda, hambog at mapagmataas na mga tao kasama ang mga magulang niya.

“Why did you took so long? “ Louie asked him with a frown.

“I even rectify my clothes in the restroom.” Sabay ang ngiti niya at tumingin sa mga nasa lamesa.

They continued the conversation, if earlier, they were still introducing themselves to each other, they are now talking about business. It looks like his company as well as his parents will have wealthy investors.

Nakisama siya sa mga ito at nagbalat-kayo na nakipagtalastasan para mas pagkatiwalan sila ng mga ito at mas gustuhin na kilalanin pa sila nang lubos.

He had no choice, he didn’t want to talk to them because his parents were already there but he came back because if they weren’t the ones he could talk to, it would be Aria who is so fucking annoying and so deeply in love with him. Since Anthony doesn’t feel any lust or desire for Aria, he prefers to talk in inveigle to the rich people in front of him now.

CHAPTER 5

TODAY is Monday, the day on which everything seems to be the beginning; beginning of the week; beginning of work; beginning of tasks that matter. Ever since Anthony was a student, he has always been lazy every Monday, he is really very lazy. Until now, Anthony is still the same. If others are excited or happy every Monday—if he can say that is how others react, well Anthony, he wasn’t execited on Monday. All he always wanted is Saturday because next day of Saturday is Sunday, a rest day.

Nasa loob si Anthony ng opisina niya at patuloy sa pagtatrabaho, mas lalong naging marami ang ginagawa niya dahil sa mga dumami nilang investors kaya dumadami rin ang mga kailangan nilang paghandaang ilabas na produkto, malamang, dahil kung hindi, tiyak susugurin siya ng mga ito. Matagumpay niya kasing nakuha ang tiwala ng mga mayayamang negosyante sa charity ball na dinaluhan niya kahapon.

Nagpakandahirap siyang makipag-usap sa mga ito kahit pa napakaboring ng mga ito kausap at dahil na rin hindi siya masyadong mahilig makipag-usap, lalo na ang todo ngiti na ginagawa niya kahit hindi naman talaga siya natatawa o natutuwa sa mga pinag-uusapan nila. What a waste joke. Businesses are about human needs that they pay more attention to. Ang mga i-e-export nilang mga produkto at ang pinakapanapanabik na parte ay ang tungkol sa pagtulong ng mga ibang negosyateng makapagpatayo pa siya ng mas maraming factories. May naging magandang bunga naman ang mga pinaghirapan niya kagabi, ang problema nga lang ay dumami ang mga dapat niyang gawin at asikasuhin. Part naman na ng buhay niya iyan mula pa noong ipinanganak siya sa pamilyang Mason.

Habang nananakit ang ulo niya dahil sa dami ng ginagawa at dahil mula pa kaninang umaga pa siya nakaupo kaharap ang malaking computer ay may biglang kumatok sa pintuan ng opisina niya at hindi pa nga siya nakakapagsabi ng come in ay dire-diretso ang kung sinong pumasok sa opisina niya. He heard its footsteps approaching where he was.

“Sir Anthony—”

“Had you learned some etiquette?” Matalim ang mga mata niya na tumingin sa alam niyang Vice President ng kumpanya. Tumigil siya sa ginagawa at halos manginig sa galit dahil sa ginawa ng lalaking pumasok sa loob ng opisina niya na walang pahintulot niya. Kasi kung gaano man kaimportante ang sasabihin nito o ipapakita nito ay dapat hindi pa rin nawawala ang mga pagpapakita ng respeto. Lalo na sa araw na ito. Kung kailan naman halos sasabog na ang utak niya ay saka pa ito gagawa ng hindi niya gusto. Well, perhaps he’s rude too, but he also knows where is his place to be rude. What a prick, jerk, nusty, stupid. All the bad calls to a person he could call to the man who’s standing now in front of him.

He took a deep breath to get rid of his annoyance with the person who was five years older than him, so it wasn’t that old yet. In the time it has been working here, does it still not know what Anthony wants or not? Or maybe he’s just being rude. What is the value of its high position then?

Mapait na ngumiti ang nasa harapan niya at halos matawa. “Had I learned etiquette?” Tumawa ulit ito at inilapag na papusdak ang dala nitong papel. “Coming from you, huh.”

Marahil hindi lang talaga ito bastos, hindi pa nito alam ang lugar nito. Isinandal niya nang mapayapa ang likod niya sa sandalan ng kinauupuan niya. Maybe it was insulted by what he asked earlier. “I’m sorry for the question, tinagurian ka pa namang Vice President dito, you don’t know the simple respect for those who are higher than you.” He said calmly, like a conversation that is meaningless because the tone of his voice,

He stared into the eyes of the one in front of him and tsked. Para bang nanliliit siya sa taong nasa harapan niya. He knew it was persevere and excellent but he seemed to underestimate it. It wouldn’t have ended like this if this Vice President knew how to wait for the word come in to the supreme office. Kung hindi sana nito iyon ginawa na masakit ang ulo niya at halos mahilo na sa dami ng ginagawa at hindi na dinagdagan pa ang kabwesitan niya; ganoon lang naman sana kasimple at kung ganoon ang ginawa nito, hindi sana ito makakarinig ng salitang pangmamaliit.

Mapait ulit na natawa ang lalaking nasa harapan niya. “Coming from you?” Sambit nito na parang inulit lang ang sinabi nito kanina, na parang ibinabalik sa kaniya ang sinabi niya. Fuck.

Kumulo ang dugo ni Anthony at kinuha ang ipinusdak nitong papel sa kaniya kanina at malakas na inihagis iyon sa kung saan at napunta na iyon sa lapag. “Kuhain mo at ibalik ulit dito sa lamesa.”

The Vice President’s eyes widened whom he didn’t even know the name. He has nothing to do with its name if he finds out and its name is not as valuable as a diamond so why should he find out? It swallowed before giggling, saying, “Pardon?”

“Don’t make me repeat myself.” Alam niyang naintindihan nito ang inutos niya. Hindi naman ata ito gago para hindi maintindihan iyon.

Nanatili lang ito sa kinatatayuan nito at huminga ng malalim. Ipinapakita ata nito sa kaniya na nagagalit ito at ayaw kuhain ang papel na nasa sahig na inihagis niya. He stared at him again with no emotion on his face until he grinned which made the Vice President even angrier. Naglakad ito papalapit pa sa kaniya at nang nasa gilid na niya ito ay hinawakan nito nang mariin ang collar ng damit niya at malakas na itinayo siya.

Nanlilisik ang mga mata nito at gigil na gigil. “Sawang-sawa na ako sa ugali mong gago ka!” Mahina ang boses nito subalit madiin ang pagbigkas ng bawat binitawang salita.

Anthony grinned again and whispered but his voice was not hostile, just chill.  “Tangina ka.”

Mas nagalit ito at habang hawak ng kanang kamay nito ang collar niya ay malakas na sumuntok ang kaliwang kamay nito. Sobrang lakas ng suntok nito sa kaniya at dama niya iyon. Tumama ang kamao nito sa pisngi niya dahilan para mapalingon ang ulo niya sa ibang lugar. “Kung hindi ka pa magtitino sa suntok ko, mapapatay na talaga kita.”

Binitawan siya nito at mabigat ang bawat paghinga. Ibinalik niya ang tingin sa mukha nito at ngumisi ulit. Ganoon lang iyon kalakas? Hinawakan niya ang pisngi na nasuntok nito at nanatiling nakatayo sa harap ng Vice President ng kumpanya na ang papa niya ang nagbigay ng posisyon dito. Kung alam niya lang na ganito kataas ang tingin nito sa sarili nito, sana pala noon palang ay tumanggi na siya sa desisyon ng papa niya.

“You picked up those papers.” Saad nito at tinalikuran na siya.

“Wait.” Pagkasabi niya ay lumingon sa kaniya ito at pagkalingong-pagkalingon nito ay nakabwelo na ang kamao niya para sumuntok din sa mukha nito, at ayon, sapul na sapul ang mukha nito at napaupo sa lakas ng suntok niya. He, on the other hand, moved circled his fist that he used because he also felt pain there due to its force. “Ang tigas ng mukha mo.” After he shook his hand and the pain was somewhat relieved, he spoke again to the man on the floor who now fell down and was a bit dizzy, and had blood on its nose and side of its lips. “Don’t forget I’m the CEO of this company where you work.” Again, he was just chill speaking, no emotion, no tone, nothing at all, he simply spoke as if compelled.

Nakatitig pa rin siya rito habang bumabagon. Matiim pa rin ang tingin nito sa kaniya habang tumatayo. “Lumayas kana sa opisina ko habang hindi pa pumapasok sa isip ko na i-fire ka. Gusto mo ba ’yon? Sabihin mo lang.”

Nanlilisik ang mga mata nito sa kaniya at idinura ang dugo na galing sa labi nito sa kung saan at saka tuluyang lumabas ng opisina niya na walang salita. Ayaw siguro nito na matanggal sa trabaho, pero bakit naman ang kapal ng mukha nito na bastusin siya, at suntukin? What kind of worker is that one? It is fine to be thick-faced and brag, but he must know his limitations and look at himself in the mirror to see if he is in the right place to be a bastard.

He sat back and tsked. He wasted time with a worthless person.

He continued what he was doing, because he had to finish all the work that was assigned to be done today.

Lumabas siya ng building mag-isa, hindi na siya nagpasama sa security para lumabas, dahil halos hapon na ngayon; lumabas siya para kumain ng meryenda at makabili na rin ng kape, tiyak na mag-o-over time siya ngayon sa dami ng kailangan niyang gawin. Hindi kasi niya itinitiwala ang ibang gawain sa ibang empleyado niya, pwede naman iyon kung nanaisin niya, pero hindi niya ipinapagawa dahil alam niyang halos lahat ng nasa building na pagmamay-ari niya ay galit sa kaniya, alam naman niya iyon, baka sirain pa ang reputasyon niya ng uutusan niya. Kaya huwag nalang, kaya naman niya.

As he exited the building the guard followed him to the parking lot and opened the car door for him. He no longer needed a driver and security for him. He can handle everything. Saka nalang siya magpapa-security at magpapabantay sa guwardya kung matanda na siya.

Sumakay na siya ng sasakyan at pinaandar iyon. Vehicles were moving slowly because it was afternoon and there were many people around, you know, a shit traffic. He even drove the car and planned to go to the place he searched with delicious coffee and bread.

About a few minutes, he saw the coffee shop, he parked his car in the small parking lot of the shop before getting out of the car. He walked slowly and looked around the area. The place seemed familiar to him. He seemed to know the road, the look of the road, the surrounding poles lined up and trees lined up as well.

He walked a little further and examined the surroundings. Sa pagtingin niya sa daanan ay parehas iyon sa daanan na nilakaran niya noon at alam niya sa medyo kalayuan ng daanan na iyon ay nandun niya nakita ang dalawang lalaki na tinulungan niya. Tama nga ang hinala niya. He looked back at the shop and walked into it. The coffee shop is simple, small but elegant. There aren’t many costumers inside because it’s probably more common in the morning for people to have coffee.

Deretsyo lang ang tingin niya sa menu na nasa counter at namili ng kape at kakainin.

“Yes Sir?” Unang saad ng nasa cashier. He knew that voice! He immediately looked at the person who spoke and saw the man wearing a casual café uniform and with a beautiful smile. He knew him. This is the one he encountered on the road before that he helped. Anthony didn’t know why he was so excited to see this man.

“I know you! Ikaw yung tumulong sa akin—”

“Give me an americano and this bread.” Biglang sabat niya sabay turo ng mga tinutukoy niya sa menu.

Tinignan niya ulit ang lalaki sa mata at inalis din agad ang eye contact na iyon,  saka kunyaring may tinignan sa menu.

Malaki ang ngiti nito. Hindi na niya tatanungin pa kung bakit dahil malamang trabaho nito iyon bilang nasa counter. Tumalikod na sa kaniya ang lalaki at saka na siya naghanap ng mauupuan. Halos lahat ng mga nakikita niya ay pang apatan o dalawahan na lamesa, at tanging dito mismo lang sa counter ang may single na upuan at ang masaklap ay ang lamesa niyon ay nasa counter din kung saan ay makikita niya ang mukha ng lalaki. Bakit ba kasi ako naiilang?!

Pinatunayan niya sa sarili na hindi siya naiilang, wala namang dahilan para mailang siya sa lalaking gumagawa ng coffee. Dahil gusto niya ng pang-isahan lang na upuan ay doon nga siya sa counter umupo at inantay na matapos ang gumagawa ng coffee. Ang gumagawa nito at ng cashier ay iisa lang, ang lalaking kilala niya lang.

“Here, enjoy, Sir!” Sabi nito at inilapag na sa lamesa ang inorder niya, at siyempre hindi nawawala ang ngiti nito habang nagsasalita, ang boses nito na napakaganda at masarap sa pandinig.

Hindi na niya ito pinansin at sumimsim ng kape saka tinignan na naman ang lalaki na wala ng ibang ginagawa dahil wala namang masyadong costumer. Hindi niya alam kung bakit nagulat siya nung tignan din siya nito. Nagtama ang mga mata nila na ikinailang na naman niya.

Lumapit ito sa kaniya at nagsalita.  “Salamat nga pala sa—”

“Forget about that.” Hindi niya na gusto pang balikan iyon dahil sa mga bagay na hindi niya alam na nangyayari sa kaniya matapos niyang tulungan ang lalaking ito.

Hindi man niya tignan ang mukha nito, alam niyang tumango ito, nakangiti pa rin.

“Will you please stop smiling?” He finally said. He’s not really comfortable with this person, there’s something he feels that he doesn’t know, he can’t explain. That might go away when it stops smiling.

“Oh, yeah, sorry.”

Anthony look at him, direct to his face when he heard his voice so humble as if he had committed a sin. Maybe this man thinks his smile is not good to look at, Anthony sees that on his face.

Nanlalamig ang kamay niya na sumimsim ng kape at inilapag iyon.  “Hey, it’s… not like that… Fine, keep smiling.”

Kumurap-kurap ang mata nito at kita ni Anthony doon ang saya, sadyang napakababaw ng kaligayahan nito. Nang magtama muli ang mga mata nila ay tinanggal niya ulit ang eye contact rito saka tinapos ang kinakain at uminom ng kape at tuluyan na iyong inubos, sa tingin niya, maaga siyang mamamatay sa lugar na ito! Sa lalaking nasa harapan niya.

Kinuha niya ang wallet sa bulsa, kumuha ng card saka ibinigay iyon dito habang iniingatan na hindi magtama ang mga mata nila. Wala ng ibang salita pa ang lumabas sa bibig niya nang ibigay niya ang card.

“Ay hindi na, Sir, ipapakaltas ko nalang po sa sahod ko yung bill mo.”

Nagulat siya sa sinabi nito, saka na niya ito tinignan sa mata at tinaasan ng kilay. “Ano?”

Ngumiti ulit ito. “Sir,  bilang pasasalamat ko na rin po sa tulong mo nung—”

Hindi na naman niya ito pinatapos magsalita. “No.” Diin niya.

“Sir, sige na—”

“I said no.”

“Bahala ka diyan, Sir, hindi ko talaga iyan tatanggapin.”

May katigasan din pala ang ulo nito, pero kahit na ganoon ay hindi siya nakaramdam ng inis o galit. Inilapag niya ang card niya at binitawan iyon. Kung matigas ang ulo nito, mas matigas ang ulo niya. “Fine. Iiwan ko nalang ’yan dito.”

Kita niya ang mukha ng lalaki na parang hindi mapakali, akmang tatalikod na siya nang magsalita ulit ito.

“Sige! Hindi na ako ang magbabayad.” Lumakas ang tono ng boses nito na parang kinabahan o ano.

Napangiti siya sa inasal nito at huminto, humarap ulit siya sa cashier at inantay na gamitin na nito ang card niya at pinipilit na hindi mapangiti sa akto nito na nag-aalangan habang hawak ang card niya. Hanggang sa magsalita ulit ito. “Ikakaltas ko lang ito kapag sinabi mo ang pangalan mo.”

Tumaas ulit ang kilay niya. Why asking my name? Kumurap-kurap ang mga mata niya.  “W-why?” Ang tanong na lumabas sa bibig niya ay nauutal.

“Gusto ko lang malaman, kasi hindi mo naman sinabi noon.” Paliwanag nito na may ngiti saka ibinalik na sa kaniya ang card niya matapos ikaltas, nasisiguro talaga nito na sasabihin niya. Kinuha niya ang card niya at ipinaalam nalang ang pangalan niya para patas. Hindi naman ganoon kalaki ang hinihiling nito. ’Yon lang naman.

“Anthony Mason Flendice.”

Sabay ang talikod niya. Naglakad na siya sa palabas.

“My name is Ian Caspian Theo Lukariah!” Sigaw nito sa pangalan nito. “Just call me Ian!” Pahabol pa nito.

Tuluyan na siyang lumabas ng café at hindi maiwasan na lumingon para makita ito. Ian. So beautiful name. Napangiti siya nang maalala ang ikinilos nito sa loob ng cafe, mula sa pinakapagpunta niya hanggang sa paglabas. Until he caught himself smiling so wide. Hey, Anthony, wake up! What are you smiling at?!

CHAPTER 6

BUMALIK si Anthony sa kaniyang trabaho matapos makapagkape sa coffee shop kung nasaan nagtatrabaho si Ian. Maganda ang itsura nito at mukhang mabait dahil sa kilos nito at pananalita, kabaliktaran ng ugali ni Anthony. He just couldn’t believe earlier that he had smiled at the useless things Ian had shown and done a while ago. Para siyang baliw na napapangiwi habang nagda-drive patungo rito sa opisina niya. How stupid is that?! Iniling niya ang ulo niya sa kabaliwan na nangyari sa kaniya kanina. I will never go back to that café again . He thought. 

Hindi niya nagugustuhan ang walang kwentang nangyayari sa kaniya tuwing nakikita ang ngiti nito, ang magandang boses nito, ang maliit na katawan nito at ang maamo nitong mukha.

Ayaw na niyang makita iyon ulit. Pero parang nanghihinayang siya dahil anong silbi ng pagpapakilala nila sa isa’t isa kung hindi na rin naman pala sila makikita, ’di ba? Pero may ibang parte ang utak niya na sinasabi na ano ngayon kung nagsabihan sila ng pangalan? Anong meron? Sadyang nagpapasalamat lang naman ito, siya lang naman ang may kakaibang nararamdaman na parang baliw.

Kahit kanino pa naman ay hindi niya binabanggit ang pangalan niya lalo na ang buong pangalan niya. Pero ano ’yong nangyari kanina? Baliw na talaga ata siya. Binanggit pa naman niya ang buong pangalan niya na walang alinlangan at kusa kahit pa wala namang mahalagang dahilan para sabihin niya iyon.

Sa iba, hindi talaga niya ipinapaalam ang buong pangalan niya o hindi niya sinasabi iyon dahil bukod sa wala namang maayos na dahilan ay hindi rin talaga siya komportable. Parang kapag sinasabi niya kasi ang pangalan niya sa iba ay ipapaalam na din niya ang kahinaan niya at ang buong pagkatao niya, na ayaw na ayaw niya. Iyon din siguro ang isa sa mga dahilan kaya walang taong gustong makisalamuha sa kaniya o hindi naman kaya makipag-usap o makipag-kaibigan. Pwes, ayaw din niya. Marahil ganoon nga—sino ba naman kasi ang gustong makipag-usap sa isang tao na hindi naman niya lubusang kilala ’di ba? O hindi naman kaya, makipag-usap na hindi man lang alam ang pangalan ng kausap. Lahat naman siguro ay gustong malaman ang pangalan ng kausap at maaring ang iba pang impormasyon, lalo na sa magkaibigan. Hindi naman ata tatagal ang isang pagkakaibigan kung hindi nila kilala ang isa’t isa at sekreto ng bawat-isa. So what now? Be friend with him? Hell no. Telling Ian his name was already enough. 

What bothers him is about himself, the craziness that has happened to him just a while ago. How it happened that he became comfortable saying his full name?

Isa pa, tuwing kinakausap siya nito ay hindi maalis sa puso niya ang pagkagusto sa boses nito. Marahil dahil sadyang maganda lang talaga ang boses nito. Ang ngiti nito na sobrang ganda at halos mabibighani ang kahit sino sa ganda niyon. Probably because his smile is just really beautiful and he needs that for the costumers so that their sales also increase.

Ang ganda ng katawan nito. Marahil dahil sadya lang din talagang maganda ang katawan nito, para bang biniyayaan ng ganoong katawan. Lahat naman may kani-kaniyang pang-akit at kapintasan, marahil ganoon nga, marahil iyon lang ang dahilan—dahilang given na kay Ian kaya siya halos nabaliw at hindi maintindihan ang sarili, sa mga nangyayari sa kaniya. Sandali nga, hindi siya nabaliw ! Bakit naman siya mababaliw?! That’s a man, Ian is a man for the fuck sake!  Hindi naman iyon babae,

hindi ako nabaliw o nawala sa sarili! Pag-angal niya sa sariling imahinasyon. Hindi siya nabaliw, siguro… nabighani lang siya o humanga sa katauhan ni Ian. Paano ba naman kasi, ang bait nito, masarap sa tainga ang boses at may napakaamong mukha. Pero lalaki pa rin siya. Gago.

His mind kept sailing to where while still working. Does he do that at the same? Yes, so easy. While he is typing on his keyboard and while he is reading on the computer, his brain continued to give a statement on his previous craziness, because he still couldn’t move-on from his previous actions.

He looks really crazy! He smiled at simple thing a while ago, correction, trivial thing. He wishes he hadn’t gone there for coffee, he wishes he had just looked for another coffee shop so that he wouldn’t be arguing with his brain now because of the little changes in himself. Oo, inaamin niya sa sarili niya na sa isang tao lang din niya ito naramdaman at ginawa; ang awa, galit, pagngiti na may mababaw na dahilan, at sana wala ng kasunod pa. Even if he denies it to himself that he do not , it is just look like he is fooling himself. So there, yes, he felt pity for Ian, he felt immeasurable anger because of Ian, he is smiling he didn’t know why and who else was the reason for that? None other than Ian. Ian. Ian. Ian. Ian. Ian. Ian. Walang katapusang Ian.

Hindi na siya babalik sa cafe na iyon. Taga niya sa utak niya.

Kahit kailan hindi na. Marami pa namang ibang café diyan, kaya bakit pa siya babalik doon? Baka lalo lang lumala ang nangyayari sa kaniya. Hindi na nga niya maintindihan kung anong nangyayari sa kaniya, papalalain niya pa. May kung ano kasi ang Ian na iyon na parang may hindi magandang maidudulot sa kaniya kaya hindi na talaga siya babalik sa Café na iyon. Hinding-hindi na.

Lagpas na ang oras na inilaan niya, dapat kanina pa siya umuwi kaso wala siyang choice dahil may deadline ang gawain na nakaatas sa kaniya ngayon at kailangan niyang matapos iyon dahil bukas ay panibagong gawain na naman ang kailangan niyang tapusin, sa susunod na araw ulit iba na naman at sa susunod na susunod na araw ay iba ulit. Kaya kailangan niyang matapos ang gawain na mayroon siya ngayon. Pero kapag natapos naman na ang bagong proyekto nila ngayon na may deadline na isang buwan lang ay babalik naman na siya sa dati na tama sa oras ang uwi at hindi na masyadong mapapagod. Magiging hayahay na ulit ang buhay niya kapag natapos na ang bagong proyekto na ito, kaya din gusto niya matapos na ng maaga.

Habang nagbabasa ng mga report ay may tumawag sa cellphone niya. Hindi niya iyon pinansin dahil busy siya, marami siyang ginagawa, panibagong bastos na naman ba ito?

He didn’t touch his cellphone, which was also on the table, until it stopped ringing. See, the call will also end. So he continued reading the report, then approved it and then applied it. Pumindot siya ng ibang file, tapos na ang lahat ng iyon, ibig sabihin ay wala na siyang gagawin. Sa wakas tapos na lahat.

Muling tumunog ang cellphone niya makalipas ang ilang minuto. Dahil wala naman na siyang ginagawa ay pinansin niya ito. Tinignan niya ang tumatawag, ang mama niya pala iyon. Nag-unat muna siya ng kamay bago kinuha ang cellphone at sinagot.

“Mom?” Pambungad niya nang ilagay ang cellphone sa tainga niya.

Bakit kaya ito tumawag, may ipapagawa na naman kaya ito o ano? Huminga siya nang malalim, inihahanda ang sarili niya sa iuutos nito. Sa dami ba naman kasi ng ginagawa niya, dadagdagan pa. Hiling niya sana walang iuutos ito. Pagod na siya.

Saka lang sumagot ang mama niya matapos ang ilang segundo. “Kumain kana?”

Napatigil siya sa tanong nito. Is what he heard right? He was not used to his mother asking such a question. Miracle.

Kunot-noo siyang sumagot at halos patanong ang sagot. “Hindi pa…?” Totoo bang nagtatanong ito ng ganoon? “Bakit?”

“Bakit?! Ano kaba! Bakit agad! Hindi ba pwedeng tanungin ang anak ng ganoon?!” Inilayo niya ang cellphone sa tainga niya dahil sa biglang lakas ng boses nito. Bwesit.

Nanatili lang siyang tahimik, inaantay ang sunod pa nitong sasabihin. Wala na ata dahil tahimik na.

“Ibababa ko na po, Ma. Kailangan ko pang umuwi—”

“Dito ka na sa bahay kumain, nagluto ako para sayo, para na rin sa achievement mo.”

Napapikit siya nang matagal. Mama niya ba talaga ito? Hindi siya sanay. Hindi na siya tatanggi pa dahil hindi naman siya magtatagumpay kung hindi siya papayag, kaya mas mainam kung susunod nalang siya.

“Sige po, Ma.” That was all and he ended the call.

Katulad ng laging gawi, tinitingnan niya muna ang mga natapos niyang ginawa, tatawag sana siya sa secretary niya sa telepono nang maalala na hating gabi na pala, kanina pa ang mga trabahador niya nakauwi, siya nalang ang nasa building kasama ang ibang tagalinis at gwardya na hindi pa rin umuuwi, pero alam niya pauwi na rin ang mga ito.

Naglakad na siya palabas ng opisina niya at dumeretsyo sa parking lot upang pumunta sa mansion ng mga magulang niya at doon maghapunan, kahit pa late na at hating gabi ay roon nalang siya maghahapunan. Isa pa, minsan lang mag-aya ang mama niya, kaya hindi na niya palalampasin ang pagkakataong ito.

HE arrived at his parents’ mansion and entered, the helpers immediately greeted him and accompanied him to the dining area. Kanina pa raw nag-aantay ang mama niyang si Jennifer doon. He walked to the dining area and saw his mother there who sat and smiled at him.

Tumayo ito at lumapit sa kaniya para halikan siya sa pisngi. Laging ganito ang mama niya, hindi nga niya alam kung ginagawa ba siya nitong bata para halikan pa pisngi, marahil, dahil nakasanayan na nito. Mula kasi nung bata siya ay lagi siyang hinahalikan ng mama niya sa pisngi tuwing hinahatid siya nito sa paaralan at kapag susundin na rin—naalala niya pa nga noon na kapag humahalik ito sa pisngi niya ay laging nagpapahalik din ito sa pisngi.

Until now, his mother is still like that but he doesn’t kiss her on the cheek anymore, he’s too old for that. But sometimes he is thankful that his mother’s behavior doesn’t change because even if he hides it, he wants his mother to kiss him on the cheek. Who doesn’t want parental care, right? Especially the mother.

Sa mama niya lang siya ganito mula pa noon, ang papa niya kasing si Louie ay istrikto mula pa noon, kaya hindi sila masyadong close.

They both sat, facing each other at the table. There is no food on the table yet.  “Serve the prepared food.” Jennifer finally said to the old woman next to them, the old woman has been serving his parents for a long time, since he was a little, but because he is not the type who’s talkative—he doesn’t pay much attention to this old woman.

He looked at his mother.  “Nasaan nga pala si Papa?” He suddenly asked when he noticed that his dad was not around.

“Nasa New York iyon ngayon, alam mo naman.” Her mother replied with a sad face. Alam niya kung bakit nasa New York iyon, dahil may mga business partner iyon doon at balak na magtayo roon ng negosyo.

Ang tinutukoy nitong negosyo ay ang negosyo ng mga magulang niya, magkaiba kasi sila, kaya may kaniya-kaniya silang pera. Iyong kumpanya niya ay nanggaling din sa papa niya pero siya ang nagpapatakbo nito dahil maagang ipinamana ng papa niya. Ito din ang nagbigay sa kaniya ng kapangyarihan na magkaroon ng sariling pera at pangalan. His mom, on the other hand, doesn’t have a company or her own business, because Jennifer’s dad Lorenzo owns an empire companies that are already booming in the part of American and her grandfather no longer employs her mom because Lorenzo will support her. In her life and to their family if needed.

Ang angkan naman ng papa niyang si Louie ay hindi ganoon kayaman, kaya naman humingi lang din ito ng tulong kay Lorenzo na tulungang umunlad ang kumpanya niya, para din naman kasi iyon sa kanila. Kaya naman kapag sinabing ipinanganak ang isang tao na may lahing Mason ay ma-swerte ang taong iyon, dahil mabait ang lolo niyang si Lorenzo at ayaw nitong nakikita ang kahit na sinong may dalang apelyidong Mason na naghihirap, tutulong at tutulong ito.

Ilang saglit lang ay isa-isang inihanda ang mga pagkain sa lamesa, samu’t saring pagkain. Nagkwentuhan pa sila ng mama niya patungkol sa mga buhay-buhay. Isang tanong, isang sagot si Anthony, mabuti nalang at ma-topic ang mama niya kaya humahaba pa ang pag-uusap nila, dahil kung hindi, malamang mukhang nasa sementeryo sila dahil sa katahimikan.

Alam naman din ni Jennifer ang ugali niya, malamang, nanay niya ito, at alam nito ang mga ayaw niya, gusto niya, at kung ano siya; anong klaseng tao siya.

“Anak, alam mo ’yong matandang lalaking nakasalubong ko nung nakaraan, sobrang yabang! Ang sarap pakainin ng buto!” His mother angrily said while eating.

“Why?” He asked but still continues eating.

His mom stopped and looked at him seriously.  “Kasi, sabi ba naman, umaasa lang ako sa papa ko!” Galit ulit nitong sabi, animo’y asar na asar na parang bata.

He frowned and stopped eating. “He said that? What’s that old man’s name?” He asked seriously. Hindi niya gustong ginaganun ang mama niya.

Nagulat siya nang irapan siya ng mama niya. “Wala, kalimutan mo na, baka mamaya ano pang gawin mo dun.”

“Wala akong ibang gagawin, Ma, kaya sabihin mo anong pangalan.”

“Hindi na, ako na mismo ang magpapahirap sa buhay ng matandang ’yon.”

Nakahinga siya nang malalim, akala niya ay papalampasin lang ng mama niya ang matandang iyon, ni hindi nga niya hinahayaang bastusin ang mama niya ng kahit sino, tapos ang mama niya papayag? Shit. It’s a good thing that his mother will do what he has in mind because if she doesn’t, Anthony will do it himself.

They continued eating, as he eats, his mom poured his champagne glass a wine and gave it to him. As his mother did so, something suddenly entered his mind: Ian.

Sa pag-abot ng mama niya ng wine sa kaniya ay naalala niya ang kamay ni Ian nung abutan din siya nito ng kape. Lahat ng mga nangyari sa loob ng cafe ay bumalik sa isip niya at paulit-ulit ang mga memoryang iyon sa isip niya na naglalaro, lalo na ang mukha nito at ang galaw nito. Bakit ba niya iyon naalala?

“Anthony!” His mother shouted his name. He blinked when he caught himself stunned in the wine. It was wine and not coffee so why did he remember Ian? There is no similarity between wine and coffee! Bullshit.

Tiningnan niya ang mama niya na medyo taranta. Tinaasan niya ng kilay ang mama niya nang malaki ang mata nito na nakatitig sa kaniya. “Son, Anthony, you’re smiling.”

Napahinto siya. Ano daw? N-nakangiti? Sino?

Hinawakan niya mukha niya na hindi makapaniwalang drawing na drawing sa buong mukha niya ang ngiti. Nababaliw na ata ako.

No other word came out of his mouth, he didn’t know what to say, what was he going to say? Because he remembered the man in the café so he smiled. Because of Ian—whom he did not fully know, suddenly entered his mind. Because of Ian’s smile, body and demeanor that could not be erased from his mind.

Anthony was even more nervous when his mother smiled. “Son, you’re in love…”

Malakas ang boses nito na halos buong mansion ata makakarinig. Ano daw?! In love!? Ako?! Kanino?!

“In love?! A-ako?! Hindi?!” Putol-putol niyang tanggi. In love? Paano iyon? Kanino? Kay… Ian?

Hindi… Tangina hindi niya nga alam kung anong kahulugan ng in love tapos sasabihin ng mama niya in love siya, walang kwenta ang sinabi ng mama niya, hindi naman niya sinasadyang matulala dahil may naalala at napangiti. In love?! to whom? To Ian? No… Big no… Numerous no…. Not gonna happen. Fuck. He can never fall in love with a man!

CHAPTER 7

ANTHONY’S project with his company is now over. It was successfully completed and of course when the project was completed successfully, the more money that went into him.

Alam niyang hindi lang iyon dahil sa kaniya, kasama na rin doon ang mga taong kasama niya sa kumpanya na sobrang sisipag at napakataas ng determinasyon sa buhay. He was really lucky that he had that kind of employees. So also thanks to them.

But even though he is grateful to them, he can’t say it to them, as if it feels awkward for him. Hindi niya alam—basta ganoon ang nararamdaman niya, kung gayon, pwes hindi niya maipaparating ang pasasalamat niya sa mga ito. Edi paano ko ipapakita? Tanong niya sa sarili habang nakahilata sa sofa na nasa living room ng bahay niya. Hindi siya pumasok ngayon dahil wala namang gagawin sa opisina niya, wala siyang assigned na dapat tapusin ngayong araw, pero kahit pa, gusto niyang magparating ng pasasalamat sa mga taong kasama niya sa tagumpay. Habang busy ang utak niya sa pag-iisip ay tumingin siya sa cellphone niya at in-open iyon, nagtungo siya sa google at may lumabas na agad doon na review ng mga binibentang lechon at mga pagkaing pang-fiesta. Magpa-lechon kaya ako?

He thinks his employees will be happy when food arrives there and the whole building will feel like in a fiesta. Kaya tumawag siya sa nasabing nagbebenta at nag-order ng sampung malalaking sukat ng lechon, pansit, kare-kare, bulalo, desserts, at lumpiang shanghai.

Pwede na ba ’to? He didn’t know if that was enough for all of the workers in his company, so he multiplied even more. He gave the name and address of the building and then called his secretary.

“Sir?”

“Paki-sabihan ako kapag kulang.” Aniya sa mahinang boses.

“Po?” Pagtataka naman ng kabilang linya, marahil dahil hindi pa nakakarating doon.

“Just tell me later when that arrives…” Long paused, thinking how to say thank you. “…’yung darating mamaya, p-pasalamat ko ’yon sa in’yong lahat.” It really feel akward and uncomportable to say.

“Sir, hindi po kita maintindihan—”

Mabilis niyang pinatay ang tawag. Anthony was dazed because of the strange thing happening to him today. He has already won many successes and awards, but now it seems different, he feels like he really needs to be thankful. He couldn’t understand but he just did.

He got up from lying on the long sofa and put on his house slippers and walked somewhere. Nakasuot lang siya ngayon ng boxer, at bukod sa boxer ay wala na siyang iba pang suot. Hindi niya binuksan ang aircon kaya hindi siya nilalamig.

He went to the kitchen and opened the refrigerator, and take a pitcher of water and pour it into a glass then drink. In love ka. He choked on the words his mind suddenly said and coughed as he put down the glass. Putangina, ito na naman.

Ang salitang iyan ay walang tigil na bigla na lang pumapasok sa kokote niya. Walang katapusan, mula nung sabihin ng mama niya ang salitang iyon. At patuloy din niyang itinatanggi iyon dahil hindi naman talaga! Ilang linggo na ang nakalipas at halos wala atang araw na hindi sumasagi sa isip niya ang salitang in love. Bullshit. Paano siya naging in love!? He’s not. With a man! Never.

Whenever that word came to his mind, he argued with himself like crazy. Even though the word in love kept circling in his brain, he did not allow himself to believe what his brain was saying. The big thing he still holds on to is because only his brain says it, maybe because he was just surprised by what his mother said so that’s why, and his heart doesn’t say that he is in love… yet.

Napabugtong-hininga siya sa kabaliwan niya. Kahit pa sabihin ng puso niya na in love siya ay hindi niya iyon hahayaang manaig. Hindi siya kailanman magkakagusto sa lalaki.

Simula pa nung bata siya ay hindi pa sumagi sa isip niya na magkagusto sa lalaki, hinding-hindi, as in hindi, kahit kailan hindi, habang buhay na hindi, hanggang ngayon naman ay iyan pa rin ang sinasabi niya sa sarili, pero parang mas nahirapan siya ngayong patunayan ang mga katagang iyan. Bakit pa kasi niya nakikilala si Ian?! Oo, mas pinalala ng lalaking iyon ang pagkadismaya niya sa kaniyang oryentasyong sekswal, pero paanong nangyari na mula pa pagkasilang niya sa mundong ito ay hindi pa talaga siya nakakaisip na magkaroon ng relasyon sa isang lalaki o makipag-sex, ano ng nangyari ngayon?! Kung kailan naman siya nagbibinata na at dapat naghahanap na ng girlfriend at mapapangasawa ay siya pang panahon na nalilito siya sa pagkatao niya.

Even if Anthony says that he doesn’t really like a man, it’s not like his body itself is what he’s saying, although, it’s not completely yet, but it seems like it’s going there.

He had noticed in himself for the past few months that it was a miracle that he was not looking for a woman to have sex with, but he was also not looking for a man to have sex with. Anyway, how do two men have sex? His eyes widened at the question playing in his mind. Holy fuck! Only then did he realize his question. Why is he asking that? He grabbed her head and slapped it lightly, maybe that question was included in the word in love that never left his mind, he hopes his mind forgets that question.

Ang salitang in love na narinig niya ay maaring hindi niya paniwalaan at maaring itakwil, pero ang katanungang katulad niyon ay maaring magdala kay Anthony sa kakaibang gawain. Anthony is afraid that if that stupid question doesn’t disappear from his mind, it might bring him to the point of finding out the answer. No, I’m not going to watch a gay porn.

Hindi alam ni Anthony kung anong nangyayari sa kaniya, pero isa lang ang alam niya—lahat ng ito ay nagsimula kay Ian. Tanginang Ian ’yan.

Naupo si Anthony sa upuan na nasa bandang kusina at napabugtong-hininga. Hanggang sa tumunog ang cellphone niya, tinignan niya iyon at ang secretary niya ang tumatawag. Medyo kinabahan si Anthony sa kadahilanang baka kulang ang ipinadala niyang pagkain kaya ito tumawag.

Huminga ng malalim si Anthony bago sinagot ang tawag. “Sir Anthony, napakabuti mo po, natanggap na namin ang napakaraming pagkain, ang bait mo po—!”

Pinatay niya ang tawag. Muling hindi pinatapos magsalita ang secretary niya.

Natigilan siya sa napakalakas nitong boses, masaya, ganado. Sa hindi alam na dahilan ay napalitan ng hiya at awkward ang kabang naramdaman niya bago sinagot ang tawag. Parang ang boses kasi ng secretary niya ay nagpapahiwatig ng salitang himala Sir Anthony o hindi naman kaya hala, totoo ba talagang galing sa iyo ito Sir Anthony?!  Napakurap-kurap siya. Ganito ba talaga ang pakiramdam ng unang beses na magbigay ng kasiyahan sa iba?

Sa kabila ng hindi niya alam na nararamdaman—awkward o ano, ay may saya sa tibok ng puso niya nang marinig ang boses ng secretary niya. Parang isang katagang ang sarap magbigay. Pero hindi kita sa mukha niya ang saya, walang ngiti roon na nagpapahiwatig sa Isang tao na masaya. Wala. Just… the way he is. Walang ngiti sa mukha kahit pa masaya ang puso niya. Pero nung kay Ian ay malaya siyang ngumiti at kahit anong pigil niya sa ngiting iyon ay hindi talaga niya mapigilan—kapag ang dahilan ay kay Ian.

Anthony got up from his seat and walked to his room.

His whole house was quiet and seemed like no one was living because there was no noise. Anthony doesn’t play any songs in his house because he gets annoyed especially with love songs. He didn’t want that.

Gusto niya ang mga tugtog sa Bar pero gusto niyang sa Bar niya lang din iyon papakinggan dahil magmumukang nasa disco ang bahay niya kapag nagpatugtog siya ng ganoon at baka i-report pa siya sa village dahil bawal gumawa roon ng ingay o mga kung anong event na makakadestorbo sa ibang mayayaman na naninirahan doon. Maliban nalang kung may permiso at sa isang araw o minsan lang talaga ginagawa.

Pagpasok niya sa kwarto niya ay pabagsak na humilata sa malambot niyang kama, nakatingin sa kisame. Ano kayang gagawin ko ngayon? He looked at the time on the clock on the small table by the side of his bed. 2:00 p.m., he couldn’t think of anything to do today, he wish he had just gone to work. But even if he go, he has nothing to do there. So what do I do today? Go to the coffee shop where Ian works and keep an eye on him?

Mabilis na iniling niya ang ulo, ito na naman ang utak niya, parang gago. Wala na namang ibang laman kundi Ian.

He can ask for Aria’s number from Enzo to make him happy. He tsked because his body didn’t seem to want to. And maybe when he called that and had sex, that woman would get even crazier to him and expect. Anthony doesn’t want to be in a relationship yet, especially having a wife because he wants to enjoy his youth first.

His life was boring, there was no one to talk to—sometimes his mom or dad or other relatives or his secretary, and he only talked to them for a while—in a minute or seconds because he wasn’t comfortable talking to them. He doesn’t know why. He just knew he was that kind of person. He has no friends because he does not want anyone else to know his secrets in life. He doesn’t have a girlfriend because he doesn’t have plan on those kinds of things yet.

Dahil hindi niya alam ang gagawin niya ay nagtungo nalang siya sa bathroom at inihanda ang mga kailangan sa bathtub, magbababad nalang siya sa bathtob. Mas mainam pa na maligo nalang siya tutal hindi pa naman siya naliligo kaysa pumunta sa coffee shop kung nasaan si Ian.

Nang handa na ang lahat sa bathtub ay hinubad na niya ng tuluyan ang boxer niya at nahiga roon. I will never go back to that Café again. Anang isip niya habang nakapikit na. If I want coffee  — there are many cafés out there, not just the coffee shop where Ian works. I. will. never. go. back. there… again. He said to his brain and unconsciously blinked while his body was still lying in the hot water full of bubbles while his head was raised leaning on the part where the head was placed. He slept peacefully with the thought that he would never return to that Café.

BUSY SI IAN habang nasa cashier at ang kasamahan naman niya na si Kayden ay ang taga-gawa ng coffe at ng ilang pagkain sa menu. Dalawa lang silang nagtatrabaho roon, noong mga nakaraang buwan ay tatlo sila, pero dahil nakahanap ng ibang trabaho ang kasama nila ay silang dalawa nalang ni Kayden ang nagtatrabaho roon. Pero ang sabi naman ng amo nila ay nagwa-wanted na ito ng ipapalit sa taga-gawa ng mga pagkain. Sa ngayon ay si Kayden lang muna ang sabay na gagawa ng kape at mga pagkain.

Si Ian ay 24 years old na, pansamanta siyang nagtatrabaho ngayon sa Café na ito habang nag-aantay ng tawag sa mga inaplayan niyang mga kumpanya, nakapagtapos siya nung nakaraang taon lang ng Marketing Management kasabay ng napakaraming raket sa buhay, mula pa kasi nung nag-aaral palang siya ng first year sa college sa isa sa mga state na unibersidad dito sa Pilipinas ay kung saan-saan siya nagtatrabaho para magkaroon ng allowance dahil ang mga magulang niya ay hindi ganoon kalaki ang kinikita sa mga trabaho ng mga ito at dahil may dalawa pa siyang kapatid na parehas pang bababe na sina Mia at Zoey na nag-aaral sa High School ay nagtatrabaho na siya para mabawas-bawasan naman ang problemang pinansyal ng mga magulang niya, at dahil nagtatrabaho naman na siya, ang kinikita ni Ian ay ibinibigay niya sa mga magulang niya, bilang isang panganay, ayun ang responsibilidad na alam niyang dapat na niyang gawin.

Ian is a happy person, friendly and content with the life he has. He was kind, loving to family and other people he knew. That’s why he changed a bit in his behavior when Anthony helped him then, he was very grateful to this person, at first he was afraid of Anthony because of the expression on his face, the opposite type of Ian’s behavior, Anthony is a scary person to be honest! It was as if a person with just one stares at his fellow would die instantly. That’s how he felt when he first encountered him, but when Anthony gave a hundred thousand pesos to the thief who was in need, Ian was no longer afraid of him because for Ian, this man was good one.

May itsura si Anthony, oo, masasabi ni Ian, pero medyo kakaiba ang ugali nito dahil sa maangas ito at matapang, parang isang taong walang kinatatakutan.

“Yes ma’am?” He asked the old woman in front of him now. She said what she wanted to order.

“Sa kanila po?” Tanong naman niya sa sumunod. Sinabi din nito ang o-orderin nito.

Sumunod ay wala na, wala ng costumer at sa wakas ay makakaupo na siya. Kanina pa kasi hindi matapos-tapos ang mga costumer at mabuti nalang wala na. Marahil mamaya meron na naman kaya naman naupo na muna siya at nang matapos sa paggawa ang kasamahan niya ay lumapit ito sa kaniya.

“Sana wala ng costumer.” Naiinis na sabi ni Kayden.

Natawa siya sa sinabing iyon ng kasama niya at kaibigan na niya. “Hoy, huwag ka ngang magsalita ng ganyan, baka malugi ang may-ari ng Café na ’to.” Naiiling niyang sambit na natatawa. Maski siya napapagod na rin pero ginugusto niya pa rin na maraming costumer para marami rin silang kitain kasi trabaho nila iyon.

Natawa naman si Kayden. “Oo na, anyway, bakit wala ka pang napapakilala sa’king girlfriend?” Biglang tanong nito. Ganito sila kapag walang costumer—nagkwekwentuhan sila.

“Saka na siguro kapag may nagkagusto na sa’kin. Kaso parang himala ’yun.”

“Baliw, pogi ka naman, tapos masipag, sigurado maraming nagkakagusto sa’yo.” Kayden’s compliment

“Sus, huwag mo nga akong bulahin, basta hindi muna ngayon, wala pa akong oras para d’yan.” Ian stopped and stared at his friend sitting in front of him. “Ang lakas mong magtanong ng love life, e, ikaw nga d’yan wala ring jowa.”

Nagtawanan silang parehas. Nagka-girlfriend na rin naman si Ian noon, mga apat lang, at lahat walang nagtagal.

May mga bagay na hindi niya gusto sa mga ito at basta may hindi siya nararamdamang pagmamahal sa mga naging karelasyon niya, marahil dahil bata pa siya noon at marami pa siyang makikilalang iba.

“May iba kasi akong gusto… kaya ’yun wala akong ibang nililigawan.” Anito.

Ian stopped breathing. Can’t believe what he heard. Does his friend like someone? “Luh, sino Kayden?!” Nasasabik niyang tanong. Tumitig sa kaniya ito at ngumiti, kita niya sa kaybigan ang kilig at saya kaya mas lalo siyang na-excite. Sana makilala niya.

“Secret.”

Nawala ang excitement sa mukha niya sa sagot nito at nag-awang ang mga labi. “Bwesit ka.”

Tinawanan lang siya nito saka tumayo nang may pumasok na sa cafe. Tumayo na rin siya habang nakatitig ng masama sa kaybigan dahil sa hindi nito sinabi ang taong gusto nito.

Ngayon naman ay itinuon niya ang tingin sa pumasok na naglalakad patungo sa kinaroroonan nila, malamang saan pa nga ba. Ganoon nalang ang ngiti at gulat niya nang makita ang taong hindi nagpakita sa kaniya ng ilang linggo.

“Sir… Anthony.”

CHAPTER 8

PINAGKATITIGAN ni Ian si Anthony habang papalapit ito sa kaniya sa counter, nakasuot ng normal na t-shirt na kulay gray—fit ito kay Anthony na halos matatanaw sa katawan nito ang muscles na nakahubog ng napakaganda at perpekto, naka-jeans, nakabagsak ang buhok na kulay itim na may halong brown, nakasapatos na katulad lang din ng ibang sapatos kapag umaalis na hindi formal ang suot.

Tinignan ni Ian ang mukha ni Anthony, wala naman siyang ibang inaasahan sa mukha nito, sadyang may itsura at marahil marami na itong nakarelasyon at sa wari ni Ian ay baka mga nasa lagpas na ang bilang sa kalendaryo ang mga nakarelasyon nito.

Ang mga mata nito na matalim at ang ekspresyon niyon ay walang makikitang kahit na anong emosyon. Marahil ganoon lang talaga ito. Ang galaw nito na napakaangas—animo’y isang lider ng gang. He looks cool though, at hindi maitatanggi ni Ian na gwapo talaga ito.

Moreover, he could say that its life was luxurious; based on its clothing, appearance, vehicle, equipment, skin, movements, he is definitely rich. Life that Ian wanted for his family. With his two sisters and his parents, he wanted them to experience the same luxury life as the life of Anthony.

Anthony went straight to the counter without even looking him in the eyes, like a snober even though they knew each other, although, they didn’t know each other that well but Ian could already consider that they would know each other. Ever since they first met, it didn’t look him in the eye, which he wondered at, but it wasn’t a big deal because a lot of people have their own likes, wants to do, wants to show, wants to act—o marahil naiilang lang ito sa kaniya. Sandali, naiilang siya sa’kin? Bakit naman?

Marahil dahil mayaman ito at marangya ang buhay kaya naiilang sa mga mahihirap o hindi nila lubos na kilala? Kaya ganoon ito sa kaniya? Naiintindihan naman ni Ian kaya hindi na niya palalakihin pa ang usapin, marami na rin kasi siyang nakikitang mayayaman na walang kasing arti; iyung tipong hindi humahawak sa ibang bagay dahil baka marumi, hindi tumitingin sa ibang tao at deretsyo lang ang tingin sa daraanan marahil natatakot na holdapin o gawan ng masama o saktan. Sabagay, tama naman ang ginagawa nila, kasi kung saan sila mas alam nila na protektado nila ang sarili nila ay doon sila. Kaya naman hindi masisisi ni Ian ang mga mayayaman kung bakit sila ganoon, in fact, hindi niya masisisi si Anthony kung bakit ganoon ito, ganoon siguro talaga ang dahilan ni Anthony.

Ian stood up straight and faced Anthony who wasn’t looking at him, but at the menu.

“What—”

“Give me what I ordered when I last ordered here.”

Napakasungit naman nito. Napalunok nalang si Ian sa inasal nito. Hindi man lang siya nito pinatapos magsalita!

Ang boses nito na napakalalim kaya mas lalong nakakatakot. Lalo na nung sumigaw ito noon sa magnanakaw dahil sa galit, siguro kaya napahinto na lang din talaga ang magnanakaw dahil sa nakakatakot na sigaw nito na animo’y kakain ng buhay na tao.

Ian smiled. “Yes, S—”

“Faster.”

Napatigil si Ian nang hindi na naman siya nito pinatapos. Yes, Sir! Iyun lang naman ang sasabihin niya! Bakit hindi pa siya pinatapos, hindi naman mahaba, hindi naman na siya magdadaldal ah! Kainis! Pero kahit pa ganoon ang ugali nito ay kailangan pa rin niyang ngumiti at hindi ipakita na naiinis siya, dahil una sa lahat tinulungan siya nito noon at labis siyang nagpapasalamat roon, mabuti na nga lang dumating ito dahil kung hindi ay baka nawala na sa kaniya ang mga mahahalagang gamit niya at baka nasaksak na din siya, isa pa sa mga dahilan ay dahil costumer ito, alangan naman dabugan niya ito.

He looked at Kayden, he came over to him and whispered. “May demonyo tayong costumer kaya bilisan mo gumawa ng inorder niya.”

Tumango-tango ang kaibigan at medyo natatawa sa sinabi niya, seryoso si Ian na sinabi iyon pero parang tinatawanan lang siya ni Kayden. Bumulong ulit siya. “Hindi ako nagbibiro, Kayden.”

Tinignan siya na may pigil na tawa ni Kayden. “Seryoso ka?” Natawa ito. “Okay, sabi mo, eh.” Natatawa itong bumalik sa paggawa ng kape.

Ano bang nakakatawa? Bakit ba ito tumatawa? Hindi niya maintindihan, siguro maiintindihan niya lang ang pahiwatig ng tawa niyon kung magtatanong siya. Kaya ayun nga ang ginawa niya sa kaibigan, denestorbo talaga niya ito. “Anong nakakatawa? Ha?” Seryoso ang boses niya na mahina para hindi marinig ni Anthony.

Humarap si Kayden sa kaniya at pinipigilan pa rin nito na matawa. Ano kayang nakakatawa?! Baliw na ba ang kaibigan niya? “Hoy, Kayden!”

“Para ka kasing bata.” Sabay tawa nito at ginulo ang buhok niya.

B-bata? “Kayden, hindi na talaga nakakatawa, ilang taon na ako.” Malaki ang ngiti nito na tinignan siya at bumalik sa ginagawa.

“Ehem!” Si Anthony iyon.

His eyes widened with a little nervous feeling.

Halos manginig ang tuhod niya sa takot dahil sa naiisip niyang narinig ba nito? Kung oo, pwes, ito na ata ang katapusan niya. Hindi siya humarap kay Anthony at medyo mabigat ang paghinga. Sadya lang ba itong naubo? Sana nga ganoon, at hindi sana nito narinig ang sinabi niya, o baka sadyang paranoid lang siya. Pero kahit pa ay hindi niya sinubukang humarap kay Anthony, natatakot siya. Mas lumapit siya kay Kayden at bumulong ulit na medyo nauutal dahil sa kaba. Pakiramdam niya ay kakainin siya ng buhay ni Anthony kapag humarap siya rito. “K-kayden, m-malakas ba ’yong boses ko?” He asked.

Kayden looked at him and its face came close to his just a few inches apart. Normal lang naman sa kaniya ang ganoong ugali ng kaybigan. At hindi niya pinapansin kung gaano kalapit ang mukha nila dahil kinakabahan siya na baka narinig ni Anthony ang sinabi niya.

“Ian—” si Kyden.

“Ian!” Malakas na mariin na sambit ni Anthony sa kaniya at hindi na nakatapos si Kayden sa sasabihin nito. “Dito ka nga sa’kin!”

Ian was stunned. Okay, fine, nothing to worry about. Kayden went back to work while he was hesitating whether to face Anthony or what, and wondering what to do if Anthony really heard what he had said.

“Ian…” Ulit nito na ngayon ay kalmado na ang boses.

Dahil kalmado na ang boses nito na narinig niya ay humarap na siya kay Anthony na napakatalim ng tingin sa kaniya, tingin na animo’y papatayin siya. Napalunok siya at napapakurap-kurap na nakayuko. Hanggang sa siya na mismo ang hihingi ng tawag dahil sa sinabi niya dahil baka parusahan pa siya nito o ipatanggal sa trabaho katulad ng mga napapanood niyang drama sa TV. “H-hindi ko sinasadyang—”

“Bakit ka ba dikit nang dikit sa lalaking ’yon?!” Magkasalubong ang kilay ni Anthony at rinig ni Ian ang galit sa boses nito.

“Huh?”

Sa balik niyang tanong kay Anthony ay tumaas ang kilay nito sa kaniya at ngayon ay napapakurap na nakatingin sa kanya. “H-huh?” Saad na may tingin sa kaniya na parang may mali itong sinabi at gustong bawiin.

Ian breathed deeply, probably because it looked like Anthony was referring to something else and Anthony didn’t even hear what he said, thanks for that, but… Ian started to wonder again, what was he saying? “Ano nga po ulit iyon, Sir Anthony?”

Tumaas ang kilay ni Anthony na nakatingin pa rin sa kaniya at parang nag-iisip ng sasabihin dahil sa tagal nitong sumagot at nakatanga lang sa kaniya.

Pero hindi talaga maintindihan ni Ian. Ano ba ’to?! Ang hirap intindihin ng mga tao ngayon, kanina si Kayden na kaibigan niya; tumatawa kahit seryoso naman siya, ngayon naman si Sir Anthony na iba ang lumabas sa bibig at… parang galit pa ang pagkakasabi sa salitang bakit ka ba dikit nang dikit sa lalaking ’yon? Ah! Naiintindihan na ni Ian! Siguro dahil dapat hindi ako masyadong dumidikit kay Kayden kasi hindi ito makakapatrabaho ng matino dahil denedestorbo ko siya. That must the reason why Anthony suddenly said that.

Huminga siya ulit ng malalim para magpaliwanag at manghingi ng tawad. “Sir—” Ngunit hindi na naman siya nito pinatapos.

“Kalimutan mo na.” Anthony was no longer looking into his eyes and its face was now looking at Kayden. Ano kayang problema nito kay Kayden?

Napakamot nalang sa ulo si Ian dahil sa kalituhan, ganoon ba talaga siya ka-bobo para hindi maintindihan ng mabilis ang mga bagay-bagay. Pero nakapagtapos siya ng pag-aaral ng iskolar at may mataas na GWA. Siya ba itong may problema o ang mga taong nasa paligid niya ngayon? Ang sakit nila sa utak! Kaya naman naisipan niyang tumungo nalang sa restroom at doon magpalipas ng oras hangga’t hindi pa umaalis sa Café si Anthony. Kaya naman mabagal siyang tumalikod at akmang lalapit sana kay Kayden para magpaaalam at para si Kayden muna ang mag-manage ng lahat nang magsalita na naman si Anthony!

“Dito ka lang sa harap ko.”

Ian stopped in his tracks and wondered why this man had said that. What’s the problem of this man?! But because it was a costumer, he just followed what it said and turned around again and just sat in front of him at the counter. Gusto niyang sabihin sa lalaking nasa harapan niya na ano bang problema mong tao ka?

Ha? Pero walang parte ng bibig niya ang naglalakas-loob na magsalita dahil sa talim ng tingin ni Anthony sa kaniya.

He forced to smile “Sir Anthony—”

Mahina ang boses nito na walang emosyon ang mukha na nagsalita pero nakikita ni Ian na may galit sa mga mata nito. “Who’s that?” Tanong nito, tinutukoy si Kayden.

He smiled before answering and to reveal his friend’s name. “Kasamahan ko rito, nung pumunta ka rito ay absent siya, kaya hindi mo siya nakita, si Kayden siya, kaybigan—”

“Kaybigan pero ganoon kalapit ang mukha ninyo sa isa’t isa kapag nag-uusap.” Ikinros nito ang braso at pinagkatitigan siya. “Ganoon ba kayo ka-close?”

“Sir Anthony, magkaibigan—”

“Forget it.”

Hindi ba nagtatanong siya, tapos forget it? Ano iyon? Matino pa ba itong kausap niya? Sa totoo lang kasi, hindi niya maintindihan ang sinasabi nito.

Anthony asked again. “Why do you allow your faces to be so close when talking?”

Napabugtong-hininga siya, siguro kung nakinig ito kanina sa isasagot niya at ipinagpatuloy ang sasabihin, siguro alam na nito ang sagot niya at hindi na ulit magtatanong. Pero dahil hindi naman siya nito hinayaang ipagpatuloy niya ang isasagot niya ay wala naman siyang choice kung hindi ay sabihin. “Dahil—”

“Forget it.”

Ian stopped blinking and suppressed his annoyance even more. Magtatanong tapos forget it na naman. Naiinis na si Ian at halos gustong i-untog ang ulo sa lamesa dahil sa walang kwentang kausap ang nasa harapan. Ang hirap naman intindihin ang ugali ng mayayaman. Ang sakit sa utak. Parang isang puzzle na kasing lawak ng palayan na kailangan buuin bago ma-gets ang gustong sabihin ng taong nagsasalita na kaharap niya ngayon. Pero, sino ba talaga ang may problema sa’min: siya o ako? Kasi hindi ko talaga siya maintindihan. Sa tingin ni Ian, sasabog muna ang utak niya bago niya maintindihan. Ano bang pinagsasabi nito? Ano bang gustong sabihin talaga nito? Ano bang gustong ipahiwatig nito? Ano bang gustong iparating nito? But whatever it was, Ian wouldn’t investigate further because he knew he couldn’t understand it unless Anthony said it himself. The rich man in front of him is really crazy.

“Here’s your order, Sir.” Kayden smiled as Anthony had already served his order, Kayden smiled at Anthony.

Masamang tinignan ni Anthony si Kayden na hindi pa rin maintindihan ni Ian. Galit ba ito kay Kayden? Pero bakit? Dahil ba ang tagal nitong natapos? Baka ganoon nga.

“Huwag mo akong ngitian.” Biglang sambit ni Anthony kay Kayden. Natanggal ang ngiti ni Kayden at napalitan iyon ng pagtataka. Ngayon, hindi nalang si Ian ang nagtataka, dalawa na sila ni Kayden.

“Sir?” Paglilinaw ni Kayden.

Hindi naman nito pinansin si Kayden at ibinalik ang tingin kay Ian at tinignan ang inorder nito at tumingin ulit sa mukha niya. “Kainin mo ’yan, ubusin mo, ha.” Sabay ang tayo nito at tuluyan ng nilisan ang cafe.

Natulala naman si Ian sa kape at pagkain na nasa harapan niya. Anong nangyari? Parang isang hangin na malamig ang pumalibot sa kinaroroonan nila ni Kayden.

“Anong problema nun?” All of the sudden, Kayden asked him. “Akala ko galit siya? Tapos ibibigay sa’yo ’yan.” He added.

“Ewan ko.” He said and looked at the free food in front of him. “Pero salamat sa kaniya, salamat rito.” At sinimulan na niyang inumin ang kape at inalok si Kayden kung gusto nito, ngunit tumanggi ito dahil busog pa raw ito.

No other costumer has come in yet so Ian is free to eat what Anthony gave him. Ian just laughed a bit, Anthony ordered and wasted time inside the coffee shop, then just gave him the order and told him: Kainin mo ’yan, ubusin mo, ha. Maybe it’s because Anthony’s just being nice or had lost its appetite.

But there was a part of Ian’s mind that he still didn’t understand, because from the start— Anthony’s seemed like he was angry, and Anthony’s eyes were glaring at Kayden and at him also. Up to this time, Anthony’s behavior was still not understood. Maybe that’s just Anthony’s attitude or something? But, again, Ian is grateful to Anthony for the free food it gave him today. At first, it looks like his behavior is bad, but when Ian gets to know him better, Ian can tell that he is a good man— Anthony is good to him.

CHAPTER 9

IAN knew that everyone has a reason for being happy, sad, angry, and many other human expressions that they may feel. He knew that, but sometimes, it was hard to understand those expressions of other people, it was hard to know why they express that way. In short, it was hard to find out why Anthony is angry with him and his friend Kayden.

Dalawang araw na ang nakalipas matapos ang kaganapang iyon sa Café. Ngayon ay nasa bahay si Ian, sa inuupahang bahay niya na malapit lang sa coffee shop na pinagtatrabahuan niya, ang mga magulang niya naman at mga kapatid ay nasa probinsya naninirahan kahit ngayong matapos niyang maka-graduate, doon daw kasi ng mga ito mas gustong manirahan. Si Ian naman ay mas gusto dito sa Manila dahil mas malaki ang sahod at maraming oportunidad ang maaaring makuha kaya naman mag-isa siyang nangungupahan sa isang maliit na bahay.

Simple lang ang buhay ni Ian, hindi marangya, hindi maluho, simple lang. And he thinks that his simple life will change when he is accepted for the big jobs he has applied for recently.

Alas-7 na ng gabi ngayon, nakaupo siya sa pang-isahang sofa na nakaharap sa TV at nanonood kasama ng mga tsitsirya na nasa harap niya, sa lamesa. Kapag tapos niyang manood ng palabas ay kakain na muna siya ng hapunan bago matutulog. Maaga kasing nagsara ang Café nila ngayon kaya maaga rin sila ni Kayden nakauwi.

In the middle of watching, his cellphone suddenly rang, he quickly picked it up and looked at who was calling. It’s Kayden.

He turned down the volume on the TV before finally answering the call.

“Kayden…” Panimula niya.

“Samahan mo ’ko dito!” Hindi niya alam kung bakit ang lakas ng sigaw nito, pero sa wari niya’y nasa Bar ito, na naman, dahil sa may naririnig din siyang malakas na tugtog. Laging ganito ang kaybigan niya, laging nasa Bar. Marahil ay nililibang nito ang sarili. Pero kahit hindi naman pumunta ng Bar pwede namang sumaya.

He already knew what would happen next when he accompanied him. They will both be very drunk and barely see to way home, and they will both do the same self-humiliation. So no. No thanks. He will not come. Besides, he was fed up with the hangover every time he woke up after drinking a lot.

“May ginagawa ako.” He excused.

“Kilala kita, Ian!” Sigaw nito. Inilayo niya ang cellphone sa tainga niya sa lakas ng boses nito.

“Lasing kana ba?”

“Ako lasing? Hindi ah! Hindi pa ako lasing. Maghahanap pa ako ng chiks dito!”

“Ewan ko sa’yo.” He was about to turn off the call when it spoke again.

“Ian. Sige na, samahan mo lang ako rito, hindi kita papainumin, promise. Please?”

Hindi raw papainumin. Sus! Lagi nitong sinasabi iyon pero ang totoo makakauwi sila na lasing na lasing. He can call this friend of his a bad influence. Ian doesn’t drink alcohol—he doesn’t try any kind of alcohol, but since he became friends with Kayden, his point of view became different, if he didn’t drink then because he didn’t like it either, now he wants it and that’s because of his only friend Kayden: a white man, tall, also had a handsome face.

But even Kayden may be defined of perfect boyfriend for some, Kayden doesn’t have a girlfriend. They both don’t know why they both don’t have a girlfriend, perhaps because Kayden doesn’t want to and it doesn’t have time for that yet. Ian had for that reason too why he doesn’t have a girlfriend.

Before he could end the call, he said goodbye. “Sorry, Kayden, maybe next time.” Then the call was finally ended without waiting his friend’s response.

He doesn’t need to, because he’s sure that if he doesn’t end the call right away, Kayden will insist and insist. The thing that he doesn’t like. He really doesn’t want to drink tonight, because he doesn’t want to hurt his head when he goes to work tomorrow. He didn’t want to go to work after because for almost every minute, he wanted to vomit and feel dizzy at the same time. It seems that is idleness brought by the spirit of alcohol, at first when drinking, it feels good, especially when there is a problem, Ian seems to be able to release his grievances in life and his problems, although his problem is not erased or suppressed whenever drinking, that will never going to happen though regardless of many bottles of alcohol.

Pero kahit pa masamang Influence si Kayden para sa kaniya ’pagdating sa inuman ay masasabi niya pa ring mabait ito. Nasabi kasi nito sa kaniya noon na pinipili ni Kayden ang mga taong aayain nitong uminom; nakadepende sa edad,sa katawan, sa karamdaman na aayain nito. Sabi kasi ni Kayden sa kaniya noon; hindi ito nag-aaya o nagiging modelo ng pagiging lasenggero sa mga kabataan—mga edad na eighteen pababa or teenager palang, alam ni Kayden ang limitasyon niya sa pag-aya o pagiging masamang impluwensya. Kayden used to tell him that alcohol does no good for young people. Never in any way.

Sumunod naman na dahilan kung bakit sa tingin ni Ian ay mabait si Kayden ay dahil hindi ito namimilit sa mga taong may mahinang katawan at may iniindang sakit, although, pinapayuhan pa raw nito ang mga taong iyon na hindi pagagalingin ng alak ang sakit, kahit pa sakit sa puso—broken hearted, iniwan, na-friend zone. Iyan ang mga dahilan na sinabi sa kaniya ni Kayder na ikinalambot ng puso niya, kaya naman mabait ito. 

Isang beses itinanong niya rito kung bakit siya ang niyayaya nito. Isa lang ang sagot nito:  matanda kana at kaya mo naman. Natatawang iniling ni Ian ang ulo niya nang maalala ang mga bagay na iyon.

He got up and turned off the TV then went to the bathroom of the house. He took off all his clothes and stood under the running warm water from the shower.

Nagbabalak siya na puntahan si Kayden sa Bar na lagi nilang pinupuntahan at ihatid sa bahay nito dahil kahit paano ay nag-aalala siya sa kaligtasan ng kaybigan niya. Naligo muna siya at nang matapos ay nagbihis siya ng sweater na pang-itaas na damit at nagsuot ng cargo pants.

He dried his hair and combed it before leaving his house. Naglakad siya ng ilan lang na milya bago nakarating sa kalsada na dinadaan ng mga sakayan. Pumara siya ng jeep at sumakay.

Nakataga ngayon sa utak niya na susunduin niya lang ang kaybigan sa Bar at ihahatid sa bahay nito, hindi siya iinom.

Pumasok si Ian sa loob ng Bar na maingay, maraming tao, maraming lasing, may mga lalaking may kasamang mga babae. Agad niyang hinanap si Kayden.

Sa paglingon-lingon niya ay may humarang sa kaniyang babae. “Hi baby, looking for me?”

Marahil lasing na ito at hindi nakikilala ang mga nakakasalubong nito, kaya naman mabilis niyang iniling ang ulo at hindi na pinansin pa ang babae na hindi maayos ang pananamit na animo’y nagtatawag ng lalaking makakasama nito ngayong gabi. Well, he didn’t go here for that. Nandito siya para hanapin ang depungal niyang kaibigan na hanggang ngayon ay hindi pa rin niya mahalagilap.

Halos nalibot na niya ang buong Bar, wala pa ring Kayden siyang nakikita. Baka sa ibang Bar ito? Pero ito ang palaging pinupuntahan nila. To be sure, he took the cellphone from his pocket and dialed. Kayden answered immediately.

“Ian, bakit? Hindi kapa tulog?”

“Nasa’n ka?”

“Nasa bahay na.”

Napabagsak siya ng balikat. Bwesit. Nakauwi na pala ito. Napabugtong-hininga siya at nagpaalam na ulit. Hindi na niya sinabi pang nandito siya ngayon sa Bar dahil ayaw niyang mapahiya. Ang tanga niya. Dapat pala tumawag muna siya at sinabi na susunduin kita. Pero sandali nga lang, maaga pa, umuwi na agad ito? Sa katanungang si Kayden lang naman ang makakasagot ay tumawag ulit siya at mabilis ulit iyong sinagot ng kaybigan. “Ang aga mo naman ata umuwi?”

“Bakit? Masama ba?”

Nagtangis ang bagang niya, wala na ngang kwenta ang pagpunta niya rito, ganito pa ang isasagot ng kaybigan niya. “Hoy, bakit nga?!”

“Malamang wala ka, ang boring kaya umuwi nalang ako” Sagot nito.

Napatango siya at nagpaalam ulit saka pinatay ang tawag. Mabuti nalang at medyo lasing ito at hindi ata napansin na maingay ang paligid at hindi na ito nagtanong na nandiyan kaba? Dahil kung oo, baka lulubog na siya sa kahihiyan dahil sa katangahan niya. He went here in the Bar for nothing.

He walked quickly to get out of the Bar, to eat dinner and rest because he still has work tomorrow. He was walking out of the Bar when he met Anthony.

Si Anthony ba talaga ang nakikita niya? He fixed up his eyesight because he couldn’t believe they would meet again. And yes, this is really Anthony. “Sir Anthony?” Ian had a big smile and was excited when he said the word Anthony . 

Hindi siya nito pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. Certified snobber talaga ang isang ito. Pero kahit pa hindi siya nito pansinin ay sinundan niya ito sa paglalakad hanggang sa makarating sila sa bartender.

“Sir Anthony.” Gusto lang naman ni Ian na makipag-usap rito para naman may kabuluhan ang pagpunta niya sa Bar na ito. Pero parang wala ata itong balak na kausapin siya. Umorder si Anthony ng alak na gusto nito at habang nag-aantay ay sa wakas tinignan na siya nito.

“Bakit?” That’s all it said. One word: bakit? And nothing else. Very parsimonious. He wasn’t used to non-talkative classes of person, but Ian still wanted to talk to him.

“Sir Anthony.”

“Isa pang Sir Anthony, kakantutin kita.”

Natigilan siya sa huling sinabi nito, maski ang bartender na nagsasalin ng alak ay natigilan at tumingin sa kanilang dalawa. Mabilis niyang iniling ang ulo niya sa bartender na lalaki, dahil mukhang iba ang nasa isip nito. “Hindi po ’yon gano’n, mali po ’yang iniisip mo.” Aniya sa Bartender at pilit na ngumiti. Nakakahiya!

Nang ipagpatuloy na ng Bartender ang ginagawa nito at hindi na sila pinansin ay nanlilisik ang mga mata niya na tumingin sa mga mata ni Anthony. “Si—” He quickly closed his mouth.

Tinignan siya ng mabilis ni Anthony. “You want?”

Bwesit! Bakit nagsasalita ng mga ganoong klase ng salita si Anthony! Hindi niya gugustuhin na makantot no! Lalaki siya, lalaki, si Ian ang kakantot at hindi ang magpapakantot.

“…ano bang pinagsasabi mo?!” Mariin niyang sabi.

Hindi na siya ulit pinansin ni Anthony. Mukhang walang maganda sila nitong pag-uusapan katulad ng iniisip niya, grabe, ang bastos ng bunganga nito. Biruin mo—sabihan ba naman siya ng ganun. Bwesit! Kung nagbibiro ito, hindi nakakatuwa.

Dumating ang order ni Anthony, sa pansin ni Ian sa alak na iyon ay matapang iyon. Kaya bago pa man nito mainom iyon, pinigilan niya agad si Anthony. “Pwedeng…” Anthony stopped and looked at him with no emotion on its face. “…huwag mo ng inumin iyan?” Why did he say that?! Does he think a man like the one with him now will just listen to him?

“Huh?”

He took a deep breath before speaking. “Mukha kasing matapang ’yan eh, pero kung kaya mo naman, sige ituloy mo.” Medyo kinabahang tumawa siya. Bakit ba kasi niya ito pinipigilan? Mukhang hindi naman ito talaga susunod at dahil naalala niyang hindi pa pala siya naghahapunan at medyo nagugutom na ay siguro hindi na niya dapat gambalahin pa si Anthony at umuwi na. “Anyway, sige, ipagpatuloy mo na ’yang pag-inom, mukhang kaya mo naman, kasi hindi ka naman iinom kung hindi mo kaya ’di ba?” Sabay ang tayo niya. “Sige mauna na ako, Sir—” Mabilis niyang tinakpan ang bibig ng kaniyang kamay, baka sabihin nito gusto niya kaya babanggit ulit siya ng Sir Anthony.

He smiled at Anthony. He stood up and was about to walk away when it spoke. “Hindi ko na ’to iinumin.” His eyes widened, miraculously, he was followed by a man who doesn’t have a care in the world and is arrogant.

Ian stunned then he smiled, and pointed to other drinks displayed just in front of them. “Maraming hindi hard d’yan, ’yun nalang ang inumin mo.” Saka nag-iwan siya ng ngiti. At akmang magpapatuloy sa paglalakad nang pigilan na naman siya nito.

“Aalis kana agad?” Ani Anthony na may matang parang ayaw pa siyang umalis, boses na parang ayaw pa siyang umalis at katawan nito na parang ayaw pa siyang umalis—ang kamay kasi nito ay nakahawak na ngayon sa kamay niya.

Napahinto siya sa pagkurap ng mga mata. Pero kailangan na kasi talaga niyang umalis dahil nagugutom na siya. “Sorry, hindi pa kasi ako naghahapunan kaya—”

Hindi na naman siya nito pinatapos. “Hindi ka pa naghahapunan?!” Galit na sabi nito at humigpit ang hawak sa kamay niya na parang ayaw iyong bitawan. Teka nga, galit na naman ba ito?

Ian’s face became serious “B-bakit?”

Tumingin ito sa relong pambisig nito bago nagsalita. “Dapat kanina kapa kumain! Tignan mo anong oras na!” Sigaw na naman nito sa kaniya at hindi pa rin binibitawan ang kamay niya at ipinakita din sa kaniya ang oras sa relo nito na nasa wrist. 10:36 p.m. Sa boses nito kahit pa galit ay may naririnig siyang pag-aalala roon. Galit na boses na may pag-aalala na ewan.

He took a deep breath then replied. “Kaya nga uuwi na ako eh, pero ikaw naman ’tong ayaw pa akong paalisin.” Pahayag niya at tingnan ang malambot nitong kamay na mahigpit na nakahawak sa kamay niya.

Nang mapansin nito iyon ay mabilis din nito na hiwalay ang kamay nito sa kamay niya. Mabuti naman. “Bye…”

Tumalikod na siya at naglakad na palabas ng Bar. Sa paglabas niya ay nararamdaman niyang may sumusunod sa kaniya, hinarap niya ito upang mapagsino ang sumusunod. Si Anthony.

Huminga siya ng malalim. “Bakit na naman ba? Gusto ko ng umuwi, Sir—” Huminto siya, muntik na. “Nagugutom na ako.”

May kinuha si Anthony sa bulsa: susi. “Then, hayaan mo akong sagutin ang hapunan mo ngayon. I’ll take you to an expensive restaurant, just be with me tonight.”

CHAPTER 10

ANO bang pinagsasabi ko?!

Napatigil si Anthony dahil sa mga sinabi niya, hindi makapaniwala sa sarili niya na kusang nagsasabi ng mga salitang hindi naman niya pinag-iisipan, mga salitang hindi niya alam kung tama ba na sabihin.

Simula nung mga nakaraang araw, may hindi siya naintindihan sa sarili niya. Nung nasa Bar kasi siya at nakikita si Ian na parang sobrang close sa katrabaho nito ay parang may kumukurot sa puso niya at halos mag-apoy ang mga dugo niya sa galit.

Naging ganoon ang reaksyon niya; nung sobrang lapit ng dalawa sa isa’t isa at kulang nalang maghalikan. Ganoon ba ang magkatrabaho?! Sige sabihin na natin na hindi lang magkatrabaho kundi magkaybigan din, normal pa rin ba na ganoon?!

Bwesit na bwesit si Anthony tuwing naiisip ang mga nasaksihan niya nung mga araw na iyon. Parang gusto niyang pumatay sa galit. Walang iba siyang naiisip kundi ang mga bagay na iyon simula nung mga nagdaang araw. Sa mga nagdaang araw din ay lagi siyang nag-iinom tuwing gabi pagkagaling sa trabaho. Hindi niya alam kung bakit, basta ang alam niya lang ay naiinis siya sa laging kasama ni Ian, ang putang inang lalaking iyon. Gago ’yon! Wala ’yong kwentang tao! Baliw ’yon! Bullshit na dikit nang dikit kay Ian!

Questions he didn’t know the answers, questions he had only been asking himself since he met Ian. This, again, Ian again, endless Ian, everything is because of Ian, everything is freaking because of that man. But Anthony had nothing else to do for that like what was he against himself? What is he against his brain that flies everywhere? And what he against in his heart that before did not interfere—now it is leading.

Hindi na niya masyado pang iniisip ngayon ang mga salitang sinabi ng mama niya: in love ka Anthony. Hindi na niya iyan iniisip—sa ngayon, dahil iba ang nasa isip niya: ang mga reaksyon niya sa Bar at ang mga reaksyon niya tuwing kasama si Ian, at ang mga reaksyon niya tuwing may kasamang iba si Ian.

He doesn’t want to argue with his brain and heart whether he is in love or not, as to what happens to him, his personality and his desires, he will just accept. Again, what he is against himself? Because for Anthony, he can’t fight the changes in him, he knows it’s hard to stop and resist, he knows that from the very beginning. Parang kinakalaban niya lang ang sarili niya, oh ’di ba, para siyang ewan, kaya ito, hahayaan na lang niya ang tadhana sa landas na gusto nito para sa kaniya.

He remained like a tree planted where he stood because of what he had told Ian. It was like a broken plaque as the words he said were repeated in his brain: just be with me tonight. The way he said those words was as if he was begging without consciousness—begging to be with Ian.

Binigyan siya ni Ian ng ngiti sa kabila ng sinabi niya. Marahil wala naman itong ibang malisya roon, tanging si Anthony lang ang mayroon. Fuck. What did I just said?!

Walang kahit na anong malisya ang mga mata ni Ian, walang ibang iniisip na katulad ng iniisip niya, walang ibang intensyon—normal lang, normal lang na niyayaya ng isang tao.

“Yeah, sure, tutal mayaman ka naman, gusto ko ipunta mo’ko sa pinakamasarap na restaurant.” Nagagalak nitong sambit. May malaking ngiti sa labi nito, na animo’y sinusulit na ang pag-aaya niya.

Hindi niya mapigilang ngumiti sa inasal ni Ian. So cute .

“Yeah.” Sabay tango-tango ni Anthony na mas nahihirapang hindi maguhit sa labi niya ang ngiti.

“Yes! Tara na, nagugutom na talaga ako.” Halos mapatalon-talon pa ito sa paglalakad dahil sa excitement. Excitement na kakain. Kung ito ay nagagalak dahil makakakain ito sa masarap na restaurant, si Anthony naman ay may nararamdamang excitement at saya dahil makakasama niya ng medyo matagal si Ian.

Dumeretsyo sila sa parking lot at nanatiling nakatayo si Ian sa gilid—probably unable to believe the fancy car they were going to ride. Anthony just shook his head and opened the door to the passenger seat. “Come in.”

Ngumiti na naman ito at masayang pumasok na may pagkamangha sa mukha na umupo. Isinara na ni Anthony ang pinto at pumunta naman sa driver seat at mapayapang nagmaneho.

Habang nasa gitna ng byahe ay lingon lang nang lingon ito sa bintana at pinagmamasdan ang tahimik na kapaligiran. Hanggang sa makarating sila sa isang restaurant ay ganoon lang ang ginawa ni Ian dahil medyo inaantok na rin ito, nagtatanong ito sa kaniya ng mga katanungan tungkol sa buhay niya at sinasagot naman niya iyon ng walang pag-aalinlangan, katulad ng mga katanungang anong trabaho niya, ilang taon na siya, saan siya nakatira, at bakit mayaman siya. Walang pag-aalinlangan niya iyang lahat na pinagsasagot isa-isa. Sa ibang tao ayaw na ayaw niyang tinatanong siya ng mga ganyang katanungan, pero kapag kay Ian ay bukas puso niya itong sinasagot at komportable, animo’y napakalaki ng pagtitiwala niya kay Ian. Ganoon kasi ang loob niya sa lalaking katabi niya ngayon, parang kaya niyang ibigay sa lalaking ito ang lahat ng meron siya: kayamanan, kapangyarihan at sarili. Ganoon kagaan ang loob niya kay Ian.

They arrived at the Fine dining restaurant. He parked the car in its parking lot, then got out and opened the door for Ian again.

“Thank you.” Saad nito na may malaking ngiti.

“Tara na.” Namulsa siya at nagsimulang naglakad papasok sa restaurant habang nakasunod lang sa likuran niya si Ian, marahil hindi pa nito alam ang lugar kaya ganoon ito na parang batang sumusunod.

When they entered, they went straight to a restaurant’s room and sat facing each other at the table. There are butlers on each side of them to serve. The butlers gave them the menu.

“Just give me some wine.” Anthony ordered.

Si Ian naman ay hindi pa rin sumasagot na parang wala pang nais orderin. Tinaasan niya ito ng kilay, ipinapahiwatig na ano na?

Napalunok muna ito bago mahinang nagsalita sa kaniya na may pag-aalinlangan. “Ang mahal ng mga pagkain.”

Muli niyang hindi maintindihan ang sarili dahil parang gusto niyang matawa sa sagot ni Ian. Kaya naman pinilit niya ulit ang sarili na hindi ngumiti. “Pero gusto mo ’yan lahat?” Tanong niya.

Medyo nahihiya namang sumagot si Ian at halos pabulong na sumagot.  “Oo, mukhang masarap lahat, eh.”  

Nang marinig ang sagot nito ay agad niyang itinuon ang tingin sa butler ba nag-aantay sa order nito. “Pakiserve lahat ng nasa menu.”

“Yes, Sir.” Anang butler.

Nagulantang si Ian sa sinabi niya. “Lahat talaga iyon?” Tanong nito na may malaking mata makalipas ang ilang minutong pananahimik nito.

“Yeah, para may pagpipilian ka, kapag ayaw mo huwag mo kainin.”

“Ang mahal—”

“Nand’yan na.” Pagputol nalang niya sa iba pang sasabihin nito. Grabe ang kulit nito. Wala naman kasi sa kaniya ang bill, kaya naman niya bayaran.

Ipina-serve ni Anthony ang lahat ng pagkain sa table nila at hindi na pinaisa-isa pa, upang malayang makakain ni Ian na alam niyang gutom na gutom na dahil kanina pa raw ito walang kain. Nagpunta-punta pa sa Bar na walang kain! Anong hapunan niya?! Alak?!

Nang nasa harap na nila ang mga pagkain ay tinitignan lang ito ni Ian at hindi pa kumakain. Akala ko ba gutom ’to?

“Kumain kana.” Saad niya at sumimsim ng champange.

Tumango lang ito at saka tinignan ang mga nakahelerang kutsara sa harap nito. Marahil nag-iisip ito kung anong gagamitin. “Gamitin mo kung saan ka komportable.”

Muli itong tumango at kumuha ng fork at spoon na hindi alam kung para saan—kung sa hors d’oeuvre, soup, appetizer, salad, main course, o dessert, basta lang ito kumuha ng kasing sukat ng laging ginagamit na kutsara at tinidor at nagsimulang tumikim ng kung ano-ano. Tinignan si Anthony ng isang Butler sa tabi nito, animo’y nagsasabi na dapat sundin ang mga pagkaing dapat na unahin bago ang iba. Pinalapit niya ang dalawang butler sa tabi niya at binulungan. “Pabayaan n’yo nalang siya at iwan n’yo na kami. May malaking tip kayo sa’kin mamaya.” Pang-aakit niya sa dalawa para hindi na ng mga ito pakialaman pa sila, hindi niya alam kung bawal iyon, pero wala siyang pakialam basta ang gusto niya ay pabayaan si Ian sa kung anong gusto nito at iwan na sila. Mabilis namang sumunod ang mga ito at nawala sa paningin nila.

Ngayon naman ay tinignan niya si Ian, takaw na takaw at kahit may laman pa ang bibig ay sumusubo pa rin ng ibang course. Kumuha siya ng tissue at inilapit ang katawan kay Ian para punasan ang kadungisan nito sa bibig. “Mauubos mo naman ’yan lahat, isa-isahin mo lang.”

Nilunok muna nito ang kinakain nito bago nagsalita. “Sa ganitong lugar ka ba lagi kumakain?”

“Minsan kapag tinatamad ako magluto.”

Nanlaki na naman ang mga mata nito, “Ganun?! Kapag tinatamad ka magluto…” Kumain muli ito at mabilis iyung nginuya dahil mukhang may sasabihin ulit ito. “Pwedeng sumama lagi sa’yo kapag kakain ka?” Sabay tawa nito at nagpatuloy na ulit sa pagkain.

Hindi na niya napigilan pa ang sarili na ngumiti, mabuti nalang abala ito sa pagkain kaya hindi nito nakikita na nakangiti siya dahil sa kung ano; basta ang cute nito. Pero nang biglang tumingin ito sa kaniya ay mabilis niya rin isineryoso ang mukha niya.

Anthony drank wine again before speaking. “Kung gusto mo, sabihin mo lang, kahit sa bahay ko na rin ka tumira.”

Natigilan ito sa pagkain sa sinabi niya at tumawa ulit. “Nagbibiro lang ako.” Sabay ngiti.

“Pwes ako hindi, mamaya ibibigay ko sa’yo ang number ko, tawagan mo lang ako kapag gusto mo ’kong makasama,” kasi ako gusto kita makasama. Muli siyang sumimsim ng wine, mabuti nalang at hindi niya nailabas sa bibig niya ang huling nasa isip niya.

Ian smiled at him and was busy eating.

“Anyway… sino ’yung ka-trabaho mo?” hindi na niya napigilan pa na magtanong tungkol sa bwesit na lalaking kasama nito sa coffee shop.

“Ah, si Kayden, kaybigan ko ’yun, lagi ko siyang kasama—”

“Ang pangit naman ng pangalan, Kayden.” Singit niya at humiwa ng steak para kay Ian. Bigla nalang naisipan ni Anthony na nagtungo ito sa Bar na hindi pa rin kumakain? Bakit? “Bakit ka nga pala nagpunta sa Bar kahit hindi ka pa kumakain?”

Tinitigan siya ni Ian na may pangdedemonyo, mukhang mang-aasar ata ito o ano. “Ilang beses pa lang tayong nagkita at ngayon lang tayo pinakanaging ganito katagal magsama, pero grabe ka mag-alala sa kalusugan ko. Teka, nag-aaala ka ba sa’kin talaga?” May ngiti nitong tanong.

Mabilis namang sinagot iyon ni Anthony na mariin. “Hindi no!” Oo . “Bakit naman ako nag-aalala sa’yo?” Sobrang nag-aalala ako sa’yo nang ’di ko alam kung bakit.

Natawa muli ang kaharap. “Ang seryoso mo kasi, eh, nagbibiro lang ako.” Muli itong tumawa at halos abot tainga ang ngiti. Ganoon ba talaga ito kasaya? Sana masaya siya dahil kasama ako. Mabilis ulit na iniling ni Anthony ang ulo niya. Ano ba itong nasa isip niya?! He shouldn’t be thinking this way, tulad ng sabi nito ay hindi naman sila ganun katagal ng magkakilala! 

“Susunduin ko sana do’n si Kayden—”

“Kayden?!”

“Oo, baka kasi mapaano siya kapag—”

“Forget it, huwag mo na ituloy, wala akong pakialam sa kan’ya.” He didn’t want to hear the rest of what it had to say, because if Ian did, he might explode in anger.  He didn’t say anything and drank the wine again.

Nagpatuloy pa ito sa pagkain. Makalipas ang ilang minuto ay natapos na ito. Tinignan ni Anthony ang mga lagayan, simot ang lahat ng laman niyon.

“Kaylangan mo mag-restroom?” Tanong ni Anthony.

Tinaasan naman siya ng kilay nito. “Hindi, bakit?”

“Tinatanong ko lang, baka kailangan mo, naubos mo talaga ’to lahat?”

Ngumiti muli si Ian. “Sayang kasi kapag hindi ko inubos, ikaw naman, ayaw mong kumain.”

Anthony just nodded at what Ian said and they got up to leave the restaurant.

“Hatid na kita, saan ba bahay mo?”

“Huwag na, magba-bus nalang ako.” May natatanaw na hiya si Anthony sa mga mata nito.

Anthony’s face was emotionless. “Pumayag kana, gabi na, atsaka ako naman ang nag-aya sa’yo rito.” Pagdadahilan niya para… ano… mas makasama pa si Ian.

“Sige na nga.” Sabay ang ngiti nito. Mas nauna itong naglakad sa kaniya papuntang parking lot. Napangiti ulit si Anthony sa saya, makakasama na naman niya si Ian kahit saglit.

Muli silang sumakay sa sasakyan at ipinausad na niya ang sasakyan. May iba pa kasing dahilan kung bakit pursigido si Anthony na ihatid ito—para malaman niya ang bahay nito.

The inside of the car was quiet again. Anthony wanted the peace of the night, as long as Ian was with and in his sight. That was all he wanted, and he thinks, that was one of the happiness he could take for a lifetime.

They only talked again when Anthony asked where the passage is. Ian immediately answered it.

They had reached the front of Ian’s house. Anthony is a little sad because it seems like the speed of time is so fucking fast. They got out of the car and were now outside of Ian’s house. Anthony just looked at the place and Ian said goodbye. “Salamat. Sa pagkain at paghatid sa’kin.” Akmang tatalikod na ito matapos mag-antay ng lalabas sa bibig niya but he was silent.

“Wait… anong number mo?” He wet his lips and took his cellphone out of his pocket and handed it to Ian, making sure Ian will give it to him.

Tinanggap naman ni Ian ang phone niya at inilagay ang number nito. Matapos ay ito naman ang kumuha ng cellphone nito at inabot sa kaniya. “At number mo?” Ngumiti ito. “Sabi mo, ha, pwede akong sumama sa’yo kapag kakain ka sa mga ganoong kainan.” Sabay ang tawa nito nang mahina.

Kinuha niya ang cellphone nito at inilagay ang number niya. “Tawagan mo lang ako.” His face was serious as he spoke.

“Sige pasok na’ko, salamat ulit.” Nagpaalam na ulit ito bago pumasok, hindi pa man nito naisasara ang pinto ay nagsalita ulit siya.

“Ian…” Tinitigan niya sa mata ito. “Goodnight.”

“Goodnight din.”

BUMALIK si Anthony sa bahay niya at naupo sa sofa na may makikitang ngiti sa mukha niya. Inaalala niya ang mga ngiti nito na mabulaklak sa ganda na nagpapasaya sa kaniya, hindi niya alam kung ilang beses siyang ngumiti kanina, hindi niya alam kung ilang beses niyang nahuli ang sarili niyang nakatitig kanina kay Ian, hindi niya alam kung bakit ang saya-saya tuwing nasa paningin niya ang lalaking iyon.

Maybe if he is in love with Ian and he wants Ian—a man and not a woman, he would just accept it with all his heart if that is what would make him happy. Bakit hindi niya pa pagbibigyan ang sarili niya na sumaya naman, oo, sabi nga nila—masarap daw ma-in love, masarap magmahal, ngayon naiintindihan na ni Anthony kung bakit ang ibang tao ay sinasabi ’yon. Unti-unti na niyang tinatanggap ang totoong siya, totoong pagkatao niya, totoong gusto niya.

But of course he will keep it a secret for now until the time comes when he can shout to the world what he is. At hiling niya, sana sa panahon na iyon ay tanggapin ni Ian ang puso niya, sana mahalin din siya nito, sana dumating ang panahon na iyon na hindi lang siya ang nakakaramdam ng ganito—sana maging parehas sila ng nararamdaman sa isa’t isa. Hindi man si Anthony sigurado sa nararamdaman niya at may malaking posibilidad na masaktan siya, pero susugal siya, isusugal niya ang kasiyahang ito.

CHAPTER 11

WARNING: Many unpleasant words can be read below.

IMINULAT ni Ian ang kaniyang mga mata atsaka kinusot upang medyo matanggal din kahit kaunti ang kaniyang antok. Kailangan na niyang maghanda para pumasok sa trabaho, kaya naman bumangon na siya kahit pa medyo inaantok pa dahil anong oras na siyang nakatulog kagabi. Bwesit kasing Kayden iyan—pumunta tuloy siya ng wala sa oras sa Bar, tapos wala pa ito roon. Pero medyo nagpapasalamat pa rin siya na pumunta siya sa Bar na ’yon—nakakain tuloy siya ng masarap at ang maganda pa roon ay wala siyang ginastos. Nakatipid siya.

He remembered last night, he didn’t talk to Anthony much while in the car because he was a little scared, maybe when he chatted it would only make Anthony annoyed, that was what he had in mind, so even if he wanted to talk and ask more questions about its wonderful life he didn’t dare, maybe they’ll meet again and he’ll slow down his chatter. Ian noticed that Anthony didn’t seem to like to talk and just seemed to want silence, so that’s what Ian gave.

Matapos niyang bumangon mula sa pagkakahiga ay pumunta muna siya sa kusina at nag-init ng tubig sa takure, habang inaantay na kumulo ay ginamit niya ang kabilang parte ng stove at doon nagluto ng agahan. Nang kumulo na ang tubig ay nagtimpla na siya ng kape, pero hindi pa rin pinapabayaan ang pagluluto. Wala ng bago sa gawi niyang ito tuwing umaga, pinagsasabay-sabay niya ang lahat sa kusina upang matapos agad at hindi ma-late sa pinatatrabahuan.

After preparing all the breakfast on the table he began to eat.

Nagsimula ang ganitong gawi niya nung mag-isa nalang siya, nung wala na sa tabi niya ang mga magulang niya. Ang mga ito kasi ang nag-aasikaso ng mga ganitong bagay, simula sa umaga hanggang sa gabi. Na-miss niya ang aruga ng mga magulang niya.

Pero syempre hindi naman bumabata ang mga tao kaya naman naihanda na noon pa ni Ian ang sarili bago nagplano ang mga magulang niya patungong probinsya, at dahil choice naman niya na mag-stay dito sa Manila ay kailangan kayanin niya ang lahat, kahit mahirap, dapat talagang kayanin niya. Look, he doesn’t have his parents by his side, no one can take care of him but himself, he has to be strong—willed and brave, it’s a good thing he met Kayden because he learned things from Kayden—something he did not yet know.

Ian knew how hard it is to have a parent not around—no one to help him decide things, no one to blame him for his mistakes, no one to help him correct all his mistakes.

But he is getting used to it now. In a few months, everything went fine.

Nang matapos mag-agahan ay nagtungo naman siya sa CR para makaligo na at makapagsipilyo at makapag-ayos na.

Umalis ng bahay si Ian ng alas-6 ng umaga. Ngayon ay busy na siya sa coffee shop na pinagtatrabahuan niya dahil sa dami ng costumer. Costumer na hindi matapos-tapos, ano pa nga ba ang aasahan niya? Umaga ngayon, malamang maraming magkakape. Ang masaklap pa ay dalawa lang sila ni Kayden ang nagtatrabaho kaya naman mas nahihirapan sila.

Ganito talaga ang trabaho kapag hindi pa natatawagan ng mga inaplayan niya. Kelan kaya siya makakapagtrabaho ng hindi ganito kahirap at kaliit ang sweldo? Sana talaga matanggap na siya sa mga inaplayan niya para hindi na siya naghihirap ng ganito tapos ang liit-liit ng sahod!

Pero wala naman siyang ibang choice dahil kung mag-iinarti pa siya malamang wala na siyang makain ngayon at pang-upa ng bahay, at pangbayad ng kuryente at tubig, kaya naman kahit pa ganoon ay pagtitiisan nalang muna niya ang trabaho niya hanggang sa matanggap na siya sa mga inaplayan niya—sa ngayon, ie-enjoy nalang muna niya na magtrabaho rito kasama si Kayden na kaybigan niya—ang kaisa-isang kaybigan niya.

Alas-9 na ng umaga, hindi pa rin natatapos ang mga pumapasok.

“Yes Sir?” Aniya sa lalaking nakasuot ng longsleeve at nakasampay sa braso nito ang coat nito, at nakasalamin. Masasabi ni Ian na mayaman ang kaharap niya at may magandang trabaho.

Busy ito sa kakapintod sa cellphone nito na nagsalita. “Isang Cappuccino.”

Nag-antay lang ito sa harap nila, marahil take out ito kaya naman pang-take out ang lalagyang nilagyan ni Kayden at ilang minuto lang ay natapos na si Kayden. Inabot naman ni Ian ito. “Here, Sir, thank you!”

Habang busy pa rin ang lalaki ay kinuha nito ang kape at ininom bago akmang aalis. Hindi ito tuluyang umalis at napahinto.

“Sa inyo po, Ma’am?” Tanong na niya sa nakasunod sa pila.

Hindi pa man nakakasagot ang babae ay sumingit ulit ang lalaki. “Hoy tanga.” Saad ng lalaki na mainit ata ang ulo.

Napakurap-kurap siya sa narinig niya. Ano naman kaya ang problema nito? Hindi siya nagsalita ng kahit na ano at tinignan lang ang lalaki. Ayaw niyang sumagot ng yes, Sir? O hindi naman kaya bakit, Sir? Kasi kapag ginawa niya iyon ay parang inamin na rin niya na tanga siya—siya ang tangang tinutukoy nito. Hindi siya nagsalita at napahito nalang at pinagkatitigan ang lalaking nasa harapan niya. Maski ang babaeng nasa harap din niya na o-order na dapat ay nagulat sa bunganga nito.

“Mali ang binigay mong kape sa’kin!” Sigaw nito at binuksan ang takip ng lagayan ng hawak ito at ibinuhos sa mukha niya. “Lasahan mo nga kung Latte ’yan!” giit nito.

Parang nalunod si Ian sa kapeng ibinuhos sa mukha niya na mainit, napapikit siya at medyo napapaso. Mabilis naman siyang hinila ni Kayden sa sink at binanlawan siya ng malamig na tubig bago pinunasan ang mukha. Nang maging maayos na ang pakiramdam niya ay inisip niya nang maigi ang inorder nito. Sigurado talaga siyang Cappuccino ang sinabi nito!

Humarap siya sa lalaking nag-aangas at galit na galit. “Sir, Cappuccino po ang sinabi mo.” Mariin niyang sambit pero hindi pagalit o malakas, hindi niya kasi kayang magalit, lalo na sa taong kaharap niya na alam niyang mayaman at may maayos na buhay.

“Bobo ka ba? Sabi ko Latte! Latte! Latte!” He shouted again, making Ian nervous. Its voice was frightening.

He bent down, he couldn’t face the brave man in front of him because he was now a little scared of its sharp eyes. When Kayden noticed, it was his friend who spoke. “Sir, paumanhin, kahit ako narinig ko na Cappuccino.”

The man sighed deeply. “Huwag n’yo ’kong ginagawang mali, ha! Ang aga-aga tinatarantado n’yo ako!”

“Sir, Cappuccino po talaga ang—”

“Aba matapang ka? Nasaan ba ang may-ari ng bulok na Café na’to? Sisiguraduhin kong mapapalitan kayong dalawa at magkakaroon ng bad record.” Pagmamayabang na naman nito.

Nagbubulungan ang mga taong nasa loob ng coffee shop at sa tingin ni Ian ay pinagbubulungan ng mga ito ang lalaking may napakasahol na pag-uugali—ito na nga ang mali, ito pa ang matapang. Pero kahit pa ganoon ay walang naglalakas-loob na magsalita o itama ang mga pagyayabang ng lalaking nasa harap.

Habang nanginginig ang tuhod ni Ian ay humingi na lang siya ng paumanhin. “Sorry, Sir, hindi na mauulit.” Kahit pa kasi mali ito ay siya na ang magpapakumbaba, para rin sa kapakanan nila ni Kayden, sa kapakanan ng trabaho nila.

Galit namang mahinang nagsalita ang kaibigan niya sa kaniya. “Ian, bakit ka nanghihingi ng sorry?! Siya naman talaga ang mali, ah!” Nilakasan ni Kayden ang boses nito sa salitang siya naman talaga ang mali, well, totoo naman talaga na ang lalaki ang may mali, pero gusto ni Ian na matapos na ang lahat na hindi sila matatanggal sa trabaho.

Ngumisi naman ang lalaki. “Ah, nagtatapang-tapangan talaga ang isang ’to…” Sambit nito na tinutukoy si Kayden.

“Totoo naman kasi, Sir, ikaw ang may mali, kung hindi ka abala sa pagse-cellphone at nag-order nang maayos, edi sana—” Hindi na si Kayden nakapagpatuloy nang tumama ang kamao ng lalaki sa bibig ni Kayden.

Mas lalong kinabahan si Ian. “Kayden—” Siya naman ang nabigla nang sumalpok din ang kamao ni Kayden sa bibig nito at halos pumutok at magdugo.

The man was about to punch Kayden again when Anthony entered. “Ian…” Sambit nito. When Anthony uttered his name, it was as if he had gained courage, as if he was alive with blood and had the strength to correct the man’s mistake. The look in Anthony’s eyes on his was as if he had been empowered by it. Anthony seemed to be his strength.

Hindi na nanginginig ang tuhod niya at hindi na rin nanlalamig ang kamay sa takot na tumingin kay Anthony na animo’y nagsusumbong.  “Anthony.” At the same time, Ian looked at him as if giving a message to Anthony that we have done nothing wrong , Sir Anthony . And it looks like Anthony read that because its gaze suddenly fixed on the man who couldn’t continue punching Kayden.

“Ituloy mo na.” Sambit ni Anthony sa lalaki habang walang emosyon ang mukha, ni hindi man lang ata ito nakaramdam ng takot sa lalaking may malaking kamao na susuntok kay Kayden—parang hindi man lang ito natatakot na mangialam at baka ito naman ang masuntok. Walang kahit na anong takot si Ian na nakita sa mukha ni Anthony gaya ng naging mukha nito noong unang pagtulong nito sa kaniya—nung una silang magkita.

The man smirked at Anthony. “Sino ka naman?”

Namulsa si Anthony at nagsalita “Ikaw, sino ka?”

“Bakit ko naman sa’yo sasabihin?!”

“Pwes, bakit ko rin sa’yo sasabihin kung sino ako.”

Kita sa mukha ng lalaki ang mas pinalawak na inis at galit. Sa itsurang iyon ng lalaki para itong papatay. “Bastos ka, ah! Hoy, alam kong isa ka lang din sa mga katulad ng mga bobo na ’to na walang alam at mahihirap!” Saad ng lalaki sabay ang duro kina Ian at Kayden. Nanlisik ang mga mata ni Kayden at akmang susuntok ulit nang pigilan ni Ian.

“Ah,” panimula ni Anthony at may pamanghang tono. “So… you’re rich?”

“Oo, at matalino rin ako dahil executive director ako ng isa sa mga malalaking kumpanya rito, hindi katulad n’yo mga bobo.” Sabay sabi nito ng pangalan ng kumpanya na pinagtatrabahuan nito.

Napataas si Anthony ng kilay sa narinig. “Matalino kana nun?”

Natigilan ang lalaki “A-ano—?!”

Hindi na hinayaang maipagpatuloy pa ni Anthony ang lalaki at nagsimula na namang nagsalita, at inilabas na ang kamay nito na may hawak na ngayong cellphone. “Para sa’kin, hindi ka matalino. At anong sabi mo sa ’ming tatlo?” Sabay tingin nito kina Ian at Kayden.  “Bobo kami? Okay fine, bobo kami. Pero anong tingin mo sa sarili mo? Kasing talinomo si Albert Einstein? Sige nga, ipaalam mo nga sa’kin ang function ng collatz conjecture?”

Anong pinagsasabi ni Anthony? Tinignan niya si Anthony na sersyong-seryoso. At ang lalaki naman ay halos magkasalubong na ang mga kilay sa pagtataka.  “Ano ’yon?” The man asked back to Anthony.

“Akala ko ba matalino ka? Bakit hindi mo alam? Ibig sabihin B. O. B. O. ka.”

Nang-aasar ba si Anthony? Anang isip ni Ian sa sarili, pero parang hindi, dahil seryoso talaga ito.

“Hoy! Huwag mo akong pagsasalitaan ng ganyan—!”

“BOBO ka, as in B.O.B.O, bobo, bobo ka, bobo ka, bobo ka.” Paulit-ulit na sambit ni Anthony. Mabait talaga itong si Anthony, laging ipinagtatanggol siya, at least hindi ito nagmumura, bobo lang ang alam na sabihin—kaya para kay Ian mabait talaga ito. But he seemed to have made a mistake when Anthony continued speaking. “Ang utak mo ay kasing laki ng utak ng langgam o alamang—ganoon ka kabobong gago kang tangina mo kang hayop kang walang alam sa mundo dahil sa kabobohan mong tarantadong bobo na isang malaking bullshit at tarantadong pricking asshole motherfucking bitch na tangina.”

Everyone in the coffee shop was stunned by what Anthony said.

Nang mapansin nito ang kamao ng lalaki na parang bato na sa galit ay binuksan ni Anthony ang cellphone nito at pinicturan ang ID ng lalaki. “Kapag sinuntok mo’ko. Ako mismo ang maglilibing sa’yo.” Anthony said in a cold voice and then dialed in the cellphone.

The man, on the other hand, stiffened in its stance furiously and did not accept the contempt that Anthony said to him.

“Hello, may i-sinend akong ID sa’yo, paki-bigay iyon sa HR ng kumpanya na nakasulat sa ID, paki sabi, i-fire ang lalaking nasa ID, kapag nagtanong sabihin mo utos ko, alam ko kasing isa sa mga inventors ko ang kumpanyang ’yan. Pakisabi rin na kaylangan ko ng copy ng resignation ng lalaking nasa ID bilang patunay na fired na talaga siya. Understood…?” Iyon lang ang narinig nila Ian at pinatay na nito ang cellphone nito.

Nanlaki ang mga mata ng lalaki. “Investor mo…”

“Oo, CEO and founder ako, at huwag kana pumasok ngayon dahil wala ka ng trabaho.”

Mabilis na lumuhod ang lalaki kay Anthony. Ian could do nothing. “Sir, sorry po! Please! Huwag mo po ako ipatanggal!” Sabay ang harap ng lalaki kila Ian. “Sorry sa in’yo! Alam kong kasalanan ko, mali ako!”

Hindi ito pinansin ni Anthony at humarap kay Ian. “Ayos ka lang?” Bagaman walang makikitang emosyon sa mukha nito ay may nasisilayang pag-aalala si Ian sa mga mata nito. “Magpalit ka na ng damit.”

Napatango-tango lang si Ian. Anthony said. “Bigyan mo ulit ako ng lagi kong ino-order.” Atas nito, mabilis naman ’yong ginawa ni Kayden na nakatanga pa rin at sa bilis nun ay saglit lang iyon natapos.

“Ito po…” Abot niya rito.

“Kainin mo yan.” Sabi ni Anthony saka humarap sa nakaluhod pa rin na lalaki. “Kahit lumuhod ka ng ilang taon at magpaawa dahil sa kamalian mo, wala ka ng trabaho.” Sabay ang alis na nito.

Sila naman ni Kayden ay natulala lang sa walang pusong ugali ni Anthony. At nang makaalis na nga ng tuluyan si Anthony ay humarap sa kaniya si Kayden. “Ayos ka lang?” Pag-aalala nito. Tumango lang siya at pinagmasdan ang umiiyak na nakaluhod sa sahig. “Magbihis kana dun, o, baka gusto mo ako pa ang magbihis sa’yo…?”

Sumama ang mukha niya sa birong ’yon ni Kayden. “Baliw, sige ikaw na muna bahala d’yan.” Sabay ang talikod at lakad niya.

“Gamitin mo muna ang damit ko!” Pahabol pang sabi ni Kayden.

He just kept walking, even though Kayden didn’t say that, because Ian wasn’t carrying any other clothes now so Kayden’s clothes were really what he was going to wear. He even walked to the restroom with the clothes he took from Kayden’s bag and was about to enter when he heard another costumer near where he was. A somewhat muffled voice.

“Grabi ’yong lalaki na ’yun, nakakatakot siyang kausapin, baka isang pagkakamali mo lang tanggal kana sa trabaho kahit gaano pa kataas ang posisyon mo.” Saad ng kung sino.

Sumagot naman ang kausap nito. “Oo nga! Sa isang tawag lang tanggal na agad ’yung lalaki. Ganun-ganun lang…”

Bigla namang sumigaw ang lalaking nakaluhod at tumayo na, inayos muna nito ang itsura nito. “Hindi, hindi ’yun totoo. Ilang taon akong nagtrabaho sa pinapasukan ko tapos masasayang lang lahat?! Wala na agad akong trabaho?! Hindi…!” And it leaves unbelievably.

CHAPTER 12

PARANG isang iglap ang lahat ng nangyari, animo’y isang kidlat wala ng trabaho ang lalaking kanina ay pinagsasabihan sila ng masasakit na salita at halos baliktarin nito ang kamalian nito. Kahit saan kasing anggulo tignan ay sadyang mali ang lalaki, hindi dahil siya ang cashier kaya niya sinasabing mali ang lalaki, sadya lang talagang mali ito—alam din iyon ni Kayden na kaybigan niya na nakipagsuntukan pa dahil sa iba ang tabas ng bunganga ng lalaki sa kanila. Kung sino pa ang mali’y siya pa ang matapang. Ian didn’t want to make the problem worse, perhaps, with just a small problem that can be solved by humility and an apology. That’s all, it could be over, but Kayden made it bigger, and Anthony made it even bigger.

Hindi makapaniwala si Ian sa mga sinabi ni Anthony. Ang akala niya ay hindi na mangingialam pa si Anthony ngunit nang makita siya nito na basang-basa ng kape ang mukha hanggang sa pang-ibabang damit ay kahit walang emosyon ang mukha nito ay kitang-kita niya ang mata nito na halos mag-apoy sa galit. Marahil dahil mabait ito? Pero parang hindi rin, eh. Kasi hindi lubos na masabi ni Ian kung mabait nga ba ito— biruin mo— pinagmumura ang lalaki, pinagsasabihan ng sobrang sasakit na salita, at pangmamaliit sa pagkatao ng lalaki; mabait ba ang ganoon?

Hindi niya lubos masabi na mabait ito, sa mga nakikita niya kasi, parang mas nakakatakot pa ang ugali nito sa ugali ng demonyo: walang awa, walang pakialam, walang pagdadalawang isip na magbitaw ng salitang ikababagsak ng isang tao, as in wala lahat. Pero medyo napapaisip din siya ngayon dahil iba ang turing sa kaniya ni Anthony, iba ang pakikitungo nito sa kaniya, at tinutulungan pa nga siya. Bakit ang bait nito pagdating sa kaniya? Kasi napakademonyo nito sa iba, tapos sa kaniya mala-anghel ang bait; tinulungan siya ng ilang beses na hindi naman humihingi ng kapalit. Medyo nalilito si Ian. Bakit ang bait nito sa kaniya samantalang sa iba hindi?!

He was still in the restroom and had finished rinsing because the coffee was sticky on the skin, it wasn’t too hot, he was lucky because it wasn’t as hot as boiling water, it was only warm so he wouldn’t have a rash on his face.

After rinsing, he put on Kayden’s light blue t-shirt that he took earlier from the locker. The t-shirt was a bit big for him because Kayden was bigger than him. He left the restroom and went to the counter to help Kayden, whom maybe was going insane in confusion due to so much work it was doing.

“Ako na d’yan.” Aniya nang makarating sa kinaroroonan ni Kayden sa cashier.

Kayden stopped what it was doing and looked at him with concern. “Hey, ayos ka lang? Wala bang masakit sa’yo? Kung hindi mo pa kaya, ako nalang muna rito.” Sunod-sunod na tanong nito sa kaniya at iginala nito ang tingin nito sa buong mukha niya hanggang sa leeg niya.

“Ano ka ba! Okay lang ako.” Saad naman niya na nakangiti at itunuro pa ang parteng binuhusan ng kape.

Tinignan ulit siya nito at sumama ang mukha nito. “Gago ’yong lalaki na ’yon” Saad nito at namaywangan na parang isang taong mabayang.

He smiled. “Kayden, easy, tapos na, at okay lang ako, okay na okay.”

Napangiti naman ito. “Siguraduhin mong okay ka lang, ha, kung hindi mo naman kaya, pwede namang ako nalang d’yan.”

“Wow, ikaw ba talaga ’yan, Kayden na reklamador—laging hinihiling na sana wala ng costumer? Isa pa, mahihirapan ka kapag pinagsabay-sabay mo lahat ng gawain dito, ’no!” He stood up in his seat and pushed his friend to the coffee maker machine.

Natawa nalang ang kaybigan niya sa sinabi niya. Totoo naman kasi. S aka nagsalita ito. “Kaya kong gawin lahat ng gawain dito, basta para sa’yo.”

Napangiti nalang siya na naiiling at hinarap na ang bagong dating na bibili.

Hindi na bago sa kaniya ang mga pinagsasabi ng kaybigan niya sa kaniya. Ikinatutuwa pa nga niya kasi may kaybigan siyang katulad ni Kayden—ang medyo problema nga lang ay minsan ang mga ibang inilalabas nito sa bibig nito ay mga salitang pangjowa na.

Hindi naman niya binibigyan ng malisya iyon dahil malinaw pa sa sikat ng araw na lalaki silang pareho: straight. Minsan lang naman niya iyon naiisip sa loob ng mga nagdaang buwan na lagi niyang kasama si Kayden. Marahil kaya ganoon ito magsalita ay dahil sadyang close  sila at halos magkadugo na kung magturingan, kaya dapat ialis na niya ang mga maling naiisip niya patungkol sa mga inaasal nito at sinasabi sa kaniya. All he would always think about was that they were best friends and they were close, and they are straight.

O marahil kaya ganoon ito ay dahil inaasar lang siya nito? Bwesit na Kayden ’yan. Kung ganoon, may panahon pa pala itong mang-asar. Nang wala ng nakapila sa harapan niya at ang mga tao ay nasa kani-kaniyang lamesa na—ibig sabihin ay wala na silang ginagawa—humarap siya kay Kayden at nakaisip ng pang-aasar. Kung nang-aasar man ito. Pwes, hindi niya uurungan ang pang-aasar nito sa kaniya, syempre may panglaban din siya. Ano ito lang? No way. “Kayden.” Unang sambit niya at humarap naman ito sa kaniya.

“Yes?” Kayden asked with an eyebrow raised.

“Pagod kana?”

Tumango naman si Kayden at may pagmamakaawang mga mata na tumingin sa kaniya. Lumapit siya rito at tumabi ng upo. Si Kayden naman ay inihanda ang balikat nito, kapag ganito kasing pagod ito—nagpapahilot ito sa balikat, ngayon, dahil mang-aasar nga siya, hindi niya ito gagawin. “Masakit balikat mo?” Tumango-tango ulit ito at bahagyang tumalikod sa kaniya para siguro hilutin niya. “Ako din… pagod.”

Patago siyang ngumiti at kinuha ang cellphone niya, nagpintod-pintod siya roon ng kung ano-ano basta lang maipakita sa kaybigan na may ginagawa siya. Itinuon niya lang din talaga ang buong tingin sa cellphone niya, ayaw niyang tignan ang mukha nito dahil sigurado siyang nanlilisik na ang mga mata nito ngayon na nakatingin sa kaniya. Kahit pa natatawa sa sarili niyang kalokohan ay pinilit niya talagang hindi matawa o mapangiti man lang.

As he continued to scroll the newsfeed on Facebook, it spoke. “Ah gano’n?” He didn’t know what it was doing because he tilted a little so as not to see its face. “Tutal nasabi mo rin namang pagod ka, ako nalang ang maghihilot sa’yo.”

Nanlaki ang mga mata niya. Masakit ito manghilot! Sobrang diin! Kaya naman handa na siyang bawiin ang sinabi niya kanina at akmang haharapin na si Kayden nang malakas na humawak ang mga kamay nito sa magkabilang balikat niya, hindi na siya nakaharap pa, wala na, game over na, dahil malakas na dumiin ang mga kamay nito sa balikat niya. “Kayden! Aray!” Halos bumaluktot ang katawan niya.

Hindi tumigil sa pagpisil ang bwesit at nagpatuloy lang, pinipigilan naman niya ang mapasigaw at malakasan ang boses dahil nakakahiya sa mga costumer na nasa loob ng Café. “Tama na, bwesit ka, ouch! Sorry na…”

Tatawa-tawa lang naman ang bwesit na hindi pa rin huminto. Wala naman siyang palag dahil mas malaki ito sa kaniya. “Ay hindi, walang sorry-sorry sa’kin, ’di ba’t sabi mo pagod ka din? Kaya nagmamabuting loob na ako.” Pang-aasar nito na natatawa—nasisiyahan siguro ang bwesit sa ginagawa.

Medyo nagsisi nang kaunti si Ian sa katangahang ginawa niya—na baliktad tuloy. “Kayden! Masakit, bwesit ka!”

No matter what he begs for, it won’t listen to him, it looks like the asshole has no intention of letting him go! Until Ian saw a car parked in front of the Coffee shop in the parking lot. Ian took a deep breath because Kayden would definitely stop once the costumer entered. “Hoy, may papasok na, umayos kana.”

Nabuhayan pa siya ng loob pero kahit pa naglalakad na papasok ang bibili ay wala pa rin atang pakialam ang bwesit! “Hoy, Kayden!” Madiin niyang sambit ngunit hindi malakas, tama lang para sa kanilang dalawa, syempre may kahihiyan din naman si Ian no at ayaw niyang lakasan ang boses niya na parang bata na nagpapakampi sa ibang tao. Pero sa totoo lang ay medyo nahihiya nang kaunti ngayon si Ian dahil na-realize niya na para silang bata ni Kayden, at mas lalong lalaki ang hiya niya kapag nasa counter na ang costumer. Kaya naman nagpupumiglas siya ngayon at pinipilit na hindi mapaaray nang malakas hanggang sa kaya niya.

“Bibitawan lang kita, sa isang kundisyon…”

Kundisyon? Mang-aasar lang naman siya, ah, tapos hahantong sa puntong nabaliktad na siya tapos may pakundisyon pa?! Napahinga nalang siya ng malalim upang mapakalma ang sarili sa inis. “Kundisyon mo ulo mo.” Nang sabihin niya iyan ay mas nilakasan nito ang pisil sa balikat niya hanggang sa mapaaray siya.

“Ano? Ian?”

Wala na siyang choice pa. “Oo na! Ano ba ’yun?”

He stopped. “Samahan mo’ko mamayang gabi, may pupuntahan tayo. ’Yon lang, so ano? Game?”

Tumango naman siya. “Wala ka namang masamang balak sa’kin… no?”

“Sira ka talaga. Basta, ha?”

“Sige.”

Kapag payag niya ay binitawan na nito ang balikat  niya na sobrang hapdi, mabigat kasi talaga ang kamay ng kaybigan niya na ’to. Bumalik na siya sa pwesto niya na medyo iniikot-ikot pa ang mga braso baka sakaling matanggal nun ang sakit ng balikat niya, habang ginagawa iyon ay tinignan niya si Kayden; nakangiti ito sa kaniya na parang nang-aasar pa. 

He gave Kayden a bad look and then fronted the costumer that was good enough hadn’t caught up he and Kayden, because if the costumer did, they will look like children in its eyes and that is very embarrassing for Ian—he is now 24 years old then others will see he was being treated like that, he didn’t want to be embarrassed or else other people will gave a bad opinion towards him—especially the isip bata or what. No, he’s old and Ian knows in himself that he has matured when it comes to behaviour.

He continued working and so Kayden. There will definitely be more people coming this time.

KANINA pa si Ian naglalakad-lakad sa baywalk ng Manila, sinabi ni Kayden na rito raw sila magkikita, pero mga ilang minuto na siyang naglalakad sa kahabaan ng daan pero hindi niya pa rin makita ang bwesit na lalaki na iyon. Nasaang kalawakan na kaya si Kayden?

There were people around but not that many, probably because it was already night time, and instead of Ian supposed to be at home and sleeping now or watching a K-drama, his friend’s condition bothered him.

Letse talaga ’yon. Ano naman kaya ang nasa utak nun? The first thing that came to his mind when his friend said that it would go with him tonight— it was definitely at the Bar, that’s always how it goes, but now, it’s like a miracle that they’re not going to the Bar, but here. It’s actually a bit far from his house he had to take a few more buses just to get here. He sighed, still tired of somehow long travel of transportation.

As he was walking, something suddenly covered his eyes: someone’s hand. But he was also quick to guess whose hand it was. “Hulaan mo?” Nagpahula pa talaga ang baliw.

“Hindi ko mahulaan, sino ka ba?” He jokes which made Kayden laugh.

Nang tanggalin na nito ang kamay nito na nakatakip kanina sa mga mata niya mula sa likuran niya ay hinarap niya si Kayden. Tinignan niya ang kaybigan niya. Ang gwapo talaga nito.

“Anong gagawin natin dito?” Tanong niya at naglakad na naman sila.

“Wala, gusto ko lang makita ang lugar na ’to kasama ka.”

Napatigil siya sa paghakbang sa narinig niya. Ito na naman si Kayden. Kung makapagsalita na naman akala mo’y magkasintahan sila.

Pero agad namang binawi nito iyon. “I mean, ’di ba magandang pumunta sa mga ganitong lugar na may kasama?” Tumingin sa kaniya ito. “Ang sarap kayang tignan ang view rito, ’yong karagatan na may maliliit na alon na humahampas sa mga bato, ang mga hangin na malamig na tumatama sa mga buhok natin, dahilan para magulo ang maganda kong buhok.”

Natawa siya sa kahambugan ni Kayden. He just nodded; means that he agreed with what it said, he also liked the view on this baywalk. He doesn’t come here often because it’s a bit far and tiring, but when you’re with someone in such beautiful places, it relieves tiredness and makes you feel like you don’t think about any problems. They sat side by side on the edge of the bay—facing the sea.

“Ian?”

“Mmm?”

Hindi sila nakatingin sa isa’t isa, nakatingin lang silang dalawa sa karagatan na napakapayapa halintulad sa kanilang mga isip; walang ibang laman kundi ang kapayapaan na nakikita nila—ang karagatan sa harap nila.

“Alam kong matagal mo ng napapansin…” Kayden was silent after speaking. As if powerless to continue the rest of what it had to say, Ian was not looking at Kayden and closed his eyes to enjoy the air hitting his face.

Nang nanahimik ito nang matagal ay nagtanong na si Ian. “Ano ’yon Kayden?” Wala pa ring ibang laman ang isip niya na parang lutang.

“Ian…”

“Mmm?”

“Paano ko ba sasabihin…” Perhaps it no longer had the courage, so it stopped again, at Ian’s prediction the friend of his was thinking.

“Ano ba ’yang hindi mo kayang sabihin?” Sabay ang tawa niya.

“Hindi ko kayang sabihin, pero kaya kong ipaalam sa’yo.”

Hindi niya maintindihan ang kaybigan—pakiramdam niya ay nagpapahula ito. Kaya naman inilingon niya ang ulo niya kay Kayden na hindi pa rin nakadilat ang mga mata. At akmang ididilat na niya iyon nang bigla nalang humawak ang malamig na kamay ni Kayden—na parang kinakabahan—sa magkabilang parte ng baba ng jawline niya at ganoon nalang ang gulat niya nang idikit nito ang labi nito sa labi niya.

NAKAKUYOM and kamao ni Anthony habang pinapanood si Ian at ang katrabaho nito na magkahalikan. Parang sinakal ang puso ni Anthony sa nakikita mula sa sasakyan niya.

Inihinto ni Anthony ang sasakyan nang matanaw ang likod ni Ian kanina, at nasisiguro niyang si Ian iyon at kasama ang katrabaho nito na nakaupo na magkatabi, lalabas na sana siya kanina upang puntahan si Ian at ayain na ihatid na ito sa bahay nito dahil anong oras na at alam niyang malayo ang bahay nito mula rito nang bigla nalang halikan ni Kayden ito. Nahinto siya sa pagbukas ng pinto ng kotse dahil sa nakita niya, sa tingin niya ay hindi na lang niya dapat ituloy ang nasa isip niya kani-kanina lang dahil mukhang nagde-date ata ang dalawa. Baka makadestorbo lang siya sa kanila.

Matapos ang ilang segundo ay hindi pa rin naghihiwalay ang mga labi ng mga ito. Nagbuga siya ng isang marahas na bugtong-hininga upang matulungan ang sariling hindi masaktan, inayos niya ang sarili niya at mabigat ang dibdib na pinaandar ang sasakyan. Ayaw niyang makadestorbo. Mukhang magkasintahan na ata ang dalawa. Ano ngayon?! Hinarurot niya ang sasakyan niya dahil sa hindi masukat na sakit na nararamdaman niya.

When he was a little farther away—he parked the car somewhere and hit the steering wheel by his hands, next was his chest where his heart was. “Bakit ang sakit?!” Sigaw niya at patuloy sa paghampas. “Bakit sobrang sakit?! Tumigil kana! Wala namang dahilan para makaramdam ka ng gan’yan!” Hindi niya namalayan na basa na pala ang pisngi niya at malabo na ang paningin niya dahil sa mga luhang nag-uumapaw sa mga mata niya at naghahabulang bumagsak. “B-bakit sobrang lungkot… a-ang bi-bigat ng pakiramdam ko…” Hagulhol niya habang sapo pa rin ang dibdib.

CHAPTER 13

NANATILING nasa labi ni Ian ang labi ni Kayden, ilang sigundo na rin na hindi niya alam ang gagawin—basta lang siyang nakapikit at blanko pa rin ang isip. Dama niya ang malambot nitong labi, hindi malalim ang halik; magkadikit lang.

Nakapikit lang siya at pakiramdam niya dapat hindi siya gumalaw dahil baka masaktan niya ang damdamin ng kaybigan niya—ayaw niya itong itulak at pigilan ang ginagawa nito, dahil alam niyang masasaktan ito.

To his suspicions before, now there is an answer and the answer in his suspicion is correct. Kayden didn’t just consider him a friend, from the way he acted when they were together and the words that came out of its mouth that Ian knew didn’t just mean friends, but more than that.

Maya-maya pa ay ihiniwalay na nito ang labi nito sa kaniya. Unti-unti itong dumilat at ganoon din siya habang blanko pa rin ang kaisipan at nararamdaman pa rin ang presensya ng hugis ng labi nito sa labi niya.

Tumitig ang mga mata nito sa kaniya na walang pinagsisisihan sa ginawa nito. He blinked and averted his eyes. He was so uncomfortable with the closeness of their faces to the point its hot breath was hitting his face and he could smell its fragrant perfume more.

He never thought that a man would kiss him, and he didn’t feel any abhorrence even if the one who kissed him is a man! Everything seemed normal. He didn’t say a word or say anything, he didn’t know what to say until Kayden spoke. “Gusto kita, Ian.”

Itinuon niya ang tingin kay Kayden, hindi na siya nagulat pa sa sinabi nito dahil medyo nararamdaman naman na niya iyon—mga pagtataka sa kaybigan niya.  “Bakit?”  That was all he said. He wanted to know why because what he knew was that they were both men and what he knew was that they both wanted women.

Bumalik ang tingin nito sa karagatan at ganoon din siya.  “Ewan ko, ang alam ko hindi naman ako bisexual o anong tawag nila dun, basta nalang kitang nagustuhan. Nung mga tumatagal-tagal na magkasama tayo, pakiramdam ko sobrang saya ko kapag kasama ka—parang gusto ko lagi kang nakikita. Nung una hindi ko pinansin, ang sabi ko nalang sa sarili ko kaya ganoon ang nararamdaman ko ay dahil magkaybigan tayo, pero nagkamali ako, tuwing nakikita kitang masaya ay masaya rin ako, nagagalit ako nang sobra tuwing may nang-aapi sa’yo, at umabot na ako sa puntong hinihiling ko na sana boyfriend na kita, sana sa’kin ka na, sana maging magkasama na lang tayo habang buhay. Ian, nagising nalang ako na mahal na kita, at hindi ko na mapigilan ang sarili ko na itago pa sa’yo ’yon.”

He looked at his friend who was now bent over, still not looking at him. Marahil natatakot ito sa magiging reaksyon niya. “Kayden… lalaki ako, hindi ako bakla o bisexual o ano pa man, sorry, Kayden. Hindi ko alam kung maibabalik ko ang nararamdaman mo para sa’kin. Pero tanggap kita—tanggap ko kung ano ka at kung anong gusto mo. Hindi kita hinuhusgahan.”

Nakayuko pa rin ito. Hindi nakaramdam ng kahit ano si Ian sa halik nito, hindi iyong tipo na bumilis ang tibok ng puso niya, naghahabol ng hininga, at animo’y may puru-paro sa tiyan. Ni isa sa mga iyan ay wala siyang naramdaman na alam niyang hindi kailanman niya mararamdaman sa lalaki. “Kayden?” Mahinang tawag niya rito nang nanatili itong tahimik.

At salamat naman ay itinuon na nito ang tingin sa kaniya na masaya ang mukha. “Inaasahan ko na talaga na gan’yan ang sasabihin mo, kasi syempre straight ka, anong e-expect ko ’di ba…? Pero sana, Ian, walang magbago sa’tin, huh? Friends pa rin tayo.” Maaliwalas ang mukha nito na walang nakikita si Ian na sakit doon.

Mabilis niya itong niyakap at isinandal ang baba niya sa balikat nito. “Oo naman, no!”

Bumawi ito ng yakap sa kaniya na medyo may kakaibang hawak ang mga kamay nito sa likuran niya at pagdikit ng katawan nila, bumaba ang kamay nito sa bewang niya hanggang sa pinakababa. “Hoy, Kayden, ano ’yan? Walang ganyang kamay ang magkaybigan.”

Mabilis namang umakyat ang mga kamay nito. “Babae talaga ang gusto mo?”

Ian nodded.

“Sorry in advance.” Ani Kayden.

Nagkasalubong ang mga kilay niya sa pagtataka. Ano na naman kayang pinagsasabi nito? “Huh?”

“Kasi hindi ako susuko sa’yo hanggang sa lalaki na rin ang gusto mo—hanggang sa magustuhan mo na ako.”

He tsked. “Not gonna happen, Kayden.”

“Yeah… hihinto na ako kapag nagka-girlfriend ka na.”

Napangiti naman siya sa sinabi nito. Kahit ganito kasi ang kaybigan niya; makulit at matigas ang kokote, ay alam talaga nito ang limitasyon nito. “Yeah, thank you.” Pagpapasalamat niya habang magkayakap pa rin sila. “Ano na Kayden? Walang balak?” Dagdag pa niya na nakangiti, tinutukoy ang yakap nito na mas lalong humigpit.

“Pwedeng pagbigyan mo’ko ngayon? Saglit lang.” Pakiusap nito at ihiniga pa talaga ang ulo nito sa balikat niya, mabuti nalang at hindi nakaharap ang labi nito sa leeg niya dahil kung hindi—baka kanina pa siya nito hinalikan sa leeg.

Hindi na siya nagsalita pa, alam naman na siguro nito na pumapayag siya. “Salamat.” Sabi nito at hindi na naman niya maintindihan ang ikinilos nito dahil bigla nalang itong humiwalay sa pagkakayakap. Hindi ba’t yakap ang tinutukoy nito? Kung hindi… ano? Pumulupot ang mga braso nito sa bewang niya at marahas siyang hinalikan.

Now his eyes were wide open when his friend kiss him for the second time, his eyes were big and he couldn’t move because of the tightness of the coil of its arm around his waist. Bwesit na Kayden! Ang akala niya’y ang tinutukoy nito ay pagbigyan niya ito na manatili silang magkayakap kahit saglit lang—pumayag naman siya na hindi alam na halik na naman pala ang gusto nito! Namimihasa na ito.

Their lips were in perfect position, perhaps because they were both have good lips so the kiss turned out to be like that. Its slippery tongue forced its way into his mouth and moved its tongue around there.

Tinanggal din naman agad nito iyon at humiwalay na sa wakas at binitawan na ang bewang niya. Siya naman ay matalim ang mga mata na nakatitig kay Kayden na ngayon ay nakangisi. “Ano ’yon, Kayden?”

Tumaas ang kilay nito na nakangisi pa rin. “Pinayagan mo ’ko.”

“Ano ’yon, friend request? Kayden, huwag mo’kong pagsamantalahan, ha!”

Ginulo nito ang buhok niya na hindi pinapansin na galit siya. “Cute mo talaga.”

“Baliw!” He ignored his friend and took a deep breath to relieve his annoyance with the person next to him; who was always teasing and deceiving him, just like now. Ang alam niya kinuha lang talaga nito ang pagkakataong iyon para halikan siya. He only thinks of Kayden as a friend, and he wanted to be nice to Kayden and not hurt its feelings despite of its confession. Again, he accepted his friend, kaso parang sinasamantala ata nito ang kabaitan niya—sana hindi umabot sa puntong hindi lang halik ang gawin ng kaybigan niya sa kaniya.

“Ian?”

He just hummed.

“Galit ka?”

“Hindi, huwag mo na uulitin, huh?”

Tumango naman ito at tinignan siya. “Pwede mo ’kong samahan ngayong gabi?”

Mabilis na tumingin siya sa katabi at halos nakakamatay ang tingin na ibinigay niya rito, dahil iba na naman ata ang kahulugan ng sinabi nito. Fuck. Kung aabot na talagang ganoon na ang gusto nito, hindi niya ito pagbibigyan. Lalaki siya, no! Kaya naman tumayo na siya at tinalikuran ang baliw niyang kaybigan na may gusto sa kaniya. Bakit ba kasi siya pa ang napili nitong magustuhan?! “Bwesit ka!” That was all and he walked away, maybe something else would happen to him tonight.

Naglakad siya nang naglakad palayo, hanggang sa nasa tabi na pala niya si Kayden na nakabulsa ang mga kamay sa bulsa ng pants nito. “Ang damot mo naman.” Pagmamakaawa pa nito.

“Baliw ka, ayaw ko nga.”

“Parang hindi mo naman ako sinasamahan lagi, purket umamin lang ako, ayaw mo na akong samahan.”

He stopped walking. What does Kayden saying? “Huh?”  Medyo nalilito na naman siya. Sadyang tanga lang ba talaga siya o pinagtitripan na naman siya ng kaybigan niya.

“Samahan mo ’ko uminom.”

Napatanga siya. “’Yon ba ang ibig mong sabihin?”

Ngumisi na naman ang gago. “Bakit? Ah… iba nasa isip mo, no? Ian, ha, pwede mo naman sabihing gusto mo. Handa akong pagbigyan ka. Sabihin mo lang.”

“Gago!” Sigaw niya at hindi makapaniwalang nabaliktad pa siya ng kaybigan niya. At naglakad ng mabilis patungo sa sakayan para makauwi na rin, ayaw niyang samahan ang bwesit dahil aasarin lang siya nito at baka ano pang mangyari kapag tapos nilang malasing.

Nakasunod pa rin ito kahit pa mabilis na ang paghakbang niya, madali lang din kasi siya nitong maabutan kahit pa ata tumakbo siya dahil maliliit lang ang hiyas niya at dahil maliit lang din siya, hindi naman masyadong maliit, pero mas maliit kay Kayden at Anthony.

“Ian, sige na, promise walang ibang mangyayari, inom lang. Depende nalang kung gusto mo.”

Nabuwesit na naman siya sa kabaliwan ng kaybigan niya. “Bala ka d’yan. Ayaw ko.”

“Sige na… samahan mo lang ako. Crush ko.”

“Tang’na ka, Kayden. Bwesit ka.”

Tumawa lang ito at inakbayan siya. Wala naman ng bago sa mga ginagawa nito, dahil noon palang ay ganito na ito. And he knew that his friend won’t really tempt him unless he agrees—boring daw kasi kapag mag-isa kaya gusto nito ng may kasama, at dahil bilang lang ang kaybigan nito ay siya ang lagi nitong sinasama. May tiwala naman siya na hindi siya nito gagawan ng masama dahil alam niyang nirerespeto siya ng malaki ni Kayden mula pa noon. At dahil alam din niyang hindi talaga siya makakatanggi sa kakulitan nito na samahan niya ito ay wala siyang choice, sasamahan niya talaga ito.

Nagpatuloy pa sila sa paglalakad na nakaakbay ang mabigat nitong braso sa balikat niya. Sige, sasamahan niya na ito, alam niyang wala naman siyang magagawa. Napapaisip lang siya sa kaybigan niya—kung may gusto ito sa kaniya at magkaybigan sila pero mananatili pa rin silang magkaybigan… hindi ba’t ang awkward nun? Pero wala na siyang pakialam kahit pa gusto siya nito, wala pa ring magbabago sa pagkakaibigan nila, ganoon pa rin. Dahil wala naman siyang ibang nararamdaman para kay Kayden; friends lang sila—walang benefits.

FIRST real love, first real pain. This is how Anthony feels now, those words are the most penetrating to how he feels right now. First real love? Yes , he will answer yes right away, he did admit to himself that he really loved Ian—even though they didn’t know each other very well, because in a few months whether or not he saw Ian, his feeling for that man is not changing; a feeling that is also new to him, even if he says he doesn’t want to see Ian anymore or he won’t look for Ian anymore, it’s like he’s just fooling himself because it’s not coming true, he doesn’t know what’s controlling him for those things, but because he has accepted things for himself, and how he feels, as well as the changes in him—perhaps there is only one answer to his question of what is controlling him in everything: real love. Corny as it seems it may, but it is it. 

But attached to the real love he feels now is the first real pain. It was only now that he felt the pain that made him cry. The pain, too much pain—that’s how he feels which is probably caused by first real love. If, then, he was the one who broke the hearts of women, now it is his heart that is broken—his fellow man is the one who is breaking it. How could he do anything anyway? Ian didn’t even know he wanted him. Anthony seems to be hurt out of place and has no rights at all.

He was now sitting on the floor with carpet, on the side of his bed and leaning his back on the side of the bed with countless wine bottles beside him on the floor; some of the wines are lying down while others were still standing up. He is now holding a large size of wine and he is drinking it directly from the bottle, with a little laugh to himself—what is the pain for? Why is he feeling hurt? Does he have the right to be hurt?  What is this hurt anyway? Like to be in a relationship that hurts without a label?

Damn big fuck…

Lalapitan lang naman niya sana si Ian kanina! Lalapitan lang naman niya ito para sana tanungin kung ayos lang ba ito dahil sa nangyari kaninang umaga sa Café. Iyon lang naman, kasi nag-aalala siya, sobrang nag-aalala siya mula pa kaninang nasa trabaho siya, pero napalitan ng ibang damdamin ang pag-aalala niya, damdaming hindi pa niya naramdaman noon na ganoon katindi. Sana pala noon palang ay inalam na niya kung boyfriend ba nito ang katrabaho nito para sana aware na siya at hindi na nakakaramdam ngayon ng parang pinapatay siya ng dalawang beses.

Siguro… kung matagal na rin niya iyong nalaman, hindi na lumalim pa ang nararamdaman niya—tuwing kasama si Ian at  tuwing kausap ito. May boyfriend na pala siya?

O baka matagal na pala siyang nililigawan ni Kayden? O matagal na silang may gusto sa isa’t isa? Gago sila! Kung may relasyon man sila, sana maghiwalay na sila!

That’s Anthony’s problem now, even though he’s hurt from what he saw earlier, he still seems desperate for Ian! He still likes Ian! He still loves Ian! Nothing has changed in how he feels for Ian! Kahit pa siguro makita na niya sa harapan niya na nagtatalik ang dalawang iyon—at kahit gaano na siya nasasaktan ay gusto niya pa rin si Ian!

Kahit pa sabihin niyang dapat na niyang itigil ang nararamdaman niya para kay Ian dahil mukhang may boyfriend na ito ay parang iba pa rin ang sinasabi ng puso niya sa isip niya.

Hindi niya kaya. Iniisip palang niyang hindi na makikita si Ian ay parang guguho na ang mundo niya.

It was as if he would rather be hurt than never see the person he wants. What’s worse is that his heart doesn’t seem to want to dislike Ian, and just look for someone else; whether male or female. He couldn’t seem to get Ian out of any part of his heart.

“Ganito ba talaga ang pakiramdam ng nagmamahal?”

Hindi niya mapigilang magtanong sa kawalan habang bumabagsak-bagsak na ang mga mata niya dahil mag-uumaga na. Pakiramdam niya—totoo ang mga nababasa niya sa mga libro na masakit magmahal, pero sa kabila ng sakit, may saya sa pakiramdam ng pagmamahal, eh. Pero ayaw niyang laging nasasaktan! Bullshit!

Pero sa tingin pa niya, hindi siya susuko kay Ian kahit pa masaktan siya. Gusto niyang subukan! Gusto niyang isugal ang totoong unang pagmamahal na nararamdaman niya para kay Ian, kahit pa hindi siya sigurado sa kalalabasan.

“You motherfucker Kayden! Bigay mo nalang sa’kin si Ian! Hinahalikan mo pang tang’na ka!” Sigaw niya saka bumagsak na ng tuluyan sa sahid na may carpet.

Ayaw niyang masaktan, pero hindi rin naman niya kayang pigilan ang nararamdaman niya para kay Ian, kaya naman ikokonsidera nalang niyang nasasaktan siya habang nagmamahal. Gano’n naman kasi talaga kapag nagmamahal, ’di ba?

CHAPTER 14

ILANG linggo na rin ang lumipas mula nung umamin si Kayden kay Ian. Wala namang nagbago sa pakikitungo nito kay Ian, ganun pa rin katulad ng nakasanayan, baliw pa rin ang kaybigan niya at walang sawang nilalandi siya. Hinahayaan niya lang din naman ang kaybigan dahil masaya rin naman kaso minsan hindi; nakakainis at nakakabwesit.

Minsan malala na ang ginagawa nito. Letse, magkaibigan lang naman sila! Hanggang dun lang, pero parang iba ang turing sa kaniya ni Kayden, parang girlfriend—ew!—eh lalaki siya! Tapos minsan pa cute daw kuno siya, eh lalaki siya! Napakahirap pakisamahan ng kaybigan niya, kaso nga lang wala siyang choice dahil lagi niya itong kasama sa trabaho. Again, wala lang sa kaniya ang kaybigan niya, hanggang kaybigan lang ang kaya niyang ibigay rito, pero binabalanse niya pa rin ang lahat dahil ayaw niyang masaktan ang kaybigan niya. Aantayin nalang niyang makahanap ng iba si Kayden na totoong magmamahal dito, at alam ni Ian na hindi siya ang taong iyon dahil lalaki siya.

Pasado 4 p.m. na ng hapon. Walang pumapasok na mga tao ngayon sa Café kaya malayang nakakapag-cellphone si Ian, si Kayden naman ay lumabas, may bibilhin daw.

Siya naman ay nagse-cellphone lang habang nakaupo sa counter, walang pakialam sa mga nasa loob, wala naman na silang oorderin kaya magse-cellphone nalang siya kesa tumunganga at panoorin ang mga nasa loob ng Café na kumakain. Maiinggit lang siya.

Sa gitna ng paglalaro. “Ehem…”

He immediately looked up and quickly turned off his cellphone to ask for someone’s order. When he looked up, it was Anthony who appeared to him. He hadn’t seen him for almost a week.

Inayos niya kaagad ang sarili niya at tumayo na nakangiti kay Anthony. He will call him Sir Anthony gaya ng nakasanayan niya, siguro naman nakalimutan na nito ang pabiro nitong pagbabantang kakan… basta ang pagbabantang iyon. “Sir?” Sure Anthony let him call him with Sir. Wala itong ibang tugon, eh.

Masama ang tingin nito sa kaniya at parang walang ganang sinabi ang order nito. May problema na naman ata ang lalaking ito kaya ang sama ng tingin.

“Sige, Sir, wait lang.” Siya na ang gumawa ng inorder nito dahil wala si Kayden. Naupo ito sa harap lang ulit ng counter, kung saan lagi ito umuupo. Dahil malapit lang naman ito sa kaniya habang gumagawa ng kape ay kinausap niya ito para naman malibang ito dahil mukhang masama ata ang mood. “Sir, bakit ngayon ka lang ulit bumalik dito?”

Anthony looked at him. “Bakit? Na-miss mo’ko?” Seryoso ang tono ng boses nito.

Pekeng natawa siya sa balik na tanong nito sa kaniya. Anong na-miss? Nagtanong lang naman siya kung bakit ngayon nalang ulit ito pumunta rito na miss agad. Tanong lang naman. “Bakit naman kita mami-miss?”

“Sabagay. Bakit mo nga naman ako mami-miss kung may Kayden kana.”

“H-huh?”

“Wala… tapos kana ba d’yan?”

He continued what he was doing because he did not want to make wait the man at the counter. He hadn’t heard much of what it said a while ago because he was serious making coffee. But what it said didn’t seem important so he didn’t force it to say again or make it repeat. The only obvious word he heard was ‘sabagay’ moreover the following words were no longer clear because it also somewhat weakened the tone. When he finished what he was doing, he turned his full attention to Anthony and approached him to give his order.

“Here, Sir, enjoy!” Sambit niya na medyo natatakam sa ginawa niyang pagkain. Hindi pa kasi siya nagmemeryenda kaya medyo nagugutom na siya. Tinignan niya si Anthony na ngayon ay nakatitig sa kaniya na walang emosyon ang mukha—ano pa nga ba…?

Sumimsim muna ito ng kape bago nagsalita.  “Gumawa ka pa ng ganito.” Saad nito. Kulang pa ata sa kaniya iyon kaya nag-order ulit.

He smiled. “Yes, Sir.” Sabay ang talikod at mabilis na tumungo sa coffee maker machine at gumawa roon ng amerikano na palaging inoorder nito. Makalipas ang ilang minuto ay natapos na iyon at kumuha naman siya ng tinapay at ininit muna iyon sa oven bago isinerve kay Anthony. Ang mga food ng coffee shop nila ay mga luto na—galing din ang mga iyon sa mga buyer ng amo nila, pero minsan kapag ang ibang food ay kakaiba at kailangang lutuin, si Kayden na rin ang gumagawa.

He is now in front of Anthony. “Ito na, Sir.” He smiled at the same time as he laid his order on the table.

“Sa’yo yan.”

His eyebrows rose. “Sir?”

“Sabi ko kainin mo ’yan.”

“Ay hindi na, Sir. Salamat nalang.”

Tinignan siya nito ng deretsyo sa mata, animo’y hindi siya susukuan hangga’t pumayag siya. “Ayaw mo?”

Ngumiti lang siya. Kahit kasi ayaw niyang tanggapin ang totoo ay gustong-gusto ng tiyan niya. Gutom na kasi siya.

“Kung ayaw mo.” Pause. Anthony took a bite of bread before speaking again.  “Pakitapon.” And it pointed at the food with its eyes while still eating.

Napakurap-kurap siya sa sinabi nito. Ganoon ba ito kung hindi pahalagahan ang pagkain?! “Sir, ’di ba’t inorder mo ’yan? Tapos ipapatapon mo lang?”

Tinignan siya nito. “Para kasi sa’yo ’yan. Ayaw mo naman pala. Nasa sa’yo ang desisyon… kung ayaw mong magsayang ng pagkain, kainin mo.”

Huminga siya ng malalim at naupo kaharap si Anthony. Sige na nga hindi na siya magpapakipot pa, susulitin nalang niya ang kabaitan nito sa kaniya. “Thank you, Sir.”  Tuwing pumupunta ito rito sa Café ay hindi siya nawawalan ng pagkain. Lagi nitong inaalala ang kalagayan niya, ang kalusugan niya na animo’y magkamag-anak sila.

He readily took a bite of the bread and savored the taste of it. Perhaps that’s why Anthony always orders this because the bread is so delicious and the coffee tastes just right. Those two foods really seem to be partners.

“Hindi ka pa kumakain, no?” Biglang tanong nito.

Tumango lang siya at nagpatuloy sa pagkain. Busy ang bunganga niya sa pagnguya kaya wala siyang panahon para magsalita.

“Sabi ko na nga. Ikaw kumain ka kapag nagugutom ka.” Iritado nitong pagpapahayag.

He nodded now in response and looked at Anthony, he swallowed what was in his mouth before speaking. “Sir, bakit ang bait mo sa’kin?”

He couldn’t help but ask. Look, Anthony is always around him to help, it’s always there to be worried about him. He was very grateful for that though but of course sometimes it was his brain that questioned him and he knew he couldn’t answer his own question—only the man in front of him knew the answer.

So what is it? Is this man really a kind person? Well yeah. Or maybe they are blood related? He laughed at that one, if that was the reason… he was lucky then; he has a rich relative! But that seems like a dream that he will have a rich relative, and if he has a rich relative, they won’t care for him anyway. Or maybe the reason is that Anthony needs something from him so it’s kind?

Habang kumakain siya na nakatingin kay Anthony ay sumagot na rin ito sa wakas, pero hindi nakatingin sa kaniya, at may malungkot itong mukha. “May magagalit ba kapag nagpapakabait ako sa’yo?”

Ano naman kayang pinagsasabi nito?! Magagalit amputa!

Natawa nalang siya, lalo na nang makita ang mukha nito na lumungkot. “Ewan ko sa’yo, Sir. Pero salamat, ah.”

Saka na ito tumingin sa kaniya na ngayon ay bakas ang ngiti sa mga mata, kahit pa walang emosyon ang mukha nito o emosyon na nagpapakita ng kasiyahan ay nakikita niya sa mga mata nito na masaya ito. Dahil lang sa sinabi niya? Masaya na ito? “Sir, may request ako…” Saad niya pagkuwan.

Huminto ito sa pagsimsim ng kape at tumingin sa kaniya na nakataas ang kilay. “Sir, saan ka kakain mamaya?” He didn’t know what he was saying just now, but he really wanted to go with Anthony tonight. He feels something that he couldn’t explain every time he saw him and companion with him. Maybe because Anthony was just kind to him? Must be.

“Bakit?”

“Sama ako.”

Sa hindi alam na kadahilanan ay namula ang mga pisngi nito na nagpataka kay Ian. “Sa bahay lang ako kakain mamaya. Sasama ka?”

Ngumiti siya nang marinig na sa bahay lang. Tutal ay magkakilala naman na sila, gusto niyang makita ang bahay nito. Malaki siguro ang bahay nito. “Oo! Makikikain ako sa in’yo.” He said eagerly and laughed. Ang kapal naman ng mukha ko nito.

Tumango naman ang kaharap. “Sure.” Sambit nito at himalang may gumuhit na ngang ngiti sa labi nito.

“Sir?”

Tinaasan siya nito ng kilay habang nakangiti pa rin.

“Your smiling?!” Nagagalak niyang sabi dahil hindi niya maikaila na maganda ang ngiti nito at ngayon niya lang nakita na nakangiti ito. Himala!

Nang mapagtanto nito na nakangiti ito ay mabilis din nito na binawi ang ngiting iyon. Animo’y nahiya sa sarili nito na ewan. Normal lang naman ang ngumiti, ’di ba? Ngunit parang iba ata ang kahulugan ng simpleng pagngiti rito.

Anthony stilled and would do anything to deny what it did. Has smiling been a big deal for him to be ashamed of doing it?!

“Hindi.”

Sumeryoso ang mukha ni Ian sa sanabi nito. “Ngumiti ka, Sir. Nakita ko. Mas lalo ka ngang gumwapo kapag ngumingiti, eh.”

Namula na naman ang mga pisngi nito at mabilis na tumayo. “Hindi nga, ang kulit mo.”

Ian smiled at Anthony’s refusal—that was even colder in north pole’s temperature. “Sir, ngumiti ka.”

Huminga ito ng malalim saka inis na nagsalita. “Hindi. Ako. Ngumiti.”

He laughed. It seems like smiling is a big deal for those cold people. But Ian found it fun, so he annoyed Anthony who was standing in front of him and arguing with him. “Ay hindi, Sir, nakita ko talaga—”

Hindi na niya naituloy pa ang mga sasabihin niya nang lumapit ang mukha nito sa tainga niya—amoy niya ang napakasarap sa ilong na fragrance ni Anthony, mula sa bibig hanggang sa leeg dahil sa lapit ng katawan nila sa isa’t isa.

“Isa pa, Ian. Kakantutin talaga kita hanggang sa mawalan ka ng malay.”

Kakantu… that again!

Iyon lang at nilayuan na siya nito at lumabas ng café na pansindak ang lakad. Siya naman ay halos mangisay sa kinatatayuan niya sa narinig niya at para siyang naadik sa amoy nito na hindi parin niya matanggal sa ilong niya at ang boses nito na pabulong, ang pagtama ng mainit nitong hininga sa tainga niya.

Nagustuhan niya ang mga iyon na hindi niya alam kung bakit. Hindi siya nanatili sa kinatatayuan niya dahil sa huling sinabi nito— kundi dahil sa amoy at galaw nito nung lumapit ito sa kaniya at ang pinakahindi niya maintindihan ngayon ay ang sarili niyang parang kinakabahan na ewan at ang bilis ng tibok ng puso niya; nag-uunahan na parang sasabog.

BUMALIK si Anthony sa trabaho niya na medyo naiinis sa sarili niya dahil hindi niya napigilan pa na mapangiti sa harap pa talaga nito mismo. At ang ikinabubwesit pa niya ay napansin talaga iyon ni Ian at parang inaasar pa siya nito. 

Isn’t it becoming obvious that I like him? By the way I talk to him, will he find out that easily? He asked himself. He wasn’t ready yet for everything about how he felt for Ian. Bago kasi ang lahat sa kaniya, kaya medyo nahihirapan siyang mag-adjust, pero parang unti-unting natatanggap na niya at ang malala ay naipapakita na niya iyon. Ayaw niya pang ipaalam kay Ian na may gusto siya rito dahil ayaw niyang masaktan—ayaw niyang baka mailang na ito sa kaniya dahil alam niya na boyfriend na nito si Kayden, ’di ba? Ayaw niyang manira ng relasyon ng iba. Pero alam niya rin sa sarili niya na gustong-gusto niya talaga si Ian at sa tingin niya’y aagawin at aagawin niya si Ian kay Kayden na lubos niyang ikinakatakot. Bakit pa kasi may Kayden pa?!

Anthony isn’t sure yet about Ian and Kayden’s relationship, but he’s only sure of one thing; they like each other, because they kiss, because they are always together. Fuck. He couldn’t help but feel jealous whenever he thought that the two were always together.

Pero may part sa kaniya na ipinapagpasalamat niya—iyon ay dahil pinapansin siya ni Ian—katulad nalang ngayon, magaan na ang loob nito sa kaniya, gusto nitong sumama sa kaniya kumain.

He sat in the swivel chair in his office, he went back to what he was doing and also stopped because he still couldn’t concentrate on what he was doing, he always had Ian in mind, its happy face and its teasing.

He picked up his cellphone on the table and looked at Ian’s number he had gotten the past week. He smiled and texted his home address. How excited he is tonight. He’s feeling like he’s going on a date with Ian! He will really prepare, he will cook delicious dinner and hope Ian will love it.

After texting, he went back to what he was doing. He needed to finish early to get home early.

Anthony is now cooking Thai beef and vegetable curry, this is the last meal he was cooking because the others are already on the table and were arranged. From then on, his mind never stopped at ideas what he should do. He feels like a dinner date will happen.

When that came to his mind again, he quickly shook his head. It’s just a friend night dinner! Shit.

When he finished cooking it, he put it on the table and left them to take a bath first.

He went to his room and went into the bathroom, and took a shower there. After more than half an hour he put on his bathrobe and then went out of the bathroom to go to the closet—he opened the cabinet there and couldn’t take his eyes off to the white long-sleeved that was hung there and black pants. What is this for me wear that, a date? Is that what I’m gonna wear? Even though that’s what he wanted to wear, he chose home attire, because that’s what Ian might think if he chose to wear something like that. He just wore a tank top and bermuda shorts. He looked at himself in the mirror, enough to call himself hot.

He went downstairs and when he went downstairs he arranged once again the foods on the dining table: ravioli with creamy mushrooms and asparagus, salmon, spring veggie pasta, Thai beef and vegetable curry, and of course the champagne will not be lost.

Just in time ay tumunog ang doorbell. He bite his lips at halos takbuhin niya ang pinto para pagbuksan ang taong nasa labas. Nang pagbubuksan niya na ito ay huminga muna siya ng malalim dahil baka halata sa mukha niyang excited siya.

“Hi, Sir!” Ian greeted, with big smile on its face.

“Come in.” Sineryoso niya ang mukha niya at pilit na itinatago ang saya. Sayang pakiramdam niya’y asawa na niya si Ian at naninirahan na sila sa iisang bubong, at sinasalubong niya ang asawa niya dahil dinner na. Ganoon ang ibig sabihin ng saya niya.

Sinamahan niya si Ian papasok na ngayon ay inililibot ang tingin sa kabuuan ng bahay niya. “Ang laki naman ng bahay mo.” Paghanga nito.

Malaki? Malaki na pala ang bahay niya para kay Ian. He tsked and ignored Ian, and walked first, he knew Ian was following him. Kaso nakaabot na siya sa dining area na wala siyang naririnig na yapak na sumunod sa kaniya. Lumingon siya sa likuran at wala ngang nakitang Ian sa likuran niya. Napabugtong-hininga naman siya—nakalimutan niya nga palang makulit ang isang iyon. Kaya naglakad na naman siya at tumungo sa living room dahil mukhang roon nakatingin si Ian kanina.

Pagpunta niya ay nanlaki ang mga mata niya nang makita si Ian na nakatulala sa maliit na picture niya na nasa ibabaw ng lamesa. Nakangiti siya sa picture na iyon at ayaw niya iyong ipakita kay Ian dahil nahihiya siya! “Ian…”  Lumapit siya kay Ian na may binabalak na kuhain ang picture at itago na iyon.

Pero dahil gago si Ian sa kakulitan ay inunahan na siya nito—kinuha na nito ang picture niya na tatawa-tawa. “Yehey! Nakangiti si Sir!” Sabay ang tawa nito at tumakbo. Mukhang iinisin talaga siya nito.

Mabilis naman niya itong hinabol para makuha iyong picture. “Makulit ka talaga ha!”

Hinabol niya ito at nakarating sila sa kahabaan ng sofa. Nasa kabilang parte si Ian ng sofa—parte kung saan pwedeng upuan ang sofa at si Anthony naman ay nasa likuran ng sofa. Akala siguro nito hindi ko siya mahuhuli. Ipinakita pa talaga ni Ian ang picture niya sa kaniya at tumatawa. “Sana all masaya.”

Gago talaga ’to. Nabwebwesit na tumalon siya sa sofa at ganoon nalang ang gulat nito nang nasa harapan na siya nito. “Huli ka.”

Mabilis na hinablot niya ang picture pero iniwas naman ito ni Ian at parang walang balak na ibalik sa kaniya hanggang sa mapahiga si Ian sa sofa at dahil wala sa sariling katinuan si Anthony, dahil ang gusto lang niya ay mabawi na ang picture at sinundan niya ng higa si Ian— nasa ibabaw siya nito at nakataas parin ang kamay ni Ian. At dahil maliit lang si Ian ay hindi na nahirapan pa si Anthony na abutin iyon, humawak ang kamay niya sa kamay ni Ian nang kuhain niya ito.

When he got that picture he looked at Ian’s face. Saka niya lang napagtanto ang posisyon nila ni Ian, bumilis ang tibok ng puso niya nang magtama ang mga mata nila.

Napalunok siya at bumaba ang tingin sa basa at mapulang labi ni Ian. His mind was empty except for its lip which was only an inch apart from his. Napalunok ulit siya, dapat nakatayo na siya ngayon o dapat pinatayo na siya ni Ian, pero walang reaksyon si Ian na nagbibigay sa kaniya ng pahintulot na halikan ito. Hindi niya alam kung tamang halikan niya ito ngayon, pero paano kapag hindi na niya mapigilan pa ang sarili niyang halikan ang taong alam niyang mahal na mahal niya.

CHAPTER 15

ANTHONY’S heartbeat quickened as his eyes stared at Ian’s lips, he wanted to kiss it and taste its lips, he wanted to feel the heat of it, he wanted to taste the softness of it, he wanted everything about it so badly.

It was too hard for him to restrain himself when it has to do with Ian. He struggled, but he should do the right things before his selfishness. Kahit pa kasi gustong-gusto niya si Ian, at matikman ito ay alam niyang kaylangan hindi muna siya sumagad sa linyang kinaroroonan niya dahil wala pa nga siya roon, eh. Ano na lang ang sasabihin ni Ian kapag lumagpas siya sa linyang iyon? Baka magalit, mandiri, hindi maging komportable pa ito sa kaniya na ayaw niyang mangyari.

Ian’s reaction, words and perspective were important to him. Sobrang halaga niyon para sa kaniya, kaya iniingatan niya iyon. Isa pa alam niyang boyfriend nito si Kayden, ang katrabaho nito. Ayaw niyang manira ng relasyon. Ayaw niyang mang-agaw. It was as if he was just going to get involved in Ian’s life.

When silence reigned in the place where they were, Anthony just blinked and suppressed his desire to cross the line, and he was afraid of what else could he do with Ian at this point.

He started to stand up and shyly bent down his head while holding the small picture frame of him. “S-sorry.” He apologized.

Si Ian naman ay tumayo na rin at pilit na ngumiti sa kaniya. “Sorry din.” At tumigin ito sa picture na hawak niyang nakatalikod. “Pinakialaman ko ’yang nakangiti mong pic—”

“Shut up.”

Nambwebwesit na naman ito. Bumugtong-hininga siya habang hindi pa rin nakakamove-on sa posisyon nila ni Ian kanina—hindi pa rin maalis sa isip niya ang labi nitong ilang pagitan nalang ang layo mula sa labi niya.

Tinalikuran na niya si Ian at naglakad na papuntang dining area at hindi pa rin alam kung saan itatago ang picture niya—basta hahawakan nalang niya iyon at itatago kapag may pagkakataon. 

There was a part of him that he regretted earlier. That would have been his chance. But he was more concerned about Ian’s wellbeing, because it was more important to him, yes, it was more prevailing for him. Kung sa ibang babae kasi noon na may ganoong senaryo ay wala na siyang pakialam, kapag nakaramdam siya ng libog ay tutuloy-tuloy na ang mangyayari. Pero kay Ian, iba, iba siya kapag dating kay Ian. Wala siyang pakialam ’pag dating sa iba, pero ’pag dating kay Ian meron. Ewan niya ba, basta ganoon nalang ang naging pakiramdam niya at naging ganoon nalang siya ’pag dating kay Ian! Marahil noon palang ay binago na siya nito. Ganoon ko ba talaga kamahal si Ian?   Well, if that is so, he may call for that kind of love is crazy, yeah, he’s crazy in love.

Sa paglalakad niya ay lumingon ulit siya sa likuran niya. Sana naman nakasunod na ito sa pagkakataong ito. At salamat naman dahil nakasunod na ito ngayon na lilingon-lingon sa paligid na may paghanga sa mga mata. Pinilit na ngayon ni Anthony na hindi mapangiti dahil kapag nakita na naman siya nito na nakangiti, tiyak na mang-aasar na naman ito. Ibinalik niya ang tingin sa dinaanan niya at napakagat-labi nang pumasok sa isip niya na nakasunod ito sa kaniya ngayon at sabay silang kakain. Feels like they are in a relationship. Damn, my heart seemed to explode!

When he got to the dining room table, he looked at Ian who was now staring at the table full of food he had prepared. The way Ian looks at what he cooked, he wishes Ian would like it. He wanted to not disappoint the person he likes. He didn’t know if Ian would really like his cooking because he was the only one who ate his food, he didn’t want it to be tasted by others, but for Ian—he had no doubts. That’s why he’s a bit nervous, but he thinks he cooked well.

Nanatiling nakatayo ito at nakangiti sa kaniya. Nasa magkabilang side sila ng hindi kahabaang lamesa, pinuntahan niya ito at inurong niya paatras ang upuan saka tinignan si Ian. “Sit down.”

“Yeah. Thank you.”

Tinanggal niya muna ang mga nakatakip sa mga pagkaing nasa lemesa at itinabi iyon bago siya naupo sa kabilang parte ng lamesa kung saan nakaharap kay Ian.

“Ikaw nagluto nito lahat?” Biglang tanong nito sa kaniya habang iniisa-isang tinitignan ang mga pagkaing nasa hapag-kainan.

He nodded with a little embarrassed. Embarrassed because he wasn’t sure Ian would like everything he had prepared. But Anthony hopes Ian would like it.

The two of them started eating, while eating Anthony would not of course lose his nervousness over the negative possibilities he had previously imagined. Pero sa tingin naman niya masarap ang niluto niya habang kinakain ito.

Tinignan siya ni Ian habang patuloy sa pagnguya. “Ikaw ba talaga ang nagluto nito?”

Tumango ulit siya sa pangalawang beses na tanong ni Ian sa kaniya. “Bakit? Hindi ba masarap?”

Kumunot naman ang noo nito. “Hindi masarap? Sir, ang sarap ng luto mo, sobra! Are you a chef?”

Natawa siya sa sinambit na iyon ni Ian. “Hindi, sadyang ako lang lagi ang nagluluto para sa sarili ko.” Tinignan niya ang lalaking kaharap niya nang hindi ito nagsalita o nagdaldal; nakatulala ito ngayon sa kaniya at tila may nagawa siyang himala at hindi kapani-paniwala.

“Bakit, Ian?”

“Ang pogi mo, Sir, kapag nakangiti ka.”

Natigilan siya sa sinabi nito at saka lang napagtanto na nakangiti nga siya, at naalala na kanina lang ay tumawa siya sa harap mismo nito. Pero bakit parang hindi siya nito inaasar? Bagkus ay binigyan pa siya ng compliment.

He remained silent and bent down to hide the smile from his lips. Whatever he stopped he couldn’t really get rid of that. Kung si Ian ay naninibago sa kaniya, pwes, si Anthony ay mas naninibago sa sarili niya. But he had accepted these changes, just maybe he’s not used to it or not comfortable or perhaps he’s ashamed—is he ashamed of himself? Ewan, hindi niya alam, basta ganoon ang nararamdaman niya.

“Sir, malaya naman tayong lahat na ngumiti, walang nagbabawal sa atin, kaya huwag mong pigilan o itago pa, sayang ang gwapo mo pa naman kapag ngumingiti.” Saad nito na nang-aasar ba o nagsisinungaling o ewan.

He didn’t look Ian in the face and just continued eating. Ian is exactly right. Nothing forbids everyone to smile, but he seems to be making a big deal about that one thing. He looked at Ian, now, with a smile already on his face. Yes, on the face, not only on the lips but the trace of joy is on his face, perhaps that happiness came from his heart so no matter how he stops it, he really couldn’t stop it. Let’s say he’s happy because he’s with Ian. That’s really the reason.

“Matagal na akong pogi, Ian.”

Natawa ito na nagpatawa na rin sa kaniya, nahahawa siya sa kasiyahan nito, napakababaw ng kasiyahan nito na isa sa mga nagustuhan ni Anthony. Nagpatuloy pa sila sa pagkain habang nagku-kuwentuhan tungkol sa mga buhay nila. Minsan ang tanong ay tungkol kay Ian at minsan naman ay sa kaniya. Hindi masukat ni Anthony kung gaano siya kasaya ngayong gabi. Masarap kausap si Ian na halos hindi ata siya magsasawang makipag-usap rito, masarap sa tainga ang boses nito at hindi siya naiirita. Kapag nakikita niya itong nakangiti habang nagsasalita ay bumibilis ang tibok ng puso niya na parang baliw at minsan pa kapag nagbibigay ito ng compliment sa kaniya ay hindi niya rin maiwasang hindi mag-init ang buong mukha niya na alam niyang namumula.

Nagkwentuhan pa sila nang nagkwentuhan, animo’y hindi nauubusan ng topic. At ngayon, hindi na niya pinipigilan pang mapangiti o tumawa dahil hindi na niya iyon napipigilan pa. Hinahayaan nalang niya ang sarili niya. Masaya siya, sobrang saya. I hope he is always in my sight.

Hindi na nila namalayan pa ang oras, basta lang silang nagkwentuhan habang inuubos ang mga pagkaing nasa lamesa. Hanggang sa maubos na nga iyon lahat.

“Want some wine?” Aniya.

“Matapang ba ’yan?”

Iniling niya ang ulo niya. Inihanda niya talaga ang wine na hindi matapang dahil alam niyang ayaw ng ganoon nito.

“Mabuti naman, ayokong umuwi na pagewang-gewang ang lakad.”

Inibot nito ang champagne glass nito sa kaniya at nilagyan niya iyon, matapos ay ang baso naman niya ang nilagyan niya.

“Cheers?” Nakataas ang baso nito sa kaniya na nag-aya.

He tsked. “Inumin mo nalang deretsyo ’yan.” At akmang iinumin na niya ang sa kaniya nang nagsalita ulit ito.

“Sir, wait lang! Sige na, isang cheers lang, minsan nga lang ako makakaranas na parang mayaman, eh, ipagdadamot mo pa. Sige na.” Pahayag nito na nakanguso. Nagpapakaawa ba ito? “Cheers?”

Dahil hindi naman niya matiis si Ian ay sinunod niya ang gusto nito. Shit, Ian was like a child rubbing its glass on him. “Cheers!” Ani Ian na masaya. Sabay nilang inubos ang laman niyon.

“Isa pa.” Sambit nito.

“Akala ko ba ayaw mong magpagewang-gewang pag-uwi mo.”

“Grabe naman ’to, isa nalang naman.” Sabay inilapit nito ang baso nito sa kaniya. Si Anthony naman ay sunod-sunuran at nilagyan na naman ito. Pero unti lang, at ang sa kaniya rin.

Akmang iinumin na niya ang wine nang pumigil na naman ito. “Cheers?”

Natigilan siya. Ang kulit talaga nito. Ayaw niya makipag‐cheers nang cheers! Pero sa dulo ay sinunod na naman niya ang sinabi nito.

Nang maubos ulit ay tinignan siya nito. “Last na.”

He took a deep breath. “No, uuwi ka pa, Ian, next time nalang. Maglalasing tayo, next time.”

Its eyes widened. “May next time pa?!”

“Yeah, if you want.”

“Syempre naman, next time, ha, maglalasing tayo! Paghahandaan ko yan!”

Ngumiti siya sa inasal nito. Damn, he’s so adorable as fuck.

Tumayo na siya upang iligpit ang mga pinagkainan nila, isa-isa niya iyong inilagay sa lababo.

“Sir? Wala kang maid?” Tanong nito.

“Ayaw ko ng maid.”

Ian helped him put all the plates in the sink. “Milyon-milyon ang kinikita mo tapos wala kang maid?”

“Ayoko kasing may ibang tao rito sa bahay.” He turned to Ian and leaned on the side of the sink.

Si Ian naman ay biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha—parang lumungkot na ewan, marahil naisip nito na hindi rin ito welcome sa bahay niya. “Edi Sir, ibig sabihin, hindi ka rin komportable na nandito ak—”

“Maliban sa’yo.”

There, he told the truth. Even before Ian could speak to make another comment on what he said, he had already preceded Ian to speak. He feels like he’s being obvious now so he changed the topic. “Anong oras na ba?” Sabay tingin niya sa wall clock. It’s late. Napakurap-kurap siya nang halos hating gabi na. “Ian… hatid na kita?”

“Huh? Anong oras na ba?”

“10:24 p.m.”

“Agad?” Napakamot ito ng ulo. “Ano ba ’yan, ayoko pa nga sanang umuwi.”

Ako rin, ayoko pang umuwi ka. Saad ng isip niya.

Tinignan ni Ian ang sandamakmak na plato sa hugasan. “Bago ako umalis, hugasan ko muna ’yan.”

Nanlaki ang mga mata ni Anthony. “Hindi, ako na, bukas ko na ’yan huhugasan.”

“Sir, ngayon ko na huhugasan.”

“Ian… Sige. Huhugasan ko na ngayon. Ako lang.”

“Ay hindi, Sir. Ako nalang.”

He sighed. Nakalimutan niyang matigas nga pala ang ulo ng isang ’to. He didn’t know if he would win this argument with Ian. But he will try. He really didn’t want Ian to do it. Bisita ito ’di ba? Kaya ayaw niya itong pakilusin, isa pa nahihiya siya na bisita pa ang gagawa ng mga ganitong bagay.

“Ian. Ako na. Du’n ka nalang mag-antay sa furniture. Hahatid nalang kita sa in’yo.” He said and quickly took the dishwashing gloves and put them on then started washing. Ian, on the other hand, still did not leave his side and was watching him. Anthony raised an eyebrow to him.

“Ako nalang, Sir, tagapunas ng mga plato.” Nakangiti nitong sambit.

“Ian…”

“Sige na, Sir! Nahihiya na nga ako, eh, ang kapal ng mukha kong nakikain dito tapos hindi mo man lang ako papatulungin.”

Ganoon ba ang nasa isip nito? Tinignan niya ulit ang orasan. Kailangan matapos na agad ito nang mabilis para maihatid na niya si Ian dahil anong oras na, at dahil gusto niya rin naman na makatabi si Ian ay pumayag nalang siya. “Fine. Fine. But I want you here, close to me. “

“Yes, Sir.”

“Atsaka, huwag mo na nga akong tawaging Sir, Anthony na nga lang.”

Natigilan ito at walang ibang sinabi. Marahil ay may naalala ito.

“Anthony nalang, huh?” Pakiusap pa niya habang tinatapos ang mga hugasin, at ang mga natatapos niya ay pinupunasan naman ni Ian.

“Parang mahihirapan ako, si—” Paused. “A-anthony, fine, si—” Ian paused again, not wanting to say Sir to him. Mukhang mahihirap nga talaga ito.

Parehas silang nagtawan sa kabaliwan nila.

They continued what they were doing, he liked the closeness of the distance between him and Ian, he felt that they were close and that they were comfortable with each other and that is great. He looked at its height, he could tell it was only up to his nose or only up to his lips. He also likes the smell of Ian, the perfume Ian always uses that he doesn’t know what brand, he just likes the smell of it—blending the natural smell of Ian. Pasulyap-sulyap siya sa katabi habang abala ito sa ginagawa, kita niya ang pilik-mata nito na mahaba at ang baby face nitong mukha, at hindi maalis ang tingin niya sa natural na kulay pula nitong labi. Nang tinignan siya nito ay ganoon nalang ang gulat niya. Shit! Nahuli siya ni Ian na nakakatitig siya rito!

“Ehem…” Agad niyang itinuon ang buong tingin sa hugasin at tinapos na ang lahat ng iyon. Si Ian naman ay nakangiti lang at nagpatuloy na rin sa ginagawa.

“Sir…” Paused. “Anthony?”

“Mmm…”

“Hindi ka ba nalulungkot dito?”

Nagpatuloy lang siya sa ginagawa at unti nalang ay matatapos na. “Hindi, sanay na ako, at mas gusto ko ’yong ganito.”

“Ah… kahit magulang mo ayaw mong nandito?”

“Yeah.” He laughed at his answer. That didn’t seem normal to others especially to Ian, so he made an addition reason. “Isa pa, marami rin silang ginagawa kaya wala silang oras para pumunta rito, hindi ko rin sila masyadong nakikita kasi lagi silang nasa ibang bansa o minsan madaming inaasikaso sa mga negosyo.”

Tumango-tango ito. “Paano ka n’yan magkaka-girlfriend kung ayaw mong ipunta kunyare ang girlfriend mo rito” Biro nito sabay ang tawa.

“May gusto na akong iba, at gusto ko siyang laging makasama.” Hindi siya nakatingin kay Ian. “At… gusto ko rin siyang nandito. Komportable ako kapag nandito siya, ewan ko ba, iba kasi siya sa lahat ng nakilala ko.”

Ian smiled, not knowing that he was referred by Anthony. “Maswerte siya sa’yo kung gano’n, mabait ka, mayaman, gentleman, halos lahat na siguro ng gusto ng isang tao nasa sa’yo, kaya kung sino man siya, napakaswerte niya.”

Tinignan niya ang mga mata ni Ian na walang kaalam-alam na ito ang tinutukoy niya kanina pa. Pero kahit pa ganoon ay natutuwa pa rin siya, lalo na sa mga sinabi nito. Hindi niya alam kung totoo ang mga compliments na sinabi na naman nito, pero napakasarap nung lahat pakinggan, napakagaan sa loob para kay Anthony na parang gusto niyang paniwalaan ang mga sinasabi nito; tulad ng mabait kuno siya, hindi pa nito siya kilala nang lubos, pero kung makapagsalita ito ay mas malalim pa sa karagatan ang pagkakakilanlan nito sa kaniya.

It’s so nice to believe everything it says. The words it spoke were so sweet to hear. Only if Ian knew that he likes him so bad…

CHAPTER 16

ANTHONY escorted Ian to his house. He didn’t know how he could say to him that he enjoyed this night with the man he wanted. From the moment he accompanied Ian, he couldn’t even speak when they were in front of Ian’s house. He feels awkward when he thinks about saying I enjoy being with you . See? They looked like they were in a relationship when he would say that, so he remained silent when he was in front of Ian’s house earlier, not knowing what he’s supposed to say.

He wanted to move on to that thought of his, but he doesn’t seem to be able to. He really wanted to tell and let Ian know that he had fun tonight even though they hadn’t dated. There’s no reason though, he just wanted to say such words to Ian. Now, it is already midnight and his mind still doesn’t put him to sleep, his mind always tells you should say it! Just say it!

He is now lying on the bed without anything clothes on his body, naked, he most prefers this sometimes, he feels more comfortable instead of wearing pajamas.

He rolled around on the bed as the thick blanket wrapped around him. He can’t sleep! Apart from the ideas that his mind expresses, he also cannot erase from his mind what happened a while ago; from the almost kiss that he wasted his chance, from all of their chit chat—topics about their life that they are both comfortable saying to each other even if that topic is kinda private, from the flirting conversation and actions Anthony’s first did and then Ian just go with the flaw, from everything that happened tonight up to the point he accompanied Ian to get home safely. It’s all fucking rounding his mind now and he can’t get all of that from his mind so he can’t go to fucking sleep!

He rolled around on the big bed again and when he got tired he sighed. Fuck it. It’s really hard to resist one’s own mind. And he thought it wouldn’t really put him to sleep, so he sat on the bed; leaning his back against the headboard of the bed. He picked up his phone that was on the table by the side of his bed, and when he got his phone, he stared at Ian’s number there. He even hesitates whether to call or text or not.

But he ended up texting him. 

To my Ian:

‘Tulog kana?’

After he texted, he turned off his cellphone. Perhaps Ian is asleep now so Anthony should go to sleep too and not wait for his reply. But Ian quickly replied that it encouraged him. He opened his phone immediately and looked at the reply of his Ian— yeah, he renamed its name into my Ian.

From my Ian:

‘Hindi pa, hindi ako makatulog.’

To my Ian: 

‘Me too. Anyway, I had so much fun with you tonight.’

Nang ma-i-send ay parang wala siya sa sariling natulala sa ini-reply niya. Bakit ganun ang reply ko? 

From my Ian: 

‘Nag-enjoy din ako kasama ka. Sa uulitin! 🤪’

He didn’t know why a smile drew on his lips and his heart started to go crazy… again; it’s started pumping loud, excited, and fast—as he read Ian’s reply. “He’s so cute! Oh, my Ian…” He said in the air, not knowing he moaned the last three letters in the sentence. Fuck . What’s that? Is that from him? Gosh! Baliw na talaga siya. 

To my Ian: 

‘Yeah, of course. Goodnight and have a sweet dream.’

From my Ian:

‘You too! Goodnight, dream about me 😘’

He was stunned. Again. He read its text over and over again, and yes he wasn’t mistaken, he read it right and there was still a kiss emoji! Dream about me 😘.  With those words that he read, his damn mind started to play again somewhere! Ian’s reply echoed in his mind which made him smile, once more, he dropped his cellphone and took a pillow and slapped it on his face. Shit , he’s thrilled! He just kept on beating his face with a pillow and his heart was almost crazy with excitement and happiness from what he read.

“Why did you replied like that, Ian!”  Iminudmod niya ang mukha niya sa unan nang pumasok sa isip niya ang salitang ’ baka may gusto na rin siya sa’kin kaya ganun ang reply niya?!’   Fuck this! Ngayon sa tingin niya mas hindi siya makakatulog, akala niya kapag nag-text siya at ipinaalam ang gustong niyang ipaalam kay Ian ay titigilan na siya ng utak niya at makakatulog na… pero nagkamali siya. It got worse, and it looks like he won’t be able to sleep at all tonight because of his sweet replies. Okay, my mind and my heart will not be going to stop, and that is thanks to Ian. Great!  

IAN slept well after his last text with Anthony last night. He was out of his mind last night, he didn’t know where his courage came from to reply like that to Anthony, but he also didn’t know why he felt so happy when chatting Anthony, perhaps the reason why he replied that way because he was taken with fun while texting Anthony, yeah, he’s happy, he don’t know, he’s just… happy. And it’s not a big deal because it’s normal for two friends texting, the only not normal there is the word dream about me with a kiss emoji. Maybe he just lost himself so he texted those words. Must be. But even so, it’s still not normal. 

He shook his head when he realized what he had said in the text. He was still not comfortable with what he had done. Kalimutan mo nalang ’yun Ian, okay? 

He got up from lying down and stretched his arms then went to the bathroom to take a shower because he has work. Matapos makaligo ay nagsuot siya ng bathrobe at lumabas ng bathroom at tumungo naman sa damitan niya saka nagsuot lang muna ng sando dahil kakain pa siya ng agahan, baka madumihan ang uniform niya. 

He left the room and when he came out, Kayden opened up to him, sitting on a chair. When he saw him, he felt a little scared, he thought Kayden is a ghost.

“Hoy, pa’no ka nakapasok dito?” Tanong niya at naglakad sa kusina na malapit lang din sa kinaroroonan ni Kadyen— hindi naman kasi ganoon kalaki ang bahay niya. 

“Hindi nakalock ang pinto mo.” Tinignan siya nito nang masama. “Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na lagi mong i-lock ang pinto.” 

Natawa siya sa kaybigan niya na bakas sa mukha ang inis. “Easy, wala namang nangyaring masama sa’kin.”

“Eh pa’no kapag may nangyari sa’yo?!” 

Natawa ulit siya. “Oo na po, sisiguraduhin ko na po… lagi.” 

Kayden’s face became calm after he said that. This friend of his has always been like this, worrying about him ever since. And Ian knew now what’s the reason; Kayden liked him back then. But he knew in himself that he couldn’t give back its feelings for him, because what he knew about himself—in his sexuality—is that he is straight. So miraculously that he would like Kayden or any other man around the world.

Nagsimula na siyang nagluto ng agahan niya; sinangag, itlog, hotdog, and vegetable salad. A common breakfast. 

“Need help?” 

Tinignan niya si Kayden. “Marunong ako magluto, so, no need.” 

“Marunong daw, sinong niloko mo? Laging mama mo ang nagluluto para sa’yo, ’di ba? At kahit anong turo ko sayo, hindi ka natututo.” Pang-aasar nito na ikinabwesit niya. 

“Kayden, kaya ko na ’to! Marunong ako magprito! Prito-prito na nga lang ’to lahat tapos hindi ko pa kaya!” Madiin niyang sambit na ikinatawa naman ng baliw. 

Nang matapos ang pagluluto niya ay inihanda na niya ito sa lamesa, saka siya nagtimpla ng kape. “Tulungan mo pala ako, Kayden…” 

“Saan? May lulutuin ka pa?”

“Tulungan mo ’kong kumain.” Natatawa niyang sambit. “Madami ’tong niluto ko.” Tinignan niya ang kaybigan niyang sinusuri ang mga niluto niya, animo’y tatanggi. “Hindi yan sunog, kaya sige na, saluhan mo ’ko rito.” 

Natawa naman ito sa huli niyang sinabi. “Wow, hindi sunog!” Sabay ang palakpak nito. 

“Baliw! Hali ka na!” At nagtimpla rin siya ng isa pang kape. 

“Halikan?” 

Natigilan siya sa sinabi nito. Nang magets ang kalandian nito ay tinignan niya ito nang masama. “Tigilan mo’ko, Kayden, ha? Baka ipaligo ko sa’yo lahat ng laman ng termos na’to.” Sabi niya na tinutukoy ang hawak niyang termos habang nagtitimpla pa ng kape. When he finished, he washed his hands and sat down at the dining table, Kayden did the same and sat down in front of him.

“Baka may gayuma ’to, ha?” Nagsisimula na naman ang bwesit. 

“Bakit ko naman lalagyan ’yan?”

“Para maging patay na patay ako sa’yo.” Huminto ito. “Ay kahit ’wag mo na lagyan, patay na patay naman na ako sa’yo.”

Tinignan na naman niya ito nang masama, at tumigil naman ito na natatawa. “Gustong-gusto mo talaga akong naiinis, ’no?” Aniya. 

“Gustong-gusto kita.” 

Napahingang malalim nalang siya. “Maghahanap na nga ako ng jowa para tigilan mo na’ko.” 

“Ako?”

Bwesit talaga. Better to shut up, dahil lalandiin lang naman siya nito nang lalandiin. Nagsimula na silang kumain at nanahimik lang siya, dahil baka ano na namang sabihin ng kaybigan niya sa kaniya. Pero tuwing nagsasalita naman ito patungkol sa mga bagay-bagay na hindi tungkol sa kalandian nito ay sumasagot siya at doon lang nakikipag-usap. 

“Ian.”

“Mm?”

“You look sexy in that sando.”

“Shut up!” Gigil niyang sabi.

Si Kayden naman ay tatawa-tawang nagpatuloy sa pagkain. When they finished eating, Ian took the plates, mug, and all they used to wash them in the sink and Kayden also helped him, after that, he brushed his teeth and then put on his uniform and fixed everything before they left the house. When Kayden picked him up like this, they went to work together as usual.

ANTHONY is in his office right now, in front of the computer, working. His company has been running smoothly and the projects that have taken place have always been a success. His dealings with his employees have also changed: well and with respect. But still is not that perfect behavior because sometimes he gets angry at their misfortunes and his behavior returns to his real attitude. That’s normal when someone goes crazy at work and tarnishes the company’s record.

In the middle of typing on the keyboard, someone called on the telephone next to him. It was his secretary who was outside the post. He answered immediately.

“Ma’am Jennifer wish to have words with you.” 

“Yeah, let her in.” 

Mabilis na pumasok ang mama niya sa opisina niya at may pag-iinarti na namang naupo sa couch ng opisina. Inilapag nito ang mamahaling bag nito sa gilid nito saka pinagkatitigan siya nang hindi siya huminto sa ginagawa. Ano na naman kaya ang kailangan ng mama niya? Mangangamusta o napadaan lang…

“Anthony.”

“Ma?” 

“Pakisabihan mo nga ang secretary mong babae na napakapangit na bigyan ako ng mamahalin at masarap na tea.” 

He laughed at his mom. Perhaps she was envious of his secretary again because his secretary was sexy, white, smooth-skinned, tall, and young. “Pangit pala ang secretary ko mama, huh?” 

“Oo! Sobra! Kung makaasta akala mo maganda, ang pangit naman.” 

Natatawang naiiling siya na tinawagan ang secretary at sinabihan na magdala ng isang tea para sa mama niya. Matapos niyon ay tumigil na muna siya at naupo sa harap ng mama niya. 

“Himala, Anthony, kaya mo ng ngumiti at tumawa ngayon?” 

His mood went back to bad, why does she have to pay attention to that?! Anthony did not speak and remained silent. Until his mother spoke again. “Is that because of the person you’re in love with?”

“Of course not!” Yeah, he sounded guilty as he said that refusal. “And, how many times do I have to tell you, Ma: I. am. not. in. love.” 

His mom laughed at what he said. “I know you Anthony, I’m your mother, I know if you’re lying or not. One more thing, you look obviously in love, so, who’s the lucky woman?”

It’s not a woman . “I’m not yet ready to reveal, but when I am, I will tell you. Kapag naging kami na saka ko lang siya ipapakilala sa’yo.”

“Wala pang kayo? You mean, hindi ka pa sinasagot or what?” 

He took a deep breath before speaking, saying the truth to his mom. “Hindi pa niya alam na gusto ko siya, also, I am not yet ready to confess.” 

Kumunot naman ang noon ng mama niya sa narinig nito. “Really? I’m not buying that, Anthony. Ikaw pa, parang kamakailan lang nagre-report pa sa’kin ang mga hotel na pagmamayari ng Mason na pinupuntahan mo kasama ang iba’t ibang babae. Tapos ngayon, hindi ka pa ready?” Ngumisi si Jennifer. “Katawa ka, anak.”

He didn’t say anything else, he admitted what his mother had said because it’s real actually, and he may even slip his tongue and say things that should not be said when he continues talking. So he kept quiet and let the conversation change.

“Ang tagal naman ng pangit mong secretary! Mauna na nga ako, pakisabi sa kaniya na inumin nalang niya ang tea dahil sa tagal niya.” Tumayo na ang mama niya at binitbit ang hand bag nito saka naglakad patungong pintuan. Ngunit hindi pa man ito nakakalabas ng tuluyan ay nagsalita ulit ito. “Anak, kahit sino pa man ang taong ’yan na nagpabago sa’yo, boto ako sa kaniya, at saka magtapat ka na ng nararamdaman mo! Napakaduwag nito!” Iyon lang at tuluyan na ngang lumabas ang mama niya sa opisina niya. Siya naman ay naiwang nakatanga—iniisip ang sinabi ng mama niya na ikinatuwa naman niya. He wondered if his mother would say the same if she finds out that Ian is not a she.

He returned to his seat and faced the computer again to continue what he was doing.

Umamin na kaya ako kay Ian? 

KAKAUWI lang ni Ian sa bahay niya kasama si Kayden. Hinatid kasi siya nito ngayong gabi, at pinanatili niya muna saglit para samahan siyang manood ng K-Drama. 

They are now side by side on the long sofa, they are seriously watching his favorite drama that he reserved.

Even though he was focused on the TV, he felt like Kayden’s eyes were not looking at the TV but at him. He felt that, so he turned his face to his friend and he actually caught it staring at him. Ian raised an eyebrow at Kayden.

“Ang ganda mo.” 

“Kayden—” 

Hindi na niya naituloy pa ang iba pa niyang sasabihin nang mabilis siya nitong hinalikan. Pinalalim nito iyon at mariin na pinagdikit ang mga labi nila. 

His eyes widened in shock. He didn’t know what to do so he just closed his eyes, his friend would just do kiss, he would just give him a kiss back, because he was also curious about how he would feel when he did it to a fellow man. It was just a kiss but he felt a little nervous when Kayden forced him to lie down on the sofa but its lips still didn’t separate from him.

Nang maihiga siya nito na alam niyang libog na libog ay humawak ang mga kamay nito sa baba ng damit niya at pumasok iyon sa loob, nagpatuloy lang ito sa paglaplap sa kaniya. Sa ginagawa ni Kayden, wala siyang ibang nararamdaman—certified that he is not a gay, he don’t want to do it. Kaya naman nagpumiglas na siya, ngunit malakas si Kayden na nakasubsob pa rin ang labi sa kaniya, hindi siya makatayo dahil nasa ibabaw niya si Kayden na mas malaki sa kaniya. 

Kayden held his hands and its lips began to crawl up to his neck.

“Kayden! Stop!” 

His friend didn’t seem to hear anything and its hot lips continued on his neck—surrounded his collar bone part.

“Kayden—!”

“Just let me, please, just tonight.” Hingal nito.

“No, Kayden.” 

“Please?”

“NO!” Saka lang ito natauhan nang sumigaw siya. 

Napakurap-kurap ito nang tumingin ang mga mata nito sa mata niyang galit na galit. 

“Sorry. Sorry, Ian, nadala lang ako. Sorry. Forgive me.” Bumalik ito sa pagkakaupo at tinulungan siyang makaupo, at ihinilamos nito ang mga palad nito sa mukha nito at walang tigil sa paghingi ng tawad.

Siya naman ay nagulat sa kaybigan niya. Hindi niya alam na ganun na pala kalalim ang nararamdaman nito para sa kaniya. Kaya naman naisipan niya na sabihinan na ito ng dapat, dahil ayaw niyang umasa sa kaniya ang kaybigan niya. 

“Okay lang Kayden.” 

“No, it’s not. Sorry. I’m really really sorry.”

“Kayden?” 

“Sorry.” 

“Mag-move on kana sa’kin.” Sabi niya. “Hindi kita magugustuhan kahit kailan dahil lalaki ako. And I can’t do anything about that, sinasabi ko ’to dahil ayaw kong umasa ka, hindi ako nakakaramdam ng kahit na anong init ng katawan sa ginawa mo kanina, kaya… please, move on.” 

Tinignan siya nito na may pagmamakaawa. “Yeah. I will. Kapag nagkajowa kana.” 

Fuck — ! Kailan naman kaya ako magkakajowa…?!

CHAPTER 17

MULA pa kanina si Kayden hingi nang hingi ng tawad kay Ian. Ilang beses niya na ding pinapatawad ang kaybigan pero parang wala lang ang lahat ng sinasabi niya. Ayos lang naman kasi talaga, alam naman niyang hindi sinasadya ni Kayden o nadala lang ito kagabi. Also, nothing happened after all, so, it’s really not that big problem for him. Lahat naman ng tao nakakaramdam ng init ng katawan, at naiintindihan naman niya na mas mabilis umakyat ang libido ng mga lalaki, kaya marahil nakaramdam si Kayden ng ganoon.

Pero kahit pa anong sabi niya kay Kayden na ayos lang naman siya, hindi siya natrauma o ano mula sa nangyari kagabi, nagi-guilty pa rin ito. Hindi na rin talaga siya makakaramdam ng kaasiwaan kapag tapos mahalikan dahil ilang beses naman na rin niya iyong ginawa sa ibang babaeng nakarelasyon niya noon.

Oo, puro mga babae ang nakarelasyon niya noon, at wala siyang balak na makipagrelasyon sa lalaki, kaya kahit kaybigan niya si Kayden ay hindi niya maibibigay ang gusto nito, hindi niya masusuklian ang nararamdaman nito para sa kaniya, hanggang pagkakaibigan lang talaga ang kaya niyang ibigay sa kaybigan niya at bukod roon ay wala na—hindi na iyon magbabago at matagal na niyang alam iyan sa sarili niya. Kaya naman sinabi na talaga niya ang totoong nararamdaman niya kay Kayden upang hindi na ito umasa pa sa kaniya dahil naranasan niya na rin ang umasa noon, alam niya kung gaano iyon kasakit; iyung tipong mag-aantay ka sa wala… at ayaw niyang iparamdam iyon kay Kayden na malapit niyang kaybigan.

Nagpapasalamat pa nga siya sa lahat ng mga tulong ni Kayden sa kaniya, mula nung una nilang pagkikita hanggang ngayon, at hiling niya manatili silang ganito kahit pa nireject na niya agad ito, lagi niyang hinihiling na sana ay hindi sila matulad sa ibang mga magkakaibigan na hindi na nagpapansinan dahil may isang nagkagusto na hindi naman gusto ng isa.

Minsan pa nga pumapasok sa isip niya na sana hindi nalang siya ang taong nagustuhan ni Kayden at iba nalang. Kasi lalaki siya, eh, mula noon hanggang ngayon. Kahit sino pang lalaki ang magkagusto sa kaniya ay hinding-hindi niya iyon magugustuhan. Kung dapat nagpapasalamat siya na nagustuhan siya nito kasi si Kayden ang tipo ng lalaking gusto ng lahat, si Kayden ang maaaring ideal boyfriend ng lahat, si Kayden na lalaking tinitingala ng mga babaeng customer at isa sa mga dahilan kung bakit dumadami at binabalik-balikan ang Café nila.

Dapat maswerte siya, eh, dapat nagpapasalamat siya at tinanggap ang pagmamahal ni Kayden, pero hindi talaga niya kayang magustuhan si Kayden na nagbibigay ideya sa sarili niyang marahil hindi talaga siya bakla, lalaki siya, kasi kung hindi edi sana nakikipagtalik na siya ngayon kay Kayden, edi sana sila na ngayon ni Kayden, edi sana masaya silang dalawang naghahalikan na walang ibang iniisip kundi ang konseptong mahal nila ang isa’t isa. Kaso hindi. Marahil may ibang para sa kaybigan niya na hiling niya ay dumating na para tigilan na nito ang nararamdaman nito para sa kaniya at hindi ito masaktan. Mahal niya si Kayden… bilang kaybigan.

No customer enters the Café today, probably it’s because the time now is 1:00 p.m., so he is free to do whatever he wants, but he should only be here inside the Café because when his boss catches him outside it will definitely scold him. He just sat at the table on the counter and opened his cellphone to play games.

In the middle of the game, Kayden approached him after it had done what it had to finish. “Ian?”

“Mm?” He just hummed because he was busy playing game on his cellphone.

“Galit ka?”

Napabugtong-hininga siya sa sinabi na naman nito. Kailan kaya ito titigil? “Hindi nga!” Gigil niya.

Matapos niyang sabihin iyon ay sumulyap siya rito na nasa harap niya lang, nakatayo, lumungkot ang mukha nito. He stopped playing and turned off his cellphone then confronted Kayden. “Hindi nga ako galit.”

“Sorry.”

“Ewan ko sa’yo.” Sabay ang suntok niya nang mahina sa braso nito at natawa. “Basta huwag mo na uulitin, ha?”

Tumango-tango ito sa kaniya na nakayuko. Ngayon sa tingin niya rito’y para na itong bata. “Para kang bata, Kayden.” Sabay ang tawa niya, naalala pa niya lagi siya nitong sinasabihang parang bata kahit hindi naman tapos ngayon ito na ang mukhang bata.

Nag-angat sa kaniya ito ng tingin na ngayon ay sumeryoso ang mukha. “Parang bata, huh, sino kaya ’yung nakaupo ngayon sa lamesa na may hawak na cellphone.”

Natigilan siya. Binabaliktad ba siya nito? Iba talaga itong kaybigan niya. Ang tindi. “So ako pala?”

Bumalik ang ngiti sa labi nito, kaso nang suriin iyon ni Ian ay hindi niya masasabing ngiti ’yon, kundi ngisi na parang nang-aasar talaga. “Ikaw nagsabi n’yan.” Sabi nito sa kaniya.

Sa narinig niya sa kaybigan niya ay mabilis siyang tumayo at tinitigan si Kayden nang masama. “Bwesit ka.” Nakaharap siya kay Kayden at ito naman ay ngumiti lang nang malaki at ginulo ang buhok niya.

“So cute…”

He rolled his eyes in annoyance. Ito na naman si Kayden. Hindi na niya pinansin pa ang kaybigan niya nang may pumasok sa Café.

It’s Anthony.

Lumapit ito sa kinaroroonan nila, malamang, ano pa nga ba ang dahilan nito kaya ito pumunta dito…? ’Di ba para bumili ng kape? At malamang dederesyo ito sa counter. Ian looked at him directly in the eyes, without knowing that he is staring at its eyes until Anthony is in front of him. Para kasing wala sa sarili siyang napatitig sa mga magaganda nitong mga mata. I miss him . Inilig niya ang ulo niya nang pumasok ang mga salitang iyon sa isip niya. Sira ba siya?! Bakit naman niya mamimiss ang lalaking ’to?! Marahil dahil magkaybigan sila? That must be the reason and no other than that.

But there is a side to him saying: I miss those eyes, I miss his presence, I miss his smell, I miss his perfect body, I miss hearing his voice, I miss his worrying about me, I miss him, I miss everything in him. Tang’na. Miss already even though just a few days have past! Why the hell?

“Ian?!” Si Kayden iyon na medyo malakas ang boses na gumising sa katangahan niya, hindi niya namalayang kanina pa pala siya nakatitig kay Anthony na kanina pa pala nasa harapan niya. Saka lang siya nagising sa katotohanan at napakurap-kurap nang magtama ang mga mata nila ni Anthony.

Why am I staring at him?! As the question came in his playful mind. Of course he gave so many excuses in himself such as he was just being like this because he did not see Anthony in a few days, because he just wanted to see Anthony, because they became close enough, because they are… friends. A lot of thought is in his mind now that makes him disturbed and not getting a full attention to Anthony’s order. He couldn’t understand why he feels like all of the excuses he made for himself are all lies! But there’s a part of him which is saying the real reason… he couldn’t just figure out—it is— like—argh! He doesn’t know!

“Welcome sir!” Masayang pagbati niya. Yeah, he’s happy seeing this man and he couldn’t deny that fact.

“You must know now what I am going to order, right?”

He nodded with a smile. “Yes, sir.”

Matapos maisabi kay Kayden ang oorderin nito ay humarap siya kay Anthony na ngayon ay nakatitig sa kaniya. Nung tinignan niya ang mga mata nito ay mabilis niya iyong tinanggal dahil nailang siya. Nakakailang ang titig nito, but he wanted being stare by Anthony.

Kasi noon ay hindi ito tumitingin sa kaniya nang deretsyo, he wondered why, perhaps Anthony really had that kind of attitude or perhaps Anthony just didn’t feel comfortable being with him and other people because Ian knew that was sometimes the exact behavior of rich people.

“Hey, look at me.”

Natigilan siya sa paghinga sa sinabi nito. Look at him? Napansin ba nito ang hindi niya pagtingin sa mga mata nito? Goodness, so embarrassing. Para hindi maging obvious ay tinignan nga niya ang mga mata nito, kahit walang emosyon ang mukha nito ay nakikita niyang masaya ito—mukhang may nangyaring maganda kay Anthony ngayon kaya masaya ito, sa kabila ng saya ay may pag-aalala…

“You okay?”

Nagtaasan ang mga kilay niya. “B-bakit?”

“Wala lang, I just feel like—” Anthony paused. “Forget it.”

Ian noticed Anthony’s astonishment. Alam niyang may kinalaman ang gusto nitong sabihin sa naging pag-uugali niya ngayong araw. He was just thankful because Anthony didn’t bother him anymore and just kept quiet.

Ilang minuto pa ay dumating na ang inorder nito na dalawa. Sa tingin niya para ata sa kaniya ang isa, kasi lagi namang ganito si Anthony sa kaniya, mabait mula pa noon. Tinignan niya si Kayden na madilim ang mukha na ewan na nakatingin kay Anthony.

“Kayden.”  Tawag niya rito pero hindi siya nito pinansin at tinalikuran sila, at dahil wala namang masyadong costumer ay pumunta muna ito sa labas, ewan niya kung bakit, basta lumabas lang ito katulad ng lagi nitong ginagawa. Siguro maglalakad-lakad iyon tapos mamimili ng mga gusto nitong bilhin.

Ngayon naman ay itinuon niya ang buong atensyon kay Anthony na masama naman ang tingin sa kaniya. Bakit? Ang gulo ng mga tao ngayon!

Until Anthony started questioning him. “Bakit lagi kang nakatingin sa lalaking ’yon?”

“Mm?” Ian is now busy drinking coffee. Masarap talaga ang kape, lalo na kapag libre.

“Wala.”

Anthony tsked. Is he annoyed? Narinig naman ni Ian ang tanong nito, sadyang nagbingi-bingihan lang siya dahil nilalasap niya pa ang libreng kape na gawa ni Kayden. It’s delicious.

Sinagot naman niya ang tanong nito dahil mukhang nainis ata ito o ano, nung hindi niya ito sinagot. “Hindi naman, ah.”

“Sus.” Bumalik ito sa pagsimsim ng kape saka nagsalita ulit ngunit humina ang tono ng boses nito. “Dahilan ka pa.”

“Huh?” Hindi niya masyadong narinig ang sinabi nito o sadyang nagkamali lang siya ng rinig, he wanted to hear it again to clarify it. Bakit ganoon ang sinabi nito? Anthony has a problem with Kayden?

Nang maubos ang iniinom nito ay iniba nito ang pinag-uusapan nila. “Wala bang magagalit na kinakausap kita ng ganito?” Anthony asked.

Natawa siya sa tanong nito na may tonong maaari niyang masabi na puno ng bitterness. “Sino naman?!” Sabay ang tawa niya.

“Si Kayden.”

“Kayden?”

“Yeah. Hindi ba’t boyfriend mo siya?”

Nanlaki ang mga mata niya sa tanong nito at natawang muli. “B-boyfriend? Si Kayden?” He gave Anthony a big smile with a lot of fun in his face because of its joke. Hindi niya inaasahan ang joke na iyon. Pinilit niya pang pigilan ang tawa niya sa harap ni Anthony, kahit anong gawin niyang pigil sa tawa niya ay wala siyang nagawa kundi ang ilabas ang tawang iyon.

Anthony’s face was pissed when it spoke. “I’m serious, Ian. Ngumingiti ka ba dahil kinikilig ka?”

He laughed again at the word it said: Kinikilig. He couldn’t stop himself from laughing out loud. Until he saw the annoyance and seriousness on Anthony’s face, he should stop laughing now, and tell the truth because Anthony seems to have a misunderstanding that he should clarify. “He’s not my boyfriend, and I don’t have a boyfriend, also I never had a boyfriend.”

Nang hindi na siya tumatawa ay tinignan niya si Anthony na natigilan at nakatulala sa kaniya na medyo lumaki ang mata.

“Hoy! Anthony?!”

Saka lang ito natauhan at naging excited ang mukha pati na rin ang boses nito na nagtanong. “R-really?!”

“Ano ka ba naman! Malamang! Wala nga akong jowa ngayon, eh. Isa pa, lalaki ako, straight, so, it’s impossible for me to have feelings in my fellow man.”

Napakurap-kurap naman ito sa sinabi at pag-amin niya. “Yeah… lalaki ka… of course… straight.” Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon ang sinagot nito, at naging iba ang reaksyon ng mukha nito, mula sa napuno ng excitement ang mukha nito kanina, ngayon ay bumalik iyon sa normal na walang emosyon ang mukha. Hindi nalang niya pinansin iyon at hinayaan nalang dahil marahil ganoon naman kasi talaga ang ugali nito. Masanay nalang siya.

Maraming mga bagay na hindi niya maintindihan patungkol kay Anthony, mula nung nakilala niya ito hanggang ngayon, ewan niya ba kung siya ang may problema na manhid o walang alam sa nararamdaman ng ibang tao, o baka naman sadyang ang mga taong nasa paligid niya lang talaga ang may problema at hindi siya.

KAKATAPOS lang ni Ian maligo at ngayon ay nakasuot lamang ng bathrobe. Nasa kwarto siya ng bahay at akmang tutungo na sa closet nang tumunog ang cellphone niya. Text. Hindi na niya naituloy pa ang magpalit ng pangtulog na damit at lumapit sa kama kung nasaan ang cellphone niya. Inilapag niya iyon du’n kanina pagkauwi niya galing trabaho.

Mula kaninang pagbalik ni Kayden sa trabaho ay hindi siya nito pinansin at parang galit, kahit anong kausap niya hindi siya pinapansin kaya pinabayaan nalang niya dahil baka bad mood lang si Kayden kaya ganun. Hanggang sa pag-uwi nila kanina ay hindi siya nito pinansin, kung magsasalita man ay parang galit tapos isang salita lang ang mga sinasabi. Hindi siya mapanatag sa ikinikilos ng kaybigan niya.

Kaya naman mabilis niyang binuksan ang cellphone niya dahil baka si Kayden ang nagtext at para matanong niya rin ito kung may problema ba ito. Ngunit hindi si Kayden ang nagtext, kundi si Anthony.

Napabugtong-hininga siya. Isa rin itong may saltik na hindi niya maintindihan. Nag-text lang ito upang magtanong kung nasaan siya. “Bakit naman kaya?” Sabi niya sa kawalan. Nagsimula siyang magtype ng irereply niya nang tumawag na ito mismo. Kinakabahan pa siya kung sasagutin niya ba o hindi dahil ito ang first time na maririnig niya ang boses nito sa call. Maganda pa rin kaya ang boses nito? He answered the call, not making Anthony wait.

“Anthony…” Panimula niya.

Mabilis namang sumagot ang nasa kabilang linya. “Pwede ba kitang makausap.”

Natawa ulit siya sa sinabi nito. Napansin niyang nakakatawa ang mga nangyayari kay Anthony ngayon. “Hindi pa ba tayo nag-uusap?”

“I’m serious.”

“You’re always.”

Nanahimik ang nasa kabilang linya, baka naiinis na ito ngayon. Ang sarap kasi nitong inisin. Pero dahil baka ano pang gawin ni Anthony sa kaniya kapag hindi siya nagtino kaya umayos siya. “Oo naman, bukas—”

“Ngayon na.”

Natigilan siya sa sagot nito. Ngayon? Edi aalis pa siya? Kaka-hot bath niya palang! “Anthony, sorry, ayaw kong lumabas—”

“Nandito ako sa harap ng bahay mo.” Sagot nito na hindi siya pinatapos, nakailang beses na siyang hindi nito pinatapos. Gayunpaman, nagulat siya sa pagkukumbinsi nito, importante siguro ang sasabihin nito kaya pinuntahan pa talaga siya sa bahay niya ng dis-oras ng gabi.

He started walking towards the door to open it for Anthony, he hadn’t turned off the call yet and it remained in his ear facing while holding. Saka niya lang napagtanto na naka-bath robe parin pala siya at hindi pa nagbibihis nang akmang bubuksan na niya ang pinto.

Saglit lang naman ata si Anthony . Aniya sa sarili at tuluyang pinagbuksan si Anthony. Tumitig ito sa kaniya at bumaba ang tingin sa katawan niya. Its stare was uncomfortable, para itong mangangain sa titig nito.

“Pasok ka.”

“Thank you.”

Sinundan siya nito sa loob hanggang sa dinala niya ito sa living room at pinaupo sa sofa. “Pagpasensyahan mo na ang bahay ko kung maliit, nangungupahan lang ako rito.” Nung inihatid siya rito ni Anthony nung mga nakaraang araw ay hindi niya ito pinapasok dahil baka hindi ito maging komportable sa bahay niya, dahil hindi naman  ito kasing gara at kasing ganda ng bahay nito.

“It’s fine, malinis nga, eh.”

“You want… drinks? What?”

“You have wine?” Balik na tanong nito. Mahal iyon kaya wala siya nun.

“Beers lang.”

“Yeah, sure, I want that.”

Iniwanan muna niya si Anthony at pumunta sa kusina para kumuha ng mga can beers sa refrigerator. Nang makakuha ng limang piraso ay bumalik siya sa kinaroroonan nito at naupo tabi nito, at inilapag ang mga beers sa maliit na lamesa sa harap nila. Ang pwestong ito ay laging pwesto niya tuwing nanonood ng K-Drama, at dapat manonood siya ngayon bago matulog, pero pumunta si Anthony sa bahay niya nang biglaan kaya dapat asikasuhin muna niya ito.

Kumuha ito ng isang lata at tinungga iyon lahat ng deretsyo at walang hinto. He was shocked in what he saw. “May problema ka, Anthony?”

Tumingin ito sa kaniya. “Yeah, sobrang laki ng problema ko.”

Nagsimula na rin siyang uminom dahil nainggit siya kay Anthony. Tumango siya. “Pwede mo sa’king sabihin, I’m a good listener.” Then he smiled. “Ano ba ’yang malaki mong problema?”

Tinignan niya sa mata si Anthony at ganun din ito sa kaniya. “I’m in love with someone, kaso… hindi ko kayang sabihin sa kaniya na gusto ko siya. “

CHAPTER 18

IAN sipped another can of beer after hearing what Anthony said. That kind of problem with Anthony is not hard to find a solution. It’s easy, yeah, for Ian, the big problem that Anthony had said is not actually big, and for him, that problem is common for an in love person or to a person who has a crush on one person. It’s always like that: unable to admit and lacking in courage. You can just tell the person you like how you feel directly, and after that, boom!, it is over, it is solved. 

Ian’s mind laughed at what he’d heard. At first he thought Anthony is a womanizer because, hey!, Anthony is handsome, kind—although he doesn’t know if Anthony is kind to others but he could say that Anthony is a kind person to him—rich, and so on… Anthony is like a type of a man who could have whatever he wants, one of those is a woman. Then, now Anthony is on his side: drinking beers because he doesn’t have courage to confess his feelings to the person he wants. So unbelievable. A man who has everything is frail in confession. What a joke.

After Ian finished one can, he faced Anthony with a smirk. “For real?” He asked, with a frolic tone, he doesn’t have the intention to sound like teasing in that question, but he can’t help himself.

“I’m fucking serious, Ian.” Anthony said in a deep voice, really signifying that he is serious.

Fine, I should be serious too . “Yeah?”

“Yeah.” It repeated but not with a tone of questioning. Seriousness. As always.

He nodded and thought about what he must say next. “Is confessing that hard for you?” Now a question without any emotion can be found in Ian’s voice and face. He became so after the question came out in his mouth. Still couldn’t believe that Anthony is having difficulty in a confession. Like, hey, just confess, just say that you love that person, just confess your feelings! Confess! Is that hard?!

All of the ideas in his mind remained in his mind and not telling directly to Anthony yet so Anthony would’ve courage in confession and wash away its worries—if it does feel worries.

“Hey, Anthony. Answer me.” Anthony remained speechless for a moment. He couldn’t understand this man.

“Yeah. It is. It really is.” It answered honestly without looking in his eyes and then get another can of beer then drank it all without stopping until the can was empty.

Ian just nodded again. Just understanding and respecting its answer to his question. “Bakit ka naduduwag?”

“Don’t know.”

“First love?”

“Yeah.”

Natigilan si Ian sa narinig. First love naman pala kaya ganoon. Ibig sabihin ba nun virgin pa si Anthony?! “Can I ask you another question? Question that is kinda… sensitive?”

“Ano ’yon?” Sabay ubos ulit nito ng isa pang lata.

“Naka… experience kana ba ng…” He stopped. “Alam mo na…”

“You mean sex?”

Napakurap-kurap siya at hindi tinignan si Anthony sa mga mata dahil nakaramdam siya ng hiya sa tanong niya. “Y-yeah.”

“Yes. I did it with a lot of women before.”

He was stunned by its answer. Gosh. A lot. So Anthony is really a womanizer. Ian is wrong with his thoughts about Anthony.

“Kaso hindi ko alam kung tama ba na umamin ako sa kaniya dahil babae ang gusto niya.” It started which he found difficult to understand.

“You mean—she’s a lesbian?”

“No.”

Nag-isip na naman siya. Ang hirap naman kausapin ng katabi niya! Until he got the point. “Hindi siya babae—” nanlaki ang mga mata niya at hindi na naituloy pa ang sasabihin. Tinignan niya si Anthony na ngayon ay nakatitig sa kaniya nang malagkit.

“Tama ka.” Ani Anthony na nakatitig pa rin sa kaniya, at ganun din siya rito, hindi niya maintindihan ang sarili niya kung bakit nanatili siyang nakatitig din sa mga mata nito. Then, Anthony continued. “Kaso babae ang gusto niya, Ian, straight siya, Ian, hindi niya ko kelan man magugustuhan, Ian.”

Ian remained silent and stunned, his name was all over in a sentence, and was repeatedly said by Anthony, that made him crazy—like a question entered his mind: is it… me? Is it me he has feelings for? Am I the one… he wants?

“Ian…”

“Anthony…?”

“Gusto kita.”

He was stunned again. He said nothing else because he couldn’t believe Anthony wanted him. His mouth remained shut as he was still staring into Anthony’s eyes which were now too close to his sight. Ian’s face was close to his—to the point that he could smell its addictive odoriferous smell, to the point that he could feel its hot breath, to the point that they both closed their eyes when he felt its warm lips gently hit his lips.

He didn’t know everything that was going on at this point, as if he was not himself while taking back Anthony’s kiss and letting its adhesive and slippery tongue get inside him, and let that tongue tour the whole of his mouth, and… it feels so much good.

Para siyang nagpapasok ng malambot at mainit na dila sa loob ng bibig niya. For unknown reasons, he wanted to keep that tongue inside his mouth, as if he wanted to swallow that tongue of Anthony but he couldn’t. He doesn’t understand himself at this moment, the last thing he knew—he is becoming horny.

Nalilibugan siya, oo, nalilibugan siya sa masarap na halik ng lalaki— halik ni Anthony. Wala siya sa sariling humawak sa leeg ni Anthony at dinamdam ang sarap ng sandali. Hindi niya alam kung tama ba ang gingawa niya, pero, hindi niya mapigilan!

Mula sa napakababaw ay mas lumalim pa ang halik, mas naging mapusok, mas naging kapanapanabik na hindi namalayan ni Ian na naguguluhan niya.

Their tongue just continues on fighting inside of his mouth and sometimes inside of Anthony’s mouth. They let everyone’s mouth on each other without doubt. They both wanted it.

Habang patuloy sila sa pagsasalo ay humawak si Anthony sa leeg niya at hinaplos ang lahat ng bahagi niyon, bumaba pa iyon hanggang sa itaas ng dibdib niya, ang malala pa naman ay naka-bath robe lang siya, at isang tanggal lang ng tali na nasa bewang niya ay magiging hubo’t hubad siya.

And from that fact, it seems like that is the next thing Anthony will do.

Kahit pa patuloy siyang nilalaplap nito ay nararamdaman niyang ang kamay nito ay nasa bathrobe niya na nakarating at bumaba iyon sa bewang niya.

Nang unti-unting tinatanggal ni Anthony ang pagkakatali niyon ay saka lang siya natauhan. What are they doing?!

Mabilis niyang ihiniwalay ang labi niya kay Anthony at pareho silang naghahabol ng hiningang nagkatitigan. His eyes were wide when he realized what they have done.

He blinked numerous times, regretting that he had accepted Anthony’s kiss. How did that happen?!

“Umuwi ka na, Anthony.” Atas niya at tumayo habang inaayos ang suot niya at ang sarili niya.

“Ian…”

“Umuwi ka na.” He repeated, and was a bit emphatic and a bit angry. He was not angry with Anthony, but with himself.

Anthony stood up and looked at him for the last time then finally came out, obeying his command.

He, on the other hand, returned to his seat and washed his palm on his face. He couldn’t believe that his desire got up to that kiss, and can’t measure the lust he felt while kissing Anthony. What he still hates with himself the most is that he wants to be angry to Anthony but he can’t, he wanted to stop what they did just a while ago but he can’t—he wants to go on that kiss and just stay their lips together—as if he’s thirsty for Anthony’s saliva and wants to put it all in his mouth while examining its soft lips, he wanted to regret that he did kiss back Anthony but he can’t! 

Now, he can’t deny the fact that he got hard. So much fuck. Nung si Kayden ang humalik sa kaniya’y hindi naman siya tinigasan—na nagpatunay sa kaniya na lalaki talaga siya, pero nung si Anthony na ay tinigasan siya?! Ang sobrang lala pa ay hanggang ngayon ay libog na libog pa rin siya! He just let his dick stay standing, he wouldn’t let his member to get release its lust with a thought of Anthony. Fuck! This is the very first time he gone hard after kissing a man, and this is the first time that his desire became immeasurable.

Tumayo siya na libog na libog pa rin. Fuck! Why his lust is still not going away?! Tumungo siya sa kwarto niya upang makapagbihis na. Binuksan na niya ng tuluyan ang suot niyang bathrobe at bumungad sa kaniya ang ari niya na hanggang ngayon ay nakatayo pa rin at matigas, there is also pre-cum on the tip of it. He was so horny after Anthony’s kissed and caressed on his body.

And… now, he doesn’t think he can take anymore not masturbating. He did it even though against his will, hindi na niya rin kasi talaga kaya. Naupo siya sa kama niya at nagsimulang itaas-baba ang kamay niya sa namumula at naninigas niyang ari.

“Oh! Fuck!” He continued masturbating and laid down his bed, with the thought of Anthony in his mind as his hand holding his dick, iniisip niya si Anthony mula sa paghalik nito sa kaniya hanggang sa paghaplos ng kamay nito sa katawan niya, at umabot sa puntong hindi na lang hanggang haplos at halik ang nasa isip niya, his mind explored, thinking of more, not just a kiss but… more, and as that idea came his mind, he got hard even more and then… his semen squirted quickly in his stomach and he stopped panting.

He quickly took a tissue, wiped the semen he had spread on his body and remained lying naked and couldn’t believe what was happening to him.

ANTHONY is now in his room, sitting in a bench which is in the foot part of his king size bed, holding a champagne glass, and smiling like a crazy bastard. He was happy. He was the happiest man in the whole world right now. He was happy because he didn’t think that his plan to confess to Ian would happen tonight.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala, parang isang panaginip na nagkaroon siya ng lakas ng loob na umamin, marahil dahil na rin sa mga sinabi ni Ian sa kaniya. Medyo natatawa pa nga siya dahil si Ian din mismo na gusto niya ang taong nagbigay ng lakas ng loob sa kaniya para umamin sa taong gusto niya. Kaya ayun, umamin siya kay Ian na walang alam na ito ang tinutukoy niya.

The other reason he was happy now is because he kissed Ian! And that’s not it! Ian kissed him back!

His joy was abysmal. It was as if he was celebrating and drinking wine. Seems like Ian did like that kiss, so, that means…

Fuck!

A lot of thought is rounding in his mind! A lot of possibilities. He wishes everything he thinks would become true and happens. Aasa siya roon.

He laid the champagne glass on the table and laid down on his bed. He closed his eyes with a smile on his lips, up to this moment he could still feel the shape of Ian’s lips on him, and that made him happier. He loves Ian so much… and he wished… Ian would love him, too.

ANTHONY is now entering to the Café where Ian works, he was a little nervous that he was hesitant to enter because Ian might be angry to him now because of the sudden things that happened last night, pero ngayon pa ba siya susuko kung kailan umamin na siya?! So he relaxed himself with an ace that he is free to love Ian because first of all Kayden is not Ian’s boyfriend and the next fact Ian kissed him back. So he shouldn’t be nervous! If Ian is angry, he should accept that, because he kissed Ian so suddenly. Ian has the right to be mad.

He entered the Café and Kayden greeted him. Ian was not at the counter.

“What’s your order, Sir?” Ani Kayden sa walang buhay na boses, at parang hindi nagagalak na makita siya. Kung ganoon, hindi rin si Anthony nagagalak na makita ang lalaking ito.

“Ian.”

Natigilan ang nasa counter. “Hinahanap mo si Ian?”

“Si Ian ang ino-order ko.”

Matapos niyang sabihin iyon ay nagtangis ang bagang ni Kayden at sumama ang mukha. “Sir, kung may oras kang makipagbiruan, ako wala—”

“Nasa’n si Ian?”

“Wala. Hindi siya pumasok.”

Natigilan siya sa narinig. Marahil galit nga si Ian sa kaniya. Agad siyang tumalikod para puntahan si Ian sa bahay nito nang mag-iwan ng salita si Kayden. “Ayaw ka niyang makita.”

That word is a bit painful. But he just ignored that and finally left the Café.

He went to Ian’s house and knocked. “Ian?” Sabay ang katok niya.

Ngunit nakailang tawag na siya rito pero hindi pa rin siya pinagbubuksan nito. Until Ian’s elderly neighbor passed by.

“Pumasok sa trabaho ang nakatira diyan, iho.”

He asked the old woman. “P-pumasok siya sa trabaho?”

“Oo, kanina pa.”

Napabugtong-hininga nalang siya nang iwan na siya ng matanda. Tama ba ang narinig niya? Eh, bakit sabi ni Kayden wala raw ito sa trabaho?

Hell! Tinataguan niya ba ako?

CHAPTER 19

ANTHONY is at the bar today, drinking whiskey. It had been weeks now, and Ian was still avoiding him—sometimes even slipping away the moment he stepped into the Café. He wanted to ask Ian why it was hiding from him or even ignoring him at all. Doesn’t Ian like everything that happened that night? Doesn’t Ian like him because Ian is a man—straight? He wanted Ian to answer those questions so he wouldn’t go crazy thinking. But if the answers to all his questions were that Ian didn’t like him and it would never like him, then he didn’t know what he was going to do. Only now did he feel like this: being crazy to someone—that had happened to be in a man.

But if those were Ian’s answers, there’s nothing he can do, right? It was Ian’s decision to make, and he had no right to fight it. Why would he force someone to like him back, right?

What makes matters worse is that Ian was a straight man, Anthony knew that, and there was no certainty whether Ian would like him too or not. But from what Ian has been showing over these past few weeks, it seems that there is really no hope that Ian will like him. Of course, Ian is straight as shit! That was what Ian said.

W hy did he kiss me back?  

Iyan ang mga katagang nagbibigay sa kaniya ng lakas ng loob para hindi tigilan si Ian. Bakit siya nito binawian ng halik kung tuwid na lalaki ito? Bakit ito sumabay sa mga posisyon ng labi niya? Bakit parang pakiramdam niya ay— ewan, hindi siya sigurado. He had many questions that only Ian could answer. Yes, there was a chance he wanted to ask Ian directly all his questions, but, sometimes he couldn’t, he was afraid of what Ian would answer.

Tumungga siya ng alak sa bote at hindi pa rin tumitigil ang isip niya sa kakatanung sa kaniya, mga katanungang si Ian nga lang ang makakasagot! 

In the middle of his drinking, someone tapped him in the shoulder. He knew that pat: Enzo, his motherfuckin’ cousin. “Hey, Anthony.”

He ignored him and continued drinking. Enzo sat next to him. “Mukhang may problema ang masungit kong pinsan, ah.”

“Fuck off.” Iritado niya.

His cousin just laughed, probably used to his attitude. In recent weeks he had also returned to where he used to be: attitude and habit, and who is the reason for that, none other than Ian, Ian who drove him crazy. He can’t be angry with Ian either even if Ian doesn’t give attention to him or even talk to him or look at him, he can’t get angry at Ian because he loves him, he loves Ian so much, even if he’s just like air to Ian.

“Enzo.” He called for his cousin’s attention.

“Yeah?” 

He faced Enzo. “May I ask something?” 

“Of course!” 

Good thing this cousin of his was easy to get along with, unlike his other wealthy relatives.  Enzo is different from them, palibhasa babaero. “Ano bang magiging reaksyon ng isang tao kapag nalaman niyang gusto siya ng isang tao?” He questioned, tutal babaero si Enzo, tiyak marami itong alam sa mga ganito. He questioned Enzo with being careful not to reveal himself—that he is specifying to himself.

Enzo think first that took a few minutes before finally responding. “Mm, hindi ako sigurado ha, pero ’yung mga babaeng sinasabihan ko dati ng gusto ko sila kahit hindi naman, you know, just for sex, ’yong mga nagiging reaksyon nila ay natutuwa, parang ganun.” 

“Namamansin?” Anthony asked, getting to the point where he could relate. 

“Yeah. Exactly.” 

“Pa’no kung hindi namamansin?” 

A moment of silence again. “Mm, baka hindi niya gusto ang umamin sa kaniya.” 

Natigilan siya sa sagot na iyon at parang tinanggalan siya ng pag-asa, binalot siya ng sakit na parang talo na agad siya hindi pa nga siya nagsisimulang lumaban. It was just painful—aching in a quiet, relentless way. Sometimes the truth isn’t really funny but it hurts, but that’s the truth, and that should have to accept.

Until Enzo spoke again after a moment later again. “Pero pwede ding hindi niya pinapansin ang taong umamin sa kaniya dahil may gusto din siya dito, pero hindi siya sigurado, o, natatakot siya sa nararamdaman niya para sa taong umamin sa kaniya.”

Now he was encouraged, his heart was beating fast in excitement after hearing the next option that Enzo had said. It was as if all his weaknesses were erased after hearing that. “You s-sure?”

“Yes, I’ve seen a lot like that.” Enzo looked at him seriously. “Looks like you’re happy this time, huh?” Then his cousin’s eyes widened. “Don’t say… you’re specifying to yourself—”

“No!” 

“So you loved someone?” Enzo asked excitedly, as if this was the first time Enzo had seen him happy because he wanted someone. “Who’s that?!”

“Fuck the shut up, you shit.” He sounded guilty at that one.

So that his crazy cousin wouldn’t intrigue him anymore— he got up and left the Bar to go home.

Ayaw niyang madulas ang dila niya kay Enzo at masabi ang totoo, hindi pa siya handa, ayaw pa niya dahil hindi pa siya sigurado kung magiging sila ba ni Ian, gusto kasi niya kapag naging sila na ni Ian ay saka niya lang ito ipagmamalaki sa lahat, ipagsisigawan niya na mahal na mahal niya si Ian kapag naging sila na nito.

Ipagmamalaki niya si Ian sa lahat kahit pa tanggapin sila ng lipunan o hindi dahil sa parehas sila ng kasarian, basta kapag naging sila ay wala siyang magiging pakialam sa sasabihin ng iba, ang mahalaga’y mahal niya si Ian at kung ganun din ito sa kaniya, iyon ay kung maging sila.

Anthony was driving home, a little tired and drunk but he still knows what he is doing, his eyesight is still right and he can go home, he is not like others who have crashed or had an accident and then died. No, not him. He’d been doing this for years, drinking and driving, yet never once losing his way. Maybe his body had built a tolerance, or maybe he just knew how to handle it.

Until now he was thinking about what Enzo had said earlier, from the first option to the second. There were so many what if’s words in his brain. There is no certainty, there is always no certainty because Ian is not his brain to answer! And only Ian can answer the questions he wants to clarify, but Ian is avoiding him!

Iniliko niya ang sasakyan niya at sa iba bumagtas ng daan. Hindi na muna siya tutungo sa bahay niya kundi sa bahay ni Ian. 

Only now did he like too much depth in someone, only now did he also feel fears that were too frightening: Ian’s decisions. It’s only now that he’s had so much happiness, just now everything has become delight since he met Ian.

Kaya naman hindi niya alam ang mangyayari sa kaniya kapag si Ian na mismo ang tatanggal sa kaniya ng karapatan na magustuhan ito, na ito na mismo ang magsabi sa kaniya na lubayan na niya ito, na sabihin na nito na huwag na itong mahalin kasi lalaki ito. Ang hirap. Sobra.

Now he realized the hardship of loving, the pain that love can cause, but love is also delight! But, not all love will be approved by destiny, because in Anthony’s eyes; when you love—so many problems will come into your life, and even if you don’t want the problem you have to embrace that problem anyway, why? Because you’re loving, and love is very hard to stop because once it is stopped, you will be hurt, so you seem to have no choice in things.

But despite everything, you may just want to love even if there are so many problems coming, because it feels delightful when loving. And all of that Anthony has just learned.

Anthony has arrived at Ian’s house. He stopped his car in front of Ian’s house and then got out of the car. Will he knock or shout in anger? He didn’t know, because almost every day he made that same choice just to open up and talk to Ian. Ian also has neighbors so he can’t have a scandal as if he has an enemy. He knows how to respect others somehow. And he respects Ian very much.

Pinagkatitigan niya ang pinto ng bahay, nag-iisip kung ano ang gagawin, dahil alam niyang hindi naman siya papansinin nito. Ilang linggong lumipas ay araw-araw siyang nasasaktan, pakiramdam niya kasi nire-reject na agad siya ni Ian. Minsan pa nga napapatanong siya sa sarili niya: Ano bang kulang sa’kin? Ano bang problema sa’kin? Bakit niya ako iniiwasan? Hindi niya ba ako gusto? Kahit pa nasasaktan siya ay patuloy pa rin siyang gumagawa ng paraan para makita si Ian, para makausap, para marinig ang boses nito. 

A few minutes later he was still doing nothing else—he was just leaning on the side of the car and staring at the door of Ian’s house. He didn’t have the strength to knock or call Ian because it might just not open him up. He was thinking of a way to at least talk to him.

He sighed. Namulsa siya at yumuko. “Ian, kailan mo ba ako kakausapin?” Aniya sa kawalan na parang baliw na nagsasalita na wala namang kausap.

“Bakit hindi mo’ko pinapansin?” Yumuko siya na medyo walang buhay. “Mahal kita, Ian…” Then he paused. “Mahal na mahal.”

Sa tingin niya’y wala ring kwenta ang pagpunta niya rito ngayon dahil alam niyang hindi lang din ulit siya papansinin ni Ian, dahil baka hindi pa ito handa o baka nagulat ito sa ginawa niya. Hindi niya muna mamadaliin si Ian.

Matapos niyang maging isang baliw na nagsalita sa kawalan ay tumagilid na siya upang buksan ang pinto ng kotse niya at makapasok, ngunit hindi pa man siya nakakapasok ay sumulyap sa paningin niya si Ian na naglalakad patungo sa kinaroroonan niya na may dalang mga groceries. Marahil kakagaling lang nito ngayon sa trabaho at namili muna bago umuwi.

Their eyes met, goodness, how he missed its innocent eyes, its gentle face, its whole appearance. “Ian.”

Si Ian naman ay iniba ang tingin pati na rin ang dinadaanan—bigla itong tumalikod sa kaniya at lakad-takbong lumayo sa kaniya. Saan naman kaya ito pupunta? 

“Ian!” Sigaw niya sa pangalan nito at nagsimulang tumakbo upang mahabol si Ian na parang batang lumalayo sa kaniya. 

Mas binilisan nito ang lakad nito at lumiko sa kung saan. Siguro iikot lang iyon patungo sa bahay nito tapos magtatago na naman. Imbis na mainis, Anthony found it adorable. Kaya naman tinigilan niya itong habulin at bumalik sa harap ng bahay nito, pumasok siya sa sasakyan at naghanap ng pwedeng parking lot ng subdivision at ipinarada roon ang sasakyan niya saka bumalik ulit sa harap ng bahay ni Ian. But this time, he sat right in front of the door of Ian’s house. He deliberately removed the car in front of Ian’s house so as not to be noticed. So ngayon, para na silang dalawang batang nagtatagu-taguan. Shit. Wala naman siyang ibang intensyon, gusto niya lang makita si Ian at makausap at marinig ang panig nito. Hindi iyong iniiwasan siya—mababaliw na siya kapag lagi siyang iniiwasan ni Ian! Sa loob ng ilang linggo ay nabaliw na talaga siya kakaisip kay Ian. Kaya sana naman pansinin na siya nito. Kahit huwag na munang sagutin nito ang mga katanungan niya—dahil hindi pa siya handang ma-reject ni Ian. 

Maya-maya pa ay naririnig na niya ang mga pagod na yapak ni Ian na papalapit sa pinto at hingal nito. “Mabuti nalang umalis na ’yon.” Narinig ni Anthony na sabi ni Ian at huminga nang malalim.

Tumayo si Anthony upang salubungin si Ian na papunta sa pinto. “Hindi pa ako umaalis.” Aniya nang magkaharap na sila. Lumaki naman ang mga mata ni Ian na tumingin sa kaniya at akmang tatalikod na naman ang bwesit nang mabilis niyang hawakan ang kanang kamay nito. 

“Ian!” He took a deep breath. “Huwag mo nga akong iwasan.” 

Hindi niya pinansin ang pagkakahawak niya sa kamay ni Ian, bagkus mas pinansin niya ang magiging reaksyon nito, isa pa, wala talaga siyang balak na bitawan ang kamay nito. 

“Hi, Anthony, long time no see.” At ayon, sa wakas kinausap na siya nito na may pekeng ngiti at natatakot na ekspresyon na animo’y nakakita ng multo. So damn adorable.

“Pwede bang huwag mo na akong iwasan.” 

“Ako?! Iniiwasan ka?!” Sabay ang tawa nito na alam niyang peke lang din. Napakadaling malaman kung guilty or not ang lalaking ito. “Bakit naman?!” 

Huminga siya ulit nang malalim at mas hinigpitan ang hawak sa maliit at malambot nitong kamay. “’Yon na nga, eh, bakit mo’ko iniiwasan?” 

“Hindi kita iniiwasan.” 

“Iniiwasan mo’ko.” 

“Hindi.” 

“Oo.” 

“Hindi.” 

“Oo sabi!.” 

“Hindi nga!” 

Then he stopped. He tried not to smile at the words they were uttering to each other, it feels so comfortable talking to Ian even arguing. Even if they are angry talking, they are still very comfortable. Gosh! He really love this man!

Tinitigan niya ang mga mata ni Ian na ngayon ay nanggigil sa kaniya subalit hindi naman nakatingin sa mga mata niya, pero hindi pa rin mawawala sa mga mata nito ang pagka-inosente. 

“I missed you, Ian.” He couldn’t help but say that to Ian. Like shit. He is no longer in the right frame of mind! He didn’t know what he was saying when he faced Ian, but everything he said with his mouth was pure truth. And the truth is that he really missed Ian.

Namula ang mga pisngi ni Ian na nag-iwas ng tingin sa kaniya. Namula ito. Ngayon ay medyo umaasa na naman si Anthony: last time he checked—people who blush are perhaps the reason when they talking or in front of the person they like. There are so much reason for blushing but blushing is rare.

“Ian?” He said, in a romantic voice, calling for Ian’s attention. 

“Why?” It asked without looking at his eyes. 

“Na-miss mo rin ako?” He teased. 

Napakurap-kurap naman ito at galit na tumingin na sa wakas sa mga mata niya. “Of course not!” Sounded like guilty again. 

“You sure?” 

“I’m fucking sure, Anthony!” Ian eyes stare at him. “At saka galit ako sa’yo!” Now, not sounded guilty but sounded like a child. 

Nang marinig ang huling sinabi nito ay hindi niya maiwasang asarin ito. “You want lollipop?” 

Pinagkatitigan siya nito na bakas sa mukha ang inis, at tinaasan nalang siya ng kilay at hindi na nagsalita pa. 

“Marunong ka na pala mang-asar? Kala ko sasabihin mo na naman I’m serious .”

It teased back, and that made him annoyed, really annoyed. 

“Not funny, Ian.” 

Tumawa ito. 

“So… you missed me, too?” He just asked again, turning his chance to move on to the teased of Ian. 

“I said, I didn’t!” Diin nito.

Anthony looked at their jointly hands.  “Bakit parang mas mahigpit pa ata ang hawak mo sa kamay ko, kesa sa hawak ko sa’yo?” 

Nanlaki ang mga mata nito at tinignan din ang magkahawak nilang kamay, hindi ata nito namalayan na kanina pa sila magkaholding hands, at mahigpit ang hawak ni Ian sa kamay niya na parang ayaw siyang bitawan.

Medyo nagsisi siya sa huling sinabi niya dahil mabilis na nitong piniglas ang kamay nito sa kamay niya. Dapat pala hindi na lang niya sinabi iyon!

Hindi na siya nito pinansin pa. Hindi na rin pumasok sa isip ni Anthony na mangulit na magtanong kay Ian dahil parang ide-deny lang nito ang pag-iwas nito sa kaniya. May oras para roon, may panahon na kusang sasagutin ni Ian iyon, hindi muna niya ito mamadaliin. He would just let Ian take his time for those things first. All that matters to Anthony now is to see Ian and talk to him, not hiding from him because he couldn’t stand to be ignored by Ian.

Pinagmasdan niya si Ian at nahalata niya ang mga paa nito na unti-unting umaatras na parang may balak na naman atang lumayo. Agad niyang ihinawak ang mga kamay niya sa magkabilang balitak nito at itulak iyon paharap sa kaniya dahilan para magkayakap sila.

“Huwag mo na akong iwasan, Ian, pls. Kung hindi mo’ko gusto, okay lang, basta huwag mo lang akong iwasan, pls…” Pakiusap niya.

Kahit pa sabihin niyang kahit hindi siya nito magustuhan ay okay lang sa kaniya , pero ang totoo hindi okay iyon, palusot niya lang para hindi talaga siya tuluyang layuan ni Ian. Hindi niya kasi talaga kayang hindi nakakausap si Ian.

At ngayon ay pakiramdam niya kahit hindi na mismo sagutin ni Ian ang mga katanungan niya ay parang alam na niya ang mga kasagutan—mula sa ipinapakita ni Ian sa kaniya: hinayaan siya nitong gawin lahat ng mga ganitong bagay, hinayaan siya nitong mahalikan at… bumawi rin si Ian ng halik sa kaniya, hinayaan din siya nitong mahawakan ang kamay nito at hindi nagpupumiglas o nagagalit, hinayaan lang din siya nito na mayakap ito gaya ngayon.

Pakiramdam niya may kasagutan na sa mga katanungan niya. Naisip pa nga niya na ang pangalawang ibinigay ni Enzo na option ay ang marahil dahilan ni Ian kaya iniiwasan siya nito. Ang option na: pero pwede ding hindi niya pinapansin ang taong umamin sa kaniya ay dahil may gusto din siya dito, pero hindi siya sigurado, o, natatakot siya sa nararamdaman niya para sa taong umamin sa kaniya.

CHAPTER 20

ANTHONY happily walks to his company’s parking lot to get in his car to visit Ian at the Café where it works. Siguro naman ay papansinin na siya nito at hindi na tataguan pa na animo’y maniningil siya ng utang.

After that night, he felt so much better, as if all his problems were gone after talking to Ian again, and after that night he had changed again—from his old habits, behavior or attitude. Ganun ang naidudulot ni Ian sa kaniya, parang isang mahika si Ian na nagpapabuti sa kaniya, kaya naisip niya na kapag siguro  nagpatuloy si Ian sa hindi pagpansin sa kaniya ay magiging demonyo na lang ata siya habang buhay.

He had never met anyone like Ian before, he had never met a woman who changed him voluntarily, as in voluntarily without having to force or tell. Ian is different. Ian was so different from everyone he met.

Si Ian? Isa siyang lalaki—parehas sila ng kasarian—isang lalaking una niyang minahal ng lubos na mas mahal pa nga ata kaysa sa sarili niya. Si Ian na may kakayahang patibukin ang puso niya ng sobrang bilis at may kakayahang pakabahin siya, pasiyahin siya, takutin siya, at lahat pa ng mga ekspresyong ngayon niya lang naramdaman. Si Ian na nagpapabaliw sa kaniya. Si Ian na nagiging dahilan ng lahat ng pagbabago niya.

Sometimes he didn’t know if Ian was catching him whenever he wasn’t on his own sanity staring at him.

After a few minutes of driving, Anthony arrived at the Café and parked the car in the parking lot then got out of the car, and entered the Café. Nadatnan niya si Ian na nakatunganga sa kaniya na nasa counter at hindi ata alam nito na nasa harapan na siya nito.

“Hoy!” Ginulat niya si Ian at ito naman ay natauhan mula sa pagkakatunganga. What is he thinking? It looks deep.

“Ayos ka lang?” Dagdag niya na hindi maiwasang mag-alala.

Ngumiti lang ito sa kaniya at tumayo ng tuwid, umaaktong isang masugid na cashier. “Oo naman!”

He stared at him. “Hindi ka talaga nakatunganga kanina no? ’Yung may malalim na inisip…” He smiled at the same time.

“Huh?”

He continues. “Pakiramdam ko kasi hindi ka nakatunganga kundi… nakatitig ka sakin na wala sa sarili.” Matapos masabi ang kabaliwan niya, ang pang-aasar niya na medyo umaasa sa kung ano, ay ipinasok niya ang mga kamay niya sa mga bulsa ng pants niya at tinitigan si Ian. Gusto niyang malaman na ang sinabi nga niya ang ginawa ni Ian kanina. Gusto niyang malaman kung nangyari rin kaya kay Ian ang nangyari sa kaniya na laging wala sa sariling tumititig dito—iyong tipong wala siyang ibang nakikita kundi si Ian. Para siyang gago! Nangangarap na naman ata si Anthony ng walang katuturan!

“H-hindi, ’no!” Medyo utal itong nagsalita na nagpangiti sa kaniya.

“Okay.” Iyan na lang ang sinabi niya, gusto niya pang asarin si Ian dahil ang cute nito kapag naasar, pero kailangan niya lagyan ng limitasyon ang kabaliwan niya dahil baka magalit na naman ito at hindi na naman siya pansinin ng ilang linggo. Ayaw na niyang maulit pa na hindi kinakausap ni Ian. It’s so fucking hard. But sometimes he really couldn’t help but tease Ian, just like now. “Hindi pala, huh? Pero parang nakarating nalang ako sa harapan mo—”

“Your order, Sir?” Seryosong pag-iiba nito ng usapan.

After hearing Ian’s adorable pissed voice, he just get along with its topic and not annoying him anymore. “Ganun pa rin.” Luminga-linga siya sa kinaroroonan ni Ian. “Si Kayden?” Tanong niya, wala naman siyang pakialam sa isang iyon, pero nag-aalala lang siya kay Ian kasi kung hindi ito pumasok ngayon edi si Ian lang ang lahat ng gumawa ng trabaho.

Ian answered him immediately. “Nasa restroom lang, kaya wait ka lang sa order mo.” It was so delightful to Anthony’s ears to hear Ian’s voice especially its very casual tone—its voice that traces the comfort when talking to him, and he wanted that so much.

Tumango-tango siya at umayos ng upo sa upuan na pang-isahan lang na nakatapat sa counter— kaharap si Ian. Tinitigan niya ang mga mata ni Ian, ang mga pilik-mata nito na mahahaba at ang baby face na mukha nito, bumaba pa ang tingin niya sa labi nito, napakaganda ng labi nito, at napakasarap ng labi nito.

“Sino kaya ang tumutunganga na nakatitig, ’no?”

Muli siyang napakurap-kurap nang marinig ang boses nito na ngayon ay parang nang-aasar. Binasa niya ang labi niya matapos mauhaw sa halikan nila ni Ian na naalala niya.

Inalis niya ang tingin sa mukha ni Ian at tumingin sa kung saan na nagsalita. “H-huwag mong baliktarin, Ian.” He said, inside mind he planned that he should be confident in what he would say but something else came out of his mouth: he sounded like a liar who didn’t want to admit his mistake even though it was obvious; what’s worse there is that he stuttered when he said that.

He heard its laugh. “Okay.” Ani Ian na parang ginaya ang sinabi niya kanina. Shit .

He didn’t look at Ian and now pretended to look at the few customers, probably the customers are just few this time because it was afternoon, or probably because people had finished snacking. He really wanted something like this too; the customer is just few because if there are many, he will definitely not have a chance to talk to Ian.

That’s why he intentionally goes to the Café in the afternoon or noon. See, he would make a way to talk to Ian or to see Ian, like he was crazy making a schedule when he came here to the Café. If then, his secretary was in charge of all his schedules for everything he do—now he does it himself; he knows his employees are wondering about him changing—apart from the schedule, is his attitude and dealings with his employees. He doesn’t know why or how Ian is able to change him; he just doesn’t really know.

Nang matahimik si Ian ay saka lang siya nagkaroon na ng lakas ng loob na tignan na ito matapos siya nitong baliktarin, ’pagkatingin niya kay Ian ay nakatitig pa rin ito sa kaniya na nakangisi. Sana naman tigilan na siya nito dahil nahihiya na siya! This jerk.

Magsasalita sana ulit ito nang dumating na si Kayden at lumapit kay Ian.

Pinapanood ni Anthony ngayon ang pagkakatitigan nina Ian at Kayden. Para siyang bulkan na gustong sumabog nung nagkatitigan ang dalawa at nagpalitan ng ngiti na akala mo’y magkasintahan na tanga.

“Bakit ang tagal mo?!” Ani Ian kay Kayden.

“Na-miss mo’ko agad? Huwag kang mag-alala nandito na ako.” Kayden messed up Ian’s hair.

Huminga nang malalim si Anthony sa sagutan ng magkaybigan lang naman tapos ganun ang asta nila sa isa’t isa.

“Baliw! Pinag-aantay mo si Sir.”

“Ay siya?” Sabay ang tingin ni Kayden sa kaniya ng masama. “Pakialam ko diyan.”

Napahinto siya sa paghinga matapos marinig ang sinabi ni Kayden. “Anong sabi mo?”

“Wala, sige na, Sir, gagawin ko na ang order mo.” Sagot naman nito na walang gana at bago siya tuluyang talikuran ay nagbigay muna ito ng masamang tingin sa kaniya.

Medyo nagtataka siya sa gagong ’to. Sabi ni Ian hindi naman pala nito boyfriend si Kayden at magkaybigan lang sila, pero parang may napapansin siya na higit pa sa pagkakaibigan ang tingin ni Kayden kay Ian. Sana lang talaga ay hindi siya gusto ni Ian dahil kung oo at magkakaroon silang dalawa ng relasyon ay baka mapatay na niya si Kayden.

Sa ngayon ay pipigilan muna niya ang galit niya kay Kayden dahil si Ian naman na ang nagsabi na wala silang relasyon nito, at magkaybigan lang, matalik na magkaibigan. Pero baka nga sadyang magkaybigan lang talaga ang dalawa kaya ganun, ang alam pa niya ay matagal na ang mga itong magkaybigan kaya siguro talaga ganun nalamang ang turingan ng mga ito sa isa’t isa. pero kahit na! Hindi dapat ganun ang turingan nila! Nagseselos siya! Pasalamat si Kayden kaybigan siya ni Ian.

Sometimes Anthony wants to strangle Kayden, punch him until his skull is crushed, and bury him alive, every time he sees the two happily talking, but of course he can’t do that because Ian is Kayden’s friend. But when Anthony couldn’t control himself, he might have done worse to Kayden.

Bakit ba kasi ganun sila kung mag-usap! Tang’nang Kayden ’to!

“Hoy, Ian.” Aniya kay Ian na medyo gigil ang boses.

Si Ian naman ay tinaasan lang siya ng kilay.

He continued speaking, getting to the point. “Sigurado kang magkaybigan lang kayo ni Kayden?”

Binigyan siya nito ng ngisi. “Bakit? Nagseselos ka?”

Nagulantang siya sa huling sinabi nito. Masyado na ba siyang halata? Shit, another fucking so embarrassing! Pangalawa na ata niya itong pagkakataon na gusto niyang lumubog sa lupa sa kahihiyan. “Hindi, ’no!” Singhap niya na medyo pagalit ang boses na may kasamang inis, inis kay Kayden kanina pa.

Tumawa lang ito sa kaniya at binigyan siya ng tingin na parang nagsasabing ‘Talaga? Hindi ka nagseselos?’ O hindi naman kaya ay ‘Itatanggi talaga, huh?’ Mga ganyang salita na medyo nakikita niya sa paraan ng ngisi at tingin sa kaniya ni Ian.

“Hindi nga!”

Tumawa lang ulit ito ng mahina at walang ibang sinabi.

“Hindi ako seloso, ’no.”

Muli, tinignan siya nito na may ngiti sa labi na animo’y nang-aasar talaga at gustong-gusto siyang inaasar. Hindi nalang siya umimik hanggang sa lumapit na sa kaniya ang baliw na si Kayden. “Here’s your order, Sir.” Sambit nito na may tonong lagi nitong ginagamit tuwing kaharap siya.

Imbis na mag-thank you ay tinanong niya ito. “Bakit kapag si Ian ang landi-landi ng boses mo? But when it comes to others, it’s not? How so?”

“Hindi naman sila si Ian.”

Tumayo siya ng mabilis at akmang hahawakan niya ang kwelyo ng suot na uniform ni Kayden, ngunit hindi niya naituloy nang hawakan ni Ian ang kamay niya at hinaplos iyun. Oh, shit, he got calm already because of the softness of Ian’s hand. Pero natanggal din agad iyun nung tanggalin ni Kayden ang kamay ni Ian na nakahawak sa kamay niya. This friend of Ian is a big shit.

“Sinong nagturo sa’yo na humawak ka basta-basta sa kamay ng kahit sino?!” Galit na sabi ni Kayden kay Ian.

Sumingit naman si Anthony sa narinig. “Ako? Kahit sino? Hindi ako kahit na sino lang—”

“Manahimik ka.”

Kumuyom ang kamao niya. Tang’na talaga ng gagong ’to.

“Easy! Kalma! Okay? Para kayong magpapatayan, ah.” Said Ian, which calmed him down again.

He wanted to yell at Kayden and punch him, but he couldn’t do that. He had to limit himself because he and Ian weren’t in a relationship yet, so he wasn’t in the right place to be jealous; Ian might even get mad at him. Medyo naiinis lang siya dahil hindi pa sila ni Ian para sana sabihan niya na ‘Ikaw na tang’na ka, layuan mo ang boyfriend ko.’ Gusto niyang sabihin iyan kay Kayden o sa kung sino man ang lalapit sa mahal niya. But they weren’t in a relationship yet, not yet, but he knows and he hopes … soon.

Aantayin niya ang panahon na iyun na boyfriend niya na si Ian at magkakaroon na siya ng karapatang magselos at suntukin ang lahat ng lalandi kay Ian. Sa ngayon tiis-tiis lang muna siya dahil wala pang sila ni Ian.

Matapos magsalita ni Ian ay may pumasok ng costumer at pumunta sa counter dahilan para bumalik sina Ian at Kayden sa trabaho. Huminga ulit siya nang malalim dahil wala ang atensyon ni Ian sa kaniya sapagkat nasa costumer. Pero ayos lang, ang mahalaga nakikita niya si Ian.

Bumalik ito sa trabaho at siya naman ay patuloy sa pagkain at pinapanood ang taong mahal niya. Kapag ubos niya ng pagkain ay babalik na siya sa trabaho,  kaya naman sinusulit niya ang pagpunta rito sa Café.  Mamaya na siya babalik sa kumpanya niya. Sa ngayon ay papanoorin muna niya si Ian na nasa harapan niya lang naman. He always goes to this Café because Ian is here, his everything, and only Ian makes up his day and makes his day happy and perfect.

NAKAHIGA si Ian sa kama niya at nakatitig lang sa kisame, alas-11 na lang ng gabi ay hindi pa rin siya dinadalaw ng antok. Kanina pa siyang 9 p.m. nakahiga ngunit hindi pa rin siya nakakatulog at paikot-ikot sa kama at paiba-iba ng posisyon ng higa pero wala talaga! Hindi pa rin siya makatulog.

Alam niyang dapat matulog na siya dahil ayaw niyang magmukhang panda sa trabaho niya bukas o hindi naman kaya ay humikab nang humikab dahil sa antok. Kaso hindi talaga siya makatulog, eh. Anong magagawa niya?

Ano kayang gagawin ko para makatulog…

He got up from lying down and put on household slippers and then went to the kitchen to get beer from the refrigerator, so he could fall asleep when he drank even a little.

Kumuha siya ng isa at bumalik sa kwarto niya at ngayon naman ay naupo sa kama niya, sa paahan ng kama banda. Uminom siya at huminga nang malalim. Sana makatulog na siya. Sa gitna ng pag-inom ay bigla siyang napangiti nang bumalik sa isip niya ang halatang-halatang pagseselos ni Anthony kanina dahil kay Kayden, at sa tingin niya ay ganun din si Kayden: nagseselos kay Anthony? Napangiti ulit siya sa ideyang iyan. Pakiramdam tuloy niya babae siya, dalaga na pinag-aagawan. Natawa siya na parang wala sa sarili habang patuloy sa pag-inom ng beer.

Lalaki nga siya! Hindi babae, hindi bakla, hindi bisexual o ano, lalaki siya. Lalaki ako.

Pero bakit ganun. Lagi niyang sinasabi sa sarili niya na lalaki siya pero gustong-gusto niyang nakikita si Anthony na nagseselos. Gustong-gusto niyang laging pumupunta si Anthony sa Café para makita siya. Gustong-gusto niya ang lahat kay Anthony. He feels relieved every time he sees Anthony and he even feels secured every time he is with Anthony.

Sa totoo lang, nung iniiwasan niya si Anthony ay nahirap talaga siya ng sobra, at ang dahilan nun ay isa lang: hindi niya maintindihan ang sarili niya matapos nila ni Anthony maghalikan at umamim ito sa kaniya.

’Kala niya kasi nung una kapag iniwasan niya si Anthony ay matatangal na ang wirdong nararamdaman niya, ’kala niya ay mawawala na rin ang feelings ni Anthony para sa kaniya kaso hindi, nagkamali siya, parehas lang sila ni Kayden na hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala ng nararamdaman para sa kaniya.

“Ano bang meron sa’kin?”

He doesn’t have a genital organ of a woman, he can’t get pregnant or give child to Anthony or Kayden. He doesn’t understand, maybe he can just understand and answer his own answer at the right time. Is love really like that? Not disappearing? Ian wants to lose Anthony’s feelings for him because he doesn’t want to be in the time when he’s going to love Anthony too, he doesn’t want to, he’s afraid of what others will say. Duwag siya? Oo, napakaduwag niya. Natatakot siya sa lahat ng posibilidad na maaring mangyari kapag nagkagusto rin siya kay Anthony. Natatakot siya.

Ang wirdong pakiramdam niya kay Anthony ay hindi niya talaga maintindihan. Basta masaya siya tuwing nakikita si Anthony, at hanggang ngayon ay hindi pa rin niya makalimutan ang nangyari nung mga nakaraang linggo matapos umamin ni Anthony: ang halik nito at ang dila nito sa loob ng bibig niya, at ang sobrang libog niya habang gingawa iyun.

Tumungga pa siya ng beer at inubos ang laman niyon saka inihagis sa kung saan ang lata at humilata sa kama.

“Bakit ko ba nararamdaman ang lahat ng ito?!” Sigaw niya sa kawalan na tinutukoy ang mga wirdong nararamdaman niya para kay Anthony, ang malala pa sa wirdong pakiramdam na iyun ay kakaiba iyun at ito ang unang beses niyang maramdaman iyun. Mula sa pakiramdam na masaya kapag nakikita si Anthony, secured tuwing kasama si Anthony, buo ang pagkatao niya kapag nakakausap si Anthony, at napakarami pa.

Hindi kaya… may gusto rin siya kay Anthony at ayaw niya lang tanggapin dahil natatakot siya sa sasabihin ng iba kaya pinagtutulakan niya na lalaki siya—straight, pero ang totoo ay hindi.

“Anthony, bakit ka pa ba kasi pumasok sa buhay ko?”

CHAPTER 21

“HOW are you, Anthony?” That was Louie, his father, who was on the other line from Russia. It has not yet returned to the Philippines because of the amount of business it does, that from America has already reached Russia.

Minsan lang sila ng ama niya magkausap dahil sa abala ito sa trabaho. Ayos lang naman sa kaniya, hindi siya katulad ng ibang anak na negosyante na laging nagdadrama dahil walang oras ang mga magulang para sa kanila. Well, Anthony is not a dramatic man and he doesn’t care if his father Louie gives attention to him or not.

He is used to it because, since he was a child, his dad doesn’t have much time for him, but luckily his mom Jennifer has time for him. His dad was a very busy person, kaya nga himala para sa kaniyang may panahon ito ngayon na tawagan siya para lang mangamusta.

“I’m very fine, Pa.” Anthony answered, a little confused as to what his dad could be the reason for calling.

“That’s great to hear.”

He took a deep breath before speaking. “Pa, I know you have a very important reason for calling me despite your busy schedule—so—what is it?” He immediately preceded his dad, he knew Louie had a deep reason why it called him. He doesn’t want to be garrulous because he is also doing a lot in his business now. If his dad is busy and there is no time for him, he doesn’t have time for his father either.

“Anthony, since you’re at the right age now…” It stopped speaking.

“Please, straight to the point.”

“My business partner here in Russia have a daughter, she’s there in the Philippines, we agreed to arrange a marriage for you two.”

He was stunned by what he heard. So… this is his father’s intention for calling him? “W-why?” He stammered that question. What for? They are already rich, they don’t need help from others anymore! Another thing is—he already loved someone: Ian.

“It’s for our family name and connection, Anthony, Aria is an intelligent woman, and she would be a perfect wife for you—”

Aria? Fuck the asshole. He doesn’t need anyone else! He doesn’t need a perfect wife or intelligent woman, he only needs Ian! Not Aria!

“I don’t want to—”

“Marry her, Anthony, just marry her. It’s a command.”

He could no longer answer or indicate his side or rejection because his father had already ended the call. He, on the other hand, was stunned by the phone he was holding, and threw it nowhere.

“Fuck!”

Naupo siya sa swivel chair at ihinilamos ang mga palad niya sa mukha. Fucking arranged marriage!

Minutes later,  someone came into his office, it was his secretary. “You okay, sir?” It asked, worrying about him.

“I’m not.” Tinignan niya nang masama ang secretary niya. “Leave me alone.” Atas niya. He need to be alone. Nang lumabas ang secretary niya ay sobrang bigat ng dibdib niya, ang bigat ng pakiramdam niya, minsan nga lang sila mag-usap ng papa niya, puro naman may dahilan ang pag-uusap nila, at ngayon ay pakiramdam niya’y kinokontrol siya ng papa niya, kinokontrol nito ang buhay niya. Alam niyang mahirap salungatin ang utos ng papa niya. Pero ayaw niyang magpakasal sa taong hindi niya gusto! No! He will make a way for the fucking arranged marriage that is just for the fucking name and connection over the world not to continue!

“Fuuuck!” He shouted, venting his resentment at his dad. He will never let himself be controlled by his dad. He will make a way.

MATAGAL ng nahahalata ni Kayden itong si Ian. Napapansin ni Kayden na nagkaroon ng pagbabago si Ian simula nung nakilala nito si Anthony. Hindi naman siya bobo o bulag o tanga na hindi nakikita si Ian na totoong masaya tuwing kausap si Anthony. Nasasaktan si Kayden? Fuck yes. Mahal niya si Ian noon palang nung nagkakilala sila at naging magkatrabaho, akala niya hindi naman iyun pagmamahal bagkus ay nararamdaman niya lang dahil kaybigan niya si Ian, kaso hindi, nagkamali siya, hindi lang pagkakaibigan ang tingin niya kay Ian kundi higit pa sa pagkakaibigan.

Pinigilan niya iyun noon at patuloy na pinipigilan hanggang ngayon dahil alam niyang masasaktan lang siya. He knew Ian would never like him. Even if Ian told him it was straight while he knew it wasn’t—Ian wasn’t straight when it came to Anthony. Ian was just straight when it came to him.

He was hurt but there was nothing he could do. He also knew that Anthony had a special feeling for Ian. So… he really has no choice but to hope for a miracle that Ian would like him.

Nasasaktan si Kayden? Oo, sa totoo lang noon pa ay nasasaktan na siya. Pero naihanda naman na niya ang sarili niya sa sakit na maidudulot ng nararamdaman niya para kay Ian.

Sa ngayon ay nilalasap muna niya ang pagkakataong wala pang jowa si Ian. Just like he promised to Ian before that he would try to get rid of his feelings for him, he needs to follow that when Ian would be already in a relationship. Nung una ay sinabi niya sa sarili niya na ipaglalaban niya ang nararamdaman niya para kay Ian, pero, nagbago iyun nung dumating si Anthony sa buhay nila, binago ni Anthony ang lahat: ang pagasa niya na magustuhan ni Ian. Ang malala lang talaga ay mukhang may gusto na rin si Ian kay Anthony.

Wala naman siyang balak maging third person, ’no! Tatanggapin na lang niya ang lahat—basta sa ikakasaya ng taong gusto niya na ang gusto ay iba.

Nasa Café sila ni Ian ngayon, nag-uusap patungkol sa mga buhay-buhay. Ganito sila ni Ian kapag walang costumer, laging nagdadaldalan na mas nagpapalalim ng nararamdaman niya para sa kaniya. Sino ba naman kasi ang hindi mahuhulog ang loob sa taong lagi mong kasama tapos ang sarap-sarap pang kausap?!

For those reasons, Kayden easily fell in love with Ian. Ian was a fun person, kind, polite, humble, and most of all cute.

“Kayden, alam mo ba, si Anthony…” Tinignan niya si Ian na masayang nagsasalita, ito na naman si Ian—bukang bibig si Anthony. Mas madali niyang nalaman na parang may gusto din si Ian kay Anthony ay dahil lagi nitong sinasama sa usapan si Anthony! At laging sobrang saya tuwing binabanggit ang mga kwento niya patungkol kay Anthony.

Since he was just a friend of Ian, he had no choice but to listen to Ian’s stories about Anthony, and pretend that he wasn’t hurt and that he was okay in front of Ian.

Ian continues talking. “…laging nakasimangot na ewan.”

“Napansin ko nga din.” Pagsang-ayon niya na nag-aaktong interesado siyang pinag-uusapan ang lalaking iyun.

“Pero ngumingiti na siya lagi ngayon.”

Sino pa nga ba ang dahilan. Ikaw Ian. Ikaw. Siya din ang dahilan kung bakit ka masaya, itinatanggi mo lang.

He did not utter a word. Until Ian spoke again. “He does have a handsome face when he smiles.” Ian said and smiled at his statement.

Tumango-tango nalang siya. “Yeah.”

“Anyway, Kayden, parang ilang araw na siyang hindi pumupunta dito sa Café. Bakit kaya?”

“Don’t know.” Huminto siya sa pagsasalita, walang ngiti sa mukha niya, wala ding bakas ng pagseselos o galit o nasasaktan. Wala. Gusto niya lang ipakita kay Ian na okay lang siya dahil ayaw niyang maipit sa sitwasyon si Ian at mag-alala sa kaniya. “Perhaps he’s busy with his work. ’Di ba nga CEO ’yun, may-ari ng kilalang kumpanya dito sa Manila, kaya, baka busy.” S ana hindi na iyun pumunta pa dito sa Café.

“Siguro nga…” kung kanina ay masaya ang mukha ni Ian, ngayon naman ay lumungkot ang mukha nito na animo’y nangungulila.

Then, he started worrying. “Ayos ka lang?”

“Of course! Why would I not be?”

Missing Anthony . Aniya sa isip na hindi kayang sabihin ng derekta kay Ian.

Then, he, Kayden, couldn’t control himself anymore. “Do you have feelings for him?”

Ian was stunned and stared at him, as if it couldn’t believe that he would ask him such questions.

“I don’t have.” Ian said with full of seriousness and thinking about something—nagdadalawang isip sa sagot nito.

“You do have, Ian.”

“It can’t be, Kayden, straight ako.”

“Sa’kin… straight ka, pero kay Anthony—hindi ka straight.”

Umiling ito. “Hindi ko siya gusto.”

Nagkasalubong ang mga kilay niya. Bakit ba deny ito nang deny! Halata na! He changed the subject, turning to himself. “Bakit hindi nalang ako, Ian? Ako nalang.”

Tumingin sa kaniya si Ian na parang naguguluhan. “Sorry, Kayden.”

“Nandito naman ako, ah, sa’kin ka nalang.”

Umiling ito. “Kayden—”

Ngumiti siya ng peke. “Forget everything I have said. Sorry, nabigla lang ako, I’m sorry.” Dahilan niya nang makita na naguguluhan si Ian, na parang naiipit na ito sa sitwasyon. Ayaw man nitong tanggapin ang katotohanan na hindi siya nito kayang magustuhan dahil kay Anthony. Kailangan na siguro talaga niyang tigilan na si Ian, dahil kapag hindi niya pinigilan pa ang nararamdaman niya’y baka hindi niya kayanin ang sakit na darating sa kaniya sa bandang huli.

“Kayden—”

“Tatanggapin ko na, Ian, na kahit kailan ay hindi mo talaga ako magugustuhan, pero hiling ko sa’yo, magpakatotoo ka sa sarili mo.”

“Wala nga akong gusto kay Anthony!” Sigaw nito na medyo naasar sa sinabi niya.

Natawa nalang siya at mabilis na niyakap si Ian. Kung kanina ay kaya niya pang magpanggap na ayos lang siya, ngayong niyakap niya si Ian ay hindi na niya kayang pigilan pa ang luha niyang bumagsak. Ang sakit ng dulot ng pagmamahal niya para kay Ian, dahil hindi nito kayang mahalin din siya, pero katulad nga ng lagi niyang itinatatak sa isip niya na kailangan niyang tanggapin ang lahat. Marahil may ibang para talaga sa kaniya, at hindi iyun si Ian.

Humigpit ang yakap niya kay Ian at nagpatuloy sa pagluha.

“I’m sorry, Kayden.”

“No, it’s okay. Magkaibigan pa rin naman tayo, ’di ba?” Sambit niya habang nakayakap pa rin kay Ian at bumubuhos ang luha niya sa pisngi.

“Of course. I’m really sorry. May taong nakalaan para sa’yo, Kayden, and I know he or she would be better than me.”

He just kept on crying and did not speak while still embracing Ian.

ANTHONY hadn’t seen Ian in the past few days, and yeah, he already missed Ian so badly. Sa dami niyang iniisip at trabaho ay hindi na niya nagagawa pang pumunta sa Café, isa pa sa mga nagiging dahilan ay ang huling pag-uusap nila ng papa niyang si Louie, hanggang ngayon ay nag-iisip parin siya ng paraan para hindi matuloy ang balak na iyun ng papa niya, ayaw niyang maipakasal sa taong hindi naman niya mahal. Ang dami na nga niyang iniisip dumagdag pa sa iniisip niya ang plano ng papa niya.

The time now is exactly eight in the evening, he is at his house and cooking for dinner: chicken curry and menudo.

While cooking, his cellphone rang. A text. And when he looked at who texted, it was Ian.

From my Ian:

‘How are you?’

He smiled at Ian’s text. Looks like someone is worried about him. He did not reply but finished cooking because what he was cooking might burn if he replied first. After minutes passed, he served what he had cooked and then replied. Nakasando lang siya ngayon at nakasuot ng komportableng short, kakatapos niya lang maligo.

To my Ian:

‘Okay lang naman ako, ikaw?’

Mabilis naman itong nagreply.

From my Ian:

‘Me too. Can I come to your house tonight?’

Natigilan siya sa reply nito. “Miss na siguro ako nito” Aniya sa kawalan at mabilis na nagreply.

To my Ian:

’For dinner?“

From my Ian:

‘Ay sayang kakakain ko lang. How about drinking? Nangako ka sa’kin dati na iinom tayo.’

He chuckled.

To my Ian:

‘Sure.’

He hadn’t received a reply from Ian anymore so he started eating, but he only ate a little because he might spew if he got too much alcohol later. Shit. He’s so excited as fuck to see Ian again, he is lucky because Ian is the one who’s making a way for them to see each other. Did he miss me because I haven’t shown up to him for days? He said in his mind while eating and he couldn’t help but smile at the madness he was thinking.

When he finished eating, he brushed his teeth and groomed himself.

Ilang minuto pa ang lumipas ay dumating na nga si Ian, sinundo niya ito mula sa gate at sinamahan papasok sa bahay niya.

Abot hanggang tainga ang ngiti nito nung sinalubong niya. Ngayon naman ay nasa living room sila. Nakaupo sa furniture at patuloy sa pag-uusap na masaya patungkol sa mga buhay nila. Hindi sila nauubusan ng paksa dahil masayang kausap si Ian.

“Bakit hindi ka na pumupunta sa Café?” Tanong nito.

“Miss me?”

“Never.”

Napangiti siya sa sagot nito. “Ako na-miss kita.” He said, referring to the truth and only the truth. Hindi na siya magsisinungaling pa, dahil matagal naman na niyang tanggap sa sarili niyang gusto niya si Ian. Kaya para saan pa ang pagsisinungaling. Alam naman na din nito na may gusto siya dito. Si Ian nalang talaga ang hindi siya gusto. Kasi straight daw ito.

He looked at Ian’s cheeks which were now turning red, blushing, Ian is really looking good when he is blushing. So damn cute.

Hindi na niya pinansin pa ang pisngi ni Ian at tinanong ito. “Want to watch a movie?” Aya niya.

“With champagne?” Tanong naman nito na nagpangiti ulit sa kaniya.

“Yeah, with champagne.” He got up from sitting. “There’s a big flat screen in my room, just wait for me there.” He added and finally turned his back on Ian to get his request in the kitchen and to get glasses as well. He got to the kitchen and took champagne from the cabinet there; he chose to take what his mother had sent him from Spain. If he is not mistaken the price of that champagne is half a million.

Matapos niyang kumuha ng mga kailangan niya’y tumungo na siya sa kwarto at nadatnan dun si Ian na nakaupo sa bench at ipinapalibot ang tingin sa kabuuan ng kwarto niya.

“Hey.” Agaw niya sa atensyon nito.

“Grabe, ang laki ng kwarto mo, tapos ’yung TV din, para kang prinsipe.”

Muli siyang napangiti sa asal nito. Nagbibiro na naman ata si Ian, well, it’s kinda funny.

“What do you want to watch?” He suddenly asked, and no longer paid attention to its compliment to him.

“Ikaw bahala.”

“Gay romance?”

Napakurap-kurap ito at sumang-ayon din naman.

He chose what to watch and then sat next to Ian on the bench. Wala na atang mahihiling pa si Anthony sa mga pagkakataong ito—na kasama si Ian dito sa bahay niya at magkatabing manonood ng movie.

In the middle of watching, he had already opened the wine and poured the glass Ian was holding and his as well.

“Cheers?” Ito na naman si Ian, puro cheers, but because this is the request of Ian—sunod-sunuran siya rito.

“Cheers.” Pinatunog muna nila ang mga baso nila at parehong natatawang ininom ang laman niyon.

Nagpatuloy pa sila sa panonood. “Isa pa.” Ani Ian at ipinakita sa kaniya ang baso nito na wala ng laman. Kung noon na ginawa nila ito nung unang beses niyang pinapunta si Ian dito sa bahay niya ay ayaw niya itong malasing dahil uuwi pa ito, ngayon ay ayaw pa rin naman talaga niyang malasing ito, pero dahil nangako siya noon, ay wala siyang ibang magawa kundi ang salinan ulit ito ng champagne.

“Ang unti naman nito, Anthony!” Giit nito nang unti lang ang nilagay niya.

“Masarap ba?”

“Super, kung hindi mo lang alam, kaya dali na, huwag ka ng kuripot, punuin muna.”

Huminga nalang siya ng malalim. Sinunod ang gusto nito kahit pa nag-aalala siya para rito. Makulit kasi si Ian, eh.

Ginawa nalang niya ang gusto nito at hindi na inisip pa ang mga posibleng mangyari kapag nalasing na sila. Pero pwede namang matulog si Ian sa kwarto niya kapag tuluyan nga itong nalasing…

CHAPTER 22

NOW Anthony has proven that he is really happy every time he is with the person he loves, every time their eyes meet, every time their skins touch while sitting side by side on the bench and watching, every time they talk and give their thoughts about what they are watching. He was happy, so happy that he felt like he was even happier than the lottery winner, although he had always been happy every time he saw Ian, but he was so much happier now because of what was happening that he thought he could only experience in his dreams. He didn’t really think that Ian and he would be this close to each other. Well, now it was Ian who made the first move for the two of them to see each other, and he wasn’t expecting that.

Could Ian’s insistence that they meet or be together or talk be considered a miracle? Or maybe Ian was just bored so he thought of going to his house? Or maybe it’s just because it really wants to see him? Fuck. There are many things that come to his mind, but he shouldn’t pay attention to them anymore; he should just be thankful because if Ian doesn’t come here, he won’t see him either.

The show they’re watching now is in its middle, gay romance from Hollywood movies; it’s interesting actually. He thought when he chose it Ian wouldn’t like it, but luckily, Ian seemed to like the movie more than he does.

Mula nung na-curious siya patungkol sa pagmamahalan ng same sex noon matapos mapukaw ang atensyon niya sa panaginip niya noon na ayaw siyang tantanan ay sinubukan nga niyang manood at magdiskubri ng mga babasahin at palabas na may kinalaman sa panaginip na iyon. He even thought he wouldn’t like it because since he was born he hadn’t watched those kinds of genres but after watching some movies like that, he liked those a lot, and since then he rarely watches the shows he’s used to.

“More, Anthony.” Ian said when its glass was empty again. He, on the other hand, did nothing else and without hesitation filled its glass again, and of course, to be fair, he filled his glass too with champagne.

He turned his gaze to what he was watching and was about to drink when Ian stopped him.

“Cheers?” 

He rolled his eyes and took a deep breath. “Cheers.” Walang buhay niyang tugon, medyo hindi lang talaga niya gusto ang pakikipag-cheers nang cheers, pang-ilang beses na nila itong cheers at parang walang katapusang cheers na parang bata. Naiinis siya, oo, pero tuwing nakikita ang ngiti at saya sa mukha ni Ian ay natatanggal din agad ang inis niya. 

That happened over and over again every time their glasses were empty. And now Anthony is no longer annoyed but pleased whenever they are doing cheers. He didn’t know—perhaps he was drunk, since they had almost halved the big bottle of champagne.

Habang patuloy sa pag-inom si Anthony at ganun din si Ian ay napatigil sila nang maghalikan ang dalawang aktor sa movie at may ginawang kakaiba na hindi nila inaasahang may ganung scene ang palabas na pinili niya. 

Nagpatuloy lang siya sa pag-inom habang pinapanood ang scene na iyun. 

“Anthony?” 

Then, he stopped drinking again. Itinuon niya ang tingin kay Ian na ngayon ay nakatingin sa kaniya nang malagkit. Tinaasan niya lang ng kilay si Ian bilang tugon. 

“C-can we kiss?” 

Nagulantang siya sa hiling nito. Shit! Yes! Of course they can! Gustong-gusto ni Anthony kaso nagdadalawang-isip siya dahil baka nagsasabi lang ng mga ganoong tanong si Ian ay dahil lasing na ito. 

“Lasing ka lang.” Aniya na hindi binigyan ng tonong pagtanggi ang sinabi niya. 

“Yeah, I am, but—can we still do it?” 

“No—” 

“I’ll give you two options, Anthony: we will or we will never do. Choose.” 

Ibinaba niya ang hawak na glass at mabilis na hinalikan si Ian. Ewan niya kung nasa tamang katinuan ba ito ngayon o hindi, pero isa lang ang alam niya: gusto ni Ian na gumawa sila ng kakaibang bagay ngayong gabi. Hindi na siya magpapakipot pa dahil matagal na rin siyang uhaw kay Ian. And the only thing that surpasses everything he can think of now is the idea that Ian likes him, too.

Hinawakan niya ang mga jawline ni Ian at isinubsob ang labi niya sa labi nito. 

“Mmh…” They muttered softly at the same time as their tongues fought inside each other’s mouths.

He wrapped his tongue around Ian’s and he felt the softness and stickiness of its tongue.

What makes his lust even higher at these times is Ian’s invulnerability in movement, it accompanies every position of his mouth and sometimes opposes, making him moan more softly while in Ian’s mouth.

Uhaw na uhaw siya sa laplap ni Ian at mas nilalaliman pa ang halik.

Ngayon niya mas natikman ang sarap ng labi ni Ian; ang lambot ng pulang labi nito na halos gusto niyang kagatin, ang mga laway nito na sobrang lagkit na nagpapadulas sa dila niya tuwing pumapasok ang dila niya sa loob ng bibig nito, ang dila naman nito na parang dila ng isang baby sa lambot at namumulamula. He couldn’t stop himself from sucking on its lip, until he didn’t realize it was swollen, then he just stopped squeezing its lips by his when he felt it and set them apart. They gasped.

He stared into Ian’s eyes while their faces were only a few centimeters apart, so its hot breath hit his face; goodness, he really loves this man.

Nang makabawi ng hininga ay muling pumikit si Ian at mariin nitong idiniin ang labi nito sa kaniya. Siya naman ay pumikit na lang din at tinugunan ang halik nito sa kaniya. Kahit pa nauubusan na sila ng hininga ay hindi pa rin sila tumitigil dahil sa hindi nila kayang iwanan ang labi ng bawat isa. Adik na adik sila sa nararamdaman habang naghahalikan.

Patuloy lang sila sa ginagawa hanggang sa gumalaw ang kamay ni Ian at gumapang mula sa kamay niya paakyat sa braso niya at hinaplos ang bicep niyon saka nagpatuloy ulit sa pagakyat ang malambot at maliit nitong palad sa leeg niya. Ikinros nito ang mga kamay nito sa leeg niya habang patuloy sila sa paghahalikan na walang sawa. 

Suddenly, his desire increases for what Ian had done. How could this fucking man be so good at doing this? Perhaps Ian had a lot of experience with sex, and so Anthony. 

Anthony didn’t realize that his right palm was holding Ian’s chest and lowered, while his left hand was holding the back of Ian’s head so that he could press his kiss more against him and his right hand went inside of its white t-shirt and touched all the corners there—now he realized that its body was really small but also a little muscular, when his hand touched one of its nipples, Ian was as if tickled; he then thought he had found Ian’s spot. He started twirling his fingers there and squeezed gently.

“Mmhp!” It growled and wanted to separate with his kiss while he was developing the pleasure in its nipple. Ian couldn’t moan loudly because he still had his tongue inside, so Ian just moaned inside his mouth—and he fucking liked that kind of moan—moaning inside of his mouth.

Naramdaman niya ang pilit na paghihiwalay nito ng labi nito sa labi niya, pero malas nito dahil hawak ni Anthony ang likod ng ulo nito at malas lang din nito dahil mas malakas siya dito. Nakangisi siya habang patuloy sa paghalik habang katabi ng upo si Ian at mas ginandahan ang pagpisil sa nipple ni Ian upang mas mapaungol ito, at tulad nga ng plano ay patuloy ito sa pag-ungol sa bibig niya. Ngayon, ginagamit niya ang pagkakataon na ibinigay sa kaniya ni Ian na gawin ang lahat ng ito—sisiguraduhin niyang hindi makakalimutan ni Ian ang lahat ng gagawin nila ngayong gabi. 

When they were almost having difficulty breathing, he finally isolated Ian’s lips. They caught their breath again.

“Anthony…” Sambit nito sa pangalan niya na paungol nang patuloy siya sa pagpipisil sa kabilang nipple nito. 

While giving Ian pleasure in the way he squeezed its nipple he couldn’t help but kiss Ian’s smooth and white neck, producing a hickey there, he even moved his lips from its neck to its collar bone. And when he couldn’t control his lust, he lifted its shirt completely and let that fucking shirt go away. Tumigil ang kamay niya sa paglalaro ng utong nito at pinalitan ng bibig niya ang pumipisil sa utong nito, inikot niya ang dila niya rito at saka sinipsip.

“Oh! Anthony!” Hiyaw nito habang nakasabunot sa buhok niya. Napangisi siya sa tonong may pagmamakaawa nito. Ang dating lalaking straight ngayon ay umuungol dahil sa sarap ng ginagawa sa kaniya ng kapwa niya lalaki. 

“Mmh! Fuck! Ang sarap!” Nang marinig na naman niya ang ungol nito ay mas tumigas ang ari niya at saka tumigil. 

“Why did you stop?!” 

Tumayo siya mula sa pagkakaupo at tumungo sa harap nito. Hinubad niya ang sandong suot niya at tinignan ang short niya—nakabukol roon ang nakatayo niyang ari at gustong kumawala. 

“I-I don’t know how to s-suck that.” Mabilis na sambit ni Ian nang mapagtanto nito ang gusto ni Anthony.

Mabigat ang hininga siyang nagsalita. “But you know how to masturbate, don’t you?” 

Ngumiti naman si Ian na medyo kinakabahan. “Y-yeah. Of course, I do.” 

Nang marinig ang sagot nito ay ibinaba niya nang tuluyan ang suot niyang short at ang suot niyang boxer. Hubo’t hubad na siya ngayon at walang kahit na anong suot sa katawan. He was naked in front of Ian who was sitting as he stood in front of him.

Nakatayo ang ari niya at mas lalong naninigas iyon dahil sa titig ni Ian doon. 

“K-kasaya ba ’yan sa’kin?” Utal nito na halatang kinakaban base sa paghinga nito at base sa boses nito. 

“Hindi ko naman isasagad ’yan sa lalamunan mo.” 

Tinignan siya nito nang masama. “Sabi mo jakol lang!”

Hindi pala pagsubo ang tinukoy niya. Napakamot nalang siya sa ulo matapos makalimutan na hindi pa nga daw ito marunong, and he should respect that for now, but when there is a chance that Ian himself may discover how to do it, they can do what he mean. “Yeah. Sorry.”

Nanginginig pa ang kamay nito na humawak sa ari niya at ipinabilog nito ang kamay nito sa nakatayong ari niya. 

Ramdam ni Anthony ang kamay ni Ian na malamig. Napapakurap din ito tuwing sinusukat ang ari niya. “I never thought that I would do this.” Ani Ian. 

“Me either.” Tanong niya, inilalaan ang tanong sa gusto niyang marinig na sagot—kasi kung ito ang gusto ni Ian, kung gayun, gusto rin siya nito?

Ngunit Imbis na sagutin siya ni Ian ay ikiniskis nito ang hinlalaki nito sa tutok ng ari niya dahilan para mapakagat labi siya sa kakaibang nararamdaman. 

“Feels good?” 

He did not answer the question and just looked up at the ceiling. After Ian did that, it started to move its hand up and down to the length of his penis. He felt so much pleasure now, pleasure that he didn’t feel in any women before. Only Ian gave him this feeling, a strange feeling even though it was only Ian’s hand.

From the slow up and down of Ian’s hand on his erect dick, Ian suddenly accelerated making him moan. A not so loud moan that he couldn’t stop himself from coming out of his mouth as he closed his eyes and looked up, his stomach heaving with his breathing because of the lust he was feeling. Fuck.

Patuloy pa sa pagjajakol si Ian at mas binibilisan nito ang pag-urong-sulong niyon. “Bakit hindi ka pa rin nilalabasan?” Ian asked.

“Kaya kong hindi labasan hangga’t kailan ko gusto.” Singit niya. 

Natigilan ito sa ginagawa at nang maramdamang tumigil ito ay tinignan niya ito. “Why?”

Tiningnan lang siya nito, marahil nangalay na ang kamay nito, at tumayo. Nang tumayo ito ay nakita niya ang suot nitong short na may nakabukol.

Tumitig sa kaniya si Ian nang malagkit. Binasa muna niya ang labi niya saka nilaplap na naman si Ian. Hindi naman ito tumanggi at binawian din siya.

Nang magkahiwalay muli ang mga labi nila ay tinitigan niya ang mga mata nito at hinawakan ang short nito. Lumaki naman ang mga mata ni Ian, pero hindi nagsalita, kaya naman hinawakan niya din ang boxer nito at sabay iyong ibinaba. He saw its penis very hard and wet. This man seemed even more lustful than he is.

Nang parehas na silang nakahubad ay tinignan niya si Ian mula ulo hanggang paa at mabilis itong niyakap. 

“B-bakit?” Pagtataka nito. 

“Wala lang—gusto lang kita yakapin. Pwede?” 

“Yeah.” 

“Kantutin?” 

“Y-yeah.” 

Napangisi siya sa sagot nito at dinilaan ang baba ng tainga nito at ihiniga sa kama. 

Muli silang nagkatitigan na parehong hindi normal ang daloy ng paghinga dahil sa kalibugang parehas na nararamdaman. 

“Anong posisyon gusto mo?” Biglang tanong niya. 

“Hindi ko alam, hindi ko pa… nagagawa ’to noon.” 

Hindi na siya sumagot pa at habang nakapatong kay Ian ay itinaas niya nang bahagya ang mga hita nito at natanaw niya ang maliit na butas ng pwet nito. 

“A-anthony… baka m-masakit.” 

“Hindi ko agad isasagad.” 

Inatras naman nito ang balakang nito na parang umaayaw. “Wala kang condom?” 

“Saka ko nalang isusuot kapag naramdaman ko nang lalabasan na ako—matagal pa ’yun kaya—no need to worry about, magaling ako mag-handle, basta para sa’yo.” He reasoned to reduce the nervousness it felt. 

Huminga ito nang malalim at saka tumitig sa kaniya. “I’m ready.” 

Itinukod niya ang mga braso niya sa kama upang kumuha ng balanse. He pointed his hard penis at its hole and glued it there, he rubbed the head of his dick to its entrance and slowly inserted.

When the head of his penis entered, he shrinks very roughly because he did not put lube; he does have lube in the cabinet, but he does not want to use it because he wants it to enter roughly. And wanting to get natural lubricant from their produce.

Ian’s ass was still tight so it was a bit difficult for him to move forward. Nang makita niya ang mukha ni Ian na pinipigilan ang ugol at sakit ay mas tumaas ang libog niya at malakas na inusad ang ari niya sa loob. 

“Ahh!” And there, Ian shouted, and that sound is so satisfying to his ears, instead of entering slowly because Ian is still a virgin, he did the opposite—he forced.

Itinulak niya ang balakang niya paharap sa nakabukakang si Ian at nang muli niyang tignan si Ian ay nakapikit ito ngayon at halatang nasasaktan. 

“B-be gentle, please.” Saad nito habang nakapikit. Nang marinig ang sinabi nito ay idinahan-dahan nga niya ang ari niya na may sukat na lagpas ang haba sa palad niya.

Mamaya na siya bibilis kapag nasanay na ang pasukan ni Ian, sa ngayon ay dahan-dahan muna niyang tinatanggal ang pagka-virgin ni Ian. Hindi pa nakasagad ang ari niya dahil napapahinto siya tuwing umaaray si Ian, kahit papano naman ay ayaw niyang mamilipit si Ian sa sakit. 

“You okay?” 

“Y-yeah—continue.” Sagot nito. 

Ipinasok pa niya ang ari niya hanggang sa wakas ay nasa loob na ang kabuuan nito. 

“Oh! Anthony! Ang sakit…” 

“Mawawala din ’yan.” Pahayag niya at idiin pa ang pagbaon at dama ng ari niya ang mainit na loob ni Ian, mas idiniin pa niya ang ari niya dahilan para mapaatras si Ian, pero dahil nasa ibabaw lang naman siya ay walang kawala si Ian, wala itong magawa kundi ang hayaan siya sa pagdiin kahit pa masakit. 

“Ah! Shit!” Napangiti siya sa mura nito. Ngayon niya palang narinig ang mura nito, at kahit pa pagmumura ay napakasarap pa rin pakinggan ang boses nito. 

When he saw its hands gripping the bed sheet. He hardened even more. He pulled back his hips and removed his penis inside Ian. Ian took a deep breath. But he also quickly inserted his penis and saw Ian’s hands squirming again while holding the sheet of the bed. “Ian… sorry.”.

“F-for what?” 

“I can’t be gentle.” Aniya at malakas na isinagad ang kahabaan ng ari niya. 

“Ha! A-anthony!” 

Mula sa pagsagad ng deretso at walang hinto-hinto ay inatras niya na ang ari niya at malakas ulit iyong isinagad. Nagpatuloy pa ang ginagawa niyang iyon. Malakas na pagbayo at pagsasagad na walang hinto-hinto. Mas pinabilis niya pa ang pagkadyot na mas nagpapalakas sa mga ungol ni Ian habang nakapikit at halata sa mukha ang sakit—pero alam niyang may sarap na nararamdaman si Ian sa kabila ng sakit kaya nagpatuloy lang siya sa pagbibigay ng sarap kay Ian. 

“Oh! Oh! Oh! Oh!” Halinghing nito habang walang tigil siya sa pagbayo. 

“A-anthony s-stop!” Ani pa ni Ian, pero hindi siya huminto bagkus ay mas tinigasan ang ari niya at malalakas ang bawat pagpasok niya rito. He already said sorry to Ian a while ago because he can’t promise to be gentle. 

Nagpatuloy pa sila sa ginagawa. Ilang beses na si Ian nilabasan. Puno ng semen ang tiyan nila na sinisiritan ni Ian. Napuno ng malalakas na ungol ang buong kwarto, wala siyang tigil at pagod sa pagbayo, gustong-gusto niyang naririnig ang malakas na ungol ni Ian, at siya din ay umuungol dahil sa sarap na nararamdaman niya. Hiling niya nga kung pwede hindi na sila tumigil pa, kaso lang, may hangganan ang lahat— mapapagod din sila at matatanggal din ang libog nila kapag nilabasan na sila. 

“Fuck! Oh! Oh! Mmh!” Yumakap ang mga hita nito sa bewang niya.

After about half an hour of fucking, he couldn’t stop his semen from coming out, so he slowly stopped and stared at Ian.

“Are we done? Please say yes.” Said Ian to him. 

“We’re near there.” 

Umalis muna siya sa kama at pumunta sa maliit na cabinet upang kumuha ng condom. Bumalik siya sa ibabaw ni Ian at isinuot niya ang condom, saka nagpatuloy sa pagkadyot. 

“It feels different when your using a condom.” Singit nito habang bumabawi ng hinga.

“Yeah…” 

Mariin niya ulit na ipinapasok ang ari niya sa pwet ni Ian. At muli, malakas na umungol si Ian na parang hindi pa rin nasasanay ang pwet nito. 

“Does it still hurt?” Tanong niya. 

“Yes! Bakit ba kasi ang laki mo?!” 

Napangiti siya sa sinabi nito at inurong-sulong ulit ang ari niya. 

“Oh… Oh… Fuck… Oh… Oh…!” 

Nang maramdaman na lalabasan na siya ay binilisan niya ng sobra ang pagbayo. “Ah! Anthony! Stop! Ha! Ha! Ha! S-stop!” 

And when he released his semen, he just stopped. “Oh… Fuck! That was great.” He said under their heavy breaths.  

He laid down next to Ian and they both regained strength. Inalis niya ang condom mula sa ari at sa kung saan ay tinapon. “Why did you let me fuck you?” He asked while looking at the ceiling; it was a question he had been thinking about and wanted to clarify.

Mahina namang sumagot ito. “Because… I love you.” 

Natigilan siya sa paghinga at pagkurap. Did he hear it right?! Ian loves him, too?! Mabilis na itinuon niya ang tingin kay Ian subalit nang tignan niya ito ay nakapikit na ito at mukhang natutulog na dahil sa pagod at kalasingan. 

Gumuhit ang ngiti sa labi niya dahil sa narinig. Tama naman siguro ang narinig niyang mahal siya ni Ian. Shit!  Ang bilis ng kabog ng puso niya, at parang gusto niyang sumigaw sa saya! 

Nakangiting hinalikan niya sa noo si Ian bago niyakap ito habang nakahiga. “Goodnight… my Ian.”

Ch. 23

“ BECAUSE… i love you.“

Ang mga katagang iyan ang nagpagulat kay Anthony, inisip niya nang mabuti kung tama nga ba ang narinig niya o baka guni-guni niya lang ang mga narinig niya, hanggang ngayon kasi ay hindi siya makapaniwala sa mga salitang iyan na ibinigay sa kaniya ni Ian kagabi. Words he had already noticed before, and, he wanted to hear from Ian. But now that he had heard it he couldn’t believe it as if it was hard to believe, it seemed like a dream that when you woke up it wasn’t true and eviierything is gone, but of course  he also doesn’t want that Ian doesn’t really love him, like shit, he just really wants to clarify, he wants to hear from ian again those words that ian isn’t drunk or just not carried away by their intercourse.

He is now cooking breakfast for the two of them. Ian still hasn’’t woken up, perhaps because of exhausted or drunkenness last night.

The life of a person in love is happy - now Anthony knows that. Mula kasi nung nalaman niyang may may gusto siya kay Ian ay naging kakaiba ang pakiramdam niya na parang ganado siya sa lahat ng bagay kahit pa mahirap gawin ang bagay na iyun. It can be said, he has inspiration in his life which is the reason for all his diligence and deeds. Ian is different from everyone, he is very different for Anthony, Ian has changed him — if then he seemed to feel that his life was meaningless, but, he can say he is lucky because he is rich, but you know the feeling that even if others say that he should be thankful for his life because, hey!, he is rich!, he can get everything he wants!, but for him he was the unlucky man in the world. Why? Because he had so much works to do because he was rich! Because he was born into a mason and flendice family that both preceded at the finish line the so much amount of money and property. But all his out looks in life have been reformed thoroughly since he met Ian. He felt that he was no longer unlucky but lucky. If then he has purely negative outlook what he has now is purely positive. Lagi pa ngang laman ng isip niya’y ‘kailangan magpakitang gilas ako kay Ian para magustuhan niya din ako.’

Ngayon narinig na niya ang kasagutan at natupad na nga ang hiling niya, pakiramdam niya siya na ang pinakamaswerteng nilalang sa mundo at hindi na ang malas. Siya na ngayon ang pinakamasaya sa buong mundo at hindi ang pinakamalungkot dahil sa kaburyuhan ng kaniyang buhay.

He is smiling now as he finishes cooking for their breakfast. When he had finished preparing all the things he had cooked at the dining table, he will fix up himself first before planning to go to his room to wake up Ian to eat breakfast.

Umakyat siya sa ikalawang palapag ng bahay at tumungo sa kwarto niya kung saan natulog si Ian, at baka ngayon ay tulog pa rin. ’Pagkapasok niya ay tama nga siya, tulog pa rin ito, nakabalot ng makapal na kumot ang ibabang parte ng katawan nito. Lumapit siya kay Ian at naupo sa tabing parte ng ibabaw ng kama at pinagmasdan ang maamong mukha ni Ian, napakapayapa ng mukha nito at sa panigin ni Anthony— napakaganda ng mukha nito mula sa baby face na mukha nito, hindi gaanong makapal ang kilay pero mahahaba ang pilikmata, saktong hugis ng ilong, mga matang medyo malalaki na bagay sa hugis ng cheek bone nito at jawline nito, labing mapupula na parang labi ng sanggol sa lambot at kinis— lahat napakaganda, lahat napakaayos, lahat gusto ni Anthony.

Hinawi ni Anthony ng bahagya ang buhok nito na medyo humaharang sa mga mata nito. Muli niyang pinansin ang napakagandang mukha nito at hindi maintindihan ang sarili kung bakit siya biglang tumitig sa labi ni Ian at inilapit ang mukha niya pauti-unti habang nakatitig pa rin sa parting iyun at nang mga halos apat  na sentimetro nalang ang pagitan ng labi niya sa labi nito ay kusa siyang pumikit at mas inilit pa ang mukha niya ng kaunti.

“Anong ginagawa mo?”

He was shocked when she suddenly heard Ian’s voice. He opened his eyes and saw Ian looking at hin who was still a little sleepy. Shit! So embarrassing!

“Ahm… wala. Napansin ko lang na parang…” Huminto siya, nagiisip ng idadahilan, pero bwesit ang utak niya dahil walang laman at wala siyang maisip!

“Parang…”

“Parang?”

“Parang patay kana.”

Ian rolled his eyes at him. “Sira! Hindi pa ako mamamatay no!” Inis na pahayag nito.

Napapikit nalang ng mahagal si Anthony, nahihiya sa mga kabobohan niya ngayon umaga. That was probably the most ridiculous excuse he had made in his whole life. Ewan niya lang kung nanaisin pa niyang dumilat dahil hindi niya kayang tignan ngayon si Ian. Putang ina.

“Okay ka lang?” Kapagkuwang tanong nito na nagpahingang malalim sa kaniya saka tinignan na nga si Ian sa mga mata, naglalakas loob na kunyaring hindi siya nahihiya sa kagaguhan niya.

“Yeah. I’m okay.”

Ian smiled at him. “Don’t worry, hindi pa ako mamamatay hangga’t hindi pa nagiging tayo. Okay?”

He was stunned again by what it  said, so sweet as fuck, goodness, he seemed to faint from what Ian said to him, so much love and care he could feel in Ian’s statement. And what is the most interesting there is that he is now sure that Ian do really have feelings for him too like he do. He stared at Ian’s face - its lovely face is so happy and so fucking adorable especially whenever it is smiling.

Ian lifted the body slightly and leaned his back on the head board part of the bed, then looked at him with a smile. “Ang sarap matulog dito.” It said.

He, on the other hand, still can’t move on from what Ian have said to him recently, but he should not give more attention to that, but, he can’t really get away from that sentence Ian have said!

Until Ian spoke again. “Anthony… namumula ka.”

Napakurap-kurap nalang siya sa narinig. Siya namumula?! “Me?”

“Yes. You.”

“I’m not. —Perhaps because… it’s kinda hot here.”

“May aircon, Anthony.”

Napatayo nalang siya mula sa pagkakaupo sa kama. So much shit, yeah, a lot of shit things had happened to this motherfucking morning. His excuses are trivial and nonsensical and most of all absurd. But it is true that he is hot even with air conditioning, he feels his face is very hot and he seems anxious because of what Ian is saying to him.

Sa mga kabobohan niya ngayon ay parang gusto nalang niyang lumubog sa lupa. “I cooked breakfast for us.” Aniya, iniiba ang usapan.

Naging excited ang mukha ni Ian sa sinabi niya. Ian really love eating. Mula pa noong pinupuntahan niya si Ian sa Café ay nalaman na niyang mahilig talagang kumain si Ian pero hindi naman tumataba kahit na anong kain. He always gives Ian food because Ian is cute when eating. “Really?!” Ian said eagerly.

“Yeah.” Nang sabihin niya iyun, akmang tatayo na sana si Ian mula sa pagkakaupo sa kama nang mapagtanto nito na nakahubad pa ito. “’Yung damit ko.” Sabi nito sa kaniya at mabilis na hinawakan ng mahigpit ang makapal na kumot upang takpan ang katawan nito.

Napangiti nalang siya sa ikinikilos nito na animo’y gagahasain.

Naglakad siya patungo sa sampayan sa cabinet saka kinuha ang damit ni Ian roon na iniligpit niya kanina nung nagising siya. Bumalik siya sa kinaroroonan ni Ian saka inabot ang damit nito. Si Ian naman ang nakatingin lang sa kaniya na parang ayaw tanggapin ang iniaabot niyang damit nito.

“You want me to put on this clothes to you?” He asked.

Sumama naman ang mukha nito saka hinablot ang damit nito. “Paano ako magbibihis kung nanonood ka?!”

Napakamot siya ng ulo niya. “Nakita ko naman na ’yan lahat.”

“Tangina ka.” Tinignan ulit siya nito ng masama. “Ano? Hindi ka talaga lalabas?” Dagdag pa nito.

“Sa… kwarto ko?” Tanong niya.

“Oo! Labas! Magbibihis ako. Baka mamaya… ano pang mangyari na naman sa’tin.”

“Kapag gusto mo…”

“Fuck you.”

“You want me to fuck you?”

Ian took a deep breath which made him laugh softly, he noticed the annoyance on Ian’s face, okay, fine, he won’t annoy Ian anymore because he might ruin the morning of Ian right away and get mad at him, he doesn’t want Ian to get mad at him because he feels that once Ian gets mad at him Ian wil be turn-off to him and Anthony did not want that and he’ll never let that happens. Fuck this shit, he’s so OA, yeah, he admitted he’s OA but he can’t do anything about that, that’s how he really feels, that’s how he feels because he loves Ian so much.

“Oo na, lalabas na po, baba ka nalang sa dining room.”  Aniya na medyo palambing ang pagkakasabi, sinusubukang tanggalin ang inis ni Ian, at, sa nakikita niya ay parang nawala nga any unis ni Ian sa sinabi niya. Ian didn’t say anything else, so he finally left the room and went down to the dining room and then just waited for Ian there.

About ten minutes later Anthony was sitting in the chair, waiting for Ian, but Ian still wasn’t coming down. What could be going on there? Anthony’s concern. Maybe still dressing? Maybe so …, but no matter what Anthony’s mind says or the excuses, he still won’t lose his concern for Ian. Why isn’t it going down yet! And so because he was not calm, he got up and walked quickly. When he got to the stairs he caught up with Ian there who seemed to be struggling to get down. Fuck!

“Ian, you okay?” Pagalala niya at mabilis na umakyat para alalayan si Ian. “Anong nangyayari sa’yo?! Gusto mo dalhin kita sa hospital—”

“Medyo… masakit lang ’yung… ano ko”

“’Yung ano?! Ian please nagaalala ako sayo—”

Humawak ito sa kaniya ng maigi at naging gabay sa pagbaba ng hagdan, ngunit nang makitang hirap na hirap parin ito sa paghakbang ay parang may kumirot sa puso niya, ayaw niyang nakikitang ganito si Ian! Shit! Nagaalala talaga siya ng sobra! Ano ba kasing nangyayari kay Ian?! Imbis na panoorin si Ian na hirap na hirap sa paghakbang pababa sa hagdan ay binuha na nalang niya ito ng pangkasal at saka bumaba.

Until going to the dining area he was still carrying Ian. “Baka gusto mong pumunta sa hospital?”

“Ayoko.” Pagtanggi nito.

“Bakit ba kasi—”

“Masakit lang ’yung… pwet ko.”

Nang marinig ang dahilan nito ay natigilan siya, iyun pala ang dahilan. Kita niya sa mukha nito ang parang medyo hihiyang ekspresyon sa mukha. And for somewhat reason he liked that.

“Is that so …, but if ever you have to go to the hospital just tell me, huh?

No need. “Ian said, really refractory as they sat together facing each other at the dining table.

“Why? Paano kung may mangyari sa’yo—”

Mabilis siyang sinagot ni Ian. “Anong sasabihin ko dun? Masakit pwet ko kasi kinantot mo’ko. Ganun?” Ani ni Ian na seryoso na ewan.

“Ian—”

“This is your fault.” Iritado nitong sisi sa kaniya.

“Bakit naman?”

Natawa ito ng mapait sa kaniya. “Why? Because you don’t listen to me even though I’m already writhing in pain because of the large size of your member, I said ‘stop’ and you didn’t stop even though it doesn’t fit!”

“Pero masarap?” Pangaasar niya nang maalala ang malalakas na ungol nito kagabi. 

Napakurap-kurap nalang ang kaharap habang hindi makatingin sa kaniya ng deretso. Napangisi siya. Parang gusto niya tuloy paiyakin na si Ian sa susunod na gagawin nila iyun.

He held up the spoon and fork before continuing to speak. “I’m sorry. Forgive me?”

“Forgiven.” Sagot nito na nagpagaan ng loob niya. “Anong oras na pala?”

“Eight.” Sagot niya nung tumingin siya sa wall clock na malapit sa kanila.

Nanlaki ang mga mata ni Ian. “Late na ako!”

“Papasok ka?”

“Oo. Walang kasama si Kayden dun, marami nang costumer ngayon.” Sagot nito saka tumayo at nagmamadali.

His face was serious for wherefore he did not know. “Will you eat with me or will I close that Café? Choose.”

Ian, in the other hand, stopped and looked at him with a shocked expression on his face. “Anthony—“

“Which is more important: your job or your health? Ian, answer me well.” He spoke without emotion, but the truth was that he was worried about Ian, he just didn’t want to show it this time so that Ian would follow him.

“Seryoso ka—”

“Kumain ka muna.”

“Pero—”

“Kakain ka o ipapasara ko ’yung Café.”

Napakamot nalang sa ulo si Ian sa mga pagpipiliang ibinigay niya. Siyempre sa bandang huli ay kakain si Ian para hindi sila ni Kayden mawalan ng trabaho. “Sige na nga, kakain na nga lang ako.”

Bumalik sa upo si Ian sa hapag-kainan at nang magsimula itong kumain at hindi nakatingin sa kaniya ay napangiti siya. Ngunit nang tignan siya ni Ian ay isinoryoso niya ulit ang mukha niya.

“Hoy, dahan-dahan lang sa pagsubo.” Aniya nang makitang nagmamadali si Ian.

“Kailangan kong matapos agad.”

Napabugtong-hininga nalang siya at nagsimula na ding kumain. Pinabayaan nalang niya si Ian na nagmamadaling kumain, medyo nakikita niya kasi na parang sadyang gutom lang ata si Ian kaya ganun ito kumain o marahil nasasarapan sa niluto niya, at isa pa, papasok pa ito sa trabaho, ayaw naman na niyang pigilan pa si Ian na huwag ng pumasok dahil baka hindi pa nito kaya pero kilala niya si Ian; makulit ito at paniguradong hindi niya ito mapipigilan pagdating sa pagtatrabaho—mahal din nito ang trabaho nito kaya hahayaan nalang niya ito.

After Ian finished what was on his plate, it looked at him.

“Kung gusto mo pang kumain— kumain ka. Ubusin mo na ’yang mga niluto ko dahil kapag hindi ’yan naubos itatapon ko lang din ’yan lahat.” Sambit niya. Si Ian naman ay kumuha ulit ng mga putahe at kumain.

“Ang sarap pala kumain ng umagahan kapag may ibang kasama bukod kay Kayden.”

“Kayden?”

“Oo, si Kayden lang kasi ’yung kadalasan kong nakakasama sa breakfast, tapos, sa lunch din sa trabaho, minsan sa dinner.” Paliwanag nito at nagpatuloy sa pagubos ng kinakain nito.

Si Kayden na naman. “Masarap talaga ako kasama kumain kaysa kay Kayden.” He said. The jealousy was obvious in his voice and in his gesture.

“Jealous?”

“Of course not!”

Ngumiti nalang si Ian sa kaniya. “As you say so.” That was all Ian said and they resumed eating.

Another minutes later natapos na silang kumain at nagliligpit na ng mga pinagkainan. They even talked about what they were doing, figuring out what they did when they weren’t meeting. They were equally happy every time they talked: laughing and joking with each other, annoying each other but no one to them was getting angry, they didn’t know, perhaps because they couldn’t be both angry with each other which Anthony liked more to Ian— Ian can actually control him like a controller — whenever he couldn’t measure his anger, Ian just plea him and he will calm down. Ang so yeah he loved Ian so very much, as in, words i love you isn’t enough to measure how he loves this man.

He is still have work today and it looks like he will be late because he will have to take a bath and be groomed to be considered the sensible CEO of the famous company.

Nasa harap na sila ngayon ng gate ng bahay niya. Sabi niya ay ihahatid niya si Ian papunta sa bahay nito para makapag-ayos kapag pasok nito sa trabaho ang kaso ay ayaw nito.

“So… bye, take care.” Aniya na parang ayaw pang magpaalam kay Ian kasi gusto niya pang makasama ito.

“You too.” Nakangiting paalam nito tinalikuran na siya.

“Ian.” Pahabol niya, muli naman siya nitong hinarap at tinaasan ng kilay.

“Ano— ’yung sinabi mo kagabi— pwede mo bang sabihin ulit ’yun ngayon…” Gusto ko lang marinig na sabihin mo iyun na hindi ka lang lasin g.

Ngumiti naman si Ian sa kaniya at lumapit. “I love you.” Sabay ang halik nito sa pisngi niya.

When he heard that, his heartbeat quickened again and his whole face suddenly became hot, as if he had stiffened as he stood watching Ian unconsciously walk away from him. It faced him again and waved with a smile on its lips. “Bye!”

Itinaas niya din ang kanang kamay niya at kumaway. Hinawakan niya ang dibdib niya. Fuck. Para siyang mamamatay sa bilis ng kabog ng dibdib niya.

Ch. 24

HINDI pa rin makalimutan ni Ian ang mga sandaling siya mismo ang nag-aya kay Anthony na gawin ang isang bagay na iyun.

Anthony’s movements in bed, the fights of their tongues and the partaking of their own saliva that they do without boredom and tiredness are still fresh in his mind.

Bago nangyari na nag-text siya kay Anthony na pupunta siya sa bahay nito ay siyempre nagisip muna siya. Inisip niya ang mga sasabihin niya, ang mga dapat na niyang sabihin na alam niyang nararamdaman niya. Nung unang kita nila ni Anthony ’pagkadating niya sa bahay nito ay para siyang isang coward dahil bigla siyang naduwag! Pero inisip na lang niya na ’bahala na kung anong mangyari— kung makakaamin ba siya ng nararamdaman niya o hindi— pero may ibang nangyari na wala sa isip niya at iyun ay ang pakikipagtalik kay Anthony. Perhaps it was also out of intoxication and curiosity what it felt like to do something like that, and, yes, he couldn’t deny that it was delicious even though it was painful. Hindi niya nga alam kung saan galing ang kapal ng mukha niyang yayain si Anthony. The last thing he just knew is that he loved Anthony and maybe in doing sex with him will give to him the sign that he love him.

Hindi niya alam ang mga mangyayari kapag tapos niyang umamin kay Anthony o kung maging sila man, basta, ang alam niya mahal niya si Anthony at mahal din siya nito.

Marami siyang mga nabasa sa internet at maski noon ay naririnig na rin naman na talaga niya ang mga husga ng ibang tao patungkol sa mga relasyong lalaki sa lalaki at babae sa babae. Hindi niya man aminin ay natatakot siya sa sasabihin ng iba o ng lipunan kung baka sakaling maging sila nga ni Anthony.

Pero minsan ay nawawala din ang pangamba niya at mga magiging hadlang sa kanila ni Anthony tuwing naiisip niya na mayaman naman si Anthony at isa pa ay hindi naman papayag iyun na maliitin sila ng mga tao. Kilala niya si Anthony— si Anthony ang taong hindi pumapayag na naapi siya o minamaliit siya, parang… isang taong tagapagtanggol niya sa lahat ng bagay.

Hindi na siya natatakot dahil alam niyang hindi naman siya pababayaan ni Anthony. Mahal na mahal kaya siya nito!

Saka niya lang inamin sa sarili niya na may gusto nga siya kay Anthony nung matapos ang paguusap nila ni Kayden noon na ‘maging totoo siya sa sarili niya’ nang marinig iyan ay hindi na siya nilubayan pa niyan. And because of Kayden he has become true to himself. He and Kayden are now sitting side by side as they talk about various issues. And he thinks he should have told Kayden about them and Anthony, and especially about himself.

“… Kayden?” He calls its attention.

“Mm.” Kayden just hummed with raising an eyebrows to him as respond.

Huminga muna siya ng malalim bago nagsalita na parang nagaalinlangan na hindi maintindihan ang sarili kung sasabihin niya o hindi kasi inaalala niya pa rin ang mararamdaman ni Kayden, alam niyang may gusto ito sa kaniya, kaya naman walang duda na masasaktan ito. “Ano kasi…” Napakagat-labi muna siya at hindi matuloy ang sasabihin, para siyang nagaalinlangan. Pero siyempre hindi naman dapat siya magsekreto kay Kayden kasi magkaibigan sila at kung magalit man o masaktan ito ang mahakaga ay alam na nitong dapat na talaga nitong itigil na ang nararamdaman nito para sa kaniya. At saka sa pagkakaalam niya’y tanggap naman na daw ni Kayden na walang chance na magustuhan niya ito. “Bakla ako.”

And there! He had already said it in two words. Actually that’s not yet the main point but that’s his first two word to express himself for what he is and the next thing now is the main point. “I like Anthony.” He said nervously to Kayden while not looking straight ahead.

“Tumingin ka nga sa’kin, Ian.”

Napahinga siya ng malalim. Galit ba ito? Katulad nga ng sabi nito ay unti-unti niyang itinuon ang tingin kay Kayden. At ganun nalang ang pagtataka niya nang makita itong nakangiti. Salungat sa inaakala niya. O baka naman ay nagpapanggap lang si Kayden na masaya pero ang totoo sa loob-loob nito ay hindi talaga?

Nakangiting nagsalita si Kayden. “Congrats! Naging totoo ka sa sarili mo!” Nagagalak nitong wika.

“H-hindi ka galit?” He asked, he thought at first that Kayden would be angry.

Kumunot naman ang noo nito. “Hindi na ngayon, kasi naihanda ko naman na noon pa ang sarili ko, at noon pa ay alam ko na may gusto ka talaga kay Anthony.” Ani Kayden na walang kahit na anong poot o galit o hinanankit ang boses kundi masaya, medyo nangaasar pa nga.

“Oo na! May gusto nga ako kay Anthony.” Huminto siya bago nagsalita ulit at ituon ang subject sa katabi. “Ikaw? May espesyal someone ka na ba sa puso mo?” Seryosong tanong niya.

Ngumiti ulit si Kayden. Sa ngiti nito ay parang alam na agad ni Ian ang sagot sa tanong niya. “Yeah. I do have now.”

After hearing that, he started teasing Kayden. “Girl?”

“Of course not! How could you asked such question, you freak. ’Pagtapos kong umamin sa’yo, girl pa talaga ang naisip mong magugustuhan ko, huh?”

Natawa nalang siya sa sinabi nito. “Just kidding.” Aniya na tatawa-tawa. Oo nga naman! Naisip niya na rin iyan nung una. Kung babae pa rin ba ang magugustuhan ng kaybigan niya o lalaki na talaga? At ayun na nga, sa pagiisip niya ay napagtanto niya na marahil iba na ang magugustuhan ni Kayden bukod sa babae, kasi nagkagusto ito sa kaniya, eh, subalit sa bandang huli ay nanaig pa rin sa pananaw niya na nagiba na ang sekswalidad ng kaybigan niya. Maybe Kayden will still like woman but Kayden won’t lose the fact that there is a big possibility that Kayden will like his fellow man, and, what he knows about his friend’s sexuality is that it is bisexual with a top position.

“Maswerte ang kung sino man ’yang lalaki na ’yan dahil nagkagusto sa kaniya ang pogita kong kaybigan.” Pahayag niya na pabiro kay Kayden habang nakangiti.

Totoo ang sinabi niya. Pogi naman talaga si Kayden; matangos na ilong, maputi, matangkad, sa totoo nga niyan ay habulin ito ng mga naggagandahang mga babae ang kaso ay hindi alam ng mga babaeng iyun na lalaki din ang gusto ni Kayden.

Sumeryoso ang mukha ni Kayden na parang nagbibigay ng mukhang pagmamayabang at animo’y naghahamon ng suntukan. “Hindi ako pogita, natural akong pogi, no!” Ani Kayden. “At saka… pumayag na siyang ligawan ko siya.” Nakangiti naman nitong dagdag. Kinikilig na masaya na may chance ito para sa taong mahal nito.

“Good luck. I wish all the best for you— and for your soon boyfriend.” Nakangiti naman niyang reply matapos marinig ang sinabi nito patungkol sa ligawan.

Liligawan din kaya ako ni Anthony?

Hindi niya maiwasang magtanong sa sarili patungkol sa ligawan, well, hindi naman niya gusto actually na maligawan, pero napapaisip lang siya kung liligawan din kaya siya ni Anthony? Mayaman ’yun at busy, hindi naman ako nun pagaaksayahan ng panahon para ligawan pa, basta, ang mahalaga ay mahal ko siya at mahal niya ako . Mahal namin ang isa’t-isa . ’Yun nga lang—hindi niya alam kung ipaparanas ba sa kaniya ni Anthony ang mga bagay na hindi niya pa nararanasan at iyun ay ang ligawan.

Napukaw muli ang atensyon niya ni Kayden. “Oh, bakit parang lumungkot ka?” Tanog nito.

“Malungkot ka d’yan! Hindi no!” Angal niya. Ngunit parang iba ang sinasabi ng isip niya sa puso niya. Iba ang sinasabi ng bibig niya sa totoong gusto niya.

Aniya sa sariling paninindigan ay ayaw niyang maranasan iyun pero parang gusto niya na ngayon nang maisip na si Anthony ang liligaw sa kaniya. The heck?

Biglang tumaas ang kilay ni Kayden at tumitig sa kaniya na parang inuusisa siya sa kung ano. “Don’t say… umamin ka na kay Anthony pero hindi ka niya sinabihan na liligawan kaniya—”

“Hoy!” He raised his voice to cut off others as if his friend would say that he knew was true.

“So- totoo nga no?! Bwesit na Anthony talaga ’yan, sinasaktan niya ang kaybigan ko.”

Tinignan niya si Kayden ng deretso at napangiti sa inasal nito na parang bata. “Hindi naman mahalaga ang ligaw-ligaw na ’yan.” Aniya.

Tumango-tango naman si Kayden. “Sabagay.” Pagsang-ayon nito, marahil upang mapagaan ang loob niya. Pero hindi pa rin, eh, hindi pa rin gumagaan ang loob niya! Pakiramdam niya kasi’y hindi talaga seryoso sa kaniya si Anthony. Nakakainis ang isang ideyang iyan na pumasok sa isip niya.

Alam niyang mas lalong lumungkot o pumunglaw ang kaniyang mukha, he just can’t help that. Until Kayden spoke again with a very big smile on its face. “Huwag kang mag-alala seryoso ’yun sa’yo at mahal ka nun! Ipagkakaloob ba kita dun kung hindi ko alam na magiging masaya ka sa kaniya.” Sabi ni Kayden na parang nabasa ata ang nasa isip niya. Pero salamat sa sinabi ng kaybigan niya at napagaan nito ang kalooban niya, at mabilis na natanggal ang mga negatibo niyang pananaw patungkol sa mahal niya na si Anthony.

“Thank you, Kayden.”

“Your always welcome. Sabihin mo lang, ah, kung lolokohin ka ng lalaking ’yun para magulpi ko siya.”

Napatawa siya sa isang iyan. “Okay lang naman kasi talaga sa’kin na hindi na ligawan pa, hindi naman kasi ako babae para ligawan pa. Look, we’re both male.” Sambit niya saka nagpatuloy. “’tsaka ayos lang naman kung hindi ako nun ligawan. Basta lang iparamdam niya lang sa’kin na mahal niya ako, okay na ako dun.”

Kayden give him a smile. “That’s my friend.”

Umiling-iling na lang siya sa sinabi ni Kayden. It was as if Kayden considered him as a child again, a younger brother perhaps.

“Thank you, Kayden, ha.”

“Para sa’n naman? puro ka thank you ng thank you sa’kin, nakakailang.” Kunot-noo nitong sambit.

Ngumuso siya. “Para sa lahat. Lagi kang nand’yan para sa’kin, sa kabila ng hindi ko pagbabalik ng nararamdaman mo para sa’kin ay nand’yan ka parin, hindi ka nagbago. Salamat para dun, salamat sa lahat.” He said sincerely.

Muling ngumiti ang kaybigan niya sa kaniya. “Diba nga nangako ka sa’kin na kahit na anong mangyari, magkaibigan pa rin tayo?”

He nodded, without knowing that tears is now dropping in his face.

“Hoy! Bakit ka umiiyak?!” Pagaalala ni Kayden. Yumuko lang siya upang itago ang luhang patuloy na bumabagsak sa pisngi niya. Hindi niya din alam kung bakit siya umiiyak, basta lang pakiramdam niya gusto niyang umiyak, ganun lang.

“Shh… tahan na. I’ll be always here for you, okay?” Ani Kayden na ginagawa na naman siyang bata saka siya niyakap at tinapik-tapik ang likod niya.

Kayden is his only friend and no one else, so he is very grateful to this friend of his who has not changed after all. Kayden was still the same to him.

He didn’t want to cry anymore, but he just couldn’t really control himself, and, it didn’t help that Kayden hugged him even more that he felt its concern even more and most of all its love for him as a close friend.

HOURS later. They still continue to work especially in the afternoon and snack time. Marami na ulit costumer na hindi maubos-ubos na nagtatanggal sa kanila ng karapatang magawa ang lahat ng mga gusto nilang gawin. Wala naman silang magagawa dahil trabaho nila ni Kayden na paglingkuran ang mga taong papasok sa Café, like bitch, they’re just need to be hard -working workers with a small salary, because of what fucking shit? They have no choice because until now he is still not accepted by the hundreds of companies he applied for as marketing management. Maybe he’s not lucky enough to be accepted for reasons he doesn’t know, he doesn’t want to believe what others are saying that when you don’t have relatives or acquaintances in the company you won’t really be accepted or that’s why rumors are spreading now in large numbers, well , for him he doesn’t believe in those because it’s still in the person, he said to himself - if it shows diligence or perseverance or determination maybe he’ll actually be accepted into the job. For him: it’s all in the dillegent of the person to be accepted.

What is happening now at the Café has been good; no rioters, no arrogant costumers, nothing at all.

Mas mainam din ang ganito para kay Ian, kahit pa maraming trabaho o gawain basta walang demonyo ay mas mainam na para sa kaniya, pero, hindi pa rin niya maikakaila na ayaw talaga niya ng trabaho na ito, again, wala siyang choice.

Makalipas pa ang ilang minuto ay sa wakas medyo wala na ulit masyadong pumapasok na costumer, sa totoo lang, masaya si Ian kapag walang bumibili, dalawa na sila ni Kayden na mas gugustuhin nang walang costumer. Certified na magkaybigan nga sila.

Tinignan niya si Kayden na masayang nagcecellphone na parang may ka-text. Marahil ang kapalitan nito ng text ay ang taong nililigawan nito. He’s so happy for this friend of his. May tao nang nagpapatibok ng puso nito na kayang suklian ang pagmamahal nito. Katulad nga ng sabi niya noon: may taong nakalaan para sa kaybigan niya na ito, at, alam niyang hindi siya ang taong iyun.

Masaya siya na makitang masaya ang kaybigan niya. “Kayden.” Tawag niya sa pangalan nito.

Ibinaling naman nito ang atensyon nito sa kaniya. “Mm? Baka umiyak ka na naman, ha.”

“Fuck you.”

Tinawanan lang siya nito. “Hindi na iiyak ang baby na ’yan?” Sambit nito na may tonong parang nakikipag-usap sa bata- sa baby for exact.

“Tigilan mo’ ko, Kayden, ah, baka masuntok kita d’yan.”

Muli itong tumawa, nasisiyahan na nakikita siyang naiinis. Bwesit!

Mula sa pagtingin ni Kayden sa kaniya ay sa ibang direksyon napunta ang tingin nito— sa pintuan ng Café.

“Holy fuck.” Sambit nito na nagpakunot ng noo sa kaniya nang marinig ang parang hindi makapaniwalang tinig nito.

He followed Kayden’s gaze and was just as shocked to see Anthony wearing a black glasses and holding a large bouquet full of red roses.

Natulala din siya katulad ni Kayden. “Fuck.” Ano ’tong nakikita niya?!

Nakarating nalang sa harapan niya si Anthony na nakatanga pa rin siya kay Anthony. Tinanggal ni Anthony ang suot nitong salamin at inabot sa kaniya ang bouquet na hawak nito.

Ngumiti ito sa kaniya. “For you,” ani Anthony sabay bigay sa kaniya ng hawak nito. Siya naman ay tulala pa rin at wala sa sariling tinanggap ang bouquet saka inamoy iyun. As expected, mabago ang rosas. Tinignan niya ang mga tao sa loob ng Café, lahat ng mga iyun ay malalaki ang mga matang nakatingin sa kanila. Medyo nakaramdam siya ng hiya, dahil, lalaki siya tapos tatanggap ng bouquet. Pero tinanggal niya ang hiyang iyun at inisip nalang na inggit lang sila. Pero hindi naman matatanggal ang init sa buong mukha niya at ang ewan niyang kabang nararamdaman at ang hindi pangkaraniwang tibok ng puso niya.

He is still speechless at what is the fucking happening now. Tumingin si Anthony kay Kayden ng masama pero may pagkaproud na asta. “Hey you, starting now, liligawan ko na siya, ang kaybigan mo. Kaya-”

“Alam ko. Congrats.” Mabilis na tugon ni Kayden. “huwag mo siyang sasaktan, pre, kung ayaw mong basagin ko ’yang bungo mo.“Mayabang na asta ni Kayden.

“No need to tell me that, mahal ko si Ian. So, bakit ko naman siya sasaktan?” And after Anthony said that. It looked at him with a sincerity smile which made Anthony handsome even more. “Ian, Pwede na kitang ligawan?”

Puta. Kinikilig siya! Walang hiyang Anthony ’to! Ang gwapo na, ang sweet pa!

Tumango-tang lang siya. “Yeah.”

Kayden smiled. “Binibigyan kita ng basbas na ligawan ang kaybigan ko. Good luck sa inyo.” Tinignan naman siya ni Kayden na nakangisi. “Ayan na Ian, huwag ka nang malungkot, ha, liligawan ka na ni Anthony.” Pangaasar na naman nito na nagpangiti kay Anthony.

Si Anthony at Kayden ay parehong nakangiti, hindi na galit sa isa’t-isa, siya lang talaga ang hindi nakangiti, pero ang totoo gusto niyang sumigaw sa sayang nararamdaman niya, kinikilig siya! Fuck! “Fuck you, Kayden.”

“Thank you dito, Anthony.” His gratitude to Anthony.

“Huwag ka munang magpasalamat - nagsisimula pa lang ako.” Romantiko nitong sambit.

Yumuko siya, itinatago ang hindi maiwasang kilig sa kaniyang mukha. So… this is the star t?

Ch. 25

SA lahat ata ng mga maseswerte sa mundo, si Ian ang nangunguna. Matapos ang araw na iyon na nagpaalam si Anthony sa kaniya na liligawan siya nito ay sumapit ang gabi nung araw na iyon na hindi siya nakatulog—umabot na lang ang gabi ay hindi pa rin siya nakatulog. Ang isip niya kasi ay walang tigil sa kakaisip tungkol kay Anthony.

Everything Anthony had said to him that day he could not forget even for a moment or a second, he never stopped thinking that night about what could happen when Anthony was courting him.. Umabot pa nga siya sa puntong nagresearch siya patungkol sa mga ginagawa ng mga gay couple at tuwing naiisip niya na mangyayari sa kanila ang mga iyon ay napapangiti siya ng wala sa oras at napapasigaw sa kilig.

Have you ever experienced being courted by the man you love?

Have you ever felt that you truly love someone?— a man?

Have you ever loved someone and he reciprocated that love of yours?

Naramdaman mo na din ba ang kiligin?

All of those questions Ian is lucky to experience and feels for Anthony. He already considered himself so lucky. He is lucky to have Anthony. Maswerte siya dahil nagkatagpo ang landas nila ni Anthony. Maswerte siya dahil nakilala niya si Anthony na hindi inaasahan kahit pa ang unang pagkakakilala nila ay nung tinulungan siya nito dahil may nagtangkang magnakaw ng bag niya, tinulungan siya nito at tinulungan din nito ang magnanakaw kung saan nalaman ni Ian na mabuti ang katangian ni Anthony. Maswerte siya dahil laging nandiyan si Anthony para sa kaniya; handa siyang tulungan, handa siyang iligtas handa siyang mahalin, handa ito para sa kaniya at gagawin nito ang lahat para sa kaniya. Maswerte siya dahil may Anthony na ipinaramdam sa kaniya ang lahat ng mga katanungang nabanggit. Maswerte siya kay Anthony dahil ginawa nito siyang totoo sa sarili niya na hindi niya inaasaan at hindi lubos na naisip sa tanang buhay niya — na may posibilidad na pwede siyang magkagusto sa kapwa niya lalaki at maramdaman ang mga bagay na hindi niya pa nararamdaman— maranasan ang mga bagay na hindi niya pa nararanasan, mga bagay na nagpapasaya sa kaniya ng totoo at mga bagay na bago pa sa kaniya pero alam niyang ang lahat bagay na iyon ay ang totoong gusto niya o totoong nagpapahiwatig sa kaniya kung ano nga ba talaga siya. Maswerte siya dahil may Anthony sa paningin niya.  He is lucky now with everything to do with Anthony. He is lucky because Anthony loves him.

When he proved to himself then that he really loved Anthony he planted a hatred for Anthony because for him it made him gay! 

Ngunit kahit na anong tanim niya ng galit kay Anthony ay hindi niya natatakasan ang katotohanan sa sarili niyang gusto niya nga si Anthony, na mahal niya si Anthony, na hindi nabubuo ang araw niya tuwing hindi nakikita si Anthony. At ang lahat ng galit na itinatanim niya sa isip niya ay unti-unti ding nawawala tuwing nasusulyapan niya ang mga ngiti ni Anthony kapag nakikipag-usap sa kaniya. Alam mo iyong pakiramdam na gusto mong kumain pero ayaw mo? Ganun! Ganun ang eksaktong pakiramdam ni Ian noon tuwing gusto niyang magalit kay Anthony. Dumating pa nga siya sa punto noon na nabwe-bwesit na din siya sa sarili niya tuwing laging laman ng isip niya si Anthony! As in up to his dream Anthony was there!

Hindi niya natanggal iyon nung una; ang mga pagbabago sa kaniya.

Sinubukan pa nga niya noon na iwasan si Anthony sa loob ng ilang linggo. Para siyang tanga diba? Wala eh, gusto niya lang talaga na iwasan si Anthony dahil baka simpleng atraksyon lang iyon pero hindi, dahil, hindi niya kinakaya na hindi nakikita si Anthony at nakakausap. Para siyang tanga tuwing iniiwasan niya noon si Anthony pero ang totoo ay hinahanap niya si Anthony lagi kay Kayden na parang baliw. Iyong tipo na iniiwasan niya tapos hahanapin niya.

He was so crazy when he used to avoid Anthony. Baliw nga talaga siya. Hanggang sa si Anthony na mismo talaga ang nagpursigi para sa kanilang dalawa. Isa pa sa mga dahilan iyan kung bakit siya maswerte kay Anthony—napatunayan niya na talagang mahal nga siya ni Anthony.

And with Kayden’s help he became true to himself. He had already admitted to himself that ‘fine, I love him, I love Anthony’ because he realized to himself that he didn’t seem to be giving himself the right to be happy — and that would only happen when he is with Anthony.

Yeah! Masaya siya tuwing kapiling ni Anthony, sadyang hindi niya lang inaamin noon sa sarili niya. Pero sa dulo—hindi niya na rin napigilan pa ang sarili niya na umamin kay Anthony at ito na sila ngayon! They confessed that they love each other and will be happy with each other. 

Araw ngayon ng linggo. Araw kung saan walang ibang ginagawa si Ian, walang trabaho at walang ibang inaatupag. Day-off nila Kayden ang araw ng linggo dahil may ibang nakatoka na magtrabaho tuwing linggo, mga part-time students sa kolehiyo ang mga nagtatrabaho roon ngayon, siyempre, dalawa din ang kinuha ng amo nila na mayabang na minsan lang magpakita sa kanila.

Kakabili lang niya ngayon ng mga groceries para sa kaniyang pang-isang linggong budget; mga pangangailangan sa kusina ano pa nga ba. Bitbit niya ang mga pinamili niya ngayon habang naglalakad pauwi sa bahay niya. Walang masyadong tao sa lugar na dinaraanan niya sapagkat sa subdivision siya nakatira. Naglalakihan ang mga bahay na nadaraanan niya at pagaraan ng mga istilo. Well, mayaman, eh.

Mabuti nga may nagpaupa sa kaniya dito sa subdivision dahil ang totoong nakatira ng bahay na tinitirhan niya ngayon ay nag-abroad, pinaupahan sa kaniya ang bahay sa maliit na halaga baka na rin siguro ginagawa siya nitong taga-bantay sa bahay nito o para may nakatira sa bahay nito o para maalagaan ang bahay nito. Ngunit kapag nakauwi na ang may-ari ng bahay ay paaalisin na din siya, iyon ang napagkasunduan nila. Hindi niya pa alam kung kailan makakauwi ang may-ari ng bahay. Sa ngayon ay i-e-enjoy nalang muna niya ang paninirahan sa lugar na ito.

Napabugtong-hininga siya na medyo nangangalay na ang kamay sa kakabit-bit ng mga pinamili niya, naglalakad lang kasi talaga siya mula sa entrance ng subdibisyon hanggang sa bahay niya dahil wala naman siyang sasakyan katulad ng ibang naninirahan dito.

Hanggang sa nagulat siya nang may humawak sa mga pinamili niya mula sa likuran niya. Itinuon niya ang tingin sa kamay nito, kahit pa hindi pa man siya nakakaharap patalikod upang makita kung sino ang taong iyon ay kilala na niya agad kung sino ito, sa kamay pa lang.

Napangiti siya. “Huwag na, ako na.” Aniya at saka lang hinarap si Anthony na nakasuot ng t-shirt na itim at nakapants na maron na malapit lang din ang kulay sa itim. Bakat na bakat sa manggas ng damit nito ang bisepts nito at kita din ang mu-muscle-muscle nitong katawan na nagpatuyo ng lalamunan niya.

“Ako na, Ian, ayokong nahihirapan ka.” Anthony said in a serious tone and then grabbed two large plastic bags full of his groceries. He looked again at its biceps which grew bigger as it lifted heavily and both of its arms with more veins protruding from there. He blinked may times. Why am I looking at his body?! “Mamaya mo na pagnasahan ang katawan ko kapag nakarating na tayo sa bahay mo.” Ngayon naman ay nakangisi ito. ‘Parang napansin niya yata ako? Hindi. Napansin niya talaga ako.’

“H-hindi ah!”

“Oo kaya.”

“Tinitignan ko lang ’yung ano…, kung nahihirapan ka ba sa pagbubuhat.” Palusot niya na halata namang hindi makatotohanan. Shit as fuck. Paanong mahihirapan si Anthony eh ang laki ng mga muscle nito. Bobo ko talaga.

Tumaas muli ang sulok ng labi ni Anthony. “As you say so.” Saka siya tinignan ng deretsyo. “Tara na.” Aya nito at naglakad na sila, habang naglalakad ay inilapit nito ang labi nito sa tainga niya at nagsalita na pabulong na pwede nang masabing paungol, “Para mapagnasahan mo na ako…”

“Tang’na mo.” Walang emosyon niyang mura dahil sa pikon. Wala talaga siyang laban kapag dating sa asaran. Well, nangaasar ba si Anthony? O, nagsasabi ng totoo, he mean, seryoso ito?

Sa mga nakakatakot na naiisip niya ay mabilis niyang iniba ang usapan at bahagyang lumayo kay Anthony. “P-pano ka pala napunta sa likod ko kanina?” Halos manlamig niyang sabi.

Muli na naman itong ngumisi na parang gago. “O, bakit ka lumayo?”

He is silent. Until it was the one who spoke again. “Don’t be nervous.” Said Anthony.

He rolled his eyes. Hindi na siya nagsalita pang muli at nagpatuloy lang sila sa paglalakad na mabagal. He started to put the topic to his question a while ago to cover up the latest which is freakish. “Pa’no ka nga napunta sa likod ko kanina? Wala ka namang sasakyan.”

Sumagot naman agad si Anthony at salamat namang nakisama sa kaniya na iwan na ang putang’nang usapin kanina. “Ah, I just actually arrived at your house earlier, and, your not there, so, I just walked around and found you here.”

He nodded. Is that so …, it looks like Anthony is already used to going to his house, which is what he actually wanted. “Why did you come here, anyway?” Another stupid question he asked again. Even though he already knew the answer to that question, he still asked. Parang isang baliw na naninigurado ganun. He just knew the answer: I miss you. That’s how it always is.

Napahinto si Anthony sa paglalakad at pinakatitigan siya. “Ayaw mo ba akong makita?” Ani Anthony na nagpasagabal sa kaniya dahil ayaw niyang maramdaman ni Anthony iyon.

“Hoy hindi! Gustong-gusto nga kitang nakikita…” Medyo humina ang tono niya sa bandang huli niyang sinabi.

“Ah, so, you always want to see me?”

Okay. Wala nang bawian. Tutal nasabi niya na din naman dahil sa walang preno niyang bibig ay aaminin nalang niya. Totoo din naman kasi na lagi niyang gustong makita si Anthony, kaya, anong kwenta ng pagsisinungaling, diba?, “Oo”  Nakataas pa ang kilay niya na nagsalita na nararamdaman na naman niyang nagsisimula na namang mag-init ang mukha niya.

Lumabas sa mukha nito ang ngiti at bakas ang saya roon. “Ang sweet naman ng Ian ko.”

Napahinto siya sa paghinga. Biglang bumilis ang kabog ng dibdib niya na halos pwede na nga atang marinig ni Anthony ang tunog niyon sa lakas niyon. Mabilis ding uminit ang buong mukha niya at pati na rin ang tainga niya sa salitang ‘Ian ko’

Nanatili siyang nakatitig sa lalaking nasa gilid niya na nakangiti ng sobrang tamis na halos gusto na niyang yakapin..

“Ian?”

Natauhan siya sa tawag nito. Tinaasan niya lang si Anthony ng kilay at saka tumingin sa daanan upang hindi makita ni Anthony ang pingsi niyang namumula na.

Nagsimula na ulit silang naglakad at hindi pa rin siya nagsasalita dahil sa hindi siya makapagsalita sa ewang dahilan! Wala siyang lakas na magsalita.  Pakiramdam niya ay mahihimatay na siya sa bilis ng tibok ng puso niya.

Nakarating nalang sila sa loob ng bahay niya na hindi siya nagsasalita at hinahayaan naman siya ni Anthony, marahil ay natutuwa pa ito na nakikita siyang nagbublush. Alam niya kasi sa sarili niya na bagbublush siya, alam niya na para nang isang pulang mansanas ang mga pisngi niya na hindi nagpapakomportable sa kaniya. Grabe, ngayon lang siya nakaramdam ng ganito sa isang tao; ang kaligin ng sobra, ang pabalisain, at ang mamula. Sa isang tao lang. Sa isang lalaki— kay Anthony lang. 

Nakita niya ang sarili niya na nasa kusina, inilalagay sa mga lagayan ang mga pinamili niya. Hanggang sa mga pagkakataong ito ay hindi pa rin niya makontrol ang sarili niya dahil lang sa salitang ‘my Ian’ sobra ang epekto ng mga salitang iyan para sa kaniya. Para siyang mapupunta sa kabaliwan dahil lang sa mga salitang iyan. Ganito din kaya ang ginagawa ni Anthony sa mga babae niya noon ? Hindi niya maiwasang magtanong sa sarili niya. Gago siya kung ganun!

“Tapos ka na ba mag-blush?” He heard its question from the dining table where Anthony was sitting in the chair there.

His question in himself removed, and just rolled his eyes as he heard its teasing question.

Nagkaroon na siya ngayon ng lakas na harapin si Anthony at tignan ito, hindi katulad kanina na halos hindi siya makatingin kay Anthony ng deretsyo. “Who did blushed?” He question back, as if he did not know who blushed, but the real is that he just give that question to Anthony so it would forget what it see to him a while ago, because he is ashamed of that fact.

Anthony gave him an addictive smile. He noticed it always smiled when talking to him but when talking to others it didn’t. Probably because it was comfortable for him to smile. It spoke. “Who?” with raising an eyebrow. “You want me to say his name? Full name rather?” It said, still have a fucking beautiful smile.

Imbis na sagutin ay iba ang sinagot ng bibig niya na may pagkukusa, hindi niya namalayan na nagsabi siya ng mga ganoong klase ng salita, “Huwag kang ngingiti ng ganyan sa iba, huh?” Aniya na parang nagmamakaawa pa.

Naging seryoso si Anthony at natanggal ang ngiti sa mapula nitong labi saka pikagkatitigan siya. Nang magtama ang mga mata nilang pareho ay saka lang pumasok sa isip niya ang huling sinabi niya. Anong sinabi ko?!

The smile returned to Anthony’s lips, and, this time, its smile is more bigger, and, yeah, become more better. “Nagseselos… ka?”

Sa lahat ng mga taong nagtanong sa kaniya ng ganoong tanong noon, si Anthony lang ang nagtanong nun na nakangiti at nagpapahiwatig ng sobrang saya. Hindi nalang siya ulit umimik dahil hindi niya inaasaan na magsasalita siya ng ganung pakiusap. Humarap siyang muli sa inaayos niya at sa gitna ng pagaayos ay may yumakap sa kaniya mula sa likuran niya.

Napatigil siya sa ginagawa nang inihiga nito ang ulo nito sa likod ng balikat niya at nagsalita. “Huwag kang magalala, sa’yo lang ako ngingiti. I’m all yours.”

And that statement put a small smile in his lips but he don’t want to show that smile to Anthony. Good thing that Anthony is in his back—hugging him. Ang mga kamay nito ay nasa bewang niya at sa mainit na yakap na iyon ay nakaramdam siya ng pagmamahal mula kay Anthony.

“Promise?” Tanong niya. Naninigurado na mangangako ang alam niyang womanizer na nasa likuran niya.

Mabilis naman si Anthony na sumagot na may malumanay na boses. “Promise.” It answered, now, Anthony is not teasing hipm or making fun with him to that kind of suit.

Muli siyang napangiti sa narinig. Ewan niya ba kung bakit naging magaan ang loob niya sa sagot na iyon ni Anthony sa kaniya. Sa bawat ngiti nito, boses at galaw ay napapangiti na siya ngayon na hindi niya maintindihan ang sarili niya. Basta lang hindi niya mapigilan ang mga ngiting lumalabas sa labi niya, siguro ay dahil sa galak ng puso niya.  Pero ang pinakapalaisipan sa mga sinabi niya ay nagseselos nga ba siya? Nagseselos nga ba siya sa mga maaring ngigitian ni Anthony ng ganoong klase ng ngiti? Kung ano man ang sagot sa puso niya ay iyon na iyon, wala siyang magagawa roon dahil puso niya iyon na nagbigay ng damdamin. The only important now for him is that Anthony is his— and that is for sure. Wala ng magmamayari kay Anthony ngayon kundi siya lang, siya, siya, siya, siya, siya, at tanging siya lang.

Lumipas pa ang ilang minutong hindi niya namamalayan ay nakayakap pa rin si Anthony sa kaniya na parang walang balak na humiwalay. “Anthony… are you even planing to separate?” Tanong niya rito at tinignan ang mga nililigpit niya.

“No.”

Huminga siya ng malalim. “Anthony—”

“Let’s stay like this for more minutes, please?”

Sa pakiusap nito ay hindi siya makatanggi dahil sa napakaamo nitong boses na parang naglalambing, kaya naman hinayaan nalang niya si Anthony, sino ba naman siya na makakatanggi, diba? Eh, gusto niya rin naman.

Goodness, matatapos ko pa kaya ’tong ginagawa ko?

NASA mahabang pila sila Ian ngayon para sa Cinema. Nakalipas na ang ilang oras mula kanina at ngayon ay inaya siya ni Anthony na manood ng Cine. Pinagmamasdan niya ang mga tao ngayon na nakapila din mula harap hanggang sa pinakalikod. Natatanaw niya ang mga nakapilang puro magkasintahan na babae at lalaki, may mga magkahawak din roon na babae sa babae na sa tingin niya ay magkasintahan din, may mga nakikita din naman siyang lalaki sa lalaki. Ngayon niya napatunayan na malaya nga ang mga tao sa kung sino nga ba sila at kung ano nga ba talaga ang totoong sila. Ang mainam pa sa pilang kinaroroonan nila ni Anthony ay walang taong nanghuhusga sa mga relasyon ng iba. Oo, tinitignan, ngunit, hindi hinuhugasan, parang isang normal lang na ‘magkarelasyon sila? Okay.’ parang ganiyan. Napangiti si Ian ng wala sa oras at naisip na: sana ganito lagi ang lipunan.

Acceptance is still the biggest problem in the world. Iyan ang pananaw ni Ian na nagpapatakot din sa kaniya para sa kanila ni Anthony. Alam ni Ian na maraming tao ang galit o takot o ewan sa mga katulad nila. But, why? Gumagawa ba kami ng masama? Naagrabyado ba namin sila?  Paano nalang ang kasiyahan ng mga katulad ko kung lahat ay galit sa mga katulad ko? Ian couldn’t help but ask himself. Pero nagpapasalamat siya dahil napapansin niya ngayon sa lugar na ito na tanggap silang lahat ng mga taong kasama nila sa pila. Nagpapasalamat din siya dahil unti-unti nang nababago ang pananaw ng mga straight sa kanila. Nababago na sa kasalukuyang panahon. Hindi katulad dati na binabansagan pa ng mga kalalakihan ang mga bisexual na paminta, bakla, salot at marami pang iba na nakakasakit na naririnig noon ni Ian. Kaya siguro maraming taong hindi nagiging totoo sa sarili nila ay dahil natatakot na mahusgahan ng mapanghusgang lipunan.

Sa pagmumuni-muni ni Ian ay hindi niya namalayang nasa unahan na pala sila ng ticketan. May mga pinagawa pa sa kanila at nagbayad.

“Ian, ikaw na muna mag-asikaso dito, bibili lang ako ng pop corn.”

He nodded. “Sige.” saka ipinagpatuloy ang pagbabayad sa ticket. Matapos ay nagantay nalang muna siya sa gilid habang wala pa si Anthony. Maya-maya lang ay nakabalik na si Anthony na may dalang mga pagkain para sa panonood nila. Sabi nito popcorn lang, pero ang dami nitong binili. 

“Pasok na tayo?”

Tumango siya nang nakangiti. They got inside and sat side by side in a nice seat and the show they were watching started. They are not watching romance but a scientific movie that is a bit frightening. It’s the same thing they want to watch.

Habang nanonood ay kumuha si Ian ng pop corn at bumalik sa panonood. Hindi pa man nangangalahati ang pinapanood nila ay biglang may lumabas agad na nakakatakot na scene. Pinigilan niya ang mapasigaw sa gulat at basta pumukit lang.

Nang idinilat niya ang mga mata niya ay nakita niyang nakahawak ang dalawang kamay niya sa braso ni Anthony.

“S-sorry.” Aniya at binawi ang mga kamay.

Humawak naman ng mabilis ang kanang kamay ni Anthony sa kaliwang kamay niya at ipinag-isa iyon. “Hawakan mo’ko hangga’t gusto mo, walang pumipigil sa’yo.” it said romantically.

He just keep quiet again. Don’t what to say. He only know is that its so comportable to hold Anthony’s soft hand, he feels secure. For somewhat reason he lay his head to Anthony’s shoulder and become more relaxed.

Anthony caressed his hair as they watch. Nanatiling ganoon ang posisyon nila hanggang sa matapos ang pinapanood. Hindi din maikakaila ni Ian na masaya siya ngayong kasama si Anthony at ang bonus pa ay nililigawan siya nito. Ang saya sa pakiramdam. 

Matapos makapanood ay nasa loob na sila ngayon ng sasakyan. Wala na kasi siyang gustong puntahan dahil maggagabi na din, kaya pagod na din siya at gusto nang umuwi.  Kanina pa kasi sila ni Anthony naglalakad-lakad sa mga park at malls. Sa buong araw na ito ay kasama niya si Anthony, wala siyang ibang ginagawa kundi ang magsaya lang kasama si Anthony.

“You sure you want to go home?” Tanong nito.

“Yeah. Anong oras na kaya Anthony. Aren’t you tired, we still have work tommorow.”

“I never get tired when i’m with you, Ian.”

That made him smile again. Halos lahat na nga ata ng mga bukang bibig nitong si Anthony ay nagpapangiti sa kaniya. Tinignan niya si Anthony na ngayon ay nakangiti rin ng maganda. 

They even talked about things while in the car on his way home. They happily talk while going home— they just talk and talk and talk and talk.

Hanggang sa hindi nila namalayang nasa harapan na pala sila ng bahay niya. And he guess this is now goodbye.

Pinagbuksan siya ni Anthony ng pinto at nakatayo silang magkaharap. “Thank you, Anthony.”

Tinitigan siya ni Anthony. “Did you enjoy being with me?”

“So much.” He answered.

“Good.” Ani Anthony. “Bye…”

He smiled again. “Always take care of your self, huh?”

“Will always, you too.”

Nanatili siya sa kinatatayuan niya, gustong makita ang pagalis ni Anthony, pero, parang walang balak si Anthony na umalis dahil hindi pa ito pumapasok sa sasakyan at nasa harapan pa rin niya. 

He rose his eyebrow. Animo’y nagpapahiwatig ng salitang ‘ano?’ o ‘bakit’

“I love you.” Seryosong wika nito.

“I… love you too.”

After he said that word. Anthony’s face slowly came closer to his and Anthony gently kissed him on the lips. They both close their eyes with a gentle touch of their lips. 

Ganito pala kapag nililigawan—hinahalikan

kapag

ihinahatid…

Ch. 26

PAULIT-ULIT si Ian na niligawan ni Anthony. Paulit-ulit siya nitong pinapangiti. Lagi siya nitong pinapasaya at pinapakilig. Tuwing magkasama sila ay hindi na alam pa ni Ian kung anong ginagawa niya—wala siyang pakialam sa paligid niya at palagi lang siyang may pakialam sa taong mahal niya, hindi niya iniinda kung may nagagawa na ba siyang mali o ano. Basta lang ginawa niya iyon kasi alam niyang nariyan si Anthony sa tabi niya.

Hindi na siya natatakot pa sa mga judgment na ibibigay sa kanila ng mga taong nakapaligid sa kanila. What was always on his mind was why would he be afraid? Is it nasty to be happy? He knows that there is no law that forbids a person to be happy, especially when nothing is done wrong.

For the past few months Anthony has not stopped courting.

Sa totoo nga niyan, gustong-gusto na niyang sagutin si Anthony eh. Medyo magpapakipot lang muna siya. 

Sino ba naman kasi ang hindi magpapakipot sa ginagawa ni Anthony sa kaniya?! Iyung tipong laging nag-e-effort si Anthony para sa kaniya! Hatid sundo siya nito! So who?! Who doesn’t want that? Definitely not Ian.

Ian is in his house now, and, don’t be surprice that Anthony is in his house too. Lagi nang nasa bahay ni Ian ito, o, kung minsan ay siya naman ang nasa bahay nito. Hindi kasi nila kayang hindi nakakasama ang bawat-isa.

That’s how they are crazy inlove to each other. 

Parang hindi na nga sila mabubuhay na hindi magkasama eh, gusto nila lagi nilang nakikita ang mukha ng bawat-isa at nakakasama. At first they just want to be together so they can know more each other: likes, dislikes, favorite food, not favorite food, behavior, and so on. Ian wanted to know more about Anthony, and so Anthony to him. But plans suddenly changed— they are used to always being together, and so yeah. At this time, they knew each other well and the one fact that they can’t deny is they always want to be together.

“Ian, angtagal mo naman!”  Rinig niyang sigaw ni Anthony sa kaniya. Nasa bathroom pa rin kasi siya at hindi pa rin lumalabas dahil hindi pa siya tapos maglagay ng mga kung ano-ano sa mukha niya at mga skin care, hindi niya naman din hinayaang makapasok si Anthony sa bathroom dahil tiyak guguluhin lang siya nito,  kaya ayun, nag-aantay si Anthony ngayon sa kaniya.

Inaya kasi siya nito na kumain sa restaurant ngayon at gusto niyang maging maganda sa mata ni Anthony para naman hindi ito magsawa sa mukha niya dahil lagi silang magkasama. Pinaghandaan niya talaga ito. Nanood pa siya sa youtube kagabi kung ano ang mga gagawin sa mukha niya. At ang gusto niya lang ay simple lang.

He looked in the mirror. “Pwede na kaya ’to?” He said to himself as he looked at the entirety of his face as well as his clothes. And for him: everything is fine.

Kaya naman lumabas na siya ng bathroom at nakita roon si Anthony na nakatayo— nagaantay sa kaniya.

“Bakit isang oras kang nagayos—!” Pagalit nitong pahayag at saka napatigil nang ipinalibot nito ang mga mata nito sa kabuuan ng katawan niya.

He smiled. “Do i look that great for you to stare?” He teased.

Bumalik ang mata ni Anthony sa mga mata niya at nauutal na nagsalita at parang galit na naman. Ganun ba ito nabagot kakaantay? “G-great my dick. Are you dreaming?”

He stilled. And Anthony spoke again.  “Hindi mo naman na kailangan magayos, eh.”

“Am i look ugly?” He asked puoting.

Anthony tseked. “No.”

Then, he smiled wide. “Yeah?”

“Mm” Anthony agree. Seems like Anthony can’t afford to see him pouting and sad just by his look. “Kaya magpalit ka na at burahin ’yang slite make up na nasa mukha mo, dahil hindi mo na kailangang niyan.” Anthony added serious.

“Why? Let me be, just today, huh?”

“No. We will not going until you remove what is on your face.”

“Bala ka diyan, ako nalang mag-isa.” Aniya saka naglakad pero mabilis din siyang pinigilan ni Anthony.

It held his hand. “You won’t going to listen to me?“

He shook his head. “Oo.”

Tinitigan siya nito ng masama na medyo nagpakaba sa kaniya. Bakit ba ayaw siya nitong payagang mag-ayos? Ngayon nga lang, eh. “Bakit ba kasi—”

“Because I don’t want others to see you with that look!”

He stunned. He wanted to say anything but he couldn’t after hearing Anthony’s possessiveness. And for somewhat reason… he love that.

“S-sige, magpapalit na ako.” Hindi pa rin siya makapaniwala na sasabihin iyun ni Anthony. Tinalikuran na niya si Anthony at pumasok muli sa bathroom para maghilamos.

After a few minutes he was finished and then get out. Sumalubong ulit si Anthony sa kaniya kasabay ng pagkomento nito sa itsura niya. “Much better.” Ani Anthony. 

Tumango-tango siya na nakayuko. Medyo nagtatampo dahil sayang iyung pagaayos niya nang mahigit isang oras tapos ipapatanggal lang din naman pala.

Maya-maya lang ay hinalikan siya ni Anthony sa pisngi na nagpaangat ng tingin niya dito.

“Mad at me?” Takot na tanong ni Anthony sa kaniya.

“Kiss me again.” He said with pointing his index finger in his cheek. As if giving command to Anthony to erase his madness.

Hinalikan siya ni Anthony sa labi. Causing him to be surprise. Pisngi lang sabi ko ah .

Just a few seconds later Anthony immediately removed it and stared at him. “Galit ka pa rin?” It asked.

“I didn’t not expect that.” He commented.

“Bakit ayaw mo?”

Silence.

It was Anthony who spoke again. “Kung ayaw mo, ibalik mo.”

He just smile by that. “So cheesy.” Aniya na naliing ang ulo.

As Anthony saw him smiling, it smiled too. They were now both smiling and looking to each other.

“Tara na?” Tanong niya dito.

Matagal na hindi sumagot si Anthony at parang nagaalinlangan pang tumuloy.

“Hoy, Anthony? Ano na?”

“Yeah.” Anthony finally said. “But… before that, can we go to your room first?”

Nagulantang siya sa sinabi nito. ‘Anong ibig sabihin niya?’ “Bakit—”

Hindi na niya naituloy ang sasabihin pa niya nang yakapin siya nito ng mahigpit.

He started wondering. “May problema ka? Anthony?”

“Oo.”

“Ano ’yun?” He questioned with full of concern.

“I’m horny,  Ian.” Matapos nitong sabihin iyon ay dinilaan ni Anthony ang baba ng tainga niya na nagpataas ng libido niya. Gosh! He’s now getting hard. Ipinaikot ni Anthony ang kamay sa bewang niya at marahang hinigpitan ang yakap dahilan para magtama ng sobra ang mga ari nila.

Ramdam niyang ngumisi si Anthony. “Looks like im not the only one who’s horny.” Mahinang bulong nito.  Saka tumingin sa kaniya.

Siya naman ay nanahimik dahil totoo nga naman ang sinabi nito. Nalibugan din siya dahil sa ginawa ni Anthony. Kapag dating talaga sa ganitong bagay, kayang-kaya ni Anthony siyang palibugin ng sobra. 

Nang hindi siya kumibo ay malakas siyang hinalikan ni Anthony. Nagsama ang mga basang labi nila at unti-unting naramdaman ni Ian ang mapusok na dila ni Anthony na pilit pumapasok sa bibig niya, at ganun nga ang ginawa niya, pinapasok ang dila ni Anthony sa bibig niya at naglaban na parang mga espada ang mga dila nila.

“Mhm.” Mahina siyang umuungol sa sarap humalik ni Anthony. Every warm of its saliva is the reason that increases his lust.

Humawak ang mga kamay niya sa dibdib ni Anthony at hinaplos iyon hanggang sa inikot niya ang dalawang braso niya sa leeg ni Anthony. Hindi parin naghihiwalay ang mga labi nila nang hawakan ni Anthony ang magkabilang hita niya at ibinuhat siya habang hindi pa rin sila humihinto.

Huminto nalang sila nang mapagtanto niyang nasa couch na pala siya, nakaupo.

Nanatiling nakatayo si Anthony sa harap niya habang siya naman ay nakaupo sa couch.

His eyes widened as Anthony took off its clothes and gasped as it stared at him.

He was just stunned by Anthony’s beautiful body shape. Its biceps, abs, V-line and more.

Nagsimulang nanuyo ang lalamunan ni Ian. Kaya naman napalunok niya ng malalim at binasa ang labi niya. He feels like— he got suddenly thirsty.

He had no other emotions as he stared selflessly at Anthony’s body. He got even horny as Anthony slowly opened the buttons of its pants and unzipped it.

“Ian…”

He blinked innumerable at its unexpected call to his name. “Mm?”

“Want to suck it?” Its question with a seductive look.

At naakit nga siya at nawala sa sariling tumango.

Ang nasa isip niya lang sa mga pagkakataong ito ay gusto niyang maranasan kung anong pakiramdmam ng mabulunan at matikman ang juice na ilalabas ni Anthony.

Medyo kinakabahan siya, at, mas lalo siyang kinabahan nang ibinaba na ni Anthony ang pantalon nito kasama ang boxer nito hanggang sa hita lang nito at hindi pa tuluyang ihinubad.

Tumambad sa kaniya ang hindi pa masyadong matigas na ari ni Anthony pero mahaba na.

“I-i don’t know how to—”

“I will teach you.”

Anthony approached him and its dick was only a few centimeters away from his face. Anthony grabbed its dick and rubbed it first on his cheek.

Hinayaan niya lang sa ginagawa si Anthony dahil wala naman siyang alam patungkol rito. Dinamdam nalang niya ang kinis ng balat ng ari ni Anthony na sumasampal ng mahina sa magkabilang pisngi niya.

Nang tumigas na ang ari nito ay ipinahid ni Anthony ang ulo ng ari nito sa labi niya. Mas tanaw niya ngayon ang namumula nitong ari at matigas.

“Open your lips, Ian.” Atas nito.

Dahan-dahan niyang ibinuka ang labi niya at kasabay din ng pagpasok ng ulo ng ari ni Anthony sa bibig niya. Hindi niya alam ang gagawin basta lang niya binuksan ang bibig niya.

“My Ian, lakihan mo pa, hindi magkasya…”

Napakurap siya at sinunod nalang ang sinabi nito. Pakiramdam niya ay ang kabuuang ari na ata ni Anthony ay nasa loob na ng bibig niya, ngunit nagkamali siya dahil wala pa sa kalahati ang nakapasok sa bibig niya. B-baka mahirapan ako. ..

“Relax your tongue. And feel the way of my dick inside”

Muli niyang sinunod ang utos nito at hindi maiwasang mapabugtong-hininga dahil sa pakiramdam niya ay nangangalay na ang panga niya sa kakanganga.

Anthony pushed a little further along its length until it reached his throat which made him cough. Anthony immediately removed its penis from inside his mouth.

“You okay?” Pagaalala ni Anthony. 

“Yeah. Can we do it again?” Aniya na nagpangiti kay Anthony.

“Did you get it?” Tanong muna nito.

Tumango lang siya at humawak sa hita ni Anthony at ibinaba na ng tuluyan ang suot nito at ihinuhad naman ni Anthony iyun.

Hinalikan niya ang hita nito ng maraming beses at sumunod ang dalawang bilog roon, at ipinasadsad ang dila niya sa kahabaan ni Anthony paataas hanggang sa tuktok nito na nagpaungol kay Anthony.

Hinalikan muna ni Ian ang tuktok niyon at sinalsal ng marahan. Ramdam niyang mas lalong tumigas ang alaga ni Anthony kaya naman ipinasok niya na ito sa bibig niya at unusad-atras niya ang kaniyang ulo habang nakahawak pa rin ang dalawang kamay niya sa hita ni Anthony.

After a while his saliva was a bit slippery and sticky, probably because of Anthony’s pre-cum. It’s tasteless and just slippery.

Napatigil siya sa pagsubo nang kadyutin ni Anthony ang bibig niya dahilan para mabulunan siya dahil hindi talaga niya kaya na isubo ang kabuuan ng ari ni Anthony. Nasa kalatahi pa rin iyon na isinagad ni Anthony.

“Mmp.” Sunod-sunod ang pagkadyot ni Anthony sa bibig niya na nagpapaulit-ulit din ng tunog na iyan. Gustong tanggalin ni Ian ito at itigil kaso hindi niya magawa. Hanggang sa napapikit nalang siya nang hawakan ni Anthony ang likod ng ulo niya at itunulak iyon paharap at pilit na ipinasagad iyon hanggang sa lalamunan niya.

Just a few seconds later, Anthony also removed it when Anthony saw that he could no longer breathe.

No matter how hard Anthony tries to insert its entire penis, it doesn’t really fit because of its size.

Hinugot nito ang ari nito at ang kalahati nalang ang nakapasok sa bibig niya. Mistulang lolipop ang alaga ni Anthony na dinidilaan ni Ian habang nasa loob parin ito ng bibig niya.

Nang mangalay na ng tuluyan ang panga niya ay tinanggal na niya ang ari nito sa bibig niya at tumingin kay Anthony. “When are you going to cum?” Tanong niya dahil napansin niyang ilang minuto na nila itong ginagawa pero parang hindi pa rin nilalabasan si Anthony.

“I don’t know.” Paused. “Want to taste it?”

“Yes.” He said honesty. But when?

“Work for it”

Huminga siya ng malalim at isinubo ulit ang ari ni Anthony at mabilis niyang inusad-atras ang ulo niya kasabay ng dalawang kamay niya sa ibabang parte nito na itinataas-baba niya din ng mabilis.

Nagpatuloy pa siya hanggang sa makalipas pa ang ilang minuto.

“Ugh… you’re doing great, my Ian. Faster. Fuck!”

Hanggang sa hindi niya inaasahang pumutok na nga sa loob ng bibig niya ang maraming tamod ni Anthony na napakaalat. Halos mapuno ang bibig niya niyon kaya naman inilabas niya ang ari nito at sinalsal nalang habang patuloy iyon sa paglabas at sumisirit sa buong mukha niya.

“Haa, fuck, taste good?” Tanong nito.

He shook his head. “It so salty.”

Natawa nalang ito sa kaniya at nang matapos si Anthony ay naglakad ito palayo sa kaniya upang tumungo sa kwarto at ’pag balik nito ay may dala na itong tissue at pinusan ang mga nagkalat na inilabas nito sa mukha niya.

“Want me to make you moan?” Tinitigan niya si Anthony ng masama sa tanong nito.

“Gusto ko pang makalakad bukas, Anthony.”

Anthony laughed softly. “Fine. So, still want to go to restaurant?”

He smiled and nodded, excitement can see on his face.

Muling nagsalita si Anthony na nakangiti. “Change your clothes first … and take a bath again. There’s a  lot of semen in your body.” It said. Just as it said, he went to the bathroom again to clean up.

NAGMAMANEHO ngayon si Anthony habang si Ian naman ay walang tigil na dumadaldal. Binabanggit ang kaniyang mga kwentong paulit-ulit na nagpapangiti naman sa kaniya tuwing sa bandang huli ay sasabihin ni Ian na ’ay, nakwento ko na pala ‘Yun’

Anthony is not a kind of a man who is talkative, he is also easily got irritated when someone is continuesly talking like a shit that is not stopping. But when it comes to Ian who is talking to him like no end, he rather love it, yeah, he don’t feel any annoy but he just love hearing Ian’s voice.

Hindi niya nga din akalain kanina na mangyayari iyon. Actually he was just teasing Ian but it turns that. And a while a ago, he must say that Ian is cute doing that. Ian seemed to want to swallow the whole of it but Ian couldn’t.

He looked at Ian who is now talking about foods. He found out that Ian likes everything that can eat. Wala itong arti kapag dating sa pagkain, pero ang nagingibabaw na gustong-gusto nitong pagkain ay ang mga chocolates and sweets food. Nagtataka nga siya sa isang ito, eh: ang lakas kumain pero hindi naman tumataba, samantalang siya nililimitahan ang pagkain dahil baka tumaba siya, kaya naman lagi siyang nag-gi-gym.

“… napanood ko kagabi ’yung poging nagmumukbang. Grabi nagutom ako!” Patuloy nito sa pag-ku-kuwento.

Humigpit ang hawak niya sa manubela. “Paki-ulit? Pogi?”

Nakatingin siya sa dinadaanan ng sasakyan pero alam niyang tumingin sa kaniya si Ian na nagtataka.

“Mm, pogi…” Mahina nitong sambit. Ipinagpipilitan talaga na pogi ang nagmukbang! “Gusto mo makita?” Dagdag pa nito. 

His teeth were grinding and he felt his blood boiling with anger now. “No.” he said softly but firmly and  accelerated the car. 

“A-Anthony… galit ka?”

“Hindi.”

“Pero siyempre mas pogi ka naman dun.” Biglang singit ni Ian at humawak sa braso niyang maugat. “Walang laban ’yun sa’yo ’pag dating sa papogian.”

Biglang nawala ang galit niya at kumalma siya. “Sus, binobola mo lang ako. Totoo?”

Mabilis naman itong sumagot na tuluyang nagtanggal ng init ng ulo niya. “Of course! No one can be more handsome than you!”

He smiled.

Luminga-linga siya, sinusuri kung nasa restaurant na nga ba sila. “Nandito na tayo.” Aniya sabay ang tingin kay Ian na ngayon ay nasa labas na pala ng sasakyan. Natawa nalang siya sa galak ni Ian. Mahilig talagang kumain ang Ian ko .

Lumabas na din siya ng sasakyan at sinundan si Ian na mas nauna pa sa kaniyang pumasok na animoy kabisado ang laki ng restaurant.

“Ian, antayin mo’ko!” Malakas na wika niya.

Si Ian naman ay tumingin sa kaniya na nakangiti. “Dalian mo para makakain na tayo!”

Nakangiting naiiling nalang siya habang patakbo na nilapitan si Ian.

Nakapasok sila sa restaurant at ngayon ay nasa VIP room katulad ng lagi nilang ginagawa. Hindi kasi talaga siya sanay na may ibang nakatingin o nakakasama siya sa isang lugar na hindi naman niya kilala. Kaya heto sila ngayon, nasa VIP room na walang iniindang problema sa bayarin.

They ordered and just a few minutes later, their order arrived immediately with a neat and beautiful presentation of the food as if the food was an art, which made the man with him even more appetizing.

“Thank you, Anthony!” Malugod nitong pasasalamat.

“I don’t need your thank you so don’t be thankful.”

Hindi na ito umimik pa at nagsimula nang kumain.  Napangiti siya sa nakikita. Everything about his Ian is so damn cute. 

Kaya nga minsan kinakabahan siya tuwing hindi nakakasama si Ian ay dahil alam niyang madali lang si Ian magustuhan ng iba kaya naman bantay-sarado niya ito. Kulang na nga lang ikulong niya si Ian sa kwarto at huwag nang patrabahuin upang may kasiguraduhan siyang sa kaniya lang si Ian. 

But he have ace now. He is courting Ian, which means he has the right to be angry with whoever motherfucker would approaches Ian. At mas lalaki ang karapatang iyon kapag naging sila na ni Ian. Well, he’s not in a hurry about that because he knows that in the end that’s where they’re going anyway, because, Ian won’t allow him to flirt with him if Ian is not interested in him, another thing, he knew Ian loves him and that’s the most important of all.

Ituturing nalang niyang isang malaking blessing kapag sinagot agad siya ni Ian. Natatawa pa nga siya kasi pakiramdam niya ay iba sila ni Ian sa lahat ng mga nagliligawan. Nagtatalik sila kahit pa hindi pa naman sila magkarelasyon.

They continued to eat until they were finished.

He really enjoy eating with Ian. Kapag kasama niya si Ian kumain ay ganado siya at minsan pa nga ay hindi na niya nasusunod ang diet niya, kaya naman paniguradong kinabukasan ay sa gym ang bagsak niya nito.

He looked at Ian. “Gusto mo magtake-out?” Tanong niya kay Ian.

“Gusto ko sana kaso—”

“Okay.”

“Anthony, laging ikaw nalang nagbabayad ng bills natin—”

“I’m courting you, remember?”

He raised his hand and quickly a butler went to where they were. “Yes, sir?” Question it.

“Pakitake-out lahat ng nasa menu.”

“Pardon?” Nabigla siya sa pangalawang tanong nito.

His forehead furrowed. “You didn’t hear me?“

“I heard you, Sir,—”

“Then, what is ‘pardon’ for?” He said seriously because the butler seemed to be philosophizing him.

“With all due respect, Sir, i just thought that you both are now done.”

He spoke immediately. “We’re not done now. So, do what i say.”

It did not agree. “Sir—”

“Fuck you.” Putol niya sa kung ano pang kagaguhan ang sasabihin nito. Just take his fucking order! “What’s your problem? May i know?”

“Um, Sir, because a new costumer is coming now here and I didn’t expect that you would have take out”

Hinawakan siya ni Ian sa kamay. “Huwag na lang tayo magtake out, Anthony.” Ani Ian. 

Humarap siya kay Ian. “No.”

The butler announced again as if he wanted to evict them from the room. “Sir, we apologize because there aren’t as many VIP rooms available.” It stopped. “But if you want to wait for the take out, you will have a partner in this room.”

Ayoko ng may ka-share . “Sino ba ’yung costumer na—” He stopped when someone entered the room and when he saw it. It’s Aria … with her dad.

The father and daughter’s eyes widened at him and Aria waved at him. Why is that woman is here with her father? He was a little nervous. The last time he talked with his dad Louie—his dad and Aria’s dad agreed that he would marry Aria just because of their fathers motherfucking partnership in business.

He looked at Ian who was innocent and knew nothing about it. Paano kami ni Ian?

Ch. 27

May napapansin si Ian kay Anthony ngayon. Kung kanina ay maayos naman ang lahat: masaya si Anthony habang kasama siya, ngayon ay balisa na ito na hindi niya maintindihan. Sa pakiwari niya’y may problema ito.

May problema siya ? Anang isip niya na puno ng pagaalala at pagdududa at medyo may pangamba dahil napasin niyang mukhang nagkaproblema si Anthony nung dumating ang babae at ama ata nito na nakasuot ng mga magarang damit: ang babae ay nakasuot ng simpleng dress subalit alam niyang mahal iyun at ang lalaki naman na sa tingin ni Ian ay ama ng babae ay nakasuot ng amerikana na masasabi niyang isang negosyante, at sa tingin niya ay mayayaman ang mga ito dahil sa galaw at asta ng mga ito.

Hindi gaanong kalayuan ang kinatatayuan ng mga ito sa kanila. He begged Anthony several times not to take out anymore but Anthony did not speak. There seems to be a big problem with this.

The beautiful woman smiled at Anthony as well as the elderly man who was with her.

Ian couldn’t help but wonder. Parang… magkakilala ata sila?

“Anthony… do you know them?” He asked in a low voice.

Anthony replied in a weak tone also. “Yeah. I know them.” Finally Anthony answered, because earlier while they were just sitting it is just silent and seemed to be deep in thought.

He glanced slightly at the woman and her father who were talking to the manager and butler that Anthony had been arguing with earlier. Alam niyang maselan ang mga mayayamang ito at sa tingin niya ay hindi ito papayag na makisama sa kanila sa isang room ng restaurant, pero, sabi naman ni Anthony ay kilala nito sila. So—they might agree to be with them in this VIP room. It just so happened that the vacant rooms were already full so they would all be together. It’s not a big deal anyway, it’s just become because Ian knew that Anthony doesn’t want to be with someone in this kind of occasion.

Muling nagtanong ang isip ni Ian: Iyon kaya ang dahilan kaya parang hindi komportable o parang may iniindang problema si Anthony, kasi ayaw nito na may kasamang iba? Pero sabi naman ni Ian ay ayos lang naman na hindi na sila mag-take out. O baka naman may ibang dahilan?

Ang isang pakiramdam na nagpapagulo kay Ian ngayon ay ang bakit parang pakiramdam nila ni Anthony ay naiipit sila na parang hindi sila makaalis o makalabas sa room na ito gayong wala namang alam si Ian na may problema si Anthony sa mga taong ito.

At this moment he keeps on wondering and questioning himself without getting an answers.

Matapos makipag-usap ng mga ito sa manager at butler ay lumapit na ito sa kanila. Tila pumayag nga ang mga mayayamang ito na makisalo muna sa kanila, well, there’s no problem with that because it looks like Anthony know them.

Huminga ng malalim si Ian nang papalapit na ito sa kanila.  Iniisip niya kung paano makisalamuha sa mga ito dahil mukhang mangyayaring makikihalubilo ang mga ito sa kanila.

And that what actually what happen. The elderly man approached Anthony with a small smile while his beautiful daughter was just by his side.

Anthony got up from his seat and he in turn did not know what to do. Will he also stand or what. Until Anthony look at him, giving him a look that is inkling like ‘stand up.’ And he already noticed that so he stand too — did what his love did.

It so hard to face these people . His mind can’t stop having a pressure. Also, he is a liitle scare or might say “nervous” because he is not used to have word with such people in front of him. He is nervous that he might say a wrong word to this prosperous people. Goodness, we should have left earlier.

They were now facing each other when Anthony started the conversation. “I am Anthony, Sir. Elson.” Sabay ang abot ng kamay ni Anthony sa lalaking Elson ang pangalan.

Ganun din naman ang ginawa ni Elson, nakipagkamay kay Anthony na nakangiti. “You are really the son of Louie, you both are so hondsome.” Biro nito na nagpatawa sa lahat.

Si Ian naman ay nakangiti lang na hindi alam kung anong gagawin niya. Matapos ang kamayan ng dalawa ay ipinakilala naman siya ni Anthony sa dalawa.

“Sir. Elson, this is Ian—my friend.”

His breath stopped and his eyes widened a bit because of shock. My… friend?

There was a part of his heart that ached as if it had been pierced by a very sharp needle.

He look at Anthony. Hindi ito tumingin sa kaniya o nakipag-eye-contact man lang na parang isa lang siyang hangin sa paligid na pinaguusapan pero hindi nag-e-exist. Fuck to this. 

Hindi naman siya makapagsalita o makapagreact dahil hindi pa naman sila ni Anthony at pareho pa silang hindi handang lumatad sa iba. And for that fact, it’s so painful. Gusto niyang ikorek ang pagpapakilala ni Anthony sa kaniya pero hindi niya kaya.

Kaya ang ginawa nalang niya ay nanahimik at bumawi ng ngiti nang ngitian siya ni Elson. 

“Ian, this is Sir. Elson— one of the billioner in Russia … and this is Aria— his only daughter.” Anthony continued referring to the beautiful woman in front of him.

Ngumiti ito sa kaniya nang malaki at nakipagbeso. He did that too.

Bakit kaya kaybigan lang ang sinabi ni Anthon y.  That question is still on his mind. He’s not yet ready to come out—to reveal its real sexuality, perhaps ? If that is the thing, it is understandable and it is fine to Ian. Because he, himself, isn’t yet ready to make known his true sexual orientation yet. Medyo gumaan ang loob ni Ian sa pananaw na iyan. Kasi kung iyan lang naman ang dahilan ni Anthony kaya siya nito pinakilalang kaybigan lang at hindi ka-ibigan ay okay lang—tatanggapin niya kahit medyo masakit dahil naiintindihan naman niya ang sitwasyong ganoon. 

It’s a bit painful for the person you love to introduce you to other people as just a friend.

It was only now that Ian felt the pain caused by that that he did not expect. To make matters worse, he could do nothing. Nothing. Then he would just cry when he came home. He has to restrain himself now from crying because the rich people are in front of him because they might be shock and would even tell him a crazy or a destitute or have a passionate ignorance, and, he doesn’t want that.

“Let’s sit?” Ani Elson.

Tumango naman si Anthony dito. “Yes, Sir. Elson.”

The two butlers guided Elson and Aria to their seats.

“Sir.” A butler calls Anthony’s attention. When Anthony looked at the butler he then continued speaking. “Pls, wait for your take out.”

“Yes.” Anthony replied.

“I didn’t expect to see you here, Sir. Elson, I thought you were in Russia.” Anthony’s statement.

Aria replied with a sweet smile to Anthony. And that beautiful smile of Aria made Ian jealous. “I was also surprised when daddy suddenly came here to the Philippines just the other day.”

Bakas sa mukha ni Anthony ang pagaalala sa hindi alam ni Ian na kadahilanan. Nagsalita naman si Anthony na nauutal. “I-is that so.”

Elson replied. “I have an important purpose in coming here.”

In the conversation of the three, Ian did not speak or talk. Ian was a talkative person, but now that habit of his has broken, because he still can’t forget Anthony’s introduction to him and he just wants to keep quiet for also showing a respect that doesn’t answer when is not even asked.

Instead of Anthony asking what Elson’s purpose was in coming here, Anthony suddenly changed the subject. Anthony’s actions are strange today.

“Is it okay for you to have us in the same room? Sir? Are you not comfortable being with us for your lunch?”  Ani Anthony na tinutukoy ang pagsasama nila habang inaantay ang order ng mag-ama at take out nila ni Ian. 

Elson smiled. “Don’t worry about that. I’m glad to meet you.”

Then, Anthony smile again, as if smiling to this person is a responsibility. Ian doesn’t know why Anthony treated Elson like that. Maybe because Anthony’s family partner is Elson when it comes to business? Maybe so.

Matapos magsalita ni Elson ay nabigla siya nang magsalita si Aria na kaharap niya sa lamesa. “So… you are friend of Anthony?”

No. I’m his future boyfriend  “Yes.”

“A very close one, huh?” She added while her father and Anthony were still talking about things that he could not relate to.

Sumagot siya sa patanong na sambit ni Aria patungkol sa kanila ni Anthony. “Yeah.”  Gusto niya ito sagutin ng totoo kaso lang baka hindi maging komportable si Anthony at baka may posibilidad na magalit pa ito sa kaniya dahil hindi basta-basta ang mga taong nasa harapan nila, isa pa,  ay marahil hindi pa nga handa si Anthony na lumantad katulad niya sa mga taong malalapit sa buhay nila. Oo, hindi pa handa si Ian na ipaalam sa mga magulang niya kung ano talaga siya—his sexual orientation for exact. Katulad din siya ng iba na may takot sa paglalantad sa magulang o sa ibang taong mahal niya.  Ewan niya ba kung bakit, kapag dating sa ibang taong hindi niya kilala, kunwari ay ang mga tao sa mall, ay hindi siya natatakot o nababahala lalo na kapag kasama si Anthony pero kapag dating sa mga mahal niya sa buhay ay wala talaga siyang lakas ng loob na lumantad.

Nagpatuloy sa pagbubukas ng topic si Aria sa kaniya habang magkausap pa rin sina Anthony at Sir. Elson. Hindi niya akalain na kakausapin siya ni Aria gayung mayaman ito at alam niyang ang mayayaman ay maseselan ’pag dating sa makakausap ng mga ito.  “How long have you been friends with Anthony?” May galak sa pagtatanong nito na hindi niya malaman.

Ian just detected that Aria is smiling exquisite every time the subject Is Anthony. They haven’t talked about anyone else actually but Anthony.

Perhaps, they are close friends?  Must be.

“Bago lang… almost three months ago.” He answered.

Natanggal ang ngiti nito sa mukha at napalitan iyon ng pagkabigla o hindi makapaniwala. Why so? “Really? Your not kidding me?” Asked Aria.

Napangiti siya sa isang iyan. “I’m not. Why?” He Asked back. Imposible ba ang isang iyon.

“Nothing.” said the woman in front of him with returning its beautiful smile on her georgeous face. “Do you know that it’s hard to be friends with Anthony? And I’m surprised that you both are still friends until now since three months. Nothing lasts like that with that man” Aria added who made him laugh. 

May gusto kasi siya sa’kin .  “Is that so?” He pretends not to know or he is not aware but the truth is he knows that because they have been together every day for several months! So, how could he not know that?!

He knew more about Anthony immediately than Aria knew about Anthony.

“Why, isn’t he approaching you?” Kapag kuwang tanong niya kay Aria dahil parang hindi nga ito pinapansin ni Anthony kaya ganun nalang ito kung makapagsalita.

Ngumiti ito ng peke. “Of course not! We talk, just not so much.” Sabay ang tingin nito kay Anthony at hinawi ang buhok nito sa tainga. “Right? Anthony?”

Then, Anthony look at her.

Ian watched Aria stare at Anthony… and there is something in that stare.

Ian just look down as he thought It’s seems Aria like Anthony.  And for the matter of fact: Aria is so perfect, and to the point that Ian knows that Anthony might like her either which is adding a neddle stitching to his heart and that is damn uncharitable.

Anthony loves me. He just said in himself as he bow his head—ayaw niya kasing makita ang putang-inang titigan ng dalawa.

“Y-yeah.” Ani Anthony.

Aira spoke again with full of happiness in her voice.  “And… ikakasal na kami.”

Nanlaki ang mga mata ni Ian sa narinig niya. Paano?! Mula sa pagkakayuko ay iniangat niya ang ulo niya at tinignan si Aria pati ang papa nito. Parehas ang mga itong nakangiti sa kaniya.

“Oh, yes, Ian, they we’re on a arrange marriage, which have consent of me and the father of Anthony, Louie.” Nakangiting wika ni Elson. “I would have told everyone about that earlier because your order will be coming soon, but, I can’t say because we’re still having a good time!” Elson laughed at the same time, which made Aria laugh too.

“Dad!, don’t be like that, you making me embarras to his friend!” Sambit ni Aria na nakangiti na nagrereklamo pero ang totoo ay gusto din naman. 

The pain now envelops Ian’s whole being. He wants to shout and ask what?! why?! how?! when?! Fuck!

Pero wala siyang magawa.

Hindi niya alam ang gagawin.

He looked at Anthony who was still not looking him straight in the eye and seemed to have no intention of looking him in the eye now.

Pero, nakikita niya na walang emosyon ang mukha ni Anthony, at, hindi din umiimik o nagsasalita. Pinapanalangin ni Ian ngayon na sana tumanggi si Anthony.

Pero parang himala iyon. Sino ba naman ang kayang tumalikod at lumayo sa kayamanan nila? O sa sikat na pangalan nila?

“Anthony, gusto ko lang ipaalam sa’yo, tutal nagkita naman na tayo at boto ako sa’yo para sa anak ko, na sa susunod na dalawang buwan na ang kasal ninyo ni Aria. The event will take place in London. I hope, you are excited.” That was Elson. Ian swallowed hard and his eyes got a little wet. But he still keeps from shedding his motherfucking tears in front of these people.

Sa wakas ay dumating na ang take out nila at ang mga foods na inorder ng mag-ama.

“Sir. Elson, we are leaving, an honor to meet you here on this unexpected occasion, please, excuse us.” Anthony said that he is now standing and so is he. He no longer wants to be in this place.

“Already?” Tanong ni Elson.

“Kaya nga. Hindi ba pwedeng dito muna kayo, Anthony.” Dagdag ni Aria.

“I’m really sorry, Aria, next time.” Walang emosyon ang mukha ni Anthony.

And that put a big smile on Aria’s face. “Basta next time ha. Magtatampo ako sa’yo.” Pakiusap nito na may paglalandi na nagpakuyom ng kamao ni Ian. ’Gagong ‘to.’

“Yeah.” Sagot ni Anthony.

“All right, I’ll let you go.” The father and daughter stood up and Elson shook hands with Anthony. “It’s a pleasure to know my son-in-law.”

“Thank you, Sir. Elson.”

Aira smiled at him. “I’m glad I met you, Ian.”

‘Ako hindi. Gago ka.’ “Me too.” He forced to smile.

Lumapit si Anthony kay Aria and nakipagbeso na nagpakilig kay Aria— na nagdagdag naman ng sakit kay Ian. Seeing his love with Aria—a perfect woman, made him cheapen. He felt that he could do nothing but be happy with Anthony and Aria who in his eyes and in the eyes of others would be a perfect husband and wife.

“We’re leaving.” Anthony’s last goodbye.

“Be always careful.”

NASA harapan na sila ni Ian ngayon. Mula kanina habang nasa sasakyan sila upang ihatid si Ian sa bahay niya ay hindi siya nagimikan, walang nagsalita, walang nagtanong, walang nagreklamo.

“Anthony…”

“Pumasok ka na, uuwi na ako.” Walang buhay na sambit ni Anthony.

“Sandali.” Aniya nang akmang tatalikod na si Anthony at papasok na ng sasakyan.

Huminga siya ng malalim habang iniinda pa rin na hindi bumuhos ang luha niya.  “May magagawa pa ba ako—tayo?” He said. Now being honest, saying about the marriage of the person he loves to Aria.

Umiling na walang emosyon sa mukha si Anthony. “Wala na, Ian. Wala na.”

He stared at Anthony who is still not making an eye contact to him. “Mahal mo ba ako, Anthony?” He asked.

“Hindi.”

Natigilan siya sa narinig. Hindi… “Anthony, pls, tignan mo’ko sa mata.” Pakiusap niya na nanginginig-nginig ang boses.  “Pls, huwag mo naman akong saktan, Anthony.” Hinawkan niya ang magkabilang pisngi nito. “Mahal mo ba ako?”

Tumingin ito sa mga mata niya. “Ikakasal na ako, Ian. Arrange Marriage.”

He hugged Anthony tightly. It was so strict that he almost didn’t want to let Anthony go because he couldn’t!

Wala pa ring emosyon ang mukha ni Anthony, at, parang bumalik ang ugali nito sa dati. Humiwalay siya sa pagkakayakap at tinalikuran na nang tuluyan si Anthony at pumasok sa bahay niya. Malakas niyang isinara ang pinto at nang maisara iyon ay sumandal siya sa pintuan at naupo roon. “Tang’nang arrange marriage yan!” Sigaw niya at niyakap ang mga tuhod niya habang nakaupo at saka inilabas na ng tuluyan ang mga luhang kanina pa niya gustong ilabas.

Sa susunod na dalawang buwan ay ikakasal na ang lalaking mahal niya.

Ch. 28

FROM earlier Ian continued to suffer incessantly, feeling like he wanted to die.

There are so many questions on his mind and those questions increase every time he thinks about what will happen to them with Anthony. There was so much he could not understand! Lots of pain! Lots of hate!

Naiisip niya palang ang magiging kapalaran ni Anthony kay Aria na anak ng isang billionaire ay para na siyang nililibing ng buhay.

The words “what else will Anthony look for in Aria?” is still remain in his view. Aria is so perfect.

Ian is in pain every time he thinks that the two will eventually be married. His grief at the thought his love will be married to other person is immeasurable.

Bakit ngayon pa?! Sigaw ng isip niya habang nakaupo pa rin sa likod ng pintuan. Bakit ngayon pa kung kailan mahal na mahal ko na siya?!

Tears welled up in his eyes again, as his chest was too heavy. He couldn’t stop crying since earlier. He was tired of crying but he couldn’t stop his tears. He feels like he has no hope anymore, as in, there really isn’t!

Is this the result of his true love for the rich man? Or, is this the result of his true love for the person who is not really for him?

Ang masaklap pa sa sitwasyon ni Ian — ay hindi pa nga sila nagiging magkarelasyon at nagliligawan pa nga lang ay matatapos na agad ang pagmamagitan sa nila? Mahahadlangan na agad ang karapatan nilang maging masaya kapiling ng bawat-isa. Hindi pa nga sila nagsisimula ay patapos na agad sila!

Hindi niya maiwasang kwestyunen ang mundo, ang tadhana, ang diyos na bakit ganito ang kailangan niyang kahinatnan.

“Masama ba akong tao?”

“Makasalanan ba ako?”

He groaned.

“Why?! Am I not allowed to be happy?!” Sigaw niya sa kawalan habang basang-basa ang pisngi niya dahil sa luha.

“Kapag bakla ba, walang karapatang sumaya?!”

“Wala ba kaming karapatang mamuhay na walang humahadlang?!”

“Kailangan ba kapag nabubuhay kami — we deserve to be hurt?! Do we deserve to be judged?! Do we deserve to have no right in love while living in this world?! Do we deserve to live sad and hide who we really are just for others?! Because for others we are not normal! “ He cried out in a hoarse voice.

Nasasabi niya ang mga hinanakit na iyan ay dahil alam niyang hindi din siya matatanggap ng mga magulang ni Anthony. Alam niyang kapag nalaman ng mga magulang ni Anthony na mahal siya nito ay hindi sila nito tatanggapin na siyang maguudyok na lalong ilayo si Anthony sa kaniya at ipursigi na maipakasal si Anthony kay Aria na sa paningin ng lahat ay normal at tama.

See, no matter what angle you look at it, Ian has no hope for Anthony. Anthony also had no hope for him. In short, they have no right to be happy for their lives. Why? Because Anthony is going to marry Aria, and whose order is that? None other than those who are on top of success and lying in gold. For that reason, he can say that it is “enough” for him and Anthony to separate. And he knew that Anthony’s parents would not allow him to be his because first of all he was not rich, and, he was not … a woman.

“IAN!” unti-unti niyang iminulat ang mga mata niya mula sa pagkakatulog dahil sa narinig niyang tawag sa kaniya ng kung sino.

Si Anthony ba ’yun?

Muling may kumatok sa pintuan ng bahay. Tinignan niya ang paligid niya at napagtanto na nandun pa rin siya sa kinaroroonan niya kagabi.

Ipinikit niya nang matagal ang mga mata niya dahil parang bulag na siya sa labo ng paningin niya. Kinusot niya ang mga mata niya at naramdamang namamaga iyon. Fuck. Marahil dahil sa kakaiyak niya kagabi.

He was happy to stand up and take a deep breath, because, he was looking forward to seeing Anthony right away even though Anthony will be married in two months, and, he still can’t believe that Anthony will get married just because of the Arranged Marriage. He even wished that everything was just a dream.

Pinihit niya ang doorknob ng pinto saka binuksan iyon. “Anthony?”

As he faced the person outside, it’s not Anthony, but Kayden.

Kayden frowned with a smile. “Ang aga-aga, hinahanap mo na agad si Anthony. Ikaw ha.”

Alam niyang nagbibiro ang kaybigan niya kaya pwersa siyang ngumiti, itinatago ang tunay na nararamdaman niya.

“Pasok ka.” Aniya na alam niyang nabigkas niya ang pag-aya na iyan na hindi masigla at walang buhay na tono.

“May problema ka?”

Tinalikuran niya ito. Sabi ko na, madali niyang mahahalata iyon. Naglakad siya patungo sa kusina para uminom ng tubig at ramdam niyang sinundan siya ni Kayden na nag-aalala sa kaniya.

“Ian?”

“Wala…”

Nilagyan niya ng tubig ang baso niya at hindi hinarap si Kayden. 

“Wala? Kaya pala namamaga ’yang mata mo.”

Hinawakan niya ang mata niya. “Ano lang ’to, napuyat, ganun.”

“Ian.”

“Mm?”

“Gusto ko lang i-remind sa’yo na hindi ka magaling magsinungaling.” Ani Kayden.

Napabugtong hininga siya. “Wala nga—”

“Pwede mong ikuwento sa’kin… makikinig ako.” Putol nito sa iba pa niyang sasabihing pagtanggi.

Kayden was really his friend. Wala siyang kawala sa pangungulit nito hangga’t hindi niya sinasabi ang problema niya.

“Financial problem?” Kayden asked. Predicting his problem. Financial problem is his become common problem back then when he don’t have work yet. But now … its not. He has even more problem now than he had before.

Because money can be earned, it’s also important so money was studied when he was in high school. They then studied how money should be spent and managed. He learned all that. But his problem now is that he hasn’t studied yet, he hasn’t experienced this kind of problem that has entered his life so he doesn’t know what to do. Kung ititigil na ba ang namamagitan sa kanila ni Anthony upang hindi na siya mas lalo pang masaktan o ipagpapatuloy ang namamagitan sa kanila na wala siyang kasiguraduhan kung ano ang mga sunod na mangyayari. It’s so difficulty. It’s so difficulty for him to decide. How can he stay away from the person he loves so much? He did not know what he should do. But if he had studied them before—about his problem now … maybe … he knew what he would do now.

Kaso hindi pa, eh—hindi pa niya napapag-aralan ang mga ito—sa ibang tao.  Hindi pa siya nagmahal ng ganito noon. Kaya, anong gagawin niya? Layuan na ng tuluyan si Anthony? Sa tingin niya, ang kasagutang iyan ang hindi niya kayang gawin.

He put down the glass he was holding into the kitchen and faced Kayden. “No.”

Nanlaki ang mga mata ni Kayden. Tila may pumasok sa isip ng kaybigan niya na parang alam na ang iniisip niya. “Huwag mong sabihing…” Huminto ito at pinagkatitigan siya. “Si Anthony?”

Hindi siya umimik at naupo na nakayuko.

“Nagloko ’yung gagong ’yun?” Tanong nito.

Napabugtong-hininga ulit siya, sa tingin niya ay kailangan may paglabasan din siya ng problema niya, baka sakaling gumaan kahit papaano ang pakiramdam niya.

“Hey, answer me.”

“Ikakasal na siya.” There, he had already released, he had already said.

A long silent.

Tinignan niya ang mukha ni Kayden. Bakas sa mukha nito ang ekspresyong nakakita ng multo.

As Kayden kept quiet and said nothing, he didn’t realize that a tear was dripping down his cheek.

He is crying again.

Nang masabi niya ang salitang ‘ikakasal na siya’ ay bumigat muli ang kaniyang pakiramdam at basta na lang siyang lumuha.

He’s been in such pain since last night and he can’t get rid of that pain. Para kasi siyang nasa isang sitwasyong alam na agad niya ang kahihinatnan niya. At mas dumadagdag sa sakit na nararamdaman niya ang ideyang wala siyang ibang magagawa kapag ang nagdesisyon sa kasal ay ang mga magulang nina Aria at Anthony na walang kasing yaman, at ang malala pa riyan ay maski si Anthony na din ang nagsabi sa kaniya na “wala na” silang magagawa pa.

“Fuck…” Matapos ang ilang segundo ay iyan lang ang lahat ng nasabi ni Kayden.

“Kayden.” sobbed. “Bakit sa lahat ng tao… ako pa.”

Tumayo si Kayden at lumapit sa kaniya, tinabihan siya nito ng upo at niyakap. Sa yakap ni Kayden sa kaniya ay nakaramdam siya ng comfort na dahilan para magpahagulhol sa kaniya nang labis.

“Sorry, Ian. I’m so speechless.” Ani Kayden habang tinatapik-tapik ang likod niya.

“K-kung ganito lang din naman pala ang kahihinatnan namin ni Anthony—sana pala hindi ko nalang siya nakilala.”

Patuloy lang siya sa pag-iyak na walang imik si Kayden. Tulala lang ito na animo’y nag-iisip ng malalim.

Inaasahan naman na niya na walang ibang masasabi si Kayden  kapag narinig na nito ang saloobin niya. Eh, siya nga, sa sarili niya, hindi niya alam ang kaniyang gagawin o nararapat na gawin—paano pa kaya si Kayden, di’ba?

Gusto niya lang talaga sa mga pagkakataong ito na may makakaramay at may masasabihan dahil nailalabas niya ang nararamdaman niya tuwing sinasabi niya ang mga katagang kagabi pa pumapalibot sa isip niya.

Even if the pain he feels will not go away and the facts will not be changed, at least he will be told to someone about his grievances.

“Sige lang, Ian, ilabas mo lang, nandito lang ako.”

“Alam mo ’yung pakiramdam Kayden na makita ang mahal mo na walang ibang ginagawa kundi ang sumunod sa mga utos ng mga magulang nila dahil iyon ang dapat, dapat silang magpakita ng respeto sa mga kasing level nila kahit pa labag naman sa kalooban nila? Ang sakit, Kayden, eh. ’Yung makikita ko si Anthony na parang sunod-sunuran sa ama niya at napakalaki ng respeto kay Sir. Elson at isinasantabi ang kasiyahan niya para sa sarili niya, at parang robot na susunod nang susunod na walang ibang dapat gawin kundi ang sumunod o hindi pwedeng magreklamo… dinudurog nun ’yung puso ko, Kayden.”

Nagpatuloy siya. Sa mga oras na ito ay gusto niya lang talagang ilabas ang mga pakiramdam niya. “Alam kong mahal niya ako. Ramdam ko ’yon. Pero nakikita ko sa kaniya na wala siyang magawa kahit pa mahal niya ako dahil isang mahigpit na utos ang ginawa ng mga magulang niya. Anong magagawa niya?! Ano din ang magagawa ko?!”

Nabasa ang leeg niya ng luha ni Kayden. “I’m sorry, Ian.”

“Kayden, anong pwede naming gawin para hindi siya magipakasal?” Humikbi siya. “Paano ko mapipigilan ang maikasal ang taong mahal ko sa babaeng perpekto?”

“I’m sorry, Ian. I don’t know what should i say, I’m sorry.”

Humagul-hol siya, at, patuloy na inilalabas ang bigat ng kaniyang pakiramdam sa pagiyak sa tulong ng yakap ng matalik niyang kaybigan na nagpapa-comfort sa kaniya.

This morning Kayden didn’t leave him at his house and helped him take care of and have breakfast. Kayden even cooked for him and did everything that it could to make him happy. And so, he is really grateful to Kayden. From then until now Kayden hasn’t changed, its treatment to him hasn’t changed and it’s always been by his side.

Kayden is truly a great friend.

ITS already now 2:30 p.m., he didn’t go to work  today because Kayden didn’t let him and Kayden even told him before leaving; just relax first and rest. And if he needed something, he would just call it.

He hasn’t eaten lunch yet. He had no appetite. He had no intention of eating and was just staring on the ceiling of his room while lying down on the bed. 

Ilang beses siyang nagbubuga ng mga mararahas na bugtong-hininga habang nakahiga at iniisip si Anthony.

“I miss him.”

A few minutes later there was a knock on the door. It was knocking loudly. Maybe Kayden? Maybe.

Kahit pa tinatamad siya na bumangon ay pinilit niyang tumayo para pagbuksan si Kayden.

Napahawak siya sa tiyan niya nang makatayo siya. Masakit iyon na kumukulo-kulo pa. Marahil dahil sa gutom.

He sighed again. It was in his mind that he would not eat first because he had no appetite. Even if he had in mind that he had no appetite he could not fool his stomach which loved to eat.

Nagsimula na siyang naglakad palabas ng kwarto niya patungo sa pinto.

’Pagkabukas niya ng pinto ay mabilis na tumibok muli ang puso niya kasi si Anthony ang bumungad sa kaniya.

“Anthony…” Halo-halong emosyon ang nararamdaman niya. Hindi niya alam kung magiging masaya ba siya dahil nandito si Anthony at nakikita niya o  hindi dahil ilang buwan nalang ay ikakasal na ito na magiging dahilan ng paghihiwalay nila.

Walang kahit na anong emosyon ang mukha nito— nanlilisik lang ang mga mata na nakatingin sa kaniya at parang galit. Sasabihin niya kaya sa’kin na titigil na siya sa panliligaw kaya siya naparito? Sana… hindi.

“A-anthony a-anong ginagawa mo dito?” Tanong niya na nangingig ang boses at natatakot sa kung ano nga ba ang ginagawa ni Anthony dito. Sa totoo nga niyan ay mas pipiliin niya pang hindi magpakita si Anthony sa kaniya para hindi mangyari ang mga naiisip niya kaysa naman magpakita nga ito pero titigilan na siya. Ayaw niya niyon. Mahal niya ang lalaking ito.

“Pinuntahan kita sa Café, wala ka dun, ’yung tukmol lang nandun, sabi niya— hindi ka pumasok. Nagaalala ako sa’yo.” Nang marinig ang boses nito ay mabilis na bumalik ang saya sa puso niya na tila walang masamang mangyayari sa kanila ni Anthony.

“Anthony—”

“Anong ginawa niyo ni Kayden dito kanina?”

Napatigil siya sa sunod na tanong nito.

“Huh?” He clarified.

“May ginawa kayo ni Kayden, no?”

“Wala.”

“Wala?”

Tumango-tango siya. Sandali nga lang, nagseselos ba ito?

“Kapag nalaman ko na may ginagawa kayong hindi ko gusto, ha. Humanda ka sa’kin.”

He tsked. “Sino kaya ’yung nakipagbeso-beso at nakipagharutan kay Aria kahapon, no? Tapos hindi pa ako pinansin.” Nakanguso niyang wika na nakataas ang kilay at bakas sa tono ng boses ang pagseselos.

“… about that, i’m sorry. Please forgive me, mm?”

He rolled his eyes and say nothing.

Nataranta siya nang biglang tumalikod sa kaniya si Anthony at pabalik sa sasakyan nito.

“Hoy, sa’n ka pupunta?!”

Sinundan niya agad ito nang mabilis nang binuksan nito ang pinto ng sasakyan, at, napatigil din naman siya agad nang hindi pumasok roon si Anthony bagkus ay may kinuhang kung ano. Nung humarap na ito sa kaniya ay nakita niya ang kinuha nito mula sa sasakyan na box ng chocolates at isang bouquet ng red roses, at may isang malaking paper bag.

Lumapit ito sa kaniya at inabot ang mga dala nito.

“Here. Para sa’yo ’yan lahat.”

He stilled. “Bakit?” Hindi niya alam kung bakit niya nasabi ang tanong na iyan, basta na lang niya naisambit.

“Anong bakit?! Nanliligaw ako sa’yo, di’ba?”

He, then, look at Anthony. So… it will continue to court him . It will not stop but will continue the courtship? Nang aamuyin na niya ang bouquet ay napahawak siya sa tiyan niya. “Ah!”

Agad na nagulantang si Anthony. “O-okay ka lang?” Hinawakan siya nito para alalayan nang medyo nahihilo na siya. “Ian! Anong nangyayari sa’yo?! Dadalhin kita sa hospital.” Taranta nito at binuhat siya ng pangkasal.

Bago pa man ito makapaglakad, “Huwag na, Anthony, hindi ko kailangan ng hospital. Nagugutom lang ata ako.”

Napahinto si Anthony at ang nagaalala nitong mukha, ngayon ay napalitan ng panlilisik na naman at galit.

“Hindi ka pa kumakain?!”

Tumango siya.

Habang buhat siya ay nagsimula na itong maglakad papasok ng bahay niya at pumunta sa living room at iniupo siya sa sofa at inilapag nito ang paper bag sa lamesa roon.

Kahit pa ikakasal na si Anthony sa susunod na ikalawang buwan ay patuloy pa rin siya nitong nililigawan at inaalala, ramdam pa rin niya ang alaga nito, at hindi nawawalan ng pag-asa para sa kanilang dalawa.

May inilabas itong mga baunan sa paper bag at pinagbubuksan iyon isa-isa. “Kumain ka na. Mabuti nalang bumili ako nito.” Tumigin ito sa hawak pa rin niyang chocolates at bouquet. “Binatawan mo na nga muna ’yan! Kumain ka na!”

Tinignan niya si Anthony dahil sa pagalit nitong boses. “Galit ka?”

Its face becomes calm. “No. Kumain ka na. O baka gusto mo subuan pa kita?”

Napangiti siya sa sinabi nito. “Hindi na no. “

He stared at Anthony and smiled wide.

“Kumain ka na…”

“Sinasagot na kita.”

Anthony’s eyes widened. “A-ano?”

“Tayo na.” He clarified.

Bumakas sa mukha ni Anthony ang saya at galak sa desisyon niya.

“Talaga?!”

“Ay huwag na, ayaw mo ata, eh.”

“Hindi! Gusto ko, gustong-gusto!”

He smiled again. Anthony approached him and gently kissed him on the lips, and Anthony also removed it immediately. “So… tayo na talaga, ha, wala ng bawian!”

“Oo naman! Walang bawian… kahit pa ikakasal ka na.”

It looked at him with concern. “Don’t mind the arrange marriage, hindi ako papayag na maikasal sa taong hindi ko naman mahal. Maliban nalang kung sa’yo.”

He blushed, with a happiness in his heart at the same time. Hindi niya akalain na magaganap ito na magiging sila pa.

“I love you, Ian.”

“I love you so much.”

“Basta, kung ano man ang mangyari, walang susuko, ha.” Ani Anthony.

Tumango siya at hindi mapigilan na mapaluha. “Yeah. Walang susuko.”

“Promise?”

“Promise.” Kumpirma niya at inilagay pa sa kawalan ang kanang kamay niya at nagpakita ng pagpapanata na patunay na nangangako siya.

Then, Anthony hugged him. “Kahit na anong mangyari… hindi kita iiwan. Magiging mabuting boyfriend ako sayo.”

He hugged back Anthony tightly. Ang pagsagot kay Anthony ang pinakatamang naging desisyon niya sa tanang buhay niya.

Ch. 29

IAN found himself in a luxurious hotel. And a lot of staff or he may say  passion stylists are around him. They looked at him as if they were going to do something to him. As he guessed so, they would really do something to him.

“Sir, Ian.” Anang isang lalaking kasingtangkad niya lang na walang emosyon ang mukha. Para itong galit na naaawa o masasabi ring walang pakialaman… ewan niya ba! Ayun ang nakikita niya sa lalaking kaharap niya ngayon. Isang lalaking napakapormal at seryoso na tila hindi marunong ngumiti. Parang si Anthony.

Upon entering the name of the one he loved he rejoiced and joy filled his heart.

Sa pagsambit ng lalaki sa pangalan niya parang nawalan siya ng paki na tumugon sa sinabi nito katulad ng “Bakit?” He didn’t respond that, it was as if the man who had called his attention had disappeared from his mind, as long as Anthony was the content of his mind which was the reason why he didn’t seem to care about anything else.

“Do you know where Anthony is?” Tanong niya.

He was only wearing a bathrobe now that he didn’t know how it happened that he was only wearing a bathrobe and was surrounded by three pure male or gay passion stylists.

Tinitigan niya ng maigi ang mga lalaki na nakapalibot sa kaniya habang nakaupo siya sa gitna ng mga ito, marami ring nakasampay na kung anong damit sa bawat gilid ng mga passion stylists. Sa pagtitig niya sa mga mukha ng mga ito ay napansin niyang ang mga lalaking nakapalibot sa kaniya ay hindi mga Pilipino.

Before he could ask another question, the person to his left answered. “He’s waiting for you. They’re already waiting for you.” they knew Anthony like what he thought.

‘Sinong sila ang nagaantay sa’kin?’

Magtatanong sana muli siya ngunit hindi na ulit siya nakapagsalita nang hindi siya ng mga ito pinansin at may pinagkukuha sa cabinet, at iba pang damit na nakahunger roon.

‘Anong gagawin nila?’ Hindi niya maiwasang magtanong dahil hindi niya alam ang lahat ng nangyayari sa mga pagkakataong ito.

Sandamak-mak na ang mga tanong sa kaniyang isip ngayon, at mas nadagdagan pa iyon nang lumapit ang isang stylist at tinanggal ang tali ng bathrobe niya at basta-basta nalang iyon na inihubad.

He didn’t know why he didn’t even complain or struggle or refuse! Like, what the fuck is happening here?!

Itinayo siya ng tuwid ng isang stylist na walang kahit na anong salita na maririnig mula sa stylist.

Hubo’t-hubad siya na nakatayo at hindi alam ang gagawin.

Until a stylist put on him a underwear as if he were a child who could not dress himself.

Next they dressed him a trousers, then the dress shirt, then the formal braces, then they put on him the butterfly bow tie while some stylists dressed him well in silk socks, and put on petent dress shoes. , and the last one was the tuxedo jacket and it wasn’t over yet — they even put a handkerchief on his tuxedo and fixed his hair — the look of his face — perfumes that were so fragrant that he didn’t know the brands.

“It’s all done.” Ani ng mga ito.

Napabugtong-hininga siya. ‘Sana nga tapos na.’

“Oh wait!” Sambit na natataranta ng isa.

Then, the others also become confused when they look at his appearance.

“We forgot to put the flower in the pocket square of his jacket tuxedo! “ Saad pa ng isa.

Agad naman ang mga ito na nagsikilos at ginawa ang kailangang gawin.

After that, two women who looked like Americans and not Filipinos entered the room.

Lumapit ang mga ito sa kaniya, at tinignan siya na animo’y may ipinapahiwatig na kung ano. Hanggang sa hindi niya namalayan na nakatakikod na pala ang mga ito at naglalakad na.

‘Susunod ba ako sa kanila?’ Hindi siya nagsalita at nasa isip lang ang tanong niya. Sumunod siya sa mga ito na medyo nagaalinlangan. ‘Sa’n kaya kami pupunta.?’ Another question entered his mind. ‘Bakit nga pala nila kilala si Anthony?’

Sa dami ng tanong sa isip niya na walang kasagutan at gusto niyang bigyan ng kasagutan ay hindi niya namamalayan ang nangyayari sa paligid niya. Nag-iisip lang siya nang nag-iisip ng mga kung ano-ano na hindi niya alam. Katulad ng paano siya napunta dito? Bakit siya nandito? Anong ginagawa niya dito?!

Nakita na lang niya ang sarili niya na nasa labas ng simbahan na ngayon ay wala ng kasama.

Ipinalibot niya ang tingin niya sa paligid niya. Napakalawak ng labas at hindi niya kilala ang lugar.

He also looked at his clothes. Why is he dressed like this?! Why?!

Then, his breath becomes excited, and also afraid.

Until there was a woman he could call American again he was seen wearing a white dress. He approached the woman and asked her. “Ahm, excuse me, where am I?”

The woman smiled at him. “You’re in London.” And its smile widened. “Are you Ian?”

He nodded.

The woman spoke again. “You’re invited here by Flendice family!”

A excitement disappeared from his heart, and the fear he felt began to increase. Is he in London?

“Invited… in what?” He asked.

The face of the woman in the dress who answered his question was happy. “At the wedding of the sole heir of the Flendice family! — Anthony!”

He stopped breathing for a moment and his eyes widened.

‘What is this?’

‘What’s happening?’

‘Is anyone who can tell me what on Earth is happening here?!’

‘This should not happen!’ He wanted to shout, he wanted to scold, he wanted to correct what the woman said wrong, he didn’t want to believe. Anthony promised him.

‘What on Earth is happening?’

He felt the pain all over his body as if he was being tortured for which he had no fight. It’s like … he can’t do anything. What can he do?! Nothing! Nothing! Nothing! Nothing! Is there? If he’s rich —maybe there is. If he is a woman - there is a better chance that he can do something, but no, he does not have any of the above characteristics so he can do nothing but get hurt.

Nangyayari na ba ang kinatatakutan niya?

Umiling-iling siya sa babaeng nasa harapan niya, pilit na isinasaisip na hindi totoo ang lahat at hindi mangyayari ang lahat.

He looked at the entrance of the large church that was open and so many flowers to be seen. Very nice design, very perfect.

He ran towards the entrance of the church and was so shocked when he saw Anthony at the altar with … Aria.

His tears flowed as he watched the priest’s formal questioning to Anthony and Aria.

So, the ceremony started. And he, Ian, is a guest in his love’s wedding.

Ian just stood in the distance while watching the two answer ‘i do’ to all the priest’s questions. Anthony no doubt answers this.

He wanted to shout for Anthony to notice him, but he had no strength, he had no right to destroy this perfect wedding.

The priest spoke again and mentioned the names of Anthony and Aria.

Many questions were asked to Anthony, as well as to Aria. Nor will the speech of the two be lost to each other. If for everyone inside it was fun and happy, he, no, it was the most painful he could see right now.

The pain he felt increased when Anthony and Aria promised a lot.

His knees would almost tremble from the weakness.

The priest continued after the two exchanged rings. “… i declared that you’ve been lawfully married, your husband and wife, you may now kiss the bride.”

Everyone smiled and others wept with joy.

Anthony slowly touched Aria’s jawline and before he could kiss Aria he looked at him.

‘Anthony…’

Then Anthony continued, he kissed Aria and everyone applauded.

‘No … Anthony, you promised me. Don’t do this to me.’

He knelt down in the pain he was feeling and continued in wailing. There is nothing worse than seeing the person you love married to someone else.

‘Invited pala ako sa kasal ng mahal ko…’

“IAN, Ian! Hey! Wake up!”

He slowly opened his eyes. His cheeks were very wet and to this time he still felt his chest very heavy.

Sa pagmulat ng mata niya ay nabigla siya nang matanaw si Anthony na nagaalala sa kaniya, at kanina pa siya ginigising.

“Anthony!” He quickly hugged Anthony and Anthony withdrew his hug. “You’re married! You’re married to Aria!”

Anthony hugged him tighter and caressed his back. “It’s just a dream, it’s not going to happen.”

Thank god, it’s all just a dream!

He groaned. “Anthony … I don’t want you to be married .”

“Shh, tahan na babe.” Anthony took a deep breath. “Hindi ako maikakasal. Tahan na, please.”

He hugged Anthony tighter — he didn’t want to let this man go. Let’s say he’s selfish, but he really doesn’t want to let go of this man he loves to motherfuckin’ Aria.

He didn’t want it to happen that Anthony would marry someone else. He didn’t want to see Anthony says “I do” at the church altar just because of the Arranged Marriage.

But if he really can’t do anything — he just doesn’t know what will happen to him. He did not know what to do, especially when Anthony gave up and rejected him. All he wanted was for that not to happen. He loved Anthony so much with all his heart, that he could not bear to see Anthony have a happy family with others.

Is he selfish? Yes, as long as he still has time to be selfish he will be selfish, he will claim Anthony as long as he is not married. After all, he did not know if he can still claim Anthony in the next two months.

“Anthony?”

“Mm?”

Pinunasan niya ang luha sa kaniyang pisngi, “Huwag mo’kong iiwan ha?!”

“Hindi kita iiwan, promise.”

Humiwalay siya ng yakap kay Anthony at may takot sa mukha niyang humarap kay Anthony. “Eh, bakit sa panaginip ko, hindi mo tinupad ang pangako mo. Ikinasal ka.”

Humawak sa pisngi niya si Anthony at tinuyo ang luha roon. “Panaginip lang ’yon. Gising ka na, wala na ’yon.” 

“P-pa’no kapag nangyari talaga ’yon? Iiwan mo na talaga ako.”

“Gagawa ako ng paraan. Ha, gagawin ko ang lahat para sa’tin.”

With Anthony’s words to him he calmed down, he kinda lost his fear from the naughty dream he had, maybe because he was thinking about things like that last night so he dreamed them. It’s a good thing Anthony didn’t go home last night and chose to be with him.

He looked at the clock after  Anthony kissed him on the forehead: 3:02 a.m. in the morning.

“All right, go back to sleep.” Anthony said smiling.

“I don’t want to sleep. Maybe that stupid dream will come back.” his eyes glazed over when he said that.

Ngumiti na naman ang boyfriend niya. “May bad dreams pala ang baby ko.”

Kumunot ang noo niya. “Hoy, huwag mo nga akong gawing bata! Nakakatrauma ’yong panaginip na ’yon, kung hindi mo lang alam! H-hinalikan mo pa si Aria dun.” Nakanguso niyang sambit.

“Nagseselos ang boyfriend ko…” Pangaasar nito.

Nagawa pa talagang mangasar ng gago.

“Hindi nakakatuwa, Anthony.”

Nagulat siya nang pisilin ni Anthony ang magkabilang pisngi niya. “Paano ko sasaktan ang ganito ka-cute na boyfriend ko?!” Gigil nito.

He rolled his eyes. Nguni’t hindi pa rin niya makalimutan ang panaginip na iyon. “Anthony… pa’no kung maikasal—”

He hadn’t finished what he was going to say when Anthony kissed him on the lips. He closed his eyes and opened again when Anthony separated their lips.

“Hindi. Mangyayari. ’Yon.” Ani Anthony na pinapagaan ang loob niya.

He hesitated again. “Pero—”

Hindi niya ulit naituloy ang kaniyang sasabihin nang malakas na isinadsad ni Anthony ang labi nito sa labi niya.

He closed his eyes again and after a long kissed, he opened his eyes again.

Anthony looked at him, as if waiting for him to talk again about his dream and kissed him again to stop him.

He didn’t say anything. Baka sa kung saan pa mapunta ang paghalik ng maraming beses ni Anthony.

A long silence— that made him move-on a bit about his dream.

“Matulog pa tayo.” Aya ni Anthony.

“Babe, ayoko matulog.”

“Edi mahiga nalang tayo?” Sambit ni Anthony.

He nodded. Anthony and he lay side by side. He stared at the ceiling as Anthony stared at him.

From his stare at the ceiling he leaned over and faced Anthony.

“I love you, babe.” He whispered.

Anthony smiled at him. “I love you too. Go to sleep now. Your dream won’t come back, my baby.”

He rolled his eyes again. “Fuck you. You go back to sleep, I’ll just stare at you while you sleep, I don’t want to sleep, I’m scared.”

Anthony hugged him as he lay down and kissed him on the forehead again.

In Anthony’s embrace he felt full of comfort and it seemed like magic that he lost his fear and humility.

He said he didn’t want to sleep, but now drowsiness visited him again in Anthony’s warm embrace and he slowly closed his eyes.

He didn’t do what he said that he will not going to sleep, but because of Anthony’s cuddle what he said was reversed. Ngayon ay mas nauna pa siyang nakabalik sa tulog kaysa sa boyfriend niya.

He knew Anthony wasn’t asleep yet and was just watching him sleeping because he felt Anthony’s lips on his forehead kiss and it whisper: “I will always be here for you, babe.”

IAN we’re now in a park, walking peacefully with Kayden.

Napakapayapa ng paglalakad nila ni Kayden, nag-uusap patungkol sa mga kung ano-ano na animo’y walang problema siyang dinadala.

Anthony is at work now while Kayden and he just took a break from work and went to the nearest park, there is a worker at their Café now who is newly hired by their boss so they can walk freely and take breath the fresh air in the park.

There weren’t too many people around, and it was quieter.

Hindi pa niya nasasabi na boyfriend na niya si Anthony kay Kayden. Binabalak niya nga na sabihin na subalit baka kung ano lang ang sabihin nito sa kaniya. But Kayden is his friend and so he must also be honest to him, because only Kayden can help him with everything  because Kayden is his only friend.

His family is in the province, he has no known relatives here in manila, and only Kayden is always with him and talks to, and most of all only Kayden helps him with his problems. Nakakausap naman din niya ang pamilya niya sa cellphone: chat, video call, or call. Pero ayaw niyang sabihin ang mga hirap na pinagdadaanan niya dito sa Manila or even his problems — when his parents ask him if he has a problem he always says “nothing” and “I’m perfectly fine.” ayaw niya kasing bigyan ng iisipin o ipag-alala ang mga pamilya niya sa probinsiya.

“Ang tahimik dito sa ganitong oras, no?” Kayden’s statement while walking slowly.

“Mm… sana ganito din kapaya ang buhay ko.”

Kayden stopped and looked at him. “You still have time.”

His eyebrows rose. “What do you mean?”

“May oras ka pang magdesisyon na patigilin na si Anthony sa panliligaw sa’yo— at— makapag move-on ng dalawang buwan para kapag kasal na siya ay hindi ka na lalong masaktan pa.”

He blinked at what Kayden said, he think he should tell to him the truth, “Kayden, sa totoo nga n’yan ay… boyfriend ko na siya.”

Nanlaki ang mga mata ni Kayden sa kaniya. “Hoy, Ian, tanga ka ba?! Hindi mo pa rin ba naiintindihan na ikakasal na siya sa dalawang buwan?! Ian— kung natutulog ka sa kahibangan mo, dapat ka ng magising.”

Hindi niya mapigilan ang mapaluha at naglakad patungo sa upuan na nasa gilid ng daanan. Naupo siya roon at napabugtong-hininga. Ito na naman siya, umiiyak na naman.

Masakit ang katotohanang sinabi ni Kayden. Muli itong nagsalita. “Nagawa mo pang pumayag na maging kayo, eh, ikakasal na siya. Anong tawag sa relasyon ninyo? You know what, alam na agad nating dalawa kung hanggang saan lang aabot ang relasyon ninyo ni Anthony. Kung sa ibang magkarelasyon ay hindi alam ang hantungan nila, pwes, sa inyo ni Anthony ay alam na agad ang hangganan: sa susunod na dalawang buwan. Kung kailan kasal na siya.” Madiin nitong wika na pagalit ang tono. Nagpatuloy ito. “Ian, hindi ko ’to sinasabi para lang sa wala, sinasabi ko ’to dahil nagaalala ako sa’yo! Naaawa ako sa’yo. Hindi ko kaya na makita ang kaybigan ko na nagkakaganyan, para mo lang pinipilit na magkakaroon kayo ni Anthony ng matiwasay na relasyon. Ian, tandaan mo, ikakasal na siya, at, sana din alam mo na hindi ka tatanggapin ng mga magulang ni Anthony na nasa tuktok ng tagumpay, kasi, si Aria ang gusto nila para sa anak nila. Hindi ikaw…”

His tears flowed. Everything Kayden said had been on his mind for a long time. He knew everything Kayden wanted to convey. That’s right. Babae ang gusto ng mga magulang ni Anthony para sa anak nila, at hindi siya. Si Aria at hindi kailanman siya.

Tinabihan siya ng upo ni Kayden at inakbayan. Nahiga siya sa dibdib ng kaybigan niya at umiyak— na naman.

“Kayden, hindi ko siya kayang iwan, alam ko ding hindi niya ako kayang iwan. Kung ano man ang mangyayari sa’min, tatanggapin ko na lang ng buong-buo, kasi, mas pipiliin ko pa na makapiling siya sa loob ng dalawang buwan… kaysa sa makipaghiwalay agad sa kaniya ngayon— nonsense din Kayden kung maikakasal nga siya ay ganun pa din ang mararamdaman ko; makipag-hiwalay man ako sa kaniya ngayon o sa oras ng kasal niya ay pareho pa rin naman akong masasaktan, ang pagkakaiba nga lang ay hindi ko sinayang ang nalalabing dalawang buwan namin.”

Humiwalay siya ng yakap kay Kayden at tinignan si Kayden na patuloy sa pagluha. Si Kayden naman ay nakatingin lang sa kaniya na puno ng pagaalala ang mukha.

Mahina siyang nagsalita, “Simula ngayon, ay inihahanda ko na ang sarili ko sa sakit para sa susunod na dalawang buwan na magaganap.” Nagpatuloy siya “Sabi pa ni Anthony ay gagawa siya ng paraan. At… magtitiwala ako sa kaniya.”

Ch. 30

ANTHONY is at his job, yeah, as usual as he always does — like have to do what is need to be done. It’s his job and he deserves to do his job especially as his company grows. For some reason he doesn’t fucking know on how his company is growing elevated, he is just shocked every time he sees in his secretary’s report that the company’s investments are increasing so much and because of that the company’s fund is increasing which makes more productions which also enriches him.

Hindi siya sigurado kung paano nangyayari na ang daming kumpanya at mga mayayamang tao ang nagtitiwala sa kaniya para mag-invest. Pero ang duda niya ay nangyayari iyon dahil sa inaayos na kasal nila ni Aria kung saan ay magsasama ang dalawang pamilyang ubod ng yaman kaya marahil maraming nagtitiwala sa kumpanya niya na mag-invest.

Back then he always wished that a lot of companies would have been invested in him to grow his business even more and so he can be high in the eyes of his relatives, but now that is happening that because of Aria and her father it seems that his wish have changed.

Ayaw na niyang maging mataas kung ang kapalit ay ikakasal siya sa ibang tao.

The word ‘I love you’ is not enough even if it is too much to measure his love for Ian.

Of all the people he had met, he had had sex with before, no one had ever made his feel this way — only Ian.

At hindi niya hahayaang maikasal sa ibang tao gayong may mahal na siya.

Ayaw niyang mawalan ng pagasa dahil alam niyang may magagawa pa siya kahit pa ang karangyaan ay mawala sa kaniya. Wala siyang pakialam sa kayamanan, kahit mawala pa iyon lahat ay wala siyang pakialam basta huwag lang mawala sa kaniya si Ian.

He sighed while sitting in the swivel chair and first stopped reading on the computer and stood up then stretched. He had been sitting for a few hours, so he shall stand up.

He stared at his glass wall and looked at the other neighboring buildings that were towering over them.

There was no emotion on his face as he is facing the wall glass and staring at the buildings and even lowering his gaze to the flow of vehicles on the main road. He was neither smiling nor sad. Just serious.

Sa pagmumuni-muni niya ay may kumatok sa opisina niya. Alam na niya kung sino iyon: si Enzo. Tinawagan niya kanina si   Enzo para sa importanteng bagay. Nais niya itong makausap hinggil sa mga iniisip niya.

“Anthony! What’s up?!” Malugod na tawag nito sa kaniya.

Mula sa pagkakatalikod ay hinarap niya ito at inanyayahang maupo sa mga couch roon.

“How are you?” His cousin asked.

Bahagyang tinitigan niya si Enzo. Ipinapaalam sa pinsan na hindi siya okay. Hindi niya nais magsalita sa napakasiglang paguugali ng pinsan niya na ito.

Enzo spoke again. “Why you are not smiling when you talk to me? You scaring me, ha.”

“Do i need to smile when I’m in front of you?” Pilosopong balik niya ng tanong.

“Joke ba ’yon, insan? Wow! Nakakatawa! Is this your first time joking?” May pa palakpak pa na pangaasar si Enzo at tatawa-tawa.

“Go to hell.”

The cousin laughed again like crazy. “Are you laughing at me? Or do you want more joke from me? Pwede naman, i can be a great joker to you if you want.” Aniya na tinutukoy ang mga kaya niyang gawin sa pinsan niyang ito.

Napatigil sa pagtawa si Enzo. “Insan! Wala namang ganyanan. Masyado kang nakakatakot, eh.” It stopped. “Why did call for me here?”

He looked at his cousin seriously, well, his face was always serious when it came to talking to other people, but his face was more serious now.

Mabuti nalang talaga at nakikisama pa rin si Enzo sa kaniya sa kabila ng ugali niya. Marahil na din dahil sinusuportahan niya si Enzo financially sa pagta-travel nito sa iba’t-ibang bansa para manglandi ng iba’t-ibang babae.

Parehas lang naman din sila ni Enzo ng ugali… noon… pero ngayon ay hindi na, hindi na siya nangbibingwit ng mga babae para maikama dahil nandiyan naman na si Ian.

Mmm. You might be surprised, so, I hope you won’t be surprised. “

“What is that?”

“About the arrange marriage…”

“Yeah, i heard about that.” Enzo said. “Is that the reason why you call for me here?” Sabay ang tawa nitong muli. “Or you want me to invite? Well, hindi mo na ako kailangang inbitahan pa dahil pupunta talaga ako.”

“Mmm, that’s not, what i want to have words with you is…” 

Napakurap-kurap nalang si Enzo sa kaniya nang sabihin niya iyon, parang nababasa niya sa mata ni Enzo ang salitang ‘kung hindi iyon, ano?’

Medyo nahihiya siya na sabihin ang katotohanang ikakasal na siya pero may ibang mahal siya. Pero gusto niya talagang sabihin dahil wala naman na siyang ibang masasabihan pa ng mga patungkol dito. Naisipan naman na niya ang mama niya pero hindi niya lang siguro kung kakampihan ba siya ng mama niya na si Jennifer, hindi niya nga alam kung tatanggapin ba ng mama niya si Ian. Pero sabi nga niya kay Ian: gagawin niya ang lahat para sa kanilang dalawa. At tutuparin niya iyon — kahit na ano pa ang mangyari.

Nagpatuloy siya sa pagsasalita, “I don’t want to get married.”

Nanlaki ang mga mata ni Enzo sa sinabi niya. “Why? Dahil ba hindi mo pa nasusulit ang pagiging binata mo?” Pabiro nitong wika na nakangiti pa, marahil hindi nito naiintindihan ang nasa isip niya, sa totoo lang ay hindi talaga maiintindihan ni Enzo ang kalagayan niya. Nagpatuloy pa si Enzo, “If that so, you just need to focus on Aria because she will be your life, your wife— “

“I love someone else.” He interrupted Enzo’s statement.

Napatitig lang si Enzo sa kaniya at napanganga dahil sa hindi ito makapaniwala.

Mas lalo pang nagulantang si Enzo nang muling magsalita si Anthony, “and that someone is a man, and i really really love him — and i don’t want to be with Aria, but to him.”

Napatitig lang si Enzo sa kaniya at napanganga dahil sa hindi ito makapaniwala.

Matapos ang ilang segundo ay hindi pa rin nagsasalita si Enzo.  Wala itong masabi, pero sana ay hindi may masabi itong solusyon o may maitulong ito sa kaniya, dahil kailangan niya talaga iyon sa mga panahon ngayon.

Binasa niya ang labi niya. “Enzo… i need your help.”

“I don’t know what you should do, Anthony.”

“Pls, Enzo, I will pay you the amount you want, I will pay all your expenses in going to different countries, pls, just help me, what can I do? I love him, and, I don’t want to be separated with him, Enzo, pls, tell me what else I can do so I don’t get married.”

For the first time in his life just now he asked for help from others, just now he begged others sincerely.

Enzo shook his head. “I don’t think you can do anything, Anthony, because Sir. Louie and Sir. Elson decided. And, do you think our family will also allow you to have a boyfriend? I don’t think so, Anthony.”

Anthony stammered, “N-no. It’s my own, it’s my body, my parents can’t control me— I’ll control myself!”

“Anthony! Gusto kitang kampihan, pero, hindi ko alam kung kaya pa ba nating pigilan ang kasal na ’yon!”

“Enzo, pls… ano? mag-isip ka.”

Pumikit ng matagal si Enzo bago nagsalitang muli, “kausapin mo si Ma’am. Jennifer, alam kong tutulungan ka niya… pero kung hindi, huwag ka ng umasa na kaya mo pang pigilan ang kasal. Sinusuportahan kita Anthony sa kung ano ka o kung ano ang gusto mo, pero may limitasyon ang lahat, Anthony, meron…”

Umiling-iling siya. At tumayo mula sa pagkakaupo at hindi namalayang kanina pa pala may tumutulong luha sa mga pisngi niya. Mabilis siyang tumalikod upang itago ang luhang naramdaman niyang walang tigil sa pagbuhos. Ayaw niyang ipakita kay Enzo na napanghihinaan din siya ng loob, ayaw niyang ipakita na mahina siya.

He faced the glass wall again and remained standing there with a confused mind and heart.

He was hurt, because he felt he had been deprived of destiny to be happy. Yes, he was rich, he had everything he wanted, he could get everything, but despite that he was just a submissive to his parents.

Ramdam niya ang suporta ng pinsan niya at ang awa nito sa sitwasyon niya. “Anthony…” Ani Enzo na nasa likuran niya.

Hindi siya sumagot, at hindi din pinupunasan ang luha sa kaniyang pisngi dahil hindi niya nais na malaman ni Enzo na umiiyak siya, hindi niya rin nais na makitaan siya ni Enzo ng kahinaan, oo, may kahinaan na siya ngayon — at iyon ay si Ian.

Nagsalita si Enzo. “Sinusuportahan kita… at, tutulungan kita sa abot ng aking makakaya. Kung may kailangan ka man na kaya kong gawin, iutos mo lang sa’kin at gagawin ko.”

Dinig niya ang pag-aalala ng pinsan niya sa kaniya. Gumaan ng kaunti ang pakiramdam niya dahil pakiramdam niya ay may kakampi na siya at handa siyang tulungan.

He still hadn’t faced Enzo. But when he heard that Enzo was coming out of his office he spoke up. “Enzo… thank you.”

“Yeah. I’m here if you need help.” Sagot ni Enzo at tuluyan ng nilisan ang opisina niya.

Alam niyang sinusuportahan siya ng pinsan niya subalit alam niya din na may pag-aalangan ito. But after all, he is still very grateful to his cousin because he is always by his side ready to help him whenever he needs help. They don’t even have a solid plan to end the marriage but she will do everything for Ian.

MAGDADAPIT-HAPON na, patuloy pa rin si Ian sa pagtatrabaho sa cashier ng Café. Medyo nababagot nga lang si Ian ngayon  dahil wala si Kayden— hindi ito pumasok ngayon dahil sa may date ito sa boyfriend na nito, oo, sinagot na si Kayden ng nililigawan nitong si Alexander.

Masaya si Ian para sa kaybigan niya dahil nahanap na nito ang taong para sa rito. But of course Ian still can’t help but be jealous because Kayden and Alexander are free to their relationship, he means there are no other barriers in their relationship, no arranged marriage to worry about and no family acceptance to worry about.

May kasama naman si Ian ngayon sa Café kaya hindi multitasking ang ginagawa niya katulad noon

Medyo marami ang costumers ngayon na pumapasok pero ayos lang sa kaniya. Mas gusto na niya ngayon na maraming ginagawa upang makalimutan man lang niya kahit sandali ang problema nila ni Anthony.

Putang’nang kasal kasi ’yan, eh .

He signed while taking the credit card of the woman who just ordered.

“Umm, Ian?”

Napatigil siya sa ginagawa at nagsimulang makaramdam ng kaba sa narinig niyang boses.

Kilala niya ang boses na iyon.

Nang marinig ang kung sino na bumanggit sa pangalan niya nag-angat siya ng tingin rito at nakilala ang babaeng nasa harapan niya.

Its Aria.

What a shity moment, so fucking shit. Ani ng isip niya na pagalit.

But of course even though his mind was angry and his blood was almost boiling because of the motherfuckin ’woman in front of him, he had to smile because first of all; this motherfucker is a customer.

“Yeah?” Hindi alam ni Ian kung paano makipagplastikan sa gagong nasa harapan niya. The only one thing he knew is that speed up what he is doing and give this woman her order so it can get away from him already.

“I’ve been in front of you, but you still don’t know me.” May pagiinarti sa tono ng boses nito, at may pagkamahinhin din na kinabog pa si Maria Clara.

Pinagtitignan ng mga kalalakihan si Aria sa loob ng Café, marahil sa ganda ng kasuotan nito at mukha. Pa’no, mayaman,   eh .

Ian forced a smile. “Oh sorry, I’m just busy with this machine.” He looked at Aria’s appearance, and he could tell that her jewelry was real diamonds. “Anyway, wait a little longer, I’ll take care of your order so you can leave right away.” Ian’s mouth quickly narrowed because of what was coming out of his mouth.

Am I look obvious?

When he realized what he had said he spoke again. “I know you’re busy, so yeah, I won’t make you wait.”

Akmang tatalikod na siya nang biglang nagsalita ito. “I have a favor…”

He stopped walking and was confused. What favor is that?! He didn’t know what he was going to do.

Kaya naman hinarap niya ulit si Aria, “May trabaho pa ako.” At nagmamadali niyang tinalikuran muli si Aria at tumungo sa kinaroroonan ng bagong hire na Coffee maker.

“May kailangan ka po?” Ani ng lalaking working student sa kaniya.

“Wala naman, pakibilisan lang ang paggawa sa order ng babaeng ’yon para makaalis na siya.”

Tumango-tango ito. “Sige po.”

Matapos masabihan ang kasamahan niya ay bumalik na siya sa Cashier.

Hindi niya tinignan sa mata si Aria. Medyo natatakot kasi siya sa favor na hihilingin nito.

“Bigyan mo lang ako ng ilang minuto—”

“Hindi pwede.”

“Babayaran ko ang oras mo.”

Nanahimik siya.

Ano ba ang pwede niyang idahilan?! Ayaw niya kasi talagang kausapin ang hinayupak na babaeng ’to. She is the woman Anthony will marry! So, why would he want to talk to her?

“I need to work. Mahihirapan ang kasama ko dito na working student kapag iniwanan ko siya mag-isa.”

Lumungkot ang mukha ni Aria, at tumingin sa busy na working student at tumango-tango.

“If that’s the case… mukhang hindi nga kita mapipilit.” Ani Aria.

Nakahinga ng malalim si Ian.

“I’ll just come here again when your work time is over.” Aria said suddenly, taking away the comfort he felt just earlier.

Holy shit, hindi talaga ako tatantanan ng babaeng ito.

“Mm—” pagaalinlangan niya.

“Please? Later, after your work.”

Maya-maya lang ay iniabot na ng kasama niya ang take out na coffee.

Tumaas ang kilay ni Ian nang ngitian ni Aria ang working student.

“Good afternoon po.” Ani ng kasama niya.

“What’s your name?” Tanong ni Aria.

Sumagot ang kasama niya. “Joseph po.”

Tumango-tango si Aria na nakangiti habang kinukuha ang coffee na inorder nito at may kinuhang business card sa wallet nito at inabot kay Joseph.

Ian and Joseph looked at Aria who were both wondering about the business card.

“Go to that corporation and tell them to prioritize you, then say Ms. Aria sends you there to get a scholarship.”

Napanganga nalang si Ian sa ugali ni Aria. Mabait pala ito hindi katulad ng inaakala niya.

Si Joseph naman ay halos mangiyak-ngiyak sa tuwa habang tinitignan ang business card na hawak nito.

Muling nagsalita si Aria, “Ako na ang bahala sa pag-aaral mo financially.” Natutuwang dagdag ni Aria.

Hindi na napigilan pa ni Joseph ang maiyak sa ibinigay ni Aria sa kaniya. “Maraming salamat po!”

Ngumiti lang si Aria kay Joseph at sumimsim ng kape at tumingin naman kay Ian. “Mamaya, ha? Puntahan kita dito.”

“S-sige.” Ian never refused Aria’s request because of her kind attitude - generous to the needy, and not stingy.

Aria left.

“Kilala mo po ’yung babaeng ’yun?” Joseph asked.

He nodded

“Salamat din po sa’yo kuya Ian, dahil alam kong pumunta lang naman iyon dito dahil sa’yo, at nabigyan ako ng scholarship.”

Umiling-iling si Ian na may gulat sa mukha. “Ay hindi! Huwag ka sa’kin magpasalamat, sa kaniya, huh, kasi mabait siya.”

“Kahit na po kuya, thank you pa rin, pwede po bang payakap?”

He smiled. “Oo naman.”

He hugged Joseph and after that they went back to what they were doing.

Because of Aria, the working student who is with him will no longer have any difficulty regarding school tuition.

And so, medyo gumaan ang loob niya kay Aria.

Ian’s work hours are over and he just finds himself in an expensive restaurant with Aria.

Nakahanda na ang mga pagkain sa lamesa at natatakam na siya dahil hindi pa siya naghahapunan.

Mahinhin ang galaw ni Aria at ganun din ang boses nito. “Eat now if you’re hungry!” she laughed at this remark.

Yumuko siya, at tumango. “Thank you. Libre ’to, ha”

Muling tumawa si Aria. “Oo naman! Ano ka ba!”

Ian grabbed a dessert and almost widened his eyes at the taste of it. That was so freaking delicious.

“You look so adorable, are you aware of that?”

“I’m not adorable!” Ayaw ni Ian na tignan siya ni Aria na mukhang bata din katulad nina Kayden at Anthony, so he changed the topic immediately. “What’s your favor anyway?”

Nagpatuloy lang sa pagkain si Ian, si Aria naman ay mukhang kinikilig, “Umm, since your a close friend of Anthony, help me to approach him — my fiancé rather.”

Ian stopped chowing in Aria’s favor. S-she’s asking me to get close to my boyfriend?— who happened

to

be also her fiancé?

Ch. 31

Ian can’t really deny that the woman in front of him right now is kind, and most of all a woman he can say all men want to get.

Sexy, beautiful, rich, kind, and so on. What else to look for in Aria? Nothing. He always kept saying in his mind, ‘What can I compare with this woman?’

He wants to be angry with Aria because she is his rival to the person he loves, but there is a part of him that seems like he doesn’t want to be angry because he sees something good in Aria.

It’s kinda awkward that he seems to be like a little comfortable with his rival. He doesn’t even understand. Just that. But the only thing he’s sure about is that he won’t let Aria get Anthony from him — he won’t let that to happen. Never.

Sino nga ba naman kasi ang ibig na ipaubaya ang taong mahal niya sa iba, di’ba?

So yeah, ayaw niyang sumuko para kay Anthony, kahit na ano pa ang sabihin ng iba o kahit na ano pa  tutol ng iba sa desisyon niya ay hindi niya pakikinggan ang mga iyon sapagkat buhay naman niya ito; siya naman ang masasaktan kung sakali man, hindi naman ang iba.

He had really decided for a long time and planned that he would not give up until there was still time. He even said before: he will claim Anthony as long as he can claim him.

The situation was already bad for him — and it got worse when he seemed to be the bridge between the two.

Yes, he is a bit confused now and doesn’t know what to do and say. He didn’t have the courage to show and slap to Aria the fact that he and Anthony were in love. Para sa kaniya ay para saan pa? Eh, fiancé na ni Anthony ang babaeng nasa harapan niya. Fiancé — as in f.i.a.n.c.é, fiancé.

He stopped eating when he heard her favor to him. What the fuck?

He swallowed deeply and his face was serious in front of her. There are so many words and sentences flowing through his mind right now. His brain is not peaceful but chaotic.

Even so, he still chose to respect the woman in front of him. Although he does not know what will happen but he will study the trend.

He wanted the campaign to cover in Aria’s whole face, he wanted to smear her face on the floor, he wanted to slap and punch this woman non -stop until she gasped. But these ideas that are in his mind is just remain in his mind — in his brain.

He simply took a deep breath and forced to smile again.

“What … can I help you?” He retracted what he had said. “Oh, I’m sorry, sa inyo pala”

She smiled again. “Mm, you know, help me to approach him.”

He nodded. “Sure.” That’s all he said.

“Eat more.” Aya nito.

He smiled again which was not true. “I’ve lost my appetite.” he refused.

Her eyebrows rose and the tone of her conversation was so casual that it was as if they were friends. “Why?”

Dahil sa pagmumukha mo. “I don’t know, I was suddenly full.” He even shrug.

She laugh. “I was like that sometimes.”

He is silent. He wanted to leave and not deepen this woman’s favor. Mabait nga ang pag-uugali nito subalit ayaw niya pa rin sa babaeng ito dahil ito ang dahilan kung bakit nawawalan sila ni Anthony ng karapatan para sa isa’t-isa.

It was Aria who spoke again. “What does Anthony want?”

“Ako.”

Aria’s eyebrows rose and blinked several times.

“I mean, hindi mo ba muna ako tatanungin ng mga gusto ko bago si Anthony?” He excused himself. He didn’t realize that what his mouth was saying was different from his mind, maybe he couldn’t stop his mouth from telling the truth, and only the truth.

Hinawi ni Aria ang buhok nito at natawa ng mahina. “Yeah, ano ang mga gusto mo?”

“Si Anthony.”

Aria’s forehead furrowed again and she looked confused by what he was saying. “Huh?”

“Si Anthony, si Anthony nalang muna ang pagusapan natin… kasi mukhang mas gusto mong pagusapan si Anthony.”

Aria laughed again not knowing exactly what he was saying. “No, of course I also want to know about you, but as you say, let’s talk about Anthony first.” Sabay ang hawi mulit nito sa buhok. “So, what are Anthony’s likes and dislikes?”

“Based on my experience every time I was with him, napansin kong ang mga gusto niya ay pinaglalaanan siya ng oras, and as we spent time together I also seemed to find out that he liked talkative people.”

“Is that so….” Nakangiti nitong wika. “How about dislike?”

He answered honestly as he recalled the times he was with Anthony. “He doesn’t want to be disturbed and he doesn’t want to be disrespected.”

“I see.” Aria commented, and sipped the wine in the champagne glass.

As Aria drank and kinda deep in thought, his cellphone rang. He took his cellphone out of his pocket. “Excuse me.” After Aria nodded he read the text there.

From Babe

‘Are you busy?’

He replied immediately.

To Babe

‘No. I’m not.’

From Babe

‘Then, come to my house, I miss you.’

He was about to reply when Aria suddenly spoke. “Who’s that making you smile?”

He shook his head. “It’s nothing.” And he said excuse again to Aria so he can go now to Anthony’s house. He would rather be with Anthony than have plasticize conversation with Aria. “Btw, I have to go.” At the same time, he pointed at his cellphone with his eyes giving Aria a hint that he needed to leave.

“Oh, sad, I still wanted to talk to you but you need to leave.”

He stood up and smiled at Aria. “Sorry.”

“No, it’s fine.”

He smiled again and turned his back on Aria, when she spoke again. “Ian …”

He stopped and faced her. He just raised an eyebrow at her.

“Can we be friends?”

Gradually the smile faded from his lips. “Yeah. Friends.”

They exchanged a smile and he left the restaurant.

He was unaware of what was coming out on his mouth and simply agreed. Friends? Bullshit, how we came to this?

Ian arrives at Anthony’s house but he still can’t move on from what happened. He’s even wondering if he’ll tell Anthony or not what happened to them today with Aria, but he thinks that’s not a good idea, like shit, why would he let Anthony know ?! So, no, he’ll just look weak so better not to.

He took a deep breath before finally opening the unlocked door of Anthony’s house.

Ipinalibot niya ang tingin niya upang hanapin si Anthony kung nasaan ito.

Maybe it’s sends him here because it feel boring or what.

He walked around until he saw Anthony sitting comfortably on the furniture.

“Ehem.” Nagparinig siya na naririto na siya dahil mukhang abala ito sa pagcecellphone.

Anthony immediately faced him and smiled when their eyes met.

Anthony stood up and first laid down the cell phone it was holding on the small table there and approached him almost running.

“My Ian! Finally, you’re here!” His boyfriend said happily and hugged him tightly.

“Did you miss me that much?”

“Fuck yeah!” It raised its chin to his shoulder, “I thought you were busy.”

Ramdam niya ang masagana nitong pagngiti, “Ang sweet naman ng Ian ko, pinuntahan talaga ako.”

Binawian niya ng yakap si Anthony. Sa pagkakayakap ni Anthony sa kaniya ay unti-unti niyang napapansin na dumidikit ang malambot na labi ni Anthony sa leeg niya at ramdam niya sa balat niya ang mainit na hininga nito.

Hindi pa rin naghihiwalay ang yakap nila sa isa’t-isa nang magsalita si Anthony na bahagyang nakadikit ang labi nito sa leeg niya, kaya naman nang magsalita ito ng mahina ay para nitong nilalaplap ang leeg niya, “Have you eaten dinner?”

He bit his lip so hard when he felt a strange lust on Anthony’s lips sticking to his neck, he’s not sure if Anthony didn’t mean to do that or what. He was only sure of one thing and that was he would gradually harden as fuck. Like what the heck?!

“Y-yeah, i did.” He stuttered.

“Yeah?”

“Unti lang kinain ko.” Aniya.

“You satisfied with that?”

“Yes, medyo… wala din kasi akong ganang kumain.” He said honestly as he remembered what he and Aria talked about.

“Okay ka na sa kinain mo?”

“Mm.” He just hummed as response.

“O baka naman may gusto ka pang kainin, babe.”

His eyes widened at the last thing Anthony said, and he was even more enlightened by its statement when Anthony rubbed their dicks.

Anthony smiled. “Look who’s most horny one?”

He closes his eyes.  Bakit ba ang tigas mo ngayon?!

“I’m … not.” That was probably the best lie he ever told. Lies that are obviously untrue.

He bit his lip so hard when Anthony suddenly slid its tongue down his neck up to his ear.

Ian suffered too much to suppress his growl, but that moan came out from his mouth even though he completely suppressed it. “Mmmp!”

When Anthony heard that, Anthony smiled again and broke away from the hug. When Anthony looked at Ian’s face— it was full of lust. And Anthony will not miss this opportunity.

Anthony pulled Ian into his room and sat Ian on the bed.

Ian, on the other hand, just stared at Anthony who was a little nervous. It looks like rough is going to happen this afternoon.

Anthony took off the t-shirt he was wearing and Ian stared at his body.

“Hey, Ian, what are you doing?”

Ian blinked and looked up at Anthony, Ian was a little nervous. Every once in a while he really couldn’t help but get nervous. It was difficult for hin not to be afraid because he could not control Anthony, and his boyfriend was very difficult to control.

“H-huh?” All he said was out of astonishment.

His boyfriend stared at him intently which warmed his face. Ian didn’t even realize that he was blushing because of his boyfriend’s hotness. Why is my boyfriend so hot?! And so yeah, he even hardened.

His boyfriend replied. “Take off all your clothes.”

The blush that was building up on his cheek got worse. When Anthony told him, he immediately obeyed.

They took off their upper garments at the same time.

Ian didn’t look at Anthony’s face and he deliberately took off his pant and his briefs. When he was completely naked, he just looked at Anthony’s face who was just staring at him.

“What?” He asked.

“You look excited”

He didn’t know how he would react to what Anthony said to him . He just bent down while still sitting on the bed while he was facing Anthony who was also standing in front of him.

Until he felt something hard smooth rubbing against his cheek that lifted his head from the nod.

And only then did he find out that Anthony’s erect penis was the one  was rubbing on his cheek.

Hawak nito ang ari nito at mula sa pagdadampi nito sa pisngi niya ay inurong pa nito ang ari nito sa labi niya. Ian swallowed deeply as his boyfriend did that.

Ian voluntarily opens his lip a little to insert Anthony’s length into his mouth and he admits he can’t wait for that one anymore.

He was now staring at Anthony’s penis that was glued to his lips and Anthony rubbed it on it as if to make him taste, and he, in turn, could not stand it anymore and was so hungry that he slowly opened his mouth and kissed the top of his boyfriend’s member.

Anthony’s penis was kinda red, and Anthony had been eager for Ian ever since Anthony felt Ian’s desire increase when they hug earlier.

Ian couldn’t understand himself when he deliberately took off Anthony’s pant and its boxer and grabbed Anthony’s thighs and opened his mouth bigger and inserted his boyfriend’s big cock even more.

Ian’s mouth was full but Anthony’s cock was still not fully penetrated due to its size.

He was about to feeble and wanted to remove what was in his mouth but he could not to because the man in front of him did not agree with it, but pushed it even harder that close his eyes and stop his breath. He wanted to say he couldn’t breathe but he couldn’t speak so he poked Anthony’s thigh backwards to let him know he couldn’t.

Luckily Anthony did what he wanted to do, and when Anthony withdrew its penis and he regained his breath, Anthony touched his chin and widened the opening of his mouth, and that’s how shocked he was when Anthony suddenly re -inserted its penis to his opened mouth. Humawak si Anthony sa ulo niya at malalakas na bumayo sa bibig niya. 

Anthony stopped what he was doing again but his penis was still in his mouth and he caressed his face.

Napapikit nalang muli siya at siya naman ang gumalaw: inusad-atras niya ang ulo niya at dinidilaan ang ari ni Anthony habang nasa loob ng bunganga niya.

He could feel his thick saliva probably because on Anthony’s pre-cum.

When his jaw finally hurt, he removed his boyfriend’s length from inside his mouth and just masturbated it.

“Babe.” said Anthony.

He looked up at Anthony and when their eyes met, Anthony sat next to him on the bed while he still did not stop masturbating its dick, Anthony kissed him violently and that kiss easily deepened because of the hotness and delightful tongue of Anthony.

“Mmm ….”

Their tongues curled and in just a few seconds Anthony stopped and took a deep breath, he could smell its fragrant body perfume at the close range of distance from each other.

It spoke sarcastically whispering, “We’re going to have couple sex tonight, so … be ready, babe.”

After it spoke, it gently laid him on the bed and kissed every part of his neck and when its lips reached his collar bone, Anthony sucked his skin there.

With everything that happened today, the things he and Aria talked about, he wanted to claim Anthony tonight, he wanted to let Anthony know that there was no one better than him, he wanted to give everything he could this afternoon to let Anthony know something Anthony could only experience with him.

He will make sure to inform Anthony that it will never experience this with Aria but only with him.

Nananabik siya ngayong gabi… kahit pa medyo kinakabahan siya sa couple sex na binggit ni Anthony.

Ch. 32

WARNING: A very Mature Content below.

Ian was lying comfortably on the bed while Anthony was on top of him and relentlessly sucking on his neck, and on every other part of his body.

His boyfriend’s lips were all around his body which he just let go because he felt good that Anthony was doing that to him and he also wanted the feeling that Anthony loved his body — him.

But sometimes Ian still can’t help but get even more nervous especially when Anthony’s hand goes to his penis, because when that happens it will definitely masturbate him non-stop even after he’s just released, and what he doesn’t want is he couldn’t stop Anthony from doing that.

He didn’t want that to happen as Anthony licked his body and left a hickey with every pass of his boyfriend’s lips.

Ian bit his lower lip so hard when his boyfriend kissed his nipple.

“Hmm! Anthony, continue, please …” He muttered softly and wishing for more. How could his boyfriend be good at this?! Actually, not just in this concept but in everything.

Anthony just smiled as he enjoyed what he was doing and he was even more excited when he heard Ian’s plea. For Anthony, the beg of Ian to him is so fucking great to hear.

So as what Ian asked him that is exactly what he did: make Ian happy.

Anthony slurps Ian’s nipple which Anthony finds out that Ian is partially sensitive or Ian’s spot, which becomes more exciting for Anthony.

Anthony even curled his tongue around Ian’s nipple which made him moan even louder because of the sensation of electricity in him, and that feeling is only in Anthony he really feels. Ian held on to the bed sheet more tightly and almost squirmed with pleasure at what his boyfriend was doing.

After wetting his chest with Anthony’s thick saliva, Anthony was already sucking that part.

“Ughh …” As he muttered, he didn’t know what Anthony was thinking when Anthony suddenly did what he disliked. Yes. The man who is on top of him touched his erect penis because of lust and it was already wet.

Anthony slowly raised and lowered his hand as he wrapped his hand around it. In what Anthony is doing that pleases Ian, it is possible that Ian will get released its juice immediately.

Anthony was already feeling Ian’s pre-cum because of his masturbating there, Anthony knew that Ian was really like this; in the simplest thing he was doing Ian was immediately lustful.

“Ugh! A-Anthony, stop! I’m gonna cum!” Ian moaned, but Anthony didn’t listen.

Anthony just kept doing what he was doing until Ian’s semen exploded somewhere.

Anthony stopped sucking on Ian’s nipple and stared at him.

“W-what?” Ian asked a little breathless as he was also regaining his strength.

Anthony said, “I love your moan, babe.” And Anthony grabbed his waist and forced him to get up from lying down and Anthony put him on Anthony’s leg, “and i want more …”

With Anthony’s strength, it lifted him and now he is sitting on Anthony’s lap and hugging Anthony.

“Anthony?” Ian softly calls Anthony.

“Mm?” Anthony asked back and bit his shoulder.

“Let’s rest for a while, I just did cum.” Ian hope.

“I dont want to.”

He blinked and took a deep breath. This jerk! After Anthony said that, Anthony grabbed his waist and lifted him slightly and Anthony pointed its penis at his entrance and when that part were touching, Anthony demoted him.

“Nnnh! Ugh! It’s hurt …”

Ian hugged Anthony tightly as his hips dropped to Anthony’s penis while sitting on Anthony’s penis.

Anthony slowly raised and lowered its body so that its penis could be more fully inside him.

“Ahh! It’s too deep.” Ian growled.

“Feels good?” Anthony asked.

He shook his head. “No …”

Anthony just smiled again. “It will be, later.”

Ian slowly came down and enjoying Anthony’s long and fat dick in his ass when Anthony suddenly grabbed both cheeks of his ass and opened it more and Anthony push its penis suddenly.

“Ahh! A-Anthony, I think I may pass out.” He said writhing in pain.

Anthony whispered, “You shouldn’t, babe, we’re not even starting.” At igiling-giling ni Anthony pataas-baba ang balakang  nito nang mahina lang sa una hanggang sa pabilis na nang pabilis at palakas na nang palakas at patigas na lalo nang patigas ang alaga nito kung saan pasarap naman nang pasarap para sa pakiramdam ni Ian. 

“Does it feel good now, babe?” Anthony asked as if it knew he was enjoying it.

After all, he really feels like a tickle inside him and inexplicable joy so he will just tell the truth and be honest, “Yeah. It is now.”

And that put a smile on Anthony’s lip. Anthony really knows where his spots are. Anthony just kept doing what it was doing and Ian’s growl was too loud.

Until Ian is now the one who moves upward and downward. Their skins came together as Ian hugged Anthony more and Anthony’s penis went deeper inside him. And to what Ian is doing, Anthony is too seduced and even harder.

Anthony was serious and laid Ian back on the bed and Anthony leaned over him.

“You seduce me …” Anthony said with full of desire.

“H-huh?” Ian didn’t know what Anthony was saying and suddenly laid him down.

But now he knew what Anthony meant when Anthony thrust its erect dick to his entrance. It was so intense that he hardly knew what was around him because of the pain and the relish of it as well. When Anthony incut its member, it was as if he was going crazy and he felt like he had the length of it in his stomach.

“Ahh!” Even though it was full, Anthony thrusted its penis even more and he felt that Anthony hardened it even more. Anthony pulled it out, “Haah, Push it again babe …” Ian didn’t know why he said that even though he knew it was so painful! Probably because despite the pain he has a strange feeling he feels longing for.

“My pleasure, babe.” Anthony said that made him close his eyes because Anthony flare on top of him and lifted his thighs more and entered him hard again.

If a while ago, it was just weak and slow, now Anthony’s strokes are stronger and faster. He growled louder and louder than before, and he felt like he was going to faint from the pain. “Oh! Oh! Oh! Oh! Oh! Oh!” His whole body was almost pulled back and he was in tears because of his boyfriend’s fuck.

Anthony accelerated it even more that made him clinging to the pillows on the bed. “Nngh! Ugh! Anthony! E-Enough! Ugh! Anthony, stop …” But instead of stopping, Anthony did the opposite.

“Oh! Oh! Ughhh! Haah! Ha! Fuck!” Ian’s loud moans could be heard throughout the house.

Anthony just continued while watching Ian’s eyes which was close excessive and its face is full of pain, which was more beautifully in Anthony’s sight, and yeah, he wanted to see this kind of face of Ian, but Anthony stopped first and kissed the lip of Ian.

“Anthony … my ass is so painful.” Ian said after he kissed him.

Anthony eyebrows rose. “We’re not done yet.”

“W-what?”

Instead of answering, Anthony kissed Ian on the lips again and did the French kiss. Anthony knows that Ian will be filled with lust again just because of a kiss with his tongue, Anthony knows Ian when it comes to intercourse, Ian can be easy filled of lust even with just a kiss.

So Anthony was not surprised when Ian touched his penis and masturbated it. Anthony just let Ian do that while they are having a French kiss.

After a minute they stopped and gasped breathlessly staring at each other, and Ian spoke, “Your member is so long and big.” Ian said smiling as Ian held Anthony’s member.

Anthony smiled as well. “Then, can you please turn back …” Said Anthony, so he can fuck more comfortably his babe.

Ian blinked, “But, can you be gently?”

“Yes, I will.”

Ian turned around and held the cushion without being too nervous because Anthony would be gentle with him.

But Anthony did not become gentle but became even more violent. This boyfriend of his is a jerk! They haven’t used lube so it’s going rough!

Anthony bit him again in a shoulder, and become very fast which made the two of them howl.

“Ahh! Ahh! Ahh! Ahh! Ahh!” He growled again because Anthony was fucking non -stop.

Anthony also accompanied him in muttering because of the incredible lust they felt.

“Oh … Ian. You’re still tight.”

Everything is painful and was so hurt as fuck. But even though Ian wants to quit, Anthony want something different! So yeah, here they are, continuously moaning.

“I’m cumming again, Anthony …” He said to make Anthony understand. But Anthony didn’t listen to him and just kept stroking him fast, until he came out. His semen squirted on Anthony’s bed sheet while Anthony still wouldn’t stop!

“Anthony! I did cummed! So stop already! I can’t cum anymore.” He beg to Anthony. But again, Anthony did the opposite.

“Anthony! Oh! Oh! Oh …” Ian couldn’t count how many times he had moaned now. And since Anthony still doesn’t stop fucking him hard, he got erected again and he thinks he’s gonna cum again for the third time.

“Ugh! Ian, you’re so delicious! I can’t stop.”

After Anthony said that, the whole room covered by their loud moans. Yes, Anthony didn’t even stop and Ian bit his lip and just threw his face on the pillow and held on tightly to that pillow.

A little longer, this is Ian again— he did released out again. And for this time he won’t let Anthony know because it won’t stop either.

What he still admires about Anthony is that he has been released several times while Anthony is still not released! And for that, he knew Anthony wouldn’t stop it until it was got released. Fuck!

He released his juice on Anthony’s bed sheet again and soon after that he was hardened again due to the desire that is not finish surrounding his body.

He was surprised when Anthony miraculously stopped and seemed to jump up and hold on to some part of the bed. Ian took a deep breath because Anthony finally stopped but Anthony continued again and this time: too fast! too hard! And too rough!

“Hey! Anthony! Oh! Oh! Oh! Ahh! A-Anthony, Ugh, fuck! Ugh!” And there, he writhed more in pain because of the speed, and Ian felt this time he really couldn’t do it anymore.

Ian grabbed Anthony’s thighs and pushed it hard away but in the end he did nothing but moan and cry in pain. Shit! They’ve been fucking for almost an hour!

“Nghhn! Ha! Ahh! Shit!”

A few minutes later Anthony spoke. “Ugh, I’m cumming now babe.”

“Oh! Fuck! Cum already!”

They both moaned at the same time and he felt like he was going to cum again, yeah, he didn’t think he could release this many times.

And for a moment later he felt that he was already filled with Anthony’s hot semen and little by little Anthony just gently fucking him and at the same time he was also released.

Anthony fell on top of him and they both gasped for breath and regained strength.

“That was awesome.” Said Anthony.

He, on the other hand, did not speak anymore and just wiped the tears from his cheeks and did not realize that he had fallen asleep.

After Anthony regained his strength he looked at Ian and smiled when he saw Ian’s long eyelashes were wet. Anthony feels happy when he realized that his boyfriend cried from what they did.

He hugged Ian, Anthony wanted more rounds but Ian really couldn’t.

He kissed Ian’s neck up to his lip and go up to his forehead. “Rest well, babe.” Anthony whispered and wrapped their bodies with a blanket and went to sleep as well.

JENNIFER is in the Mason masion, she is wearing imported clothes and dressed as if she is a powerful queen, well she is really like a queen, with the wealth of her family it can be said that she is really a queen.

She came here to talk to her dad, Lorenzo. She had found out from her husband that their son Anthony would marry her husband’s Russian business partner. She has not yet seen who her son will marry but she already knows that Aria has a good family background, so there is no doubt that she will also like Aria for her son like her husband do. 

The Mason family doesn’t know yet about the Arranged Marriage that will be held in London next month, yes, her son will be married in a month.

They don’t have a problem with money because the Flendice family pays for everything and many of them work for that wedding so they don’t think about it and even though she found out almost now about the wedding, she doesn’t have a problem. As long as the only heir of their family and her only child will be happy to marry Aria, she will be fine about that.

She walked into the living room of the mansion and there was no one there except to a maid.

“Lady.” She call to the maid.

The maid paid attention immediately and faced her with its head down. “Yes, madam?”

“Where is my father?” She asked at the same time look around to find her father.

“Madam, Sir. Lorenzo is in the backyard with his personal caregiver.”

With her high slope, she walks into the backyard. With the size of the mansion she couldn’t really find easily what she was looking for when she didn’t ask.

When she got to the backyard, she found her dad sitting on the furniture there and Jennifer thought her dad was just ventilating there.

“Father.” She said, her dad drinking tea looked at her.

“Jennifer! When did you get here?” Lorenzo asked.

“Just now. We just have something important to talk about.”

Lorenzo looked at his personal caregiver. “Leave us first.” Lorenzo said to that person.

The male caregiver bowed and then left.

“What do you want us to talk about?”

Jennifer answered. “Did you already know about the Arrange marriage?”

“Yeah, I’d got an invitation.”

Jennifer smiled, “I’m glad to hear that. I also had an invitation just days ago, but my only concern father is do you agree with that wedding?” She straight to the point.

“I’m fine with it, Aria’s family background is good, and I don’t see any problem with that. As long as my grandson Anthony is happy with integrating his own family with Aria. “ Said her father.

She nodded. “Me too, father, I have nothing else to ask of God but the pleasure of my son.”

Lorenzo smiled at him, “I really raised you well, my daughter, appreciated the son. I’m so proud of you. And also I’m so excited for my grandson’s wedding.”

She smiled. “I just have a great father so that why.” He and his father laughed at the same time. “By the way, father, may I have my leave now, I will be visiting Anthony at his house to say hello, I’m sure he can’t wait to be in a family and be a husband.”

“But, it’s getting late, what hour is it now?” Her father’s concern.

“7:42 p.m.”

“Do you need security guards to accompany you?” Lorenzo’s offer.

She laughed. “No need, father, I can manage.”

Lorenzo just nodded. “Fine, take care, huh?”

She stood up and kissed her father on the cheek. “Yes, father.”

And she left the mansion. She got in her car and drove it to go to her son’s house.

Ch. 33

Jennifer was driving her car fast. She is also happy during these times because there are no other obstacles and problems in her son’s marriage.

As a mother, she is happy that her only son will get married, and most of all she will have a grandchild. She doesn’t want to admit it but she is looking forward to having a grandchild.

She will be a grandmother if her son ever gets married. As the idea rounding in her mind, she felt so much happiness. She has also been thinking for a long time about when Anthony will have his own family? And now, there is an answer to her question.

She is a mother, and she has nothing else to ask for but the well-being of her child.

Jennifer also knew that all mothers in the world have the same feelings and outlook for their children as her: abundant life, fun, and most of all have a big loving family. That is enough for a parent to see their child that way.

She was so lucky to have a son like Anthony, a smart, brave and loving son.

But there’s one thing Jennifer doesn’t know about Anthony. She doesn’t know. Matagal ng nararamdaman ni Jennifer na may kung anong problema o pinagdadaanan o dinaramdam ang anak niya na hindi niya maipaliwanag.

And she have to know that as soon as possible.

That’s why she wants to always see her son and be with him so that she would knows more about what’s wrong with Anthony. She admitted that there is something wrong about her son.

Even so— that’s what she had in mind now, she was still happy while driving.

Until her phone rang.

‘What a shiting moment …’

She had no choice but to pick up her ringing cellphone while driving.

“Hello?” She said.

“Ma’am, Sir. Louie is here.” The person on the other line said, she knew the maid in her house.

She slowed down the drive. “What?”

“He just arrived earlier, Ma’am. And he wants to see you right now.”

She sighed. Kung kailan naman siya papunta sa anak niya saka naman ang pag-uwi ng asawa niya.

But because she misses her husband, she will go to her husband first now, maybe next time she will visit her son.

She turned her car the other way to go home. Her husband must have been waiting for her at their home and she did not want to make him for her.

Pwede naman niyang bisitahin ang anak niyang si Anthony sa ibang araw, sa ngayon ay pupuntahan muna niya ang asawa niya sa bahay nila.

Si Anthony ang unang nagising sa kanila ni Ian. And Anthony is like a crazy guy who is very happy to found out himself that he is the one who woke up first. Ang babaw ng kaligayahan niya, no?

Sige na nga, tatanggapin na niya na ang corny niya pero iyon talaga, eh. He doesn’t know! Just the pleasure of feeling that he would wake up with Ian, that type he would wake up and the first thing he would see was none other than Ian, it was as if his heart was jumping to see and hear Ian’s faint moan while sound asleep.

He sat on the bed with his back leaning against the headboard of the king size bed at the same time as he stretched out his arm and yawned. He also looked at the wall clock in the room. It’s now 9:00 a.m. in the morning.

He has a good day off today so he doesn’t have to rush to work and get confused for work to finish, and he guesses, it’s Ian’s day off too. After looking at the wall clock, he turned his gaze to the man next to him who was sound asleep.

Pinagmasdan ni Anthony ang maamong mukha ng boyfriend niya habang mahimbing na natutulog.

Hindi niya namalayan na hinihimas na pala niya ang malambot na pisngi ni Ian na siya namang dahan-dahang paggising ni Ian. 

Hindi pa ganoong dilat ang mga mata ni Ian bagkus ay dilat na parang ayaw pang  bumangon. ‘How cute…’

And yeah. Ian didn’t even want to get up yet because it closed its eyes again and hugged him and made his abs a pillow. Only then did he realize that he and Ian were still naked, and everything they had done together last night became fresh in his mind. Nakabalot naman ng kumot ang katawan nila ni Ian kaya hindi siya gaanong nalilibugan, dapat lang no! Dahil alam niyang hindi niya pa pwedeng galawin ulit ngayong umaga ang boyfriend niya kasi hindi pa ito nakakarecover.

“Babe, bangon na…” Malambing ang boses niya na sinabi iyan, he intentionally do that so Ian can now awaken. But instead of doing what he said his babe just groan softly.

“Mmm!” Mahinang angal nito at mas humigpit ang yakap sa kaniya. Goodness! Paano niya ba mapipilit ang lalaking ito kung na-ku-cutan siya dito!

He smiled slightly at the sound Ian made. For him, it was really hard to wake Ian up. But it’s okay because they don’t have a job now, so that’s it, he just let Ian sleep for a while.

And he doesn’t think he can really force Ian to wake up especially when it is groaning and it tightens its hug on him. He loved that.

So all he did was caress Ian’s hair and observe every part of Ian’s gentle face.

Every part of Ian’s face and also it’s whole body and personality is all beautiful for Anthony and all of Ian’s defect that others may not like, is which he loved more about Ian.

He kissed Ian’s forehead and smiled again. “Fine, sleep as much as you want.” he whispered as he continued to caress Ian’s hair.

He stays still for almost fifteen minutes, and yeah, for fifteen minutes that’s just what he did: watching Ian and caress Ian’s hair.

Later, Anthony’s eyebrow was raised when his boyfriend looked awake because it kissed his abs.

He chuckled. “You’re now totally woke up?”

Dumilat ang mga mata ni Ian at nakangiting tumingin sa mukha niya. “Yeah. Goodmorning.”

“Goodmorning too. Can we now take a bath together?”

Ian blushed, but just nodded at his request.

He got up and walked towards the bathroom. He turned behind him, and he saw Ian was still on the bed staring at his body without any covering.

“Hey, Ian, what’s up?”

Its eyes twinkled and it seemed to come to its senses again. “Y-yeah, coming …” Ian left the bed and Anthony was startled when Ian suddenly sat on the bed again and seemed to have pain in its body.

Of course Anthony felt worried about his boyfriend so he quickly approached Ian. “What’s wrong?!”

Ian shyly looked down as if unwilling to look at him. And that made him worry even more.

“Tell me what’s wrong, babe.” He said again.

“A-Anthony, i can’t walk …” it said with full of embarrassment on its face. Ian spoke again, “It’s so freaking hurt back there.”

Gradually his anxiety disappeared and was replaced by a grin on his lips. “Ah, that’s why …” He said with even nodding his head.

There was nothing embarrassing about that one that Ian said so Ian should not be ashamed to him. How many times has this happened to Ian. Well, Anthony can’t really help himself to be gently to Ian. So he can’t promise that it won’t happen again.

He didn’t say anything else and just lifted Ian up.

“A-anthony! What are you doing?!”

“Helping you to get into the bathroom, because you can’t walk.” He said with a smile.

After he said that, Ian looked at him wickedly and it lightly slapped his chest as he lift Ian like a bridal. “You teasing me?”

He shook his head, even though he was really teasing  him.

“If you’re teasing me, don’t lift me! I can walk!”

And this moment he couldn’t stop himself from smiling, he knew it’s just Ian’s pride which is dominant so Ian had the courage to say that It could walk even if It can’t ’t really, so he didn’t really let go of Ian.

He didn’t say a word again and just smiled at Ian.

Ian just rolled its eyes at him. “It’s your fault after all!”

They had already entered the bathroom and he sat Ian in the bathtub and so did he.

They take a bath for almost a half hour because they still flirt while taking a bath, they just like that, so they are always happy with each other and it seems like they don’t have any problems because they are always happy. And so for Anthony, he just doesn’t know if he can live happily when Ian is no longer by his side.

Kaya ang gagong arranged marriage na papalapit na nang papalapit dahil isang buwan nalang ay ikakasal na siya ay dapat gumawa na siya ng aksyon para matigil iyon at hindi maituloy. Gusto niyang kumilos! Pero hindi niya alam kung paano! The fuck!

Oo, inaamin niya hanggang ngayon ay wala pa rin siyang naiisip na paraan, pero kung may pagkakataon na meron siyang karapatang magsalita tungkol sa kasal ay magsasalita siya, sa ngayon ay wala pa siyang nakikitang pagkakataon, kahit pa malapit na ay hindi pa rin siya susuko. Iaangat niya ang boses niya para sa pagkontra sa kasal, hindi niya alam ang mga sunod pang mangyayari pero susubukan niya alang-alang sa kanila ni Ian.

Ang lahat ng tungkol sa kasal ay nakahanda na, hindi na kailangan pa ng tulong niya o ng pamilya niya. Presensya nalang nila ni Aria sa altar ng simbahan ang kulang.

He against about that wedding. Bullshit, kung kailan niya nakilala si Ian at kung kailan naman siya masaya na ay saka maiisipan ng papa niya na ipakasal siya.

He knew Aria is a girl who is really in love with him, ever since they met at the bar he already felt that, and Enzo also said that Aria really likes him,  kaya may malaking chance na hindi tututol si Aria sa kasal, pero paano iyan— tutol siya, ayaw niyang maikasal sa babaeng ito kahit pa lahat ay nasa kaniya na. 

‘I already love someone else, even if we’re same sex and others may not accept us, I don’t have fucking care. I will continue to love someone — Ian, and nothing else. ’

Nang matapos nilang maligo ni Ian at nakapagbihis ay napag-usapan nilang pumunta sa isang ice cream shop.

Anthony sat across from Ian.

Ipinatong niya ang braso niya sa lamesa at itinukod ang kamay niya sa kaniyang pisngi at pinagkatitigan si Ian.

And then he could see on Ian’s face the blush and the shy face.

“Huwag mo nga akong titigan d’yan…” Mahina nitong sabi na medyo naiinis habang inaantay ang pinili nilang ice cream.

He smiled. “Ano?” He just said, and pretending that he didn’t hear what Ian said.  “Pakilakasan, hindi ko narinig.”

At iyon na nga, mas nainis si Ian at parang gusto siyang suntukin. He doesn’t know why he really wants to annoy Ian, but actually he’s not really annoying his boyfriend after all, because he just really wants to look at Ian’s face.

Bahagyang lumapit ang mukha ni Ian sa kaniya at bago pa man ito makapagsalita ay inunahan na niya ito. “Do you want kiss?” He said, paying attention to the approach of Ian’s face to him.

“Asshole!” It says with a poorly voice. “Can you please stop staring at me?! I may be melt here!” Ian said with an annoyed expression.

“Why?” He snorted, “Am I not allowed now to stare at you?” That was probably the most clingy he did and he said. He doesn’t know, he just kinda want to be looked cute at his boyfriend.

But Anthony’s face became serious again when Ian suddenly smiled and was no longer annoyed. ‘What the fuck?’ Said his mind.

“Marunong ka pala magpa-cute, babe?” Tanong sa kaniya si Ian na nagpaapoy ng pisngi niya.

Ano ’to? Babaliktarin na naman ba siya ng boyfriend niya?

“Matagal na akong marunong.” Sabi na lang niya.

“Anthony,”

“Mm?”

“Huwag ka ng magpacute pa, ha.”

“Why is that?”

“Binabaliw mo’ko sa’yo” Ian said with a big smile on its lips.

That made him blush. ‘Shit’ Ang init ng mukha niya at ang bilis ng tibok ng puso niya dahil sa sinabi ni Ian. Gusto niyang yakapin si Ian ngunit nasa harapan niya ito. Kung katabi niya lang ito baka hindi na ito makahinga sa yakap niya.

“Ian…”

Tinaasan siya ng kilay ni Ian.

“Lapit mo nga mukha mo sa’kin.”

Ian’s eyes widened, “Huh?”

“Please?”

Nagaalangan man si Ian ay ginawa pa rin naman nito ang gusto niya.

Nang lumapit ang mukha ni Ian sa kaniya ay saka niya ginawa ang gusto niyang gawin: pinisil niya ang magkabilang pisngi ni Ian na gigil na gigil.

“You’re so adorable!” He said, he could not control himself.

“Ouch!”

And after seconds he removed it and Ian glared at him again.

“Why?” He said with full of craziness.

Ian rolled his eyes at him. “You can really do that in public, huh?”

He nodded, “There’s nothing wrong with that.”

Soon, their order arrived. As their ice cream was laid on their table, he could see Ian’s appetite because it is drawn on its face. Ian likes everything that can be eaten.

“Eat up.” He smiled and said, “If you want more, just order.”

Ian smiled. “Thank you!”

“Basta ikaw.” Aniya sabay kindat.

And then, the smile on Ian’s face disappeared and replaced by blush. Akala niya ay magsasalita pa si Ian o aangal pero hindi, kumain nalang si Ian na may blush sa pisngi nito.

He smiled and ate as well.

Sa gitna ng pagkain nila ni Ian ay tumunog ang cellphone niya. He tsked. Who is calling? Even though he doesn’t what to be disturbed and don’t want to answer the call, he just think to answer it—  the call might be important, so he better answered it.

As he looked at the person who was calling, he figured out it is his mother was calling.

He answered it immediately, and Ian just looked at him.

“Mom?”

“Son, there’s dinner at the Mason masion tonight, we need your presence because our family will be talking about your upcoming wedding with Aria. I’m so excited for that to happen, son. I hope you too”

‘I’m will forever not, mom.’

“I’ll come, mom.”

And he ended the call.

He looked at Ian who was now bent over, he knew Ian had heard what his mom had said.

“Don’t be afraid, Ian. Gagawa ako ng paraan.” He comfort Ian.

“One month nalang, ikakasal ka na.”

“Not gonna happen.” He took a deep breath. “Trust me, babe, there’s still a way, and there must be a way.”

Ian just nodded, and he is glad to see Ian is trusting him.

Ch. 34

ANTHONY is on his way towards  the Mason Mansion. He do not know what would he do when he is already on the dining table with his whole family.

Matagal-tagal na din na hindi siya nakakadalaw sa masion ng lolo niya dahil na busy siya kay Ian.

Everything is not bad and sinful, right? Kasi masasabi niyang hindi naman siya napunta sa masama tuwing lagi niyang nakakasama si Ian bukod sa iba. Hindi siya ni Ian binago tungo sa mas ikakasama niya kundi binago siya ni Ian tungo sa mas ikakabuti at ikakaayos niya.

He, Anthony, back then who is used to be indifferent to the world, an irritable man, and nothing as cruel has changed because of a man he loved so much.

At sa mga panahong ito; nasanay na si Anthony sa tabi ni Ian. And everything now in this world will just becomes normal when he is with Ian.

In his whole life, he never had this kind of feeling and out look in life. Ang mga bagay na hindi niya akalain na ikakasaya niya pala, ang mga bagay na hindi niya akalain na gugustuhin niya, ang mga bagay na hindi niya inaasahang hahanap-hanapin niya: sweet food, restaurants, café, smiles, true happiness.

See? All of the above has to do with Ian. And for that matter, all of that ideas were contrary to everything Anthony wanted back then. Let’s just say he was different then, but things have changed now.

And he is really sure now that… he could not bear to be separated from the person he loved most.

He is now standing outside the main door of the manion made of imported wood— made from other countries — perhaps to make them more sure of the quality, it really is actually, because when Anthony is still young, that was already the door of his grandfather’s mansion and to this day it still is. He had asked his grandfather before because of his curiosity and his grandfather Lorenzo’s only answer; that’s why I bought that from another country then to use for a long time.  Dagdag pa ng lolo niya ay dahil gusto nito na ang mga gamit sa kanilang bahay ay pahahalagahan dahil iyon lahat ay magkakaroon ng sentimental value.

Mula pa noon ay ang mga bagay na nasa mansion ay hindi pa rin ipinagtatapon o pinapatapon. Nasabi nalang ni Anthony na siguro kaya ayaw papalitan ay dahil lahat ng bagay na nasa mansion ay may malaking halaga— ugnayan sa lola niya noon na halos magdadalawang taon ng patay. Napangiti naman bigla si Anthony habang nakatayo ngayon nang biglaang sumagi sa isip niya na magiging kasama niya ’pagtanda si Ian at pahahalagahan din nila ang mga bagay na mapapasakanila.

“Hoy!” Nagulantang siya sigaw ng gago niyang pinsan. Nasira tuloy ang pagpapantasya niya.

Bahagya siyang lumingon sa ibang direksyon upang itago ang namuong ngiti sa labi niya at upang hindi na mapansin pa iyon ng pinsan niyang si Enzo— sino pa nga ba, si Enzo lang naman ang katangi-tanging kamag-anak niya ang nakakapagtiyaga sa ugali niya.

“May ngumingiti… Ayiee!” Pangaasar ng pinsan niya sa kaniya.

Ito na nga ba ang sinasabi niya. Ayaw pa naman niyang inaasar.

Pinilit niyang ialis ang naisip niya kanina upang mawala na ang ngiti sa kaniyang mukha. “Fuck off.” Ani nalang niya sa pinsan.

Hindi naman pinansin ni Enzo ang pagtatanggi niya at mas lalo siyang inasar. “Pwedeng magmura, insan, pero walang pulahan ng pisngi…”

Hindi talaga ata titigil ang pinsan niya. 

Nanahimik nalang siya at hindi na nagsalita pa, baka sakaling tumigil na ang baliw niyang pinsan sa pangaasar sa kaniya.

Subalit isang suntok sa buwan na tigilan siya ng pinsan niya.  “Marunong na din palang kiligin ang pinsan ko—”

Pinanlisikan niya ng mata si Enzo. Pinapahiwatig na timigil na ito, sumunod naman agad si Enzo dahil hindi na nito binigkas pa ang ilan pang ipangaasar nito sa kaniya.

Isinara ni Enzo ang bibig nito at nagzip pa ng bibig dahil sa masamang tingin niya. 

He just changed the subject. “Pumasok na tayo, nagaantay na ata sila sa loob.”

Si Enzo naman ay hindi na nagsalita at nanatiling nakazip ang bibig pero kita ni Anthony sa mukha ng pinsan niya ang pinipigilan nitong tawa.

He walked ahead and ignored Enzo.

Why did my cheek suddenly heat up?!

Naiiling na pumasok si Anthony ng mansion at ngayon ay nasa dinner table, kalaunan ay sumunod na ding pumasok ang pinsan niya at naupo sa harapan niya pa talaga at tiningnan siya nito na parang may pangaasar. Isn’t his cousin done yet?! Enzo should be. Dahil kapag hindi siya nakapagtimpi ay baka masuntok niya ang mukha ng pinsan niya sa harap ng mga kama-anak nila.

Napukaw naman ang atensyon niya nang magsalita si Jennifer na nasa tabi naman ni Enzo at katabi ng mama niya ang papa niya, “Anthony, are you okay?” Puno ng pagaalala ang mukha ng mama niya.

Is there something wrong with me? Tanging natanong nalang ng isip ni Anthony dahil maski siya ay nagtaka sa tanong ng mama niya. Bakit naman iyon naitanong ng naman niya?

“I am, mother.” He response.

Matapos niyang sumagot ay tila hindi pa rin kontento ang mama niya sa sinagot niya. 

“Then, why is your cheek red?”

Nanlaki ang mga mata niya. Hanggang ngayon pa rin ba ay hindi pa rin nawawala ang pula na iyon?! Goodness! Dapat nawala na iyon kasi hindi naman na niya naiisips si Ian— namimiss niya lang. 

He do, when he just saw the situation what if Ian was here for family dinner? What can I feel? Maybe … I’m so happy when that happens. And he wouldn’t realize that Ian was on his mind again. It seems like it was only a few hours when he left Ian and then he was so excited for Ian right away. Perhaps this is exactly how that man affected him.

Sa pagaalala ng mama niya sa kaniya ay hindi nalang siya nagsalita. Hindi niya alam ang sasabihin o kung ano ang ipapalusot niya na gagana.

Until Enzo dare to speak, “Tita, baka po kinikilig?”

Nabalisa agad ang diwa niya sa kawalang hiyaan ng pinsan niya na ito.  Tinignan naman agad niya si Enzo at binigyan ng masamang tingin. At sumulyap siya ng kaunti sa mama niya at papa niya na ngayon ay nakangiti na.

Nagtinginan naman bigla ang mga pinsin niya sa kaniya at ang mga tito at tita.

And then his one cousin speak, “Ganyan talaga kapag ikakasal na.” Said Abree with a big smile.  At nagtawanan sa kilig ang iba pa niyang mga pinsan. 

Suddenly the joy in his heart disappeared when the wedding was mentioned. Wedding has nothing to do with the hapiness in his heart.

Napalitan iyon ng sama ng loob at galit. Naiinis siya dahil kundi dahil sa pamilya niya at ang karangalan ng pangalan ng pamilya niya ay sana malaya siyang magmahal ng taong gusto niyang mahalin at gustuhin ng walang humahadlang.

Nanatili nalang siyang tahimik sa ibang pananaw ng mga pinsan niya at buong pamilya niya.

Si Enzo naman na nagpasimula ay napansin ang pagbabago ng ekspresyon ng mukha ni Anthony. Alam din naman ni Enzo na hindi si Aria ang dahilan kung bakit ito namumula kundi dahil sa lalaking gusto ni Anthony.

“Maghanda ka na sa magiging bagong pamilya mo, anak.” said Louie.

“I know you will be a great father of your future family.” Singit naman ni Carlino na isa din sa mga pinsan niya na hindi siya masyadong kinakausap pero ngayon ay binigyan siya ng opinyon, at sa opinyong iyon ng isa pa niyang pinsan ay hindi siya sang-ayon dahil ayaw niyang maging ama sa pamilyang si Aria ang asawa. He don’t want that. Never.

“Sayang nga lang dahil hindi makakapunta si Aria dito, siguro pinaguusapan na natin ngayon kung ilang anak ang gusto niyo—” Hindi na natuloy pa ng tito niya na nasa bandang dulo ng table ang pahayag nito dahil kay Enzo. 

“Ehem!”

His grandfather just smiled— agreeing with what their relatives were saying about the upcoming wedding.

Anthony’s hands grew cold as he spoke, “I already love someone.”

Nagulantang si Enzo at ganun din ang iba pa niyang mga kamag-anak dahil sa sinabi niya, lalo na ang mga magulang niya na hindi pa man kumakain ay tila nawalan na agad ng gana— bakas ang ganoong ekspresyon sa mukha ng mga ito.

“tan sorprendente!” so surprising! Ang tanging nasabi ng tiya niya na si Olivia. 

“Anak, anong sinabi mo?” Pakiusap ng mama niya na ulitin niya ang winika niya. Hindi pa nga malinaw sa lahat ang nais niyang iparating.

“I love someone else … that you all will never like.”

Hindi niya alam kung saan siya humatak ng tapang upang ilantad ang katotohanang matagal na niyang tinitimpi. At sa palagay niya ay ngayon ang tamang panahon sa paraang matagal na niyang pinagiisipan upang matigil ang arrange marriage. This time is the perfect time … he is about to get married for the fuck sake!

Tinignan niya si Enzo, nakatulala lang ito sa kaniya at hindi makapaniwalang kaya niyang sabihin ang totoong nararamdaman niya sa harap pa mismo ng buong pamilya niya. 

Ang lahat naman ng nasa hapag-kainan ay hindi maipinta ang mga mukha sa gulat. Lalo na si Carlino, “Anthony, don’t joke around, you will get married next month.”

Dinugtungan naman iyon ng papa niya na pagalit ang boses, “Alam mo ba kung gaano kalaking kahihiyan ang maidudulot ng walang kwenta mong pag-ibig?!”

“Louie, huwag mong pagtaasan ng boses ang apo ko.” Said Lorenzo. “Grandson, are you serious about what you are saying?”

He looked straight at his grandfather, “Yes, please forgive me if I can’t do my duty to marry someone I don’t love … and just for the sake of the family name.”

“Watch your words, Anthony!” Her mother shouted.

“So … who is that person who distroying the wedding you said you love?” Louie asked.

He didn’t answer his dad’s question, because he knew only one reason why his dad was asking for his name — that was to hurt Ian.

“He’s a man.” said Enzo, sa tingin ni Enzo ay ito na ang maari niyang itulong kay Anthony upang mas hindi mahirapan si Anthony sa paglalantad ng totoong nasa puso nito.

“W-what?” His aunts and uncles asked with wide eyes. “Are you crazy?!” One of his uncles said angrily.

“Anthony … What is Enzo saying?” Jennifer asked next.

“It’s true, mom. He’s a man, and I love him dearly.” He said and looked into his mother’s eyes at the same time.

His mother shook her head as his father scolded him.

He couldn’t understand why his grandfather was so quiet — perhaps he shouldn’t be angry because he might have a heart attack.

Anthony heard his relatives murmuring. 

Lalakasan na niya ang loob na ipatigil ang kasal tutal alam naman na nila ang totoo, sana, tanggapin ng pamilya niya ang gusto niyang mangyari. “Pa, ayaw kong maikasal kay Aria—”

“Matutuloy ang kasal sa ayaw o sa gusto mo—”

Napatayo siya galit at malakas na dumampi ang mga palad niya sa lamesa. Hindi na niya kanyang maging magalang pa sa harap ng ama niya kung hindi naman ni Louie kanyang galangin at irespeto ang desisyon niya. Buhay niya ito! Siya ang magdedesisyon para sa sarili niya!

“Napakamakasarili mong ama! Gusto mo lang sundin ang gusto mo para saan?  Para sa sarili mo lang din! Noon pa lang nung bata pa ako ay wala na akong karapatang gawin ang gusto ko! Pero ngayon… hindi na ako susunod pa sa’yo kahit kailan.”

“Bastos ka!”

Umiling siya at sa buong buhay niya ay ngayon lang siya napaluha sa harap ng pamilya niya, dahil kay Ian ay nabago siya. At gagawin niya ang lahat para kay Ian.  “Ayaw mo ba akong maging masaya, papa? Ha? Bawal akong maging masaya? Bawal akong magdesisyon para sa sarili ko? Kailangan ba pa, masunod ka? Pa, hindi mo alam ang nararamdaman ko, at kahit kailan ay hindi mo malalaman dahil bulag ka sa nararamdaman ng anak mo.” Sabi niya habang patuloy ang kaniyang luha sa pagbagsak kasabay ng pakiramdam na para siyang hinihiwa ng espada. Ngayon niya nailabas ang mga hinaing niya mula pa noong bata pa siya… at ngayon niya lang ito nailahad dahil kay Ian, nais niyang hindi maikasal at makasama si Ian habang buhay. Hindi pa siya nagmahal ng ganito.

“Para ito sa pamilya natin… at higit sa lahat, ayaw kong mailubog sa lupa dahil sa kahihiyan na ang anak ko ay sinuway ako para bakla!”

Nagtangis ang bagang niya.

“Kaya tuloy ang kasal, para rin ito sa’yo,  Anthony. Para sa ating pamilya. Itatak mo ’yan sa kokote mo,”

Mabigat ang bawat paghinga niya na tumingin ng masama sa ama niya ng diretso sa mata. Napunta naman ang tingin niya kay Lorenzo na ngayon ay walang emosyon ang mukha.

Alam niyang simula pa lang ay talo na siya… at wala talaga siyang ibang magagawa. 

Kasing init ng lava ng bulkan ang galit niya na umalis ng dining room.

“Wala kang respeto!” Nakatalikod na siya at palabas na pero dinig pa rin niya ang sigaw ng ama niya na umaalingaw-ngaw sa kinaroroonan nila. 

Habang naglalakad palabas ay pinunasan niya ang luha sa pisngi niya na walang tigil sa pagbuhos. Para siyang nakakulong sa isang hawla na hindi kanyang lumabas sa hawlang iyon dahil ang nagmamayari ng hawla ay ang pamilya niya— lalo na ang ama niya.

IAN is not comfortable in his house right now. She was walking around the living room of the house wondering what had happened to her boyfriend’s family dinner. He has this kind of feeling that makes him nervous, he doesn’t know why he feels like this that makes him nervous and scared.

Hindi kaya… sinabi na ni Anthony ang tungkol sa’min?

Para siyang ewan, at napahinto sa paglalakad nang maitanong iyan sa kanyang isipan. Ano na ang nangyari kay Anthony kung ganoon? May masama bang nangyari sa boyfriend niya? Ayos lang ba ngayon si Anthony? Ilan lang ang mga tanong na iyan ang nagpaparatanta pa lalo kay Ian.  He is worried to his boyfriend!

He needs me now…

Agad na lumabas ng bahay si Ian at tumungo sa sakayan— nabanggit naman na ni Anthony sa kaniya noon ang lokasyon ng mason masion kaya alam niya ang sasakyan niya ay pupuntahan niya.

His whole body went cold with fear. He feels something bad has happened. Mula kanina na nagpaalam si Anthony sa kaniya na kailangan nitong dumalo ay binigyan siya nito ng tingin na parang may gagawin itong kakaiba… at sa pakiwari ni Ian— parang alam na niya ang nangyari.

At oo… hindi na nag-aasam pa na tatanggapin ng pamilya ni Anthony ang katulad niya para sa mga anak ng mga ito. Napanghinaan siya loob ngayon ng loob. Parang isa siyang taong papatayin na agad at alam niya kung kailan— ganun ang sakit sa dibdib niya— alam niya na agad ang kahihinatnan nila ng taong mahal niya.

Napasilip naman siya sa bintana ng bus na sinakyan niya. Hindi niya alam kung ano ngayon ang nasa isip niya na gusto niyang tumungo sa mansion— basta lang nasa isip niya ay kailangan siya ni Anthony ngayon. 

He took a deep breath and looked out the window of the bus beside him. It was late at night and it was dark all around. Ilang saglit lang ay huminto ang bus, wala pa sila sa hantungan ng bus pero huminto na agad ang bus, nalaman naman niya ang posibleng dahilan nang bumaba ang driver at konduktor at may inayos sa gulong. 

Napabugtong hininga siya. Muli siyang tumingin sa bintana at ganoon nalang ang gulat niya nang makita sa gilid ng kabilang parte ng kalsada ang sasakyan ni Anthony.

Si Anthony ’yon!

Napatayo siya agad at mabilis na lumabas ng bus. Nasa kabilang parte ng kalsada ang sasakyang nakahinto ni Anthony at kailagan niya pang tumawid upang mapuntahan si Anthony.

Nakita naman niya ang malapit na pedestrian lane at nanginginig na tumungo roon at inaantay na lumabas ang ilaw na magpapahinto sa mga sasakyan: red. Gusto niya ng makatawid upang mayakap si Anthony.

Habang nagaantay ay may sunod na sasakyang huminto sa kinaroroonan ni Anthony. Napakunot siya ng noo at mas lalong kinabahan.

May bumabang babae sa kakahinto lang na sasakyan, at nakita niya ang mukha nito, si Aria.

Anthony finally got out of the car

He could not blink at what he saw. Why is Aria here? What’s happening?

Natanaw ni Ian si Anthony at Aria na magkausap,  hindi niya makita ang ekspresyon ng mga mukha nila ng malinaw at hindi niya din marinig ang usapan ng mga ito dahil malayo sila sa kaniya. Hindi niya maiwasang magselos sa dalawa.

Bagay nga sila tignan .

Habang tinatanaw sila ay napaluha na lang si Ian nang makitang hinalikan ni Aria ng mabilis si Anthony— ang boyfriend niya.

Naistatwa nalang siya sa kinatatayuan at pakiramdam niya ay sa kahit na anong oras ay babagsak siya sa kinatatayuan niya dahil nanginginig ang tuhod niya.

“Iho, tapos na ang pagaayos namin ng gulong… sasama ka pa ba sa byahe o dito ka na bababa?” Pinunasan niya ang luha niya ng patago nang lumapit sa kaniya ang konduktor na may katandaan na at tinanong siya. 

Nais niya sanang lapitan si Anthony at damayan ito dahil dama niya na kailangan ni Anthony ng karamay, marahil tuloy nga ang kasal. 

“Sasakay pa po ako.” Pinilit niyang ngumiti nang humarap siya sa kundoktor.

Naglakad na siya papunta sa bus at bago siya tuluyang pumasok sa bus ay tinignan niya ulit sina Anthony at Aira.

Anthony look at him.

Mukhang hindi ako ang kailangan ngayon ni Anthony, kundi ang mapapangasawa niya.

Tuluyan na siyang pumasok sa bus na pilit na hindi maluha upang hindi magtaka ang ibang pasahero sa bus. Hindi na niya tinignan pa si Anthony at Aria nang umusad na bus dahil hindi niya kayang makita si Anthony sa kalayuan na kasama ang magiging asawa nito na kahalikan.

ch. 35

Matapos ang dinner sa mason mansion at matapos ang lahat ng mga nangyari ay sobrang sikip ng dibdib niya— hindi niya inasahan na magkakaroon siya ng labis na tapang upang ilabas ang lahat ng hinanakit niya sa papa niya; ang nagudyok sa kaniya na gawin ang bagay na iyon ay ang taong mahal niya; na dahilan kung bakit lagi siyang masaya at nagigising ng maaga na may ngiti sa mukha at hanggang sa pagtulog ay may ngiti pa rin sa kaniyang mukha.

Anthony stopped his car on the side of the road and slammed the steering wheel and took a deep breath as he bent down.

He did not know what to do. He did not know what would happen next. He don’t know what is the other thing might happen next after his impertinence. For now, the only sure he is about is that his father will be the one who will gonna really push him to get married to the woman he never love.

He couldn’t hold back the tears, and just held on tightly to the steering wheel. “Ian …”

That’s all he said. He doesn’t know, but Ian is really the only person he can empathize with at these times. And he wanted to hug Ian so badly, but he didn’t want to go to Ian and say that ‘everyone is against us’ and they don’t have hope anymore. He didn’t want to say that to Ian.

“Hindi ako susuko hangga’t hindi sumusuko si Ian.”

Napapikit siya ng matagal habang hindi alam ang kaniyang gagawin. Malapit na ang kasal.

Hanggang sa hindi niya inaasahan, nagring ang cellphone niya. Nabuhayan siya agad ng loob nang naisip na baka si ian iyon. Agad niyang kinuha ang cellphone sa bulsa  niya at kasabay ng pagalis ng mabilis ng sigla ng pakiramdam niya nang makitang si Aria ang tumatawag. 

“Why the hell are you calling me?! To remind me that I’m going to marry you ?!” It’s like he’s crazy talking in front of his cellphone without answering Aria’s call, “Hindi naman kita gusto, eh.” Nagsimula na naman siyang umiyak ng sobra, “Ni hindi nga kita kilala… bakit tayo pa?” After saying everything in his mind he eagerly wanted to shout, he end up the call.

Hindi pa man niya nabibitawan ang cellphone niya ay muli itong nagring. At nang tingnan niya muli ang cellphone niya ay nalamang si Aria pa rin iyon. Hindi naman na niya titingnan talaga iyong cellphone niya, sadyang umaasa lang siya na baka si Ian na iyon.

Again. He end up the call again. 

Just a moment later. His phone rang again.  And so he end up again.

Akala niya titigilan na siya nito pero hindi pa rin pala! Sa tingin niya ay hindi talaga siya tatantanan nito, ayaw naman niyang patayin ang cellphone niya dahil baka tawagan siya o itext ng boyfriend niya. Sinagot nalang niya ang tawag at galit na nagsalita. “What do you need?!”

“Where are you?”

“What do you care where I am?” He questioned back.

“I care because you would be my husband.”

“Stop calling me… i don’t need you.” And he end up now the call.

Matapos niyang patayin ang tawag ay itinapon niya ang cellphone niya sa tabi ng upuan niya. Napatulala lang siya sa rear view mirror ng sasakyan at pinagmasdan ang mukha niya na nakareflect doon.

A few moments later, natauhan siya dahil may malakas na kumatok sa bintana ng sasakyan. ‘The fuck?’ At walang gana siyang lumingon sa kumakatok sa bintana ng sasakyan niya. At ganun nalang ang gulat niya nang makita si Aria.

Parang kumulo ang buong dugo niya at uminit agad ang ulo niya ng makita ang pagmumukha ng babaeng nasa labas ng sasakyan niya. 

“Anthony! What happened?!” Sigaw ni Aria mula sa labas.

With a sigh he got out of the car and faced Aria as he should have done. Aria won’t leave until he talks to her, and he knows that even if he doesn’t pay attention to Aria, nothing can be changed. Everything will be still the same and always will.

As he faced Aira; he could see in Aria’s face the concern for him. He don’t the fuck know if this woman that is in front of him do know what happened in the mansion earlier. Did the information spread that fast from the mansion? Probably.

“So…” Aria said first.

Silence.

“Anthony, you can tell me your problems,”

Silence.

Walang makikitang emosyon sa kaniyang mukha at nakatingin lang sa ibang direksyon upang hindi makatingin ng diretso sa mga mata ni Aria. Mula pa naman kanina ay ayaw na niyang makita ang babaeng ito.  Sino ba kasi ang nagsabi na gusto niyang makita ang babaeng ito? Hindi niya nais kailan man.

Hinawakan siya ni Aria sa kamay, “I know what happened in the mansion,”

Saka na niya tinignan si Aria, “You know … why the fuck are you still here?” Ipiniglas niya ang kaniyang kamay na hawak ni Aria, “At tinatanong mo pa kung ano ang problema ko, alam mo naman na.”

“Si Ian ba ang sinasabi mong mahal mo?”

He was a little shocked but he did not show that he was surprised.

Silence.

“Anthony! Sagutin mo ako?!”

“Oo! Okay ka na?! Ngayon alam mo na— na ikaw ang dahilan kung bakit hindi kami pwede ni Ian.”

Umiling-iling si Aria.

“Pero ikakasal na tayo—”

Silence.

“Anthony…” huminga ng malalim si Aria, “Alam ko naman na noon pa na may pagtingin kayong dalawa sa isa’t-isa, alam ko din na mahal na mahal ka din ni Ian and so you are to him. Pero Anthony… I just want you to know na sa akin ka pa rin hanggang dulo.”

Sobrang napuno ng galit si Anthony at napuno siya ng galit sa buong katawan niya. Gusto niyang saktan si Aira pero hindi naman niya pwedeng gawin iyon dahil may respeto pa rin naman siya kahit papano sa babaeng nasa harap niya.

“Kelan pa?” He asked with a serious tone.

“Mula nung nasa restaurant tayo kasama si daddy.”

Napatulala nalang siya kay Aria sa mga sinabi nito.

Aria continues, “You two look so obvious, pero sabi ko ’lalaki si Anthony at si Ian at imposible na may namamagitan sa kanila, so after days pinuntahan ko si Ian at kinausap, and i could see on  his face the blush and jealous when we are talking about you at dun ko napatunayan na may nararamdaman kayo sa isa’t-isa ng higit pa sa pagkakaibigan.” Aria explained, being honest to him.

“Pero bakit pinagpipilitan mo pa rin ang kasal?”

Hindi umimik si Aria.

“Dahil ba sa papa mo?— pinilit ka lang din ba niya?—”

“Hindi.” All Aria just said.

“Ano?” Umiling-iling si Anthony sa nalaman niya.

“Ako ang nagpilit kay dad.”

Napasabunot siya sa sarili niyang buhok sa inis habang si Aria ay matapang na nakatingin  ng diretso sa mga mata niya na parang sinasabi nito ang lahat ng ito upang malaman niya. Aria is so honest to him.

“Fuck!” Napamura pa siya ng ilang beses.

“Mahal kita Anthony, may gusto na ako sa’yo noon pa man. And I’m sorry in advance kasi kung hindi ka susuko para kay Ian, hindi din ako susuko para sa’yo.”

Mabigat ang bawat paghinga niya na tumitig kay Aria. “Makasarili ka.”

Tumango-tango ang kaharap ng mahina, “Bakit hindi nalang ako ang mahalin mo?”

“That will never gonna happen.”

“Kapag kasal na tayo, matutunan mo din akong mahalin.”

“Gagawin ko ang lahat para hindi tayo maikasal.” Said Anthony.

Silence.

“Bakit hindi mo nalang ako palayain?”

Aria immediately answered, “I-I can’t do that.”

Napalunok siya ng malalim at napapikit nalang sa inis. Napakamakasarili ng babaeng ito.

“Aria, please, I’m begging you, huwag mo ng ipagpilitan pa ang sarili mo sa’kin. Marami pang ibang lalaki diyan para sa’yo.” He is now trying everything he can to convince Aria not to marry him.

“I’m sorry, Anthony.”

“Mahal ko si Ian.”

“Mahal kita.”

“Aria—”

“Kung sasabihin mo na naman na maraming lalaki para sakin. My only answer is that you are the only man I want.” Pause,  “Ako nalang Anthony, please, ako nalang, huwag na si Ian.”

Umiling siya.

Wala siya sa sarili ngayon, ang utak niya ay blanko at wala na siyang iba pang maisip na paraan. Wala na ata talaga siyang magagawa dahil sa pagiging makasarili ni Aria.

Nagulantang siya nang biglang hawakan ni Aria ang leeg niya at mabilis siyang hinalikan. His eyes were wide while their lips were still touching.

He couldn’t remove his lip from hers because he didn’t have the strength to move because he felt it was maybe the end of him and Ian. Hanggang dito nalang siguro sila.

Ipinalibot niya ang tingin niya sa kung saan habang nakahalik pa rin si Aria sa kaniya at dama niya sa leeg niya ang tumutulong luha ni Aria.

Hanggang sa mahagip ng mata niya sa kabilang parte ng kalsada si… Ian.

Ian ?

Agad na nilakihan niya ang mata niya at natanaw si Ian na nakatayo sa kalayuan at pinapanood sila.

Agad niyang tinulak palayo si Aria, at masama itong tinignan.

“Anthony…”

Hindi niya ito pinansin at nang tignan niya si Ian ay naglalakad na ito papasok sa bus na may direksyon papuntang masion nila. Balak ba akong puntahan ni Ian ? Shit!

“Ian!” Sigaw niya at hindi mapakali na tumakbo papunta sa pedestrian lane pero hindi pa nag-e-stop light. Kaya wala siyang magawa kundi ang tumayo at iniisip kung ano nalang ang iisipin ni Ian matapos makita siyang hinalikan ni Aria. What the fucking worst there is that he didn’t stop Aria from kissing him. Again: Shit!

Hanggang sa makapasok na sa bus si Ian at umandar na ang bus. Saka naman ang pagstop light.

“Fuck!”

Naglakad nalang siya papunta sa sasakyan niya at hinawakan siya ni Aria sa kamay na parang pinipigilan siya. “Anthony—”

“Leave me alone.”

Wala ng nagawa pa si Aria kundi ang maistatwa sa kinatatayuan nito habang siya ay hindi pinansin si Aria at pumasok sa sasakyan niya saka mabilis na ihinarurot iyon papunta sa bahay ni Ian. Alam niyang uuwi na din siguro si Ian sa bahay nito matapos makita ang nangyari.

Mabilis siyang nakarating sa bahay ni Ian at kumatok siya ng ilang beses pero parang walang tao sa loob, marahil ay dahil hindi pa ito nakakauwi. Kaya nagantay nalang siya.

After a three hours of waiting, he hadn’t caught up with Ian.

Napamura pa siyang ilang beses dahil alam niyang galit si Ian at Nasaktan ito. Malamang.

“Nasa’n ka na babe.” Sabi nalang niya at sumadal sa pinto ng bahay ni Ian at dahil hating gabi na at sa pagod ay dinalaw siya ng antok at nakatulog na ng tuluyan habang nakaupo at nakasandal sa pinto ni Ian; inaantay si Ian upang makapagpaliwanag siya.

“IAN! Ano ba?! Nakikinig ka ba?!” Sigaw ni Kayden kay Ian.

Si Ian naman ay parang wala sa sariling natauhan sa sigaw ng kaibigan niyang si Kayden, napakurap siya ng ilang beses at tumingin kay Kayden. “A-ano ulit ’yon?”

“Tang’na ka,” Ani Kayden na kanina pa naiinis sa kaibigan niya na kanina pa niya pinapayuhan pero para lang naman siyang pader na hindi pinapakinggan ni Ian at ang mga salita niyang makabuluhan sana ay tila carbon dioxide. As shit in hell. Siya ang napapagod sa kaibigan niyang ito!

Napayuko naman si Ian na parang walang gana sa lahat ng bagay. Imbis na naiinis si Kayden ay ayun! He felt sorry for shouting on his friend. Kanina pa kasi talaga si Kayden gustong humalukat sa pinagdadaanan ni Ian pero ayaw namang sabihin ni Ian. Kaya sa tingin nalang niya ay siguro kaya nagkakaganito ang kaibigan niya ay dahil nagaway sila ni Anthony?

What kind of fight is that for Ian to rush him here at his house just to say that he wants to sleep at his house?

“Ian. Kung ayaw mo naman sabihin. Okay listen to me very fucking serious, huh?”

Ian did not response. Kyden tsked. Ito na naman po ang kaibigan niya. Pero uulitin nalang niya ulit ang sinabi niyang “payo”, ano pa nga ba? He took a deep breath. “Kung ano man ’yan, Ian, feel free to let me know, para naman gumaan ’yang pakiramdam mo. Kasi kung hindi mo ’yan ilalabas at aakuin mo nang aakuin, panigurado isang araw ay darating ka sa point na—”

“Mapapagod?” Ian suddenly interrupt to his statement.

Napanganga nalang siya sa gulat. Alam ni Ian ang sunod niyang dapat na sasabihin? So it’s mean Ian was listening to him earlier because he was actually saying that statement for the third time.

He spoken, “Y-yeah… hindi lang ’yon, kapag hindi mo inilabas ’yang nasa damdamin mo—”

Dinagdagan ulit ni Ian ang sunod niyang sasabihin, “Masasaktan lang ako nang masasaktan?”

Naistatwa naman si Kayden ng mapansin si Ian na nakatulala sa kama na kinauupuan nila ngayon. Mula kanina ay nandito sila sa kwarto niya; nakaupo na magkaharap sa ibabaw ng kama.

May wirdong naramdaman si Kayden nang mapansin ang mukha ni Ian. Alam mo ’yong ekspresyon sa isang tao na gusto niyang umiyak pero ayaw niyang gawin? That is exactly what Kayden seeing now to the soft face of Ian.

Napatingin nalang si Kayden sa maliit na kalendaryo sa pader na nakadikit at saka lang nagsink sa utak niya kung ano ang malalim na iniisip ni Ian ngayon: the arrange marriage. Oh gosh!

“Ian… i’m sorry,”

Hindi na siya nagulat nang makita si Ian na bilang umiyak na sobrang yaman ng luha nito na bumuhos. Agad na nakadama si Kayden ng kirot sa puso niya na makita ang pinakamalapit na kaibigan niya na umiiyak sa harap niya dahil sa isang lalaki.  Yes. Minahal ni Kayden si Ian ng higit pa sa pagkakaibigan and yes, si Ian din ang lalaking nagturo sa puso niya na tumungo sa tamang direksyon kung saan matatagpuan niya ang tunay niyang pagkatao, na bisexual siya.

Nakamove-on na siya sa feeling niya para kay Ian, and now, masaya na siya sa piling ng boyfriend niya ngayon. 

He immediately hugged Ian and patted his back. And became speechless. He is always really speechless whenever the issue is about arranged marriage.

Humagul-hol lang si Ian. Until Ian spoke softly that widened his eyes. “K-kahalikan ni Anthony ang mapapangasawa n-niya. N-nakita k-ko.”

“W-what?! He did that?!”

“Siguro…, nahuhulog na ang loob niya sa babaeng ’yon.”

“Don’t say that, Ian.”

“Alam ko namang wala talaga akong pag-asa kay Anthony, eh, simula’t sapul.”

Kayden spoke: “Pakinggan mo muna ang side ni Anthony, huwag ka muna magisip ng kung ano-ano diyan. Mas mainam kung lilinawin mo muna ang mga bagay-bagay, kaya puntahan mo na si Anthony ngayon siguradong inaantay ka na nun. Kilala ko si Anthony, mahal na mahal ka nun, and i’m sure, nandun na ’yon ngayon sa bahay mo— inaantay ka para makapagpaliwanag.”

Tumigil sa pag-iyak si Ian, at humiwalay sa yakap niya. Tinignan ni Ian ng diretso si Kayden. “Kahit naman marinig ko ang paliwanag niya,  ganun pa din naman, ikakasal pa din naman siya. Kayden, ilang linggo nalang, ilang linggo nalang din kami.”

“Ian, huwag ka naman magsalita ng gan’yan. Mahal ka ni Anthony at gagawa niya ang lahat ng magagawa niya—”

“Siguro nga tama ang sinabi mo noon sa’kin na dapat nakipaghiwalay na agad ako sa kaniya. Edi sana… nagmomove-on na ako sa kaniya ngayon at hindi na ganoon kasakit.”

Napapikit si Ian ng matagal bago dumilat at nagsalita ulit, “Makikipaghiwalay na ako sa kaniya. Papalayain ko na siya. Ipapaubaya ko na siya kay Aria, kasi, kahit saang anggulo tignan, wala naman talaga akong laban— kami ni Anthony. Kaya mas mainam kung kalimutan nalang namin ang isa’t-isa, para wala ng gulo,  at hindi na mahirapan pa ang mga puso namin.”

Ch. 36

NASA opisina ngayon si Anthony. Masasabing nasa opisina niya nga siya naroroon pero ang totoo niyan ay hindi naman siya nagtratrabaho. Tambak na din ang mga papel na dapat niyang basahin at pagisipan sa ibabaw ng malaking lamesa. Hindi pa din niya tinitignan ang mga papel na iyon dahil wala siya mood para dagdagan ang mga iniisip niya.

Gaya nalang ng nangyari kagabi— nagising nalang siya kaninang madaling araw na nakasandal sa pintuan ng bahay ni Ian. Hindi pa din umuwi si Ian sa bahay nito kaya nagtataka siya kung nasaan si Ian ngayon. Ekis na ang lugar ng Cafe kung saan nagtatrabaho si Ian dahil ’pagkagising na ’pagkagising niya ay ang Cafe na agad ang una niyang pinuntahan. Pero wala dun si Ian at si Kayden lang magisa doon at ang working student na si Joseph lang ang nandoon. Wala si Ian. Muling bumalik ang tanong sa isip niya: nasaan si Ian ngayon?

Mababaliw na siguro siya kakaisip ngayon habang nakaupo sa swivel chair na magulo ang buhok at ganun din ang damit.

He knew that Ian was very hurt now because of what he saw, so he had to clarify everything because everything that happened was just misunderstandings! And everything just needs an explanation. So he got up from his seat and left the office. He goes to the Cafe again to ask Kayden. Panigurado na alam ni Kayden kung nasaan si Ian. Kanina kasi nung nasa Cafe siya ay hindi talaga nagsasalita si Kayden at tanging ang sinasabi nito kapag kinukulit niya ay ‘Hindi ko alam.’ kaya wala na lang din siyang nagawa kundi ang mainis at lumayas nalang sa Cafe. Pero ngayon, kukulitin niya ulit si Kayden hanggang sa kaya niya malaman lang kung nasaan si Ian.

Nasa Cafe na siya nasa harap ulit ni Kayden. Maraming bumibili kaya hindi siya masyadong pinapansin ni Kayden. Bilang namang naging balisa si Kayden nang makita siya.

“Kayden—” Singit niya.

Hindi naman siya pinansin nito at mas tinuunan ang costumer. “What would you like to order, ma’am?”

Sumagot naman ang babaeng nasa harapan ni Kayden. “Give me one latte.”

Napabugtong-hininga si Anthony at walang ibang nagawa kundi ang patapusin ang mga taong nakapila sa counter. Alangan naman mas unahin siya ni Kayden di’ba kung nasa trabaho ito? Kaya magaantay nalang siya.

Lumipas pa ang ilang minuto sa wakas ay wala ng tao sa counter. Magsasalita na sana siya nang biglang magparinig si Kayden. “Haaay! Nakakapagod! Makapagpahinga nga muna.”

Nanlaki naman ang mga mata niya sa parinig ni Kayden. Nahahalata naman niya na iniiwasan siya ni Kayden kaya mas obvious na alam nito kung nasaan si Ian ngayon. “K-kayden,” Tawag niya kay Kayden pero nagbingi-bingian lang ito at akmang tatalikod na habang nakaunat ang mga kamay, kaya mabilis niyang hinawakan ang damit nito ng malakas dahilan para mapahinto si Kayden. Hindi man lang ito humarap sa kaniya kaya muli niya itong tinawag na patanong ang boses. “Kayden?”

Dahan-dahan namang humarap sa kaniya si Kayden at halata sa labi nito ang pagngiti na pilit lang. “A-Anthony, i-ikaw pala ’yan, k-kanina ka pa ba n-nandito?” Maangmaangan ni Kayden.

“Kanina pa ako nandito, Kayden.”

Napahawak naman sa batok si Kayden. “G-ganun ba? Well—”

“Nasa’n si Ian?”

“H-hindi ko alam kung nasa’n siya.”

“Please? I just need to explain,”

“I don’t really know Anthony, sorry.”

Anthony spoke. “What Ian saw. It’s all just misunderstanding.”

“I-I think, Anthony, now is not the right time for you to talk to him—”

“Please! Say it—”

“You may regret talking to him now.” Kayden said. 

Napabugtong hininga si Anthony. Pwes kailan ba ang tamang panahon para makapagpaliwanag kay Ian?! Kailangan makapagpaliwanag na siya sa lalo’t madaling panahon para hindi na lumaki pa ang problemang ito.

Ayaw niyang sa simpleng bagay lang ay magaaway na sila ni Ian.

Nakaharap lang siya ngayon kay Kayden. Inaantay ang sagot nito— na sabihin kung nasa’n si Ian ngayon. Medyo nagalak naman siya nang makitang parang sumuko na si Kayden at sasabihin na, siya namang pagring ng cellphone niya. Kayden couldn’t speak anymore because he took his cellphone out of his pocket first and when he looked at who was calling he realized it was Ian.

Walang alinlangan naman niya itong sinagot agad.

“Hello, Ian—”

“Magkita tayo,” The person on the other line said that with a voice of a sluggish voice.

Nagsalita naman siya na nagaalala sa boyfriend niya, “Ayos ka lang?”

“Let’s meet, I’ll send you the place.” Iyon lang ang sinabi ni Ian at ipinatay na ang tawag. 

Galit nga si Ian.

He just looked at his cellphone and then looked at Kayden. Kayden couldn’t look directly at him as if he was keeping a secret. And whatever it was — Kayden certainly wouldn’t tell him that —like they said: friends secret.

Kaya tumalikod nalang siya kay Kayden. Salamat naman dahil alam na niya kung nasaan si Ian, hindi na niya kailangan pang pilitin si Kayden para lang malaman.

’Pagtalikod naman niya ay biglang nagsalita si Kayden dahilan para mapahinto siya at hinarap ito. “Anthony… gusto mo magkape muna?”

Napakunot naman ang noo niya sa inasal ng kaybigan ni Ian. He tsked. “I need to go see Ian.”

“Wait!”

Napahinga siya ng malalim. “Ano na naman ba?”

“H-huwag mo munang kausapin ngayon si Ian.”

“And why is that?”

“Wala lang… baka wala siya ngayon sa mode at kung ano pa ang mangyari.”

‘What a nonsense’ Ani ng isip niya. At tinalikuran na niya ng tuluyan si Kayden at hindi na pinansin pa ito. Lumabas siya ng cafe at sumakay sa sasakyan niya at pinuntahan ang lugar na isinend ni Ian sa kaniya sa text.

He was now walking to the place Ian had texted him earlier. Then he found out that Ian wanted them to meet in the Park. The Park is really beautiful. It is clean and often many families are here with their children to bond. Park is big, maybe Ian likes being in here because it’s close to where it works.

It is now afternoon. So almost no one was here,  Kayden told him before that the children don’t come here at this time. Maybe because their parents don’t allow it for their safety as well. Anthony went for a walk, and looked around the Park to see where Ian was. As he walked slowly, he saw Ian. Nakatalikod ito na nakayuko habang nakaupo sa swing.

There is also a playground here in the Park and he smiled when he saw Ian sitting on the swing. He was behind Ian so Ian didn’t realize he was here. Kanina pa ba si Ian nandito?

Tinakpan niya ang mga mata ni Ian gamit ang kamay dalawang kamay niya. 

“S-sino ka?”

Napangiti siya na pinipilit na hindi matawa lalo na nang marinig ang boses ni Ian na natatakot.

Nagsalita ulit si Ian. “Kayden?”

Hindi ulit siya umimik. Nagsimula namang humawak si Ian sa kamay niya at hinaplos-haplos ito na parang kinikilala. “Anthony?”

Saka na siya nagsalita. “Wrong. It’s your future.” At inalis na niya ang kamay niya sa mga mata ni Ian. Pumunta siya sa kabilang side ng swing at doon naupo.

Tinignan niya si Ian na nasa side niya. Hindi ito umiimik at walang ngiti o lungkot sa mukha nito. Alam naman niyang may kasalanan siya kaya hindi niya masisisi si Ian kung ganoon ang ekspresyon ng mukha nito. Pero sa totoo lang ay ayaw niyang nakikitang ganoon ang boyfriend niya. “What you saw last night … I’m sorry, Aria kissed me and I didn’t mean to.”

Tahimik lang si Ian na nakayuko.

So he is the one who talk again. “Forgive me?” Tanong niya.

Nakayuko lang si Ian na tumango. Napangiti siya sa nakita niya. Does it mean, Ian forgives him?

He would have spoken but Ian had preceded him. “I know that.” Said Ian. The smile on his face widened even more because Ian understood everything. He didn’t have to beg or explain anymore because he knew Ian knew everything because Ian knew him so well. And he is thankful for that. So Anthony really loved this man very much. But of course, Ian was hurt. He knew that.

“I know you were hurt by what you saw, babe, and i’m sorry for hurting your feeling.”

“I forgive you. And I will always forgive you.”

Gusto niyang matuwa, pero parang hindi niya magawa dahil hindi niya makita sa mukha ni Ian ang sayang lagi niyang nakikita. He want to see wide smile on his boyfriend’s lips. Pero nanatili lang siya sa kinauupuan niya at pinigilan muna ang kaniyang sarili na yakapin si Ian.

Napatingin nalang siya sa kalangitan at nagsimulang nagswing. “Have you eaten?” Tanong niya upang mabasag ang katahimikan. Ewan niya ba kung bakit pakiramdam niya ay medyo nagbago ang pagiging madaldal ni Ian. Muli. Marahil galit pa nga ito sa nakita kagabi. Hindi sumagot si Ian kaya siya nalang ulit ang nagsalita. “What do you want to eat? I’ll buy it.” Sabi niya na nakangiti.

“Anthony…” Said Ian at tumingin ng diretso sa kaniya. Siya naman ay inaantay ang isasagot nito kung ano ang gusto nitong kainin.

“Mm?”

“Itigil na natin ’to.”

Nawala ang ngiti sa mukha niya at napakurap sa narinig. “H-huh?”

“Let’s break up.” Ulit ni Ian.

Para siyang pinagsakluban ng langit at lupa nang marinig niya ang pinakaayaw niyang marinig. “Ian… look, i’m sorry, alam kong nasaktan ka sa nakita mo kagabi pero huwag mo naman akong hiwalayan dahil lang do’n.”

“Anthony…” Nagsimula ng mamumo ang mga luha sa mga inosenteng mata ni Ian. “It’s not because of that”

“Eh ano?!” Hindi maiwasang mapalakas ni Anthony ang boses niya.

Saka na tuluyang bumagsak ang iniindang luha ni Ian. “Ikakasal ka na next month, may magagawa pa ba tayo?”

Anthony didn’t realize that he was already crying. Tama nga naman si Ian. Pero hindi niya kayang makipaghiwalay. “Please, Ian. Huwag mo naman tapusin ang namamagitan sa atin.”

Umiling si Ian. “This is the right thing to do, Anthony.”

“Ian naman!”

“Palayain nalang natin ang isa’t-isa. Kalimutan nalang natin na naging tayo. Piliin mo si Aria, may magandang kinabukasan ang nagaantay sa’yo sa kaniya. At hindi ko ito ginagawa dahil hindi na kita mahal, mahal kita— minamahal kita sigundo-sigundo, minuto-minuto, oras-oras, araw-araw, sobrang mahal kita— dahil sa pagmamahal kong ito sa’yo, gusto kitang magkaroon ng masayang buhay at masagana, magkaroon ng isang malaking pamilya kasama ang babaeng nararapat talaga para sa’yo.”

Umiling si Anthony na nanginginig-nginig ang boses dahil sa sakit, “I’ll only be happy with you, Ian. Only to you. Handa akong talikuran ang lahat ng nagaantay na magandang kapalaran sa akin.”

“Baliw ka na ba?! Anthony.”

“Ayaw kong makipaghiwalay.”

Mapait na napangiti si Ian. “Anong gusto mo? Kahit kasal ka na, tayo pa rin?”

“Ian, intindihin mo naman sana…”

Mabilis na tumayo si Ian at tumalikod sa kaniya at naglakad ng mabilis palayo.

Siya naman ay hinabol si Ian habang sobrang sikip ng dibdib. Nauunawaan naman niya ang punto ni Ian at alam niyang masakit din iyon sa parte ni Ian. Pero pa’no siya? Paano naman ako?

“Ian…” Habol niya dito at hinawakan ang braso nito. Tumigil naman si Ian. At hinarap siya.  Sa totoo lang, natatakot siya sa mga oras na ito. Natatakot siyang ito na nga talaga ang katapusan para sa kanila ni Ian. “May magagawa pa tayo.”

“Wala na.”

“Meron pa!”

Kita niya ang sakit sa mga mata ni Ian. Alam niyang ayaw din ito ni Ian. Pero kailangan nilang gawin ito. Kailangan itong gawin ni Ian. “Salamat sa lahat, Anthony. I wish you a happy life with Aria and your future children.”

Patuloy lang sa pagpatak ang mga luha ni Anthony. Kahit ayaw niyang mangyari ito, wala naman siyang magagawa, kasi tama talaga si Ian: Wala na silang magagawa pa, kundi ang kumalas nalang sa kanilang pagkakahawak sa Isa’t-isa. Ito na lang talaga siguro ang pinakatamang gawin nila para hindi na sila lalong umasa pa at masaktan.

Tumango nalang ng nakayuko si Anthony— tinatanggap ang mga bagay na hindi naman niya gustong mangyari. “Can you grant me my last request?”

“W-what’s that?”

“Can I kiss you one last time?” He requested.

Tumango naman si Ian na hindi matigil ang pagluha. Para silang nasa sitwasyong ayaw man nilang gawin ang isang bagay na ito ay wala naman silang ibang pagpipilian kundi ang gawin nalang talaga ang paghihiwalay para sa ikakapanatag nilang dalawa.

Dahan-dahang humawak ang mga palad ni Anthony sa magkabilang jawline ni Ian at inilapit na ang mukha niya kay Ian at napapikit na parehong basang-basa ang mga pisngi ng luha, at ang paglapat ng mga labi nila sa isa’t-isa at dinamdam ang huling halik nila.

Mas lalong napaluha si Anthony. Habang nasa ganoong posisyon sila ay ang pagbuhos naman ng ulan na hindi nila inaasahan— marahil nakikiramay ang ulan sa mga duguan nilang puso.

Matapos ang ilang segundo ay kumalas na si Ian kahit pa ayaw niya pang matapos iyon, kahit pa ayaw niyang matapos ang lahat sa kanila ni Ian.

“Salamat dahil dumating ka sa buhay ko, Anthony.” Sabay ang yakap nito sa kaniya habang basang-basa na sila dahil sa lakas ng ulan. Matapos niyon ay humiwalay na si Ian at tuluyan na siyang iniwan. Naistatwa nalang siya sa kinatatayuan niya habang tinitignan ang likod ni Ian na palayo na sa kaniya.

“Ahhh!” Sigaw niya sa kawalan at patuloy sa pagluha habang umuulan.

Napaupo siya sa sahig. Ngayon naiintindihan na niya kung ano ang ibig sabihin ni Kayden.

And now, he better understands how much pain is caused by too much love.

Ch. 37

ANTHONY is now alone at the bar, drinking wine while sitting in front of the bartender.

It’s his first break up that hurt him so much. His emotions right now are inexplicable. Just the feeling like he has no appetite, and much worse than that. From the beginning to the end, he really doesn’t want to break up with the man he loves. Who wants to let go of the person they love? We don’t want to let that happen, do we? Because he knows that two people in a relationship will only want to separate if they no longer love each other or not so they no longer feel love for each other.

O maari rin na naghihiwalay ang dalawang magkarelasyon kung ang isang tao ay hindi na mahal ang kaniyang karelasyon pero mahal siya ng karelasyon niya. Sa katunayan kung ganyan ang sitwasyon na isa nalang ang nagmamahal at lumalaban ay lugi ang nagmamahal kasi siya ang pinakamasasaktan ng sobra.

But in the case of them: Anthony and Ian. Parehas nilang mahal ang isa’t-isa. Kaya ang lugi ay parehas sila. Bakit niya nasasabi ito? Dahil ramdam niya na mahal na mahal siya ni Ian kahit pa ito ang nakipaghiwalay. Sa katunayan at katotohanan: ginawa lang ni Ian ang isang bagay na iyon dahil sa pagpaparaya— pagpapaubaya. That is for own good of his… ex boyfriend.

He drank again as he recalled the memories of him and Ian. From their first incounter on the road — to the moment he couldn’t forget Ian— up to the point that he already liked Ian— until he flirted with Ian— and to the point that Ian answered him yes and they became in a relationship— at sa maikling panahon na naging masaya silang magkarelasyon ay ang paghihiwalay. All of that memories came back, at kapag natapos na niya itong maisip ay babalik na naman ang mga aalala nila.

And that made him feel much  pain.

Sa gabing ito. Nilunod lang nang nilunod ni Anthony ang kaniyang sarili sa alak, kahit pa hindi naman matatanggal ng alak ang sakit na nararamdaman niya— basta lang makalimutan niya kahit ilang segundo na inayawan na siya ni Ian.

KINABUKASAN, sobrang sakit ng ulo niya at parang umiikot ang paligid niya. Sinapo niya ang ulo niya at napamura nalang ng makailang beses.

He took a deep breath and he could still smell the alcohol on himself and soon after he ran to the bathroom of his room and there vomited.

Ngayon nalang ulit niya naranasan na sumuka kinabukasan matapos ang uminom ng ilang boteng alak.

Naalala niya noon na kaya hindi na siya umiinom ng alak kasi pinagbabawalan siya ni Ian. ‘Siguro kung kami pa rin… sisigawan niya ako nang sisigawan dahil uminom ako.’ Kaso hindi na sila pa.

He is free now. Malaya na siya. Malaya na siya? Fuck no! Hindi! Kasi ikakasal na siya next week. And for that fact. Maitatali na siya… it only mean, magkakaasawa na siya at magkakaanak panigurado.

Matapos niyang sumuka sa kubeta ay naghilamos siya at tumingin sa bilog salamin. Siguro kung hindi lang siya ipapakasal ay sila pa rin ni Ian.

Naiintindihan naman niya ang punto ni Ian kung bakit ito nakipaghiwalay… pero hindi pa rin talaga siya makapaniwala na hahantong sila sa ganito.

He just take a bath to get rid of the smell of alcohol on his body and brush his teeth and groom himself.

Kailangan niya pang pumasok sa trabaho niya dahil napakarami niya pang kailangang tapusin na gawain. Kahit parang hindi niya gustong magtrabaho ngayon ay wala siyang choice kung ayaw niyang bumagsak ang kumpanya niya. After all, he still holds a name that should not fall apart.

Kahit pa masakit pa ang ulo niya dahil sa kakainom niya kagabi na walang tigil na laklak ng alak ay kailangan pa rin niyang pumasok. Kailangan pa din niyang imudmod ang kaniyang sarili sa trabaho. Baka nga magover time siya ngayon, hindi dahil sinisipag siyang magtrabaho o gumawa ng mga gawain niyang tambak kundi dahil gusto niyang gawing busy ang sarili niya upang kahit papaano ay hindi sumagi man lang sa isip niya si Ian at mamiss si Ian.

He arrived at his office feeling strange. Everything that happens to him today is very weird. Tulala siya habang naglalakad at sobrang babaw ng luha niya. Pakiramdam nga niya, baka kahit sa anong oras ay babagsak nalang ang luha niya. Grabi! Ito ang unang beses niyang naramdaman ito.

When he sat in the swivel chair he always sat in — a chair that looked like a cage for him. Well, since then he has been very responsible — as a child and in just a few months — he should also going to be responsible for his future family … as a father; husband.

A few more hours passed when there was a knock from the door. He already knew who was knocking: his secretary. After all, if someone else came in, the telephone on his desk would ring first and his secretary outside would let him know. But when someone knocked, it was probably his secretary whom he had always trusted.

“Come in.” Sabi niya sa walang buhay na tono.

The secretary entered immediately. “Sir, the meeting is about to start … you are the only one missing.” Ani nito. He heard the tone of its voice as if nervous. This is exactly how his secretary has always been, always nervous whenever in front of him.

Nag-angat siya ng tingin. “P-pardon?” He asked. He doesn’t remember having a meeting at this time.

Napatanga nalang ang sekretaryo niya dahil sa tanong niya. “S-sir Anthony, I just told you yesterday about the meeting. “

He nodded. “I’ll be there in a minute.” He says.

Nanlaki naman ang mga mata ng sekretaryo niya. Parang nakatanggap ng himala. Noon kasi ay sisigawan muna ang sekretaryo at maiinis si Anthony bago pumunta sa meeting pero ngayon… ganoon nalang iyon? Walang sigaw? Walang bad words? Wala? Nakakapanibago para sa sekretaryo.

Pero merong nararamdaman ang sekretaryo na may malalim na pinagdadaanan itong masungit niyang boss. Sabi ng mga katrabaho niya dito sa kumpanya ni Anthony ay dapat masaya ito dahil maikakasal na ito sa babaeng ubod ng yaman, pero bakit parang kabaliktaran ata ang nangyayari? Oo, isang malaking tama. Noong mga nakaraang buwan ay nagbago ng biglaan itong boss nila mula sa pagiging masungit at mayabang ay naging mabait ito sa kanila! Kung noon ay wala itong pakialam sa kanila at hindi man lang marunong ngumiti o makipagusap ay biglang nagbago si Anthony. Hindi nila alam kung bakit— nagpapasalamat nalang sila dahil naging mabait ito. 

Naalala pa nga ng sekretaryo ni Anthony noon na noong naging successful ang productions ng kumpanya at naging triple ang kita ng kumpanya ay nagbigay ng pabulaga si Anthony ng pagkain dito sa kumpanya at naalala pa niya ang sobrang daming pagkain, isa na dun ang mga letchon at animoy nagkaroon ng fiesta dito sa kumpanya noon. Matapos ng pangyayaring iyon ay nagpatuloy ang mabuting ugali ni Anthony sa kanila.

Kaya naman nag-aalala ang sekretaryo kung bakit unti-unting bumabalik si Anthony sa dati, at sa katunayan, hindi lang siya ang nakakapansin nun, kundi lahat sila ng mga katrabaho niya dito sa may matataas na posisyon ng kumpanya.

Pero mas nagulat ang sekretaryo nang parang bumalik ang ugali ni Anthony na hindi na palangiti at laging walang ekspresyon ang mukha, pero sakabila nun ay hindi pa rin siya nito sinigawan. Kaya sa palagay niya ay mukhang may pinagdadaanan talaga itong si Anthony. Well, what ever is that they are willing to help for Anthony. They are just here for their boss.

When the secretary left Anthony in his office, he sighed and stood up. He stared at the glass wall and gazed at the peaceful view from outside the building. She gasped again. He seemed to want to keep buying coffee. As coffee put in his mind. He immediately thought of Ian. “I miss you, Ian.”

Kahit halos isang araw palang naman mula nang maghiwalay sila ni Ian at halos isang araw palang naman na hindi sila nagkikita ay namimiss niya na ang lalaking iyon. He fucking miss his ex so crazy.

Kapag pumunta siya ngayon sa cafe ay baka hindi niya lang mapigilan ang sarili niyang yakapin si Ian ng mahigpit at mahirapan lang silang magmove on. Siyempre, hindi lang naman niya iniisip ang sarili niya, iniisip niya din ang kapakanan ng lalaking mahal niya, alam niyang ginawa lang naman ni Ian na makipagbreak sa kaniya para hindi na ito lalo pang masaktan… and he shall respect that. Kasi kung magiging makasarili siya, marahil kahit may asawa na siya ay may relasyon pa rin sila ni Ian. And that is much painful so better for us to be apart.

Tumingala siya habang pinipilit na hindi mapuno ng luha ang mga mata niya. Baka magtaka ang mga trabahador niya kapag nakitang lumuluha siya. Kaya dapat bantayan niya ang mga luha niya.

He had already walked towards the room where they always held the meeting. “Goodmorning everyone. We’re about to start the meeting regarding the complications of the export products we have released …” continued the person in front of him who started to explain. He was just an idiot in the presentation and you would think he was listening but the truth is he is not. He is not on his own mind right now. And he could not feel the presence of those around him. This meeting is an important meeting for his company. But he was really not in order. He was not in the right emotions. He could do nothing with his emotions. He could do nothing with the pain he felt now, which he was enduring.

Nagpatuloy lang sa pagsasalita ang nagpepresent at ang iba’y nagpapahayag ng kani-kaniyang saloobin at opinion.

“… Sir Anthony. Is that right??” Saad ng babae na hindi niya man lang alam ang pangalan basta ang alam niya ay masugid niya itong trabahador at kanang kamay sa pagsasaayos ng mga bagay dito sa negosyong ito. 

Hindi malinaw na narinig ni Anthony ang sinabi ng babae dahil abala ang isip niya sa pagbabalik ng mga ala-ala nila ni Ian. Siguro kung hindi na ako ipapakasal pa ni papa at hindi ako minahal ni Aria… hanggang ngayon siguro ay masaya pa rin ako dahil boyfriend ko pa rin ang lalaking nagparamdam sa akin ng tunay na ako, ang lalaking nagmahal sa akin at minahal ko. How is my life now without Ian? Malayang pahayag ng isip niya. 

Kasabay naman ng pagiisip niya ang biglang sigaw ng babae sa pangalan niya dahilan para matauhan siya at tumingin na ngayon ng may saysay sa babaeng makailang beses na palang tinatawag ang pangalan niya.  “Sir! Ano ba?! Malaking problema ang kinakaharap ng kumpanya natin dahil sa maling brand ang naexport sa new york at maraming nagalit sa korporasyon natin at nahihirapan ng magtiwala! Kailangan mong magbigay ng atensyon! Sir!” Sigaw nito. Matapos makapagsalita ng nais nitong sabihin sa kaniya na ginamitan ng mataas na tono ay napahawak ito sa bibig at tinignan ito ng iba pang nasa meeting na parang binibigyan siya ng tingin na ’What you just did?“

Walang emosyon na napatingin si Anthony sa iba pang nasa table at napayuko siya. “Sorry…” Ani niya na wala sa sarili. 

Nanlaki naman ang mga mata ng nasa meeting dahil sa sinabi ni Anthony. “N-no, sir, I’m the one who should be sorry because I raised my voice.” Nag-aalalang wika ng babae na sumigaw sa kaniya at ang iba namang may matataas na katungkulan at kasama ang sekretaryo niya ay tumango-tango na tila nagsasabing ‘Yes sir, kami ang dapat magsorry’ kahit pa si Anthony naman talaga ang may kasalanan.

Muling nagsalita si Anthony “I-im s-sorry.” At nagulat ang lahat dahil nagsimulang may tumulong luha sa mga mata ni Anthony. “S-sorry… please proceed, at this time i will p-pay attention carefully.”

Pinanlakihan ng mata ng sekretaryo ang nagpepresent at mahinang nagsalita. “Magsorry ka!” Diin nito.

Tumingin naman ang iba pang nasa lamesa sa babae na parang sinisisi nila ang babae sa pagkakaluha ni Anthony na ngayon lang nila nakita. They felt guilty. “Magsorry ka na!” Sabi pa ng iba sa babae.

Ang babae naman ay balisa at hindi alam ang gagawin, sinisisi nalang niya ang sarili kung bakit umiyak si Anthony at napayuko si Anthony. “S-sir Anthony… sorry po, ayos lang naman po kahit hindi na po kayo makinig, huwag lang po kayo umiyak sir…” Sabi ng babae na ngayon ay nanginginig sa takot at guilty dahil nasigawan niya si Anthony.

Si Anthony naman ay gusto ng itigil ang kaniyang luha sa pagbuhos pero hindi niya magawa! Bakit ganito?!

The secretary took a tissue and approached him to wipe the tears from his eyes.

“O-okay lang a-ako, h-huwag n-nyo akong pansinin… s-sorry. Ipagpatuloy na ang report.” Sabi ni Anthony na ngayon ay wala paring balak ang luha sa paghinto.

Muling nagsalita ang babae, “Luluhod po ako sir! Para lang huminto na po kayo sa pagiyak…” Halos manginig-nginig ang kamay ng babae na nagsalita, “Huminto lang po kayo sa pagiyak. Sorry po talaga, hindi ko po sinasadyang saktan ang damdamin mo sir dahil napagtaasan kita ng boses.”

“Luluhod din ako sir!” Sabi ng nasa kanang bahagi.

“Ako din sir! Huminto ka lang sa pagiyak”

Nanlaki nalang ang mga mata niya dahil mukhang luluhod nga sila kaya napatayo siya at mabilis nagsalita at pwersang ngumiti. “No.” Hindi niya akalaing ganito siya pinapahalagahan ng mga ito. “Sorry kung napaluha ako” Nagbabadya na naman ang luha sa mga mata niya, “H-hindi ko sinasadya na maluha… p-pero ayos lang ako. Don’t mind me. I… i’m…  o-okay.” Saad niya na halatang sinungaling ang salitang ‘Okay lang ako’ dahil matapos niyang sabihin ang salitang iyon ay nagsimula na namang bumagsak ang mababaw niyang luha na hindi niya talaga mapigilan pa. 

Damn it !

Agad na nabalisa ang mga nasa meeting. “Sir…”

Itinaas niya ang kamay niya. “I-I’m fine.”

He sees the concern in the eyes of those with him and he thinks he needs to release the pain in his heart that keeps wrapping it up. He looked at them indicating as if could he tell his problem? And it seems that his smart colleagues got it right away. “Just tell us sir whatever that is. We’re ready to listen.” yield of one.

His secretary response; “Fell free sir.”

May isa pang babaeng mataba ang sumingit, “Agree! Sir, i-share mo lang iyan sir, promise hindi ko ichichika sa iba.”

He was swallowed. “It’s hard to lie. Even if I say a few times that I’m fine … my tears and my heart don’t agree.” Pause. “Now I’m just going to let others know that I love someone. I love him so much. I told myself then, I’m going to shout to the whole world that I love him especially when we’re in a relationship — but until we broke up I didn’t. I still make that promise to myself. That relationship is a secret that I value so much and I don’t want to break it … “He wiped away his tears, those in the meeting were also in tears.

“Ibig sabihin sir— may iba kang mahal bago si Aria?!” Gulat na tanong ng mataba na naiintindihan na ang sinasabi niya.

Hinampas naman siya ng katabi nito dahil sa tanong nito. 

Tumango siya. “Si Ian. Lalaki siya. Pwede nyo akong husgahan—”

“Alam na namin sir noon pa po.” Ani ng mataba. 

Dahil sa sinabi nito ay nanlaki ng bahagya ang mga mata niya. “H-huh?”

Muling napatakip ng bibig ang matabang babae. “K-kasi sir, nakita ka namin sa Coffe shop na medyo kalayuan dito at nakita kita na kasama ’yung lalaki. And dun din ako lagi nagkakape kaya lagi din kitang nakikita doon at hindi na ako nagtaka na may namamagitan sa inyo— kasi sa tingin niyo palang sa isa’t-isa pati ang ngitian niyo… kakaiba na.”

Tumango naman siya. Hindi niya namamalayan na may iba na palang nakakaalam at isa na dito ang empleyado niya— ito ang napapala niya sa hindi pagkilala sa mga empleyado niya. “Hindi mo kami hinuhusgahan?” Tanong niya.

Agad itong sumagot, “Hindi sir no! Wala sa kasarian ang pagmamahalan nating lahat.  Because love is felt and not seen.”

Muli na namang tumulo ang butil ng luha sa mga mata nya.

Sumabat ang iba. “Kami din po sir. Wala po kaming karapatan na husgahan kayo.” ani ng mga ito.

“S-salamat”

Sumabat muli ang mataba pero magandang babae na alam niyang alam lahat ng tungkol sa kaniya pati ata ang buong buhay niya. “Alam mo sir, nagmahal na din ako noon pero ayaw sakin ng mga magulang ng lalaking gusto ko. Sumuko ako. At ngayon, pinagsisihan ko dahil dapat pala sinubukan ko kasi kung talagang mahal mo ang isang tao, ipaglalaban mo siya, ipaglalaban mo ang pagmamahalan ninyo hanggang sa huli. Ngayon sir ay may asawa at anak na siya, at huli na ang lahat para ipaglaban ko pa ang lahat dahil huli na. Sana sir Anthony, huwag mo siyang sukuan, kahit siya na mismo ang sumusuko… kasi may oras pa.”

Napatango siya at agad na tumayo at nagbow sa mga katrabaho niya. “Salamat.”

“Ay sir hindi nyo po kailangan magbow!” Sigaw ng isa.

Tama nga ang kasibahan: huwag mong sarilihin ang problema mo. Ngayon iyan napatunayan ni Anthony ang katagang iyan ng mga nakakatanda, dahil hindi natin alam na hindi mo pa kadugo ang tutulong sayo na mamulat ka sa tama at mabuti, na sila pa pala ang magpaparealize sa’yo ng dapat na gawin.

He spoke. “Can I leave our problem with our company to you all? Because I just need to take care to break the arrange marriage.”

Tumango naman ang lahat na walang alinlangan. “Fighting, Sir!”

“Salamat sa inyong lahat.” He said and quickly left the room.

Pagkalabas niya ay nagsilapitan lahat sa babae na nagsalita kanina, marahil ang iba ay hindi pa alam ang pinagdadaanan ni Anthony at tanging ang babae lang ang nakakalam pati ang mga kaibigan niya, kaya naman nagtanong ang ibang hindi alam ang tungkol kay Anthony kasama na ang sekretaryo. Sa mga nagdaangtaon na lagi silang nagkikita at nagkakasama, itinuturing na rin nila bilang pamilya ang isa’t-isa at oo, kasama si Anthony kahit pa noon ay malupit itong amo. Ang babae kasi na nagsalita ay gusto lang talagang tumulong kay Anthony dahil alam niya ang pinagdadaanan ni Anthony— ng CEO nila, and he knew the feeling of pain was immeasurable, and he didn’t want their CEO to experience that she knew it was the first time he had loved someone this serious even if it was a man. 

IAN is sluggishly walking now to a convenience store because he wants to buy something to eat. He is still staying at Kayden’s house because he doesn’t want to be alone at these times.

Nang makapasok siya sa nasabing store ay nagsimula na siyang pumili ng mga kailangan niya. Luminga-linga siya sa mga nakadesplay roon upang makita ang gusto niya hanggang sa hindi sinasadya na matanaw niya sa hindi kalayuan si… Aria.

Nanlaki ng bahagya ang mga mata niya sa gulat at hindi alam ang gagawin. Nais niyang umiwas sa babaeng ito hanggang sa kaya niya. Kaya naman tumalikod na lang siya upang makapagbayad na at makaalis na dito!

“Ian?”

Napahinto siya sa pagmamadali dahil huli na ang lahat. Nakita na siya nito. Hindi niya alam kung haharapin niya ba si Aria o hindi at magkunwaring bingi at nang makaalis na. Tama! Magkukunwari na lang siyang bingi at walang narinig, pero bago pa man siya makapaglakad ay nasa harap na niya ito. 

“I didn’t expect to see you here.” May bahid ng ngiti sa labi nito.

Aria’s smile brightened and he could see Aria’s joy, probably because she was going to marry the man she wanted. “I also didn’t expect to see you here.” He responds and forces himself to smile.

“kumusta ka?” Tanong ni Aria. 

“Ayos lang…”

“Anthony and I are getting married soon. And if I’m not mistaken, our flight to London is tomorrow because London will be occur the wedding.”

And that information gave him ache in the other part of his heart. Pero pinilit pa rin niyang ngumiti. “I’m glad to hear that. Congratulations!” Bati niya. 

Aria smiled big. “After all, I’m already here in front of you, I would like to invite you to our wedding in London, don’t worry about the expenses, I’ll take care of it”

He blinked several times. ‘What?!’ No. He will not going there. He doesn’t want to see with his two eyes what happened in his dream before and he doesn’t want to see that the man he loves will marry someone else. Bullshit!

“I-I’m busy, sorry.”

Aria’s face was sad. “It’s bad to refuse a wedding invitation.” She joke.

“I’m really sorry, Aria.” Her persistence.

Aria immediately surrendered. “Fine. I’ll give it to you this time, but next time— If ever Anthony and I will have a baby and our child will be baptized— will you be a godfather?”

His eyes were already wet but he couldn’t show Aria that he was hurt by what she was saying. “S-sure.” He just said so that the conversation wouldn’t escalate further. “I-i have to go.” He said goodbye.

Aria nodded. “See yah”

He did not answer and quickly went to the cashier and paid.

MAY ngiti naman sa mga labi ni Aria nang makita si Ian na nasasaktan. Sa totoo nga niyan ay sinasadya talaga ni Aria na inbitahan pa si Ian sa kasal nila ni Anthony kahit pa alam na niyang boyfriend ni Anthony si Ian. At mas natutuwa siya ngayon dahil nabalitaan niya sa kaibigan ni Ian na katrabaho nito sa Cafe na hiwalay na sila.

Sa pagkakataong ito, masasabi ni Aria na sa kaniya na talaga si Anthony, pagmamayari na niya si Anthony at sisiguraduhin niyang walang ibang makakaagaw kay Anthony… kahit sino pa man iyan.

Ch. 38

IT was a lonely night for Anthony without Ian. He really couldn’t make himself happy when Ian is not around. In fact, his emotions don’t really let him be happy because there is no point for him to be happy. The hours that went by he felt like he was alone again like before. And now he is returning to his old habits, where everything for him is bleak.

The hours just passed as if nothing had happened. You know? It all seems pointless.

Anthony is now at his grandfather Lorenzo’s house, standing on the balcony of the mansion and observing the stillness of the view from where he stands, he can only see a hacienda from there and the next one is a forest.

Because his grandfather’s mansion is not in the city, the mason mansion is in the middle of the forest where the Mason family also owns the land or the mountain as well as the surrounding areas there.

Kaya mas lumaki nang lumaki ang lupain ay dahil mula pa noong world war two ay may pagmamayari na sila sa lugar na ito at dahil sa dinanas na kahirapan ng mga karatig na lupain ay ibinenta sa kanila at hanggang ngayon ay bumibili pa rin ng mga lupain ang lolo niya para mas mapalawak ang kanilang pag-aari.

Earlier he had been waiting for his grandfather to ask him about marriage. Talagang susubukan niya ang lahat ng magagawa niya at lahat ng paraan dahil ngayon palang ay hindi na talaga niya kaya na hindi nakakasama at nakikita man lang si Ian. 

Unexpectedly, his cellphone rang. Who is calling ? He wished it was Ian. But when he looked at his cellphone which he took from his pocket he knew who was calling.

Father is calling …

He let out a violent sigh. Luck didn’t seem to agree with him because it once again made him hope that Ian might be the caller. Paano eh saka lang naman nagkaroon ng kuwenta ang cellphone niya dahi nandun ang number ni Ian. Gusto niya naman itong tawagan pero sa tingin niya ay hindi iyon ang tamang gawin sa ngayon.

He just answered his father’s call even though he didn’t want to.

He did not greet when he answered the call. “Anthony?” The other line said.

“Mm?” Colder than cold he response.

“Anak, i want to have serious converstation with you. Right. Now.” May diin sa boses nito na animoy ipinapaalam sa kaniya na kailangan sundin niya ang mga sunod na sasabihin nito at umoo sa lahat ng iuutos nito bilang isang pagtupad sa kaniyang responsibilidad bilang isang anak nito. Goodness, that was a fucking great! Susunod siya nang susunod! Memorize niya na lahat ito! Kailangan masabi siyang isang huwarang anak ng Mason at ng Flendice!

“Mm.” He response again habang pinipigilan ang sagot-sagutin itong ama niya.

Nagtitimpi siya.

“Bukas na ang flight ninyo ni Aria patungo sa London. Be ready.”

For this time he did not utter a word. He knew that no matter what he pleaded with his father, it would not listen to him because there was nothing more important than the dignity of the family for his father. “I hope your excited.”

“Never.” Tiim-bagang na wika niya.

Tumingala siya ng bahagya dahil ito na naman ang mababaw niyang luha! Tang’na! 

“Anthony, tigilan mo na ang kahibangan mo, kalimutan mo na ang lahat sa buhay mo at maghanda sa panibago.”

There! Tuluyan ng bumagsak ang butil ng luha niya kahit ayaw naman niyang ilabas at pilit na pinipigilan. Grabi, daig niya pa ang namatayan sa kakaiyak niya.

Hindi na siya ulit umimik. Basta lang ang nasa utak niya ngayon ay walang alam ang papa niya sa nararamdaman niya. 

“Anyway, so I called because I want to tell you to propose to Aria when you’re on the plane. I will prepare everything including the blue moon diamond that you will give.”

His fist clenched at what he heard. But again, he remains silent because he knows what will come out of his mouth next.

“One last reminder, Anthony, don’t ever try to embarrass me.”

Call Ended.

After his father warned him, it turned off the call. Anthony gripped his cellphone tightly and shook his head as Louie’s words were repeated like a broken record.

“Damn it!” He couldn’t stop screaming in anger because of his father. Now he felt more like he was just a servant of his father and not as a son. And that added ache in his heart and soul.

His face was dark as he held on to the handrail of the balcony and just continued to fall with his incessant cries. “Damn! Damn! Damn!” He repeatedly mentioned that badword.

He was devastated to feel a hand caress his shoulder and when he looked at that man. It was Lorenzo and he slowly hugged his grandfather, then poured more of the pain he felt by tolerating the remaining tears.

“Lolo…”

“Naiintindihan kita, apo, nandito ako.” Ani Lorenzo at tinapik-tapik ng mahina ang likod niya.

“M-mahal po ba talaga ako ni Papa?” Para siyang batang nagsusumbong sa lolo niya. 

“Siyempre mahal ka nun.” Sagot nito sa mahinahon na boses. “Siguro… sa sobrang pagpapahalaga niya sa kayamanang pinaghirapan ng mga ninuno natin ay nabulag lang siya na pahalagahan ka, pero mahal ka nun.”

“Hindi ko po magawang kalimutan si Ian, lolo, kahit anong gawin ko, siya lang lagi ang nasa isip ko at bawat segundong dumadaan ay mas lalo pong bumibigat ang pakiramdam ko. Hindi ko po maintindihan ang sarili ko, ang alam ko lang po— napakasakit ng dibdib ko…”

Lorenzo nodded. “Alam ko apo, ganyan din ang naramdaman ko nung nawala ang lola mo,” Humiwalay ito sa yakap at humawak sa kamay niya. “At sobrang sakit na iniwan na niya ako… alam ko ang pakiramdam apo na mawalan ng walang magawa. Naiintindihan kita.” Paliwanag nito.

His grandfather’s statement made him cry even more. Then, Lorenzo Ask; “Mahal mo ba talaga ang lalaking iyon?”

Anthony was stunned, “Opo! Mahal na mahal na mahal na mahal po…” He answered honestly. “Nababaliw na po ako dahil sa kaniya.”

Natawa si Lorenzo. “Puntahan mo siya… at… sabihing malaya na kayong magmahalan hanggang kailan niyo gusto.”

Napakurap siya ng dalawang beses, tama ba ang narinig niya ngayon-ngayon lang?! Oh gosh!  “L-lolo?” He could not understand. Actually, he understands! But he just wanted to clarify.

“Ako na ang bahala apo kay Louie at Jennifer. Maging masaya ka, apo. Iyon lang ang tangi kong hiling para sa’yo.”

His tears increased, however, this time — not tears of pain but tears of joy. “S-salamat po, Lolo. It’s like I’m dreaming now because a miracle is happening but if it’s a dream — I don’t want to wake up.” He said hugging his beloved Grandfather tightly again.

Bumawi ng yakap sa kaniya ang lolo niya, “Totoo ang lahat ng ito, apo ko.”

“Salamat po!” Hindi niya mapigilan ang maging emosyonal sa mga oras na ito. Kahit kailan talaga ay hindi siya pinabayaan ng lolo niya. “I love you po.”

“Mahal din kita ng isang libo, apo, mahal na mahal.” His grandfather continued after a short pause, “But I have one condition.”

“Kahit na ano po, gagawin ko po.”

“Sa ating sunod na dinner ay gusto kong dalhin mo si Ian at ng makilala naming lahat.”

Mabilis siyang tumango-tango at nakangiti na ngayon ng malaki. “Opo. salamat po.”

Muli naman silang naghiwalay sa pagkayakap at tumingin pareho sa tanawin. “Ang bilis ng panahon. Parang kahapon lang umiiyak ka at nagsusumbong sa akin na pinagalitan ka ni Louie. Pero ngayon malaki ka na; umiibig na. Kaso lang… ganun pa rin, eh, umiiyak ka pa rin sa akin at nagsusumbong.” Sabi nito sa kaniya na nakatingin ng diretso sa mga mata niya.

He, in turn, pouted, “Lolo naman, eh!” Aniya.

“Hay nako, kahit kailan talaga hindi ka pa rin nagbabago, ikaw pa rin ang apo ko na ginagawa ang lahat para makuha ang mga nagugustuhan. Pero noon, laruan lang — Ngayon… Iba na.” sabay tawa nito. 

“lolo!” He was a little embarrassed but his heart was full of felicity.

Inakbayan siya ng lolo niya, “Mahal ka ni Lolo, lagi mo ’yang tatandaan… gagawin ko ang lahat para sa’yo.”

“Mahal din po kita, lolo. S-Salamat po.”

“Oh, umiiyak ka na naman.” Anito.

“Napuwing lang po ako, lolo”

Natawa si Lorenzo, “Ikaw talagang bata ka.” Sabay ang gulo sa buhok niya at pinagmasdan pa nila ang paligid at lumanghap ng sariwang hangin. Being with your grandparents is the best thing that can happen in your life. 

Si Lorenzo ang masasabi ni Anthony na best lolo ever, bata pa man siya ay lagi na niyang nakakaramay nito ay mahal na mahal niya ang lolo niya, kung gagawin ng lolo niya ang lahat para sa kaniya ay ganun din siya dito. Habang buhay niyang mamahalin ang lolo niya at magpapasalamat.

After that conversation of Anthony and his grandfather, he immediately looked for Ian. He has been calling him before but Ian can’t be reached. If from earlier he was saying that it was not yet the right time to talk to Ian. Now is the right time. Right now.

And he couldn’t wait to see Ian again. He was crazy at that man.

He is now in Ian house. He knocked and knocked to see if anyone was inside but no one responded. All the lights were also off and he could hear no other sounds. Maybe Ian isn’t here at his house..

“Sa’n ko na naman ba hahanapin ’yon?!” Huminga siya ng malalim, “Huwag niyang sabihing… nanlalalaki siya?” Huwag niya lang subukan. 

He sighed again and quickly got in the car and now planning to went to Cafe for Kayden. It’s night now but he hope the Cafe where they work is still open.

A few minutes later he arrived. when he got out of the car he saw that the Cafe was closed.

The fuck.

But even so he still approached the Cafe and peeked at its door, and there! He saw Kayden inside!

“Kayden!” He called its name while Kayden was just fixing something inside as if it had just closed the Cafe. Kayden heard him and turned to him. There was shock in Kayden’s eyes as he looked at him but he quickly approached him when Kayden finished what he was doing.

“Oh, Anthony, anong ginagawa mo dito? Si Ian ba?”

Tumango siya. “Yeah, nasa’n siya.”

“Bakit? Papaasahin mo na naman ang kaibigan ko? Hoy, Anthony, kung hindi ka lang mahal na mahal ni Ian baka kanina pa kita sinuntok. Alam mo dahil sa’yo, palagi na lang siyang naglalasing. Hindi ko na nga maawat.”

“N-naglalasing?” Hindi niya makapaniwalang tanong.

“Oo” May lungkot sa mukha nito na isinara na ang Cafe.

“Nasa’n siya?”

“Nasa bahay ko.”

Mabilis na umitim ang buong mukha niya na nakatingin ngayon kay Kayden.

Tumawa lang naman si Kayden nang maintindihan ang ekspresyon ng lalaking nasa harap niya. “Hoy, may boyfriend na ako, at hindi ko na lalandiin pa si Ian… nakamove on na ako sa kaniya.”

Sumeryoso naman ang mukha niya sa narinig. “Pauwi ka na?” Tanong niya.

Ngumiti si Kayden ng malaki. “Hay salamat, hindi ko na kailangan parang magbus para lang makauwi ngayong gabi.” Sabi niya. 

“Sumabay ka na sa’kin. Hindi ko kasi alam ang bahay mo.”

“Tara na! Para maawat mo na din ’yong si Ian sa kakalasing at kakaiyak.”

Napaisip si Anthony. So hindi lang siya ang nakakaranas ng nararanasan niya? Kundi silang dalawa ni Ian?

As they get in the car, Kayden spoke. “Bakit mo nga pala gustong makita si Ian? Eh, ikakasal ka na. Masasaktan lang lalo ’yon kapag nakita ka.”

“Hindi na matutuloy ang kasal.”

“A-ano?! Talaga?!” Hindi makapaniwalang sambit ni Kayden.

“Kaya kailangan ko ng makausap si Ian, gusto ko na siyang balikan, agad-agad.”

KANINA pa si Ian dito sa Bar. Hindi na naman siya pumasok sa trabaho. Kanina ay nasa bahay lang siya ni Kayden pero dahil gusto niya makatikim ng iba pang klaseng alak ay nagtungo siya dito sa Bar na lagi nilang pinupuntahan ni Kayden.

He is now sitting at one of the tables there and drinking the wine he ordered. He was dizzy and he could no longer clearly feel the surroundings. He must be really drunk now.

Pero kahit pa lasing na siya ay hindi pa rin siya tumitigil sa kakalaklak ng alak.

“Mukhang hindi mo na kaya,” Rinig ni Ian na boses mula sa tabi ng upuan niya. Nilingon niya ito at hindi naman niya kilala kung sino iyon. Akala niya si Anthony.

Even so, this man is handsome. “Wow, ang pogi mo naman kuya.” Sabi niya na walang kontrol at muling tumungga.

“Talaga ba?” He could hear its baritone tone, and that was somewhat fucking hot. 

Napangiti siya. Parang boses lang ni Anthony.

He nodded. “Talaga.”

Wala siyang kontrol sa mga oras na ito, kaya hindi niya natanggal ang braso ng lalaking ito na umakbay sa kaniya. He could feel its stiff muscle. But he became uncomfortable so he struggled a bit.

“Bakit ka umiiwas? Ayaw mo ba?” Tanong nito. “May magagalit ba?”

Agad na natigilan siya sa narinig na ‘may magagalit ba?’ Oo nga pala: wala na sila ni Anthony. Ibig sabihin… Walang magagalit. p anigurado… ginagawa din ni Anthony ito ngayon kay Aria . Hindi niya maiwasang magselos pero dapat hindi na siya magselos dahil fiance naman na ni Anthony ’yon at siya… wala na lang siya kay Anthony.

“W-wala.”

Nakita niyang ngumisi ang lalaki. “Good. Kasi papasigawin pa kita ngayong gabi.”

“A-ano?”

“Wala. Sabi ko, inom tayo. Cheers?”

He smiled and picked up his bottle. “Cheers!” Saka lumaklak.

Matapos niyang uminom. “Hey…” Anito.

Tumingin naman siya sa lalaking ito, at ganun nalang ang panlalaki ng mata niya sa sinabi nito. “Papainitin ko ang gabi mo… so…  be ready.” and its lips fasten his. 

He just closes his eyes with the intensity of its lips and pliability. On its lips he could feel the presence of Anthony’s lips … so— he kissed back this person in front of him.

Nagulat naman siya nang biglang naalis ang labi nito sa kaniya. Ayaw ba niya ? Pero ganun nalang din ang gulat niya nang makitang nasa likod pala nila si… Anthony.

Nakatingin ito ng masama sa lalaki at hinatak ang damit nito patayo. Kaya pala nahiwalay ang labi nito dahil hinatal pala siya ni Anthony.

“Ano bang problema mo?” Tanong ng lalaki kay Anthony.

Kita ni Ian na nakatiim-bagang si Anthony at bumaba ang tingin ni Ian sa kamao nito. Nakakuyom iyon.

Unti-unting bumabagsak na ang mga mata niya. Sadya ngang hindi na niya kaya. Pero pinilit pa rin niyang idinilat iyon dahil gusto niya pang makita si Anthony. Pero hindi na talaga niya kaya at nakaidlip na ng tuluyan … ang huli na lang niyang nakita ay malakas na sinuntok ni Anthony ang lalaking humalik sa kaniya.

Ch. 39

ANTHONY gripped the steering wheel of the car tightly. Kasama niya ngayon si Ian; nasa passenger seat si Ian nakaupo, mahimbing na natutulog.

Mula kanina nang nakita niya si Ian sa Bar ay nabubwesit na siya, dahil sabi ni Kayden ay siguro nasa Bar ito ngayon, and yeah, Ian is really at the Bar and kissing someone! Shit! Fuck! Damn!

Mas lalo pa siyang sumabog sa galit dahil nakita mismo ng dalawang mata niya ang pagbalik ng halik ni Ian sa lalaki at ang mas ikinagagalit niya ay parang gustong-gusto iyon ni Ian. Can’t measure the jealousy he feels. Animoy isa siyang bulkan na nagaalburoto dahil sa nakita niya. Putang’na, ito na nga ba ang sinasabi niya, kapag mag-isa lang si Ian.

He looked at the man in the passenger seat. He saw in his face the peace and the unassuming gentle face. Even though he was angry with Ian for what he did, he was still more overwhelmed by the feeling of missing this man, and he couldn’t wait to tell Ian the good news. And he knows that— kapag naging sila ulit ni Ian ay hindi na ito titingin pa sa iba, kaya kailangan niyang maangkin ulit si Ian sa lalong madaling panahon. Ayaw niya ngang maagawan.  Ang sa kaniya ay kaniya.  Period.

“Mmm.” He heard its faint growl as he slept.

He somewhat smile at that behavior of Ian. “I miss you, Ian.” He said it even though it was asleep.

No response.

Patungo sila ngayon sa bahay ni Ian para ihatid ito. Simula’t sapul ito talaga ang plano niya no. Ano?, hahayaan nalang niyang ang lalaking iyon ang maghatid sa mahal niya? No way! Baka kung ano pang gawin ng lalaking iyon. And he will never gonna let that happen, kahit na anong mangyari at sa kahit na sino. And from now on … he promises himself that he will never let another man take an interest in the one he loves. Sa kaniya si Ian.

They finally arrived at Ian’s house. He first got out of the car and then opened the door for Ian and because he didn’t want to wake Ian up, he just carried Ian.

Nang makarating sila sa pinto ay hindi niya alam ang gagawin; hindi niya alam kung paano nga ba bubuksan ang pinto, gayong walang susi at ayaw naman niyang gisingin si Ian. Paano niya pabubuksan ang pinto? Tinignan nalang niya si Ian at nang makita ang labi nito ay bumalik na naman ang walang hiyang nangyari kanina sa Bar.

“Kayden…” His eyes widened as Ian spoke. He didn’t quite understand the word but he knew what it meant; maybe it’s because Ian is drunk, so Ian’s voice is like this as well as its habit— kissing another man .

Will he answer when asked? Question of his mind. He doesn’t know, but he will try. “Where’s the key to your house?”

“N-nasa paso… halaman.” Sumagot nga ito. Siguro nakapikit nga si Ian pero gising pa ang diwa nito kaya nakakasagot pa. Ganito din kaya ako kapag nalalasing?

He immediately looked around and to his right he saw three plants in the pot — they were under the window. Fortunately it was not far so he immediately saw the key in one of the pot and slowly bent down to get the key. Grabi itong si Ian— kung saan-saan lang nilalagay ang susi.

When the door was opened, it was dark inside the house so he turned on the light first and when he could see the passage he went to Ian’s room and gently laid Ian there.

Ian made a growl again as Anthony lay him in the bed. Alam ni Anthony na lasing na lasing nga talaga itong si Ian. Gusto man niya itong kausapin ay hindi naman na ito sasagot sa mga oras na ito dahil mahimbing na itong natutulog lalo na nasa kama na ito— tuluyan na itong nakatulong.

Anthony, maybe he should go home? But he didn’t seem to want to … he just wanted to look at Ian’s gentle face that was so comely. He looked at his lips again— that made him clenching his fist at the memory. Anthony thinks that the beating he did to the man who kissed Ian is still not enough.

Pumikit nalang siya ng matagal at huminga ng malalim para makontrol ang galit na naghahari sa katawan niya. But still, gago pa rin ang lalaking iyon . Aniya ng isip niya na hindi pa din matanggap ang paghalik nito kay Ian.

What he did now was just sit on the side of the bed and kiss Ian on the forehead. “Goodnight … sleep tight.”

He wanted to sleep tonight with Ian, so he went to bed too. He hugged Ian and that developed a warmth between them which he loved so much. He is now comfortable and pleased at the same time.

Ian woke up with no recollection. What happened last night? All he remembers is that he got drunk last night. He seems to be making a habit of getting drunk, how come he seems to be drinking almost every hour and he actually drank even more last night because of what Aria told him when he talked to her at the convenience store. Aria told him very badly informations. It was as if Aria’s words slapped him and he accepted them generously.

Ian was also surprised to see the amusement in Aria’s eyes as Aria told him about them. Something like she is making fun on him. Just that felling Ian’s experiencing. There’s really something weird with her; but whatever it was Ian didn’t care yet. Let her have as much fun as she wants.

He stretched out his hand and he’s a bit new to himself now because he doesn’t even have a hang-over, as shit news, he can say that maybe he’s getting used to the spirit of alcohol right away.

He was still a little drowsy now so his eyes were a little narrow to get up. Ian just looked straight into the Bathroom to take a shower because he didn’t like the reck of alcohol in his mouth, and was able to brush as well.

He slowly took off his clothes and when he was naked he opened the shower and went under it. So refreshing, especially when it’s early in the morning and still sleepy, it’s so great to take shower. This is also his way of getting rid of being sleepy.

Habang nagshoshower ay inabot niya ang sabon sa gilid niya at nagsimula na ding magsabon na may pakanta-kanta pa.

“Ang saya mo, ah.” He jumped in shock when he heard a voice from behind him. Is he having illusion that someone spoke? Because that voice belongs to Anthony. What is Anthony doing here? How did Anthony get into his house?

The many questions in his mind went through so he turned to Anthony to ask. “H-how did you get in here?”

Anthony’s face was serious and he replied, “How did I get here?” Sarkastimo nitong balik ng tanong sa kaniya.

He thought, and suddenly he remembered everything that happened last night. Shit! Someone kissed me last night! Marahil hinatid siya ni Anthony kagabi. Pero hindi pa din niya alam kung paanong nandito ngayon sa harap niya si Anthony? Hindi na naman ba niya isinara ng maayos ang pinto ng bahay niya kaya ito nakapasok ngayon?

His thoughts deepened. And when Anthony noticed that it was Anthony himself who spoke. “I slept here in your house, we slept next to each other, but when you woke up you didn’t even look at your side so you didn’t see me.” Anthony said seriously.

Napakamot naman siya ng ulo. “Sorry.” Then looked straight into the eyes of Anthony who was now staring at his body.

His eyes immediately widened and he covered his body with his hand. “H-hey, look up!” He says.

Anthony’s eyebrows rose. “Can’t I look at your body anymore?”

Hindi siya sumagot, sa totoo lang, pwedeng-pwede, pero nagmomove on na siya kay Anthony at ayaw niyang ipagsabay siya ni Anthony kay Aria. Anthony will get married in the first place.

“You seem to have forgotten something …” Anthony said loudly and stepped closer to him. Ian flinched and squinted in shock when Anthony suddenly slapped its palm against the tiled wall. Their faces were so close to each other, and he was nervous because Anthony’s actions were a bit scary.

“B-bakit?” He asked but still closed his eyes. He backed away even more because he could feel Anthony’s hot breath which meant it was too close to him. Paghakbang pa niya paatras ay medyo nagulat siya ng kaunti dahil nakasandal na siya sa tiles ngayon.

“Who did you kiss last night?” Gently but with irritation in its voice.

He slowly opened his eyes. “’Y-yon ba?”

“Answer me properly, Ian.”

“My boyfriend.” He was lying.

Tumalim naman ang tingin sa kaniya ni Anthony. Kita niya ang presensiya ni Anthony na parang gusto siyang katayin ng buhay. Well, may fiance naman na si Anthony, ano pang pakialam nito sa buhay niya.

“A-ano?!” Sigaw nito na nagecho sa buong bathroom.

His knees were shaking a little with fear.

Anthony spoke again, “May boyfriend ka na agad?!”

Hindi na niya kaya ito, natatakot na siya. Kakaiba talaga magalit itong si Anthony. “J-joke lang, hindi ko siya kilala, bigla nalang niya akong hinalikan.”

Nakahinga naman si Anthony ng malalim sa sinabi niyang iyon. Mukhang mahal niya talaga ako, kahit wala na kami, nagseselos pa rin siy a.

“For real?” Its question now with softened face.

Tumango siya.“Hindi naman kita kayang ipagpalit, eh.” Nahihiya niyang tugon.

“Bakit ka nagpahalik sa kaniya? Tapos parang gustong-gusto mo pa,”

“Hindi kaya! Gusto kong pumiglas kaya lang mahigpit ang hawak niya sa pisngi ko.”

Anthony took a deep breath, “Don’t do that again, huh?”

Kahit alam niyang hiwalay na sila ni Anthony at ikakasal na ito ay nagawa pa rin niyang tumango. He doesn’t know why everything Anthony tells him he believes and he obeys. He loved Anthony so much, and he would never be able to forget Anthony.

Tumingin siya kay Anthony, at muli itong nagsalita na pabulong. “Nagseselos ako.”

Parang kiniliti ang puso niya sa narinig. “Promise kahit na ikakasal ka na, nangangako akong hindi na ako magpapahalik sa iba.”

Napapikit siya nang marahas siyang hinalikan ni Anthony. He leaned more on the tiles because of the force of Anthony’s lip impulse on him, he felt Anthony miss him, and this time he also wanted to let Anthony know that he missed it too much so he responded to the deepening Anthony kissed as they were under the constantly pouring shower.

“Mmm.” They both moan at the same time because of the sensation surrounding their entire bodies: the heat, the lust, and the yearning for each other.

Ipinaikot ni Ian ang dila niya sa mapusok na dila ni Anthony at naghahalo ang kanilang mga madulas na laway.

Anthony was eager for Ian; his hand formerly on the tiles is now on Ian’s waist. The position of their lips and tongue alternated, sometimes Ian had Anthony’s tongue inside his and wrapped it around it, and sometimes Ian’s tongue was inside Anthony’s mouth.

Hindi maiwasang pisilin ni Anthony ang malambot na pwet ni Ian habang walang sawa silang naglalaplapan. Everything is super avidity. Everything  is super passionate.

The two of them were soaking wet now and Anthony’s clothes were also wet so they stopped for a moment and Anthony quickly took off all his clothes and without wasting a second and went back to claiming Ian’s lips.

Drastiko, malalakas, mapupusok ang bawat nangyayari sa kanilang mga labi. 

Anthony was also naked, and because of the hotness that reigned over them, Ian did not realize that his hands were already hugging Anthony’s massive body. Every touch of their hands in their body gains much desire on them.

Gustong-gusto ni Ian na pinanggigigilan ni Anthony ang kaniyang pang-upong parte ng katawan. Gusto-gusto niyang hinahawakan siya ni Anthony. He missed all of this. He love all of luscious things like this from Anthony.

Just a minute later Anthony’s lips crawled on his neck as he looked up and closed his eyes for Anthony to kiss his neck wholeheartedly; and absorb. As Anthony do so, his hand that is caressing Anthony’s hard muscle is now surrounded by Anthony’s robust manhood.

“Just keep masturbating,” Anthony chased its breath that spoke and went back to forming a hickey in his collar bone.

He bit his lip when Anthony suddenly inserted its index finger and middle finger in his ass. “Nghnn … Anthony, ang sarap niyan.”

Anthony smirked and dipped his fingers even deeper inside Ian as Ian calmly played his erect manhood.

“P-parang s-sobrang lalim na ata…” Ian complained, and Anthony looked at his face; there were traces of pain and desire. Anthony smiled again when he saw Ian’s georgeous face in pain. It’s face looks more georgeous in that way.

Anthony felt Ian’s penis also harden due to lust, after all he didn’t do anything with his left hand, he just touched it there and started masturbating.

“Feels great?” Mahinang tanong niya. 

“Y-yeah.” After Ian said that, Ian accelerated the masturbation on his penis which made him moan.

Anthony licked Ian’s lips again and fought with his tongue.

In just a few minutes he was startled when suddenly something hissed in his stomach. And to that, he parted with a kiss from Ian and when he saw that: it was semen released by Ian.

The corner of his lip rose. “That fast, huh.”

Ian bowed as if embarrassed. Anthony just smiled again. Anthony was surprised that Ian had stopped masturbating to him— He hadn’t come out yet. And he was even more surprised because Ian grabbed his hand and removed it from fingering its ass. What is Ian planning?

“Kailan ka kaya lalabasan?” Tanong nito. 

Nagkibit-balikat siya, “Don’t know, maybe it depends on how you are determined.”

Ian chuckled, “Let’s see.” Lumuhod si Ian sa harap niya at habang salsal nito ang kahabaan niya ay mula sa babang parte nito ay ipinadausdus ni Ian ang mainit na dila hanggang sa tuktok. 

Ian kissed its tip… then put it finally in his mouth. Isinagad niya ang mataba at mahabang pagkalalaking iyon ni Anthony kahit mabulunan siya ay wala siyang pakialam, ang importante sa kaniya ngayon ay ang kaligayahan ng lalaking nagmamayari ng sinusubo niya. 

“Oh! Fuck! Isubo mo pa,” Said Anthony.

Napapikit siya at pilit pang isinubo iyon, humawak na ngayon sa mga binti ni Anthony ang kaniyang mga kamay para roon kumuha ng balanse. Nang mawawalan na siya ng hininga ay inatras niya na ang kaniyang ulo at ang kalahati nalang nito ang nasa bibig niya. Hirap na hirap siya sa taba at haba ng ari ni Anthony.

Ipinaikot niya ang kaniyang dila sa ulo nito at mabilis na inusad-atras ang kaniyang ulo dahilan para mabaliw sa sarap si Anthony. Anthony’s growl was loud now because of what Ian was doing.

Pero hindi sapat ang bilis at sagad na ginagawa ni Ian sa kaniya, kaya naman hinawakan niya ang likod ng ulo ni Ian at malalakas na kinadyot ang bibig ni Ian. 

“Mmp! Mmp!” He knew Ian wanted to get away but he didn’t let that happen.

Binilisan pa ni Anthony ang pagbayo sa bibig ni Ian. Anthony could feel his erect manhood inside Ian’s mouth, he could also feel its slippery ejaculation because of Ian’s saliva. Even so, he still wouldn’t let him out.

Ilang saglit pa ay tumigil na hingal na hingal si Anthony. Gusto na ng katawan niyang labasan pero hindi niya ginagawa. In Ian’s ass he wanted to explode his hot juice.

Umungol siya nang umungol dahil sa hindi pa rin paghinto ng kaniyang libog na nararamdaman, at napatukod ang kaniyang mga kamay sa pader. Tiningnan niya si Ian na ngayon ay nakapikit habang nakaupo— nakasandal ang likod nito sa pinagtutukuran niya ng kamay na tiles na pader.

“You okay?” Tanong niya. 

“A-ang sakit ng p-panga ko.”

He just smiled at Ian’s complaint. “We’re not done yet.” Reminding him of this.

Dumilat naman si Ian sa narinig at nagangat ng tingin. Sa pagangat niya ng tingin ay hindi mukha ni Anthony ang nakita niya kundi ang naninigas pa rin nitong ari. Muli siyang nalibugan at ninanais na maipasok ang mahabang iyon sa loob niya. “I-i know.” Wala sa sariling sambit niya na nagpataas ng libog ni Anthony.

Hinawakan ni Anthony ang kaniyang ari at isinampal sa mukha ni Ian. “Get up, then.”

Ramdam niya ang makinis na ari ni Anthony sa kaniyang mukha at hindi niya mapilgilang halikan ito.

Ian is now facing the tiles and Anthony is behind him.

That position with Anthony made him nervous but because he was also very lustful, he just went along. Siya pa ba ang aayaw? A big fuck no.

Ian bit his lip so hard that he felt that the top of Anthony’s manhood was now glued to his entrance, and rubbed it there; reason for him to be even more anxious. It was as if he wanted to beg Anthony to enter it but Anthony hadn’t done it yet. Anthony just makes him excited first.

Napahawak siya sa tiles nang isampal-sampal ni Anthony ang ari nito sa pisngi ng boriko niya.

Bahagya siyang tumuwad para mas maging magiliw iyon para kay Anthony at siyempre para sa kaniya. “Ipasok muna, Anthony…” Parang may kidlat na tumatama sa pusod niya dahil sa tindi ng libog na nararamdaman. He can’t wait to feel the hard and long and fat cock of Anthony inside him. Hindi na niya mahintay iyon. 

“Beg again.” Wika ni Anthony.

“P-please…”

“Before that, ano muna ang pinagusapan niyo nung gagong lalaki sa Bar kagabi bago ka niya halikan?”

Hindi pa rin ba tapos si Anthony sa lalaking nasa Bar na iyon?! “W-wala.”

“Wala? Nakita kong bumulong siya sa’yo.” Ani Anthony at mas napakagat siya ng labi dahil unting ipinasok ni Anthony ang ari sa pasukan niya pero hindi pa ganoon kalalim, at ilang saglit lang ay tinanggal din agad iyon ni Anthony. Binibitin talaga siya ni Anthony!

“S-sabi niya lang… papainitin niya ang gabi ko.” He said honesty.

“Will you allow it, if ever?” May irita sa boses nito. 

“H-hindi.”

Hindi sapat ang sinabing iyon ni Ian para maniwala siya. Eh, nakita niya kagabi parang gustong-gusto ni Ian ang halik nito. Di hamak na mas gwapo ako dun!

“Fine. Ipaparamdam ko sa’yo ngayon ang sarap na hindi mo mararanasan sa iba. Sa’kin ka lang, Ian. Sa akin ka lang.” He whispered, and slowly inserted the reddened head of his penis into Ian’s tight entrance.

Itinulak niya paharap ang balakang para makapasok pa iyon.

“S-sandali lang! D-dahan-dahan l-lang.”

He did not follow what Ian said.

Humawak siya sa pagkabilang pisngi ng boriko ni Ian at mas ibinuka iyon at malakas na ipinasok ang ari niya sa loob.

“A-Anthony… a-ang sakit!”

They don’t have any used lube so it’s not slippery but he knows that when he thrusted it, the natural lube from Ian will spread on its own, so he thrusted it even more. As he moved, Ian shouted at the same time. That sound is so good.

Alam niyang masakit para kay Ian kaya binagalan niya at hindi pwersang ipinasok. Dinahan-dahan niya nalang at ang dalawang kapag niya ay humawak sa mga nipple ni Ian at pinisil-pisil ang mga iyon. 

“Nghnn… masarap na, Anthony, h-hindi na masakit.”

He smiled. 

“Good.” Kahit na sagad na at ramdam na ni Anthony ang kaibuturan ni Ian ay mas itinulak pa rin niya ang ari niya paharap at mas tinigasan ang ari niya.

“Oh! Anthony! Harder!”

Mukhang hindi na nasasaktan si Ian kaya naman hinila na niya ang kahabaan niya at marahang inusad ulit— at the same time a loud growl coming out of Ian’s mouth that could be heard throughout the bathroom still echoing. He didn’t force the entrance as much as he wanted because of course he was still worried about Ian’s body that it might not be able to handle … he didn’t want Ian to be unable to walk today.

Nang makapasok na naman siya sa kaibuturan ni Ian ay hindi na niya napigilan ang umungol. “Ang sarap mo, Ian.”

“F-faster, please? Make it fast at this time. I like it when it fast.”

“You sure?”

Tumango si Ian bilang tugon.

“Granted.”

Matapos niyang sabihin iyon ay inatras na niya ulit ang kaniyang pagkalalaki at malakas na inusad iyon at mabilis na inatras. Unulit-ulit niya iyon ng mas malakas at mas mabilis.

“Oh! Oh! Oh! Oh! Yes! There! Fuck me there!” Paulit-ulit na ungol ni Ian.

“Uh! Shit! I will, Ian.”

Tinulungan niyang mas maibuka ang mga hita ni Ian at matapos niyon ay hindi pa rin siya humihinto; napahawak siya sa bewang ni Ian at habang siya ay umuusad ay iniaatras niya ang bewang ni Ian upang masalubong ang bawat ulos niya. 

Naramdaman niyang medyo bumababa si Ian na hindi niya nalaman, at nang tignan niya ang katawan nito ay nanginginig na ang tuhod nito, marahil wala ng lakas si Ian dahil ilang minuto na niyang binabayo si Ian, at wala itong ibang ginagawa kundi ang umungol nang umungol— ganoon din naman siya.

Huminto muna siya dahil mukhang hindi na talaga kaya ng tuhod ni Ian. Kaya ihinarap niya si Ian sa kaniya. Tumaas naman ang mga kilay nito. Mabigat ang paghinga niya na binuhat si Ian paharap at sa ganoong posisyon niya si Ian pinaghihintod.

Hindi naman tumanggi si Ian dahil gusto niya din naman. Ang hindi niya lang alam ay kung kailan kaya lalabasan si Anthony dahil alam niyang hindi niya kakayanin ang makipagtalik ng isang oras o kalahati!

Napayakap si Ian sa leeg ni Anthony nang iangat-baba siya nito. Grabi! Sobrang sarap para sa pakiramdam ni Ian na naisasagad ang buong ari nito sa loob niya. Sa totoo lang… mas gusto niya na matagal labasan si Anthony dahil matagal siyang nakakaramdam ng kaluguran.

“P-pwede mo naman akong ihiga nalang kaysa… buhatin.” Aniya.

“Hindi,” Hingal na hingal si Anthony, “Mas gusto ko ’to, bakit ayaw mo ba?”

“Nghnn… g-gusto.” Hindi na siya nakapagsalita pa dahil sa kiliti sa kaibuturan niya. Sobrang nababaliw na siya sa sarap ng nararamdaman niya dahil sa ginagawa ni Anthony. Bilang ganti, humawak si Ian sa jawline ni Anthony at malamya iyong sinolo.

They both moan inside of their mouth. This is fantastic…

Magkakalahating oras na bago nagsalita si Anthony, “I-im… cumming.”

“Fill me, Anthony… fill me with your hot juice.”

Ngumiti lang si Anthony at inalog-alog siya habang buhat ni Anthony. Makalipas lang ang ilan pang minuto ay napayakap siya kay Anthony dahil naramdaman na niya ang mainit na tamod ni Anthony sa loob niya.

“Ughh… feels good?” Tanong nito. 

Tumango siya, “Very much.” Nang ibinaba siya ni Anthony ay nagulat siya nang imbis na tumayo siya ay napabagsak siya sa sahig dahil sa sakit ng pasukan niya, agad naman siyang hinawakan ni Anthony kaya hindi siya nauntog sa tiles. 

“Hey, y-you okay?!” Taranta ni Anthony.

“Later… i will be.” Sagot niya at hindi siya makagalaw dahil sa bawat paggalaw niya ay sumasakit ang parteng iyon!

“You haven’t finished bathing yet,”

Ian looked straight at him, “We haven’t had breakfast yet.”

They laughed together. “I’ll just bathe you first.”

Ian would have refused but he couldn’t do anything because he couldn’t stand up, so he was like a child being bathed by Anthony. After Anthony bathed him, Anthony took a bath as well.

Anthony lifted Ian horizontally on his bed. He helped Ian get dressed and he in turn remained naked.

“B-bakit hindi ka pa nagbibihis? N-nalilibugan ako sa’yo.” Ani Ian.

He grinned. “Round two?”

“Fuck you. Do you think I can handle it?”

“Because my clothes are wet so I can’t wear anything.”

“So you’ll just naked until your clothes dry?”

“Maybe.”

Agad na nagsalita si Ian. Gusto man niyang makita ang matipunong katawan ni Anthony ay hindi naman niya gugustuhin na may mangyari na naman sa kanila ni Anthony dahil sa kalibugan niya.

Anthony spoke: “Oh, titig na titig ka, ah.” Sabay ang ngisi ni Anthony sa pangaasar.

Napakurap si Ian at inilayo ang mga mata sa matabang burat ni Anthony. “M-magbihis ka na.”

“Pa’no kung ayaw ko?”

“For the fuck sake, Anthony, magbihis ka na. Kahit ’yung bathrobe lang muna ang suotin mo.”

Tatawa-tawa naman si Anthony na tumungo sa closet ni Ian. “Oo na.” Walang malaking damit si Ian kaya bathrobe nalang ang sinuot niya.

“Magpahinga ka na muna. Magluluto muna ako ng agahan natin… at ’pagkatapos nating magagahan ay may sasabihin ako sa’yo.”

Hindi na nakapagsalita pa si Ian matapos marinig ang sinabi ni Anthony, tumango nalang siya at lumabas na sa kwarto si Anthony para magtungo sa kusina. Nagtataka si Ian kung ano naman kaya ang sasabihin ni Anthony?

Ch. 40

AFTER Anthony cooked, he prepared the food on the table and arranges it there. Sana magustuhan ’to ng mahal ko.

Halos isang oras din siyang nagluto sa kusina. He knew as much as Ian loved to eat, and he also wanted to satiate him after what happened to them today, so he prepared a lot of food.

Natawa siya sa ideyang nagtalik sila ni Ian nang wala pang agahan.

Is that how they really miss each other? He laughed again in the air. He knew that many questions were still running through Ian’s mind because something had happened to them even though he was getting married. Hindi pa kasi niya nasabi dahil naging abala siya sa pagpapaungol kay Ian. 

But he will tell Ian right away after Ian recover. By now he knew that Ian was still asleep and resting, so he let him be first, but later he would wake him up to eat breakfast so that he would have strength.

He prepared Gruyere, bacon and spinach scrambled eggs in one dish. And he also cooked a Classic omelet and greens. And Raspberry chia jam. And of course the milk in a glass will not be lost on the table.

Hindi niya alam kung magugustuhan ni Ian itong mga niluto niya pero hiling niya ay magustuhan ito ni Ian.

Nag-aalangan pa nga siya kung tatawagin na niya si Ian para kumain o hindi dahil nagpapahinga pa ito.

Turning to the door of Ian’s room he was surprised to see Ian standing there and holding on to the wall. He immediately approached Ian to help him walk.

“Magpahinga ka muna,” Suhestiyon niya. 

Ian shook its head and clung to his arm, “I don’t want to, I want to eat.” At the same time Ian smelled. “What did you cook? It looks delicious!”

He smiled, he really wanted Ian to comment on what he was doing, “I can’t memorize the names … but I hope you like it.”

They even walked to the dining table and he made Ian sit down and he sat down in front of Ian.

Ian’s eyes widened staring at everything he and Anthony have for breakfast. The food served was new to him so Ian didn’t know what it tasted like. So all Ian did was sip the milk next to him and then look at the food again.

Anthony can’t understand why Ian hasn’t eaten yet, so he’s a little worried that Ian might not like the dishes he’s prepared, “Hindi mo ba… gusto?” He asked with sadness on his face.

Ian blinked at him and quickly replied, “Huh? Gusto!”

“Why aren’t you eating yet?”

Ian replied: “Nanghihinayang ako…”

Kumunot ang noo ni Anthony.

Ian give an information again, “Kasi ang ganda ng preperation, tapos, pinaghirapan mo pa ang lahat ng ’to. Paano ko ’to sisirain?”

That put a wide smile in his lips, “Ang sweet mo talaga, susubuan na nga lang kita.”

He took a knife and cut the Classic omelet and greens and put it on Ian’s plate and put another dish on Ian’s plate.

Next thing he did was take a spoon and put food in it before putting it in Ian’s mouth.

Ian chewed and when Ian swallowed, it said,  “Ang sarap mo talaga magluto!”

He smile, “I’m glad you liked it.” Aniya.

Ian also smile. “Kahit dati pa, ang sarap mo na talaga magluto. Kaya bibigyan kita ng rate na 11 out of 10.”

Anthony’s whole face was hot and his heart was beating so fast. It was Ian’s simple admiration for him that caused a blush on his cheek.  “B-bakit lumagpas na sa perfect?”

“Kasi gano’n ka kagaling.” Nakangiting paliwanag ni Ian. 

“Tama na nga! Basta ang mahalaga nagustuhan mo… ako.”

Tumaas ang kilay ni Ian, at hindi kalaunan ay napangiti ito ng todo. “Ano ba, Anthony! Para kang tanga!”

They both laugh. “Kain na nga tayo.” Aya niya at sabay na silang nagsimulang kumain.

Habang nilalasap nila ang sarap ng mga pagkain sa hapag-kainan ay hindi maiwasang magsalita ni Anthony patungkol sa lalaking nasa Bar kagabi na humalik kay Ian. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin niya iyon makalimutan at hindi niya pa rin iyon mapalagpas. “’Yong lalaking nasa Bar kagabi na humalik sa’yo…” Napatigil sa pagnguya si Ian at tumingin sa kaniya, “Sinong mas gwapo sa’min?”

Ian ate first before answering his sudden question, “Anthony, huwag ka sanang magagalit kung magsasabi ako ng totoo.” Ian took a deep breath, “Mas gwapo siya.”

Nabitawan ni Anthony ang kutsara na hawak, “Huwag mo’kong niloloko, Ian.” His eyes were sharp as he looked at Ian. “T-totoo? Mas p-pogi siya?”

Pumikit si Ian na tumango, “Pero, pogi ka din naman, ’yong nga lang mas pogi ’yong nasa Bar.”

Mabilis na uminit ang ulo ni Anthony at tumayo mula sa pagkakaupo at tinalikuran si Ian para umalis. Narinig naman niyang tumawa si Ian at mabilis ding tumayo at yumakap sa kaniya mula sa likuran— pinipigilan siyang umalis. 

“Oh? Bakit ka yumayakap sa’kin?! Dun ka sa lalaking ’yon.”

“Biro lang naman, eh.” Ani Ian sa malambing na boses.

“Dun ka sa lalaki mo. Makipaghalikan ka dun hangga’t gusto mo.”

“Hoy! Joke nga lang! Sige na sasagutin na kita ng totoo; ikaw ang mas pogi, at lagi mong tatandaan na ikaw ang pinakapogi sa buong mundo.”

Itinago ni Anthony ang ngiti sa kaniya mukha, “Really?”

“Really.”

Humawak siya sa mga kamay ni Ian at hinarap si Ian. “I love you.” Aniya sabay halik ng mabilis sa labi ni Ian. 

“Ikaw nga may Aria, eh.” Sabi ni Ian at umirap.

“Ikaw ang mahal ko, Ian. Kaya huwag ka ng magisip-isip ng kung ano-ano diyan.” Anthony explained.

“Pero ikakasal ka na sa kaniya” May pagseselos na bahid sa tono ng boses ni Ian.

Napangiti si Anthony.

“Bakit ka ngumingiti? Anthony, gusto ko lang ipaalala sa’yo na hindi mo kami pwedeng pagsabayin. Alam kong marupok ako pero hindi ako papayag na—”

“Wala ng kasal na mangyayari. “ Putol ni Anthony sa iba pang sasabihin ni Ian. Sa wakas ay nasabi na din niya ang salitang magpapalaya sa kanila ni Ian.

“W-what?” Nanlaki ang mga mata ni Ian na nagtanong pero kita niya sa mga mata ni Ian ang galak.

“Wala. Ng. Kasal. Malaya na tayo para sa atin.”

He was shocked when Ian suddenly cried and quickly hugged him, “T-totoo b-ba ang lahat ng s-sinasabi mo?” Paglilinaw nito.

“Totoo, Ian. Si Lolo Lorenzo ang nagtupad niyon. Kaya malaki ang pasasalamat ko sa kaniya. Dahil sa kaniya, malaya na tayo.” Aniya at niyakap din ng mahigpit si Ian.

“S-salamat naman! What you said was the greatest gift I’ve ever received in my life — and that gift is you, Anthony, so I promise you, I’ll take care of you. “

“Dapat lang.” Sarkastiko niyang sambit. “Subukan mo lang akong lokohin, sinasabi ko sa’yo, hindi ka lang iiyak sa kama.”

“Oo na!” Sabi nito sabay ang higa ng ulo nito sa dibdib niya. “I love you so much, Anthony.”

“I love you too. Anyway… Ibig sabihin ba nito… tayo na ulit?” Tanong ni Anthony.

Tumango naman si Ian. “Oo.”

Humiwalay na sila sa yakap at hinalikan na naman ni Anthony si Ian at tinugon naman iyon ni Ian. “Kumain ka pa, sayang ’yong mga niluto ko.”

Tumango naman ito at bumalik sa pagkain. Busog na si Anthony kaya hindi na siya kumain pa at uminom nalang ng gatas. “Namiss mo ba ako?” Kapagkuwang tanong ni Anthony, sa totoo niyan ay gusto ni Anthony na makipag-usap nang makipag-usap kay Ian.

“Siyempre naman. Kaya lang hindi kita pinupuntahan kahit gustong-gusto ko kasi… nalaman ko kay Aria na ngayon na daw ang flight niyo papunta ng London. Inimbitahan pa nga niya ako.” Sabi niya na may inis sa boses.

“Sinabi niya ’yon?!” Gulat na tanong ni Anthony.

Tumango si Ian.

Nagsabi naman ng totoo si Anthony, “Ngayon nga dapat ang flight at pinagpopropose pa ako ni dad kay Aria sa plane, pero mabuti, mabait si lolo kaya wala ng magaganap na gano’n, at saka, ayaw ko ngang magpropose kay Aria. At Ian, alam na ni Aria ang tungkol sa atin.”

That made Ian shock. “Alam na niya?! Pero bakit niya pa ako inimbitahan?!” Hindi makapaniwalang tanong ni Ian.

“Baka pinapaselos ka lang nun, hindi niya kasi matanggap na hindi ko siya kayang magustuhan.”

“Pero alam ko… may taong para kay Aria, sana… makita na niya ang taong iyon.”

Tumango-tango naman si Anthony. “Sana nga, para hindi na niya tayo guluhin.”

Tumitig si Ian sa kaniya, “Sana hindi ako nananaginip na wala ng matutuloy na kasal.”

Natawa si Anthony, “Hindi ka nananaginip, Ian.” Napalunok si Anthony, “Pero may kondisyon pala si lolo,”

“Kahit ano pa ’yan, gagawin ko para sa lolo mo— lolo natin.”

Ngumiti si Anthony, “Gusto ka niyang makita sa dinner sa Mason mansion, sasabihin nalang niya kung kailan. Matutupad na ang pantasya kong makasama ka sa pagsasalo ng pamilya namin, matutupad na ang matagal ko ng pinapangarap na makasama ka habang buhay.”

“I love you, Anthony.”

“I love you too, babe.”

Ian continued to eat and they even talked with great joy in their hearts; and they have nothing more to ask for but hopefully as long as they live like this where they are always happy with no obstacle between the two of them.

HINDI lubos maisip ni Ian na mangyayari ang mga ito. Animoy isang malaking himala ang nangyari. Ang hirap paniwalaan na sa mga pagkakaong ito ay natupad ang mga hiling niya pati ang mga dasal niya. Ang hirap maniwala, as in, pero isang malaking pasasalamat sa pagkakaroon nila ni Anthony ng karapatan para sa kanilang mga malalim na nararamdaman.

Para siyang nabunutan ng tinik sa katawan. So he wouldn’t waste a man like Anthony doing everything for them. He loved that man, and he would never let them separate again, because it was so hard that Anthony was not by his side. His day is not complete when Anthony is not in his sight.

It has been almost two days since Anthony told him that the marriage will not continue. Now he is in the Cafe. Anthony, on the other hand, is at his job. Next to him now are Kayden and Joseph.

“Kuya Ian, boyfriend mo po pala si Anthony? — ’yong dapat na papakasalan ni Ma’am Aria?” Tanong ni Joseph.

Nagulantang naman siya sa bilang tanong ni Joseph sa kaniya. Saan naman ng binatang ito nakuha ang impormasyong iyon? “O-oo.” Ewan niya kung bakit siya nautal.

Ngumiti naman si Joseph na ikinataka niya. “Tama nga ang ikinuwento sa’kin ni kuya Kayden, tapos, si Kuya Kayden may boyfriend na din…” Dahil walang costumer ngayon ay nagagawa nilang makapagkwentuhan. Joseph continues, “Kailan kaya sa’kin?”

Nagkatinginan sila Ian at Kayden sa sinabi ni Joseph. “Anong sinabi mo?” Tanong ni Kayden. 

Tumingin si Joseph sa kanila, “Bisexual din po ako.”

Namulsa si Kayden, “Hindi halata.”

Natawa si Joseph, “Nalaman ko lang na hindi ako straight nung fifteen palang ako.”

“Paano?” Tanong ni Ian. “Kasi ako, si Kayden, at si Anthony,” Napangiti si Ian nang nabanggit niya ang pangalang ‘Anthony’, “Straight kaming tatlo, at ayun, nagbago ang lahat. Eh, ikaw?”

“Nakakahiya pong sabihin, eh.” Yumuko si Joseph.

Kayden and Ian smiled. “Huwag kang mahiya.” Sabay nilang sabi ni Kayden. 

“D-dahil sa… porn,” Mahina nitong pagamin. 

Patagong natawa sila Kayden at Ian. “Paanong sa porn?”

Joseph answer. “Kasi isang gabi, nanood ako, tapos nakita kong may dalawang lalaking gumagawa nun— hindi ko alam bakit ako tinigasan nang mapanood ko ’yon, at mula nun, hindi na ako nanonood ng famale and male porn, g-gay porn na lagi.”

Tumango-tango naman si Ian at tinignan si Kayden, “Ikaw din ba Kayden, lagi?”  Pagbibiro niya sa kaibigan niya.

Namula naman si Kayden at umiwas ng tingin, “H-hindi no!”

Natawa nalang sila Ian at Joseph. “Anyway, ilang taon ka na ba, Joseph?” Asked Ian.

Mabilis namang sumagot si Joseph, “Turning nineteen.”

“Nanonood ka pa din hanggang ngayon?” Pangaasar pa ni Ian kay Joseph sabay ang tingin kay Kayden na alam niyang palagi.

“O-opo.”

Nanlaki ang mga mata ni Ian, hindi dahil sa palaging nanonood si Joseph kundi dahil napakahonest nito! Ganito kaya lahat ng mga kabataan? Honest? At hindi ikinahihiya na bisexual sila o kung ano pa man ang kanilang kasarian?

“Ipagpatuloy mo lang ’yan.” Singit ni Kayden.

Tinignan naman niya si Kayden ng masama, pero kinindatan lang siya nito. Gago talaga itong kaibigan niya: bad influence.

“Opo.” Sagot ni Joseph.

Hindi mapigilang matawa ni Ian. Sobrang honest na, masunurin pa nitong si Joseph.

Ian asked to Joseph, “Ano ka ba? Top o bottom?” Hindi maiwasang maitanong ni Ian.

“Top po.”

Napanganga nalang si Ian. Pogi ang binatang ito at alam niyang malayo ang mararating ni Joseph dahil sa bukod sa gwapo ito dahil mukhang may lahi itong italyano; matalino pa ito at mabait na binata. “So ako lang pala ang bottom dito?” Walang sumagot pero nagngitian silang lahat.  Napakurap naman si Ian nang magtanong ng kabalastugan si Kayden na pabulong kay Joseph, “Alam mo ba, ang mga top malalaki… malaki ba ’yan?”

“Eight inches po nung sinukat ko,”

Nanlaki naman ang mga mata nila ni Kayden. Mas malaki pa kay Anthony?! Kay Anthony kasi parang seven inches iyon kasi lagpas ng isang dangkal ko .

“Ehem! Ehem! Tama na nga ang ganiyang usapan, basta ikaw Joseph, antayin mo lang ang lalaking para sa’yo, huwag kang magmadali kasi darating ang para sa’yo.” Pahayag niya.

Sumingit si Kayden, “Tama, darating din ang papaungulin mo. Wait ka lang sa kaniya. Sigurado akong mahihimatay ’yong kapag inano mo.”

Napangiti naman si Joseph, si Ian naman ay mapailang beses na napaubo dahil sa pinagsasabi ni Kayden.

Nagpapasalamat naman siya nang magsalita si Joseph at iniba na ang usapan, “Kuya Ian, nagbalikan na kayo ni sir Anthony?”

Nagtataka itong si Ian kung bakit parang alam ni Joseph ang lahat ng tungkol sa kaniya pati kay Anthony. Tumingin siya kay Kayden, marahil ikinuwento ni Kayden sa binatang ito ang buhay niya. Tumango siya. “Oo.” Siya naman ang nagtanong, “Siya nga pala, nakatanggap ka na ng scholarship mula sa corporation ni Aria?”

“Opo, kuya Ian, napakabait niya po, nalaman kong siya po pala ang founder ng malaking corporation na iyon. ’Yon nga lang po, nagkamali siya ng taong minahal dahil ang minahal niya ay may mahal ng iba. Suportado po ako kuya Ian sa inyo ni Sir Anthony, sana… dumating na din ’yong papaungulin ko.”

Napakurap-kurap siya. Saan naman kaya natutunan ng gwapong binata ang mga salitang iyon?! Ay alam na niya kung kanino— walang iba kundi kay Kayden na ngayon ay tumapik-tapik sa balikat ng binata.

Maya-maya lang ay may customer na kaya nagsibalik na sila sa trabaho nila.

ALAS-OTSO na ng gabi, sabi ni Anthony ay pupuntahan siya nito ngayon gaya ng lagi nilang ginagawa, pero nabubulok nalang siya kakaantay kay Anthony pero hindi pa rin ito dumarating. Hindi naman sa nagiisip siya ng mga kung ano-ano, gusto niya lang talaga makita si Anthony.

He had this feeling that he was always looking for Anthony, always wanted to see Anthony, and to be with him.

He just sat on the couch and opened his cellphone to look around at what was there. He couldn’t help but go to google and head to a website that could see models.

Ian smiled when he saw a topless male hot model there. Grabi, ang hot naman nit o. Nagscroll pa siya nang nagscroll habang inaantay si Anthony. He even scrolled as he waited for Anthony.

He almost lost his jaw at the men there.

While looking around, he was shocked when someone took his cellphone. He immediately looked at the taker: it was Anthony.

Ngumiti siya na parang sinasabing wala akong ginagawang masama.

Matalim naman ang tingin sa kaniya ni Anthony at nanggigigil na nakahawak sa cellphone niya na hinugot nito. “Is this what you do when I’m not around?” Iritado nitong sambit.

Napakurap-kurap naman siya. Hindi naman lagi! Ngayon nga lang, eh. “Sorry, hindi ko na gagawin ulit.”

“Ang papangit naman ng mga model na ’to.” Tumingin si Anthony sa kaniya, “Ayusin mo, Ian, baka mabasag ko ’tong cellphone mo.”

Napangiti naman si Ian, “Oo na.”

Huminga ng malalim si Anthony saka nagsalita, “Ngayon ’yong dinner sa Mason mansion.”

He stood in shock and nervousness, he was not yet ready to face Anthony’s wealthy family.  “Ngayon?! Bakit?!”

Natawa naman ng bahagya si Anthony sa kaniya, “Anong bakit ka diyan. May dala akong Jacket tuxedo dito para sa atin. Magbihis na tayo.” Ani Anthony.

Nagtaka naman si Ian, “Jacket tuxedo?”

“Kailangan ng formal na pananamit sa mansion, Babe.”

Kinakabahang sinundan niya si Anthony sa kwarto upang doon sila magbihis. Saktong kakaligo lang naman niya kaya diretso bihis na.  Hindi niya akalaing ngayon ’yon. Biglaan.

He took a deep breath. He is nervous.

When they entered the room, they undressed and his boyfriend helped him put on the clothes that Anthony had brought from the United Kingdom.

When they are done dressing and grooming themselves. They looked at themselves in the mirror. Hindi niya maiwasang kiligin sa nakikita niya sa salamin. He and Anthony were both in formal attair and Anthony was very handsome.

Anthony looked straight at him and quickly kissed him on the lips. Napapikit silang dalawa at muli ding dumilat nang magkahiwalay na ang kanilang mga labi.  “Ang hot mo, Babe”

He blushed, “You too.”

Anthony took his hand and looked him in the eyes again, “Let’s have tonight,”

He nodded. “Yeah.” Sabay ang halik niya kay Anthony.

Ch. 41

HINDI mapalagay si Ian. He was in Anthony’s car and they were on their way to the Mason mansion. Shit! He’s so nervous! He couldn’t even take a deep breath because of how immeasurable he was feeling.

Hindi nakatulong na tanggalin ang kabang nararamdaman niya ang aircon ng sasakyan kaya nanginginig talaga ang mga tuhod niya pati ang mga kamay niya.

Sabi ni Anthony ay magenjoy sila, pero paano niya ba magagawang magenjoy sa kalagayan niya ngayon?! He hadn’t seen Anthony’s parents yet so he didn’t know if he would be excited or what. Isa pa, hindi niya din alam ang mga ugali ng mga magulang ni Anthony. Pero ang isang ugali na noon pa nakatatak sa isip niya ay masusungit at hindi mababait ang mga mayayaman. Pero hindi pa naman siya sigurado dun— sadyang pinapangunahan lang talaga siya ng kabang nararamdaman niya.

Napalingon nalang si Ian sa bintana at tinignan ang mga dinadaanan nila para naman kahit papaano ay wala ang pressure na bumabagabag sa kaniya.

Ngayon ay napahinga siya ng malalim at bumuga ng hininga. He looked to his side when Anthony held his trembling hand.

He looked at their hand together and then he turned his gaze to Anthony who was gently driving with only one hand because one of its hands was holding his hand.

Anthony smiled at him as if it were not nervous, while he, here, as if he just did not want to attend because of fear and nervousness; perhaps he was nervous because of the negative thoughts that had been prevalent in his mind ever since. But he had to fight those negative thoughts.

“A-aren’t you nervous?” Puta, pati boses niya nanginginig nung magsalita siya.

“Why would i?” Nakangisi nitong sambit.

Oo nga naman, bakit nga ba naman si Anthony kakabahan, gayong wala namang dapat ikakaba— well, that is only for Anthony. Pamilya ni Anthony iyon kaya malamang hindi ito kakabahan, pero siya, ewan niya ba sa karuwagan niyang ito— hindi mawala-wala.

Anthony spoke again, “Don’t be nervous, I’m just here, mm?”

He nodded and took another deep breath. Somehow, his nervousness disappeared a bit because of the words uttered by his love and also because of its soft hand that was still holding his hand.

That’s right, he shouldn’t be nervous.

Makailang beses pa siyang napahingang-malalim. Anthony noticed that, so Anthony said that Ian would be reassured, “Once we’re there, you’ll lose that nervousness because there’s a lot of delicious food there.” Anthony smiled at the same time.

Napalunok naman si Ian, “Malapit na ba tayo?”

“Malapit na.” Anthony replied.

Habang palapit nang palapit ay siya namang pagkaba niya ng labis. Goodness, in a few minutes he will see the family of his beloved. Sa katunayan, dapat masaya ang kaniyang nararamdaman pero baliktad ang sa kaniya. Kinakabahan talaga siya, as in.

A few minutes later the car stopped.

“Why did you stop?” He asked. Anthony just laughed out loud at his question, “Huwag ka ngang kabahan diyan!”

He took a deep breath.

Anthony got out of the car and opened the door for him and held his hand as he got out of the car.

Anthony spoke: “Ipapakilala na kita sa pamilya ko.” At bakas sa mukha nito ang sobrang kasiyahan.

Humawak naman siya ng mahigpit kay Anthony saka sila naglakad ng mabagal habang tinatanaw ang kagandahan ng mansion.

Magkahawak pa rin ang mga kamay nila na pumasok sa mansion, dahil ayaw siyang bitawan ni Anthony, at upang maibsan din ang nararamdaman niyang kaba. As Ian walks in, there are many paintings on the wall and the beautiful lighting on the cellings and walls, and there is also a lot of equipment on display that he knows is antique and expensive.

During the walk, Ian did not realize that they were in the dining room. Before entering the dining room, Anthony looked at him with a smile. He smiled back, and entered, immediately opened to them a very beautiful long table, chadilier, candles on the table and served food, there were also chiefs in every corner and there were all of Anthony’s relatives who wearing fancy clothes.

Naistatwa si Ian at parang hindi makapaglakad nang magtama ang mga mata nila ni Lorenzo. Nakangiti ito sa kaniya at nang tumingin ang mga nasa lamesa sa kamay nila ni Anthony ay medyo nailang siya at balak humiwalay sa pagkakahawak ni Anthony pero hindi hinayaan ni Anthony na magkahiwalay ang mga kamay nila. 

“Buenas noches a usted,” ‘Good evening to you.’ Olivia broke the silence that prevailed throughout the dining room.

Ian blinked because he did not understand the language she used.

“Good evening too, Aunt Olivia. My dear family, I want to introduce to you all the man I love.” Anthony’s announcement.

Ian’s whole face became hot. Ang gentleman ng ginawa ni Anthony.

Yumuko si Ian na nagsalita, “G-good evening po.”

Enzo started to interrupt, “You didn’t say cousin that the man you’re referring to is handsome.”

Anthony smiled. Everyone stared at them as they stood. Then Lorenzo said, “Don’t be shy, Ian. Sit down.”

Anthony looked at him again. And seated him in the vacant seat near Lorenzo. “Thank you,” Ian thanked Lorenzo.

Lorenzo smiled, “Take care of my grandson, huh?”

He nodded, “Yes, lolo.”

Ian was surprised when a woman spoke in front of them, “Ian … I heard a lot about you, I can’t do anything in Anthony’s heart, but I just beg you, I hope you don’t hurt my son . “

Ian is so dazzling, is this Anthony’s mom?! Ian can’t deny that Anthony’s mom is beautiful , and he doesn’t expect her to be kind to him.

Anthony whispered to him, “Jennifer is my mom’s name,” letting him know.

He gives his promise to Jennifer, “Yes … I will love Anthony with all my heart.”

Then, the man next to Jennifer spoke, “Iyon lang ang pakiusap namin sa’yo. Nung una, hindi ko matanggap, pero dahil nabulag ako sa kayamanan ay hindi ko na nakita pa ang totoong katauhan ng anak kong si Anthony at hindi ko na napahalagahan ang kasiyahan niya. At ngayon na nandiyan kana— na nagpapasiya sa kaniya— nagpapasalamat ako sa’yo. Hangad ko ang kasiyahan niyo ng anak ko.” Louie said. 

Hindi siya makapaniwalang si Louie ito na papa ni Anthony, napabow siya dahil ang alam niya ay tutol si Sir. Louie sa kanila, pero ngayon ay tanggap na sila nito. “Salamat po.” Aniya. 

Tinignan naman niya si Anthony na ngayon ay nakatingin na maluha-luha ang mata sa papa niya.

Louie spoke as he looked at Anthony,  “Anak, patawarin mo’ko dahil naging makasarili ako.”

Tuluyan nang bumagsak ang luha ni Anthony, alam ni Ian kung gaano kagalit itong si Anthony sa papa niya pero sabi nga nila, walang magulang na gustong mapasama ang anak nila. Kaya marahil hindi na ito tumutol pa sa kagustuhan ni Anthony at sumuporta. Louie stood up and approached Anthony. “Mahal kita anak. Patawarin mo’ko sa mga pagkukulang ko bilang ama mo.”

Even though Anthony’s heart was hard, it still softened for his father. Anthony hugged back,  “Pinapatawad na po kita at patuloy po kitang papatawarin dahil ama kita, salamat po dahil hinayaan mo po akong maging masaya sa taong gusto ko.”

Nagngitian naman ang buong pamilya sa mag-ama.

Bago pa man ang hapunang ito ay pinaliwanagan na ni Lorenzo ang mga magulang ni Anthony. Tungkol sa pagkatao ni Anthony na dapat nilang tanggapin at mahalin. Ganun din sa buong pamiyang mason at flendice. Sinabi ni Lorenzo na nararapat na respetuhin ang kagustuhan ng kamag-anak nila at suportahan dahil sila-sila lang din naman ang magkakapamilya at wala ng iba. After all, they are family.

After forgiveness and clarity with the father and son they all started eating. They were all happy to talk about their lives, specifically Ian’s life. “I am alone here in Manila, because my parents are in the province of Leyte living with my sisters. I am the eldest and still looking for a decent job here in Manila. We are not rich either. ”Everyone listens to him.

Enzo gave a statement, “Anong natapos mo?”

He answered as the other continues eating, “Marketing management.”

Enzo nodded after hearing what he said.

Anthony woman cousin gave an insight, “You can only work in the company of Anthony, I’m sure you always want to see each other, right?” Dahlia said.

Everyone smiled and agreed, “Right!, what do you think, Ian?”

“Totoong g-gusto ko laging makita si Anthony …”

“Yiee!” Hiyaw nilang lahat sabay ang halakhakan.

Si Anthony naman na nakangiti ang nagsalita, “Gagawin kitang president ng kumpanya, Babe”

Nang marinig ng lahat pati ng mga magulang ni Anthony ang tawagan nila ay nagsingitian ang mga ito habang ang pinsan naman ni Anthony kasama si Enzo ay walang tigil sa kaka-ayie.

“Bakit naman ganun kataas na posisyon?” Tanong ni Louie na pabiro ang tanong. 

Sumagot agad si Anthony, “Para lagi siyang nasa opisina ko.”

Nagsitilian na naman ang mga nasa dining room.

They all talked and the whole dining room was filled with laughter. Ian’s heart is very happy and he is not nervous anymore, dahil ang paguugali ng pamilya ni Anthony ay itinuturing na din siya nitong pamilya.

Kahit nagpapataasan ng posisyon ang kamag-anak ni Anthony ay hindi pa rin mawawala ang likas na masiyahing ugali ng mga ito.

Lots of food on the table and also a lot of different wine on the table. The dishes and other food were cooked by the four chiefs who were around them and when someone wanted to eat or add food they just ordered the chiefs who were really good at cooking, and the family waiters were butlers, also worker of a Mason from their empire hotel.

In the midst of laughter and conversation someone unexpected came. Aria.

“I’m sorry, I’m late—” Aria stopped smiling when she saw him. “W-what did that man do here, Sir. Louie and Ma’am Jennifer?” Aria slowly walked to another empty seat.

Aria  continues: “Ah, alam ko na, para ba ipamukha kay Ian na ikakasal na kami—”

Aria hadn’t finished what she was going to say when Lorenzo suddenly replied, “I invited him here.”

Aria was stunned, followed by the force of her smile and raised the champagne glass and looked at a butler. The butler immediately approached and poured champagne on her.

Aria, on the other hand, smirked at Ian at the same time. “Your invited?”

Ian bent down his head. But the truth is that he is also annoyed with Aria for her arrogance.

“Are you also willing to come to London for Anthony and me’s wedding?”

At dahil dun ay napaubo ng peke si Louie. “Hasn’t your dad told you yet?”

Aria frowned, “The?”

Louie and Jennifer looked at each other, “Hindi na namin itutuloy pa ang aming desisyong ipakasal kayong dalawa ni Anthony,” Louie clarified.

Aria looked around at the dining table. Aria feels that everything Louie says is not true. Aria’s dad never told her that.

Parang nabasa naman ni Jennifer ang isip ni Aria, “Baka ayaw ka lang masaktan ng dad mo kaya hindi niya agad sinabi sa’yo.”

“Anthony?! Ano ’to?!” Tumingin naman si Aria kay Louie, “Bakit hindi niyo itutuloy ang kasal?! Ayaw niyo ba ng pera? Mula sa pamilya namin?” Aria said with tears in her eyes angrily because she could not accept that their marriage to the one she loved would not continue. Aria, on the other hand, knows the reason why the marriage cannot continue. But until now, she still hopes that she can be with Anthony forever.

Sumagot si Louie, “Aria, nalaman kong may ibang na nagugustuhan ang anak ko, ayaw ko ng ipakasal siya sa’yo dahil ayaw kong maitali si Anthony sa taong mapipilitan lang siyang mahalin. Ang kasiyahan ay hindi natutumbasan ng pera o kayamanan, Aria. Ang pagibig ay hindi nabibili.” Mahinahong paliwanag ni Louie na pilit ipinapaintindi kay Aria na dapat ay magmove on na siya kay Anthony.

Tears filled Aria’s entire cheek. It hurts so much for her not to be loved by the person she has loved for so long. Wala naman na din siyang magagawa, alam niya iyon dahil tama nga naman talaga si Sir Louie, hindi nabibili ang pagibig.

Aria stood up continuing to shed tears and without saying goodbye hurried out of the dining room.

Louie still wanted to talk to her but she ignored it and continued to walk as if deaf.

Ian looked after Aria. Ian understood how Aria was feeling now and he knew how heavy it felt, so he stood up, “Excuse me please,” He apologized and followed Aria.

“Ian …” Anthony called.

Lumingon siya at tinignan lang si Anthony na parang sinasabing ‘Ako ang bahala kay Aria.’ Sabay ang talikod.

Malalaki ang hakbang niya na sinundan si Aria. Hindi niya maaninag ang bulto nito pero alam niyang nasa labas na ito ng mansion kaya tumakbo siya palabas.

Nang makalabas ay naabutan niya si Aria na patuloy sa paghagulhol na nakahawak sa sasakyan nito.

Bago pa man makapasok si Aria sa sasakyan ay sumigaw si Ian, “Aria!”

Aria stopped and turned to him. Kita ni Ian ang nararamdaman ni Aria dahil bakas iyon sa mukha ni Aria at sa luha palang nito ay alam niyang mahal na mahal talaga ni Aria si Anthony.

Lumapit siya kay Aria, “Aria, alam kong mahal mo si Anthony katulad ng pagmamahal ko sa kaniya—”

“Ano bang nakita niya sa’yo?” She cried. “Hindi niya ba talaga ako kayang magustuhan?!”

“Marami pang iba diyan na mas deserve ang pagmamahal mo,” Concern was heard in Ian’s words.

Tumango naman si Aria at pinunasan ang luha, “Siguro nga tama si Sir. Louie; hindi nabibili ang pagmamahal. Alam ko naman na hindi ako kayang mahalin ni Anthony, sadyang ako lang itong tanga na umaasa. Ian… i’m sorry sa lahat, mula ngayon ay tatanggapin kona na hindi talaga para sa’kin si Anthony kahit pa anong gawin kong pangaagaw sa kaniya. Mahal ko si Anthony, pero pinapalaya ko na siya, Ian… mahalin mo nang mahalin si Anthony gaya ng pagmamahal ko sa kaniya.”

Hindi mapigilan ni Ian na yakapin si Aria, si Aria naman ay patuloy lang sa paghagulhol. “Hindi ko na kayo gagambalahin pa, bukas ay tatanggapin ko na ang sinabing flight sa akin ni dad patungo sa Russia. Be happy with him, Ian.”

Tumango naman si Ian. Alam ni Ian na mabait si Aria, at alam niyang kailangan may makaramay si Aria dahil hindi matutumbasan ang sakit na nararamdaman ni Aria ngayon. “Salamat, Aria.”

“I’m sorry Ian sa lahat.”

“Okay lang ’yon. Mahahanap mo din ang lalaking para sa’yo, Aria.”

Tumango naman si Aria at kumalas na ng yakap.  Tumingin sa kaniya si Aria ng diretso sa mata at nakipagshake hands, “Until again, Ian.”

He accepted Aria’s handshake. After that Aria finally got in the car and smiled at him one last time. He in turn said goodbye and he was happy to meet Aria.

“Ian.” Anthony calls to him with a concerned voice.

Ian inevitably burst into tears this time as he hugged Anthony tightly.

Anthony returned the hug and watched Aria’s car leave.

“Hinahayaan na niya tayo.” Ani Ian at mas humigpit ang yakap. 

“Someone deserves her love, and it’s not me … because the one who deserves my love is you Ian.” Anthony broke away from the hug and united their lips.

Ch. 42

The Last Chapter

FROM the airport of Manila, they took a flight to Tacloban, Leyte. Yes, your not mistaken, they are going to Ian’s family place; to the place where Ian live in, to the place where Ian study elementary and high school, to the place where Ian live in not lonely as living in Manila bacause here in province— he has family.

Isang buwan na din ang lumipas. Much has changed since dinner took place at the mansion. His job has changed because that’s where he works for Anthony’s company, but not as president of the company but just a normal employee suited to marketing management. He was happy with that job of his, always seeing Anthony and getting along.

Nagiging magkasama sila lagi ni Anthony, kulang na nga lang ay magkadikit na sila. Matapos kasi ang dinner sa Mason mansion ay nagdesisyon na sila na magsama na sa isang bubong. Tutal pareho naman sila ng pinapasukang trabaho. After all, they have the same job. In fact, it wasn’t just Anthony who made the decision but he — he and Anthony. This is what they really want. Ang pagkakataong sabay silang magigising tuwing umaga, magaalmusal, matatanghalian, maghahapunan at sa pagtulog nila ay wala silang ibang gusto kundi ang maging magkasama.

And in a month of change they got used to and got used to things right away, because … that’s where they were happy.

Sadyang umalis na din talaga siya sa Cafe na pinagtatrabahuan ay dahil mababankrupt na ito, maayos naman ang kita at maraming bumibili, sadyang ang may-ari lang talaga ang problema— marami itong pinagkautangan dahil sa sugal, at dahil doon ay kukuhain na ng banko ang mga property nito kabilang na ang Cafe. Kaya nagaalala siya kay Kayden dahil mawawalan ito ng trabaho pero hindi naman niya maintindihan itong si Kayden dahil hindi man lang niya nakikitaan ng kalungkutan sa mukha nito.

“Sa’n ba kasi tayo pupunta? Huh? Ian?” Anthony couldn’t stop questioning him while they were on the plane. The plane is small because Leyte is not that far from Manila.

“Secret nga kasi, hindi na magiging secret kapag sinabi ko na sa’yo.” Sagot niya na natatawa. Parang natatandaan niya kasi na sinabi niya sa dinner kung nasaan ang mga magulang niya pero si Anthony ay parang kinalimutan ata.

“Bahala ka nga diyan. Sa motel ba?” This question is a joke.

Pinanlisikan naman niya ng mata si Anthony, “Tigil-tigilan mo’ko, Anthony, ha!” Diin niya. 

Ngumisi naman si Anthony at tinitigan siya, nagulat siya ng bahagya nang magkagat labi si Anthony habang malagkit na nakatingin sa kaniya.

Bumulong siya sa lalaking katabi niya, “Hoy! Baka nakakalimutan mo, may nangyari na sa’tin kagabi! Hindi ka pa rin ba nagsasawa?!”

Anthony smiled again, “Hindi ka naman kasi nakakasawa, eh.”

Umirap siya. Bwesit talaga ’tong si Anthony, ewan niya ba dito. This is what he gets from loving a naughty man.  Gusto din naman niya kaso siyempre inaalala pa rin niya ang katawan niya no. Ang hirap kayang maglakad kada tapos nilang gawin iyon.

“Ewan ko sa’yo,”

Anthony just laughed. He just laughed at Anthony too. He was carried away by Anthony’s joy, that’s all … by a strange joy — by teasing and what. But honestly, he is also really happy because he is really happy to be with Anthony.

“Eh, sa’n ba kasi talaga tayo pupunta?” “Basta… malalaman mo nalang kapag nakarating na tayo dun.”

Anthony was silent and he was not asked again, Anthony surrendered to his oppressor because no matter how handsome or seductive Anthony does, he will not be shaken and will insist that they are going to be secretive. If only Anthony hadn’t forgotten where his parents lived he would have had this idea now. Kaya manigas si Anthony, dahil kahit na anong gawin nito ay hindi talaga niya sasabihin.

The flight was only about a few hours so they finally arrived as well. They got off the plane and he rang his cellphone. He immediately answered the call when he saw Kayden calling. “Hello?”

“Ian! May good news ako sa’yo!” The person on the other line shouted happily.

“What’s that?”

“That bank has agreed to just sell me the Cafe!”

His eyes widened, “R-really?! You bought that Cafe, it cost half a million!” Humanga naman siya kay Kayden dahil alam niyang kahit ganoon lang ang makikita kay Kayden ay alam niyang mapera din talaga ang isang iyon.

“’Yung ipon ko, tapos ’yung mga kinita ko sa mga investment,”

Napangiti siya, “Iba ka talaga, Kayden.”

“Naman! Sige na bye na, enjoy kayo ni Anthony sa bakasyon niyo.”

“Thank you, congrats sa’yo.”

Natapos na ang tawag at hindi niya namalayan na nasa loob na pala sila ng sasakyan ni Anthony papunta sa bahay ng mga magulang niyang sina Lelin at Jack. Halos ilang taon din niyang hindi nakita ang mga magulang niya pati ang mga kapatid niyang dalawang babaeng sina Mia at Zoey.

He rested his head on Anthony’s shoulder and closed his eyes. Sinabi na niya bago pa sila umalis sa driver kung saan ang address kaya wala na siyang dapat problemahin pa.

Ilang minuto pa ay huminto na ang sasakyan. Dumilat siya at sa pagdilat niya ay nakita nalang niya ang kanilang kamay ni Anthony na magkaisa.

From the way he looked at Anthony’s hand, he looked out of the car. Their house was just across the road so it was on the opposite side.

Lumabas na sila ni Anthony ng sasakyan. He really misses the smell of the province, the coconut trees and the Place — the whole place. He looked at the house which was neither too big nor too small, just right. He saw two couples shouting.

“Jack! Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na iwas-iwasan mo na ang paginom ng tuba!” Sigaw ni Lilan.

Anthony whispered, “Nakakatakot naman ang ginang na ’yon.” Anthony’s comment.

Napangiti naman si Ian kay Anthony. “Mama! Papa!” Sigaw niya at mabilis na lumapit sa mga magulang niya at niyakap ang mga ito. 

Sobrang saya niya na makita muli ang mga magulang niya. At ganun din naman kasiya ang mga magulang niya na makita siya. Mahigpit siya nilang niyakap at halos matalon-talon sa galak na makita siya. 

“Ang laki mo na, anak!” Komento ni Jack.

“Ang laki na ng pinagbago mo!” Aniya naman ni Lilan.

Ngumiti siya at humiwalay sa yakap at humawak sa mga kamay ng mga magulang niya, “Kumusta po kayo?”

“Hay nako, anak, huwag mo kaming alalahanin, mas malakas pa kami sa kalabaw.” Sabay ang tawa nilang lahat. Nagpatuloy ang mama niya, “Siya nga pala, nasa’n na nga pala ang lalaking lagi mong tinutukoy, ha?!”

Ngumiti muli si Ian at tinignan si Anthony na ngayon ay naistatwa sa kinatatayuan nito, parang hindi ito makapaniwala na nandito siya ngayon sa probinsya ni Ian kung saan naninirahan ang pamilya ni Ian, ang pamilya niya na rin.

Sinundan naman ng tingin ng mga magulang niya si Anthony. “Hala! Kagwapo! Siya ba, anak?!” Ani Lilan.

Tumango siya. Nagsalita naman si Jack, “Oo nga, akala ko nga anghel!”

Lumapit naman si Anthony sa kinaroroonan nila at nanginginig ang kamay ni Anthony na nagmano sa mga magulang niya.

Natawa naman si Ian sa inaakto ni Anthony. Kinakabahan ba si Anthony? Parang siya lang din si Anthony nung una niyang makilala ang mga magulang nito. Patago siyang tumawa. Akala niya ba… hindi kinakabahan si Anthony? Nasa’n na ang ‘Why would i’ ni Anthony?

“N-nagagalak po akong makita kayo, tito, tita.” Pagbati ni Anthony na nakayuko.

“Iho, huwag ka ngang kabahan! Hindi ka naman namin kakatayin!” Sigaw ng mama niya. 

Natawa na naman si Ian. “Huwag ka daw kabahan, babe.” Ani Ian na diniinan pa ang salitang ‘kabahan’. 

Anthony could not look directly at him. Probably because of how it feels.Hindi makapaniwala si Ian dahil ang isang lalaking matapang, makisig, at malakas ang loob ay naduduwag ngayon.

Hinawak-hawakan ni Lilan si Anthony, “Ang swerte naman ng anak namin sa’yo.” Tumingin si Lilan kay Ian, “Ikaw Ian, huwag mo nang iwan pa si Anthony!” Iyon naman ang dahilan ng pagngiti ni Anthony.

“Alam mo ba, lagi kang ikinukwento sa amin ni Ian sa cellphone. Baliw na baliw si Ian sa’yo! Kaya sana mahalin niyo ang isa’t-isa, dahil hindi kami tutol sa inyo.”

“Salamat po, tita,” Tumingin naman si Anthony kay Jack, “Salamat po.”

Agad may naalala si Lilan, “Ay oo nga pala, maiwan na muna namin kayo dito, aasikasuhin muna namin ang pangongopra sa bukid.” Sumigaw si Lilan at tinawag ang dalawang kapatid ni Ian, “Mia at Zoe! Tama na muna ang kakacellphone at asikasuhin niyo si Kuya Ian niyo at si kuya Anthony niyo!”

After she shouted, she smiled at them, “Pumasok na kayo sa loob, nandun naman si Mia at Zoe. Pasensya na Anthony, kailangan kasi talaga namin puntahan ’yong pinapagawa namin sa bukid.”

“Ayos lang po. Maingat po kayo.”

“Ingat kayo, ma, pa,” Nagpaaalam na ang mga magulang sa kanila

Pagpasok nila sa loob ay sumalubong sa kanila ang magkapatid. Agad niyakap si Ian at nagkamustahan. “Ikaw po pala si Anthony? Ang mahal na mahal ng kuya namin?” Tanong ni Mia.

Ngumiti naman si Anthony at nagsalita. “Oo, ang gaganda pala ng kapatid ni Ian.”

Si Zoe ang nagsalita, “Maganda po talaga kami.” Sabay ang tawanan nila dahil sa pagbubuhat ni Zoe ng sariling bangko, in short mahangin.

Agad na nagsalita si Anthony, “Kayong dalawa, dahil hindi ako nakabili ng pasalubong para sa inyo… ay tutupadin ko ang inyong mga kahilingan.” Nakangiti niyang sambit.

Nanlaki ang mga mata ng magkapatid at nagtingin, “Talaga po?!” Sabay pa ng mga itong sabi.

Tumango si Anthony, “Ano ba ang gusto niyo?”

Nahihiyang tumugon ang dalawa. At napansin agad iyon ni Anthony. Parang si Ian lang ang dalawan g ito . “Sige na, huwag na mahiya.”

“G-gusto ko po ng… magandang dress na binibenta po dun sa mall.” Sabi ni Mia. 

“Ako din po, ganun din po.” Si Zoe naman ang nagsalita.

“Yun lang?”

Tumango ang dalawa.

“Sige, ibibili namin kayo ni Ian ngayon din—”

“Kuya Anthony… kami na po ang bibili para magkaoras po kayo ni kuya Ian sa isa’t-isa. Isa pa po, nais din po namin pumunta sa mall.” Masayang banggit ni Zoey. Tumango naman si Mia. 

Mukhang walang magagawa si Anthony sa mga batang ito dahil bakas agad ang kakulitan at determinado ng mga ito. ‘Magkakapatid nga sila.’ “Sige, basta magiingat kayo, huh?” Aniya at binigyan ng pambili ang dalawa. 

Masayang tumango ang dalawa, “Opo! Bye kuya Ian at kuya Anthony.” Paalam ng mga ito at tuluyan ng umalis.

Tumingin si Ian kay Anthony na ngayon ay nakangiti pa rin, “Ikaw, baka mamaya maispoild ’yung dalawang ’yon.”

“Ang babait nga nila, eh… ang bait ng pamilya mo, babe.” Nakangiti nitong sambit.

“Salamat Anthony.”

“Saan?”

“Sa lahat. Sa lahat ginagawa mo para sa’kin, at para sa pamilya ko.”

“Mahal kita, Ian. Handa akong gawin lahat para sa’yo.”

Ian blushed. And when Anthony touched both of his jawlines and kissed him, he quickly responded and deepened that kiss.

DUMATING na ang mga magulang ni Ian galing sa coprahan, si Ian naman at Anthony ay naghanda ng boodle fight sa likod ng bahay dahil masarap magboodle fight roon— bukod sa maganda ang view dahil kagubatan ang makikita sa likod ng bahay ay sariwa din ang hangin.

Sari-sari ang niluto nila ni Ian. Nariyan ang mga ulam na inihaw na manok, shanghai, pritong bangus , garlic rice, tortang talong, salted eggs, mga prutas na katulad ng mangoes at pineapples, blanched vegetables, buttered shrimp, bagoong alamang na souce at may iba pang klase ng souce silang hinanda, beef steak at ang mga inomin na softdrinks. Ang lahat ng pagkain ay nakahanda sa dahon ng saging.

Inihanda nila ang lahat ng ito habang walang tao sa bahay dahil abala sa kung anong gawain. Hapon na ngayon at pababa na ang sikat ng araw. Panigurado darating na ang mga iyon. Si Anthony ang lahat ng nagluto at si Ian ang namalengke at naghanda.

Maya-maya lang ay may narinig silang tao sa bahay. Alam na nila kung sino ang mga iyon, kaya tinawag ni Ian ang mga ito. “Nandito kami sa likod ng bahay!”

Ilang saglit pa ay nagsipuntahan ang mga ito kasama na ang mga kapatid ni Ian. Hindi maiwasang mapangiti ni Anthony sa pamilya ng mahal niya, pare-pareho silang lahat na masiyahin at masisigla. Nagpapasalamat si Anthony dahil mabuti ang pamilya ni Ian, at nagpapasalamat din siya dahil nagkaroon si Anthony ng katulad ni Ian. 

“Ano ’to? Bakit may—”

“Surprise!” Sigaw nila ni Ian. Nagpatuloy si Ian, “Pursigido po kasi si Anthony na magpakitang gilas po sa inyo—”

Agad na sinagi ni Anthony ang braso ni Ian para tumigil ito, “K-kain na po tayo?”

Napangiti naman ang magkapatid, “Kuya Anthony, boto po kami sa’yo para kay Kuya Ian.”

Napangiti nalang si Anthony. Bwesit ’tong si Ian, kailangan pa ba talaga sabihin ang balak niyang iyon?!

Inutusan muna ang lahat na maghugas ng kamay bago sila nagsiupo sa hapag-kainan at nagsimulang kumain ng nakakamay.

Jack spoke: “Alam mo ba, iho, laging bukang bibig ka niyan ni Ian tuwing tumatawag.”

Ian’s eyes widened, “Papa!”

Jack just smiled and continued, “Sabi pa nga niya sa’min, ‘Pangarap ko pong makasama si Anthony sa iisang bahay at magsasama  kami.’ “ Naghiyawan naman ang magkapatid. 

Sumabat si Lilan, “Oo nga! Sabi pa niya Anthony, makinig ka ha,” Tumango naman si Anthony na hindi maiwasang matawa dahil nilalaglag nila ang anak nila. Habang si Ian ay parang gusto ng lumubog sa lupa dahil sa init ng pisnging nararamdaman nito, “Sabi pa niya o, ‘kapag naging kami na ni Anthony ay susundin ko lahat ng utos niya,’ “

“Mama tama na nga!”

“Anong tama na.” Nagpatuloy si Lilan, “At saka ’yang si Ian, hindi pa naging ganyan ’yan ka-inlababo! Sa’yo lang Anthony nagkaganyan ’yan. Kaya nasa inyo na ang suporta namin. Basta alagaan niyo lagi ang mga kalusugan niyo, mahirap magkasakit.”

“Opo, tita.”

Sumingit naman si Zoe kahit abala sa pagkain, “Kuya Anthony, dalaw kayo lagi dito, huh?”

Tumango naman si Anthony, “Oo naman!”

Nagsingitian naman ang magkapatid.

“Ma, Pa, lahat po ng sinabi niyo ay nangyari na,” Pagmamayabang ni Ian.

“Basta kayo… ingatan ang sarili, huh?!” Huling paalala ng ina ni Ian.

Tumango naman sina Ian at Anthony, at lahat sila ay nagsipagkain na. Sa masayang pagsasalo-salo ay may masayang kwentuhan at pagkilala lalo sa isa’t-isa. Anthony promises that they will always visit here as he promised the siblings. The environment as well as Ian’s family habit relieves stress. Hindi pa man sila nakakatagal ay nagugustuhan na talaga niya dito.

NASA falls si Anthony at Ian. Nagtayo sila ng tent sa hindi kalayuan, dito kasi nila napagplanuhang magpalipas ng gabi. Ang lupaing ito ay pagmamayari ng mga magulang ni Ian kaya naman solo nila ang munting falls na naririto.

Matapos makapagapoy ni Ian sa gilid ng tent nila at may liwanag na ay lumapit sa kaniya si Ian at tabi silang naupo habang pinagmamasdan ang mapayapang pagbagsak ng hindi kataasang falls. Sariwa ang lahat at presko. Nakakarelax ang paligid at nakakaginhawa.

“Ian…” He called to him as they sat side by side.

“Mm?”

“Gusto mong maligo?”

He saw that Ian seemed shocked so he spoke again, “May gamit naman tayo sa tent.”

Sumagot na si Ian, “Ayoko. Malamig.”

Anthony giggle, “Hindi ’yan, papainitin naman natin ang tubig, eh.”

Ian was shocked. What is Anthony saying?! Ian’s heartbeat quickened when Anthony stood up and took off its top clothes followed by its padjama and boxer. Now … Anthony is in front of him naked.

“Ano? Hindi ka pa sasabay?” Pangaakit nito. 

Umiling siya, “Ikaw nalang magisa.”

Anthony’s face was sad but he still ran to the top of the fall and before he jumped he shouted, “The water isn’t cold, Ian!” It shouted and jumped and paddled.

Umirap naman siya at naghubad na din ng damit. Sa totoo lang, namiss niya ang tumalon sa falls na iyon kaya hindi niya mapigilan ang sariling humindi. Kaya sumunod siyang umakyat sa falls.

Nagsalita naman si Anthony, “Ang sexy mo, babe!”

He smiled and jumped. Anthony was right, the water was not cold. Anthony came over to him and hugged him. He could feel Anthony’s hard manhood rubbing against him.

Para palayuin si Anthony ay winisikan niya ito.

“Lagot ka sa’kin, Ian.” Babala nito at nagsimula na din siyang hampasan ng tubig. Siyempre hindi naman siya magpapatalo kaya ganun din ang ginawa niya kay Anthony. Nagtatawanan silang nagwiwisikan na parang mga bata na nagaaway.

Nang mapagod kakalaro sa tubig ay naupo si Anthony sa isang malaking bato roon at sinuklay ang basang buhok gamit ang dalawang kamay nito. Nanuyo naman ang lalamunan ni Ian nang matanaw ang magandang hubog ng katawan ni Anthony na basa. Napatitig nalang si Ian sa bisep ni Anthony na mas lumalaki kapag iniipit ni Anthony ito, at ang malapandesal nitong abs at ang matipuno nitong dibdib na namumukol sa muscle. Mas napalunok si Ian nang pagmasdan ang v-line ni Anthony at ang ari nito na nakatayo ngayon.

He looked up at Anthony and was shocked to find that Anthony was looking at him. His cheeks heat up to the handsome face of his boyfriend. Lumapit siya kay Anthony at nang nasa harap na siya nito ay nagsalita siya, “Pwede ba kitang kainin, babe?” Pangaakit niya na hindi niya mapigilan.

Anthony whispered and widened his seat so that Ian could see his manhood more, “Sure.”

Ian grinned and knelt in front of Anthony then placed inside his mouth the two circles below it, while his hands masturbated on Anthony’s erect penis. Next he put Anthony’s penis in his mouth and licked it. He heard Anthony’s growl so he pushed his head up and down harder and slammed it down his throat.

“Oh! Shit! Lahatin mo, babe,” it commanded him which he immediately obeyed and accelerated. Maririnig sa paligid ang tunog ng bibig ni Ian na walang sawa sa pagsubo ng mabilis sa alaga ni Anthony.

“Mmp… Mmp!” Hinawakan ni Anthony ang buhok niya at mas itinulak iyon pababa na nagpapaubo kay Ian. But Ian still didn’t stop making his boyfriend feel pleasure until Anthony was near the exit.

Napapikit nalang silang dalawa nang sumabog na nga ang mainit at madaming tamod ni Anthony sa lalamunan niya. Ian swallowed it all and wasted not a single drop. Anthony moaned that Ian loved to hear. Sa gabing ito, sa harap ng falls ay nais niyang siya ang magpapaligaya.

“That was awesome, babe. Ang galing mo…”

Ngumiti siya at umupo sa binti ni Anthony. Humawak si Ian sa balikat ni Anthony at tumitig sa mata nito, “Ako lang ang gagalaw ngayon, babe.” He growled.

Anthony smiled excitedly, “Good then. Make me moan your name in pleasure, babe.” Anthony said softly and he was surprised when Anthony rubbed his nipple. He moaned at the sensation he felt as Anthony did that.

Siya naman ay dahan-dahang inupuan ang ari ni Anthony at dahan-dahang nilaliman.

Halos mabaliw na siya sa kuryente sa buong katawan niya nang sipsipin ni Anthony ang nipple niya habang siya ay mas bumababa pa, “Mm! Nghn… mmm!” Malalakas na daing niya nang sumagad na ang ulo ng burat ni Anthony sa kaibaturan niya. Napahinto siya at parang ayaw na gawing ito dahil sa hapdi.

Nagsalita naman si Anthony, “Ano na? ’kala ko ba ako ang uungol?” Anito saka ang ngiti.

Napakagat-labi naman si Ian at humawak ng mahigpit sa balikat ni Anthony at iniangat ang sarili na nagpatingala ng tingin niya, muli niyang ibinagsak ang balakang ng mabilis na nagpatirik naman ng mga mata niya. Inuli-ulit niya iyon, mas mabilis, mas sagad, mas malalakas.

Sumaya naman ang puso niya nang nagdedelaryo na sa sarap si Anthony at walang humpay sa pag-ungol. This is paradise!

“Oh! Mmm! Mmm! Ang s-sarap! Oh!” Maski siya ay mababaliw sa haba at taba ng nasa loob niya na dumudoble sa kuryenteng bumabalot sa katawan niya. 

“Fuck! Ian, ituloy mo lang…”

They growled and growled at the same time. Ian almost cried out, that the animals in the forest would wake up. Mas isinagad pa ni Ian at sa puntong ito ay hingal na hingal na siya pero hindi niya pa rin magawang huminto, ay tumitig siya sa mga mata ni Anthony. Napapikit nalang siya nang susiin ni Anthony ang labi niya gamit ang labi nito. This time, they were moaning inside their mouths.

“I-im cumming, babe.” Anthony gasped.

Nang marinig iyon ay mas binilisan ni Ian ang ginagawa habang nakatirik parin ang mga mata.

“Oh! Oh! Oh!”

Napayakap siya kay Anthony at humalik ng mapusok kay Anthony nang tuluyan nang mapuno ang kaibuturan niya. Muli namang umungol si Anthony sa loob ng bibig niya sa huling pagkakataon bago bumitaw si Ian at umupo sa tabi ni Anthony sa makinis na bato.

Inakbayan naman siya ni Anthony para hindi siya matumba dahil sa pagod.

When he caught his breath Anthony spoke softly while they were still in front of the falls. “Ian… Ikaw ang pinakamasayang nangyari sa buhay ko.”

“Me too, Anthony.” Bulong ni Ian, “Mahal kita.”

Anthony smiled, “Mas mahal kita, Ian.” Anthony continued, “I’m thankful, because you came into my life, because of you, everything bitter in my life changed.”

Inihiga ni Ian ang kaniyang ulo sa matipunong dibdib ni Anthony habang si Anthony ay nakaakbay sa kaniya, “With so much we’ve been through, I thought, you can’t be mine, I’m scared, Anthony, I’m scared because I don’t want to lose you to me. “ Ian couldn’t hold back the tears in his eyes.

It was as if Anthony’s heart was tickled by Ian’s words, “Don’t be scared, Ian, from now on, I will never leave you. I will love you, as much as I love myself.”

Tumingala si Ian na may luha sa mga mata, at sabay nilang pinagsaluhan ang bibig ng isa’t-isa.

Si Ian Caspian Theo Lukariah ang unang nagpatibok ng puso ni Anthony, si Ian lang ang siyang taong may kakayahang pasiyahin siya, si Ian lang ang taong siyang dahilan ng lahat para sa kaniya sa lahat ng bagay na ginagawa niya— saka lahat ito nagkakasilbi dahil kay Ian, si Ian lang ang minahal niya ng ganito. Tama, lalaki si Ian kagaya niya, pero wala sa kasarian ang pagmamahalan. Isinisigaw ni Anthony sa buong mundo na ’Yes! I fall inlove with Ian!“

He will forever be proud that He Fall Inlove With A Man.

EPILOGUE

IAN’S knees are shaking now. They are now inside Anthony’s office and something happened that immediately annoyed Anthony. Ngayon napagtanto ni Ian kung gaano magalit si Anthony sa ibang tao dahil lang sa simpleng nahuli sa pagpapasa ng mga dokyumento. At ang mas nakakatawa pa ay pati sa kaniya galit si Anthony at parang hindi siya nito kilala!

Ayaw matakot ni Ian o kabahan dahil nga kilala niya si Anthony! But he just couldn’t help but be scared because of Anthony’s screams and every thrust of it was really terrifying.

He was standing now with the other team and they were all bent over. In fact, Anthony didn’t scold him, but he knew he was still involved. And he knows that he also has fault. All of them - with him. So he also deserves to be scolded by his boyfriend.

Nagkaroon kasi ang team niya at ang team ng dalawa pa ng proyekto sa pageentertain ng mga dayuhan, and of course, ginawa nila ang trabaho nila. Ang hindi lang maintindihan ni Ian ay sa simpleng pagkalate ng limang minuto sa pagpapasa ng kailangang ipasa dahil traffic ay pinapagalitan na sila?

Ian swallowed deeply and at the same time was shocked when Anthony slapped a folder on the wall glass. Ian knew that his companions were almost in tears because of the nervousness. Is that really a big deal to be late because of traffic?

Naglakas na siya ng loob magsalita sa boyfriend niya dahil naaawa na din siya sa mga kasamahan niya na nakaassign sa pagpapasa, no one had the courage to explain because everyone was afraid of losing their jobs. He was also nervous but he had to do something, “S-sir Anthony-”

Nagbigay si Anthony ng nakakamatay na tingin sa kaniya at lumapit sa kaniya, siya naman ay napayuko. Bakit naman ganito kagalit si Anthony?!

“Sine-sir mo na ako ngayon?”

Napakurap siya. Ito ang usapan nila, na kapag nasa loob ng trabaho ay magiging pormal sila. Ano ’to? “Sir-”

“Sabagay… kung may makakahawak ka ba namang foreigner sa kamay, magiiba talaga ang lahat.” Masungit nitong parinig.

Nagsitinginan naman silang lahat na nagtataka, ano namang sinasabi ni Anthony?

Napanganga nalang si Ian nang matumpak ang pinupunto nitong boyfriend niya kaya naman lumapit siya kay Anthony at niyakap ito. Wala siyang pakialam kung may mga nakatingin o wala dahil alam naman na ng buong nasa paligid nila na may relasyon sila at natutuwa si Ian dahil walang humuhusga sa kanila, “Sorry na, babe.” Malambing niyang sambit dahil ramdam niyang nagseselos lang pala itong lalaking ito, dinadamay pa ang ibang tao.

Ramdam naman niya na kumalma si Anthony. And that put a smile on his face, alam na niya kung ano ang gagawin sa boyfriend niyang ito. Inamoy niya ang tuxedo nito at inayos ang neck tie nito, “Mas lalo kang pumopogi sa amoy mo.” Aniya, hindi naman sa nambobola siya para lang mapakalma si Anthony, kundi sadya namang nakakapogi ang amoy nitong mabagong perfume.

“Talaga? Eh, ’yung foreigner na nakausap mo, hindi mo inamoy?”

Napayuko nalang si Ian at tumingin sa mga kasamahan niya na ipinapahiwatig ng tingin niya na ’kampihan niyo ‘ko!’ Kita niya kasi na napapangiti lang ang mga ito habang pinagmamasdan sila.

Sumabat naman ang isa niyang kasama na naintindihan ang tingin niya, “Walang-wala po ’yung itsura nun sa’yo, Sir!” Anito na ikinangiti niya ng patago.

Tumango-tango naman ang mga kasamahan niya na sumasang-ayon.

Namulsa si Anthony at kumalma ang mukha sa kung anong dahilan, “Sige na, lumabas na kayo, pinapatawad ko na ka’yo, sa susunod… ayaw ko ng late.” Babala ni Anthony. Dahil ba talaga na-late ’yong documents kaya siya galit ?

Everyone came out after bowing to Anthony and the joy was on their faces.

Ian took a deep breath and looked at Anthony, “Sorry, babe, dahil nahuli ’yong documents.”

Hindi naman iyon tinugon ni Anthony at lba ang sinabi, “’Y-yung foreigner, huwag ka na makipagkita pa doon, huh?” He said softly as if begging.

He smiled and hugged Anthony, “Hindi na. Galit ka pa?”

Hindi sumagot si Anthony. Hay nako, mukhang hindi nga dahil sa nalate ng limang minuto ang documents kundi dahil sa selos ng boyfriend niya. Dapat pala talaga hindi siya nakipagbeso at nakipaghawak ng kamay sa british na iyon.

Anthony returned his hug and they felt the silence around them and all they could hear was the beating of their hearts.

After calming down his boyfriend, he left the office and when he came out, his colleagues came up to him, all smiling at him. Maswerte nga siya dahil hindi maissue ang mga ito at tanggap ang relasyon nila ni Anthony. “Hulog ka talaga ng langit! Dahil sa’yo walang mawawalan ng trabaho ngayon.” Bungad ng isa.

“Ikaw lang talaga ang nagpapakalma kay Sir,” Sabi naman ng isa pa.

“Feeling ko nga nagseselos lang ’yon,” Opinion of another.

He grin, “Oo, nagseselos lang ata ’yun,”

Sumagot ang nasa kanang gawi, “Ganda kasi ng manager natin, eh.” Anito na siya ang tinutukoy. Nagtawanan naman silang lahat at bumalik na sa kani-kaniyang trabaho matapos magpasalamat sa kaniya.

BREAK time ngayon, busy si Anthony sa pakikipag-usap sa mga kasosyo nito kaya siya nalang magisa ngayon. Siyempre, dito siya magpapalipas ng break time sa Cafe ni Kayden- nabili na ito ni Kayden kaya si Kayden na ang nagpapatakbo. Big time na si Kayden.

Naupo siya sa counter kaharap si Kayden, tapos naman na nitong pagsilbihan ang mga kakapasok lang na matagal ng costumer ng Cafe at dahil nandito naman si Joseph ay hindi nagiging mabigat ang mga gawain. Ito naman kasing si Joseph, kahit na may natatanggap namang sponsor mula sa scholar sa korporasyon ni Aria ay todo pa rin ang pagtatrabaho. Likas talagang masipag ang binatang ito.

Abala si Joseph sa pagliligpit ng mga kinainan ng bawat table pero binati pa rin naman siya nito ’pagpasok niya.

“Mayaman kana, no?” Pangaasar ni Ian.

Tumawa naman si Kayden, “Sira! Hindi.”

He took a deep breath and sipped his coffee.

“Sa’n nga pala si Anthony?” Tanong ni Kayden na hinahanap si Anthony dahil nasanay na itong laging nandito din si Anthony kapag nandito si Ian. Lagi kasi silang magkasama.

“May kausap tungkol sa negosyo.”

Tumango-tango naman si Kayden, saka nagsabi ng problema sa kaniya, “Ian, naiinis ako sa boyfriend ko.”

Napakunot-noo si Ian, “Bakit?”

“Napakaseloso!”

Nabulunan si Ian sa kapeng iniinom niya at naubo.

“Ayos ka lang?”

Tumango siya, “Si Anthony din!”

“S-si Anthony?”

Tumango ulit siya, “Kanina nga lang, galit na galit siya, pinagalitan kaming lahat sa opisina niya dahil nalate ’yung submission, tapos kaya pala galit kasi nagseselos lang pala dun sa foreigner na nakausap ko. Hindi ko naman alam na maraming mata si Anthony na nasa labas ng opisina.” Paliwanag niya.

Kayden couldn’t help but laugh out loud, “Ganun din ’yung boyfriend ko!” They looked at each other and just laughed at the same situation.

Huminga ng malalim si Kayden, “Intindihin nalang natin sila, wala, eh, mahal na mahal tayo, eh.”

Tumango na naman siya bilang pagsangayon, “Correct ka diyan bestfriend, kabahan nalang tayo kapag hindi na sila nagselos,” sabi ni Ian na nagpatawa na naman sa kanilang dalawa. Pero may kabang nararamdaman.

“Huwag naman,”

They laugh again.

“Kumusta naman ang buhay-buhay mo, Ian?” Kapagkuwang tanong ni Kayden.

Sumagot siya, “Maraming nagbago, Kayden, masaya ako araw-araw dahil laging kasama si Anthony, lagi kaming nagdadate, lagi niyang pinaparamdam na mahal na mahal niya ako, tapos kapag naisipan niyang magbakasyon sa probinsya namin- kinabukasan pupunta talaga kami, alam mo ’yun Kayden… kumpleto na ’yung buhay ko. At!” Tumingin siya na proud kay Kayden, “Hindi siya tumitingin sa ibang babae o lalaki! Sa’kin lang talaga,”

Napangiti si Kayden, “Ayiee! Parang kailan lang… inom ka nang inom tapos lagi mong sinasabi kakalimutan mo na si Anthony pero hindi mo naman magawa,” Sabay tawa nilang pareho. “Natatandaan ko pa nga ’yung iconic line mo kapag lasing-”

“Magmomove-on na ako kay Anthony,” Sabay nilang sabi. Muli silang nagtawanan sa mga ala-ala.

Ian spoke, “Honestly, nawalan na talaga ako ng pag-asa noon, pero bilib ako kay Anthony, gumawa talaga siya ng paraan at hindi niya ako sinukuan kahit ako na ang sumuko, dun ko mas napatunayan na sersyoso talaga siya sa’kin. Kaya mahal na mahal ko siya.” Hindi namalayan ni Ian na nagbublush na pala siya habang nagkukwento.

“Hoy, Ian, kwentuhan lang, walang blushan!”

They both smiled.

Tumingin siya sa relong pambisig niya, “Matatapos na ang break time ko.” Pahayag niya.

“Ano ba ’yan, ang bilis naman ng oras, nakakamiss kang kasama, Ian,” Pagpapabebe ni Kayden.

“Dito pa rin naman ako lagi magbebreak time no. Kaya huwag ka ng malungkot diyan. Or sa sabado… punta ka sa bahay namin.”

Gumuhit ang ngiti sa labi ni Kayden, “Sounds exciting, para makakain ulit ako ng luto ng boyfriend mo, ang sarap niya magluto.”

Tumayo na siya, “Sinabi mo pa, masarap talaga si Anthony magluto, sa sobrang sarap niya nga magluto pati siya masarap na.”

Mahinang natawa ang dalawa sa mga pinaguusapan nila. “Bye, see yah.” Paalam ni Kayden.

He waved his hand then leave the Cafe.

UMUWING magisa si Ian. Naiinis siya dahil wala na si Anthony sa opisina nito kanina! At dahil on duty pa rin siya ay hindi naman siya pwedeng lumabas ng building at hanapin si Anthony. Kaya wala siyang ibang nagawa kundi ang bumalik sa trabaho kanina at inantay ang oras na matapos ang trabaho niya, nagaalala siya kay Anthony kaya hindi siya nakapagfocus. Pero ngayon ay papasok na siya ng bahay nila na kinakabahan, at hiling na sana ay nandito nga si Anthony. Pero bakit siya uuwi ng maaga ? Anang malikot niyang isip, May sakit ba siya ?

He immediately looked in which part of the house to look for Anthony, but Anthony was not there. But the only one he hadn’t looked at was their room. So he immediately went there.

He knocked, “Anthony?” But no one answered so he immediately opened the door.

Natahimik siya at parang nangisay nang makita si Anthony na may hawak na pulang bouquet at nang ipalibot niya ang tingin ay puno ng petal ang kama na paheart ang porma ng mga red na petals at ang kaniyang lalakaran ay may mga maliliit kandila sa paligid at ang ilaw ng kwarto ay nakapatay. Anong meron?

Ian couldn’t seem to breathe as he walked closer to Anthony. As he walked, he could see nothing but Anthony looking into his eyes and so he also to him.

Nang makalapit si Ian ay inabot sa kaniya ni Anthony ang bouquet at hinalikan ang kamay niya.

His whole face got very hot from what Anthony did, especially since its clothes were in a formal tuxedo.

“Happy Anniversary, Babe.”

Napanganga siya. Puta! Oo nga pala! Ngayon ang anniversary nila ni Anthony! Nakalimutan niya! Bwesit!

He become silence.

“Alam ko naman na nakalimutan mo,”

His face saddened, “Babe, forgive me …”

Ngumiti naman si Anthony, “Forgiven, at lagi kitang papatawarin, actually… Sinadya ko talaga na maggalit-galitan kanina para hindi mo mapansin na may surpresa ako sa’yo,” Tuluyan nang bumakas ang kilig sa mukha ni Ian lalo na dahil sa baritone voice ni Anthony.

He immediately kissed Anthony on the lips, “Thank you, babe. Happy Anniversary to us.”

Ian saw that Anthony’s cheek was red when he greeted him and his ear was also red.

Anthony pointed his hand toward the dinner table with two champange glasses and a wine. The food served there was flank steak and honey garlic glazed salmon.

Anthony made him sit down and when they were facing each other they ate and talked together. This thing is so remantic for Ian. It was the simplest but most memorable for him. Anthony always served him and Anthony always loved and cared for him. His mom Lilan was right: napakaswerte niya kay Anthony.

After they eat, Anthony took something from his pocket, it was a long black box. Anthony handed it to him and when he opened it a necklace shone there. “Anthony, p-para sa’kin, ’to?”

Anthony nodded, “Bigay sa’kin ’yan ni lolo nung bata pa ako, sabi niya, ibigay ko ’yan ’paglaki ko sa taong ibibigay ko din ang puso ko.”

Anthony stood up and took the necklace then went behind him, and put on the necklace. Inevitably Ian smiled because of the joy of his heart.

Anthony returned to his seat then commented, “Ayan… bagay sa’yo.” Anthony gave a derangely smile that warmed his whole cheek again.

“Pangako, iingatan ko ’to- iingatan ko ang puso mo.”

They smiled. And took the champange glass and raised, “Happy Anniversary, Anthony.”

“Happy Anniversary, Ian.”

And they cheers before drinking.

THEY are now lying in bed. Hindi pa din ubos ang mga kandila sa paligid. Nakaunan si Ian sa braso ni Anthony habang si Anthony ay nakatingin lang sa kisame.

“Nagustuhan mo ba ang regalo ko, sa’yo.”

Ian turned to Anthony and their lips were only a few centimeters away. They are both drunk now because they ran out of a bottle of wine.

“Gustong-gusto!”

Anthony smiled, “Glad to hear that.” And look at him too. They stared into each other’s eyes and soon they slowly closed their eyes, “I love you …” And after that word, Anthony kissed Ian. Ian returned the kiss, and Anthony gave the kiss again.

Anthony kisses Ian non -stop, from lip to neck. “Bakit ba ang ganda-ganda mo?” Anthony asked after many kisses.

Umirap naman si Ian, “Ang corny mo.” Anthony’s eyes widened, “Ah, corny pala, huh,” Lumapit ito sa kaniya at pinagtatadtad siya ng halik at kiniliti dahilan para matawa siya nang matawa ng walang tigil.

“Anthony, s-stop!” He never stopped laughing, “Oo na, hindi ka na corny!”

Perhas silang natawa nang pati si Ian ay sinubukang kilitiin si Anthony.

Nang kalaunan ay sa wakas tumigil na si Anthony. Tumayo siya sa harap ni Anthony.

Anthony raised an eyebrow at him, “Babe, tabihan mo na ako dito.” Anito.
He grin, “Anthony, I also have a gift for you …” He said and slowly took off his clothes.

Napakagat-labi naman si Anthony sa kaniya, at pinagnasahan ang katawan niya, gumapang si Ian sa ibabaw ni Anthony at umupo sa abs nito. Dahan-dahan niyang binuksan ang mga bottones ng longsleeve ni Anthony saka bumulong, “How many rounds can you do, Anthony?” Ang salitang ‘Anthony’ ay inungol niya ng mahina.

“So… this is your gift? Well, susulitin ko na… magdamag tayo ngayong gabi, Ian.” Inungol din nito ang pangalan niya dahilan para tumaas ang libido niya, at muli itong nagsalita, “Mabuti nalang parehas tayo ng iniisip, this is also the gift I really want to receive tonight.” Huling pahayag ni Anthony at sinimulan na nila ang pagpapainit ng gabi.

The End.

Thank you for reading the He Fall Inlove With A Man

From Your Author: W. A. B | (AuthorWab)