PROLOGUE

On January 10, 2075, four top-classified students from Batch 0199 were assigned a mission to travel back in time.

By this time, the future had evolved far beyond the past,  life was saturated with advanced technology. Humanity had already unlocked the secrets of time travel, making it the most dangerous, dominant, and essential profession of the era. Among those chosen for this elite task was a highly classified student, sent on a mission to the past, one that could secure the future and carve a legacy into the timeline of history.

“Zero, gising na,” his brother One said, gently tapping his shoulder. With a quick tap on his watch, the night sky outside their window shifted into broad daylight. Their entire house was run by automated systems, robots and advanced technology seamlessly controlling everything. Even their windows could switch between a night sky and a daylight view with just a command.

As human life advanced into a highly futuristic era, devices like cell phones and iPads became obsolete. Technology had evolved into wearable form, integrated seamlessly into clothing. People now wore an all-in-one, state-of-the-art suit equipped with everything they needed: miniature cell phone projectors, essential files stored within the suit’s internal system, and a host of built-in tools for everyday life.

Each person also wore a high-tech wristwatch that kept them constantly connected. With just a tap or voice command, they could communicate, share data, or locate one another instantly, ensuring seamless interaction at any moment.

“Ito na ang hinihintay nating araw, excited ka na ba?” Masiglang tanong ni One kay Zero habang sinusuot ang suit niya,

Zero sat on his bed, eyes fixed on the window as sky-bound transport vehicles zipped past towering skyscrapers that nearly swallowed the daylight. The sky was no longer open and blue, it was a web of motion and metal.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Zero bago niya hinarap ang kapatid. Sakto namang inihagis ni One sa kanya ang uniporme. “Siguradong mag-eenjoy ako sa araw na ’to,” bulong ni One habang tinitingnan ang sarili sa harap ng salamin, may bahid ng excitement sa kanyang mga mata.

Umiling na lang si Zero bago pumasok sa banyo upang maligo at isuot ang kanyang uniform suit. Espesyal ang araw na ito para sa batch nila, pero tila may kung anong bumabagabag sa kanya. Sampung taon na nilang inaral at pinaghandaan ito, pero ngayong dumating na ang mismong araw, para bang bigla siyang nawalan ng gana. Gayunpaman, dahil kilala siya bilang isang responsible at trusted na estudyante, alam niyang kailangan niyang gampanan ang task na ito,anuman ang nararamdaman niya.

Zero stands as the number one student of their batch, the most trusted among them. And he knows it. That’s why, once again, he’s ready to take on the mission and do it flawlessly.

After his shower, Zero quickly put on his suit and tech watch. Stepping out of his room, he called to his brother, “Let’s go.” Without another word, the two walked side by side, heading straight to the Admin Building, where they were ordered to report before 8 AM.

“Good morning,” bati ng isa nilang ka-teammate na si Eleven, kaya sabay silang lumingon. “El, bakit nakalugay ang buhok mo ngayon?” tanong ni One, bahagyang nakakunot ang noo.

Agad namang umiwas ng tingin si Eleven ng tignan ni Zero ang kanyang buhok, “Wala lang, dahil na isip kong special itong araw na ito, iniba ko ang ayos ng buhok ko, bakit panget ba?” Tanong nito. 

She was waiting for Zero’s answer, but instead of responding, he simply walked past them and headed straight to the main office.

“Ok naman,” sagot ni One, trying to fill the silence.

Eleven rolled her eyes at him. “Hindi ikaw ang tinatanong ko!” iritadong sabi niya bago siya sumunod kay Zero.

“Sungit talaga!” One whispered and was his other team mate coming, “Three!! Pare ko” he cheerfully said and pulled Three inside the head office.

Pagpasok ng apat sa loob ng silid, kasabay din noon ang pagdating ng Professor in charge—si Doc Clive. Agad na tumayo nang tuwid ang apat, maayos na pumwesto sa harapan ng kanilang propesor, dala ang respeto at paghahanda para sa misyon.

“A74 Team, this is the day we’ve been preparing for. The orders have been officially released from the Authority Head Office. Are you ready?” Doc Clive asked firmly.

“Sir, yes sir!” they responded in unison, voices loud and full of determination.

“Rule number one?” Doc Clive asked.

“Don’t talk to anybody,” sagot ni Zero, matatag ang tono.

“Rule number two?” muling tanong ng professor habang nakatingin kay One.

“Don’t touch anything. Not a thing!” madiing tugon ni One, na sinundan ng pagtango ni Doc Clive.

“Rule number three?” tanong niya ulit, this time ay kay Three nakatingin.

“Don’t let anyone notice your presence. Remain unseen, sir,” sagot ni Three, diretso at may disiplina.

Pagharap ni Doc Clive sa huling miyembro, tinanong niya, “Last rule?”

“Number one priority is the mission. Focus on the mission at all cost,” sagot ni Eleven, matatag ang boses.

Tumango si Doc Clive at tumayo nang mas tuwid sa harap nila. “Don’t get distracted. You’ve trained ten long years for this,” mariin niyang sabi, ang boses niya’y mabigat at puno ng paninindigan. “Don’t you ever fail. One mistake—just one—can alter the entire future. Remember, the past life is now in your hands.”

Tiningnan niya ang isa’t isa sa kanila, diretso sa mata, tila sinisigurado niyang ramdam nila ang bigat ng kanilang misyon.

“Do the job perfectly, A74 Team. Find the anonymous inventor of the Above One robot, and record exactly how she created it,” Doc Clive instructed, adjusting the chest belt of Zero’s suit with precision.

“Once you’ve gathered everything we need, return immediately—without breaking a single rule,” he added firmly before turning toward the lab.

Zero and the rest of the team followed silently, each step echoing the weight of the mission. They entered the lab and began collecting the equipment prepared specifically for their time-travel operation.

Mr. Clive powered on the time travel machine, the low hum of energy filling the room. He turned to his students once more, his gaze sharp and unwavering. “Focus on the mission,” he reminded them. “Record everything, and bring the copy back here safely. Don’t get caught.”

Each student gave a firm nod, their eyes reflecting full understanding and determination.

Satisfied, Mr. Clive stepped aside to let them in. “See you after one hour,” he said. One hour in their time, equivalent to an entire day in the past. That’s why the timing mattered.

Just as Zero was about to step into the machine, Mr. Clive called out to him. “Lead the team well, Zero,” he said firmly.

Zero gave a silent nod, calm and steady, just as he always did, before stepping into the machine with his team.

He closed his eyes. And when he opened them… everything had changed.

They were no longer in their world. They were in the past.

“Wow,” One whispered, eyes wide as he slowly turned in place, taking in the surroundings—tall green trees surrounding them, the kind they rarely saw in the future.

“Nandito na tayo,” Three said quietly, scanning the area with alert eyes.

Eleven took a cautious step forward, her gaze following every human that passed by, silently observing how different life looked… how alive it all felt.

“Focus on the mission,” Zero reminded them, his voice calm but commanding. At his words, the team straightened up, fully alert, waiting for their leader’s next instruction.

“Let’s split up. The inventor is somewhere in this area. The time travel machine brought us to the exact day the Above One is finally invented,” he explained. “If you find them—record everything. Then return after one day. We’ll meet again… in the future.”

He gave his brother a firm pat on the shoulder. One nodded, followed by the rest of the team. Without another word, they scattered in different directions, each carrying the weight of their task.

The day passed quickly. One continued searching  eyes scanning every face, every corner still no sign of the mysterious inventor. No hints about their appearance, age, hair color, job, or even an address. It was like looking for a shadow in a world that didn’t know it was being watched.

They searched non-stop, each one fully focused on the mission. But time moved faster than expected, the sun was already beginning to set, casting long shadows across the unfamiliar landscape. Still, not a single clue about the inventor’s identity had surfaced.

It was difficult, nearly impossible. They couldn’t ask anyone for help. They couldn’t touch anything. And above all, they couldn’t act differently. Remaining unnoticed was the rule, and breaking it meant risking everything.

They continued searching until the sky darkened completely, the day slipping away with no trace of the inventor, not even a shadow, not even a hint.

Then, a soft beep echoed from each of their wristwatches. The signal. Time was up.

Without hesitation, each member pressed the red button on their watch and quickly found a place to hide, ensuring their disappearance would go undetected.

Eleven was the first to return. Her expression said it all. She shook her head slowly, silently admitting she had found nothing.

Doc Clive gave a brief nod, his face unreadable, before turning to look at the next student materializing from the return stream.

One arrived next, his expression long and defeated. He, too, had come back empty-handed—no clue, no trace of the inventor.

Doc Clive gave him a silent nod and a reassuring tap on the shoulder before shifting his eyes to the return portal once more.

Moments later, Three emerged, his brows furrowed and jaw clenched. “I’m sorry, Doc,” he said, frustration lacing his voice.

Clive nodded again, his gaze already fixed on the spot where the last student should appear.

But a full minute passed. Then two.

Still, no sign of Zero.

A subtle change crept into Doc Clive’s face, concern turning into realization. The silence grew heavy.

He turned slowly to the students, his voice low but tense.

“Where is Zero?”

Chapter 1

Disclaimer:

This story is a work of fiction. Names, characters, businesses, events, places, and incidents are products of the author’s imagination or dreams. Any resemblance to actual persons, living or dead, or real events is purely coincidental and confidential.

This story may contain mature scenes, strong language, and imaginative content that could affect sensitive readers. Please be reminded that this is a science fiction story—everything within it is fictional. Read at your own discretion.

This story remains unedited and may contain grammatical errors or typos. If you encounter any, please be patient. I will do my best to correct them as the story progresses.

---

In the year 2075, human life has evolved alongside extraordinarily advanced technology. Robotics and smart systems have become deeply integrated into everyday living. From high-speed sky trains and advanced transportation networks to artificial neurons embedded in silicon chips, tactile virtual reality, and robotic guide pets, the future thrives on innovation.

Life in this era is marked by ease and efficiency. Society is highly developed, political domains are tightly regulated, and humanity holds a clear, structured vision for the future. The processes of living, working, and progressing are streamlined and secure.

High income was a standard for all, and every individual was guaranteed a technologically advanced home. Poverty had become a thing of the past, thanks to the vast number of job opportunities provided by the government. Population growth was also regulated through a new law tied to income brackets—citizens were permitted to have children based on their earnings and social standing.

This system was widely accepted. As a result, there were no conflicts over unauthorized births. The rule was simple: if you want more than one child, you must earn it, work harder, rise higher.

Meanwhile, the value of high-defense and intellectual professions had shifted. Time travelers, space researchers, and scientists emerged as the most in-demand careers of the era, shaping the future and safeguarding humanity’s progress.

Governments prioritized historical preservation, meticulously maintaining every detail of the past to illustrate the evolution of humanity through the ages. In the future, history holds immense value, so much so that Time Travelers have become the most vital professionals of the era.

Select groups of exceptionally gifted children, highly classified as genius-level individuals, are handpicked to join the prestigious Time Travel Training Program. There, they undergo 20 years of rigorous education and immersive training, learning to navigate history and operate complex time travel machinery.

Now, a new generation of elite trainees has emerged. They are known as Team A74, the future’s next guardians of the past.

“Oxhale.” Doctor Clive called out Zero’s surname, prompting the boy to lift his head and meet his professor’s gaze.

“The Time Travel machine’s batteries can charge in just ten minutes. Explain why,” Clive said, crossing his arms over his chest as he waited expectantly.

Zero sat up straighter, answering as if the explanation had long been etched into his memory.

“Because the flow of lithium ions, from one electrode to another, doesn’t occur efficiently during rapid charging at low temperatures. However, studies found that if the batteries are briefly heated to 60°C for just ten minutes, then quickly cooled back to ambient temperature, the process becomes highly effective. Heat damage is avoided, and the unit retains energy ready for use.”

“Exactly.”

Doctor Clive gave a single approving nod before turning back to address the rest of the class.

Zero lowered his gaze and resumed flipping through the pages of his Time Travel textbook, already a few chapters ahead, absorbing every detail like it was second nature.

He had been studying for nearly ten years under the High-Classified Training Program and was one of the elite members of Team A74. Zero’s journey began at just three years old, when Doctor Clive—a close friend of his late father—recognized the remarkable intelligence he shared with his younger brother. After their father’s untimely death, Doctor Clive took them both under his wing, enrolling them into the program and raising them with one purpose: to become Time Travelers.

Now at 19, Zero stood at the top of his class—disciplined, precise, and already designated as the Leader of Time.

“One.” The familiar tone in Doctor Clive’s voice pulled Zero’s attention to his right. His younger brother, nicknamed “One,” was fast asleep on his desk, completely unaware of the classroom around him.

Doctor Clive let out a heavy sigh, exchanging a knowing glance with Zero.

Zero gently tapped his brother’s back. “One, gising,” he whispered.

Slowly, One blinked his eyes open. Still half-dazed, he straightened up just as he realized he’d been called on. Without hesitation, he launched into a memorized answer, voice still raspy from sleep.

“These are cognitive and emotional self-representations individuals have about their future. Future expectations are shaped by sociodemographic characteristics, current physical and psychological functioning, and social environment and cultu—”

“Alright, alright,” Doctor Clive interrupted, raising a hand. “I wasn’t asking for a textbook recital.”

A few chuckles rose around the classroom. Zero stifled a grin while One rubbed his eyes, clearly still trying to catch up with reality.

“We’re talking about the time travel machine batteries, One— not future expectations,” Doctor Clive said, shaking his head as the entire class burst into laughter.

One scratched the back of his head and gave a sheepish grin. “Sorry, Doc,” he muttered, earning a smirk from Zero, who just shook his head and returned to listening.

After an hour of discussion, Doctor Clive closed his notes and said, “Dismissed,” before grabbing his things and walking out of the room.

Zero stood, adjusted his collar, and was about to leave when an arm wrapped casually around his shoulders.

“Bakit naman hindi mo sinabi sa ’kin kanina na tungkol na pala sa makina ’yung topic?” One asked, his tone playful but accusing.

Zero shot him a look. “E tulog ka, paano mo maririnig kahit sabihin ko pa?”

“Pilosopo,” One muttered, laughing as they walked out of the room together.

“Sungit talaga,” One mumbled with a grin as they walked side by side out of the classroom.

The moment they stepped into the hallway, heads turned. Students from the admin building couldn’t help but glance their way. Whispers floated in the air, most of them filled with admiration—especially from the girls.

“Talagang sa inyo ang mata ng lahat tuwing lumalabas kayo ng klase,” a voice chimed in beside them.

It was Eleven, walking casually next to Zero, smiling as her eyes scanned the hallway filled with lingering stares.

Zero simply scoffed, “Tsss,” and walked ahead, brushing past the crowd without so much as a glance. He was known as the cold, top trainee of the admin building—silent, sharp, and impossible to approach.

The admin building was home to various specialized groups: astronomy scholars, engine engineers, experimental researchers, and then there was them , the A74 Time Travel trainees.

Among them, Zero and One stood out not just for their skills, but for their almost unreal, god-tier visuals. Their presence always drew attention, whether they liked it or not.

But like classic storybook princes, they hated attention and avoided crowds, especially the flocks of admirers. In this future era, gender equality and feminism were foundational values—courting and confessions were mutual and free, no longer bound by gender roles. But even in this open-minded society, Zero and One remained emotionally unavailable, untouched by the romance that surrounded them.

Zero and One had long been the subject of admiration at the academy. Countless girls had confessed their feelings, some even boldly courting them, an accepted gesture in this era of mutual equality. But none ever succeeded. The brothers were simply unreachable: brilliant, focused, and entirely consumed by their purpose. Relationships were just noise to them, distractions from their mission.

“Hi, Zero!” a group of girls greeted as he walked out of the admin building.

Zero didn’t even glance their way. He walked past them like wind against stone—silent, unmoved.

Later, he drove home alone, leaving One behind. Upon entering their house, he paused briefly at a framed photo of their father. His eyes lingered, but his expression remained unreadable. Then he made his way upstairs, shut the door behind him, and locked it.

He sat at his desk, pulled a thick book toward him, and began reading, once again immersing himself in studies about the past and time travel mechanics. This had become his entire cycle: study, read, repeat. It was all he knew. It was all he allowed himself to know. For Zero, life had narrowed to a single, unshakable path, master the past, complete the mission, and fulfill the purpose carved for him since childhood.

He barely slept, barely lived. He just chased perfection.

A knock on the door broke his silence.

“How dare you leave me there,” came One’s voice, half annoyed, half amused, before the door creaked open.

One stood there holding an overflowing stack of fruit bars.

Zero groaned, pushed his brother out of the room, and slammed the door shut with a swift kick. A few bars scattered to the floor, and Zero leaned back in frustration, closing his eyes and letting out a deep sigh.

“We already have enough fruit bars to last seven months…” he muttered.

The door opened again.

“Well, now we’ve got enough to last three years! “ One laughed, tossing another bar in the air before dashing to his own room.

Zero exhaled again, trying to steady the irritation bubbling in his chest. Life in the future was too structured, too controlled. Real food had become obsolete, replaced by engineered nutrition in bar form. It was efficient, sustainable, and incredibly… boring.

He stared at the ceiling, the weight of his thoughts sinking deeper.

“What is my purpose here? To be a top student? That’s it?” he whispered.

Silence answered him.

Then, almost on cue, he muttered under his breath with a bitter smirk.

“Boring.”

Chapter 2

Kinabukasan ay maagang nagising si Zero. He did his morning routine and ate his usual fruit bar breakfast while reading the news on his digital watch.

“Good morning,” bati ng kanyang kapatid habang inaayos ang kanyang suot na suit at umupo sa tabi niya.

“Ngayon daw tayo pupunta ng museum, hindi ba?” tanong ni One.

Tumingin muna si Zero sa kanya bago sumagot. “Yes. At hindi Type B ang susuotin natin ngayon, kundi Type C ,” sagot niya sabay tadyak sa binti ng kapatid dahil sa pagkakamali nito.

“Aray! Oo na, magpapalit na. Akala ko kasi type mo ’ko,” biro ni One bago mabilis na tumakbo palayo.

“Stupid,” bulong ni Zero habang umiiling at ipinagpatuloy ang pagkain ng kanyang breakfast bar.

Ngayon ang araw ng pagbisita nila sa Museum of History, kung saan naka-display ang iba’t ibang imbensyon ng mga tao mula sa nakaraan.

They were assigned to examine selected inventions and create an advanced research study based on them. Bahagi ito ng kanilang training—isang assessment ni Doc Clive upang sukatin ang kaalaman nila at paghahanda para sa mga posibleng mission na kakaharapin nila pagkalipas ng 20 taon.

“Okay, tapos na ako!” One announced, pulling his brother out of the house and dragging him toward their auto.

As soon as they got into the vehicle, Zero smacked the back of his brother’s head. “I’m not done eating, moron,” he snapped, glaring at him.

“Meron akong baon!” One quickly said, opening his suit to reveal pockets stuffed with fruit bars. “See? We’re good.”

“Tss. Stupid,” Zero muttered under his breath, starting the engine and driving off toward the museum, where Eleven and Three were already waiting outside the main building.

Five minutes later, the Oxhale brothers arrived. As they stepped out of the car, Eleven approached immediately.

“One minute late,” she teased, before gently wiping off a piece of fruit bar stuck on Zero’s lip with her finger.

Zero didn’t react. He just let her do it and walked straight toward the museum doors.

“Should we split up into two teams? That way we can gather info faster,” Three asked, turning to Zero as their team leader.

Zero gave a brief nod, scanning his team. His gaze landed on his brother, who was already grinning at him like a puppy waiting to be picked.

That alone made Zero sigh internally.

Great. Now I don’t want to be stuck with him the whole day, he thought.

Zero sighed and glanced at Three and Eleven. He was about to choose Three as his partner when Eleven suddenly stepped forward.

“I’ll go with you. Three will pair with One,” she volunteered, grabbing Zero by the arm and pulling him away, leaving the other two momentarily stunned and confused.

“Where should we start?” Eleven asked as they entered the main gallery.

Zero’s eyes drifted to her hand still holding his arm. Realizing it, Eleven quickly let go, awkwardly clearing her throat.

“I’ll start with the biometrics robot,” Zero said flatly. “You choose your own.”

He turned and walked toward the biometric tech section without waiting for her reply.

“Teka, akala ko ba team tayo? Bakit pinapapili mo ako ng iba?” Eleven called out as she trailed after him.

Zero didn’t look at her. He was already focused, eyes scanning the display, fingers flipping through the digital interface beside the machine.

“Because it’s faster and more efficient to study two subjects at once,” he replied coldly. “Now go there.”

With that, he gently pushed her toward the opposite side where a microchip robot was on display.

Walang nagawa si Eleven kundi sundin ang sinabi niya. She took a breath and began studying the machine in front of her.

Like Zero, Eleven was intelligent, observant, and deeply skilled. She was one of the few children handpicked by Doctor Clive for the A74 Program, and she had long earned her place among the best.

She was an orphan.

At the time Doctor Clive visited one of his relatives who worked at the orphanage, he happened to witness something remarkable—an eight-year-old girl solving complex geometric patterns and calculus equations in mere seconds.

That girl was Eleven.

Impressed by her rare intellect, he brought her into the program. Now at 18, Eleven had grown into a fierce learner with an exceptional talent for numbers. She was sharp, fast, and undeniably driven.

“1,000 radiation plus the dio—” she muttered under her breath while calculating, but her focus was suddenly broken by a noise coming from across the room.

She turned her head and saw a group of girls crowding around Zero, who remained completely unfazed, still absorbed in reading the information on a holographic panel.

Her eyes narrowed as she noticed one girl trying to touch his arm. With a swift toss of her short hair over her shoulder, Eleven began marching toward them.

Without hesitation, she grabbed the girl’s hand and yanked it away.

“Aray!!!” the girl screamed, snapping Zero’s attention toward them. “El?” he said, startled.

But Eleven ignored him. Her glare was now locked on the girl, sharp and silent, a message only the girl seemed to fully understand.

“She was trying to harass you, Zero,” Eleven said flatly, pushing the girl slightly backward.

“I wasn’t! I just wanted to touch his arm!” the girl shot back, her voice high with offense as she glared at Eleven.

“Whatever,” Eleven rolled her eyes, her tone dripping with arrogance. “We don’t have time for lowborns like you.”

Then she grabbed Zero’s arm to pull him away—but just before they could turn, the girl lunged forward and grabbed a fistful of Eleven’s hair.

“You little—!”

“HINDI AKO PAPAYAG NA AALIS KA LANG NG GAN—AHHH!” Hindi na natapos ng babae ang sasabihin nang biglang bumawi si Eleven at hinila rin ang buhok nito.

“Anong tingin mo sa ’kin, mahina?!” sigaw ni El, sabay hatak pababa sa buhok ng babae, pilit inaalis ang kamay nito sa sarili niyang ulo.

“AHHHHHH!!!” sigaw ng babae, pero hindi siya pinansin ni Eleven. Mas lalo pa nitong hinila ang buhok pababa habang galit ang tingin.

“El, stop that.” Zero’s calm voice cut through the chaos. He didn’t even look back—just said it plainly as he started walking away.

“Let go of my hair or I’ll kick you. One, two, thr—” Hindi na natuloy ni El ang pagbibilang dahil agad nang bumitaw ang babae at umatras palayo.

She smirked in victory and was about to follow Zero when the girl’s friend grabbed the belt at her waist and gave her a strong push.

El lost her balance from the sudden force and stumbled backward—crashing into something with a loud metallic thud.

CLAAANG!

The sound echoed through the hall, catching everyone’s attention. The girls panicked and quickly ran away.

“El!” Zero rushed back and helped her up.

As she steadied herself and turned to look at what she had fallen into, her eyes widened in horror. She almost gasped—and nearly collapsed all over again.

“El?” Dumating sina Three at One, kapwa hingal at nanlalaki ang mga mata nang makita ang sirang bagay sa harapan nina El at Zero.

Nakakalat sa sahig ang mga piraso ng isang robot, isa sa mga pinakamahalagang exhibits sa museum. It was like a nightmare for the team. A terror they never expected. The shattered parts of the ancient machine looked beyond repair.

Everyone stood frozen.

Then a voice broke through the heavy silence.

“Above One.”

Their heads turned sharply.

Lumulutang pababa mula sa upper level ang isang lalaking nakasuot ng matte black security suit. It was Sir Flin, the museum’s high-ranking authority and the head of preservation protocols.

He stared down at them with unreadable eyes.

Si Sir Flin ang kilalang bantay at tagapangalaga ng Museum of History. His presence alone was enough to make everyone straighten up.

“What happened here?” tanong niya, malamig ang tono.

Eleven had hit the Above One Robot, the most important relic in the entire museum.

Above One wasn’t just any robot. It was the only existing unit that held real-time records of humanity’s past, memories, footage, data, and detailed accounts of how people lived centuries ago. Because of those preserved records, humanity was able to build a better, smarter future. Above One was a living archive… and now it lay in shattered pieces on the floor.

“SINO ANG MAY GAWA NITO?!”

Sir Flin’s voice thundered across the museum hall, dark and furious. His cold gaze swept over the group like a blade.

El’s knees weakened, her breath hitching in her throat. Her heart raced. She knew.

It was her.

Her fault. Her mistake.

“SINO!!!?!” This time his voice was louder, angrier—his presence more suffocating.

Eleven trembled and instinctively clutched Zero’s arm, eyes wide in fear, lips trembling as she fought the urge to cry.

Zero glanced at her—just briefly—but didn’t say anything yet.

Everyone else stood silent, the weight of the moment crashing down like a storm.

She was just about to speak—ready to admit everything—when Zero stepped forward.

“We accidentally hit it, and it fell to the floor,” he said firmly, without a trace of fear in his voice.

Sir Flin’s expression darkened further. “Alam niyo ba kung anong sinira niyo?! ’Yan ang pinaka-importanteng robot na may hawak ng lahat ng alaala ng past! “

His voice thundered through the hall, making Eleven flinch and squeeze her eyes shut in fear.

“We’re so—” Three tried to apologize, but was cut off by the sudden arrival of a familiar figure.

Doc. Clive. He stepped into the scene calmly, hands behind his back, a knowing smirk on his face as he looked at his students.

“Don’t worry. We’ll take responsibility for the robot,” he said coolly.

“PANO?!” Sir Flin barked in disbelief.

Doc. Clive turned to his team, his smirk widening.

“A74 Team…” he said, eyes gleaming with excitement, “…I think it’s time to travel.”

The room fell silent. Then One and Three spoke almost in unison:

“Where?”

Doc. Clive looked straight at the broken remains of the robot.

“Past.”

Chapter 3

“Past,” sagot ni Doctor Clive, isang salita na ikinagulat ng lahat.

Tahimik siyang humarap kay Sir Flin at kalmadong sinabi, “We’ll fix this.” He gave Sir Flin a reassuring pat on the shoulder before glancing back at his students.

“Follow me… and bring the robot,” he instructed, then turned and began walking away without waiting for a reply.

Nagkatinginan ang buong team, still stunned by what just happened. After a brief pause, Three and One moved quickly and carefully began lifting the broken remains of the Above One Robot together.

Si Eleven naman ay hindi makatingin ng diretso. Guilt pressed heavily on her chest. Tahimik lang siyang sumunod sa likod—each step feeling heavier than the last.

Zero glanced at her, eyes cold and unreadable.

“If only you didn’t go that low… just like those girls, this wouldn’t have happened,” he whispered, his voice sharp and quiet, meant only for her.

Then he turned and walked away, following his brother and Three without another word.

Naiwan si Eleven sa kinatatayuan niya, tulala, habang unti-unting tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Her chest tightened, not just from guilt, but from Zero’s words, harsher than anything Sir Flin had said.

She quickly wiped her tears away and forced herself to move.

Tahimik siyang sumunod.

The group made their way back to the admin office, still carrying the broken robot. Without a word, they followed Doctor Clive down a secured hallway, leading them deep into the heart of the facility, into his private laboratory.

Maingat na ibinaba nina Three at One ang sirang robot sa pwesto na itinuro ni Doctor Clive. Tumayo silang dalawa sa tabi ni Zero, tahimik, alam ang bigat ng sitwasyon.

Samantalang si Eleven, imbis na lumapit kay Zero, pinili na lang tumayo sa tabi ni Three, tahimik na pinapakinggan ang susunod na sasabihin ng kanilang guro, habang pilit nilulunok ang bigat ng sinabi ni Zero kanina.

Doctor Clive faced them all, his tone firm but calm.

“The Above One Robot is one of the most important creations in history. It holds the memory of our past… and now, it’s broken.” Tumingin siya sa kanila isa-isa bago ipagpatuloy.

“Hindi natin ito maayos kung hindi natin alam kung paano ito ginawa.”

He tapped a command on his panel, and a large screen lit up behind him, showing holographic footage of Above One in action, projecting memories from centuries ago: people walking through old cities, eating real food, writing on paper, children playing outside without digital gear, and early machines that paved the way for future tech.

The team watched in silence. Even Eleven, through her guilt, couldn’t help but be amazed by what the robot had preserved.

“We’re not just fixing a machine,” Doctor Clive continued. “We’re restoring history. And to do that… we must go back to where it began.”

Ipinapaliwanag ni Doctor Clive sa screen kung gaano kahalaga ang Above One Robot.

Ang robot na ito ay isang visual record ng araw-araw na pamumuhay ng isang anonymous inventor mula sa nakaraan. Parang isang digital diary, ngunit sa halip na mga salita, ang lahat ay ipinapakita sa pamamagitan ng paningin ng imbentor.

Lahat ng nakita niya, ang paligid, ang teknolohiya noon, ang mga taong nakasalamuha niya, pati na ang mga simpleng gawain sa araw-araw, lahat ng ito ay naitala ng robot na parang memory card ng kanyang buhay.

Iyon ang nais ng imbentor: idokumento ang bawat araw ng kanyang buhay, upang maipakita sa hinaharap kung paano nabuhay ang isang ordinaryong tao sa panahon niya.

At ngayon, sa taong 2075, ang Above One Robot ang naging isa sa pinakaimportanteng bahagi ng kasaysayan, isang visual representation ng nakaraan, isang personal na sulyap sa mundo na matagal nang naglaho.

Tahimik ang buong team habang pinapanood ang footage. Ngunit habang nagsasalita si Doctor Clive, hindi maiwasan ni Eleven na mapatingin kay Zero.

Gusto niyang humingi ng tawad.

Gusto niyang magsalita.

Pero habang pinagmamasdan ang malamig at tahimik na ekspresyon ni Zero, lalo siyang nawalan ng lakas ng loob. Mukha talagang wala ito sa mood, at hindi niya alam kung paano siya kakausapin.

Sa dami ng gusto niyang sabihin, wala siyang masabi.

Samantalang ang iba ay tila manghang-mangha pa rin sa ipinapakitang footage ng Above One, si Zero ay tila wala nang interes.

Matagal na niyang kabisado ang lahat ng ito. Bata pa lang siya, halos araw-araw na niyang pinag-aaralan ang robot na ito, ang mga datos, ang mga alaala ng nakaraan. Sa puntong ito, para na lang itong paulit-ulit na eksena sa sirang video na ayaw nang panoorin.

Ngunit higit pa roon, may nararamdaman siyang kawalan ng gana. Hindi niya maipaliwanag kung bakit—parang may kulang, o may hindi tama. He stared at the screen, but his thoughts were far elsewhere.

Maya-maya, bumasag sa katahimikan ang tinig ni Doctor Clive.

“Sa tingin ko, handa na kayong gawin ang misyon na ito.” Tumingin siya sa bawat isa.

“After ten years of advanced learning and training, I don’t think we need to wait another ten just to start your profession. The future needs answers now.”

Nagtaas ng kamay si Three, halatang nag-aalangan.

“Pero… hindi po ba mas tama na hintayin pa naming matapos ang buong training? Para naman talagang qualified kami sa ganitong mission?” May bahid ng kaba sa kanyang tinig.

Umiling si Doctor Clive, at may paninindigang tumingin sa kanilang lahat.

“Handa na kayo. At malaki ang tiwala ko sa inyo, lalo na kay Zero. Magagawa ninyo ito ng maayos kahit hindi pa tapos ang full training. Isa pa, isipin na lang natin… pinadali lang ang proseso. Mas pinabilis ang paghihintay ninyo,” sambit niya, buo ang desisyon at walang bahid ng pagdududa.

Wala nang nakapagsalita pa. Isa-isa silang tumango, kahit may halong kaba sa loob. They respected Doctor Clive’s decision, and deep inside, they knew this was the beginning of something bigger than them.

They continued the discussion, focusing on the technicals and inner system of the Above One robot, documenting every key function they might need to understand for the restoration.

At bago pa man dumilim, pinauwi na silang lahat para makapaghanda para sa misyon kinabukasan.

Pag-uwi ni Zero, imbis na ayusin ang mga gamit o maghanda gaya ng iba, pinili niyang dumiretso sa kanyang kwarto.

Tahimik siyang naupo, binuksan ang isang luma niyang time history book, at nagsimulang magbasa. Hindi ito para sa review o preparation, gusto lang niyang mapawi ang hindi maipaliwanag na bigat sa dibdib niya.

Pagkatapos ng ilang pahina, ipinikit niya ang kanyang mga mata at humiga, piniling matulog nang maaga.

Sa gitna ng katahimikan ng gabi, isa lang ang malinaw sa isip ni Zero, bukas, magsisimula na ang lahat.

That night, Zero felt… nothing.

Walang gana. Walang sigla.

Nakatingin lang siya sa kisame habang nakahiga, hindi gumagalaw, hindi nag-iisip, o baka sobra siyang nag-iisip kaya parang wala na siyang maramdaman.

Bigla na lang pumasok sa isip niya ang tanong: Para saan ko ba ginagawa ’to? Noon, malinaw ang lahat—he trained to become a Time Traveler, to see the past, to witness history with his own eyes. That dream used to burn so brightly inside him.

Pero ngayon? Now that it’s finally happening, earlier than expected, he feels lost.

“Ano’ng mangyayari pagkatapos nito?” If he accomplishes this mission, what’s next? What purpose is left to chase?

Kinabukasan. “Zero, gising na.”

Ginising siya ni One, tapik-tapik ang balikat ng kapatid habang pinindot ang digital interface ng kanyang relo. Agad nagbago ang scenery ng kwarto, mula sa kalmadong night sky, naging broad daylight ang view sa digital window.

“Ito na ang hinihintay nating araw! Excited ka na ba?” Masiglang tanong ni One habang sinusuot ang sleek training suit nila.

“Hindi pa rin ako makapaniwala… mangyayari na ’to agad! Mas mabilis pa sa inaasahan natin!” Tuwang-tuwa si One, tila may kinikilig sa ideya ng kanilang unang tunay na mission.

Pero si Zero… tahimik pa rin. Nakaupo sa kama, tulala.

Wala siyang sinagot.

Zero sat on the edge of his bed, staring blankly out the digital window. Sky transportation vehicles zipped through the air between towering buildings that almost completely covered the bright sky.

He let out a long, heavy sigh.

Then, as if on cue, his brother One tossed his uniform toward him.

“Siguradong mage-enjoy ako sa araw na ’to,” One mumbled, admiring himself in front of the mirror.

Zero simply shook his head before heading to the shower. He wore his suit with little enthusiasm, like he was simply going through the motions—nothing more.

After getting ready, he slipped on his watch, stepped out of the room, and called to his brother.

“Let’s go.”

They walked side by side to the Admin Building, where they were ordered to report before 8 a.m.

“Good morning,” a familiar voice greeted them. They both turned to see Eleven standing at the entrance.

“El, bakit nakalugay buhok mo ngayon?” tanong ni One, noticing the change.

Zero glanced at her too—but only with a blank expression before looking away.

Eleven avoided his gaze as well, quickly brushing her hair behind her ear. “Wala lang. Naisip ko lang… since special itong araw na ’to, iniba ko yung ayos ko. Panget ba?” she asked, subtly hoping Zero would say something, anything.

But he said nothing.

Instead, he walked past them straight into the main office.

“Okay naman,” One replied, trying to save the moment.

“Hindi ikaw ang tinanong ko!” iritadong sagot ni Eleven before she rolled her eyes and hurried after Zero.

“Sungit talaga,” bulong ni One, just as their teammate Three arrived.

“Three! Pare ko!” he said cheerfully, dragging him into the head office.

Inside, the four members of Team A74 stood in formation just as Doctor Clive entered the room.

“A74 Team,” he began with a commanding voice. “This is the day we’ve been waiting for. The Authority has officially approved the mission. Are you ready?”

“Sir, yes Sir!” they responded in unison.

“Rule number one?” he asked.

“Don’t talk to anybody,” answered Zero firmly.

“Rule number two?” he continued, turning to One.

“Don’t touch anything. Not a thing!” One replied with conviction.

“Rule number three?” he asked Three.

“Don’t let anyone notice your presence. Remain unnoticed, Sir,” Three said seriously.

Doc Clive looked at Eleven.

“Last rule?”

“Number one priority is the mission. Focus at all cost,” she answered.

Doc Clive nodded with pride and gravity.

“Don’t get distracted. You’ve trained for ten years. One mistake could change the entire future. The past is now in your hands,” he said, locking eyes with each of them.

He then stepped closer to Zero, adjusting the strap of his suit. “Do the job perfectly, A74. Find the anonymous inventor of the Above One Robot. Record how it was invented.”

“When the data is secured, return here without violating any of the rules.”

They followed him into the lab. The room lit up as the time travel machine powered on.

“Focus on the mission,” Doc Clive reminded them one last time. “Record the memory. Bring the copy back safely. Don’t get caught.”

The team nodded.

“See you in one hour,” he said, one hour in the present meant one whole day in the past.

Just before stepping in, he called out to Zero.

“Lead the team well, Zero.”

Zero, as always, silently nodded and entered the machine with his team.

When he opened his eyes, he was no longer in 2075.

They had arrived.

“Wow,” bulong ni One, amazed at the greenery surrounding them—massive trees, clean air, and peaceful silence. All things that had long vanished from their future.

“Nandito na tayo,” said Three, scanning the area with wonder.

Eleven observed the people walking by, studying their clothes, their pace, their simplicity.

“Focus on the mission,” Zero reminded them, his voice firm.

They straightened up immediately.

“Let’s split up,” he instructed. “The machine brought us to the day the Above One was invented. If you find the inventor, record it. Then return to the future. We meet back here after one day.”

He tapped One’s shoulder, and they all nodded before heading in separate directions.

Zero headed north.

As he wandered through the unfamiliar streets, he silently admired the texture of the homes, the simplicity of life, the peace in the air. He began to wonder, what kind of place would an inventor live in?

Curiosity slowly overtook discipline.

He stared in awe at the world he had only seen in pictures and history projections. Everything felt so alive. Warm. Human.

Then he saw something that caught his attention: a street vendor selling what looked like golden balls on sticks, fishballs.

He watched quietly, mesmerized by how the man fried, served, and smiled at every customer. Zero had never seen anything like it.

A strange longing stirred in him.

He wanted to taste it. But he knew the rules.

He stayed longer than he realized. The sun began to set.

Panic returned.

He had found no inventor. No leads. Nothing.

He wandered the streets, scanning every detail, every face, desperate to find something, anything. But there was no sign.

Then, his watch beeped.

It was time to return.

He hesitated, looking at the night sky.

He sighed deeply and was about to press the return button when—

BAM.

Someone bumped into him.

His watch slipped from his wrist.

He froze.

He turned quickly, the man who bumped into him was walking away… with the watch tangled on his bag strap.

Zero’s heart dropped.

He ran.

Carefully, he avoided touching anyone, dodging carts and people with precision. When the man finally stopped, Zero crept behind him and reached out, gently taking hold of the watch.

Just as his fingers brushed it— the man turned.

Their eyes met.

Zero’s heart slammed in his chest.

“Anong ginagawa mo sa bag ko?!” sigaw ng lalaki, sabay hawak sa braso ni Zero.

Zero froze.

He touched him. He got noticed.

A rule had been broken.

“MAGNANAKAW KA ’NO?!” the man yelled louder, drawing attention.

And in that moment, Zero knew—

He just altered the future.

Chapter 4

Nagulat si Zero sa sinabi ni Justin at nanatiling tahimik, hindi alam kung ano ang isasagot. Napakunot-noo si Justin sa reaksyon nito at lalong hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay ni Zero. Mula ulo hanggang paa ay sinuri niya ito, tila nagtataka sa itsura at pananamit na malayong-malayo sa inaasahan niyang anyo ng isang magnanakaw.

Napatingin si Justin sa paligid at napansin ang mga matang unti-unting sumusubaybay sa kanila. Ramdam niyang nagiging sentro na sila ng atensyon. Kaya’t napabuntong-hininga siya bago yumuko at marahang bumulong kay Zero, “Sumama ka sa akin.”

Hindi na niya hinintay ang tugon at marahang hinila si Zero palayo sa mataong lugar.

Hindi makapaniwala si Zero sa mga nangyayari—tila unti-unting bumagsak sa kanya ang bigat ng posibilidad na magbago ang hinaharap dahil sa hindi inaasahang pangyayaring ito.

Sa gulat at pangamba, nawalan siya ng lakas upang tumutol; tahimik siyang nagpati-anod sa kagustuhan ng taong mahigpit na nakakapit sa kanyang kamay.

Dinala siya ni Justin sa isang makipot na eskinita, malayo sa mata ng publiko, kung saan tanging silang dalawa lamang ang naroon. Walang pag-aatubili siyang itinulak ni Justin, dahilan upang mapadikit si Zero sa malamig at matigas na pader. Hindi maipinta ang ekspresyon ni Justin habang ang kanyang tingin ay nakatutok lamang sa relong nakasabit sa bag ni Zero—isang bagay na tila mas mahalaga pa sa lahat ng tanong na bumabagabag sa kanilang dalawa.

“Bakit mo ako ninanakawan, ha?!” sigaw ni Justin habang itinutulak ang kaliwang balikat ni Zero. “Anong gusto mong kunin sa bag ko, ha?!” galit na galit niyang tanong, habang unti-unting inilalapit ang mukha kay Zero, ang mga mata’y nag-aalab sa galit at pagdududa.

Naamoy ni Zero ang halong pawis at araw mula kay Justin, kaya’t pilit niyang iniiwas ang kanyang mukha, ngunit hindi siya makagalaw. “Sabihin mo, ano?!” mariing pananakot pa ni Justin, tila handang gawin ang kahit ano para makakuha ng sagot.

“My watch,” sagot ni Zero sa wakas, mahina ngunit malinaw. Napakunot-noo si Justin at agad umatras, hindi makapaniwala. Agad niyang sinilip ang kanyang bag—at laking gulat niya nang makita ang isang relo na nakasabit sa gilid nito. Kinuha niya ito at maingat na tiningnan, inikot sa kanyang mga daliri at sinuri ang bawat detalye.

Hindi ito pamilyar sa kanya. Hindi niya maalala na nagkaroon siya ng ganitong klase ng relo.

Hindi pamilyar sa paningin ni Justin ang relo, kaya’t hindi siya sigurado kung napulot niya lamang ito sa basurahan kanina o kung pag-aari nga talaga ito ng lalaking kaharap niya.

“Paano mo namang nasabing sa’yo ’to?” tanong ni Justin habang itinaas ang relo sa harap ni Zero.

“My name is imprinted below,” mahinahong sagot ni Zero, ngunit may kumpiyansa sa boses niya.

Napakunot-noo si Justin at muling sinipat nang mabuti ang relo. Sa ilalim nito, bahagyang nakaukit ang salitang Zero . Napatingin siyang muli sa lalaki. “Anong pangalan mo?” tanong niya, ngayon ay may halong duda at pagkalito sa tinig.

“Zero,” sagot ni Zero, diretsong nakatingin kay Justin.

Napakunot ang noo ni Justin, bahagyang nagulat ngunit hindi tuluyang kumbinsido. Alam niya sa kanyang pakiramdam—at ayon na rin sa reaksyon ng lalaki—na totoo ang sinasabi nito. Pero sa halip na isauli, naisip niyang mas mabuting pakinabangan na lamang ang relo.

“Isasanla ko ’to. Hindi naman talaga sa’yo—nasa bag ko, kaya akin na,” mariing sambit ni Justin bago mabilis na naglakad palayo, patungo sa pinakamalapit na pawnshop.

Tahimik na sumunod si Zero, nanatiling ilang hakbang sa likod nito. Hindi siya makagawa ng anuman—hindi niya pwedeng hawakan ang mga bagay sa paligid, hindi siya pwedeng makialam. Bawat maling galaw ay maaaring makasira ng balanse sa panahong kinabibilangan niya ngayon. Kaya’t sa kabila ng kaba sa dibdib, tahimik siyang nagmasid, naghahanap ng tamang pagkakataon upang maibalik ang relo na hindi lang basta pag-aari niya—kundi susi sa mas malaking layunin.

“ANO?! BAKIT HINDI PWEDE?!” pasigaw na tanong ni Justin, hindi makapaniwala sa narinig. Napakamot siya sa kanyang bigote, halatang iritado at nalilito. Hindi tinanggap ng pawnshop ang relo—dahil ayon sa kanila, hindi ito pamilyar at wala silang ideya kung magkano ang halaga nito.

“Wala pa kaming nakikitang relong kagaya niyan, Justin. ’Wag mo na kaming lokohin. Umuwi ka na—magsasara na kami,” matigas na pahayag ng babaeng nasa likod ng counter, bago siya marahas na itinulak palabas ng pawnshop. Kasunod nito’y ang mariing pagsara ng pinto sa harap niya.

Napamura si Justin sa inis, bago hinarap si Zero na tahimik lamang na nakasunod pa rin.

“Talaga bang relo ’to? Baka niloloko mo lang ako! Bakit ayaw nilang tanggapin, ha?!” galit na tanong niya, halos idikit ang mukha kay Zero.

Hindi sumagot si Zero. Tinitigan lang niya si Justin—mata sa mata—walang takot, walang alinlangan. Tahimik niyang pinaparamdam na hindi lahat ng bagay ay kailangang ipaliwanag… at may mga bagay na hindi pa nararapat malaman.

Sinipa ni Justin ang isang basyong bote na nadaanan niya sa gilid ng daan, galit na galit sa pagkabigo sa pawnshop. Walang nagawa si Zero kundi sumunod—sapagkat hawak pa rin ni Justin ang relong tanging paraan niya upang makabalik sa hinaharap.

Nang makarating si Justin sa kanilang maliit na tahanan, saka lamang niya napansin na nasa likuran pa rin niya si Zero. Tumigil siya sa tapat ng pintuan, humarap at nagalit muli.

“BAKIT MO AKO SINUSUNDAN? MAGNANAKAW KA TALAGA, ’NO?!” singhal niya. “WALA KANG MANANAKAW DITO SA BAHAY KO, DON KA SA MGA MAYAYAMAN DOON!” dagdag niya sabay turo sa direksyon ng mga bahay na may makukulay na ilaw at mas malalaking estruktura—tanda ng mas marangyang pamumuhay.

“I need my watch,” mahinahon ngunit mariing sagot ni Zero.

Napatingin muli si Justin sa relo na hawak pa rin niya. Tahimik siyang napaisip, bago muling hinarap si Zero—ngayon ay may bahid ng pagdududa at pag-uusisa sa kanyang mga mata. “Anong meron sa relo na ’to, ha? Bakit parang mas importante pa ’to kaysa sa buhay mo?”

“Akin na muna ito” sambit niya.

“What!!!”

---

In the future… Isa-isa na silang bumabalik sa kasalukuyan gamit ang time machine. Unang nakabalik si El, agad sinalubong ng mga tauhan ng research division. Kasunod niya si Three, na may mabigat na ekspresyon sa mukha, dala ang bigong misyon at walang bagong impormasyon tungkol sa hindi kilalang imbentor.

“I’m sorry, Doc…” mahinang bulong ni Three habang nakayuko. Tinapik ni Doc Clive ang balikat niya—walang salitang sinambit, pero malinaw ang mensaheng naiintindihan kita . Tumango si Doc bilang tugon.

Maya-maya, sumunod na bumalik si One, medyo gasgas ang uniporme ngunit ligtas. Tumango siya sa grupo at mabilis na ini-scan ang paligid.

Ngunit makalipas ang ilang sandali ng katahimikan, napansin nilang walang kasunod.

Wala si Zero.

“Teka…” bulong ni One, unti-unting napapaisip. Isang kilabot ang gumapang sa kanyang batok habang tumagal ang kanilang paghihintay. Napatingin siya sa orasan ng monitoring device—matagal na ang lumipas, sobra pa sa nakatakdang oras ng pagbabalik.

“Bakit wala pa siya?” tanong ni El, pilit na pinanatiling kalmado ang tinig.

Tahimik si Doc Clive, ngunit ang pagkunot ng kanyang noo ay nagsimulang magsalita ng isang bagay na ayaw nilang isipin: may nangyari kay Zero.

“Where is Zero?” tanong ni Doctor Clive, ang boses niya ay kalmado ngunit matalim—sapat upang kumalabog ang dibdib ng tatlo.

Agad na nagpalitan ng tingin sina El, Three, at One—sabay-sabay na sinakmal ng kaba.

“NASAAN NA SI ZERO?!” halos pasigaw na tanong ni Eleven, ang tono niya’y halatang may halong takot. Mabilis niyang hinarap ang dalawa.

“We split our ways… hindi ko na siya nakita pagkatapos no’n,” sagot ni Three, bakas ang pagsisisi sa kanyang mukha.

“Magkaiba kami ng lugar na pinuntahan,” dagdag ni One, at ngayon ay halata na ang pagkabahala sa kanyang tinig. Nagsimula na ring manginig ang kanyang mga kamay. Kapatid niya si Zero… at wala siya para tulungan ito ngayon.

“I need to go back for him!” sigaw ni Eleven, agad nagtangkang pumasok muli sa time machine, ngunit pinigilan siya nina Three at One.

“Ano ba! Bitawan n’yo ako! Kailangan nating balikan si Zero doon! Baka kung ano na ang nangy—”

“Enough,” putol ni Doctor Clive sa kanyang sigaw, ang tinig ay mababa pero may puwersa, dahilan para mapatigil ang lahat.

“We can’t use the time machine twice a day,” paliwanag niya, seryoso at walang alinlangan, “mapupunta ka sa ibang dimensyon pag bumalik ka ngayon, Eleven.”

Nanlamig ang buong silid. Walang makapagsalita. Sa isang iglap, ang kaba ay napalitan ng matinding takot, hindi lamang para kay Zero, kundi para sa posibilidad na… baka hindi na siya makabalik.

“Gaano katagal tayong maghihintay?!” sigaw ni Eleven, nanginginig ang boses, puno ng takot at pag-aalala para sa taong mahal niya. Ang kaba sa kanyang dibdib ay parang apoy na unti-unting nilalamon ang kanyang katinuan.

Napatingin sina One at Three sa kanya, at unti-unting binitawan ang mahigpit na pagkakahawak. Sa katahimikan, nagbalik sa kanila ang mga paalala sa training—ang mahigpit na babala sa paggamit ng time machine at ang mga panganib ng paglabag sa patakaran.

Parehong napabuntong-hininga si One at Three, tila pinipilit tanggapin ang katotohanan. Sa wakas, si One ang unang sumagot, halos hindi marinig ang boses.

“Three days…” mahina niyang bulong.

“WHAT?!” halos pasigaw na tugon ni Eleven, nanlalaki ang mga mata. Napaatras siya, hindi makapaniwala sa sagot. “Ano—hahayaan na lang ba natin si Zero doon?! Isang oras dito ay katumbas ng isang araw sa past! Ibig sabihin, dalawang buwan siyang mag-isa ro’n—dalawang buwan! Paano kung may nangyari sa kanya?! Kailangan na natin siyang balikan ngayon!”

Umiikot na sa panic si Eleven, ang kanyang damdamin ay tila sasabog anumang oras.

Pero nanatiling tahimik sina One at Three. Nakayuko si Three, mga kamay niya’y nakasuksok sa bulsa, hindi makatingin nang diretso. Si One naman ay nakapikit, tila pinipigilan ang damdaming nais ding sumabog.

Alam nilang totoo ang lahat ng sinabi ni Eleven.

Pero mas alam nila, hindi puwedeng ipilit. Ang kahit anong maling hakbang ngayon ay maaaring magbura ng kanilang kinabukasan. At kung mangyari man ’yon, hindi lang si Zero ang mawawala. Lahat sila.

“Hindi natin pwedeng ganon ang gusto mo El,” bulong ni One.

“We have to wait or we’ll die trying,” sambit ni Three bago tinalikuran si Eleven.

“Hindi pwede.” Bulong ni Eleven at tiningnan ang tiem machine.

“Zero.”

Chapter 5

“What?!” gulat na sigaw ni Zero, hindi makapaniwala sa narinig matapos malamang wala pa ring balak si Justin na isauli ang kanyang relo. Paano na siya makakabalik sa future?

“But I ne—” hindi na niya natapos ang sasabihin nang bigla nilang marinig ang malakas na kalabog ng pinto. Agad na napabalikwas si Justin at dali-daling lumapit upang silipin kung sino ang nasa labas.

Tahimik lang na pinanood ni Zero si Justin habang dahan-dahan nitong inaangat ang kurtina sa gilid ng bintana ng pinto upang sumilip.

“Ay, palaka!” gulat na bulalas ni Justin nang biglang kumatok ang taong nasa labas kasabay ng kanyang pagsilip.

“JUSTIN, LUMABAS KA D’YAN!!!” sigaw ng boses mula sa labas, malakas at galit na galit, na sinundan agad ng malakas na kalabog sa pinto.

Napaatras si Justin sa gulat, habang nanatiling tahimik si Zero, sinusubukang unawain kung sino ang nasa labas at bakit ganito ang sigaw nito.

“Patay,” bulong ni Justin habang marahang sumandal sa likod ng pinto, ramdam ang kabang unti-unting gumagapang sa kanyang dibdib. “Bakit ngayon pa?” muling usal niya, halos hindi na mapakali habang ginugulo ang sarili niyang buhok, hindi alam kung paano haharapin ang taong nasa labas.

“Isa, Justin!!!” malakas na banta ng boses mula sa labas, tila handa nang gibain ang pinto anumang sandali.

Nanatili si Zero sa isang gilid ng silid, hindi umiimik. Tahimik niyang pinanood si Justin na halos maglupasay na sa sahig, desperadong magtago sa anino ng kanyang takot.

“JUS—” bago pa man matapos ng taong nasa labas ang pagtawag sa kanyang pangalan, napilitan si Justin—labag man sa loob niya—na buksan ang pinto.

Agad na bumungad sa kanya ang matalim at nanlilisik na mga mata ng matandang si Aling Vida, ang may-ari ng inuupahan niyang bahay.

“ILANG BESES KO BA DAPAT TAWAGIN ANG PANGALAN MO PARA LANG PAGBUKSAN MO AKO KAAGAD?! TINATAGUAN MO BA AKO, HAH?!” sigaw ni Aling Vida, galit na galit, habang nakatayo sa may pintuan na tila handang kumidlat sa inis.

Napalunok si Justin, hindi makatingin ng diretso, habang si Zero naman ay nanatiling nakasilip mula sa loob, nagmamasid sa matinding tensyon sa pagitan ng dalawa.

“Hindi naman po, Aling Vida… may ginagawa lang po ako sa itaas kaya hindi ako agad nakababa,” paliwanag ni Justin habang nahihiyang kinamot ang batok, pilit na ngumiti kahit kabado.

“KAILAN KA MAGBABAYAD?!” singhal ng matanda. “PANGALAWANG BALIK KO NA DITO! KUNG WALA KANG MAIBABAYAD NGAYON, MAG-IMPAKE KA NA AT LUMAYAS DITO!!!”

Sa lakas ng sigaw, sabay na napapikit sina Justin at Zero—parang sabay silang binatukan ng hangin na galing sa galit ni Aling Vida.

Napalingon si Zero, gulat na gulat. Ngayon lang siya nakarinig ng ganoon kalakas at matalim na boses mula sa isang tao.

Sa hinaharap, bulong ng isipan niya, bihira na ang sumisigaw. Karamihan ng tao’y abala sa trabaho, gadgets, at sarili nilang mundo—wala nang oras para magpakita ng emosyon, lalo na ng ganitong klaseng ingay.

Tahimik lang siyang nanatili sa kanyang kinatatayuan, pinagmamasdan ang mundo ng nakaraan na punong-puno ng damdamin—at ingay.

“Magbabayad po ako, pero… hindi pa ngayon. Hehe,” ani Justin, pilit na ngumiti habang unti-unting inihahanda ang sarili—lalo na ang kanyang tenga—para sa pagsabog na alam niyang susunod.

“ANOOOOO BA NAMAN, JUSTIN!!! LUMAYAS KA NA LANG KUNG HINDI KA MAKAKAPAGBAYA—”

Bigla itong naputol.

Tumigil si Aling Vida sa kalagitnaan ng kanyang paninigaw nang mapansin ang presensya ni Zero na tahimik na nakatayo sa likuran ni Justin. Napatingin siya mula ulo hanggang paa. Tila biglang nag-slow motion ang paligid habang nakatitig siya sa perpektong mukha ni Zero—makinis, walang bakas ng kahit isang taghiyawat, parang inukit ng langit.

Napalunok siya. Mula sa galit ay unti-unting napalitan ng… paghanga ang ekspresyon ng kanyang mukha.

“Aling Vida, bigyan n’yo lang po ako ng konting araw pa… makakapagbayad din ako, pro—aray!” Hindi pa man natatapos si Justin ay tinulak siya ni Aling Vida sa gilid, para mas maaninagan pa si Zero.

Ngayon, halos dumikit na ang kanyang mukha habang nakatitig sa binata.

Hindi maipaliwanag ni Aling Vida ang nararamdaman, pero parang may kuryenteng dumaan sa kanya nang tumapat sa paningin niya ang mukha ni Zero. Kahit 58 taong gulang na siya, hindi niya napigilan ang paghangang umusbong sa dibdib niya.

“Pogi, anong pangalan mo?” malambing na tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa mukha ni Zero.

“Pogi?” tanong ni Zero pabalik, bahagyang nakakunot ang noo. Hindi pamilyar sa kanya ang salitang iyon. Is that a title? A name? napaisip siya.

Napailing si Justin sa gilid. Patay…

“Sino ’to, Justin?” usisa ni Aling Vida, pero ang mga mata’y nakatuon pa rin kay Zero. Para bang si Justin ay background character na lang sa eksenang ito.

Biglang kumislap ang ideya sa isipan ni Justin—isang desperadong paraan para makaligtas sa paniningil ni Aling Vida.

Mabilis siyang lumapit at tumabi kay Zero, agad na ipinatong ang kamay sa balikat nito na parang matagal na silang magkaibigan.

“Kaibigan ko po siya, Aling Vida,” mabilis niyang sambit. “Simula ngayon, dito na po siya manunuluyan sa akin. Kung palalayasin n’yo po ako ngayon, eh wala siyang matutuluyan. Galing kasi siya sa probinsya… mahirap ang buhay nila doon. Wala siyang makain, ni wala siyang pamilya rito… kawawa naman siya, hindi ba po?”

Habang nagsasalita si Justin, panay ang sulyap niya kay Aling Vida—umaasang maaantig ang puso nito.

At tila umubra nga.

Bakas sa mukha ng matanda ang pagkalambot ng damdamin, unti-unting bumababa ang kilay habang nakatitig kay Zero. Lumapit ito, at marahang hinaplos ang makinis at inosenteng mukha ni Zero.

“Dalawang buwan. Panugit,” mariing sabi ni Aling Vida. “Pagkalipas n’yan, babalik ako, at kailangan may pambayad ka na ng buo.” Saglit siyang tumigil, saka ngumiti ng matamis kay Zero. “Pasalamat ka at may pogi kang kasama.”

Pagkatapos ay tumalikod siya, dala pa rin ang hindi maalis-alis na ngiti sa kanyang mga labi. Pagdaan kay Justin, inismiran pa niya ito bago sumakay sa kanyang tricycle at umalis.

Naiwan sina Justin at Zero sa harap ng pinto—isa, nakahinga ng maluwag, at isa, tulala pa rin sa di niya maipaliwanag na karanasan.

“TANDA!” sigaw ni Justin pagkaalis ni Aling Vida, saka pabagsak na umupo sa sofa, parang nauupos na kandila.

Malakas niyang isinara ang pinto habang si Zero ay nanatiling nakatayo sa gilid, tahimik lang, pero ang mga mata’y nakatutok pa rin sa relo—na nasa kamay pa rin ni Justin.

“Oh, ba’t nakatitig ka d’yan?!” singhal ni Justin nang mapansin ang tingin ng binata. Tumayo siya at itinaas ang relo, para lalong ipamukha ito kay Zero.

“I need my watch—” seryosong simula ni Zero, ngunit agad siyang pinutol ni Justin.

“Narinig mo ’yung sinabi ni Aling Vida? Dalawang buwan, Zero. Dalawang buwan! Ibig sabihin… may dalawang buwan tayo para makaipon!”** mabilis at excited na paliwanag ni Justin, hawak pa rin ang relo na parang tropeo.

Agad namang kumunot ang noo ni Zero, hindi sigurado kung ikatutuwa ba niya o ikagagalit ang narinig.

“Tayo?” tanong ni Zero, hindi maipinta ang mukha, halatang hindi sang-ayon.

Humarap sa kanya si Justin, hawak pa rin ang relo at tila may bagong lakas ng loob.

“Oo, tayong dalawa,” mariing tugon ni Justin. “Dahil kung gusto mong makuha ito…” tinaas niya ang relo, bahagyang ikinaway, “…kailangan mo muna akong tulungang mabayaran ang bahay na ’to. Pag nabayaran na, ibibigay ko na ’to sa ’yo. Tuluyan.”

Saglit na katahimikan.

“NO!” matigas na sagot ni Zero, bahagyang napalakas ang boses.

“Anong NO-NO ka d’yan? Neknek mo kung gusto mo ito,” sabay pakita ni Justin ng relo. “Maghirap ka rin gaya ko. Alam mo, sa buhay, hindi mo makukuha ang isang bagay nang gano’n kadali lang,” sambit niya habang hinimas ang kanyang bigote bago umakyat sa pangalawang palapag ng bahay.

“But that’s mine.” He whispers.

Naiwan si Zero, bagsak ang balikat sa ibaba. Isang malalim na paghinga ang kanyang pinakawalan bago umupo sa isang upuan at nanatiling nakatulala sa bintana, kung saan tanaw niya ang mga bituin at ang buwan sa langit.

“I’m in trouble,” bulong ni Zero bago muling ibinalik ang tingin sa bintana.

Nang tumunog ang orasan at sumapit ang alas-dose ng hatinggabi, mulat pa rin ang kanyang mga mata. Dahan-dahan siyang naglakad paakyat, at sa pagpasok niya sa silid ay nadatnan niyang mahimbing nang natutulog si Justin sa ilalim ng kumot.

Sinamantala ni Zero ang pagkakataon upang hanapin kung saan itinatago ni Justin ang relo. Kinalkal niya ang bag nito—punô ng mga takip ng bote, pero wala roon. Sunod niyang sinilip ang damitan, ngunit puro lumang damit lang ang laman.

Ngunit kahit saan siya tumingin, hindi pa rin niya makita ang relo.

Hihilahin na sana ni Zero ang kumot upang tingnan kung nasa kamay ni Justin ang relo, nang bigla itong gumalaw at nagsalita habang natutulog.

“Anong ginagawa mo, gago ka?” sambit ni Justin sa gitna ng kanyang paghimbing.

Sa pagaakalang nagising niya ito, mabilis na lumayo si Zero at bumaba ng tahimik.

Pabagsak siyang umupo sa sofa sa ibaba, halatang inis at pagod. Hindi pa rin niya makita ang relo.

“Where did he put that?” bulong niya sa sarili, pero bigla niyang naramdaman ang antok at agad siyang napapikit—hanggang sa tuluyan nang makatulog.

Nagising na lang siya sa isang malakas na kalabog ng mga kaldero na sinadyang ingayin ni Justin.

“GISING NA, MGA KAPATID! TAYO’Y BINIGYAN NG PANIBAGONG MISYON! AHHHHHHHHHH RAAAAAAAAAAA!”

Agad na napaupo si Zero sa gulat dahil sa malakas na sigaw nito. Pagtingin niya kay Justin, agad siyang hinila nito papatayo at sinabi—

“HANDA KA NA BA SA TRABAHO NATIN NGAYONG ARAW?!” masiglang tanong ni Justin kay Zero sabay tapik sa balikat nito.

Hindi nakasagot si Zero—wala siyang ideya sa kahit isa sa mga sinasabi ni Justin.

“Ay, slow! Tara na nga!” reklamo ni Justin, sabay hila kay Zero habang may dalang malalaking eco bag.

“What are we going to do he—” tanong ni Zero, ngunit agad siyang pinutol ni Justin.

“Ano pa ba, edi maghahanap ng may pakinabang na basura!” sagot nito habang sinusuot ang kanyang gloves, sabay luhod at simula nang mangalkal ng tambak ng basura sa gilid ng kalsada.

“Bakal, bote—sana makakuha ng maganda. Pero kung may appliances, ayos din ’yon!” dagdag pa niya habang halos magkandahulog-hulog sa pag-aayos ng mga nahuhukay niyang gamit.

“This is your job?” hindi makapaniwalang tanong ni Zero.

Humarap sa kanya si Justin, nakakunot ang noo at agad na bumunot ng attitude.

“Bakit? May problema ka?!” maangas na sagot ni Justin, parang handang makipagsuntukan kung kinakailangan.

“So this is why you can’t pay for your house,” bulong ni Zero, halos hindi naririnig pero sapat para sumabit sa tenga ni Justin.

“Anong sabi mo?!” singhal ni Justin, biglang tumigil sa pagkalkal at lumapit.

“Nothing,” mabilis na sagot ni Zero, umiwas ng tingin.

Chapter 6

Hindi matiis ni Zero ang matinding baho sa lugar na kinalalagyan nila ni Justin ngayon. Tila ngayon lang siya nakaamoy ng ganito kalalang amoy—makapal, mapanghi, at tila kumakapit sa balat.

Hindi siya makapaniwala sa nakikita habang pinapanood si Justin na isa-isang kalkalin ang mga basura. Halos masuka siya sa tuwing makikita ang maduduming plastik, bulok na pagkain, at kung anu-anong likidong dumidikit sa kamay ni Justin.

“How can he even touch that?” tanong niya sa sarili, halos mapaatras sa init, amoy, at kabuuang eksena.

“Oy, tignan mo,” sambit ni Justin habang pinapakita kay Zero ang isang patay na ipis mula sa basurahan.

Halos hindi maipinta ang mukha ni Zero nang makita ito—agad siyang umatras sa matinding pandidiri.

“Can we just do something else?” naiinis na sambit niya kay Justin.

“Huh?” tugon ni Justin, kunot-noo, bago basta na lang ibinato ang patay na ipis kung saan.

“Anong ibig mong sabihin? Gusto mong umalis tayo dito?” tanong niya, medyo naiirita na rin.

“Yes,” agad na sagot ni Zero, hindi na itinatago ang pagkadismaya sa paligid.

“Anong yes? Tanga, wala na tayong pagkukunan ng pera kung hindi tayo mananatili dito!” mariing tugon ni Justin. “At isa pa, akala mo ba hindi ko napapansin? Ako lang ang kumikilos dito, hindi ka man lang nakahanap ng kahit isang bote!”

Lumapit si Justin kay Zero at sinubukang hawakan ang kamay nito, tila upang pigilan siya o para lang ipadama ang bigat ng sitwasyon.

Agad lumayo si Zero, diring-diri habang tinititigan si Justin. Lalong kumunot ang noo ni Justin sa naging reaksyon niya, kaya muling lumapit—pero agad na umatras si Zero. Lumapit siyang muli, pero muli ring lumayo si Zero. Hanggang sa bigla na lang itong tumakbo palayo.

“Hoy! Takot ka ba sa basura, ha?!” malokong tanong ni Justin habang humahabol.

“Stop!” singhal ni Zero, mabilis pa rin ang lakad at halatang gusto talagang umiwas.

“Arte mo!” sigaw ni Justin. “Sa buhay, pag hindi ka marunong humawak ng basura, hindi ka aangat sa buhay!”

Biglang tumigil si Zero at seryosong hinarap si Justin. Tumahimik ang paligid—wala nang biro sa kanyang tingin.

“I can earn money without touching any of that,” seryosong sambit ni Zero.

“At paano naman ’yan, aber?” balik ni Justin, puno ng panghahamon ang kanyang mukha.

Tiningnan siya ni Zero na may kumpiyansang ngiti bago tumalikod.

“Watch and learn,” aniya, at naglakad palayo.

Walang nagawa si Justin kundi sumunod, naguguluhan pero curious sa binabalak ni Zero.

Tahimik lang siyang nagmasid habang sinusundan ito, hanggang sa makarating sila sa harap ng isang pagawaan ng mga gadgets.

“Alam mo ba kung paano galawin ang mga gamit d’yan sa loob?” tanong ni Justin habang nakakunot-noo at nakapamewang, nakatingin kay Zero. Nasa harap sila ng isang gadget repairing shop.

“Just watch,” sagot ni Zero, kumpiyansang ngumiti at pumasok sa loob.

Nanatili si Justin sa labas, sinilip na lang si Zero mula sa bukas na pintuan. Alam niyang hindi siya pwedeng pumasok—kaya pinili niyang mag-obserba.

Ilang saglit lang ang lumipas, at laking gulat ni Justin nang biglang tumalsik palabas si Zero—itinulak ng tindero mula sa loob.

“Bawal ang mga pulubi dito sa loob!!!” sigaw ng lalaki, galit na galit at nakaturo pa sa kanila.

Hindi makapaniwala si Zero sa ginawa sa kanya. Nais lang naman niyang mag-apply ng trabaho at mag-ayos ng mga gadgets upang mapabilis ang pagkitang kailangan nila—pero hindi niya inaasahan na ganito ang magiging kahahantungan.

“ALIS!” sigaw muli ng tindero, galit na galit.

Mabilis siyang inalalayan ni Justin patayo at tiningnan ng masama ang tindero bago nagsalita.

“Oo na, aalis na! Galit na galit!” sambit ni Justin, saka hinila palayo si Zero mula sa lugar na iyon.

“Ang panget mo! Mukha kang baboy! Yang batok mo, parang choco na gatas!” sigaw ni Justin habang tuluyang hinihila pauwi si Zero, nang makalayo na sila sa repair shop.

Pagpasok nila sa loob ng bahay, pareho silang pagod na bumagsak sa sofa.

“‘Watch and learn’ ka pa, ha! Eh ‘push and fly’ ang nangyari sa ’yo! Hahahaha!” patuloy na pang-aasar ni Justin habang tumatawa.

Hindi maiwasan ni Zero na tingnan siya nang masama, tahimik pero punô ng inis at hiya. Ramdam niya ang pagkapahiya—sobrang kumpiyansa niya kanina na makakahanap agad ng paraan para kumita dahil galing siya sa future… pero hindi pala gano’n kadali.

Sobrang laki ng pagkakaiba ng mundo niya sa kasalukuyan. Maging ang ugali ng mga tao rito ay ibang-iba sa kinalakihan niyang environment—mas magaspang, mas personal, mas komplikado.

“Wala kang choice, ladies’ choice! Mangangalakal pa rin tayo ng basura bukas. Hahaha!” umiiling-iling na sambit ni Justin bago tumayo at tumuloy sa kusina upang magluto ng hapunan.

Zero just sighed and massaged the bridge of his nose, clearly beginning to stress out as he tried to think of a faster way to earn money and get his watch back.

“This is harder than I expected,” bulong niya.

Ngunit narinig ito ni Justin at ngumiti habang sumagot:

“Walang madali sa buhay.”

Pero sa isip ni Zero, lahat ay madali kung nasa future siya.

Napatingin siya sa direksyon ni Justin na abala na sa kusina.

“What are you doing?” tanong niya, may halong pagtataka.

Sa future, hindi na uso ang pagluluto—puro food-processed bars na lang ang kinakain ng mga tao. Para sa kanila, mas healthy raw ito at hindi na kailangan ng oras o effort sa kusina.

Food bars at fruit bars lang ang mga pagkaing kilala ni Zero—kaya’t lubos siyang hindi pamilyar sa ginagawa ni Justin.

“Nagluluto,” sagot ni Justin habang patuloy sa paggalaw sa kusina.

Tumayo si Zero at dahan-dahang lumapit upang tingnan ang ginagawa ni Justin. Kita sa mukha niya ang pagtataka habang pinagmamasdan ang bawat galaw nito. Hindi niya maintindihan kung bakit kailangan pang dumaan sa ganitong proseso para lang kumain.

Tahimik lang siyang nanood, tila nag-o-obserba ng isang bagay na ngayon lang niya nasaksihan sa buong buhay niya.

Makalipas ang ilang minuto, natapos na rin si Justin sa pagluluto. Maingat niyang inihain ang pagkain sa lamesa, sabay ngiti kay Zero na para bang proud sa sariling obra.

Itlog na may kamatis at sibuyas lang ang niluto ni Justin, pero sa pang-amoy ni Zero, napakalakas na ng halimuyak nito. Hindi niya maunawaan kung bakit ang bango nito—simple lang ang itsura, pero tila nakakagutom.

“What’s this?” tanong ni Zero, hindi makapaniwala habang tinitingnan ang pagkain.

“Itlog ’yan. Hindi mo alam? Tao ka ba talaga? Alien ka, no?” sagot ni Justin, nakataas pa ang kilay.

Zero just ignored his remark and moved closer to the unfamiliar dish. May halong pagdududa at kuryosidad sa kanyang mukha.

“Gusto mong tikman?” tanong ni Justin, medyo nakangisi.

Tumango si Zero at dahan-dahang tinikman ang niluto ni Justin.

Paglagay pa lang sa kanyang bibig, hindi alam ni Zero kung ano ang mararamdaman. Ngunit ang sigurado siya—puno ito ng lasa. Malasa, maalat-alat, maasim-asim, at may kakaibang linamnam na hindi niya kailanman natikman sa hinaharap.

Hindi inaasahan ni Zero ang lasa ng pagkain. Matamis, maalat, maanghang—iba’t ibang lasa ang sabay-sabay na sumabog sa kanyang bibig. Tila may kakaibang sayang dumaloy sa kanyang katawan… at para bang tumibok ang puso niya sa panibagong karanasang ito.

Sa sandaling iyon, tila nakalimutan niya ang isang mahalagang batas ng kanilang panahon— bawal hawakan o pakialaman ang kahit anong bagay mula sa nakaraan.

“First time mong kumain n’yan?” tanong ni Justin habang nakatitig sa kanyang reaksyon.

“I don’t eat food like this,” bulong ni Zero.

“Hindi ka kumakain ng ganyan?”

Tumango si Zero.

“Yes.”

“Talaga!!!” gulat at halos hindi makapaniwalang sigaw ni Justin, para bang nakakita ng nilalang mula sa ibang planeta.

Chapter 7

“Talaga?!?!” hindi makapaniwalang sambit ni Justin, halatang nagtataka kung bakit hindi pa raw natitikman ni Zero ang ganong klaseng pagkain.

Habang pinapanood niya itong kumain, napansin niyang tila bawat subo ni Zero ay parang first time —may halong pag-aalinlangan, pagkagulat, at unti-unting paghanga sa simpleng ulam na iyon.

Naging curious si Justin. Hindi niya maiwasang pagmasdan si Zero—parang batang ngayon pa lang nakatikim ng tunay na pagkain. Nangalumbaba siya habang pinagmamasdan ito, at napatawa pa nang may kaning dumikit sa pisngi ni Zero.

Natigilan si Zero sa pagtawa ni Justin at tiningnan ito, nagtataka kung anong nakakatawa.

Pero lalo lang tumawa si Justin, sabay abot ng kamay upang kunin ang kanin sa pisngi ni Zero. “May kanin ka,” aniya, habang bahagyang nakangiti.

“Alam mo, nagsisimula na akong mag-isip na hindi ka talaga taga rito. Hahaha!” biro ni Justin, ngunit tila may kabang sumilay sa loob ni Zero. Nalaman na kaya niya?

Nahahalata na ba ako?

Hindi nakaimik si Zero at pinanood lang si Justin habang tumatawa. Ngunit agad din itong nagsalita muli, sabay tanong:

“Taga-ibang bansa ka ba? Taga-Mindanao? O… galing ka sa bundok?” tanong ni Justin, sabay ngiting aso habang tinitigan si Zero.

Hindi naituloy ni Zero ang isusubong pagkain nang matapat ang mga mata niya kay Justin. Hindi niya rin alam kung ano ang isasagot.

“I’m not from here, that’s it,” sagot niya, maikli pero matigas ang tono.

Kumunot ang noo ni Justin. “Kung hindi ka galing dito, taga-saan ka?” balik nito, sabay lapit ng bahagya at pinatong ang dalawang braso sa ibabaw ng mesa, tila lalong pinipilit basahin si Zero sa pamamagitan ng titig.

“I think it’s not for you to know,” kalmadong sagot ni Zero habang pilit binabago ang usapan at mabilis na inuubos ang pagkain sa harapan niya.

Hindi nagpaawat si Justin. “Bakit kakaiba ang damit mo? Galing ka ba sa costume party, tapos nawalan ka ng wallet at naisipang nakawan ako?” tanong niya, halatang curious at medyo nang-aasar pa rin.

Tiningnan ni Zero si Justin, saka napabuntong-hininga bago sumagot.

“I’m not trying to steal things from you. I’m trying to get MY watch from you,” mariing pagtatama ni Zero.

Umayos ng upo si Justin, sabay tango-tango habang nakikinig.

“Mabait naman akong tao. Ibabalik ko rin ang relo mo… pero hindi pa ngayon,” sagot niya, sabay hawak sa kanyang bigote na tila pampalambot ng loob. “Kailangan ko talaga ng tulong mo. At isa pa, kaya mo ba akong iwan dito nang alam mong anumang oras ay puwede na akong mapalayas kung wala akong pambayad?”

May halong pagpapaawa ang tono ni Justin, pero halata rin sa boses niya ang takot na maiwan mag-isa.

“Will you give me my watch back if I tell you that I don’t care?” pilosopong sagot ni Zero, sabay tingin kay Justin.

Napasimangot na lang si Justin sa inis, saka tumayo at iniligpit ang pinagkainan.

“Ikaw na ang maghugas ng plato,” utos niya, bago tumuloy sa itaas at nagpahinga.

Naiwan si Zero sa ibaba, tahimik na inuubos ang natirang pagkain habang tila unti-unting lumulubog sa malalim na pag-iisip. Paano siya makakabalik sa future?

May nabago na ba siya? May epekto na ba ang bawat galaw niya rito?

Malalim na buntong-hininga ang kanyang pinakawalan. Sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang takot—ang posibilidad na baka hindi na siya makabalik.

Matapos kumain, gaya ng utos ni Justin, nilinis ni Zero ang pinagkainan. At nang masigurong tulog na ito sa itaas, agad siyang nagsimulang maghalughog sa buong bahay.

Tahimik, maingat, at determinadong mahanap kung saan itinago ni Justin ang kanyang relo.

Halos magmamadaling-araw na, pero hindi pa rin mahanap ni Zero kung saan itinago ni Justin ang relo. Sa sobrang pagod, hindi na niya namalayan na nakatulog na siya habang naghahalughog.

Nagising na lang siya sa maingay at sintunadong boses ni Justin na masiglang kumakanta habang naghahanda ng almusal. Dahan-dahang umupo si Zero at tinignan ito—kumakendeng-kendeng pa si Justin sa harap ng kalan habang nagluluto ng tuyo at sinangag.

Agad bumungad sa kanya ang malakas at matapang na amoy ng tuyo, na pumuno na sa buong bahay. Napangiwi si Zero, halatang hindi sanay sa amoy na para sa kanya ay masangsang at kakaiba.

Hindi na siya mapakali. Tumayo siya at tinakpan ang kanyang ilong habang dahan-dahang lumalapit kay Justin.

“Hey, what is that?” tanong ni Zero, ngunit parang hindi siya narinig—tuwa na tuwa pa si Justin sa pagsayaw habang nagluluto.

Napabuntong-hininga si Zero at sa huli, marahang tinapik ang balikat nito para makuha ang atensyon.

“Oh, gising ka na pala. Luto na ’to,” masayang sambit ni Justin habang inihahain ang pagkain sa lamesa.

Kunot-noong tiningnan ni Zero ang ulam—mainit na sinangag at tuyo. Dahan-dahan siyang umupo, halatang nag-aalangan pa rin.

“Tawag d’yan tuyo at sinangag . Hindi mo rin alam ’yan, no? Siguro anak-mayaman ka na naligaw at nagka-amnesia. Tama ba ako?” biro ni Justin habang nakangiti at masiglang kumakain.

“Ang arte mo, eh.” dagdag pa niya, sabay subo muli.

“Ano nga pala pangalan mo?” tanong ni Justin habang umuupo si Zero sa harap niya at sinimulang tikman ang pagkain.

“Zero,” maikling sagot nito.

“Zero? As in number?” tanong ni Justin, bahagyang nagulat at napakunot-noo.

Tumango si Zero habang patuloy na ngumunguya. Sa kabila ng amoy, nagugustuhan na niya ang lasa—malinamnam, maalat, at kakaibang sarap na ngayon lang niya naranasan.

“Bilisan mong kumain, kailangan maaga tayo sa trabaho. Baka maagawan tayo ng mga bote,” paalala ni Justin bago muling bumalik sa pagkain.

Tumango na lang si Zero habang patuloy na ninanamnam ang masarap na almusal na inihain ni Justin. Tila gustong-gusto niya ito—isa na naman itong bagong karanasan para sa kanya.

Gaya ng sabi ni Justin, pagkatapos kumain ay agad siyang naligo at nagbihis para sa kanilang trabaho. Ngunit pagbaba niya, napansin niyang hindi pa rin nagpapalit ng damit si Zero. Napakunot-noo siya at agad umakyat pabalik sa itaas para maghanap ng ekstrang damit.

Kumuha siya ng kulay itim na t-shirt, isang maluwag na pantalon, at isang brown na long sleeve para ipampatong.

Pagbaba niya, iniabot niya ito kay Zero. “Oh, suotin mo,” aniya.

Tumango si Zero at walang alinlangan na hinubad ang suot na shirt sa harap ni Justin.

Nanlaki ang mata ni Justin at agad siyang tumalikod, nagulat at hindi makapaniwala sa nakita.

“Ay pucha,” bulong niya habang marahang hinihimas ang sariling bigote, tila pinapakalma ang sarili. “Hintayin na lang kita sa labas,” sabi niya nang pasigaw, bago mabilis na lumabas ng bahay.

Binuhat niya ang malaking bag na gagamitin nila para sa mga bote, habang pilit pa ring binubura sa isip ang nakita.

Makalipas ang ilang segundo, lumabas na rin si Zero. Nang humarap ito kay Justin, napangiti si Justin at sabay sabing, “Bagay sa’yo.”

Walang imik si Zero, pero bahagyang tumango habang sabay na silang naglakad papunta sa kanilang destinasyon.

Gaya ng nakaraang araw, nangalakal muli sila ng basura—naghahanap ng mga bakal, bote, at kung anupamang puwedeng ibenta sa junkshop. Buong maghapon silang nasa kalsada, naglalakad, naghuhukay, at nagpapalitan ng kwento sa pagitan ng trabaho.

Sa isang araw, P200 lang ang karaniwang kinikita nila. Mula roon, ibinabawas pa ang kanilang pagkain kaya’t P100 lang ang naitatabi ni Justin bawat araw.

At lumipas ang isang linggo—ganoon at ganoon pa rin ang nangyayari.

Ngunit sa kabila ng paulit-ulit na hirap, unti-unti namang lumalalim ang ugnayan nina Zero at Justin. Sa bawat araw na magkasama sila, unti-unting bumababa ang pader sa pagitan nila—at napapalitan ito ng tiwala, kwento, at tawa.

At tila unti-unti na ngang nakakalimot si Zero na siya’y mula sa hinaharap. Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo niyang nae-enjoy ang simpleng buhay na meron siya ngayon—kahit pa ito’y puno ng hirap, init, at amoy ng basura.

“Mamayang gabi, itlog at sibuyas ang ulam natin. Pero ’yon ay kung gagalingan nating maghanap ng bakal at bote ngayong araw,” masiglang sambit ni Justin, sabay hagis ng sako kay Zero. “O, paunahan tayong makapuno!”

Ngumiti si Zero at tumango. “Okay!” mabilis na sagot niya.

Naghiwalay silang dalawa at nagsimula ang hamon—sino ang unang makakabuo ng sako?

Habang si Justin ay seryosong nangangalkal ng basura, bigla siyang napahinto nang may makita siyang tila sealed pa na kahon ng biscuit. Maayos pa ito, at base sa label ay kaka-expire lang ilang araw ang nakalilipas.

Napangiti si Justin. “Uy, bonus!” bulong niya sa sarili habang tinatapik ang kahon, iniisip kung puwede pa itong kainin.

Agad niya itong kinuha at tiningnan nang may ngiti sa labi. “Baka hindi pa nakakatikim si Zero nito,” naisip niya. “Ipapatikim ko sa kanya mamaya.”

Pero bago pa siya makatalikod, biglang may humablot ng kahon ng biscuit mula sa kanyang kamay.

“Hoy!” sigaw niya, agad na bumaling sa likuran.

Tatlong lalake ang nakatayo sa harap niya—pawang mukhang kalakal din ang hanap-buhay, at tila hindi palalagpasin ang anumang pwede nilang makuha.

“Akin ’yan!” singhal ni Justin habang pilit inaabot pabalik ang biscuit box.

“Amin na ’to ngayon,” sagot ng isa, sabay abot ng kahon sa kasama niya.

Dahil sa liit ni Justin, walang kahirap-hirap na hinawakan ng isa ang ulo niya, pinipigilang makalapit habang ang dalawa pa’y nagtatawanan.

“Ako ang nakakita niyan! Akin na ’yan!” sigaw ni Justin habang patuloy na pilit inaabot ang biscuit. Pero imbes na ibalik, lalo pa siyang tinawanan ng mga lalaki.

“Amin na ’to ngayon, at wala kang magagawa. Isa ka lang maliit na daga at walang laba—”

Hindi na natapos ng lalaki ang sasabihin niya, dahil bigla na lang may mabilis na kamay na dumampot sa kahon ng biscuit mula sa kanyang kamay.

“Zero!” sambit ni Justin, nang makita si Zero na ngayon ay hawak na ang biscuit.

Nang lumingon ang tatlong lalaki, tila hindi nila inaasahan ang presensiya—o ang tangkad—ni Zero. Mas matangkad at mas matatag ito kaysa sa kanila.

Napabitaw agad sila kay Justin, na mabilis namang tumakbo sa likod ni Zero at nagsumbong, tila bata sa ina.

“Sila! Kinuha nila ’yung biscuit ko, sila ang nang-agaw! Sabihan mo nga—”

Tahimik lang si Zero habang nakatitig sa tatlo, hawak pa rin ang biscuit na parang walang balak ibalik. Ang kanyang presensiya pa lang ay sapat para mapaatras ang tatlong lalaki.

“Gusto nilang agawin ’yan, eh ako ang unang nakakita!” reklamo ni Justin habang nakatago sa likod ni Zero, mariing nakatingin sa mga kalaban.

Humarap si Zero sa tatlo—tahimik, walang sinasabi, pero matalim ang tingin. Tila natigilan ang mga lalaki, bakas sa kanila ang kaba, pero nagpakatatag pa rin ang isa sa kanila.

“Oo, bakit? Papalag ka?” angas nitong sambit, pilit pinipigilan ang panginginig ng tinig.

Hindi sumagot si Zero. Nakatitig lang siya sa kanila, malamig at hindi matitinag.

“Aba, minamaliit mo ba ako ha?! Eto sa ’yo!” sigaw ng isa, sabay suntok. Pero mabilis na nakailag si Zero—swabeng iwas, at diretso ang lalaki sa basurahan. PLAK! —sumubsob ito sa halo-halong kalat.

“Aray! Peste! May diaper!”

Sumugod naman ang isa pang lalaki, may hawak na kahoy, pero agad siyang sinipa ni Zero sa dibdib. Pak! Napaatras ito at bumagsak sa tumpok ng bulok na gulay, agad nagtakip ng ilong.

Nang tumingin si Zero sa natitirang isa, nanlaki ang mata nito, at walang sabi-sabing tumakbo papalayo.

“Hoy! Ang angas non ah!!” puri ni Justin, halos manginig sa tuwa habang nakatingin kay Zero.

Pero imbis na sumagot, tiningnan lang siya ni Zero—seryoso ang mukha. Lumapit siya, hinawakan ang likod ng damit ni Justin, at marahang hinila palayo.

“Okay, tama na. Dito na lang tayo,” sambit ni Justin habang huminto sila sa tabing-ilog. Umupo siya sa isang bato, binuksan ang kahon ng biscuit, at inabot ito kay Zero.

“Tikman mo ’to.”

Maingat na kumuha si Zero ng piraso at isinubo ito. Gaya ng inasahan ni Justin, agad niyang nakita ang reaksyon sa mukha ni Zero—napapikit ito, tila ninanamnam ang bawat kagat. Hindi nagtagal, naubos nito ang kalahati ng kahon.

Tumawa si Justin. “Grabe ka, parang ngayon ka lang nakatikim ng biscuit!”

Ngumiti lang si Zero habang ngumunguya.

Saglit silang natahimik, pinapakinggan ang agos ng ilog, bago muling nagsalita si Justin—ngunit may bahid ng lungkot sa boses niya.

“Magi-isang buwan na… wala pa sa ¼ ang naiipon natin pangbayad. Hay, buhay. Mukhang sa kalsada na naman ako titira nito,” sabi niya, pilit ngumiti pero halatang may bigat sa loob.

“Why don’t you want to leave that house?” tanong ni Zero, sabay tingin kay Justin.

Napatingin din si Justin sa kanya, saglit na nag-isip, bago sumagot.

“’Yun na lang ang iniwan sa akin ng magulang ko. Kapag pinakawalan ko ’yon, para ko na ring pinawalang-saysay ang lahat ng naiwan nila sa akin. At isa pa… doon ko sila naaalala.”

Tahimik si Zero, pero ramdam niyang naiintindihan na niya si Justin—ang hirap, ang panghahawak sa alaala, at ang dahilan ng pagpupursige.

Ilang sandali pa, biglang tumayo si Justin at ngumiti.

“Tara, balik na tayo. Sayang ang araw. Paunahan ulit ah! Bye!”

At gaya ng dati, mabilis itong tumakbo paalis, bitbit ang sako.

Napangiti si Zero habang pinapanood ito.

“Hintayin mo ako,” mahinang sambit niya bago nagsimulang tumakbo kasunod ni Justin.

Habang naglalakad pabalik sa kanilang mundo ng bakal, bote, at basurahan, isang bagay ang malinaw kay Zero:

Tila unti-unti na niyang nagugustuhan ang buhay sa past…

Mas totoo, mas buo, at mas buhay—kesa sa future.

Chapter 8

Sa hinaharap…

“El, ano ka ba? Huminahon ka nga. Kanina ka pa palakad-lakad d’yan, madaling araw na oh—hindi ka ba napapagod?” tanong ni One habang nakaupo sa harapan ng pintuan ng lab. Kita sa kanyang mukha ang pagod, pero mas nangingibabaw ang pag-aalala.

Hindi sumagot si El. Sa halip, bigla niyang hinarap si One, at may halong galit at kaba ang kanyang tinig.

“Ikaw ba, kampante ka lang na nasa panganib ang kapatid mo?!” mariing sambit niya.

Natigilan si One. Unti-unting nawala ang pagkapayat ng kanyang ekspresyon, at seryoso niyang tiningnan si El. Tahimik ang paligid, ngunit dama ang bigat ng bawat salitang binitiwan.

Alam nilang pareho: hindi biro ang sitwasyon ngayon. Lahat sila ay nababalisa, hindi lang dahil kay Zero, kundi sa kabuuang misyon na parang palala nang palala.

Gusto man nilang kumilos, tumakbo, o balikan si Zero… alam nilang hindi nila magagawa iyon hangga’t hindi pa muling pinapahintulutang gamitin ang time machine.

Walang magawa kundi maghintay.

Sa katahimikan, sabay silang napatingin sa pintong matagal nang hindi bumubukas—ang pintong nagsisimbolo ng limitasyon ng oras… at ng pananabik sa pagbabalik ng isang kapatid, kaibigan, at kasama sa laban.

“Kuha lang ako ng inumin sa baba,” seryosong sambit ni One bago tinapik sa balikat si Three at tuluyang lumabas ng admin office.

Saglit na pinanood ni Three ang paglabas ni One, bago niya ibinaling ang tingin kay Eleven na nakaupo sa isang gilid ng silid. Tahimik lang ito, ngunit bakas sa mukha ang matinding pag-aalala. Kinakagat nito ang daliri—isang pamilyar na kilos.

Alam ni Three kung anong ibig sabihin nito.

Mula pa noong bata pa sila, ganoon na si Eleven. Sa tuwing kinakabahan, natatakot, o hindi mapakali—kakagatin nito ang daliri, paulit-ulit, parang para pigilan ang sarili sa tuluyang masiraan ng loob.

“Eleven…” mahinang tawag ni Three, pero hindi ito sumagot. Patuloy lang ang pagkagat sa daliri, at ang pagkakatitig sa sahig—parang sa bawat segundo, may bumabagsak na bigat sa kanyang dibdib.

Hindi niya kailangang itanong kung bakit. Pareho nilang alam: si Zero ang iniisip nito.

At sa gitna ng katahimikan sa kwarto, isa lang ang malinaw—hangga’t walang kasiguraduhan sa pagbabalik ni Zero, walang sinuman sa kanila ang magkakaroon ng kapayapaan.

(FLASHBACK)

Siyam na taong gulang pa lamang si Three noon, tahimik siyang naglalakad papasok sa training center kung saan araw-araw silang hinuhubog ni Doctor Clive bilang mga hinirang para sa hinaharap.

Habang naglalakad sa makinis na hallway, napansin niya ang isang bagay sa gilid ng daan—isang maliit na bulaklak na tumubo sa bitak ng sementadong sahig, tila lumaban sa matigas na paligid para lang mabuhay.

Napahinto si Three.

Kahel ang kulay ng bulaklak, matingkad at buhay na buhay—kakaiba sa malamig at monotono nilang paligid. Lumuhod siya, pinagmasdan ito, at marahang pinisil ang tangkay. Sa likod ng kanyang isipan, agad niyang naalala si Eleven.

Ang bago nilang kasamahan.

Tahimik ito, pero matapang. Madalas niyang mapansing nakaupo lang ito sa isang sulok habang ang iba ay nagkukulitan. Hindi ito katulad ng iba. At sa murang isipan ni Three, may paghanga na siyang nararamdaman.

Kaya’t pinitas niya ang bulaklak. Mahigpit niya itong hinawakan—parang kay Eleven, gusto rin niyang alagaan ang munting bulaklak na iyon.

Masigla siyang naglakad papasok sa training center, sabik na maibigay ito.

Ngunit ilang hakbang pa lang, bigla siyang natigilan.

Sa loob ng silid, nakita niyang napapalibutan si Eleven ng ilan nilang kasamahan. Tinatawanan ito, tinutukso, at tila sinusubukang paiyakin.

Nag-init ang kanyang pakiramdam. Hawak pa rin ang bulaklak sa kamay, pero sa halip na maibigay ito sa paraang inisip niya, unti-unti niya itong tiniklop sa likod ng kanyang palad.

At sa murang edad, doon niya unang naranasan ang isang bagay na hindi tinuturo sa training—ang pakiramdam ng pagnanais na ipagtanggol ang isang taong mahalaga sa kanya.

Habang hawak pa rin ni Three ang kahel na bulaklak, nakita niya si Eleven sa may gate ng training center. Nakatayo ito roon, tila may hinihintay.

Napangiti si Three. “Baka ako ang hinihintay niya,” bulong niya sa sarili. Mas pinabilis niya ang pagtakbo, hawak ang bulaklak na balak niyang ibigay kay Eleven.

Pero ilang hakbang na lang mula sa kanya, napahinto siya.

Dumating si Zero.

At doon niya napagtantong si Zero pala ang hinihintay ni Eleven. Tahimik niyang pinanood ang paglapit ni Eleven kay Zero—bitbit din nito ang isang bulaklak, kapareho ng hawak niya. Isang kahel na bulaklak.

Nginitian ni Eleven si Zero bago iniabot dito ang bulaklak. Tumango si Zero at sabay silang pumasok sa loob ng center, nag-uusap at nagtatawanan.

Tahimik lang si Three.

Bagsak-balikat siyang napatigil, at marahang binitawan ang hawak niyang bulaklak. Bumagsak ito sa sahig, hindi man lang nabigyan ng pagkakataong maipakita ang intensyon.

Tahimik siyang sumunod papasok sa training center, dala ang bigat na kahit siya ay hindi pa lubos na nauunawaan noon. Mula sa araw na iyon, itinago na lamang niya ang kanyang paghanga kay Eleven—nanatiling isang tagamasid.

At lumipas ang mga taon.

Pagtungtong nila sa edad na labing lima, nanatiling pareho ang nararamdaman ni Three. Isang tahimik na paghanga. Sa training room, nakaupo siya sa gilid, pinapanood si Eleven na nageensayo ng jiu-jitsu.

Mabilis. Puno ng determinasyon ang bawat galaw ni Eleven.

Ngunit isang maling tikwas ang naging sanhi ng disgrasya—natisod si Eleven at aksidenteng natamaan ang isang bakal sa likuran. Sa bilis ng pangyayari, bumagsak ito… direkta sa hita ni Zero na noon ay nasa likuran.

Lahat sila ay nagulat sa nangyari. Agad na dinala ni Doctor Clive si Zero sa clinic habang naiwan silang lahat sa labas—tahimik, nag-aalala, naghihintay.

Si Three, na kanina pa nakaupo sa gilid, ay napansin si Eleven. Nasa isang sulok ito, tahimik na nakatanaw sa saradong pinto ng clinic habang marahang kinakagat ang daliri—ang pamilyar na senyales ng kanyang kaba at takot.

Dahan-dahang lumapit si Three. Walang sinabi, marahang hinagod ang likod ni Eleven.

Hindi na kinaya ni Eleven ang bigat ng damdamin. Lumuha siya at biglang niyakap si Three.

“Zero…” bulong niya sa pagitan ng hikbi.

Sa mahinang tinig na iyon, tuluyan nang nabuo kay Three ang katotohanan—ang damdamin ni Eleven para kay Zero.

Pero kahit masakit, tahimik lang si Three. Tiniis niya ang bigat sa dibdib at pilit pinanatili ang lakas para kay El. Dahil sa kabila ng lahat, patuloy pa rin ang pagtibok ng puso niya para dito.

Tumayo si Three at muling tinawag si Eleven sa pangalan na tanging siya lang ang nagbibigkas sa ganoong paraan.

“El…”

Napalingon si Eleven.

Umupo si Three sa tabi niya at marahang ngumiti. “Zero will be fine,” mahinahon niyang sabi.

“No, I know he won’t!” sigaw ni El habang nangangatog ang tinig. “Paano kung may nangyaring masama sa kanya doon? Paano kung nahawakan siya ng mga tao galing sa past? Paano siya kakain kung tatlong araw pa ang hihintayin natin?”

Halata sa boses ni Eleven ang matinding pag-aalala, at habang nagsasalita siya, unti-unti na siyang nagpapanic. Nanginginig na rin ang kanyang mga kamay.

Marahang lumapit si Three at pilit siyang pinakalma,

“Makakagawa ng paraan si Zero… huwag kang mag-alala,” mahinang bulong niya.

Pero tila hindi narinig ni El ang kabaitan sa boses ni Three.

Tinitigan siya nito ng masama, punong-puno ng hinanakit at pagkabahala.

“Easy for you to say!” sambit ni El. “Dahil hindi naman talaga kayo nag-aalala kay Zero!”

Tumayo siya, umiiyak na at halos hindi makatingin sa kanila sa sobrang bigat ng damdamin.

“El…” mahinang sambit ni Three, pilit na inaabot ang braso nito, ngunit umiwas si El. Alam niyang hindi talaga ito galit, kundi natatakot. Napakapit siya sa kanyang sarili, parang sinusubukang huwag gumuho sa harap nila.

“Totoo naman, hindi ba? You don’t really care!!!” sigaw ni Eleven, tuluyang bumulusok ang emosyon.

Nag-echo sa hallway ng lab ang boses niya, at kahit alam niyang naririnig sila ng iba, hindi na niya ininda. Punong-puno ng takot, galit, at pagkadismaya ang kanyang dibdib. Hindi siya makapaniwala kung paano nagagawa pa nilang kumalma habang si Zero ay wala—mag-isa, sa panahong hindi niya alam kung paano mabubuhay.

Huminga ng malalim si Three, ngunit may bahid na rin ng sakit ang kanyang tinig nang sumagot.

“No… nag-aalala din kami,” mariing sambit niya. “Pero alam din natin na hindi tayo basta-basta makakabalik doon. Kung puwede lang gamitin ngayon ang time machine, ako na mismo ang babalik para sunduin si Zero!”

Pero umiling lang si Eleven, bakas sa mukha ang hindi paniniwala. Masakit man pakinggan para kay Three, pero alam niyang hindi ito galit sa kanya kundi sa sitwasyon.

Napakahigpit ng tensyon sa loob ng lab—punong-puno ng sigawan, habulan, at ingay ng metal na tila sasabog na makina.

“WALA KAYONG PAKIALAM KAY ZERO, THAT’S THE POINT!” sigaw ni Eleven, halos mapunit ang lalamunan sa lakas ng kanyang tinig. “IF HINDI NIYO SIYA KAYANG TULUNGAN, I WILL!!”

Tumakbo siya papasok sa lab. Sa loob, kumikislap-kislap ang control panel ng time machine, at nagwawala ang mga warning lights—signo ng hindi pa ito handang gamitin. Pero wala na siyang pakialam.

“El, stop!” sigaw ni Three mula sa likuran, mabilis na sumunod at hinila siya palayo sa system. “Hindi mo alam ang ginagawa mo!”

Pero parang wala nang rinig si El. Puno ng luha ang mata, nanginginig ang kamay, pilit niyang binubuksan ang panel kahit nagwi-warning na ito ng “STABILIZATION ERROR”.

“I WILL HELP HIM! LET GO!!!” sigaw niya, desperado, halos hindi na makilala ang boses sa dami ng emosyon.

Dumating si One, agad na humawak sa isa pa niyang braso. “El tama na, mapapahamak ka!”

“ANO BA?!” halos palahaw na sigaw ni El habang nagwawala. “LET GO OF ME! I WILL SAVE ZERO ON MY OWN!” sunod-sunod ang hampas niya sa dibdib ni Three at balikat ni One. “KUNG AYAW NIYO, PABAYAAN NIYO NA LANG AKONG ILIGTAS SIYA NG MAGISA!!! AHHHHHHH!”

Nakatulala sina One at Three—hindi dahil sa sakit ng suntok ni El, kundi dahil sa bigat ng bawat salitang binibitawan niya. Sa likod ng galit at luha, naroon ang purong takot… at pagmamahal.

“Stop El!” sigaw ni Three habang pilit hinahawakan ang magkabilang braso ni Eleven, sinusubukang pakalmahin ang dalaga na tuluyang natangay na ng matinding emosyon.

“BITAWAN NIYO AKO!!!” sigaw ni El habang nagpupumiglas, patuloy sa paghampas at pagiyak. “I HAVE TO SAVE HIM! HINDI NIYO ALAM ANG NARARAMDAMAN KO!!!”

Nagkatinginan sina One at Three, hindi alam kung anong dapat gawin—hanggang biglang bumukas ang pinto ng lab at bumungad si Doctor Clive, seryoso ang mukha, mahigpit ang hawak sa isang maliit na syringe. Hindi na siya nag-aksaya ng oras.

Lumapit siya agad kay El na nagpupumiglas pa rin. Walang sabi-sabi, mabilis niyang itinurok ang syringe sa hita ni El.

“AHHH!!” isang sigaw bago unti-unting nanlambot ang katawan ni El, nabitiwan ang kanyang kamay at napapikit ang kanyang mga mata. Bumagsak siya sa mga bisig ni Three na agad siyang sinalo.

Tahimik ang buong silid nang magsalita si Doctor Clive, mabigat ang tinig:

“Bring her home. Let her rest. Mahaba pa ang laban.”

Tumango si One at Three. Habang buhat ni Three si El, sinundan siya ni One palabas ng lab. Pagkarating sa harap ng bahay ni El, huminto sila.

“Ikaw na bahala d’yan. I’ll go back to the lab.” sambit ni One bago tumalikod at bumalik sa base.

Tahimik na pinanood siya ni Three habang papalayong naglalakad. Pagkatapos ay lumingon siya kay El, payapa na ang mukha nito habang natutulog sa kanyang bisig.

Tahimik ang buong paligid habang nakaupo si Three sa gilid ng kama ni Eleven. Pinagmamasdan niya ang payapang mukha nito, tila ba walang bakas ng pagwawala at pagkasira ng loob kanina. Maingat niyang inayos ang buhok ni El na bumagsak sa kanyang mukha, saka siya malungkot na ngumiti.

“You love him so much that you’re willing to risk your life saving him?” mahina niyang bulong, ramdam ang hapdi sa kanyang dibdib.

Tila tinatabunan ng damdamin ni Eleven para kay Zero ang nararamdaman niyang matagal na niyang kinikimkim.

Maingat siyang yumuko at hinalikan ang noo ni El.

“What if I’m the one who was left in the past…” mahinang bulong muli ni Three habang pilit pinapakalma ang sarili, “will you do the same thing for me?”

Ngumiti siya, pilit. Masakit. Bitin. Walang kasiguraduhan. Tumayo siya at dahan-dahang lumakad papunta sa pinto.

Pagdating doon, muling lumingon si Three. Tinitigan niya si El ng matagal—parang huling beses na niya itong makikita sa ganitong katahimikang estado.

At sa huling pagkakataon, mahina niyang sambit:

“I guess the answer is no.”

Sabay niyang isinara ang pinto, at sa likod noon ay naiwan ang damdaming kailanma’y hindi niya kayang ipaglaban.

Chapter 9

In the past,

“AHA!!!” malakas na sigaw ni Justin nang tuluyang mapuno ang sako ng mga bakal at bote. Agad siyang tumakbo papunta sa kinaroroonan ni Zero at buong siglang ipinakita ang sako.

“Panalo ako!!!” sigaw niya, sabay ngiti at iniharap ang sako kay Zero. Hinarap siya nito, ngumiti rin, at pinunasan ang pawis sa noo bago ipinakita ang sariling sako—mas punong-puno kumpara sa kay Justin.

Napanganga si Justin sa gulat. Sa akalang siya ang panalo sa pustahan nila, hindi niya inasahan na mas marami pala ang nakuha ni Zero.

“Ok, talo ako. Anong gusto mong gawin ko?” tanong niya kay Zero.

Ngumiti si Zero habang sabay silang naglalakad papunta sa junkshop. Nang mapalingon siya sa gilid at makita ang isang nagtitinda ng fishball, kinalabit niya si Justin.

“Ano?” tanong ni Justin at pareho silang tumigil sa paglalakad.

“Gusto kong tikman ’yon,” bulong ni Zero sabay turo sa fishball vendor. Napatawa si Justin sa kanya dahil para siyang batang humihiling, pero tumango rin at sinabing, “Sige, makakatikim ka niyan pagkatapos nating ibenta ’to.”

Agad niyang hinila si Zero papunta sa junkshop at binenta ang mga nakalap nilang basura. Dahil marami silang nakuha, umabot sa 280 pesos ang kanilang kinita. Itinabi ni Justin ang 200 pesos, at mula sa natira, bumili siya ng 30 pesos na fishball para kay Zero, dalawang itlog, isang sibuyas, at isang kilong bigas.

Habang naglalakad pauwi, hindi maipaliwanag ni Zero ang tuwa sa kanyang nararamdaman matapos matikman ang fishball, kikiam, at kwek-kwek. Iba-iba ang lasa ng mga ito—maalat, matamis, malutong—at bawat subo ay tila bagong karanasan para sa kanya. Mas lalo siyang natuwa, hindi niya inasahang magugustuhan niya ng ganito ang mga pagkain sa past. Sa puntong ito, tila nais na niyang manatili dito… kasama si Justin.

He was enjoying his life here far more than he ever did in the future.

Habang naglalakad, napansin niyang nauna sa kanya si Justin. Hindi maiwasan ni Zero na pagmasdan ito—ang lakad nitong may bigat, parang buhat ang buong mundo sa dami ng pasanin. Pero kahit ganoon, nagagawa pa rin nitong ngumiti at maging kontento sa simpleng buhay.

“Oy!” biglang sigaw ni Justin nang mapansin ang isang batang nadapa sa gilid ng kalsada. Agad niya itong nilapitan at tinulungan. Umiyak ang bata nang masira ang laruan nito, kaya’t dahan-dahan itong inayos ni Justin, pilit pinapakalma ang bata.

Sa tagpong iyon, muling napaisip si Zero—paano nagagawa ng isang taong halos wala, ang maging ilaw sa iba?

Biglang tumibok ang puso ni Zero habang pinagmamasdan si Justin—nakangiti, kalmado, at marahang kinakausap ang bata. Napahawak siya sa kanyang dibdib, may kakaibang damdaming gumising sa kanya—isang damdaming hindi niya maipaliwanag. Hindi ito bahagi ng mga misyon, hindi rin ito itinuturo sa training. Ito ay bago… at totoo.

“Ok na, ’di ba? Huwag ka nang umiyak,” malumanay na sabi ni Justin habang pinupunasan ang luha ng bata. Ngumiti ang bata bago tumakbong pauwi. Paglingon ni Justin kay Zero, isang ngiti ang ibinigay niya—isang simpleng ngiti na may dalang init na lalong nagpabilis sa tibok ng puso ni Zero.

“Tara na, bilisan mo, mukhang uulan,” sambit ni Justin at nilapitan si Zero bago siya hinila palakad. Tumakbo silang dalawa pauwi, naghahabulan sa ulan, habang sa puso ni Zero ay unti-unting umuusbong ang isang damdaming hindi niya inasahang mararamdaman sa nakaraan.

At saktong pagpasok nila sa loob ng bahay ay biglang bumuhos ang malakas na ulan. “Sabi ko sayo eh,” ani Justin habang hinuhubad ang tsinelas at dumiretso sa kusina upang magsimulang magluto.

Tahimik na sumunod si Zero at pinanood siya habang inihahanda ang mga sangkap. Matapos lutuin ni Justin ang unang itlog, hinarap niya si Zero at tinanong, “Gusto mong subukan?”

Dahan-dahang tumango si Zero at lumapit, tila nais ipahiwatig na gusto niyang matuto.

Ngumiti si Justin at tinuro sa kanya ang tamang paraan ng pagprito. Ngunit pagpatak ng mantika sa braso ni Zero, agad itong napaatras at hinimas ang balat. “Hsss,” mahinang daing niya.

Natawa si Justin sa reaksiyon nito bago siya muling hinila papalapit sa kalan. “Sanayan lang ’yan. Wag kang matakot, ako bahala sa’yo,” sambit niya habang patuloy ang pagbuhos ng ulan sa labas—pero tila ang mundo ni Zero ay unti-unting umiikot na lang sa loob ng simpleng kusinang iyon.

“Wag kang matakot, talsik lang ng mantika ’yan,” sambit ni Justin habang hawak pa rin ang kamay ni Zero, tinutulungan siyang iikot ang itlog sa kawali. Tila may dumaloy na kuryente sa katawan ni Zero sa sandaling iyon—ngayon lang siya nakaramdam ng ganoong klaseng koneksyon mula sa isang simpleng hawakan.

“Ayan, tapos na,” ani Justin, sabay tulong sa kanya na ihanda ang lamesa. Magkasalo silang kumain, at napuno ng tawanan at simpleng kuwentuhan ang kanilang gabi—tila panandaliang nakalimutan ang mga alalahanin sa mundo.

Pagkatapos kumain, naupo si Justin sa sofa at doon na rin siya nakatulog dahil sa pagod. Hindi maiwasan ni Zero na mapatitig habang pinagmamasdan ang payapang mukha nito sa gitna ng katahimikan ng gabi. Mula sa mahaba nitong kulot na buhok, sa makapal nitong pilik mata, ang matangos nitong ilong, hanggang sa maliliit na bigote—lahat ay tila pamilyar ngunit bago sa kanya.

At sa gitna ng gabing tahimik, hindi maintindihan ni Zero kung ano itong unti-unting bumibigat sa kanyang dibdib—isang damdaming hindi kailanman itinuro sa kanya sa future.

Napakamot ng ulo si Justin bago tumingin sa malayo, sa dulo ng ilog na tila pinagmumulan ng kanyang mga pangarap.

“Simple lang naman pangarap ko…” sambit niya, medyo nahihiya pa, “Gusto ko lang magkaroon ng tindahan, yung maliit lang na sari-sari store. Para kahit pa-pano, di ko na kailangang maghanap sa basura. At pag nagka-pamilya ako… may maipapakain ako sa anak ko nang hindi ko sila pinapagalitan tuwing walang ulam.”

Tahimik lang si Zero habang pinapakinggan si Justin. Para sa kanya na galing sa hinaharap kung saan ang mga bagay ay saglit at praktikal, tila napakalalim at makahulugan ng simpleng pangarap na iyon.

“Ikaw?” balik tanong ni Justin. “May pangarap ka ba?”

Napatingin si Zero sa tubig, at sa unang pagkakataon ay tila hindi niya alam ang sagot.

“Gusto kong maging photographer o cameraman—kahit ano basta may hawak akong camera at nare-record ko ang mga magagandang bagay sa mundo,” seryosong sambit ni Justin habang nakatanaw sa malayo. “Pangarap ko ’yon kasi… hindi ko ’yon nagawa para sa magulang ko. Ni isang matinong litrato o video naming magkasama, wala akong naitabi. Mahirap lang kasi kami noon.”

Saglit siyang tumigil, saka ngumiti ng pilit habang umiling, “Kung pwede lang balikan ang oras, kukuhanan ko sila ng kahit anong sandali. Kahit simpleng ngiti lang nila habang naglalakad, o habang kumakain… basta may alaala akong mahahawakan. Pero huli na.”

Tahimik si Zero sandali, bago tahimik na nagtanong, “Why is recording them that important to you?”

Tumingin si Justin sa kanya, may luha sa gilid ng mata pero pinilit ngumiti.

“Kasi natatakot ako na balang araw… baka makalimutan ko na kung ano hitsura nila. Kung anong boses nila. Baka isang araw magising ako at hindi ko na maalala kahit paano sila ngumiti.”

At sa saglit na iyon, tila lumambot ang loob ni Zero sa pinakatotoong damdaming narinig niya mula kay Justin.

Then suddenly, napatingin si Zero sa ilog at tila biglang nanlamig ang kanyang katawan. Habang iniisip niya ang sinabi ni Justin, bigla niyang napagtanto—ni hindi na niya maalala kung ano ang tunog ng boses ng kanyang ina. O ng kanyang ama. Wala na. Blangko. Walang naiwan kahit isang piraso ng alaala na malinaw.

Napapikit siya sa sakit na parang tumama sa buong katawan niya. “I wish I recorded my moment with my parents too,” mahina niyang bulong, sabay patak ng luha mula sa kanyang mata.

Hindi agad kumibo si Justin. Ramdam niya ang bigat ng katahimikan na bumalot sa kanilang dalawa. Wala nang kailangang sabihin—pareho silang may lungkot na hindi kayang ayusin ng kahit anong salita.

Pero sa kalagitnaan ng katahimikan, tila may pumasok na ideya sa isip ni Zero. Parang isang ilaw ang biglang nagsindi sa madilim niyang isip. Mabilis siyang bumaling kay Justin.

“Justin,” sambit niya habang mabilis na hinawakan ang balikat nito.

Nagulat si Justin at agad siyang hinarap, nakakunot ang noo.

“Bakit?” tanong ni Justin sa kanya.

“We can earn money by selling arts,” sagot ni Zero habang tumatayo. Hinila niya si Justin pauwi at sinimulan nilang gumawa ng mga art crafts. Dahil magaling si Justin sa pagbuo ng disenyo at art, at magaling naman si Zero sa paggawa ng mga crafts, gumawa sila ng maraming likha — heat stands gawa sa wire, flower vase mula sa mga sinulid, at marami pang iba.

Pagkatapos, pumunta sila sa palengke para ibenta ang mga gawa nila. Hindi nila inaasahan na dadagsain ng mga tao ang kanilang stall, at nabili ang mga artworks nila sa halagang 100 hanggang 200 pesos bawat isa.

Hindi makapaniwala si Justin sa kita nila—triple pa nga ang natatanggap nila kumpara dati. Isa pa sa dahilan kung bakit maraming bumibili at pumupunta sa kanila ay dahil sa kagwapuhan ni Zero, na talagang nakakahatak ng mga kababaihan sa palengke.

Natapos ang araw na kumita sila ng triple sa inaasahan, at pagod na silang pareho nang napaupo sa sofa.

“Mukhang mapapabilis ang pagiipon ko nito ah, ang galing mo, Zero,” sambit ni Justin habang tinitingnan ito ng may ngiti.

“Apir!” aniya at itinaas ang kamay.

Tinignan siya ni Zero, pero imbis na makipag-apir, hinawakan niya ang kamay ni Justin at dahan-dahang hinalikan siya sa labi.

Nanlaki ang mata ni Justin sa ginawa ni Zero. Nang lumayo si Zero, nagtagpo ang kanilang mga mata, at ramdam nilang pareho ang mabilis na tibok ng puso nila.

“A-ahm, a-akyat n-na ako,” stammered Justin, quickly standing up and rushing toward the stairs.

Nadapa pa siya, kaya agad siyang tinulungan ni Zero na tumayo, pero pinigilan siya nito sa paglapit.

“Dyan ka lang! Ahhaa, o-ok l-lang a-ako,” sabi ni Justin, pilit na tumayo na parang walang nangyari, at umakyat sa itaas.

Napangiti si Zero… At napatanong sa sarili, nais pa ba niyang bumalik sa future—

O mag-stay na lang dito sa past, kasama si Justin?

Chapter 10

A day before two months since they started, “Bilhin ko ’tong dalawa,” biglang sabi ng isang babae na nakatayo sa pwesto nila, nakatingin sa mga shoe rock na ginawa nila.

Napalingon agad si Zero at Justin.

“Talaga ho?” tanong ni Justin, hindi makapaniwala habang tinitigan ang babae.

Tumango ang babae at inabot agad ang bayad kay Zero, habang hinintay ni Justin na isupot ang biniling gamit.

Pagkaalis ng babae, dahan-dahang nagtinginan ang dalawa habang hawak ni Zero ang perang sapat para kompletuhin ang utang ni Justin kay Aling Vida. Hindi agad nakapagsalita si Justin, pero nang ngumiti si Zero sa kanya, agad siyang tumalon sa tuwa, kaya buhatin siya ni Zero at mahigpit na niyakap.

“Nakumpleto na natin!!!” masayang sambit ni Justin habang yakap na yakap si Zero. Sobrang saya niya dahil sigurado na niyang mapapasakanya na ang bahay nila at wala nang ibang aagaw nito.

Tuwang-tuwa si Justin, ganoon din si Zero para sa kanya. Habang niyayakap siya ni Justin nang mahigpit, napagtanto niyang siya pala ang niyayakap ni Justin. Dahan-dahang tumigil si Justin sa pagtawa at unti-unting lumayo kay Zero, habang halatang nailang sa kanya.

“S-sorry, na-excite lang ako, haha,” bulong ni Justin habang pinagmamasdan siya ni Zero na may gwapong ngiti sa labi. Umiwas ng tingin si Justin, ramdam ang kaunting pagkahiya.

“T-tara na, magligpit na tayo, t-tapos magbayad na tayo kay Aling Vida,” sambit ni Justin, patuloy pa rin ang pag-iwas ng tingin kay Zero.

Ngumiti si Zero bago tinulungan si Justin mag-fold ng mga tela na gamit nila.

Nang tumama ang kamay ni Zero sa kamay ni Justin, halos tumalon si Justin sa gulat at agad lumayo.

“Ay!” tiningnan siya ni Zero, kaya agad siyang umatras at itinago ang ngiti sa labi, pilit pinigilan ang pagkaloko.

“Ahhh, ikaw na magtupi, haha. Ayusin ko lang ’to,” sabi ni Justin habang inaayos ang tila maayos na nilang gamit. Napangiti na lang si Zero at ipinagpatuloy ang ginagawa niya.

Habang si Justin naman, napahawak sa dibdib—ramdam niya ang tumitinding tibok at ang damdamin niya para kay Zero, pero pilit niyang itinago at pinipigilan iyon.

Huminga siya nang malalim, pilit binalewala ang nararamdaman, katulad ng ginagawa niya dati. Binuhat niya ang bag at nagsimulang magsalita, “T-tara n—”

Hindi niya natapos ang sasabihin nang biglang kinuha ni Zero ang bag mula sa kanya at tiningnan siya ng matindi.

“Tara,” sabi ni Zero, hinawakan ang kamay ni Justin at nagsimulang maglakad sila nang magkasama. Tahimik si Justin, tila nagpadala na lang sa daloy ng mga nangyayari at sa direksyon na dinadala siya ni Zero.

Ang kanilang mga puso ay parang sumisigaw ng pangalan ng isa’t isa—ang dahilan kung bakit iniisip ni Zero na baka ayaw na niyang bumalik sa future. Gusto niyang manatili sa tabi ni Justin, pero alam niyang hindi pwede.

Unti-unting nawala ang ngiti ni Zero, at mahigpit niyang niyakap si Justin, niyapos ng malapitan. Gusto niya siyang manatili sa tabi niya dahil alam niyang bukas, baka wala na siya rito.

Pinagmasdan ni Justin si Zero nang may pagtataka habang tahimik silang naglalakad, hanggang sa makarating sila sa harap ng bahay ni Aling Vida.

“Ako na lang ang papaso—” maglalakad na sana si Justin papasok, pero mahigpit ang kapit ni Zero sa kamay niya kaya hindi siya binitiwan. “Teka, saglit lang, magbabayad lang ako, Zero,” sabi ni Justin habang sinusubukang tanggalin ang kamay ni Zero, pero matatag ang pagkakahawak nito at tumingin siya ng seryoso. “I wanna go with you,” mahina ngunit matatag na bulong ni Zero.

Kumunot ang noo ni Justin, pero tumango siya at sinuong ang loob, kaya sinuportahan niya si Zero papasok sa loob para sabay silang nagbayad kay Aling Vida. “Buti naman at nagbayad ka na!” singhal ni Aling Vida, may halong biro at pag-aalala. “Ayaw mo ’yon, Aling Vida, wala ka nang guguluhin, haha,” natawa si Justin, pinakamot ang ulo at nagpasalamat kay Aling Vida.

Pagkatapos nilang magbayad, lumabas sila ng bahay at doon lang talaga nakahinga si Justin ng maluwag, ramdam ang bigat na nawala sa kanyang dibdib.

“HAAAA, tapos na ang lahat!!” sigaw ni Justin na may malaking ngiti, sabay silang naglakad pauwi ng bahay niya.

Tahimik si Zero habang sumusunod hanggang sa makarating sila sa loob ng bahay. Biglang napatingin si Justin sa mga kamay nilang magkahawak.

“Hoy, bitaw ka na! Magluluto ako ng pagkain kasi bayad na tayo, at may extra pa dito. Kakain tayo sa labas… ng bahay, haha!” masiglang sabi ni Justin habang tuluyang tinatanggal ang kamay ni Zero.

Pumasok siya sa kusina habang si Zero ay nanonood lang. Nang matapos ang pagkain, inayos ni Zero ang upuan sa labas at gumawa ng bonfire dahil madilim na.

“Ito na!” sambit ni Justin habang iniaabot ang pritong manok at kanin kay Zero. Umupo siya sa tabi nito at pinanood ang bonfire na ginawa ni Zero.

Nagsimulang kumain si Justin na may ngiti sa labi. Nagsimula ring kumain si Zero, pero hindi niya maiwasang panoorin si Justin habang may halong lungkot sa mata.

“Ano nang plano mo ngayon?” tanong ni Justin kay Zero.

Natigilan si Zero at tiningnan siya.

“What?” tanong ni Zero.

Ngumiti si Justin, inilapag ang kanilang pagkain sa mesa, tumayo, hinila ang kamay ni Zero, at pumasok sila sa loob ng bahay.

Nagtaka si Zero nang tumigil sila sa sofa kung saan siya natutulog dito sa bahay. Pinanood niya si Justin habang itinaas ang unan — doon niya nakita ang kanyang relo.

“All this time na sinubukan kong hanapin, nandito lang pala sa akin,” bulong ni Zero.

“Teka, hindi ko alam kung ginusto mo talagang magtagal dito kaya hindi mo kinukuha, o sadyang hindi mo lang tiningnan yung parte na ’to,” tawa ni Justin. “Sa umpisa pa lang, dito ko na nilagay kasi wala naman talaga akong planong ikulong ka dito, hahaha. Pero sobra ang tulong ng pag-stay mo dito kaya nagpapasalamat ako.”

Hinawakan ni Justin ang relo at inabot kay Zero, “Ngayon, ibinabalik ko na ’to. Maraming salamat sa lahat—”

Pero hindi niya natapos ang sinabi. Imbis na kunin ang relo, hinila ni Zero si Justin papalapit at hinalikan siya.

“Gusto kita, Justin,” bulong ni Zero habang pinagpapalit-palit ang matatamis niyang halik.

Ngunit tinulak siya ng konti ni Justin, “Pero lalak—” hindi na niya natapos ang sinabi dahil bigla niyáng tinanggal ang pekeng bigote ni Justin at ang sumbrelong palaging nakatago sa mahaba nitong buhok.

Napabuka ng bibig si Justin. “Alam ko na hindi ka ’yon,” sabi ni Zero na may ngiti sa labi.

“Kailan mo nalaman?” tanong ni Justin, hindi makapaniwala na alam na ni Zero ang kanyang totoong pagkatao, samantalang ginawa niya ang lahat para itago ito.

“Alam ko lang, kasi ang puso ko ay para lang sa’yo,” mahina niyang bulong habang hinahaplos ang mukha ni Justin at muli itong hinalikan. Bumuhos ang mga luha ni Justin, dahil sa wakas ay may isang tao na tinanggap siya at minahal—kahit nakita nito ang lahat ng kanyang mga kahinaan.

“Will you believe me when I say I’m from the future?” bulong ni Zero habang unti-unting naglalapit ang kanilang mga mukha.

“Gusto rin kita, at naniniwala ako sa kung anong sasabihin mo,” sagot ni Justin nanghihinang, na nagbigay ng ngiti kay Zero.

“I’m from the future, 55 years from now. I was assigned to find an anonymous inventor of a robot that records his life. If you open that robot and play those video records inside, parang ikaw ang inventor—ang lahat ng nakikita niya, nakikita mo rin. Mahalagang-mahalaga ’to sa amin, mga tao ng future, kasi gusto naming balikan ang nakaraan namin. Pero nasira yung robot, at hindi namin nahanap ang inventor. Sa halip na siya ang makita, ikaw ang nakita ko. At ipinakita mo sa akin lahat ng magagandang bagay sa buhay mo. Gusto kong ibahagi ang mga araw na ’yon sa tabi mo hanggang sa dulo, pero alam kong hindi ko pwede,” sambit ni Zero habang nakapikit si Justin, patuloy na tumutulo ang mga luha niya.

“I’ll be leavi—”

“Shhh…” lumuluhang sambit ni Justin, dahilan para hindi na matapos ni Zero ang sasabihin. Tinitigan siya ni Justin sa mga mata, bago siya hinalikan—mahigpit, puno ng damdamin, puno ng takot na mawala siya.

That night, they shared every unspoken word through every kiss, every embrace. They let their hearts speak for them—no promises, no tomorrows, just love in the present.

Ngunit pagsapit ng hatinggabi, kailangan nang umalis ni Zero.

Tahimik siyang tumayo, tinitigan si Justin na payapang natutulog. Yumuko siya at hinalikan ito sa noo, sa pisngi, at sa labi—isang halik ng pamamaalam.

Lumabas siya ng bahay at tahimik na naglakad sa kalsada. Bawat hakbang ay parang humihiwalay ang puso niya mula sa katawang lupa. Ang mga luha ay tahimik na bumabagsak, hindi dahil sa panghihinayang sa misyon—kundi dahil iniwan niya ang taong una niyang minahal ng totoo.

Kasabay ng bawat hakbang ay ang munting tunog na nanggagaling sa kanyang relo. Mabilis na lumilipas ang oras.

“ZERO!” isang pamilyar na tinig ang umalingawngaw.

Nagulat si Zero nang makita si Eleven—tumatakbo, luhaan, at agad siyang niyakap nang mahigpit.

“Thank God you’re okay…” mahina niyang bulong habang umiiyak sa balikat niya.

At sa gitna ng yakap na iyon, si Zero ay nanatiling tahimik.

Dahil alam niyang habang may isang bumalik para sa kanya… may isa siyang iniwan.

Kasabay non ay ang pagdating nina Three at One, parehong humahangos, at pagkarating ay agad siyang niyakap.

“Zero…” sabay nilang sambit, puno ng pag-aalala at saya, habang yakap siya ng mahigpit na para bang ayaw na siyang pakawalan.

Saglit na katahimikan, at humarap sa kanya si Eleven. Pinunasan nito ang luha sa pisngi ni Zero—luha ng pamamaalam, luha ng isang damdaming hindi niya inaasahang mararamdaman sa kanyang misyon.

Tinitigan siya ni Eleven sa mata, at sa malambing ngunit matatag na tinig, sinabi niya:

“Let’s go back to the future, Zero.”

Chapter 11

To the Future

Tatlong Araw Pagkatapos

“Zero, dito! Bilis!”

Iminulat ni Zero ang kanyang mga mata sa pamilyar na tinig—isang boses na tatlong araw na niyang hinahanap, tinig na tila ba naging katahimikan ang kapalit sa bawat sandaling lumipas.

Paglingon niya, nakita niya si Justin. Nakatayo ito sa tabing-ilog, may ngiting kay tagal nang nawala sa kanyang alaala. Kumakaway ito sa kanya, at sa isang iglap, tila bumilis ang tibok ng kanyang puso—isang tibok na kay tagal nang nanahimik.

“J-Justin…” he whispered her name, barely audible, as he slowly took a step toward her. But with every step he took, it felt like she was drifting farther and farther away.

Tila ba bawat paghakbang niya ay hindi paglapit, kundi paglayo pa lalo ni Justin. “Justin!” he called out, voice cracking with desperation, as he broke into a run—hoping to catch up, to reach her, to hold her.

Pero kahit gaano siya kabilis tumakbo, pakiramdam niya ay hindi siya umaalis sa kinatatayuan niya. Parang nilalamon ng espasyo ang pagitan nila, palayo nang palayo.

“Zero…”

A whisper—Justin’s voice—soft, yet it echoed powerfully in his ears. The sound alone made his chest tighten, and he ran faster, lungs burning, heart screaming.

Then he saw it. Luha. Tears welled up in Justin’s eyes, glistening even from afar.

His heart clenched.

He wanted to reach her.

He wanted to hold her.

He wanted to wipe away those tears and tell her everything would be okay. He wanted to go back to her. To that moment. To that version of her who smiled at him like he was her whole world.

“Justin…” he kept calling her name, voice cracking with every syllable.

Pero habang patuloy siyang tumatakbo, unti-unting naglalaho si Justin—parang alikabok na tinatangay ng hangin.

He ran faster, desperately, hopelessly. Ngunit hindi niya ito maabot.

Hanggang sa… nadapa siya.

“Justin!” He screamed one last time as his knees hit the ground.

Then— A blinding light flashed before his eyes.

“J-Justin…” he whispered again, weaker this time.

“JUSTIN!!!”

Bigla siyang napabalikwas ng bangon, hingal na hingal, malamig ang pawis. Panaginip. Lahat ay isang panaginip lang.

Habang hinahabol pa rin ang kanyang hininga, lumingon siya sa paligid.

Sa sofa, magkayakap at mahimbing na natutulog sina One at Eleven. Sa gilid naman ng pinto, nakaidlip si Three habang nakaupo.

Tahimik. Ligtas.

Nasa Admins Hospital siya. Kilalang-kilala niya ang lugar na ito—dito siya madalas dalhin noong bata pa siya. At dahil doon, alam niyang malapit lang siya sa lab… kung saan naroon ang Time Machine.

Dahan-dahan niyang tinanggal ang dextrose sa kanyang kamay. Napangiwi siya ng bahagya sa sakit, pero hindi iyon ang iniinda niya—mas masakit ang bigat sa dibdib na muli niyang nararamdaman.

Naalala niya… Nawalan siya ng malay pagbalik nila sa Future. At dito siya dinala—sa Admins Hospital.

Marahan siyang tumayo, nag-iingat sa bawat galaw. Lumapit siya sa pintuan, lumilingon-lingon habang sinisigurong hindi niya magigising ang tatlo.

Nandoon pa rin si One at Eleven, payapang natutulog sa sofa. Si Three ay nakaidlip pa rin sa gilid ng pintuan, nakasandal sa dingding. Isang bahagi sa kanya ang gustong manatili. Pero mas malakas ang hatak ng pagnanasa niyang makita si Justin… kahit kapalit pa nito ang lahat.

Gusto niyang bumalik. Kahit alam niyang walang kasiguraduhan kung makakabalik pa siya.

Kahit sabihin pang ito na ang huling pagkakataon. Ang mahalaga… makasama si Justin, kahit sa huling pagkakataon.

Tahimik siyang naglakad palabas ng silid. Kalagitnaan na ng gabi—madilim ang hallway, at tanging mahinang ilaw lang mula sa mga emergency lights ang nagsisilbing gabay niya. Halos wala nang tao sa loob ng gusali.

Lumiko siya sa pasilyo patungong Admins Office. Kilala niya ang daan. Kabisado ng katawan niya ang bawat hakbang.

Pagdating doon, binuksan niya ang pinto gamit ang lumang access card na iniwan ni Doc Clive para sa kanya noon.

Tumigil siya sandali, bahagyang huminga ng malalim, at inilapat ang kanyang palad sa scanner ng laboratory door.

Passcode: 01311

Isang mahinang beep ang narinig, kasabay ng pag-unlock ng pinto.

Tahimik, mabilis, at walang pag-aalinlangan—binuksan ni Zero ang pinto patungo sa lab kung saan naroon ang Time Machine.

Pagkabukas ng pinto, agad na pumasok si Zero at nilapitan ang Time Machine na nakaimbak sa pinakaloob ng laboratoryo. Walang pag-aatubili, sinimulan niyang paandarin ito. Sanay na ang mga kamay niya—ilang ulit na niyang inaral ito sa ilalim ng supervision ni Doc Clive.

Hindi siya nahirapan. Parang instinct na lang ang bawat pindot, bawat ayos ng terminal, bawat tunog na pumipintig mula sa makina.

Habang kumukurap ang mga ilaw sa paligid, unti-unting nagkaroon ng enerhiya ang core ng makina.

Then—

A low hum.

A flicker of light.

And finally… a glowing, swirling Time Portal began to open before him.

Tumingin siya sa kanyang suot na relo—isang Temporal Tracker na ginagamit para mag-navigate sa oras. Mabilis niyang sinet ang eksaktong petsa… ang oras na huli niyang nakita si Justin. Iyon lang ang laman ng isip niya. Si Justin.

Makita siya ulit. Mahawakan. Makapiling.

Mabigyan pa ng isa pang sandali.

Subalit sa lahat ng kaalaman niya tungkol sa Time Machine, isang mahalagang alituntunin ang tuluyang nabura sa isip niya dahil sa bugso ng emosyon:

Ang portal ay hindi maaaring gamitin agad.

Kailangan munang lumipas ang tatlong araw bago ito muling maging stable at ligtas gamitin.

Pero sa oras na ito, tila hindi na iyon mahalaga kay Zero.

Ang mahalaga lang sa kanya ay si Justin.

Bulag na sa pag-ibig.

Iyon na lamang ang maaaring isalarawan kay Zero habang pinindot niya ang final sequence sa control panel.

Isang matinis na tunog ang sumunod.

Bzzzzzt.

Whirrr.

BOOM.

Muli, bumukas ang Time Portal—isang umiikot na vortex ng liwanag at enerhiya. Naglalagablab sa gitna ng laboratoryo, tila naghihintay, handang lunukin ang kahit sinong hahakbang papaloob.

Ngunit bago pa man siya makagalaw…

BLAG!

Bumukas nang malakas ang pinto ng lab.

“Z-Zero?” Isang pamilyar na tinig. Boses na puno ng gulat, at… takot.

Nilingon niya ito. Si Eleven.

Namumutla, nanginginig, at tila hindi makapaniwala sa nakikita. Dahan-dahan itong lumapit, bawat hakbang ay mabigat, puno ng kaba.

“A-anong ginagawa mo?” tinig na halos pabulong, nanginginig.

“Zero, hindi ito tama…” Nagpumiglas ang boses ni Eleven sa pagitan ng pag-aalala at desperasyon.

“Lumayo ka sa Time Machine. Please…”

Inabot niya ang kamay ni Zero, umaasang mahawakan ito, umaasang maibalik sa katinuan ang kaibigan.

Pero si Zero… hindi umiwas.

Hindi rin lumapit.

Nakatingin lang siya sa umiikot na portal—doon lang.

Sa isipan niya, si Justin lang. Wala nang iba.

“I want to go back there, El… leave me alone.”

Mariing sambit ni Zero habang nakatitig sa umiikot na portal. Isang hakbang na lang at muli na niyang makikita si Justin.

Ngunit—

“NOOOO! PLEASE, NO, ZERO!!” Napasigaw si Eleven, puno ng takot at desperasyon. Nagsisigaw siya hindi lang para pigilan si Zero, kundi para humingi ng tulong—para may makarinig.

Alam niya ang mga alituntunin.

Tatlong araw.

Kung pipilitin ngayon, maaaring masira ang time coordinates, masira ang katawan ni Zero—o mas malala pa, maipit siya sa pagitan ng mga panahon.

“Mapapahamak ka!” sigaw niya habang mabilis na tumakbo papalapit. Wala na siyang ibang naisip kundi ang yakapin si Zero, hilahin siya palayo sa vortex.

“El, let go!”

Zero growled, trying to peel off her arms, twisting and struggling against her grip.

“AHHHHHHHHH!!!”

Mula sa kaibuturan ng kanyang damdamin, sumigaw si Eleven—isang sigaw ng sakit, ng takot, ng pagmamahal para sa kaibigang mawawala na sa kanya.

Nanginginig ang mga kamay niya habang pilit siyang kumakapit, pero unti-unti na siyang nadudulas mula sa pagkakayakap kay Zero.

BAM!

Biglang bumukas ang pinto ng lab.

“ZERO!!”

Sigaw ni Three habang mabilis na tumakbo papasok, kasunod si One, parehong halatang kagigising lang, pero alerto.

Nakawala si Zero mula sa pagkakayakap ni Eleven. Sa isang mabilis na galaw, tumakbo siya patungo sa Time Machine—nakabukas pa ang portal, humuhugot ng enerhiya, tila isang bangin na nag-aanyaya ng kapahamakan.

“ZERO, HUWAG!!”

Sigaw ni One habang mabilis na hinablot si Zero sa bisig, na halos isang pulgada na lang ang layo sa portal. Nahila niya ito papalayo, sabay salubong ni Three upang tulungan siyang hawakan si Zero.

Nagpupumiglas si Zero, desperado.

“I NEED TO GO BACK! LET GO OF ME!!”

Sigaw niya habang patuloy na bumabali ng galaw, hindi alintana ang hawak ng dalawang kasama niya.

Sa isang iglap—

“Tama na, Zero!”

Pero hindi na siya nakikinig. Sa lakas ng kanyang pagpiglas, naitulak niya si Three nang sobrang lakas.

THUD!

Bumagsak si Three sa main control panel ng Time Machine, at sa bigat ng katawan niya—KRKKKT!

Nagliyab at nagsimulang mag-spark ang mga wires ng system.

“THREE!” sigaw ni Eleven habang mabilis siyang sumugod para hilahin ito papatayo, eksaktong sandali bago bumuga ng sparks ang nasirang panel.

ZZZZZRRRTTT!!

Malalakas na kuryente ang sumabog sa hangin habang ang buong system ng makina ay unti-unting nasisira.

Napatigil silang apat.

Walang kumikibo.

Walang gumalaw.

Ang tanging naririnig ay ang naglalagablab na tunog ng sumasabog at namamatay na makina.

Ang Time Portal ay kumurap-kurap… hanggang sa tuluyang maglaho.

Hanggang sa…

BOOM!!!

Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong laboratoryo. Nagsabog ng usok at apoy ang mga wiring ng Time Machine—at sa isang iglap, ang umiikot na portal ay tuluyang namatay.

“NO! NO! NO! HINDI PWEDE!!!”

Napasigaw si Zero habang tinatakbo ang nasirang makina, mga mata’y puno ng luha, pagkabigla, at hindi matanggap na realidad.

Sinubukan niyang hawakan ang nasirang bahagi, pero agad siyang pinigilan ni One.

“Zero, tama na!”

Mariing hawak ni One ang kanyang braso, pilit siyang nilalayo.

Biglang—

“What happe—”

Isang pamilyar na tinig ang tumigil sa gitna ng kanyang tanong. Pumasok si Doc. Clive, at agad natigilan sa nakita.

Nakahandusay ang ilang sirang bahagi ng makina, punit ang mga wire, at nababalutan ng usok ang paligid.

At sa gitna nito, si Zero—puno ng desperasyon.

Hindi na kinailangang magtanong si Doc. Clive. Alam niya.

“Bring him out of here,” sabi niyang matigas, walang halong damdamin, ngunit mabigat ang tinig.

Tahimik siyang lumapit sa kanyang wasak na imbensyon, hawak ang pagkadurog hindi lamang ng metal… kundi ng pangarap at tiwalang pinagsaluhan nila noon.

“No… I need to see Justin. Please… let me go back!”

Nagmamakaawa si Zero, luhaang nakaluhod habang pilit na inaalis ang pagkakahawak sa kanya. Hindi siya maintindihan ng apat—ang nakikita lang nila ay isang taong desperado, halos baliw sa pagnanais.

Hinahatak na siya palabas ng laboratoryo.

“Doc! Please… hayaan niyo akong bumalik sa past!”

Muling pagsusumamo ni Zero habang mahigpit na hinawakan ang braso ni Doc. Clive, halos hindi na siya makatayo sa sobrang paghina ng katawan.

Tahimik si Doc Clive. Walang emosyon sa kanyang mga mata. Ilang segundo ang lumipas—tila walang balak sumagot.

At sa halip na salita, isang karayom ang isinaksak niya sa braso ni Zero.

“W-what…?”

Biglang nanghina ang tuhod ni Zero, dahan-dahang nanlalabo ang paningin, at nagsimulang umikot ang paligid.

“Time travel is destroyed,” malamig na tinig ng doktor.

“That means…”

Natigilan siya saglit. Sapat upang maramdaman ni Zero ang panghihina habang unti-unting nawawala sa ulirat.

“…there is no past anymore.”

Iyon ang huling salitang narinig niya bago siya tuluyang mawalan ng malay.

“Dalhin siya sa Penalty Room. Ikulong siya doon ng isang taon.” Mariing utos ni Doc Clive sa tatlo.

Tahimik lang sina One, Three, at Eleven. Kahit labag sa loob nila, alam nilang walang ibang paraan. Kailangan nilang sumunod.

Habang hinihiga nila si Zero sa transport bed, lumapit si El. Tiningnan niya ang natutulog na mukha ni Zero, punong-puno ng pagod at sakit.

Marahan niyang inayos ang buhok nito, saka napansin ang isang butil ng luha na dumaan sa pisngi ng binata.

Napasinghap si El. Natigilan.

Hindi niya inaasahan ang susunod.

Sa gitna ng katahimikan…

“Justin…” Mahinang bulong mula sa natutulog na si Zero. At parang siya ang nilamon ng luha.

Epilogue

One year has passed.

Sa wakas, bumukas na rin ang mabibigat na pinto ng Penalty Room.

Isang mahabang tunog ng bakal ang pumuno sa corridor, kasabay ng pagbukas ng liwanag mula sa labas.

Mabigat ang bawat hakbang ni Zero palabas. Tila ba ibang mundo na ang kanyang nilalabasan.

Isang buong taon… isang taon ng katahimikan, ng pagkakulong, ng paulit-ulit na panaginip tungkol sa nakaraan na hindi na niya kayang balikan.

Huminto siya sandali sa bungad ng pintuan. Malalim siyang huminga.

Buhay pa rin ako. Pero may kung anong bahagi sa kanya ang tila naiwan sa loob. Paglakad niya palabas ng gusali, agad siyang napatigil sa tanaw.

Nandoon si Eleven, nakatayo sa lilim ng isang punong malapit sa exit. Mahaba na ang buhok nito ngayon, at mas kita na ang maturity sa mukha’t tindig. Hindi na ito ang parehong El na iniwan niya isang taon na ang nakalipas.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Ngumiti si El. Isang ngiting may lungkot at saya. Pagkakaintindihan kahit walang salita. Lumapit ito kay Zero at, sa paglapit, bigla siyang niyakap ng mahigpit—parang ayaw na nitong muling mawala siya.

“How are you?” Mahinang bulong ni El habang nakayakap pa rin sa kanya.

Hindi agad sumagot si Zero. Hinayaan niya ang katahimikan na magsalita sa halip. Dama niya ang init ng yakap, ang tibok ng puso nito—at sa unang pagkakataon, naramdaman niyang hindi na siya nag-iisa.

Sa isang taon na lumipas, maraming nagbago. Matapos ang pagkasira ng Time Travel Machine, nag-iba na ang mundo ng tatlo.

Sinimulan na nilang tahakin ang kani-kaniyang pangarap.

Si One, naging instruktor sa isang tech training facility.

Si Three, nagtayo ng maliit na business na may kinalaman sa memory retrieval tech. At si Eleven, nagsimulang magtrabaho bilang analyst sa isang civilian agency, mas tahimik, mas simple… pero totoo.

Samantala, si Doctor Clive—na dating tinitingala bilang ama ng time travel—ay tuluyang nawalan ng karera.

Matapos malaman ng mga awtoridad ang nangyari, kinwestyon ang kanyang ethics.

Nagpadala siya ng team—sina Zero at ang iba pa—kahit hindi pa sila ganap na qualified ayon sa itinakdang standard ng time regulation council.

Ang aksidenteng iyon, at ang pagkasira ng Time Machine, ang naging huling patak.

Si Clive ay tinanggal sa serbisyo. At pagkalipas ng isang taon, tuluyan nang isinara ang pinto sa ideyang bumalik pa sa nakaraan. Time travel became a memory of the past.

Habang naglalakad sila palabas ng gusali, bahagyang lumayo si El kay Zero at tiningnan siya nang mabuti—parang sinusuri kung totoo nga bang narito na siyang muli, buo at buhay.

“Gusto mo bang kumain?” tanong ni El, medyo may ngiti sa labi.

Tumingin si Zero sa kanya, tahimik muna bago bahagyang umiling. “Hindi. Busog pa ako.” Simpleng sagot, pero may bigat. Maraming emosyon ang nakatago sa likod ng salitang ‘busog’—baka hindi lang sa pagkain, kundi sa pagod, sakit, alaala.

Tumango si El, at naglakad na sila papunta sa kanyang sasakyan.

Tahimik. Payapa. Hindi na nila kailangang balikan ang kahapon. Dahil sa wakas, kahit hindi buo, kahit hindi ganap na masaya… buhay pa rin sila. At minsan, sapat na iyon.

“May gusto ka bang puntahan?” Masiglang tanong ni Eleven habang sinasara ang pinto ng sasakyan.

Saglit na tumahimik si Zero.

Huminga siya ng malalim at tumingin sa labas ng bintana, pinagmasdan ang tanawin ng Future na minsan niyang iniwan. Sa kanyang isip, naglalaro pa rin ang mga alaala—ang mga mata ni Justin, ang bawat sandaling pilit niyang binabawi.

“I wanna go to the museum,” mahina niyang sabi, halos isang bulong.

Nagulat si Eleven. Hindi niya inaasahan iyon.

Labag man ito sa kalooban niya—dahil alam niyang may mabigat na dahilan kung bakit gustong bumalik doon si Zero—tumango na lang siya.

“Okay,” maikling sagot ni El, sabay sindi ng sasakyan.

At sa katahimikan ng biyahe, hindi nila kailangang mag-usap pa. Pareho nilang alam—ang pagbisita sa museum ay hindi basta libangan, kundi paghahanap ng kasagutan.

Pagdating nila sa Central Future Museum, napatingin si Zero sa malawak na estruktura. Hindi siya makapaniwala. Walang pinagbago. Walang bakas ng disruption, kahit alam niyang marami siyang binago sa nakaraan.

“Paano…?”

Tahimik niyang tanong sa sarili.

Parang pinaglalaruan siya ng panahon—o baka, may mga bagay talagang hindi kayang baguhin, gaano man tayo magsumikap.

“Tara sa loob.” Mahinang sambit ni Eleven, sabay hawak sa kamay niya. Hindi na siya tumutol. Hinayaan niya itong hilahin siya papasok.

Sa loob, umiikot sila sa mga eksibit.

Isa-isang tinititigan ni Zero ang mga robot, prototype inventions, at technological archives—mga bagay na tila pamilyar, pero ngayon ay may ibang bigat para sa kanya.

Sa bawat ekspibit, parang may pahina ng kanyang nakaraan na muling bumubukas.

Puno ng pagtataka si Zero habang nililibot ang museum. Sa bawat kanto, sa bawat eksibit, tila ba wala siyang makitang pagbabago.

Ang mundo sa kanyang paligid ay tila hindi apektado ng lahat ng ginawa niya sa nakaraan—ng mga binago niya, ng mga nahawakan niya, ng mga sandaling pilit niyang binawi.

Bakit ganun? Bakit parang walang nangyari?

Napatigil siya sa harap ng isang robot prototype—pamilyar na pamilyar. Binasa niya ang mga detalyeng nakasulat sa ilalim nito. Alam na alam na niya ang mga datos na iyon, halos saulado na.

Pero binasa pa rin niya, paulit-ulit—baka sakaling may makitang kaibahan , kahit isang salita lang.

Habang tahimik siyang nagmamasid, bumasag sa katahimikan ang boses ni Eleven sa kanyang tabi.

“Ang tagal mong nakulong sa Penalty Room,” sambit ni El, pilit na nilalambingan ang tono.

“Pumayat ka na nga. Kaya pagkatapos nito, kakain tayo. Hindi ka pwedeng magutom.”

Napatingin siya kay Zero, pero hindi ito sumagot. “Siguradong matutuwa si One at Three pag nakita ka nila ulit,” patuloy ni El habang nakangiti.

“Lalo na ’yung kapatid mo… halos ilunod na niya sarili niya sa trabaho, makalimutan lang kung gaano ka niya nami-miss.”

Pero tahimik pa rin si Zero. Abala ito sa pagbasa ng mga detalyeng nasa harap niya. Sa kanyang mata, masusi niyang ini-scan ang bawat salita, bawat larawan, bawat entry sa holographic display.

“Siya nga pala…” Patuloy ang kwento ni Eleven habang magkasabay silang naglalakad sa pagitan ng mga eksibit.

“I’m working as an analyst. Iyon na ang trabaho ko ngayon. Medyo boring, pero stable. Kung gusto mong pumasok din doon, pwede kitang tulungan—madali lang naman ang proseso lalo na kung ako ang mag-refer.”

Ngunit habang patuloy ang boses ni El, tila ba nawawala sa kanya si Zero.

Tahimik lang ito.

Walang reaksyon.

Hindi kumikibo.

Tuloy lang siya sa paglalakad, mga mata’y nakatutok sa bawat robot, bawat archive, bawat detalye. Parang isang nawawalang kaluluwa na hinahanap ang piraso ng sarili niyang kasaysayan sa mundong hindi na niya maintindihan.

Hanggang sa…

Huminto siya.

Sa dulo ng pasilyo. Isang eksibit na tila mas bago kaysa sa iba.

“Above One Robot”

“Naayos na ito?” Mahinang bulong ni Zero, halos hindi niya namamalayan na nasabi niya ito nang malakas.Narinig siya ni Eleven, kaya lumapit ito at tumayo sa tabi niya.

“Oo, inayos nila ’to nung time na nasagi ko… Naalala mo?”

What?

Isang matalim na tanong ang biglang sumagi sa isip ni Zero.

Inayos? Hindi ba’t kaya sila ipinadala sa past ay dahil hindi ito maayos, at kailangan nilang tuklasin ang kasaysayan ng robot na ito?

Napakunot ang kanyang noo. “What?” tanong niya, hindi maitago ang pagtataka.

Tumingin sa kanya si El, magaan ang tono, tila walang alam sa bigat ng iniisip niya. “Anong what?”

“Diba kaya tayo bumalik sa past dahil nasira ’tong robot na ’to? Dahil walang may alam kung paano ito i-restore?”

Tumigil si Eleven, bahagyang ngumiti pero halata ang pagtataka sa kanyang mukha.

“Hindi…” Umiling siya.

“Pumunta tayo sa past para lang tingnan ang origins nito. Wala tayong mission na ayusin ’to. Kasi… hindi naman talaga ito nasira.”

Parang sumabog ang katahimikan sa loob ni Zero.

Napatitig siya sa robot, pilit inaalala ang mga eksaktong briefing, ang misyon, ang dahilan ng kanilang paglalakbay sa nakaraan.

Hindi iyon ang totoo… hindi iyon ang naaalala ko.

Bigla siyang yumuko sa info panel ng Above One Robot. Nagsimula siyang basahin ang holographic details—taon ng pagkakagawa, manufacturer, notable missions…

At doon niya napansin ang isang bagay.

Isang pangalan.

Nanlaki ang mga mata ni Zero. Nanigas siya. Halos hindi makahinga.

Impossible…

Bumilis ang tibok ng puso ni Zero. Para bang may kung anong malamig na hangin ang dumaan sa likod ng batok niya habang nakatitig siya sa holographic placard ng robot.

Doon, sa ilalim ng Model Name: ABOVE ONE, malinaw na nakaukit ang pangalang:

Inventor: Justin Roselle Castine

Hindi maaari.

Dati, walang pangalan. Anonymous , iyon ang sinabi sa kanila noon.

Isa sa mga pinaka-iconic na misteryo ng robotics history—kung sino ang totoong gumawa ng Above One robot. Kaya sila ipinadala sa past. Kaya sila… naging bahagi ng eksperimento.

“Ito… bakit may pangalan ito? Paano nila nalaman kung sino ang inventor?” Halos hindi makapaniwalang tanong ni Zero, habang pilit kinokontrol ang nanginginig na tinig.

Tumingin si Eleven, naguguluhan sa reaksyon niya.

“Huh? Zero, bata pa lang tayo, may pangalan na ’yang inventor. Ano ka ba?” Napailing si El, parang hindi sigurado kung seryoso ba si Zero o niloloko lang siya.

Sabay kuha niya ng maliit na remote controller, sabay hawak sa demo button ng robot.

“Try mo nga,” yaya niya, hindi alintana ang nararamdaman ni Zero.

Pero hindi na makagalaw si Zero.

Hindi siya nagulat sa pangalan. Hindi dahil inaasahan niya iyon, kundi dahil… masyado itong totoo. Masakit. Mahiwaga. At higit sa lahat—imposible kung totoo ang naalala niya.

“Justin Roselle Castine,” he whispered.

Binanggit niya ito na parang panalangin, na parang bawat pantig ay kayang bumuhay ng multo ng nakaraan.

At doon, tuluyan nang bumigat ang dibdib niya.

Ito ang nabago.

Ito ang epekto ng lahat ng ginawa ko sa past.

At ang mas mahirap tanggapin, si Justin ay hindi na lang alaala. Siya na ngayon ang bahagi ng kasaysayan.

Alam ni Zero sa kaibuturan ng kanyang damdamin—si Justin lang ang maaaring gumawa ng ganitong robot.

Mahilig itong mag-record ng mga video, kunan ang mga pangkaraniwang araw ng may kahulugan, at lumikha ng alaala mula sa mga simpleng sandali.

At kung ang Above One Robot ay naglalaman ng mga ito…

Malaki ang posibilidad.

“Gusto mo bang subukan?”

Tanong ni Eleven, sabay abot sa kanya ng eye system visor ng robot—isang advanced headset na nakakabit sa neural memory log ng unit.

“Sabi nila, kakaiba raw ’yang robot na ’yan,” dagdag pa ni El habang inaayos ang settings.

Dahan-dahan, nagsimulang gumana ang device. Nagplay ang video. Parang mata ng isang tao ang punto de bista.

Malinaw, malapit, at totoo. Mga kulay ng araw, mga galaw ng paligid—lahat ng ito ay totoong-totoo.

“It says the inventor used a contact lens camera,” paliwanag ni El habang patuloy ang video.

“To record what she saw every single day. And this is her life.”

Unti-unting lumitaw sa video ang isang sanggol. Mahimbing itong natutulog, balot sa puting kumot.

Natigilan si Zero.

Ang mga matang iyon.

Ang pilikmata.

Ang hugis ng ilong.

Ang inosenteng ngiti habang natutulog.

Alam niya.

Kilala niya ang batang iyon.

“The inventor seems to just record her daughter’s life,” bulong ni El, halos parang hindi na siya makapaniwala sa nakikita rin niya. “Those eyes… those nose… and those eyelashes…”

Hindi na nakapagsalita si Zero. Dahan-dahan nang tumulo ang luha niya. Sunod-sunod ang mga eksenang lumitaw sa video:

Ang baby na natutong gumapang.

Ang una nitong tawa.

Ang kauna-unahang hakbang.

Mga birthday celebration.

Mga yakap mula sa isang babaeng alam na alam niya—si Justin.

At pagkatapos… Isang eksenang puno ng ulan. Isang aksidente. Mabilis. Malabo. Malakas ang tunog ng preno. At pagdilat ng screen… katahimikan. Wala na ang ina. Wala na ang anak.

Tahimik ang loob ng museum. Walang ibang gumagalaw kundi ang mga hologram sa paligid. Si Eleven, nakatayo lang, pinagmamasdan ang reaksyon ni Zero.

“Sabi nila…” Mahinang bulong ni El. “Bago raw mamatay ang inventor, pinangalanan niya ang robot na ‘Above One’…” Tumingin si Zero sa kanya, nanginginig ang labi.

“Dahil daw ’yon ang pangalan ng tatay ng baby dyan sa video.”

Hindi na kailangang sabihin pa. Hindi na kailangang ipaliwanag. Above One…

Above One…

Zero.

Pain overflows in Zero’s soul. Parang may gumigiling sa dibdib niya—hindi na niya alam kung paano huminga, kung paano tumayo. Tumigil siya sa harap ng robot. Hindi gumagalaw. Hindi umiiyak. Hindi nagsasalita.

Hanggang sa… Nagkaroon ng audio ang video. Isang mahinang boses, bahagyang pamilyar. Boses na akala niya’y hindi na niya maririnig muli.

At sa huling clip, lumabas ang eksena ng isang panganak.

Walang background music. Walang cinematic effects.

Tanging ang reality —isang babae, pawisan, pagod, ngunit nakangiti habang hawak ang isang sanggol.

At nagsalita siya.

“This record robot is for the man I love from the future. I made this robot for him to see how I take good care of his child… how I love her, like I love him.”

Napahawak si Zero sa gilid ng ulo niya—parang hindi na niya kaya ang bigat ng bawat salita.

“I know we live in different worlds and might not see each other again… but he gave me the most wonderful gift before he left.”

“That gift gave me a reason to pursue life… and record each day to show him this.”

“Pagdating sa future… makikita mo ito. At sisiguraduhin kong makikilala mo siya.” At sa huling sandali ng video, lumapit ang mukha ni Justin sa camera. Mapayapa. Totoo. Buo.

“Zero… I love you.”

“Meet our baby… Limiera Roselle Castine. Lili.”

Biglang namatay ang record. Tahimik. Walang ibang maririnig kundi ang mahinang paghinga ni Zero… hanggang sa ito’y tuluyang mabasag.

Hinawakan niya ang robot. Marahang niyakap ito na parang iyon na lang ang natitirang koneksyon niya kay Justin at sa anak nila. At doon, unti-unting bumigay ang kanyang tuhod.

Napaupo siya sa sahig, nakayakap sa robot, umiiyak ng buong-buo.

Luha, hikbi, at sigaw ng isang pusong pinunit ng panahon.

Lumapit si Eleven, gulat at naguguluhan, pero agad siyang lumuhod sa tabi ni Zero at inalalayan ito.

“Zero…? What’s happening?”

Hindi siya sinagot ng lalaki. Sa halip, tiningnan siya ni Zero—namumugto ang mga mata, nanginginig ang katawan—pero nakangiti.

Isang mapait na ngiti.

“I met my daughter, El.” Mahinang sabi niya. “Because of Justin… and this robot… I finally met her.”

“What?” Naguguluhan na tanong ni El.

Zero’s pain simply faded, he smiled, the first time after everything that happened, he felt free and he whispered.

“Hello, Lili.”

FIN